Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2651/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-11-21 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1, art. 87
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Balicka po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. H. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku w sprawie ze skargi H. H. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt stały postanawia: odmówić przywrócenia terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o sporządzenie i doręczenia uzasadnienia wyroku.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 1 grudnia 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 2651/15, oddalił skargę H. H. (dalej zwanej "skarżącą").

W dniu 9 sierpnia 2016 r. pełnomocnik skarżącej zapoznał się z aktami sprawy oraz złożył pełnomocnictwo do reprezentowania skarżącej w niniejszym postępowaniu.

Wnioskiem z 3 października 2016 r. (nadanym 4 października 2016 r. w urzędzie pocztowym) pełnomocnik skarżącej zwrócił się o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia ww. wyroku. W uzasadnieniu pełnomocnik wyjaśnił, że po przejrzeniu akt sądowych przekazał informacje o stanie sprawy - za pośrednictwem osoby trzeciej - skarżącej, która mieszka za granicą. Skarżąca oświadczyła, że informacje o stanie sprawy otrzymała 21 września 2016 r. i w tym samym dniu nadała pismo do pełnomocnika, z którego wynika, że zawiadomienie o terminie rozprawy odebrała nieznana jej osoba. Z powyższych względów skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Pełnomocnik wskazał, że oświadczenie skarżącej wraz z pełnomocnictwem otrzymał dopiero 29 września 2016 r., zatem z przekroczeniem siedmiodniowego terminu. Z uwagi na powyższe pełnomocnik skarżącej wniósł o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku zapadłego w niniejszej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej "P.p.s.a.") jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.

Warunkami skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu są, zgodnie z art. 87 P.p.s.a., złożenie wniosku o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu oraz równoczesne ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu dokonanie czynności uchybionej. Wszystkie te przesłanki muszą być spełnione łącznie.

W ocenie Sądu wniosek skarżącej spełnia tylko dwie z powyżej wymienionych przesłanek, warunkujących przywrócenie uchybionego terminu. Mianowicie wniosek skarżącej o przywrócenie terminu został złożony z zachowaniem ustawowego terminu, czyli w terminie 7 dni od momentu doręczenia pełnomocnikowi skarżącej jej oświadczenia oraz dopełniono czynności, dla których określony był termin, czyli złożono wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wraz z tym wnioskiem. Skarżąca nie uprawdopodobniła natomiast braku jej winy w uchybieniu terminu.

W tym miejscu należy podkreślić, że brak winy wiąże się z obowiązkiem dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Jedynie, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, można mówić o braku winy. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, przy zastosowaniu obiektywnego miernika staranności, jakiego można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OZ 295/14).

Rozpatrując wniosek o przywrócenie terminu złożony przez pełnomocnika skarżącej należy zauważyć, iż jako przyczynę uchybienia terminowi wskazano zbyt późne otrzymanie pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącej jak i oświadczenia skarżącej w zakresie doręczenia zawiadomienia o rozprawie.

Jak wynika z akt sądowych sprawy pełnomocnictwo uprawniające pełnomocnika skarżącej do reprezentowania jej przed sądami administracyjnymi zostało złożone do akt sprawy już 9 sierpnia 2016 r. Pełnomocnik skarżącej został zatem prawidłowo umocowany i nie było konieczne przedstawiane drugiego pełnomocnictwa.

Ponadto zdaniem pełnomocnika na opóźnienie w nadaniu wniosku o przywrócenie terminu wpływ miała długość doręczania przesyłki nadanej przez skarżącą. Zauważenia wymaga, że z pełnomocnictwa złożonego do akt sprawy wynika, że pełnomocnik został ustanowiony do występowania w imieniu skarżącej w sprawie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt stały. Treść pełnomocnictwa wskazuje zatem, że pełnomocnik skarżącej, co potwierdza wniosek z 3 października 2016 r., miał świadomość, iż reprezentuje skarżącą, która jest cudzoziemką i pochodzi z [...]. Z uwagi na powyższe należy uznać, że pełnomocnik miał świadomość, że mocodawczyni może powrócić do kraju swojego pochodzenia - [...] i powinien był zabezpieczyć możliwość nawiązania z nią takiego kontaktu, który umożliwi właściwe dbanie o interesy skarżącej. Podkreślić należy, że na przesyłce skierowanej do pełnomocnika skarżąca umieściła swój numer telefonu.

W sprawach, w których stronę reprezentuje profesjonalny pełnomocnik kryterium braku winy w uchybieniu terminu należy oceniać z uwzględnieniem miernika staranności, jakiego można wymagać od profesjonalnych uczestników obrotu prawnego. To na profesjonalnym pełnomocniku ciąży bowiem obowiązek zadbania o prawidłowe i terminowe dokonanie czynności procesowych. Pełnomocnik profesjonalnym, jakim jest adwokat, podlega większym wymaganiom w związku z posiadaną przez siebie wiedzą z zakresu prawa i znajomości procedury sądowej. Tym samym taki pełnomocnik winien dołożyć należytej staranności przy podejmowaniu wszelkich działań na rzecz mocodawcy. Zgodnie z poglądem reprezentowanym w orzecznictwie do obowiązków profesjonalnego pełnomocnika, należycie dbającego o interesy swojego mandanta, należy właściwe zorganizowanie pracy kancelarii (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 sierpnia 2009 r., sygn. akt II GZ 184/09, z 26 stycznia 2016 r. sygn. akt I FZ 575/15). W pojęciu tym niewątpliwie mieści się także odpowiednia organizacja kontaktów ze swoim mocodawcą. Wiąże się to z odpowiedzialnością za prowadzenie sprawy strony skarżącej oraz odpowiedzialnością za prawidłowy przebieg całego postępowania sądowego. Zaniedbania w tym zakresie stanowią zawinioną przyczynę uchybienia terminu.

Z uwagi na powyższe argumentacja pełnomocnika skarżącej, iż spóźnione otrzymanie pełnomocnictwa wraz z oświadczeniem skarżącej (29 września 2016 r.) stanowi o braku jej winy, nie zasługiwała na uwzględnienie. Do akt sprawy złożono już bowiem uprzednio (9 sierpnia 2016 r.) prawidłowe pełnomocnictwo do podejmowania czynności w imieniu skarżącej przed sądem administracyjnym. Natomiast na profesjonalnym pełnomocniku ciąży obowiązek takiego zorganizowania pracy, by w sposób właściwy zadbać o interesy strony (mocodawcy). Skoro pełnomocnik wiedział, iż skarżąca pochodzi z [...] to powinien był również przewidzieć konieczność odpowiedniego zabezpieczenia z nią kontaktów, gdy będzie ona przebywała na terytorium tego kraju.

W świetle zatem przedstawionych okoliczności uznać należało, iż w sprawie nie zachodzą przesłanki warunkujące przywrócenie skarżącej terminu. Skarżąca nie uprawdopodobniła bowiem, że za uchybienie terminu nie ponosi winy.

Sąd, mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.