Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 432/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-06-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6198 Inspekcja pracy
Hasła tematyczne: Inne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inspektor Pracy
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 53 par. 1,  art. 58  par. 1 pkt 2,  art. 86 par. 1 zd. 1, art. 87 par. 1 i par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska, Sędziowie WSA Ewa Grochowska-Jung (spr.), Asesor WSA Jarosław Trelka, Protokolant Dorota Kwiatkowska, po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2008 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. D. na postanowienie Głównego Inspektora Pracy z dnia [...] grudnia 2007 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy rozpatrzenia zażalenia postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] września 2007 r. znak [...] Okręgowy Inspektor Pracy w W. odmówił wyłączenia inspektora pracy od czynności kontrolnych i pouczył A. D., że od postanowienia tego nie przysługuje zażalenie, ale może być ono zaskarżone wyłącznie w odwołaniu od decyzji.

W dniu 29 września 2007 r. A. D., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł do organu wniosek o uzupełnienie i wyjaśnienie wątpliwości co do postanowienia z dnia [...] września 2007 r.

Okręgowy Inspektor Pracy w W. postanowieniem z dnia [...] października 2007 r. znak [...], wydanym na podstawie art. 123 w zw. z art. 111 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – zwanej dalej kpa, oraz art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. Nr 89, poz. 589), odmówił uzupełnienia wniosku i pouczył o tym, że zażalenie nie przysługuje a strona może zaskarżyć postanowienie w odwołaniu od decyzji.

Jednak, pomimo powyższego pouczenia, A. D., reprezentowany przez swojego pełnomocnika, wniósł w dniu 6 listopada 2007 r. zażalenie do Głównego Inspektora Pracy.

W konsekwencji postanowieniem z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] Główny Inspektor Pracy, na podstawie art. 184 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks Pracy (tekst jedn. z 1998 r. Dz. U. Nr 21, poz. 94 ze zm.) oraz art. 123 § 1 kpa, odmówił rozpatrzenia zażalenia, ponieważ ten środek odwoławczy nie przysługiwał stronie. W postanowieniu tym, organ pouczył skarżącego o prawie wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Nie zgadzając się z postanowieniem A. D. wniósł w dniu 24 grudnia 2007 r. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] Główny Inspektor Pracy stwierdził niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...]. Swoje rozstrzygnięcie organ uzasadnił tym, iż błędne pouczenie co do środka zaskarżenia nie przyznaje stronie takiego prawa, a umieszczenie błędnego pouczenia nie stanowi podstawy do ponownego rozpatrzenia sprawy.

Przedmiotem skargi z dnia 6 marca 2008 r. A. D. uczynił zarówno postanowienie z dnia [...] stycznia 2008 r., jak też postanowienie z dnia [...] grudnia 2007 r. Skarżący zarzucił organowi, że strona nie może ponosić szkody z powodu błędnego pouczenia zawartego w rozstrzygnięciu i wobec tego należy skupić się na rozpoznaniu sprawy w zakresie postanowienia z dnia [...] grudnia 2007 r.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Pracy, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o jej oddalenie w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Skarga analizowana pod tym kątem podlega odrzuceniu, bowiem skarga została złożona z uchybieniem terminu do jej wniesienia.

Zgodnie z treścią art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 powołanej ustawy). Ponadto, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 powołanej ustawy, sąd odrzuci skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.

Zaskarżone postanowienie z dnia [...] grudnia 2007 r. zostało doręczone skarżącemu 17 grudnia 2007 r., zaś jego pełnomocnikowi dzień później, zatem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 17 stycznia 2008 r.

Wobec powyższego Sąd stwierdza, że niniejsza skarga została wniesiona z uchybieniem terminu i podlega obligatoryjnemu odrzuceniu.

Wskazać jednak należy, że w zaskarżonym postanowieniu strona skarżąca została błędnie pouczona o możliwości wystąpienia z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 14 dni od doręczenia postanowienia z dnia [...] grudnia 2007 r. Błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może jednak szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia (art. 112 k.p.a.). Jednak błędne pouczenie w tym zakresie nie rodzi dla strony nowego uprawnienia. Natomiast nieprawidłowe pouczenie strony przez organ stanowi podstawę do naprawienia negatywnych dla strony skutków takiego pouczenia, np. poprzez złożenie wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności, której strona nie wykonała w terminie.

Zgodnie z treścią art. 86 § 1 zd. 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jeśli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 1 i § 2 powołanej ustawy). W przypadku skargi do sądu administracyjnego wniosek taki należy wnieść za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżony akt, dołączając do niego skargę wraz z odpisem.

W tej sytuacji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i art. 160 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.