Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 393/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2020-07-29 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji

SENTENCJA

II SA/Po 393/20 POSTANOWIENIE Dnia 29 lipca 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2020 r., na posiedzeniu niejawnym, wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Burmistrza Gminy C. z dnia [...] grudnia 2019 r., znak [...] w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2020 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji Burmistrza Gminy C. z dnia [...] grudnia 2019 r., numer [...] /-/ A. Kiersnowska - Tylewicz


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] kwietnia 2020 r., M. K. (skarżąca), wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2020 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. W treści skargi, skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie natychmiastowego wykonania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w Gminie C. .

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w Gminie C. nie zasługuje na uwzględnienie

W pierwszej kolejności, wyjaśnić należy, że z okoliczności sprawy wynika, że skarżąca domaga się wstrzymania wykonania decyzji w trybie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.). Należy więc wskazać, że treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. objęte będą zarówno akty zaskarżone jak i akty wydane w pierwszej instancji oraz akty, w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym lub w trybie autokontroli (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2014 r., sygn. akt: II OZ 1114/14, LEX nr 1550346). Wniosek skarżącej podlega więc merytorycznemu rozpoznaniu.

W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi, w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Z uwagi na treść normatywną powyższych przepisów należy stwierdzić, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego Sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi tu o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania orzeczenia, skarżący ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt: II FZ 585/06, niepubl.). Podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu nie mogą stanowić jedynie ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 12 września 2014 r., sygn. akt: I FZ 332/14, orzeczenie dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).

W świetle poczynionych wyżej rozważań Sąd stwierdza, że skarżąca nie wykazała aby w sprawie ziściły się przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Złożony przez skarżącą wniosek, nie pozwala na zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym przejawiająca się we wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Wniosek skarżącej nie zawierał bowiem żadnego uzasadnienia.

Należy podkreślić, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek dokładnego przytoczenia okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu, przy czym przedstawiona argumentacja musi być spójna i odnosić się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków musi bowiem być realne, w związku z czym strona zobowiązana jest skonkretyzować rodzaj szkody grożącej jej na skutek wykonania zaskarżonego aktu. Brak wskazania we wniosku konkretnej szkody grożącej skarżącej na skutek wykonania orzeczenia uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Strona musi wykazać, że w powiązaniu z jej sytuacją majątkową, wykonanie aktu spowoduje znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki z powodu wystąpienia tych konkretnych okoliczności (por. postanowienie NSA z 21 marca 2013 r. o sygn. akt: I FZ 15/13, orzeczenie dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Dlatego też twierdzenia strony powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jej sytuacji finansowej oraz majątkowej. W sytuacji, gdy strona nie wskazuje we wniosku okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, nie można przenosić całego ciężaru poszukiwania tych okoliczności na Sąd (por. postanowienie NSA z 19 stycznia 2016 r., sygn. akt: I FZ 593/15, orzeczenie dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Skarżąca w żaden sposób nie wykazała zaistnienia w sprawie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia

/-/ A. Kiersnowska - Tylewicz