Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 500/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6c ust. 1 i 2, art. 6j, art. 6k ust. 1 pkt 2, art. 11, art. 6m ust. 1, art. 6o
journal: Dz.U. 2018 poz 1454
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maciej Kurasz, Sędziowie sędzia WSA Matylda Arnold-Rogiewicz (sprawozdawca), sędzia WSA Jarosław Trelka, Protokolant starszy referent Michał Strzałkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2019 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] października 2018 r. Główna Księgowa Budżetu Kierownik Działu Finansowo-Księgowego, działając z upoważnienia Zarządu Związku Gmin [...](dalej także "organ instancji") określiła A. M. (dalej także: "Skarżący", "Strona", "Odwołujący") opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi:

za okres od 1 lipca 2013 r. do 31 grudnia 2015 r. w wysokości 320.00 zł, tj. po 40.00 zł za lipiec 2013 r., sierpień 2013 r., czerwiec 2014 r., lipiec 2014 r., sierpień 2014 r., czerwiec 2015 r., lipiec 2015 r., sierpień 2015 r.;

w formie rocznego ryczałtu za gospodarowanie odpadami komunalnymi od domku letniskowego lub innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe w wysokości 275.00 zł, obowiązującą od 2016 r. do daty zmiany stawki ryczałtowej.

W decyzji stwierdzono, że łącznie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od lipca 2013 r. do grudnia 2015 r. oraz za rok 2016, 2017 i 2018 wynoszą 1145,00 zł, przy czym termin I raty opłaty za 2018 r. w wysokości 137,50 zł minął 15 marca 2018 r., natomiast II raty opłaty za 2018 r. w wysokości 137,50 zł minął 15 września 2018 r. Jednocześnie wskazano, że podatnik obowiązany jest do naliczenia odsetek od następnego dnia po upływie terminu płatności w wysokości aktualnych stawek odsetek za zwłokę.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji podał, że A. M. – w wyniku wezwania do złożenia deklaracji lub stosownych wyjaśnień przyczyn niełożenia deklaracji – w dniu 31 lipca 2017 r. złożył pierwszą deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, dotyczącą nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, położonej w J., gm. B., zabudowanej domkiem letniskowym. Do deklaracji dołączył wyjaśnienia, w treści których wskazał, że przedmiotową działkę wykorzystuje jako teren rekreacyjno-wypoczynkowy w okresie letnim, w miesiącach od maja do września, w zależności od pogody, przeciętnie 1 - 2 razy w miesiącu. Zwykle przywozi produkty żywnościowe częściowo przetworzone oraz napoje. W związku z powyższym odpadami komunalnymi są opakowania papierowe, foliowe, butelka szklana lub plastikowa, resztki pokarmowe, opakowania po środkach czystości, które przewozi do P., składa do odpowiednich pojemników w miejscu zamieszkania i ponosi z tego tytułu odpowiednie opłaty.

Organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2018 r. wszczął postępowanie w celu określenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

W dniu 11 maja 2018 r. przeprowadzono oględziny nieruchomości położonej w miejscowości J., gm. B., z udziałem Strony, a ich przebieg i wynik znajduje odzwierciedlenie w protokole, z którego wynika, że nieruchomość położona jest w kompleksie działek i nie jest ogrodzona. Na nieruchomości usytuowany jest domek drewniany z tarasem, za domkiem znajduje się palenisko, obok ułożono pocięte drewno. Brak jest innej infrastruktury służącej rekreacji. Nieruchomość posiada przyłącze wodociągowe, nie posiada szamba. Na terenie działki znajduje się nieczynna studnia. Teren tej nieruchomości porośnięty jest drzewami iglastymi i liściastymi oraz wysoką trawą. Nieruchomość posiada bezpośredni dostęp do jeziora. W toku postępowania przeprowadzono również dowód z przesłuchania w charakterze świadka K. P., w obecności strony, udokumentowanego protokołem z dnia 19 czerwca 2018 r. Świadek zeznał, że od lipca 2013 r. nieruchomość "nie jest wykorzystywana w sposób stały, tylko incydentalnie, głównie w dni weekendowe". Ponadto zeznał, że nieruchomość w latach 2013-2015 wykorzystywana była w miesiącach letnich: czerwiec, lipiec, sierpień, w zależności od pogody. Osoby przebywające na przedmiotowej nieruchomości podczas wizyt na działce w okresie lipiec 2013 - grudzień 2015 gotowały, nocowały, wypoczywały, grillowały, zajmowały się pielęgnacją zieleni. Od 2016 roku nieruchomość wykorzystywana była tak samo jak w latach poprzednich. Świadek zeznał, iż odpady komunalne powstałe na przedmiotowej nieruchomości były zbierane z podziałem na frakcje "butelki, plastiki, bytowe" i wywożone do specjalnych pojemników.

Następnie organ pierwszej instancji stwierdził, że przedmiotowa nieruchomość w latach 2013-2015 w miesiącach czerwiec, lipiec i sierpień oraz od 2016 r. była wykorzystywana na cele rekreacyjno-wypoczynkowe. Organ pierwszej instancji mając na uwadze fakt, że począwszy od 2013 r. nieruchomość nie była dzierżawiona, wynajmowana innym osobom, nie prowadzono działalności typu agroturystycznego, korzystali z niej incydentalnie właściciel nieruchomości i jego rodzina uznał, że na nieruchomości jest wytwarzana niewielka ilość odpadów miesięcznie i pojemnik o pojemności 120 l jest wystarczający.

Organ pierwszej instancji zaznaczył, iż zgodnie z § 9 ust. 10 lit. m oraz ust. 11 lit. m regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy B., przyjętego uchwałą nr [...] Rady Gminy B. z dnia [...] lutego 2016 r., nie można wyposażyć nieruchomości w pojemnik mniejszy niż 120 l. Ponadto do określenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w latach 2013-2015 organ pierwszej instancji przyjął, zgodnie z zebranym materiałem dowodowym, miesiące w których faktycznie powstawały odpady. Dalej organ pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z regulaminem utrzymania czystości i porządku w gminie B. wszyscy właściciele nieruchomości zobowiązani są do selektywnego zbierania i przekazywania odpadów, a odbierający odpady do selektywnego odbierania odpadów komunalnych. Organ pierwszej instancji zaznaczył, że przepisy ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2018 r. poz. 1454 ze zm., dalej także "ustawa") nie zabraniają właścicielom nieruchomości gospodarowania odpadami komunalnymi we własnym zakresie, np. poprzez kompostowanie odpadów, jednocześnie wskazując, że w ustawie brak jest przepisów umożliwiających zwolnienie lub odstąpienie od ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w przypadku ich zagospodarowania we własnym zakresie. Organ pierwszej instancji podkreślił, iż Zgromadzenie Związku Gmin Regionu P. postanowiło, że nieruchomości niezamieszkałe również będą objęte systemem gospodarowania odpadami komunalnymi, w tym także nieruchomości wykorzystywane na cele rekreacyjno-wypoczynkowe.

Od tej decyzji odwołał się Skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. jako bezprzedmiotowej, niemającej żadnego uzasadnienia z powodu braku dowodów potwierdzających fakt generowania i gromadzenia odpadów komunalnych na działce będącej jego własnością.

W ocenie odwołującego kwestionowana decyzja zawiera wady prawne i błędy merytoryczne polegające na nieprawidłowej ocenie faktycznego wykorzystania nieruchomości, gdyż nie uwzględnienia jego wyjaśnień zawartych w przesłanych do organu pierwszej instancji pismach, jak również jest niezgodna z informacjami uzyskanymi od powołanego świadka – K. P.

Zdaniem odwołującego brak jest danych dowodowych, w których wykazano wytwarzanie, gromadzenie odpadów i nieprawidłowe gospodarowanie odpadami komunalnymi, zagrażające środowisku. Odwołujący podaje, że odpady z opakowań po spożytych produktach podczas krótkotrwałych i sporadycznych pobytów weekendowych nie byłyby w stanie zapełnić nawet połowy pojemnika o pojemności 120 l przez cały sezon letni. Według odwołującego organ pierwszej instancji przyjął kuriozalne założenia szacunkowe, zupełnie nieprawdziwe i niezgodne z rzeczywistymi faktami. W ocenie odwołującego nadinterpretacją ustawy i nadużyciem jest stwierdzenie przez organ pierwszej instancji, iż brak przepisów w ustawie umożliwiających zwolnienie lub odstąpienie od ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w przypadku ich zagospodarowania we własnym zakresie pozwala "narzucić w formie podatku" i pobierać opłatę za usługę, która w istocie nigdy nie była i nadal nie jest świadczona, jak również nie istnieje taka potrzeba. Odwołujący podnosi, iż od wielu lat, po każdorazowym pobycie na nieruchomości w J., opakowania w postaci np. zgniecionej butelki plastikowej lub butelki szklanej, zgniotki papieru lub folii po spożytych kanapkach, puszki po konserwach, które mieszczą się w malej torebce foliowej, zabiera ze sobą i składa, zgodnie z zasadami segregacji, do oznakowanych pojemników w miejscu jego zamieszkania przy ul. [...] w P. Odwołujący podkreśli, iż z tego tytułu co miesiąc wpłaca opłatę na rachunek Urzędu Miasta P., nie ma natomiast "żadnych innych odpadów komunalnych typu odpady remontowe, rozbiórkowe, itp."

W ocenie odwołującego niezrozumiałym jest naliczenie opłaty wraz z odsetkami od 2013 r., skoro do 2017 r. organ pierwszej instancji nie podał odwołującemu do wiadomości zasad gospodarowania odpadami komunalnymi i naliczania opłat oraz formularza deklaracji do wypełnienia. Zdaniem odwołującego odpady opakowaniowe po produktach żywnościowych nie są odpadami powstałymi na nieruchomości w J., stanowiącej własność odwołującego, lecz tylko opakowaniami po przywiezionych produktach i zabranymi z powrotem do miejsca zamieszkania w celu ich utylizacji. Odwołujący uważa, iż "szacunkowa ocena ilościowa rzekomych odpadów komunalnych powstałych na nieruchomości" została zawyżona w stosunku do stanu faktycznego. Stwierdza, że naliczone opłaty są rażąco dyskryminujące, zarówno co do wysokości opłat, jak i bezzasadne co do początkowego terminu ich naliczenia, tj. od 2013 r.

Decyzją z [...] grudnia 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. (dalej także: "SKO", "Kolegium", "organ drugiej instancji") utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu SKO wskazało, że okoliczności sprawy jednoznacznie wskazują, że Skarżący jest właścicielem nieruchomości, na której nie zamieszkują mieszkańcy, a na której powstają odpady komunalne, wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe jedynie przez część roku, na której znajduje się domek letniskowy. Nie ulega zatem wątpliwości, że odwołujący zobowiązany jest ponosić opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstałymi na tej nieruchomości i winien złożyć deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie tymi odpadami w terminie 14 dni od dnia powstania na przedmiotowej nieruchomości odpadów komunalnych. W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje okoliczność, że odwołujący nie złożył deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstałymi na nieruchomości położonej w miejscowości J., gm. B., oznaczonej jako działka nr [...], w wymaganym terminie. Natomiast w deklaracji złożonej w dniu 31 lipca 2017 r. nie wskazał ani sposobu zbierania i oddawania odpadów komunalnych, ani wysokości opłaty odpadami komunalnymi, mimo istnienia takiego obowiązku.

Wobec tego organ pierwszej instancji był uprawniony i zarazem zobowiązany do wszczęcia postępowania w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na przedmiotowej nieruchomości i wydania decyzji w oparciu o art. 6o ustawy, a zatem do określenia odwołującemu wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

W ocenie Kolegium organ pierwszej instancji w sposób prawidłowy określił odwołującemu wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za poszczególne lata.

Organ drugiej instancji wskazał również, że nie sposób uznać, że w ramach wykorzystywania nieruchomości w sposób opisany w decyzji organu pierwszej instancji, nie są generowane odpady komunalne, zważywszy, że ich powstawanie związane jest ściśle z bytowaniem człowieka w określonym miejscu. SKO podkreśliło, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy dla określenia opłaty bez znaczenia pozostaje okoliczność, że odpady powstałe na przedmiotowej nieruchomości zostały zabrane do miejsca zamieszkania odwołującego w celu ich utylizacji. Obowiązek ponoszenia opłaty ciąży na właścicielu nieruchomości niezależnie od ilości wytwarzanych odpadów, a istotne jest to, że na danej nieruchomości powstały odpady komunalne.

Zasadnie, zdaniem Kolegium, organ pierwszej instancji uznał, że odwołujący winien od 2016 r., tj. od obowiązywania uchwały w sprawie ustalenia na terenie gmin członków Związku Gmin Regionu P. ryczałtowej stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za rok od domku letniskowego lub od innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, wykorzystywanej jedynie przez część roku, uiszczać opłatę roczną ryczałtową w wysokości 275 zł. Nie ulega bowiem wątpliwości, że odwołujący nie zamieszkuje spornej nieruchomości, a jedynie korzysta z niej sporadycznie, jak sam wskazał w piśmie z dnia 23 lipca 2017 r. w celu rekreacyjno-wypoczynkowym, w związku z czym powstają podczas tych pobytów odpady komunalne.

W ocenie Kolegium organ pierwszej instancji – wbrew odmiennemu przekonaniu odwołującego – właściwie także ustalił obowiązek ponoszenia przez odwołującego (za okres od lipca 2013 r. do grudnia 2015 r.) opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi za pojemnik o pojemności 120 l, skoro odwołujący sporadycznie korzysta z nieruchomości, a wobec tego powstaje niewielka ilość odpadów.

Zasadnie również organ pierwszej instancji przyjął, że opłatę za pojemnik na odpady komunalne należy naliczyć w wysokości przewidzianej dla właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne, jeżeli są zbierane i odbierane w sposób selektywny, gdyż odwołujący w dniu 11 maja 2018 r. oświadczył, że odpady powstałe na działce zabiera do miejsca zamieszkania i pozostawia w pojemnikach jako odpady segregowane.

Wbrew twierdzeniu odwołującego, organ pierwszej instancji prawidłowo określił opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi od lipca 2013 r. wraz z odsetkami za zwłokę. Wysokość opłaty została ustalona w prawidłowy sposób, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa zarówno procesowego, materialnego, jak i miejscowego.

Kolegium wskazało również, że nie podziela zarzutów odwołującego dotyczących zarówno braku wiedzy odnośnie zasad gospodarowania odpadami i naliczania opłat oraz obowiązku złożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami, jak również zarzutu co do ponoszenia opłaty w określonej przez organ pierwszej instancji wysokości, skoro odpady powstałe w czasie pobytu odwołującego na tej nieruchomości zabierane są przez odwołującego do miejsca jego zamieszkania.

W ocenie Kolegium na uwzględnienie nie zasługuje także argument, że odpady powstałe na przedmiotowej nieruchomości podczas krótkotrwałych pobytów weekendowych nie byłyby w stanie wypełnić nawet połowy wielkości pojemnika o pojemności 120 l przez cały sezon letni. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazano bowiem, że pobieranie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi jest czynnością mieszczącą się w sferze publicznoprawnej, w wykonywaniu której gmina występuje w roli organu władzy publicznej. Opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi ma charakter publicznoprawny i jest oderwana od faktycznej ilości wytwarzanych i odbieranych przez gminę odpadów.

Z kolei odnośnie zarzutu dotyczącego zbyt wysokich stawek opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi Kolegium wskazało, że wysokość stawek przedmiotowej opłaty została określona w drodze uchwały Zgromadzenia Związku Gmin Regionu P., mającej walor aktu prawa miejscowego i jest wiążąca zarówno dla organu pierwszej instancji, jak i Kolegium.

Strona nie zgodziła się z rozstrzygnięciem organu drugiej instancji i pismem z dnia [...] stycznia 2019 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na działalność i decyzję Zarządu Związku Gmin Powiatu P. z dnia [...] października 2018 r. oraz orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] grudnia 2018 r.

W skardze wskazano, że ww. organy administracji samorządowej wykorzystują wadliwe przepisy, a zwłaszcza ich wadliwą interpretację, w celu wyłudzenia opłaty określanej jako forma "daniny publicznej", na rzecz administracji samorządowej, ustalanej drogą lokalnych uchwał [...].

Zdaniem Skarżącego określenie tej opłaty jako "danina publiczna", jest wyjątkowo niefortunne, ponieważ w rozumieniu języka polskiego, nie jest datkiem dobrowolnym a niesprawiedliwie nałożoną formą podatku z wykorzystaniem ustaw, których podstawową intencją i celem jest prawidłowe zagospodarowywanie odpadów komunalnych i ochrona naturalnego środowiska.

Według Strony zostało naruszone jej prawo obywatelskie poprzez nierówne traktowanie i dyskryminowanie jako właściciela nieruchomości rekreacyjnej, która z racji osobistej sytuacji rodzinnej, jest sporadycznie użytkowana na cele rekreacyjne przez 3 miesiące w roku.

Strona wskazała, że naliczono jej opłaty wraz z odsetkami od 2013 roku w rażąco zawyżonych kwotach za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Opłaty te są istotnie zawyżone w porównaniu do opłat obowiązujących stałego mieszkańca gminy.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności czy celowości.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej "p.p.s.a.").

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w granicach wyżej wskazanych, stwierdził, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Skarżący kwestionuje sam fakt określenia mu opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi z działki letniskowej, a także wysokość tych opat. Twierdzi, że na działce bywa sporadycznie, a odpady na niej w ogóle nie powstają, gdyż ewentualne odpadki zabiera do swojego mieszkania, i tam wyrzuca do właściwego pojemnika na śmieci. Podkreśla też, że określone w zaskarżonej decyzji opłaty są rażąco zawyżone, zarówno w porównaniu do opłat obowiązujących stałego mieszkańca gminy, jak i opłat w innych gminach. Według Skarżącego zostało naruszone jego prawo obywatelskie poprzez nierówne traktowanie i dyskryminowanie go jako właściciela nieruchomości rekreacyjnej, która, z racji jego osobistej sytuacji rodzinnej, jest sporadycznie użytkowana na cele rekreacyjne przez 3 miesiące w roku.

Odnosząc się do tak sformułowanych zarzutów Sąd zbadał stan sprawy i nie dostrzegł potwierdzenia tych zarzutów, ani też innych uchybień w działaniu organów.

Bezsporne jest, że Skarżący jest właścicielem zabudowanej działki letniskowej nr [...] w J., gmina B. o powierzchni 1500 m2. Znajduje to także potwierdzenie w aktach administracyjnych sprawy (wypis z rejestru gruntów dołączony do deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi).

Na terenie, na którym znajduje się działka Skarżącego, zadania własne gmin, polegające na utrzymaniu czystości i porządku na terenie tych gmin (z pewnymi wyjątkami, nieistotnymi w niniejszej sprawie), realizuje Związek Gmin Regionu P., którego członkiem jest m. in. Gmina B. (§ 3 ust. 1 Statutu Związku Gmin Regionu P. - Dz. Urz. Woj. [...] z dnia 11 marca 2013 r., poz. 2865 ze zm.).

Na Skarżącym, jako właścicielu nieruchomości, ciążą obowiązki wynikające z przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Zgodnie z tym aktem prawnym gminy są obowiązane do zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy (art. 6c ust. 1 u.c.p.g., nie mający jednak zastosowania w rozpoznawanej sprawie). Jednocześnie – co ma istotne znaczenie w rozpoznawanej sprawie – stosownie do art. 6c ust. 2 tej ustawy, rada gminy może, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, postanowić o odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne. Taka właśnie sytuacja zaistniała na terenie gminy B., co ma zasadniczy wpływ na sytuację prawną Skarżącego.

Mianowicie Zgromadzenie Związku Gmin Regionu P. podjęło w dniu 12 marca 2013 r. uchwałę Nr 45/VI/2013 (Dz. Urz. Woj. [...] z dnia 22 marca 2013 r., poz. 3543 ze zm.) w sprawie postanowienia o odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne na terenie Związku Gmin Regionu P. w granicach administracyjnych Gmin: B., B., C. nad Wisłą, D., G., Gminy G., Ł., P., S., S., S., S., W., zgodnie z którą postanowiono o odbieraniu z dniem 1 lipca 2013 r. odpadów komunalnych na terenie Związku Gmin Regionu P. w granicach administracyjnych w/w gmin. Uchwała ta weszła w życie z dniem 1 lipca 2013 r. i nadal obowiązuje. Wykonanie uchwały powierzono Zarządowi Związku Gmin Regionu P. Na mocy § 1 ust. 1 tej uchwały m. in. na terenie gminy B., gdzie położona jest działka Skarżącego, obowiązują nowe zasady odbioru odpadów komunalnych, to znaczy odbiór taki organizuje Zarząd Związku Gmin Regionu P. (zastępując poszczególne gminy), zaś właściciele poszczególnych nieruchomości uiszczają opłaty w wysokości określanej uchwałą. W aktach administracyjnych sprawy znajdują się stosowne upoważnienia wydane przez Zarząd Związku Gmin Regionu P. pracownikom wykonujących czynności w przedmiotowej sprawie. Prawidłowość upoważnienia tych osób nie budzi wątpliwości Sądu.

Dodać należy, że obowiązek uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości określonej ww. uchwałą Nr 45/VI/2013 dotyczy właścicieli wszystkich nieruchomości (z wyjątkiem cmentarzy), na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne, na terenie Związku Gmin Regionu P. w granicach administracyjnych Gmin: B., B., C. nad Wisłą, D., Gąbin, Gminy G., Ł., P., S., S., S., S., W. Przepisy, w wersji obowiązującej w dniu wydania zaskarżonej decyzji, nie dopuszczały w tym względzie żadnego wyjątku.

Zgodnie z art. 6h u.c.p.g. właściciele nieruchomości, o których mowa w art. 6c tej ustawy (zarówno tych zamieszkałych, jak i niezamieszkałych), są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

Sposób ustalenia wysokości opłaty określa art. 6j u.c.p.g. Z uwagi na okres, za jaki Skarżącemu określono wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w rozpoznawanej sprawie należy wyróżnić dwa stany prawne, które zostaną opisane oddzielnie.

Od 1 stycznia 2012 r. obowiązywał art. 6j ust. 3 u.c.p.g. w brzmieniu: "W przypadku nieruchomości, o której mowa w art. 6c ust. 2, opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi iloczyn liczby pojemników z odpadami komunalnymi powstałymi na danej nieruchomości oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 6k ust. 1 pkt 2." Tym samym w przypadku nieruchomości, na której nie zamieszkują mieszkańcy, ale powstają odpady, opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowiła iloczyn liczby pojemników z odpadami komunalnymi powstałymi na danej nieruchomości oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi ustalonej w drodze uchwały.

Uchwałą Nr 19/II/2013 Zgromadzenia Związku Gmin Regionu P. z dnia 21 czerwca 2013 r. w sprawie dokonania wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i ustalenia stawki tej opłaty oraz ustalenia stawki opłaty za pojemnik o określonej pojemności na terenie Związku Gmin Regionu P. w granicach administracyjnych Gmin: B., B., C. nad Wisłą, D., G., Gminy G., Ł., P., S., S., S., S., W. (Dz. Urz. Woj. [...] z dnia 5 lipca 2013 r. poz. 7576 ze zm.) określono m. in. stawkę opłaty za pojemnik na odpady komunalne od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne, jeżeli są one zbierane i odbierane w sposób selektywny, przyjmując za najmniejszy dostępny pojemnik, o pojemności 120 l, stawkę w wysokości 120 zł (§ 4 ust. 1 pkt 1 tej uchwały). Uchwała ta została uchylona przez nową uchwałę Nr 21/II/2015 Zgromadzenia Związku Gmin Regionu P. z dnia 2 lutego 2015 r. w sprawie dokonania wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i ustalenia stawki tej opłaty oraz ustalenia stawki opłaty za pojemnik o określonej pojemności na terenie Związku Gmin Regionu P. w granicach administracyjnych Gmin: B., B., C. nad Wisłą, D., G., G., Ł., P., S., S., S., S., W. (Dz. Urz. Woj. [...] z dnia 9 października 2015 r. poz. 8102 ze zm.), przy czym stawka opłaty za pojemnik na odpady komunalne od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne, które są zbierane i odbierane w sposób selektywny, pozostała taka sama (40 zł - § 4 ust. 1 pkt 1 nowej uchwały).

Natomiast w wyniku nowelizacji ww. ustawy obowiązującej od dnia 1 lutego 2015 r. (dokonanej ustawą z dnia 28 listopada 2014 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw – Dz. U. z 2015 r., poz. 87, dalej "ustawa nowelizująca") ustalono, że w odniesieniu do takiej nieruchomości opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi iloczyn zadeklarowanej liczby pojemników z odpadami komunalnymi powstającymi na danej nieruchomości oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 6k ust. 1 pkt 2 (znowelizowany art. 6j. ust. 3 ustawy). Co istotne w rozpoznawanej sprawie, w wyniku tej nowelizacji dodano również do art. 6j u.c.p.g. nowe ust. 3b i ust. 3c.

Stosownie do art. 6j ust. 3b u.c.p.g., w przypadku nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe, lub innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, wykorzystywanych jedynie przez część roku, rada gminy uchwala ryczałtową stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za rok od domku letniskowego lub od innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe. Zgodnie z art. 6j ust. 3c u.c.p.g., ryczałtowa stawka opłaty jest ustalana jako iloczyn średniej ilości odpadów powstających na nieruchomościach, o których mowa w ust. 3b, na obszarze gminy, wyrażonej w liczbie pojemników oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 6k ust. 1 pkt 2 u.c.p.g.

Ustawa nowelizujące weszła w życie (z nielicznymi wyjątkami, niemającymi znaczenia w przedmiotowej sprawie) po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia. Jednakże, stosownie do art. 11 tej ustawy, dotychczasowe akty prawa miejscowego wydane na podstawie art. 4, art. 6l, art. 6n, art. 6r ust. 3 i 4 ustawy w dotychczasowym brzmieniu zachowywały moc na okres na jaki zostały wydane jednak nie dłużej niż przez 18 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy nowelizującej.

Na postawie zmienionych przepisów została wydana uchwała Nr 9/III/2016 Zgromadzenia Związku Gmin Regionu P. z dnia 11 maja 2016 r. w sprawie ustalenia ryczałtowej stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za rok od domku letniskowego lub od innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe wykorzystywanej jedynie przez część roku na terenie Związku Gmin Regionu P. (Dz. Urz. Woj. [...] z dnia 12 maja 2016 r. poz. 4594). W przepisie § 1 ust. 1 tej uchwały ustalono roczną ryczałtową stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe lub innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe wykorzystywanych jedynie przez część roku, jeżeli odpady są zbierane i odbierane w sposób selektywny w wysokości 275 zł za rok (a – zgodnie z § 1 ust. 2 uchwały – w wysokości 375 zł za rok, jeżeli odpady nie są zbierane i odbierane w sposób selektywny). Uchwała ta weszła w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, lecz z mocą obowiązującą od dnia 1 stycznia 2016 r.

Zgodnie z art. 6m ust. 1 u.c.p.g. właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć do wójta burmistrza lub prezydenta miasta deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania na danej nieruchomości odpadów komunalnych.

W razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt. burmistrz lub prezydent miasta – zgodnie z art. 6o ust. 1 u.c.p.g. – określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody, a w przypadku ich braku – uzasadnione szacunki, w tym w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze.

Oceniając zastosowanie ww. przepisów prawa do sytuacji faktycznej i prawnej Skarżącego, Sąd doszedł do wniosku, że zaskarżona decyzja ani decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym uchylenie tych decyzji.

Skarżący, będąc właścicielem zabudowanej nieruchomości letniskowej, nie złożył deklaracji wymaganej przepisami ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Zasadnie zatem zostało wystosowane do niego wezwanie do złożenia deklaracji lub stosowanych wyjaśnień przyczyn niezłożenia deklaracji. W wyniku tego wezwania, w dniu 31 lipca 2017 r., Skarżący złożył taką deklarację (jednakże bez podpisu oraz bez wskazania stawki opłaty) wraz z wyjaśnieniami. Wskazał, że swoją działkę zabudowaną domkiem letniskowym wykorzystuje w miesiącach od maja do września, w zależności od pogody, przeciętnie 1-2 razy w miesiącu. Zwykle przywozi ze sobą produkty spożywcze, zaś opakowania po nich (papierowe, foliowe, butelki szklane lub plastikowe), resztki pokarmowe oraz opakowania po środkach czystości przewozi do Płocka i składa do odpowiednich pojemników w miejscu swojego zamieszkania, z tytułu czego ponosi odpowiednie opłaty. W związku z tym – w ocenie Skarżącego – nie ma podstaw do naliczenia mu podwójnej opłaty za odpady komunalne.

Wobec braków formalnych powyższej deklaracji, a także wątpliwości co do zgodności wyjaśnień Skarżącego ze stanem faktycznym, w dniu 23 kwietnia 2018 r. doręczono Skarżącemu postanowienie z dnia 18 kwietnia 2018 r. o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

W dniu 11 maja 2018 r. przeprowadzono oględziny przedmiotowej nieruchomości, sporządzając z tego stosowany protokół.

W dniu 19 czerwca 2018 r. przesłuchano, w obecności Strony, wskazanego przez nią świadka – K. P. Świadek ten zeznał, że nieruchomość jest wykorzystywana na rekreacyjne tylko incydentalnie, głównie w miesiącach letnich (czerwiec – sierpień). Odpady na niej były segregowane z podziałem na frakcje butelki, plastikowe, bytowe, i wywożone do specjalnych pojemników.

Zasadnie zatem organy przyjęły, że na nieruchomości Skarżącego powstawały i powstają odpady komunalne. Z przebywaniem na danym terenie człowieka łączy się powstawanie na tym terenie odpadów komunalnych, związanych z zaspokajaniem potrzeb bytowych (np. pokarmowych). Przyznaje to zresztą sam Skarżący (pismo z dnia 23 lipca 2017 r. nadesłane do organu wraz z deklaracją o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi), wskazując jednak na znikomą ilość odpadów takich jak: "opakowania papierowe, foliowe, butelka szklana lub plastykowa, resztki pokarmowe, opakowania po środkach czystości itp."

Pismem z dnia 11 maja 2018 r. (stanowiącym załącznik do protokołu oględzin) oraz pismem z dnia 20 sierpnia 2018 r. (złożonym w związku z wyznaczonym terminem do wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego) Skarżący wskazał, że dotychczas nigdy nie informowano go o organizacji i sposobach odbierania odpadów z jego nieruchomości, a także nie wykonywano takiej działalności i nie ponoszono z tego tytułu żadnych kosztów. Po raz pierwszy został poinformowany o obowiązku złożenia deklaracji w sprawie ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi pismem z dnia 6 lipca 2017 r. Wskazał na niewielką ilość powstających odpadów bytowych, które wywozi do swojego miejsca zamieszkania, dodatkowo w piśmie z dnia 11 maja 2018 r. oświadczając, że odpady takie przez cały sezon letni nie przekroczyłyby 1/3 lub 1/2 pojemności kontenera 120 l. Wyraził też pogląd, że ze stanowiska zawartego w piśmie Departamentu Gospodarki Odpadami Ministerstwa Środowiska z dnia 30 kwietnia 2015 r. wynika, że obowiązkiem gminy było powiadomienie go o organizacji i ustaleniu opłaty ryczałtowej.

Wobec takiego stanowiska Skarżącego wskazać należy, że ustawa o utrzymaniu czystości i porządku w gminach stanowi przepisy powszechnie obowiązującego prawa i jest publikowana w Dzienniku Ustaw. Natomiast wydane na jej podstawie, wyżej wskazane, uchwały stanowią prawo miejscowe i podlegają publikacji w Dzienniku Urzędowym Województwa [...]. Tym samym Skarżący miał możliwość (a także obowiązek) poznania obowiązującego go prawa.

Jak zasadnie wskazano w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 maja 2019 r., sygn. akt I SA/Po 73/19 (wszystkie powołane w niniejszym uzasadnieniu wyroki sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl): "W orzecznictwie sądów administracyjnych zwraca się uwagę na charakter opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, przede wszystkim w kontekście wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 listopada 2013 r. (K 17/12). Trybunał wskazał w tym orzeczeniu, że opłata ta jest daniną publiczną, która nie ma charakteru podatkowego. Jest to świadczenie pieniężne, przymusowe, bezzwrotne, jednostronne, publicznoprawne, a przy tym odpłatne i mające realizować różne cele wynikające z przepisów u.u.c.p.g. Ma ona charakter lokalny, gdyż w całości stanowi dochód gminy i nakładana jest w celu zaspokajania potrzeb lokalnej społeczności. Charakter tej opłaty uzasadnia przyjęcie, że jest to danina, o jakiej traktuje art. 3 pkt 8 O.p. (np. wyrok WSA w Opolu z dnia 17 listopada 2017 r., I SA/Op 375/17; wyrok ten i orzeczenia powołane w dalszej części uzasadnienia dostępne są na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto w judykaturze wskazuje się, że na opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi nie składają się jedynie koszty odbierania, transportu, zbierania, wywozów odpadów, ale także koszty funkcjonowania całego systemu obejmujące dodatkowo koszty odzysku i unieszkodliwiania odpadów komunalnych, koszty tworzenia i utrzymania punktów selektywnego zbierania odpadów komunalnych i obsługi administracyjnej tego systemu (m.in. wyrok NSA z dnia 28 lipca 2016 r., II FSK 958/16; wyrok WSA w Lublinie z dnia 26 stycznia 2017 r., II SA/Lu 984/16). Podkreśla się także, że pobieranie tej opłaty jest czynnością mieszczącą się w sferze publicznoprawnej, w wykonywaniu której gmina występuje w roli organu władzy publicznej. Opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi na zatem charakter publicznoprawny i jest oderwana od faktycznej ilości wytwarzanych i odbieranych przez gminę odpadów (...)."

Tym samym kwestionowana przez Skarżącego opłata powstaje z mocy prawa, ma charakter publicznoprawny, tj. jest daniną publiczną o niepodatkowym charakterze, do której należy stosować przepisy Ordynacji podatkowej, przy czym jej wysokość jest oderwana od faktycznej ilości wytwarzanych odpadów. Podmiot władający nieruchomością – w tym przypadku Skarżący – zobowiązany jest na podstawie art. 6m ust. 1 u.c.p.g. samodzielnie obliczyć i zadeklarować wysokość należności z tego tytułu. Również z powołanego przez Skarżącego i złożonego do akt niniejszej sprawy pisma Departamentu Gospodarki Odpadami Ministerstwa Środowiska z dnia 30 kwietnia 2015 r. nie wynika, aby gminy miały obowiązek dodatkowo informować właścicieli nieruchomości o zasadach odpłatności za gospodarowanie odpadami komunalnymi – temu służy publikacja ich uchwał w tej sprawie. Wszystkie wyżej wymienione uchwały Zgromadzenia Związku Gmin Regionu P. zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] i Skarżący mógł się z nimi zapoznać. Jednocześnie ciążący na Skarżącym, jako właścicielu nieruchomości, obowiązek złożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz uiszczania należnej opłaty nie jest uzależniony od jakiegoś dodatkowego zawiadomienia ze strony gminy, na brak którego powołuje się Skarżący.

Tym samym wydanie decyzji, o której mowa w art. 6o u.c.p.g., było zasadne. Prawidłowe było także określenie opłat należnych za poszczególne okresy rozliczeniowe z odsetkami w wysokości jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od terminów, w których opłaty te winny zostać uiszczone w myśl wskazanych wyżej przepisów prawa.

Zastrzeżeń Sądu nie budzi także treść tej decyzji, w tym wysokość określonej opłaty ani też okres, za który opłata została ona określona. Podkreślić należy, że organy nie kwestionowały twierdzeń Skarżącego ani też zeznań świadka K. P. Zasadnie, na podstawie właściwie zebranych i ocenionych dowodów, organy przyjęły, że Skarżący przebywa na swojej działce rzadko i jedynie w miesiącach letnich. Pokreślić przy tym należy, że organy dokonały tych ustaleń na korzyść Skarżącego. Chociaż wskazał on, że bywa na swojej działce w miesiącach od maja do września, to w decyzji w odniesieniu do lat 2013-2015, w których opłata była naliczana za miesiące faktycznego wykorzystywania nieruchomości, określono opłatę jedynie za lipiec i sierpień 2013 r., czerwiec, lipiec i sierpień 2014 r. oraz czerwiec, lipiec i sierpień 2015 r., a więc przyjmując korzystniejsze dla Skarżącego wskazania świadka, iż Skarżący bywa na swojej działce w miesiącach czerwiec – sierpień. Za miesiące te określono najniższą możliwą opłatę, w oparciu o przyjęcie, że dla odpadów komunalnych (bytowych) wytwarzanych przy takim sporadycznym użytkowaniu działki wystarczający będzie najmniejszy dostępny pojemnik na odpady.

Gdy natomiast zaczęła obowiązywać uchwała Nr 9/III/2016 Zgromadzenia Związku Gmin Regionu P. z dnia 11 maja 2016 r. w sprawie ustalenia ryczałtowej stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za rok od domku letniskowego lub od innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe wykorzystywanej jedynie przez część roku na terenie Związku Gmin Regionu P., konieczne (jedynie możliwe) było zastosowanie określonej nią stawki ryczałtowej. Zastosowano przy tym roczną ryczałtową stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości rekreacyjno-wypoczynkowych, na których odpady są zbierane i odbierane w sposób selektywny, a więc znowu najniższą przewidzianą przepisami obowiązującymi na danym obszarze kraju stawkę (niższą niż przy odpadach nieselekcjonowanych).

Ponieważ ww. uchwała wprowadziła opłatę ryczałtową roczną, to faktyczna liczba miesięcy, podczas których Skarżący bywa na swojej działce, przestała mieć wpływ na wysokości opłaty. Ustawą nowelizującą wprowadzono roczną, ryczałtową stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami dla nieruchomości letniskowych wykorzystywanych sezonowo, co miało na celu uproszczenie systemu poboru opłat. Ryczałtowy charakter opłaty oznacza, że nie zależy ona od rzeczywistej ilości odpadów gromadzonych na danej nieruchomości, jest bowiem obliczana w stosunku do średniej ilości odpadów powstających na takich nieruchomościach. Tym samym argumenty Skarżącego o bardzo małej ilości wytwarzanych przez niego odpadów nie mogą skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Zamiarem ustawodawcy było, aby w przypadku nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe lub innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, wykorzystywanych jedynie przez część roku, właściciele tych nieruchomości mieli obowiązek poniesienia opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi ustalanych według stawek ryczałtowych ustalonych w uchwałach gmin, bez względu na faktyczny okres przebywania na nieruchomości.

Odnosząc się wreszcie do zarzutów Skarżącego, że określone mu opłaty są istotnie zawyżone w porównaniu do opłat obowiązujących stałego mieszkańca gminy, a także że w innych gminach opłaty ustalane są uchwałami tych gmin w niższej wysokości, Sąd wskazuje, że zarzuty te nie mogą być przedmiotem rozstrzygnięcia w prowadzonym w niniejszej sprawie postępowaniu sądowoadministracyjnym. Podkreślić bowiem należy, że rozpoznawana przez Sąd sprawa wynika ze złożenia przez Skarżącego skargi na decyzję określającą wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, a nie skargi na akt prawa miejscowego - uchwałę Zgromadzenia Związku Gmin Regionu P. Nr 19/11/2013 z dnia 21 czerwca 2013 r. w sprawie dokonania wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i ustalenia stawki tej opłaty oraz ustalenia stawki opłaty za pojemnik o określonej pojemności na terenie Związku Gmin Regionu P. w granicach administracyjnych Gmin: B. B. C. nad Wisłą, D., G., Gminy G., Ł., P., S., S., S., S., W. czy uchwałę Zgromadzenia Związku Gmin Regionu P. Nr 9/III/2016 z dnia 11 maja 2016 r. w sprawie ustalenia ryczałtowej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za rok od domku letniskowego lub od innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe wykorzystywanej jedynie przez część roku na terenie Związku Gmin Regionu P.

Wobec tak odkreślonego przedmiotu sprawy powyższe uchwały stanowią dla Sądu źródło prawa, mającego zastosowanie przy ustalaniu wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi odbieranymi z nieruchomości Skarżącego. Dopóki w obrocie prawnym istnieć będzie przepis prawa miejscowego, który ma walor przepisu powszechnie obowiązującego, a który określa wysokość stawki za gospodarowanie odpadami komunalnymi, stanowi on prawo i musi być uznany i respektowany jako podstawa prawna decyzji określającej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Tym samym zarówno organy, jak i Sąd, związane są przepisami prawa: ustaw oraz uchwał (prawa miejscowego), i muszą się do nich stosować, także w zakresie określonej w nich wysokości stawek opłaty.

Tymczasem treść skargi wskazuje, że zamiarem Skarżącego było również zakwestionowanie legalności uchwał stanowiących podstawę decyzji określającej Skarżącemu wysokość należnej opłaty z tytułu gospodarowania odpadami komunalnymi (aktów prawa miejscowego), a nie stricte samej decyzji wymiarowej. Wskazuje na to chociażby kończące skargę stwierdzenie Skarżącego o wadliwości przepisów, na które powołują się organy, a także wzmianka o "państwie bezprawia".

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a.), lecz czynią to w innym trybie niż stosowany przy obecnie rozpoznawanej skardze na decyzję określającą wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Zarzuty dotyczące wadliwości przepisów uchwał gmin (czy też Zgromadzenia Związku Gmin Powiatu P.) można by podnieść w skardze na taką uchwałę, wniesionej na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019 r., poz. 506 ze zm.). Takiej sytuacji dotyczył powołany przez skarżącego wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 9 lutego 2017 r., sygn. akt I SA/Ol 892/16. Natomiast w sprawach określania wysokości zobowiązań dokonywanego w trybie ustawy Ordynacja podatkowa nie znajdują zastosowania środki prawne służące wzruszaniu aktów prawa miejscowego (w tym przypadku uchwał Zgromadzenia Związku Gmin Powiatu P., realizującego zadania własne gmin, polegające na utrzymaniu czystości i porządku na terenie tych gmin).

Reasumując, skarżona decyzja prawidłowo określiła wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za wskazany w tej decyzji okres, zatem nie można z tego powodu stwierdzić braku jej zgodności z obowiązującym prawem, w tym prawem miejscowym. Doszukiwanie się w tym przypadku podobieństw strony postępowania administracyjnego (podatkowego), do której kierowana jest decyzja w sprawie indywidualnej, z adresatem ww. uchwał jest oczywistym nieporozumieniem, wynikającym z prostego zestawienia ze sobą dwóch odrębnych reżimów prawnych (jurysdykcyjnego i wydawania aktów prawa miejscowego, albo szerzej - aktów generalnych przez organy gminy).

Sąd nie dopatrzył się także innych naruszeń, które bierze pod uwagę z urzędu.

W związku z tym, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.