Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 386/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-09-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk po rozpoznaniu w dniu 13 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpoznania pisma z dnia 28 marca 2017 r. postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

K. J. pismem z dnia 27 czerwca 2017 r. wniósł

do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpoznania pisma

z dnia 28 marca 2017 r.

Skarżący podał w skardze, że na pismo to organ odpowiedział dopiero w dniu 12 czerwca 2017 r. informując, że sprawę przekazał do Komendanta Głównego Policji. Zatem Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji pozostawił je bez rozpoznania. Skarżący podniósł, ze czynność przekazania sprawy Komendantowi Głównemu Policji była prawnie wadliwa i nie może stanowić podstawy uznania, że Minister Spraw Wewnętrznych nie popadł w stan bezczynność. Skarżący wniósł o zobowiązanie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do niezwłocznego rozpoznania sprawy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, że w przedmiotowej sprawie nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego.

Organ podał, że w dniu 5 stycznia 5 stycznia skarżący wystąpił do Komendanta Głównego Policji z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. i utrzymanej nią w mocy decyzji Komendanta Powiatowego Policji w K. nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. w przedmiocie odmowy przyznania K. J. równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.

Pismem z dnia 8 lutego 2017 r. Komendant Główny Policji udzielił skarżącemu odpowiedzi, iż brak jest podstaw do ponownego rozpatrzenia tej sprawy, z uwagi na to, że sprawa odmowy przyznania ww. świadczenia na rzecz skarżącego podlegała już dwukrotnej ocenie w postępowaniu administracyjnym, a także sądowoadministracyjnym.

Pismem z dnia 22 marca 2017 r. Komendant Główny Policji poinformował skarżącego, iż z uwagi na to, że jest on centralnym organem administracji rządowej, to nie przysługuje mu zażalenie do organu wyższego stopnia, lecz wezwanie do usunięcia naruszenia prawa skierowane do Komendanta Głównego Policji. Ww. organ podtrzymał ponadto stanowisko w kwestii odmowy ponownego rozpatrywania sprawy równoważnika za brak lokalu mieszkalnego jako uprzednio ostatecznie rozstrzygniętej.

Organ wskazał, że zgodnie z art. 19 K.p.a. organy administracji publicznej zobowiązane są przestrzegać z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Wobec powyższego, po wniesieniu przez osobę fizyczną żądania podjęcia określonego postępowania, obowiązkiem organu jest dokonanie oceny formalnej i procesowej wniesionego podania.

Poddane analizie w kontekście ww. uwarunkowań, zażalenie K. J. z dnia 28 marca 2017 r. w przedmiocie niewłaściwego załatwienia przez Komendanta Głównego Policji wniosku w sprawie wzruszenia w trybie szczególnym (art. 156 K.p.a.) orzeczeń wydanych przez organy policji w sprawie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego przysługującego funkcjonariuszowi policji, uznane zostało za skierowane do organu niewłaściwego.

Zdaniem organu, skarżącemu nie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność organu.

W piśmie z dnia 13 sierpnia 2017 r. skarżący wskazał, że czynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji była i jest sprzeczna z art. 5 ust. 1 ustawy o Policji.

W piśmie z dnia 22 sierpnia 2017 r. skarżący podtrzymał skargę ponownie powołując się na przepis art. 19 K.p.a. i art. 5 ust. 1 ustawy o Policji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga jest niedopuszczalna.

Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) - dalej "P.p.s.a." kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) (1) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996 i 1579), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) (2) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (§ 2a. (3)). Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3.).

Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Sądy administracyjne rozpatrują skargi na bezczynność organów wyłącznie w przypadku postępowań, które mogą zakończyć się wydaniem decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, lub też wydaniem innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie nie jest bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w rozpoznaniu wniosku o stwierdzenie nieważności określonej decyzji, ale bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w rozpoznaniu pisma z dnia 28 marca 2017 r., które wyraża w istocie niezadowolenie czy dezaprobatę dla działania Komendanta Głównego Policji wrażonego w piśmie z dnia 22 marca 2017 r. Pismo skarżącego nazwane "zażalenie" z dnia 28 marca 2017 r. wyraźnie bowiem odwołuje się do tego pisma Komendanta Głównego Policji.

W ocenie Sądu, pismo skierowane do Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 28 marca 2017 r. nie stanowi zażalenia na jakiekolwiek postanowienie, które podlegałoby kwestionowaniu w postępowaniu administracyjnym. Nie jest też zażaleniem wniesionym w trybie art. 37 K.p.a., albowiem nie zarzuca nierozpatrzenia przez Komendanta Głównego Policji jakiegokolwiek podania, czy wniosku w sprawie administracyjnej.

W ocenie Sądu Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie był obowiązany do rozpatrzenia pisma z dnia 28 marca 2017 r. poprzez wydanie decyzji administracyjnej, czy też postanowienia, które podlegałoby zaskarżeniu do sądu administracyjnego.

Tym samym nie jest dopuszczalna skarga na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w rozpatrzeniu tego pisma.

Niezależnie od powyższego wskazania wymaga, że kwestia właściwości organu jest przez Sąd badana z urzędu przy rozpatrywaniu skarg na decyzje.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.