Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 962/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Przemysław Żmich (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Magdalena Durzyńska Sędzia WSA Bożena Marciniak Protokolant referent Joanna Kicińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2016 r. sprawy ze skargi L. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu odwołania L. R., decyzją z dnia [...] maja 2016 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] marca 2016 r., nr [...]o odmowie umorzenia L. R. należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.

Decyzją z dnia [...] marca 2016 r. Burmistrz Miasta [...] orzekł o odmowie umorzenia L. R. należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Z treści uzasadnienia decyzji wynika, że przedmiotowe świadczenie na rzecz córki L. R., D. R. wypłacane jest od stycznia 2013 r. w kwocie [...] zł miesięcznie. Zadłużenie L. R. z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego na dzień wydania decyzji wynosi łącznie [...] zł plus odsetki w kwocie [...]. MOPS w [...] przeanalizował sytuację życiową dłużnika alimentacyjnego w kontekście przesłanek z art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2016 r. poz. 169) – zwanej dalej "ustawą" i w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, tj. m. in. wywiad środowiskowy z dnia [...] lutego 2016 r. przeprowadzony przez pracownika socjalnego GOPS w [...] wydał decyzję o odmowie umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego.

Od przedmiotowej decyzji L. R. wniósł odwołanie. W uzasadnieniu podał, że obecny stan zdrowia nie pozwala mu na podejmowanie prac. Jest osobą cierpiącą na [...], korzysta z poradni [...] i [...], jednakże koszty leczenia są dużo większe, niż podane w uzasadnieniu decyzji. Obok kosztów leczenia należy uwzględnić koszty dojazdu do szpitala oraz do lekarzy. Obecnie stan jego zdrowia pogarsza się z roku na rok. Ponadto w decyzji nie uwzględniono, że L. R. ponosi koszty utrzymania mieszkania, a jedynie zostało stwierdzone, iż "zgromadzone materiały nie potwierdzają też ponoszonych kosztów związanych z utrzymaniem mieszkania". Skarżący wniósł o zmianę decyzji poprzez umorzenie jego zadłużenia ewentualnie o ponowne rozpatrzenie wniosku.

W dniu [...] kwietnia 2016 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wpłynęło pismo uzupełniające odwołanie z dnia [...] marca 2016 r., zawierające m.in. skierowanie do szpitala, dwa zaświadczenia lekarskie o stanie zdrowia, wymagane zaświadczenia i badania do zabiegu operacyjnego, paragony Centrum "[...]" oraz receptę.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] maja 2016 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] marca 2016 r., nr [...]. W uzasadnieniu organ podał, że zgodnie z przepisem art. 27 ust. 1 ustawy dłużnik alimentacyjny jest obowiązany do zwrotu organowi właściwemu wierzyciela należności w wysokości świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego osobie uprawnionej, łącznie z odsetkami ustawowymi za opóźnienie. Jednocześnie zgodnie z art. 30 ust. 2 ustawy organ właściwy wierzyciela może na wniosek dłużnika alimentacyjnego umorzyć jego należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, uwzględniając sytuację dochodową i rodzinną. Umorzenie należności następuje w drodze decyzji administracyjnej (art. 30 ust. 3 ustawy). Decyzja ma charakter uznaniowy.

Kolegium podało, że MOPS w [...] przeanalizował sytuację życiową L.R. W dniu [...] lutego 2016 r. przed wydaniem decyzji został przeprowadzony wywiad środowiskowy oceniający bieżącą sytuację w jakiej znalazł się odwołujący. Jednakże mimo, iż sytuację zdrowotną oraz finansową L. R. należało zaliczyć do trudnych, organ miał prawo wydać decyzję o odmowie umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Ponadto decyzją z dnia [...] grudnia 20l4 r., nr [...] umorzono L. R. część należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego w łącznej kwocie [...] zł wraz z odsetkami w kwocie [...] zł.

Obecnie, mimo, iż sytuacja skarżącego jest dość trudna, powstanie zadłużenia i obowiązek jego uregulowania to następstwo zaniechania wywiązywania się wobec dziecka z obowiązku alimentacyjnego. L. R. mimo, iż znajduje się pod stałą kontrolą lekarzy, ze względu na stan zdrowia, nie posiada orzeczenia stwierdzającego jego niepełnosprawność w stopniu uniemożliwiającym podjęcie pracy. Zaświadczenia lekarskie dołączone do odwołania określają jedynie stan zdrowia w jakim obecnie skarżący znajduje się, a nie stwierdzają faktu, iż jest osobą nie mogącą podjąć pracy.

Organ odwoławczy podkreślił, że w bogatym orzecznictwie sądów powszechnych umorzenie należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego z odsetkami oceniane jest jako fakt mający charakter wyjątkowy. Przewidziana w art. 30 ust. 2 ustawy możliwość udzielenia, na wniosek dłużnika alimentacyjnego, ulgi w spłacie należności wypłaconych tytułem świadczeń alimentacyjnych, stanowi wyjątek od zasady zawartej w art. 27 ust. 1, który przewiduje obowiązek zwrotu przez dłużnika alimentacyjnego organowi właściwemu wierzyciela należności w wysokości świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego osobie uprawnionej, łącznie z ustawowymi odsetkami. Umorzenie należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego z odsetkami, ma więc charakter wyjątkowy i zachodzi jedynie wówczas, gdy na skutek obiektywnych okoliczności sytuacja dochodowa i rodzinna uniemożliwia zobowiązanemu wywiązanie się z ciążącego na nim obowiązku alimentacyjnego. Ponadto badając, czy okoliczności faktyczne sprawy stanowią przesłanki umorzenia należności wypłaconych z funduszu alimentacyjnego należy mieć na względzie charakter zobowiązań alimentacyjnych, które zgodnie z postanowieniami art. 133 § 1 Kro w przypadku rodziców w stosunku do ich dzieci mają charakter obligatoryjny.

Od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2016 r., nr [...] L. R. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze wniósł o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji, 2) zwolnienie z kosztów postępowania sądowego, 3) przydzielenie obrońcy z urzędu. W uzasadnieniu podniósł, że w dniu [...] listopada 2014 r. do Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] złożył prośbę z tego samego powodu, co w dniu [...] lutego 2016 r. o umorzenie zadłużenia z tytułu wypłacanych świadczeń alimentacyjnych na rzecz pełnoletniej córki. Decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...] zadłużenie zostało umorzone. W dniu [...] lutego 2016 r. skarżący złożył prośbę o umorzenie zadłużenia z tytułu wypłaconych świadczeń alimentacyjnych na rzecz [...] córki, z powodu przewlekłej, głównej choroby – [...] i [...]. Podał, że nie jest w stanie pokryć kosztów zadłużenia, gdyż choroba nie pozwala mu pracować i sam zmuszony jest korzystać z Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...], gdzie otrzymuje zasiłek celowy lub okresowy w maksymalnej kwocie [...] zł miesięcznie, co stanowi całkowity dochód.

Skarżący wskazał, że Burmistrz Miasta [...] i SKO w [...] twierdzą, że powstanie zadłużenia i obowiązek jego uregulowania są następstwem zaniechania wywiązywania się wobec dziecka z obowiązku alimentacyjnego. Twierdzenie powyższe ma charakter uznaniowy i niezgodny z prawdą. Decyzje zostały wydane bez wnikliwego zbadania sprawy, tak przez organ I instancji, jak i przez organ II instancji. Skarżący oświadczył, że gdy choroba pozwalała mu jeszcze częściowo pracować alimenty spłacał co miesiąc i w tym samym czasie sam musiał wychowywać [...] dziecko, chore na [...], bez alimentów o rok starszego brata córki. Błędem jest to, że chorobę, która jest chorobą przewlekłą (informacje na jej temat można znaleźć w Internecie) można ignorować powołując się na brak aktualnego zaświadczenia lekarskiego, które aktualne skarżący dostarczył do SKO w [...]. Błędem jest ocenianie, że skarżący jest zarejestrowany w Urzędzie Pracy jako bezrobotny, poszukujący pracy. Opieka Społeczna w [...] pierwszą decyzją przyznała skarżącemu prawo do świadczeń opieki zdrowotnej, zaś drugą decyzją odmówiła prawa do świadczeń opieki zdrowotnej i wysłała skarżącego by w tym celu zarejestrował się jako bezrobotny, poszukujący pracy.

Skarżący wskazał, że ze względu na to, że musi się leczyć i nie miał innego wyboru by nie został pozbawiony leczenia, zarejestrował się jako bezrobotny. Zaznaczył, że choroba zaczęła się od urazu, który doznał w pracy w 2005 r., ponieważ pracował u żony (teraz już byłej żony), a matki córki, na którą płaci alimenty, w 2009 r. żona zlikwidowała działalność, a skarżącego oskarżyła o alimenty i wyprowadziła się z domu, zostawiając drugie dziecko, z powodu obaw, że skarżący z powodu choroby nie będzie mógł już jej działalności prowadzić, czego sama nie potrafiła, ponieważ stan zdrowia skarżącego od 2005 r., z roku na rok, się pogarszał. Skarżący utrzymuje, że przez długi czas był lekceważony przez lekarza rodzinnego w [...], u którego się początkowo leczył, co spowodowało do zmiany lekarza przez co choroba została późno zdiagnozowana pod koniec 2014 r. Skarżący jest w trakcie leczenia kierowany co jakiś czas do szpitali, ponieważ leczenie nie przynosi poprawy i stan zdrowia się pogarsza. Skarżący zaznaczył, że został skierowany do [...] do Instytutu [...]. Podnoszenie przez MOPS w [...], jak i SKO w [...], że skarżący nie ma orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, nie czyni go osobą zdrową i mogącą podjąć pracę, by spłacić zadłużenie.

Błędne ustalenia przez organ I instancji, jak i przez organ II instancji, że skarżący ponosi koszty leczenia [...] zł i brak dowodów że skarżący ponosi koszty utrzymania mieszkania tzn. domu, w którym mieszka jest absurdem i brak w tym logiki. Skarżący wskazał, że w tej samej sytuacji, w której się znajdował podczas wydania pierwszej decyzji z dnia [...] grudnia 2014 r. zadłużenie zostało umorzone, a obecnie, gdy znajduje się w gorszej sytuacji (stan zdrowia się pogarsza) decyzja z dnia [...] marca 2016 r. jest odmowna, co świadczy o niezgodności z prawem, o niesprawiedliwości, która powstaje poprzez moc uprawnień do wydawania decyzji uznaniowych. Nie oznacza to jednak, że organ administracji może wydawać decyzję w sposób dowolny, co ma miejsce w tej sprawie. Warunkiem wydania niewadliwej decyzji będzie jednak szczegółowe zbadanie stanu faktycznego sprawy pod kątem występowania przesłanek i zindywidualizowanie uzasadnienia decyzji. Z uwagi na treść art. 7 i art. 107 § 3 Kpa rozstrzygnięcie sprawy musi zostać poprzedzone wnikliwym wyjaśnieniem i rozważeniem wszystkich okoliczności, zaś w uzasadnieniu decyzji organ administracji musi wskazać motywy podjętego rozstrzygnięcia. Rolą Kolegium jako organu odwoławczego, kontrolującego zgodność z prawem wydanej decyzji, jest również sprawdzenie prawidłowości wnioskowania organu I instancji. Wywody w tym zakresie muszą być wewnętrznie spójne, a także zgodne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało prezentowane dotychczas stanowisko.

W piśmie z dnia [...] listopada 2016 r. adw. [...] - pełnomocnik z urzędu podtrzymała stanowisko skargi. W uzupełnieniu podniosła, że zarówno decyzja pierwszoinstancyjna, jak też decyzja organu odwoławczego, przytaczają tę samą argumentację, co do spełnienia przez L. R. przesłanek z art. 30 ust. 2 ustawy jaka została przedstawiona w decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...], którą organ umorzył świadczenia z funduszu alimentacyjnego wypłacone D. R. w łącznej kwocie [...] zł wraz z odsetkami ustawowymi wyliczonymi na dzień [...] grudnia 2014 r. w kwocie [...] zł - pomimo wydania zupełnie odmiennego rozstrzygnięcia w sprawie. Co więcej, nie zostało wykazane przez organ pierwszoinstancyjny by bieżąca sytuacja majątkowa i zdrowotna skarżącego L. R. uległa poprawie, od czasu wydania decyzji z 2014 r. Pełnomocnik skarżącego podniósł, że jego sytuacja zdrowotna uległa znacznemu pogorszeniu. Z treści zaświadczenia lekarskiego o stanie zdrowia L. R. z dnia [...] kwietnia 2016 r. jednoznacznie wynika, że jest on osobą trwale niezdolną do odbycia podróży celem udziału w posiedzeniu zespołu do spraw orzekania o stopniu niepełnosprawności, na co organ nie zwrócił uwagi wydając decyzję, a co poświadcza zły stan zdrowia skarżącego. Skarżący L. R. nie został również powiadomiony o możliwości końcowego zapoznania się z aktami sprawy i żadne pismo w tej sprawie nie zostało mu doręczone, czym organ niewątpliwie naruszył art. 10 § 1 Kpa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie jest uzasadniona.

Poza sporem jest to, że organ właściwy wierzyciela może na wniosek dłużnika alimentacyjnego umorzyć jego należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, uwzględniając sytuację dochodową i rodzinną (art. 30 ust. 2 ustawy).

Nie można jednak tracić z pola widzenia, że zgodnie z preambułą ustawy dostarczanie środków utrzymania osobom, które nie są w stanie samodzielnie zaspokoić swoich potrzeb, a w szczególności dzieciom, jest w pierwszej kolejności obowiązkiem wskazanych w Kodeksie rodzinnym i opiekuńczym członków ich rodziny. Wspieranie osób znajdujących się w trudnej sytuacji materialnej z powodu niemożności wyegzekwowania alimentów należy łączyć z działaniami zmierzającymi do zwiększenia odpowiedzialności osób zobowiązanych do alimentacji. Z preambuły wynika, że ustawodawca uznał, iż dostarczanie środków utrzymania dzieciom jest przede wszystkim obowiązkiem rodziców. Z preambuły wynika też, że celem ustawy jest zwiększenie odpowiedzialności dłużnika alimentacyjnego. Jeżeli dzieci nie otrzymują alimentów od jednego z rodziców i nie jest możliwe ich wyegzekwowanie w trybie sądowego postępowania egzekucyjnego, wówczas, jeżeli rodzina uprawnionych ma niskie dochody, dzieci są uprawnione do tego, aby otrzymać wsparcie finansowe ze strony państwa. Wówczas państwo wykłada za dłużnika alimentacyjnego środki finansowe na utrzymanie dzieci - świadczenia z funduszu alimentacyjnego (art. 2 pkt 11 i art. 9 ustawy). Środki te pochodzą z funduszu alimentacyjnego, który finansowany jest w formie dotacji celowej z budżetu państwa (art. 31 ustawy). Dłużnik alimentacyjny jest natomiast obowiązany do zwrotu organowi wykonawczemu gminy należności w wysokości świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego osobom uprawnionym (dzieciom) wraz z odsetkami (art. 27 ustawy). Ustawa realizuje zasadę prymatu rodzicielskiej odpowiedzialności za dziecko wynikającą z przepisów art. 48, art. 53 ust. 3, art. 70 ust. 3, art. 72 ust. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 27 ust. 2 Konwencji o prawach dziecka - Dz. U. z 1991 r. Nr 120, poz. 526 ze zm.).

Mając na uwadze dwa wyżej wymienione założenia (konieczność łożenia rodziców na utrzymanie dzieci i zwiększenie odpowiedzialności dłużnika alimentacyjnego) trzeba przyjąć, że instytucja umorzenia należności z tytułu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego ma charakter wyjątkowy, ponieważ w tym przypadku organ właściwy wierzyciela rezygnuje z przysługującej należności zwrotnej, a koszt jej poniesienia przerzucany jest na ogół społeczeństwa. Wobec tego, skoro umorzenie należności w całości jest instytucją stosowaną wyjątkowo, toteż dłużnik, aby jego wniosek o umorzenie należności w całości mógł zostać uwzględniony, musi znaleźć się w nadzwyczajnie trudnej sytuacji określanej mianem beznadziejnej.

Taką sytuacją jest niewątpliwie przypadek, gdy dana osoba, z przyczyn od siebie niezależnych, nie może uzyskać żadnych środków finansowych, a jej warunki osobiste świadczą o tym, że taki stan ma charakter trwały. W praktyce dłużnikami alimentacyjnymi kwalifikującymi się do umorzenia należności w całości są osoby nie mogące zarobkować, ze względów zdrowotnych - z powodu całkowitej niezdolności do pracy lub niepełnosprawne w stopniu znacznym, których dochód ze świadczeń socjalnych (np. zasiłku stałego, zasiłku pielęgnacyjnego, renty, dodatku pielęgnacyjnego) wystarcza tylko na zabezpieczenie ich potrzeb egzystencjalnych. Będą to także dłużnicy, których sytuacja rodzinna jest tego rodzaju, że osoby te utrzymują się ze świadczeń o charakterze pielęgnacyjno-opiekuńczych, ponieważ zaszła konieczność stałej opieki nad niepełnosprawnym dzieckiem lub niepełnosprawnym w stopniu znacznym dorosłym członkiem rodziny, a brak innych członków rodziny mogących sprawować opiekę i uzyskujących dochód przeznaczony na wspólne utrzymanie.

Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] zasadnie uznało, że L. R. nie spełnia przesłanek uzasadniających umorzenie należności z tytułu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego na córkę D. R., w wysokości [...]zł wraz z odsetkami wyliczonymi na dzień [...] marca 2016 r. w wysokości [...] zł.

Z akt niniejszej sprawy oraz ze znanych Sądowi z urzędu okoliczności wynikających z akt sprawy o sygn. akt I SA/Wa 961/16 wynika bowiem, że L.R. jest osobą w średnim wieku (ur. w [...] r.), nie jest osobą niepełnosprawną, nawet w stosunku lekkim, czy też osobą trwale całkowicie lub częściowo niezdolną do pracy (brak stosownego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, orzeczenia lekarza orzecznika ZUS). Skarżący jest pod stałą opieką lekarską i jest leczony z powodu [...] i [...]. Zatem niewątpliwie jego zdolność do ciężkiej pracy fizycznej nie wchodzi w grę.

Sąd jak i orzekające w sprawie organy nie negują tego, że skarżący znajduje się w trudnej sytuacji osobistej. Jednak w sprawie nie zachodzą szczególne trudne, wyjątkowe okoliczności przemawiające za umorzeniem należności z tytułu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego. Skarżący – obiektywnie rzecz biorąc - ma pewne możliwości pozyskania środków finansowych na uregulowanie ciążących na nim zobowiązań finansowych.

Z okoliczności wynikających z akt administracyjnych załączonych do sprawy o sygn. akt I SA/Wa 961/16 wynika, że L. R. jest właścicielem gruntu o pow. [...] ha, zabudowanego domem o pow. [...] m2, położonego w miejscowości [...] i współwłaścicielem wraz z byłą żoną B. R. gruntu o pow. [...] ha, zabudowanego domem mieszkalnym o pow. [...] m2, położonego w miejscowości [...]. Skarżący nie podejmuje działań mających na celu uregulowanie stanu prawnego majątku pozostałego po rozwodzie z żoną, mimo, że oświadczył, iż będzie wnosił sprawę do sądu o podział majątku (str. 3 kwestionariusza Rodzinnego Wywiadu Środowiskowego z dnia [...] września 2015 r.). Nie podejmuje też żadnych działań w celu wydzierżawienia lub sprzedaży części gruntu o powierzchni niespełna [...] ha. Skarżący nie podejmuje też żadnych działań, mających na celu powrót na rynek pracy, mimo, że ma przygotowany w PUP w [...] Indywidualny Plan Działania, który w założeniu ma spowodować zwiększenie szans do powrotu na rynek pracy. Skarżący ma pewne kwalifikacje (prawo jazdy) i możliwości (samochód osobowy), ma pewne doświadczenie zawodowe w branży budowlanej. Wobec tego winien podjąć działania zmierzające w pierwszej kolejności do powrotu na rynek pracy. Oczywistym jest to, że praca, z założenia, pozwala na uzyskanie wyższego dochodu, niż dochód ze świadczeń pomocy społecznej. Nie można natomiast wykluczyć, że skarżący, przy bardziej aktywnej postawie i podjęciu starań w kierunku poprawy swej sytuacji życiowej miałby szansę podjęcia pracy adekwatnej do swojej sytuacji zdrowotnej.

Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd zgadza się ze skarżącym, że decyzja wydawana w trybie art. 30 ust. 2 ustawy oparta jest na tzw. uznaniu administracyjnym i w związku z tym winna być starannie uzasadniona. W uzasadnieniu swej decyzji SKO w [...] skupiło się przede wszystkim na charakterze zobowiązań alimentacyjnych i tym, że skarżący ma obowiązek regulowania zobowiązań wynikających z obowiązku alimentacyjnego. Niemniej z akt niniejszej sprawy i znanych Sądowi z urzędu ze sprawy o sygn. akt I SA/Wa 961/16 okoliczności dotyczących sytuacji osobistej skarżącego wynika, że L. R. nie znajduje się w sytuacji bez wyjścia, polegającej na trwałej niemożności regulowania zobowiązań z tytułu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego. Ma możliwość wykorzystania własnych zasobów i możliwości. Poza tym skarżący otrzymał już ulgę ze strony Państwa w zakresie należności z tytułu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego w łącznej kwocie [...] zł wraz z odsetkami w kwocie [...] zł (decyzja z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...]).

Sąd zwraca uwagę, że ustawodawca normując sytuację dłużników alimentacyjnych na plan pierwszy wysunął konieczność regulowania przez nich zobowiązań z tytułu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego. Zgodnie z przepisem art. 27 ust. 1 i 3 ustawy dłużnik alimentacyjny jest zobowiązany do zwrotu organowi właściwemu wierzyciela należności w wysokości świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego osobie uprawnionej, łącznie z ustawowymi odsetkami. Należności te podlegają ściągnięciu w trybie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Ustawodawca nie przewidział przedawnienia w zakresie wydania decyzji ustalającej obowiązek zwrotu tego typu należności, czy też w zakresie wykonania tej decyzji. Uznał zatem, że przejściowe, nawet trwające kilka lat, trudności w regulowaniu zobowiązań przez dłużników alimentacyjnych nie zwalniają ich z tego obowiązku. Wobec tego, choć decyzja SKO w [...] nie jest szczegółowo uzasadniona, to rozstrzygnięcie Kolegium ma pokrycie w materiale dowodowym niniejszej sprawy i okolicznościach wynikających ze znanej Sądowi z urzędu sprawy o sygn. akt I SA/Wa 961/16.

Biorąc pod uwagę powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.