Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 136/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2016-04-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1 art. 203
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.
article: art.122, art. 187
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Grzegorz Panek / spr./ Sędziowie WSA Piotr Popek WSA Tomasz Smoleń Protokolant ref. staż. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2016 r. spraw ze skarg spółki "A". w O. i spółki "A" w P. na decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] grudnia 2015 r. - nr [...] w przedmiocie długu celnego, - nr [...] w przedmiocie określenia kwoty w podatku od towarów i usług, 1) uchyla zaskarżone decyzje oraz poprzedzające je decyzje Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] września 2015r. nr [...],[...], 2) zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącej spółki "A" w O. kwotę 762 (siedemset sześćdziesiąt dwa) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, 3) zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącej spółki "A" w P. kwotę 2.914 (dwa tysiące dziewięćset czternaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, 4) nakazuje ściągnąć od Dyrektora Izby Celnej na rzecz Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie kwotę 762 (siedemset sześćdziesiąt dwa) złote tytułem nieuiszczonych przez skarżącą "A" spółka z o.o. w P. wpisów od skarg.


UZASADNIENIE

Zaskarżonymi decyzjami z dnia [...] grudnia 2015 r.:

- nr [...] Dyrektor Izby Celnej, po rozpoznaniu odwołania "A" S.A. w O. i "B" spółka z o.o. w P. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] września 2015 r. nr [...] przedmiocie długu celnego,

- nr [...] Dyrektor Izby Celnej, po rozpoznaniu odwołania "A" S.A. w O. i "B" spółka z o.o. w P. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] września 2015 r, nr [...] w przedmiocie określenia kwoty w podatku od towarów i usług.

Jak wynika z akt sprawy w dniu 3 grudnia 2014 r. w Oddziale Celnym w P. na podstawie dokumentu tranzytowego [...] objęto procedurą tranzytu towar określony w fakturze nr [...] (uprzednio objęty czasowym składowaniem wg [...] przez "B" spółka z o.o.) w postaci telefonów komórkowych 890 szt. (9 opakowań). Towar został przedstawiony na środku transportu o nr rej. [...]. Na opakowania (pudła kartonowe) nałożono zamknięcia celne [...] w ilości 9 szt. Po wyznaczeniu terminu dostarczenia przesyłki do urzędu celnego przeznaczenia, tj. Oddziału Celnego w M. do dnia 14 grudnia 2014 r., towar zwolniono do wnioskowanej procedury.

W dniu 6 grudnia 2014 r. ww. towar wraz ze zgłoszeniem T1 nr [...] i fakturą handlową nr [...] z dnia 21 listopada 2014 r. wystawioną na 820 szt. telefonów komórkowych został przedstawiony w Oddziale Celnym w P. na innym środku przewozowym o nr rej. [...], przez firmę "C" w P. celem zamknięcia procedury tranzytu i objęcia towaru kolejnym czasowym składowaniem wg DSK [...].

Z uwagi na rozbieżność co do ilości telefonów pomiędzy deklarowaną w zgłoszeniu [...] (faktura nr [...]) a ilością wskazaną w [...] ([...]) przeprowadzono rewizję celną i kontrolę dokumentów.

W ramach kontroli wezwano firmę "C" do złożenia wyjaśnień.

W piśmie z dnia 9 grudnia 2014 r. firma wyjaśniła, że w dniu 3 grudnia 2014 r. przejęła towar od kierowcy pojazdu (G. M.) nr rej. [...] w postaci zaplombowanych dziewięciu pudeł wraz ze zgłoszeniem [...] (w którym nie określono ilości telefonów) oraz fakturą nr [...] wystawioną na 820 szt. telefonów.

W wyniku rewizji stwierdzono zgodne i nienaruszone zamknięcia celne [...] w ilości 9 szt. oraz brak 70 szt. telefonów (Lenovo P780 Black - 10 szt., Lenovo S960 - 20 szt., ASUS Zenfone5 - 20 szt., Lenovo S898T- 10 szt., Lenovo S939 - 10 szt.) objętych zgłoszeniem [...].

Kontrolę zakończono w dniu 9 grudnia 2014 r. sporządzeniem "Protokołu stwierdzenia rozbieżności pomiędzy zawartością przesyłki a treścią zgłoszenia celnego lub uszkodzenia opakowań towarów" nr [...].

Okoliczności wskazujące, że towar w postaci 70 szt. telefonów objęty ww. zgłoszeniem celnym został usunięty spod dozoru celnego - były podstawą do wszczęcia postępowania celnego.

Wobec powyższego Naczelnik Urzędu Celnego - postanowieniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. poinformował głównego zobowiązanego - firmę "A" - o wszczęciu postępowania w sprawie uregulowania sytuacji prawnej towaru w związku z usunięciem spod dozoru celnego i wezwał go do złożenia wyjaśnień.

"A" S.A. przesłała wyjaśnienia nadawcy towaru, tj. firmy "B" spółka z o. o., zgodnie z którymi: "w dniu 25 listopada 2014 r. objęto deklaracją czasowego składowania [...] towar w postaci telefonów komórkowych w ilości 890 szt., następnie towar ten w dniu 3 grudnia 2014 r. został zgłoszony do objęcia procedurą tranzytu. Do zgłoszenia dołączono fakturę handlową nr [.]. Ponieważ niesprecyzowany został środek transportu, jakim powinien zostać odebrany ładunek, w deklaracji T1 w polu 21 jako aktywny środek transportu wskazano kuriera UA. Kierowca, który powinien odebrać ładunek kierowany na OC M., nie mógł odebrać ładunku w wyznaczonym terminie, klient polecił przekazanie przygotowanego ładunku na wskazany przez niego adres magazynu czasowego składowania w P. – "C". Ładunek dostarczono tego samego dnia pod wskazany adres pracownikowi firmy "C."

Następnie pismem z dnia 28 stycznia 2015 r. wezwano kierowcę G. M. do złożenia zeznań w sprawie przekazania firmie "C" faktury nr [...]. Wyjaśnił on, że wraz z ładunkiem dostarczył fakturę nr [...].

Po zakończeniu postępowania wyjaśniającego Naczelnik Urzędu Celnego decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] stwierdził powstanie długu celnego na dzień 9 grudnia 2014 r. w wysokości 0,00 zł a w konsekwencji w tym samym dniu wydał decyzję nr [...] dotyczącą powstania obowiązku podatkowego w związku z powstaniem długu celnego.

Od tych decyzji "A" S.A. złożyła odwołania, wnosząc o uchylenie zaskarżonych decyzji i umorzenie postępowania.

W złożonych odwołaniach spółka zarzuciła organowi I instancji naruszenie:

- art. 122 w związku z art. 187 oraz art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. - określanej dalej jako Ordynacja podatkowa), poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, w szczególności, że w dniu 6 grudnia 2014 r. nie dokonano zważenia towaru, co uniemożliwia uznanie, że doszło do usunięcia towaru spod dozoru,

- pominięcie okoliczności, że od 3 grudnia 2014 r. do dnia 6 grudnia 2014 r. towar był w posiadaniu firmy "C" i firma ta przedstawiła fakturę na mniejszą ilość telefonów niż ilość telefonów objętych tranzytem,

- art. 203 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. WE L 302 ze zm. - określanego dalej także jako WKC) przez jego zastosowanie i uznanie, że doszło do powstania długu celnego, a spółka jest zobowiązana do zapłaty kwoty wynikającej z długu celnego.

Naczelnik Urzędu Celnego, nie znajdując podstaw do zastosowania art. 226 Ordynacji podatkowej, stosownie do treści art. 227 ww. ustawy przekazał odwołania do rozpatrzenia Dyrektorowi Izby Celnej.

Ustosunkowując się do treści zarzutów podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonych decyzjach i dodatkowo wskazał, że:

- w dniu 3 grudnia 2014 r. firma "B" spółka. z o.o. na podstawie "Zlecenia wydania towaru niewspólnotowego z magazynu czasowego składowania" nr [...], ww. towar w ilości 890 szt. telefonów (9 opakowań o wadze 370 kg brutto) dokonała wyprowadzenia z magazynu czasowego składowania całego towaru objętego deklaracją skróconą [...], który następnie został objęty procedurą tranzytu w Oddziale Celnym w P. i zabezpieczony zamknięciami celnymi;

- towar w postaci telefonów komórkowych, jest towarem policzalnym i jego ilości wyrażona jest w sztukach a nie w kilogramach;

- towar ten został przeładowany bez zezwolenia organu celnego;

- przedłożenie innej faktury przez "C" wraz ze zgłoszeniem [...] nie dowodzi, że usunęła towar spod dozoru celnego, gdyż w trakcie rewizji stwierdzono nienaruszone zamknięcia celne.

- strona nie przedstawiła żadnego dowodu potwierdzającego jej sugestie zawarte w odwołaniu, że w momencie zgłoszenia towaru do objęcia procedurą tranzytu doszło do złego przeliczenia towaru.

Po zapoznaniu się z materiałem zgromadzonym w aktach sprawy, Dyrektor Izby Celnej decyzjami z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] i [...] uchylił zaskarżone decyzje i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podkreślił, że brak jest w sprawie dowodów kiedy i gdzie dokonano usunięcia spod dozoru brakującego towaru, co ma ewidentny wpływ na ustalenie kręgu podmiotów, którym można przypisać odpowiedzialność z tytułu usunięcia towaru spod dozoru celnego.

Organ odwoławczy wskazał, organ celny powinien w szczególności ustalić w jaki sposób zapakowany i zabezpieczony był towar w chwili złożenia do magazynu czasowego składowania [...], co działo się z towarem po złożeniu do czasowego składowania - jakie to były opakowania - rozmiary, wielkość, rodzaj, sposób zapakowania, czy towar był przepakowywany, itp. Ponadto organ I instancji winien uzupełnić wyniki rewizji celnej poprzez ustalenie sposobu pakowania telefonów - rodzaj pudeł, ich stan, wymiary, czy pudełka były szczelnie wypełnione lub nie oraz ustalić czy istniała możliwość usunięcia towaru pomimo nałożonych plomb.

Naczelnik Urzędu Celnego, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] września 2015 r., nr [...] stwierdził, powstanie długu celnego w przywozie na dzień 3 grudnia 2014 r. w związku z usunięciem przedmiotowego towaru spod dozoru celnego w procedurze tranzytu [...] z dnia 3 grudnia 2014 r. oraz określił kwotę tego długu podlegającą zaksięgowaniu w wysokości 0,00 PLN a także w związku z powyższym decyzją z tego samego dnia nr [...] stwierdził powstanie obowiązku podatkowego i określił kwotę podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów w wysokości 6545,00 zł.

Na zasadzie art. 213 WKC określił dłużników solidarnych: "A" S.A. - głównego zobowiązanego oraz "B" spółka. z o. o. -prowadzącego magazyn czasowego składowania i zarazem nadawcę towaru w procedurze tranzytu.

Organ wyjaśnił, ze podanie nieprawidłowych danych odnoszących się do towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym w zgłoszeniu celnym do procedury tranzytu, niezgodnych ze stwierdzonym stanem faktycznym powoduje w konsekwencji naruszenie warunków tej procedury i jej nieprawidłowe zakończenie i stanowi w rozumieniu przepisów prawa celnego usunięcie spod dozoru celnego, skutkujące powstaniem długu celnego z mocy prawa.

Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem strony wniosły odwołania zaskarżając decyzje organu pierwszej instancji w całości, pod zarzutem wydania decyzji z naruszeniem art. 122 w związku z art. 187 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez niepodjęcie niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, a w szczególności przejawiające się niewyczerpującym rozpatrzeniem całego materiału dowodowego poprzez pominięcie okoliczności, że przedmiotowy ładunek w momencie wyprowadzenia na lotnisku obejmował 9 opakowań o wadze 370 kg. oraz pominięcie okoliczności, że z notatki służbowej funkcjonariusza celnego wynika, że nie było możliwości usunięcia towaru z opakowań, które były zaklejone i zaplombowane, a także niewyczerpujące rozpatrzenie całego materiału i ustalenie, że do wyjęcia towaru spod dozoru celnego doszło w dniu 3 grudnia 2014 r w sytuacji, gdy ustalenie to jest sprzeczne ze zgromadzonymi w sprawie dowodami.

W ocenie odwołujących, powyższe uchybienia doprowadziły do naruszenia art. 203 Wspólnotowego Kodeksu Celnego poprzez jego zastosowanie i uznanie, że spółki: "A" S.A. oraz "B" spółka. z o. o. są zobowiązane do zapłaty kwoty wynikającej z długu celnego.

Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego Dyrektor Izby Celnej decyzjami z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] i nr [...] utrzymał w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Celnego dnia [...] września 2015 r., opisane powyżej.

W ocenie organu odwoławczego organ I instancji prawidłowo zebrał i rozpatrzył zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i uznał, że "A" S.A. oraz "B" spółka. z o. o. są zobowiązane do zapłaty kwoty wynikającej z długu celnego.

"A" S.A. w O. oraz "B" spółka z o.o. w P. wniosły do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Rzeszowie skargi na powyższe decyzje zgodnie zarzucając naruszenie:

- art. 122 w związku z art. 187 ustawy Ordynacja podatkowa polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie oraz niepodjęciu wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego;

- art. 233 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, w sytuacji gdy zachodziły przesłanki do ich uchylenia i umorzenia postępowania z uwagi na brak usunięcia towaru spod dozoru celnego ewentualnie art. 233 § 2 ww. ustawy poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, w sytuacji gdy zachodziły przesłanki do ich uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ;

- art. 203 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny poprzez jego zastosowanie i uznanie, że doszło do powstania długu celnego i uznanie, że skarżące spółki są zobowiązane do zapłaty kwoty wynikającej z długu celnego;

- art. 78 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego poprzez jego niezastosowanie i niesprostowanie przez organ celny z urzędu dokonanego zgłoszenia celnego.

Strony skarżące podniosły, że w postępowaniu nie zostały rozważone lub zostały pominięte okoliczności sprawy takie jak, że:

- ładunek od momentu wprowadzenia, poprzez objecie towaru czasowym składowaniem, do momentu przeprowadzenia kontroli był opisywany jako 9 opakowań o wadze 370 kg.,

- po dostarczeniu przesyłki do magazynu czasowego składowania dokonano sprawdzenia towaru poprzez zważenie i policzenie opakowań, co skutkowało uznaniem, że dostarczony ładunek jest zgodny z opisem widniejącym na dokumencie tranzytowym,

- zamknięcia celne [...] w ilości 9 sztuk nie zostały naruszone, co świadczy o braku możliwości usunięcia spod dozoru celnego 70 sztuk telefonów,

- nie wyjaśniono czy istniała możliwość usunięcia towaru pomimo nałożonych plomb,

- w dniu grudnia 2014 r. przesyłka przedstawiona została z fakturą nr [...] inną niż faktura nr [...] (pierwotnie towarzysząca przesyłce).

W ich ocenie, powyższe uchybienia skutkowały uznaniem przez organ celny z naruszeniem przepisów prawa materialnego, że doszło do usunięcia towaru spod dozoru celnego i niesprostowaniem z urzędu dokonanego zgłoszenia.

W związku z powyższym wniosły o uchylenie w całości zaskarżonych decyzji oraz zasadzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych decyzji i postanowień z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., określanej dalej jako p.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Jego wykładnia wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony granicą praw i obowiązków Sądu wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami mianowicie: legalnością działań organu podatkowego oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Powyższe oznacza, że Sąd naruszyłby ten przepis jedynie wówczas, gdyby przekroczył określone wyżej granice danej sprawy albo gdyby ograniczył się w ocenie legalności tylko do zarzutów i wniosków skargi.

Tak rozumiejąc swoją rolę Sąd uznał, że w ustalonym stanie faktycznym skargi zasługują na uwzględnienie.

W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia zasady prawdy materialnej określonej w przepisie art. 122 Ordynacji podatkowej albowiem nie przeprowadzono w sposób wyczerpujący postępowania dowodowego.

Godne uwagi jest podkreślenie, że nawet jeżeli z mocy przepisów szczegółowych na stronie spoczywa ciężar udowodnienia określonych okoliczności, organ podatkowy nie jest zwolniony z obowiązku realizowania zasady prawdy materialnej. Konieczność dowodzenia określonych faktów przez stronę nie pozbawia bowiem postępowania podatkowego cechy oficjalności.

Trzeba tutaj przede wszystkim podkreślić, że na braki postępowania dowodowego w niniejszej sprawie zwrócił uwagę sam Dyrektor Izby Celnej w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] czerwca 2015 r., którą to decyzją organ ten uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] kwietnia 2015 stwierdzającej powstanie długu celnego. Organ odwoławczy wskazał, że brak jest w sprawie dowodów kiedy i gdzie dokonano usunięcia spod dozoru brakującego towaru, co ma ewidentny wpływ na ustalenie kręgu podmiotów, którym można przypisać odpowiedzialność z tytułu usunięcia towaru spod dozoru celnego. Podkreślił, że materiał dowodowy w tym zakresie jest niewystarczający a ustalenia poczynione w tym zakresie wymagają przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części mającego na celu zgromadzenie odpowiedniego materiału dowodowego.

Organ ten wskazał, że należy w szczególności ustalić: sposób zapakowania i zabezpieczenia towaru w chwili złożenia do magazynu czasowego składowania wg [...], co działo się z towarem po złożeniu do czasowego składowania (jakie to były opakowania - rozmiary, wielkość, rodzaj, sposób zapakowania, czy towar był przepakowywany, itp.), uzupełnić wyniki rewizji celnej poprzez ustalenie sposobu pakowania telefonów (rodzaj pudeł, ich stan, wymiary, czy pudełka były szczelnie wypełnione lub nie, czy istniała możliwość usunięcia towaru pomimo nałożonych plomb?).

Uzyskanie tych dowodów może nastąpić, np. poprzez przesłuchanie osób mających dostęp do przedmiotowej przesyłki w czasie jej czasowego składowania lub tranzytu.

Organ odwoławczy zaznaczył także, że postępowanie celne dotyczy interesu prawnego wszystkich "osób, które mogłyby zostać uznane za dłużników". Zadaniem organu winno być objęcie postępowaniem wszystkich osób odpowiedzialnych solidarnie, jako stron postępowania, dla uniknięcia wątpliwości co do zakresu odpowiedzialności danej osoby, a przede wszystkim dla zagwarantowania jej prawa osobistego, związanego z ewentualnymi roszczeniami regresowymi do pozostałych osób ponoszących w danym przypadku odpowiedzialność za cudzy dług, które to prawo winno być respektowane przez każdego wierzyciela, a zatem i organ celny.

Pomimo takich zaleceń organu odwoławczego organ I instancji przeprowadzając ponownie postepowanie podlegające obecnie ocenie Sądu odnośnie sposobu pakowania telefonów uzyskał jedynie notatkę urzędową sporządzona przez funkcjonariusza celnego D. W. w której funkcjonariusz ten wskazał, jak telefony były zapakowane w trakcie przeprowadzania rewizji celnej. Wyjaśnił on także, że kartony były zaklejone taśmą oraz zaplombowane na dratwie. W jego ocenie nie było możliwości usunięcia towaru z tych opakowań ponieważ były zaklejone i zaplombowane.

Należy zatem zgodzić się z zarzutami skarg, że ustalenia w tym zakresie są niepełne.

Brak także ustaleń i wyjaśnień odnośnie roli jaką pełniła "C". Trzeba tutaj podkreślić, że to ten podmiot w dniu 6 grudnia 2014 r. przedstawił towar ze zgłoszeniem celnym T1 wraz z którym przedłożył fakturę nr [...] z dnia 21 listopada 2014 r. która nie była ujęta w zgłoszeniu celnym nr [...] z dnia 3 grudnia 2014 r. W szczególności nie wyjaśniono w jaki sposób doszło do sytuacji, że na ten sam towar przy dokonywaniu różnych zgłoszeń celnych przedkładano różne faktury.

Organy nie wyjaśniły znaczących wątpliwości w tej mierze. Należy bowiem podkreślić, że towar w postaci 9 opakowań o wadze 370 kg został przekazany firmie "C". Do przesyłki została dołączona faktura wystawiona na towar w postaci 890 sztuk telefonów. Dopiero w momencie kontroli - kiedy towar był w posiadaniu firmy "C" okazało się, że została do niego załączona inna faktura wystawiona na towar obejmujący 820 sztuk. Fakt ten w ogóle nie został wzięty pod uwagę przez organy wydające decyzję w obu instancjach. Organ I instancji również nie przeprowadził jakichkolwiek działań zmierzających do ustalenia podmiotu odpowiedzialnego za usunięcie towaru spod dozoru celnego. Organ zaniechał ustalenia, jaki towar został przekazany firmie "C", jak również co działo się z nim od momentu dostarczenia do ww. firmy do czasu przeprowadzenia kontroli. Zaniechanie organu I Instancji w tym zakresie również umknęły organowi II instancji.

Pomocne w tej mierze mogły być ustalenia dotyczące wagi towaru, co w ocenie Sądu wymaga szczegółowego rozważenia przez organy. Wprawdzie towar w postaci telefonów komórkowych, na co słusznie zwraca uwagę organ odwoławczy, jest towarem policzalnym, a więc jego ilości wyrażona w kg jest tylko dodatkowym elementem odnoszącym się do identyfikacji ładunku. Niemniej jednak w rozpoznawanej sprawie powinna ona być ustalona, gdyż w oparciu o ten element można było ustalić, istotne okoliczności sprawy. Mianowicie gdyby okazało się, podczas kontroli przeprowadzonej w firmie "C", że telefony w takiej ilości (820 sztuk) ważyły mniej niż 370 kg pozwalałoby na przyjęcie wersji, że po stronie "A" i "B" nie było żadnych nieprawidłowości.

Wyjaśnienie tych okoliczności jest tym bardziej doniosłe jeżeli się weźmie pod uwagę, że podmiot prowadzący magazyn składowania czasowego zgodnie z udzielonym pozwoleniem przyjmując towar do magazynu zobowiązany jest;

- porównać cechy i numery oraz ilość opakowań z dokumentami towarzyszącymi przesyłce,

- w miarę możliwości technicznych dokonać zważenia przesyłki i porównać ją z zapisami w dokumentach towarzyszących,

- sprawdzić stan opakowań oraz ilość i stan zamknięć celnych.

W ocenie Sądu w sprawie nie zostało jednoznacznie ustalone i wykazane, czy "B" wywiązał się czy też nie z powyższych obowiązków w sposób należyty, co ma istotne znaczenie dla ustalenia odpowiedzialności tego podmiotu za dług celny oraz wynikający z niego podatek VAT.

Ponadto jeżeli chodzi o wyliczenia kwot długu celnego i przyjętej wartości celnej a także wyliczenia odnośnie podatku VAT to organ I instancji nie wskazał na jakiej podstawie przyjął taką a nie inną wartość kursu dolara. Brak wskazań w tej mierze uniemożliwia Sądowi dokonanie kontroli prawidłowości dokonanych obliczeń.

O kosztach określonych w pkt 4) wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 223 § 2 p.p.s.a., nakazując ściągnąć od Dyrektora Izby Celnej na rzecz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie brakujący wpis od skarg. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli nie została uiszczona należna opłata sąd w orzeczeniu kończącym postępowanie w danej instancji nakaże ściągnąć tę opłatę od strony, która obowiązana była ją uiścić albo od innej strony, gdy z orzeczenia tego wynika obowiązek uiszczenia kosztów postępowania przez tę stronę. "Inną stroną", o której mowa w powołanym przepisie, w przypadku uwzględnienia skargi, będzie organ, który wydał zaskarżony akt, podjął zaskarżoną czynność lub dopuścił się bezczynności. Z art. 223 § 2 p.p.s.a. wynika, że chodzi tu każdy przypadek nieuiszczenia opłaty w należnej wysokości, niezależnie od przyczyny tego stanu rzeczy i ma zastosowanie w sytuacji, gdy Sąd stwierdzi nieuiszczenie należnej opłaty na rozprawie poprzedzającej wydanie orzeczenia kończącego postępowanie w danej instancji (por. postanowienie NSA z dnia 23 lutego 2011 r., sygn. akt II FZ 86/11). Skoro w niniejszej sprawie, w której Sąd uwzględnił skargi na decyzje Dyrektora Izby Celnej, wpis od skarg wniesionych przez "B" nie zostały uiszczone, ściągnięcie od organu brakującej opłaty stało się uzasadnione.

O pozostałych kosztach orzeczono na podstawie przepisu art. art. 200, 205 § 2 i 209 p.p.s.a. (pkt 2 i 3 wyroku). Przy czym do kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw należą: uiszczony wpis sądowy (koszty zasądzone na rzecz "A" S.A.) i wynagrodzenie adwokata oraz opłata skarbowa od pełnomocnictw (koszty zasądzone na rzecz "B" spółka z o.o.). Wynagrodzenie adwokata zostało ustalone, na podstawie § 2 pkt 4 w związku z art. 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) oraz art. 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800).

Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.