Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 772/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2012-10-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134, art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 67 ust. 2
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art. 4 pkt 1, art. 4 pkt 21, art. 39 ust. 1 i 2 i 3, art. 40 ust. 1 i 2 pkt 3
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity
article: art. 7,8,15,77,80,107 par. 3, art. 136, art. 138
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Protokolant Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 października 2012 r. sprawy ze skargi A. H.L. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zajęcia pasa drogowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) - zwanej dalej "K.p.a.", w związku z art. 39 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. nr 19, poz. 115 ze zm.) - zwanej dalej "u.d.p.", w wyniku rozpoznania odwołania A. A., od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...]. odmawiającej wyrażenia zgody na umieszczenie obiektu niezwiązanego z potrzebami ruchu drogowego (nośnika reklamowego) w pasie drogowym drogi wojewódzkiej [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu I instancji A. A. złożył odwołanie, w którym zarzucał organowi I instancji naruszenie art. 77 § 1 K.p.a.

w związku z art. 7 K.p.a. wobec niedokonania zindywidualizowanej oceny wpływu wnioskowanego nośnika reklamowego na bezpieczeństwo ruchu drogowego. Skarżący podniósł, że - poza przywołaniem potrzeby zabezpieczenia ruchu drogowego oraz bliżej nieokreślonej potrzeby zamieszczenia znaków drogowych - organ nie zbadał funkcji, otoczenia, dopuszczalnej prędkości, widoczności, natężenia ruchu, lokalizacji znaków oraz treści, rodzaju i kolorystyki nośnika reklamowego, jak i nie przeprowadził obiektywnego dowodu z opinii specjalisty od ruchu drogowego. Ponadto stwierdził, że podstawę prawną rozstrzygnięcia winien stanowić art. 39 ust. 3 w zw. z art. 40 ust. 2 pkt 3 ustawy o drogach publicznych, a nie przywołany przez organ art. 21 ust. 1 a, art. 39 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy.

W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia Kolegium podało, że umieszczenie wnioskowanej reklamy w pasie drogowym [...]na słupie oświetlenia ulicznego usytuowanym w odległości ok. 1,5 m od zewnętrznej krawędzi jezdni, bezpośrednio na wyspie centralnej skrzyżowania, przed torowiskiem tramwajowym, w rejonie funkcjonowania sygnalizacji świetlnej i znaków poziomych, spowoduje dekoncentrację kierowców oraz wpłynie negatywnie na czytelność organizacji ruchu. Poza tym przestrzeń, w której miałaby zostać umieszczona reklama, zarezerwowana jest dla pionowych znaków, co wynika z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach.

A. A. zaskarżył ww. decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględnił wniesioną skargę

i wyrokiem z dnia 23 listopada 2011 r. sygn. akt II SA/Sz 1022/11, uchylił zaskarżoną decyzję wskazując, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie rozpoznało ponownie sprawy uzyskania przez skarżącego zezwolenia na umieszczenie obiektu niezwiązanego z potrzebami ruchu drogowego w pasie drogowym drogi wojewódzkiej [...], lecz ograniczyło się wyłącznie do kontroli decyzji organu I instancji, przez co naruszyło dyspozycję zawartą w art. 15 i 138 K.p.a.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, zaskarżoną decyzją z dnia [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 39 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 u.p.d., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu powyższej decyzji Kolegium podało, że zasadą - wynikającą z art. 39 ust. 1 pkt 1 u.d.p - jest zakaz umieszczania w pasie drogowym wszelkich obiektów i urządzeń niezwiązanych z potrzebami ruchu drogowego. Wyjątkowo, w szczególnie uzasadnionych przypadkach zarządca drogi może zezwolić na lokalizację w pasie drogowym obiektu lub urządzenia niezwiązanego z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego (art. 39 ust. 3 u.d.p.).

Dalej Kolegium podało, że podczas przeprowadzonych oględzin ustalono, że nośnik reklamowy umieszczony miałby być na słupie oświetlenia ulicznego zlokalizowanym w obszarze skrzyżowania ([...]) skupiającym ul. [...], które stanowi kluczowe miejsce w układzie drogowym miasta

charakteryzującym się dużym natężeniem ruchu. Skrzyżowanie to posiada po trzy pasy ruchu, torowiska przebiegające przez wyspę centralną oraz cztery wloty.

Zdaniem Kolegium, funkcjonowanie nośnika reklamowego w tym miejscu zwiększy prawdopodobieństwo wystąpienia niebezpiecznych zdarzeń drogowych

w sytuacji włączania się do ruchu na skrzyżowaniu oraz zmiany pasa ruchu przez kierujących, poprzez niezauważenie pojazdu znajdującego się na pasie sąsiednim, czy też tramwaju poruszającego się po skrzyżowaniu. Istnienie reklamy może również spowodować odwrócenie uwagi kierowcy skutkujące niezauważeniem pieszych poruszających się po przejściu dla pieszych, które znajduje się tuż przed skrzyżowaniem. Ponadto usytuowanie nośnika reklamowego w rejonie, w którym znajdują się znaki drogowe: znak pionowy C-9 "nakaz jazdy z prawej strony znaku" oraz znak poziomy P-8 "Strzałki", wpłynęłoby negatywnie na czytelność organizacji ruchu zwiększając prawdopodobieństwo niezwrócenia uwagi przez kierowcę na znak drogowy.

Reasumując Kolegium uznało, że istnienie reklamy o wnioskowanej lokalizacji negatywnie wpłynęłoby na bezpieczeństwo i organizację ruchu, bowiem stwarzałoby zagrożenie dekoncentracji kierowców. Powyższy pogląd jest zbieżny z dołączoną do akt sprawy opinią biegłego z zakresu techniki samochodowej i kryminalistycznej rekonstrukcji wypadków.

Kolegium podkreśliło, że obniżenie czynnika koncentracji kierowcy podczas jazdy zawsze jest niebezpieczne, zwłaszcza w obszarze skrzyżowania, z ruchem tramwajowym, w rejonie przejść dla pieszych. W tej sytuacji słuszna jest polityka prowadzona przez zarządcę drogi polegająca na ograniczaniu ilości reklam

w miejscach, które jednoznacznie sugerują, że jest to reklama skierowana wyłącznie do kierujących pojazdami, tj. reklama umieszczona na słupie oświetlenia ulicznego.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium uznało, że nie jest zasadny zarzut dotyczący naruszenia przez organ I instancji art. 7 i 77 § 1 K.p.a. W sprawie zostały przeprowadzone oględziny miejsca ewentualnego umieszczenia nośnika reklamowego, podczas których została wykonana dokumentacja zdjęciowa. Nadto zdaniem Kolegium, to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, iż zachodzi "szczególnie uzasadniony przypadek" pozwalający na wydanie zezwolenia. Natomiast obowiązkiem zarządcy drogi orzekającego w sprawie jest ustalenie zaistnienia tejże przesłanki i jej ocena.

Kolegium podzieliło natomiast stanowisko skarżącego, że usprawiedliwieniem dla odmowy umieszczenia nośnika reklamowego nie może być bliżej nieokreślona potrzeba zamieszczenia znaków drogowych. Zaznaczyło jednak, że argument ten nie był ani jedynym, ani też podstawowym argumentem odmowy udzielenia zezwolenia.

Dalej organ wyjaśnił, iż zajęcie pasa drogowego pod niedozwolony - co do zasady - obiekt, wymaga uzyskania dwóch związanych ze sobą rozstrzygnięć: decyzji na lokalizację (art. 39 ust. 3 u.d.p.) oraz decyzji na zajęcie pasa drogowego (art. 40 ust. 1 i 2 u.d.p.). Decyzje te nie są treściowo tożsame, jednak decyzja zezwalająca na zajęcie pasa drogowego wydana na podstawie art. 40 ust. 1 i 2 u.d.p. wynika niejako z uprzedniej decyzji zezwalającej na lokalizację i jest zależna od istnienia przesłanek niezbędnych dla jej wydania określonych w art. 39 ust. 3 u.d.p. jako "szczególnie uzasadnione przypadki".

Odnosząc się do wniosków dowodowych złożonych przez stronę w toku postępowania odwoławczego, Kolegium stwierdziło, że zebrany w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do wydania rozstrzygnięcia i nie ma potrzeby przesłuchania M. M. (autor opinii przedłożonej przez stronę w toku innego postępowania) i skonfrontowania ww. z D. K. (autor opinii załączonej do akt sprawy) na okoliczność, czy istnieją przeciwwskazania do umieszczenia nośnika reklamowego na przedmiotowym słupie oświetlenia ulicznego. Niezasadne jest również przeprowadzenie dowodu z dokumentów odnoszących się do poprzedniego postępowania i przeprowadzenia dowodu z 78 odpisów informacji publicznej udzielonej w sprawie umiejscowienia innych nośników reklamowych na słupach oświetlenia ulicznego w pasach drogowych.

Organ odwoławczy w tej mierze wyjaśnił, że wniosek o udzielenie zezwolenia na umieszczenie nośnika reklamowego należy rozpatrywać indywidualnie, przy uwzględnieniu wszystkich uwarunkowań danej lokalizacji. Kolegium nie ocenia możliwości lokalizacji nośnika reklamowego przez pryzmat usytuowania innych reklam, w innych lokalizacjach, na podstawie udzielonych wcześniej zezwoleń. Również z faktu, że na przedmiotowym słupie funkcjonuje reklama na podstawie wcześniej udzielonego zezwolenia, strona nie może wywodzić dla siebie skutku w postaci pozytywnego rozpatrzenia jej wniosku, skoro sprawę należy rozpoznać pod kątem przesłanek wynikających z ustawy.

Na wydaną, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego A. A., działając przez pełnomocnika adw. Ł.W., złożył skargę, wnosząc o jej uchylenie.

W ocenie skarżącego w niniejszym postępowaniu organy obu instancji naruszyły art. 7 i art. 8 K.p.a. w kontekście art. 67 ust. 2 Konstytucji, art. 15, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 138 K.p.a. oraz art. 39 u.d.p.

Skarżący podniósł, iż jego liczne wnioski o wyrażenie zgody na umieszczenie nośników reklam w pasach drogowych rozpatrywane są odmownie, gdy tymczasem

w analogicznych sprawach toczących się na wniosek innych podmiotów organy wydajają taką zgodę i to bez przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego z opinii Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska UM

czy Komendy Miejskiej Policji.

Nadto skarżący dodał, że błędne jest twierdzenie organu o bezzasadności przeprowadzenia wnioskowanych przez stronę dowodów oraz o spoczywaniu ciężaru udowodnienia wystąpienia szczególnych okoliczności, przemawiających za udzieleniem zgody na lokalizację reklamy w pasie drogowym, na skarżącym.

A.. A. zarzucił organowi II instancji, że nie dokonał należytej oceny wpływu nośnika reklamowego na uczestników ruchu drogowego, albowiem pominął kwestie związane z treścią, rodzajem i kolorystyką nośnika reklamy.

W rezultacie organ ten nie załatwił merytorycznie sprawy, a dokonał jedynie kontroli zasadności podniesionych argumentów w odwołaniu, czym naruszył zasadę dwuinstancyjności.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia

w zakresie jego zgodności z obowiązującym prawem, do czego jest uprawniony

w świetle art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.).

Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - zwanej dalej "P.p.s.a.", stosownie do którego Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 P.p.s.a. Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji lub stwierdzenia jej nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach.

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, Sąd uznał,

że skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że tym razem nie można zarzucić organowi odwoławczemu naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Wbrew bowiem zarzutowi skargi w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji znajdują się zarówno ustalenia faktyczne dokonane przez organ, jak i ich ocena prawna. Okoliczność, że organ odwoławczy dokonał tych ustaleń i ocen

w sposób zbieżny z ustaleniami i oceną organu I instancji nie narusza zasady wyrażonej w art. 15 K.p.a., jak również nie narusza art. 107 § 3 K.p.a. i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a.

W ocenie Sądu, prawidłowe jest również stwierdzenie organu odwoławczego, że udzielenie zezwolenia na lokalizację reklamy jest wyjątkiem od reguły zakazu sytuowania w pasie drogowym obiektów i urządzeń niezwiązanych z drogą.

Definicja pasa drogowego umieszczona została w przepisie art. 4 pkt 1 ustawy

z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, według którego pas drogowy to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym zlokalizowane są droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą.

Konsekwencją takiego zdefiniowania pasa drogowego jest przyjęcie w art. 39 ust. 1 u.d.p. zasady zakazu dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. Zgodnie z tym przepisem zabrania się w szczególności lokalizacji obiektów budowlanych, umieszczenia urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego.

Powyższa norma, poza tym, że dookreśla sam zakaz, służyć ma realizacji obowiązku zarządcy drogi sprawowania jej ochrony. Zgodnie z art. 4 pkt 21 u.d.p., ochrona ta realizuje się w działaniach zarządcy drogi mających na celu niedopuszczenie do przedwczesnego zniszczenia drogi, obniżenia jej klasy, ograniczenia funkcji, niewłaściwego użytkowania oraz pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu.

Ustawodawca dopuścił jednak, na zasadzie wyjątku, możliwość lokalizacji

w pasie drogowym obiektów budowlanych, urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami drogi lub potrzebami ruchu drogowego – jak określił

w art. 39 ust. 3 u.d.p. "w szczególnie uzasadnionych przypadkach i wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi wydanym w drodze decyzji administracyjnej".

Decyzja ta, poza określeniem rodzaju inwestycji, sposobu, miejsca i warunków jej umieszczenia w pasie drogowym, zobowiązywać ma inwestora do m.in. uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego dotyczącego prowadzenia robót w pasie drogowym lub na umieszczenie w nim obiektu lub urządzenia.

Obowiązek uzyskania zezwolenia na lokalizację w pasie drogowym obiektów niezwiązanych z drogą łączy się z obowiązkiem uzyskania kolejnego zezwolenia na zajęcie pasa drogowego na podstawie art. 40 ust. 1 i 2 pkt 3 u.d.p.

Z powyższych uregulowań wynika zatem, że zasadą jest odmowa zgody na umieszczenie w pasie drogowym przedmiotów niezwiązanych z drogą, zaś zgoda na ich umieszczenie jest wyjątkiem od tej zasady.

Nadto wyrażenie zgody pozostawiono uznaniu organu. Uznanie administracyjne oznacza przyznanie organowi administracji swobody przy podejmowaniu decyzji, pozwalającej na wybór kilku prawnie dopuszczalnych wariantów rozstrzygnięć tego, który organ uważa za najbardziej właściwy. O tym, jaka ma być treść wydawanej decyzji decyduje wyobrażenie organu o celowości wydania decyzji o konkretnej treści. Cechą specyficzną tego zagadnienia jest to, że decyzja taka nie podlega kontroli sądowej z punktu widzenia owej celowości. (por. I. Bogucka, Państwo prawne a problem uznania administracyjnego, Państwo i Prawo 1992, z.10, s.32 i nast.). Nie oznacza to jednak wyłączenia decyzji uznaniowych całkowicie spod kontroli sądowej. Obowiązujące przepisy nie przewidują swobodnego uznania organów administracji. Kontrola ta jest jednak ograniczona. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 maja 2002 r. (SA/Sz 2548/00) kontrola legalności decyzji wydawanych w ramach uznania administracyjnego sprowadza się do oceny, czy organ administracji uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych mających znaczenie w sprawie oraz czy w ramach swego uznania nie naruszył on zasady swobodnej oceny dowodów.

Kontrola sądu dotyczy więc prawidłowości postępowania organu administracji poprzedzającego wydanie decyzji. W szczególności polega na sprawdzeniu, czy wydanie decyzji poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem dowodowym oraz wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy, do czego zobowiązane są organy obu instancji na podstawie art. 7, 77 § 1, 80 i 136 K.p.a.

Wyrażenie zgody na umieszczenie w pasie drogowym przedmiotów niezwiązanych z drogą uwarunkowane jest ustaleniem przez zarządcę drogi,

że z jednej strony umieszczenie w pasie drogowym przedmiotów niezwiązanych

z drogą nie zagrozi bezpieczeństwu ruchu, zaś z drugiej strony, że jest ono szczególnie uzasadnione (por. wyrok. NSA z dnia 13 stycznia 2010 r., II GSK 293/09).

W niniejszej sprawie organ I instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające i podjął z urzędu czynności dowodowe w celu ustalenia okoliczności, o których mowa powyżej, tj. czy umieszczenie wnioskowanego przez skarżącego nośnika reklamowego nie zagrozi bezpieczeństwu ruchu oraz czy jest ono szczególnie uzasadnione. Postępowanie to, na zlecenie organu odwoławczego, uzupełnione zostało o oględziny przeprowadzone w dniu [...]r.

Na podstawie przeprowadzonych dowodów organ ustalił, że nośnik reklamowy umieszczony byłby na słupie oświetlenia ulicznego zlokalizowanego bezpośrednio na wyspie centralnej skrzyżowania, posiadającego po 3 pasy ruchu, cztery wyloty, tory tramwajowe, w rejonie przejścia dla pieszych. Skrzyżowanie to pełni ważną rolę

w układzie komunikacyjnym miasta, a także charakteryzuje się dużym natężeniem ruchu.

W odniesieniu do tak ustalonego stanu faktycznego, którego skarżący nie kwestionuje, organ odwoławczy rozważył, czy wnioskowana przez skarżącego lokalizacja nośnika reklamowego będzie zagrażała bezpieczeństwu ruchu. Rozważania swoje zawarł w obszernym uzasadnieniu decyzji, wskazując jakie okoliczności wziął pod uwagę i jakimi racjami się kierował wybierając takie, a nie inne rozstrzygnięcie. Rozważania organu w tym zakresie uznać należy za przekonujące. Przy tym nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skarżącego, że organ w swoich rozważaniach nie odniósł się do treści, rodzaju i kolorystyki nośnika reklamowego. Zarzut taki miałby znaczenie, gdyby skarżący wnioskował o umieszczenie w pasie drogowym konkretnej reklamy. Tymczasem wniosek dotyczy nośnika reklamowego bez wskazania jakichkolwiek treści, czy kolorystyki. W takiej sytuacji organ, biorąc też pod uwagę rodzaj prowadzonej przez skarżącego działalności, miał podstawę do przyjęcia, że skarżący na zamontowanym nośniku będzie umieszczał co raz to nowe reklamy. Zasadnie zatem organ rozważył jaki wpływ na bezpieczeństwo ruchu drogowego ma umieszczanie w pasie drogowym reklam w ogóle, a nie konkretnej reklamy.

Cała argumentacja przedstawiona przez skarżącego sprowadza się w istocie do kwestionowania dokonanej przez organy oceny okoliczności faktycznych

i wyciągniętych wniosków, natomiast nie samych ustaleń faktycznych. Jednak, jak już wyżej podano, w przypadku decyzji uznaniowych kontrola Sądu nie obejmuje celowości podjętego rozstrzygnięcia, lecz ogranicza się do oceny prawidłowości postępowania organu administracji poprzedzającego wydanie decyzji.

Skarżący, podnosząc szereg zarzutów, nie przedstawił takich racji, które

z jednej strony przemawiałyby za tym, że uznać należałoby, iż wystąpił szczególnie uzasadniony przypadek przemawiający za udzieleniem zezwolenia, a z drugiej strony pozwoliłyby na przyjęcie, że dokonana przez organy orzekające ocena tych okoliczności z punktu widzenia przesłanek warunkujących udzielenie zezwolenia na lokalizację reklamy w pasie drogowym razi dowolnością, a zatem, że wykracza poza granice uznania administracyjnego.

Zarzuty skarżącego dotyczą sposobu prowadzenia postępowania wyjaśniającego, a pierwszy z nich naruszenia zasad wyrażonych w przepisach art. 7

i 8 K.p.a., w kontekście zasady równości obywateli wobec prawa wynikającej z art. 67 ust. 2 Konstytucji. Skarżący zarzuca, że w równolegle prowadzonych sprawach organ wydawał zgodę na umieszczenie nośnika reklamowego tylko na podstawie wniosku o wyrażenie zgody na umieszczenie nośnika wraz z wyrysem mapy ewidencyjnej. Na poparcie swoich twierdzeń powołał się na 78 odpowiedzi udzielonych przez Zarząd Dróg i Transportu Miejskiego, a dotyczących postępowań poprzedzających wydanie zgody innym podmiotom na umieszczenie reklamy w pasie drogowym.

Odnosząc się do powyższego zarzutu należy wyjaśnić, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym niejednokrotnie wskazywano, iż nieskuteczne jest powoływanie się na rozstrzygnięcie w innej sprawie, w sytuacji braku zbieżności stanów faktycznych. Przed wszystkim jednak należy wskazać, że Sąd kontroluje prawidłowość zaskarżonej decyzji i jeżeli stwierdzi, że przy jej wydaniu nie naruszono prawa, to nie może uwzględnić skargi tylko z tego powodu, że w podobnej sprawie wydano odmienne rozstrzygnięcie.

Wyjaśnić również należy, że w ocenie Sądu, wydanie decyzji zgodnej

z prawem w sprawie wniosku o lokalizację nośnika reklamowego w pasie drogowym, nie wymaga wiadomości specjalnych, a w szczególności posiłkowania się opinią biegłego, ponieważ rozpatrywanie tego rodzaju wniosku wymaga jedynie prawidłowego zastosowania norm prawa materialnego w odniesieniu do ustalonego prawidłowo stanu faktycznego.

Jak już Sąd wyjaśnił w poprzednio wydanym orzeczeniu, z lektury uzasadnienia decyzji organu I i II instancji nie wynika, aby orzeczenia oparte zostały na opinii biegłego D. K., mimo że opinia sporządzona przez tego biegłego znajduje się w aktach sprawy. W takiej sytuacji podzielić należy stanowisko organu odwoławczego, że nie było podstawy do uwzględnienia wniosku skarżącego o skonfrontowanie D. K. z M. M., skoro żaden z nich nie sporządzał opinii na potrzeby niniejszego postępowania.

Słusznie również organ odwoławczy uznał za bezpodstawny wniosek

o przesłuchanie M. M., bowiem sporządzenie opinii na potrzeby innego postępowania nie uzasadnia przeprowadzenie dowodu z przesłuchania biegłego w postępowaniu aktualnie prowadzonym przez organ.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.