Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 388/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2018-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5, art. 7, art. 13, art. 41
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński, Sędziowie sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.), sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 5 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc październik 2015 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia {...] listopada 2017 r., nr [...], Naczelnik P. Urzędu Celno-Skarbowego w B. określił J. G. (dalej jako: "Skarżący") zobowiązanie w podatku od towarów i usług za październik 2015 r. w sposób odmienny od zadeklarowanego. Organ stwierdził, że Skarżący zaniżył podatek należny o kwotę 1.351,95 zł w związku z zadeklarowaniem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na rzecz litewskiej firmy U., która faktycznie nie miała miejsca.

Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie: art. 180 i art. 188 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm., dalej jako: "o.p."); art. 191 o.p.; art. 122 i art. 187 o.p.; art. 123 o.p.; art. 13, art. 41, art. 5 oraz art. 7 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej jako: "u.p.t.u.") a także art. 23 § 1 pkt 2 i § 2 pkt 2 o.p. Jednocześnie wniósł szereg wniosków dowodowych.

Decyzją z dnia {...] kwietnia 2018 r., nr {...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Organ odwoławczy wskazał, że w okresie objętym postępowaniem Skarżący prowadził jednoosobową działalność gospodarczą pn. PHPU J. J. G. z/s w G., w zakresie sprzedaży parafiny, zniczy, barwników, świec i wkładów zapachowych.

W październiku 2015 r. Skarżący wystawił na rzecz U. 3 faktury tytułem sprzedaży zniczy szklanych. W odniesieniu do tych transakcji zastosował 0% stawkę podatku VAT.

Organ przywołał treść przepisów art. 5 ust. 1 pkt 5, art. 13 i art. 42 ust. 1 i ust. 11 u.p.t.u. i wskazał, że restrykcyjne sformułowanie warunków dokumentacyjnych, uprawniających do zastosowania 0% stawki VAT jest uzasadnione względami ochrony budżetu państwa przed ewentualnymi nadużyciami polegającymi na wykazywaniu dostaw krajowych czy też dostaw, które faktycznie nie zostały nigdy dokonane, jako transakcji wewnątrzwspólnotowych objętych stawką 0%. Wobec tego, niewystarczające dla udowodnienia ich dokonania są dokumenty nieobrazujące jednoznacznie samego wywozu towaru z kraju, a wskazujące jedynie na fakt zawarcia transakcji. To na podatniku, który chce skorzystać z preferencyjnej stawki podatku VAT 0% ciąży obowiązek udowodnienia, że towar został wywieziony i dostarczony do nabywcy na terytorium innego państwa członkowskiego.

Organ wskazał, że w trakcie postępowania kontrolnego Skarżący nie potrafił wyjaśnić, czy i w jaki sposób towary widniejące na wskazanych fakturach zostały przetransportowane na terytorium Litwy. W dokumentacji księgowej PHPU J. nie stwierdzono dokumentów przewozowych, dokumentów dotyczących ubezpieczenia oraz dokumentów potwierdzających, że U. uiściła należności wynikające z wystawionych przez Skarżącego faktur. Na okoliczność dostarczenia towarów na Litwę Skarżący przedłożył jedynie dokument z dnia {...].10.2015 r. zatytułowany "Potwierdzenie odbioru towarów" w którym stwierdzono, że "firma U. potwierdza odbiór w Wilnie towaru na podstawie faktur: {...] z dnia 14.10.2015 r., [...] z dnia 21.10.2015 r., {...] z 26.10.2015 r. ". Na dokumencie tym widnieje pieczęć U. i nieczytelny podpis.

Z informacji uzyskanych od litewskiej administracji podatkowej wynika, że U. została zidentyfikowana jako podmiot podejrzany o uczestnictwo w procederze mającym na celu wyłudzenie podatku od towarów i usług. Litewskie organy podatkowe ustaliły, że U. nie funkcjonuje pod zgłoszonym adresem siedziby, brak jest jakiegokolwiek kontaktu z jej jedynym udziałowcem - obywatelem polskim K. T. A. W deklaracjach złożonych dla celów podatku od towarów i usług za październik, listopad i grudzień 2015 r. U. nie wykazała transakcji nabycia towarów. Firma ta nie zatrudnia pracowników i nie posiada magazynów. W związku z tym została wykreślona z rejestru podatników VAT w dniu 15 października 2016 r.

Organ wskazał na protokół przesłuchania K. T. A., z którego wynika, że współpracował z PHPU J. J. G. w ramach litewskiej spółki U., w której pełnił funkcję dyrektora, oraz w ramach prowadzonej indywidualnie działalności gospodarczej pod firmą F. K. T. A.. Jego współpraca z J. G. w ramach firmy F. polegała na tym, że starał się znaleźć odbiorców na produkty produkowane przez Skarżącego, wyszukiwaniu klientów w internecie, spotykaniu się z nimi i doprowadzaniu do zawarcia umów. K. T. A. zeznał też, że w ramach U. miał nabywać od PHPU J. produkowane przez tę firmę produkty, zamówienia składał osobiście; nie potrafił jednak wymienić choćby jednego kontrahenta, na rzecz którego U. miała sprzedawać towary "zakupione" od Skarżącego. Zeznał on również, że pod firmą U. nie angażuje własnych środków, za towary płaci środkami otrzymanymi od swoich klientów. U. nie ma środków transportowych, nieruchomości, magazynów.

Następnie przytoczono zeznania Skarżącego z protokołów z dnia [...] marca 2016 r. i z dnia [...] marca 2016 r. Wynika z nich, że do obowiązków K. T. A. należał kontakt z klientami oraz przyjmowanie zamówień; nie potrafił on jednak wskazać, jakich klientów pozyskał na rzecz jego firmy K. T. A.. Skarżący nie wiedział, gdzie docierał towar wydawany U.

Zdaniem organu, istotną okolicznością rzutującą na ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jest fakt, że Skarżący nie przedłożył dokumentów potwierdzających, że towar opuścił terytorium kraju i został dostarczony nabywcy.

Mając na względzie powyższe, organ stwierdził, że wykazane przez Skarżącego w październiku 2015 r. wewnątrzwspólnotowe dostawy zniczy na rzecz U. nie miały miejsca, istniały więc podstawy do opodatkowania tych transakcji stawką 23%.

W opinii organu, przeprowadzone postępowanie wykazało, że towary widniejące na przedmiotowych fakturach wystawionych w październiku 2015 r. nie opuściły terytorium kraju i nie zostały dostarczone nabywcy wskazanemu na tych fakturach, o czym Skarżący wiedział. Na istnienie po jego stronie świadomości co do nieprawidłowości wskazuje jego bliska znajomość z K. T. A., znacznie odbiegająca od normalnych relacji biznesowych, brak w dokumentacji księgowej Skarżącego dowodów zapłaty przez U. należności wynikających z ww. faktur oraz dokumentów potwierdzających, że towary widniejące na tych fakturach opuściły terytorium kraju i zostały dostarczone nabywcy. W tej sytuacji, zdaniem organu, nie może być mowy o działaniu Skarżącego w dobrej wierze.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ podniósł m.in., że zgromadzone dowody pozwoliły w sposób niebudzący wątpliwości stwierdzić, że wykazane przez Skarżącego w październiku 2015 r. transakcje wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na rzecz U. faktycznie nie miały miejsca. Towary te nie opuściły terytorium kraju. W tej sytuacji odmowa przeprowadzenia wnioskowanych przez podatnika dowodów nie narusza żadnego ze wskazanych w odwołaniu przepisów prawa; okoliczności, o których ustalenie wnosił Skarżący, zostały już bowiem stwierdzone innymi dowodami.

Odnośnie zarzutu posłużenia się protokołami przesłuchania świadka – K.T. A. - z innych postępowań, organ zauważył, że protokoły te zostały włączone do akt sprawy postanowieniami właściwego organu. Z przepisu art. 180 o.p. nie wynika nakaz powtórzenia w toku postępowania podatkowego przesłuchania świadka, który zeznawał w innym postępowaniu; stanowisko o możliwości korzystania z zeznań złożonych w toku innych postępowań jest konsekwentnie prezentowane w orzecznictwie.

Z kolei wobec wniosków dowodowych złożonych przez Skarżącego, organ zauważył, że przeprowadzenie wnioskowanych w odwołaniu dowodów byłoby zbędne w świetle ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Okoliczności, o których ustalenie wnosi Skarżący, zostały już bowiem stwierdzone wystarczająco innymi dowodami.

Na powyższą decyzję Skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Zaskarżając ją w całości, zarzucił:

1. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik postępowania, w szczególności:

a) art. 180 i 188 o.p., przez ich niewłaściwe zastosowanie i pominięcie wniosków dowodowych zgłoszonych przez podatnika w toku postępowania, a w konsekwencji dokonanie błędnych ustaleń faktycznych i uznanie, że dostawy towarów objętych fakturami na terytorium Litwy nie miały miejsca;

b) art. 191 o.p., przez ocenę dowodów sprzecznie z zasadami swobodnej oceny dowodów i ich błędną ocenę, w szczególności przez błędne uznanie, pomimo przedłożenia przez podatnika w toku kontroli dokumentów potwierdzających, że towary objęte fakturami zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju (na Litwę) i braku w aktach sprawy jakichkolwiek innych dowodów kwestionujących te oświadczenie i uznanie, że dostawa towarów objętych ww. fakturami nie miała miejsca;

c) Art. 122 i 187 o.p. przez ich błędne zastosowanie i nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, w szczególności nieprzeprowadzenia dowodów w postaci przesłuchania podatnika oraz przesłuchania K. A., w celu ustalenia okoliczności wątpliwych, w tym wyjaśnienia różnic w dokumentach;

d) art. 123 o.p., przez prowadzenie postępowania w sposób uniemożliwiający czynny udział podatnika, w szczególności przez nieprzeprowadzenie dowodu z zeznań świadka K. T. A., a oparcie ustaleń faktycznych na podstawie jego zeznań niedotyczących transakcji udokumentowanych w spornych fakturach VAT;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności:

a) art. 13, 41, 42, 5 oraz 7 u.p.t.u., przez jego błędną wykładnię i zastosowanie przez uznanie, że warunkiem uznania, że potwierdzenia dostawy towarów poza terytorium kraju jest:

• wykazanie sposobu transportu towarów wyszczególnionych na fakturach VAT nr [...],[...],[...];

• posiadanie przez podatnika w dokumentacji źródłowej dokumentów przewozowych przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, z których wynikałoby, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju;

• posiadanie przez podatnika w dokumentacji wskazujących, iż transport towarów wyszczególnionych w ww. fakturach VAT miał miejsce własnym środkiem transportu podmiotu wyszczególnionego w fakturach [...],[...],[...];

• posiadanie korespondencji handlowej między podatnikiem, a odbiorcą/nabywcą towarów;

• dokumentów dotyczących ubezpieczenia kosztów frachtu;

• dokumentów potwierdzających zapłatę za towar,

pomimo, że podatnik przedłożył organowi podatkowemu dokument z dnia 27 października 2015 r. zatytułowany "Potwierdzenie odbioru towarów" potwierdzający, że U. potwierdziła odbiór w Wilnie zniczy na podstawie wymienionych faktur oraz przez uznanie, że podstawą odmowy zastosowania stawki podatku VAT 0% uzasadnia możliwość przewidzenia, a co najmniej niezachowanie należytej staranności w transakcjach z U., pomimo że przesłanka ta nie jest podstawą wykluczającą zastosowanie stawki podatku VAT w wysokości 0%.

- art. 23 § 1 pkt 2 oraz § pkt 2 o.p. przez jego zastosowanie pomimo braku do tego podstaw.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej wydanie decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Istotą sporu jest ocena prawidłowości stwierdzenia przez organy, że towary wskazane na fakturach wystawionych przez Skarżącego na rzecz U. opuściły terytorium kraju i możliwe było zastosowanie wobec nich 0% stawki podatku VAT.

W ocenie Sądu w spornej kwestii rację należy przyznać organom. Przeprowadzone postępowanie wykazało, że Skarżący nie dokonał wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na rzecz U..

Oceniając przeprowadzone w sprawie postępowanie Sąd podkreśla, że na organy nałożony został obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, czemu towarzyszy obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 122 i 187 § 1 o.p.). Warunkiem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy jest nie tylko zebranie wszystkich istotnych dla sprawy dowodów, ale również ich prawidłowa ocena. Oceny tej organ powinien dokonać na podstawie własnej wiedzy oraz doświadczenia życiowego, a o jej prawidłowości decyduje to, czy wyciągnięte przez organ wnioski mają logiczne uzasadnienie (art. 191 o.p.).

Dowodem jest wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 o.p.). Przykładowy katalog dowodów wymieniony został w art. 181 o.p. Dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być zatem w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem art. 284a § 3, art. 284b § 3 i art. 288 § 2, oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Posłużenie się przez organ materiałami pochodzącymi z innych postępowań (tutaj: protokołów przesłuchań), w tym postępowania karnego, jest zatem dopuszczalne. Wykorzystanie takich materiałów jest niewątpliwie odejściem od zasady bezpośredniości, nie narusza jednak, co do zasady, podstawowych zasad prowadzenia postępowania podatkowego, w tym zasady czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym. Powtórzenie określonych czynności dowodowych (np. zeznań świadków) przeprowadzonych w toku innych postępowań jest niezbędne jedynie wówczas, gdy ocena tych dowodów dokonana w powiązaniu z materiałem dowodowym zebranym w postępowaniu podatkowym uniemożliwia jednoznaczne i prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie (podobnie wyrok WSA w B. z dnia 10 stycznia 2008 r., sygn. I SA/Bk 547/07; wszystkie powoływane orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przeprowadzane dowody powinny być przydatne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego i mają zbliżać sprawę do jej wyjaśnienia.

Żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem (art. 188 o.p.). Pamiętać przy tym trzeba, że organ podatkowy jest zobowiązany do zgromadzenia dowodów, ale w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne do ustalenia stanu faktycznego. Oznacza to, że jeżeli organ podatkowy, na podstawie zebranych w toku postępowania dowodów, może dokonać niebudzącego wątpliwości ustalenia stanu faktycznego, wówczas dalsze prowadzenie postępowania dowodowego nie jest zasadne. Organy podatkowe nie mają obowiązku dopuszczenia każdego dowodu proponowanego przez stronę, jeżeli dla prawidłowego ustalenia - procesowego odtworzenia stanu faktycznego - adekwatne i wystarczające są inne dowody (zob. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2010 r., sygn. II FSK 1313/08). Ze względu na to, zarzuty Skarżącego oscylujące wokół, jego zdaniem, nieuprawnionego wykorzystania jako dowodów protokołów z zeznań otrzymanych w toku innych postępowań, a odmówienia przeprowadzenia dowodów o jakie wnioskował Skarżący, uznać należy za nieuzasadnione.

W opinii składu orzekającego, organy nie uchybiły wymienionym regułom postępowania podatkowego. Przede wszystkim przeprowadzone postępowanie doprowadziło do trafnych wniosków, że zadeklarowane przez Skarżącego w październiku 2015 r. transakcje wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na rzecz U. nie miały w rzeczywistości miejsca w sposób udokumentowany na fakturach VAT.

Na uwzględnienie nie zasługują zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 86 i art. 88 oraz i 2 oraz art. 13, 41, 42, 5 i 7 u.p.t.u., przez błędne uznanie, że okoliczności wskazane w decyzji mogły stanowić podstawę uznania, że czynności stwierdzone fakturami VAT nie miały miejsca, a tym samym stanowiły one podstawę odmowy zastosowania stawki 0% w stosunku do dostaw towarów objętych spornymi fakturami.

W ocenie Sądu, zebrane w sprawie dowody oraz przedstawione okoliczności dały podstawę do stwierdzenia, że wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów na rzecz podmiotu U. nie miała miejsca. Przesłuchany w toku postępowania kontrolnego prezes U. – K. T. A. wskazał, że U. nie posiadała własnych pomieszczeń magazynowych, jak również środków transportu oraz nieruchomości. Z informacji pozyskanej od litewskiej administracji podatkowej wynika zaś, że U. została zidentyfikowana jako nieposiadający żadnego majątku podmiot podejrzany o uczestnictwo w procederze mającym na celu wyłudzenie podatku VAT. Z tego powodu firma została wykreślona z rejestru podatników VAT w dniu 15 października 2016 r.

Organ w sposób uzasadniony zakwestionował wywóz towarów, wskazując na brak dowodów przetransportowania ich na terytorium Litwy. W szczególności organ wskazał na brak dokumentów przewozowych i innych potwierdzających, że U. uiściła należności wynikające z wystawionych przez Skarżącego dokumentów. Za niewystarczający dowód organ uznał natomiast dokument nazwany "Potwierdzenie odbioru towarów", zawierający pieczęć K. i nieczytelny podpis. Sąd podziela stanowisko organu, że restrykcyjne sformułowanie warunków dokumentacyjnych, uprawniających do zastosowania 0% stawki VAT jest uzasadnione względami ochrony budżetu państwa przed ewentualnymi nadużyciami polegającymi na wykazywaniu dostaw krajowych czy też dostaw, które faktycznie nie zostały nigdy dokonane, jako transakcji wewnątrzwspólnotowych objętych stawką 0%. Wobec tego, niewystarczające dla udowodnienia ich dokonania są dokumenty nieobrazujące jednoznacznie samego wywozu towaru z kraju, a za taki dokument należy uznać nieurzędowy dokument "Potwierdzenia odbioru towarów", niepoparty żadnymi innymi dowodami.

Znaczenie w sprawie mają również znane Sądowi z urzędu zeznania K. T. A. złożone w ramach postępowania kontrolnego prowadzonego za inne okresy rozliczeniowe, gdyż dotyczą one jego działalności gospodarczej w ramach U., jak i współpracy między U. a PHPU J.. Wynika z nich, że Skarżący zezwalał K. T. A. na wystawianie dokumentów w ramach swojej firmy PHPU J.; K. T. A. posługiwał się zarówno pieczątkami firmy J., jak też U.. Należy również zwrócić uwagę na brak zainteresowania oraz nadzoru Skarżącego nad rzekomym załadunkiem towarów (które miały być dostarczane do U.) w magazynie w G. oraz brak wiedzy odnośnie ich transportu. Skarżący zeznał bowiem, że: "Towar był na pewno wydawany, ale nie wiem gdzie dotarł, co mnie to interesowało. Miał być za to odpowiedzialny Pan K. A., mówił mi że towar jedzie i mu wierzyłem. Towar na pewno opuszczał mój magazyn, ale nie wiem gdzie jechał, miał jechać jeżeli był sprzedawany do U. na Litwę. Wydaje mi się że to pytanie do K., nie wiem dlaczego tak robił, że towar jechał gdzie indziej niż na Litwę, może chciał sobie chłopak dorobić. Dopiero niedawno dowiedziałem się, że był skazany za potwierdzenie nieprawdy w dokumentach. Dokumenty wszystkie robi K. A. i on je daje mojej żonie K. Ręce opadają nie wiem co powiedzieć. Nie widziałem także jak P. ładował towar na samochody i jak je wywożono z magazynu w G.".

Skarżący nie przedstawił innych wiarygodnych dowodów potwierdzających, że towar opuścił terytorium kraju i został dostarczony nabywcy, jednocześnie zarzucając organowi kwestionowanie bez realnych podstaw przedłożonych dokumentów oraz niewykonanie innych czynności, które zmierzałyby do potwierdzenia stanowiska Skarżącego. W tym miejscu zaznaczyć należy, że w materiale dowodowym dotyczącym współpracy Skarżącego z U. nie zaistniały żadne wątpliwości faktyczne czy prawne, które zobowiązywałyby organ do dokonywania dodatkowych ustaleń. Zgromadzony materiał jest kompletny, logiczny, a płynące z niego wnioski nie budzą wątpliwości co do prawidłowości stanowiska organów. Z kolei sam Skarżący nie podważył skutecznie tez organów i nie wytłumaczył w sposób wiarygodny dostrzeżonych przez organy niejasności.

Z uwagi na powyższe, wykazane przez Skarżącego w październiku 2015 r. wewnątrzwspólnotowe dostawy towaru na rzecz U. nie miały miejsca, toteż zaistniały podstawy do opodatkowania ich stawką podatku VAT w wysokości 23 %.

Zaznaczyć należy, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego jest w systemie podatku od towarów i usług fundamentalnym prawem podatnika i w ten sposób realizowana jest zasada neutralności tego podatku przez podatników, która znajduje odzwierciedlenie w art. 86 ust. 1 u.p.t.u. Jednakże, jak wynika z przepisu art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a u.p.t.u., nie stanowią podstawy do obniżenia kwoty podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy wystawione faktury stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności. Z ww. przepisu wynika, że tylko faktura rzetelna od strony podmiotowej i przedmiotowej, tzn. dokumentująca rzeczywistą czynność opodatkowaną podatnika, przez niego wykonaną i udokumentowaną tą fakturą, daje jej odbiorcy uprawnienie do odliczenia wykazanego w niej podatku. Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy zakupie towarów i usług nie jest prawem samoistnym, lecz jest to prawo warunkowe, tj. nie wynika ono z samego faktu posiadania faktury, lecz z faktu nabycia towaru lub usługi. Faktura potwierdzająca uprawnienie do odliczenia podatku naliczonego musi zatem odzwierciedlać prawdziwy przebieg zdarzeń gospodarczych. Okoliczność ta jest niezbędną przesłanką faktyczną warunkującą skorzystanie z prawa określonego w art. 86 ust. 1 u.p.t.u., a fakt, czy między stronami wykazanymi na fakturze doszło do rzeczywistej operacji gospodarczej, podlega ocenie organów podatkowych analizujących wiarygodność przedłożonych dokumentów i zgromadzonych w sprawie dowodów (por. wyrok NSA z dnia 20 maja 2008 r., sygn. I FSK 1029/07; wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2008 r., sygn. I FSK 1210/06; wyrok WSA z dnia 26 sierpnia 2008 r., sygn. I SA/Gd 445/08). Wskazać również należy, co wynika z orzecznictwa TSUE, że pozbawienie podatnika prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej należnego lub zapłaconego z tytułu otrzymanych przez niego faktur na tej podstawie, że w ramach zakwestionowanej przez organy transakcji dostawca dopuścił się przestępstwa, wymaga zbadania przestrzegania przez podatnika zasad należytej staranności kupieckiej. W przedmiotowej sprawie organy wykazały, że podatnik nie zachował należytej staranności kupieckiej. Wiedział lub powinien był wiedzieć, że uczestniczy w oszustwie podatkowym, na co wskazują bez wątpienia zgromadzone przez organy dowody.

Końcowo Sąd zaznacza, że wobec zgromadzonego materiału dowodowego, który jest kompletny, spójny i logiczny, organy podatkowe wydały zgodne z prawem rozstrzygnięcia. Fakt, że Skarżący nie zgadza się z poczynionymi ustaleniami, a wydane decyzje nie są zgodne z jego zapatrywaniami na przedmiot sprawy, nie oznacza, że organy działały w sposób niezgodny z prawem. Podkreślić trzeba, że kwestionując tezy i ustalenia organu podjęte w toku postępowania dowodowego, Skarżący nie przedstawił dowodów (dokumentów, etc.) do ich podważenia, poprzestając głównie na słownej polemice i wskazywaniu, co organ mógł zrobić, by przyczyniło się to do podjęcia rozstrzygnięcia korzystnego dla Skarżącego.

Z uwagi na powyższe, Sąd orzekł o oddaleniu skargi w myśl art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302).