Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1984/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-04-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 5 ust. 1 pkt 9, art. 34 ust. 4
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 7, art. 77 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: par. 57, par. 60
journal: Dz.U. 2015 poz 1422
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Roman Hauser Sędziowie: Sędzia NSA Maria Czapska- Górnikiewicz Sędzia del. NSA Jerzy Stankowski /spr./ Protokolant: starszy inspektor sądowy Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 kwietnia 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 219/15 w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] 2014 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2015 r., II SA/Kr 219/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddali skargę na decyzję Wojewody [...] (zwanego dalej "Wojewodą") z dnia [...] 2014 r., [...].

Powyższą decyzją Wojewoda – po rozpoznaniu odwołania A. K. – utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] (zwanego dalej "Prezydentem") z dnia [...] 2014 r., [...] w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę Przedsiębiorstwu Budowlanemu [...] sp.j. dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: Budowa dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami w parterze, z garażami podziemnymi, z instalacjami wewnętrznymi obejmującymi instalacje: wodociągową, kanalizacyjną, centralnego ogrzewania, elektryczną, z zagospodarowaniem terenu obejmującym małą architekturę, wewnętrzny układ komunikacyjny, miejsca postojowe i infrastrukturę techniczną w zakresie: rozbudowy sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, budowy stacji transformatorowej, budowy sieci energetycznej NN, budowy przyłącza SN, budowy przyłącza wod.-kan., budowy zjazdu z ul. [...], na działkach nr [...],[...],[...],[...],[...] obr. 41 jedn. ewid. [...] przy ul. [...] w [...].

Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym.

Dnia [...] 2014 r. Prezydent wydał decyzję [...],[...], o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla wyżej opisanego zamierzenia inwestycyjnego.

Od powyższej decyzji odwołanie wniosła A. K. Skarżąca podnosiła, że decyzja została wydana przedwcześnie, ponieważ przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie toczy się postępowanie w sprawie zaskarżenia decyzji nr [...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2013 r. dotyczącej utrzymania w mocy decyzji nr [...] Prezydenta Miasta [...] z [...] 2014 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji na działkach nr [...],[...],[...],[...],[...] obr. [...][...]. Ponadto skarżąca zarzuciła, że w postępowaniu przed organem I instancji nie dość dokładnie zbadano kwestie dotyczące zapewnienia nasłonecznienia i naświetlenia budynku znajdującego się na sąsiednich działkach nr [...] i [...].

Utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy Wojewoda wskazał, że dla inwestycji pn.: Budowa dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami w parterze, parkingami podziemnymi, na dz. nr [...],[...], obr. [...][...], drogą wewnętrzną dodatkowo na dz. nr [...], obr. j. w. i zjazdem z dz. nr [...] obr. j.w. przy ul. [...] w [...], została wydana decyzja nr [...] Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] 2011 r., [...] o ustaleniu warunków zabudowy, przeniesiona na rzecz inwestora decyzją nr [...] Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] 2012 r. Dodatkowo dla inwestycji pn.: Budowa wewnętrznego układu komunikacyjnego wraz z naziemnymi miejscami postojowymi na działkach nr [...],[...],[...],[...],[...],[...]obr. [...][...] wraz z budową zjazdu na działkach nr [...],[...] obr. j.w. przy ul. [...] w [...], została wydana decyzja [...] Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] 2014 r., [...] o ustaleniu warunków zabudowy. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] 2014 r., [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 21 października 2014 r., II SA/Kr 910/14 oddalił skargę na powyższą decyzję. Decyzja z dnia [...] 2014 r. została przeniesiona na rzecz inwestora decyzją [...] z dnia [...] 2014 r., [...]. Inwestor uzyskał również decyzję nr [...] Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] 2013 r., [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji pn.: Rozbudowa (budowa) sieci wodociągowej i sieci kanalizacji ogólnospławnej, na działkach nr [...],[...],[...],[...].[...][...][...],[...],[...],[...] obr. [...][...] przy ul. [...] w [...] oraz decyzję nr [...] Prezydenta Miasta [...] z [...] 2013 r. znak: [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji pn.: Budowa sieci energetycznej nN i budowa stacji transformatorowej przy ul. [...] w [...], na działkach nr [...] obr. [...][...].

W decyzji nr [...] z dnia [...] 2011 r. ustalono parametry zabudowy dla planowanej inwestycji. Wojewoda przedstawił je i wyjaśnił, że przedłożony projekt budowlany jest z nimi zgodny. Nie dopatrzył się także niezgodności z tą decyzją w warunkach zabudowy w odniesieniu do wymogów ochrony środowiska oraz wymogów technicznych dostawy mediów.

Odnosząc się do kwestii formalnych organ odwoławczy zaznaczył, że projektant załączył wymagane oświadczenie o wykonaniu projektu budowlanego zgodnie zobowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Projekt zagospodarowania terenu został sporządzony na kopii mapy do celów projektowych potwierdzonej za zgodność z oryginałem przez uprawnionego geodetę. Projekt budowlany zawiera niezbędne uzgodnienia i opinie, jego zawartość jest kompletna. Załączona została do niego również informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. W aktach sprawy znajdują się stosowne oświadczenia i uzgodnienia dotyczące możliwości podłączenia oraz warunki podłączenia projektowanego budynku do sieci: ciepłowniczej, wodociągowej, kanalizacyjnej i elektrycznej. Wojewoda wyjaśnił dodatkowo, że w części formalnej projektu budowlanego znajduje się oświadczenie Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w [...] z [...] 2013 r. o możliwości połączenia planowanej inwestycji na działkach nr [...] obr. [...][...] poprzez zjazd na działkach nr [...] z drogą publiczną - ul. [...].

Zdaniem Wojewody inwestor spełnił warunki wskazane w art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (na datę zaskarżonej decyzji Dz. U. z 2013 r., poz. 1409; obecnie tekst jednolity tego aktu prawnego opublikowano w Dz. U. z 2016 r., poz. 290; dalej "P.b."). Wskazał dalej, że w myśl art. 35 ust. 4 P.b. w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Odnosząc się do zarzutów odwołania, że Prezydent orzekał w sprawie pozwolenia na budowę w okoliczności braku prawomocności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy Wojewoda wyjaśnił, że decyzja nr [...] Prezydenta Miasta [...] z [...] 2014 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla budowy wewnętrznego układu komunikacyjnego wraz z naziemnymi miejscami postojowymi na działkach nr [...] obr. [...][...] wraz z budową zjazdu na działkach nr [...] przy ul. [...] w [...], została utrzymana w mocy decyzją [...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2014 r. Jej zaskarżenie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie nie spowodowało wstrzymania jej wykonania, zatem postępowanie sądowe nie stanowi zagadnienia wstępnego. Sąd wniesioną skargę oddalił wyrokiem z 21 października 2014 r., II SA/Kr 910/14.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów warunków technicznych Wojewoda wyjaśnił, że z projektu zagospodarowania terenu wynika, że istniejący mieszkalny budynek na sąsiedniej działce nr [...], znajduje się od południowej strony planowanego zamierzenia inwestycyjnego na działkach [...], w odległości 12 m, przy czym oba budynki znajdują się w skośnej konfiguracji - 12 m wynosi odległość pomiędzy narożami istniejącego i planowanego budynku. Organ wskazał, iż jest to zgodne z § 13 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (obecnie tekst jednolity tego aktu prawnego opublikowano w Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 – uw. NSA; dalej "r.w.t."). Opisane skośne usytuowanie planowanej i istniejącej zabudowy względem siebie powoduje, że między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi każdego okna istniejącego budynku, nie znajduje się przesłaniająca część planowanego obiektu. Jest to jednoznacznie czytelne na podstawie projektu zagospodarowania terenu i nie wymaga dodatkowych dowodów, których brak skarżąca zarzuca. Jest to również przyczyną, dla której organ odwoławczy odstąpił od dalszej analizy zapewnienia naturalnego oświetlenia na podstawie § 13 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzania.

Wojewoda zaznaczył też, że zgodnie z § 13 ust. 1 pkt 2 r.w.t. odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli: zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60. Z § 57 ust. 1 r.w.t. wynika że, pomieszczenie przeznaczone na pobyt ludzi powinno mieć zapewnione oświetlenie dzienne, dostosowane do jego przeznaczenia, kształtu i wielkości, z uwzględnieniem warunków określonych w § 13 oraz w ogólnych przepisach bezpieczeństwa i higieny pracy.

Konkludując organ doszedł do przekonania, że przywołane warunki techniczne, z uwagi na usytuowanie względem siebie istniejącego i planowanego budynku, są spełnione.

W projekcie budowlanym znajduje się analiza zapewnienia nasłonecznienia z której wynika, że planowana inwestycja nie powoduje zacieniania istniejącego budynku na działce nr [...] należącej do skarżącej. Wynika to z usytuowania planowanych obiektów budowlanych od północnej strony istniejącego budynku. Organ podkreślił, iż brak zacieniania budynku na działce nr [...] przez planowaną inwestycję skutkuje spełnieniem § 60 ust. 1 r.w.t.

Skargę na decyzję Wojewody wniosła A. K. Zarzuciła w niej naruszenie:

– art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie tekst jednolity tego aktu prawnego opublikowano w Dz. U. z 2016 r., poz. 23 – uw. NSA, dalej "K.p.a.") poprzez bezzasadne utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji, pomimo uchybień decyzji pierwszej instancji;

– art. 7 w związku z art. 77 K.p.a. poprzez nie wyjaśnienie wszelkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych;

– art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak uzasadnienia motywów przyjętych rozwiązań.

Anna Konik zarzuciła zaskarżonej decyzji także naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest:

– art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b., poprzez brak poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich,

– art. 34 ust. 4 P.b. poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego zawierającego uchybienia w zakresie przesłaniania i zacieniania budynków sąsiednich,

– art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. poprzez wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę pomimo zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie poprzedzającej ją decyzji o warunkach zabudowy;

– § 13 r.w.t. poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego wadliwie określającego odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów, które utrudnia naturalne oświetlenie tych pomieszczeń przesłaniając je w sposób nieuprawniony,

– § 57 r.w.t. poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego wadliwie określającego czas nasłoneczniania pomieszczeń w sąsiednim budynku jednorodzinnym.

Wskazując na powyższe A. K. wniosła o uchylenie decyzji obu instancji.

Wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2015 r., II SA/Kr 219/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę. W uzasadnieniu orzeczenia obszernie wyjaśniono prawne uwarunkowania udzielenia pozwolenia na budowę. Odnosząc się natomiast do poszczególnych kwestii podniesionych w skardze Sąd wyjaśnił między innymi, że nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. (dotyczący nie zawieszenia postępowania w związku zaskarżeniem do sądu decyzji o warunkach zabudowy). Wskazał, że decyzja nr [...] Prezydenta z dnia [...] 2014 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla budowy wewnętrznego układu komunikacyjnego wraz z naziemnymi miejscami postojowymi na działkach nr [...] obr. [...][...] wraz z budową zjazdu na działkach nr [...] przy ul. [...] w [...], została utrzymana w mocy decyzją nr [...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] 2014 r., która stała się ostateczna w dniu wydania.

Dalej Sąd podzielił przedstawione przez organy powody dla których uznano, że sporna inwestycja jest zgodna z warunkami określonymi w art. 5 P.b. W ocenie Sądu skarżąca nie powołała skutecznie żadnej okoliczności wskazującej na niezgodność przedstawionego prze inwestora projektu budowlanego z ustaleniami i wymaganiami określonymi wymaganiami określonymi w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 P.b. W takiej sytuacji orzekające w sprawie organy administracji architektoniczno-budowlanej były zobowiązane na podstawie art. 35 ust. 4 P.b. do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. Sąd wskazał, że a aktach znajduje się oświadczenie o wykonaniu projektu budowlanego zgodnie zobowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Dodatkowo fakt, że projekt zawierał niezbędne uzgodnienia i opinie, informację dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz stosowne oświadczenia i uzgodnienia dotyczące możliwości podłączenia oraz warunki podłączenia projektowanego budynku do sieci: ciepłowniczej, wodociągowej, kanalizacyjnej i elektrycznej, świadczą o tym, że inwestor spełnił warunki wskazane w art. 32 P.b.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów warunków technicznych Sąd w całości podzielił stanowisko organu. Zaznaczył, że z projektu zagospodarowania terenu wynika, iż istniejący mieszkalny budynek na sąsiedniej działce nr [...] znajduje się od południowej strony planowanego zamierzenia inwestycyjnego na działkach nr [...], w odległości 12 m, przy czym oba budynki znajdują się w skośnej konfiguracji - 12 m wynosi odległość pomiędzy narożami istniejącego i planowanego budynku.

Następnie Sąd szczegółowo odniósł się do uwarunkowań związanych z zastosowaniem § 13 oraz § 60 r.w.t. oraz wywiódł, że inwestycja jest zgodna z tymi przepisami. Końcowo wskazał, że w warunkach zwartej zabudowy miejskiej, każda nowa inwestycja powoduje ograniczenie dostępu do światła, ograniczenie widoku i może być traktowana jako kolejne zawłaszczanie przestrzeni nowymi budynkami. Jednakże w mieście takim jak [...] należy liczyć się z tym, że powierzchnia pozostająca poza zabudową jest niewielka, a wskaźniki zabudowy są znaczne. Sąd zaznaczył, iż miał świadomość dyskomfortu jaki może powodować zamieszkiwanie w takim układzie urbanistycznym, jednakże dopóki nie naruszone są obowiązujące przepisy organy administracji mają obowiązek wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Skargę kasacyjną od wyroku złożyła A. K. zarzucając naruszenie:

– art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. poprzez błędną wykładnię dokonaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie polegającą na przyjęciu, iż przepis ten nie znajduje zastosowania, podczas gdy w sprawie nie poszanowano występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, przejawiającego się w szczególności w zawartych w projekcie budowlanym uchybieniach w zakresie określenia zacienienia i przesłaniania obiektów znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu;

– art. 34 ust. 4 P.b. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż nie zachodzą uchybienia w zakresie przesłaniania i zacieniania budynków sąsiednich, podczas gdy analiza akt sprawy administracyjnej wskazuje jednoznacznie na uchybienia w zakresie projektu budowlanego dotyczące powyższych kwestii;

– § 13 r.w.t. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż nie zachodzą uchybienia w zakresie przesłaniania i zacieniania budynków sąsiednich, podczas gdy projekt budowlany wadliwie określał odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów, które utrudnia naturalne oświetlenie tych pomieszczeń przesłaniając je w sposób nieprawidłowy;

– § 57 r.w.t. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż usytuowanie budynków warunkuje prawidłowy czas nasłonecznienia, podczas gdy uchybienia projektu budowlanego wskazują na wadliwe określenie czasu nasłonecznienia pomieszczeń w sąsiednim budynku jednorodzinnym, o wiele niższym od planowanej inwestycji.

Skarżąca kasacyjnie zarzuciła nadto naruszenie przepisów postępowania obejmujących art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jednolity tego aktu prawnego opublikowano w Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – uw. NSA, dalej "P.p.s.a.") w związku z art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie, iż postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organy było prawidłowe.

Wskazując na powyższe A. K. wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd pierwszej instancji. Wniosła także o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej A. K. podkreśliła, że nieuzasadniony jest pogląd Sądu wykluczający zastosowanie w sprawie art. 5 P.b. Przepis ten odnosi się przede wszystkim do norm wyrażonych w r.w.t., a to w szczególności § 13, § 57 i § 60. Projektowana zabudowa powinna spełniać wymogi wynikające z oświetlenia i nasłonecznienia. Zdaniem skarżącej kasacyjnie Wojewódzki Sąd Administracyjny błędnie przyjął, że na podstawie akt sprawy da się ustalić, iż prawidłowa jest ocena oświetlenia i nasłonecznienia sąsiednich, istniejących budynków. Porównanie wielkości budynku należącego do skarżącej z planowaną inwestycją nasuwa od razu spostrzeżenie, iż czas nasłonecznienia, a także jego oświetlenie nie spełnią wymogów wynikających z przepisów prawa.

Skarżąca zwróciła również uwagę, że przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie toczyło się inne postępowanie dotyczące ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego, które ma być realizowane na nieruchomości inwestora, tj. działkach nr [...] obr. [...][...] wraz z budową zjazdu na działkach nr [...], obr. [...][...] przy ul. [...] w [...] , (sygn. akt II SA/Kr 334/15). Postępowanie to zostało zakończone uchyleniem decyzji obu instancji. Sąd winien wziąć pod rozwagę okoliczność, iż na nieruchomości inwestora nie jest planowana jedynie inwestycja będąca przedmiotem niniejszego postępowania, i fakt ten wziąć po rozwagę z urzędu. Na marginesie A. K. zaznaczyła, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym, dotyczącym warunków zabudowy (sygn. akt II SA/Kr 334/15), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, wskazał, iż istnieją uchybienia w zakresie spełniania przez inwestora wymogów określonych ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w tym w szczególności w zakresie przyłączy jak i sieci koniecznych do podłączenia.

Podsumowując skarżąca kasacyjnie zaznaczyła, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. oddalając skargę w następstwie dokonanej błędnej wykładni przepisów prawa materialnego, którego naruszenie ma wpływ na wynik sprawy. Zaskarżony wyrok narusza również art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie przez Sąd, iż postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organy było prawidłowe, co w konsekwencji doprowadziło do oddalenia skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Przed przystąpieniem do rozpoznania zarzutów skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że zostały one w znacznej mierze niewłaściwie sformułowane. A. K. podnosząc uchybienia prawa materialnego konsekwentnie twierdzi, że dopuszczono się ich "błędnej wykładni", gdy tymczasem w opisie zarzutów – według skarżącej – wyrażać mają się one w postaci, cyt.: "nie znajduje zastosowania", "nie zachodzą uchybienia" lub, że "usytuowanie budynków warunkuje prawidłowy czas nasłonecznienia". Podstawy kasacyjne są więc ewidentnie wewnętrznie sprzeczne, gdyż skarżąca nie kwestionuje wyniku procesu interpretacji przepisów prawa, a zarzuca w istocie ich niewłaściwe zastosowanie.

Co więcej, przedstawione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia § 13, 57 r.w.t. nie wskazują jednostek redakcyjnych tych paragrafów, podczas gdy te stanowią przepisy rozbudowane treściowo.

Wadliwie postawione zarzuty mogą rzutować na dopuszczalność ich merytorycznego rozpoznania, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny będąc zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. związany podstawami skargi kasacyjnej nie jest zasadniczo uprawniony, aby domyślać się intencji skarżącego.

W tej konkretnej sprawie gruntowna analiza całokształtu skargi kasacyjnej, przy uwzględnieniu uchwały Pełnego Składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2010 r., I OPS 10/09 skłoniła ostatecznie Sąd w tym składzie do uznania, że część zarzutów kasacyjnych dotyczących przepisów prawa materialnego (art. 5 ust. 1 pkt 9; art. 34 ust. 4 P.b.) może podlegać merytorycznemu rozpoznaniu. Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że zarzuty te, mimo błędnie nazwanej ich postaci ("poprzez błędną wykładnię"), stanowią zarzuty naruszenia przepisów przez ich niewłaściwe zastosowanie. Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznał natomiast zarzutów naruszenia § 13 i 57 r.w.t., gdyż ich jednostek redakcyjnych nie sprecyzowano; nadto z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej nie sposób nawet wywnioskować, które konkretnie regulacje prawne w nich zawarte skarżąca ma na myśli.

Oceniając zasadność zarzutów materialnoprawnych A. K. zwrócić należy uwagę, że oscylują one w istocie rzeczy wokół jednego zagadnienia, jakimi są zagrażające istniejącej zabudowie (należącej do niej) możliwe zacienienie i ograniczenie nasłonecznienia. Skarżąca twierdzi, że w sprawie nie poszanowano występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, zagrożonych ze względu na zawarte w projekcie budowlanym uchybienia w zakresie określenia zacienienia i przesłaniania obiektów znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu (naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b.). Twierdzi też, że doszło do uchybień w zakresie projektu budowlanego dotyczące powyższych kwestii (naruszenie art. 34 ust. 4 P.b.).

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższe zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. A. K. twierdząc o zagrażającym należącej do niej zabudowie możliwym zacienieniu i ograniczeniu nasłonecznienia wypowiada się ogólnikowo i nie precyzuje jakie konkretnie parametry naruszono. Skarżąca w ogóle nie odnosi się do dokładnego opracowania projektowego (AB2 w projekcie – przesłanianie okien; AB4 – nasłonecznienie), w którym zagadnienia te badał i analizował architekt posiadający odpowiednie uprawnienia.

Z opracowania projektowego nie sposób wywnioskować w jaki sposób mogłoby dojść do niedopuszczalnego oddziaływania na obiekt skarżącej (budynek nr 90). A. K. nie wyjaśnia nawet w jakiej części jej budynku znajdują się okna i w jaki sposób i ze względu na jaki obiekt miałoby dojść do ich nadmiernego zacieniania.

Nieuzasadnione są także zdecydowane stwierdzenia skarżącej, że "porównanie wielkości budynku należącego do strony skarżącej z planowaną inwestycją nasuwa od razu spostrzeżenie, iż czas nasłonecznienia, a także jego oświetlenie, nie spełnią wymogów wynikających z przepisów prawa bezwzględnie obowiązującego". Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego jest wręcz przeciwnie – z opracowania projektowego AB4 nie wynika, jakoby projektowana zabudowa w ogóle mogła ograniczać nasłonecznienie budynku nr 90 w zakresie uregulowanym przez obowiązujące normy prawne (§ 60 r.w.t.).

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny uznaje też za niezasadny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie, iż postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organy administracji publicznej było prawidłowe. Skarżąca nie wyjaśniła bowiem, czego konkretnie (w zakresie doświetlenia i nasłonecznienia zabudowy sąsiedniej) organy nie wyjaśniły, a co mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy.

Odrębnie w skardze kasacyjnej postawiono zarzut naruszenia art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, a tym samym nie zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego, w sytuacji gdy rozstrzygnięcie sprawy zależało od wyniku innego toczącego się postępowania. Skarżąca podniosła, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w sprawie II SA/Kr 334/15 dotyczącej decyzji o warunkach zabudowy wskazał na uchybienia związane z zapewnieniem uzbrojenia inwestycji.

Powyższy zarzut jest całkowicie niezasadny. Sprawa II SA/Kr 334/15 dotyczyła co prawda warunków zabudowy dla tożsamego terenu, jednakże chodziło w niej o decyzję wydaną innemu podmiotowi (zgodnie z art. 63 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym "W odniesieniu do tego samego terenu decyzję o warunkach zabudowy można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy").

Decyzja badana w sprawie II SA/Kr 334/15 nie stanowiła podstawy udzielenia kontrolowanego obecnie pozwolenia na budowę. W niniejszej sprawie pozwolenie na budowę zostało oparte na innych, ostatecznych decyzjach o warunkach zabudowy. Co więcej, opracowania projektowe zawierają odpowiednią dokumentację dotyczącą wyposażenia inwestycji w wymagane media.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 P.p.s.a.