Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SAB/Kr 103/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6197 Służba Celna
658
Hasła tematyczne: Służba celna
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 165  ust. 7, art. 169 ust. 4
journal: Dz.U. 2016 poz 1948
law: Ustawa z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Pasternak Sędziowie WSA Janusz Bociąga WSA Renata Czeluśniak (spr.) Protokolant Małgorzata Krasowska-Świt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2017 r. sprawy ze skargi M. J. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w przedmiocie braku przedstawienia propozycji służby skargę oddala.


UZASADNIENIE

Pismem nr [...] z dnia 19 maja 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej złożył M. J. propozycję pracy w Izbie Administracji Skarbowej. W ww. propozycji wskazano, że zaproponowane warunki zatrudnienia po ich przyjęciu będą obowiązywać od dnia 1 czerwca 2017 r. M. J. otrzymała propozycję w dniu 25 maja 2017 r., natomiast w dniu 31 maja 2017 r. złożyła oświadczenie o jej przyjęciu.

Pismem z dnia 25 maja 2017 r. M. J. (dalej w skrócie: skarżąca) wezwała organ do przedstawienia jej propozycji służby, a pismem z dnia 14 czerwca 2017 r. wezwała do usunięcia naruszenia prawa i ponowiła wniosek o przedstawienie jej propozycji służby.

Pismem z dnia 25 lipca 2017 r. skarżąca skierowała zażalenie na bezczynność organu i niezałatwienie sprawy w terminie bezpośrednio do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej na podstawie art. 37 K.p.a.

W dniu 1 września 2017 r. skarżąca, działając w oparciu o przepis art. 50 § 1 w związku z art. 52 § 1 i 2 oraz art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a." wniosła skargę na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w związku z brakiem realizacji ustawowego obowiązku przedstawienia propozycji służby w Służbie Celno-Skarbowej na podstawie art. 165 ust. 7 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1948), zwanej dalej w skrócie "P.w.k.a.s.". Skarżąca zarzuciła Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej bezczynność wyrażającą się w braku złożenia jej propozycji pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej w Krajowej Administracji Skarbowej pomimo istnienia ku temu ustawowego obowiązku wynikającego z art. 165 ust. 7 P.w.k.a.s. i pomimo upływu ustawowo wyznaczonego terminu (tj. 31 maja 2017 r.).

Skarżąca wniosła, aby Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził istnienie bezczynności po stronie organu w związku z faktem braku przedstawienia jej propozycji służby i aby Sąd zobowiązał Dyrektora do zaprzestania tej bezczynności i niezwłocznego złożenia propozycji służby w Służbie Celno-Skarbowej - propozycji uwzględniającej posiadane przez skarżącą kwalifikacje, przebieg służby oraz dotychczasowe miejsce zamieszkania.

W uzasadnieniu skargi podała, że uważa, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej miał ustawowy obowiązek wręczenia jej propozycji służby na podstawie P.w.k.a.s. Uzasadniając tę tezę podniosła, że na mocy art. 165 ust. 3 P.w.k.a.s. wszyscy funkcjonariusze Służby Celnej stali się funkcjonariuszami Służby Celno-Skarbowej. Okoliczność wskazanego przekształcenia stosunku służbowego i jego zakres nie budził i nie budzi wątpliwości, a także nie była kwestionowana przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej lub przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej. Powyższa okoliczność jest niezwykle ważna z uwagi na treść art. 165 ust. 3 P.w.k.a.s., gdyż ustawodawca we wskazanym przepisie użył zwrotu "odpowiednio" chcąc wyraźnie rozróżnić sytuację dotychczasowych pracowników Krajowej Administracji Skarbowej od dotychczasowych funkcjonariuszy celnych. Zwrot ten w niekwestionowany sposób oznaczał, że dotychczasowi pracownicy stali się w Krajowej Administracji Skarbowej pracownikami (można powiedzieć: pozostali pracownikami), a dotychczasowi funkcjonariusze Służby Celnej zostali funkcjonariuszami Służby Celno-Skarbowej (można powiedzieć: pozostali w statusie funkcjonariuszy). Możliwości zmian statusu w Krajowej Administracji Skarbowej nie zapisano. Zdaniem skarżącej, zwrot "odpowiednio" nie został użyty przypadkiem - wyznaczał zakres stosowania wskazanego przepisu określając oddzielnie sytuację prawną pracowników oraz funkcjonariuszy. Powyższą tezę potwierdza fakt użycia przez ustawodawcę zwrotu "albo" w dalszej części analizowanego przepisu. Zwrot ten wskazuje na alternatywę wykluczającą się czyli tzw. dysjunkcję. Zatem pracownicy "zatrudnieni w izbach celnych oraz urzędach kontroli skarbowej" w świetle ww. przepisu mogli stać się tylko i wyłącznie "pracownikami zatrudnionymi w jednostkach organizacyjnych Krajowej Administracji Skarbowej" a "funkcjonariusze celni pełniący służbę w izbach celnych albo w komórkach urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych" mogą stać się tylko i wyłącznie "funkcjonariuszami Służby Celno-Skarbowej, pełniącymi służbę w jednostkach Krajowej Administracji Skarbowej". W kluczowym dla funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej art. 165 ust. 7 P.w.k.a.s. ustawodawca posługuje się również zwrotami odpowiednio" oraz (w dalszej części) dysjunkcją "albo" co wskazuje bezpośrednio na zamiar ustawodawcy by zastosować je tak jak w przepisie art. 165 ust. 3 P.w.k.a.s. Wskazany przepis operuje tymi samymi co art. 165 ust. 3 P.w.k.a.s. zwrotami, tj. "odpowiednio" oraz "albo", co należy jednoznacznie rozumieć w ten sposób, że w zależności od pierwotnej formy rodzaju "zatrudnienia" (umowy o pracę/mianowania na funkcjonariusza) ta sama forma "zatrudnienia" będzie proponowana również w Krajowej Administracji Skarbowej. Na mocy powyższego przepisu odpowiedni organ (Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, Dyrektor Krajowej Administracji Skarbowej, Dyrektor Krajowej Szkoły Skarbowości) powinien złożyć wszystkim pracownikom propozycję pracy, a wszystkim funkcjonariuszom propozycję służby. Zapisy analizowanego przepisu wykluczają dowolność czy zamienność składania propozycji, tj. wyklucza, by pracownik dostał propozycję służby, a funkcjonariusz propozycję pracy. Gdyby ustawodawca chciał nadać przepisowi inną merytoryczną treść nie powinien używać słowa "odpowiednio" tylko użyć słowa "lub" jako alternatywy. Również druga część zdania wówczas brzmiałaby inaczej, zapisany w niej zwrot powinien brzmieć: "określającą nowe warunki zatrudnienia lub pełnienia służby". Ustawodawca również miał możliwość zapisania wskazanego przepisu w inny sposób, by zapisać i stworzyć możliwość ewentualnego zamiennego składania rodzaju propozycji, czego jednak nie uczynił.

Powyższej argumentacji żadną miarą nie zmienia art. 170 ust. 1 P.w.k.a.s., a wręcz ją potwierdza. Analizując art. 170 ust. 1 P.w.k.a.s. wskazała, że nie można w tym w przepisie upatrywać samodzielnej podstawy do niewręczania funkcjonariuszom propozycji, gdyż należy czytać P.w.k.a.s. holistycznie (razem) oraz mieć na uwadze również obowiązującą Konstytucję RP oraz wyroki Trybunału Konstytucyjnego. Ustawodawca nie sprecyzował żadnego kryterium, tj. żadnych przesłanek ustawowych odnoszących się do tego, kiedy organy Krajowej Administracji Skarbowej mogłyby nie złożyć funkcjonariuszowi propozycji służby, poza wyjątkiem wynikającym wprost z przepisu art. 144 ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1947, z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "u.k.a.s.".

W związku z tym opisana w art. 170 ust. 1 P.w.k.a.s. sytuacja prawna osoby nie otrzymującej propozycji służby dotyczy tylko osób spełniających przesłanki z wskazanego przepisu art. 144 ust. 1 u.k.a.s.

Wprowadzenie instytucji braku składania propozycji służby i wygaszania stosunku służbowego (tzw. warunkowego wygaszenia stosunku służbowego) wymagałoby ze strony ustawodawcy, aby obligatoryjnie zapisał kryteria (obiektywne i weryfikowalne) stosowania takiej instytucji oraz zapisał ewentualną drogę odwoławczą. Wskazane elementy są niezbędne jeśli ustawodawca chce skorzystać z instytucji warunkowego wygaszenia stosunku służbowego i wynika to wprost z orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 kwietnia 2004 r. (sygn. akt K 45/02). Brak ww. zapisów w P.w.k.a.s. rodzi stan absolutnej i oczywistej niekonstytucyjności przepisów przez brak prawa do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji), brak jasności i precyzji przepisów prawa (art. 2 i 7 Konstytucji), wprowadzenie dyskryminacji i nierównego traktowania (art. 32 ust. konstytucji) oraz niezgodność z art. 60 Konstytucji (jasne kryteria przyjęć i zwolnień do służby mundurowej, ogólnie służby publicznej).

Interpretacja art. 170 ust. 1 P.w.k.a.s. jako podstawy do tego, aby nie składać funkcjonariuszom propozycji służby wprowadza stan totalnej "prawnej anarchii", tj. możliwość absolutnie arbitralnego "wybierania sobie" przez organy komu wręczyć propozycję służby z możliwością stosowania ewidentnej dyskryminacji ze względu na wiek, płeć czy działalność związkową, co stanowiłoby prawdziwe pole do decyzji o charakterze nepotycznym oraz do tzw. "kolesiostwa". Rozsądny i racjonalny ustawodawca by do tego nie dopuścił, to co się dzieje to skutek wadliwej interpretacji przepisów przez organy Krajowej Administracji Skarbowej.

Przedłożona skarżącej propozycja pracy ingeruje bezpośrednio w jej prawa, wpływa na jej status jako funkcjonariusza albowiem niezależnie od jej decyzji (czy przyjmie propozycję, czy też nie) zwalnia ją ze służby i pozbawia statusu funkcjonariusza, a w sytuacji, gdy organ ingeruje w stosunek materialnoprawny funkcjonariusza, niezbędne jest wydanie decyzji administracyjnej (vide: wyrok NSA z 22 listopada 2012 r. sygn. akt I OSK 2689/12, postanowienie NSA z 13 października 2011 r. sygn. akt I OSK 1881/11). Wskazała, że otrzymała mianowanie do służby i podstawa prawna jej stosunku służbowego ma charakter administracyjno-prawny.

W związku z powyższym w nin. sprawie, zdaniem skarżącej, zachodzi bezczynność organu, która jest pojęciem szerszym od niezałatwienia sprawy w terminie, ponieważ odnosi się nie tylko do przekroczenia terminu, ale również do kwestii istnienia normy ustawowej zobowiązującej i równocześnie upoważniającej organ do działania (zob. np. wyrok NSA z 17 czerwca 2010 r. sygn. akt OSK 3/2010).

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi podniósł, że jak się przyjmuje w literaturze i w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności. Ponadto z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas gdy organ ten, pomimo istniejącego obowiązku, nie załatwia w określonej prawem formie i w określonym prawem czasie sprawy, co do której obowiązujące regulacje czynią go właściwym i kompetentnym (wyrok WSA w Krakowie z 26 maja 2017 r. sygn. akt III SAB/Kr 15/17).

W ocenie organu, wnosząc skargę na bezczynność sama strona nie wskazała, czy bezczynność dotyczy art. 3 § 2 pkt 8 czy też art. 3 § 2 pkt 9 P.p.s.a., aczkolwiek wydaje się, że w istocie skarga skarżącej dotyczy bezczynności odnoszącej się do art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. i obejmuje bezczynność w zakresie braku wydania decyzji administracyjnej polegającej na złożeniu skarżącej propozycji warunków służby.

W ocenie organu po jego stronie nie istniał obowiązek zaproponowania skarżącej dalszego pełnienia służby. Uznał, że nietrafnie też skarżąca podniosła, że złożona jej propozycja stanowi decyzję administracyjną o zwolnieniu ze służby.

Analizując treść art. 169 ust. 3, art. 170 ust. 1, art. 171 ust. 1, art. 171 ust. 2, art. 174 ust. 3 P.w.k.a.s. organ doszedł do przekonania, że żaden z tych przepisów nie prowadzi do wniosku, że funkcjonariuszowi należało przedstawić jedynie propozycje dalszej służby, a słowo "odpowiednio" używane w kilku przepisach wskazuje jedynie na wybór po stronie organu polegający na tym, że organ ten może złożyć funkcjonariuszowi albo propozycje służby, albo też propozycję pracy. Tym samym nie istniał obowiązek przedstawienia funkcjonariuszowi jedynie propozycji służby.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej proponując skarżącej warunki pracy uwzględnił dotychczasowe miejsce zamieszkania, przebieg służby i kwalifikacje skarżącej, a także potrzeby organizacyjne administracji skarbowej, możliwości budżetowe oraz proces reorganizacji tej administracji. Wskazał, że to ustawodawca pozostawił autonomiczne prawo kierownikom jednostek do wyboru rodzaju propozycji dalszego wykonywania obowiązków przez funkcjonariuszy. Podstawą zatrudnienia w jednostkach organizacyjnych KAS jest albo stosunek pracy albo stosunek służby. Zatrudnienie na jednej z tych podstaw wyklucza możliwość zatrudnienia na innej podstawie, tym samym skoro stosunek służby przekształcił się w stosunek pracy, to skarżąca nie może dalej wykonywać czynności w ramach stosunku służbowego.

Ponadto, zdaniem organu, nie stanowi naruszenia konstytucyjnej zasady równości przedłożenie części funkcjonariuszom propozycji zatrudnienia, a części propozycji służby.

Na rozprawie Sąd dopuścił Związek Zawodowy [...] do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika postępowania, który poparł skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066, z późn. zm.), zgodnie z którą sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie została wprost wyartykułowana w art. 3 § 1 P.p.s.a.

Zgodnie z art. 3 P.p.s.a. kognicja sądu administracyjnego obejmuje orzekanie w sprawach, m. in. na:

- bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a.;

- bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w art. 3 § 2 pkt 1-3 P.p.s.a. aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym w przepisach prawa i w konsekwencji pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie wydania przez organ oczekiwanego aktu lub podjęcia czynności. Zatem, aby można było mówić o bezczynności organu należy przede wszystkim stwierdzić, że ciąży na nim wynikający z przepisów prawa obowiązek wszczęcia postępowania i podjęcia w nim stosownego rozstrzygnięcia (czynności), a dopiero później, iż obowiązku tego - w nakazanym terminie - organ nie wypełnia.

Skarga dotyczy zarzucanej Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej bezczynności w zakresie braku złożenia propozycji służby w Służbie Celno-Skarbowej w KAS.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 29 listopada 2017 r. sygn. akt III SA/Kr 935/17 uznał, że pisemna propozycja pracy złożona skarżącej przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej i sformułowana w piśmie z dnia 19 maja 2017 r. znak: [...] stanowi czynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.

Jak wynika z treści art. 169 ust. 4 P.w.k.a.s. propozycja pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej stanowi decyzję ustalającą warunki pełnienia służby i tok jej wydawania jako decyzji administracyjnej podlega procedurze administracyjnej.

Tym samym zarówno propozycja zatrudnienia skierowana do funkcjonariusza na podstawie art. 165 ust. 7 P.w.k.a.s., jak i propozycja służby skierowana do funkcjonariusza na podstawie art. 169 ust. 4 w związku z art. 165 ust. 7 P.w.k.a.s. są objęte kognicją sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. (propozycja służby) lub na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. (propozycja zatrudnienia). W obu tych przypadkach bezczynność organu także jest objęta kognicją sądu administracyjnego, co wprost wynika z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.

Tym samym Sąd w tej sprawie jest właściwy do rozpoznania skargi na bezczynność.

Istotą sporu między skarżącą a organem jest obowiązek przedłożenia skarżącej propozycji dalszego pełnienia czynności w administracji celno-skarbowej jako funkcjonariuszowi, a tym samym przedłożenia do dnia 31 maja 2017 r. propozycji służby, a nie propozycji zatrudnienia. Nie ulega przy tym wątpliwości, że skarżącej organ przedłożył pisemną propozycję zatrudnienia, a nie pełnienia służby.

Zgodnie z art. 165 ust. 1 P.w.k.a.s. z dniem 1 marca 2017 r. skarżąca będąca do tej pory funkcjonariuszem celnym pełniącym służbę w izbie celnej stała się funkcjonariuszem Służby Celno-Skarbowej pełniącym służbę w Izbie Administracji Skarbowej. Wskazany przepis dotyczył jedynie przyporządkowania funkcjonariuszy i pracowników do odpowiednich jednostek Krajowej Administracji Skarbowej na czas od dnia wejścia w życie ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej do dnia złożenia i przyjęcia propozycji nowych warunków pracy lub służby. Art. 165 ust. 1 P.w.k.a.s. nie stanowił podstawy do nadania danej osobie trwałego statusu funkcjonariusza służby celno-skarbowej. Ustawodawca mógł przyjąć model pełnej trwałości dotychczasowych stosunków zatrudnienia lub pełnienia służby wprowadzając i takie rozwiązania, zgodnie z którymi wszyscy dotychczasowi funkcjonariusze służby celnej stali by się ex lege funkcjonariuszami służby celno-skarbowej. W P.w.k.a.s. wprowadzono jednak tryby dokonywania przekształceń dotychczasowych stosunków (warunków) pełnienia służby przez funkcjonariuszy celno-skarbowych oraz inne osoby zatrudnione w administracji celno-skarbowej.

Tak jak stwierdzono w uzasadnieniu wyroku z dnia 29 listopada 2017 r. sygn. akt III SA/Kr 935/17 Sąd nie podziela poglądu strony skarżącej, że obowiązujące przepisy pozwalają funkcjonariuszowi służby celno-skarbowej do zaproponowana tylko dalszych warunków służby, ale już nie warunków pracy. To sam ustawodawca zdecydował, że funkcjonariuszowi mogą być zaproponowane warunki służby lub warunki pracy i wynika to nie tylko z nieprecyzyjnej treści art. 165 ust. 7 P.w.k.a.s., ale z szeregu innych przepisów z których wprost wynika, że taki był właśnie zamiar ustawodawcy. Przykładowo art. 167 ust. 4 P.w.k.a.s. pozwalał na zaproponowanie pracownikom pisemnych propozycji pełnienia służby określającej nowe warunki pełnienia służby. Art. 169 ust. 3 P.w.k.a.s. stanowi, że funkcjonariuszowi można było złożyć propozycję zatrudnienia. Z art. 171 ust. 1 pkt 2 P.w.k.a.s. wynika, że z chwilą przyjęcia propozycji zatrudnienia dotychczasowy stosunek służby w służbie przygotowawczej albo stałej przekształca się odpowiednio w stosunek pracy albo służby w Służbie Celno-Skarbowej, odpowiednio na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony albo określony, mianowania do służby przygotowawczej albo służby stałej. Art. 174 ust. 3 P.w.k.a.s. stanowi zaś, że funkcjonariusz, który przyjął propozycję pracy zachowuje pewne uprawnienia (np. prawo do dodatkowego urlopu wypoczynkowego za rok 2017). Analogicznie art. 175 ust. 2 P.w.k.a.s. wskazuje na przyjęcie propozycji pracy przez funkcjonariusza.

Skoro nie istniał po stronie organu obowiązek przedłożenia jedynie propozycji służby, to nie można zasadnie uznać, że jest on bezczynny w zakresie braku przedłożenia skarżącej propozycji służby. Przy czym, co należy podkreślić w tej sprawie, nie oznacza, że organ takiej propozycji nie może skarżącej złożyć. Wręcz przeciwnie, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej powinien w pierwszej kolejności rozważyć i zaproponować skarżącej warunki służby, a gdyby złożenie takiej propozycji było niemożliwe, niedopuszczalne lub z innych przyczyn naruszałoby prawo, to należy skarżącej złożyć propozycję pracy uzasadniając to przesłankami (zawartymi w samej propozycji) zgodnie z zaleceniami Sądu wskazanymi w wyroku z dnia 29 listopada 2017 r. sygn. akt III SA/Kr 935/17. Wojewódzki Sąd Administracyjny w tej sprawie stwierdza jedynie, że nie było podstawy prawnej do składania skarżącej – niezależnie od okoliczności faktycznych – tylko propozycji służby w administracji celno-skarbowej.

W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie 7 sędziów z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, opubl. w ONSA i WSA 2009/4/63 stwierdzono, że sąd powinien skargę na bezczynność organu oddalić, jeżeli stwierdzi, że wbrew twierdzeniom skarżącego organ nie pozostawał w bezczynności w dniu wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Ponieważ taka sytuacja zachodzi w tej sprawie, tym samym skarga na bezczynność podlega oddaleniu.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że w tej sprawie nie można Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej postawić w zakresie objętym przedmiotem tej skargi zarzutu bezczynności, bo zarzucana w skardze bezczynność, ze względu na złożoną skarżącej propozycję pracy, nie istniała w dacie wniesienia skargi. Należy przy tym podnieść, że rozpoznając skargę na bezczynność Sąd nie oceniał legalności dokonanej przez organ czynności z dnia 19 maja 2017 r., która była przedmiotem oceny w sprawie o sygnaturze akt III SA/Kr 935/17.

Orzeczono zatem jak w sentencji na podstawie art. 151 P.p.s.a.