Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 312/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-02-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Gliniecki /spr./ Sędziowie sędzia NSA Bożena Walentynowicz sędzia del. WSA Grzegorz Czerwiński Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej K. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 września 2009 r. sygn. akt IV SA/Wa 964/09 w sprawie ze skargi K. K. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 24 września 2009 r. sygn. akt IV SA/Wa 964/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. K. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy.

Jak wynika z akt sprawy, K. L. wnioskiem z dnia 10 października 2003 r. wystąpił do Wójta Gminy Jeleniewo o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy budynku mieszkalnego wolnostojącego, podpiwniczonego, dwukondygnacyjnego z poddaszem użytkowym oraz budynku gospodarczego na działce nr ew. [...] w miejscowości U., gmina J.

Powyższy wniosek został uzupełniony przez K. L. w październiku 2006 r.

Wójt Gminy Jeleniewo pismem z dnia 14 listopada 2006 r. wystąpił do Wojewody Podlaskiego o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy wskazanej powyżej inwestycji.

Wojewoda Podlaski postanowieniem z dnia [...] grudnia 2006 r. ([...]) uzgodnił w zakresie ochrony przyrody warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego i gospodarczego oraz parkingu na 12 miejsc postojowych na działce nr [...] w miejscowości U., pod warunkiem, że wszystkie obiekty budowlane w tym i na potrzeby rolnictwa, niezwiązane z utrzymaniem zbiornika wodnego, przystani i kąpielisk zostaną zlokalizowane poza sferą ochronną Jeziora [...], wyznaczoną w Planie Ochrony Suwalskiego Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. Podlaskiego, Nr 117, poz. 2162); wysokość budynku mieszkalnego do jednej kondygnacji naziemnej licząc do okapu dachu; wysokość budynku gospodarczego do jednej i pół kondygnacji nadziemnej licząc od poziomu terenu do okapu dachu.

Zażalenia na powyższe postanowienie złożył K. L. pismem z dnia 20 grudnia 2006 r. oraz K. K. pismem z dnia 8 stycznia 2007 r.

Minister Środowiska, po rozpatrzeniu zażalenia K. L., postanowieniem z dnia [...] października 2007 r. ([...]), na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 106 § 1 k.p.a. w związku z art. 60 ust. 1 oraz art. 53 ust. 4 pkt 8, art. 82 ust. 3 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) – dalej u.p.z.p., uchylił zaskarżone postanowienie i uzgodnił realizację inwestycji pod warunkiem zachowania 100 m odległości od Jeziora [...].

W wyniku rozpoznania skargi K. K. na powyższe postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] października 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 marca 2008 r. sygn. akt IV SA/Wa 2595/07 stwierdził nieważność zaskarżonego postanowienia i uchylił postanowienie Wojewody Podlaskiego z dnia [...] grudnia 2006 r. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że Minister Środowiska rażąco naruszył prawo ponieważ ograniczył się jedynie do rozpatrzenia zażalenia K. L., natomiast nie rozpoznał zażalenia K. K. Dodatkowo wskazano, że organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] grudnia 2006 r. dokonał uzgodnienia inwestycji, która nie odpowiada inwestycji opisanej w treści przedłożonego projektu decyzji przy wniosku Wójta Gminy Jeleniewo. Oznacza to, że organ uzgadniający wbrew wnioskowi organu decydującego zmienił przedmiot uzgodnienia, a zatem naruszył przepis art. 61 § 1 k.p.a., zgodnie z którym uprawnionym do zmiany przedmiotu wniosku jest wnioskodawca, a nie organ administracyjny, do którego wniosek do rozpatrzenia został złożony. Jednocześnie organ I instancji naruszył art. 6 k.p.a., w którym zawarta jest podstawowa zasada postępowania administracyjnego, zobowiązująca organ administracji publicznej do rozstrzygania sprawy w oparciu o stan prawny obowiązujący w dacie wydawania rozstrzygnięcia. Tymczasem, wbrew tej zasadzie, Wojewoda Podlaski – dokonując uzgodnienia – w ogóle nie rozważył, czy planowana inwestycja – opisana w projekcie decyzji – może być realizowana z punktu widzenia ochrony obszarów Natura 2000, pomimo że w uzasadnieniu swojego postanowienia wyraźnie wskazał, że działka nr [...], na której ma być realizowana inwestycja, jest położona nie tylko w granicach Suwalskiego Parku Krajobrazowego, ale również w specjalnym obszarze ochrony siedlisk (SOO) Natura 2000 – "[...]" ([...]). Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 92, poz. 880 ze zm.) w art. 33 ust. 1 wyraźnie stanowi, iż zabrania się podejmowania działań mogących w znaczący sposób pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych oraz siedlisk gatunków roślin i zwierząt, a także w znaczący sposób wpłynąć negatywnie na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000, z zastrzeżeniem art. 34, zaś według ust. 2 tego artykułu, przepis ust. 1 stosuje się również do obszarów Natura 2000, znajdujących się na liście, o której mowa w art. 27 ust. 1, a więc również do znajdujących się na liście, o której mowa w art. 27 ust.1, a więc również do obszarów dopiero zgłoszonych.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wojewoda Podlaski postanowieniem z dnia [...] października 2008 r. ([...]), na podstawie art. 60 ust. 1, art. 53 ust. 4 pkt 8 i art. 53 ust. 5 u.p.z.p. nie uzgodnił w zakresie ochrony przyrody warunków zabudowy polegającej na założeniu nowego siedliska z zabudową zagrodową w gospodarstwie ogrodniczym, na działce nr [...] w miejscowości U.

Po rozpatrzeniu zażalenia K. L. z dnia 27 października 2008 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2009 r. ([...]), na podstawie art. 138 § 2 i art. 144 k.p.a. w związku z art. 60 ust. 1 i art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p. uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W uzasadnieniu postanowienia wskazano, iż planowana inwestycja, objęta wnioskiem o warunki zabudowy, zlokalizowana jest na działce nr [...], położonej w obrębie geodezyjnym U., w granicach Suwalskiego Parku Krajobrazowego oraz w specjalnym obszarze ochrony siedlisk Natura 2000 – "[...]". Część południowo-wschodnia działki znajduje się w 100 m strefie ochronnej Jeziora [...]. Organ I instancji w toku przeprowadzonego postępowania ustalił, iż "Działka znajduje się w pobliżu Jeziora [...] i niewielki fragment działki znajduje się w 100 metrowej strefie ochronnej od jeziora, większa część działki znajduje się poza tą strefą". Okoliczność ta została udokumentowana w protokole oględzin przedmiotowej działki.

Zdaniem organu planowana inwestycja jest zgodna z rozporządzeniem Wojewody Podlaskiego z dnia 31 sierpnia 2006 r. nr 4/06 w sprawie Suwalskiego Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. Podlaskiego Nr 221, poz. 2157) w zakresie, w jakim nie narusza postanowień § 5 ust. 1 pkt 6 tego rozporządzenia, tj. pod warunkiem zachowania 100 m odległości od linii brzegowej Jeziora [...]. Jednak w uzasadnieniu postanowienia organu I instancji brak jest jednoznacznego stanowiska w tej kwestii ponieważ organ ten ograniczył się do przytoczenia obowiązujących na terenie Suwalskiego Parku Krajobrazowego przepisów z zakresu ochrony przyrody, nie wskazując jakie zastosowanie mają one w niniejszej sprawie.

Odnosząc się do stanowiska przyjętego przez organ I instancji w oparciu o przepis § 27 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Wojewody Podlaskiego nr 25/03 w sprawie ustanowienia Planu Ochrony dla Suwalskiego Parku Krajobrazowego, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska powołał się na wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 czerwca 2006 r. sygn. akt IV SA/Wa 593/06, w którym stwierdzono m.in.: "Skoro przepis prawa (§ 27 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Wojewody Podlaskiego nr 25/03) został wydany z przekroczeniem upoważnienia ustawowego i jednocześnie jego treść narusza konstytucyjne zasady demokratycznego państwa prawa, to nie może być on podstawą odmowy uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy". Dalej organ wskazał, że art. 17 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody wyznacza "górną granicę" zakazów, które mogą zostać wprowadzone na terenie parku krajobrazowego, zaś konkretne zakazy, obowiązujące na terenie danego parku, są określone w rozporządzeniu wojewody o utworzeniu tego parku.

Dlatego też, zdaniem organu odwoławczego za niedopuszczalne uznano wprowadzenie kolejnych zakazów w rozporządzeniu o ustanowieniu planu ochrony dla Suwalskiego Parku Krajobrazowego, ponieważ stanowiłoby to w istocie naruszenie regulacji zawartych w art. 16 ust. 3 i art. 17 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody. Nadto organ, powołując treść art. 64 ust. 3 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji RP zauważył, iż ograniczenie prawa własności wynikające z § 27 ust. 3 pkt 1 Planu Ochrony Suwalskiego Parku Krajobrazowego nie wynika z ustawy, a jedynie z prawa miejscowego, jakim jest rozporządzenie nr 25/03 Wojewody Podlaskiego z dnia 6 listopada 2003 r., i niewątpliwie ma charakter istotny, czym narusza art. 64 ust. 3 Konstytucji RP. Oznacza to, zadaniem organu odwoławczego, iż organ I instancji winien zastosować prokonstytucyjną wykładnię prawa, której obowiązywanie zostało potwierdzone przez orzecznictwo sądowe. Dodatkowo organ I instancji powinien ocenić, czy ze względu na jej lokalizację i zakres, istniejącą tam zabudowę oraz występowanie chronionych prawem krajowym i unijnym typów siedlisk, może ona znacząco negatywnie wpłynąć na siedliska podlegające ochronie przy uwzględnieniu zagrożeń i celów ochrony obszaru Natura 2000 "[...]".

K. K. pismem z dnia 25 maja 2009 r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] kwietnia 2009 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 września 2009 r. sygn. akt IV SA/Wa 964/09, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku wskazano, iż organ odwoławczy w sposób prawidłowy w toku prowadzonego postępowania administracyjnego ustalił stan faktyczny istniejący w dacie wydawania zaskarżonego postanowienia. Zasadnie powołał się na treść protokołu oględzin działki nr [...], objętej wnioskiem inwestora, przeprowadzonych w dniu 23 września 2008 r. Podczas oględzin nie stwierdzono na działce naturalnego zbiornika wodnego, stwierdzono natomiast oczko wodne w budowie. Protokół oględzin sporządzony został w wymaganej prawem formie. O przeprowadzonej czynności dowodowej organ poinformował wszystkie zainteresowane strony w trybie art. 79 § 1 k.p.a., pouczył również o prawie do wypowiedzenia się, przed wydaniem postanowienia, co do zebranych w sprawie dowodów. Na etapie postępowania sądowego skarżący przedstawił swoje stanowisko i złożył do akt dokumenty mające wskazywać na istnienie na działce, w okresie wcześniejszym niż data przeprowadzenia dowodu z oględzin (wydania zaskarżonego postanowienia), naturalnego zbiornika wodnego. W ocenie Sądu, argumenty te jednak nie mogą podważać stwierdzonego we wrześniu 2008 r. stanu elementów powierzchni działki. Organ uzgadniający odnosi się do przedłożonego do uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, w której treść oraz załączniki (stosowne mapy) nie jest władny ingerować.

Zdaniem Sądu obowiązkiem organów orzekających w sprawie było uwzględnienie stanu faktycznego dotyczącego działki objętej projektem decyzji uzgodnieniowej, istniejącego w dacie orzekania. Działanie organów zgodne było z wymogami określonymi w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., które stanowią, że organy administracji publicznej zobligowane są do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do załatwienia sprawy oraz do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. W tej sytuacji odmienne – niż oczekiwane przez skarżącego – ustalenia faktyczne organu orzekającego co do przedmiotowej sprawy, nie mogą uzasadniać naruszenia powyżej wymienionych przepisów postępowania administracyjnego. Ustalenia faktyczne w sprawie nie naruszają także zasady swobodnej oceny dowodów określonej w art. 80 k.p.a.

Sąd I instancji podzielił stanowisko Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska wyrażone w zaskarżonym postanowieniu co do zasadności dokonania prokonstytucyjnej wykładni przepisów rozporządzenia Wojewody Podlaskiego z dnia 6 listopada 2003 r., nr 25/03 w sprawie ustanowienia planu ochrony dla Suwalskiego Parku Krajobrazowego, na terenie którego położona jest działka nr geod. [...] objęta projektem decyzji o warunkach zabudowy. Zgodził się również z poglądem wyrażonym w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 czerwca 2006 r., sygn. akt IV SA/Wa 593/06 – powołanym przez organ – kwestionującym konstytucyjność § 27 ust. 3 pkt 1 powyższego rozporządzenia. Zgodnie ze wskazanym przepisem w zagospodarowaniu strefy ochronnej wokół jezior obowiązuje zakaz wznoszenia jakichkolwiek obiektów budowlanych, w tym i na potrzeby rolnictwa niezwiązanych z utrzymaniem zbiornika wodnego, przystani i kąpielisk. Rozporządzenie powyższe – wydane na podstawie art. 13 ust. 6 uchylonej ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody, obowiązujące w dacie wydawania zaskarżonego postanowienia, na podstawie art. 157 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody – nie może nakładać większych zakazów w zakresie budowania nowych obiektów na terenie parku krajobrazowego niż wymienione w art. 17 ust. 1 pkt 7 obowiązującej ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Powołany przepis przewiduje, że w parku krajobrazowym mogą być wprowadzone zakazy budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej.

W tej sytuacji, zdaniem Sądu, ustalenie lokalizacji planowanej inwestycji w odniesieniu do zakazu budowy w pasie 100 metrów od linii brzegu jeziora ma podstawowe znaczenie dla przedmiotu uzgodnienia. Kwestia ta nie została wystarczająco wyjaśniona w toku postępowania przed organem I instancji. W szczególności stwierdzenie zawarte w protokole oględzin przeprowadzonych w dniu 23 września 2008 r., iż "niewielki fragment działki znajduje się w 100 metrowej strefie ochronnej od jeziora, a większa część działki jest poza tą strefą" nie określa w sposób precyzyjny lokalizacji inwestycji i tym samym, nie może stanowić podstawy do oceny, czy planowana zabudowa działki o nr [...] nie spowoduje naruszenia omawianego zakazu. Wskazana odległość od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej lub rybackiej zgodna jest z § 5 ust. 1 pkt 6 mającego zastosowanie w sprawie rozporządzenia nr 4/06 Wojewody Podlaskiego z dnia 31 sierpnia 2006 r. w sprawie Suwalskiego Parku Krajobrazowego

W ocenie Sądu, organ odwoławczy prawidłowo wskazał również na konieczność uwzględnienia – przy uzgadnianiu przedmiotowego projektu decyzji o warunkach zabudowy – kwestii oceny wpływu inwestycji na siedliska podlegające ochronie przy uwzględnieniu zagrożeń i celów ochrony obszaru Natura 2000 "[...]". Przy czym kwestia ta nie koliduje z obowiązkiem oceny zgodności inwestycji z przepisami dotyczącymi ochrony jezior, ponieważ zgodnie z art. 33 ustawy o ochronie przyrody zabrania się podejmowania działań mogących osobno lub w połączeniu z innymi działaniami, znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000.

Pismem z dnia 2 grudnia 2009 r. skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył K. K., zaskarżając wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, przez naruszenie:

– art. 141 § 4 p.p.s.a poprzez przyjęcie za podstawę orzeczenia błędnie ustalonego przez organ administracyjny stanu faktycznego i niedostrzeżenie naruszenia przez ten organ przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 75 § 1, art. 76 § 1, art. 77 § 1, art. 79 § 1 i 2 oraz art. 80 i art. 81 k.p.a. w zawiązku z art. 39 k.p.a., w postaci przyjęcia w poczet materiału dowodowego jako podstawy wyroku dokumentu oględzin terenu dokonanych w dniu 23 września 2008 r. przez Podlaski Urząd Wojewódzki w Białymstoku, Placówki Zamiejscowej w Suwałkach zgodnie z treścią pisma z dnia 9 września 2008 r. pomimo wad tej czynności w postaci braku doręczenia skarżącemu pisma z informacją o terminie oględzin, przy jednoczesnym braku uwzględnienia dokumentu złożonego przez skarżącego w postaci pomiaru kontrolnego dokonanego przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Białymstoku i pismem wskazanego organu z dnia 17 sierpnia 2005 r.;

– art. 141 § 4 w związku z art. 160 § 1 i 3 p.p.s.a. poprzez ich niezastosowanie, a w konsekwencji nierozpoznanie zarzutu skarżącego odnośnie wady postępowania administracyjnego w postaci braku doręczenia skarżącemu pisma Podlaskiego Urzędu Wojewódzkiego w Białymstoku, Placówki Zamiejscowej w Suwałkach z dnia 23 września 2009 r. zawierającego informację o terminie oględzin terenu odbytych, a w konsekwencji naruszenie:

– art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. polegające na oddaleniu skargi w sytuacji, gdy wady skarżonej decyzji, powstałe w wyniku wadliwego działania organu winny dyskwalifikować przedmiotową decyzję z obrotu prawnego, co w konsekwencji prowadzić winno do uwzględnienia skargi.

Wnoszący skargę kasacyjną wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uwzględnienie skargi.

Pismem z dnia 15 stycznia 2010 r. K. L. złożył odpowiedź na skargę kasacyjną, wnosząc o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania.

W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżony wyrok odpowiada prawu mimo tego, że niektóre stwierdzenia Sądu zawarte w jego uzasadnieniu są błędne (art. 184 p.p.s.a.). Powyższa ocena zaskarżonego wyroku wynika z analizy sytuacji skarżącego, jaka powstała po wydaniu zaskarżonego wyroku.

Wojewoda Podlaski postanowieniem z dnia [...] października 2008 r. odmówił uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy. Postanowienie to zostało w całości uchylone postanowieniem Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] kwietnia 2009 r. i sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Jak z powyższego wynika zaskarżone rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 września 2009 r. oddalające skargę, w sumie nie miało żadnego wpływu na tok postępowania administracyjnego, gdyż na skutek postanowienia organu II instancji sprawa powróciła do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Taki sam bądź podobny skutek byłby gdyby Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił wyrokiem z 24 września 2009 r. skargę K. K., co potwierdza dalsze postępowanie.

Jak wynika z akt administracyjnych przesłanych do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Białymstoku (jako organ właściwy po wejściu w życie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, Dz. U. Nr 201, poz. 1227), nie czekając na orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wydał w dniu 22 maja 2009 r. kolejne postanowienie w tej sprawie tym razem uzgadniające w zakresie ochrony przyrody warunki zabudowy, na które wniósł zażalenie K. K.

Jakkolwiek zaskarżone rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oceniono, że odpowiada prawu, to nie można podzielić wszystkich poglądów Sądu wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Co do zasady należy zgodzić się z poglądem, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 marca 2008 r., IV SA/Wa 2595/07 wiąże w tej sprawie, jednak tylko w zakresie oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, nie wiąże natomiast w zakresie ustaleń stanu faktycznego.

Poza tym, oceniając zakres związania oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania ww. wyrokiem, należy wziąć pod uwagę fakt, że zmienił się w poważnym zakresie stan prawny po wydaniu tego wyroku na skutek wejścia w życie przepisów wcześniej powołanej ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku (...), czego chyba nie dostrzegł Sąd pierwszej instancji. Stan faktyczny sprawy, jak można wnioskować z pism skarżącego, brany pod uwagę przy wydawaniu ww. wyroku a obecnie przy wydawaniu ostatnich postanowień też uległ zmianie, czego nie przyjmują do wiadomości organy uzgadniające warunki zabudowy w tym postępowaniu.

Dalej analizując rozważania Sądu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, co do zasady należy się zgodzić z poglądem, że granice danej sprawy, czyli zakres kontroli sądowej wyznacza po pierwsze wniosek K. L. o ustalenie warunków zabudowy oraz projekt decyzji przedstawiony do uzgodnienia przez Wójta Gminy Jeleniewo, który powinien być zgodny z wnioskiem inwestora.

Jednak w okolicznościach tej sprawy, przyjęcie powyższej tezy przez Sąd jest wątpliwe, bowiem nie gwarantuje prawidłowości przeprowadzanej kontroli sądowej zaskarżonego postanowienia.

Zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy, co obliguje sąd administracyjny do szerszej oceny, niż tylko na podstawie uzasadnienia zaskarżonego aktu. W sprawie tej, jak wynika z akt administracyjnych, postępowanie zostało wszczęte na podstawie wniosku K. L. z 2003 r. uzupełnionego w 2006 r.. Jednak z tych akt nie wynika, a co wynika ze skargi K. K, że wcześniej została stwierdzona nieważność decyzji o warunkach zabudowy w tej samej bądź podobnej sprawie i że została wydana w dniu [...] września 2004 r. decyzja o pozwoleniu na budowę, której następnie wykonanie zostało wstrzymane. Poza tym był w tej sprawie sporządzony protokół z kontroli z dnia 20 września 2005 r. przeprowadzonej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku, do którego odwołuje się skarżący. Przesłane akta administracyjne informacji w powyższym zakresie też nie zawierają, a są to okoliczności mogące mieć wpływ na rozstrzygnięcie tej sprawy. Tym bardziej, że jak pisze w skardze K. K. "sprawa dotyczy uzgodnienia warunków zabudowy nie dla inwestycji planowanej, ale dla inwestycji niemal w całości już zrealizowanej (...)". Ten sam argument pojawiał się we wcześniejszych pismach skarżącego oraz w skardze kasacyjnej, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny wydał zaskarżone orzeczenie w oparciu o błędnie ustalony przez organy administracyjne stan faktyczny sprawy.

W takiej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie powinien podejmować rozstrzygnięcia, bez wyjaśnienia tych wszystkich wątpliwości, bowiem nie można wykluczyć takiej sytuacji, że postępowanie o uzgodnienie warunków zabudowy w tej sprawie, jest w całości bądź w części już bezprzedmiotowe, skoro inwestycja została "niemal w całości już zrealizowana", jak wynika ze skargi.

Kolejne postanowienia uzgadniające w tej sprawie, powinny być podejmowane przez właściwe organy po dokładnym zweryfikowaniu stanu faktycznego i sprawdzeniu, czy obecny stan faktyczny sprawy odpowiada temu, który miał miejsce w dniu składania wniosku o ustalenie warunków zabudowy przez K. L. Przed kolejnym podjęciem rozstrzygnięcia przez właściwe organy administracji publicznej, należy przeprowadzić oględziny (kontrolę) na miejscu, zawiadamiając o terminie przeprowadzenia tej czynności K. K., w celu zweryfikowania informacji zamieszczonych w skardze z dnia 25 maja 2009 r. i w innych wcześniejszych pismach skarżącego.

Powyższe wskazania są wiążące w rozumieniu art. 153 p.p.s.a., skoro Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu, mimo błędnego jego uzasadnienia.

W świetle powyższych rozważań Naczelny Sąd Administracyjny, nie uznał za trafne zarzuty naruszenia przepisów postępowania wymienionych w skardze kasacyjnej (art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a.) i że mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Poza tym przepisy powołane w petitum skargi kasacyjnej, nie znajdują odzwierciedlenia w jej uzasadnieniu, co nie spełnia wymogów określonych w art. 176 p.p.s.a. Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno być powiązane treścią z zarzutami skargi zamieszczonymi w jej petitum.

Powołane w petitum skargi kasacyjnej (s. 2) przepisy "art. 160 § 1 uppsa oraz art. 160 § 3 uppsa", nie są przepisami, które mieszczą się w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), trudno więc oczekiwać aby mogły stanowić podstawę skargi kasacyjnej.

Analizując materiały sprawy należy stwierdzić, że są one niekompletne, brak informacji co działo się w sprawie w latach 2003 – 2006, chociaż organy odwołują się do wniosku K. L. z 2003 r., który jest w aktach. Uzupełnienie dokumentacji w powyższym zakresie jest niezbędne, skoro z informacji skarżącego wynika, że realizację inwestycji rozpoczęto w 2004 r. a do chwili obecnej nie ma jeszcze uzgodnienia warunków zabudowy.

Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.