Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 471/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2007-06-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6299 Inne o symbolu podstawowym 629
Hasła tematyczne: Komunalizacja mienia
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 54 par. 1 i 2, art.87 par.3, art. 58 par.1 pkt.2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 98
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1271
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 65 par.1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc – Malec po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. i Z. małżonków B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uznania za właścicieli nieruchomości postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem datowanym stemplem pocztowym na dzień 25 kwietnia 2007 r., skarżący skierowali bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2007 r. nr [...], otrzymaną w dniu 29 marca 2007 r. w przedmiocie odmowy uznania za właścicieli nieruchomości.

Pismo to wpłynęło do Biura Podawczego tego Sądu w dniu 27 kwietnia 2007 r., a następnie na skutek zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 27 kwietnia 2007 r. zostało przekazane dnia 2 maja 2007 r. Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu, a więc właściwemu organowi administracji, za którego pośrednictwem powinno zostać wniesione przez skarżących. Pismo zostało dostarczone bezpośrednio do organu w dniu 7 maja 2007 r.

Zaskarżona decyzja zawiera pouczenie o 30 – dniowym terminie do wniesienia skargi do Sądu, liczonym od daty doręczenia decyzji, oraz wskazuje tryb wniesienia skargi - za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego jako organu, który wydał zaskarżoną decyzję.

W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarżący uchybił przewidzianemu w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej - ppsa) 30 – dniowemu terminowi do wniesienia skargi, liczonemu od dnia doręczenia skarżącym rozstrzygnięcia w sprawie.

Zgodnie z art. 54 § 1 i 2 ppsa, skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ administracji przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia.

Od dnia 1 stycznia 2004 r., a więc od dnia wejścia w życie ustawy zmieniającej zasadniczo sądownictwo administracyjne, do dnia 31 grudnia 2005 r. ustawodawca przewidział okres przejściowy, w trakcie którego skargę wniesioną bezpośrednio do sądu administracyjnego, w 30 – dniowym terminie określonym w art. 53 § 1 ppsa, sąd administracyjny przekazywał organowi, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, ze skutkiem takim, jakby skarga została wniesiona zamiast do Sądu, bezpośrednio do organu.

Jednak zgodnie z art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1271 ze zm.) po dniu 1 stycznia 2006 r. powyższa zasada przekazywania skargi z fikcją zachowania terminu nie może już być stosowana.

Wskazać należy również, że sąd nie ma już obowiązku przekazywania skargi właściwemu organowi, jako że nie jest organem administracji publicznej objętym dyspozycją art. 65 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego, zaś podanie wniesione na skutek omyłki do sądu przed upływem przepisanego terminu nie będzie z tego powodu uważane za wniesione z zachowaniem terminu do organu administracji. Wniesienie pisma do sądu nie daje więc już żadnej ochrony przed negatywnymi skutkami uchybienia ustawowego terminu.

Ustawa nie precyzuje przy tym, jakich czynności powinien dokonywać aktualnie Sąd, stwierdzając powyższe uchybienie, co niewątpliwie jest ułomnością obowiązującej procedury.

Przyjąć jednak można, że jako alternatywa odrzucenia pisma jako wniesionego do organu niewłaściwego, w interesie skarżących może być dokonane przekazanie pisma właściwemu organowi, jako mające na celu przyspieszenie czynności i ewentualne zachowanie terminu. W braku jednak wyraźnej podstawy ustawowej nie można przyjmować, że od dnia 1 stycznia 2006 r. dla zachowania terminu wystarczające jest wniesienie w odpowiednim czasie skargi bezpośrednio do Sądu.

W doktrynie rysują się dwie koncepcje związane z określeniem skutków wniesienia pisma do sądu administracyjnego zamiast do właściwego organu administracji publicznej.

Pierwsza – bardziej restrykcyjna – argumentowana jest tym, że w ustawie (ppsa) brak przepisu stanowiącego odpowiednik art. 65 § 2 kpa, natomiast art. 54 ppsa i art. 87 § 3 ppsa statuuje pośredni tryb wnoszenia skargi oraz wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi (za pośrednictwem organu administracji publicznej, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi).

W tej sytuacji część autorów uznaje, że dla zachowania terminu konieczne jest, aby przed jego upływem pismo wpłynęło do właściwego organu administracji publicznej (H. Knysiak-Molczyk, T. Woś (red.) "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2005 r., kom. do art. 83 ppsa, cyt. za Lex Polonica).

Odmienny pogląd prezentuje J.P. Tarno (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004 r. s. 144 – 145) powołując się na stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone jeszcze w okresie obowiązywania art. 199 § 1 i art. 200 § 1 kpa, zgodnie z którym wniesienie skargi przed upływem terminu bezpośrednio do sądu administracyjnego czyni zadość wymaganiom ustanowionym w tych przepisach, pod warunkiem, że przed upływem tego terminu skarga zostanie nadana w urzędzie pocztowym przez sąd administracyjny pod adresem właściwego organu administracyjnego.

Jednak żadna z przedstawionych koncepcji nie pozwala na przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie termin do złożenia skargi został zachowany. Termin ten liczony od dnia doręczenia decyzji (29 marca 2007 r.) minął w dniu 28 kwietnia 2007 r., a więc jeden dzień po dniu w którym skarga dotarła do Sądu. Nieracjonalne byłoby oczekiwanie od Sądu, iż – nie mając przy tym wiedzy, że istotny dla skarżących termin procesowy mija następnego dnia – Sąd ten w ciągu jednego dnia dokona wszelkich czynności proceduralnych, począwszy od segregacji korespondencji, wciągnięcia pisma do ewidencji, przedstawienia do dekretacji, wydania stosownego zarządzenia przez przewodniczącego wydziału, jego wykonania, nadania pisma oraz odebrania go z siedziby sądu przez pocztę w ciągu jednego dnia. Zarządzenie o przekazaniu pisma zostało wydane w dniu jego wpłynięcia i wykonane następnego dnia roboczego. Wobec powyższego należy stwierdzić, iż nikt poza skarżącym, który nie zastosował się do otrzymanego pouczenia, nie ponosi winy w jego uchybieniu.

Podsumowując - skarga została nadana do organu administracji po upływie terminu do jej wniesienia, mimo prawidłowego pouczenia skarżącego o trybie i terminie wniesienia skargi.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 ppsa, sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.

Mając powyższe na uwadze, należało orzec jak w postanowieniu.