Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 934/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-07-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: 178-179, 123§1,178§1, 217§2, 179§2
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Sędziowie sędzia WSA Włodzimierz Gurba (sprawozdawca), sędzia WSA Radosław Teresiak, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 lipca 2020 r. sprawy ze skargi K. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp. k. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umożliwienia zapoznania się z całością dokumentów oddala skargę


UZASADNIENIE

K. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w W. (dalej: "Skarżąca" lub "Spółka") pismem z 24 marca 2020 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W.(dalej: "DIAS" lub "Organ odwoławczy") z [...] marca 2020 r. w przedmiocie odmowy umożliwienia zapoznania się z całością dokumentów.

1.1. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

W toku postępowania podatkowego wszczętego postanowieniem z [...] lipca 2019 r. przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. (dalej: "NUS", "Organ pierwszej instancji") wobec Spółki w sprawie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od kwietnia do grudnia 2015 r., NUS w celu zgromadzenia materiału dowodowego pismem z 3 października 2019 r. wystąpił do Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. o przesłanie uwierzytelnionej kserokopii protokołu zakończonej kontroli podatkowej wobec K.S. w zakresie rzetelności deklarowania podstaw opodatkowania w podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od kwietnia do grudnia 2015 r.

Postanowieniem z [...] grudnia 2019 r. NUS:

1. włączył jako dowód w prowadzonym postępowaniu podatkowym wobec Spółki w sprawie podatku od towarów i usług za kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2015 r., dowody będące w posiadaniu NUS w postaci pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z 10 października 2019 r. (k. 1) wraz załącznikami w postaci uwierzytelnionych kserokopii: protokołu z kontroli podatkowej przeprowadzonej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. wobec K.S.(k. 23), zestawienia transakcji uznań na rachunku bankowym K.S. w okresie od 1 kwietnia 2015 r. do 31 grudnia 2015 r. (k. 20), zestawienia transakcji obciążeń na rachunku bankowym K.S. w okresie od 1 kwietnia 2015 r. do 31 grudnia 2015 r. (k. 3);

2. wyłączył z akt przedmiotowego postępowania podatkowego informacje zawarte w uwierzytelnionej kserokopii protokołu z kontroli podatkowej przeprowadzonej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. wobec K.S.,

3. wyłączył w całości z akt przedmiotowego postępowania podatkowego: zestawienie transakcji uznań na rachunku bankowym K.S. w okresie od 1 kwietnia 2015 r. do 31 grudnia 2015 r. oraz zestawienie transakcji obciążeń na rachunku bankowym Pani K.S. w okresie od 1 kwietnia 2015 r. do 31 grudnia 2015 r.

Pismem z 17 grudnia 2019 r. pełnomocnik Strony wystąpił do organu pierwszej instancji o umożliwienie Spółce zapoznanie się z całością dokumentów wymienionych w punktach 2 i 3 postanowienia NUS z [...] grudnia 2019 r.

W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik Strony wskazał, że powyższe materiały mogą mieć istotne znaczenie dla wyniku sprawy, a na ww. postanowienie organu podatkowego nie przysługuje zażalenie. Natomiast możliwa jest kontrola instancyjna wyżej wymienionego postanowienia w postępowaniu zażaleniowym w przypadku odmowy uwzględnienia niniejszego wniosku.

Po rozpatrzeniu ww. wniosku organ pierwszej instancji postanowieniem z [...] stycznia 2020 r. odmówił Spółce zapoznanie się z całością dokumentów wymienionych w punktach 2 i 3 postanowienia NUS z [...] grudnia 2019 r.

W uzasadnieniu postanowienia NUS powołując art. 178 § 1 i art. 179 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900, dalej: "O.p.") stwierdził, że miał obowiązek utrzymać w tajemnicy dane innych podmiotów, które osobom nieuprawnionym (w tym Stronie), pozwoliłyby na ich identyfikację oraz dane z rachunku bankowego, których ujawnienie mogłoby narazić na szkodę interes tych podmiotów.

1.2. Spółka wniosła zażalenie na postanowienie NUS, któremu zarzuciła naruszenie art. 178 § 1, art. 179 § 1-3, art. 217 § 1-2 w zw. z art. 210 § 4 i art. 219 w zw. z art. 179 § 1-2 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisów.

Mając na uwadze powyższe Strona wniosła o uchylenie skarżonego postanowienia i udostępnienie całości dokumentów wymienionych w pkt 2 i pkt 3 postanowienia NUS z [...] grudnia 2019 r.

1.3. Postanowieniem z [...] marca 2020 r. DIAS utrzymał w mocy postanowienie NUS z [...] stycznia 2020 r. W uzasadnieniu wskazał, że organ pierwszej instancji prawidłowo odmówił Stronie wglądu do wyłączonych z akt sprawy dokumentów, uzasadniając to potrzebą ochrony interesu publicznego, ponieważ dokumenty te zawierały informacje o podmiotach trzecich. Z tych względów - jak prawidłowo przyjął organ pierwszej instancji - ochronę danych objętych tajemnicą skarbową, identyfikujących podatnika niezwiązanego za sprawą, które ujęte były w wyłączonych materiałach należało zakwalifikować jako interes publiczny.

DIAS podkreślił, że przedmiotowym postanowieniem organ pierwszej instancji wyłączył ww. dowody w całości lub w części (poprzez ich anonimizację), z uwagi na ważny interes publiczny. NUS w ww. postanowieniu wskazał, jakie informacje i dane należało utajnić, tj. zawarte w dokumentach dane osobowe osób trzecich, ich miejsca zamieszkania, zameldowania, dane dotyczące rozliczeń podatku od towarów i usług oraz zestawienia transakcji obciążeń i uznań na rachunku bankowym.

Zdaniem organu odwoławczego za prawidłowe należy uznać wyłączenie tych materiałów przez NUS z akt sprawy w całości lub w części i włączenie jako dowód do akt przedmiotowego postępowania podatkowego zanonimizowanych wyciągów z ww. pozyskanych dokumentów ze wskazaniem, że wymieniony w postanowieniu materiał zawiera informacje, które są istotne do sprawdzenia rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za okresy od maja do grudnia 2013 r. u Strony.

Jak zauważył DIAS, dane które zostały utajnione wynikają wprost ze zanonimizowanego dokumentu, ponieważ w miejscu oznaczającym konkretną informację zostały one usunięte, Strona zaś mogła zapoznać się z tymi dokumentami.

Wobec powyższego organ odwoławczy stwierdził, że w realiach niniejszej sprawy z akt postępowania zostały wyłączone te materiały, które zawierały informacje dotyczące innych podatników, niezwiązanych bezpośrednio, a jedynie pośrednio z przedmiotową sprawą, które pozwoliłyby osobom nieuprawnionym na ich identyfikację. Dlatego też słusznie wskazał organ pierwszej instancji w uzasadnieniu skarżonego postanowienia, że pod pojęciem "interesu publicznego" mieści się również dobro osób trzecich niebędących stroną w toczącym się postępowaniu. Także ze względu na tak rozumiany "interes publiczny" organ podatkowy jest umocowany do wyłączenia z akt sprawy dokumentów. Zatem "interesem publicznym" w rozumieniu art. 179 O.p. jest także dobro osób trzecich, których dotyczą wyłączone z akt sprawy dokumenty, w szczególności gdy zawierają istotne informacje o tym podmiocie gospodarczym. W konsekwencji, zdaniem DIAS, zastosowanie przez organ pierwszej instancji art. 179 O.p. było uzasadnione, a podniesiony w zażaleniu zarzut naruszenia ww. przepisu jest bezpodstawny.

2.1. W przywołanej na wstępie skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca sformułowała żądanie uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości oraz poprzedzającego go postanowienia NUS z [...] stycznia 2020 r., a także zasądzenia kosztów postępowania.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie: art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 O.p.; art. 178 § 1 i art. 179 § 1-3 O.p.; art. 217 § 1 i 2 w zw. z art. 210 § 4 w zw. z art. 219 w zw. z art. 179 § 1 i 2 O.p. - poprzez ich niewłaściwe zastosowanie.

2.2. DIAS w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

3. Kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. - Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, zwanej dalej: "P.p.s.a.") lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).

Stosownie zaś do treści art. 134 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

4. Przedmiotem sporu jest zakwalifikowanie do wyłączenia z akt sprawy ze względu na interes publiczny, informacji pochodzących z protokołu kontroli wobec osoby fizycznej.

5. Skarga jest niezasadna. Postanowienie wskazuje, jakie kategorie i rodzaje informacji zostały utajone przed Stroną. Z uwagi na interes publiczny organ prawidłowo wyłączył jawność tych danych dla Strony.

6. 1. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w przedmiocie odmowy udostępnienia Stronie dokumentów wyłączonych z akt sprawy ze względu na interes publiczny.

Wyjaśniając podstawy prawne wyroku, zgodnie z art. 179 § 1 O.p., przepisu art. 178 O.p. (dającego stronie uprawnienie wglądu do akt sprawy) nie stosuje się do znajdujących się w aktach sprawy dokumentów zawierających informacje niejawne, a także do innych dokumentów, które organ podatkowy wyłączy z akt sprawy ze względu na interes publiczny. Zgodnie z § 2 tego przepisu odmowa umożliwienia stronie zapoznania się z dokumentami, o których mowa w § 1, sporządzania z nich notatek, kopii i odpisów, uwierzytelniania odpisów i kopii lub wydania uwierzytelnionych odpisów następuje w drodze postanowienia. Natomiast zgodnie z § 3 tego przepisu, na postanowienie, o którym mowa w § 2, służy zażalenie.

Podkreślić należy, że wyrażone w art. 178 § 1 O.p. prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów stanowi jeden z aspektów zasady jawności postępowania podatkowego (art. 129 O.p.) i zasady czynnego udziału strony w tym postępowaniu (art. 123 § 1 O.p.). Przepis ten nie ma jednak charakteru absolutnego i doznaje określonych ograniczeń, o których mowa w art. 179 § 1 O.p. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 listopada 2015 r., II FSK 2300/13 - wyroki sadów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu są publikowane w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej zwanej "CBOSA").

6.2. Dla pełnego wyjaśnienia podstaw prawnych niniejszego wyroku wyjaśnić należy kwestię zaskarżalności postanowienia w sprawie wyłączenia dokumentów z akt.

Analiza przepisów art. 178 i 179 O.p. wykazuje, że na postanowienie o wyłączeniu dokumentów z akt, wydane na podstawie art. 179 § 1 O.p. nie przysługuje zażalenie. Brak dopuszczalności zażalenia nie oznacza braku możliwości kontroli wykonywania administracji publicznej w omawianym zakresie. Otóż zaskarżalność postanowień w sprawach incydentalnych gwarantuje przepis art. 237 O.p. stanowiący, że stronie służy prawo wniesienia zarzutów w odwołaniu od decyzji na postanowienie organu, na które nie służy zażalenie. To Konstytucja RP przewiduje możliwość wprowadzenia w drodze ustawy wyjątków od zaskarżalności postanowień organów w sytuacji, gdy tego rodzaju orzeczenia mogą być zaskarżone w odwołaniu od decyzji rozstrzygającej o prawach i obowiązkach strony postępowania podatkowego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 3 marca 2005 r., sygn. akt FSK 690/04; z dnia 21 lipca 2006 r., sygn. akt I FSK 1070/05; z dnia 14 września 2017 r., sygn. akt II FSK 1048/17, CBOSA).

Sąd orzekający w tej sprawie podziela stanowisko wyrażane w orzecznictwie, z którego wynika, że w sytuacji, gdy organ wyłącza z akt sprawy poszczególne dokumenty z powodu objęcia ich tajemnicą państwową lub ze względu na interes publiczny, ograniczając tym samym uprawnienia strony postępowania, określone w art. 178 O.p., postanowienie w tym przedmiocie podlega kontroli instancyjnej lub sądowej w ramach badania prawidłowości decyzji kończącej postępowanie w danej sprawie.

6.3. W przypadku, gdy strona postępowania oświadczy organowi chęć zapoznania się z aktami sprawy, w tym także z dokumentami wyłączonymi z akt, organ w drodze postanowienia odmawia dokonania tej czynności, co wynika z treści art. 179 § 2 O.p., ale jest to postanowienie odrębne od postanowienia o wyłączeniu dokumentów z akt sprawy. Jest to również postanowienie, na które przysługuje zażalenie, a w konsekwencji zgodnie z art. 217 § 2 O.p. winno zawierać ono uzasadnienie faktyczne i prawne. Postanowienie wydane w następstwie rozpoznania zażalenia na postanowienie odmawiające stronie wglądu do akt sprawy (art. 179 § 2 O.p.) może zostać także zaskarżone do wojewódzkiego sądu administracyjnego (art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a.).

Ocena prawidłowości wydanego na podstawie art. 179 § 2 O.p. postanowienia obejmuje ustalenie, czy postanowienie to zostało wydane zgodnie z uprzednio wydanym w sprawie postanowieniem na podstawie art. 179 § 1 O.p. Strona kwestionując zasadność odmowy umożliwienia zapoznania się z dokumentami wyłączonymi z akt sprawy (art. 179 § 2 O.p.), może też jednocześnie wykazać brak podstaw do ich wyłączenia na podstawie art. 179 § 1 O.p.

W odniesieniu do pierwszej podstawy wyłączenia strona może wykazać, że wyłączone dokumenty nie zawierają informacji niejawnych, kwestionując zaś drugą przesłankę, że wyłączenie z akt sprawy określonych dokumentów nie jest uzasadnione interesem publicznym (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 grudnia 2013 r., II FSK 3037/11, CBOSA). Obowiązkiem organu podatkowego jest wskazanie w realiach konkretnej sprawy, w czym upatruje owego "interesu publicznego", jaka jest jego treść. Sąd administracyjny ma natomiast obowiązek badania wszelkich okoliczności, które mają znaczenie dla badania legalności zaskarżonego aktu (por. Ordynacja podatkowa. Komentarz. Pod red. L. Etela, WKP 2017).

A zatem postanowienie w sprawie wyłączenia dokumentów z akt i postanowienie odmowy umożliwienia zapoznania się z dokumentami wyłączonymi z akt sprawy może być zaskarżane inną drogą, ale - jak wykazano - między tymi postanowieniami zachodzą ścisłe związki.

6.4. W orzecznictwie podkreśla się, że przez "interes publiczny" należy rozumieć korzyść służącą ogółowi, dyrektywę postępowania, nakazującą respektowanie takich wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, jak: sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej (np. wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Lublinie z 16 listopada 2007 r., I SA/Lu 506/07; w Opolu z 28 marca 2008 r., I SA/Op 311/07; w Szczecinie z 17 czerwca 2009 r., I SA/Sz 260/09, CBOSA).

W orzecznictwie (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 12 września 2017 r., II FSK 2303/15 i z 30 marca 2012 r., II FSK 1876/10, CBOSA) przyjmuje się, że interesem publicznym, w rozumieniu art. 179 § 1 O.p. jest również ochrona danych osób trzecich, niezwiązanych ze sprawą, których dotyczyły wyłączone z akt dokumenty. Zaufanie obywateli do organów władzy publicznej to jedna z zasad obowiązujących w prowadzonym postępowaniu podatkowym. Organ podatkowy może odmówić stronie postępowania (kontrolowanemu) wglądu do dokumentów, gdy zawierają one dane osobowe innych podmiotów i osób niebędących stroną postępowania. Czynny udział strony w postępowaniu podatkowym nie oznacza dostępu do informacji o podmiotach i osobach niebędących stroną postępowania.

7. 1. Na podstawie art. 124 O.p. organy podatkowe powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez stronę decyzji/postanowienia bez stosowania środków przymusu. Elementem decydującym o przekonaniu strony o trafności rozstrzygnięcia jest uzasadnienie postanowienia. Przepis art. 210 § 4 O.p., który na mocy art. 219 O.p. ma odpowiednie zastosowanie do postanowień, wymaga, aby uzasadnienie faktyczne wskazywało: fakty, które organ uznał za udowodnione, dowody, na których organ się oparł oraz przyczyny, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Jeżeli organ podatkowy dowodzi, że dane zdarzenie nie miało miejsca i jednocześnie zakłada, że miało miejsce, uzasadnienie decyzji (odpowiednio – postanowienia) nie może spełnić funkcji, jakie stawiają przed nim art. 121 § 1 oraz art. 210 O.p. Zasada informowania o motywach rozstrzygnięcia organu i przekonywania o zasadności tego rozstrzygnięcia, wynikająca z art. 210 § 4 O.p. oznacza, że uzasadnienie powinno wyczerpująco informować stronę o motywach, którymi kierował się organ załatwiając sprawę, odzwierciedlać tok rozumowania organu, a w szczególności powinno zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię zastosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Na organie podatkowym ciąży obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi nie tylko samej stronie zapoznanie się ze stanowiskiem organu, ale także pozwoli na przeprowadzenie kontroli sądowej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda tego, poprzez wniesienie skargi do sądu. Prawidłowo sporządzone uzasadnienie powinno zawierać nie tylko opis stanu faktycznego, ustalonego przez organ, ale także wskazanie, w jakim stopniu został on przyjęty przez organ i dlaczego. Uzasadnienie o treści odpowiadającej wymogom art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. obejmuje nie tylko przytoczenie ustaleń faktycznych zmierzających do wykazania stanu faktycznego, przyjętego przez organ do swoich rozważań, ale musi obejmować także ocenę poczynionych ustaleń z punktu widzenia przepisów regulujących postępowanie przed tym organem. Jeżeli ocena zawarta w uzasadnieniu jest niespójna, a przedstawiony stan faktyczny nieczytelny, uzasadnienie nie może spełnić wskazanych wcześniej funkcji, co również musi skutkować uchyleniem takiej decyzji". Te poglądy są aktualne do uzasadnienia oraz uzasadniania postanowień, na które służy prawo wniesienia zażalenia.

7.2. Sąd podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z 28 września 2016 r. sygn. akt I FSK 770/16, iż "to, że dana kategoria informacji może podlegać co do zasady ochronie jako spełniająca kryteria "interesu publicznego" nie oznacza, że wystarczy się na nią powołać i nie trzeba na tle konkretnych okoliczności sprawy wykazać, jakie (rodzajowo) treści zawarte w dokumencie są podstawą odmowy stronie wydania z akt jego kopii." Należy zatem stwierdzić, że samo hasłowe powołanie się na interes publiczny nie może być uznane za wyczerpujące uzasadnienie stanowiska organu podatkowego. Analogiczny pogląd wyrażono w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 18 kwietnia 2018 r., I SA/Ol 182/18.

8.1. Skarżonym postanowieniem orzeczono wyłączenie dowodów w całości - dane z rachunków bankowych K.S.. Wyłączono też informacje, a więc część dowodu (poprzez anonimizację) protokołu z kontroli podatkowej u K.S.. Organ wskazują, jako powody wyłączenia ważny interes publiczny. Wbrew zarzutom Skarżącej organ wskazał, jakie informacje i dane należało utajnić. Obejmuje to zawarte w dokumentach dane osobowe osób trzecich, niezwiązanych bezpośrednio ze sprawą podatkową Skarżącej, ich miejsca zamieszkania, zameldowania, dane dotyczące rozliczenia podatku od towarów i usług oraz zestawienia transakcji obciążeń i uznań na rachunku bankowym.

Organ specyfikuje utajnione dane i opisuje je rodzajowo. Wbrew zrzutom skargi nie sposób tych danych opisać bardziej szczegółowo, bez ujawnienia ich treści. Bardziej szczegółowe ich opisywanie musiałoby wprost prowadzić do ich ujawnienia.

8.2. Zasadnie wskazano, że dokumenty i materiały, do których Strona domaga się wglądu, zawierają indywidualne dane podmiotów oraz dane osobowe, będące dobrem szczególnym, chronionym na mocy art. 47 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, jak również poprzez ustawę z 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2018 r. Nr 1000, z późn. zm.), którą stosuje się do ochrony os6b fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych w zakresie określonym w art. 2 i art. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 20161679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. Urz. UE L 119 z 04.05.2016, str. 1).

Potrzeba ochrony danych osobowych mieści się w zakresie interesu publicznego i uzasadnia ograniczenie jawności danych w toku postępowania podatkowego.

8.3. Sąd nie ma też zastrzeżeń co do formy anonimizacji danych z protokołu kontroli. Usunięto tylko te dane, których ujawnienie naruszałoby dobra osobiste innych osób, w tym K.S.. Sąd zapoznał się z treścią pełnej wersji protokołu i stwierdza, że zakres danych anonimizowanych nie przekracza tego, co wskazano w uzasadnieniu skarżonego postanowienia.

8.4. Przenosząc powyższe poglądy, które Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela i przyjmuje za własne, na grunt rozpatrywanej sprawie należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Organ wskazał przyczyny dla których odmawia Skarżącej zapoznania się ze spornymi dokumentami i je wyczerpująco uzasadnia. Sąd wywody organu ocenia jako prawidłowe. Także postanowienie organu pierwszej instancji zawiera prawidłową ocenę przesłanek odmowy udostępnienia danych i jest uzasadnione zgodnie z wymogami O.p.

8.5. Sąd stwierdza, że zarzuty naruszenia art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 O.p., art. 178 § 1, art. 179 § 1-3 O.p. i art. 217 § 1 i § 2 w zw. z art. 210 § 4 w zw. z art. 219 O.p. są niezasadne. Organ prawidłowo rozumie te przepisy i je prawidłowo zastosował w niniejszej sprawie.

9.1. Wbrew twierdzeniu Skarżącej wyrok TSUE z 16 października 2019 r. w sprawie Glencore Agriculture Hungary Kft., C-189/18 nie odbiera organowi prawa do wyłączenia jawności akt postępowania.

TSUE stwierdził w tym wyroku, że Dyrektywę Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zasadę poszanowania prawa do obrony oraz art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że co do zasady nie sprzeciwiają się one uregulowaniu lub praktyce danego państwa członkowskiego, zgodnie z którymi w trakcie weryfikacji wykonanego przez podatnika prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej (VAT) organ podatkowy jest związany ustaleniami faktycznymi i kwalifikacjami prawnymi dokonanymi już przez siebie w ramach powiązanych postępowań administracyjnych wszczętych przeciwko dostawcom tego podatnika, na których zostały oparte decyzje, które stały się ostateczne, stwierdzające istnienie oszustwa związanego z VAT popełnionego przez dostawców. TSUE jednak zastrzegł że, po pierwsze, nie zwalniają one organu podatkowego z obowiązku zapoznania podatnika z dowodami, w tym z dowodami pochodzącymi z owych powiązanych postępowań administracyjnych, na podstawie których zamierza on wydać decyzję, oraz że podatnik ten nie zostaje w ten sposób pozbawiony prawa do skutecznego zakwestionowania w trakcie toczącego się przeciwko niemu postępowania owych ustaleń faktycznych i kwalifikacji prawnych, po drugie, że wspomniany podatnik może w trakcie tego postępowania uzyskać dostęp do wszystkich dowodów zebranych w trakcie owych powiązanych postępowań administracyjnych lub w jakimkolwiek innym postępowaniu, na których to dowodach wspomniany organ zamierza oprzeć swą decyzję lub które to dowody mogą zostać wykorzystane przy wykonywaniu prawa do obrony, chyba że - podkreślenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie. - cele leżące w interesie ogólnym uzasadniają ograniczenie tego dostępu, oraz po trzecie, że sąd rozpoznający skargę na tę decyzję może skontrolować zgodność z prawem uzyskania i wykorzystania owych dowodów oraz ustaleń, które mają decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia skargi, dokonanych w decyzjach administracyjnych wydanych względem wspomnianych dostawców.

Sąd zaznacza, że w pkt 43, 55 i 57 uzasadnienia wskazanego wyroku TSUE wyjaśniono, że "(...) zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem zasada poszanowania prawa do obrony nie ma bezwzględnego charakteru, lecz może podlegać ograniczeniom, pod warunkiem że ograniczenia te rzeczywiście odpowiadają celom interesu ogólnego zamierzonym przez dany przepis i nie stanowią z punktu widzenia realizowanego celu nieproporcjonalnej oraz niedopuszczalnej ingerencji w samą istotę zagwarantowanych w ten sposób praw (wyrok z dnia 9 listopada 2017 r., Ispas, C-298/16, EU:C:2017:843, pkt 35 i przytoczone tam orzecznictwo). (...) zasada poszanowania prawa do obrony nie jest prerogatywą absolutną, ale może być ograniczana, należy zauważyć, że w ramach procedury kontroli podatkowej takie ograniczenia ustanowione w uregulowaniu krajowym mogą w szczególności mieć na celu ochronę wymogów poufności lub tajemnicy zawodowej (zob. podobnie wyrok z dnia 9 listopada 2017 r., Ispas, C-298/16, EU:C:2017:843, pkt 36), a także (...) życia prywatnego osób trzecich, dotyczących ich danych osobowych lub skuteczności działania represyjnego, dla których zagrożenie może stanowić dostęp do niektórych informacji i niektórych dokumentów. Wynika z tego, że w przypadku gdy organ podatkowy zamierza oprzeć swoją decyzję na dowodach uzyskanych, tak jak w postępowaniu głównym, w ramach powiązanych postępowań karnych i postępowań administracyjnych wszczętych przeciwko dostawcom podatnika, zasada poszanowania prawa do obrony wymaga, aby podatnik ten miał możliwość dostępu w trakcie toczącego się przeciwko niemu postępowania do wszystkich tych dowodów oraz dowodów, które mogą być wykorzystane w jego obronie, chyba że cele leżące w interesie ogólnym uzasadniają ograniczenie tego dostępu.

9.2. Przekładając tezy wyroku TSUE na realia niniejszej sprawy, organ zasadnie wskazał "cele leżące w interesie ogólnym uzasadniające ograniczenie dostępu" Skarżącej do wszystkich dowodów. Sąd miał możliwość kontroli w tym zakresie zestawiając zakres anonimizacji z pełną treścią protokołu kontroli.

10. Sąd wyjaśnia też, że granicach niniejszej sprawy ocenia tylko konkretne postanowienie organu, odnoszące się do danych dotyczących rachunków bankowych i protokołu kontroli podatkowej K.S.. Poza granicami tej sprawy leży ocena decyzji wymiarowej organu pierwszej instancji, a także innych postanowień odmawiających Stronie wglądu w akta innych dokumentów sprawy, na które Spółka wskazuje na stronie trzeciej skargi.

11. 1. Sąd nie znajduje powodów do stwierdzenia, że w zaskarżonym postanowieniu naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy. Sąd nie dopatruje się wystąpienia okoliczności naruszających prawo i mogących być podstawą wznowienia postępowania. Sąd nie znajduje też przesłanek uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia w całości lub w części.

11.2. Z tych względów, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., należało skargę oddalić.

12. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 P.p.s.a.