Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 1032/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-03-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Finanse publiczne
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 189 ust. 3, art. 206 ust. 2 pkt 5
journal: Dz.U. 2013 poz 885
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zajda Sędzia NSA Barbara Mleczko-Jabłońska (spr.) Sędzia NSA Elżbieta Kowalik-Grzanka Protokolant Piotr Mikucki po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [A] Sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 czerwca 2016 r. sygn. akt V SA/Wa 3284/15 w sprawie ze skargi [A] Sp. z o.o. w W. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od [A] Sp. z o.o. w W. na rzecz Ministra Inwestycji i Rozwoju kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) zł kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 czerwca 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 3284/15, oddalił skargę [A] Sp. z o.o. w W. (dalej: skarżąca, spółka, beneficjent) na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] maja 2015 r. w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu.

Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia.

[A] Sp. z o.o. w W. w dniu [...] czerwca 2010 r. zawarła z Narodowym Funduszem Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej umowę o dofinansowanie projektu pt. "[...]". Umowa następnie była trzykrotnie zmieniana aneksami.

Zgodnie z umową o dofinansowanie, w brzmieniu obowiązującym w dacie rozliczania zaliczek, wskazano w § 8 ust. 1 pkt 1, że jedną z form dofinansowania jest zaliczka. W myśl § 8 ust. 3 umowy o dofinansowanie każda kolejna transza zaliczki zostanie wypłacona pod warunkiem wykazania we wniosku o płatność co najmniej 70% łącznej kwoty przekazanych wcześniej transz. Natomiast w § 8 ust. 3a umowy o dofinansowanie podano, że beneficjent ma obowiązek rozliczenia udzielonego mu dofinansowania w formie zaliczki w terminie 120 dni od dnia jej otrzymania. W przypadku braku rozliczenia w terminie beneficjent zobowiązany jest do zapłaty odsetek, na zasadach określonych w art. 189 ust. 3 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 885 ze zm., dalej: u.f.p.). Rozliczenie zaliczek odbywa się na podstawie wniosków rozliczających zaliczkę.

Decyzją z [...] października 2014 r. NFOŚiGW zobowiązał skarżącą do zapłaty odsetek w wysokości:

1) 11.255,57 zł – naliczonych od kwoty 193.058,39 zł (będącej nierozliczoną częścią zaliczki, wypłaconej na podstawie wniosku o płatność nr 4, od dnia przekazania środków, tj. [...] lipca 2011 r. do dnia nadania wniosku o płatność nr 6, tj. [...] grudnia 2011 r., w którym zaliczka została ostatecznie rozliczona

2) 31.938,46 zł – naliczonych od kwoty 621.403,99 zł (będącej nierozliczoną częścią zaliczki, wypłaconej na podstawie wniosku o płatność nr 5, od dnia przekazania środków, tj. [...] października 2011 r. do dnia nadania wniosku o płatność nr 7, tj. [...] marca 2012 r., w którym zaliczka została ostatecznie rozliczona

- tytułem nierozliczonych w terminie środków przekazanych w ramach transz zaliczek, naliczonych od dnia przekazania środków zaliczki do dnia jej rozliczenia w całości.

W wyniku rozpoznania sprawy na skutek wniesionego odwołania Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z [...] maja 2015 r. utrzymał w mocy decyzję NFOŚiGW.

Organ II instancji stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana prawidłowo. Wskazał na art. 189 ust. 3 u.f.p. ustanawiający konieczność naliczenia odsetek w wypadku nieterminowego rozliczenia otrzymanej zaliczki. Wyjaśnił również, że zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 18 grudnia 2009 r. w sprawie warunków i trybu udzielania zaliczek oraz zakresu i terminów składania wniosków płatność w ramach finansowanych z udziałem środków europejskich (Dz. U., Nr 223 poz. 1786, dalej: rozporządzenie MRR) rozliczenie zaliczki polega na wykazaniu przez beneficjenta wydatków kwalifikowalnych we wnioskach o płatność złożonych do właściwej instytucji, w terminach i na warunkach określonych w umowie o dofinansowanie oraz zgodnie z systemem realizacji danego programu operacyjnego, lub na zwrocie zaliczki.

Powołując się na § 8 ust. 3a umowy o dofinansowanie, organ odwoławczy zauważył, że druga transza zaliczki, udzielona w dniu [...] lipca 2011 r., winna zostać rozliczona w terminie 120 dni od dnia jej otrzymania tj. do [...] listopada 2011 r. Natomiast wniosek o płatność nr 6 rozliczający kwotę brakującą do rozliczenia udzielonej zaliczki wpłynął w dniu [...] grudnia 2011 r. Trzecia transza zaliczki została udzielona w dniu [...] października 2011 r. i konsekwentnie winna zostać rozliczona do [...] lutego 2012 r. Natomiast wniosek o płatność nr 7 rozliczający kwotę brakującą do rozliczenia udzielonej zaliczki został złożony w dniu [...] marca 2012 r.

Zdaniem Ministra, aby otrzymać drugą i kolejną transzę zaliczki, należy spełnić warunek rozliczenia określonej w umowie dofinansowanie części, nie niższej jednak niż 70% dotychczas otrzymanej zaliczki. Warunek ten nie wyklucza obowiązku skarżącej rozliczenia otrzymanej zaliczki (transzy) w 100% w terminie 120 dni od jej otrzymania.

Za błędne organ odwoławczy uznał twierdzenie spółki, że w terminie 120 dni od jej otrzymania należało rozliczyć zaliczkę w 70%, a do dnia otrzymania kolejnej transzy zaliczki rozliczyć pozostałe 30%. Zdaniem organu, w takiej sytuacji strona, nie wiedząc, kiedy zostanie wypłacona jej kolejna transza zaliczki, nie wiedziałaby, do kiedy powinna rozliczyć pozostałe 30% zaliczki. Kolejna transza zaliczki mogłaby zostać wypłacona przed upływem 120 dni, jak również po tym terminie.

Odnosząc się do Arkusza uzgodnienia warunków umowy z [...] lutego 2010 r. w zakresie sposobu rozliczenia zaliczki wypłacanej w formie transz (pkt 23 ppkt 2 Arkusza), Minister wskazał, że umowa o dofinansowanie zawiera wszystkie konieczne warunki dofinansowania, sformułowane w sposób ostateczny, będące wcześniej przedmiotem negocjacji pomiędzy stronami. Organ powołał się na art. 72 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 141). Wskazał, że arkusza nie należy traktować jako dokumentu mającego moc wiążącą strony umowy o dofinansowanie, gdyż nie został podpisany przez osoby do tego upoważnione. Tym samym nie jest wiążący na równi z umową o dofinansowanie, ani nie może stanowić jej zmiany. Ponadto zauważył, że w powołanym punkcie 23 ppkt 2 wszystkie ustalenia co do kwestii, które następnie zostały uregulowane w umowie o dofinansowanie, określono odmiennie. Rozbieżności te oraz dalsze skrótowe ustalenia dają podstawę do uznania tego dokumentu za nieprzydatny w kontekście ustalania treści stosunku zobowiązaniowego istniejącego pomiędzy stronami umowy o dofinansowanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę na powyższą decyzję.

Sąd I instancji wskazał, że stan faktyczny w sprawie jest bezsporny, natomiast kwestią sporną pozostaje ustalenie, czy prawidłowo orzekające w sprawie organy administracyjne ustaliły skarżącej odsetki z tytułu nieterminowego rozliczenia zaliczki wypłaconej z tytułu realizacji umowy o dofinansowanie projektu z udziałem środków europejskich.

Przytoczywszy mające zastosowanie w sprawie przepisy, Sąd zauważył, że na podstawie umowy o dofinansowanie beneficjent – w myśl § 4 ust. 1 (pkt 1-2) umowy o dofinansowanie – zobowiązał się do realizacji projektu m.in. zgodnie z umową i jej załącznikami, przepisami prawa krajowego i wspólnotowego oraz Wytycznymi Ministra Rozwoju Regionalnego.

Zgodnie z § 8 ust. 1 umowy o dofinansowanie beneficjentowi udzielone zostanie dofinansowanie, o którym mowa § 6, w formie: 1) zaliczki, przy czym jednorazowa transza zaliczki nie może przekroczyć 7.721.833,21 zł i 2) płatności pośrednich w łącznej wysokości nie większej niż 87.640.615,70 zł oraz 3) płatności końcowej w wysokości co najmniej 4.612.664,04 zł. W myśl § 8 ust 3 umowy o dofinansowanie, dofinansowanie w formie zaliczki, o której mowa w ust. 1 pkt 1, przekazywane jest na wyodrębniony rachunek bankowy, o którym mowa § 2 pkt 15a (Pierwsza transza zaliczki zostanie wypłacona po zatwierdzeniu przez Instytucję Wdrażającą wniosku o płatność). Każda kolejna transza zostanie wypłacona pod warunkiem wykazania we wniosku o płatność co najmniej 70% łącznej kwoty przekazywanych wcześniej transz.

Z kolei § 8 ust. 3a umowy o dofinansowanie wskazuje, że beneficjent ma obowiązek rozliczenia udzielonego mu dofinansowania w formie zaliczki w terminie 120 dni od dnia jej otrzymania. W przypadku braku rozliczenia w terminie Beneficjent zobowiązany jest do zapłaty odsetek, na zasadach określonych w art. 189 ust. 3 u.f.p.

Zdaniem Sądu I instancji, skarżąca winna złożyć wnioski rozliczające zaliczkę w terminie 120 dni od dnia jej otrzymania, co wynika wprost z zapisów § 8 ust. 3a umowy o dofinansowanie.

Zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia MRR do rozliczenia zaliczki niezbędne jest złożenie wniosków o płatność, w terminach i na warunkach określonych w umowie o dofinansowanie. Słusznie zatem Minister podkreślił, że skoro strona drugą transzę zaliczki otrzymała w dniu [...] lipca 2011 r., to winna tę transzę rozliczyć w całości (złożyć wniosek) do dnia [...] listopada 2011r. ([...] listopada jest dniem ustawowo wolnym). Składając natomiast wniosek o płatność nr 6 w dniu [...] grudnia 2011 r., przekroczyła termin 120 dniowy na rozliczenie tej transzy zaliczki o 31 dni. Dlatego też prawidłowo organ określił wysokość odsetek od nierozliczonej w terminie części zaliczki w wysokości 193.058,39 zł (wypłaconej na podstawie wniosku o płatność nr 4) w kwocie 11.255,57 zł. Prawidłowe jest także działanie organów orzekających w odniesieniu do trzeciej transzy zaliczki, która została wypłacona w dniu [...] października 2011 r. Termin, w jakim spółka zobowiązana była do rozliczenia zaliczki upływał w dniu [...] lutego 2012 r. Natomiast wniosek o płatność nr 7 został złożony w dniu [...] marca 2012 r., a więc po terminie. Tym samym prawidłowo określono kwotę odsetek (31.938,46 zł) od nierozliczonej w terminie części zaliczki w wysokości 621.403,99 zł (wypłaconej na podstawie wniosku o płatność nr 5).

WSA podkreślił, że § 8 ust. 3 umowy o dofinansowanie dotyczy tylko warunku otrzymania kolejnej transzy zaliczki, natomiast § 8 ust. 3a umowy dotyczy rozliczenia zaliczki. Jak słusznie zauważył Minister, warunek rozliczenia 70% zaliczki nie wyklucza obowiązku skarżącej rozliczenia otrzymanej zaliczki (transzy) w 100% w terminie 120 dni od jej otrzymania. Tym samym brak jest jakichkolwiek podstaw do uznania argumentacji strony, że mogła ona dysponować pozostałymi 30% otrzymanych transz zaliczki w okresie pomiędzy złożeniem wniosku o płatność kolejnej transzy zaliczki, a dniem, w którym faktycznie otrzyma kolejną transzę.

Sąd I instancji nie uwzględnił także zarzutów naruszenia przepisów Kodeksu cywilnego, tj. art. 65 § 2, 72 § 1, 3531, 385 § 1 tego aktu, poprzez nieuwzględnienie Arkusza uzgodnienia warunków umowy z [...] lutego 2010 r. Zgodnie z art. 65 § 2 Kodeksu cywilnego w umowach należy raczej badać, jaki był zgodny zamiar stron i cel umowy, aniżeli opierać się na jej dosłownym brzmieniu. W Arkuszu uzgodnienia warunków umowy z [...] lutego 2010 r. w pkt 23 ppkt 2 wskazano, że zaliczki będą udzielane zgodnie z § 8 ust. 3 umowy o dofinansowanie na okres 3 miesięcy. Po upływie 90 dni od otrzymania środków kwota zaliczki musi zostać rozliczona (złożony wniosek o płatność w wysokości min. 70% kwoty otrzymanej zaliczki) lub zwrócona. Nie jest wymagane zakończenie procedury weryfikacji wniosku o płatność, aby wystąpić o wypłatę i otrzymać kolejną transzę zaliczki. Zatem umowa o dofinansowanie zawiera wszystkie konieczne warunki dofinansowania, sformułowane w sposób ostateczny, będące wcześniej przedmiotem negocjacji pomiędzy stronami. Te ostateczne postanowienia są wiążące dla stron. Ponadto, sam Arkusz wskazuje, że warunki określone w nim mają moc wiążącą po uwzględnieniu ich w umowie. A więc dopiero umowa zawiera wszystkie wymagane elementy, a Arkusz nie stanowi w żaden sposób elementu ostatecznie wiążącego strony umowy, którym to elementem jest sama umowa. Co więcej, zdaniem WSA, powyższy zapis w Arkuszu nie jest sprzeczny z zapisem § 8 ust. 3a umowy o dofinansowanie. Przewidywał on jedynie konieczność rozliczenia 70% zaliczki po upływie 90 dni, a zaliczka miała zostać udzielona na okres 3 miesięcy. Zatem w Arkuszu znalazł się zapis, który wskazywał datę rozliczenia części udzielonej zaliczki. Nie znalazł się natomiast zapis wskazujący datę rozliczenia całości udzielonej transzy zaliczki, który w umowie określono na termin dłuższy niż 3 miesięczny, a więc termin 120 dniowy liczony od daty udzielenia zaliczki. Tym samym zapis w umowie o dofinansowanie regulował zupełnie inną kwestię niż częściowe rozliczenie zaliczki (transzy) i możliwość otrzymania kolejnej zaliczki mimo niezakończenia procedury weryfikacji wniosku o płatność.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła spółka wnosząc o jego zmianę poprzez uchylenie w całości decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] maja 2015 r., ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. art. 189 ust. 3 u.f.p. w zw. z § 3 ust. 1-3 i § 5 rozporządzenia MRR oraz w zw. z art. 65 § 2 kodeksu cywilnego poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że jeżeli złożono wniosek o płatność w terminie i na warunkach określonych w umowie o dofinansowanie, to okoliczność ta oznacza, że od środków pozostałych do rozliczenia, przekazanych w ramach zaliczki, nalicza się odsetki jak dla zaległości podatkowych, liczone od dnia złożenia wniosku o płatność.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano argumenty na poparcie podniesionych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie.

Na posiedzeniu przed NSA reprezentujący organ profesjonalny pełnomocnik - radca prawny podtrzymał stanowisko Ministra zawarte w odpowiedzi na skargę kasacyjną i wniósł jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przewidzianych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że jest związany podstawami wskazanymi w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a, a tym samym zarzutami i wnioskami sformułowanymi przez skarżącego kasacyjnie, biorąc jednakże z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki zostały kompleksowo wymienione w § 2 powołanego przepisu, a które w sprawie niniejszej nie występują.

Przytoczone w tym środku prawnym przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd drugiej instancji. Związanie wnioskami skargi kasacyjnej oznacza niemożność wyjścia poza tę część wyroku Sądu pierwszej instancji, której strona nie zaskarżyła. Związanie natomiast podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że Naczelny Sąd Administracyjny jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności orzeczenia Sądu I instancji oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Skarga kasacyjna w sprawie niniejszej oparta została na podstawie określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Zarzuty kasacyjne i ich uzasadnienie w istocie stanowią powtórzenie zarzutów podniesionych w skardze do WSA w Warszawie. Autor środka prawnego stawia zaskarżonemu wyrokowi zarzut naruszenia prawa materialnego art. 189 ust. 3 u.f.p. w zw. z § 3 ust. 1-3 i § 5 ust. 1 rozporządzenia MRR oraz w zw. z art. 65 § 2 kodeksu cywilnego poprzez ich błędną wykładnię, a w rezultacie, w stanie faktycznym sprawy (wobec warunków zwartej między stronami umowy), niewłaściwe ich zastosowanie.

Z postawionych w środku prawnym zarzutów wynika, że istota sporu prawnego w rozpatrywanej sprawie dotyczy kwestii prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji w przedmiocie zwrotu kwot dofinansowania – stanowiących odsetki z tytułu nieprawidłowo (nieterminowo) rozliczonych transz zaliczek, wypłaconych skarżącej w ramach realizacji umowy o dofinansowanie z udziałem środków europejskich - stwierdził, że decyzja ta nie jest niezgodna z prawem. Sąd I instancji podzielił stanowisko organu, iż strona swoim postępowaniem naruszyła postanowienia umowy o dofinansowanie projektu, zgodnie z którymi na spółce ciążył obowiązek rozliczenia zaliczki (transzy) w 100% w terminie 120 dni od jej otrzymania. W przypadku braku rozliczenia w terminie beneficjent zobowiązany jest do zapłaty odsetek na zasadach określonych w art. 189 ust 3 u.f.p. WSA za nieuzasadnione przyjął twierdzenia skarżącej wskazujące, że zobowiązana była tylko do rozliczenia w w/w terminie (120 dni) – 70% otrzymanych łącznie transz zaliczki, a do dnia otrzymania kolejnej transzy zaliczki winna rozliczyć pozostałe 30%. Zdaniem Sądu I instancji z zapisów umowy o dofinansowanie wynika natomiast, że strona zobowiązana była do rozliczenia 70% otrzymanych transz tylko po to aby otrzymać kolejną transzę zaliczki, co nie oznacza, że w terminie 120 dni winna rozliczyć jedynie 70% zaliczki.

Biorąc pod uwagę istotę sporu odnoszącego się zasadniczo do zagadnienia wykładni treści łączącej strony umowy i w rezultacie prawidłowości zastosowania wskazanych w petitum skargi kasacyjnej przepisów prawa materialnego, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego postawione w skardze kasacyjnej zarzuty są chybione, co oznacza, że skutecznie nie podważają trafności wydanego w sprawie rozstrzygnięcia.

Analiza zarzutu naruszenia 189 ust. 3 u.f.p. z nich wskazuje, że autor skargi kasacyjnej upatruje wadliwości zastosowania art. 189 ust. 3 u.f.p. względem ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Należy w związku z tym zauważyć, iż w art. 189 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. 2013 poz. 885) w brzmieniu obowiązującym w stanie faktycznym sprawy, ustawodawca stwierdził, że w przypadku niezłożenia wniosku o płatność na kwotę lub w terminie, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie ust. 4, od środków pozostałych do rozliczenia, przekazanych w ramach zaliczki, nalicza się odsetki jak dla zaległości podatkowych, liczone od dnia przekazania środków do dnia złożenia wniosku o płatność.

Na podstawie art. 189 ust. 4 tej ustawy wydane zostało rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 18 grudnia 2009 r. w sprawie warunków i trybu udzielania i rozliczania zaliczek oraz zakresu i terminów składania wniosków o płatność w ramach programów finansowanych z udziałem środków europejskich (Dz. U. 2009 r., nr 223 poz. 1786), które w § 3 ust. 1 stanowi, że zaliczka jest udzielana beneficjentowi, jeżeli przewiduje to umowa o dofinansowanie. Zaliczka jest wypłacana w terminie, wysokości i w sposób określony w umowie o dofinansowanie (§ 3 ust. 2). W przypadku gdy umowa o dofinansowanie przewiduje wypłatę zaliczki w kilku transzach, wypłata drugiej i kolejnych transz jest uzależniona od rozliczenia określonej w umowie o dofinansowanie części, nie niższej jednak niż 70%, dotychczas otrzymanej zaliczki (§ 3 ust. 3). Tym samym termin i warunki rozliczenia zaliczki zgodnie z § 5 ust 1 rozporządzenia MRR określone są przede wszystkim w umowie o dofinansowanie.

Przedmiotowa umowa z dnia [...] czerwca 2010 r. o dofinansowanie projektu w § 8 ust. 3 stanowi, że dofinansowanie w formie zaliczki, o której mowa w ust. 1 pkt 1, przekazywane jest na wyodrębniony rachunek bankowy, o którym mowa § 2 pkt 15a [Pierwsza transza zaliczki zostanie wypłacona po zatwierdzeniu przez Instytucję Wdrażającą wniosku o płatność]. Natomiast zdanie drugie tej normy, zgodnie z którym każda kolejna transza zostanie wypłacona pod warunkiem wykazania we wniosku o płatność co najmniej 70% łącznej kwoty przekazywanych wcześniej uzasadnia, zdaniem skarżącej stanowisko, że spółka była zobowiązana do rozliczenia co najmniej 70% otrzymanych łącznie transz zaliczki. Według skarżącej transze zaliczki, o których mowa w § 8 ust. 3 umowy służyły zachowaniu realizowanego zadania, w taki sposób aby skarżąca pomiędzy złożeniem wniosku o płatność kolejnej transzy zaliczki, a dniem w którym faktycznie otrzyma kolejną transzę mogła dysponować pozostałymi 30% otrzymanych transz zaliczki. W świetle powyższego, zdaniem spółki zobowiązana była do rozliczenia co najmniej 70% otrzymanych łącznie transz zaliczki, a do dnia otrzymania kolejnej transzy zaliczki powinna rozliczyć pozostałe 30%.

Według autora skargi kasacyjnej argumentacja ta pozostaje w zgodzie z postanowieniem § 8a umowy, które odnosi się do rozliczenia dofinansowania otrzymanego w formie zaliczki, a nie poszczególnych transz zaliczki. W opinii spółki celowościowa wykładnia § 8 ust. 3a umowy o dofinansowanie uzasadnia przyjęcie, że obowiązek rozliczenia dofinasowania udzielonego w formie zaliczki powstał po stronie skarżącej dopiero z chwilą otrzymania ostatniej transzy zaliczki. Zatem data otrzymania ostatniej transzy zaliczki jest momentem od którego rozpoczyna bieg 120 dniowy termin o którym mowa w § 8 ust. 3a umowy o dofinansowanie.

Stanowisko to nie jest zasadne, a przedstawiona przez skarżącą argumentacja, jak zasadnie uznał Sąd I instancji, podzielając stanowisko organu, nie znajduje oparcia w postanowieniach umownych.

W § 8 ust. 3a umowy o dofinansowanie strony postanowiły bowiem, że beneficjent ma obowiązek rozliczenia udzielonego mu dofinansowania w formie zaliczki w terminie 120 dni od dnia jej otrzymania. W przypadku braku rozliczenia w terminie beneficjent zobowiązany jest do zapłaty odsetek na zasadach określonych w art. 189 ust. 3 u.f.p.

Sąd I instancji zasadnie przyjął, iż w świetle postanowień umownych § 8 ust. 3 umowy o dofinansowanie dotyczy jedynie warunku otrzymania kolejnej transzy zaliczki. Natomiast § 8 ust. 3a umowy o dofinansowanie dotyczy rozliczenia zaliczki. Trafnie zatem w sprawie przyjęto, że warunek rozliczenia 70% zaliczki nie wyklucza obowiązku skarżącej rozliczenia otrzymanej zaliczki (transzy) w 100% w terminie 120 dni od jej otrzymania. Tym samym argumentacja skarżącej, że mogła ona dysponować pozostałymi 30% otrzymanych transz zaliczki w okresie pomiędzy złożeniem wniosku o płatność kolejnej transzy zaliczki, a dniem, w którym faktycznie otrzyma kolejną transzę jest nieuzasadniona. Słusznie Sąd I instancji podkreślił, iż wskazane wyżej zapisy umowy o dofinansowanie, ani też pozostałe nie przewidują możliwości dysponowania przez stronę środkami stanowiącymi 30% otrzymanych transz do dnia udzielenia kolejnej transzy. Co więcej taka argumentacja spółki zupełnie nie uwzględnia faktu, wskazującego, że strona nie zna przecież daty udzielenia kolejnej transzy zaliczki. A więc winna byłaby rozliczyć 30% w warunkach zupełnej niepewności odnoszącej się do niepewnej daty wypłacenia kolejnej transzy oraz odnoszącej się do ewentualnego faktu czy w ogóle zostanie wypłacona kolejna transza. Dlatego też w umowie wskazano precyzyjnie termin rozliczenia transzy zaliczki wskazując na obowiązek beneficjenta do rozliczenia zaliczki "od dnia jej otrzymania", co zresztą jest warunkiem obligatoryjnym umowy o dofinansowanie określonym w art. 206 ust. 2 pkt 5 u.f.p. Literalna wykładnia umowy o dofinansowanie nie budzi wątpliwości, a zgodnie z jej treścią w terminie 120 dni można złożyć więcej niż jeden wniosek o wypłacenie zaliczki, niemniej aby otrzymać kolejną transzę należy rozliczyć 70% wcześniej otrzymanych środków otrzymanych środków.

Sąd I instancji zasadnie zakwestionował interpretację spółki wskazującą, że transza zaliczki jest pojedynczą płatnością w ramach zaliczki, zaś sama zaliczka jest pojęciem szerszym odnoszącym się do większej liczby transz lub nawet całej kwoty przewidzianego w tej formie dofinansowania, trafnie zwracając uwagę, że ustawodawca, jak i sama umowa te dwa pojęcia zrównuje o czym świadczy § 8 pkt 3 i 3a umowy o dofinansowanie, który wskazuje, że transza zaliczki to dofinansowanie w formie zaliczki, o której mowa w zdaniu pierwszym przedmiotowego postanowienia umownego.

Sąd I instancji dokonał właściwej interpretacji łączącej strony umowy również w świetle uzgodnień zawartych w Arkuszu uzgodnienia warunków umowy wskazując na zapis w pkt 23 ppkt 2 zgodnie z którym zaliczki będą udzielane zgodnie z § 8 ust. 3 umowy o dofinansowanie na okres 3 miesięcy. Po upływie 90 dni od otrzymania środków kwota zaliczki musi zostać rozliczona (złożony wniosek o płatność w wysokości min. 70% kwoty otrzymanej zaliczki) lub zwrócona. Nie jest wymagane zakończenie procedury weryfikacji wniosku o płatność, aby wystąpić o wypłatę i otrzymać kolejną transzę zaliczki.

WSA zasadnie też zwrócił uwagę, że powyższy zapis w Arkuszu w żaden sposób nie jest sprzeczny z zapisem § 8 ust. 3a umowy o dofinansowanie. Przewidywał on jedynie konieczność rozliczenia 70% zaliczki po upływie 90 dni, a zaliczka miała zostać udzielona na okres 3 miesięcy. Zatem w Arkuszu znalazł się zapis, który wskazywał datę rozliczenia części udzielonej zaliczki. Nie znalazł się natomiast zapis wskazujący datę rozliczenia całości udzielonej transzy zaliczki, który w umowie określono na termin dłuższy niż 3 miesięczny, a więc termin 120 dniowy liczony od daty udzielenia zaliczki. Tym samym zapis w umowie o dofinansowanie regulował zupełnie inną kwestię niż częściowe rozliczenie zaliczki (transzy) i możliwość otrzymania kolejnej zaliczki mimo niezakończenia procedury weryfikacji wniosku o płatność. Zapis umowy wskazywał zatem datę całkowitego rozliczenia udzielonej transzy zaliczki. Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni postanowień umownych w świetle art. 65 § 2 k.c. zasadnie uznając, że zaliczka wypłacona nie została rozliczona w terminach i na warunkach określonych w umowie o dofinansowanie. Umowa nie definiuje wprost pojęcia rozliczenie dofinansowania niemniej z przepisu § 5 ust. 1 rozporządzenia w sprawie zaliczek wynika, iż rozliczenie zaliczek polega na wykazaniu przez beneficjenta wydatków kwalifikowalnych we wnioskach o płatność złożonych do właściwej instytucji w terminach i na warunkach określonych w umowie o dofinansowanie oraz zgodnie z systemem realizacji danego programu operacyjnego lub na zwrocie zaliczki. Aby zatem rozliczyć całkowicie zaliczkę należy złożyć wnioski o płatność z zachowaniem terminu określonego w umowie bądź dokonać zwrotu niewykorzystanej zaliczki.

Generalnie więc przepis ten zakłada, że beneficjent poniesie wydatki na realizację projektu, które będzie zobowiązany w sposób określony umową rozliczyć. Strona podpisująca umowę o dofinansowanie projektu zaciąga określone nią zobowiązania, w szczególności poddaje się kontroli instytucji odpowiedzialnej za prawidłowe rozdysponowanie środków publicznych i zobowiązuje się terminowo rozliczyć przekazane jej wsparcie. W projektach unijnych chodzi zatem o to by przez stymulowanie finansowe danego podmiotu osiągnąć założony w zaakceptowanym projekcie efekt (por. wyrok NSA z dnia 10 czerwca 2015 r., sygn. akt II GSK 999/14) Sąd I instancji dokonał właściwej wykładni postanowienia umownego regulującego sposób rozliczenia dofinansowania udzielonego w formie zaliczki, a w niezakwestionowanym stanie faktycznym sprawy, co do kwot oraz dat udzielenia dofinansowania i nadania wniosków o płatność prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego art. 189 ust 3 u.f.p. w zw. z § 3 ust 1-3 i § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z 18 grudnia 2009 r. w sprawie warunków i trybu udzielania zaliczek, a to oznacza, że zasadnie od środków pozostałych do rozliczenia przekazanych w ramach transz zaliczki naliczone zostały skarżącej odsetki jak dla zaległości podatkowych.

Z przedstawionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając w granicach skargi kasacyjnej uznał przedstawione w niej zarzuty za nieusprawiedliwione i z tego względu, na podstawie art. 184 p.p.s.a, skargę kasacyjną oddalił.

O kosztach postępowania kasacyjnego Sad orzekł stosownie do art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) w zw. z ust. 1 pkt 1 lit. a i § 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 poz. 1804 ).