Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 654/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2022-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 17, art. 27
journal: Dz.U. 2020 poz 111
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - t.j.
article: art. 134, art. 95-96
journal: Dz.U. 2021 poz 291
law: Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Asesor sądowy Brygida Myszyńska-Guziur (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi B. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu z dnia 8 lipca 2022 r., nr SKO.83/22 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

B. G. (dalej jako "strona", "skarżący", "wnioskodawca"), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu z dnia 8 lipca 2022 r. w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego.

Z akt sprawy i uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia wynika, że wnioskiem złożonym w dniu 30 listopada 2020 r. skarżący wystąpił o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad matką - H. G., legitymującą się orzeczeniem Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Zamościu z dnia 22 października 2019 r., którym została uznana za osobę niepełnosprawną w stopniu znacznym. Z orzeczenia wynika, że daty powstania niepełnosprawności nie da się ustalić.

Decyzją z dnia [...] r. Burmistrz Krasnobrodu, odmówił skarżącemu przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Jako podstawę odmowy organ I instancji wskazał przepis art. 17 ust. 1b i art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 615 ze zm. - dalej: "u.ś.r.").

Decyzją z dnia 25 maja 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Zamościu, uchyliło ww. decyzję Burmistrza Krasnobrodu. Poddając ocenie zasadność odmowy świadczenia pielęgnacyjnego, Kolegium nie podzieliło stanowiska organu I instancji w zakresie stosowania art. 17 ust. 1b u.ś.r. , gdyż dokonano błędnej wykładni art. 17 ust. 1b u.ś.r., i niewłaściwie zinterpretowano wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13. Kolegium stwierdziło natomiast istnienie innych przesłanek do uchylenia decyzji organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozstrzygnięcia bowiem z akt sprawy wynika, że skarżący ma ustalone prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy. Zdaniem Kolegium organ I instancji powinien wziąć pod uwagę prawidłową wykładnię art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. i poinformować skarżącego o możliwości wyboru świadczenia oraz wezwać do złożenia stosownych dokumentów, umożliwiających wypłatę świadczenia pielęgnacyjnego, z odpowiednim pouczeniem. Organ powinien poinformować stronę o tym, że warunkiem uzyskania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego jest brak ustalonego prawa do konkurencyjnych świadczeń oraz wykorzystać odpowiednie w okolicznościach danej sprawy instrumenty prawne, aby załatwić sprawę nie naruszając słusznych interesów strony, w związku z ubieganiem się o przyznanie korzystniejszego dla niej świadczenia.

B. G. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie sprzeciw od ww. decyzji Kolegium. Wyrokiem z dnia 28 lipca 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 487/21 oddalił sprzeciw.

W toku ponownie prowadzonego postępowania Burmistrz Krasnobrodu pismem z dnia 22 października 2021 r., wezwał skarżącego do uzupełnienia brakujących dokumentów w złożonym wniosku o ustalenie świadczenia pielęgnacyjnego poprzez dostarczenie dokumentów potwierdzających wystąpienie do organu rentownego z wnioskiem o zawieszenie prawa do renty na podstawie art. 103 ust. 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz poinformował o możliwości wyboru jednego ze świadczeń: pielęgnacyjnego lub emerytalno-rentownego i przedstawienia decyzji o zawieszeniu wypłaty renty. W odpowiedzi na powyższe skarżący w piśmie z dnia 9 listopada 2021 r. oświadczył, że nie będzie dokonywać wyboru jednego ze świadczeń pielęgnacyjnego lub świadczenia emerytalno – rentowego oraz wskazał, że prosi o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w pełnej wysokości, ewentualnie pomniejszenie o kwotę renty.

Decyzją z dnia 19 listopada 2021 r. Burmistrz Krasnobrodu, odmówił skarżącemu przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Jako podstawę odmowy wskazał przepis art. 17 ust. 1b u.ś.r. oraz fakt, że skarżący ma ustalone prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy.

W wyniku rozpatrzeniu odwołania strony decyzją z dnia 8 lipca 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Zamościu utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie, organ odwoławczy przytoczył mające zastosowanie w sprawie przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz wskazał na treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13, w którym stwierdzono, że przepis art. 17 ust.1b u.ś.r. w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę na osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności - został uznany za niezgodny z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 78 poz. 483 ze zm.). Okoliczność powstania niepełnosprawności po okresach wymienionych w art. 17 ust. 1b ustawy, nie powinna skutkować pozbawieniem opiekuna osoby niepełnosprawnej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.

Następnie Kolegium wskazało, że skarżący dysponuje orzeczeniem Lekarza Orzecznika ZUS z dnia 14 stycznia 2020 r., z którego wynika, że jest częściowo niezdolny do pracy do 31 stycznia 2021 r., a także pobiera rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, zgodnie z decyzją Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 29 stycznia 2020 r.

Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w ocenie sądów administracyjnych, w przypadku braku regulacji ustawowej regulującej powstałe zagadnienie, organy powinny umożliwić osobie uprawnionej dokonanie wyboru jednego ze świadczeń: pielęgnacyjnego lub emerytalno-rentowego i pouczyć o możliwości wystąpienia do organu rentowego z wnioskiem o zawieszenie prawa do renty na podstawie art. 103 ust. 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. O możliwości złożenia wniosku o zawieszenie renty i uzależnieniu przyznania świadczenia pielęgnacyjnego od przedstawienia decyzji o wstrzymaniu jej wypłaty, organ winien poinformować osobę uprawnioną, co wynika z art. 9 i art. 79a k.p.a.

Zdaniem Kolegium w przedmiotowej sprawie organ I instancji rozpatrując ponownie sprawę zastosował prawidłową wykładnię art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. i poinformował skarżącego o możliwości wyboru świadczenia oraz wezwał do złożenia stosownych dokumentów, umożliwiających wypłatę świadczenia pielęgnacyjnego, z odpowiednim pouczeniem. Ponadto, w pouczeniu wskazano skarżącemu, że warunkiem uzyskania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego jest brak ustalonego prawa do świadczenia emerytalno-rentownego. Pomimo, to skarżący oświadczył, że nie będzie rezygnował z renty i nie przedłożył decyzji o zawieszeniu wypłaty renty.

W powołanej na wstępie skardze do tut. Sądu skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego - błędną wykładnię art. 17 ust. 15 pkt 1 lit. a u.ś.r. polegającą na pominięciu celów ustawy o świadczeniach rodzinnych i przyjęcie, że okoliczność pobierania przez opiekuna renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy stanowi negatywną przesłankę do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i orzeczenie co do istoty sprawy przez przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, ewentualnie przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Jednocześnie wniesiono o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

W uzasadnieniu podniesiono, że organy poprzestały na literalnym brzmieniu art. 17 ust 5 pkt 1 lit a u.ś.r. Zdaniem skarżącego, zastosowanie dyrektyw wykładni systemowej oraz dyrektyw wykładni funkcjonalnej i celowościowej prowadzi do takiego rozumienia tego przepisu, że wyłącza on prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osoby mającej ustalone prawo do renty, gdy uprawniony przy zbiegu uprawnień do tych świadczeń nie złoży oświadczenia o rezygnacji z prawa do pobieranego świadczenia. Powołując się na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 kwietnia 2020 r. (sygn. akt I OSK 1546/19), wskazano, że zróżnicowanie sytuacji opiekunów osób niepełnosprawnych polegających na wyłączeniu w całości prawa do świadczenia pielęgnacyjnego tych opiekunów, którzy mają ustalone prawo do jednego ze świadczeń wymienionych w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. w sytuacji, gdy to świadczenie jest niższe niż świadczenie pielęgnacyjne stało by sprzeczności z konstytucyjnymi zasadami równości wobec prawa (art. 32 ust. 1 Konstytucji), ale także z zasadami sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji), czy udzielania szczególnej pomocy rodzinom znajdującym się w trudnej sytuacji materialnej i społecznej (art. 71 ust. 1 zdanie drugie Konstytucji) i osobom niepełnosprawnym (art. 69 Konstytucji).

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Jak wynika z akt rozpoznawanej sprawy wniosek taki został złożony zarówno przez skarżącą we wniesionej skardze, jak i przez Kolegium w odpowiedzi na skargę.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Krasnobrodu o odmowie przyznania skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na fakt, że pobiera on rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy, z której nie zrezygnował, pomimo stosownego pouczenia przez organ I instancji.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej do Sądu decyzji stanowią przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Kwestie związane z przyznaniem świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej reguluje art. 17 u.ś.r. , który w ust. 1 stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje:

1) matce albo ojcu,

2) opiekunowi faktycznemu dziecka,

3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej,

4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób

o znacznym stopniu niepełnosprawności

- jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji

i edukacji.

W pierwszej kolejności należy podzielić stanowisko organu odwoławczego, że nie jest dopuszczalne oparcie decyzji odmownej na tej części przepisu art. 17 ust. 1b u.ś.r., która została uznana za niezgodną z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP – wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13.

W przedmiotowej sprawie skarżący niewątpliwe znajduje się w kręgu osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego, albowiem ciąży na nim, w myśl przepisów kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, obowiązek alimentacyjny wobec matki – H. G.. Kwestia ta nie była zresztą podważana przez organy orzekające w sprawie. Organy uznały natomiast, że skarżącemu nie może być przyznane prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, gdyż pobiera on rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy, a zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego lub rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego, o którym mowa w ustawie z dnia 31 stycznia 2019 r. o rodzicielskim świadczeniu uzupełniającym.

Przy czym należy podkreślić, że w toku ponownie prowadzonego postepowania przez organ I instancji na skutek uchylenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Zamościu poprzedniej decyzji Burmistrza Krasnobrodu poinformowano skarżącego, że przeszkodą do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jest okoliczność pobierania renty i w związku z tym wezwano go do dostarczenia dokumentów potwierdzających wystąpienie do organu rentowego z wnioskiem o zawieszenie prawa do renty. Jednakże w piśmie z 9 listopada 2021 r. skarżący oświadczył, że nie będzie dokonywał wyboru jednego ze świadczeń pielęgnacyjnego lub emerytalno – rentowego. Wskazując na wyrok TK z 26 czerwca 2019 r. (sygn. akt SK 2/17), stwierdził, że świadczenie powinno być mu przyznane.

Sąd wskazuje, że w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 26 czerwca 2019 r. (sygn. akt SK 2/17, Dz. U. z 2019 r., poz. 1257), który wszedł w życie w dniu 9 stycznia 2020 r. orzeczono, że art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r. w zakresie, w jakim stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, jest niezgodny z art. 71 ust. 1 zdanie drugie w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Przepis w zakresie wskazanym w wyroku utracił moc obowiązującą po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw RP. W uzasadnieniu wyroku Trybunał Konstytucyjny przyjął, że różnicowanie sytuacji prawnej osób rezygnujących z pracy w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawnymi w oparciu o przyjęte przez ustawodawcę kryterium posiadania przez takie osoby ustalonego prawa do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy jest niedopuszczalne. Prowadzi ono bowiem do wyłączenia opiekunów – rencistów z kręgu podmiotów uprawnionych do świadczeń pielęgnacyjnych, pomimo że sytuacja faktyczna takich osób sprawujących opiekę nad niepełnosprawnymi (gdy nie podejmują oni zatrudnienia, które mogli podjąć przy jednoczesnym pobieraniu świadczenia rentowego) jest tożsama z sytuacją osób zdolnych do pracy, lecz rezygnujących z niej w celu opieki nad niepełnosprawnym dzieckiem. Jednocześnie Trybunał dostrzegł, że realna wysokość renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy może być zdecydowanie niższa niż wysokość świadczenia pielęgnacyjnego. Z kolei w systemie świadczeń rodzinnych brak jest rozwiązana pośredniego, które pozwoliłoby tę sytuację rozwiązać dzięki np. obniżeniu wysokości przyznanego świadczenia proporcjonalnie do wysokości pobieranej renty. Sprzeczna z zasadą równości jest jedynie sytuacja, gdy samo przyznanie prawa do takiej renty skutkuje odebraniem świadczenia.

Należy wskazać także, że problematyka zależności pomiędzy uprawnieniem do świadczenia pielęgnacyjnego osób, które mają ustalone prawo m.in. do emerytury lub renty stała się przedmiotem licznych orzeczeń sądów administracyjnych. Pierwotnie kwestia ta była w judykaturze rozbieżnie oceniana, a w związku z tym pojawiały się orzeczenia zarówno wojewódzkich sądów administracyjnych, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego, w których wyrażano pogląd, zgodnie z którym treść art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., wyklucza możliwość przyznania świadczenia pielęgnacyjnego osobie posiadającej ustalone prawo do emerytury. Obecnie jednak, m.in. w związku z powołanym wyżej wyrokiem TK, w orzecznictwie sądów administracyjnych, w zasadzie jednolicie prezentowany jest pogląd, że narusza zasadę równości taka wykładnia art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., która pozbawia w całości prawa do świadczenia pielęgnacyjnego osoby mające ustalone prawo do emerytury lub renty w wysokości niższej niż to świadczenie. Prymat w tym przypadku winna mieć wykładnia systemowa, celowościowa i funkcjonalna, bowiem w obecnych realiach pozbawienie w całości świadczenia pielęgnacyjnego opiekuna otrzymującego świadczenie niższe, nie znajduje uzasadnienia w dyrektywach wykładni systemowej oraz funkcjonalnej i celowościowej i narusza konstytucyjną zasadę równości (por. wyroki NSA z 10 sierpnia 2021 r. sygn. akt I OSK 433/21 z 16 marca 2022 r. sygn. akt I OSK 1242/21, z 19 maja 2022 r. sygn. akt I OSK 1388/21, dostępne w CBOSA). Wobec tego, nie można uznać, że fakt przyznania prawa do świadczenia rentowego a priori wyklucza możliwość przyznania świadczenia pielęgnacyjnego W powołanych orzeczeniach podkreśla się jednak, że prawidłowa, prokonstytucyjna wykładnia art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r., przemawia za umożliwieniem osobie uprawnionej dokonania wyboru jednego ze świadczeń: pielęgnacyjnego lub emerytalno-rentowego. Wskazuje się bowiem, że regulacja umożliwiająca wypłatę świadczenia wybranego przez osobę uprawnioną w przypadku zbiegu uprawnień do różnych świadczeń rodzinnych znajduje się w art. 27 ust. 5 u.ś.r. Zbieg uprawnień do świadczeń uregulowany jest również w art. 95 ust. 1 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jednolity Dz.U. z 2021 r., poz. 291 ze zm., dalej jako: u.e.r.f.u.s.), zgodnie z którym, w razie zbiegu u jednej osoby prawa do kilku świadczeń przewidzianych w ustawie, wypłaca się jedno z tych świadczeń - wyższe lub wybrane przez zainteresowanego. Przepisy każdej z ustaw regulują zbieg świadczeń przyznawanych na podstawie tych ustaw, ewentualnie wyraźnie wskazanych przepisów (por. art. 27 ust. 5 u.ś.r. czy art. 96 u.e.r.f.u.s.), wypłacanych przez organy określone w każdej z tych ustaw. Wobec tego, należy dokonywać takiej wykładni art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a), która pozwoli na realizację konstytucyjnych zasad: równości wobec prawa (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP), sprawiedliwości społecznej (art. 2), obowiązku udzielania szczególnej pomocy rodzinom znajdującym się w trudnej sytuacji materialnej i społecznej (art. 71 ust.1 zdanie drugie) i osobom niepełnosprawnym (art. 69). Rezultatem takiej wykładni będzie umożliwienie osobie uprawnionej wyboru jednego ze świadczeń: pielęgnacyjnego lub emerytalno-rentowego. Zatem osoba, która spełnia warunki do przyznania wyższego świadczenia pielęgnacyjnego i chce je otrzymać, a pobiera emeryturę, czy też rentę, winna móc dokonać wyboru jednego z tych świadczeń przez rezygnację z pobierania świadczenia niższego. Wybór taki może zrealizować przez złożenie do organu rentowego wniosku o zawieszenie prawa do renty. Zawieszenie prawa do renty, zgodnie z art. 134 ust. 1 pkt 1 u.e.r.f.u.s., skutkować będzie wstrzymaniem jej wypłaty poczynając od miesiąca, w którym została wydana decyzja o wstrzymaniu wypłaty (art. 134 ust. 2 pkt 2 u.e.r.f.u.s.). Wprawdzie prawo do renty jest prawem niezbywalnym, ale uznać należy, że zawieszenie tego prawa eliminuje negatywną przesłankę z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. w postaci posiadania prawa do renty. Istota ograniczenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, wynikająca z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., musi być bowiem interpretowana jako wiążąca się nie z samym prawem do renty, lecz z jego realizacją w postaci wypłaty świadczenia. Skoro zatem zawieszenie prawa do renty skutkuje wstrzymaniem jej wypłaty, to uznać należy, że eliminuje się w ten sposób negatywną przesłankę wyłączającą nabycie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Nie ma natomiast możliwości jednoczesnego otrzymywania zarówno renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, jak i świadczenia pielęgnacyjnego. Samo prawo do świadczeń emerytalno-rentowych nie pozbawia strony prawa do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego, pod warunkiem że osoba taka złoży oświadczenie o rezygnacji z dotychczas otrzymywanej renty lub emerytury. W takim też kontekście należy odczytywać wyrok TK, na który powołuje się skarżący (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 21 czerwca 2022 r., sygn.. akt II SA/Ol 290/22).

W przedmiotowej sprawie skarżący, pouczony o skutkach swojej decyzji, oświadczył, że nie zawiesi renty pobieranej z ZUS, to tym samym dokonał wyboru świadczenia rentowego, a nie pielęgnacyjnego. Prawidłowo zatem Kolegium uznało, że brak jest podstaw do przyznania wnioskowanego świadczenia.

Mając powyższe rozważania na uwadze Sąd oddalił skargę jako niezasadną, na podstawie art. 151 p.p.s.a.