Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 87/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-05-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 122
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz, Sędziowie sędzia WSA Marta Semiczek (sprawozdawca), Sędzia WSA Katarzyna Radom, Protokolant Starszy specjalista Katarzyna Motyl, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 maja 2017 r. przy udziale sprawy ze skargi O. M. i M. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza na rzecz skarżących od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. kwotę 412 (czterysta dwanaście) zł tytułem zwrotu kosztów postepowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z [...] r. nr [...] określającą O. M. i M. M. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. w wysokości 13.723,00 zł.

Podatnicy złożyli korektę zeznania PIT-36 wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty. W uzasadnieniu pisma wyjaśnili, że korekta wynika z błędnie naliczonego dochodu przez biuro rachunkowe, gdyż w sposób nieprawidłowy uwzględniło w przychodzie dotację podmiotową, którą podatnik otrzymał na działalność niepublicznego przedszkola.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. wszczął postanowieniem z [...] 2015 r. nr: [...] postępowanie podatkowe wobec O. M. i M. M. w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r.

Organ ustalił, że O. M. w 2010 roku prowadził działalność gospodarczą:

Przedsiębiorstwo Produkcyjno Handlowo-Usługowe "A" O. M. pod adresem: [...]-[...] K., ul. S[...] [...], zwane dalej "A",

Niepubliczne Przedszkole "B" z siedzibą w K. ul. B[...] [...]/[...].

"B" działała w 2010 roku na podstawie wpisu do ewidencji szkół i placówek niepublicznych prowadzonego przez Gminę Miejską K. nr [...]/2009 z [...] 2009r., dokonanego zgodnie z art. 82 ust. 3 i 3a ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r., Nr 256, poz. 2572 ze zm.). W ocenie Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. utworzone przez Pana O. M. Niepubliczne Przedszkole w 2010 roku nie było wyodrębnionym podmiotem charakteryzującym się cechami istotnymi dla jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, a stanowiło jedynie jednostkę organizacyjną w strukturze działalności gospodarczej, którą prowadził Pan O. M. jako osoba fizyczna.

Wobec braku przedłożenia przez Stronę, pomimo wezwań, dowodów potwierdzających prawidłowość sporządzenia korekty zeznania PIT-36 Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. na podstawie zebranego w postępowaniu podatkowym materiału dowodowego stwierdził, że na podstawie art. 23 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, organ podatkowy określa podstawę opodatkowania w drodze szacowania, w przypadku braku ksiąg podatkowych lub innych danych niezbędnych do jej określenia. Zatem organ I instancji dokonał szacowania podstawy opodatkowania za 2010 rok, poprzez ustalenie przychodów i kosztów Pana O. M., w oparciu o art. 23 Ordynacji podatkowej, na podstawie:

dokumentów i informacji otrzymanych od kontrahentów, rodziców dzieci, pracowników, sprzedawców mediów, Szkoły Podstawowej nr [...] w K., Starostwa Powiatowego w K., Urzędu Miasta w K., Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Regionalnej Izby Obrachunkowej, biura rachunkowego, firmy cateringowej,

informacji PIT-11 wystawionych dla pracowników,

dowodu z przesłuchania świadka Pani E. S.,

włączonego materiału dowodowego dotyczącego innych podmiotów,

informacji pochodzących z banków,

-deklaracji i zeznań złożonych w Urzędzie Skarbowym w K. przez Strony postępowania.

Organ podatkowy I instancji oszacował ostatecznie osiągnięty przez Podatnika przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej na kwotę łączną 452.426,80 zł, z czego przychody podlegające opodatkowaniu oszacowano na kwotę 193.380,80 zł, na co składały się przychody z działalności "A", w zakresie prac budowlanych i usług transportowych w wysokości 6.180,82 zł oraz przychody z prowadzenia "B" w wysokości 187.199,98 zł. Ustalił też, że dotacja jaką otrzymał Pan O. M. w 2010 roku z jednostki samorządu terytorialnego w wysokości 259.046,00 zł, stanowiła dla Podatnika przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej, zwolniony z opodatkowania. Ustalił także koszty uzyskania przychodu O. M. w 2010 roku na kwotę 257.034,99 zł, w tym pokryte dotacją oszacowano na kwotę 165.916,84 zł. Zatem koszty uzyskania przychodu określone przez organ podatkowy wyniosły: 91.118,15 zł., na które złożyły się: koszty działalności "A" oszacowane na kwotę 31.398,17 zł oraz koszty związane z działalnością "B" w wysokości 59.719,98 zł, które nie zostały pokryte dotacją.

Organ I instancji uznał za prawidłowe rozliczenie przychodów i kosztów Pani M. M. w zeznaniu PIT-36 na podstawie informacji wystawionych przez płatników PIT-11 za 2010 rok, w których wykazano: razem przychód w wysokości 4.657,25 zł, koszty uzyskania przychodów 806,00 zł, dochód w wysokości 3.851,25 zł, pobrane zaliczki na podatek dochodowy w wysokości 474,00 zł oraz składki na ubezpieczenia społeczne w kwocie 86 zł, na ubezpieczenie zdrowotne w wysokości 204,70 zł.

W odwołaniu od tej decyzji Podatnicy zarzucili:

naruszenie art. 122, art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa poprzez brak należytego wyjaśnienia sprawy, jak też zaniechanie przeprowadzenia koniecznych dowodów oraz brak rozważenia słusznego interesu strony,

naruszenie art. 120 w zw. z art. 187 § 1, w zw. z art. 191, w zw. z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, poprzez ustalenie stanu faktycznego jedynie na podstawie wybiórczo i subiektywnie przeprowadzonego rozpatrzenia materiału dowodowego,

naruszenie art. 121 § 1 w zw. z art. 180 § 1, w zw. z art. 187 § 1, w zw. z art. 188, w zw. z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.

W uzasadnieniu odwołania Strona stwierdziła, iż w zaskarżonej decyzji organ I instancji nie uwzględnił stanowiska Strony, że Niepubliczne Przedszkole "B" w K., w którym O. M. jest organem prowadzącym, było w 2010 roku jednostką dostatecznie wyodrębnioną organizacyjnie, samodzielnym podatnikiem, a postępowanie podatkowe dotyczące podatku dochodowego od osób fizycznych Pana O. M. i jego żony nie powinno obejmować przychodów i kosztów tego przedszkola.

Zdaniem wnoszących odwołanie, nie można wszystkich świadczonych przez O. M. usług traktować jako usług edukacji zwolnionych przedmiotowo z podatku VAT. Przemawia za tym nie tylko fakt, ze każda z tych usług jest sklasyfikowana pod innymi numerami PKWiU, ale również fakt, że usługi te w umowie zawartej z rodzicami są określone jako usługi dodatkowe, co w ocenie strony nie zostało należycie przez organ wyjaśnione.

Zarzucili także nieprawidłowe ustalenia w kwestii opłat za pobyt dzieci w przedszkolu.

Detektor Izby Skarbowej utrzymując w mocy decyzje organu I instancji wywodził, że że osoby fizyczne, osiągające dochody z prowadzenia niepublicznych przedszkoli w rozumieniu przepisów ustawy o systemie oświaty, są podatnikami podatku dochodowego - ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2010 r., nr 51, poz. 307 ze zm.). Jakkolwiek według art. 83a ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz.U. z 2004 r. nr 256, poz. 2572 ze zm.), prowadzenie przedszkola nie jest działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j. Dz. U. z 2010 r. nr 220 poz. 1147 ze zm.), to jednak w świetle definicji działalności gospodarczej, zawartej w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych, prowadzenie niepublicznych szkół czy przedszkoli może spełniać przesłanki do zaliczenia tego rodzaju aktywności do wykonywania działalności gospodarczej. Tym samym może stanowić źródło przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Jednocześnie w ocenie organu przedszkole nie było w 2010 r. jednostką wyodrębnioną organizacyjnie nieposiadającą osobowości prawnej.

Organ wskazał, że O. M. we wrześniu 2008 r. dokonał zmian we wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, wykazując jako nazwę firmy: Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowo-Usługowe "A" O. M., "B" Niepubliczne Przedszkole, posiadające NIP nr [...] i podając, jako przedmiot działalności, oprócz głównej działalność usługowej związanej z zagospodarowaniem terenów zieleni, m.in. wychowanie przedszkolne (PKD-[...]). Wskazuje na powyższe również zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z [...] 2011 r., wydane po zmianie zgłoszonej przez Podatnika [...] 2011 r. Z akt sprawy wynika również, że [...] 2012 r. Podatnik wykreślił w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEiDG) z nazwy przedsiębiorcy "B", pozostawiając nazwę "A" natomiast wskazując dalej w wykazie PKD wychowanie przedszkolne.

Zdaniem Organu O. M., jako osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą (NIP [...]), w 2010 r. prowadziła niepubliczne przedszkole zgłoszone do ewidencji szkół i placówek niepublicznych pod nazwą "B", co wynika z zaświadczenia nr [...]/2009 z [...] 2009 r. wydanego przez Gminę Miejską K. Oznacza to tym samym, że utworzone Przedszkole nie podlegało obowiązkowi ewidencyjnemu, o którym mowa w art. 2 ustawy z dnia 13 października 1995 roku o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (Dz.U. z 2004 r. nr 269 poz.2681 ze zm.), gdyż nie występuje w 2010 roku, jako odrębny od Pana O. M. podatnik, płatnik podatków bądź płatnik składek ubezpieczeniowych. W konsekwencji utworzone przedszkole niepubliczne działające w ramach prowadzonej przez Stronę działalności gospodarczej w 2010 roku nie było zobligowane do posiadania odrębnego własnego numeru identyfikacji podatkowej, winno więc posługiwać się numerem NIP nadanym Panu O. M. jako osobie fizycznej.

Zdaniem organu odwoławczego, brak całkowitej samodzielności jednostki oświatowej jak i odpowiedzialność, jaka ciąży na Panu O. M., jako założycielu jednostki oświatowej przesądza o tym, że w przedmiotowej sprawie, dotyczącej 2010 roku, to Strona ma status podatnika podatku, a nie założona przez niego jednostka oświatowa. Wszelka odpowiedzialność, w tym obowiązki rejestracyjne, ciąży na osobie zakładającej i prowadzącej placówkę, tak więc sama palcówka nie jest w pełni samodzielnym podmiotem i nie może działać w oderwaniu od osoby, która ją założyła.

W zgłoszeniu do ewidencji placówek oświatowych i Statucie placówki, obowiązującym w 2010 roku jako organ prowadzący "B" wskazany jest Pan O. M., który:

zawierał i podpisywał umowy z pracownikami Przedszkola oraz był płatnikiem podatku od wypłacanych im wynagrodzeń,

wystawiał pracownikom zatrudnionym w Przedszkolu i podpisywał, jako płatnik (osoba odpowiedzialna), informacje o dochodach (PIT-11),

był płatnikiem składek ZUS (druk ZUS RMUA),

- dokonywał rozliczenia wykorzystania dotacji przyznawanej Przedszkolu przez Urząd Miasta w K.,

- zawierał i podpisywał umowy cywilnoprawne związane z działalnością Przedszkola (umowa wynajmu lokalu użytkowego z [...] 2008 r., umowa na świadczenie usług żywienia z [...] 2009 r. i aneks to tej umowy zawarty [...] 2010 r.).

Ponadto, jak ustalono, w 2010 roku "B" nie posiadała odrębnego rachunku bankowego. Zarówno wpłaty od rodziców dzieci uczęszczających do przedszkola, jak i wpłaty dotacji przez Urząd Miasta w K., dokonywane były na rachunek bankowy o numerze [...] prowadzony przez "C" z siedzibą w Wa. na rzecz "A".

Zdaniem organu odwoławczego z zebranych dowodów wynika, że "B" nie jest jednostką zorganizowaną w stopniu umożliwiającym jej samodzielne występowanie w obrocie. Wskazują na to okoliczności, z których najistotniejsze to:

strona podejmowała decyzje dotyczące działalności przedszkola i wykonywała zadania statutowe,

strona odpowiadała za sprawy organizacyjne, finansowe, kadrowo-płacowe i pedagogiczne,

przedszkole nie zawierało umów cywilno-prawnych związanych z działalnością przedszkola, bowiem umowy zawierane były przez Pana O. M. prowadzącego działalność gospodarczą, który posługiwał się nadanym mu numerem NIP [...],

O. M. był także płatnikiem składek na ubezpieczenie społeczne,

Podatnik wystawiał pracownikom zatrudnionym w przedszkolu i podpisywał, jako płatnik (osoba odpowiedzialna) informacje o dochodach PIT-11.

Przychody i koszty podatkowe z działalności przedszkola za 2010 r. podatnik wykazał w zeznaniu PIT-36 i załączniku PIT/B,

Niepubliczne Przedszkole "B" nie złożyło za 2010 r. zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w podatku dochodowym od osób prawnych CIT-8.

Podkreślając, że że Strony postępowania pomimo kilkakrotnych wezwań i nałożenia kary porządkowej, nie przedłożyły żadnych dokumentów będących podstawą sporządzenia zeznania PIT-36 za 2010 r. oraz potwierdzających uzyskane w 2010 roku przychody, poniesione koszty oraz dokonane, w złożonym zeznaniu podatkowym PIT-36 odliczenia od dochodu i od podatku, organ uznał, że zasadne było oszacowanie podstawy opodatkowania. Dyrektor Izby Skarbowej ocenił, jako prawidłowe przyjętą metodę szacowania podstawy opodatkowani i uzyskane wyniki. Nie uznał za uzasadnione pozostałych zarzutów podniesionych w odwołaniu.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Podatnicy zarzucili:

naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to przepisu art. 223 § 1 pkt 1) Ordynacji podatkowej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w obrocie prawnym decyzji organu I instancji, mimo wydania jej z naruszeniem prawa;

naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to przepisu art. 122 Ordynacji podatkowej i art. 187 § 1 Ordynacji poprzez brak należytego wyjaśnienia sprawy, jak też zaniechanie przeprowadzenia koniecznych dowodów oraz brak rozważenia słusznego interesu strony;

naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to przepisu art. 120 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 191 w zw. z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, poprzez ustalenie stanu faktycznego jedynie na podstawie wybiórczo i subiektywnie przeprowadzonego rozpatrzenia materiału dowodowego;

naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to przepisu art. 121 § 1 w zw. z art. 180 § 1 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 188 w zw. z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.

W uzasadnieniu podtrzymali twierdzenie, iż Niepubliczne Przedszkole "B" w K., w którym O. M. jest organem prowadzącym, było w roku 2010 jednostką dostatecznie wyodrębnioną organizacyjnie, by być samodzielnym podatnikiem i postępowanie podatkowe dotyczące podatku od osób fizycznych jego i jego żony nie powinno obejmować przychodów i kosztów tego przedszkola.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

W toku postępowania przed Sądem Skarżący złożyli szereg dokumentów, w tym potwierdzenie nadania numeru identyfikacji podatkowej Niepublicznemu Przedszkolu "B" oraz złożone przez to przedszkole działające w charakterze płatnika deklaracje zaliczek na podatek dochodowy oraz składek ZUS od wypłacanych wynagrodzeń.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, jakkolwiek nie wszystkie zarzuty zasługują na uwzględnienie.

Na wstępie należy podkreślić, iż zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2015r poz.1224 ze zm.), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 poz. 718. Ze zm.) – w skrócie upsa. Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) upsa.

Należy również podkreślić, iż zgodnie z art. 134 § 1 upsa, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji zgodnie z kompetencją ustanowioną w cytowanych przepisach stwierdził, iż badana decyzja narusza prawo w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zasadniczą kwestią sporną w sprawie jest ustalenie czy Niepubliczne Przedszkole "B" jest częścią działalności gospodarczej prowadzonej przez Podatnika, czy też stanowi samodzielną jednostkę organizacyjną. W tym zakresie w ocenie Sądu organy nie zgromadziły całego materiału dowodowego.

Przypomnieć w związku z tym trzeba, że zgodnie z treścią art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późniejszymi zmianami) w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Przepis wyraża zasadę prawdy obiektywnej, będącej bez wątpienia naczelną zasadą postępowania podatkowego. Trzeba zaś pamiętać, że zasady ogólne postępowania podatkowego są integralną częścią przepisów regulujących procedurę podatkową i są dla organu podatkowego wiążące na równi z innymi przepisami tej procedury, przy czym, jak podkreślono w orzecznictwie i literaturze przedmiotu, art. 122 Ordynacji podatkowej (dawniej art. 7 K.p.a.) jest nie tylko zasadą dotyczącą sposobu prowadzenia postępowania, lecz w równym stopniu wskazówką interpretacyjną prawa materialnego, na co wskazuje zwrot zobowiązujący do "załatwienia sprawy" zgodnie z tą zasadą (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 czerwca 1982 roku, sygn. akt I SA 258/82, Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego 1982, nr 1, poz. 54; por. również J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski: Polskie postępowanie administracyjne, Warszawa 1993, str. 126). Wykładnia ta, dotycząca art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, bez wątpienia zachowuje swoją aktualność także w świetle regulacji zawartej w art. 122 Ordynacji podatkowej.

Wskazać także należy, iż zgodnie z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. "Organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy." "Wyrażona w art. 122 o.p. zasada prawdy obiektywnej oznacza dla organu podatkowego obowiązek ustalenia stanu faktycznego zgodnie ze stanem rzeczywistym. Zasadę tę realizuje szereg przepisów o postępowaniu dowodowym, spośród których zasadnicze znaczenie ma art. 187 § 1 o.p. nakładający na organ powinność zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Organ podatkowy zobowiązany jest, więc zebrać materiał dowodowy dotyczący wszystkich okoliczności istotnych z punktu widzenia obowiązującego stanu prawnego. Powyższe obowiązki nałożone zostały nie tylko na organ rozstrzygający w pierwszej instancji, ale również na podatkowy organ odwoławczy. (...)" (wyrok WSA w Warszawie z 16.11.2009 sygn. akt III SA/Wa 1049/09 LEX nr 558078) Zaniechanie przez organ administracji podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza, gdy strona powołuje się na określone i ważne dla niej okoliczności, jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego, skutkującym wadliwością decyzji (wyrok wsa w Krakowie z 10.12.2009 sygn. akt I SA/Kr 1203/09 LEX nr 549810).

Z dowodów przedłożonych w postępowaniu sądowym wynika, że "B" Niepubliczne Przedszkole działał jak płatnik zaliczek na podatek dochodowy od wynagrodzeń i płatnik ZUS, natomiast O. M. skorygował złożone prze siebie deklaracje.

Jak wynika z datowników dokumenty te zostały złożone w czerwcu 2014 r., były, więc w posiadaniu organu I instancji przed dniem wydania decyzji ( [...]r.) Mimo to nie zostały przez organ włączone do materiału dowodowego sprawy i nie zostały poddane ocenie.

Z zasadny należy, więc uznać zarzut niepełnego zgromadzenia materiału dowodowego, i to w zakresie w jakim materiał ten był w posiadaniu organu.

Jednocześnie organy wskazują na fakt nie działania w charakterze płatnika jako jedną z okoliczności potwierdzających, że przedszkole nie było odrębną jednostką. Ustalenia w tym zakresie czynią w oparciu o m.inn. deklaracje składane przez Podatnika, nie uwzględniając faktu ich skorygowania.

Wobec tego nie można przyjąć, że stan faktyczny w zakresie samodzielności przedszkola, jako jednostki organizacyjnej został ustalony prawidłowo, w oparciu o wszystkie dostępne dowody.

W ponownym postępowaniu Organ oceni – w oparciu o wszystkie posiadane dowody –w tym także dokumenty składane przez "B" Niepubliczne Przedszkole kto był w spornym roku podatkowym płatnikiem zaliczek na podatek dochodowy i składek na ubezpieczenie społeczne od wynagrodzeń pracowników przedszkola, oraz oceni, jak te ustalenia wpływają na ocenę stopnia samodzielności jednostki.

Jako że kwestia samodzielności lub nie przedszkola jest kluczowa dla ustalenia podstawy opodatkowania przedwczesna jest na obecnym etapie ocena prawidłowości zastosowanych przez organ metod oszacowania oraz zarzutów dotyczących wysokości ustalonych przychodów i kosztów.

Reasumując, na skutek wskazanych na wstępie naruszeń przepisów o postępowaniu Sąd uznał, iż organy nie wyjaśniły w stopniu dostatecznym stanu faktycznego w zakresie samodzielności organizacyjnej przedszkola, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 c p.p.s.a uzasadnia to uchylenie zaskarżonej decyzji.

Uwzględnienie skargi zobowiązuje Wojewódzki Sąd Administracyjny do zasądzenia na rzecz skarżących kosztów postępowania (art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).