Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 866/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2010-08-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Właściwość sądu
Treść wyniku: Przekazano w/g właściwości do NSA
Powołane przepisy: article: art. 4, 13, 15, 59
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Wołek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 sierpnia 2010 r. sprawy z wniosku Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie rozstrzygnięcia sporu kompetencyjnego między Wójtem Gminy a Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego postanawia: 1. stwierdzić swą niewłaściwość, 2. przekazać sprawę do rozpoznania Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie jako sądowi właściwemu.


UZASADNIENIE

T. R. wniósł w dniu 27 czerwca 2010r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego skargę na sąsiadkę Z. D. Zarzucił sąsiadce spuszczanie wody na jego posesję przez podwyższenie działki i skierowanie rynien oraz kopanie na jego działce rowów.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego poinformował T. R. zawiadomieniem z 1 lipca 2010r, że w sprawie podwyższania działki i kopania rowów właściwym organem jest Wójt Gminy. Stosując się do powyższego T. R. wniósł skargę na sąsiadkę do Wójta Gminy.

Wójt Gminy postanowieniem znak [...] z dnia [...] 2010r. przekazał pismo T.R. Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego do rozpoznania według kompetencji.

Wobec powyższego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosek o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Sąd, do którego wpłynęła skarga, bądź wniosek obowiązany jest z urzędu do zbadania swej właściwości w sprawie. Powyższa reguła wynika z przepisu art. 59 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość, przekazuje sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu. Postanowienie sądu może zapaść na posiedzeniu niejawnym.

Sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej (art. 4 p.p.s.a.).

Zgodnie zaś z przepisem z art. 13 § 1 p.p.s.a. wojewódzkie sądy administracyjne rozpoznają wszystkie sprawy sądowoadministracyjne z wyjątkiem spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Kwestię właściwości rzeczowej Naczelnego Sądu Administracyjnego reguluje przepis art. 15 p.p.s.a. Stosownie do § 1 pkt 4 powołanego przepisu, Sąd ten rozstrzyga spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej.

Przez spór o właściwość lub spór kompetencyjny należy rozumieć sytuację, w której przynajmniej dwa organy jednocześnie uważają się za właściwe do załatwienia sprawy - spór pozytywny albo, gdy każdy z organów uważa się za niewłaściwy do załatwienia tej sprawy - spór negatywny (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 sierpnia 2008 r., sygn. akt IIOW 29/08).

W rozpoznawanej sprawie wystąpił negatywny spór kompetencyjny między Wójtem Gminy a Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego, bowiem żaden z organów nie uznaje się właściwym w sprawie skargi na podwyższanie działki i kopanie rowów. Zgodnie zaś z przywołanymi na wstępie regulacjami rozstrzygnięcie tego sporu należy do wyłącznej właściwości Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Mając, zatem powyższe na względzie i kierując się dyspozycją z art. 59 § 1 w związku z art. 15 § 1 pkt 4 i art. 4 p.p.s.a. – orzeczono jak w sentencji.