Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 334/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6041 Profilaktyka  i   rozwiązywanie  problemów alkoholowych, ustalanie liczby punktów sprzedaży,  zasad  usytuowania miejsc
Hasła tematyczne: Koncesje
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 7 pkt 3,  art. 18 ust. 10 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 487
law: Ustawa z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska- Gwiazda, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz- Nowak (sprawozdawca), Protokolant Sekretarz sądowy Karolina Kaca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2016 r. w Radomiu sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających od 4,5 % do 18 % zawartości alkoholu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. Prezydent Miasta [...] (dalej: Prezydent, organ I instancji), działając na podstawie art. 18 ust. 10 pkt 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (t.j. Dz.U z 2016 r. poz. 487, zwana dalej: u.w.t.p.a.) i art. 163 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23, zwana dalej: k.p.a.), orzekł o cofnięciu M. K. (dalej: skarżąca, strona, przedsiębiorca) zezwolenia Nr [...] na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych o zawartości od 4,5 % do 18 % alkoholu, przeznaczonych do spożycia w lokalu przy ul. Ż. [...] w [...].

Organ I instancji wskazał, że pismem z dnia 15 grudnia 2015 r. (data wpływu do organu) [...] Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w [...] przekazał Prezydentowi informację o dokonywaniu zakupu alkoholu z naruszeniem art. 18 ust. 7 pkt 3 u.w.t.p.a. przez skarżącą, która posiada zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych w miejscu sprzedaży w [...] przy ul. [...] [...]. Z treści tego pisma, załączonych kopii protokołu kontroli i potwierdzonych za zgodność z oryginałem faktur zakupu wynika, że strona w okresie od 1 czerwca 2015 r. do 24 sierpnia 2015 r. zakupiła napoje alkoholowe u przedsiębiorcy "[...]" PPHU M.M. w [...]. Kontrolujący ustalili, że ta firma nie posiada zezwolenia na obrót hurtowy w kraju napojami alkoholowymi.

W związku z powyższym postanowieniem z dnia [...] grudnia 2015 r. wobec strony wszczęto postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia ww. zezwolenia ze względu na stwierdzenie zaopatrywania się w napoje alkoholowe

u przedsiębiorców, którzy nie posiadają zezwolenia na sprzedaż hurtową alkoholu,

a tym samym prowadzenia sprzedaży alkoholu wbrew warunkom udzielonego stronie zezwolenia.

W toku postępowania skarżąca w piśmie z dnia 19 stycznia 2016 r. wyjaśniła, że jako oficjalny partner Kompanii Piwowarskiej obsługiwała w zakresie gastronomii imprezy na stadionie żużlowym w [...].W ramach współpracy z tą Kompanią została skierowana do zrobienia zakupów alkoholu w firmie "[...]" M. M.

w [...], ul. P. [...]. Dopiero w grudniu 2015 r. dowiedziała się, że ww. firma nie posiada i nie posiadała zezwolenia na sprzedaż hurtową alkoholu. Wyjaśniła, że została celowo wprowadzona w błąd, a jej intencją nie było dokonywanie zakupu w firmie, która nie posiada właściwych zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych. Firma "[...]" M. M. sprzedawała alkohol zakupiony od firmy "[...]" M. M., która posiadała zezwolenie na obrót hurtowy, wydane przez Marszałka Województwa [...].

W dniu 31 grudnia 2015 r. firma "[...]" M. M. wystawiła skarżącej faktury korygujące, natomiast "[...]" M. M. wystawiła fakturę sprzedażową na ogólną wartość wszystkich skorygowanych faktur.

Organ I instancji uznał, że wystawienie faktur korygujących nie zmieniło faktu, że skarżąca zakupiła alkohol u przedsiębiorcy, który nie posiadał zezwolenia na obrót hurtowy, a okoliczność o nieświadomym popełnieniu błędu przez stronę nie może,

w świetle obowiązujących przepisów prawa, stanowić usprawiedliwienia dla ich nieprzestrzegania. Prezydent wskazał, że każde naruszenie przepisów u.w.t.p.a., bez względu na przyczynę, wielkość czy zakres, skutkuje konsekwencjami przewidzianymi w art. 18 ust. 10 pkt 2 tej ustawy, czyli cofnięciem zezwolenia

w związku z nieprzestrzeganiem określonych w ustawie warunków sprzedaży napojów alkoholowych. Strona nie dochowała należytej staranności i nie zweryfikowała, czy wskazany hurtownik posiada właściwe zezwolenie. Informacja taka jest dostępna w powszechnym rejestrze, tj. w Centralnej Ewidencji i Informacji

o Działalności Gospodarczej (CEIDG), z którego wynika, że firma "[...]" M. M. nigdy nie posiadała zezwolenia na obrót hurtowy piwem.

Prezydent podkreślił, że decyzja w przedmiocie cofnięcia zezwolenia jest decyzją związaną, a więc organ administracji nie ma obowiązku badać, czy skarżąca działała umyślnie czy nie. Wystarczającą przesłanką cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych jest wyłącznie stwierdzenie, że oświadczenie zawiera dane niezgodne ze stanem faktycznym. Obowiązkiem prowadzących działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży napojów alkoholowych jest takie jej zorganizowanie, aby nie zaistniał jakikolwiek przypadek nieprzestrzegania określonych w ustawie warunków sprzedaży. W takim wypadku organ zezwalający cofa wszystkie zezwolenia udzielone temu samemu podmiotowi na sprzedaż napojów alkoholowych w tym samym miejscu.

Od powyższej decyzji skarżąca złożyła odwołanie, w którym zarzuciła, że organ I instancji swoje orzeczenie oparł tylko na kopii faktur potwierdzających zakup napojów alkoholowych w PPHU "[...]" M. M. (2 sztuki faktur), nie zbadał natomiast, kto wystawił te faktury, czy faktycznie dokonano takiej sprzedaży,

a przede wszystkim nie odniósł się w ogóle do złożonych przez skarżącą wyjaśnień, korekt faktur oraz dowodu zakupu alkoholu w PHU "[...]" M. M., przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie na hurtową sprzedaż napojów alkoholowych. Skarżąca nie zgodziła się z ustaleniem organu I instancji, że korekty faktur dokonane przez ich wystawcę są jedynie elementem skarbowym i nie mają znaczenia dla sprawy. Nie zostało skarżącej cofnięte zezwolenie tzw. "cateringowe", wydane przez Prezydenta Miasta [...] na sprzedaż napojów alkoholowych do 4,5 % zawartości alkoholu oraz piwa podczas organizacji przyjęć. Podczas sprzedaży w oparciu o ww. zezwolenie doszło do naruszenia przepisów u.w.t.p.a. Organ I instancji naruszył przepisy art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., ponieważ powinien przesłuchać świadków w osobach uznanych za sprzedawców alkoholu, wyjaśnić kwestię korekt faktur oraz ustalić, kto faktycznie był sprzedawcą alkoholu w stosunku do skarżącej w przedmiotowej sprawie. Jednocześnie skarżąca zarzuciła Prezydentowi błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 18 ust. 10 pkt 2 w związku z art. 18 ust. 7 pkt 3 u.w.t.p.a., ponieważ popełniono błąd przy wystawianiu faktur, polegający na błędnym określeniu nazwy sprzedającego, co w konsekwencji prowadzi do ustalenia, że skarżąca nie naruszyła ww. zapisów ustawy, ponieważ alkohol zakupiła u przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie na sprzedaż hurtową napojów alkoholowych.

Decyzją znak [...] z [...] marca 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: Kolegium, organ odwoławczy, organ II instancji), biorąc za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., orzekło o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że skarżąca posiada zezwolenie Prezydenta Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych, zawierających od 4,5 % do 18 % alkoholu, w lokalu gastronomicznym przy ul. Ż. [...] w [...]. Zezwolenie wydane zostało na czas oznaczony od [...]grudnia 2013 r. do [...]listopada 2018 r. Jak wynika z pisma Inspekcji Handlowej Wojewódzkiego Inspektoratu w [...] z dnia [...]grudnia 2015 r., uwierzytelnionych kopii dwóch faktur: nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. i nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. oraz kopii protokołu kontroli, skarżąca w okresie od [...]czerwca 2015 r. do [...]sierpnia 2015 r. dwukrotnie zakupiła napoje alkoholowe od M. M., wykonującego działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" Przedsiębiorstwo Produkcyjno Handlowo Usługowe M. M. w [...], ul. P. [...]. Inspektorzy Inspekcji Handlowej w [...] stwierdzili, że ww. firma nie posiada zezwoleń na sprzedaż hurtową napojów alkoholowych. Skarżąca w swoich wyjaśnieniach stwierdziła, że została celowo oszukana, tak jak innych ponad 200 firm, a jej intencją nie było kupowanie napojów alkoholowych w firmie nieposiadającej odpowiednich zezwoleń. Strona złożyła również faktury korygujące do zera wszystkie faktury zakupu alkoholu, wystawione przez "[...]" PPHU M. M. z dodatkowymi wyjaśnieniami i przeprosinami oraz faktury sprzedaży, wystawione przez inną firmę "[...]" PHU M. M., [...], ul. Z. [...], na ogólną wartość skorygowanych faktur.

Organ odwoławczy ocenił powyższy materiał dowodowy i uznał, że wskazane wyżej okoliczności dowodzą, że przedsiębiorca dokonał zakupu napojów alkoholowych z naruszeniem art. 18 ust. 7 pkt 3 u.w.t.p.a., skutkującym

w konsekwencji, zgodnie z art. 18 ust. 10 pkt 2 ww. ustawy, cofnięciem zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych.

Zdaniem Kolegium, późniejsze wyjaśnienia skarżącej, że zamiarem jej nie było kupowanie napojów alkoholowych w firmie "[...]" PPHU M. M., lecz

w "[...]" PHU M. M., która to firma posiada odpowiednie zezwolenia

i przedłożenie na tę okoliczność skorygowanych faktur, nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Przepis art. 18 ust. 10 pkt 2 u.w.t.p.a. nie uzależnia zastosowania sankcji przewidzianej w tym przepisie od istnienia winy. Organ administracji nie ma obowiązku badać, czy skarżąca działała umyślnie, bowiem wystarczającą przesłanką cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych jest wyłącznie stwierdzenie, że skarżąca zaopatrywała się w napoje alkoholowe

u przedsiębiorcy nieposiadającego zezwolenia na hurtową sprzedaż napojów alkoholowych. Pojęcie winy w prawie administracyjnym ma charakter zobiektywizowany, polegający na samym stwierdzeniu naruszenia przepisów

i obowiązków przypisanych podmiotowi bez konieczności oceny stopnia winy

w rozumieniu prawnokarnym (brak świadomości czy też wiedzy).

Bezpodstawne jest więc zarzucanie organowi, że nie przeanalizował okoliczności świadczących o braku świadomości skarżącej co do posiadania wiedzy, przez którą z dwóch firm skarżąca została obsłużona. Organ odwoławczy wskazał, że skarżąca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży napojów alkoholowych we własnym imieniu i na własne ryzyko, więc na niej spoczywa obowiązek prowadzenia jej w taki sposób, aby nie zaistniał jakikolwiek przypadek nieprzestrzegania określonych w ustawie warunków sprzedaży napojów alkoholowych. Dokonując zakupu piwa w firmie "[...]" PPHU M. M., skarżąca powinna dochować wszelkiej staranności w wyborze kontrahenta, zażądać okazania do wglądu stosownego zezwolenia na sprzedaż hurtową napojów alkoholowych, a także dodatkowo odpowiedniego zaświadczenia potwierdzającego dokonanie opłaty.

Kolegium zauważyło, że w razie złamania któregokolwiek z warunków sprzedaży napojów alkoholowych określonych w ustawie, zastosowanie sankcji przewidzianej w art. 18 ust. 10 pkt 2 u.w.t.p.a. musi być obligatoryjnie zrealizowane przez właściwy organ, niezależnie od przyczyn takiego stanu rzeczy.

W skardze złożonej na powołane rozstrzygnięcie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Wydanej decyzji zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych i ocenie stanu prawnego, polegający na stwierdzeniu, że w przedmiotowej sprawie organ I instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie dowodowe, zebrał i rozpoznał całość materiału dowodowego, przeprowadził postępowanie zgodnie z zasadami wyrażonymi w k.p.a. w sytuacji, kiedy Prezydent nie przeprowadził podstawowego dowodu w sprawie zmierzającego do ustalenia, czy skarżąca zakupiła alkohol

u przedsiębiorcy nieposiadającego zezwolenia na sprzedaż hurtową, czy też

u przedsiębiorcy posiadającego takie zezwolenie, tj. nie przeprowadził dowodu

z przedstawionych przez skarżącą korekt faktur, leżących u podstaw wydanej decyzji oraz dowodu w postaci faktury zakupu alkoholu u przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie na sprzedaż hurtową alkoholu.

Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie art. 18 ust. 10 pkt 2 w związku z art. 18 ust. 7 pkt 3 u.w.t.p.a. przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, iż w sprawie doszło do naruszenia ww. przepisów poprzez zakup alkoholu przez skarżącą u przedsiębiorcy nieposiadającego zezwolenia na sprzedaż hurtową napojów alkoholowych (firma PPHU "[...]") w sytuacji, gdy skarżąca w ramach składanych wyjaśnień przedstawiła dowód zakupu alkoholu u przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie na sprzedaż hurtową napojów alkoholowych (PHU "[...]"). Skarżąca ponownie podniosła, że Prezydent nie wyjaśnił okoliczności zakupu alkoholu i nie zbadał przyczyny wystawienia faktur przez inny podmiot, aniżeli sprzedający faktycznie. Skarżąca wskazała, że o braku tożsamości obu podmiotów, a zwłaszcza o wystawieniu faktur przez podmiot nieuprawniony, dowiedziała się dopiero z dokumentu przesłanego przez Prezydenta w związku z wszczęciem postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż. Dopiero po tym zdarzeniu zażądała poprawienia dokumentów faktury, gdyż nie odzwierciedlały one rzeczywistych czynności prawnych. W konsekwencji tegoż żądania firma "[...]" M. M. skorygowała wystawione faktury do zera, zaś faktyczny sprzedawca "[...]" M. M. wystawił poprawną fakturę odzwierciedlającą dokonaną sprzedaż. Tę okoliczność organy administracji pominęły, pomimo iż skarżąca powoływała się na nią. Organy powinny wyjaśnić, kto był sprzedawcą alkoholu w stosunku do skarżącej, tymczasem nie zbadały, kto wystawił faktury, czy faktycznie dokonano takiej sprzedaży, a nadto nie uwzględniły złożonych przez skarżącą korekt oraz faktury na sprzedaż alkoholu.

W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało argumentację zawartą

w zaskarżonej decyzji i wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, zwanej dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie zostało podjęte zgodnie z prawem. Sąd w pełni podziela wywody organów administracji zawarte w uzasadnieniach kontrolowanych decyzji, uznając je za własne.

W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży (art. 18 ust. 1 u.w.t.p.a.). Zgodnie z ustępem 3 tego artykułu, zezwolenia wydaje się oddzielnie na następujące rodzaje napojów alkoholowych: 1) do 4,5 % zawartości alkoholu oraz piwo, 2) powyżej 4,5 % do 18 % zawartości alkoholu (z wyjątkiem piwa), 3) powyżej 18 % zawartości alkoholu.

Wobec skarżącej Prezydent w dniu [...]grudnia 2013 r. wydał 3 zezwolenia na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych w okresie od [...]grudnia 2013 r. do

[...]listopada 2018 r. (5 lat), przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży, tj.

w lokalu gastronomicznym w R., przy ul. [...]:

- Nr [...], zawierających do 4,5 % alkoholu oraz piwa,

- Nr [...], zawierających od 4,5 % do 18 % alkoholu,

- Nr [...], zawierających powyżej 18 % alkoholu.

Warunkiem prowadzenia działalności na podstawie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych jest zaopatrywanie się w napoje alkoholowe, wymienione

w zezwoleniu, u producentów oraz u przedsiębiorców posiadających zezwolenie na obrót hurtowy tymi napojami. Powyższe wynika wprost z art. 18 ust. 7 pkt 3 u.w.t.p.a., o czym Prezydent dodatkowo pouczał w treści każdego zezwolenia udzielonego skarżącej (punkt 2 warunków zezwolenia).

Zgodnie z art. 18 ust. 10 pkt 2 ww. ustawy, przedmiotowe zezwolenie cofa się

w przypadku nieprzestrzegania określonych w ustawie warunków sprzedaży napojów alkoholowych. O treści tej sankcji skarżąca była poinformowana przy otrzymywaniu ww. zezwoleń, własnoręcznie podpisała przyjęcie do wiadomości i przestrzegania treści wybranych przepisów u.w.t.p.a., w tym art. 18 ust. 10 pkt 2.

W niniejszej sprawie bezsporne jest, że skarżąca w okresie od [...]czerwca 2015 r. do [...]sierpnia 2015 r. dwukrotnie zakupiła napoje alkoholowe (piwo) od przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" Przedsiębiorstwo Produkcyjno Handlowo Usługowe M. M. w [...], który nie posiadał zezwoleń na sprzedaż hurtową napojów alkoholowych. Potwierdzeniem tych faktów jest pismo Inspekcji Handlowej Wojewódzkiego Inspektoratu w [...]z dnia 11 grudnia 2015 r., informujące o wynikach kontroli u ww. przedsiębiorcy. Do pisma dołączono kserokopie 2 faktur VAT: Nr [...]z dnia [...]sierpnia 2015 r. na zakup piwa marki [...]i [...]na łączną kwotę [...]zł oraz Nr [...]z dnia [...]czerwca 2015 r. na zakup piwa [...]na kwotę [...]zł. Wystawcą obu faktur był M. M. PPHU "[...]" w [...], ul. [...], a nabywcą skarżąca. Do pisma z dnia [...]grudnia 2015 r. dołączono również protokół kontroli [...]Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z siedzibą w [...]z dnia [...]sierpnia 2015 r. u przedsiębiorcy M. M., z którego na podstawie zbadanych faktur wynika, że w okresie od [...]czerwca 2015 r. do [...]sierpnia 2015 r. dokonywano hurtowej sprzedaży wyrobów alkoholowych (piwo, wino, napoje spirytusowe) przedsiębiorcom posiadającym zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do sprzedaży, bez zezwolenia na prowadzenie w kraju obrotu hurtowego napojami alkoholowymi wszystkich rodzajów na łączną kwotę [...]zł. Wśród badanych faktur skontrolowano również ww. dwie faktury wystawione na nazwisko skarżącej.

Wobec powyższego nie można uznać, że sprzedawcą alkoholu w dacie wystawienia spornych faktur była inna osoba, aniżeli tam wskazana; gołosłowne są zatem twierdzenia skarżącej zawarte w skardze, że zakupu dokonała w firmie "[...]" M. M.. W istocie, gdyby przed zakupem alkoholu sprawdziła firmę M. M. w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (w internecie), ewentualnie zażądała okazania zezwolenia przez ww. przedsiębiorcę, to posiadałaby wiedzę, że jej sprzedawca ma zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych do 4,5 % zawartości alkoholu oraz piwa przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży, ale nie jest to sprzedaż hurtowa. Skarżąca w dacie uzyskania zezwoleń na sprzedaż alkoholu była pouczona, że ma dokonywać zakupu napojów alkoholowych u producentów i przedsiębiorców posiadających odpowiednie zezwolenie na sprzedaż hurtową. Jednak dopiero w wyniku kontroli zorientowała się, że przy zakupie piwa na zakwestionowane faktury nie dochowała warunków zezwolenia. W dniu [...]grudnia 2015 r. uzyskała od przedsiębiorcy M. M. 2 faktury korygujące oraz fakturę sprzedażową na łączną kwotę [...]zł od firmy M. M. "[...]" Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe w [...], ul. [...], który posiadał zezwolenie na obrót hurtowy w kraju napojami alkoholowymi o zawartości do 4,5 % oraz piwem. Jednak te dokumenty nie mają znaczenia w tej sprawie wobec charakteru decyzji w przedmiocie cofnięcia zezwolenia oraz charakteru odpowiedzialności w prawie administracyjnym. Ww. działania skarżącej miały jedynie na celu obronę przed konsekwencjami zaopatrywania się w napoje alkoholowe u przedsiębiorcy, który nie posiadał zezwolenia na ich hurtową sprzedaż.

Zdaniem Sądu, zawarta w zaskarżonej decyzji wykładnia art. 18 ust. 10 pkt 2 u.w.t.p.a., jest trafna. Obowiązkiem skarżącej, prowadzącej działalność gospodarczą (kawiarnię) w zakresie sprzedaży napojów alkoholowych, jest takie jej zorganizowanie, aby nie zaistniał jakikolwiek przypadek nieprzestrzegania, określonych w ustawie warunków sprzedaży napojów alkoholowych. W razie zaistnienia jakiegokolwiek złamania warunku prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych określonych w ustawie, zastosowanie sankcji przewidzianej w art. 18 ust. 10 pkt 2 u.w.t.p.a. musi być obligatoryjnie zrealizowane przez właściwy organ, niezależnie od przyczyn takiego stanu rzeczy (por. wyroki NSA: z dnia 8 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 91/11 publ. Lex nr 1137973, z dnia 29 listopada 2012 r., sygn. akt II GSK 1790/11, publ. Lex nr 1291814, wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 listopada 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1529/06, LEX nr 337045, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 6 października 2004 r., sygn. akt II SA/Po 1125/02 publ. cbosa, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 13 stycznia 2009 r., sygn. akt III SA/Wr 536/08, publ. Lex nr 1073683, wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 marca 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 2492/08, Lex nr 1062338).

W ocenie Sądu, organy administracji nie miały obowiązku badać, czy skarżąca działała umyślnie, czy też zaistniała sytuacja wystąpiła na skutek pomyłki lub błędu sprzedawcy, bowiem wystarczającą przesłanką cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych było wyłącznie stwierdzenie, że skarżąca zakupiła alkohol

u przedsiębiorcy nieposiadającego zezwolenia na hurtową sprzedaż napojów alkoholowych. Każde naruszenie przepisów omawianej ustawy, bez względu na przyczynę i zakres, skutkuje konsekwencjami przewidzianymi w art. 18 ust. 10 pkt 2 u.w.t.p.a. Organy administracji nie mają kompetencji do swobodnej oceny przepisów tej ustawy, bowiem decyzja w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych jest decyzją związaną. Tak więc działalność związana ze sprzedażą alkoholu jest prowadzona na zasadzie ryzyka (por. wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2011 r., II GSK 1424/10, Lex nr 952801).

Niezasadne są więc zarzuty skargi naruszenia przez organy przepisów proceduralnych dotyczących prawidłowego ustalenia stanu faktycznego oraz przeprowadzenia i oceny wszystkich zebranych w sprawie dowodów. W tej sprawie kwestia winy skarżącej nie była badana, dlatego nie mają znaczenia twierdzenia skarżącej, że została wprowadzona świadomie w błąd, a jej intencją nie było kupowanie towaru w firmie nieposiadającej odpowiednich zezwoleń. Istotne jest to, że skarżąca nie sprawdziła uprawnień przedsiębiorcy, u którego się zaopatrywała. Jeśli, tak jak twierdzi skarżąca, firma M. M. została wskazana przez Kompanię Piwowarską podczas obsługi imprez na stadionie żużlowym w [...], to stronie przysługuje ewentualnie roszczenie o odszkodowanie od tej Kompanii, z którą łączyła ją z pewnością umowa cywilnoprawna. Natomiast odpowiedzialność administracyjna jest obiektywna i - jak już wyżej wskazano – jest niezależna od winy.

W tym miejscu należy przywołać stanowisko wyrażone w uchwale składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2007 r., sygn. akt II GPS 2/07 (publ. ONSAiWA 2008/1/3/), w której stwierdzono, że w razie nieprzestrzegania określonych w u.w.t.p.a. warunków sprzedaży napojów alkoholowych (art. 18 ust. 10 pkt 2), objętych zezwoleniem na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości do 4,5% alkoholu oraz na piwo (art. 18 ust. 3 pkt 1), organ zezwalający cofa wszystkie zezwolenia udzielone temu samemu podmiotowi na sprzedaż napojów alkoholowych w tym samym miejscu.

Oceniając podjęte przez organy obu instancji decyzje w świetle powyższych wywodów Sąd uznał, że są one zgodne z prawem; organy właściwie ustaliły stan faktyczny sprawy i wyciągnęły prawidłowe wnioski, stosując właściwe przepisy prawa materialnego – u.w.t.p.a. Wobec tych ustaleń, zarzuty skargi należy uznać jedynie za polemikę z rozstrzygnięciami wydanymi przez organy obu instancji.

Mając na uwadze powołane okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.