Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 49/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: zobowiązano do wydania aktu lub podjęcia czynności
stwierdzono że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 3
journal: Dz.U. 2015 poz 2058
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Irla (spr.) Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 maja 2016 r. sprawy ze skargi A. G. na bezczynność "T" S.A. w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje "T" S.A. w K. do wydania aktu lub dokonania czynności - w terminie 14 dni - w sprawie z wniosku A. G. z dnia 4 grudnia 2015 r.; II. stwierdza, że bezczynność "T" S.A. w K. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od "T" S.A. w K. na rzecz skarżącego A. G. kwotę 580 zł (pięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Skarżący A. G. w skardze z dnia 7.03.2016 r. kierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucił "T" S.A. w K. bezczynność polegającą na nieudostępnieniu informacji publicznej określonej we wniosku z dnia 4.12.2015 r. przy jednoczesnym niewydaniu rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia tej informacji publicznej (zgodnie z art. 17 ustawy o dostępie do informacji publicznej).

Skarżący domagał się stwierdzenia bezczynności Spółki "T" S.A. w zakresie udostępnienia informacji publicznej żądanej we wniosku z dnia 4.12.2015 r. Skarga zawierała także wniosek o zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Uzasadniając żądanie skarżący podał, że wnioskiem z dnia 4.12.2015 r. zwrócił się do "T" S.A. w K. o udostępnienie, w przypadku ich istnienia, kserokopii decyzji stanowiących podstawę budowy, posadowienia i przebudowy linii energetycznych na działce nr [...] obr. [...] gm. Miasto [...].

W odpowiedzi na powyższe żądanie, wnioskodawca otrzymał od "T" S.A. - jak wskazał - "decyzję odmowną" z dnia 28.12.2015 r. Z pisma tego wynika, że urządzenia energetyczne na działce nr [...] obr. [...] stanowią fragment linii niskiego napięcia wybudowanej w latach 70 XX wieku. Spółka podała, że nie posiada "decyzji administracyjnych i innych stosownych dokumentów dotyczących budowy, posadowienia, przebudowy ww. urządzeń przesyłowych, w tym protokołu z odbioru budowanych linii przesyłowych oraz planów z mapkami."

Skarżący podał, że pismem z dnia 14.01.2016 r. wystąpił o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej przesłania interesującej go informacji publicznej. "T" S.A. pismem z dnia 8.02.2016 r. podtrzymał swoje wcześniej wyrażone w sprawie stanowisko.

Wg skarżącego, odmawiając dostępu do informacji publicznej, "T" S.A. naruszył przepisy o udostępnianiu tych informacji. Odmowa jest sprzeczna z art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jednocześnie podkreślił, że do dnia sporządzenia skargi, nie otrzymał żadnych wnioskowanych dokumentów.

W odpowiedzi na skargę, "T" S.A. w K. wniosła o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Podniosła, iż pismem z dnia 28.12.2015 r. wskazała, że nie posiada żądanej przez skarżącego informacji publicznej. Zaznaczyła, że od "milczenia" organu odróżnić należy sytuację, w której odpowiada na wniosek strony, lecz nie może podać informacji, gdyż jej nie posiada. W takiej sytuacji należy odpowiedź organu potraktować jako udzielenie informacji. Powołała się spółka na wyroki WSA w Warszawie o sygn. akt II SAB/Wa 63/04 oraz WSA w Krakowie o sygn. akt II SAB/Kr 215/12. Zaakcentowała, że skoro odpowiedź na wniosek została A. G. udzielona, to nie jest zrozumiałym twierdzenie, iż spółka pozostaje w bezczynności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga, jako zasadna podlega uwzględnieniu.

Nie budzi wątpliwości w sprawie kwestia, że "T" S.A. jest zobowiązany do udostępniania informacji publicznej oraz fakt, że dokumenty w postaci decyzji administracyjnych wydawanych w ramach procedury inwestycyjnej obejmującej budowę linii energetycznych - stanowią informację publiczną. Powyższe zagadnienia były przedmiotem analizy zawartej w licznych orzeczeniach wydanych w sprawach przedmiotowo zbliżonych do obecnie rozpatrywanej (por. np. wyrok NSA z dnia 17.02.2016 r. I OSK 2321/14, z dnia 27.01.2016 r. I OSK 131/15, z dnia 27.01.2016 r. I OSK 129/15, z dnia 27.01.2016 r. I OSk 139/15).

W kontrolowanej sprawie rozważenia wymagało, czy podanie przez "T" S.A. w K. w piśmie z dnia 28.12.2015 r., że nie posiada wnioskowanych przez skarżącego dokumentów, świadczyło o wykonaniu obowiązków informacyjnych wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Zajmując stanowisko wobec tego zagadnienia należy wskazać, że zgodnie z art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 6.09.2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 2058) obowiązane są do udostępniania informacji publicznej władze oraz inne podmioty wykonujące administrację publiczną, będące w posiadaniu takich informacji. Oznacza to, że dla realizacji obowiązku udostępnienia informacji publicznej istotne jest, czy podmiot będący adresatem wniosku posiada te informacje. Brak posiadania żądanych informacji wypełnia przesłankę, która jest podstawą do negatywnego rozpatrzenia żądania. W wyroku z 9 stycznia 2015 r. o sygn. akt I OSK 638/14 Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że aby można było uznać, że nie zachodzi bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej (także tej, której organ nie posiada w całości), podmiot zobowiązany do jej udostępnienia, powinien wyraźnie powiadomić o tym wnioskodawcę. Zatem podmiot, który zamierza zawiadomić stronę, że nie posiada jakichkolwiek wnioskowanych informacji, powinien po pierwsze w tym zakresie złożyć wobec strony oświadczenie, a po drugie twierdzenie takie w całości uwiarygodnić. Ponadto powiadomienie wnioskodawcy o nieposiadaniu żądanej informacji musi odbywać się z zachowaniem ogólnych, powszechnie akceptowanych standardów, w tym zasad "dobrej administracji" (tak wyrok NSA z dnia 27.01.2016 r. I OSK 129/15). Winno więc ono zawierać dane pozwalające na ocenę neutralności takiego twierdzenia. Wnioskodawca nie może być w tym zakresie pozbawiony należnej mu ochrony, a mogłoby to mieć miejsce, gdyby samo ogólnikowe twierdzenie zobowiązanego podmiotu zwalniało go z zarzutu bezczynności (por. NSA w wyroku z dnia 27.01.2016 r.). Należy zwrócić uwagę, że powiadomienie wnioskodawcy o nieposiadaniu żądanych dokumentów należy rozpatrywać w kontekście zasad przewidzianych w art. 8, art. 9 i art. 11 k.p.a., a tym samym powiadomienie winno zawierać treść dotyczącą tego, dlaczego organ nie posiada żądanej informacji. Sąd powinien - między innymi - móc ustalić, czy informacja ta jest związana z zakresem działania i kompetencji tego organu (por. wyrok NSA z dnia 24 listopada 2009 r. sygn. akt I OSK 851/09, Lex 5704/09 oraz z dnia 27 marca 2012 r. sygn. akt I OSK 156/12, Lex 12645750). Tylko przy zachowaniu powyższych zasad możliwe jest zapewnienie wnioskodawcy realnej ochrony i zabezpieczenia go przed arbitralnymi działaniami podmiotu, który z różnych przyczyn może dążyć do nieujawnienia posiadanych informacji publicznych. Należy zauważyć, że gdyby przyjąć, iż przekazanie stronie zainteresowanej uzyskaniem informacji publicznej przez podmiot zobowiązany do jej udostępnienia, jakiejkolwiek, w tym nawet oczywiście niewiarygodnej informacji – stanowi realizację ciążącego na tym podmiocie obowiązku – wówczas dostęp do informacji publicznej miałby charakter iluzoryczny, zaś osoba uprawniona do uzyskania informacji, byłaby faktycznie pozbawiona realnej ochrony prawnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2013 r. sygn. akt I OSK 2571/2012).

W ocenie sądu, lakoniczne twierdzenie, iż spółka nie posiada żądanych przez skarżącego dokumentów, nie może automatycznie i bez zastrzeżeń być przyjmowane. W szczególności zauważyć należy, iż poprzednik prawny "T" S.A. niewątpliwie był inwestorem spornych urządzeń energetycznych, których część znajduje się obecnie na działce stanowiącej własność skarżącego w tej sprawie. Można więc przyjmować i zakładać – gdyż jest to obowiązkiem inwestora, że inwestor, z reguły dysponuje materiałami stanowiącymi podstawę do rozpoczęcia robót budowlanych. Z uwagi więc na wskazaną okoliczność, przyjmować należy, że powinna zatem spółka dysponować (posiadać) stosowną dokumentację.

Nadto zauważyć trzeba, że z pisma "T" S.A. z dnia 28.12.2015 r., nie wynika aby spółka ta w ogóle podjęła jakiekolwiek poszukiwania w swoich zasobach interesujących skarżącego materiałów. Nie wskazano np. jakie czynności wykonano w celu ustalenia okoliczności przekazanej następnie skarżącemu we wskazanym wyżej piśmie. Zapewnienia zatem o braku posiadania dokumentów, o które zwrócił się skarżący nie ma dostatecznie wyraźnej i mocnej podstawy. Tym bardziej, że z tego samego pisma z dnia 28.12.2016 r. wynika jednocześnie, że "T" S.A. ustaliła, że urządzenia energetyczne znajdujące się na działce nr [...] obr. [...] w Z., zostały wybudowane w latach 70 XX wieku. Oznacza to zatem, iż spółka dysponowała mimo to, określonymi dokumentami pozwalającymi ten fakt stwierdzić. Wzajemnie więc wykluczające się stanowiska strony, zawarte w jednym dokumencie, dodatkowo pozwalają przyjmować, iż przekazana skarżącemu informacja nie ma dostatecznych podstaw.

Jednocześnie, z urzędu wiadomym jest, że w licznych sprawach dotyczących udostępnienia przez "T" S.A. informacji publicznej, wymieniony podmiot, po dokonaniu należytych poszukiwań, przekazywał zainteresowanym interesującą ich dokumentację, dotyczącą realizacji inwestycji polegających na budowie urządzeń energetycznych. Ich odszukanie wymagało jednak dodatkowych czynności i potrzebnej w tym względzie staranności.

Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności, Sąd na podstawie art. 149 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej ustawa powoływana jako p.p.s.a) w pkt I wyroku zobowiązał "T" S.A. do wydania aktu lub podjęcia czynności w terminie 14 dni w sprawie z wniosku skarżącej A. G. z dnia 4.12.2015 r.

W pkt II wyroku, sąd, na podstawie art. 149 § 1 zd. 2 p.p.s.a. stwierdził, że bezczynność w niniejszej sprawie nie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Należy podkreślić bowiem, iż spółka w kierowanych do skarżącego pismach z dnia 28.12.2015 r., 8.02.2016 r. dążyła do wyjaśnienia sprawy, nie pozostając całkowicie bezczynna wobec wniosku z dnia 4.12.2015 r. Terminowo przy tym odpowiadała na pisma skarżącego.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 2 p.p.s.a. (pkt III wyroku).