Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SO/Wa 10/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-04-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Grzegorz Antas Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. A. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi P. A. P. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustalenie prawa do zasiłku celowego postanawia: 1. przyznać prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego, którego wyznaczy Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych w W.; 2. odmówić przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z 30 grudnia 2010 r. P. A. P. wystąpiła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pomocy prawnej z urzędu w sprawie dotyczącej bezczynności Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania jej wniosku o ustalenie prawa do zasiłku celowego na leczenie/rehabilitację w październiku 2010 r.

W wypełnionym na wezwanie urzędowym formularzu PPF wnioskodawczyni podała, że zamieszkując wraz z matką, prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Jej jedynym źródłem utrzymania jest zasiłek stały w wysokości 444 zł. Nie posiada oszczędności. Wnioskodawczyni wskazała, że znajduje się w trudnej sytuacji życiowej, jest osobą niepełnosprawną, a otrzymywana pomoc finansowa nie wystarcza na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych.

Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważyć należało, co następuje:

Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym jest natomiast możliwe wówczas, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Formułowana w rozpoznawanej sprawie ocena zasadności wniosku oparta została na skonfrontowaniu sytuacji majątkowej wnioskodawczyni z wymienionymi wyżej przesłankami przyznania tego prawa. Ocena ta wykazała, że składająca wniosek ma podstawy do wystąpienia o przyznanie prawa pomocy, niemniej jednak jej żądanie zostało uznane za uzasadnione jedynie w części dotyczącej ustanowienia pełnomocnika z urzędu (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Powyższe uzasadnione jest tym, że w świetle art. 239 pkt 1 lit. a p.p.s.a. strona skarżąca bezczynność organu administracji w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych. Wobec tego, że skarżąca przedmiotem swojej skargi uczyniła bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie ustalenia prawa do zasiłku celowego, z mocy prawa zwolniona jest od ponoszenia kosztów sądowych. Zaistniały w rozstrzyganej sprawie brak podstaw do przyznania skarżącej zwolnienia na mocy orzeczenia sądu stanowi zatem przyczynę oddalenia jej wniosku we wskazanym zakresie.

Przy rozpoznawaniu wniosku w pozostałej części wzięto pod uwagę, że strona wnioskująca o przyznanie prawa pomocy nie posiada oszczędności, przedmiotów wartościowych, ani też innych źródeł, dzięki którym zgromadzić mogłaby środki potrzebne na prowadzenie sprawy w postępowaniu sądowym. Deklarowane przez stronę dochody pozostają na bardzo niskim poziomie, w związku z czym wymóg ustanowienia we własnym zakresie profesjonalnego pełnomocnika mógłby zostać uznany za obiektywnie niemożliwy do spełnienia lub obarczony ryzykiem, do którego nawiązuje ustawodawca w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 w związku z art. 239 pkt 1 lit. a p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.