Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 3083/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-02-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6279 Inne o symbolu podstawowym  627
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 438 ust 1, art. 438 ust. 2, art. 444 ust 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1650
law: Ustawa z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Golat (spr.) Sędziowie sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran sędzia WSA Tomasz Wykowski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 lutego 2017 r. sprawy ze skargi L.S na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...].09.2016 r. nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...].06.2016 r. sygn. [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści.

W dniu [...].06.2016 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wydał postanowienie odmawiające L. S. (określanemu dalej jako skarżący) wydania zaświadczenia o treści żądanej, w którym to postanowieniu udzielił informacji, iż zachodzą przesłanki do umieszczenia danych L. S. w wykazie i dane osobowe cudzoziemca figurują w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany oraz w Systemie Informacyjnym Schengen, z terminem obowiązywania wpisu do dnia 14.12.2020 r. Poinformowano zainteresowanego, iż podstawę prawną wpisu danych L. S. w ww. wykazie i Systemie Informacyjnym Schengen stanowi art. 435 ust. 1 pkt 4, w związku z art. 438 ust. 1 pkt 8 oraz art. 443 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U z 2013 r. poz. 1650, z późn. zm.), określanej dalej jako ustawa. Ponadto, zgodnie z art. 444 ust. 2 ustawy Szef Urzędu odmówił udostępnienia informacji o podstawie faktycznej wpisu bowiem dane są umieszczone w wykazie na podstawie art. 435 ust. 1 pkt 4 ustawy.

W dniu [...].07.2016 r. do Urzędu do Spraw Cudzoziemców wpłynął wniosek L. S. o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej usunięcia danych.

Zaskarżonemu postanowieniu Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców zarzucono naruszenie art. 438 ust. 2 ustawy poprzez przyjęcie, że przepis ten nie znajduje zastosowania w sytuacji, w której wpis do wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany oraz do Systemu Informacyjnego Schengen nastąpił na podstawie art. 435 ust. 1 pkt 4 ustawy, podczas gdy taka okoliczność nie wynika z ustawy o cudzoziemcach.

W uzasadnieniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy L. S. podniósł, iż w jego ocenie art. 438 ust. 2 ustawy ma zastosowanie "do całego ustępu 1 art. 438 ustawy o cudzoziemcach". Wywodził, że początek biegu okresu, na jaki następuje umieszczenie danych cudzoziemca w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany każdorazowo powinno wyznaczać jedno ze zdarzeń, o których mowa w art. 438 ust. 2 ustawy, a zatem wykonanie decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu albo upływ terminu dobrowolnego powrotu określonego w decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, w przypadku braku informacji o wykonaniu tej decyzji albo też samo wydanie decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, w przypadku gdy w decyzji nie określono terminu dobrowolnego powrotu.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców postanowieniem z dnia [...].09.2016 r. [...] utrzymał w mocy postanowienie z [...].06.2016 r.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a w skardze zarzucono:

1. naruszenie art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm., zwanej dalej K.p.a. i art. 80 K.p.a. mające wpływ na wynik sprawy, polegające na błędnej ocenie materiału dowodowego w zakresie wypełnienia wskazanej w art. 435 ust. 1 pkt 4) przesłanki wpisania do wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany,

2. naruszenie art. 6 K.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP poprzez nieuzasadnione dokonanie wykładni "systemowej" art. 435 ust. 1 pkt 4, w zw. z art. 438 ust. 1 pkt 8 i art. 438 ust. 2 ustawy, celem wyeliminowania rezultatu, który organ uważa błędnie za trudny do racjonalnego uzasadnienia, w sytuacji w której powołane przepisy są logicznie zamknięte i nie wymagają uzupełnienia. Zdaniem skarżącego organ dokonał faktycznie wykładni rozszerzającej powołanych wyżej przepisów ustawy, podczas gdy przepisy te mają charakter sankcyjny (skutkują zakazem wjazdu do całej strefy Schengen, w tym do Polski) i powinny być odczytywane w sposób ścisły.

Skarżący zauważył, że powyższe naruszenia doprowadziły do umieszczenia danych skarżącego w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany ("wykaz") oraz w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy wyjazdu ("SIS") z terminem obowiązywania wpisu do dnia 14.12.2020 r. "bez podstawy prawnej", bowiem w stosunku do skarżącego nie została wydana decyzja o zobowiązaniu do powrotu.

Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zobowiązanie organu do wydania zaświadczenia żądanej treści oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

I . Skarga nie jest zasadna.

II. Na wstępie należy wyjaśnić, że złożona w niniejszej sprawie skarga została przez sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Od dnia 15.08.2015 r. obowiązuje regulacja art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), zwana dalej: "P.p.s.a.", zgodnie z którą sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przepis ten, zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), ma zastosowanie również do postępowań wszczętych przed dniem wejścia w życie nowelizacji P.p.s.a. Oznacza to, że w przypadku skarg na określone wyżej postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym w obecnym stanie prawnym skierowanie ich do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony. Taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie.

III. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), oraz art. 3 § 1 P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Zgodnie z art. 134 P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1) lit. a-c P.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).

Żadna z powyższych przesłanek nie zaszła w rozpatrywanej sprawie.

IV. W niniejszej sprawie nie ma sporu dotyczącego okoliczności faktycznych, a polemika między stronami dotyczy interpretacji prawa. W ocenie skarżącego umieszczenie jego danych w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany oraz w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy wyjazdu z terminem obowiązywania wpisu do dnia 14.12.2020 r. nastąpiło "bez podstawy prawnej", bowiem w stosunku do skarżącego nie została wydana decyzja o zobowiązaniu do powrotu. Skarżący uważa, że wobec brzmienia art. 438 ust. 2 ustawy, tj. odniesienia się w jego treści do art. 438 ust. 1 ustawy, należy stwierdzić, że w sytuacjach o których mowa w art. 438 ust. 1 pkt 1 i 8, gdzie brak jest samoistnego określenia początku biegu okresów o jakich mowa w tych przepisach, moment początkowy jest określany na podstawie ust. 2 powołanego przepisu. W ocenie skarżącego w sytuacjach, o których mowa w art. 438 ust. 1 pkt 118 ustawy (i odpowiednio w art. 435 ust. 1 pkt 1 i 4 ustawy) przesłanką obligatoryjną umieszczenia danych w wykazie (a za tym w SIS) jest uprzednie wydanie w stosunku do cudzoziemca decyzji o zobowiązaniu do powrotu. Organ w toku postępowania zaprezentował odmienne stanowisko.

V. Wskazać należy, że w dniu [...].10.2015 r. decyzją znak: [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...].04.2015 r. nr [...] ([...]), orzekającej o cofnięciu ww. cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Decyzja została doręczona w dniu 12.11.2015 r., a 19.11.2015 r. skarżący zaskarżył ww. rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i opuścił terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 12.12.2015 r. Skarżący został wpisany do wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany, w dniu 15.12.2015 r., a więc po opuszczeniu przez niego terytorium Polski stosownie do obowiązujących w Polsce przepisów (tj. w terminie 30 dni od doręczenia ostatecznej decyzji cofającej zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE). Postępowanie administracyjne wobec L. S. w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE toczyło się od października 2014 r., a było motywowane rzeczywistym i poważnym zagrożeniem, jakie dla bezpieczeństwa państwa stanowiła wg wnioskującego ABW obecność L. S. w Polsce.

VI. Zgodnie z art. 435 ust. 1 pkt 4 ustawy w wykazie umieszcza się i przechowuje dane cudzoziemca, jeżeli wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub interes Rzeczypospolitej Polskiej.

Stosownie do art. 438 ust. 1 ustawy dane cudzoziemca umieszcza się w wykazie na okres:

1) określony w decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, jeżeli orzeczono w niej o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen;

2) 3 lat od dnia przekazania cudzoziemca do państwa trzeciego na podstawie umowy międzynarodowej o przekazywaniu i przyjmowaniu osób, po uprzednim zatrzymaniu go, w związku z przekroczeniem granicy wbrew przepisom prawa;

3) 5 lat od dnia zakończenia odbywania kary pozbawienia wolności orzeczonej na podstawie wyroku będącego podstawą do umieszczenia danych w wykazie, jeżeli cudzoziemiec został skazany na karę co najmniej 3 lat pozbawienia wolności;

4) 3 lat od dnia zakończenia odbywania kary pozbawienia wolności orzeczonej na podstawie wyroku będącego podstawą do umieszczenia danych w wykazie, jeżeli cudzoziemiec został skazany na karę pozbawienia wolności poniżej 3 lat;

5) 3 lata od dnia uprawomocnienia się wato ku będącego podstawą do umieszczenia danych w wykazie, jeżeli orzeczono wobec cudzoziemca karę grzywny;

6) warunkowego zawieszenia kary pozbawienia wolności, od dnia uprawomocnienia się wyroku, o którym mowa wart. 435 ust. 1 pkt 2, jeżeli wobec cudzoziemca orzeczono karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania;

7) wynikający z umów międzynarodowych obowiązujących Rzeczpospolitą Polską, będących podstawą do umieszczenia danych cudzoziemca w wykazie;

8) nie dłuższy niż 5 lat, z możliwością przedłużenia na kolejne okresy, z których żaden nie przekracza 5 lat, w przypadku wpisów umieszczonych w wykazie ze względu na fakt, że wjazd lub pobyt cudzoziemca może stanowić zagrożenie obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub naruszyć interes Rzeczypospolitej Polskiej.

Z kolei zgodnie z art. 438 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach dane cudzoziemca umieszcza się w wykazie na okres, o którym mowa w ust. 1, począwszy od dnia:

1) wykonania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu:

2) upływu terminu dobrowolnego powrotu określonego w decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, w przypadku braku informacji o wykonaniu tej decyzji;

3) wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, w przypadku gdy w decyzji nie określono terminu dobrowolnego powrotu.

Zgodnie z art. 443 ust. 1 pkt 3 ustawy, Szef Urzędu przekazuje przechowywane w wykazie dane cudzoziemca, na okres ich przechowywania w wykazie, do Systemu Informacyjnego Schengen do celów odmowy wjazdu, jeżeli podstawą przechowywania tych danych w wykazie jest uznanie wjazdu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub jego pobytu na tym terytorium za niepożądane ze względu na zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub możliwość naruszenia interesu Rzeczypospolitej Polskiej.

Z kolei na podstawie art. 444 ust. 2 ustawy Szef Urzędu odmawia cudzoziemcowi udostępnienia informacji o podstawie faktycznej wpisu, jeżeli jego dane są umieszczone w wykazie lub Systemie Informacyjnym Schengen na podstawie art. 435 ust. 1 pkt 4 tego aktu.

Na mocy art. 447 ust. 1, 2 i 4 ustawy:

- cudzoziemiec ma prawo wglądu do dokumentów dotyczących umieszczenia jego danych w wykazie (ust. 1),

- prawo, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje cudzoziemcowi, gdy jego dane są umieszczone w wykazie na podstawie art. 435 ust. 1 pkt 4 (ust. 2),

- do przeglądania dokumentów dotyczących umieszczenia danych cudzoziemca w wykazie nie stosuje się przepisu art. 73 K.p.a. (ust. 4).

VII. Sąd uznaje za zasadą dokonaną przez organ wykładnię powyższych przepisów.

Nie nasuwa bowiem wątpliwości, że przepis art. 438 ust. 2 ustawy ma treściowo wąski zakres. Określa jedynie długość okresu, na jaki wpis ma zostać dokonany oraz sposób oznaczenia dnia, od którego ww. wpis ma obowiązywać. Przepis te nie znosi zatem przesłanek dokonania wpisu, bowiem – odwołując się do zasady racjonalnego ustawodawcy, który nie tworzy przepisów wzajemnie sprzecznych – nie można przypuszczać, że normodawca wprowadził wyłączenie innego przepisu zamieszczonego w tym samym akcie prawnym, w dodatku poprzez przepis, który poświęcony jest kwestiom technicznym, a nie przesłankom merytorycznym. Zaś wpisu wobec skarżącego dokonano na podstawie art. 435 ust. 1 pkt 4 ustawy. Nie można tracić z pola widzenia, że art. 435 ust. 1 pkt 4 ustawy obowiązuje i wynikają z niego podstawy do umieszczenia w wykazie danych cudzoziemca, jeżeli wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub interes Rzeczypospolitej Polskiej. W przepisie tym nie ma mowy o wydaniu decyzji o zobowiązaniu do powrotu. Gdyby uznać, że przepis art. 438 ust. 2 ustawy miałby wyłączać art. 435 ust. 1 pkt 4 ustawy doszłoby do wykładni per non est, która nie jest dopuszczalna, zważywszy na interpretacyjne założenie o racjonalności ustawodawcy.

Nie można również zasadnie twierdzić, że ustawodawca nie działał racjonalnie, wyodrębniając przesłankę określoną w art. 435 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach od przesłanek pozostałych. Gdyby taki stan nie miałby znaczenia, to ustawodawca, świadom podstaw dokonywania wykładni systemowej, zgrupowałby wszystkie przesłanki w jednym przepisie.

Zasadnie zatem organ wywodził, że wykładni art. 438 ustawy nie można zatem dokonywać w oderwaniu od art. 453 tego aktu. Wykładnia art. 438 ustawy, z uwagi na funkcję, jaką przepis ten pełni nie może prowadzić do kwestionowania dopuszczalności stosowania przesłanek z art. 435 ust. 1 ustawy. Przyjmując zatem, że ustawodawca działał racjonalnie, wyodrębniając przesłankę określoną w art. 435 ust. 1 pkt 4 ustawy od przesłanek pozostałych, należy stwierdzić, że ww. art. 435 ust. 1 pkt 4 może stanowić jedyną wyłączną podstawę dokonania wpisu, a jego stosowanie nie musi być powiązane z zastosowaniem innej przesłanki określonej w art. 435 ust. 1 ustawy. Brak jest zresztą stosowanego odesłania do innych przepisów w art. 435 ust. 1 pkt 4 ustawy.

VIII. Ponadto przywołany wyżej przepis art. 438 ust. 1 pkt 1 ustawy nie określa momentu czasowego, od którego należy liczyć okres umieszczenia i przechowywania danych w wykazie, odpowiadający długości zakazu ponownego wjazdu.

Powyższa wykładnia systemowa koresponduje z wynikami wykładni celowościowej, tj. z celem art. 435 ust. 1 pkt 4 i szczególnym charakterem tego przepisu. Należy bowiem mieć na uwadze, że zastosowanie tego przepisu uzasadnione jest w tych przypadkach, gdy istnieje potrzeba zapobieżenia możliwości wjazdu i pobytu w Polsce osób, których wjazd i pobyt w Polsce jest niepożądany, ze względu konieczność ochrony obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub ochrony interesu Rzeczypospolitej Polskiej. Tym samym umieszczenie danych w wykazie może nastąpić bez wiedzy i zgody cudzoziemca, którego pobyt często nie jest znany i bez konieczności uprzedniego wydania decyzji zobowiązującej do powrotu. Nie można zatem sprowadzać dokonania wpisu do wykazu oraz długości umieszczenia w wykazie wyłącznie do sytuacji wydania decyzji o powrocie.

Z kolei odnosząc się do wykładni autentycznej, która prowadzi do zbieżnych wniosków z przedstawionymi wyżej, podnieść wypada, że zasadnie organ odwołał się do uzasadnienia projektu obecnie obowiązującej ustawy o cudzoziemcach, z którego wynika, że: "w projekcie doprecyzowano, od jakiego momentu dane cudzoziemca umieszcza się w wykazie, gdy zakaz wjazdu został orzeczony w decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu. Wskazano tu termin od dnia wykonania tej decyzji lub od upływu określonego w niej terminu dobrowolnego powrotu (gdy brak jest informacji o wykonaniu tej decyzji), albo od dnia wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu (gdy w decyzji nie określono terminu dobrowolnego powrotu). W przypadku późniejszego uzyskania informacji o wykonaniu decyzji o zobowiązaniu do powrotu, okres obowiązywania wpisu będzie korygowany w ten sposób, że za początek okresu jego obowiązywania będzie się uznawało dzień wykonania tej decyzji." (vide uzasadnienie projektu ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. druk sejmowy nr 1526, VII Kadencja Sejmu, opubl: LEX). Powyższy fragment nawiązuje do art. 438 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach, która to regulacja ma charakter porządkujący, usuwający wątpliwości związane ze stosowaniem art. 128 ust. 3 i 3a uprzednio obowiązującej ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r.

Słuszność należy zatem przyznać twierdzeniu, że o ile z konkretnego przepisu stanowiącego podstawę określenia okresu czasu, w jakim dane mają być przechowywane (i ma obowiązywać wpis tych danych) w wykazie nie wynika, od którego momentu należy ten okres czasu liczyć (tak w przypadku art. 438 ust. 1 pkt 2 - 6 ustawy o cudzoziemcach), względnie o ile konkretna podstawa określenia okresu czasu, w jakim dane cudzoziemca mają być przechowywane (i ma obowiązywać wpis tych danych) w wykazie nie wynika z innej jednostki redakcyjnej tekstu prawnego (tak w przypadku art. 438 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2, które to przepisy w ocenie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców mają względem siebie charakter komplementarny), to moment początkowy okresu umieszczenia danych w wykazie musi zostać określony poprzez samą czynność umieszczenia danych w wykazie.

Ze względów przedstawionych w pkt VI i VII niniejszego uzasadnienia nie doszło do zarzucanego w skardze naruszenia art. 6 K.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP poprzez nieuzasadnione dokonanie wykładni art. 438 ust. 2 ustawy.

IX. Przyjęcie zapatrywania prezentowanego w skardze prowadziłoby do wniosku, że przesłanka określona w art. 435 ust. 1 pkt 4 ustawy jest w zasadzie zbędna, skoro jej zastosowanie miałoby być każdorazowo uzależnione od zastosowania także art. 435 ust. 1 pkt 1 ustawy. Zatem wbrew twierdzeniom skarżącego nie doszło do rozszerzającej wykładni przepisu sankcyjnego, przeciwnie – to skarżący dokonuje wykładni zawężającej art. 435 ust. 1 pkt 4 ustawy, która godzi w jego cel, praktycznie znosząc ratio legis jego zastosowania.

X. O istnieniu podstaw do uznania zaskarżonego postanowienia za podlegające uchyleniu - wbrew twierdzeniom skarżącego – nie świadczy również swoboda skarżącego w podróżowaniu po Polsce. Skarżący w tym zakresie wskazał bowiem, że co najmniej od października 2014 r. wg ABW istniały podstawy do wpisania L. S. do wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a wiedzę o tym posiadały właściwe organy administracji rządowej. Pomimo tego do chwili ostatecznego wyjazdu z Polski w grudniu 2015 r. skarżący swobodnie podróżował po Polsce, wyjeżdżał z i wracał do Polski (na stałe mieszkał w [...]) tak prywatnie, jak i służbowo. Jedynym zastosowanym wobec L. S. środkiem było cofnięcie jego akredytacji dziennikarskiej, co jednak nie uniemożliwiało mu spotykania się z polskimi politykami i prowadzenia z nimi rozmów. Innymi słowy nie były wobec L. S. stosowane żadne środki, które mogłyby ograniczać jego szkodliwą w ocenie organów administracji publicznej działalność przeciwko polskiemu państwu. Z powyższych faktów w ocenie skarżącego można wnioskować, że nie jest prawdą, że jego obecność w Polsce stwarza zagrożenie dla bezpieczeństwa kraju. Skarżący wyraził pogląd, że osoby stanowiące prawdziwe zagrożenie są bowiem poddawane ściślejszej kontroli, a nawet zatrzymywane.

W odniesieniu do powyższego należy wskazać, że zastosowane techniki służące bezpieczeństwu państwa same w sobie nie świadczą ani o istnieniu niebezpieczeństwa, ani o jego braku. Sąd uznaje za niezasadne twierdzenie o braku podstaw do dokonania wpisu, biorąc pod uwagę istnienie przesłanek z art. art. 435 ust. 1 pkt 4 ustawy, co wynika z akt sprawy.

XI. Ani zaskarżone postanowienie, ani poprzedzające je postanowienie nie narusza prawa, powodującego konieczność jego uchylenia na podstawie art. 145 § 1 P.p.s.a.

Powyższe względy zadecydowały o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a., w związku z art. 119 pkt 3 tego aktu.