Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1503/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 1  par.  1,  art.  3  par.  1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 134  par.  1,  art.  3  par.  2  pkt  2,  art.  145  par.  1  pkt  1  lit.  c,  art.  152,  art.  200 w zw.  art.  205  par.  1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: par.  2  pkt  2
journal: Dz.U. 2004 nr 4 poz 23
law: Rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 grudnia 2003 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla wag  nieautomatycznych podlegających ocenie zgodności.
article: par.  2  pkt  2,  par.  3  pkt  1,  par.  6  ust.  2 i załącznik
journal: Dz.U. 2008 nr 26 poz 152
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA GOSPODARKI z dnia 31 stycznia 2008 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi  nieautomatyczne, oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów  pomiarowych
article: art. 77  par.  1,  art.  107  par.  3,  art.  80,  art.  107  par.  3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant st. ref. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2014 r. sprawy ze skargi "M." Sp. z o.o. z siedzibą w D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...] grudnia 2012 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej "M." Sp. z o.o. z siedzibą w D. kwotę 355 (trzysta pięćdziesiąt pięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

VI SA/Wa 1503/13

UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13g ust. 1 i usta. 1b pkt 1, art. 40c ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (j.t. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) – dalej jako u.d.p. lub ustawa, lp. 6 pkt 9 lit. d) i lit. e), lp. 9 pkt 15 lit. c) załącznika do wymienionej ustawy, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (j.t. Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), art. 5 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 222, poz. 1321), decyzją z dnia [...] marca 2013 r. utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2012 r. o nałożeniu na Przedsiębiorstwo Budowlane "M." sp. z o.o. z siedzibą w D. kary pieniężnej w wysokości 11820 złotych za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia.

Decyzje wydano w następujących ustaleniach;

W dniu [...] kwietnia 2010 r., na drodze o dopuszczalnych naciskach osi do 8t, został zatrzymany do kontroli czteroosiowy pojazd silnikowy m-ki [...] nr rej. [...] o dopuszczalnej masie całkowitej (dmc) do 32000kg, dopuszczalnej ładowności do 16300kg i o masie bez ładunku 15700kg. Pojazdem kierował M.J. przewożąc ziemię odpadową i wykonując przewóz na rzecz Przedsiębiorstwa Budowlanego "M." sp. z o.o. z siedzibą w D. (dalej także jako spółka) zgodnie z okazanym wypisem nr [...] z zaświadczenia nr [...] na przewozy drogowe na potrzeby własne wydanego dla wymienionej spółki. Dokonano pomiaru przewożonego ładunku dwoma wagami SAW 10C/II klasy IIII posiadającymi deklarację zgodności z wymaganiami dyrektywy WE 90/384 EWG wydaną na zlecenie jednostki notyfikującej w Niemczech z dnia [...] maja 2008 r. Następnie wagi te w dniu [...] grudnia 2009 r. poddano kontroli i otrzymały od Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w P. stosowne świadectwa legalizacji ponownej podobnie jak miary (zwijana i teleskopowa), które otrzymały świadectwa wzorcowania. Ważenie pojazdu wykonano na zalegalizowanym przez Zarząd Dróg i Utrzymania Miasta W. stanowisku do ważenia pojazdów. W wyniku ważenia pojazdu stwierdzono przekroczenie nacisku na podwójnej osi napędowej o 8,68t oraz przekroczenie dmc pojazdu o 5,39t (pomierzona masa pojazdu po odjęciu możliwych błędów ważenia wyniosła 37,39t). Kierującego pojazdem zapoznano z wynikami i z procedurą ważenia okazując dokumenty wag użytych do kontroli oraz protokół pomiaru pochyłości stanowiska ważenia. Kierowca okazał dowód ważenia pojazdu wydany po jego załadowaniu wskazujący wagę brutto pojazdu – 30,5t, wagę netto – 14,16t i tarę – 16,34t. Kierowca nie okazał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym podpisując protokół kontroli bez uwag do jej przeprowadzenia .

Po zawiadomieniu spółki o wszczęciu postępowania administracyjnego i przysługujących jej prawach strony oraz po zapoznaniu się z aktami sprawy, organ I instancji wydał decyzję administracyjną, która po zaskarżeniu przez spółkę została uchylona przez organ odwoławczy. W toku postępowania administracyjnego organ odwoławczy z różnych powodów uchylał następne decyzje wydane przez organ I instancji, który w rezultacie decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r., po zawiadomieniu strony o zakończeniu postępowania i o prawach strony, nałożył na spółkę karę pieniężną w kwocie 11820 zł za naruszenie przepisów dotyczących wykonywania przewozu drogowego pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia.

Jak ustalił [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, opisując przebieg całego postępowania, na podwójnej osi napędowej pojazdu doszło do przekroczenia jej nacisku na drogę o 8680kg, za co zgodnie ze wskazanymi przepisami, przy odległości pomiędzy osiami składowymi nie mniejszej niż 1,3 m i mniejszej niż 1,8 m, przy sumie nacisków powyżej 16,5t do 17,5t nakłada się karę pieniężną w kwocie 1740zł. Za każde przekroczenie tych nacisków o 1t powyżej 17,5t dodatkowo – 1440zł. W związku z tym za te naruszenia orzeczono karę pieniężną w sumie – 10380zł. Nadto pojazd był przeładowany (jego dmc wynosiła 32t, a w wyniku pomiaru stwierdzono 37,39t) o 5390kg, stąd kara pieniężna za to naruszenie wyniosła 1440zł. W sumie została orzeczona kara pieniężna w kwocie 11820zł.

Mając na uwadze przepis art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw, organ administracji zwrócił się do strony o podanie okoliczności uzasadniających jej zwolnienie od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia.

Spółka w odpowiedzi stwierdziła, że w przedsiębiorstwie przeprowadza regularne szkolenia kierowców mające na celu wyeliminowanie przypadków naruszania prawa. Nadto spółka podważyła wyniki pomiarów dokonane podczas kontroli wskazując na wyniki ważenia wykazane na wadze załadowcy. Strona wnosiła także o przeprowadzenie oględzin i dowodu z opinii biegłego w zakresie dotyczącym wag użytych w czasie kontroli oraz zawnioskowała przeprowadzenie dowodu ze wskazanych świadków. Organ administracji uznając przeprowadzenie powyższych dowodów za nie mające znaczenia dla sprawy wobec ustaleń dokonanych w czasie kontroli, postanowieniami z dnia [...] kwietnia 2011 r. i z [...] czerwca 2011 r. wnioski strony oddalił, wskazując na posiadanie przez wagi kontrolne ważnych deklaracji zgodności do [...] stycznia 2012 r. oraz na przeprowadzenia ważenia pojazdu zgodnie z zasadami określonymi w Instrukcji Obsługi tych wag. W tych okolicznościach organ administracji uznał, że nie wystąpiły okoliczności podane w art. 5 ust. 2 ustawy zmieniającej. Zdaniem Wojewódzkiego Inspektora ITD przewoźnik nie dochował należytej staranności dopuszczając się deliktu w zakresie naruszenia przepisów odnoszących się do prawidłowego wykonywania transportu drogowego i za to naruszenie odpowiedzialność ponosi przewoźnik, a nie jego pracownik – kierujący pojazdem.

Od decyzji Przedsiębiorstwo Budowlane "M." sp. z o.o. z siedzibą w D. złożyło odwołanie z wnioskiem o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania administracyjnego, lub o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Skarżąca odwołując się do wyników ważenia pojazdu u załadowcy (30,5t) zakwestionowała wyniki ważenia kontrolnego (37,39t) wskazując, iż taka różnica w otrzymanych wynikach ważenia mogła powstać na skutek uszkodzenia wag kontrolnych.

Spółka podnosiła nie udostępnienie jej wydruku z ważenia sporządzonego przez zarządcę drogi, a wskazując na nieuwzględnienie jej wniosków dowodowych wskazywała na naruszenie przepisów postępowania w zakresie ustalenia braku winy za stwierdzone naruszenia.

Powołując się na raport NIK kwestionowano wagi użyte do kontroli dopuszczalnej masy całkowitej kontrolowanego pojazdu, tym bardziej, że pojazd został zważony u załadowcy gdzie masa pojazdu brutto wykazana została dużo mniejsza. Zarzucono także nie zawiadomienie spółki przed wydaniem decyzji o zakończeniu postępowania.

W tych ustaleniach Główny Inspektor Transportu Drogowego, omawiając stan faktyczny sprawy, przeprowadzone postępowanie administracyjne oraz cytując i omawiając powołane przepisy, wydał wymienioną na wstępie decyzję administracyjną.

Organ odwoławczy stwierdził, że ważenie pojazdu odbyło się na zalegalizowanym stanowisku i wagami przenośnymi do pomiarów statycznych typu SAW 10C/II posiadającymi w dniu kontroli ważne deklaracje zgodności z dnia [...] maja 2008 r. Termin do przeprowadzenia pierwszej legalizacji ponownej tych wag, zgodnie z lp. 7 załącznika nr 6, tabela 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 7 stycznia 2008 r. w sprawie prawnej kontroli metrologicznej przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 29 ze zm.), wynosi 3 lata. Ponadto w dniu kontroli obie wagi posiadały ważne świadectwa legalizacji ponownej, wydane z ważnością do [...] grudnia 2011 r. Dokumenty powyższe okazano kierowcy w czasie kontroli i poinformowano go o procedurze ważenia i przysługujących prawach. Z kontroli sporządzono protokół, który kierowca podpisał bez uwag do kontroli.

W wyniku ważenia pojazdu stwierdzono przekroczenia nacisków na podwójnej osi napędowej o 8,68t, za co zgodnie z przepisami nałożono karę pieniężną w kwocie 1740zł + 6x1440zł = 10380zł. Stwierdzono także przekroczenie dmc pojazdu o 5,39t, za co nałożono zgodnie z przepisami karę pieniężną w kwocie 1440zł.

Zdaniem organu odwoławczego stanowisko Najwyższej Izby Kontroli, do którego odwołuje się skarżąca, dotyczyło wag typu LP 600 i SAW 10 C, a nie wag typu SAW 10 C/II. Natomiast stanowisko Głównego Urzędu Miar, także powołane w odwołaniu, nie zostało poparte żadną analizą prawną ani faktyczną i nie zawiera uzasadnienia. Jest także faktem, że wagi z dokładnością IIII (użyte do kontroli) dopuszczono do kontroli pojazdów. Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 31 stycznia 2008 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne, oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 26, poz. 152) odnosi się do wag nieautomatycznych klasy dokładności I do IIII. Wagi miały świadectwa homologacji stwierdzające ich zgodność z Dyrektywą WE nr 90/384/EWG wdrożonej do systemu prawa polskiego rozporządzeniem Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 grudnia 2003 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla wag nieautomatycznych podlegających ocenie zgodności (Dz. U. Nr 4, poz. 23), w którym w § 2 pkt 2 stwierdza się, że jego przepisy stosuje się do wag nieautomatycznych służących do określenia masy będącej podstawą obliczenia kar lub podobnych opłat. Więc wagami SAW 10C można było obliczać dmc pojazdu.

W ocenie organu odwoławczego różnica pomiędzy wykazanymi dmc pojazdu na dokumencie wagowym załadowcy i w czasie kontroli (7t) może wskazywać na brak wiarygodności dokumentu wydanego przez załadowcę, gdyż pomiar przeprowadzony w czasie kontroli odbył się wagami zalegalizowanymi.

Co do nie przeprowadzenia zgłoszonych przez skarżącą dowodów organ odwoławczy stwierdził, że w trakcie czynności kontrolnych dokonano wszystkich niezbędnych ustaleń do podjęcia decyzji. Czynności kontrolujących nie zostały zakwestionowane przez kierowcę, o czym świadczy podpisanie przez niego protokółu kontroli bez zgłaszania uwag do kontroli. Natomiast spółka nie przedstawiła żadnych dowodów mogących podważyć te ustalenia.

Co do braku wydruku z pomiaru pojazdu organ administracji zauważał, iż wydruk taki nie jest generowany wagami użytymi do kontroli.

Odnosząc się do niezastosowania art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw organ informował, że w przypadku, jak to ma miejsce w sprawie, przekroczenia dmc przez pojazd, przepis ten nie zastosowania. Następnie obszernie omówił rozumienie należytej staranności i braku wpływu na stwierdzone naruszenia stwierdzając, że skarżąca nie wykazała, by te okoliczności, uzasadniające umorzenie postępowania, wystąpiły w sprawie.

Od decyzji Przedsiębiorstwo Budowlane "M." sp. z o.o. z siedzibą w D. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji, rozpoznania sprawy w trybie uproszczony i zasądzenie kosztów postępowania.

Zdaniem skarżącej w postępowaniu, z naruszeniem fundamentalnych przepisów k.p.a., nie była traktowana tak jak strona postępowania administracyjnego. Nałożenie kary pieniężnej może nastąpić jedynie w przypadku bezspornego braku wątpliwości co do okoliczności uzasadniających słuszność tej sankcji. Tymczasem w przedmiotowej sprawie takie istotne wątpliwości co do wagi pojazdu (dmc) i samych wag zastosowanych w czasie kontroli występują.

W kwestii wątpliwości, co do wag użytych przez kontrolujących spółka ponownie wskazała na raport NIK, że wagi dla obliczania nacisków osi nie nadają się do obliczania dmc pojazdu.

Skarżąca podkreślając, że jest spółką kapitałową prawa handlowego, wskazywała na przeprowadzane w przedsiębiorstwie szkolenia dla kierowców. Stwierdzeniem tym nawiązano do różnicy masy pojazdu stwierdzonej u załadowcy i w czasie kontroli wyrażając w związku z tym sugestię, iż wagi kontrolerów mogły być uszkodzone. Tym bardziej, że u załadowcy ważono cały pojazd, a na drodze jego dmc obliczono przez zsumowanie wyników z poszczególnych osi. W tym zakresie zgłoszono wnioski dowodowe, których jednak organ nie uwzględnił uzasadniając swoją decyzję szablonowo.

Jeszcze raz zwracając uwagę na brak wydruku z wag kontrolnych skarżąca podniosła, że organ nie przedstawiając tego dokumentu jednocześnie powołał się na niego w protokóle kontroli i w postępowaniu (zawiadomienie z dnia [...] czerwca 2011 r.), jak i w decyzji.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o jej oddalenie.

Pismem z dnia [...] czerwca 2013 r. spółka przesłała, z wnioskiem o załączenie do akt sprawy, zażalenie na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w[...] W. z dnia [...] czerwca 2013 r. o uzupełnieniu decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje;

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają w pierwszej instancji wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy).

W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż skarga jest zasadna, aczkolwiek nie z przyczyn w niej podanych.

W rozpoznawanej sprawie skarżąca spółka kwestionowała zasadniczo prawidłowości ustaleń dokonanych w czasie kontroli i w związku z tym podnosiła, że wagi użyte do ważenia pojazdu nie nadawały się do określenia jego dopuszczalnej masy całkowitej.

Odnosząc się do tych zarzutów należy stwierdzić, że w czasie kontroli użyto wag typu SAW 10 C/II o dokładności IIII. Skarżący odwołując się do pisma Głównego Urzędu Miar i raportu Najwyższej Izby Kontroli dowodził, że wagi typu SAW C/II nie były certyfikowane przez GUM. W tym miejscu należy wskazać, że wagi użyte w czasie kontroli to wagi typu SAW 10 C w klasie IIII, a nie w klasie II, do których nawiązuje pismo Głównego Urzędu Miar. W związku z tym pismo to nie wskazuje na brak certyfikatu wag SAW 10 C klasy IIII, a zasadniczo odnosi się do wag LP 600, wywodząc, że ten typ wag nie nadaje się do wyznaczania masy pojazdu.

Wagi nieautomatyczne służące do określenia masy stosownie do § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 grudnia 2003 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 23) służą do obliczania masy będącej podstawą obliczenia kar lub podobnych typów opłat. Wagi te klasy dokładności IIII zgodnie z § 24 rozporządzenia mogą być stosowane w położeniu pochylnym i wówczas nie mogą być wrażliwe na ten stopień pochylenia. Rozporządzenie określa więc możliwość dokonywania pomiarów masy pojazdu (dmc) w celu ustalenia kary za ich przekroczenie.

Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 31 stycznia 2008 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne, oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 26, poz. 152) w § 2 pkt 2 nawiązuje do wag nieautomatycznych wprowadzonych do użytkowania pod warunkiem stwierdzenia, że spełniają wymagania zgodności. Ze świadectw homologacji wag użytych do kontroli i ze świadectw legalizacji ponownej wynika, ze wagi te spełniały stosowne wymagania zgodności z dyrektywa WE nr 90/384/EWG. Zgodnie z § 3 pkt 1 tego rozporządzenia wagi spełniające wymagania zgodności, jako wagi nieautomatyczne są przyrządami pomiarowymi służącymi do określania masy ciała oraz mogącymi służyć do określania innych, związanych z masą wielkości, ilości, parametrów (...) wymagającymi udziału operatora podczas ważenia. Powołane rozporządzenie także nie wyłącza wag użytych w czasie kontroli od dokonywania pomiarów dopuszczalnej masy całkowitej pojazdów. W rozporządzeniu tym (§ 6 ust. 2 i załącznik) wskazano dopuszczalne błędy graniczne dla wag nieautomatycznych i błędy te zostały w czasie kontroli uwzględnione. Stąd adnotacja kontrolującego o odjęciu możliwych błędów ważenia w określeniu dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu.

W piśmie z dnia [...] sierpnia 2012 r. Dyrektor Biura Metrologii Prawnej także stwierdza, że zasadniczo wagi typu LP 600 nie powinny być używane do wyznaczania dopuszczalnej mas całkowitej pojazdów. Jak natomiast wynika z ustaleń organu administracji, wagi użyte w czasie kontroli nie tylko były notyfikowane na zgodność z dyrektywą WE nr 90/384/EWG, lecz także posiadały świadectwa legalizacji ponownej wydane przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w P.

Przedstawione wyżej uwagi odnoszą się wyłącznie do zasadności użycia wag typu SAW 10 C serii II i o klasie dokładności IIII, co nie zmienia jednak faktu, że każdy przyrząd kontrolny, aby jego wskazania były rzeczywiste i prawdziwe, powinien być używany zgodnie ze wskazaniami producenta tych przyrządów kontrolnych. W tym celu kanadyjski producent wag typy SAW serii II wydał dla przedmiotowych wag Instrukcję Obsługi, na którą wskazywał także organ odwoławczy odwołując się do homologacji tych wag załączonej do ich Instrukcji Obsługi.

Zgodnie z ustaleniami organu administracji kontroli poddano pojazd samochodowy o czterech osiach z dwoma osiami kierowanymi, z których dwie osie były osiami napędowymi. Pomiaru dokonano dwoma wagami SAW 10 C/II o dokładności IIII (zwykłej).

Zgodnie z pkt 2.5 (rubryka pierwsza) Instrukcji Obsługi wag typu SAW serii II (znanej Sądowi z urzędu), a więc i wag użytych do kontroli (SAW 10 C/II) o klasie dokładności IIII, jedną parą wag można pomierzyć następujące typy pojazdów: ciężarówkę lub ciągnik o dwóch osiach, przyczepę lub naczepę o dwóch osiach – z użyciem dwóch płyt równoważących wysokość – oraz ciężarówkę lub ciągnik o trzech osiach i przyczepę lub naczepę o trzech osiach – z użyciem czterech płyt równoważących wysokość. Zgodnie z warunkami lokalizacji wag (pkt 5.1 Atestu do wag SAW serii II) mogą być one używane we wnękach, gdzie jest skutecznie odprowadzana woda i wówczas Atest nie przewiduje płyt wyrównawczych.

Jak wynika jednak z rubryki czwartej pkt 2.5 Instrukcji Obsługi przedmiotowych wag, dla dokonania pomiaru ciężarówki z czterema osiami, należy użyć cztery pary tych wag, a kontrolę pojazdu czteroosiowego wykonano dwoma wagami.

Powyższe uwagi zostały pominięte przez organ administracji publicznej pozostawiając bez wyjaśnień, z jakich powodów, z pominięciem zasad ustawiania pomiaru dla różnych typów pojazdów podanych w Instrukcji Obsługi wag SAW serii II, doszedł do wniosku, że odstąpienie od tych zasad pozwalało na prawidłowe ustalenie wyników uzyskanych w czasie kontroli. Brak stosownego wyjaśnienia stanowi naruszenie przepisów postępowania (art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a.), które w rezultacie mogło prowadzić do naruszenia także przepisu art. 80 k.p.a., a naruszenia te, w ocenie składu Sądu orzekającego w sprawie, mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Istotność powyższego naruszenia koresponduje z kolejnymi ustaleniami organu administracji dotyczącymi faktu zważenia kontrolowanego pojazdu po jego załadowaniu przez załadowcę, gdyż zgodnie z dokumentem wagowym załadowcy pojazd nie był przeładowany. Jeżeli zatem organ odmówił wiarygodności dokumentowi wagowemu załadowcy stwierdzając, że wyłącznie miarodajne są wyniki uzyskane przez zważenie pojazdu w czasie kontroli, to powstaje pytanie, dlaczego właśnie te wyniki, pomimo ich uzyskania niezgodnie z Instrukcją Obsługi wag użytych w czasie kontroli, były wyłącznie właściwe.

W związku z powyższym, stwierdzając naruszenie przepisów postępowania, Sąd orzekający w sprawie nie wypowiadał się w kwestii naruszenia prawa materialnego, gdyż do kontroli subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez organ administracji przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonej decyzji jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony. Z tych względów przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ administracji, odnosząc się do wskazanych uwag powinien wyjaśnić powyższe kwestie uzasadniając swoje stanowisko zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a.

Co do wniosku skarżącej z dnia [...] czerwca 2013 r. Sąd nie wypowiadał się w przedmiocie załączonego zażalenia na postanowienie organu administracji o uzupełnieniu decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r. Przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują możliwości wniesienia skargi na takie postanowienie z uwagi na treść art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a., który stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2008 r. w sprawie I OSK 875/07, z dnia 16 września 2010 r. w sprawie I OSK 1486/10 i z dnia 12 stycznia 2012 r. w sprawie I OSK 2385/11).

W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 152 P.p.s.a., orzeklą jak w sentencji wyroku, postanawiając o kosztach postępowania w oparciu o art. 200 w związku z art. 205 § 1 P.p.s.a.