Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1496/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2015-03-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. b, art. 200, art. 205 § 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 145 § 1 pkt. 4
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Elżbieta Mazur-Selwa Sędziowie NSA Małgorzata Wolska /spr./ WSA Joanna Zdrzałka Protokolant sekretarz sądowy Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 marca 2015 r. sprawy ze skarg Spółdzielni Mieszkaniowej [...], A. K. i A. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2012 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...]; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej Spółdzielni Mieszkaniowej [...] kwotę 757 zł /słownie: siedemset pięćdziesiąt złotych/ oraz na rzecz skarżących A. K. i A. K. solidarnie kwotę 500 zł /słownie: pięćset złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi A. K. i A. K. oraz Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w [...] jest decyzja Wojewody z dnia [...] marca 2012 r. Nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję nr [...] Prezydenta Miasta [...] znak: [...] z dnia [...] listopada 2011 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Uniwesytetowi [...] z/s w [...] przy ul. [...] pozwolenia na budowę inwestycji p.n.: “budowa dwóch podpiwniczonych budynków [...] Uniwersytetu [...] wraz z instalacjami wewnętrznymi: wod.-kan., c.o., wentylacji mechanicznej i klimatyzacji, elektrycznymi i niskoprądowymi /SAP, SSWiN, SKD, aitomatyki budynkowej – BMS, instalaci strukturalnej teletechnicznej/, przebudowa istniejącej i budowa nowej infrastruktury technicznej podziemnej, budowa wewnętrznych nawierzchni utwardzonych jezdnych, pieszo-jezdnych i chodników na działkach nr 514/7, 519/3, 520/6, 522/1, 523/1, 524/4 obr. [...] [...] przy ul. [...] w [...] oraz budowę:

- sieci kanalizacji deszczowej na działkach nr 1/1, 2/10, 526/1, 524/1 obr. 208,

- przyłącza kanalizacyjnego od projektowanej studni kanalizacyjnej Sd4 zlokalizowanej na działce nr 519/3 obr. [...] do istniejącej studni kanalizacyjnej znajdującej się na działce nr 1788/1 obr.[...],

-przyłącza kanalizacyjnego od projektowanej studni kanalizacyjnej D20 zlokalizowanej na działce nr 523/1 obr. [...] do istniejącej studni kanalizacyjnej D21 znajdującej się na działce nr 1788/1 obr. [...],

- sieci kanalizacji sanitarnej na działce 524/1, obr. [...],

- przyłącza gazowego na działkach nr 524/5 i 519/3 obr. [...],

- przyłącza wodociągowego na odcinku W1-W2 na działkach nr 524/5, 523/1, 514/7, 522/1, 1788/1 i 1788/2 obr. [...], a także na przebudowę:

- sieci c.o. i C.W.U. na działce nr 524/5 obr. 208,

- sieci wodociągowej na działce nr 524/5 (do punktu W2, zgodnie z planszą zagospodarowania terenu) obr.[...] [...] w R.".

W podstawie prawnej decyzji organ powołał oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 ze zm. – na dzień orzekania przez Sąd obowiązuje tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 - zwana dalej w skrócie "K.p.a.").

Z akt administracyjnych sprawy i uzasadnienia wynika, że Prezydent Miasta [...] decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r. znak: [...], po rozpatrzeniu wniosku Uniwesytetu [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę wyżej opisanej inwestycji. W uzasadnieniu organ podał, że inwestor przedłożył projekt budowlany wraz z wymaganymi uzgodnieniami i opracowany przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane wpisane na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Do wniosku dołączono opracowania obrazujące sposób oddziaływania projektowanej inwestycji na sąsiednie nieruchomości w zakresie nasłonecznienia i przesłaniania. Spełnione zostały warunki określone w § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunkow technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.), dotyczące wymaganego czasu nasłonecznienia i przesłaniania mieszkań w sąsiednich budynkach wielorodzinnych zlokalizowanych w zabudowie śródmiejskiej. Lokalizacja inwestycji uznana została za zabudowę środmiejską. Organ podał, że wnioskodawca spełnił wszelkie warunki określone w art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, na dzień orzekania przez Sąd obowiązuje tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 – zwanej dalej w skrócie "P.b.") a przedmiotowa inwestycja jest zgodna z decyzjami o lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia [...] maja 2009 r. ([...]) i z dnia [...] lipca 2009 r. ([...]).

Odwołanie od tej decyzji wnieśli A. K. i A. K. oraz Spółdzielnia Mieszkaniowa [...].

A. K. oraz A. K. w odwołaniach, o tożsamej treści, wnieśli

o uchylenie zaskarżonej decyzji i wydanie decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji.

Zarzucili rażące naruszenie: 1/ przepisów prawa materialnego w szczególności art. 28, art. 32 ust.4 pkt 2, art. 33, art. 34 ust. 3 pkt 3 lit. b) i art. 36 P.b. oraz § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę mimo, że inwestor nie wykazał posiadania dostępu do drogi publicznej do nieruchomości, na których planowana jest inwestycja, jak też mimo istnienia oddziaływań planowanej inwestycji na sąsiednie nieruchomości, w szczególności na budynek wielorodzinny zlokalizowany na działce nr 517/1 w obr. 208; 2/ naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez "sprzeniewierzenie się zasadzie prawdy obiektywnej, niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego oraz wydanie arbitralnej i dowolnej oceny materiału dowodowego".

W rozwinięciu zarzutów dotyczących braku dostępu działki nr 519/3 obr. [...] do drogi publicznej odwołujący wskazali, że wnioskodawca do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę dołączył jedynie umowy użyczenia, które nie wywołują skutku w postaci dostępu do drogi publicznej. A. K. i A. K. wskazali, że zgodnie z art. 2 ust. 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć bezpośredni dostęp do niej przez drogę wewnętrzną, lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Ich zdaniem potwierdzeniem braku dostępu nieruchomości wnioskodawcy do drogi publicznej, jest będąca w toku sprawa o ustanowienie służebności drogi koniecznej prowadzona z wniosku Uniwersytetu [...] przed Sądem Rejonowym w [...] (sygn. akt [...]). Podnieśli także, że organ wydał zaskarżoną decyzję z rażącym naruszeniem § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wskazując, że projektowany budynek jest zlokalizowany zbyt blisko budynku wielorodzinnego znajdującego się na działce nr 517/1 i jest od niego znacznie wyższy. Podali, że na działce nr 517/1 znajduje się podziemny garaż wielostanowiskowy i fakt, że wnioskodawca zamierza prowadzić szlaki drożne po obrysie jego fundamentów, może spowodować naruszenie konstrukcji tego garażu.

Natomiast Spółdzielnia Mieszkaniowa [...], w złożonym odwołaniu wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez niezastosowanie art. 35 ust. 5 P.b. i wydanie pozytywnej decyzji, w sytuacji kiedy powyższy przepis nakłada na organ obowiązek odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, jeżeli na terenie objętym projektem zagospodarowania działki, lub terenu znajduje się obiekt objęty nakazem rozbiórki. Odwołująca wskazała, że organ I instancji przy rozpatrywaniu przedmiotowej sprawy pominął fakt, że na działce nr 519/3 znajduje się budynek przeznaczony do rozbiórki, co jego zdaniem winno skutkować wydaniem decyzji odmownej.

Wymienioną na wstępie decyzją z dnia [...] marca 2012 r., nr [...] Wojewoda, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu wskazując na dotychczasowy przebieg postępowania podał, że analiza akt sprawy, uzupełnionych w trakcie postępowania odwoławczego przez inwestora o wskazane w postanowieniu z dnia [...] stycznia 2012 r. braki

i uchybienia w projekcie budowlanym (dot. m. in. uzgodnienia w zakresie wymagań przeciwpożarowych, uzupełnienia w opracowaniu tzw. "linijki słońca"), nie dają podstaw do uwzględnienia zarzutów podniesionych w odwołaniach.

Organ podał, że stosownie do art. 4 P.b. i art. 32 ust. 4 P.b. inwestor - Uniwersytet [...] spełnił wymagania określone ww. przepisami. Do wniosku

o pozwolenie na budowę załączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z dnia [...] października 2011 r. oraz decyzje o ustaleniu lokalizacji inwestycji z dnia [...] maja 2009 r. i z dnia [...] lipca 2009 r.

Powołując się na art. 35 ust. 1 P.b. Wojewoda podał, że kontrola dokumentów złożonych przez inwestora, prowadzi do stwierdzenia, że załączony do wniosku projekt budowlany odpowiada przepisom prawa, jest kompletny, został opracowany przez uprawnionego projektanta i posiada wymagane opinie i uzgodnienia. Przedmiotowa inwestycja została zaprojektowana zgodnie z decyzją Prezydenta Miasta [...] o ustaleniu lokalizacji celu publicznego z dnia [...] maja 2009 r., znak: [...], która stała się ostateczna w dniu [...] czerwca 2009 r. Z projektu zagospodarowania wynika, że obiekty usytuowano zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Budynek projektowany na działce nr 519/3, zlokalizowany został w odległości 4,0 i 5,5 m od granicy sąsiedniej działki od strony północno-zachodniej i wschodniej oraz 9,0 m od granicy działki od strony południowo-zachodniej, natomiast budynek projektowany na działce nr 524/4 zlokalizowano w odległości 5,0 m od granicy działki od strony południowo-wschodniej, 4,0 i 6,0 m od granicy działki od strony południowo-zachodniej, oraz 4,0 m od granicy działki od strony północno-zachodniej i północno-wschodniej.

Wojewoda Podkreślił, że analiza projektu budowlanego pod względem zapewnienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynkach zlokalizowanych na działkach sąsiednich nie potwierdziła, by lokalizacja projektowanego obiektu naruszała wymagania zawarte w § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Cytując treść tego przepisu organ podał, że § 13 ust. 4 tego rozporządzenia pozwala, by w zabudowie śródmiejskiej odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1, zostały zmniejszone nie więcej niż o połowę. Taka sytuacja ma miejsce w rozpatrywanej sprawie. Potwierdza to pismo Biura [...] z dnia [...] listopada 2011 r. (znak: [...]). Teren, na którym projektowana jest inwestycja znajduje się w obrębie obszaru określonego w obowiązującym Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...] jako "[...]" stanowiącego faktyczne lub przewidywane w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego centrum miasta. Biorąc pod uwagę funkcje, cechy i parametry zabudowy już istniejącej na tym terenie, a także sposób zagospodarowania terenu w otoczeniu tej zabudowy, tereny objęte wnioskiem należy uważać za zgrupowanie intensywnej zabudowy na obszarze funkcjonalnego śródmieścia.

Organ uznał za spełnione warunki wynikające z wskazanego wyżej § 13 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., bowiem, jak wynika z załączonej do akt "Analizy przesłaniania projektowanych budynków", od strony południowej wysokość przesłaniania obiektu zlokalizowanego na działce nr 519/3 wynosi (po zmniejszeniu o połowę w zabudowie śródmiejskiej) 11,75 m i jest mniejsza niż odległość do budynku przesłanianego zlokalizowanego na działce nr 517/1, wynosząca 14,0 m. Natomiast od strony wschodniej wymagania § 13 zostały spełnione bez stosowania w/w dopuszczenia dotyczącego zabudowy śródmiejskiej, bowiem wysokość przesłaniania obiektu zlokalizowanego na działce nr 519/3 wynosi 23,0 m i jest mniejsza niż odległość do obiektu przesłanianego, która licząc do zewnętrznej ściany obiektu wynosi 24,0 i 27,0 m. Wymagania cyt. wyżej § 13 z uwzględnieniem ust. 4 w/w rozporządzenia są również spełnione w przypadku budynku zaprojektowanego na działce nr 524/4 obr. 208, ponieważ wysokość przesłaniania obiektu zlokalizowanego na działce nr 524/4 wynosi (po zmniejszeniu o połowę w zabudowie śródmiejskiej) od strony północnej 7,0 m i jest większa niż odległość do obiektu przesłanianego /budynku nr 2/, która wynosi 9,0 m. Spełnienie wymagań określonych w § 60 ust. 1 i 2 cyt. wyżej rozporządzenia potwierdza załączona do projektu analiza linijki słońca opracowanej dla projektowanych budynków, zgodnie z którą usytuowanie projektowanych budynków [...] względem granic oraz ich forma zapewniają uzyskanie wymaganego czasu nasłonecznienia w pokojach mieszkalnych wszystkich budynków zlokalizowanych na działkach sąsiednich.

Odnosząc się do podniesionych w odwołaniach zarzutów Wojewoda podkreślił, że kwestia dojazdu do działek nr 519/3 i 524/4 obr. [...]

w [...], na których zaprojektowano budynki Uniwersytetu [...], została rozstrzygnięta w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia [...] maja 2009 r. ([...]), gdzie w pkt 2 lit. e) wskazany został dostęp do drogi publicznej wjazd na działkę budowlaną z ulicy:

- C. /droga publiczna/ działka nr 568/1 przez działki nr 518/2, 518/1, 517/1 obr. [...],

- W. /droga wewnętrzna/ działka nr 523/3 poprzez działkę nr 1788/1 obr. [...].

Organ wskazał, że zgodnie z art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 27 marca 2003 r.

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717, na dzień orzekania przez Sąd obowiązuje tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm. - zwanej dalej "u.p.z.p."), przez "dostęp do drogi publicznej" należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi, albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną, lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu, działki nr 519/3 i 524/4 obr. [...] posiadają dostęp do drogi publicznej (ul. W.), poprzez drogę wewnętrzną działkę nr 523/3 i część działki nr 1788/1 obr. [....] (co jest zgodne z w/w decyzją lokalizacyjną). Ten fakt potwierdza pismo Miejskiego Zarządu Dróg i Zieleni w [...] z dnia [...] marca 2009 r. ([...]). Z kopii mapy ewidencyjnej z dnia [...].12.2011 r. i wypisu z rejestru gruntów z dnia [...].09.2010 r. wynika, że część działki nr 1788/1 obr. [...] oraz działka nr 523/3 użytkowane są jako nieruchomości drogowe, oznaczone w ewidencji "dr". Inwestor załączył umowę z dnia [...] marca 2012 r. zawartą w [...] pomiędzy Spółdzielnią Mieszkaniową "[...]" w [...] a Uniwersytetem [...], zgodnie z którą w §1 pkt 2 Spółdzielnia wyraża zgodę na korzystanie przez Uniwersytet z przejazdu przez działkę nr 1788/1 na odcinku ok.20 m od strony ul. W. tj. od działki nr 523/3 - stanowiącej drogę publiczną, do działek Uniwersytetu.

Za nietrafny organ uznał zarzut A. K. i A. K., że inwestor nie wykazał posiadania dostępu do drogi publicznej, gdyż dojazd do działek nr 519/3

i 524/4 obr. [...], na których inwestor zamierza realizować inwestycję jest zapewniony poprzez drogę wewnętrzną działkę nr 523/3 i część działki nr 1788/1 obr. [...]. Sprawa ustanowienia drogi koniecznej przez działkę nr 517/1 obr. [...], tocząca się przed Sądem Rejonowym w [...], na którą wskazują odwołujący, pozostaje bez wpływu na prowadzone postępowanie. Nie znajduje również uzasadnienia zarzut ewentualnego naruszenia konstrukcji podziemnego garażu wielostanowiskowego znajdującego się na działce nr 517/1. Organ podał, że w części konstrukcyjnej /str. B 21/ projektu budowlanego, jako zabezpieczenie i obudowę wykopu realizowanych obiektów projektant wskazał wykonanie ściany szczelinowej, która docelowo stanowiła będzie zewnętrzne ściany nośne kondygnacji podziemnych. W zalegającym w aktach sprawy wyjaśnieniu projektanta z dnia [...] listopada 2011 r. wskazano, że "zakres inwestycji w części podziemnej został zamknięty obwodowym układem ścian szczelinowych zagłębionych do strefy stropowej serii ilastej zalegającej pod nawodnioną warstwą żwirową. Zabieg ten miał na celu wyeliminować wpływ realizowanej inwestycji na warunki naturalne /naturalny spływ wody gruntowej, jej poziom/ oraz wpływ inwestycji na obiekty zlokalizowane w najbliższym sąsiedztwie. Uwaga ta dotyczy również przyległego do planowanej inwestycji budynku z garażem podziemnym na posesji oznaczonej nr 517/1 obr.[...] [...] w [...], którego fundamenty częściowo wchodzą na teren inwestowanej działki, a przez to utrudniają rozwiązanie konstrukcyjne. Obciążenia od naziomu, zlokalizowanego na płycie projektowanego garażu podziemnego ograniczonego ścianką szczelinową, nie powodują żadnego oddziaływania na poziom bezpieczeństwa obiektu sąsiedniego, od którego są przegrodzone opisywaną ścianką szczelinową". Projektant jednoznacznie wskazał, że "rozwiązanie dotyczące zabezpieczenia wykopu poprzez zastosowanie ścianki szczelinowej, jest uważane za jedno z najbezpieczniejszych rozwiązań technologicznych wykonywanych w przypadku posadowienie obiektów w zabudowie zwartej i w bezpośrednim sąsiedztwie. Zastosowanie przegrody w postaci ścianki szczelinowej wyeliminuje jakikolwiek wpływ bezpośredniego posadowienia projektowanego budynku [...] z infrastrukturą techniczną na obiekty sąsiednie oraz ich fundamentowanie". Wojewoda zaznaczył jednocześnie, że organ orzekający w sprawie pozwolenia na budowę nie jest uprawniony do oceny rozwiązań zawartych w projekcie architektoniczno-budowlanym i pełną odpowiedzialność w tym względzie ponosi autor projektu.

Odnośnie zarzutu Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w [...], w kwestii pominięcia faktu, że na działce nr 519/3 znajduje się budynek przeznaczony do rozbiórki, co skutkować winno wydaniem decyzji odmownej organ podał, że stosownie do art. 35 ust. 5 P.b. właściwy organ wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki, lub terenu znajduje się obiekt budowlany w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki. W okolicznościach sprawy taka sytuacja taka nie ma miejsca, ponieważ inwestor nie posiada nakazu rozbiórki (wydanego w trybie nadzoru budowlanego), lecz pozwolenie na rozbiórkę budynku hotelowego "[...]" znajdującego się na działce nr 519/3 obr.[...] przy ul. [...] w [...], z dnia [...] października 2011 r. (znak: [...]), wydane przez Prezydenta Miasta [...].

Podkreślono, że w myśl art. 35 pkt 4 P.b. właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę o ile inwestor spełni wymagania określone

w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust.4 P.b., co ma miejsce w przedmiotowej sprawie.

Na powyższą decyzję skargę do WSA w Rzeszowie złożyli A. K. i A. K. oraz Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] w [...]

A. K. i A. K. zarzucili rażące naruszenie: 1/ art. 28, art. 32 ust. 4 pkt 2, art. 33, art. 34 ust. 3 pkt 3 lit. b), art. 36 P.b. poprzez utrzymanie w mocy decyzji zatwierdzającej projekt i udzielającej pozwolenia na budowę mimo, że inwestor nie wykazał przewidzianego prawem dostępu do drogi publicznej dla nieruchomości na której planowana jest inwestycja; 2/ naruszenie § 13 i § 60 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. poprzez wydanie pozwolenia na budowę mimo, że planowana inwestycja nie zachowuje wymaganych prawem odległości od budynku na działce nr 517/1, dotyczących zapewnienia niezbędnego poziomu naświetlenia; 3/ naruszenie § 204 ust. 5 w zw. z § 206 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. poprzez wydanie decyzji mimo planowanego wzniesienia budynku na działce 519/3 w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego na działce nr 517/1, co powoduje zagrożenie dla bezpieczeństwa użytkowników tego obiektu oraz obniżenie jego przydatności do użytkowania oraz nieuzupełnienie przez inwestora dokumentacji budowlanej o ekspertyzę techniczną stanu obiektu istniejącego; 4/ naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. Nr 120, poz. 826) i wydanie decyzji mimo istnienia oddziaływań planowanej inwestycji związanej z nadmierną emisją hałasu, w szczególności na budynek wielorodzinny zlokalizowany na działce nr 517/1 obr. [...]; 5/ naruszenie art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 33 ust. 2 pkt 2 P.b., bowiem inwestor nie dysponuje zgodą właściciela nieruchomości sąsiedniej tj. działki nr 517/1 na dysponowanie tym terenem w zakresie niezbędnym do wykonania muru oporowego pomiędzy działami 519/3 i 517/1 i przyłączy z infrastrukturą na działce nr 517/1.

W dalszej cześci skarżący zarzucili naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., art. 7, art. 15, art. 138 K.p.a. oraz art. 107 § 3 K.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, nie zebranie i nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego oraz wydanie arbitralnej i dowolnej oceny materiału dowodowego oraz sporządzenie uzasadnienia niespełniajacego ustawowych wymogów. Skarżący podtrzymali argumentację odwołania i rozwinęli podniesione

w skardze zarzuty podkreślając brak wykazania przez inwestora odpowiedniego dostępu do drogi publicznej (umowa z dnia [...] marca 2012 r. na korzystanie z działki 1788/1, przewiduje jedynie czasowe z niej korzystanie) oraz realne zagrożenie dla bezpieczeństwa uzytkowników obiektu na działce nr 517/1.

W skardze Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w [...] wniesiono natomiast o uchylenie decyzji organów I i II instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Strona skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez:

- niezastosowanie art. 71 ust. 1 pkt 2, art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227) w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. oraz niewłaściwą interpretację art. 32 ust. 1 pkt 1 i art. 33 ust. 2 pkt 2 P.b. w zw. z art. 2 ust. 14 u.p.z.p. i § 13 ust. 1 i 4 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. poprzez zaniechanie przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko /zdaniem strony skarżącej budowa garaży parkingów i towarzyszącej infrastruktury, w rozumieniu § 3 pkt 56 ppkt b) rozporządzenia, jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko/ oraz poprzez błędne przyjęcie, że inwestor ma dostęp do drogi publicznej i przedłożył oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie wjazdu na działki nr 519/3 i 524/4 od dróg publicznych (ul. W. i C.);

- błędną ocenę dowodu w postaci linijki słońca pomniejszonej o połowę w sytuacji gdy brak podstaw do uznania, że planowana inwestycja mieści się w ramach zabudowy śródmiejskiej.

Strona skarżąca zarzuciła nadto naruszenie przepisów postępowania tj. art. 6, art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, nierozpatrzenie wszystkich dowodów i dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego.

W rozwinięciu zarzutów strona skarżąca podniosła, że inwestor winien wykazać dostęp do drogi publicznej w dacie wydawania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego lub w dacie wydania decyzji pozwoleniu na budowę. Dostęp do drogi publicznej nie może powstać w przyszłości. Zakwestionowano oparcie się przez organ na postanowieniach Studium, które nie mają charakteru normatywnego i nie kształtują sytuacji prawnej podmiotów. Wskazano, że planowana inwestycja jest przedsięwzięciem mogącym znacząco potencjalnie oddziaływać na środowisko.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 4.09.2012 r., sygn. akt II SA/Rz 523/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny zawiesił postępowanie sądowe do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego toczącego się pod sygn. akt II SA/Rz 582/12.

Na mocy postanowienia z dnia 19.11.2014 r., sygn. akt II SA/Rz 523/12 postępowanie to zostało podjęte na nowo.

Następnie postanowieniem z dnia 10 grudnia 2014 r., sygn. akt II SA/Rz 1496/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zawiadomił o toczącym się postępowaniu E. B. i P. B., albowiem ww. posiadają status strony postępowania (co zostało przesądzone w wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 4.09.2012 r., sygn. akt II SA/Rz 582/12 oraz wyroku NSA z dnia 5.09.2014 r., sygn. akt II OSK 189/13).

W dniu 12 stycznia 2015 r. do WSA w Rzeszowie wpłynęło pismo procesowe uczestnika postępowania – Uniwersytetu [...], w którym zawnioskowano o umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Uzasadniając ten wniosek strona wskazała, że inwestycja została zrealizowana, natomiast PINB [...] decyzją nr [...] udzielił pozwolenia na użytkowania inwestycji. Z dniem [...] września 2014 r. decyzja ta stała się ostateczna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji, obejmującą badanie zaskarżonych aktów pod względem ich zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm. – zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a."), stanowiący, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W przypadku decyzji, bo tego rodzaju rozstrzygnięcie jest przedmiotem skargi

w niniejszej sprawie, Sąd może ją uchylić lub stwierdzić jej nieważność wyłącznie

w przypadkach określonych w art. 145 § 1 P.p.s.a. – tj. gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono wpływ na wynik sprawy lub gdy wystąpią przyczyny nieważności wskazane w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach.

Dokonując takiej kontroli w niniejszej sprawie Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie z przyczyn, które wziął pod uwagę z urzędu.

Przedmiotem zaskarżonej decyzji jest zatwierdzenie projektu budowlanego

i udzielenie pozwolenia na budowę inwestycji p.n.: “budowa dwóch podpiwniczonych budynków [...] Uniwersytetu [...] wraz z instalacjami wewnętrznymi: wod.-kan., c.o., wentylacji mechanicznej i klimatyzacji, elektrycznymi i niskoprądowymi /SAP, SSWiN, SKD, aitomatyki budynkowej – BMS, instalacji strukturalnej teletechnicznej/, przebudowa istniejącej i budowa nowej infrastruktury technicznej podziemnej, budowa wewnętrznych nawierzchni utwardzonych jezdnych, pieszo-jezdnych i chodników na działkach nr 514/7, 519/3, 520/6, 522/1, 523/1, 524/4 obr. [...] [...] przy ul. [...] w [...] oraz budowę:

- sieci kanalizacji deszczowej na działkach nr 1/1, 2/10, 526/1, 524/1 obr. [...],

- przyłącza kanalizacyjnego od projektowanej studni kanalizacyjnej Sd4 zlokalizowanej na działce nr 519/3 obr. [...] do istniejącej studni kanalizacyjnej znajdującej się na działce nr 1788/1 obr.[...],

-przyłącza kanalizacyjnego od projektowanej studni kanalizacyjnej D20 zlokalizowanej na działce nr 523/1 obr. [...] do istniejącej studni kanalizacyjnej D21 znajdującej się na działce nr 1788/1 obr. [...],

- sieci kanalizacji sanitarnej na działce 524/1, obr. [...],

- przyłącza gazowego na działkach nr 524/5 i 519/3 obr. [...],

- przyłącza wodociągowego na odcinku W1-W2 na działkach nr 524/5, 523/1, 514/7, 522/1, 1788/1 i 1788/2 obr. [...], a także na przebudowę:

- sieci c.o. i C.W.U. na działce nr 524/5 obr. [...],

- sieci wodociągowej na działce nr 524/5 (do punktu W2, zgodnie z planszą zagospodarowania terenu) obr.[...] [...] w R.".

Stosownie do treści art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Natomiast pod pojęciem obszaru oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu.

Konstrukcja strony przyjęta przez ustawodawcę w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane jest złożona. Składa się bowiem z dwóch elementów: podmiotowego (inwestor właściciel, użytkownik wieczysty lub zarządca nieruchomości)

i przedmiotowego, ograniczającego położenie nieruchomości do obszaru oddziaływania obiektu. Aby mówić, że dany podmiot jest stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę w rozumieniu wskazanego przepisu, wymagane jest jednoczesne spełnienie obu elementów tej konstrukcji. Przepis ten zawiera niewątpliwie zawężenie pojęcia strony w porównaniu do tego, co wynika z art. 28 K.p.a. Zatem art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane stanowi lex specialis w stosunku do art. 28 K.p.a.

Posiadanie przymiotu strony przez właściciela nieruchomości położonej

w "obszarze oddziaływania obiektu" jest uzależnione od tego, czy projektowany obiekt może oddziaływać ujemnie na jego nieruchomość, co jest równoznaczne

z naruszeniem interesu prawnego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13.09.2005 r. o sygn. akt VII SA/Wa 1252/04, LexPolonica nr 390296). Organ administracji architektoniczno-budowlanej, zobowiązany jest do ustalenia w pierwszej kolejności kręgu stron postępowania wszczętego wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę, co łączy się z koniecznością ustalenia dla każdej inwestycji związanego z nią obszaru oddziaływania obiektu. Stronami postępowania zmierzającego do wydania pozwolenia na budowę będą właściciele, użytkownicy wieczyści i zarządcy nieruchomości położonych w zasięgu takiego oddziaływania inwestycji, które ma określony wpływ na nieruchomości w otoczeniu inwestycji, przy czym istotne jest aby oddziaływanie było powiązane z przepisami odrębnymi. Do przepisów tych należy zaliczyć przepisy innych ustaw, oraz przepisy wykonawcze do ustawy Prawo budowlane (por. Prawo budowlane, Komentarz pod red. prof. Z. Niewiadomskiego, C.H. Beck, Warszawa 2006, kom. do art. 28 ustawy, J. Dessoulavy-Śliwiński).

Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że organ ustalając obszar oddziaływania obiektów wskazał, że obejmuje on nieruchomości: 514/7, 519/3, 520/6, 522/1, 523/1, 524/4, 1/1, 2/10, 526/1, 524/1, 1788/1, 524/5, 526/3, 1788/2, 517/1 obr. [...] w [...] Z akt sprawy wynika także, że objęta obszarem oddziaływania m. in. działka nr 517/1 obr. [...] położona w [...], stanowi współwłasność A. K., A. K., E. B., P. B. oraz Spółdzielni Mieszkaniowej [...] i objęta jest księgą wieczystą nr [...]. Z zapisów dokonanych w w/w księdze wieczystej prowadzonej przez Sąd Rejonowy w [...] [...] Wydział Ksiąg Wieczystych wynika, że powyższa działka nr 517/1 położona w obr. [...] [...] w [...] zabudowana jest budynkiem mieszkalnym, którego zarząd częściami wspólnymi sprawuje Spółdzielnia [...] z siedzibą w [...] Z akt dołączonych do sprawy zawisłej przed tut. Sądem a prowadzonej pod sygn. akt II SA/Rz 582/12 wynika, że E. B. i P. B. są współwłaścicielami lokalu mieszkalnego nr 12 (z prawem odrębnej własności lokalu) znajdującego się w budynku przy ul. [...], usytuowanym na działce nr 517/1, obr. [...] w [...] oraz udziału w wysokości 8138/202287 w nieruchomości stanowiącej w/w działkę nr 517/1. Natomiast A. K. i A. K. są współwłaścicielami mieszkania nr [...] (III piętro) w budynku wielorodzinnym na działce nr 517/1 oraz części ułamkowej działki nr 517/1. Z powyższego wynika zatem, że stronami w postępowaniu o pozwolenie na budowę, zakończonym zaskarżoną decyzją winny być m. in. wszystkie osoby legitymujące się statusem współwłaścicieli działki nr 517/1 obr. [...] w [...], leżącej w obszarze oddziaływania planowanych obiektów.

W tym miejscu zaznaczenia także wymaga, że nadesłanych do tut. Sądu akt administracyjnych wynika, że na wydaną w pierwszej instancji przez Prezydenta Miasta [...] decyzję z dnia [...].11.2011 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę wpłynęły trzy odwołania

a mianowicie odwołanie Spółdzielni Mieszkaniowej [...], odwołanie A. K. i A. K. oraz odwołanie E. B. i P. B. Z akt sprawy wynika także, że Wojewoda zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzją z dnia [...].03.2012 r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji rozpoznał jedynie odwołanie Spółdzielni Mieszkaniowej [...] oraz odwołanie A. K. i A. K. Natomiast odwołanie E. B.

i P. B. rozpoznał odrębną decyzją z dnia [...].03.2012 r. Nr [...], którą to umorzył postępowanie odwoławcze uznając, że wyżej wymienieni nie posiadają przymiotu strony.

Składowi orzekającemu w niniejszej sprawie z urzędu wiadomym jest, że skargę na tą decyzję Wojewody z dnia [...].03.2012 r. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie E. B. i P. B. Wyrokiem z dnia 4 września 2012 r., sygn. akt II SA/Rz 582/12 Wojewódzki Sąd Administracyjnego w Rzeszowie uchylił powyższą decyzję Wojewody z [...].03.2012 r. Wskutek oddalenia skarg kasacyjnych, przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 5 września 2014 r., sygn. akt II OSK 189/13, orzeczenie to stało się prawomocne. Podkreślić należy, że w tym postępowaniu prawomocnie zostało przesądzone, że niezasadnym było zróżnicowanie przez Wojewodę uprawnień prawnych E. B. i P. B. od uprawnień A. K. i A. K. Stwierdzono bowiem, że biorąc pod uwagę sformułowane w odwołaniach zarzuty takie zróżnicowanie uprawnień wymagało szczególnego wyprowadzenia braku statusu strony w sprawie przedmiotowego pozwolenia E. B. i P. B. W wyroku NSA z dnia 5.09.2014 r. wskazano także, że rozdzielenie rozpoznania odwołania E. B. i P. B. pozwoliło organowi na zróżnicowanie ich sytuacji prawnej bez wyprowadzenia różnicy zarówno co do stanu faktycznego, jak zwłaszcza zróżnicowania podstaw prawnych do wyprowadzenia statusu strony uzasadniających merytoryczne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy w postępowaniu odwoławczym. NSA wyjaśnił, że w razie wielości stron wnoszących odwołanie, ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy powinno być rozstrzygnięte jedną decyzją. Wydanie wielu decyzji pozbawiło możliwości prawej pełnej ochrony, zwłaszcza gdy decyzja rozstrzygająca sprawę merytorycznie stała się ostateczna (ostateczność pozwolenia budowlanego). Przywrócenie praw procesowych pozostałych stron staje się wówczas w postępowaniu odwoławczym bezprzedmiotowe. W wyrokach tych zwrócono także uwagę, że uzasadnienie decyzji Wojewody z [...] marca 2012 r. ([...]) wskazuje, że E. B. i P. B. są współwłaścicielami lokalu i gruntu działki nr 517/1 znajdującym się w obszarze oddziaływania obiektu. Wyjaśniono również, że stroną zgodnie z art. 28 K.p.a. jest każdy czyjego interesu prawnego dotyczy czynność organu. Interes prawny jednostki to interes indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego. Stroną w postępowaniu administracyjnym jest każdy, kto ma interes prawny (z uwzględnieniem granic wyznaczonych w art. 28 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane), a nie tylko ten, czyj interes prawny został naruszony. W tym postępowaniu Wojewoda uznał, że nie doszło do naruszenia interesu prawnego co oznacza, że E. B. i P. B. nie są stroną w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę Uniwersytetu [...]. NSA zaznaczył, że konstrukcja prawna prawa jednostki oparta na interesie prawnym różni się w sposób zasadniczy od konstrukcji prawnej prawa jednostki opartej na naruszeniu interesu prawnego. Jednostka, która ma interes prawny ma prawo domagać się czynności organu administracji publicznej. Prawa tego nie można ograniczyć, kwestionując interes prawny przez wyprowadzenie, że nie został on naruszony.

Mając na względzie przytoczone powyżej przepisy dotyczące ustalenia kręgu stron w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę oraz wywód prawny zawarty we wskazanych powyżej wyrokach WSA w Rzeszowie i NSA uznać należało, że w prowadzonym postepowaniu administracyjnym a objętym zaskarżoną decyzja, nie brały udziału wszystkie osoby legitymujące się statusem współwłaścicieli działki 517/1, obr. [...] w [....], która to działka leży w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji.

W tym miejscu wyjaśnić należy, że jedną z naczelnych zasad postępowania przed organami administracji publicznej jest zasada czynnego udziału strony

w postępowaniu wyrażona w art. 10 § 1 K.p.a. Z zasady tej wynikają dla organu administracji publicznej obowiązki, a mianowicie zagwarantowanie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz zagwarantowanie stronie przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Zachowanie tych wymagań nie jest pozostawione uznaniu organowi lecz stanowi jego bezwzględny obowiązek.

Należy pamiętać, że czynny udział strony ma istotne znaczenie dla ochrony jej praw, zapewnia jej bowiem wpływ na ustalenie stanu faktycznego, a przez to wpływ na stosowanie norm prawa materialnego lub procesowego. Szczególnego zaś znaczenia nabiera ta zasada w przypadku istnienia w danym postępowaniu administracyjnym stron o sprzecznych interesach, gdzie ograniczenie bądź naruszenie tej zasady może doprowadzić do błędnych bądź też niepełnych ustaleń faktycznych w sprawie.

W przedmiotowej sprawie postępowanie przed organem I i II instancji prowadzone było bez udziału E. B. i P. B.

Brak udziału stron w postępowaniu o pozwolenie na budowę zakończonym zaskarżoną decyzją stanowi podstawę do wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną w świetle art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Podzielić należy prezentowany

w orzecznictwie pogląd, że w przypadku zaistnienia jednej z przesłanek uzasadniających wznowienie postępowania, następuje uchylenie zaskarżonego aktu administracyjnego i tym samym uwzględnienie skargi niezależnie od tego, czy uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy. Dotyczy to również wskazanej wyżej przesłanki wznowienia postępowania, która może być podstawą wznowienia tylko na wniosek strony. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 4.12.2002 r. sygn. akt III RN 200/2001 (OSNP 2002/24/582) zawarł tezę, zgodnie z którą "dla obligatoryjnego uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 22 ust. 2 pkt. 2 ustawy z dnia 11.051995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym nie ma znaczenia, że zgodnie z art. 147 K.p.a. wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. następuje tylko na żądanie strony". Pogląd ten zasługuje na aprobatę również w aktualnym stanie prawnym. W wyroku z dnia 31.01.2007 r., sygn. akt l FSK 511/06 NSA wskazał, że "analiza art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b i pkt 2 ustawy p.p.s.a. dokonana w kontekście zasad logiki i ekonomii procesowej pozwala wyprowadzić wniosek, iż sąd administracyjny wyrokując w sprawie uwzględnia wszelkie zaszłości, które pozwalają na wznowienie postępowania administracyjnego bądź stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej bez względu na to, kiedy się one ujawniły" (Lex nr 285269).

Zaistnienie przesłanki uzasadniającej wznowienie postępowania stanowi samodzielną podstawę uchylenia zaskarżonego aktu administracyjnego także i z tej przyczyny, że jest to wyróżniona przez ustawodawcę przesłanka naruszenia istotnych przepisów prawa procesowego. W świetle art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b P.p.s.a. nakazującego sądowi administracyjnemu uchylenie zaskarżonego aktu w przypadku ujawnienia okoliczności stanowiącej podstawę wznowieniową, sąd ten powinien uchylić zaskarżony akt niezależnie od tego, w jakim zakresie zaistniała podstawa wznowieniową przyczyniłaby się do zmiany treści zaskarżonej decyzji. W takim przypadku sąd nie bada wpływu przesłanki wznowienia na wynik sprawy. Badanie naruszenia procedury administracyjnej mogącej mieć istotny wpływ na wynik sprawy dotyczy innych naruszeń niż wymienione w art. 145 i art. 145a K.p.a., stąd ustawodawca dokonał rozróżnienia przyczyn naruszenia prawa na dające podstawy do wznowienia, oraz inne naruszenia procedury - art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14.11.2006 r. sygn. akt

II OSK 1321/05 (Lex nr 317405) "w razie stwierdzenia przez sąd, że akt kontrolowany narusza prawo, a naruszenie to daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, to zachodzi podstawa do uchylenia takiego aktu w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a, bowiem dyspozycja tego przepisu ma na celu przede wszystkim ochronę obiektywnego porządku prawnego".

Resumując konsekwencją stwierdzonego uchybienia jest konieczność uchylenia, zaskarżonej decyzji Wojewody oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2011 r., skoro w postępowaniu nie brały udziału - bez własnej winy – wszystkie strony tego postępowania. Uchybienie to daje podstawę do wznowienia postępowania wymienioną w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa.

Z uwagi na stwierdzone naruszenie, za przedwczesne Sąd uznał merytoryczne odniesienie się do podniesionych w skardze zarzutów. Również, jako nieznajdujący uzasadnienia w okolicznościach sprawy, Sąd uznał złożony przez inwestora wniosek o umorzenie postępowania.

Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego co stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I Instancji.

Na mocy art. 152 P.p.s.a Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana do czasu uprawomocnienia się wyroku.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a.