Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1463/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-02-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: stwierdzono nieważność uchwały w części
w pozostałym zakresie skargę oddalono
Powołane przepisy: article: art. 101
journal: Dz.U. 2018 poz 994
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym  - tekst jedn.
article: art. 28, art. 9 ust.4, art. 20 ust.1
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie: WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) NSA Joanna Tuszyńska Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2019 r. sprawy ze skargi J.G. , M.G. i G.L. na uchwałę Nr XI/89/2015 Rady Miasta Nowy Targ z dnia 20 lipca 2015 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego NOWY TARG 25 (KOWANIEC-KOKOSZKÓW) I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części tekstowej: 1. § 6 ust. 8 w zakresie słów: "-pow.0,55 ha" 2. § 6 ust. 8 w zakresie w jakim jego ustalenia dotyczą działki ewidencyjnej nr 19208/28; II. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części obejmującej załącznik nr 1 – rysunek planu w zakresie działki ewidencyjnej nr 19208/28; III. w pozostałym zakresie skargę oddala; IV. zasądza od Gminy Miasta Nowy Targ solidarnie na rzecz skarżących J.G. M.G. i G.L. kwotę 797,00 zł (siedemset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

J.G. , M.G. i G.L. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na Uchwałę Nr XI/89/2015 Rady Miasta Nowy Targ z dnia 20 lipca 2015 r. (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z 2015 r., poz. 4755 z dnia 4 sierpnia 2015 r.) w sprawie "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego NOWY TARG 25 (KOWANIEC - KOKOSZKÓW)".

Skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części obejmującej Załącznik nr 1 Rysunek planu sporządzony na kopii mapy zasadniczej w skali 1:2000 w zakresie działki ewidencyjnej numer 19208/28 oraz w zakresie:

- § 1 pkt 1

- § 6 ust. 8 w zakresie powierzchni terenu ZU.2

- § 8 ust. 3 w zakresie powierzchni terenów MNb.4, MNb.11, MNb.13 części tekstowej uchwały, a także o zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej uchwale zarzucili naruszenie norm prawnych z art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 1, art. 20 ust. 1 w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (w brzmieniu z daty uchwalenia MPZP) poprzez sporządzenie zaskarżonego planu zagospodarowania przestrzennego z rażącym naruszeniem ustaleń Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Nowy Targ, przyjętego uchwałą Nr XLV/503/2010 Rady Miasta Nowego Targu dnia 28 czerwca 2010 roku w zakresie działki ewidencyjnej numer [....] i pominięcie faktu, że ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych, projekt planu winien być sporządzony zgodnie z zapisami studium, a Rada Miasta Nowy Targ uchwaliła MPZP pomimo okoliczności, iż narusza on ustalenia studium.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że skarżący są współwłaścicielami nieruchomości, składającej się z działki ewidencyjnej numer [....] objętej KW numer [....] , która to działka jest objęta przedmiotowym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Nieruchomość skarżących położona jest prawie w całości w jednostce ZU.2, której przeznaczenie to tereny zieleni urządzonej (w marginalnej części działka ta jest objęta przeznaczeniem w planie KDW.20 i KDW.4 - tereny komunikacji - drogi wewnętrzne oraz MNb.4 - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej).

Naruszenie interesu prawnego skarżących wynika z prawa własności (art. 140 k.c.) przedmiotowej nieruchomości gruntowej, objętej Załącznikiem numer 1 do MPZP oraz wskazanymi przepisami uchwały, gdyż łącznie kształtują one treść prawa własności skarżących, a tym samym rozbieżność pomiędzy ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Nowy Targ, przyjętego Uchwałą Nr XLV/503/2010 Rady Miasta Nowego Targu dnia 28 czerwca 2010 roku ("Studium"), a MPZP narusza fundamentalne i chronione konstytucyjnie prawo skarżących, jakim jest prawo własności nieruchomości i możliwość jego wykonywania zgodnie z przeznaczeniem.

Nie budzi zatem wątpliwości w niniejszej sprawie, że interes prawny skarżących jest bezpośredni, konkretny i realny, a nadto, że wadliwymi postanowieniami zaskarżonej uchwały został on naruszony. Gdyby zaskarżony MPZP był zgodny ze Studium, to prawo własności skarżących, którego częścią jest uprawnienie do zabudowy własnej nieruchomości, kształtowałoby się całkowicie odmiennie, niż ma to kształt obecnie pod rządami obowiązującego planu. Oczywiście ów interes prawny dotyczy ograniczonego zakresu, a więc tej nieruchomości, której Skarżący są współwłaścicielami.

Skarżący w dniu 16 sierpnia 2018 r. wezwali organ do usunięcia naruszenia prawa i przez 30 dni wezwanie pozostało bez odpowiedzi, co upoważnia skarżących do wniesienia skargi.

Wszystkie przytoczone w petitum przepisy, które zaskarżona uchwała naruszyła stanowią o tym, że ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych, plan powinien być sporządzony zgodnie z zapisami studium, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium, a w końcu, że uchybienia w tym zakresie skutkują nieważnością rady gminy w całości lub w części.

Zaskarżonej uchwale w zakresie wskazanym przez skarżących - nie można przypisać przymiotów, o których mowa wyżej. W szczególności nie sposób uznać, aby uchwalony MPZP był zgodny z zapisami Studium, zaś organ nie zastosował się do stanowczej normy prawnej, z której wynika, że ustalenia studium są wiążące dla organów gminy.

Objęcie działki skarżących o numerze ewidencyjnym [...] przeznaczeniem w planie ZU.2 stoi w jaskrawej sprzeczności z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Nowy Targ, przyjętego Uchwałą Nr XLV/503/2010 Rady Miasta Nowego Targu dnia 28 czerwca 2010 roku, które obowiązywało w dacie uchwalenia planu i z którym to studium MPZP winien być zgodny (studium nie było zmieniane w tym zakresie), a tym samym narusza art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Oczywiście zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych MPZP może stanowić uzupełnienie studium, jego doprecyzowanie, uszczegółowienie, bo jak zasadnie się wskazuje są to dwa różne rodzaje aktów, ale nie może dojść do krańcowo różnej zmiany przeznaczenia w planie, gdyż wówczas nie może być mowy o zgodności i wiążącym charakterze studium.

Podkreślić należy, że przedmiotowa nieruchomość skarżących w Studium jest objęta obszarem 1.MN, a więc terenami zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej o niskiej intensywności i zaskarżony plan całkowicie ignoruje zapisy tekstowe studium o "terenach zabudowy mieszkaniowej", jak również rysunek studium, z którego wynika zwarta zabudowa jednorodzinna o niskiej intensywności z możliwością wydzielania nowych działek nie mniejszych niż 600 m2. Uwzględniając, że działka skarżących ma ponad 33 ary, to mogliby oni wydzielić 5 działek budowlanych, zgodnie z kierunkami i uwarunkowaniami planistycznymi w Gminie Nowy Targ. Nie ma żadnego uzasadnienia dla tak radykalnej sprzeczności MPZP z obowiązującym Studium. Nie sposób uznać, aby taka zmiana była "uszczegółowieniem" Studium, albowiem jest to całkowity brak spójności i zmiana przeznaczenia zagospodarowania terenu o 180°.

Przechodząc do szczegółowej analizy zapisów Studium i MPZP, wskazać należy co następuje.

W części II, rozdziale 1 punkcie 1 lit. A Studium ustalono kierunki zagospodarowania przestrzennego dla obszarów, takich jak obszary do zabudowy, w których wydzielono tereny o następującym przeznaczeniu: tereny zabudowy mieszkaniowej, w tym wielorodzinnej i jednorodzinnej, tereny usług publicznych i komercyjnych i w końcu tereny zabudowy techniczno-produkcyjnej. Jako alternatywę rozłączną wskazano lit. B, w której ustalono obszary chronione przed zabudową, umieszczając w nich m.in. w podpunkcie 3 tereny zieleni, w tym zieleni urządzonej. Nie budzi zatem wątpliwości, że już w najbardziej generalnym ujęciu uchwalając Studium istniała wyraźna dychotomia tych dwóch przeznaczeń obszarów i w zasadzie nie sposób uznać, aby następnie, przy uchwalaniu MPZP ich radykalne "łączenie", czy "zmienianie" było możliwe.

W dalszej części, opisującej szczegółowo obszary z ww. lit. A, wskazuje się, że obejmują one tereny zabudowane i tereny zainwestowane mieszkalnictwem ze wskazaniem pogrubieniem, że "tereny te mogą być utrzymane i rozwijane". Co więcej, w lit. f mowa jest o terenach niezainwestowanych, korzystnych dla procesów urbanizacyjnych, z wyraźnym wskazaniem m. in.K.

Dodać należy, że położenie nieruchomości skarżących przy trzech ciągach komunikacyjnych, bezpośrednio potoczonych z 4 głównymi drogami w terenie (ul. [....] ), powoduje spełnienie dalej opisanych w Studium wymagań co do zabudowy terenu.

Szczegółowy opis terenu 1MN, który określony został jako tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej o niskiej intensywności, ustalonej głównie w planach zagospodarowania przestrzennego, wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi, jasno wskazuje, że późniejsze ustalenie w MPZP przeznaczenia terenu jako zieleń urządzona ZU.2 jest ze Studium radykalnie sprzeczne. Aby było jasne, Skarżący nie domagają się stwierdzenia nieważności MPZP, aby "budować nie wiadomo co", ale aby w ramach Studium ich nieruchomość została uznana w planie za budowlaną, przy zachowaniu wszystkich warunków ze Studium, z których wynika, że jest to zabudowa skromna, willowa o odpowiednich powierzchniach działek i niskim stopniu powierzchni zabudowy. Warto również powołać ostatni fragment tej części Studium, gdzie wskazuje się że " Warunkiem prawidłowego rozwoju terenów do zainwestowania, jest realizacja systemów infrastrukturalnych i układu komunikacyjnego", który w tym terenie jest wręcz idealny.

Co istotne, nie ma w Studium mowy o tym, aby część terenów znajdujących się w obszarze 1MN przeznaczać pod zieleń urządzoną, zwłaszcza, że z charakteru zabudowy wynika, że i tak bardzo dużo zieleni pozostaje na działkach wobec niskich współczynników zabudowy oraz przydomowych ogródków. W zaskarżonym planie jedyną działką prywatną, na której Rada Miasta postanowiła urządzić zieleń, jest działka będąca własnością skarżących. Aby było jasne, powstaje pytanie, czy zieleń na innych działkach jest zgodna ze Studium, bo pewnie nie, ale że są to działki miejskie, to nikt nie ma interesu prawnego w skarżeniu tego sposobu zagospodarowania w MPZP.

Na koniec rozważań o Studium, raz leszcze podkreślić należy uszczegóławiając uwagę generalną, że uwarunkowania i kierunki zagospodarowania przestrzennego co do zieleni, zostały omówione w drugiej części Studium, pod literą B i jasno wskazano w Studium obszary ZP, ZC, ZD oraz Zł i gdyby wolą Rady Miasta przy uchwalaniu Studium było, aby nieruchomość skarżących była nią objęta, to tak by się stało. Z rysunku Studium zaś wynika, że cały teren, o którym mówimy jest bardzo gęsto zabudowany, zurbanizowany, ma doskonałą infrastrukturę i jest jednolicie przeznaczony symbolem 1MN pod zabudowę. Działka skarżących stanowi wręcz jaskrawy wyłom co do zgodności ze Studium.

Ustalając zatem w zaskarżonym MPZP przeznaczenie działki ewidencyjnej numer [....] organy gminy winny traktować Studium jako wiążące. Ustalenie przeznaczenia w planie na ZU.2, a więc tereny zieleni urządzonej (w marginalnej części działka ta jest objęta przeznaczeniem w planie KDW.20 i KDW.4 - tereny komunikacji - drogi wewnętrzne oraz MNb.4-tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej), powoduje naruszenie wskazanych w petitum skargi przepisów.

Zgodnie bowiem z MPZP i jego § 6 ust. 8 tereny zieleni urządzonej, oznaczone symbolami (...)ZU.2. - pow. 0.55 ha. Obowiązują następujące zasady zagospodarowania terenów:

1) Dopuszcza się realizacje zieleni niskiej i wysokiej. Na terenie skarp zieleń należy realizować jako kępowe zadrzewienia lub zakrzewienia. Do nasadzeń wskazanym jest stosowanie w szczególności gatunków zimozielonych;

2) Obowiązuje zakaz budowy obiektów budowlanych, za wyjątkiem obiektów budowlanych infrastruktury technicznej w tym w terenie ZU.8 związanych ze skanalizowaniem cieku wodnego oraz małej architektury;

3) Obowiązek uwzględnienia w zagospodarowaniu terenów oznaczonych symbolem ZU.2, ZU.3. ZU.4 i ZU.5 istniejących, pokazanych na rysunku planu ciągów pieszych, a w terenie ZU.9 ciągu pieszo -jezdnego;

4) Dopuszcza się realizację ścieżek pieszych i ciągów spacerowych z zakazem asfaltowania ich nawierzchni.

Porównania zasad zagospodarowania terenu z MPZP z ustaleniami Studium w sposób oczywisty wskazują, że w tym zakresie uchwała Rady Miasta jest nieważna wobec naruszenia art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 1, art. 20 ust. 1 w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z jednej strony Studium przewiduje zabudowę, a z drugiej MPZP wyraźnie jej zakazuje wprowadzając zakaz budowy obiektów budowlanych. Niezgodność jest tak oczywista, że w zasadzie nie wymaga dalszego uzasadnienia, albowiem zgodnie ze Studium można było budować "wszystko" (oczywiście po spełnieniu warunków), a w planie przybrało to postać, że nie można budować nic.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz Nowego targu wniósł o jej oddalenie.

Odnosząc się do zarzutów podnoszonych przez wzywających w piśmie z dnia 16 sierpnia 2018 r. wskazano, że działka o nr [....] w obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Nowy Targ znajduje się w obszarach zabudowanych (istniejące osiedle zabudowy mieszkaniowej jednorodzinna os. [....] ), w których charakter zabudowy powinien być utrzymany. W studium zakłada się, iż w ww. terenach należy prowadzić intensywne działania związane z poprawą jakości życia, zachowując skalę i w większości intensywność zabudowy, szczególnie przy zmianie charakteru zagospodarowania i zabudowy. Wskazany w studium dla osiedla [....] kierunek, zagospodarowania przestrzennego to oznaczona symbolem 1.MN zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna o niskiej ustalonej w planach zagospodarowania przestrzennego intensywności, wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi. Zieleń urządzona, której częścią jest wymieniona w skardze działka stanowi integralną część układu urbanistycznego powstałego w latach 80-tych XX w. osiedla [.....] wraz z pozostałymi terenami zieleni urządzonej oznaczonymi w planie obowiązującym symbolami ZU.4, ZU.5 oraz układem dróg wewnętrznych i ciągów pieszych zapewniających obsługę komunikacyjną osiedla. Ustaleniami obowiązującego planu charakter zabudowy na osiedlu [.....] został utrzymany, zgodnie z ustaleniami studium, które to wskazując dominujący na powyższym obszarze kierunek zagospodarowania terenów nie przesądza o przeznaczeniu do zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, wszystkich zlokalizowanych w tym terenie działek. Wymieniona w wezwaniu działka w najszerszym miejscu ma 19 metrów szerokości, z czego część o szerokości od 4,5 do 5,5 metra stanowi biegnąca na całej długości działki od strony wschodniej skarpa, sąsiadująca bezpośrednio z działkami zabudowanymi budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi. Od strony zachodniej działkę ogranicza podobna skarpa, która również sąsiaduje bezpośrednio z działkami zabudowanymi budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi. Ponadto w poprzek i wzdłuż działki przebiegają istniejące sieci infrastruktury technicznej (sieć gazowa, kanalizacji sanitarnej, elektroenergetyczna).

W związku z powyższym realizacja nowych budynków mieszkalnych na działce wymienionej w skardze jest sprzeczna zarówno z ustaleniami studium jak również z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którą w planowaniu przestrzennym uwzględnić należy oprócz wskazanego w skardze prawa własności również potrzeby interesu publicznego, wymagania ładu przestrzennego w tym urbanistyki oraz wymagania ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia (art. 1 ust 2). Ponadto przepisami wyżej wymienionej ustawy sposób wykonywania prawa własności może być ograniczony jeżeli narusza on chroniony prawem interes publiczny.

Mając na uwadze przedstawioną powyżej argumentację stwierdzić należy, że trudno w zaistniałym stanie faktycznym podzielić poglądy wzywających dotyczące rzekomego naruszenia przepisów prawa przez organ administracji publicznej, a w szczególności ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z uchwalonym planem miejscowym.

Na rozprawie w dniu 8 lutego 2019 r. skarżący cofnęli wniosek skargi w zakresie stwierdzenia nieważności § 8 ust. 3 w zakresie powierzchni terenu MNb.4, MNb.11 i MNb.13.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.) –określanej dalej jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt. 5 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

Skarga złożona została w trybie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 994 z późn. zm.), zwaną dalej u.s.g. Stosownie do tego przepisu, każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

Skarga złożona na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis, a więc do jej wniesienia nie legitymuje interes faktyczny, ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też zagrożenie w przyszłości naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia musi mieć miejsce, musi być realne i wynikać z aktu, na który w trybie art.101 ustawy o samorządzie gminnym wnoszona jest skarga. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1437/04, Baza Orzeczeń Lex nr 151236; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2004 r., sygn. akt OSK 476/04, ONSA/2005/1/2).

W orzecznictwie przyjmuje się powszechnie, iż każdy właściciel nieruchomości znajdującej się w obszarze planu ma legitymację do jego skarżenia przy czym, na uwzględnienie zasługuje jedynie taka skarga w której skarżący wykaże, że uchwała wpływa na przysługujące mu prawo własności w aspekcie naruszenia interesu prawnego a nie faktycznego.

Wskazać zatem należy, że skarżący są właścicielami działki nr [.....] położonej w obszarze objętym zaskarżoną uchwałą.

Nie budzi także wątpliwości w świetle jednolitego stanowiska i doktryny, że uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest uchwałą z zakresu administracji publicznej.

Zaznaczyć należy także, że skarżący dopełnili wymogu bezskutecznego wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia występując z takim wezwaniem do Rady Miasta Nowy Targ. Odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący nie otrzymali. Uwzględniając treść art. 53 § 1 i 2 p.ps.a. oraz uchwałę siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 sygn. akt: II OPS 2/2007 wyjaśniającą powyższy przepis, Sąd stwierdził, że skarga została wniesiona w terminie. Zaznaczyć należy także, że skarżący wobec zaskarżenia uchwały z dnia 20 lipca 2015r. nadal byli obowiązani do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia przed złożeniem skargi. Zgodnie bowiem z art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw. (Dz. U. poz. 935), przepisy art. 52 i art. 53 p.p.s.a., w brzmieniu nadanym tą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2 (u.s.g.), w brzmieniu nadanym tą ustawą, stosuje się tylko do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie tej ustawy.

Zasadny okazał się zarzut skargi dotyczący naruszenia zaskarżoną uchwałą art. 9 ust. 4 oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945). Zgodnie z tymi przepisami ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych, a plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium.

Z załączonego do odpowiedzi na skargę wypisu i wyrysu ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Nowy Targ przyjętego uchwałą nr XLV/503/2010 Rady Miasta Nowy Targ z dnia 28 czerwca 2010 r. wynika, że działka skarżących w całości znajduje się w centralnej części terenów oznaczonych symbolem 1MN - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej o niskiej intensywności. Tereny te obejmują istniejącą zabudowę, uzupełnianą systematycznie nową oraz nowe tereny wskazane do zainwestowania. Wskazane jest realizowanie budownictwa mieszkaniowego jednorodzinnego na nowo wydzielanych działkach o zalecanej powierzchni 600 m, a terenach oznaczonych symbolem 1a.MN - 1200 m . W terenach 1MN i 1a MN dopuszcza się na działkach o min. powierzchni 2000 m2 realizację budownictwa rezydencjonalnego, którego lokalizacja zostanie określona w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. Możliwa jest realizacja budownictwa mieszkaniowego, jednorodzinnego na już wydzielonych działkach o mniejszej powierzchni oraz ustalenie mniejszej powierzchni działek w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, za wyjątkiem terenu 1a.MN. Możliwa jest lokalizacja usług wolnostojących, w tym pensjonatów oraz drobnej wytwórczości jako uzupełniających podstawowe przeznaczenie terenów, pod warunkiem nie tworzenia konfliktu funkcjonalnego z funkcją podstawową. W terenach położonych w 150m strefie ochronnej od istniejącego cmentarza komunalnego, dopuszcza się lokalizację usług i działalności gospodarczej, w szczególności związanej z jego obsługą i funkcjonowaniem. Możliwa realizacja usług podstawowych, jako wbudowanych, zgodnie z przepisami odrębnymi. Obowiązuje zakaz lokalizacji obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 400 m . Usługi komercyjne i publiczne, realizowane mogą być w obiektach wolnostojących, lub w wypadku usług komercyjnych dobudowanych do budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Wskazana jest realizacja usług i obiektów drobnej wytwórczości jako obiektów max o dwóch kondygnacjach nadziemnych. Obowiązywać winien zakaz realizacji przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, oraz realizacji przedsięwzięć mogąc potencjalnie oddziaływać na środowisko za wyjątkiem tych, dla których zostanie wykazany brak niekorzystnego wpływu na środowisko. Powierzchnia zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej na wydzielonej działce nie powinna przekroczyć 30% jej powierzchni, zabudowy usługowej - 50%. Możliwa jest zmiana podanych wyżej parametrów kształtowania zabudowy i powierzchni zabudowy w ustaleniach miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, jednak nie więcej niż o 50% w stosunku do ustalonych. Szczegółowe określenie rodzaju usług i drobnej wytwórczości należy ustalić w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. W skali architektonicznej, przy realizacji nowej zabudowy, zagospodarowanie winno być oparte na wykorzystaniu tradycyjnych dla miasta Nowy Targ wzorów kształtowania architektury (wysokość obiektów, kąt nachylenia dachów, stosowanie przy pracach wykończeniowych detalu architektonicznego i miejscowych materiałów), z możliwością jej modyfikacji w celu dostosowania do współczesnych standardów użytkowych i technicznych. Obiekty zabytkowe wpisane do ewidencji zabytków, winny być chronione, na zasadach ustalonych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, z możliwością ich wykorzystana dla nowych funkcji.

Dodatkowo w ustaleniach studium dotyczących "obszarów do zabudowy w tym do przekształceń" wskazano, że "dopuszcza się możliwość dokonania korekty przebiegu granic ww. terenów na etapie opracowania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, wynikającej z dostosowania do rzeczywistej topografii terenu."

Natomiast zgodnie z zaskarżoną uchwałą, działka skarżących znajduje się w zasadniczej części w obszarze oznaczonym symbolem ZU.2 (w niewielkim zakresie objęta jest terenami oznaczonymi symbolem KDW.20 i KDW.4: tereny komunikacji - drogi wewnętrzne oraz symbolem MNb.4: tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej).

Zgodnie z § 6 ust. 8 zaskarżonej uchwały tereny te obejmują obszar o powierzchni 0,55 ha, na którym obowiązują następujące zasady zagospodarowania terenów:

Dopuszcza się realizację zieleni niskiej i wysokiej. Na terenie skarp zieleń należy realizować jako kępowe zadrzewienia lub zakrzewienia. Do nasadzeń wskazanym jest stosowanie w szczególności gatunków zimozielonych;

Obowiązuje zakaz budowy obiektów budowlanych, za wyjątkiem obiektów budowlanych infrastruktury technicznej w tym w terenie ZU.8 związanych ze skanalizowaniem cieku wodnego oraz małej architektury;

Obowiązek uwzględnienia w zagospodarowaniu terenów oznaczonych symbolem ZU.2. ZU.3, ZU.4 i ZU.5 istniejących, pokazanych na rysunku planu ciągów pieszych, a w terenie ZU.9 ciągu pieszo - jezdnego;

Dopuszcza się realizację ścieżek pieszych i ciągów spacerowych z zakazem asfaltowania ich nawierzchni.

Z porównania obu przytoczonych wyżej przeznaczeń wynika, że działka skarżących ma w zaskarżonym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego całkowicie odmienne przeznaczenie niż w Studium. Co więcej, analiza rysunku studium i planu wskazuje jednoznacznie na to, że nie jest to dopuszczona przez studium "korekta granic" terenów o różnych przeznaczeniach, gdyż działka skarżących jest położona według rysunku Studium centralnie wewnątrz terenów 1MN, a nie na ich obrzeżach. Tym samym ponad wszelką wątpliwość przeznaczenie działki skarżących w studium i w planie jest całkowicie odmienne. Nawet liberalna interpretacja zasady nienaruszania ustaleń studium przez plan miejscowy, nie daje podstaw do ustalenia, że całkowity zakaz zabudowy z możliwością jedynie dokonywania nasadzeń drzew i krzewów nie narusza ustaleń, zgodnie z którymi teren przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową o niskiej intensywności.

Jednocześnie wskazać należy, że argumenty Miasta Nowy Targ zawarte w odpowiedzi na skargę nie mogą zostać uwzględnione. Kwestie związane z faktyczną i prawną możliwością zagospodarowania działki i uzyskania pozwolenia na budowę (szerokość działki, nachylenie stoku, istniejące skarpy itp.) nie są materią, która rozważana jest na etapie dokonywania oceny zgodności ustaleń planu i studium- dotyczy to zarówno organu planistycznego jak i sądów administracyjnych. Natomiast jeśli Miasto Nowy Targ pragnęło zabezpieczyć tereny zielone dla budynków już w terenie istniejących, to w pierwszej kolejności ustalenia takie winno przyjąć w Studium. Z całą jednak pewnością nie jest sposobem zapewnienia terenów rekreacyjnych, uchwalenie planu dla działki skarżących o ustaleniach całkowicie sprzecznych ze studium.

Zaskarżone ustalenia planu dla działki skarżących naruszają ich interes prawny, z tego względu orzeczono jak w pkt. I.2 oraz pkt. II wyroku na podstawie art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 147 § 1 p.p.s.a.

Orzeczenie zawarte w pkt. I wyroku wynika z tego, że organ planistyczny wyznaczając konkretne obszary wskazał jednocześnie ich obszary. I tak dla obszaru ZU.2 wskazano powierzchnię 0,55 ha. Po stwierdzeniu nieważności ustaleń planu w części tekstowej i graficznej dla działki [....] w zakresie w którym położna jest ona w terenach ZU.2 – obszar ten ulegnie zmniejszeniu i ustalenie to nie będzie prawdziwe.

Skarga podlegała oddaleniu w pozostałym zakresie na zasadzie art. 151 p.p.s.a. w zakresie, w jakim dotyczyła stwierdzenia nieważności § 1 pkt. 1 zaskarżonej uchwały. Przepis ten stwierdza zgodność ustaleń planu ze Studium. Przedmiotowa sprawa oceniana jest wyłącznie w zakresie w jakim dotyczy naruszenia interesu prawnego skarżącego. Na skutek stwierdzenia nieważności ustaleń planu w części tekstowej i graficznej dla działki [....] w zakresie w którym położna jest ona w terenach ZU.2, postanowienia planu niezgodne ze studium zostały wyeliminowane z obrotu prawnego, a zatem gdy wyrok niniejszy się uprawomocni, teren działki skarżących nie będzie objęty żadnymi obowiązującymi ustaleniami planu. Takie orzeczenie jak żądane przez skarżących prowadziłoby do wniosku, że cała uchwała w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Nowy Targ [.....] Kowaniec – Kokoszków narusza ustalenia studium, podczas gdy Sąd niniejszej sprawie rozstrzyga wyłącznie w granicach interesu prawnego skarżących, zatem taka wypowiedź byłaby nieuprawniona. Z tego względu orzeczono jak w pkt. III wyroku .

O kosztach orzeczono w pkt. IV wyroku na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości 797 zł składa się: kwota 300 zł tytułem uiszczonego przez skarżących wpisu; kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia adwokata reprezentującego skarżących, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c, rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. (Dz. U. poz. 1800 z późn. zm.) oraz kwota 17 zł tytułem uiszczonej przez pełnomocnika skarżących opłaty skarbowej za złożony dokument pełnomocnictwa (art. 1 ust. 1 pkt. 2 w związku z cz. I.IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej, t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1827).