Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2502/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-05-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, , Sędzia WSA Monika Kramek, Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 maja 2020 r. sprawy ze skargi Prezydenta Miasta [...] na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]września 2019 r., znak: [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] września 2019 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB", "organ II instancji") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.) oraz art. 18 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019 r., poz. 1438, dalej: "u.p.e.a."), po rozpatrzeniu zażalenia Prezydenta Miasta [...] na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "[...] WINB", "organ I instancji") z dnia [...] lipca 2019 r., Nr [...], znak: [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Z akt postępowania administracyjnego wynika, że [...] WINB decyzją nr [...] z dnia [...] września 2017 r. nakazał Prezydentowi Miasta [...] (dalej: "zobowiązany") usunięcie, w terminie do 31 marca 2018 r., nieprawidłowości stanu technicznego kładki dla pieszych na stacji [...]. położonej w km [...] linii kolejowej nr [...] [...] – [...], poprzez wykonanie następujących robót budowlanych:

- oczyszczenie przez piaskowanie i wykonanie powłok ochronnych stalowej konstrukcji kładki dla pieszych, konstrukcji schodów kładki dla pieszych wraz z balustradą i osłonami przeciwporażeniowymi; w przypadku ujawnienia, podczas oczyszczania stalowej konstrukcji, osłabienia elementów konstrukcyjnych – wzmocnienie przywracające pełną nośność,

- wzmocnienie przywracające pełną nośność wzmacnianych elementów: dolnych fragmentów skrajnych podpór kładki dla pieszych (od strony południowej i północnej) oraz elementów łączących skrajne podpory z fundamentami betonowymi,

- usunięcie ziemi i innych zanieczyszczeń zgromadzonych na fundamentach kładki dla pieszych,

- zamontowanie brakujących stopni w biegach schodowych,

- usunięcie istniejącego drewnianego pomostu wraz z drewnianymi podłużnicami stanowiącymi podparcie desek pomostu,

- zamontowanie ocynkowanych ogniowo krat typu WEMA na nośnych podłużnych belkach stalowej konstrukcji kładki z IP300,

- montaż drewnianego pomostu z desek grubości 5 cm.

Równocześnie zakazano użytkowania przedmiotowej kładki do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Następnie, w wyniku postępowania odwoławczego, decyzją z [...] stycznia 2018 r. GINB uchylił powyższe rozstrzygnięcie w części wyznaczającej termin wykonania nałożonych obowiązków i wyznaczył nowy termin do 30 czerwca 2018 r., zaś w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Podczas kontroli przeprowadzonej 9 sierpnia 2018 r. ustalono, że sporna kładka została wyłączona z użytkowania (usunięto stopnie umożliwiające wejście na nią), jednak w pozostałym zakresie obowiązek nie został wykonany. W związku z tym [...] WINB upomnieniem z 14 sierpnia 2018 r. wezwał zobowiązanego do wykonania nałożonego obowiązku w terminie 2 miesięcy od otrzymania niniejszego upomnienia. Mimo to przedmiotowy obowiązek nie został wykonany, co stwierdzono podczas kontroli w dniu 18 lutego 2019 r. Z tego względu organ I instancji sporządził tytuł wykonawczy nr [...] z [...] lutego 2019 r. Następnie, po rozpatrzeniu zarzutów do tytułu wykonawczego zgłoszonych przez zobowiązanego w piśmie z 15 marca 2019 r., postanowieniem z [...] kwietnia 2019 r., Nr [...] organ wojewódzki uznał je za nieuzasadnione.

W wyniku kolejnej kontroli w dniu 8 lipca 2019 r. potwierdzono niewykonanie obowiązku przez zobowiązanego. Z tego względu [...] WINB postanowieniem z [...] lipca 2019 r. nałożył na Prezydenta Miasta [...] grzywnę w wysokości 50 000 złotych w celu przymuszenia do wykonania obowiązku wynikającego z rozstrzygnięcia z [...] września 2017 r. Jednocześnie wezwał zobowiązanego do uiszczenia nałożonej grzywny i opłaty w wysokości 68 złotych w terminie 7 dni, a także do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nr [...] w terminie 4 miesięcy wskazując, że w przeciwnym razie zostanie orzeczone wykonanie zastępcze obowiązku na koszt zobowiązanego. Zażalenie od powyższego rozstrzygnięcia, pismem z 26 lipca 2019 r., złożył zobowiązany, wnosząc o jego uchylenie oraz wstrzymanie wykonania. Zobowiązany w toku niniejszej sprawy wielokrotnie podkreślał, że rozbiórka spornego obiektu stanowi element inwestycji realizowanej przez [...]. W tym kontekście wykonanie prac remontowych staje się bezprzedmiotowe z punktu widzenia gospodarności, a także realiów funkcjonowania kładki. Obiekt ten jest obecnie zamknięty dla ruchu pieszych, nie stanowiąc tym samym bezpośredniego zagrożenia dla zdrowia i życia ludzkiego. Podważył także zbyt krótki termin na uiszczenie grzywny w celu przymuszenia, a także na wykonanie nałożonego obowiązku. Po rozpatrzeniu omawianego zażalenia GINB postanowieniem z [...] września 2019 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie [...] WINB.

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 119 § 1 u.p.e.a., grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Zgodnie z § 2 grzywnę nakłada się również, jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym. Ponadto z treści art. 121 u.p.e.a. wynika, że jeżeli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów Prawa budowlanego, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa i nie może przekroczyć kwoty 50 000 złotych w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej. Równocześnie GINB wyjaśnił, że grzywna w celu przymuszenia spełnia funkcję motywującą do spełnienia nałożonego obowiązku, nie jest karą, lecz dolegliwością, która ma skłonić zobowiązanego do spełnienia obowiązku. Sam fakt nałożenia tej grzywny nie oznacza, że zamiarem organu egzekucyjnego jest doprowadzenie do sytuacji, w której zobowiązany ją zapłaci. Celem postępowania egzekucyjnego jest bowiem skuteczne zaspokojenie wierzyciela, a w tym wypadku dotyczy to nałożonych na dłużnika obowiązków. W szczególności grzywna w celu przymuszenia nie zastępuje obowiązku przeprowadzenia danej czynności przez zobowiązanego. Spełnienie tego obowiązku powoduje jednak bezprzedmiotowość uiszczania tej grzywny, co odnajduje wyraz w jej umorzeniu na podstawie art. 125 u.p.e.a.

Organ odwoławczy ustalił, że w niniejszej sprawie bezsporny pozostaje fakt niewykonania obowiązku nałożonego decyzją GINB z [...] stycznia 2018 r., mimo skutecznego doręczenia upomnienia w tej sprawie. Stąd też zdaniem GINB zasadnym było orzeczenie grzywny w celu przymuszenia do wykonania nałożonego obowiązku.

Odnosząc się do problematyki wysokości nakładanej grzywny organ II instancji podkreślił, że ustawodawca wprowadził tylko górne granice grzywien w celu przymuszenia, pozostawiając organowi swobodę ustalania jej wysokości w konkretnym przypadku. Nie jest to uznanie dowolne, gdyż organ ustalając wysokość grzywny w celu przymuszenia nie może przekroczyć granic wyznaczonych przez zasady ogólne postępowania egzekucyjnego w administracji - art. 7 § 2 u.p.e.a. Wynika z nich obowiązek organu do zastosowania wobec zobowiązanego takiej dolegliwości, która jest niezbędna do realizacji ciążącego na nim obowiązku i zaprzestania takiej dolegliwości, jeżeli obowiązek zostanie spełniony. Zobowiązany zaś może uwolnić się od zapłacenia grzywny poprzez wykonanie ciążącego na nim obowiązku. W związku z tym w ocenie organu II instancji prawidłowo nałożono na zobowiązanego grzywnę w wysokości 50 000 złotych w celu przymuszenia do wykonania obowiązku. W przypadku bowiem egzekucji obowiązków wynikających z Prawa budowlanego organ w zasadzie dysponuje tylko dwoma środkami egzekucyjnymi - grzywną w celu przymuszenia i wykonaniem zastępczym. Jednocześnie organ egzekucyjny obligowany jest do nałożenia grzywny w celu przymuszenia w pierwszej kolejności, a następnie dopiero może zastosować wykonanie zastępcze, co wynika wprost z treści art. 122 § 2 pkt 2 in fine u.p.e.a. Jednocześnie [...] WINB słusznie wywiódł, że nałożenie grzywny w maksymalnej wysokości było w niniejszej sprawie uzasadnione uporczywym uchylaniem się przez zobowiązanego od wykonania obowiązku i wyrażanym brakiem woli rzeczywistego i dobrowolnego jego wykonania. Na wysokość grzywny miała również wpływ jednorazowość tego środka egzekucyjnego (art. 121 § 4 u.p.e.a.), która powoduje, że grzywna powinna zostać ustalona w taki sposób, aby realne stało się wykonanie przedmiotowego obowiązku. Długotrwałość postępowania egzekucyjnego czyni zatem celowym zastosowanie przedmiotowego środka egzekucyjnego w maksymalnej wysokości, jako uzasadnionej formy nacisku, mającego na celu skłonienie zobowiązanego, poprzez dolegliwość finansową, do określonego zachowania się.

Dodatkowo odnosząc się do zarzutu dotyczącego zbyt krótkiego terminu do uiszczenia wymaganej grzywny oraz wykonania nałożonego obowiązku, GINB wyjaśnił, że argumentacja zobowiązanego sprowadzała się do stwierdzenia, że wykonanie nałożonego obowiązku jest niecelowe, gdyż przedmiotowa kładka została przeznaczona przez P.S.A. do rozbiórki. Jednakże, zdaniem organu odwoławczego, omawiany obowiązek wykonalny był już od stycznia 2018 roku, zaś ewentualne plany zarządcy linii kolejowych, jako zdarzenie przyszłe i niepewne co do terminu ich realizacji, nie mogą wpłynąć na ocenę wymagalności obowiązku. Organ II instancji wyjaśnił także, że nawet przewidywana w przyszłości bezprzedmiotowość postępowania egzekucyjnego nie może przemawiać za zaniechaniem dokonywania czynności przez organ, gdyż takie działanie stanowiłoby w istocie sankcjonowanie przez organy egzekucyjne ignorowania przez strony obowiązków wynikających z przepisów prawa w sytuacjach, w których strony uznają wykonanie nałożonych na nie obowiązków za niecelowe.

Podsumowując swoje rozważania GINB wskazał, że wprawdzie zastosowany środek egzekucyjny powinien być jak najmniej uciążliwy (art. 7 § 2 u.p.e.a.) dla zobowiązanego, jednakże nie może to niweczyć celu egzekucji administracyjnej. Dlatego, wbrew zarzutom podnoszonym w zażaleniu, zastosowany środek egzekucyjny jest i tak mniej uciążliwy dla zobowiązanego, niż wykonanie zastępcze.

Skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Prezydent Miasta [...], reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc o uchylenie kwestionowanego rozstrzygnięcia i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, wstrzymanie jego wykonania, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, jednocześnie zarzucając organowi naruszenie:

- art. 121 § 1 i § 2 u.p.e.a. poprzez bezzasadne zastosowanie grzywny i określenie jej w maksymalnej wysokości bez uwzględnienia wyjaśnień strony i zgromadzonego materiału dowodowego,

- art. 77 § 1 k.p.a. poprzez pominięcie wyjaśnień strony i zgromadzonego materiału dowodowego, a w szczególności pominięcie faktu spodziewanej rozbiórki kładki dla pieszych, jej wyłączenia z użytkowania i braku zagrożenia dla życia i zdrowia,

- art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez brak wyczerpującego uzasadnienia co do nałożenia grzywny w maksymalnej wysokości.

W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącego rozwinął powyższe zarzuty. Podkreślił, że wykonanie nałożonego na skarżącego obowiązku naraża go na wydatek w wysokości co najmniej 200 000 złotych w sytuacji, gdy nie planuje się już dalszej eksploatacji kładki pieszej, a co więcej ma być ona rozebrana. Jednocześnie wyjaśnił, że powyższe środki, nawet w sytuacji wygrania sporu, nie zostaną odzyskane. Dodał, że do czasu prawomocnego zakończenia niniejszego postępowania sporna kładka może zostać rozebrana przez P. S.A. W takim przypadku wprawdzie postępowanie egzekucyjne stanie się bezprzedmiotowe, jednak nie wystąpi przesłanka zwrotu grzywny w postaci wykonania obowiązków określonych tytułem wykonawczym, jako że obiekt zostanie zlikwidowany a nie naprawiony.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Z powołanych przepisów wynika, że obowiązkiem sądu administracyjnego jest wszechstronna, wykraczająca poza granice zarzutów skargi, kontrola legalności działalności administracji publicznej, w kontekście jej zgodności z prawem materialnym i prawem procesowym.

Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest postanowienie z dnia [...] września 2019 r. znak: [...] Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, utrzymujące w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego nr [...] z dnia [...] lipca 2019 r. w przedmiocie nałożenia na Prezydenta Miasta [...] grzywny w wysokości 50.000 zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku nałożonego decyzją [...] Wojewódzkiego Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2017 r. nakazującej Prezydentowi Miasta [...] usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego kładki dla pieszych na stacji [...]-[...] Położonej w km [...] linii kolejowej nr [...] [...], poprzez wykonanie określonych w niej robót budowlanych.

Wszczęcie egzekucji następuje na podstawie tytułu wykonawczego na wniosek uprawnionego wierzyciela. Przepis art. 26 § 1 u.p.e.a. przewiduje zasadę wszczynania egzekucji na wniosek uprawnionego wierzyciela. W przypadku kiedy nastąpi połączenie wierzyciela i organu egzekucyjnego w jednym podmiocie, wszczęcie postępowania następuje z urzędu, na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez ten organ.

Zgodnie z treścią art. 119 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego.

Z treści art. 119 § 1 u.p.e.a. wynika, że grzywna w celu przymuszenia stanowi tzw. przymuszający środek egzekucyjny. Jest ona środkiem, który z uwagi na dolegliwość natury finansowej skłania zobowiązanego lub osoby, które mają nadzorować wykonanie obowiązku przez zobowiązanego, do wykonania tego obowiązku.

Zgodnie z art. 122 § 1 ustawy grzywnę w celu przymuszenia nakłada organ egzekucyjny, który doręcza zobowiązanemu: odpis tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32, a następnie postanowienie o nałożeniu grzywny. Stosownie natomiast do § 3 wskazanego przepisu zobowiązanemu służy prawo zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 33 i 34) oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny.

Organem egzekucyjnym jest, stosownie do art. 1a pkt 7 u.p.e.a. organ uprawniony do stosowania w całości lub w części określonych w ustawie środków służących doprowadzeniu do wykonania przez zobowiązanych ich obowiązków o charakterze pieniężnym lub obowiązków o charakterze niepieniężnym oraz zabezpieczania wykonania tych obowiązków. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego jest organem egzekucyjnym w zakresie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze niepieniężnym w odniesieniu do obowiązków wynikających z wydanych w imieniu własnym decyzji i postanowień.

Grzywna w celu przymuszenia nie jest karą, lecz formą nacisku, mającą na celu skłonienie zobowiązanego poprzez dolegliwość finansową, do określonego zachowania się. Aby środek ten nabrał charakteru dyscyplinującego, nałożona grzywna powinna być na tyle wysoka, aby w ocenie zobowiązanego nieopłacalnym było jej uiszczenie tylko dla odłożenia w czasie egzekwowanego obowiązku, czy to poprzez osobiste wykonanie przez zobowiązanego, czy w drodze wykonania zastępczego.

Z tych też przyczyn w ramach uznania administracyjnego, wymierzając przedmiotową grzywnę organ egzekucyjny winien kierować się zasadą celowości i skuteczności podjętych działań (por. wyrok NSA z dnia 26 lipca 2012 r., II OSK 813/11).

Jednocześnie jak podkreśla się w doktrynie procedury administracyjnej, w zażaleniu na postanowienie o zastosowaniu grzywny w celu przymuszenia nie jest dopuszczalne powoływanie okoliczności wskazanych w art. 33 u.p.e.a. (J. Radwanowicz-Wanczewska, Komentarz do art. 122 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, LEX 2010). Tym samym w sytuacji uznania, że nałożony obowiązek o charakterze niepieniężnym jest niewykonalny, a więc uznania, że zachodzi przesłanka z art. 33 pkt 5 u.p.e.a., jedynym właściwym środkiem odwoławczym było zgłoszenie zarzutów do organu egzekucyjnego.

Podnieść należy, że obowiązki nałożone na stronę przez organ, były stronie znane z treści decyzji organu wojewódzkiego z dnia [...] września 2017r.

W dniu 9 sierpnia 2018 r. organ przeprowadził kontrolę podczas której stwierdził, że sporna kładka została wyłączona z użytkowania (usunięto stopnie umożliwiające wejście na nią), jednak w pozostałym zakresie obowiązek nie został wykonany. W związku z tym [...] WINB upomnieniem Nr [...] z [...] sierpnia 2018 r. wezwał zobowiązanego do wykonania nałożonego obowiązku w terminie 2 miesięcy od otrzymania niniejszego upomnienia. Mimo to przedmiotowy obowiązek nie został wykonany, co stwierdzono podczas kontroli w dniu 18 lutego 2019 r.

Mając powyższe na uwadze organ I instancji sporządził tytuł wykonawczy nr [...] z [...] lutego 2019 r. Następnie, po rozpatrzeniu zarzutów do tytułu wykonawczego zgłoszonych przez zobowiązanego w piśmie z 15 marca 2019 r., postanowieniem z [...] kwietnia 2019 r., Nr [...] organ wojewódzki uznał je za nieuzasadnione.

Sąd zauważa, iż w prawidłowo wszczętym postępowaniu egzekucyjnym, w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku, organ obowiązany jest podjąć czynności zmierzające do zastosowania środka egzekucyjnego. Stanowi o tym wyraźnie art. 6 § 1 ustawy egzekucyjnej. Tym samym organ egzekucyjny obowiązany był we wskazanych powyżej okolicznościach, zastosować jeden z możliwych do zastosowania i przewidzianych prawem środków egzekucyjnych. Przy egzekucji dotyczącej spełnienia obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego (z uwagi na charakter tego postępowania), organ egzekucyjny ma możliwość zastosowania jednego z dwóch środków egzekucyjnych: nałożenia grzywny w celu przymuszenia oraz wykonania zastępczego. Dokonując wyboru właściwego środka egzekucyjnego w okolicznościach danej sprawy powinien zaś kierować się zasadami postępowania egzekucyjnego określonymi w art. 7 § 2 ustawy egzekucyjnej. Stosownie do treści powołanego przepisu, organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego.

W ocenie Sądu, analiza zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a organy nie naruszyły wskazanych wyżej zasad postępowania. Zdaniem Sądu, organ wojewódzki mógł bowiem uznać, iż środek egzekucyjny przewidziany w art. 119 i nast. ustawy egzekucyjnej jest w tym przypadku mniej uciążliwy niż wykonanie zastępcze, o którym mowa w art. 127 i nast. omawianej ustawy. Mógł zatem uznać, iż w okolicznościach sprawy zasadnym jest w pierwszej kolejności nałożenie grzywny w celu przymuszenia. Warto przy tym zaznaczyć, iż postępowanie egzekucyjne -w myśl art. 1 i 7 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji- ma przede wszystkim doprowadzić do wykonania obowiązku przez zobowiązanego, a nie przez organ egzekucyjny. Grzywna w celu przymuszenia nie jest zaś karą, lecz formą nacisku mającą na celu skłonienie zobowiązanego poprzez dolegliwość finansową do określonego zachowania się. W przypadku wykonania egzekwowanego obowiązku zobowiązany może więc starać się o jej umorzenie (na zasadzie art. 125), lub zwrot (stosownie do art. 126). Reasumując, w ocenie Sądu, dokonując w sprawie wyboru środka egzekucyjnego nie naruszono ww. art. 7 § 2 ustawy egzekucyjnej.

W ocenie Sądu, w sprawie nie naruszono także przepisów szczególnych omawianej ustawy regulujących grzywnę w celu przymuszenia. Postanowienie organu powiatowego o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia zawiera wszystkie elementy, w tym te, o których mowa w art. 122 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tj. wezwanie do uiszczenia nałożonej grzywny w oznaczonym terminie (z odpowiednim pouczeniem o jej ściągnięciu w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych w przypadku jej nieuiszczenia) oraz wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym. Kwota nałożonej grzywny jest zaś uzasadniona, biorąc pod uwagę cel jakiemu ma służyć i zagrożenie związane z niewykonaniem decyzji ostatecznej w wymagalnym zakresie, nadto – jest zgodna z art. 121 § 2 omawianej ustawy. W sprawie nie doszło również do naruszenia art. 121 § 4 ustawy egzekucyjnej, w myśl którego jeżeli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa.

Z tych też przyczyn Sąd nie znalazł żadnych podstaw do uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego orzeczenia. W ocenie Sądu, postępowanie egzekucyjne zostało prawidłowo wszczęte, a organ egzekucyjny miał wszelkie podstawy prawne do orzeczenia w sprawie grzywny w celu przymuszenia. Nie naruszył przy tym ani przepisów postępowania administracyjnego, ani też przepisów prawa materialnego, w tym art. 7 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wyrażającego m.in. zasadę stosowania środka najmniej uciążliwego

Odnosząc się do zarzutów skargi, Sąd wskazuje ,że pozostają one bez wpływu na prawidłowość kontrolowanego rozstrzygnięcia, bowiem plany i zamierzenia skarżącego wobec przedmiotowej kładki w przyszłości( ewentualny zamiar rozbiórki- na marginesie niewykonany do chwili wydania wyroku) nie sanuje bierności zobowiązanego w wykonaniu obowiązku nałożonego ostateczną decyzją administracyjną. Wbrew twierdzeniom skargi organy uzasadniły wysokość nałożonej grzywny uporczywym uchylaniem się skarżącego od wykonania nałożonego obowiązku , brakiem woli rzeczywistego i dobrowolnego jego wykonania oraz długotrwałością toczącego się postępowania mającego na celu wyegzekwowania obowiązku nałożonego decyzją z dnia [...] września 2017r.

Zauważyć także trzeba , że podnoszona w skardze okoliczność wyłączenia kładki z użytkowania winna być postrzegana jako wykonanie tak określonego obowiązku wynikającego z decyzji z [...] września 2017r. i nie ma wpływu na fakt nie zrealizowania nakazanych robót budowlanych.

Należy jednocześnie zauważyć, iż kontrolą legalności objęte były postanowienia organów egzekucyjnych w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia, a kontrola ta sprowadzała się w głównej mierze do oceny czy nałożone obowiązki zostały wykonane w całości oraz do określenia wymiaru grzywny.

Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2019 r., poz. 2325.).