Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 498/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-05-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6365 Inne zezwolenia, zgody i nakazy z zakresu ochrony zabytków
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7, 77, 80
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 67
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik, , Sędzia WSA Mirosław Montowski, Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 maja 2021 r. sprawy ze [...] sp.j. z siedzibą w [...] na postanowienie Ministra Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu z dnia [...] grudnia 2020 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu rozbiórki budynku oddala skargę


UZASADNIENIE

Uzasadnienie.

Zaskarżonym postanowieniem z [...] grudnia 2020 r., znak [...] Minister Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu (dalej: "Minister"), na podstawie art. 89 pkt 1 i art. 93 ust. 1 ustawy z 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (dalej: "u.o.z."), art. 67 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (dalej: "Pr. bud.") oraz art. 17 pkt 2, art. 127 § 2, art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu zażalenia [...] Sp. (dalej: "Spółka") na postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (dalej: [...] WKZ") z [...] maja 2020 r., znak [...], odmawiające uzgodnienia projektu rozbiórki budynku przy ul. [...] w [...] - utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.

Uzasadniając postanowienie Minister wyjaśnił, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], na podstawie art. 67 ust. 3 Pr. bud. zwrócił się do [...] WKZ z wnioskiem z [...] kwietnia 2020 r. o uzgodnienie nakazu rozbiórki budynku mieszkalnego przy ul. [...] w [...].

W odpowiedzi na ww. pismo organ pierwszej instancji postanowieniem z [...] maja 2020 r., znak [...] odmówił uzgodnienia projektu rozbiórki powyższego obiektu, wskakując, że ww. obiekt - willa należąca pierwotnie do dr K. M. - powstał w latach 1934-1935, według projektu Z. C. Architektura ww. budynku łączy cechy stylistyczne modernistycznego funkcjonalizmu i stylu dworkowego. Harmonijne połączenie ww. stylistyk świadczy o walorach artystycznych obiektu. Willa została objęta ochroną w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego "[...]" oraz umieszczona w gminnej ewidencji zabytków dla miasta [...].

Spółka wniosła zażalenie na powyższe orzeczenie. Rozpatrując zażalenie Minister stwierdził, że zgodnie z art. 67 ust. 1 Pr. bud., jeżeli nieużytkowany lub niewykończony obiekt budowlany nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia, organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję nakazującą właścicielowi lub zarządcy rozbiórkę tego obiektu i uporządkowanie terenu oraz określającą terminy przystąpienia do tych robót i ich zakończenia. W myśl ustępu 3 ww. artykułu, w stosunku do obiektów budowlanych niewpisanych do rejestru zabytków, a objętych ochroną konserwatorską na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, powyższą decyzję wydaje się po uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków.

Na obszarze, na którym zlokalizowany jest omawiany obiekt, obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego [...], przyjęty uchwalą Rady Miasta [...] z dnia [...].03.2011 r. nr [...]. Willa przy ul. [...] w [...] stanowi obiekt objęty ochroną konserwatorską na podstawie § 4 ust. 5 pkt 2 w ww. aktu prawa miejscowego. Ponadto, powyższy budynek mieszkalny figuruje w gminnej ewidencji zabytków.

Z akt sprawy wynika, że obiekt stanowiący przedmiot postępowania, zaprojektowany przez Z. C., architekta znanego szerzej ze swojej działalności na polu projektowania sztuki użytkowej w okresie powojennym, stanowi przykład oryginalnej willi z lat 30. XX w. na terenie [...], dokumentującej okres największego rozkwitu miejscowości przypadający na pierwsze dekady tego stulecia. Budynek cechuje bardzo wysoki stopień autentyzmu. Walory historyczne i naukowe obiektu wynikają z ww. funkcji dokumentarnej, jak również z pełnionej przezeń oryginalnie funkcji siedziby dr K. M., będącego ważną postacią społeczności [...] w okresie międzywojennym. Przedmiotowa willa posiada także wartości artystyczne wynikające z interesującego połączenia podstawowych nurtów architektury epoki, tj. uproszczonego, zgeometryzowanego modernizmu (określanego także funkcjonalizmem lub stylem międzynarodowym) oraz stylu dworkowego. Powyższe stylistyki należą do rzadkości wśród architektury [...] z okresu międzywojennego. Tym bardziej na uwagę zasługuje ich równoczesne zastosowanie w obrębie jednego dzieła architektonicznego.

Odnosząc się do stosunkowo niskiej oceny wartości artystycznych willi, sformułowanej przez dr Z. M., konserwatora zabytków architektury, zaprezentowanej w opinii z grudnia 2014 r., znajdującej się w aktach sprawy Minister wyjaśnił, że waloryzacja ta została oparta w główniej mierze na okoliczności, że zaprojektowanie willi przez Z. C. nastąpiło we wczesnym etapie kariery, tj. w okresie studenckim. Fakt ten nie umniejsza wartości zabytkowych powyższej nieruchomości. Jednocześnie, teza ww. autora o degradacji wartości zabytkowej willi ze względu na brak remontów i modernizacji nie znajduje potwierdzenia w bardziej aktualnym materiale dowodowym, sporządzonym przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] w toku postępowania prowadzonego w oparciu o art. 67 Pr. bud.

Dokumentacja fotograficzna zrealizowana podczas oględzin przeprowadzonych przez organ nadzoru budowlanego 3 lutego 2020 r. potwierdza, że pierwotna forma architektoniczna omawianej willi jest w dalszym ciągu w pełni czytelna. W protokole z powyższej lustracji odnotowano ponadto, że w omawianym przypadku brak jest widocznych uszkodzeń elementów konstrukcyjnych stropów między kondygnacyjnych, ścian wewnętrznych i zewnętrznych oraz więźby dachowej. Powyższy dowód przeprowadzony został przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] po pożarze, który miał miejsce w grudniu 2019 r. Zapisy protokołu wskazują, że wydarzenie to nie wpłynęło w sposób istotny na stan zachowania całokształtu materii budynku, w szczególności jego podstawowych elementów konstrukcyjnych. Z kolei z zaświadczenia z 9 listopada 2020 r., wydanego przez Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w [...], wynika, że powyższy pożar doprowadził do spalenia wyłącznie jednego z pomieszczeń mieszkalnych poddasza.

Odnosząc się do dowodu w postaci opinii dotyczącej warunków ochrony przeciwpożarowej ww. willi, opracowanej przez inż. R. K. w kwietniu 2020 r., Minister wyjaśnił, że do obowiązków organu ochrony zabytków w niniejszym postępowaniu nie należy ocena aktualnych możliwości dostosowania obiektu do przepisów przeciwpożarowych, lecz analiza wartości zabytkowych takiego budynku w obecnym stanie zachowania jego materii budowlanej. Powyższe opracowanie nie jest kompleksową ekspertyzą stanu technicznego willi przy ul. [...] w [...], lecz jedynie opinią sformułowaną pod kontem ochrony przeciwpożarowej.

Minister stwierdził, że zapoznał się z pozostałymi dowodami dotyczącymi kondycji substancji budynku, jakie znalazły się w aktach sprawy tj. z uwagami dotyczącymi stanu technicznego omawianego budynku zawartymi w przywołanej opinii dr. Z. M. (2014 r.) oraz oceną konstrukcyjno-budowlaną mgr. inż. F. G. (2015 r.). Z uwagi na znaczny upływ czasu od momentu sporządzenia ww. opracowań, Minister uznał, że dowodem decydującym w sprawie jest bardziej aktualna ocena stanu zachowania budynku, dokonana przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], poparta dokumentacją fotograficzną. Niemniej jednak, wskazać należy, że zarówno dr Z. M. jak i mgr. inż. F. G. nie stwierdzili stanu zagrożenia katastrofą budowlaną w odniesieniu do przedmiotowego obiektu. Opinie te nie zawierają także tezy, by remont kapitalny omawianej willi wiązać się musiał z rekonstrukcją większej części substancji budowlanej.

W sentencji ww. postanowienia [...] WKZ użyto wyrażenia odmówić uzgodnienia projektu rozbiórki, które sugeruje, że organ konserwatorski zajął stanowisko w oparciu o art. 39 ust. 3 Pr. bud., niemający zastosowania w niniejszym postępowaniu. Niemniej jednak, w komparycji ww. orzeczenia powołano się na wniosek organu nadzoru budowlanego z [...] kwietnia 2020 r., podkreślając jednocześnie, że podanie to dotyczyło uzgodnienia zamierzenia nakazania rozbiórki. W związku z powyższym nie ulega wątpliwości, że intencją organu pierwszej instancji była odmowa uzgodnienia nakazu rozbiórki (w oparciu o art. 67 ust. 3 ww. ustawy) nie zaś odmowa uzgodnienia pozwolenia na rozbiórkę (na podstawie art. 39 ust. 3 tego aktu).

Ponadto, w treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia padło błędne nazwisko projektanta willi oraz błędna data uchwały o przyjęciu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] przez Radę Miasta [...]. Uchybienia te mogą być jednakże sanowane przez organ drugiej instancji.

Z postanowieniem tym nie zgodziła się Spółka, która pismem swego pełnomocnika, datowanym na 8 lutego 2021 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając je i zarzucając:

"1) naruszenie prawa materialnego, mające wpływ na treść skarżonych postanowień - tj. art. 67 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (...) poprzez jego błędną wykładnię, skutkującą uznaniem, że budynek nadaje się do remontu umożliwiającego zachowanie jego walorów zabytkowych, podczas gdy odmienne wnioski płyną ze zgromadzonego materiału dowodowego.

2) naruszenie prawa procesowego, mające wpływ na treść skarżonych postanowień - tj. art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (...) poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej.

3) naruszenie prawa procesowego, mające wpływ na treść skarżonych postanowień - tj. art. 7 KPA poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu indywidualnego strony skarżącej w postaci pominięcia wyrażonego przezeń stanowiska odnośnie braku zainteresowania dalszym utrzymywaniem przedmiotowego budynku.

4) naruszenie prawa procesowego, mające wpływ na treść skarżonych postanowień - tj. art. 77 par. 1 KPA poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz nieprawidłową ocenę dowodów.

5) naruszenie prawa procesowego, mające wpływ na treść skarżonych postanowień - tj. art. 80 KPA poprzez jego niewłaściwą wykładnię i dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego skutkującą uznaniem, że stan techniczny budynku nie wskazuje na znaczną degradację jego wartości zabytkowej oraz że stan techniczny budynku nie wskazuje na jego znaczne uszkodzenie, które czyniłoby bezzasadnym podejmowanie prac remontowych i konserwatorskich, mimo że odmienne wnioski płyną ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów czy stanu faktycznego".

Pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonego i poprzedzającego je postanowienia oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Uzasadniając skargę pełnomocnik opisał stan postępowania w sprawie i stwierdził, że Willa [...] powstała w latach 30 ubiegłego wieku. Z uwagi na osobę jej właściciela - dr K. M., oraz projektanta – Z. C., zdecydowano się ująć budynek w gminnej ewidencji zabytków, a także objęto go ochroną konserwatorską na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W takiej sytuacji, aby możliwa była rozbiórka przedmiotowego obiektu, koniecznym było wydanie stosownej decyzji przez organ nadzoru budowlanego po uzgodnieniu z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. Przesłankami do nakazania rozbiórki jest stwierdzenie, że obiekt jest nieużytkowany, niewykończony lub zniszczony, a ponadto nie nadaje się do remontu, wykończenia ani odbudowy. Willa [...] spełnia wszelkie wyżej wymienione wymogi albowiem nie jest od wielu lat przez nikogo zamieszkiwana czy użytkowana. Podobnie należy stwierdzić, że jej stan odbiega od zadowalającego ze względu na znaczny upływ czasu, podczas którego budynek nie był na bieżąco remontowany, przez co uległ widocznej degradacji - zarówno od strony czysto technicznej, jak i wizualnej. Biorąc pod uwagę opisaną sytuację przedmiotowego obiektu budowlanego, a także brak zamiaru obecnego właściciela willi [...] odnośnie podjęcia ewentualnych działań związanych z remontem budynku, należało, zdaniem pełnomocnika, stwierdzić, że nic nie stoi na przeszkodzie do uzgodnienia projektu rozbiórki willi.

Nie można zaliczyć do przekonujących argumentów przywoływanych na dowód słuszności zajętych stanowisk przez organy I i II instancji w niniejszej sprawie, które dotyczą walorów artystycznych i historycznych willi [...]. Zarówno Wojewódzki Konserwator Zabytków, jak i Minister dokonali błędnej oceny zabytkowych walorów willi [...], nie biorąc pod uwagę, że podstawy kwalifikacji budynku, jako zabytkowego obiektu uległy w przeciągu ostatnich lat dezaktualizacji. Obecnie willa [...] nie posiada żadnych walorów artystycznych z uwagi na jej niezadawalający stan techniczny i znaczny stopień zniszczenia, który doprowadził do utracenia wartości zabytkowych obiektu w wymiarze uniemożliwiającym ich odtworzenie. Tym samym willa [...] utraciła cechy stanowiące podstawę do jej dalszej ochrony na gruncie przepisów dotyczących zabytków.

Ponadto organy I i II instancji wydając zaskarżone postanowienia nie dokonały wymaganego przepisami prawa wyważenia interesu publicznego (związanego z potrzebą utrzymywania dalszej ochrony budynku, jako zabytku) z interesem indywidualnym strony skarżącej - będącej jednocześnie właścicielem willi [...], która nie jest w najmniejszym stopniu zainteresowana dalszym utrzymywaniem obiektu i żąda jego rozbiórki. W obowiązującym porządku prawny obydwa interesy są jednakowo ważne, zaś to rolą organu jest ich wyważenie poprzez analizę stanu faktycznego, co nie miało miejsca na gruncie przedmiotowej sprawy. Z uwagi na brzemiennie art. 7 k.p.a. niezasadnym jest bezpodstawne pomijanie przy podejmowaniu skarżonych rozstrzygnięć uwzględnienia interesu indywidualnego strony skarżącej. Co więcej, nawet jeżeli organy decydują się przyznać pierwszeństwo interesowi publicznemu nad interesem indywidualnym, to i tak organ administracji publicznej w każdym wypadku ma wskazać i udowodnić, że interes publiczny jest na tyle ważny, że bezwzględnie wymaga ograniczenia uprawnień indywidualnych. W przeciwnym wypadku organ poprzez brak należytego uzasadnienia zajętego stanowisko naraża się na zarzut naruszenia art. 7 k.p.a.

Na przywołaną wadliwość skarżonych postanowień wskazuje również niewłaściwa ocena istniejącego stanu faktycznego dokonana przez organ I i II instancji. W świetle poczynionych ustaleń, Wojewódzki Konserwator Zabytków wraz z Ministrem całkowicie zignorowali przedstawione im opinie stanowiące o degradacji wartości zabytkowej willi, bazując wyłącznie na dokumentacji fotograficznej, która z całą pewnością nie oddaje w pełni zaniedbania technicznego willi [...]. Brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, doprowadził do błędnego ustalenia stanu faktycznego i tym samym naruszenia zasady prawdy obiektywnej. Organy administracyjne są zobowiązane do sumiennego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co jednak nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Organy obu instancji nie dochowały należytej staranności przy ustalaniu stanu technicznego obiektu, czym naruszyły kluczową dla postępowania administracyjnego zasadę prawdy obiektywnej i doprowadziły do wydania wadliwego rozstrzygnięcia.

Zdaniem pełnomocnika Spółki, wszystkie te argumenty i okoliczności jednoznacznie wskazują, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego oraz [...] WKZ bezpodstawnie odmówił uzgodnienia rozbiórki budynku położonego przy ul. [...] w [...].

W odpowiedzi na skargę Minister podtrzymał swoje stanowisko i wnosił o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżone postanowienie i postanowienie je poprzedzające nie naruszały prawa, a skarga była niezasadna.

Na wstępie należy wyjaśnić, że inne są przesłanki nakazania rozbiórki obiektu budowlanego, przewidziane w art. 67 ust. 1 Pr. bud., a inne uzgodnienia rozbiórki zabytku przez wojewódzkiego konserwatora zabytków. W tym pierwszym wypadku organ nadzoru budowlane bierze pod uwagę, czy nieużytkowany lub niewykończony obiekt budowlany nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia. Natomiast w wypadku kiedy taki obiekt jest zabytkiem (jak w sprawie niniejszej), wówczas organ nadzoru budowlanego zwraca się do właściwego miejscowo wojewódzkiego konserwatora zabytku o uzgodnienie decyzji nakazującej rozbiórkę.

Wojewódzki konserwator zabytków jest organem administracji publicznej, powołanym do ochrony zabytków (art. 38 ust. 1 i art. 89 pkt. 2 w zw. z art. 90 ust. 4 u.o.z.). Ochrona zabytków polega m.in. na zapobieganiu zagrożeniom mogącym spowodować uszczerbek dla wartości zabytków i udaremnianiu niszczenia i niewłaściwego korzystania z zabytków (art. 4 pkt. 2 i 3 u.o.z.). Konserwatora zabytków wiąże w zakresie sprawowanej ochrony to, że zabytek (a więc nieruchomość lub rzecz ruchomą, ich części lub zespoły, będące dziełem człowieka lub związane z jego działalnością i stanowiące świadectwo minionej epoki bądź zdarzenia) jest rzeczą, której zachowanie leży w interesie społecznym ze względu na posiadaną wartość historyczną, artystyczną lub naukową (art. 3 ust. 1 u.o.z.).

Jak wynika z powyższego, pierwszoplanowym zadaniem wojewódzkiego konserwatora zabytków jest ochrona zabytku. Jest więc organem wyspecjalizowanym w tej dziedzinie i dlatego organ nadzoru budowlanego musi każdorazowo uzgodnić z nim decyzję nakazująca rozbiórkę obiektu zabytkowego.

W związku z tym, że rozbiórka zabytku zawsze prowadzi do jego trwałego zniszczenia i wiąże się z koniecznością działania wręcz przeciwnego do zadań na konserwatora nałożonych ww. przepisami, organ konserwatorski musi każdorazowo ustalił przed uzgodnieniem decyzji, czy wartości zabytkowe, na skutek wskazywanej degradacji sugerującej konieczność rozbiórki, rzeczywiście zostały utracone w stopniu, który wyłącza ich odtworzenie. Innymi słowy, możliwa jest rozbiórka wyłącznie takiego zabytku, który bezpowrotnie utracił cechy stanowiące uprzednio podstawę przyznania mu ochrony konserwatorskiej (por. np. wyrok WSA w Warszawie z 22 października 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 1209/20, CBOSA).

Organ konserwatorski przy uzgadnianiu decyzji nakazującej rozbiórkę, co umknęło uwadze pełnomocnika skarżącej, działa w warunkach uznania administracyjnego, dokonując wyważenia interesu publicznego wynikającego z potrzeby dalszej ochrony i trwania zabytku w przestrzeni publicznej z interesem indywidualnym właściciela zabytku, który tak jak w sprawie niniejszej, nie jest zainteresowany jego dalszym utrzymywaniem, ale rozbiórką.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, organa konserwatorskie obu instancji wyjaśniły prawidłowo w uzasadnieniach swych postanowień powody, dla których przedmiotowy budynek przy ul. [...] w [...] - pomimo złego stanu technicznego – nie powinien być rozebrany. Organa wskazały na te walory obiektu, które stały się przyczyną ujęcia go w gminnej ewidencji zabytków i udzielenia ochrony w prawie miejscowym – miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

[...] WKZ wskazał na to, że architektura budynku łączy cechy stylistyczne modernistycznego funkcjonalizmu i stylu dworkowego. Harmonijne połączenie ww. stylistyk świadczy o walorach artystycznych obiektu. Minister zaś zwrócił uwagę na fakt, że stanowi on "przykład oryginalnej willi z lat 30. XX w. na terenie [...], dokumentującej okres największego rozkwitu miejscowości przypadający na pierwsze dekady tego stulecia. Budynek cechuje bardzo wysoki stopień autentyzmu. Walory historyczne i naukowe obiektu wynikają z ww. funkcji dokumentarnej, jak również z pełnionej przezeń oryginalnie funkcji siedziby dr K. M., będącego ważną postacią społeczności [...] w okresie międzywojennym. Przedmiotowa willa posiada także wartości artystyczne wynikające z interesującego połączenia podstawowych nurtów architektury epoki, tj. uproszczonego, zgeometryzowanego modernizmu (określanego także funkcjonalizmem lub stylem międzynarodowym) oraz stylu dworkowego. Powyższe stylistyki należą do rzadkości wśród architektury [...] z okresu międzywojennego. Tym bardziej na uwagę zasługuje ich równoczesne zastosowanie w obrębie jednego dzieła architektonicznego".

Należy też wyjaśnić, że organa nadzoru konserwatorskiego nie są związane złym stanem technicznym zabytku zarówno przy orzekaniu o wykreśleniu zabytku z rejestru zabytków, jak i uzgadniając decyzję administracyjną o jego rozbiórce. Ocena dokonywana przez te organa ma bowiem na celu ustalenie, czy zabytek uległ zniszczeniu w stopniu bezpowrotnie i niewątpliwie pozbawiającym go wartości historycznej, artystycznej lub naukowej. Tylko taka okoliczność może być dla konserwatora zabytków podstawą do uzgodnienia nakazu rozbiórki. Jeżeli jednak obiekt nie został zniszczony, ale jest w złym stanie technicznym (jest uszkodzony), to nie występują przesłanki do pozbawienia zabytku udzielonej mu ochrony konserwatorskiej.

Dlatego też słusznie uznały organa obu instancji, działając w ramach uznania administracyjnego, że zamierzenie polegające na rozbiórce budynku przy ul. [...] w [...] stoi w sprzeczności z zasadami ochrony zabytków, które polegają na zapewnieniu im warunków trwałego zachowania.

Dlatego też zarzuty skarżącej w zakresie naruszenia art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. były całkowicie chybione, jako nieuwzględniające specyfiki zarówno celu i zasad postępowania przed organem ochrony konserwatorskiej w zakresie dotyczącym uzgodnienia decyzji nakazującej rozbiórkę, jak i obowiązków organów konserwatorskich w zakresie leżącej w interesie społecznym konieczności zachowania zabytku ze względu na posiadaną przezeń wartość historyczną, artystyczną lub naukową.

Z powyższych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt. 3 p.p.s.a.