Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 333/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2013-05-29 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 29 maja 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Kosewska po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2013 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.O. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia [...] stycznia 2013 roku, nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiąc wrzesień 2011 roku postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. J.O. złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiąc wrzesień 2011 roku.

We wniosku skarżący wyjaśnił, że przedmiotowa decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, co zostało według niego wykazane w skardze do sądu. Skarżący wyjaśnił jednocześnie, że prowadzi małą stację benzynową poza zasięgiem tras o większym natężeniu ruchu. Poinformował też, że jest osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym i obecnie choruje. Ponadto posiada trzy kredyty o łącznym zobowiązaniu około [...] zł. Nie posiada żadnych oszczędności na zapłatę należności wynikających z zaskarżonej decyzji. Ewentualna egzekucja należności spowoduje natomiast zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej i jej likwidację, zważywszy na dochody podatnika w ostatnich latach i stałe zobowiązania w postaci rat kredytu. W rzeczywistości egzekucja jego zobowiązań doprowadzi do trudnych do odwrócenia skutków w postaci zwolnień pracowników, utraty dochodów oraz majątku, czego nie da się zrekompensować, ani odwrócić skutków nawet w sytuacji późniejszego zwrotu przedmiotowej kwoty.

Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku t.j. poz. 270) Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W rozpatrywanej sprawie skarżący uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powołał się na zasadność argumentów podniesionych w skardze, które mają niekorzystnie rzutować na wadliwość zaskarżonej decyzji i warunkować przyznanie ochrony tymczasowej. Jednak wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia nie może być wiązane z oceną treści skargi, gdyż nie można utożsamiać ze sobą ewentualnych nieprawidłowości zaskarżonej decyzji z przesłankami przyznania stronie skarżącej ochrony tymczasowej (por. postanowienie NSA z 25.04.2005 roku, sygn. akt II OZ 184/05).

W orzecznictwie przyjmuje się, że pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką majątkową lub niemajątkową szkodę, której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie, które raz zaistniałe, spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (zob. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt II GSK 328/11).

Świadczenie pieniężne, wokół którego toczy się spór jest natomiast odwracalne. Każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Jednak nie można przyjąć, by był to stan, który jako taki zawsze uzasadnia udzielenie ochrony tymczasowej (zob. postanowienie NSA z dnia 24 stycznia 2012 r., sygn. akt II GSK 1786/11), nawet jeśli strona twierdzi, że wykonanie tego rodzaju decyzji mogłoby prowadzić do znacznego pogorszenia jej sytuacji finansowej (zob. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2011 r., sygn. akt II GSK 765/11). W konsekwencji udzielenie ochrony tymczasowej w przypadku zaskarżenia decyzji nakładającej na stronę karę pieniężną możliwe jest jedynie wtedy, gdy uprawdopodobni ona, że w konkretnej sytuacji wyegzekwowanie kary na etapie postępowania sądowoadministracyjnego spowoduje szkodę inną niż tylko pomniejszenie majątku o kwotę zobowiązania finansowego lub wywoła skutki niemożliwe do odwrócenia przez zwrot tej kwoty w sytuacji wadliwego nałożenia kary (zob. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt II GSK 330/11).

Odnosząc te rozważania do okoliczności niniejszej sprawy, należy uznać, że skarżący nie uprawdopodobnił w sposób dostatecznie przekonujący, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Skarżący wprawdzie podniósł, że w 2012 r. i 2011 uzyskał niewielki dochód z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej i że wykonanie decyzji doprowadzi do likwidacji prowadzonej działalności to jednocześnie nie wykazał związku między uiszczeniem zobowiązania finansowego wynikającego z zaskarżonej decyzji a możliwością wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków lub wyrządzenia znacznej szkody. W szczególności zaś nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować niewypłacalność skarżącego, w sytuacji gdy w ramach prowadzonej działalności gospodarczej uzyskuje on dochód, przy znacznych przychodach (przekraczających kilka milionów złotych rocznie).

W świetle powyższego należało uznać, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i na podstawie cytowanych przepisów orzeczono jak w sentencji postanowienia.