Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1440/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2008-03-28 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Dnia 28 marca 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2008 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Z. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W dniu 20 listopada 2007 roku Z. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] roku, którą utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. z dnia [...] roku w sprawie określenia prawidłowej kwoty podatku od towarów i usług w wysokości [...] złotych należnej z tytułu importu towaru objętego zgłoszeniem celnym.

W powyższej skardze pełnomocnik Z. P. zamieścił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, iż za wstrzymaniem wykonania decyzji przemawiają ważny interes strony i interes publiczny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z treścią przepisu art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej zwanej p.p.s.a. - wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, natomiast po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. Z. Kmieciak, glosa do postanowienia NSA z dnia 23 stycznia 1997 roku, sygn. akt SA/Rz 1382/96, opubl. OSP 1998/3/54, t. 1).

W pierwszej kolejności podkreślić należy, iż katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty. Oznacza to, że sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku.

Obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. spoczywa na wnioskodawcy, przy czym przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia. Uprawdopodobnienie nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony. Sąd musi opierać się na jakimś materiale pozwalającym zająć stanowisko. Ciężar uprawdopodobnienia spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń (por. Kodeks postępowania cywilnego z komentarzem pod red. Jodłowskiego, Warszawa 1989, str. 426).

W przypadku decyzji w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego ustawodawca nie przewidział automatyzmu wstrzymywania wykonalności decyzji. Również wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny Sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 294 i n.).

Ponieważ postępowaniem w przedmiocie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji rządzi zasada oficjalności, Sąd bierze pod rozwagę również te okoliczności, które nie zostały powołane przez skarżącego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2005 roku, sygn. akt II OZ 155/05, opubl. OSS 2005/3/72). Niemniej jednak przyjęcie takiego stanowiska nie może prowadzić do całkowitego zwolnienia strony z podania okoliczności mających uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i w konsekwencji do przerzucania w całości ciężaru wskazania tych przesłanek na sąd administracyjny.

Na stronie składającej wniosek w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. ciąży obowiązek wykazania, że zachodzą warunki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności. Nie jest wystarczające powtórzenie we wniosku treści przepisu. Rzeczą Sądu jest zaś zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Przy takim badaniu wniosku i argumentów strony Sąd winien dodatkowo rozważyć z urzędu, czy nie zachodzą inne okoliczności uzasadniające wniosek.

Autor wniosku jako okoliczności uprawdopodabniające przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. wskazał ważny interes strony oraz interes publiczny, nie precyzując jednak, jaki wpływ na te interesy miałoby wykonanie decyzji. Jak już wyżej podniesiono, na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sąd administracyjny nie dokonuje merytorycznej oceny skargi, a zatem zarzuty skargi dotyczące legalności zaskarżonej decyzji nie mają znaczenia dla załatwienia przedmiotowego wniosku.

Przesłanka niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody musi być rozważana z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie. Chodzi o szkodę znaczną, a więc taką, której wysokość przekracza zwykłe uszczuplenie w majątku wywołane uiszczeniem podatku. Również druga z przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji musi być interpretowana z uwzględnieniem specyfiki zobowiązań podatkowych. Wobec tego wykonanie decyzji musi grozić wywołaniem skutków, gdzie przywrócenie do stanu poprzedniego będzie znacznie trudniejsze, aniżeli w przypadku zwykłej decyzji w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego.

Sąd pragnie w tym miejscu przypomnieć, iż konieczność zapłaty podatku jest zwykłym następstwem decyzji w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego. Skutkiem zapłaty podatku jest natomiast uszczuplenie majątku adresata decyzji. W przypadku wyegzekwowania zobowiązania podatkowego w wysokości ustalonej decyzją administracyjną, która następnie została uchylona, podatnikowi należy się zwrot uiszczonego świadczenia wraz z odsetkami. W tym stanie rzeczy obowiązkiem wnioskodawcy jest więc wykazanie, iż na skutek zapłaty podatku grozi skarżącemu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty podatku, a do odwrócenia skutku wykonania decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej kwoty wraz z odsetkami.

W ocenie Sądu analiza akt sprawy nie pozwala na przyjęcie, że wykonanie zaskarżonej decyzji pociąga za sobą niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody znacznych rozmiarów, albo trudnych do odwrócenia skutków. Klauzule generalne w postaci ważnego interesu strony i interesu publicznego, choć stanowią przesłankę udzielenia ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, nie zostały wymienione przez ustawodawcę w katalogu przesłanek wstrzymania wykonania decyzji administracyjnej. Odwołanie się zatem przez pełnomocnika skarżącej wyłącznie do tych klauzul nie pozwala stwierdzić, iż wykonanie zaskarżonej decyzji grozi niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Akta sprawy również nie zawierają danych, które mogłyby uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.

M.P.