Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2390/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-02-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 5 ust.2
journal: Dz.U. 2020 poz 2176
law: Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
article: srt. 73 ust. 1 i 4
journal: Dz.U. 1995 nr 13 poz 59
law: Ustawa z dnia 23 grudnia 1994 r. o Najwyższej Izbie Kontroli.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.), Sędzia WSA Sławomir Fularski, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 lutego 2022 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Prezesa Najwyższej Izby Kontroli z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezesa Najwyższej Izby Kontroli z dnia [...] marca 2021 r. nr [...]; 2. zasądza od Prezesa Najwyższej Izby Kontroli na rzecz skarżącego J. S. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Prezes Najwyższej Izby Kontroli decyzją z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 16 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r. poz. 2176) – zwanej dalej u.d.i.p., art. 73 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 23 grudnia 1994 r. o Najwyższej Izbie Kontroli (Dz. U. z 2020 r. poz. 1200) – zwanej dalej ustawą o NIK, oraz na podstawie art. 104 § 1 w z w. z art. 107 § 1 i 2 K.p.a., przy uwzględnieniu art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) - dalej P.p.s.a., po rozpatrzeniu wniosku J.S. z dnia [...] kwietnia 2021 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie kwot nagród przyznanych poszczególnym pracownikom, a także danych o przyznanych nagrodach pracownikom niebędących kontrolerami.

Decyzja powyższa została wydana w następującym stanie faktyczny i prawnym.

J.S. w dniu [...] lutego 2020 r. zwrócił się do Najwyższej Izby Kontroli z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej poprzez przekazanie imiennych list pracowników, w tym kierownictwa, Delegatury NIK w [...], w zakresie udzielonych nagród i ich wysokości, jakie były imiennie udzielane tym pracownikom w latach 2012-2019, z imiennym wskazaniem ile każdy z pracowników otrzymał nagród w poszczególnych latach (nagród podstawowych oraz nagród za tzw. najlepsze kontrole), a także o przekazanie wniosków o nagrody imienne dotyczące pracowników w ww. wskazanych latach oraz decyzji o ich udzieleniu. Dodatkowo wniosek zawierał żądanie przekazania kopii ocen okresowych za lata 2014-2018 dwóch imiennie wymienionych pracowników Delegatury NIK w [...]. Wnioskodawca wskazał również, że informacje mają być przekazane w formie papierowej.

W związku z wpływem powyższego wniosku organ pismem z [...] lutego 2020 r. wezwał wnioskodawcę do wykazania w terminie 7 dni, że udostępnienie informacji publicznej w zakresie wskazanym we wniosku jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Jednocześnie, odnosząc się do tej części wniosku, która dotyczyła udostępnienia kopii ocen okresowych z lat 2014-2018 dwóch imiennie wymienionych pracowników Delegatury NIK w [...] organ poinformował, że ocena okresowa pracownika jest dokumentem o charakterze wewnętrznym, indywidualnym, spersonalizowanym i pracowniczym. W konsekwencji, taka informacja nie jest informacją publiczną, nie dotyczy bowiem spraw publicznych, działalności organów władzy publicznej, czy też działalności osób pełniących funkcje publiczne.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie, wnioskodawca w piśmie z dnia [...] marca 2020 r. powtórzył swoje żądanie wskazując, że wnioskowana informacja dotycząca nagród pracowników Delegatury NIK w [...] jest informacją prostą, a nie przetworzoną. Nie zgodził się też ze stanowiskiem organu, że okresowe oceny kwalifikacyjne osób pełniących funkcje publiczne nie stanowią informacji publicznej.

Prezesa NIK decyzją z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 16 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie imiennych list pracowników Delegatury NIK w [...], zawierających dane dotyczące wysokości nagród podstawowych oraz za tzw. najlepsze kontrole w poszczególnych latach w okresie 2012-2019 oraz wniosków i decyzji o udzieleniu tych nagród, uznając, że żądanie dotyczy informacji publicznej przetworzonej, a wnioskodawca nie wykazał, że jej uzyskanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Na skutek złożonej skargi przez J.S. na powyższą decyzję Prezesa NIK z dnia [...] marca 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 października 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 852/20 uchylił ww. decyzję, podnosząc w motywach rozstrzygnięcia, że zarówno zakres podmiotowy, jak i przedmiotowy ustawy o dostępie do informacji publicznej zostały spełnione, ale przedwczesne było przyjęcie przez organ, że informacja w postaci imiennych list pracowników Delegatury NIK w [...], zawierających dane dotyczące wysokości nagród podstawowych oraz za tzw. najlepsze kontrole w poszczególnych latach w okresie 2012–2019 r., a także przekazanie wniosków i decyzji o udzieleniu tych nagród, stanowi informacją przetworzoną.

Sąd wskazał, że organ ponownie rozpoznając wniosek w zakresie informacji publicznej, której udostępnienia odmówiono decyzją, obowiązany będzie dokonać wyczerpujących ustaleń w zakresie stanu faktycznego co do rzeczywistych możliwości udostępnienia żądanej informacji (w tym dokonania ustaleń, czy żądana informacja w jakiejś części już istnieje), a w przypadku podtrzymania twierdzenia o jej przetworzonym charakterze, organ obowiązany będzie ponownie wezwać wnioskodawcę do wykazania w zakreślonym terminie szczególnej istotności żądanej informacji dla interesu publicznego. W sytuacji, gdy w ocenie organu zachodzić będą przesłanki do wydania decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji, decyzja powinna szczegółowo wskazywać na pełne ustalenia stanu faktycznego, z których powinno wynikać, jakie dokładnie czynności i obejmujące jaki zakres działań, w odniesieniu do ilu pracowników Delegatury NIK, konieczne są do podjęcia, aby udostępnić żądaną informację publiczną. Jeśli w ocenie organu dla wytworzenia części żądanej informacji (stworzenia imiennej listy pracowników) konieczne będzie np. przejrzenie określonej liczby akt, należy wskazać, ile takich akt personalnych, czy innych akt, wymaga przejrzenia, a następnie w odniesieniu do ilu konieczne będzie podjęcie dalszych czynności analitycznych i pod jakim kątem. Jeśli zaś chodzi o tę część żądania, która dotyczy wniosków i decyzji o udzieleniu nagród, organ także w tym zakresie obowiązany będzie dokonać wskazań, jakie dokładnie czynności i w jakim zakresie konieczne są do podjęcia, aby udostępnić żądaną informację. Twierdzenie, że żądana we wniosku informacja publiczna stanowi informację przetworzoną wymaga dokonania przez organ pełnej oceny, która to ocena nie może być dowolna. Ewentualne ustalenie organu, że wykonanie zadania w postaci udostępnienia żądanych informacji zakłóci funkcjonowanie NIK wymagać będzie wyczerpującego uzasadnienia z wykazaniem, jaka liczba pracowników zostałaby przez organ skierowana do wykonania tego zadania i przez jaki czas.

Prezes NIK rozpoznając ponownie sprawę, pismem z dnia [...] marca 2021 r. poinformował J.S., że udostępnienie informacji żądanych we wniosku z dnia [...] lutego 2020 r. wymaga zgromadzenia dokumentów za okres 8 lat dlatego też, na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p., wyznaczył termin na załatwienie wniosku do dnia [...] kwietnia 2021 r.

Jednocześnie decyzjami wydanymi w dniu [...] marca 2021 r. Prezes NIK zwolnił J.M. p.o. dyrektora Biura [...] NIK z obowiązku zachowania tajemnicy kontrolerskiej w zakresie udostępnienia J.S. wykazów zawierających imię i nazwisko pracowników zatrudnionych na stanowiskach kontrolerskich oraz ogólnej kwoty nagród wydatkowanych przez Delegaturę NIK w [...] na nagrody podstawowe i na tzw. najlepsze kontrole, a także informacji o najwyższych i najniższych nagrodach przyznanych ww. pracownikom z podziałem na poszczególne lata (2012-2019) oraz zanonimizowanych wniosków i decyzji o udzieleniu tych nagród, a jednocześnie odmówił zgody na zwolnienie ww. z tajemnicy kontrolerskiej w zakresie udostępnienia informacji o kwotach nagród przyznanych poszczególnym pracownikom Delegatury NIK w [...], a także danych o przyznanych nagrodach pracownikom niebędących kontrolerami.

Następnie Prezes NIK decyzją z dnia [...] marca 2021 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 16 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p., art. 73 ust. 1 i ust. 4 ustawy o NIK, przy uwzględnieniu art. 153 P.p.s.a. odmówił J.S. udostępnienia informacji publicznej w zakresie kwot nagród przyznanych poszczególnym pracownikom, a także danych o przyznanych nagrodach pracownikom niebędących kontrolerami.

W uzasadnieniu decyzji, powołując art. 61 ust. 3 Konstytucji RP Prezes NIK wyjaśnił, że prawo dostępu do informacji publicznej nie ma charakteru bezwzględnego i może podlegać ograniczeniom określonym w ustawach. W u.d.i.p. ograniczenia tego prawa zostały wskazane m.in. w art. 5, stosownie do którego prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Jedną z tajemnic ustawowo chronionych jest tajemnica kontrolerska. W myśl art. 73 ust. 1 ustawy o NIK informacje, które pracownik NIK uzyskał w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych, stanowią tajemnicę kontrolerską z wyjątkiem informacji, które Prezes NIK podaje do publicznej wiadomości, a wskazanych w art. 7 ust. 1 i 1a, art. 8 i art. 9 tej ustawy oraz wystąpień pokontrolnych. Prezes NIK podkreślił, że tajemnicą kontrolerską objęte są wszystkie informacje uzyskane w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych, bez względu na źródło ich pochodzenia. W rozpatrywanej sprawie, za bezsporne organ uznał, że dokumenty objęte wnioskiem zostały sporządzone w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych przez pracownika NIK. Obowiązek zachowania tajemnicy kontrolerskiej ciąży na każdym pracowniku NIK, a zakres podmiotowy obejmuje wszystkich pracowników Izby, w tym kontrolerów, pracowników administracyjnych i obsługi. Decyzję o zwolnieniu z obowiązku zachowania tajemnicy kontrolerskiej ustawodawca powierzył autonomicznej decyzji Prezesowi NIK oraz sądowi, co w niniejszej sprawie nie nastąpiło.

Prezes NIK podniósł nadto, że niezależnie od tajemnicy kontrolerskiej, art. 5 ust. 2 u.d.i.p. wskazuje wprost, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej. Ograniczenie to nie dotyczy wyłącznie informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji oraz w przypadku, gdy osoby fizyczne rezygnują z przysługującego im prawa.

Powołując treść art. 115 § 19 Kodeksu karnego organ wskazał, że osobą pełniącą funkcje publiczną jest osoba zatrudniona w jednostce organizacyjnej dysponującej środkami publicznymi, chyba że wykonuje wyłącznie czynności usługowe. Osoba zatrudniona na stanowisku administracyjnym lub obsługi (art. 69 ustawy o NIK) w delegaturze nie wykonuje czynności wpisanych w pozycję ustrojową NIK, ale wyłącznie czynności związane z bieżącą obsługą funkcjonowania jednostki (rozliczanie delegacji, czynności administracyjno-biurowe, kierowca, itp.), które zalicza się do czynności usługowych w rozumieniu ww. przepisu.

Odnosząc się natomiast do pracowników zatrudnionych na stanowiskach kontrolerskich Prezes NIK zwrócił uwagę, że art. 5 ust. 2 u.d.i.p. wyłącza ochronę prywatności wobec osób pełniących funkcję publiczną wyłącznie w przypadku, gdy żądana informacja ma związek z pełnieniem przez nie funkcji (w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji). W przypadku środków przeznaczonych na nagrody taka sytuacja będzie miała miejsce w odniesieniu do całości środków przeznaczonych na pulę nagród, co, zdaniem Prezesa NIK, potwierdza art. 6 ust. 2 lit. f u.d.i.p.

Odnosząc się z kolei do informacji o środkach przeznaczonych na poszczególne osoby, Prezes NIK poddał w wątpliwość stwierdzenie, zgodnie z którym nagroda uznaniowa może być potraktowana w kategorii warunków powierzenia i wykonywania funkcji (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.), skoro pracownik nie posiada roszczenia o uzyskanie nagrody i nie jest to świadczenie, które uzyskuje w zamian za świadczenia w ramach stosunku pracy.

Prezes NIK podniósł też, że ogólne określenie w art. 6 ust. 2 lit. f u.d.i.p. obowiązku ujawniania informacji o majątku jednostki, bez wyraźnego określenia obowiązku ujawniania środków uzyskanych w ramach stosunku pracy przez osobę pełniącą funkcję publiczną wydaje się znajdować uzasadnienie w innych ustawach. W przypadku kontrolerów NIK, ustawodawca, zobowiązując ich do składania oświadczeń majątkowych, jednocześnie wskazał, że nie podlegają one ujawnieniu (stanowią tajemnicę prawnie chronioną i podlegają ochronie przewidzianej dla informacji niejawnych o klauzuli tajności "zastrzeżone" określonej w przepisach o ochronie informacji niejawnych). Mając na względzie powyższe, Prezes NIK przyjął, że wysokość przyznanej kontrolerowi nagrody nie jest informacją dotyczącą osoby pełniącej funkcję publiczną mającą związek z pełnieniem tej funkcji.

W ocenie Prezesa NIK, art. 5 ust. 2 u.d.i.p. rozumiany w ten sposób, że podanie informacji o wysokości nagród przyznanych zindywidualizowanym osobom pełniącym funkcje publiczne nie podlega ograniczeniu z uwagi na ochronę prywatności, w szczególności bez możliwości anonimizacji danych osobowych, a także bez zapewnienia udziału w postępowaniu o udzielenie informacji publicznej takich osób, wydaje się być niezgodne z regułami interpretacyjnymi wskazanymi w art. 47, art. 51 ust. 2, art. 61 ust. 1 i art. 61 ust. 2 Konstytucji RP oraz z zasadą określoności przepisów prawa, która stanowi element klauzuli państwa prawnego z art. 2 Konstytucji RP, jak również z art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmienionej następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem nr 2, a twierdzenie to znajduje potwierdzenie w skardze konstytucyjnej Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego (sygn. akt K 1/21).

Następnie, przy piśmie z dnia [...] kwietnia 2021 r. organ przesłał J.S. potwierdzone za zgodność z oryginałem imienne listy pracowników Delegatury NIK w [...], w tym również kierownictwa Delegatury, którzy w latach 2012-2019 otrzymali nagrody podstawowe oraz nagrody za tzw. najlepsze kontrole wraz z uzasadnieniami, zanonimizowane w zakresie kwot nagród przyznanych poszczególnym pracownikom, a także danych o przyznanych nagrodach pracownikom niebędącym kontrolerami. Ponadto, przekazał wykazy kwot ogólnych nagród z podziałem najniższej i najwyższej nagrody przyznanej w danym roku pracownikom Delegatury NIK w [...], w rozbiciu na poszczególne lata w okresie 2012 - 2019 r.

Przesyłka ta w dniu [...] kwietnia 2021 r. została zwrócona do nadawcy.

W złożonym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy J.S., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o:

1) pełne wykonanie zaleceń sformułowanych dla organu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 27 października 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 852/20,

2) wskazanie przy ponownym rozpoznaniu sprawy, kiedy ww. wyrok stał się prawomocny i wykonalny w przypadku NIK, co ma istotne znaczenie w zakresie wywiązania się przez organ z dyspozycji art. 13 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. i oceny legalności podejmowanych czynności w postępowaniu i wydanej decyzji,

3) wskazanie, czy zachowano termin przy ponownym rozpoznaniu wniosku określony w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., tj. 14 dni od dnia prawomocności wyroku,

4) wskazanie i uzasadnienie, czy prowadząc postępowanie przy ponownym rozpoznaniu wniosku w związku z ww. prawomocnym wyrokiem, organ zastosował się do obowiązku wynikającego z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., tj. czy z zachowaniem terminu określonego w art. 13 ust. 1 tej ustawy powiadomił skarżącego o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku,

5) wskazanie, kiedy i z jaką konkretnie datą organ podjął działania związane ze zgromadzeniem dokumentów za okres ośmiu lat, o czym poinformował skarżącego w piśmie z dnia [...] marca 2021 r.,

6) wydanie decyzji z zachowaniem obowiązków określonych w art. 107 § 1 i § 2 K.p.a.,

7) rozpoznanie niniejszego wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy z zachowaniem ustawowego terminu określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p.,

8) doręczenie wydanej decyzji na podany adres pełnomocnika skarżącego.

Decyzji z dnia [...] marca 2021 r. zarzucił rażące naruszenie:

1. art. 16 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p przez błędną wykładnię tych przepisów,

2. art. 107 § 1 i § 2 K.p.a. przez zaniechanie sporządzenia prawidłowego uzasadnienia wydanej decyzji, do czego organ jest obowiązany,

3. art. 73 ust. 1 ustawy o NIK , błędnie zastosowanej w związku z art. 5 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p.,

4. naruszenie przez organ obowiązków jakie zostały nałożone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 27 października 2020 r., sygn.. akt II SA/Wa 852/20 zawłaszcza na stronie 10 i 11 uzasadnienia, przez zaniechanie ich uwzględnienia i sporządzenia prawidłowej decyzji zgodnie z nałożonymi obowiązkami przez Sąd - tj. art. 170 P.p.s.a. poprzez jego rażące naruszenie.

W uzasadnieniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący podniósł, że nie zgadza się z wydaną decyzją zarówno w zakresie podanych przyczyn odmowy udzielenia informacji publicznej, jak również z powodu całkowitego zaniechania wykonania obowiązków nałożonych przez organ w wyroku z dnia 27 października 2020 r.

Skarżący nie zgodził się nadto z uznaniem prze organ, że (...) wysokość przyznanej kontrolerowi nagrody nie jest informacją publiczną dotyczącą osoby pełniącej funkcję publiczną, mającą związek z pełnieniem tej funkcji (...), podnosząc, że informacja o wydatkowaniu środków publicznych, a takimi są niewątpliwe informacje o wysokości nagród przyznanych i wypłaconych każdemu pracownikowi urzędu, jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Mieści się ona w zakresie określonym w art. 6 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p., czyli dotyczy zasad funkcjonowania organu władzy publicznej oraz w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. h, gdyż odnosi się do ciężarów publicznych ponoszonych na utrzymanie aparatu administracyjnego.

Prezes NIK, w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, decyzją z dnia [...] kwietnia 2021 r., podtrzymał swoje wcześniejsze rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu decyzji organ podkreślił, że zarówno niniejsza decyzja jak i decyzja ją poprzedzająca, uwzględnia motywy prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 października 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 852/20, w szczególności w zakresie, w jakim odnosi się do kwestii informacji przetworzonej. Mając na względzie wskazanie przez Sąd, że podtrzymanie twierdzenia o przetworzonym charakterze informacji wymaga wykazania, jakie czynności należy podjąć i jakiego zakresu działań oraz ilości pracowników będą dotyczyć, Prezes NIK, po analizie czynności wymagających załatwienia rozpatrywanego wniosku, uznał, że żądane materiały zostaną udostępnione. Jednocześnie podkreślił, że udostępnienie żądanych dokumentów nie zwalnia dysponującego taką informacją od analizy pod kątem zakazu udostępnienia informacji zwierającą tajemnicę ustawowo chronioną. W związku z powyższy, Prezes NIK podtrzymał w całości wywody zawarte w decyzji z dnia [...] marca 2021 r.

Jednocześnie, odnosząc się do treści wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy organ podniósł, że trudno odnieść się do zarzutu skarżącego o naruszeniu art. 73 ust.1 ustawy o NIK poprzez błędne jego zastosowanie w związku z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p., ponieważ nie rozwinięto tej uwagi, w szczególności nie wskazano z jakiego powodu tajemnica kontrolerska nie może być potraktowana w kontekście tajemnicy ustawowo chronionej. Wobec powyższego Prezes NIK podtrzymał stanowisko, zgodnie z którym tajemnica kontrolerska stanowi jedną z tajemnic ustawowych i nie ma możliwości udostępnienia informacji objętej taką tajemnicą bez zwolnienia w trybie przewidzianym w przepisach ustawy o NIK.

W skardze na powyższą decyzję Prezesa NIK z dnia [...] kwietnia 2021 r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J.S., reprezentowany przez pełnomocnika, zarzucił:

I. obrazę prawa materialnego, która miała wpływ na wynik sprawy pod postacią:

1) naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., przez błędną wykładnię tego przepisu polegającą na przyjęciu, że informacja objęta żądaniem wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] lutego 2020 r., doprecyzowana treścią pisma wyjaśniającego z dnia [...] marca 2020 r. (w aktach sprawy) stanowi informację nie podlegającą udostępnieniu ze względu na tajemnicę kontrolerską (art. 73 ust. 1 ustawy o NIK) i to stanowi podstawę do odmowy udzielenia informacji publicznej;

2) naruszenia art. 5 ust. 2 u.d.i.p. przez błędne zastosowanie tego przepisu w stanie faktycznym sprawy (błąd subsumcji) polegające na przyjęciu, że informacja publiczna objęta zakresem wniosku z dnia [...] lutego 2020 r. oraz pisma wyjaśniającego z dnia [...] marca 2020 r. podlega ochronie ze względu na prywatność osób fizycznych oraz tajemnicę kontrolerską;

3) naruszenia art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. h w zw. z art. 2 ust. 1 u.d.i.p., przez niezastosowanie tego przepisu w stanie faktycznym sprawy, co w rezultacie pozbawiło skarżącego fundamentalnego prawa do uzyskania informacji publicznej w przedmiocie objętym żądaniem wniosku z dnia [...] lutego 2020 r. oraz pisma wyjaśniającego z dnia [...] marca 2020 r., a dotyczącego bezsprzecznie sfery majątku publicznego oraz ciężarów publicznych związanych z ponoszeniem publicznoprawnego kosztu funkcjonowania aparatu administracji państwowej w objętym ww. żądaniami zakresie.

II. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a., polegające na naruszeniu zasady prawdy obiektywnej i prawideł rządzących skrupulatnym postępowaniem dowodowym wskutek nierozpatrzenia materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie w sposób wszechstronny, co w konsekwencji prowadzi do sformułowania zarzutu naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. wobec uzasadnienia skarżonej decyzji, a limine nie spełniającego wymogów formułowanych treścią tego przepisu,

2) art. 107 K.p.a. polegające na całkowicie dowolnym sporządzeniu uzasadnienia zaskarżonej decyzji z pominięciem wytycznych skierowanych do organu w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 października 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 852/20 oraz zaniechania odniesienia się do zarzutów stawianych decyzji z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] przez skarżącego we wniosku z dnia [...] kwietnia 2021 r. o ponowne rozpoznanie sprawy,

3) art. 170 P.p.s.a. przez jego niezastosowanie i brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do wskazań, jakie skierowane zostały do organu w ww. wyroku z dnia 27 października 2020 r. w konsekwencji wydanie ponownej decyzji ignorującej związanie wydanym wyrokiem Sądu.

Wobec tak postawionych zarzutów skarżący, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c P.p.s.a., wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] marca 2021 r., jak również o zasądzenie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a.

Uzasadniając zarzuty skargi skarżący wskazał, że Prezes NIK nie wyjaśnił w jakim zakresie informacja o wysokości nagród, w tym za najlepszą kontrolę, znajduje się w zakresie dyspozycji normy art. 73 ustawy o NIK (tajemnica kontrolerska). Podniósł, że przyznanie nagrody nie stanowi tajemnicy kontrolerskiej, ponieważ jest to element oceny pracy pracownika NIK po zakończeniu kontroli.

Skarżący zakwestionował nadto zastosowaną przez Prezesa NIK zawężającą wykładnię osoby pełniącej funkcję publiczną, wskazując, że orzecznictwo sądów administracyjnych zmierza w odmiennym kierunku i nie wiąże ww. pojęcia wyłącznie z definicją zawartą w art. 115 § 19 Kodeksu karnego.

W ocenie skarżącego, odmowa udostępnienia dokumentów zawierających dane dotyczące wysokości nagród podstawowych oraz za tzw. "najlepsze kontrole" w poszczególnych latach w okresie 2012 r. - 2019 r. narusza również art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. h w zw. z art. 2 ust. 1 u.d.i.p. przez niezastosowanie tego przepisu w stanie faktycznym sprawy. Powyższe, pozbawiło w rezultacie skarżącego fundamentalnego prawa do uzyskania informacji publicznej w przedmiocie objętym żądaniem wniosku z dnia [...] lutego 2020 r. oraz pisma wyjaśniającego z dnia [...] marca 2020 r., a dotyczącego bezsprzecznie sfery majątku publicznego oraz ciężarów publicznych związanych z ponoszeniem publicznoprawnego kosztu funkcjonowania aparatu administracji państwowej w objętym ww. żądaniami zakresie. Skarżący podkreślił jednocześnie, że dokumenty te istnieją i zostały przesłane do niego, mimo wydanej decyzji odmownej, po dokonaniu określonych korekt co do kwot przyznanych nagród.

Uzasadniając zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego skarżący podniósł, że Prezes NIK nie odniósł się w zaskarżonej decyzji do stawianych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzutów, co oznacza, że wniosku tego nie rozpoznał. Przyjął natomiast, że skoro w zaskarżonej decyzji organ cytuje fragment skargi konstytucyjnej Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego do Trybunału Konstytucyjnego (sygn. akt K 1/21), to może to wskazywać, że jednak uważa, że dotychczasowe orzecznictwo nakazuje udostępniać takie materiały, z których wynika, że informacje o nagrodach dla osób pełniących funkcje publiczne, a do takich niewątpliwie należą kontrolerzy NIK, są jawne.

Jednocześnie skarżący ponowił zarzut, że Prezes NIK nie wykonał wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 października 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 852/20, ponieważ w zaskarżonej decyzji zmienił tylko swoje stanowisko w zakresie oceny charakteru informacji publicznej, uznając, że nie jest to informacja przetworzona. W ocenie skarżącego ta zmiana stanowiska zmierza jedynie do przedłużenia postępowania w związku z przyjęciem całkowicie odmiennego stanowiska prawnego od dotychczas prezentowanego w zaskarżonych decyzjach.

W odpowiedzi na skargę Prezes NIK wniósł o jej oddalenie w całości, zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania na podstawie art. 205 § 2 P.p.s.a oraz o zawieszenie postępowania, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., do czasu orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego w sprawie ze skargi konstytucyjnej Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego (sygn. akt K 1/21), mając na względzie, że rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku postępowania toczącego się przed Trybunałem Konstytucyjnym.

Ustosunkowując się do zarzutów skargi Prezes NIK wskazał, że zarzut naruszenia art. 170 P.p.s.a. jest chybiony, ponieważ wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 października 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 852/20 uchylał zaskarżoną decyzję jedynie ze względu na niewystarczające wyjaśnienie przyczyn, dla których uznano żądaną informację za przetworzoną. Organ wyjaśnił dalej, że z ekonomiki postępowania wynika, że przy kwalifikacji informacji za przetworzoną brak wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego jest wystarczające dla odmowy udzielenia informacji i zbędnym jest dokonywanie dalszych analiz pod kątem okoliczności wykluczających udostępnienia danych. W niniejszej sprawie taka analiza nastąpiła dopiero po uchyleniu decyzji odmownej ww. wyrokiem i konsekwentnie wyrok ten nie odnosił się do kwestii stanowiących podstawę dla odmowy udzielenia informacji publicznej decyzją stanowiącą przedmiot niniejszej skargi.

Prezes NIK podkreślił nadto, że zakres przedmiotowy tajemnicy uregulowanej w art. 73 ust. 1 ustawy o NIK jest szerszy niż czynności kontrolnych, tym bardziej, że nowelizując ten przepis, ustawodawca uzupełnił jedynie, że nie podlega tajemnicy kontrolerskiej dokumentacja upubliczniana na podstawie art. 10 ustawy o NIK, a jednocześnie rozszerzył kręg osób obowiązanych do zachowania tajemnicy o członków Kolegium NIK. Zaznaczył jednocześnie, że z tajemnicy kontrolerskiej może zwolnić wyłącznie Prezes NIK oraz sąd właściwy do rozpoznania sprawy, co w niniejszej sprawie - pomimo wszczęcia procedury wewnętrznej mającej na celu takie zwolnienie – nie nastąpiło.

Prezes NIK wyjaśnił nadto, że art. 5 ust. 2 u.d.i.p. wyłącza ochronę prywatności wobec osób pełniących funkcję publiczną wyłącznie w przypadku, gdy żądana informacja ma związek z pełnieniem przez nie funkcji (w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji). W przypadku środków przeznaczonych na nagrody, taka sytuacja będzie miała miejsce w odniesieniu do całości środków przeznaczonych na pulę nagród, co zresztą, zdaniem organu, potwierdza art. 6 ust. 2 lit. f u.d.i.p., ponieważ taka informacji wchodzi w zakres pojęcia sfery majątku publicznego. Nagroda uznaniowa dla konkretnego pracownika nie może być natomiast potraktowana w kategorii warunków powierzenia i wykonywania funkcji, skoro pracownik nie posiada roszczenia o uzyskanie nagrody i nie jest to świadczenie, które uzyskuje w zamian za świadczenie w ramach stosunku pracy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 12 października 2021 r. odmówił zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego.

W piśmie procesowym z dnia [...] lutego 2022 r. pełnomocnik organu wniósł o umorzenie postępowania w niniejszej sprawie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. z uwagi na jego bezprzedmiotowość uzasadniając to tym, że listy pracowników Delegatury NIK w [...] w zakresie udzielonych nagród i ich wysokości zostały przedstawione skarżącemu w związku ze zobowiązaniem Sądu Rejonowego dla [...][...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w sprawie z powództwa J.S. przeciwko Najwyższej Izbie Kontroli, sygn. akt [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie Sąd wyjaśnia, że nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku organu o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu tego wniosku zawartym w odpowiedzi na skargę. Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Z treści powołanego przepisu wynika, że zawieszenie postępowania z przyczyn enumeratywnie wymienionych w art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. zależy od uznania sądu. Rozstrzygnięcie tego zagadnienia musi zatem być istotne z punktu widzenia realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego oraz powinno mieć bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania. W judykaturze podkreśla się, że ww. przepis ma zastosowanie wówczas, gdy sąd orzekający nie jest władny samodzielnie rozstrzygnąć zagadnienia, jakie wyłoniło się lub powstało w toku postępowania sądowego (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 listopada 2008 r. sygn. akt II FPS 4/08, pub. ONSAiWSA z 2009 r. Nr 4, poz. 62). Zawieszenie postępowania powinno być uzasadnione również celowością, sprawiedliwością, jak i ekonomiką procesową. Rozstrzygając o zawieszeniu postępowania sąd powinien ocenić także wszelkie przesłanki w kontekście konieczności rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, co ma istotne znaczenie w świetle art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz zasady szybkości postępowania sądowoadministracyjnego (art. 7 P.p.s.a.). W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie było niezbędne zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego do czasu rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny sprawy o sygn. K 1/21, gdyż w toku tego postępowania nie wyłoniło się zagadnienie, którego Sąd nie byłby władny rozstrzygnąć samodzielnie. Ponadto, na przeszkodzie zawieszeniu postępowania sądowoadministracyjnego stoją zasady ekonomiki procesowej. Zasady te mają w rozpatrywanej sprawie znaczenie szczególne, gdyż przedmiotem sprawy zawisłej przed Sądem jest sprawa z zakresu dostępu do informacji publicznej. Uwzględniając zatem, że art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. ma charakter fakultatywny i jego zastosowanie zależy od uznania sądu, Sąd nie podzielił stanowiska organu o zasadności zawieszenia postępowania w rozpatrywanej sprawie.

W ocenie Sądu, wbrew stanowisku organu wyrażonemu w piśmie procesowym z dnia [...] lutego 2022 r., w sprawie niniejszej nie zaszły też przesłanki do umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., z uwagi na jego bezprzedmiotowość. W sprawie istnieje bowiem nadal przedmiot postępowania, którym jest zaskarżona decyzja Prezesa Najwyższej Izby Kontroli z dnia [...] kwietnia 2021 r. oraz poprzedzająca ją decyzja tego organu z dnia [...] marca 2021 r. odmawiające udostępnienia informacji publicznej w zakresie kwot nagród przyznanych poszczególnym pracownikom, a także danych o przyznanych nagrodach pracownikom niebędących kontrolerami.

Decyzje te zostały wydane w następstwie uprawomocnienia się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 października 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 852/20.

W wyroku tym Sąd uchylając wcześniejszą decyzję Prezesa NIK z dnia [...] marca 2020 r. zarzucił organowi, iż nie wykazał w sposób bezsporny, że żądana informacja ma charakter informacji przetworzonej. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd przesądził jednocześnie, że żądana informacja w postaci imiennych list pracowników Delegatury NIK w [...], zawierających dane dotyczące wysokości nagród podstawowych oraz za tzw. najlepsze kontrole w poszczególnych latach w okresie 2012–2019 r., a także przekazanie wniosków i decyzji o udzieleniu tych nagród, stanowi informację publiczną.

Z uwagi na to, że Prezes NIK w toku ponownego rozpoznania sprawy odstąpił od swojego wcześniejszego stanowiska, że żądana informacja ma charakter informacji przetworzonej, to wskazania co do dalszego postępowania wyrażone wyroku WSA w Warszawie z dnia 27 października 2020 r. odnośnie obowiązku wykazania, że żądana informacja ma charakter informacji przetworzonej, przestały być wiążące dla organu. Nieuzasadniony jest w związku z tym zarzut skargi, że w toku ponownego rozpoznania sprawy doszło do naruszenia art. 170 P.p.s.a.

W decyzji z dnia [...] kwietnia 2021 r. oraz poprzedzającej ją decyzja z dnia [...] marca 2021 r. Prezes NIK odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie kwot nagród przyznanych poszczególnym pracownikom, a także danych o przyznanych nagrodach pracownikom niebędących kontrolerami powołując się na ochronę tajemnicy kontrolerskiej oraz ochronę prywatności osób fizycznych. Odnośnie pracowników zatrudnionych na stanowiskach kontrolerskich organ stwierdził nadto, że informacja o przyznanych nagrodach nie ma związku pełnionymi funkcjami publicznymi, w tym z warunkami powierzenia i wykonywania funkcji.

W ocenie Sądu, nie można zgodzić się z organem, że w niniejszej sprawie zachodziły podstawy do odmowy udostępnienia żądanych informacji z powołaniem się na tajemnicę kontrolerska, o której mowa w art. 73 ust. 1 ustawy o Najwyższej Izby Kontroli. Przepis art. 73 ust. 1 ww. ustawy stanowi, że informacje, które pracownik Najwyższej Izby Kontroli uzyskał w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych stanowią tajemnicę kontrolerską, z zastrzeżeniem art. 10. Zgodnie natomiast z ust. 4 tego artykułu od obowiązku zachowania tajemnicy kontrolerskiej może zwolnić Prezes NIK albo sąd właściwy do rozpoznania sprawy.

Przepis ten nakłada zatem na pracowników Najwyższej Izby Kontroli, obowiązek zachowania w tajemnicy tych informacji, które uzyskali w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych w ramach realizacji ustawowych zadań powierzonych Najwyższej Izbie Kontroli np. w związku z przeprowadzaną kontrolą, czy też w ramach sporządzanych analiz, opinii, sprawozdań. Skarżący w swoim wniosku nie ubiegał się jednak o udostępnienie takich informacji, lecz informacji o nagrodach przyznanych pracownikom Delegatury NIK w [...], a zatem informacji, którymi Najwyższa Izba Kontroli dysponuje jako pracodawca odnośnie swoich pracowników. Nie sposób zatem uznać, aby informacje te były objęte tajemnicą kontrolerską.

Przepis art. 5 ust. 2 u.d.i.p. stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.

Nauka prawa opowiada się za szerokim rozumieniem pojęcia "osoby pełniącej funkcję publiczną". Zauważa się tam, że za osobę pełniącą funkcję publiczną należy uznać każdego, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, jeżeli tylko funkcja ta ma związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Nie ma przy tym znaczenia, na jakiej podstawie prawnej osoba wykonuje funkcję publiczną (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2012, s. 87; M. Bidziński, w M. Bidziński, M. Chmaj, P. Szustakiewicz, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2010, s. 73-74). W doktrynie spostrzeżono, że nawet osoby fizyczne niewchodzące w skład aparatu państwa w pewnych warunkach powinny być traktowane jako osoby pełniące funkcje publiczne (E. Olejniczak-Szałowska, Prawo do informacji publicznej a prawo do prywatności osób pełniących funkcje publiczne w świetle orzecznictwa, CASUS 2015, nr 3 (77), s. 17).

Także orzecznictwo sądów administracyjnych wyraźnie skłania się za szeroką wykładnią pojęcia osoby pełniącej funkcję publiczną. Przyjmuje się w nim generalnie, że funkcja publiczna to funkcja związana z uprawnieniami i obowiązkami w zakresie realizacji zadań o znaczeniu publicznym (por. wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2015 r., I OSK 1108/14 publ. CBOSA, w którym potwierdzono, że osobą pełniącą funkcję publiczną jest nauczyciel w szkole). Tym samym "funkcja publiczna" jest postrzegana przez pryzmat oceny społecznej, oddziaływania na sferę publiczną.

Próby wykładni pojęcia "osoby pełniącej funkcję publiczną" dokonał także Trybunał Konstytucyjny w węzłowym wyroku z dnia 20 marca 2006 r. o sygn. K 17/05 (OTK 2006, seria A, nr 3, poz. 30). Trybunał wskazał w nim, że pojęcie "osoba publiczna" nie jest równoznaczne z pojęciem "osoba pełniąca funkcje publiczne". Zdaniem Trybunału nie jest też możliwe precyzyjne i jednoznaczne określenie, czy i w jakich okolicznościach osoba funkcjonująca w ramach instytucji publicznej będzie mogła być uznana za sprawującą funkcję publiczną. Nie każda osoba publiczna będzie tą, która pełni funkcje publiczne. Sprawowanie funkcji publicznej wiąże się z realizacją określonych zadań w urzędzie, w ramach struktur władzy publicznej lub na innym stanowisku decyzyjnym w strukturze administracji publicznej, a także w innych instytucjach publicznych. Wskazanie, czy mamy do czynienia z funkcją publiczną, powinno zatem, w ocenie TK, odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadanie publiczne. Chodzi zatem o podmioty, którym przysługuje co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnej w ramach instytucji publicznej.

Pojęcie osoby pełniącej funkcję publiczną jest zatem ujmowane szeroko i nie ogranicza się tylko do funkcjonariuszy publicznych, lecz obejmuje każdą osobę mającą związek z realizacją zadań publicznych, a nawet dopiero ubiegającą się do ich wypełniania.

W świetle powyższego, za osoby pełniące funkcje publiczne w rozumieniu art. 5 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p. należy uznać pracowników, który w ramach swoich obowiązków wykonują zadania mające wpływ na podejmowanie decyzji o charakterze władczym. Nie należą do nich, co oczywiste, pracownicy na stanowiskach o charakterze usługowym czy technicznym, nie posiadający żadnego wpływu na procesy decyzyjne, wykonujący szeroko rozumiane czynności pomocnicze (np. osoby zajmujące się obsługą biurową, informatyczną, utrzymaniem czystości). Jednak dla prawidłowego zastosowania art. 5 ust. 2 u.d.i.p. koniecznym jest każdorazowe badanie zakresu uprawnień (obowiązków) osób, których dotyczy wniosek o udostępnienie informacji publicznej.

W niniejszej sprawie organ nie poczynił w powyższym zakresie żadnych ustaleń, ogólnie stwierdzając, że odmawia udostępnienia informacji publicznej w zakresie kwot nagród przyznanych poszczególnym pracownikom, na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. z uwagi na prywatność osób fizycznych, a więc również odnośnie pracowników pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w stosunku do których ograniczenie dostępu do informacji ze względu na prawo do prywatności nie znajduje zastosowania.

Nie do zaakceptowania jest przy tym stanowisko organu, że odnośnie pracowników zatrudnionych na stanowiskach kontrolerskich, informacja o wysokości przyznanych nagród nie ma związku z pełnioną przez nich funkcją, a zatem w tym zakresie nie jest wyłączona ochrona prywatności tych osób. Osoby zatrudnione na stanowiskach kontrolerskich są niewątpliwie funkcjonariuszami publicznymi w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p., a nagroda przyznawana w ramach stosunku pracy łączącego osobę zatrudnioną na takim stanowisku z Najwyższą Izbą Kontroli jako pracodawcą, jest ściśle związana z pełnioną przez niego funkcją w ramach tego stosunku pracy.

Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, iż odmowa udostępnienia informacji o nagrodach przyznanych poszczególnym pracownikom Delegatury NIK w [...] z uwagi na prawo do prywatności jawi się jako co najmniej przedwczesna. Jak już bowiem wskazano wcześniej, podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej może powołać się na prawo do prywatności tylko w odniesieniu do informacji o osobach niepełniących funkcji publicznych, niemających związku z pełnieniem tych funkcji, które nie zrezygnowały z przysługującego im prawa. Organ nie poczynił jednak jakichkolwiek ustaleń w tym zakresie i "objął" zaskarżoną decyzją o odmowie udostępnienia informacji wszystkich pracowników zatrudnionych w Delegaturze NIK w [...].

Rozpoznając ponownie wniosek J.S. z dnia [...] lutego 2020 r. organ weźmie pod uwagę powyższe rozważania Sądu, dokona stosownego przeglądu stanowisk osób pełniących lub związanych z pełnieniem funkcji publicznej w Delegaturze NIK w [...] i dopiero wówczas udostępni wnioskowaną informację publiczną lub wyda decyzję przekonywująco uzasadniającą przyczynę odmowy udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej z uwagi na ochronę prywatności osób fizycznych. Przy czym należy zaznaczyć, że w odniesieniu do pracowników nie pełniących lub nie związanych z pełnieniem funkcji publicznych organ nie ma obowiązku zwracania się do nich z zapytaniem, czy rezygnują z przysługującego im prawa do ochrony prywatności w myśl art. 5 ust. 2 in fine u.d.i.p., gdyż przepisy prawa nie wymagają zwracania się przez podmiot zobowiązany z zapytaniem o to, czy osoby których dotyczy żądana informacja publiczna, rezygnują z prawa do ochrony ich prywatności (por. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lipca 2015 r. sygn. akt I OSK 1530/14 publ. CBOSA).

W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzającą ją decyzja z dnia [...] marca 2021 r. zastały wydane z naruszeniem art. 73 ust. 1 ustawy o NIK oraz art. 5 ust. 2 u.d.i.p. poprzez ich błędne zastosowanie oraz z naruszeniem przepisów postępowania tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 16 ust. 2 u.d.i.p., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) i art. 135 P.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] marca 2021 r. O kosztach postępowania, obejmujących uiszczony wpis sądowy, wynagrodzenie pełnomocnika oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa, Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a.