Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 170/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2020-11-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 27
journal: Dz.U. 2018 poz 627
law: Ustawa z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz  Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 26 listopada 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska (spr.) Sędziowie WSA Marzenna Kosewska WSA Mirella Ławniczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 listopada 2020 roku sprawy ze skargi Spółki A w W. W. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia [...] stycznia 2020r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej na rok 2018 oddala skargę


UZASADNIENIE

Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa

w S.., decyzją z [...] czerwca 2019 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 26 ust. 1 i 2 pkt 2, art. 29 ust. 2 pkt 1, art. 32 ust 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r.. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2015-2020 (Dz. U. z 2018 r., poz. 627, z późn. zm.,), §§ 2 ,3,4,5,11,12,16,18,33 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Działanie rolno- środowiskowo-klimatyczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014 - 2020 (Dz. U. z 2015 r., poz. 415, z późn. zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, z późn. zm.), po rozpatrzeniu wniosku Spółki A w K. o przyznanie płatności na rok 2018 – odmówił przyznania płatności rolno-środowiskowo- klimatycznej

Dyrektor W. Oddziału Regionalnego ARIMR w P., decyzją

z [...] stycznia 2020 r. nr [...], wskazując na art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2019 r. poz. 1505), po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez spółkę, orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.

Jak wskazał organ w uzasadnieniu decyzji, Spółki A w K. w dniu [...] czerwca 2018 r. złożyła o przyznanie płatności rolno-środowiskowo- klimatycznej na rok 2018., deklarując kontynuację realizacji wariantów zadeklarowanych w 2017 r. tj. w wariancie 4.1 zmiennowilgotne łąki trzęślicowe na obszarach [...] na powierzchni [...] ha oraz w wariancie 5.1 zmiennowilgotne łąki trzęślicowe poza obszarem [...] na powierzchni [...] ha. Złożony przez wnioskodawcę wniosek jest wnioskiem kontynuacyjnym, czyli jednym z warunków przyznania płatności jest wielkość powierzchni podjętego zobowiązania. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2020 r. organ włączył do akt przedmiotowej sprawy dowód w postaci decyzji nr [...] którą odmówiono Spółce A w K. przyznania płatności rolno – środowiskowo – klimatycznej na rok 2017 r. oraz decyzję nr [...]

o utrzymaniu w mocy ww., decyzji.

Jak wskazał organ, ww. decyzje jednoznacznie potwierdzają, że wnioskodawca nie podjął 5 – letniego zobowiązania w 2017 r., zatem nie spełnia warunków do przyznania mu płatności kontynuacyjnej w roku 2018. Stwierdzony stan faktyczny w roku 2017 skutkuje brakiem ustalenia powierzchni zobowiązania rolno – środowiskowo – klimatycznego.

Spółka A. w K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, domagając się uchylenia decyzji w całości oraz przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, skarżąca zarzuciła naruszenie art. 7 , art. 77 i art. 80 k.p.a włączenie do sprawy dowodu w postaci decyzji, która nie jest prawomocna i nie może być środkiem dowodowym i nie może stanowić podstawy do wydania decyzji w przedmiotowej sprawie.

Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Dyrektora W. Oddziału regionalnego ARiMR z dnia [...] stycznia 2020 r. w przedmiocie utrzymania w mocy decyzji organu I instancji z [...] czerwca 2019 r. wydanej w sprawie przyznania płatności rolno – środowiskowo – klimatycznej na 2017 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu (art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej "p.p.s.a." ). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w tak zakreślonych granicach kognicji, wbrew zarzutom skargi, nie dopatrzył się po stronie organu ani naruszeń przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, ani naruszeń przepisów postępowania o istotnym wpływie na wynik sprawy, co uzasadniałoby wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Przedmiotem kontroli Sądu, co należy podkreślić z uwagi na podniesione

w skardze zarzuty i wnioski, jest decyzja Dyrektora W. Oddziału Regionalnego ARIMR w P., z [...] stycznia 2020 r., utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa

w S. z [...] czerwca 2019 r. wydana w przedmiocie odmowy przyznania skarżącej spółce płatności na 2018 r.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich

w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2018 r., poz. 627 ze zm.) oraz wydanego na podstawie delegacji zawartej w art. 45 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Działanie rolno-środowiskowo-klimatyczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014 – 2020.

Jak wynika z § 2 ust. 1 ww. rozporządzenia, płatność rolno-środowiskowo-klimatyczną przyznaje się rolnikowi lub zarządcy, o których mowa w art. 28 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr [...] (Dz. Urz. UE L 347 z [...].12.2013, str. 487, z późn. zm.), jeżeli: 1) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności; 2) realizuje 5-letnie zobowiązanie rolno-środowiskowo-klimatyczne, o którym mowa w art. 28 ust. 3 rozporządzenia nr [...] lub art. 7 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr [...] z dnia [...] marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr [...] w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i wprowadzającego przepisy przejściowe (Dz. Urz. UE L 227 z [...].07.2014, str. 1), w ramach określonego pakietu albo jego wariantu zwane dalej "zobowiązaniem rolno-środowiskowo-klimatycznym"; 3) spełnia warunki przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej w ramach określonych pakietów lub ich wariantów określone w rozporządzeniu.

Zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia zobowiązanie rolno-środowiskowo-klimatyczne obejmuje użytki rolne w rozumieniu art. 2 ust. 1 akapit drugi lit. f rozporządzenia nr [...], zwane dalej "użytkami rolnymi", lub obszar gruntów niebędących użytkami rolnymi, na których występują typy siedlisk przyrodniczych lub siedliska lęgowe ptaków wymienione w ust. 3 pkt 1 lit. b, c lub f lub w pkt 3 załącznika nr [...] do rozporządzenia, zwanych dalej "obszarami przyrodniczymi" zadeklarowane we wniosku o przyznanie pierwszej płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej w ramach danego pakietu lub danego wariantu, spełniające warunki przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej, objęte obszarem zatwierdzonym w rozumieniu art. 2 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr [...]

Jak wynika z § 5 ust. 4 rozporządzenia rolnik lub zarządca realizuje zobowiązanie rolno-środowiskowo-klimatyczne od dnia 15 marca roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie pierwszej płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej).

Zgodnie natomiast z § 12 ust. 4 pkt 1 lit. a rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego w przypadku Pakietu 4. płatność rolno-środowiskowo-klimatyczna jest przyznawana do trwałych użytków zielonych, na których występują siedliska przyrodnicze, których typy są wymienione w ust. 3 pkt 1 załącznika nr [...] do rozporządzenia, jeżeli są położone na specjalnym obszarze ochrony siedlisk albo na obszarze specjalnej ochrony ptaków, albo na obszarze mającym znaczenie dla Wspólnoty, w rozumieniu przepisów o ochronie przyrody - w przypadku wariantów 4.1.-4.6.

Zgodnie z treścią § 12 ust. 7 pkt 1 rozporządzenia w przypadku Pakietu 5. płatność rolno-środowiskowo-klimatyczna jest przyznawana do położonych poza obszarem [...] trwałych użytków zielonych, na których występują siedliska przyrodnicze, których typy są wymienione w ust. 3 pkt 1 załącznika nr [...] do rozporządzenia - w przypadku wszystkich wariantów tego pakietu.

Definicję trwałego użytku zielonego zawiera art. 4 ust. 1 lit. h rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr [...] i rozporządzenie Rady (WE) nr [...] (Dz. Urz. UE L 347 z [...].12.2013, str. 608 ze zm.), zgodnie z którym trwałe użytki zielone i pastwiska trwałe (zwane łącznie "trwałymi użytkami zielonymi") oznaczają grunty wykorzystywane do uprawy traw lub innych zielnych roślin pastewnych rozsiewających się naturalnie (samosiewnych) lub uprawianych (wysiewanych), które nie były objęte płodozmianem danego gospodarstwa rolnego przez okres co najmniej pięciu lat, a także - w przypadku gdy państwa członkowskie tak zadecydują - które nie były zaorane przez okres co najmniej pięciu lat; mogą one obejmować inne gatunki, takie jak krzewy lub drzewa, które mogą nadawać się do wypasu, a także - w przypadku gdy państwa członkowskie tak zadecydują - inne gatunki, takie jak krzewy lub drzewa, które służą do wytwarzania paszy dla zwierząt, pod warunkiem że zachowano przewagę traw i innych zielnych roślin pastewnych. Państwa członkowskie mogą również zadecydować o uznaniu za trwałe użytki zielone: (i) gruntów nadających się do wypasu i stanowiących część utrwalonych praktyk lokalnych w przypadkach, gdy trawy i inne zielne rośliny pastewne tradycyjnie nie są roślinnością dominującą na obszarach wypasu; lub (ii) gruntów nadających się do wypasu w przypadkach, gdy trawy i inne zielne rośliny pastewne nie są roślinnością dominującą lub nie występują na obszarach wypasu.

Ponadto zgodnie z § 15 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego wysokość płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej w danym roku ustala się jako iloczyn stawek płatności za hektar gruntu i powierzchni gruntów, do których przysługuje płatność rolno-środowiskowo-klimatyczna - w przypadku pakietów wymienionych w § 4 ust. 1 pkt 1-6 - po uwzględnieniu zmniejszeń lub wykluczeń wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości lub niezgodności. Przy ustalaniu wysokości płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej przysługującej do gruntów uwzględnia się powierzchnię działek rolnych, nie większą jednak niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa odpowiednio w art. 5 ust. 2 lit. b rozporządzenia nr [...], określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (§ 15 ust. 3).

Organ prowadzący postępowanie przy weryfikowaniu wniosku, ma obowiązek zbadać, czy zadeklarowane grunty spełniają wymogi określone w przepisach i aby skutecznie sprawdzić zgodność z warunkami, na jakich przyznawana jest pomoc oraz przestrzeganie istotnych wymogów i norm wzajemnej zgodności przeprowadza się kontrole administracyjne i kontrole na miejscu w oparciu o art. 59 ust. 2 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarzadzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr [...], (WE) nr [...], (WE) nr [...], (WE) nr [...], (WE) nr [...] i (WE) nr [...] (Dz. U. UE L z dnia [...] grudnia 2013 r.).

Jak wynika z treści wniosku o przyznanie płatności Spółce A. w K. w dniu [...] czerwca 2018 r. wniosła o przyznanie płatności rolno-środowiskowo- klimatycznej na rok 2018., deklarując kontynuację realizacji wariantów zadeklarowanych w 2017 r. tj. w wariancie 4.1 zmiennowilgotne łąki trzęślicowe na obszarach [...] na powierzchni [...] ha oraz w wariancie 5.1 zmiennowilgotne łąki trzęślicowe poza obszarem [...] na powierzchni [...] ha. Złożony przez wnioskodawcę wniosek jest wnioskiem kontynuacyjnym.

Jak ustalił organ, wnioskodawca nie podjął 5 – letniego zobowiązania w 2017 r., zatem nie spełnia warunków do przyznania mu płatności kontynuacyjnej w roku 2018. Stwierdzony stan faktyczny w roku 2017 skutkuje brakiem ustalenia powierzchni zobowiązania rolno – środowiskowo – klimatycznego. Jak wyjaśnił organ, decyzją nr [...] wydaną przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR

w S. odmówiono wnioskodawcy przyznania płatności rolno – środowiskowo – klimatycznej na 2017 r. Wskazana decyzja została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora W. Oddziału Regionalnego ARIMR w P. nr [...].

Jak wynika ze wskazanych wyżej decyzji, którymi odmówiono skarżącej spółce przyznania płatności rolno – środowiskowo- klimatycznej na 2017 r. , Spółka A. w K. nie prowadziła w 2017 r. na powierzchni zadeklarowanej we wniosku o przyznanie płatności na ten rok działalności rolniczej, zgodnej z wymogami programu rolnośrodowiskowego. Wykluczenie powierzchni wskazanych wyżej działek rolnych nastąpiło w wyniku weryfikacji złożonego wniosku, dokonanej w oparciu o wyniki przeprowadzonej w dniach od [...].01.2018 - [...].03.2018 r. w gospodarstwie wnioskodawcy kontroli na miejscu. Jak ustalono, zadeklarowane we wniosku grunty nie spełniają warunku kwalifikowalności do płatności. Na wszystkich zadeklarowanych działkach stwierdzono bowiem brak użytkowania rolniczego.

Dla działki rolnej [...] zadeklarowanej na działce ewidencyjnej nr [...] na powierzchni [...] ha zgłoszonej do płatności, stwierdzono powierzchnię użytkowaną rolniczo [...] ha. O braku prawidłowego użytkowania działki, jak wskazał organ, świadczą wykonane fotografie, na których widoczne są ,m.in., wykopy, nierówny teren, kępy traw, pojedyncze drzewka. Stwierdzono przynajmniej dwuletnie nieużytkowanie.

Dla działki rolnej [...] zadeklarowanej na działkach ewidencyjnych nr [...], [...] i [...] na powierzchni [...] ha stwierdzono powierzchnię użytkowaną rolniczo [...] ha.

Dla działki [...] zadeklarowanej na działce ewidencyjnej [...] na powierzchni [...] ha stwierdzono powierzchnię użytkowaną rolniczo [...] ha.

Dla działki [...] zadeklarowanej na działkach ewidencyjnych nr [...] i [...] na powierzchni [...] ha stwierdzono powierzchnię użytkowaną rolniczo [...] ha.

Dla działki rolnej [...] zadeklarowanej na działce ewidencyjnej nr [...] na powierzchni [...] ha zgłoszonej do płatności, stwierdzono powierzchnię użytkowaną rolniczo [...] ha.

Dla działki [...] zadeklarowanej na działkach ewidencyjnych nr [...] i [...] na powierzchni [...] ha stwierdzono powierzchnię użytkowaną rolniczo [...] ha.

Jak wskazał organ o braku prawidłowego użytkowania świadczą wykonane fotografie ( akta adm.), na których widoczne są wieloletnie chwasty, kępy traw, wieloletni brak koszenia, występujące pojedyncze drzewka, trzcinowiska stwierdzono przynajmniej dwuletnie nieużytkowanie. Strona skarżąca w toku postępowania przed organem ani w skardze wniesionej do Sądu nie przedstawiła żadnego dowodu, który przeczyłby ustaleniom dokonanym przez organ.

W dniu [...] listopada 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem wydanym w sprawie o syg. akt IIISA/Po [...] oddalił skargę Spółki A. w K. wniesiona na ww. decyzję Dyrektora W. Oddziału Regionalnego ARIMR w P., z [...] stycznia 2020 r. nr [...].

W ocenie Sądu, jak wynika z powyższych przepisów, zasadniczym warunkiem przyznania płatności rolnośrodowiskowo - klimatycznej na kolejny rok jest realizacja programu, do której producent przystępuje, po uzyskaniu decyzji o przyznaniu pierwszej płatności. Dopiero wówczas staje się on bowiem beneficjentem tejże płatności.

Z poczynionych przez organy w niniejszej sprawie ustaleń, które znajdują potwierdzenie w materiale sprawy wynika, że skarżąca spółka nie nabyła uprawnienia do pierwszej płatności, ponieważ w wyniku złożonego przez nią wniosku o tę płatność, została wydana decyzja o odmowie przyznania płatności. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją organu odwoławczego. Tym samym, nie ulega wątpliwości, że skarżąca nie podjęła w 2017 r. zobowiązania polegającego na realizacji programu rolno-środowiskowo-klimatycznego., co wyklucza przyznanie płatności na kolejny rok, tj. 2018.

Zdaniem Sądu, niezasadne są zatem podnoszone w skardze zarzuty naruszenia przez organy zasad prowadzenia postępowania administracyjnego, o jakich mowa w art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., zwłaszcza, że jeśli chodzi o przebieg i zakres postępowania dowodowego w sprawie o przyznanie płatności rolno- środowiskowo – klimatycznej, to kwestia ta została uregulowana odmiennie od regulacji k.p.a. w art. 27 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich

w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich. I tak, w myśl art. 27 ust. 1 ustawy,

w postępowaniu w sprawie o przyznanie pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie przed wydaniem decyzji administracyjnej umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisu.

Zgodnie z powyższym unormowaniem ustawodawca nie przewidział w tym postępowaniu obowiązywania zasady prawdy obiektywnej określonej w art. 7 k.p.a., ustalając, że organy prowadzące postępowanie zobowiązane są jedynie do wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego. Nie nałożył natomiast na organy obowiązku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, o czym stanowi art. 77 § 1 k.p.a. Jednocześnie przyjął zasadę, że ciężar dowodu spoczywa na osobie, która z tego faktu będzie wywodzić skutki prawne. Konsekwencją tego jest przeniesienie na wnioskodawcę inicjatywy dowodowej w zakresie wykazania spełnienia warunków przyznania wnioskowanej pomocy oraz brak po stronie organu obowiązku aktywnego poszukiwania dowodów na tę okoliczność i działania z urzędu w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Ograniczone zostały również zasady czynnego udziału stron w postępowaniu i udzielania informacji, przez ustalenie, że organ zobowiązany jest ich przestrzegać tylko na żądanie strony. art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.

W ocenie Sądu, w oparciu o dokonane ustalenia , organ prawidłowo stwierdził brak podstaw do przyznania skarżącej spółce płatności na 2018 r.

Mając zatem na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.