Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 552/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-02-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jacek Brolik po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. G. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 września 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 1312/07 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi J. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 22 maja 2007 r., nr (...) w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 3 września 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 1312/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił J.G. wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 22 maja 2007 r., nr (...) w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych. Sąd I instancji stwierdził, że wnioskodawca nie spełnił przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji opisanych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). W ocenie Sądu, ogólnikowe twierdzenia wyrażone przez skarżącego w niniejszym wniosku, pozbawione szczegółowego uzasadnienia i nie poparte żadnymi dowodami były niewystarczające do uwzględnienia wniosku.

W zażaleniu z dnia 16 września 2007 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i wydanie rozstrzygnięcia przez NSA. Zarzucono nieprawidłowość postępowania i oceny sytuacji polegającej na niedopatrzeniu się przesłanek do zastosowania art. 61 § 3 p.p.s.a. Autor zażalenia wywodził i argumentował, że obowiązek zapłaty kwoty 100.000 zł w sytuacji, gdy skarżący nie uzyskał przysporzenia w swoim majątku zagraża utrata bieżącej płynności finansowej i możliwości prowadzenia działalności gospodarczej, w tym bieżącemu opłacaniu zobowiązań związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą i może narazić na szkodę kontrahentów skarżącego. Zaakcentowano także, że egzekucja prowadzona jest w sposób sprzeczny z prawem, poprzez egzekwowanie kwot pieniężnych od osób trzecich.

W piśmie z dnia 29 września 2007 r. pełnomocnik skarżącego podniósł dodatkowo, iż jego mocodawca osiąga dochody w kwocie 1.000 zł brutto (miesięcznie). Dołączono także następujące dokumenty: zaświadczenie o zatrudnieniu, zeznania i informacje podatkowe, pisma wydane przez firmę ubezpieczeniową, wyciąg z rachunku bankowego, umowa wyłączająca wspólność majątkową małżonków.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast zgodnie z § 3 powołanego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści przytoczonego przepisu wynika, iż co do zasady wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu w całości lub w części stanowi zatem odstępstwo od tej generalnej reguły i jest dopuszczalne jedynie po spełnieniu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., których istnienie musi wykazać wnioskodawca.

Zgodnie z postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04 (niepubl.) przez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć zarówno szkodę majątkową jak i niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, które wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiłaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu lub zdrowiu (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Zakamycze, Warszawa 2005 ).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy skonstatować, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo i zgodnie z prawem rozpoznał wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji. Słusznie Sąd I instancji ocenił, iż przedmiotowy wniosek został sformułowany w sposób lakoniczny i ogólnikowy, bez przedstawienia konkretnych okoliczności wskazujących, iż spełnione zostały przesłanki wstrzymania wykonania decyzji wynikające z art. 61 § 3 p.p.s.a. Dopiero na etapie postępowania zażaleniowego pełnomocnik skarżącego zaprezentował informacje dotyczące sytuacji finansowej strony i jego rodziny, a także dokumenty, w ocenie strony, potwierdzające jej argumentację. Skarżący nie przedstawił jednak w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Nie może stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia twierdzenie skarżącego, zgodnie z którym jego obecne dochody nie wystarczą na zapłatę zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych. Twierdzenie to w żaden sposób nie stanowi uzasadnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, jak również spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie stanowi także wystarczającej argumentacji wywód skarżącego, iż wykonanie zaskarżonej decyzji zablokuje możliwość prowadzenia działalności gospodarczej, w tym bieżące opłacanie zobowiązań związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz ewentualnie narazi na szkodę kontrahentów skarżącego, w sytuacji, gdy nie podano konkretnych informacji, argumentacji i wniosków na poparcie tej tezy.

Na marginesie należy zaznaczyć, że przedmiotem postępowania wpadkowego wywoływanego wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie jest ocena czy egzekucja prowadzona z majątku skarżącego jest prowadzona w sposób prawidłowy, a konstatacja prawidłowości wykazania przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w rozpoznawanej sprawie strona nie wskazała okoliczności warunkujących udzielenie ochrony tymczasowej.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.