Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1640/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-03-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1,  art. 158 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.), , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant st. ref. Karolina Kaca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2015 r. sprawy ze skargi Z. N. i P. N. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2014 r., znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2014r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 156 § 1 oraz art. 158 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej k.p.a. po rozpatrzeniu wniosku Z. i P. N. o stwierdzenie nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2005 r., znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lutego 2005 r., znak: [...], w przedmiocie nakazu rozbiórki - odmówił stwierdzenia jej nieważności.

W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ wskazał, że [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lutego 2005 r., nakazującą Z. i P. N. rozbiórkę ogrodzenia działki nr [...] w miejscowości [...] gmina [...] o długości ok. 102,0 m, wybudowanego po jej stronie zachodniej od strony drogi gminnej (działka nr [...] w [...]).

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego przedstawił instytucję stwierdzenia nieważności decyzji. Wskazał, że celem tego postępowania jest wyłącznie ocena czy kontrolowana decyzja zawiera przesłanki wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Dalej, organ przedstawił stan faktyczny ustalony przez organ nadzoru budowlanego w sprawie. Wskazał, iż z akt sprawy wynika, że Z. i P. N. nie dokonali zgłoszenia właściwemu organowi zamiaru budowy przedmiotowego ogrodzenia. Powyższe potwierdza pismo Urzędu Gminy [...] z dnia [...] września 2004 r.

Pismem z dnia [...] listopada 2004 r. Wójt Gminy [...] poinformował Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], że dla terenu obejmującego działkę nr [...]

w [...] brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Wskutek powyższego pismem z dnia [...] stycznia 2005 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wezwał Z. i P. N. do przedłożenia ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, obowiązującej w dniu wszczęcia postępowania tj. w dniu [...] lipca 2004 r. na inwestycję obejmującą budowę ogrodzenia działki nr [...] od strony drogi gminnej w [...]. Z. N. w piśmie z dnia [...] stycznia 2005 r. oświadczyła, że nie posiada decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu na inwestycję obejmującą budowę ogrodzenia działki nr [...].

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lutego 2005 r. nakazująca rozbiórkę samowolnie wybudowanego ogrodzenia wynikała z niewykonania obowiązku przedłożenia ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy

i zagospodarowania terenu, obowiązującej w dniu wszczęcia postępowania tj.

w dniu [...] lipca 2004 r. na inwestycję obejmującą budowę ogrodzenia działki nr [...] od strony drogi gminnej w [...]. Organ zaznaczył także, iż [...] WINB decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r. utrzymał w mocy decyzję PINB w [...] z dnia [...] lutego 2005 r. W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji wojewódzki organ nadzoru budowlanego wskazał, że przedmiotowe ogrodzenie wybudowano w granicy, przy granicy jak również przecinając działkę nr [...] w [...] stanowiącą drogę publiczną w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.

W merytorycznym uzasadnieniu decyzji organ powołał przepis art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 216 ze zm.) zgłoszenia właściwemu organowi wymaga budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m (...). Powołał także przepis art. 49 b ust. 1 Prawa budowlanego i wyjaśnił, że zgodnie z orzecznictwem sądowo-administracyjnym pojęcie "wydania decyzji bez podstawy prawnej" oznacza, że albo nie ma przepisu prawnego, który umocowuje administrację publiczną do działania, albo też przepis jest, ale nie spełnia wymagań podstawy prawnej działania organów administracji w tej sprawie, polegającego na wydawaniu decyzji rozumianych jako indywidualne akty administracyjne zewnętrzne.

Główny Inspektor Nadzoru budowlanego wskazał, że w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w trybie zwykłym taka sytuacja nie miała miejsca. Dalej, organ wyjaśnił pojęcie obiektu budowlanego w myśl art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego oraz urządzenia budowlanego (pkt 9). Odnosząc się do zarzutu niewykonalności organ wskazał, że o niewykonalności obowiązku nałożonego decyzją ostateczną można mówić, gdy niewykonalność jest następstwem przeszkód o charakterze niesuwalnym. Trwała niewykonalność obowiązku zachodzi wówczas, gdy czynności składające się na treść tych obowiązków zawartych w decyzji są niewykonalne w przyczyn technicznych lub prawnych tkwiących w ich naturze. Konieczność zapewnienia bezpieczeństwa dla ludzi i mienia jak też względy techniczne i ekonomiczne, utrudniające wykonanie decyzji, nie mogą być uznane za przesłankę niewykonalności decyzji. Organ podkreślił, że w sentencji decyzji organu powiatowego z dnia [...] lutego 2005 r. została dokładnie wskazana długość ogrodzenia oraz jego położenie.

Organ odniósł się także do zarzutu skarżących dotyczącego wątpliwości, co do przebiegu drogi gminnej, wyjaśnił, że materiał dowodowy zgromadzony

w postępowaniu zwykłym jednoznacznie wskazuje, że działka nr [...], na której wybudowano sporne ogrodzenie graniczy bezpośrednio z działką nr [...], stanowiącą drogę gminną. Nadto organ zaznaczył, że powyższe potwierdza kserokopia mapy zasadniczej z dnia [...] lipca 2004 r. wydana przez Starostwo Powiatowe w [...]. Natomiast Z. i P. N. nie dołączyli żadnego dokumentu potwierdzającego inny przebieg drogi gminnej ani w postępowaniu zwykłym, ani też w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzwyczajnym.

Mając powyższe na uwadze Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że ww. decyzja nie wypełnia żadnej z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., nie narusza przepisów o właściwości, nie dotyczy sprawy rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do prawidłowo określonych stron postępowania, nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa, zaś jej wykonanie nie wywoła czynu zagrożonego karą. Decyzja ta nie była ponadto niewykonalna w dniu jej wydania, zaś jej wydanie nie wypełnia przesłanki rażącego naruszenia prawa.

Po rozpoznaniu wniosku Z. i P. N. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy w pierwszej kolejności podkreślił, że prowadzone w trybie nadzoru postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie ma na celu ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy, a jedynie wyjaśnienie kwalifikowanej niezgodności z prawem. W postępowaniu prowadzonym w sprawie stwierdzenia nieważności organ dokonuje weryfikacji decyzji jedynie pod kątem wad prawnych enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Dalej, organ odwoławczy powołał przepis art. 49 b ust. 1 Prawa budowlanego stanowiącego podstawę prawną decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lutego 2005 r., zgodnie z którym właściwy organ nakazuje z zastrzeżeniem ust. 2 w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Kontynuując uzasadnienie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, że z akt sprawy wynika, że objęte nakazem rozbiórki ogrodzenie działki nr [...] w miejscowości [...] gmina [...] o długości ok. 102,0 m, wybudowane po jej stronie zachodniej od strony drogi gminnej (działka nr [...] w [...]) zostało wykonane bez wymaganego prawem zgłoszenia do organu administracji architektoniczno- budowlanej. Ponadto, organ wskazał, że w omawianej sprawie brak było podstaw do zastosowania art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego, dopuszczającego odstąpienie od nakazu rozbiórki (m.in. pod warunkiem, że budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) z uwagi na brak obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (vide: pismo Wójta Gminy [...] z dnia [...] listopada 2004 r.) i nie posiadanie przez Z. i P. N. decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla spornej inwestycji.

Organ odniósł się do zarzutu podnoszonego przez skarżących we wniosku tj. że przepis art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego dotyczy jedynie obiektu budowlanego, którym nie jest sporne ogrodzenie. Powołał wyrok akt NSA sygn. akt II OSK 1195/09 w którym wskazano że " Ogrodzenie (...) co do zasady nie jest obiektem budowlanym, którego definicję zawiera art. 3 pkt 1 ustawy, lecz urządzeniem budowlanym rozumianym jako urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki (art. 3 pkt 9 ustawy). W kontekście definicji obiektu budowlanego należy jednak uznać, iż urządzenia budowlane (a więc również ogrodzenia) stanowią obok budynku albo budowli, część określonego obiektu budowlanego. Istotną cechą związania urządzeń budowlanych z obiektem budowlanym nie jest fizyczne połączenie lecz związek funkcjonalny, polegający na zapewnieniu możliwości użytkowania określonych obiektów zgodnie z ich przeznaczeniem (...). Uznanie urządzenia budowlanego (a więc również ogrodzenia) jako części obiektu budowlanego oznacza, iż w przypadku wybudowania ogrodzenia w warunkach samowoli budowlanej możliwym jest zastosowanie art. 49b ust. 1 ustawy

W świetle powyższego poglądu zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzja [...] WINB z dnia [...] czerwca 2005 r. nie jest obarczona wadą rażącego naruszenia art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego.

Organ odwoławczy odniósł się także do zarzutu niewykonalności decyzji

w przedmiocie rozbiórki (z uwagi na niedokładne podanie w sentencji długości

i położenia spornego ogrodzenia ) wyjaśnił, że w myśl ugruntowanych poglądów doktryny i judykatury sądowo - administracyjnej nie są równoznaczne

z niewykonalnością w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. względy techniczne

i ekonomiczne utrudniające wykonanie decyzji.

Resumując Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że decyzja z dnia [...] kwietnia 2014 r., znak: [...] (odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji [...] WINB z dnia [...] czerwca 2005 r., znak: [...]) odpowiada prawu.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną wyżej decyzję wnieśli Z. N. i P. N. wnosząc o jej zmianę przez stwierdzenie nieważności decyzji będącej przedmiotem wniosku.

Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucili rażące naruszenie prawa przez brak konkretnego uzasadnienia faktycznego i prawnego, odnoszącego się do podnoszonych przez nich zarzutów i wywodów, który to brak w istocie skutkuje brakiem rozpoznania sprawy. Skarżący podnieśli, że organ nie odniósł się do zarzutu skarżących, że jako podstawę prawną nakazu rozbiórki wskazano art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego podczas, gdy tenże przepis dotyczy obiektu budowlanego, którym nie jest przedmiotowe ogrodzenie Zdaniem skarżących zgodnie z art. 3 Prawa budowlanego ogrodzenie to jest urządzeniem budowlanym, a nie obiektem budowlanym, co ma zasadnicze znaczenie w sprawie. Skarżący zaznaczyli, iż z cytowanej treści orzeczenia NSA w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wynika, że dotyczy sytuacji, w której ogrodzenie może być częścią składową złożonego obiektu budowlanego.

Odnośnie zarzutu niewykonalności decyzji, w ocenie skarżących nadal jedynie ogólnikowo wskazano, że względy techniczne i ekonomiczne, utrudniające wykonanie decyzji, nie są równoznaczne z niewykonalnością. Zdaniem skarżących w żaden sposób nie wykazano, że zarzucone przez skarżących braki decyzji stanowią wyłącznie względy techniczne i ekonomiczne, które jedynie utrudniają wykonanie decyzji. Nie poddano natomiast ocenie zarzutu, że w sentencji decyzji PINB w [...] nie zostały dokładnie podane długość i położenie ogrodzenia, a z uzasadnienia decyzji wyraźnie wynika, że ogrodzenie przebiega po różnych działkach, różnych podmiotów, w tym po drodze gminnej, stanowiącej działkę nr [...], co do której w treści decyzji ujawniono wątpliwości odnośnie jej przebiegu. Z kolei zarzut skarżących, dotyczący ujawnionych w treści decyzji wątpliwości przebiegu drogi gminnej, stanowiącej działkę nr [...], który to przebieg ma znaczenie ewentualnego zaistnienia obowiązku zgłoszenia budowy ogrodzenia, został zdaniem skarżących całkowicie pominięty w zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł

o jej oddalenie.

W dniu [...] lutego 2015 r. do Sądu wpłynęło pismo skarżących z dnia [...] lutego 2015 r. popierające wniesioną skargę. Zdaniem skarżących decyzja nakazująca rozbiórkę przedmiotowego ogrodzenia jest obarczona rażącymi wadami i nie może funkcjonować w porządku prawnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz.270, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej , stosując środki określone w ustawie. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, rozstrzyga w granicach sprawy, kontrolując postępowanie oraz akty administracyjne wydane przez organy administracji publicznej i uwzględnia skargę na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a, jeśli stwierdzi naruszenia przepisów prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy lub też naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy administracyjnej.

Biorąc pod uwagę powyższe kryteria, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Przedmiotem oceny w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego dnia [...] czerwca 2014 r. utrzymująca w mocy własną decyzję z dnia [...] kwietnia 2014 r., którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2005 r.

Zaskarżona decyzja została wydana w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego, jakim jest postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Ocena organu administracji, orzekającego w trybie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej dotyczy wyłącznie tego, czy kwestionowana w tym trybie decyzja jest dotknięte wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. W postępowaniu tym organ nadzorczy nie poddaje analizie całego postępowania zwykłego, lecz jedynie mając na uwadze zaskarżoną decyzję kontroluje, czy jej wydanie może wiązać się z zaistnieniem którejkolwiek z przesłanek określonych w tym przepisie. Postępowanie nadzorcze jest nadzwyczajnym trybem postępowania i stanowi wyłom od zasady stabilności decyzji art. 16 k.p.a., stąd też ustalenie podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji musi być niewątpliwe. W tym postępowaniu decyzję weryfikuje się w odniesieniu do stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dniu wydania decyzji w stosunku, do której toczy się postępowanie nieważnościowe. Odmowa stwierdzenia nieważności decyzji ma miejsce wtedy, gdy w toku postępowania wyjaśniającego organ prowadzący postępowanie ustali, że nie występuje żadne z ustawowych przyczyn stwierdzenia nieważności.

W niniejszej sprawie kontrolowane postępowanie zostało przeprowadzone zgodnie z prawem.

Sąd podziela stanowisko organu, że żadna z przesłanek nieważnościowych określonych w art. 156 § 1 k.p.a. nie wystąpiła. W postępowaniu nieważnościowym przeanalizowano wszystkie przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a. wskazując, iż objęta kontrolą decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2005 r. nie narusza przepisów o właściwości, nie dotyczy sprawy rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa zaś jej wykonanie nie wywołuje czynu zagrożonego karą. Organ wykazał również w uzasadnieniu decyzji` brak zaistnienia przesłanki wskazywanej przez stronę we wniosku tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (decyzja z rażącym naruszeniem prawa wydana lub bez podstawy prawnej) oraz art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.

(była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały).

Z akt sprawy wynika, że w przedmiotowej sprawie organ powiatowy ustalił, że na działce nr [...] w [...] od strony drogi gminnej o długości 102,0 m wybudowane zostało samowolnie w 2000 r. ogrodzenie. Pismo w aktach sprawy Urzędu Gminy w [...] z dnia [...] września 2004 r. potwierdza, iż brak jest dokonania zgłoszenia na wykonanie ww. ogrodzenia.

Powyższe ustalenia wymagały podjęcia przez organy nadzoru budowlanego odpowiednich działań. Organy nadzoru budowlanego prawidłowo przyjęły, iż

w odniesieniu do przedmiotowego ogrodzenia zastosowanie znajdują przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.). Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 23 ustawy Prawo budowlane, budowa ogrodzeń zwolniona jest z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, jednakże stosownie do art. 30 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy, budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń o wysokości powyższej 2,20m wymaga dokonania zgłoszenia. Jak wynika z akt sprawy Z. i P. N. bez wymaganego zgłoszenia w warunkach samowoli budowlanej wybudowali przedmiotowe ogrodzenie. Działania takie jako bezprawne wymagają odpowiedniej reakcji organów nadzoru budowlane w celu doprowadzenia nielegalnej budowy do stanu zgodnego z prawem, przez co należy rozumieć legalizację samowoli budowlanej, jeżeli istnieją takie możliwości albo rozbiórkę, jeżeli nie ma możliwości doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem. W przypadku samowoli budowlanej wynikającej z braku dokonania wymaganego zgłoszenia w zasadzie powinny mieć zastosowanie przepisy art. 49b Prawa budowlanego. W niniejszej sprawie organy właściwie orzekły na podstawie art. 49b ustawy uznając, że taki tryb jest właściwy skoro ogrodzenie traktujemy jako obiekt budowlany, wymagający zgłoszenia (art. 30 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 23 Prawa budowlanego).

Odnosząc się do zarzutów podnoszonych przez skarżących w skardze, iż

" ogrodzenie nie jest obiektem lecz urządzeniem budowlanym" zauważyć należy, że ogrodzenia można również zaliczyć do urządzeń budowlanych, nie wyklucza to jednak twierdzenia, że ogrodzenie jest również obiektem budowlanym (budowlą), co wynika z brzmienia art. 29 ust. 1 pkt 23 w związku z art. 3 pkt 6 ustawy.

O ogrodzeniu jako urządzeniu budowlanym mówimy wtedy, kiedy jego budowa jest objęta pozwoleniem na budowę dotyczącym np. domu jednorodzinnego lub kiedy chodzi o budowę ogrodzenia innego niż te, o których mowa w art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy (np. ogrodzenia pomiędzy działkami o wysokości poniżej 2,20 m). Natomiast jeżeli sprawa dotyczy wyłącznie ogrodzenia, traktujemy je jako obiekt budowlany, wymagający zgłoszenia (art. 30 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 23 ustawy).

Wskazać należy, iż procedura naprawcza prowadzona w oparciu o art. 49b ustawy

w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania decyzji przewidywała możliwość legalizacji samowoli budowlanej, jeżeli budowa była zgodna z przepisami

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo,

w przypadku jego braku, ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy

i zagospodarowania terenu oraz nie naruszała przepisów, w tym techniczno-budowlanych.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, iż organy prawidłowo stwierdziły, że legalizacja przedmiotowego ogrodzenia nie jest możliwa, z uwagi na brak obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i nie posiadanie przez Z. N. i P. N. decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla spornej inwestycji.

W tym stanie sprawy jako oczywistą i nie wymagająca szerszego uzasadnienia należy potraktować prawidłowość orzeczenia nakazu rozbiórki. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego słusznie zaś stwierdził, że decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2005 r. nie narusza prawa, zatem brak jest podstaw do stwierdzenia jej nieważności.

W odniesieniu do decyzji organu powiatowego w przedmiocie rozbiórki ogrodzenia z dnia [...] lutego 2005 r., utrzymanej w mocy decyzją organu odwoławczego z dnia [...] czerwca 2005 r. nie można stwierdzić, iż wypełnia ona przesłankę określoną w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. mówiąca o niewykonalności, co podnosiła strona skarżąca w skardze. Zarzut o niewykonalności decyzji nie jest trafny, trwała niewykonalność decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. zachodzi bowiem wówczas, gdy czynności składające się na treść obowiązków i uprawnień zawartych w decyzji są niewykonalne z przyczyn technicznych lub prawnych tkwiących w ich naturze. W wyroku z dnia 8 lutego 1985 r. I SA 1090/84 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał m.in., że decyzja jest niewykonalna w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. wówczas, gdy zachodzi przeszkoda w jej wykonaniu wynikająca z określonych przepisów prawa lub jest ona faktycznie niemożliwa do wykonania np. przy istniejącym stanie wiedzy technicznej (zob. również wyrok NSA z dnia 13 lutego 1986 r., III SA 1146/85 - ONSA 1986 Nr 1 poz. 12).

Biorąc powyższe pod uwagę decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2005 r. utrzymana w mocy przez organ odwoławczy decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r. jest wykonalna pod względem faktycznym

i prawnym. Nie ma bowiem żadnych przeszkód faktycznych w jej wykonaniu, nie istnieją również żadne przeszkody prawne, które musiałyby być związane z zakazami prawnymi. Określająca w sposób precyzyjny i nakładająca na stronę obowiązek dokonania określonych czynności decyzja posiada więc walor wykonawczy.

Odnosząc się do zarzutów podnoszonych w skardze dotyczących przebiegu drogi gminnej stanowiącej działkę nr [...] wyjaśnić należy, iż powyższe nie ma wpływu na podjęte rozstrzygnięcie przez nadzór budowalny wobec ustalonego faktycznego, który stanowił podstawę do podjęcia nakazu rozbiórki przedmiotowego ogrodzenia.

Reasumując stwierdzić należy, iż Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w zaskarżonej decyzji prawidłowo przyjął, że badana decyzja oraz ją poprzedzająca nie są dotknięte żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 p.p.s.a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.