Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1012/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-10-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 2, art. 52 par. 1, art. 52 par. 2, art. 52 par. 4, art. 53 par. 2, art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Golec, , po rozpoznaniu w dniu 16 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. C. na postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] marca 2007 r. Znak [...] w przedmiocie – odmowy rozłożenia na raty podatku od spadków i darowizn postanawia 1) odrzucić skargę 2) zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis w kwocie 100 (słownie: sto) złotych.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 23 kwietnia 2007 r. P. C. – zwany dalej "Skarżącym" wniósł skargę na postanowienie Prezydenta. W. – w dalszej części uzasadnienia powoływanego jako "Prezydent" z dnia [...] marca 2007 r. Znak [...] którym nie wyrażono zgody na rozłożenie na raty zapłaty zaległego podatku od spadku w kwocie 3.097,00 złotych wraz z odsetkami.

Na podstawie przesłanych do Sądu akt sprawy tut. Sąd przyjął następujący stan faktyczny.

W dniu 20 lipca 2006 r. Skarżący wystąpił do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. o rozłożenie na raty zapłaty zaległego podatku od spadku.

Następnie w dniu [...] marca 2007 r. Prezydent wydał postanowienie, w którym nie wyraził zgody na rozłożenie na raty zapłaty zaległego podatku od spadku. W uzasadnieniu pouczył, iż zgodnie z art. 18 ust. 3 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. Nr 203, poz. 1966 ze zm.; określanej jako "u.o.d.s.t.") na niniejsze postanowienie nie przysługuje zażalenie.

Skarżący niezadowolony z w/w rozstrzygnięcia pismem z dnia 23 kwietnia zaskarżył je podnosząc, że obarczone jest błędami formalnymi i odnosi się do fałszywego stanu faktycznego przedstawionego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. ponadto wskazał, iż Prezydent nie wzywał go do złożenia "wyjaśnień lub sprostowań" przed wydaniem postanowienia. Jednocześnie wnosi o rozważenie pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego dotyczącego zgodności art. 18 u.o.d.s.t. z Konstytucją RP. Uzasadnia to związaniem Naczelnika Urzędu Skarbowego stanowiskiem wyrażonym w postanowieniu Prezydenta, na które nie można składać zażalenia.

W piśmie z dnia [...] maja 2007 r. Prezydent podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu, wskazując jednocześnie, iż brak możliwości złożenia zażalenia na w/w postanowienie nie pozbawia Skarżącego prawa do dochodzenia swoich racji. Zdaniem organu zgodnie z art. 237 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.; dalej powoływana jako ustawa "Ord. pod.") postanowienie, na które nie służy zażalenie podlega zaskarżeniu w odwołaniu od decyzji kończącej postępowanie. Przytoczył, że stanowisko takie w podobnej sprawie zajął tut. Sąd w wyroku z dnia [...] kwietnia 2005 r. o sygn. akt IIISA/Wa 934/04.

Po sprawdzeniu w rejestrze dochodów budżetowych Sądu stwierdzono,

że dnia 30 lipca 2007 r. Skarżący uiścił należny wpisu od wniesionej skargi

w kwocie 100 złotych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił,

co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej powoływana jako p.p.s.a.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (podkreślenie Sądu).

Stosownie zaś do treści art. 52. § 1 i § 2 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.

Od w/w zasady generalnej ustawodawca przewidział w § 4 cyt. wyżej artykułu wyjątek określający możliwość wniesienia skargi w sytuacji gdy ustawodawca nie przewidział środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie postanowił inaczej. Mianowicie należy, przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Tym samym prawo do zaskarżania do sądu tego rodzaju postanowień określa obowiązek zwrócenia się do organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Z tego względu w sytuacji, gdy nie został on spełniony skargę należy uznać za niedopuszczalną.

W myśl art. 53 § 2 p.p.s.a. skargę na w/w postanowienie wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie postanowienie Prezydenta z dnia 19 marca 2007 r. zostało wydane na podstawie art. 18 ust. 2 u.o.d.s.t. stanowiącym o związaniu Naczelnika Urzędu Skarbowego stanowiskiem w nim zawartym. Zgodnie zaś z ust. 3 na tego rodzaju postanowienie nie przysługuje zażalenie, tym samym jest ono ostateczne. W przekonaniu Sądu powyżej wskazane okoliczności wskazują, iż postanowienie to rozstrzygało sprawę co do istoty i na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. podlegało zaskarżeniu do sądu administracyjnego po spełnieniu warunku określonego w art. 52 § 4 p.p.s.a., tj. po wezwaniu Prezydenta do usunięcia naruszenia prawa.

Mając powyższe na uwadze oraz fakt, iż w przedmiotowej sprawie Skarżący nie wezwał organu do usunięcia naruszenia prawa, w opinii Sądu, w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki warunkujące niedopuszczalność skargi. Z tych też względów Sąd odstąpił od oceny argumentacji przedstawionej w skardze i odpowiedzi na skargę.

Jednocześnie Sąd zważył, że zaskarżone postanowienie jako podlegające kognicji sądu, na podstawie art. 210 § 2 w zw. z art. 219 Ord. pod. powinno było zostać opatrzone przez organ pouczeniem o sposobie jego zaskarżenia do sądu. Rozpatrując niniejszą sprawę Sąd zważył, że brak pouczenia w zaskarżonym postanowieniu o sposobie jego zaskarżenia do sądu nie może tamować stronie drogi do zaskarżenia aktu administracyjnego do Sądu. Pogląd ten ma szerokie uzasadnienie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego por. wyrok z dnia 4 września 1981 r. sygn. akt II SA 505/81, OSPiKA 1982 z 9-10, poz. 170, postanowienie z dnia 1 października 1997 r. sygn. akt. III SAB 30/97, Fiskus 1998 nr 2 s. 31, postanowienie z dnia 20 listopada 1997 r. I SA/Po 1094/97 Wspólnota 1998 nr 33 s. 26, wyrok z dnia 3 września 2002 r. sygn. akt SA/Rz 486/01 nie publ. Z tego względu strona w celu skutecznego wniesienia skargi do sądu powinna przed wniesieniem skargi wystąpić do P. W. z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa i następnie w terminie określonym w art. 53 § 2 powołanej ustawy wnieść skargę do sądu za pośrednictwem organu (art. 54 § 1 p.p.s.a.).

Ponieważ w niniejszym stanie faktycznym i prawnym rozpoznanie merytoryczne skargi jest niedopuszczalne, zatem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji. O zwrocie wpisu orzeczono z urzędu zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.