Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1695/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-03-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6017 Samodzielne funkcje techniczne w budownictwie
Hasła tematyczne: Uprawnienia do wykonywania zawodu
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 14 ust. 3 pkt 3
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: par. 23, par. 5 ust. 2 i 4
journal: Dz.U. 2014 poz 1278
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 11 września 2014 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie.
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska Protokolant referent Julia Murawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2017 r. sprawy ze skargi M.R. na decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania uprawnień budowlanych oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa (dalej: "KKK"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze. zm.), dalej: "k.p.a." w zw. z art. 36 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów oraz inżynierów budownictwa (Dz. U. z 2014 r. Nr 1946), po rozpatrzeniu odwołania M. R. (dalej: "skarżący") utrzymała w mocy decyzję Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa (dalej: "OKK") z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...] w sprawie odmowy nadania uprawnień budowlanych do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.

Pismem z dnia 11 lutego 2016 r. M. R. wystąpił w trybie § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 11 września 2014 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz.U. z 2014 r., poz. 1278) do Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa z wnioskiem o nadanie uprawnień budowlanych bez ograniczeń do kierowania robotami budowlanymi w specjalności konstrukcyjno-budowlanej. Do wniosku załączył: kopię dyplomu Politechniki [...] nr [...], kopię dyplomu Politechniki [...] nr [...], kartę przebiegu studiów inżynierskich, kartę przebiegu studiów magisterskich, formularz osobowy, życiorys zawodowy, kopię decyzji [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] czerwca 2008 r. o nadaniu uprawnień budowlanych do kierowania robotami budowlanymi w ograniczonym zakresie w specjalności konstrukcyjno-budowlanej (nr ewidencyjny: [...]), dowód uiszczenia pierwszej raty za postępowanie kwalifikacyjne. We wniosku wskazał, że zgodnie z pismem z Politechniki [...] z dnia [...].07.2006 r. odbył 1095 godzin zajęć z przedmiotów konstrukcyjno-budowlanych. W całym okresie kształcenia ogólna liczba godzin zajęć, dla których zostały ustalone punkty ECTS wynosiła 3193,5 godziny, co daje 34,29 %, a więc jest spełniony wymóg uzyskania 1/3 (33,33 %) ilości godzin zajęć konstrukcyjno-budowlanych w stosunku do ogólnej liczby godzin. Z akt wynika, że tytuł magistra inżyniera skarżący uzyskał w dniu [...] października 2004 r.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...], Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa - działając na podstawie art. 12, art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409), art. 11 ust. 1 i 24 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów oraz inżynierów budownictwa (Dz. U. z 2014 r., poz. 1946 - j.t.), art. 104 i 107 § 1 i § 3 k.p.a. oraz § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 11 września 2014 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. z 2014 r., poz. 1278) - odmówiła wnioskodawcy nadania uprawnień budowlanych do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej, bez przeprowadzenia egzaminu.

Organ I instancji stwierdził, że uzyskane przez wnioskodawcę wykształcenie nie zostało wymienione w załączniku nr 2 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 11 września 2014 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz.U. z 2014 r., poz. 1278) jako wykształcenie odpowiednie bądź pokrewne dla osoby starającej się o uzyskanie uprawnień bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej.

Organ wskazał, że wnioskodawca ukończył studia magisterskie na kierunku inżynieria środowiska (otrzymując tytuł zawodowy mgr inż. inżynierii środowiska), zatem aby wymóg ukończenia studiów na kierunku odpowiednim lub pokrewnym specjalności konstrukcyjno-budowlanej bez ograniczeń mógł zostać spełniony, organ dokonał kwalifikacji wykształcenia wnioskodawcy w trybie § 5 ust. 4 pkt 2 ww. rozporządzenia.

Organ dokonał analizy liczby godzin zajęć w trakcie całego przebiegu studiów zarówno inżynierskich, jak i magisterskich wnioskodawcy, obejmujących zajęcia kształtujące wiedzę i umiejętności odnoszące się do zakresu kierunku wymaganych studiów, tj. z zakresu studiów na kierunku budownictwo (wymienionego w załączniku nr 2 do ww. rozporządzenia jako kierunek studiów wyższych odpowiedni dla przedmiotowej specjalności).

Na podstawie załączonych do wniosku o nadanie uprawnień budowlanych dokumentów, tj. karty przebiegu studiów inżynierskich oraz karty przebiegu studiów magisterskich OKK stwierdziła, iż łączna liczba godzin zajęć w rozumieniu ww. przepisu rozporządzenia wynosi 825 godzin, co wobec łącznej sumy godzin zajęć całego przebiegu studiów (10 semestrów) w postaci 3 283 godzin, wynosi 25,13 %, a więc mniej niż 1/3 programu studiów określonego w liczbie godzin.

Zdaniem organu, powyższe, przesądza to o braku spełnienia przez wnioskodawcę wymogu ukończenia studiów na kierunku odpowiednim lub pokrewnym dla specjalności konstrukcyjno-budowlanej bez ograniczeń, a tym samym uniemożliwia nadanie wnioskodawcy uprawnień budowlanych objętych wnioskiem. Powyższe wyliczenia zostały przedstawione w tabelach przedstawionych w decyzji.

W odwołaniu od ww. decyzji skarżący podkreślił, że organ nie uwzględnił kluczowego pisma Politechniki [...] z dnia [...] lipca 2006 r., w którym stwierdzono, że łączna ilość zajęć konstrukcyjno-budowlanych wyniosła 1095 godzin. Wskazał, że w załącznikach do tego pisma umieszczone są wykazy przedmiotów z zakresu budownictwa wraz z liczbą godzin z poszczególnych przedmiotów. Pismo Politechniki zostało opracowane na podstawie obowiązujących wówczas programów dla poszczególnych specjalności. Wskazał, że w piśmie tym zawarto informację, że: "Program specjalności "Inżynieria wodna i zarządzanie zasobami wodnymi" spełnia, i to z nadmiarem, wymogi określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie [...] Ubieganie się o uprawnienia konstrukcyjno – budowlane bez ograniczeń jest uwarunkowane ukończeniem kierunku "Budownictwo". Powyższa informacja jest spójna z interpretacją nadesłaną przez [...] Okręgową Izbę Inżynierów Budownictwa do Wydziału [...] Politechniki [...] z dnia [...] marca 2006 r."

W odwołaniu zakwestionował przyjęty przez organ wykaz przedmiotów z zakresu budownictwa, w którym pominięto przedmioty takie jak geodezja, hydraulika, wodociągi, kanalizacja oraz prawo inżynierii środowiska, które to znajdują się w programie studiów na kierunku "Budownictwo". Skarżący podniósł również to, że praca licencyjna i magisterska była oparta na wiedzy z zakresu prawa budowlanego oraz w przypadku magisterskiej wymagała wykonania projektu obiektu konstrukcyjno-budowlanego.

Wskazał także, że Politechnika [...] zaczęła ustalać punkty ECTS dopiero od roku akademickiego [...]. Skarżący rozpoczął studia jeszcze w roku [...] i punkty ECTS za pierwszy rok studiów nie były naliczane, gdzie również były przedmioty z zakresu [...].

Mając na uwadze powyższe, skarżący stwierdził, że łączna ilość godzin studiów wynosi 3283, natomiast ilość godzin z przedmiotów [...] (ustalona na podstawie pisma Politechniki [...] z dnia [...].07.2006 r. wraz z załącznikami wynosi 1095 godzin, co stanowi 33,35 % ilości godzin zajęć konstrukcyjno-budowlanych w stosunku do ogólnej liczby godzin.

W wyniku rozpoznania odwołania Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. utrzymała w mocy decyzję organu I instancji.

KKK wskazała, że wnioskodawca legitymuje się tytułem magistra inżyniera na kierunku [...], który uzyskał w dniu [...] października 2004 r.

Organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 14 ust. 3 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane, uzyskanie uprawnień budowlanych do kierowania robotami bez ograniczeń wymaga:

a) ukończenia studiów pierwszego lub drugiego stopnia na kierunku odpowiednim dla danej specjalności

b) odbycia odpowiednio półtorarocznej praktyki lub trzyletniej praktyki na budowie.

Jednocześnie KKK wskazała, że sposób kwalifikowania wykształcenia jako odpowiedniego lub pokrewnego dla danej specjalności został określony w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 11 września 2014 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U z 2014 r., poz. 1278). Nadmienił, że zgodnie z jego § 5 ust. 2 kwalifikowania i weryfikacji wykształcenia za odpowiednie lub pokrewne dla danej specjalności oraz zakresu uprawnień budowlanych izba dokonuje przez stwierdzenie zgodności ukończonego kierunku studiów z kierunkiem studiów odpowiednim lub pokrewnym dla specjalności uprawnień budowlanych określonym w wykazie stanowiącym załącznik nr 2 do rozporządzenia, na podstawie dyplomu ukończenia studiów i suplementu do dyplomu albo wypisu z przebiegu studiów potwierdzonego przez kierownika podstawowej jednostki organizacyjnej uczelni.

Organ podkreślił, że według kryteriów określonych w ust. 4 tego paragrafu, wymóg ukończenia studiów na kierunku odpowiednim lub pokrewnym dla poszczególnych specjalności uprawnień budowlanych uznaje się za spełniony, jeżeli:

1) nazwa kierunku studiów jest zgodna z określeniem zakresu kierunku studiów, wskazanym w załączniku nr 2 do rozporządzenia lub

2) informacje zawarte w suplemencie do dyplomu albo wypisie z przebiegu studiów potwierdzonym przez kierownika podstawowej jednostki organizacyjnej uczelni wskazują, iż nie mniej niż jedna trzecia programu studiów określonego w punktach ECTS, o których mowa w ustawie z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym, lub liczbie godzin zajęć obejmuje zajęcia kształtujące wiedzę i umiejętności odnoszące się do zakresu kierunku studiów.

Organ podkreślił, że w/w przepisy mają zastosowanie do wykształcenia uzyskanego po dniu wejścia w życie w/w rozporządzenia. Zauważył również, że do wykształcenia uzyskanego przed wejściem w życie rozporządzenia zastosowanie ma § 23, zgodnie z którym wykształcenie, uzyskane przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, którego kierunek lub zawód techniczny był określany w sposób odbiegający od przyjętego w niniejszym rozporządzeniu, podlega indywidualnemu rozpatrzeniu i zakwalifikowaniu przez izbę, na podstawie suplementu do dyplomu albo wypisu z przebiegu studiów potwierdzonego przez kierownika podstawowej jednostki organizacyjnej uczelni, jako wykształcenie odpowiednie lub pokrewne dla danej specjalności.

Organ stwierdził, że wnioskodawca uzyskał wykształcenie przed wejściem w życie powołanego wcześniej rozporządzenia.

Przed rozpoczęciem indywidualnej oceny wykształcenia w trybie § 23 rozporządzenia należy jeszcze ocenić, czy kierunek studiów ukończonych przez stronę był określany w dyplomie w sposób odbiegający od przyjętego w niniejszym rozporządzeniu. W tym celu odwołał się do załącznika nr 2 ww. rozporządzenia. Wskazał, że zgodnie z treścią pkt 3 w/w załącznika wykształceniem odpowiednim dla uprawnień w specjalności konstrukcyjno-budowlanej bez ograniczeń jest kierunek studiów w zakresie budownictwa. Organ wskazał, że kierunków pokrewnych dla uprawnień bez ograniczeń w/w specjalności w rozporządzeniu nie przewidziano, gdyż cytowany art. 14 ust. 3 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane w ogóle nie przewiduje możliwości nadania takich uprawnień osobom legitymujących się wykształceniem pokrewnym.

Zdaniem KKK, zgodnie zaś z treścią pkt 4 załącznika do ww. rozporządzenia, wykształceniem odpowiednim dla uprawnień w specjalności konstrukcyjno-budowlanej w ograniczonym zakresie jest kierunek w zakresie budownictwa. Za wykształcenie pokrewne dla uprawnień w specjalności konstrukcyjno- budowlanej w ograniczonym zakresie uznano zaś kierunki studiów w zakresie:

- architektury lub architektury i urbanistyki,

- inżynierii środowiska,

- budownictwa hydrotechnicznego,

- inżynierii i gospodarki morskiej,

- melioracji.

Zdaniem organu kierunek inżynieria środowiska nie odbiega od przyjętego w rozporządzeniu, a zatem nie będzie miał zastosowania § 23 rozporządzenia, gdyż strona uzyskała wykształcenie przed wejściem w życie rozporządzenia, ale na kierunku w zakresie inżynierii środowiska, który jest określony w sposób przyjęty w rozporządzeniu.

Analizując treść dyplomu strony oraz wykaz kierunków odpowiednich lub pokrewnych dla specjalności konstrukcyjno-budowlanej określony w załączniku nr 2, Organ zauważył, że wykształcenie strony spełnia kryterium określone w § 5 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia, tj. nazwa kierunku studiów ukończonych przez stronę jest zgodna z określeniem zakresu kierunku studiów, wskazanych w załączniku nr 2 rozporządzenia. Wskazał ponadto, że kierunek studiów w zakresie inżynierii środowiska został uznany za kierunek pokrewny dla uprawnień budowlanych w specjalności konstrukcyjno-budowlanej w ograniczonym zakresie.

Mając na uwadze powyższe, w ocenie organu badanie programu studiów odbytych przez stronę było całkowicie bezprzedmiotowe, gdyż sam prawodawca przesądził, że kierunek studiów w zakresie inżynierii środowiska jest niejako z mocy prawa pokrewny, a nie odpowiedni dla specjalności konstrukcyjno-budowlanej. Reasumując, organ stwierdził, że wnioskodawca legitymuje się wykształceniem pokrewnym dla specjalności konstrukcyjno-budowlanej, uprawniającym do uzyskania uprawnień w ograniczonym zakresie.

Pismem z dnia 31 lipca 2016 r. M. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej z dnia [...] czerwca 2016 r.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

I. przepisów prawa materialnego tj.:

a) art. 14 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z dnia 20 marca 1952 r. w zw. z protokołem nr 12 art. 1 pkt. 2 - polegające na tym, że w obecnym systemie prawnym dochodzi do dyskryminacji osób, które ukończyły kierunek [...]i kierunek budownictwa bez zbadania i porównania ilości faktycznie zaliczonych zajęć z [...]. Ponadto przepisy rozporządzenia wyraźnie promują, osoby które ukończyły kierunek studiów przed wejściem w życie rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 11 września 2014r. a których kierunek był określony w sposób odmienny od przyjętego w rozporządzeniu a którym to kierunkiem nie jest inżynieria [...],

b) art. 32 w zw. z art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez błędne uznanie, że zgodne z konstytucją jest ograniczenie w dostępie do wykonywania zawodu osób mających wiedzę w zakresie budownictwa i wykazujących się praktyką zawodową,

c) art. 14 ust 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane poprzez niezastosowanie w niniejszej sprawie,

d) art. 5 ust 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 11 września 2014r. - poprzez niezastosowanie,

e) art. 23 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 11 września 2014 r. - poprzez niezastosowanie.

II. przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

a) art. 11 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. przez brak wszechstronnego zbadania materiału dowodowego, wydania orzeczenia o treści nieprzekonywującej pod względem prawnym i faktycznym,

b) art. 8 k.p.a. polegający na tym, że organ II instancji nie odnosząc się do argumentacji Skarżącego zgłaszanej w toku postępowania odwoławczego i pomijając zbadanie dokumentów zalegających w aktach sprawy a w szczególności pisma z Prodziekana Wydziału [...] z dnia [...].07.2006r. tym samym naruszył zasadę budzenia zaufania obywateli do organów państwa;

c) art. 6 k.p.a. w zw z art. 7 k.p.a. polegający na tym, że organ II instancji przy podejmowaniu decyzji ograniczyły się jedynie do ustalenia, kierunku ukończonych studiów bez analizy ilości godzin ćwiczeń i wykładów z zakresu budownictwa, ilości godzin ćwiczeń i wykładów z zakresu budownictwa rozliczanych w ramach punktów ECTS, problematyki pracy inżynierskiej i magisterskiej co doprowadziło do naruszenia zasady słusznego interesu obywateli;

d) art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 k.p.a. - przez dokonanie jednostronnej i wybiórczej oceny materiału dowodowego przez organ I instancji;

e) art. 136 k.p.a. - poprzez nieprzeprowadzenie z urzędu dodatkowego postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia rzeczywistych godzin ćwiczeń i wykładów z zakresu budownictwa oraz wyjaśnienia sprzeczności istniejących pomiędzy informacjami zawartymi w piśmie prodziekana Politechniki [...] z dnia [...].07.2006r. a kartą przebiegu studiów studenta Wydziału [...] Politechniki [...],

f) art. 12 k.p.a. - poprzez to, że organ administracyjny II instancji prowadząc postępowanie naruszył zasadę szybkości, albowiem przekroczył ustawowy termin,

g) art. 107 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. - polegający na tym, że organ II instancji uchybił regułom sporządzania uzasadnienia.

Wobec powyższego wniósł o:

– uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia,

– zasądzenie od organu II instancji na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowego w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi strona podkreśliła, że sprawa skarżącego pomimo ukończenia przez niego studiów przed 2014 r., nie została indywidualnie rozpatrzona ani w świetle zapisu § 23 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 11 września 2014r ani też z uwzględnieniem § 5 ust 4 pkt 2 tego rozporządzenia. Zdaniem skarżącego organy nie były zainteresowane zbadaniem ilości godzin ćwiczeń seminariów i wykładów z prawa budowlanego. W ocenie strony skarżącej - gdyby organy administracji rzetelnie badały treść informacji zawartych w karcie przebiegu studiów na poziomie licencjatu i studiów magisterskich z uwzględnieniem treści pisma Prodziekana Wydziału [...] z dnia [...].07.2006 r., z dużym prawdopodobieństwem ustaliłyby, że skarżący spełnia przesłanki z art. 5 ust 4 lit. 2 rozporządzenia.

Zdaniem skarżącego organy obu instancji uchybiły zasadom postępowania administracyjnego, w szczególności zasadzie prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a., której konkretyzację stanowi art. 77 § 1 k.p.a. W myśl tej zasady organ administracji publicznej zobowiązany jest do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, zaś w art. 80 k.p.a. zawarta jest reguła, zgodnie z którą ocena, czy dana okoliczność została udowodniona winna być przez ten organ dokonana na podstawie całokształtu materiału dowodowego.

Zdaniem skarżącego – na organie ciążył obowiązek dokładnego wyjaśnienia sprawy i podjęcia niezbędnych działań dla prawidłowego wyjaśnienia istniejącej sprzeczności w materiale dowodowym, dotyczącej ilości godzin zajęć w zakresie przedmiotów konstrukcyjno-budowlanych wynikającej z treści pisma Prodziekana Wydziału [...] Politechniki [...] w porównaniu z kartą przebiegu studiów.

Wskazał, że niestaranność postępowania, pobieżność postępowania dowodowego, ograniczenie się do analizy wybranych dowodów z pominięciem innych dokumentów traktowana jest jako postępowanie nieodpowiadające zasadom rzetelnej procedury w państwie prawa.

Skarżący nadmienił, że organ II instancji uchybił art. 136 k.p.a., z którego wynika uprawnienie organu odwoławczego do przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie w ten sposób, że w postępowaniu odwoławczym nie skierował pytań Politechniki [...] w celu wyjaśnienia wskazanych sprzeczności w ilości godzin zajęć przedmiotów konstrukcyjno-budowlanych, czy wyjaśnienia katalogu zajęć na kierunku inżynierii środowiskowej i kierunku budownictwa.

W odpowiedzi na skargę Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a.").

W ocenie Sądu, skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja, jak również utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.

W działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca.

W rozpatrywanej sprawie podstawowy problem prawny sprowadza się do dwóch kwestii:

1) sposobu zakwalifikowania wykształcenia skarżącego na podstawie dyplomu ukończenia studiów (inżynieria środowiska) jako niespełniającego warunku określonego w § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 11 września 2014 r.

2) niezastosowania wobec skarżącego § 23 ww. rozporządzenia, tj.: niedokonania indywidualnego rozpatrzenia i zakwalifikowania przez organy (na podstawie suplementu dyplomu albo wypisu z przebiegu studiów) wykształcenia skarżącego jako wykształcenia odpowiedniego dla specjalności uprawnień konstrukcyjno-budowlanych bez ograniczeń w rozumieniu pkt 3 zał. nr 2 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 11 września 2014 r.

Sąd zauważa, że bezsporne pozostaje, iż wnioskodawca legitymuje się tytułem magistra inżyniera na kierunku inżynieria środowiska. Skarżący tytuł ten uzyskał w dniu 20 października 2004 r.

Zgodnie z art. 14 ust. 3 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane, uzyskanie uprawnień budowlanych do kierowania robotami bez ograniczeń wymaga:

a) ukończenia studiów pierwszego lub drugiego stopnia na kierunku odpowiednim dla danej specjalności

b) odbycia odpowiednio półtorarocznej praktyki lub trzyletniej praktyki na budowie.

Sąd zauważa, że sposób kwalifikowania wykształcenia, jako odpowiedniego lub pokrewnego dla danej specjalności, został wyraźnie określony w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 11 września 2014 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U z 2014 r., poz. 1278) (dalej: rozporządzenie).

Zgodnie z brzmieniem § 5 ust. 2 cyt. rozporządzenia: kwalifikowania i weryfikacji wykształcenia za odpowiednie lub pokrewne dla danej specjalności oraz zakresu uprawnień budowlanych izba dokonuje przez stwierdzenie zgodności ukończonego kierunku studiów z kierunkiem studiów odpowiednim lub pokrewnym dla specjalności uprawnień budowlanych określonym w wykazie stanowiącym załącznik nr 2 do rozporządzenia, na podstawie dyplomu ukończenia studiów i suplementu do dyplomu albo wypisu z przebiegu studiów potwierdzonego przez kierownika podstawowej jednostki organizacyjnej uczelni.

W świetle § 5 ust. 4 cyt. rozporządzenia, wymóg ukończenia studiów na kierunku odpowiednim lub pokrewnym dla poszczególnych specjalności uprawnień budowlanych uznaje się za spełniony, jeżeli:

1) nazwa kierunku studiów jest zgodna z określeniem zakresu kierunku studiów, wskazanym w załączniku nr 2 do rozporządzenia, lub

2) informacje zawarte w suplemencie do dyplomu albo wypisie z przebiegu studiów potwierdzonym przez kierownika podstawowej jednostki organizacyjnej uczelni wskazują, iż nie mniej niż jedna trzecia programu studiów określonego w punktach ECTS, o których mowa w ustawie z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym, lub liczbie godzin zajęć obejmuje zajęcia kształtujące wiedzę i umiejętności odnoszące się do zakresu kierunku studiów.

Zdaniem Sądu, wskazane powyżej przepisy mają zastosowanie do wykształcenia uzyskanego po dniu wejścia w życie w/w rozporządzenia.

Natomiast, do wykształcenia uzyskanego przed wejściem w życie rozporządzenia (wobec skarżącego) zastosowanie ma § 23, zgodnie z którym: wykształcenie, uzyskane przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, którego kierunek lub zawód techniczny był określany w sposób odbiegający od przyjętego w niniejszym rozporządzeniu, podlega indywidualnemu rozpatrzeniu i zakwalifikowaniu przez izbę, na podstawie suplementu do dyplomu albo wypisu z przebiegu studiów potwierdzonego przez kierownika podstawowej jednostki organizacyjnej uczelni, jako wykształcenie odpowiednie lub pokrewne dla danej specjalności.

Z akt wynika, iż wnioskodawca uzyskał wykształcenie przed wejściem w życie powołanego wcześniej rozporządzenia.

Zgodnie z pkt 4 załącznika nr 2 do ww. rozporządzenia wykształceniem odpowiednim dla uprawnień w specjalności konstrukcyjno-budowlanej w ograniczonym zakresie jest kierunek w zakresie budownictwa.

Natomiast, co istotne w niniejszej sprawie - za wykształcenie pokrewne dla uprawnień w specjalności konstrukcyjno-budowlanej w ograniczonym zakresie uznano zaś kierunki studiów w zakresie:

- architektury lub architektury i urbanistyki,

- inżynierii środowiska,

- budownictwa hydrotechnicznego,

- inżynierii i gospodarki morskiej,

- melioracji.

Zdaniem Sądu, organy obu instancji prawidłowo uznały, że kierunek inżynieria środowiska nie odbiega nazwą od przyjętego w ww. rozporządzeniu, a zatem nie będzie miał zastosowania § 23 tego rozporządzenia, bowiem strona uzyskała wykształcenie przed wejściem w życie rozporządzenia na kierunku w zakresie inżynierii środowiska, który jest określony w sposób przyjęty w rozporządzeniu.

Prawidłowo również, w ocenie Sądu, organy przyjęły, że nazwa kierunku spełnia kryterium określone w § 5 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia, tj. nazwa kierunku studiów ukończonych przez stronę jest zgodna z określeniem zakresu kierunku studiów, wskazanych w załączniku nr 2 rozporządzenia.

Natomiast, co wymaga podkreślenia, kierunek studiów w zakresie [...] został uznany za kierunek pokrewny dla uprawnień budowlanych w specjalności [...] w ograniczonym zakresie.

Skarżący wnioskował o nadanie uprawnień bez ograniczeń, nie ukończywszy studiów pierwszego lub drugiego stopnia na kierunku odpowiednim dla specjalności konstrukcyjno-budowlanej, czego wymaga art. 14 ust. 3 pkt 3 lit a) ustawy Prawo budowlane.

W ocenie Sądu, organy prawidłowo odstąpiły od badania programu studiów odbytych przez stronę, gdyż sam prawodawca przesądził, że kierunek studiów w zakresie [...], a takie studia odbył skarżący, jest niejako z mocy prawa pokrewny, a nie odpowiedni dla specjalności konstrukcyjno-budowlanej.

Mając na uwadze powyższe, uznać należy, że organy prawidłowo dokonały oceny materiału dowodowego oraz stanu prawnego, a w konsekwencji tego doszły do właściwego przekonania, że badanie programu studiów odbytych przez stronę skarżącą nie było konieczne, gdyż sam prawodawca przesądził, że kierunek studiów w zakresie [...] jest niejako z mocy prawa pokrewny, a nie odpowiedni dla specjalności konstrukcyjno-budowlanej.

Reasumując, w ocenie Sądu, organy obu instancji prawidłowo stwierdziły, że wnioskodawca legitymuje się wykształceniem pokrewnym dla specjalności konstrukcyjno-budowlanej uprawniającym do uzyskania uprawnień, ale wyłącznie w ograniczonym zakresie, a nie tak - jak chce tego skarżący - bez ograniczeń.

Zdaniem Sądu, przepis art. 14 ust. 3 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane w ogóle nie przewiduje możliwości nadania takich uprawnień osobom legitymującym się wykształceniem pokrewnym.

Sąd, oceniając zaskarżoną decyzję, nie stwierdził uchybień w zakresie stosowania przez organ odwoławczy przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, na które wskazuje skarżąca lub których istnienie powinien uwzględnić z urzędu.

Zdaniem Sądu, organy dokonując oceny treści dyplomu skarżącego zastosowały prawidłowe przepisy i zasadnie oceniły, że skarżący legitymuje się wykształceniem pokrewnym, a nie odpowiednim dla uprawnień w specjalności konstrukcyjno-budowlanej bez ograniczeń.

Według Sądu, należy jednocześnie uznać, iż organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.).

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, organy administracji - rozstrzygając sprawę - oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w spornych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Wobec niezasadności pozostałych zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji wyroku.