Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 482/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2010-11-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Gospodarka gruntami
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: Art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 152, art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia NSA Jan Jędrkowiak Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Szczepkowska po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2010 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. P., I. S. i J. G. na decyzję Wojewody z dnia 30 kwietnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Wojewody solidarnie na rzecz K. P., I. S. i J. G. kwotę 491 (czterysta dziewięćdziesiąt jeden) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Aktem notarialnym z dnia 2 sierpnia 1961 r., Rep. [...] G. R. G. sprzedała na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości stanowiące działki nr [...] i [...] o łącznej powierzchni 649 m2 przy ul. [...] w G.. W umowie nie wskazano, że została ona zawarta w trybie art. 6 ustawy z dnia 15 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczenia nieruchomości, jednakże w § 2 umowy wskazano, że została ona zawarta w wyniku porozumienia osiągniętego w toku postępowania wywłaszczeniowego, co przesądziło o zakwalifikowaniu przedmiotowych nieruchomości do kategorii nieruchomości wywłaszczonych.

Cel wywłaszczenia nieruchomości nie został wskazany w umowie sprzedaży, jedynie powołano się na "zaświadczenie lokalizacji nr 59 poświadczone przez Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej Wydział Budownictwa w G. z dnia 20 lutego 1953 r. nr [...]. Powyższe zaświadczenie wyrażało zgodę na budownictwo mieszkaniowe na terenie położonym w G. – Ś. na terenie ograniczonym ul. [..], [....] do ul. [...].

Następcy prawni G. R. G. – K. P., I. S. i J. G. wnioskiem z dnia 25 września 1996 r. wystąpili o zwrot powyższych nieruchomości.

Jak wynika z wykazu zmian gruntowych z dnia 26 sierpnia 1995 r. wywłaszczona nieruchomość, działka o nr [...] o pow. 523 m2 km. 54 stanowi obecnie działki nr [...] o powierzchni 23 m2, nr [...] o powierzchni 424 m2, nr [...] o powierzchni 76 m2. Natomiast działka nr [...] km. 54 stanowi nadal działkę o tym samym numerze bez zmian geodezyjnych.

Postanowieniem z dnia 7 września 2005 r. Wojewoda wyłączył Prezydenta Miasta G. wykonującego zadania starosty z zakresu administracji rządowej od załatwienia wniosku K. P., I. S. i J. G. o zwrot wywłaszczonych nieruchomości położonych w G. przy ul. [...] oznaczonych obecnie jako działki nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...] /km. 54/ stanowiące aktualnie własność Gminy Miasta G. oraz wyznaczył do rozpatrzenia przedmiotowej sprawy Starostę W.

Decyzją z dnia 10 lutego 2010 r. Starosta W., działając na podstawie art. 104 K.p.a. oraz art. 95 ust. 4, art. 96 ust. 1b, art. 136, art. 137, art. 139, art. 140 ust. 1, 2, 3 i 4, art. 142 oraz art. 216 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004r. Nr 261, poz. 2063 ze zm.) dalej jako U.g.n. orzekł zwrot na rzecz K. P. w 1/3 części, I. S. w 1/3 części, J. G. w 1/3 części nieruchomości oznaczonych ewidencyjnie jako działki [..] o pow. 126 m2, części działki [...] oznaczonej zgodnie projektem podziału, jako [...] o pow. 281 m2 oraz część działki [...] oznaczonej zgodnie z projektem podziału, jako [...] o pow. 54 m2, obr. G., arkusz mapy 54, przy ul. [...], stanowiących własność Gminy Miasta G., zapisanych w księdze wieczystej KW nr [..], prowadzonej przez Sąd Rejonowy w G.

Organ ustalił również wysokość zwaloryzowanej należności z tytułu zwrotu wypłaconego odszkodowania na kwotę 11903,47 zł, którą osoby uprawnione zobowiązane są wpłacić w 1/3 części każda na rachunek bankowy organu w terminie 14 dni liczonym od dnia w którym decyzja stanie się ostateczna. Dodatkowo organ zatwierdził projekty podziału działki nr [...] i [...] km. 54 sporządzone przez geodetę B. B. które stanowią załączniki do niniejszej decyzji.

W uzasadnieniu organ podał, że cel dla jakiego Skarb Państwa nabył przedmiotowe działki został zrealizowany w części B działki nr [...] oraz na części B działki nr [...], natomiast nie został zrealizowany na części A działki [...] oraz części A działki nr [...], co potwierdza wizja przeprowadzona w terenie w dniu 25 sierpnia 2008 r.

Teren działki [...] wyłożony jest płytami betonowo – ażurowymi i stanowi dojazd na zaplecze działki nr [..], na jej niewielkiej części usytuowany jest budynek garażu. Działka nr [...] w części A stanowi teren porośnięty trawą i fragmentem ogrodzony, a w części B stanowi chodnik wyłożony kostką brukową. Natomiast działka nr [...] w części A jest porośnięta trawą na której rosną topole, a w części B znajduje się chodnik wraz z parkingiem z kostki brukowej.

Organ przywołał przebieg rozprawy administracyjnej z dnia 22 września 2009 r. w trakcie której część obecnych wnioskodawców nie wniosła zastrzeżeń, co do proponowanego podziału nieruchomości. Natomiast Prezydent Miasta G. pismem z dnia 19 października 2009 r. poinformował Starostę W., iż projekt został negatywnie zaopiniowany przez Wydział Urbanistyki Urzędu Miasta G. który stwierdził, że nieruchomość położona jest w strefie przeznaczonej pod zabudowę usługową, na terenie urządzeń komunikacji samochodowej – parkingu wielopoziomowego z usługami, a więc na cel na jaki została wywłaszczona.

Z kolei pismem z dnia 2 stycznia 2010 r. Wydział Urbanistyki Urzędu Miasta G. w odpowiedzi na sporządzony przez organ projekt podziału działki nr [..] wskazał, że nieruchomości oznaczone jako działki [...] i [...] z uwagi na cechy geometryczne, wielkość oraz brak dostępu do drogi nie nadawałyby się do samodzielnego zagospodarowania. Następnie pismem z dnia 19 stycznia 2010 r. strona wniosła o orzeczenie odmowy zwrotu nieruchomości będących przedmiotem niniejszego postępowania, gdyż nieruchomości tych nie można uznać za zbędne na cel jej wywłaszczenia.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył Prezydent Miasta G. Staroście W. zarzucono naruszenie przepisu art. 137 U.g.n. poprzez błędne przyjęcie, iż cel wywłaszczenia nie został zrealizowany, a także naruszenie przepisów art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. poprzez przyjęcie zaskarżonego orzeczenia z pominięciem całokształtu sprawy i zebranego materiału dowodowego. Ze zgromadzonych w aktach sprawy dowodów wynika, że celem wywłaszczenia było urządzenie terenu, a w szczególności budowa parkingu. Natomiast oględziny przeprowadzone w trakcie postępowania o zwrot nieruchomości wykazały, że na działkach nr [...] i [...] znajduje się urządzony parking samochodowy, chodnik wyłożony kostką brukową oraz tereny zielone. Zdaniem odwołującego się ustalenia te bezsprzecznie dowodzą, że cel wywłaszczenia został zrealizowany a nieruchomość stanowi fragment infrastruktury mieszkaniowej w tej części G. Wykorzystanie nieruchomości zgodnie z celem wywłaszczenia uniemożliwia również ich podział zaproponowany przez Starostę W., gdyż w jego wyniku nie nadawałyby się one do samodzielnego zagospodarowania. Stąd negatywna opinia Wydziału Urbanistyki Urzędu Miasta G. w tym przedmiocie.

Decyzją z dnia 30 kwietnia 2010 r., wydaną na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. oraz art. 9a U.g.n. Wojewoda uchylił zaskarżaną decyzję i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. W pierwszej kolejności organ odwoławczy przywołał treść art. 136 ust. 3 U.g.n. zgodnie z którym poprzedni właściciel lub jego spadkobierca mogą żądać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub jej części, jeżeli stosownie do przepisu art. 137, stała się one zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Art. 137 U.g.n. stanowi, że nieruchomość jest zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu jeżeli pomimo upływu 7 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, nie rozpoczęto prac związanych z realizacją tego celu albo pomimo upływu 10 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, cel ten nie został zrealizowany. Biorąc pod uwagę powyższe regulacje Wojewoda uznał, że należy przede wszystkim określić w sposób nie budzący wątpliwości, cel na jaki została wywłaszczona przedmiotowa nieruchomość. Kluczowym zagadnieniem pozostaje fakt przejęcia spornych działek przez Skarb Państwa w związku z realizacją określonej inwestycji budowlanej – urządzenia terenu. Szczegółowy plan zagospodarowania przestrzennego obowiązujący w czasie nabycia nieruchomości przewidywał przeznaczenie przedmiotowych parceli pod budowę parkingu. Organ pierwszej instancji rozstrzygając niniejszą sprawę skoncentrował się przede wszystkim na dowodzie z oględzin spornej nieruchomości bagatelizując w znacznej mierze inne dowody, które pozwoliłyby wyjaśnić, co działo się ze sporną nieruchomością w okresie 7 albo 10 lat od dnia jej przejęcia przez Skarb Państwa.

W konsekwencji Starosta W. uznał wadliwie, opierając się głównie na aktualnym stanie zagospodarowania przedmiotowej nieruchomości, że nabyte parcele nie zostały przeznaczone na realizację inwestycji zgodnie z celem ich przejęcia, a za który uznał, opierają się wyłącznie na miejscowy planie zagospodarowania przestrzennego dzielnicy Ś., urządzenie parkingu samochodowego. Organ nie zgromadził zatem wszystkich dowodów mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie postępowania. Zdaniem Wojewody w aktach sprawy zabrakło dokumentów, które pozwoliłyby na bezsprzeczne ustalenie celu wywłaszczenia oraz na ocenę, czy w terminie 7 lat od dnia w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna rozpoczęto realizację celu publicznego na jaki nabyto przedmiotową nieruchomość bądź czy po upływie 10 lat od dnia w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna cel ten zrealizowano. Zatem braki postępowania dowodowego nie pozwalają, stwierdzić w oparciu jedynie o wizję lokalną terenu, że sporna nieruchomości podlega zwrotowi. Organ wskazał przy tym, że w aktach sprawy zgromadzono dokumenty dotyczące planowanej inwestycji jeszcze przed nabyciem przedmiotowej nieruchomości. Tym bardziej brak podjęcia jakichkolwiek czynności zmierzających do uzyskania dowodów na potwierdzenie bądź nie rozpoczęcia realizowanej inwestycji przez organ pierwszej instancji stanowi naruszenia przepisów art. 7 i 77 K.p.a. i wyklucza zajęcie stanowiska przez organ odwoławczy. Wojewoda uznał za zasadne zarzuty Prezydenta Miasta G. dotyczące negatywnego zaopiniowania projektów podziału działek nr [...] i nr [...] przez Wydział Urbanistyki Urzędu Miasta G. zgodnie z którymi po podziale nie nadawałyby się one do użycia. Zdaniem Wojewody brak wyczerpującego i opartego na rzetelnie przeprowadzonych dowodach postępowania wyjaśniającego, nie pozwolił na pozostawienie zaskarżonej decyzji w obrocie prawnym.

Skargę na powyższą decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku złożyli K. P., I. S. oraz J. G. reprezentowani przez pełnomocnika. Wnieśli o uchylenie decyzji w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Organowi drugiej instancji zarzucili naruszenie art. 136 ust. 3 i art. 137 ust. 1 i 2 U.g.n. poprzez uznanie, że zgromadzony w sprawi materiał dowodowy nie wystarcza do przyjęcia iż nieruchomości objęte wnioskiem stały się zbędne na cel wywłaszczenia. Naruszenie art. 77 K.p.a. mające wpływ na wynik sprawy poprzez błędne uznanie, że w sprawie nie zabrano całego materiału dowodowego oraz art. 80 K.p.a. poprzez zakwestionowanie prawa do swobodnej oceny dowodów dokonanej przez organ pierwszej instancji. Wreszcie naruszenie art. 138 § 2 K.p.a. poprzez uznanie, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części.

W uzasadnieniu skargi podano, że w oparciu o zebrany materiał dowodowy można było ustalić w sposób dostateczny cel na jaki nieruchomości zostały wywłaszczone. Z dokumentów tych jasno wynika, że sporne nieruchomości miały zostać przeznaczone na urządzenie terenu, a ściślej mówiąc na parking samochodowy. Wojewoda sam zauważył, że plan miejscowy obowiązujący w czasie nabycia nieruchomości przewidywał przeznaczenie parceli pod budowę parkingu. Jednocześnie we wniosku o wywłaszczenie nieruchomości z dnia 8 grudnia 1960 r. jest mowa o przeznaczeniu nieruchomości pod urządzenie terenu. Bez wątpienia parking jest urządzeniem terenu. Zaświadczenie o lokalizacji nr 59 przywołane w akcie notarialnym sprzedaży nieruchomości, wyrażało zgodę na budownictwo mieszkaniowe na tym terenie. Zatem urządzenie terenu przeznaczonego pod zabudowę mieszkaniowa, poprzez budowę na konkretnych nieruchomościach parkingu jest wystarczająco konkretnym celem, który w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy można było ustalić.

Starosta W. takie ustalenia poczynił na podstawie wielu dowodów, w tym zaświadczenia o lokalizacji nr 59, wniosku o wywłaszczenie nieruchomości, szczegółowego planu zagospodarowania dla tych nieruchomości zaś dowody te wzajemnie się uzupełniają. Oględziny terenu dopełniając jedynie całość potwierdzają, że cel wywłaszczenia – budownictwo mieszkaniowe – urządzenie terenu – parking został faktycznie zrealizowany na części nieruchomości. Tymczasem nieruchomości określone w decyzji jako podlegające zwrotowi również objęte były tym celem, z tym że na nich cel ten nie został zrealizowany.

Zdaniem skarżących żaden przepis postępowania nie nakazuje poszukiwania dowodów w nieskończoność. Skoro w oparciu o zgromadzone materiały można było dojść do określonych wniosków to brak podstaw do dalszego prowadzenia postępowania dowodowego. Tym bardziej, że kwestionująca rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji Gmina Miasta G. reprezentowana przez Prezydenta nie przedstawiła dowodów przeciwnych odnoście rozpoznawanej sprawy.

Skarżący uznali za chybiony również zarzut naruszenia art. 137 U.g.n. Brak jest dowodów w sprawie, z których wynikałby fakt rozpoczęcie inwestycji czy jej zrealizowanie w odpowiednim okresie po podpisaniu umowy. Istnieją zaś oczywiste dowody potwierdzające, że realizacja celu wywłaszczenia nie została podjęta, nie mówiąc już o jej zrealizowaniu. Takim dowodem są oględziny nieruchomości z których wynika aktualny jej stan, zaś brak dowodów przeciwnych w tym zakresie potwierdza jedynie prawidłowość stanowiska organu pierwszej instancji. Gdyby bowiem na spornych nieruchomościach realizowana była jakakolwiek inwestycja powinna istnieć dokumentacja z nią związana w postaci planów, pozwoleń na budowę, protokolarnych odbiorów budowy itd. Przy czym Gmina Miasta G., jako strona postępowania z łatwością mogłaby takie dowody zaoferować.

Zatem uznać należy, że Starosta W. rozpoznając sprawę nie naruszył żadnej zasady postępowania administracyjnego a ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego nie była dowolna.

Końcowo skarżący odnosząc się do zarzutu, iż Starosta W. orzekając w sprawie nie wziął pod uwagę negatywnej opinii Urzędu Miasta G., co do projektu podziału nieruchomości wskazali, że jest on sprzeczny z treścią art. 137 ust. 2 U.g.n. Skoro bowiem przepis ten wskazuje, że jeżeli cel wywłaszczenia został zrealizowany tylko na części wywłaszczonej nieruchomości, to zwrotowi podlega pozostała część, to brak jest podstaw do poszukiwania innych przesłanek uzależniających możliwość zwrotu części wywłaszczonej nieruchomości, takich jak stanowisko gminy.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych wyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Wojewody z dnia 30 kwietnia 2010 r. wydana została z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Zaskarżona decyzja wydana został na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. zgodnie z którym, organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Podkreślić należy, że decyzja tego rodzaju stanowi wyjątek od zasady merytorycznego rozstrzygania przez organ odwoławczy sprawy i jest dopuszczalna wyjątkowo. Dotyczy sytuacji gdy organ pierwszej instancji albo w ogóle nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego albo wprawdzie postępowanie takie przeprowadził lecz uczynił to w sposób niewystarczający do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Dodatkowo warunkiem zastosowania art. 138 § 2 K.p.a. jest brak podstaw do zastosowania przez organ odwoławczy art. 136 K.p.a. umożliwiającego temu organowi przeprowadzenie dodatkowego (uzupełniającego) postępowania dowodowego lub zlecenie tego postępowania organowi pierwszej instancji.

Żadne inne wady postępowania, ani wady decyzji podjętej w postępowaniu pierwszoinstancyjnym nie dają organowi odwoławczemu podstaw do wydania decyzji kasacyjnej, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a. Powyższe zaś oznacza, że w sytuacji gdy po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego organ odwoławczy dojdzie do przekonania o konieczności wydania takiej decyzji, winien nie tylko uzasadnić przekonująco istnienie przesłanek wymienionych w powyższym przepisie, ale również wskazać dlaczego nie skorzystał z możliwości przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego. Nie wystarczy, w tym zakresie lakoniczne powołanie się na konieczność przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w znacznej części, bez konkretnego wskazania jakie okoliczności stanu faktycznego, istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, winny zostać wyjaśnione oraz wskazania przyczyn, z powodu których w celu ich wyjaśnienia organ odwoławczy nie można zastosować trybu przewidzianego w art. 136 K.p.a.

Opierając się powołanych wyżej przepisach skład rozpoznający przedmiotową sprawę uznał, że zasadny jest zarzut wydania decyzji z naruszeniem art. 138 § 2 K.p.a., z uwagi na jego zastosowanie w sytuacji, gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy dawał podstawę do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy bez konieczności uzupełniania postępowania dowodowego.

Jak trafnie podniosła strona skarżąca, organ pierwszej instancji nie tylko przeprowadził w sposób prawidłowy postępowania, ale również w jego ramach zgromadził wystarczająca ilość dowodów koniecznych do jego prawidłowego rozstrzygnięcia. Wydanie przez Starostę W. decyzji z dnia 10 lutego 2010 r. poprzedził analiza dokumentów takich jak: umowy sprzedaży nieruchomości stanowiących działki nr [...] i [..] o łącznej powierzchni 649 m2 przy ul. [...] w G. zawarta w formie aktu notarialnego z dnia 2 sierpnia 1961 r., Rep. A [...], zaświadczenia o lokalizacji nr 59 poświadczonego przez Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej Wydział Budownictwa w G. z dnia 20 lutego 1953 r. nr [...], w którym zawarta został zgoda na budownictwo mieszkaniowe na terenie położonym w G. na terenie ograniczonym ul. [...], [...] do ul. [...] i torów PKP (czyli cel wywłaszczenia). Przeanalizowano również projekt podziału działki nr [...] i [...] km. 54 sporządzony przez geodetę B. B., które stanowił załącznik do decyzji, a także operat szacunkowy sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego K. O., który dokonał wyceny prawa własności nieruchomości oznaczonej jako działki nr [..] i części A działki nr [...] km. 5, położonej przy ul. [...] w G.. Rozstrzygając sprawę organ pierwszej instancji przeanalizował również postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla analizowanego obszaru, a wszystkie powyższe ustalenia podsumowane zostały wizją lokalną przeprowadzoną na spornym terenie w dniu 25 sierpnia 2008 r. W sprawie przeprowadzono również rozprawę administracyjną.

Tymczasem Wojewoda jako powód uchylenia decyzji Starosty W. wskazał na konieczność przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego w sprawie ze szczególnym uwzględnieniem celu na jakie zostały wywłaszczone sporne nieruchomości. Z treści uzasadnienia tej decyzji, wynika jedynie, że Wojewoda w sposób odmienny ocenił dowody zgromadzone w postępowaniu, które to dowody zostały przez Starostę W. potraktowane jako zebrane zgodnie z art. 7 i art. 77 K.p.a. i które to dowody, zdaniem Sądu udzielają odpowiedzi na pytanie, jaki był cel wywłaszczenia spornych nieruchomości i czy został on zrealizowany.

Zważyć zaś należy, że sama odmienna ocena przez organ odwoławczy dowodów zgromadzonych przez organ pierwszej instancji w toku prowadzonego postępowania, w sytuacji braku wątpliwości co do wynikającego z nich stanu faktycznego sprawy, nie może uzasadniać wydania decyzji kasacyjnej. Przedmiotem bowiem postępowania odwoławczego nie jest kontrola legalności decyzji organu pierwszej instancji, ale ponownie rozpoznanie sprawy administracyjnej.

W tej sytuacji okoliczności przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie mogły w ocenie Sądu stanowić podstawy uchylenia, na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., decyzji Starosty W. z dnia 10 lutego 2010 r. i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Jak już bowiem wcześniej wspomniano decyzja taka znajdowałaby oparcie w tym przepisie tylko wówczas, gdyby w jej uzasadnieniu zostało wykazane, iż konieczne jest przeprowadzenie dodatkowych czynności w celu wyjaśnienia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, przy jednoczesnym braku możliwości uzupełnienie postępowania w tym zakresie w trybie określonym w art. 136 k.p.a. Zaskarżona decyzja tak sporządzonego uzasadnienia niewątpliwie nie zawiera, gdyż poza odmienną oceną dowodów nie wskazuje np. jakie konkretnie nowe dowody przed podjęciem merytorycznego rozstrzygnięcia winny zostać przeprowadzone. Zaś ocena już zgromadzonych jest wadliwa.

Rozpatrując ponownie sprawę organ, uwzględniając wskazane wyżej zastrzeżenia Sądu, dokona ponownej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a następnie podejmie rozstrzygnięcie, którego treści obecnie Sąd nie przesądza.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.