Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1276/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-06-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: stwierdzono bezskuteczność zaskarżonej czynności
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 4, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, lit. c, art. 135
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Kr 1276/19 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 czerwca 2020 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Wiesław Kuśnierz (spr.), Sędziowie: WSA Stanisław Grzeszek, WSA Waldemar Michaldo, Protokolant: specjalista Bożena Piątek, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 czerwca 2020 r., sprawy ze skargi T. R. na czynność Zarządu Województwa M. z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o przyznanie prawa pomocy I. stwierdza bezskuteczność zaskarżonej czynności, II. zasądza od Zarządu Województwa M. na rzecz skarżącego koszty postępowania w kwocie 680 zł (sześćset osiemdziesiąt złotych).


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie jest czynność Zarządu Województwa (dalej: ZW.) z dnia 10 września 2019 r. nr.[...] dokonana na podstawie przepisu art. 23 ust. 5 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1167; dalej: ustawa o rozwoju lokalnym), w sprawie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o przyznanie pomocy złożonego w dniu 4 marca 2019 r. przez T. R. (dalej: Skarżący) w ramach poddziałania 19.2 "Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność", objętego PROW na lata 2014-2020.

Z przekazanych Sądowi akt sprawy wynika następujący stan faktyczny i prawny.

ZWM pismem z dnia lipca 2019 r. (karty nr [...] akt administracyjnych) poinformował Skarżącego, że ww. wniosek zawiera braki i oczywiste omyłki szczegółowo wymienione w załączniku nr 1 do tego pisma i jednocześnie wezwał Skarżącego do usunięcia tych braków i poprawienia oczywistych omyłek we wniosku "z powołaniem się na znak sprawy na adres:

- w przypadku uzupełnienia oraz złożenia wyjaśnień osobiście lub przez osobę upoważnioną na adres Departamentu Funduszy Europejskich UMWM, ul.[...] K. Dziennik Podawczy (parter) lub na Dziennik Podawczy UMWM, ul. [...] K.

- w przypadku uzupełnienia za pomocą poczty kurierskiej na adres do korespondencji: Departament Funduszy Europejskich UMWM ul.[ ...] K..

Jednocześnie wskazał, że uzupełnione dokumenty/wyjaśnienia należy przesłać w terminie 7 dni od dnia doręczenia niniejszego pisma.

Ponadto pouczył Skarżącego, że: w przypadku, gdy w ww. terminie nie zostaną usunięte braki lub poprawione oczywiste omyłki, wniosek o przyznanie pomocy zostanie pozostawiony bez rozpatrzenia, o czym podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy zostanie pisemnie poinformowany.

W końcowej części pisma ZWM wskazał, że stosownie do § 37 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 24 września 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach poddziałania "Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 664; dalej: rozporządzenie MRiRW), do "obliczania i oznaczania terminów związanych z wykonywaniem czynności w toku postępowania w sprawie o przyznanie pomocy dokonuje się zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1025, z późn. zm.) dotyczącymi terminów. Termin usunięcia braków / poprawienia oczywistych omyłek / złożenia wyjaśnień uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem nadano pismo w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2188) przesyłką rejestrowaną albo pismo złożono w polskim urzędzie konsularnym".

Powyższe pismo nie zostało odebrane przez Skarżącego. Po raz pierwszy było awizowane w dniu 22 lipca 2019 r., zatem skutek doręczenia nastąpił w dniu 5 sierpnia 2019 r. (karta nr[...]akt administracyjnych), a 7 termin do uzupełnienia braków i sprostowania omyłek upływał w dniu 12 sierpnia 2019 r.

W dniu 12 sierpnia 2019 r. Skarżący nadał pismo będące odpowiedzią na pismo z dnia 18 lipca 2019 r., listem zwykłym, nierejestrowanym (karta nr [...] akt administracyjnych). Pismo wpłynęło do organu 26 sierpnia 2019 r. (karta nr [...] akt administracyjnych).

Opisanym na wstępie niniejszego uzasadnienia pismem z dnia 10 września 2019 r. ZWM poinformował Skarżącego o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku o przyznanie pomocy.

W uzasadnieniu pisma ZWM wskazał "Stosownie do § 37 ww. rozporządzenia, obliczania i oznaczania terminów związanych z wykonywaniem czynności w toku postępowania w sprawie o przyznanie pomocy dokonuje się zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz 1025, z późn. zm.) dotyczącymi terminów. Termin usunięcia braków1 / poprawienia oczywistych omyłek1 / złożenia wyjaśnień1 / uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem nadano pismo w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2188) przesyłka rejestrowaną albo pismo złożono w polskim urzędzie konsularnym.

W związku z tym, iż przesyłka zawierająca uzupełnienie braków została nadana niezgodnie z przepisami prawa, skutkuje to brakiem możliwości stwierdzenia, czy termin usunięcia braków lub poprawienia oczywistych omyłek wskazanych w piśmie z dnia lipca 2019 r. został zachowany.

W związku z powyższym, zgodnie z art. 23 ust. 5 ww. ustawy o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności (tj. Dz.U. 2019 poz. 1167) Zarząd Województwa pozostawia wniosek bez rozpatrzenia".

Na powyższe rozstrzygnięcie Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, którą oparł na przepisie art. 3 § 2 ust. 8 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: P.p.s.a.) w zw. z art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.; dalej: K.p.a.), wskazując, że "wobec otrzymania w dniu 12 września 2019 roku pisma Marszałka Województwa o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku o przyznanie pomocy złożonego w dniu 4 marca 2019 roku (tytuł operacji: R.), zaskarżam ww. bezczynność organu w całości".

Rozstrzygnięciu ZWM Skarżący zarzucił naruszenie:

1. art. 23 ust. 5 ustawy o rozwoju lokalnym w zw. z § 37 rozporządzenia MRiRW w zw. z art. 57 § 5 ust. 2 w zw. z art. 7 i art. 8 K.p.a., poprzez uznanie, z naruszeniem zasady zaufania oraz zasady proporcjonalności i wbrew słusznemu interesowi obywatela, że wnioskodawca uchybił terminowi do uzupełnienia braków wniosku podczas gdy:

- w rzeczywistości braki wniosku uzupełnione zostały poprawnie, zgodnie z wezwaniem, w zakreślonym przez organ terminie,

- organ bezzasadnie przyjmuje zawężone, niekorzystne dla obywatela i przesadnie rygorystyczne w stosunku do przepisów obowiązujących ustaw kryteria obliczania terminów administracyjnych, poprzez nakazanie wysyłania korespondencji przesyłką rejestrowaną, podczas gdy procedura administracyjna, cywilna i karna przewidują, celem zachowania terminu, nadanie przesyłki w polskiej placówce operatora pocztowego niezależnie od formy przesyłki,

- nadanie rygoru większego niż to przewidują obowiązujące przepisy w praktyce uniemożliwiło dochowanie terminu, skracając go o kilka godzin, w szczególności z uwagi na fakt, że urzędy pocztowe w przeważającej części kraju nie są czynne całodobowo czy nawet do późnych godzin wieczornych i nadanie listu przesyłką rejestrowaną nie jest wykonalne w mniejszych miejscowościach po godzinie 18:00 lub nawet 16:00,

- nadanie rygoru przesłania korespondencji przesyłką rejestrowaną nie znajdowało uzasadnienia proceduralnego i nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, bowiem do organu trafiły kompletne dokumenty, co organ sam przyznał wskazując jedynie, że w jego ocenie forma nadania przesyłki nie była poprawna,

- podana przez organ przyczyna pozostawienia bez rozpatrzenia pozostaje niezgodna z prawdą oraz nie znajduje uzasadnienia w stanie faktycznym i prawnym, bowiem organ podaje, że nie może rozpoznać wniosku, bowiem nienadanie jej przesyłką rejestrowaną rzekomo "skutkuje brakiem możliwości stwierdzenia, czy termin usunięcia braków lub poprawienia oczywistych omyłek wskazanych w piśmie z dnia 18 lipca 2019 roku został zachowany", co nie polega na prawdzie, gdyż na pieczęci pocztowej Urzędu Pocztowego w Ś. którą opatrzona jest przesyłka wnioskodawcy widnieje bezspornie data .08.2019 roku" i nie ma wątpliwości co do daty nadania przesyłki,

- nieprzesłanie dokumentacji przesyłką rejestrowaną pozostawało całkowicie niezawinione przez wnioskodawcę, który w dobrej wierze powierzył dokumenty i przesyłkę osobie trzeciej, członkowi rodziny będącemu zawodowym pełnomocnikiem, którego pracownik nie miał możliwości nadać przesyłki rejestrowanej w dacie wyznaczonej przez organ i list wysłał, pozostając w dobrej wierze, listem zwykłym;

2. art. 7 w zw. z art. 77 i art. 107 K.p.a. wyrażające się w naruszeniu zasady prawdy obiektywnej oraz braku wystarczającej analizy materiału dowodowego w sprawie, w szczególności:

- błędną ocenę dowodów znajdujących się w aktach sprawy oraz dowolne i nieuzasadnione uznanie, że dokumentacja znajdująca się w aktach sprawy nie pozwala na rozpoznanie wniosku,

- zaniechanie przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego w związku ze zgłaszanymi zastrzeżeniami Skarżącego, na podstawie których możliwe byłoby sporządzenie prawidłowego rozstrzygnięcia,

- arbitralne i nieuzasadnione przyjęcie zawinienia Skarżącego w powstałej sytuacji.

Skarżący na podstawie powyższych zarzutów wniósł o uchylenie zaskarżanej czynności, przeprowadzenie rozprawy i zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania.

Skarżący uzasadniając skargę podniósł, że pozostawienie wniosku bez rozpoznania pozostaje bezzasadne i sprzeczne z przepisami prawa, nadto zostało błędnie uzasadnione i wprowadza w błąd zarówno co do motywów rozstrzygnięcia, jak i jego podstawy prawnej i faktycznej.

Czynność powyższa narusza przepisy ustawy o rozwoju lokalnym i przepisy procedury postępowania administracyjnego, w tym zasadę zaufania obywatela do organów administracji publicznej, zasadę proporcjonalności, jak również przepisy dotyczące terminów i doręczeń.

Dalej Skarżący podniósł, że pismo z dnia 10 września 2019 r. jest wewnętrznie sprzeczne, niezrozumiałe dla przeciętnego obywatela oraz obarczone błędami. Organ powołuje się na przepisy nieistniejące (np. art. 23 ust. 51 ustawy o rozwoju lokalnym) oraz przepisy rozporządzenia, którego nazwy w piśmie nie wymienia. De facto niemożliwe jest ustalenie sposobu podważenia pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

Zdaniem Skarżącego organ bezzasadnie przyjmuje zawężone, niekorzystne dla obywatela i przesadnie rygorystyczne w stosunku do przepisów obowiązujących ustaw kryteria obliczania terminów administracyjnych, poprzez nakazanie wysyłania korespondencji przesyłką rejestrowaną, podczas gdy procedura administracyjna, cywilna i karna przewidują, celem zachowania terminu, nadanie przesyłki w polskiej placówce operatora pocztowego niezależnie od formy przesyłki. Całkowicie wbrew obowiązującym ustawom i zasadom racjonalnego rozumowania pozostaje przyjęta przez organ regulacja oraz jej stosowanie przez urzędników. Skarżący podniósł, że niezgodnym z prawem pozostaje tworzenie aktów rangi niższej niż ustawa wprost sprzecznych z ustawą, czy też przyjmowanie zasad procedowania sprzecznych z ustawą. W niniejszym postępowaniu powinny mieć zastosowanie przepisy K.p.a., gdyż mamy do czynienia z czynnościami o charakterze stricte administracyjnoprawnym, wykonywanymi przez organ administracji w rozumieniu art. 5 § 2 ust. 6 K.p.a. Nie mamy też do czynienia z wyłączeniami z art. 3 K.p.a. Wobec tego należy przyjąć, że skoro w rzeczywistości braki wniosku uzupełnione zostały poprawnie, zgodnie z wezwaniem, w zakreślonym przez organ terminie, to nadanie rygoru większego, niż to przewidują obowiązujące przepisy, pozostaje sprzeczne z prawem i rażąco niesprawiedliwe dla strony postępowania. W praktyce przyjęte rozwiązanie ograniczyło prawo strony do sprawiedliwego rozstrzygnięcia, bowiem dochowanie terminu zostało utrudnione, ponieważ organ skrócił go o kilka godzin.

Dalej Skarżący podniósł, że urzędy pocztowe w przeważającej części kraju nie są czynne całodobowo czy nawet do późnych godzin wieczornych i nadanie listu przesyłką rejestrowaną nie jest wykonalne w mniejszych miejscowościach po godzinie 18:00 lub nawet 16:00, co dokładnie było przyczyną nienadania korespondencji przesyłką rejestrowaną w niniejszej sprawie. Strona zaś powinna mieć prawo wykorzystać swoje ustawowe prawa, w tym realną możliwość wysłania przesyłki do końca dnia. Niezależnie od powyższego, nadanie rygoru przesłania korespondencji przesyłką rejestrowaną nie znajdowało uzasadnienia proceduralnego i nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, bowiem do organu trafiły kompletne dokumenty, co organ sam przyznał wskazując jedynie, że w jego ocenie forma nadania przesyłki nie była poprawna. W sprawie niniejszej brakuje przesłanki istotności, bowiem dokumenty do organu wysłane zostały w zakreślonej dacie i w wymaganym zakresie. Nie sposób uznać, że fakt nieprzesłania listu w formie poleconej jest kluczowy na tyle, że uniemożliwia nadanie dalszego biegu sprawie. Niewłaściwe zastosowanie przepisów w tym wypadku niesie za sobą poważne konsekwencje prawne, może bowiem doprowadzić do naruszenia konstytucyjnie chronionego prawa do sądu (art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP). Stąd też organy administracji powinny stosować przepisy odnoszące się do uzupełnienia braków ze szczególna rozwagą.

Dalej Skarżący podkreślił, że podana przez organ przyczyna pozostawienia bez rozpatrzenia pozostaje niezgodna z prawdą oraz nie znajduje uzasadnienia w stanie faktycznym i prawnym, bowiem organ podaje, że nie może rozpoznać wniosku, bowiem nienadanie jej przesyłką rejestrowaną rzekomo "skutkuje brakiem możliwości stwierdzenia, czy termin usunięcia braków lub poprawienia oczywistych omyłek wskazanych w piśmie z dnia [...] lipca 2019 roku został zachowany", co nie polega na prawdzie, gdyż na pieczęci pocztowej Urzędu Pocztowego w S., którą opatrzona jest przesyłka wnioskodawcy widnieje bezspornie data "12.08.2019 roku" i nie ma wątpliwości co do daty nadania przesyłki. Trudno przyjąć jakąkolwiek racjonalizację powyższego poglądu odnośnie niemożliwości ustalenia daty pozwalającej na rozpatrzenie wniosku, bowiem nigdzie wnioskodawca nie został zobowiązany do złożenia pisma przed upływem konkretnej godziny, a wyłącznie temu mogłaby służyć rejestracja przesyłki w systemie. Natomiast w sytuacji faktycznej niniejszej sprawy nie ulega żadnej wątpliwości, że list wysłany został przed północą ostatniego dnia terminu.

W dalszej części uzasadnienia Skarżący poczynił rozważania w kwestii braku zawinienia w niedochowaniu narzuconego rygoru i wskazał że podjął wszelkie działania wystarczające dla zachowania terminu i nie ponosi winy za zaistniałą sytuację.

Skarżący w końcowej części uzasadnienia skargi podniósł, że zgodnie z uchwałą siedmiu sędziów NSA w sprawie I OPS 2/13, na pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 K.p.a.) przysługuje skarga na bezczynność organu, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.

ZWM w odpowiedzi na skargę podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Zgodnie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2019 r., poz. 2167, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Z kolei stosownie do art. 3 § 1 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Zgodnie z przepisem art. 3 § 2 kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z treścią art. 134 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Orzekanie w myśl art. 135 P.p.s.a. następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a P.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b P.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 P.p.s.a.).

Zgodnie z przepisem art. 146 § 1 P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt, interpretację, opinię zabezpieczającą lub odmowę wydania opinii zabezpieczającej albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. stosuje się odpowiednio.

W ocenie Sądu, skarga jest zasadna, choć nie wszystkie zawarte w niej zarzuty zasługują na uwzględnienie.

Sąd w pierwszej kolejności odniesie się do wskazanej w skardze podstawy jej wniesienia, ponownie wskazując, że sąd administracyjny nie jest związany wnioskami strony, ani co do zakresu zaskarżonego aktu czy czynności, ani co do sposobu pozbawienia ich mocy wiążącej, nawet jeśli wnioski takie zostały wyraźnie w skardze skonstruowane (por. T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami komentarz; 2016 r. s. 518).

Skarżący jako podstawę swojej skargi wskazał przepis art. 3 § 2 ust. 8 P.p.s.a. jednoznacznie wskazując w uzasadnieniu, że jego stanowisko wynika z uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2013 sygn. akt I OPS 2/13 (wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl), w której NSA przyjął, że na pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 K.p.a.) przysługuje skarga na bezczynność organu, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.

Odnosząc się do przedstawionego stanowiska Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę wskazuje, że uchwała powyższa nie będzie miała zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż dotyczyła pozostawienia bez rozpoznania sprawy w trybie art. 64 § 2 K.p.a., podczas gdy w rozpatrywanej sprawie, po pierwsze i najważniejsze, rozstrzygnięcie ZWM wydane zostało na podstawie art. 23 ust. 5 ustawy o rozwoju lokalnym, po drugie, na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy o rozwoju lokalnym, do postępowania w sprawie oceny spełniania warunków wyboru i w sprawie wyboru LSR nie stosuje się przepisów K.p.a., z wyjątkiem przepisów dotyczących:

1) właściwości miejscowej organów, wyłączenia pracowników organu, doręczeń, udostępniania akt, skarg i wniosków,

2) wezwań - w przypadku postępowania w sprawie oceny spełniania warunków wyboru

- o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej.

Ustawa o rozwoju lokalnym wyłącza zatem możliwość stosowania K.p.a. i wprowadza własny szczególny tryb postępowania w przedmiocie naboru i oceny wniosków o udzielanie wsparcia na operacje realizowane przez podmioty indywidualne. Z przywołanego przepisu art. 12 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy o rozwoju lokalnym jednoznacznie wynika, że stosuje się jedynie przepisy K.p.a. dotyczące wyłączenia pracowników organu, doręczania i sposobów obliczania terminów.

Zdaniem Sądu działanie ZWM w rozpatrywanej sprawie należy kwalifikować jako inną czynność z zakresu administracji publicznej o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.

W orzecznictwie i literaturze przedmiotu przyjmuje się, że czynności, te:

- nie mają charakteru decyzji ani postanowienia, a wydawanych w postępowaniu jurysdykcyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym i zaskarżalnych na podstawie art. 3 § 2 pkt 1–3 P.p.s.a.,

- muszą mieć charakter zewnętrzny, tj. muszą być skierowane do podmiotu niepodporządkowanego organizacyjnie ani służbowo organowi wydającemu dany akt lub podejmującemu daną czynność,

- muszą być skierowane do indywidualnego podmiotu,

- muszą mieć charakter publicznoprawny, ponieważ zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. zakresem tego przepisu objęte są "akty i czynności z zakresu administracji publicznej",

- muszą dotyczyć uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, (por. T. Woś (red), H. Knysiak-Molczyk, A. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2016, LEX komentarz do art. 3).

Ostatnia przesłanka oznacza, że musi istnieć ścisły i bezpośredni związek między działaniem lub zaniechaniem określonego działania organu administracji, a możliwością realizacji uprawnienia (obowiązku) wynikającego z przepisu prawa przez podmiot niepowiązany organizacyjnie z organem wydającym dany akt lub podejmującym daną czynność (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2012, s. 32). Czynność powinna ustalać (odmawiać ustalenia), stwierdzać (odmawiać stwierdzenia), potwierdzać (odmawiać potwierdzenia) określonych uprawnień lub obowiązków określonych przepisami prawa administracyjnego. Musi ona wywoływać dla określonego podmiotu skutki prawne, a więc w sposób prawnie wiążący wpływać na jej sytuację prawną. Musi więc istnieć ścisły związek między ustaleniem, stwierdzeniem lub potwierdzeniem (oraz ich odmowami) a możliwością realizacji uprawnienia.

Odnosząc powyższe do stanu faktycznego i prawnego rozpatrywanej sprawy, w ocenie Sądu, czynność ZWM dotycząca pozostawienia wniosku strony o przyznanie pomocy bez rozpoznania spełnia powyższe przesłanki i w konsekwencji stanowi czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., a to oznacza, że przysługuje na nią skarga do sądu administracyjnego.

Powyższe stanowisko potwierdza również wykładnia celowościowa przepisu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Sąd wskazuje, że odmienna wykładnia niż zaprezentowana powyżej, prowadziłaby do pozostawienia poza jakąkolwiek kontrolą czynności dotyczących odmowy przyznania środków pomocowych przez ZWM. Postanowienia przywołanego art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. rozszerzają kontrolę sądu administracyjnego poza sferę decyzji i postanowień, będących tradycyjnie przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej. Przepis ten umożliwia sądową kontrolę również takich działań administracji publicznej, które nie są podejmowane w sformalizowanych postępowaniach (jurysdykcyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym) zapewniających ich uczestnikom określone gwarancje procesowe, a dotyczą praw i obowiązków obywateli i innych podmiotów w sferze publicznoprawnej, w stosunkach z organami administracji publicznej. Ustawodawca niniejszym przepisem, zdaniem Sądu, dążył do jak najszerszego zapewnienia indywidualnym jednostkom, prawnej ochrony przed działaniami organów, które wymykają się wszelkiej innej kontroli.

W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że ZWM w rozpatrywanej sprawie działał w procedurze typowo nadzorczej, określonej w art. 23 ustawy o rozwoju lokalnym, w trakcie której dokonuje weryfikacji rozstrzygnięć lokalnej grupy działania, w sprawie przyznania pomocy. To właśnie L. z siedzibą w Z. (dalej: LGD) poinformowała Skarżącego, pismem z dnia lutego 2019 r. (karty nr 128 - 130 akt administracyjnych), że podjęła decyzję o wybraniu operacji Skarżącego do finansowania w ramach realizacji lokalnych strategii rozwoju kierowanych przez społeczność w ramach poddziałania "wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność" objętego PROW na lata 2014-2020, nabór 1/2019. Zatem LDG stwierdziło, że wniosek spełnia kryteria przyznania pomocy (formalne i merytoryczne), czyli Skarżący nabył uprawnienie do uzyskania pomocy. Z kolei czynność ZWM pozbawiła Skarżącego możliwości uzyskania pomocy, zatem nie ma najmniejszej wątpliwości, że tego rodzaju czynność, jako czynność ingerująca bezpośrednio w uprawnienia Skarżącego, w świetle tego co powyżej Sąd wskazał, podlega kontroli sądu administracyjnego na podstawie przepisu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.

Ponadto należy zwrócić uwagę, że Konstytucja RP gwarantuje każdemu prawo do sądu (art. 45 Konstytucji). Sąd nie ma wątpliwości, że z uwagi na przysługujące prawo do sądu, Skarżący powinien dysponować środkiem prawnym pozwalającym mu na wszczęcie skutecznego postępowania sądowego w przypadku, gdy jego wniosek nie został uwzględniony z przyczyn formalnych. Analiza przepisów dotyczących udzielania wsparcia wskazuje, że w innych przypadkach odmowy przyznania pomocy, każdorazowo ustawodawca wprost przyznał możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego odmownego rozstrzygnięcia podmiotu decydującego o przyznaniu pomocy. Przykładowo, na rozstrzygnięcie zarządu działającego w procedurze wynikającej z art. 23 ustawy o rozwoju lokalnym, odmawiające przyznania pomocy z powodów merytorycznych (nie są spełnione warunki udzielenia wsparcia, o którym mowa w art. 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 1303/2013, zarząd województwa informuje podmiot ubiegający się o wsparcie o odmowie udzielenia tego wsparcia, zgodnie z przepisami regulującymi zasady wsparcia z udziałem poszczególnych EFSI), przysługuje skarga na podstawie przepisu art. 35 ust. 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (t.j. Dz.U z 2019 r. poz.1824 ze zm.), zgodnie z którym w przypadku odmowy przyznania pomocy podmiotowi ubiegającemu się o przyznanie pomocy przysługuje prawo wniesienia do sądu administracyjnego skargi na zasadach i w trybie określonych dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Przyjęcie więc, że nie jest również dopuszczalna droga zaskarżenia formalnego rozstrzygnięcia ZWM do sądu administracyjnego prowadziłoby faktycznie do naruszenia gwarantowanego Skarżącemu przez Konstytucję RP prawa do sądu.

Przechodząc do meritum sprawy Sąd wskazuje, że czynność ZWM w sposób oczywisty narusza przepis art. 23 ust. 5 ustawy o rozwoju lokalnym, który był podstawą prawną rozstrzygnięcia ZWM.

Zgodnie z tym przepisem w razie stwierdzenia, że wniosek o udzielenie wsparcia, o którym mowa w art. 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 1303/2013, zawiera braki, jest wypełniony nieprawidłowo lub zawiera oczywiste omyłki, zarząd województwa wzywa podmiot ubiegający się o wsparcie do usunięcia tych braków lub nieprawidłowości lub poprawienia oczywistych omyłek w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż 7 dni i nie dłuższym niż 14 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.

Dokonując wykładni przepisu art. 23 ust. 5 ustawy o rozwoju lokalnym, Sąd wskazuje, że stanowi on samodzielną podstawę prawną do wezwania podmiotu ubiegającego się o wsparcie, po przekazaniu przez LGD (zgodnie z przepisem art. 23 ust. 1 ustawy o rozwoju lokalnym) wniosków o udzielenie wsparcia dotyczące wybranych operacji wraz z dokumentami potwierdzającymi dokonanie wyboru operacji, w celu dokonania oceny, czy operacja spełnia warunki udzielenia wsparcia. Literalne brzmienie tego przepisu jednoznacznie wskazuje, że zarząd województwa jest zobowiązany wezwać podmiot ubiegający się o wsparcie (z zastrzeżeniem ust. 6), jeżeli stwierdzi, że wniosek zawiera braki, jest wypełniony nieprawidłowo lub zawiera oczywiste omyłki. Przepis ten jest również samodzielną podstawą do wydania formalnego rozstrzygnięcia jakim jest czynność pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Ta ostatnia możliwość zachodzi w sytuacji, gdy podmiot ubiegający się o wsparcie nie dochowa terminu wyznaczonego przez organ w wezwaniu.

Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy w pierwszej kolejności należy wskazać, że niekwestionowaną okolicznością w sprawie jest, że skutek doręczenia wezwania, w którym ZWM wyznaczył 7-dniowy termin do uzupełnienia wniosku i sprostowania omyłek zawartych we wniosku nastąpił w dniu5 sierpnia 2019 r. W konsekwencji termin do dokonania uzupełnień i sprostowań omyłek upływał w dniu 12 sierpnia 2019 r. Niesporną okolicznością jest fakt, że przesyłka zawierająca uzupełnienie braków została nadana listem nierejestrowanym (zwykłym) w placówce P. S.A. Ś. w dniu sierpnia 2019 r., co jednoznacznie i bez żadnych wątpliwości wynika z datownika placówki pocztowej (karta nr [...] akt administracyjnych). Niekwestionowaną okolicznością jest także fakt, że przesyłka nadana w dniu sierpnia 2019 r. dotarła do organu w dniu sierpnia 2019 r.

ZWM wskazując przyczyny pozostawienia bez rozpatrzenia wskazał, że przesyłka zawierająca uzupełnienie braków została nadana niezgodnie z przepisami (tj. przepisem § 37 rozporządzenia MRiRW), a to zdaniem organu skutkuje "brakiem możliwości stwierdzenia, czy termin do usunięcia braków lub poprawienia oczywistych omyłek wskazanych w piśmie z dnia lipca 2019 został dochowany. Jest to stwierdzenie ZWM stojące w rażącej sprzeczności z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Nie ma najmniejszej wątpliwości, że termin został dochowany, gdyż przesyłka została nadana dniu 12 sierpnia 2019 r., to jest w ostatnim dniu 7-dniowego terminu liczonego od dnia następnego po dniu doręczenia przesyłki t.j. 5 sierpnia 2019 r., zatem już tylko z tego powodu czynność organu musi zostać uznana jako bezskuteczna przez Sąd, gdyż ZWM dokonał błędnych ustaleń faktycznych.

Odrębną kwestią w rozpatrywanej sprawie jest natomiast okoliczność nie wysłania przez Skarżącego przesyłki zawierającej odpowiedź na wezwanie z dnia 18 lipca 2019 r. jako przesyłki rejestrowanej zgodnie z wymogiem § 37 ust. 2 rozporządzenia MRiRW i wpływu tego faktu na możliwość pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Zgodnie z przepisem § 37 ust. 2 rozporządzenia MRiRW, jeżeli przepisy rozporządzenia nie stanowią inaczej, termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przesyłką rejestrowaną albo złożone w polskim urzędzie konsularnym.

Operatorem wyznaczonym jest operator pocztowy obowiązany do świadczenia usług powszechnych, co wprost wynika art. 3 pkt 13 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2188, ze zm.; dalej: P.p.). Decyzją Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia czerwca 2015 r. nr [...] P . SA. została wybrana na operatora wyznaczonego na lata 2016-2025. Zgodnie z art. 3 pkt 8 P.p. nadanie - to polecenie doręczenia przesyłki pocztowej lub kwoty pieniężnej określonej w przekazie pocztowym oraz przekazania druku bezadresowego zgodnie z umową o świadczenie usługi pocztowej. Świadczenie usług pocztowych odbywa się na podstawie umów o świadczenie takich usług, przy czym zgodnie z art. 15 ust. 1 P.p. zawarcie umowy o świadczenie usługi pocztowej następuje w szczególności przez:

1) przyjęcie przez operatora pocztowego przesyłki pocztowej do przemieszczenia i doręczenia;

2) wrzucenie przesyłki listowej, z wyłączeniem przesyłek rejestrowanych oraz podlegających ustawowemu zwolnieniu z opłat pocztowych, do nadawczej skrzynki pocztowej operatora pocztowego.

Zgodnie z art. 3 pkt 23 P.p. przesyłka rejestrowana – to przesyłka pocztowa przyjęta za pokwitowaniem przyjęcia i doręczana za pokwitowaniem odbioru.

Dokonując wykładni przepisu § 37 ust. 2 rozporządzenia MRIRW z uwzględnieniem przywołanych przepisów P.p. Sąd wskazuje, że nadanie pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego przed upływem terminu do dokonania określonej czynności, ma taki skutek, że termin do dokonania tej czynności uważa się za zachowany. Okoliczność, czy nadano przesyłkę jako przesyłkę nierejestrowaną t.j. przesyłkę listową nadaną i doręczoną bez pokwitowania (potocznie zwaną zwykłą), czy przesyłkę rejestrowaną, dla dochowania terminu w ocenie Sądu nie ma znaczenia. Wymóg nadania przesyłki jako przesyłki rejestrowanej przewidziany w § 37 ust. 2 rozporządzenia MRiRW, zdaniem Sądu należy odczytywać jako gwarancję dla nadawcy, że będzie posiadał dowód nadania przesyłki przed upływem terminu. Nadając pismo przesyłką nierejestrowaną, nadawca przyjmuje na siebie ryzyko niemożności skutecznego wykazania nie tylko samego nadania przesyłki, ale również faktycznej daty nadania. Potwierdzeniem oddania pisma jest w takim wypadku jedynie umieszczona na kopercie pieczęć poczty z widniejącą na niej datą. Dowód ten z chwilą otrzymania przesyłki jest w posiadaniu jej adresata.

Na marginesie należy zaznaczyć, że Sąd usiłował poznać intencje jakimi kierował się MRiRW wprowadzając w § 37 ust. 2 rozporządzenia wymóg nadawania pism przesyłkami rejestrowanymi, dlatego że regulacja ta odbiega od powszechnie przyjmowanych w procedurach uregulowanych ustawowo (brak takiego wymogu w art. 57 § 5 pkt 2 K.p.a. i w art. 12 § 6 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r Ordynacja podatkowa – t.j. Dz.U z 2019 poz. 900, ze zm.), na co słusznie wskazuje w skardze Skarżący.

W tym celu Sąd prześledził proces legislacyjny powyższego rozporządzenia dostępny na stronie internetowej Rządowego Centrum Legislacji (https://legislacja.rcl.gov.pl/projekt/12274100/katalog/12297229#12297229).

W pierwszym projekcie rozporządzenia z dnia 24 czerwca 2015 r. jaki opublikowano na powyższej stronie internetowej, przepis § 37 ust. 2 nie zawierał wymogu nadania pisma przesyłką rejestrowaną. W uzasadnieniu projektu przepisu tego nie skomentowano.

W ramach konsultacji społecznych, żaden podmiot nie postulował wprowadzenia tego wymogu.

W dniu 22 września 2015 r. na tej samej stronie internetowej opublikowano dwa projekty rozporządzenia sporządzone przez Komisję Prawniczą.

W pierwszym z tych projektów powyższy wymóg do przepisu § 37 ust. 2 został wprowadzony. Również i tym razem w uzasadnieniu do projektu nie odniesiono się do tej kwestii.

Z kolei w drugim projekcie opublikowanym w tym samym dniu i ostatnim jaki został opublikowany na stronie internetowej, a zarazem jedynym zaakceptowanym pod względem prawnym i redakcyjnym przez zastępcę dyrektora Departamentu Prawno Legislacyjnego odręcznie wykreślono z projektu rozporządzenia słowa "przesyłką rejestrowaną", również nie wskazując z jakich przyczyn.

Analiza procesu legislacyjnego wskazuje, że wymóg powyższy został wprowadzony bez wnikliwej analizy i wskazania przyczyn (celu), dlaczego jedynie w postępowaniu o przyznanie dofinansowania pisma należy nadawać przesyłkami rejestrowanymi.

Odczytanie tego wymogu jako przyczyny pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia, tak jak uczynił ZWM, zdaniem Sądu jest całkowicie bezzasadne. Zdaniem Sądu tylko przedstawiona powyżej wykładnia tego wymogu, jest dopuszczalna, gdyż nie rodzi negatywnych konsekwencji dla wnioskodawcy w sytuacji, gdy przesyłkę nadano jako przesyłkę zwykłą. Inna interpretacja nakładałaby de facto na podmioty ubiegające się o dofinansowanie dodatkowy, ponad nadmiarowy warunek, nie mający rzeczowego uzasadnienia.

W rozpatrywanej sprawie co do faktu nadania jak i daty nadania takiej (nierejestrowanej) przesyłki nie ma wątpliwości. Jak już Sąd wskazał powyżej, w aktach sprawy znajduje się kserokopia koperty, w której znajdowały się dokumenty związane z uzupełnieniem wniosku. Stempel pocztowy placówki P. S.A. na kopercie odciśnięty jest czytelnie, zatem nie ma najmniejszych wątpliwości, że za datę złożenia uzupełnień do wniosku należy przyjąć datę wynikającą z odcisku stempla pocztowego zamieszczonego na kopercie.

Nie ma żadnego znaczenia dla sprawy, że przesyłka zwykła dotarła do organu dopiero 26 sierpnia 2019 r. Skarżący w żadnym wypadku nie może ponosić konsekwencji opieszałego działania operatora wyznaczonego, tak jak sugeruje w odpowiedzi na skargę pełnomocnik ZWM. Należy zaznaczyć, że operator wyznaczony na podstawie § 3 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 29 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków wykonywania usług powszechnych przez operatora wyznaczonego (Dz.U. z 2013 r., poz. 545, ze zm.), ma określony czas na doręczenie przesyłki tj.

- nie później niż w czwartym dniu po dniu nadania – w przypadku przesyłki listowej najszybszej kategorii czyli przesyłki priorytetowej;

- nie później niż w szóstym dniu po dniu nadania – w przypadku innych przesyłek.

Końcowo jeszcze raz Sąd przypomni, że w postępowaniach o dofinansowanie projektów ze środków unijnych, prowadzonych zgodnie z przepisami ustawy o rozwoju lokalnym, przepisy K.p.a. mają zastosowanie w ograniczonym zakresie, dlatego za niezasadne Sąd uznał wszystkie zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 57 § 5 ust. 2 w zw. z art. 7 i art. 8 oraz art. 7, art. 77 i art. 107 K.p.a., które nie miały zastosowania w sprawie.

Podsumowując Sąd wskazuje, że w sytuacji gdy wnioskodawca nadał przesyłkę listem zwykłym, przed upływem wyznaczonego terminu uzupełnienia wniosku i data nadania przesyłki nie budzi wątpliwości, niespełnienie wymogu przewidzianego w § 37 ust. 2 rozporządzenia MRiRW, tj. nadania przesyłki jako przesyłki rejestrowanej, nie może stanowić podstawy pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia na podstawie art. 23 ust. 5 ustawy o rozwoju lokalnym, gdyż termin uzupełnienia wniosku został dochowany. ZWM pozostawiając bez rozpatrzenia wniosek o przyznanie dofinansowania z powodu nienadania przesyłki jako przesyłki rejestrowanej, naruszył tym samym przepis art. 23 ust. 5 ustawy o rozwoju lokalnym.

ZWM na podstawie przepisu art. 153 P.p.s.a., zastosuje się do oceny prawnej wyrażonej w niniejszym wyroku i rozpoznając ponownie sprawę uzna, że uzupełnienie wniosku zostało wniesione przez Skarżącego w terminie i oceni merytorycznie złożone przez Skarżącego uzupełnienia wniosku.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 146 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

Sąd o kosztach postępowania orzekł na podstawie:

- art. 200 w związku z art. 205 § 2 P.p.s.a.,

- § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2003 r., nr 221, poz. 2193, ze zm.),

- § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 1800, ze zm.).

Na kwotę kosztów składają się: wpis sądowy w wysokości 200,00 zł, wynagrodzenie pełnomocnika – adwokata w wysokości 480,00 zł. Łącznie Sąd zasądził od ZWM kwotę 680,00 zł.

Przepis art. 200 P.p.s.a. stanowi, że w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.

Z kolei art. 205 § 2 P.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.