Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 247/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2016-07-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Ulgi podatkowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 67a § 1 pkt 2.
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Jolanta Strumiłło, Sędziowie sędzia WSA Ryszard Maliszewski (sprawozdawca),, sędzia WSA Wiesława Pierechod, Protokolant specjalista Paweł Guziur, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 28 lipca 2016r. sprawy ze skargi spółki A na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie odmowy odroczenia zapłaty zaległości podatkowych oddala skargę.


UZASADNIENIE

A. Sp. z o.o. z siedzibą w "[...]" (dalej strona, spółka, podatnik, odwołująca się, wnioskodawca, skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", nr"[...]", w przedmiocie odmowy odroczenia zapłaty zaległości podatkowych.

Powołaną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej (dalej również organ odwoławczy, organ II instancji) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego (dalej Naczelnik US, organ I instancji) z dnia "[...]", nr "[...]", odmówił odroczenia zapłaty zaległości podatkowych do dnia 31.12.2015r., w podatku dochodowym od osób prawnych za 2012r. i 2013r. w łącznej kwocie 716.856,60 zł oraz w podatku od towarów i usług za IX, XI 2012r. i II, III 2015r. w łącznej kwocie 810.813,07 zł, w ramach ulgi niestanowiącej pomocy publicznej.

Pismem z dnia 19.08.2015r. (karty nr 14-16 akt podatkowych I instancji), uzupełnionym dnia 28.09.2015r. (k. 11) spółka zwróciła się z wnioskiem o odroczenie zaległości podatkowych do momentu zwrotu skarżącej wierzytelności przysługującej od firmy B. - B.D..

Powołała się na art. 67a § 1 pkt 2 w zw. z art. 67b § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu wniosku podała, że w wyniku audytu wewnętrznego dokonała kontroli rozliczeń podatkowych i z własnej inicjatywy złożyła organowi podatkowemu korekty deklaracji. Wskazała, iż działała w dobrej wierze i jej postawa świadczy o chęci uregulowania zaległości podatkowych w momencie, w którym będzie dysponowała środkami finansowymi, gdyż aktualna sytuacja nie pozwala jej na jednorazowe uiszczenie zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę. Strona zaznaczyła, że oczekuje zwrotu wierzytelności od firmy B. - B.D. w "[...]". Ponadto w piśmie z dnia 28.09.2015r. wskazała, że udzielenie jej ulgi nie narusza art. 107 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Spółka jest podmiotem gospodarczym prowadzącym działalność gospodarczą wyłącznie na terytorium Polski. Jej odbiorcami są podmioty krajowe, i nie ma żadnych powiązań z przedsiębiorstwami zagranicznymi. Uzyskiwane na przestrzeni ostatnich lat obroty pozostają na relatywnie niskim poziomie. Podkreśliła, że próba natychmiastowego wyegzekwowania zaległości może skutkować trudnymi do odwrócenia konsekwencjami, w postaci pozbawienia środków niezbędnych do utrzymania i dalszego prawidłowego funkcjonowania prowadzonej działalności gospodarczej. Wskazała, że w przedmiotowej sprawie z całą pewnością występuje przesłanka ważnego interesu podatnika oraz interesu publicznego, utożsamianego z interesem społecznym. Podała, że wystąpienie ważnego interesu podatnika wiąże się z możliwością prowadzenia dalszej działalności gospodarczej, natomiast interes społeczny nie będzie zagrożony, gdyż sprawa dotyczy jedynie przesunięcia terminu spłaty zaległości podatkowych.

Naczelnik US ww. decyzją z dnia 10.11.2015r. odmówił przyznania wnioskowanej ulgi. Jako podstawę prawną wskazał art. 207 § 1 w związku z art. 67b § 1 pkt 1 w zakresie określonym w art. 67a § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2015r., poz. 613, dalej O.p.). W uzasadnieniu stwierdził, że ewentualne udzielenie stronie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych mogłoby stanowić wsparcie niestanowiące pomocy publicznej, określone w art. 67b § 1 pkt 1 O.p.. Ustalił, iż w przedmiotowej sprawie wystąpiła przesłanka ważnego interesu podatnika, jednak biorąc pod uwagę, że powstanie zaległości podatkowych nie miało charakteru wyjątkowego, to przyznanie ulgi w postaci odroczenia zapłaty zaległości podatkowych byłoby sprzeczne z zasadą sprawiedliwości podatkowej, powszechności i równości opodatkowania.

W odwołaniu strona wniosła o uchylenie ww. decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zarzuciła decyzji naruszenie art. 67a § 1 pkt 2 O.p. poprzez nieprawidłowe zastosowanie oraz błędne uznanie, że w przedmiotowym stanie faktycznym nie zaistniały przesłanki ważnego interesu podatnika oraz ważnego interesu publicznego, warunkujące odroczenie płatności zaległości podatkowych. Ponadto zarzuciła naruszenie zasady pogłębiania zaufania do organów podatkowych, wynikającej z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Spółka podniosła, że wniosek o udzielenie ulgi w postaci odroczenia zapłaty zaległości podatkowych, został przez organ podatkowy zrównany w swoim formalnym znaczeniu z wnioskiem o umorzenie zaległości podatkowej. Organ I instancji nie wskazał okoliczności, które przemawiałyby za odmową udzielenia przedmiotowej ulgi, a jedynie przytoczył swoje ogólne stanowisko w przedmiocie udzielania ulg podatkowych. Podkreśliła, że z własnej inicjatywy dokonała kontroli rozliczeń podatkowych, a następnie złożyła korekty deklaracji.

W związku z możliwością wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego, strona dnia 20.01.2016r. oświadczyła do protokołu, iż z analizy akt wynika, że organ pierwszej i drugiej instancji rozważał jej wniosek wyłącznie w kontekście przepisów o pomocy publicznej, a nie analizował przyczyny powstania zaległości podatkowych.

W uzasadnieniu ww. decyzji z dnia "[...]" Dyrektor Izby Skarbowej powołał się na art. 67a § 1 pkt 2 i art. 67b § 1 pkt 1 O.p., art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Podał, że zaległości podatkowe powstały w związku z prowadzoną przez stronę działalnością gospodarczą (od 2003r., a od 2011r. wg PKD 43.33. Z - posadzkarstwo, tapetowanie, oblicowywanie ścian) i wynikają z nieuiszczenia w terminie zobowiązań podatkowych, wynikających ze złożonych deklaracji VAT-7 za IX, XI 2012r. i II, III 2015r. oraz z zeznań o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych CIT-8 za lata 2012 i 2013.

Badając sprawę pod kątem zaistnienia przesłanki ważnego interesu podatnika, organ odwoławczy ustalił, iż spółka na dzień złożenia wniosku o ulgę posiadała zaległości podatkowe z tytułu: podatku dochodowego od osób prawnych za 2012r. i 2013r. w łącznej kwocie 716.856,56 zł z odsetkami za zwłokę w kwocie 109.220,00 zł, podatku od towarów i usług za IX, XI 2012r., II, III 2015r. w kwocie 810.813,074 zł z odsetkami za zwłokę w kwocie 31.719,00 zł.

Ze sprawozdania finansowego i informacji dodatkowej dla odwołującej się za 2014r. wynika, że w dniu 23.10.2003r. Spółka została zarejestrowana w Krajowym Rejestrze Sądowym i posiada kapitał zakładowy o wartości 50.000 zł. Zgodnie z rachunkiem zysków i strat za okres 1.01.2014r. - 31.12.2014r. spółka osiągnęła niewielki zysk z podstawowej działalności w wysokości 3.338,49 zł, natomiast z pozostałej działalności operacyjnej i finansowej wygenerowała stratę w kwocie 8.815 zł.

Organ przedstawił dane z bilansu sporządzonego na dzień 31.07.2015r. i podał że wartość majątku firmy wynosi 1.711.889,90 zł, w tym: majątek trwały 917.490,97 zł, który stanowią należności długoterminowe i majątek obrotowy 794.398,93 zł, który w większości, tj. 98% stanowią należności krótkoterminowe. Z informacji o czynnościach majątkowych wynika, że w 2012r. spółka nabyła samochód osobowy "[...]" z 2004r. Natomiast z dokumentów będących w posiadaniu przez organ pierwszej instancji wynika, że:

– za 2012r. Spółka osiągnęła dochód w wysokości 924.452,30 zł, za 2013r. w wysokości 3.230.637,57 zł, za 2014r. w wysokości 9.760,67 zł (zeznania CIT-8),

– w 2012r. Spółka zatrudniała 4 pracowników, w 2013r. 5 pracowników, do września 2014r. 4 pracowników, a od października 2014r. 1 pracownika (deklaracje PIT-4R za lata 2012 - 2014),

– w okresie 01.01.2014r. - 20.10.2015r. Spółka nie dokonywała sprzedaży (deklaracje VAT-7).

Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że spółka znajduje się w trudnej sytuacji i nie jest w stanie jednorazowo uregulować zaległości podatkowych. Kondycja finansowa firmy uległa pogorszeniu, w 2015r. nie uzyskiwała przychodów, natomiast rok 2014r. zamknął się wynikiem ujemnym, tj. stratą w wysokości 8.815,00 zł. Ponadto od 2012r. do VIII 2014r. Spółka zatrudniała 4-5 pracowników, a od X 2014r. zatrudniona jest jedna osoba.

Organ II instancji podał, że całokształt okoliczności sprawy wskazuje na niewystąpienie przesłanki wystąpienia interesu publicznego. Nie leży bowiem w interesie publicznym przejęcie konsekwencji suwerennych decyzji strony w zakresie doboru kontrahenta oraz nieuiszczenia podatku z powodu nieuregulowania należności przez zleceniodawcę. Niemożność odzyskania należnych zobowiązań, spowodowana niewypłacalnością czy nieuczciwością zleceniodawcy jest wpisana w ryzyko prowadzonej działalności gospodarczej, bowiem decydując się na prowadzenie działalności gospodarczej w jakiejkolwiek formie podatnik przyjmuje na siebie ryzyko jej prowadzenia. Prawidłowy dobór kontrahenta spoczywa zatem na podatniku, a nieprawidłowości w sposobie rozliczania się kontrahentów nie mogą stanowić podstawy do udzielenia ulg w spłacie zobowiązań podatkowych.

Organ podał, że wobec informacji od strony w tym zakresie Naczelnik Urzędu Skarbowego w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym, dokonał zajęcia wierzytelności w firmie B.. Podniósł, że zajęcie nie przyniosło skutku w postaci wyegzekwowania zaległości, a wnioskująca spółka dobrowolnie nie uregulowała zaległości podatkowych, pomimo upływu terminu, do którego odroczona miałaby być ich zapłata. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności organ odwoławczy zauważył, że udzielenie ulgi w postaci odroczenia zapłaty zaległości podatku jest niezasadne. Dodatkowo strona wnioskowała o odroczenie terminu płatności do dnia 31.12.2015r., który na dzień wydawania rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji już upłynął.

Zdaniem organu II instancji trudna sytuacja spółki nie uzasadnia automatycznie wydania pozytywnego rozstrzygnięcia. Zarzuty odwołania uznał natomiast za niezasadne.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie podatnik, reprezentowany przez doradcę podatkowego, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, oraz zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa: art. 67b § 1 pkt 1 O.p. poprzez nieprawidłowe zastosowanie oraz błędne uznanie, że w przedmiotowym stanie faktycznym nie zaistniały przesłanki ważnego interesu podatnika oraz ważnego interesu społecznego warunkujące odroczenie terminu płatności zaległości podatkowych oraz art. 121 § 1 O.p., dotyczącego zasady pogłębiania zaufania do organów podatkowych. Ponadto Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał stanowisko organu pierwszej instancji, który dostrzegł ważny interes podatnika stwierdzając jednocześnie, że ulga w postaci odroczenia zapłaty zaległości podatkowej stanowi wyjątek od konstytucyjnej zasady równości i powszechności opodatkowania, natomiast sam fakt braku środków na spłatę zaległości nie przemawia automatycznie za udzieleniem przedmiotowej ulgi oraz uznał, iż powstanie przedmiotowych zaległości podatkowych nie miało charakteru wyjątkowego i nie jest związane ze szczególnymi zdarzeniami, niezależnymi od sposobu postępowania spółki. Skarżąca wskazała, że z analizy wydanych przez organy podatkowe decyzji wynika, iż instytucja ulg w spłacie zobowiązań nie powinna być w ogóle stosowana przez organy państwa, o czym przesądza twierdzenie o rzekomej kolizji interesu indywidualnego oraz społecznego w szerokim tego słowa znaczeniu. Skoro udzielanie ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, w tym odraczanie terminów zapłaty zaległości podatkowych, jest jednym z elementów kształtowania ciężarów podatkowych to należy uznać za niezrozumiałe rozstrzygnięcia organów podatkowych, a w dalszej perspektywie za szkodliwe z punktu widzenia ekonomicznego dla samych organów podatkowych. Skarżąca, powołując się na treść art. 67a § 1 pkt 2 O.p. zauważyła, że instytucja odraczania zaległości podatkowych nie zwalnia podatnika z jej zapłaty, a pozwala jedynie na późniejszą spłatę. Podkreśliła, że w przedmiotowej sprawie organy podatkowe działały w oparciu o instytucję uznania administracyjnego, a wiec takiego sposobu uregulowania kompetencji organów podatkowych, że przy tym samym stanie faktycznym mogą rozstrzygnąć sprawę w różny sposób i każde rozstrzygnięcie sprawy będzie legalne. Przedmiotowy wniosek o udzielenie ulgi w postaci odroczenia terminu płatności zaległości podatkowej został jednak przez organ podatkowy zrównany w swoim formalnym znaczeniu z wnioskiem o umorzenie zaległości podatkowej.

Spółka z własnej inicjatywy dokonała rozliczeń podatkowych i następnie złożyła stosowne korekty. Świadczy to o jej dobrej wierze i chęci uregulowania zaległości podatkowych w momencie, gdy będzie dysponować odpowiednimi środkami finansowymi. Zarzuciła, że organy podatkowe nie wskazały okoliczności, które przemawiałyby za odmową pozytywnego rozpatrzenia wniosku, a jedynie przytoczyły swoje ogólne stanowisko w przedmiocie udzielania ulg. Uzasadnienie rozstrzygnięcia w decyzji wydanej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w żaden sposób nie argumentuje odmowy odroczenia zaległości podatkowych, stanowi jedynie swoisty rodzaj rozważań organu na temat obowiązków podatkowych. Nadto z uzasadnienia decyzji nie wynika jakakolwiek chęć ze strony organu podatkowego przychylenia się do wniosku podatnika i zrozumienia tymczasowej, trudnej sytuacji przedsiębiorstwa.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu skarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Jak stanowi art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2016r., poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718), dalej: "p.p.s.a.", sąd uwzględnia skargę wyłącznie w przypadkach wymienionych w tym przepisie. Skarga staje się zatem skuteczna, jeśli wojewódzki sąd administracyjny, w ramach sprawowanej kontroli, stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, a także inne naruszenie przepisów postępowania jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik postępowania.

Kontrola zaskarżonej decyzji, dokonana z uwzględnieniem przedstawionych zasad, nie pozwala na uwzględnienie skargi. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji jest przepis art. 67a § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa zgodnie z którym organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym może odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki określone w decyzji, o której mowa w art. 53a O.p..

Przy podejmowaniu decyzji w przedmiocie odroczenia terminu zapłaty zaległości podatkowej organ podatkowy, w przypadku stwierdzenia zaistnienia ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego, ma prawo zastosowania ulgi, a nie obowiązek jej stosowania. Swoboda organu w ocenie wniosku podatnika, zarówno w ramach dyspozycji art. 67a § 1 pkt 1 jak i art. 67a § 1 pkt 2 O.p., jest przejawem instytucji uznania administracyjnego. W każdym przypadku, przed wydaniem decyzji, organ powinien ustalić, w ramach postępowania podatkowego, istnienie ustawowego kryterium zagrożenia ważnych interesów podatnika lub interesu publicznego. W celu jego stwierdzenia organ podatkowy zobowiązany jest podjąć wszelkie działania niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 122 O.p.), nie jest więc ograniczony informacjami przedkładanymi przez podatnika. Ustaleniu podlega zarówno istnienie interesu (o dowolnym charakterze), jak i jego waga ([w:] C. Kosikowski, H. Dzwonkowski, A. Huchla, Ustawa Ordynacja podatkowa. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2003).

Należy w sprawie podkreślić, że w przypadku decyzji wydanej w oparciu o uznanie administracyjne kontrola sądowa jest ograniczona i sprowadza się do zbadania poprawności przeprowadzonego przez organy postępowania wyjaśniającego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lipca 2008 r., sygn. akt II FSK 660/07). Sąd nie bada zatem, czy organ słusznie uznał, bądź nie uznał prawa do ulgi podatkowej, zaś kognicji sądu podlega jedynie prawidłowość zastosowania przepisów proceduralnych, które zostały zastosowane w postępowaniu prowadzącym do wydania decyzji.

Reasumując, Sąd nie może uchylić decyzji, nawet jeżeli nie podziela stanowiska organu podatkowego co do słuszności podjętego rozstrzygnięcia, gdy uzna, że w przedstawionym stanie faktycznym organ administracji prawidłowo i wyczerpująco przeprowadził postępowanie w sprawie, które w pełni daje możliwość merytorycznego rozpatrzenia wniosku. Sąd tym samym podziela pogląd wyrażony w wyroku NSA z 18 czerwca 2001 r. (I SA/Wr 239/99) w którym postawiono tezę, iż decyzje o charakterze uznaniowym nie podlegają kontroli legalności sprawowanej przez sąd, jeżeli przy ich wydaniu nie doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które miało lub mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Co za tym idzie, upoważniając organy podatkowe do orzekania w ramach uznania administracyjnego, ustawodawca pozostawił tym organom ocenę okoliczności faktycznych, uzasadniających odroczenie terminów, co oznacza to, że nawet zaistnienie jednej z przesłanek określonych w art. 67a § 1 pkt 2 O.p. nie musi prowadzić do pozytywnego dla strony rozstrzygnięcia.

Należy wskazać, że w przedmiotowej sprawie Organ w sposób drobiazgowy przedstawił stan organizacyjny, finansowy i możliwości finansowe firmy skarżącej. Zostały one przedstawione w stanie faktycznym sprawy. Z dokumentów będących w posiadaniu przez organ pierwszej instancji wynika, że:

– za 2012r. Spółka osiągnęła dochód w wysokości 924.452,30 zł, za 2013r. w wysokości 3.230.637,57 zł, za 2014r. w wysokości 9.760,67 zł (zeznania CIT-8),

– w 2012r. Spółka zatrudniała 4 pracowników, w 2013r. 5 pracowników, do września 2014r. 4 pracowników, a od października 2014r. 1 pracownika (deklaracje PIT-4R za lata 2012 - 2014),

– w okresie 01.01.2014r. - 20.10.2015r. Spółka nie dokonywała sprzedaży (deklaracje VAT-7).

Dyrektor Izby Skarbowej prawidłowo uznał, że spółka znajduje się w trudnej sytuacji i nie jest w stanie jednorazowo uregulować zaległości podatkowych. Kondycja finansowa firmy uległa pogorszeniu, w 2015r. nie uzyskiwała przychodów, natomiast rok 2014r. zamknął się wynikiem ujemnym, tj. stratą w wysokości 8.815,00 zł. Ponadto od 2012r. do VIII 2014r. Spółka zatrudniała 4-5 pracowników, a od X 2014r. zatrudniona jest jedna osoba.

Organ II instancji uznał, że całokształt okoliczności sprawy wskazuje na brak przesłanki wystąpienia interesu publicznego. Naczelnik Urzędu Skarbowego w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym, dokonał zajęcia wierzytelności w firmie B.. Zajęcie nie przyniosło skutku w postaci wyegzekwowania zaległości. Nie zaistniały zatem przesłanki faktyczne, które legły u podstaw wystąpienia z wnioskiem o odroczenie płatności zaległości podatkowych. Jest kwestią oczywistą, iż w dyspozycji art. 67 a O.p. ustawodawca przewidział kilka i to różnych w swych skutkach, ulg podatkowych; ta odmienność winna przekładać się na konieczność nie tylko indywidualnego traktowania każdej sprawy ale również ocenę przesłanek mając na uwadze rodzaj wnioskowanej przez podatnika ulgi; przepis art. 67a O.p. dotyczy bowiem zarówno ulg w spłacie zobowiązań podatkowych jak i ulg prowadzących faktycznie do całkowitej lub częściowej rezygnacji z ich realizacji. Jednak w każdym przypadku chodzi o ulgę w realizacji zobowiązań podatkowych, a tym samym należy prowadzić wykładnię językową i celowościową pojęć "ważny interes podatnika" oraz "interes publiczny" kierując się wolą ustawodawcy, który postanowił ulgi te przewidzieć. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, w myśl którego interes publiczny to sytuacja, gdy zapłata zaległości podatkowych spowoduje konieczność sięgania przez podatnika do środków pomocy państwa, gdyż nie będzie w stanie zaspakajać swoich potrzeb materialnych (wyrok NSA z dnia 22 kwietnia 1999 r., SA/Sz 850/98, niepubl.). Nie powinno budzić zastrzeżeń stwierdzenie, że interes publiczny nie sprowadza się do zapewnienia maksymalnych dochodów w budżecie państwa, zaś wystarczającą przesłanką do stosowania ulgi powinien być interes podatnika (wyrok NSA z 30 maja 2001r. w sprawie III SA 830/00), jednak mówiąc o interesie publicznym mowa jest o ochronie wpływów podatkowych do budżetu, która powinna uniemożliwiać sytuację rezygnacji z tych wpływów (w tym i odsetek) oraz rezygnację z konieczności ochrony interesów innych podatników. Ważny interes podatnika to sytuacja, gdy z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków podatnik nie jest w stanie uregulować zaległości podatkowych. Będzie to, zdaniem Sądu, między innymi utrata losowa majątku, nagła utrata możliwości zarobkowania, nieporadność życiowa związana z nagłym pogorszeniem się zdrowia podatnika; będzie to więc wyjątkowa sytuacja, w której podatnik znajduje się i to niezależnie od świadomej swej woli.

Tak zdefiniowane pojęcie ważnego interesu podatnika odnosić się będzie również do wniosku o odroczenie terminu płatności zaległości podatkowych. W rozpoznawanej sprawie brak było podstaw od uwzględnienia wniosku podatnika. Spółka zwróciła się z wnioskiem o odroczenie zaległości podatkowych do momentu zwrotu skarżącej wierzytelności przysługującej od firmy B. - B.D.. Z treści zaskarżonej decyzji wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym, dokonał zajęcia wierzytelności w firmie B.. Zajęcie nie przyniosło skutku w postaci wyegzekwowania zaległości.

Złożony wniosek o odroczenie zapłaty zaległości podatkowej, w gruncie rzeczy zmierzał do udaremnienia postępowania egzekucyjnego. W tych okolicznościach nie można uznać, że zaistniał ważny interes podatnika. Nie zaistniał też interes publiczny uzasadniający uwzględnienie wniosku. Nie wystąpiły przesłanki faktycznie i w konsekwencji prawne przewidziane w powołanym przepisie prawa materialnego do uwzględnienia wniosku. Brak było podstaw odroczenia zapłaty zaległości podatkowych.

Z powyższych względów Sąd na podstawi art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.