Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1150/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne: Ochrona przyrody
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Aneta Dąbrowska Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat sędzia WSA Piotr Korzeniowski (spr.) Protokolant: st. referent Karolina Jóźwik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi E.D. na decyzję Ministra Klimatu i Środowiska z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] ([...]) w przedmiocie odmowy wydania świadectw zwalniających z zakazów oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Ministra Klimatu i Środowiska (dalej: Minister, organ odwoławczy, organ II instancji, organ) z [...] czerwca 2021 r., znak [...]) wydana na podstawie art. 8 rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97 z 9 grudnia 1996r. w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi (dalej: rozporządzenie Rady (WE) nr 338/97) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, dalej: k.p.a.), w zw. z art. 54 rozporządzenia Komisji (WE) nr 865/2006 z 4 maja 2006 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97 w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi (dalej: rozporządzenie Komisji (WE) nr 865/2006), po rozpatrzeniu wniosku E. D. (dalej: strona, skarżąca, wnioskodawczyni) o ponowne rozpatrzenie sprawy. W decyzji z [...] czerwca 2021 r. utrzymano w mocy decyzję Ministra z [...] kwietnia 2021 r., znak [...] odmawiającą wydania świadectw zwalniających z zakazów określonych w art. 8 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97, wobec 1 osobnika miko czarnego (Callimico goeldii) oraz 3 osobników marmozety lwiej (Leontopithecus rosalia).

Zaskarżona decyzja została wydana w następujących istotnych okolicznościach sprawy.

W dniu 18 lutego 2021 r. wpłynął do organu wniosek strony, w sprawie wydania świadectw zwalniających z zakazów określonych w art. 8 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97, wobec 1 osobnika miko czarnego (Callimico goeldii) oznakowanego transponderem o numerze: [...] oraz 3 osobników marmozety lwiej (Leontopithecus rosalia) oznakowanych transponderami o numerach: [...], [...] oraz [...]. Do wniosku załączono kopie następujących dokumentów: zaświadczenia o wpisie do rejestru starosty dwóch osobników marmozety lwiej objętych wnioskami; świadectwa zwalniające z zakazów dotyczących podejmowania działań komercyjnych dla wnioskowanych osobników wydane przez organ niemiecki. Przedstawiono następujące świadectwa dla poszczególnych osobników: 1. Dla miko czarnego: samiec oznakowany transponderem o numerze: [...], objęty świadectwem niemieckim nr [...] z 6 sierpnia 2013 r.; 2. Dla marmozety lwiej: samica oznakowana transponderem o numerze: [...], objęta świadectwem niemieckim nr [...] z 5 stycznia 2015 r., samica oznakowana transponderem o numerze: [...], objęta świadectwem niemieckim nr [...] z 7 stycznia 2014 r., samiec oznakowany transponderem o numerze: [...], objęty świadectwem niemieckim nr 663/2016 z 2 sierpnia 2016 r.

Organ prowadził analizę korespondencji związanej ze świadectwami anulowanymi przez organ niemiecki w związku z inną sprawą, dotyczącą osobników, których rodzicami były m.in. osobniki będące przedmiotem niniejszego wniosku. W korespondencji z 25 września 2018 r. organ niemiecki wskazał, że regionalny organ zarządzający CITES w Oberhausen anulował wszystkie świadectwa wydane dla posiadacza: A. K., dla gatunków: Leontopithecus rosalia i L. caissara. Wymienił przy tym 4 świadectwa, o numerach: 34/2014, 663/2016, 106/2015 oraz 1210/2013, nie wskazując jakich gatunków dotyczą. Stwierdził również, że kolejne świadectwa wydane dla tego samego posiadacza mogą być również anulowane w toku wyjaśniania sprawy. W dalszej korespondencji mailowej z 9 października 2020 r., organ niemiecki stwierdził, że poza ww. świadectwem, anulowane zostało także świadectwo wydane dla miko czarnego: nr [...].

W dniu 16 grudnia 2020 r. organ niemiecki uzupełnił przekazane wcześniej informacje mailowe skanem oficjalnego pisma dotyczącego zbiorczej anulacji świadectw, dokonanej przez regionalny organ zarządzający CITES w Oberhausen, z podaniem gatunków, oznakowania osobników i numerów świadectw, których dotyczy anulowanie. W dniu 24 lutego 2021 r. organ uzyskał tłumaczenie dokumentu niemieckiego. W dniu 26 marca 2021 r. organ zawiadomił wnioskodawczynię o zakończeniu postępowania związanego z jej wnioskami na etapie postępowania wyjaśniającego. Na mailową prośbę, stronę poinformowano, że w sprawie nie zgromadzono żadnej dodatkowej dokumentacji.

W decyzji z [...] kwietnia 2021 r., znak [...] Minister odmówił wydania świadectw zwalniających z zakazów określonych w art. 8 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97, wobec 1 osobnika miko czarnego (Callimico goeldii) oraz 3 osobników marmozety lwiej (Leontopithecus rosalia).

W dniu 10 maja 2021 r. wpłynął do organu wniosek strony o ponowne rozpatrzenie sprawy, w której wydano przywołaną powyżej decyzję z [...] kwietnia 2021r., znak [...]. Wniosek zawierał dodatkowe wyjaśnienia i komentarze w sprawie.

W uzasadnieniu decyzji z [...] czerwca 2021 r. znak [...] Minister wskazał, że w związku z koniecznością ponownej analizy zgromadzonego obszernego materiału dowodowego oraz podjęcia ewentualnych dodatkowych konsultacji w sprawie wyznaczono nowy termin rozpoznania sprawy na dzień [...] czerwca 2021 r. Biorąc pod uwagę wcześniejsze ustalenia w sprawie, związane ze stanowiskiem niemieckiego organu zarządzającego CITES, wystąpiono w dniu 26 maja 2021 r. do organu zarządzającego CITES Niemiec (Federal Agency for Nature Conservation) o potwierdzenie informacji dotyczącej anulowania szeregu świadectw wydanych dla posiadacza: A. K., dla osobników gatunków: Leontopithecus rosalia, Leontopithecus caissara i Callimico goeldii, w tym dla osobników objętych wnioskiem. W dniu 28 maja 2021 r. wskazany powyżej organ zarządzający CITES Niemiec jednoznacznie potwierdził fakt anulowania omawianych świadectw skutkujący stwierdzeniem braku możliwości potwierdzenia legalnego pochodzenia osobników nimi objętych. Zawiadomieniem z 16 czerwca 2021 r. poinformowano wnioskodawczynię o zakończeniu postępowania dowodowego i możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem. W dniach 22 i 23 czerwca 2021 r. przekazano stronie w formie elektronicznej (na adres: [...] nowe ustalenia zebrane w sprawie.

Według Ministra, gatunki: miko czarny (Callimico goeldii) oraz marmozeta lwia (Leonlopithecus rosalia) są ujęte w załączniku I Konwencji o międzynarodowym handlu dzikimi zwierzętami i roślinami gatunków zagrożonych wyginięciem (CITES) (Dz. U. z 1991 r. nr 27 poz. 112) i Aneksie A przepisów ww. rozporządzenia Unii Europejskiej w zakresie handlu dziką fauną i florą. Osoba zamierzająca prowadzić działalność komercyjną w stosunku do takich okazów musi uzyskać świadectwa zwalniające z zakazu podejmowania działań komercyjnych, zgodnie z art. 8 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97, po spełnieniu stosownych warunków, w danym przypadku w zakresie potwierdzenia legalności ich pochodzenia, stosownie do art. 8 ust. 3 lit. d) rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97. Zgodnie z art. 54 pkt 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 865/2006, okaz może być uznany za urodzony i wyhodowany w niewoli, jeśli stado hodowlane (z którego pochodzi) ma legalne pochodzenie i zostało utworzone zgodnie z przepisami prawa.

W celu weryfikacji spełnienia przesłanek wydania wnioskowanych świadectw, w związku z wcześniej uzyskanymi od niemieckiego organu CITES informacjami na temat konieczności anulowania świadectw wydanych dla posiadacza: A. K., dla osobników gatunków: Leonlopithecus rosalia, Leonlopithecus caissara i Callimico goeldii, w tym dla osobników zakupionych przez wnioskodawczynię i objętych przedmiotowym wnioskiem, dla których przedstawiono kopie świadectw o numerach [...], [...], [...] oraz [...], ponownie wystąpiono do niemieckiego organu zarządzającego CITES z prośbą o potwierdzenie przekazanych informacji.

Zdaniem organu, uzyskano jednoznaczne stanowisko wspomnianego organu podtrzymujące wcześniejsze ustalenia i decyzje w zakresie anulowania wyżej przywołanych świadectw. Według Ministra, przedstawione przez wnioskodawcę wyjaśnienia oraz okoliczności nie mają merytorycznego wpływu na ujawnione w postępowaniu, wiążące dla organu, fakty dotyczące zakwestionowania przez organ zarządzający CITES Niemiec, legalnego pochodzenia osobników współtworzących stado hodowlane osobników objętych wnioskiem.

Minister stwierdził, że podstawowy warunek wydania wnioskowanych świadectw - potwierdzenie legalności pochodzenia zarówno wnioskowanych osobników, jak i stada hodowlanego, z którego się one wywodzą - nie został spełniony. Anulowanie wyżej wymienionych świadectw, związane z ujawnieniem okoliczności skutkujących brakiem możliwości potwierdzenia ich legalnego pochodzenia, oznacza brak spełnienia przesłanek zawartych w art. 54 pkt 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 865/2006, skutkujący brakiem możliwości uznania objętych wnioskami osobników za urodzone i wyhodowane w niewoli, w myśl omawianych przepisów UE dotyczących handlu dziką fauną i florą, a także uniemożliwia wydanie wnioskowanych świadectw zwalniających z zakazów dotyczących podejmowania działań komercyjnych, zgodnie z art. 8 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97.

W piśmie z 30 lipca 2021 r. skarżąca reprezentowana przez adw. K. P. złożyła skargę na decyzję Ministra z [...] czerwca 2021 r., znak [...], zarzucając: 1. naruszenie art. 54 pkt 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 865/2006; 2. naruszenie art. 80 k.p.a., art. 84 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a.

W skardze wniesiono o: 1. uchylenie w całości skarżonej decyzji; 2. zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych; 3. rozpoznanie sprawy także poza zakresem zarzutów stosownie do art. 134 p.p.s.a.

W odpowiedzi na skargę Minister podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

W piśmie z 13 września 2021 r. pełnomocnik skarżącej złożył uzupełnienie skargi i podtrzymał zarzuty przedstawione w skardze. W uzasadnieniu uzupełnienia skargi wskazano, że ustalenia faktyczne i koncentracja materiału dowodowego są wyłączną domeną skarżonego organu administracji stosownie do art. 80 k.p.a. oraz 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. Według pełnomocnika skarżącej, organ dokonał ustaleń, że niemieckie świadectwa wydane dla jednego z rodziców zostały anulowane "w związku z ujawnieniem okoliczności skutkujących brakiem możliwości potwierdzenia ich legalnego pochodzenia", co samo w sobie jest tak lakoniczne, że nie wytrzymuje wymagań z art. 107 § 3 k.p.a. Organ administracji musi przeprowadzić własne postępowanie dowodowe w możliwie szerokim zakresie, korzystając z otwartego katalogu środków dowodowych przewidzianego w art. 75 k.p.a. Zdaniem pełnomocnika skarżącej, twierdzenie to jest dodatkowo wsparte przez treść art. 55 rozporządzenia Komisji (WE) nr 865/2006. Co istotne, podstawowym obowiązkiem organu jest zbadanie osobników, dla których miałyby być wydane zaświadczenia. Określenie rodowodu na podstawie dokumentów z państwa trzeciego jest tylko jedną z możliwości dokonania prawidłowych ustaleń faktycznych, która jednak nie wyłącza – w braku właściwego materiału dowodowego – możliwości dokonania ustaleń w inny sposób, a sugerowaną metodą w prawie UE jest wykonanie analizy np. krwi. W ocenie pełnomocnika skarżącej, samo anulowanie świadectwa pochodzenia dla jednego z osobników (rodziców) nie świadczy też o tym, że rodzic nie pochodzi z niewoli, a wyłącznie o tym, że organ niemiecki nie ustalił tej okoliczności w sposób dla niego jednoznaczny. Organ z takiej możliwości nie skorzystał poprzestając na poszukiwaniu prawdy materialnej, przerzucając dodatkowo odpowiedzialność za wynik postępowania na stronę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada, czy organ administracji orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie była decyzja Ministra Klimatu i Środowiska z [...] czerwca 2021 r., znak [...]. Skargę należało oddalić, albowiem zaskarżona decyzja Ministra nie narusza przepisów prawa w sposób upoważniający Sąd do jej wyeliminowania z obrotu prawnego.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Ministra z [...] czerwca 2021 r., znak [...], Sąd uznał, że skarga nie jest uzasadniona, bowiem organ orzekający w II instancji nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie.

Tytułem wstępu wskazać wypada, że stosownie do treści art. 15 k.p.a. postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Do uznania, że zasada dwuinstancyjności została zrealizowana, nie wystarcza stwierdzenie, że w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni. Realizując zasadę dwuinstancyjności organ odwoławczy na nowo ponownie rozpatruje sprawę administracyjną w jej całokształcie. Cechą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego jest bowiem to, że organ w drugiej instancji ponownie rozpatruje oraz rozstrzyga sprawę rozpoznaną i rozstrzygniętą przez organ pierwszej instancji. Nie oznacza to wprawdzie, że organ w drugiej instancji powtarza całe postępowanie wyjaśniające, lecz opierając się na materiale dowodowym zasadniczo zebranym w toku postępowania w I instancji, organ odwoławczy materiał ten jeszcze raz poddaje ocenie, przy czym czyni to między innymi w kontekście zarzutów odwołania, a w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wyjaśnia, w zależności od wyniku tej oceny, podstawy faktyczne i prawne swojego rozstrzygnięcia, a tym samym podzielenia stanowisko organu I instancji lub przyznania racji wnoszącemu środek odwoławczy. Jednocześnie dostrzec należy, że organ odwoławczy w postępowaniu administracyjnym ma kompetencję do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego (art. 136 i art. 138 § 2). Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że Minister w ponownie prowadzonym postępowaniu nie naruszył art. 15 k.p.a.

W ocenie Sądu, motywy decyzji organu odwoławczego zostały tak ujęte, aby strona mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy dotyczącej odmowy wydania świadectw zwalniających z zakazów określonych w art. 8 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97, wobec 1 osobnika miko czarnego (Callimico goeldii) oraz 3 osobników marmozety lwiej (Leontopithecus rosalia).

Wbrew stanowisku skarżącej, Minister w decyzji po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zajął własne stanowisko w niniejszej sprawie dotyczącej odmowy wydania świadectw zwalniających z zakazów określonych w art. 8 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97 i nie ograniczył się do opisu przebiegu postępowania i przytoczenia przepisów oraz powtórzenia stanowiska przedstawionego w decyzji tego organu z [...] kwietnia 2021r.

Przenosząc przedstawione uwagi na grunt sprawy niniejszej stwierdzić należy, że Minister rozpatrując wniosek skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy nie dopuścił się naruszenia - w stopniu mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie – zarzucanych w skardze przepisów: art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Przepis art. 7 k.p.a. wskazuje, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Natomiast art. 77 § 1 k.p.a. zobowiązuje organ do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego organ ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Minister nie naruszyły cytowanych wyżej przepisów, ponieważ podjął w ocenie Sądu, wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

Nie jest zasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 54 i 55 rozporządzenia Komisji (WE) nr 865/2006 z 4 maja 2006 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97 w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi (Dz.U.UE.L.2006.166.1 z 19 czerwca 2006 r., dalej: rozporządzenie Komisji (WE) nr 865/2006) przez barak rzeczywistego odniesienia się do tez i argumentacji podniesionych przez stronę w trakcie postępowania oraz wyjaśnień organu administracji w Niemczech, a także przez brak przedstawienia motywów i uzasadnienia decyzji z odniesieniem się do katalogu przesłanek uprawniających organ do wydania decyzji odmawiającej wydania świadectw zwalniających z zakazów określonych w art. 8 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97 z 9 grudnia 1996 r. w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi (Dz.U.UE.L.1997.61.1 z 3 marca 1997 r.).

Zdaniem Sądu, uzasadnienie decyzji Ministra z [...] czerwca 2021 r., znak [...] zostało skonstruowane w sposób umożliwiający realizację zasady przekonywania, o której mowa w art. 11 k.p.a. Jednocześnie uzasadnienie to umożliwia Sądowi sprawdzenie prawidłowości toku rozumowania organu ponownie rozpatrującego sprawę i wydającego decyzję oraz motywów rozstrzygnięcia. Zasada przekonywania nie jest zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do faktów istotnych dla danej sprawy. Wszelkie okoliczności i zarzuty strony, a zwłaszcza te, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, zostały rzetelnie omówione i wnikliwie przeanalizowane w decyzji Ministra z [...] czerwca 2021 r., znak [...].

Uzasadnienie zaskarżonej do Sądu decyzji Ministra wskazuje przesłanki, którymi kierował się ten organ wydając to orzeczenie. Minister w uzasadnieniu decyzji [...] czerwca 2021 r., znak [...] w sposób wyczerpujący wyjaśnił podstawę rozstrzygnięcia i okoliczności, które przemawiały za utrzymaniem w mocy decyzji Ministra z [...] kwietnia 2021 r., znak [...], odmawiającej wydania świadectw zwalniających z zakazów określonych w art. 8 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97, wobec 1 osobnika miko czarnego (Callimico goeldii) oraz 3 osobników marmozety lwiej (Leontopithecus rosalia).

Nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty przedstawione w skardze dotyczące naruszenia art. 54 i 55 rozporządzenie Komisji (WE) nr 865/2006).

Odnosząc się do tego zarzutu wskazać należy, że to skarżąca do wniosku w sprawie wydania świadectw zwalniających z zakazów określonych w art. 8 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97, jako dokumenty rodziców osobników objętych wnioskami przedstawiła następujące dla poszczególnych osobników: 1. Dla miko czarnego: samiec oznakowany transponderem o numerze: [...], objęty świadectwem niemieckim nr [...] z 6 sierpnia 2013 r.; 2. Dla marmozety lwiej: - samica oznakowana transponderem o numerze: [...], objęta świadectwem niemieckim nr [...] z 5 stycznia 2015 r., samica oznakowana transponderem o numerze: [...], objęta świadectwem niemieckim nr [...] z 7 stycznia 2014 r., samiec oznakowany transponderem o numerze: [...], objęty świadectwem niemieckim nr [...] z 2 sierpnia 2016 r.

Organ prowadził analizę korespondencji związanej ze świadectwami anulowanymi przez organ niemiecki w związku z inną sprawą, dotyczącą osobników, których rodzicami były m.in. osobniki będące przedmiotem niniejszego wniosku.

Wyjaśnić należy, że miko czarny (Callimico goeldii) i marmozeta lwia (Leontopithecus rosalia) są ujęte w załączniku I Konwencji o międzynarodowym handlu dzikim zwierzętami i roślinami gatunków zagrożonych wyginięciem sporządzonej w Waszyngtonie w dniu 3 marca 1973 r. (Dz.U. z 1991 r. Nr 27 poz. 112, dalej: Konwencja CITES - od angielskiego Convention on International Trade in Endangered Species of Wild Fauna and Flora) oraz w Załączniku A przepisów rozporządzenia Rady (WE) Nr 338/97 z 9 grudnia 1996 r. w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi (Dz.U.UE.L.1997.61.1 z 3 marca 1997 r., dalej: rozporządzenie Rady (WE) nr 338/97).

Osoba zamierzająca prowadzić działalność komercyjną w stosunku do takich okazów musi uzyskać świadectwa zwalniające z zakazu podejmowania działań komercyjnych, zgodnie z art. 8 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97, po spełnieniu stosownych warunków, w danym przypadku w zakresie potwierdzenia legalności ich pochodzenia, stosownie do art. 8 ust. 3 lit. d) rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97. W myśl art. 54 pkt 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 865/2006 z 4 maja 2006 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97 w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi [Dz.U.UE.L.2006.166.1 z 19 czerwca 2006 r., dalej: rozporządzenie Komisji (WE) nr 865/2006], okaz może być uznany za urodzony i wyhodowany w niewoli, jeśli stado hodowlane (z którego pochodzi) zostało utworzone zgodnie z przepisami prawa. W niniejszej sprawie kontrolowanej przez Sąd, wszystkie uprzednio wydane świadectwa dla objętych wnioskiem osobników zostały przez organ niemiecki anulowane. Nie przedstawiono także innych dokumentów, które mogłyby świadczyć o legalnym pochodzeniu ww. osobników. Skoro zdaniem organu niemieckiego, świadectwa te nie powinny zostać wydane, to w świetle obecnie posiadanych informacji nie mogą zostać wydane również inne świadectwa dla osobników, których dotyczył przedmiotowy wniosek, niezależnie od tego który organ zarządzający CITES w krajach UE byłby adresatem wniosków o ich wydanie.

Informacje o anulowaniu świadectw o numerach: [...], [...], [...] oraz [...] organ niemiecki przekazał początkowo w korespondencji mailowej, a następnie potwierdził, przekazując skan oficjalnego pisma, w którym anulowano szereg dokumentów, w tym dokumenty związane z przedmiotem tego postępowania. Jako przyczynę anulowania świadectw regionalny organ zarządzający CITES w [...] podał prowadzenie sprawy karnej przeciw posiadaczowi, który wprowadził w błąd organ niemiecki - świadectwa zostały wydane na podstawie fałszywych przesłanek. Nie można zatem udowodnić żadnego legalnego potomstwa dla zwierząt będących w posiadaniu A.K. tunków będących przedmiotem niniejszego postępowania ze względu na braki i nieścisłości w informacjach dotyczących ich pochodzenia. W stanowiącej część pisma tabeli (5 ponumerowanych stron) rozpisującej informacje dla poszczególnych osobników, dla których świadectwa zostały anulowane, na stronie 3 i 4 odniesiono się do przedmiotowych osobników: miko czarny (Callimico goeldii), samiec, oznakowany transponderem o numerze: [...], objęty świadectwem niemieckim nr [...] z 6 sierpnia 2013 r.; przyczyna anulowania: legalne pochodzenie/pozyskanie potomstwa nie zostało udowodnione. Marmozeta lwia (Leontopithecus rosalia), samica, oznakowana transponderem o numerze: [...], objęta świadectwem niemieckim nr [...] z 7 stycznia 2014 r.; przyczyna anulowania: legalne pochodzenie/pozyskanie potomstwa nie zostało udowodnione. Marmozeta lwia (Leontopithecus rosalia), samica, oznakowana transponderem o numerze: [...], objęta świadectwem niemieckim nr [...] z 5 stycznia 2015 r.; przyczyna anulowania: legalne pochodzenie/pozyskanie potomstwa nie zostało udowodnione. Marmozeta lwia (Leontopithecus rosalia), samiec, oznakowany transponderem o numerze: [...], objęty świadectwem niemieckim nr [...] z 2 sierpnia 2016 r.; przyczyna anulowania: legalne pochodzenie/pozyskanie potomstwa nie zostało udowodnione.

Zdaniem Sądu, wobec powyższego, Minister miał podstawy, aby stwierdzić, że nie spełniono wymogów wynikających z art. 54 rozporządzenia Komisji (WE) nr 865/2006, dotyczących hodowlanego pochodzenia przedmiotowych osobników.

Minister prawidłowo przyjął, że nie ma wydanych ważnych świadectw UE, które mogłyby poświadczyć legalne hodowlane pochodzenie przedmiotowych osobników, nie przedstawiono także żadnej innej dokumentacji, mogącej świadczyć o legalnym hodowlanym pochodzeniu przedmiotowych osobników. W stanie faktycznym i prawnym obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji tj. [...] czerwca 2021 r. nie istniała możliwość wydania dla osobnika miko czarnego oraz 3 osobników marmozety lwiej przedmiotowych świadectw zwalniających z zakazów określonych w art. 8 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97.

Zgodnie z art. II ust. 1 o Konwencji o międzynarodowym handlu dzikim zwierzętami i roślinami gatunków zagrożonych wyginięciem, załącznik I obejmuje wszystkie gatunki zagrożone wyginięciem, które są lub mogą być przedmiotem handlu. Handel okazami tych gatunków powinien być poddany szczególnie ścisłej reglamentacji w celu zapobieżenia dalszemu zagrożeniu ich istnienia i może być dozwolony jedynie w wyjątkowych okolicznościach. Reglamentacja administracyjna na gruncie niniejszej sprawy oznacza sferę działalności Ministra Klimatu i Środowiska, której istotą jest ograniczenie swobody działalności gospodarczej w imię szeroko pojętego interesu społecznego (ochrona przyrody) podstawowymi formami działalności reglamentacyjnej jest system nakazów i zakazów. Odmowa wydania świadectw zwalniających z zakazów określonych w art. 8 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97 jest administracyjnoprawną formą zasady reglamentacji w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi.

W myśl art. 11 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97, bez uszczerbku dla bardziej rygorystycznych środków, które Państwa Członkowskie mogą przyjąć lub utrzymać, zezwolenia i świadectwa wydane przez właściwe organy Państw Członkowskich zgodnie z niniejszym rozporządzeniem są ważne w całej Wspólnocie. Według art. 11 ust. 2 lit.a, tego rozporządzenia, jednakże wszelkie takie zezwolenie lub świadectwo oraz wszelkie zezwolenie lub świadectwo wydane na jego podstawie uważa się za nieważne, jeśli właściwy organ lub Komisja, po konsultacji z właściwym organem, który wydał zezwolenie lub świadectwo, ustali, że zostało ono wydane na podstawie błędnego założenia, że warunki jego wydania zostały spełnione.

Osoba zamierzająca prowadzić działalność komercyjną w stosunku do takich okazów winna uzyskać świadectwa zwalniające z zakazu podejmowania działań komercyjnych, zgodnie z art. 8 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97, po spełnieniu stosownych warunków, w danym przypadku w zakresie potwierdzenia legalności ich pochodzenia, stosownie do art. 8 ust. 3 lit. d) rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97. Według art. 8 ust. 3 lit. d rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97, zgodnie z wymogami innego prawodawstwa wspólnotowego dotyczącego ochrony dzikiej fauny i flory organ administracyjny Państwa Członkowskiego, w którym znajdują się okazy, może przyznać zwolnienie od zakazów określonych w ust. 1 poprzez wydanie stosownego świadectwa, po indywidualnym rozpatrzeniu sprawy, jeżeli okazy: są okazami gatunku zwierząt, które urodziły się i zostały wyhodowane w niewoli lub są sztucznie rozmnożonymi okazami gatunku roślin lub stanowią części lub produkty pochodne takich okazów.

Zgodnie z art. 54 pkt 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 865/2006, okaz może być uznany za urodzony i wyhodowany w niewoli, jeśli stado hodowlane (z którego pochodzi) zostało utworzone zgodnie z przepisami prawa. Z tego powodu, w przypadku wniosków o wydanie świadectw na osobniki pozyskane z hodowli, niezbędne jest przekazanie dokumentacji dotyczącej legalnego pozyskania osobników rodzicielskich, a niejednokrotnie również poprzednich pokoleń. W przypadku, gdy dla rodziców wydano świadectwo CITES, stwierdzające ich legalność (w szczególności: pochodzenie hodowlane), nie ma potrzeby badania pochodzenia poprzednich pokoleń, ponieważ do takiej analizy doszło przed wydaniem przedmiotowych dokumentów. Dlatego załączenie do wniosku świadectw zwalniających z zakazów dotyczących podejmowania działań komercyjnych na rodziców osobników objętych wnioskami było działaniem właściwym.

W piśmiennictwie zwrócono uwagę, że międzynarodowy handel okazami dzikiej fauny i flory stanowi poważne zagrożenie dla wielu gatunków fauny i flory (zob. Aprzyborowska-Klimczak, Ochrona przyrody. Studium prawno międzynarodowe, Lublin 2004, s. 210).

Z akt adm. sprawy o sygn. akt sądowych: IV SA/Wa 1149/21 oraz sprawy oznaczonej sygn. IV SA/Wa 1150/21 wynika, że informację o anulowaniu świadectw, organ niemiecki przekazał początkowo w korespondencji mailowej, a następnie potwierdzono to przekazując skan oficjalnego pisma anulującego szereg dokumentów. Jako przyczynę uzasadniającą anulowanie świadectw regionalny organ zarządzający CITES w [...] wskazał na prowadzenie sprawy karnej przeciw posiadaczowi tych dokumentów, który wprowadził w błąd organ niemiecki - świadectwa zostały wydane w oparciu o fałszywe przesłanki. W aktach adm. sprawy oznaczonej sygn. IV SA/Wa 1150/21 znajduje się zestawienie tabelaryczne zawierające dane dotyczące anulowanych świadectw. Obejmują one następujące informacje: numer dokumentu, datę wystawienia, urząd wystawcy, nazwę gatunku objętego ochroną, status ochrony, rodzaj gatunku (żeński, męski), datę urodzenia, numer transpondera, uzasadnienie anulowania świadectwa oraz uwagi.

W świetle dokumentów zgromadzonych w sprawie oraz wyjaśnień niemieckiego organu zarządzającego, Minister nie miał podstaw do stosowania w niniejszej sprawie art. 55 rozporządzenia Komisji (WE) nr 865/2006. Wskazać należy, że racjonalność argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu decyzji Ministra z [...] czerwca 2021 r., znak [...] zawiera w sobie element przewidywania skutków postępowania sprzecznego z przepisami prawa. Ustalenia organu, zaakceptowane przez Sąd nie były zatem dowolne. Zgodnie z treścią art. 55 rozporządzenia Komisji (WE) nr 865/2006, w przypadku gdy dla celów art. 54, art. 62 ust. 1 lub art. 63 ust. 1 właściwe organy uznają za konieczne określenie rodowodu zwierzęcia poprzez analizę krwi lub innych tkanek, taka analiza lub niezbędne próbki są udostępniane w sposób określony przez te organy. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących braku zastosowania w niniejszej sprawie przez Ministra art. 55 rozporządzenia Komisji (WE) nr 865/2006 wskazać należy, że przepis ten nie reguluje odrębnego trybu osiągania przez właściwy organ celów uregulowanych w art. 54 ww. rozporządzenia. Określenie rodowodu na podstawie art. 55 rozporządzenia Komisji (WE) nr 865/2006, może bowiem nastąpić w wyjątkowych przypadkach, gdy dla celów określonych art. 54, art. 62 ust. 1 lub art. 63 ust. 1 właściwe organy uznają za konieczne określenie rodowodu zwierzęcia poprzez analizę krwi lub innych tkanek zwierzęcia. Słowa "organy uznają za konieczne" występujące w art. 55 rozporządzenia Komisji (WE) nr 865/2006, należy rozumieć w ten sposób, że organy uznają za bezwzględnie potrzebne, czyli takie, którego nie można uniknąć, niedającego się zaprzeczyć. Ponadto warunek konieczny, warunek sine qua non, to warunek, który musi być spełniony, aby mogło zajść jakieś zdarzenie. W ocenie Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy nie można było mówić o bezwzględnej potrzebie określenia rodowodu zwierzęcia poprzez analizę krwi lub innych tkanek zwierzęcia.

Z treści art. 55 rozporządzenia Komisji (WE) nr 865/2006 wynika zatem, że wyjątkowych sytuacjach można przeprowadzić dowód w postaci analizy krwi lub innych tkanek. Aby było to możliwe, konieczne jest wystąpienie warunku w postaci uznania przez właściwe organu, że jest to konieczne.

Przepis art. 55 cytowanego wyżej rozporządzenia nakłada na właściwy organ obowiązek udostępniania w sposób określony przez te organy analiz lub niezbędnych próbek. Art. 55 jest przepisem wspólnym dla realizacji celów określonych w art. 54, art. 62 ust. 1 lub art. 63 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 865/2006 i z tego też powodu jego treść nie może być rozumiana jako alternatywny lub dodatkowy sposób realizacji celów określonych art. 54, art. 62 ust. 1 lub art. 63 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 865/2006.

Według Sądu, wiedza jaką posiadał Minister jako organ zarządzający ochroną gatunków dzikiej fauny i flory na podstawie akt tej sprawy nie dawała podstaw do uznania za konieczne określenia rodowodu zwierzęcia przez analizę krwi lub innych tkanek. Skoro powodem anulowania świadectw CITES przez właściwy organ niemiecki było jednoznaczne i niewątpliwe stwierdzenie nieudokumentowanego potomstwa w ramach analizy wszystkich dokumentów wymienionych w zestawieniu tabelarycznym (obejmującym również gatunki będące przedmiotem kontrolowanego postępowania), to w ocenie Sądu, nie było tym bardziej podstaw do stosowania w niniejszej sprawie art. 55 rozporządzenia Komisji (WE) nr 865/2006. Zdaniem Sądu wykładnia art. 54 pkt 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 865/2006 dokonana przez Ministra w niniejszej sprawie nie zagraża osiągnięciu nadrzędnego celu przyświęcającemu temu rozporządzeniu, jakim jest zapewnienie możliwie najszerszej ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi zgodnie z celami i zasadami Konwencji o międzynarodowym handlu dzikim zwierzętami i roślinami gatunków zagrożonych wyginięciem sporządzonej w Waszyngtonie w dniu 3 marca 1973 r. Z przepisów art. 54 pkt 2 i art. 55 rozporządzenia Komisji (WE) nr 865/2006 płyną określone dla właściwego organu obowiązki, tj. najpierw obowiązkiem właściwego organu powinno być ustalenie czy stado hodowlane zostało utworzone zgodnie z przepisami prawa stosowanymi wobec tego stada w momencie jego nabycia i jest utrzymywane w sposób niewywierający negatywnego wpływu na przetwarzanie danych gatunków żyjących w środowisku naturalnym, a następnie ewentualne przeprowadzenie dowodów uznanych przez organ za konieczne dla ustalenia stanu faktycznego sprawy w kontekście celów art. 54, art. 62 ust. 1 lub art. 63 ust. 1, co wprost wynika z treści art. 55 rozporządzenia. W ocenie Sądu, materiał dowodowy był pełny i dawał podstawę do prawidłowego wyjaśnienia i ustalenia stanu faktycznego sprawy na podstawie art. 54 pkt 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 865/2006 oraz dokumentów przesłanych przez organ zarządzający CITES w Niemczech. Pełnomocnik skarżącej podnosząc w skardze zarzut dotyczący braku zastosowania art. 55 ww. rozporządzenia nie wskazał ponadto w jakim celu i na jaką okoliczność należało przeprowadzić analizę krwi lub innych tkanek zwierzęcia, skoro już na wstępie nie można było udowodnić żadnego legalnego potomstwa dla zwierząt w posiadaniu A. K. z gatunków wymienionych w zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu, strona skarżąca skutecznie nie zakwestionowała kompletności dowodów zgromadzonych przez organ. Minister prowadząc niniejszą sprawę w przedmiocie odmowy wydania świadectw zwalniających od zakazów określonych w art. 8 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97 nie miał obowiązku przeprowadzenia dowodu z analizy krwi lub innych tkanek zwierzęcia. Według Sądu, dowód ten, z punktu widzenia celu i przedmiotu postępowania (art. 54, art. 62 ust. 1 lub art. 63 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97) nie był istotny dla wyjaśniania wszystkich okoliczności sprawy, skoro dokumenty wysłane przez organ zarządzający CITES w Niemczech zostały prawidłowo włączone do akt sprawy. Wykorzystanie przez Ministra dowodów zgromadzonych w innym postępowaniu w Niemczech nie naruszyło zasady zapewnienia stronie postępowania czynnego w nim udziału. Zdaniem Sądu, strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, co w rozpoznawanej sprawie miało miejsce. W niniejszej sprawie strona nie została zatem pozbawiona takiej możliwości. Wskazać należy, że na ocenę znaczenia dowodu, o którym mowa art. 55 rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97 z perspektywy sformułowania podstawy faktycznej decyzji wpływa wiele różnorodnych czynników nie tylko ze sfery prawa, lecz i logiki, czy psychologii. Wewnętrzne przekonanie, wiedza i doświadczenie życiowe organu wpływa na to, czy określony środek dowodowy, ze względu na indywidualne cechy i towarzyszące mu obiektywne okoliczności, zasługuje na to, by uznać go za wiarygodny. Funkcję Organu Zarządzającego Konwencji o międzynarodowym handlu dzikimi zwierzętami i roślinami gatunków zagrożonych wyginięciem w Polsce pełni Minister Klimatu i Środowiska.

Nie można zgodzić się z zarzutem pełnomocnika skarżącej, że "organ administracji poprzestał na ustaleniu, że anulowano świadectwa pochodzenia w państwie trzecim".

W ocenie Sądu, Minister podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia oraz załatwienia sprawy, w pierwszym rzędzie rozważając, jakie fakty mają w sprawie znaczenie. Minister wyjaśnił w szczególności okoliczności faktyczne objęte hipotezą przepisów prawa materialnego znajdujących zastosowanie w niniejszej sprawie i rozważył te przepisy w świetle prawidłowo ustalonego stanu faktycznego. Według Sądu, postępowanie w przedmiocie odmowy wydania świadectw zwalniających z zakazów określonych w art. 8 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97 zostało przeprowadzone z pełnym zachowaniem praw strony w tym postępowaniu.

Zgodnie z art. 80 k.p.a., organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Kodeks postępowania administracyjnego nie określa żadnych metod ani też reguł oceny przez organ wyników przeprowadzonego postępowania dowodowego. Zarówno w orzecznictwie sądowym jak i w piśmiennictwie przyjmuje się jednolicie, że dokonywana przez organ ocena dowodów odbywa się w ramach swobodnej ich oceny. Zasada swobodnej oceny dowodów stanowi ukoronowanie całego procesu dowodowego. Przyjąć należy, że wiedza i doświadczenie życiowe, połączone z zasadami logiki, to te kryteria, które winny być stosowane przez organ przy dokonywaniu oceny zebranego materiału dowodowego. Konieczność dokonania tej oceny nadaje przeprowadzanej czynności charakter zobiektywizowany, pozwalający na wyodrębnienie kryteriów podlegających kontroli. Zasada swobodnej oceny dowodów jest jednym z koniecznych środków zapewniających podjęcie przez organ podatkowy rozstrzygnięcia zgodnie z rzeczywistym stanem rzeczy (prawdą obiektywną). Z zasady tej wynika, że organ - przy ocenie stanu faktycznego - nie jest skrępowany żadnymi regułami ustalającymi wartości poszczególnych dowodów, wymaga jednak oparcia się na całym materiale dowodowym z przyjęciem wzajemnych łączności dowodów (patrz: M. Jaskólska, A. Wróblewski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2011, teza 8,9, s.524).

Podkreślić także należy, że nałożony z art. 77 § 1 k.p.a., na organ obowiązek zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego nie ma charakteru absolutnego. Nie można bowiem nakładać na organy nieograniczonego obowiązku poszukiwania dowodów o faktach, o których istnieniu często jedynie ma wiedzę strona, gdyż w nich uczestniczy. Zatem strona prowadzonego postępowania powinna również brać czynny udział w ustalaniu istotnych dla sprawy faktów a nie jedynie kwestionować zebrany przez organy materiał dowodowy.

W stosunku do osobników będących przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie obowiązuje zasada absolutnej wyższości potrzeb ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze handlu nimi nad interesem gospodarczym. Takiemu sposobowi wykładni przepisów rozporządzenia Komisji (WE) nr 865/2006 dał wyraz NSA w wyroku z 12 lutego 2010 r., sygn. II OSK 1167/08, w którym stwierdzono, że "w niniejszej sprawie zachodziło jednocześnie wzajemne przenikanie się prawa polskiego i prawa wspólnotowego. W takiej sytuacji podstawowym obowiązkiem sędziego krajowego jest nadawanie regulacji prawa wewnętrznego takiego sensu normatywnego, który będzie pozostawał w zgodzie z porządkiem prawnym Wspólnoty Europejskiej. Jak podkreślił bowiem Europejski Trybunał Sprawiedliwości w sprawie «Munster», stosując prawo krajowe sąd państwa członkowskiego zobowiązany jest tak dalece, jak to jest w ogóle możliwe, wykładać je w sposób zgodny z wymogami prawa wspólnotowego (por. pkt 34 wyroku ETS z dnia 5 października 1994 r. w sprawie C-165/91 Simon J.M. van Munster przeciwko Rijksdienst voor Pensioenen, ECR 1994/10/1-04661 lex nr 120044). Stąd dokonując wykładni art. 52 i 56 ustawy o ochronie przyrody należy kierować się dyrektywami wykładni prowspólnotowej. Oznacza to obowiązek interpretowania przepisów krajowych w sposób zapewniający efektywność prawa wspólnotowego oraz umożliwiający prawidłowe funkcjonowanie multicentrycznego porządku prawnego, zakładającego współistnienie prawa pochodzącego z ośrodków krajowych i unijnych. Obowiązek ten rozciąga się również na poszanowanie reguł wytyczanych przez ETS w zakresie odczytania treści prawa wspólnotowego. Dokonując wykładni powołanych wyżej przepisów prawa krajowego, wymagane było więc odpowiednie uwzględnienie przepisów prawa Unii Europejskiej i reguł wykładni postulowanych w tym, czy podobnym zakresie, w orzecznictwie wspólnotowym".

Polska jest stroną Konwencji CITES. W prawie UE przepisy CITES zostały wprowadzone przez dwa stosowane w niniejszej sprawie rozporządzenia UE: rozporządzenie Rady (WE) nr 338/97 oraz rozporządzenie wykonawcze Komisji (WE) nr 865/2007. Podstawowa różnica między Konwencją CITES, stosowanymi w niniejszej sprawie rozporządzeniami UE polega na tym, że o ile Konwencja CITES dotyczy przede wszystkim przewożenia przez granicę, to prawo UE reguluje także obrót wewnątrz UE. Rozporządzenia te obowiązują w Polsce bezpośrednio. Stosownie do art. 288 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864)2 ze zm.; dalej: TfUE), rozporządzenie ma zasięg ogólny, wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich. Pojęcie "zasięg ogólny" oznacza, że rozporządzenie jest aktem prawnym stosowalnym w odniesieniu do obiektywnie określonych stanów faktycznych i wywołującym skutki prawne w odniesieniu do ogólnie i abstrakcyjnie określonych grup osób. Konsekwencją przyjęcia bezpośredniego obowiązywania jest, że rozporządzenia stają się z dniem ich wejścia w życie częścią wewnętrznych porządków prawnych państw członkowskich. Z kolei bezpośredniość stosowania oznacza, że wejście w życie rozporządzenia i jego stosowanie nie jest zależne od jakiegokolwiek aktu włączającego go do prawa krajowego, nie jest więc jest konieczny dla ich mocy obowiązującej akt inkorporacji zawartych w nich treści do prawa wewnętrznego państw członkowskich.

W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.