Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 895/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2007-06-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie: NSA Izabela Dobosz (spr.) WSA Małgorzata Brachel- Ziaja Protokolant: Beata Błach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi J. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2005 roku nr Kol. [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego skargę oddala


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2005 r. znak [...] wydaną na podstawie art. 2 ust. 2, art. 39, art. 40 ust. 1 i 3, art. 41, art. 42, art. 44 i art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15 poz. 139 ze zm.) w związku z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 ze zm.) i art. 104 k.p.a. na wniosek z dnia [...] 2003 r. Spółki A. w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji paliw płynnych wraz z infrastrukturą techniczną na terenie działek o nr 3158/1, 3158/3, 3158/4, 3155/8, 3155/9 i 3131 położonych przy ul. [...] w S. dla inwestora - Burmistrz Miasta i Gminy S. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji obejmującej budowę stacji paliw płynnych wraz z infrastrukturą techniczną i budową zjazdu publicznego z drogi krajowej nr 44, na terenie działek o nr 3158/1, 3158/3, 3158/4, 3155/7, 3155/8, 3155/9 i 3131 obręb S., jedn. ewid. S. - miasto, położonych przy ul. [...] w S.

Od powyższej decyzji odwołanie złożyli J. C. oraz Spółdzielnia Rolniczo - Handlowa .

J. C. wskazał, że działki objęte zaskarżoną decyzją stanowiły własność gminy i kilka lat wcześniej zostały sprzedane prywatnemu właścicielowi. W ocenie skarżącego decyzja o sprzedaży przez gminę tych nieruchomości była błędem. Teren planowanej inwestycji był zadrzewiony, lecz w poprzednim roku wycięto drzewa. Przedmiotowe działki służyły mieszkańcom S. jako miejsce parkingowe. Planowana inwestycja leży na części parku miejskiego, a w jej bezpośrednim sąsiedztwie znajduje się akwen wodny. Strona wskazała również na bliskość pogotowia ratunkowego, przedszkola, placu zabaw, domów jednorodzinnych i bloków. Ulatniające się opary z paliw płynnych i gazowych oraz wydzielane spaliny będą wywierać szkodliwy wpływ na najbliższych sąsiadów. Planowana inwestycja nie posiada możliwości technicznych odprowadzenia kanalizacji i ścieków przemysłowych a zwłaszcza utylizacji szkodliwych substancji płynnych, które z uwagi na specyfikę planowanej inwestycji będą emitowane do środowiska. Zdaniem skarżącego podczas budowy i użytkowania wystąpi bardzo duże zagrożenie dla środowiska, zdrowia i życia ludzkiego spowodowane degradacją środowiska naturalnego, kolosalną emisją spalin, oparów, cieczy i innych gazów technicznych. Istnienie stacji benzynowej doprowadzi też do stworzenia zagrożenia wypadkowego pojazdów w sytuacji braku alternatywnego rozwiązania związanego z ruchem pojazdów wjeżdżających i wyjeżdżających z stacji paliw. Strona zażądała również wizji w terenie, która miałaby doprowadzić przyjęcia innego alternatywnego rozwiązania dla zagospodarowania przedmiotowych działek w sposób nie uciążliwy dla sąsiadów i całego środowiska.

Odwołująca się Spółdzielnia Rolniczo-Handlowa zarzuciła, że planowana inwestycja narusza interesy właścicieli działki nr 3159 z uwagi na lokalizację zbiorników podziemnych w bliskim sąsiedztwie tej działki oraz lokalizację stanowisk postojowych bezpośrednio przy granicy działki - co jest niezgodne z Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. Nr 75 poz. 600 z późniejszymi zmianami). Ponadto inwestycja uniemożliwia w przyszłości zmianę zagospodarowania na działce nr: 3159 z uwagi na niekorzystne oddziaływanie i zagrożenia zwiększonym hałasem i spalinami, stanowi utrudnienie dostępu do drogi publicznej z uwagi na zwiększone natężenie ruchu oraz zagrożenie bezpieczeństwa ruchu przy włączaniu się do drogi publicznej, a w konsekwencji obniża wartość działki nr 3159. Zwrócono także uwagę, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie wzięto pod uwagę negatywnego stanowiska Spółdzielni wyrażonego na rozprawie administracyjnej w dniu [...] 2004 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] 2005 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję w oparciu o przepisy art. 39, art. 40 ust. 1 i 3, art. 42 i art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15 poz. 412 ze zm.) w związku z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 ze zm.) i art. 138 § 1 k.p.a.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu został złożony w dniu [...] 2003 r., a więc przed wejściem w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80 poz. 717 ze zm.). Zgodnie z art. 85 ust. 1 tej ustawy do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem jej wejścia w życie stosuje się przepisy dotychczasowe. Słusznie więc organ I instancji procedował w oparciu o przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.

Obligatoryjne składniki decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wymienia w sposób wyczerpujący art. 42 ust. 1 ustawy z 1994 r. Są nimi: rodzaj inwestycji, warunki wynikające z planu zagospodarowania, z przepisów szczególnych, warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, linie rozgraniczające teren inwestycji na mapie w stosownej skali (załącznik graficzny do decyzji, opisany, aktualny) oraz okres ważności decyzji.

Miejscowy ogólny plan zagospodarowania Miasta S. utracił moc dnia 31 grudnia 2003 r., a teren inwestycji nie jest objęty żadnym planem zagospodarowania przestrzennego. Do tej sytuacji ma zastosowanie art. 44 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, który nakazuje poprzedzić wydanie decyzji WZiZT rozprawą administracyjną oraz niezaskarżalnym postanowieniem wojewody stwierdzającym zgodność planowanych warunków inwestycji z prawem. W niniejszej sprawie postępowanie przeprowadzono z zachowaniem powyższych warunków. W dniu [...] 2004 r. odbyła się rozprawa administracyjna, o której poinformowano strony postępowania. [...] 2004 r. Wojewoda wydał postanowienie nr [...] stwierdzające zgodność z prawem przedmiotowej decyzji.

Odnosząc się do zarzutu wycięcia drzew na przedmiotowej działce Kolegium wyjaśniło, iż nie może to być przedmiotem rozpatrywania w niniejszej sprawie, albowiem kwestie te regulowane są przez ustawę z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 92 poz. 880 ze zm.) i nie mają wpływu na przedmiotowe rozstrzygnięcie. Ponadto kwestie związane z ochroną środowiska wyjaśnione zostały w sporządzonym raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko znajdującym się w aktach sprawy i stanowiącym istotny element postępowania dowodowego. Kolegium zaznaczyło również, iż kwestia sąsiedztwa planowanej inwestycji - pogotowie ratunkowe, przedszkole, plac zabaw, domy jednorodzinne i bloki - nie ma bezpośredniego wpływu na wydanie decyzji o warunkach zabudowy, gdyż zgodnie z art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie organu odwoławczego taka właśnie sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie. Odnosząc się do zarzutu bezpodstawnej sprzedaży przedmiotowych działek przez byłego Burmistrza Kolegium zaznaczyło, że w chwili obecnej nie ma i nie może to mieć żadnego wpływu na przedmiotowe rozstrzygnięcie, tym bardziej, że strona ubiegająca się o wydanie decyzji WZiZT nie musi legitymować się tytułem prawnym do nieruchomości. Kolegium postanowiło oddalić wniosek dowodowy o przeprowadzenie wizji lokalnej wskazując, że art. 85 k.p.a. umożliwia przeprowadzenie tego dowodu jeżeli zachodzi taka potrzeba. W przedmiotowej sprawie wszelkie okoliczności podnoszone przez strony są organowi administracji znane i znajdują odzwierciedlenie w materialne dowodowym zebranym w aktach sprawy, a zatem przeprowadzenie wnioskowanego dowodu jest bezcelowe.

W kwestii zarzutu Spółdzielni dotyczącego lokalizacji w sąsiedztwie zbiorników podziemnych organ odwoławczy wyjaśnił, że przedmiotowa inwestycja, a co za tym idzie przedmiotowa decyzja nie narusza praw osób trzecich oraz nie może mieć wpływu na posadowione na działkach sąsiednich urządzenia. Zarzut naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. jest bezzasadny, bowiem problematyka ta nie podlega rozpoznaniu w postępowaniu o wydanie decyzji WZiZT, lecz dopiero na etapie postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę. Odnosząc się do zarzutu, że planowana inwestycja spowoduje utrudnienie dostępu do drogi publicznej oraz zagrożenie bezpieczeństwa ruchu przy włączaniu się do drogi publicznej z uwagi na zwiększone natężenie ruchu Kolegium wyjaśniło, iż przedmiotowa decyzja zawiera wszelkie niezbędne i wymagane prawem uzgodnienia - między innymi z Generalnym Dyrektorem Dróg Krajowych i Autostrad. Kolegium nie znalazło podstaw do kwestionowania ostatecznego postanowienia, które wiąże organ wydający decyzję w sprawie. W przedmiocie obniżenia wartości działki nr 3159 Kolegium wskazało, że nie może to być przedmiotem badania w niniejszej sprawie. Jeśli strona uważa, iż w wyniku działań inwestora poniesie lub poniosła jakąś szkodę majątkową, służą jej odrębne środki prawne dla dochodzenia swoich praw (np. powództwo do sądu powszechnego).

Powyższe rozstrzygnięcie zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J. C. W skardze złożonej przez pełnomocnika J. C. zarzucono naruszenie zarówno przepisów prawa materialnego, jak i procesowego. Zaskarżona decyzja narusza jego zdaniem art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, ustawę o ochronie przyrody oraz art. 85 k.p.a. W ocenie skarżącego w niniejszej sprawie istniała potrzeba przeprowadzenia wizji lokalnej w terenie. Ponadto zarzuca, że zaskarżona decyzja nie została poprzedzona szczegółową analizą wpływu inwestycji na środowisko naturalne, walory krajobrazowe oraz istniejące zagospodarowanie terenu, a sporządzony w sprawie raport o oddziaływaniu inwestycji na środowisko jest niekompletny. Brak w raporcie oceny wpływu wycięcia drzew na poziom zanieczyszczenia powietrza spowodowany przez samochody korzystające z planowanej stacji benzynowej, brak w nim również oceny wpływu inwestycji na istniejący zbiornik wodny wraz z terenami rekreacyjnymi. Obok terenu planowanej inwestycji jest pogotowie ratunkowe, przedszkole, plac zabaw dla dzieci. Na pobliskiej na drodze krajowej jest wiele wypadków, również śmiertelnych.

J. C. złożył także skargę osobiście. Twierdzi w niej, że zaskarżona decyzja powinna się opierać na przepisach ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 27 marca 2003 r., bowiem wniosek o wydanie decyzji wpłynął w maju 2003 r., a więc już po jej wejściu w życie. J. C. podkreśla także brak wizji lokalnej z udziałem stron.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację powołaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wycięcie drzew nie ma znaczenia dla ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, bowiem winno być rozpatrywane w trybie ustawy o ochronie przyrody. Prawidłowo ustalono, że zastosowanie w niniejszym postępowaniu winna mieć ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym i prawidłowo zastosowano przepisy tej ustawy. Nie było potrzeby przeprowadzania wizji lokalnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa materialnego, ani też naruszenia przepisów postępowania, które mogłyby powodować konieczność jej uchylenia lub stwierdzenia jej nieważności.

Zgodnie z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 ze zm.) do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia jej wejścia w życie stosuje się przepisy dotychczasowe. Ustawa ta weszła w życie 11 lipca 2003 r., a zatem słusznie wniosek złożony w maju 2003 r. był rozpatrywany w oparciu o przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15 poz. 412 ze zm.).

Wszelkie wymagania tej ustawy, jak również innych ustaw zostały spełnione.

Przed wydaniem decyzji zgodnie z art. 40 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym uzyskano wymagane prawem uzgodnienia i opinie. Decyzja organu I instancji została poprzedzona:

- postanowieniem Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] 2003 r. znak [...]- wydanym na podstawie m. in. art. 35 ust. 4 ustawy o drogach publicznych pozytywnie opiniującym przedmiotową inwestycję z zastrzeżeniem spełnienia określonych warunków,

- postanowieniem Starosty Powiatowego (jako organu ochrony środowiska) z dnia [...] 2004 r. znak [...]- wydanym na podstawie m. in. art. 48 prawa ochrony środowiska o pozytywnym uzgodnieniu inwestycji na etapie WZiZT z zastrzeżeniem spełnienia określonych warunków,

- postanowieniem Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] 2004 r. znak [...]- wydanym na podstawie m. in. art. 48 ust. 2 pkt 2 i art. 57 ust. 1 prawa ochrony środowiska o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych z określonymi szczegółowo zaleceniami.

To ostatnie postanowienie zostało zaskarżone m. in. przez J. C. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny postanowieniem z dnia [...] 2004 r. znak [...] utrzymał je w mocy.

Instytucja uzgodnień ma na celu zapewnienie oceny planowanej inwestycji pod kątem jej zgodności z wymogami poszczególnych ustaw. O ile bowiem organ wydający decyzję WZiZT nie jest kompetentny do oceny zgodności inwestycji na przykład z wymogami ochrony środowiska, o tyle wymóg zaopiniowania przez organ ochrony środowiska czy też inspektora sanitarnego daje gwarancję, że te wyspecjalizowane organy administracji dogłębnie zbadają zgodność planowanej inwestycji ze szczegółowymi regulacjami ustaw w zakresie swoich kompetencji. Z kolei organ uprawniony do wydania decyzji WZiZT nie ma kompetencji do kwestionowania stanowiska organów wydających uzgodnienia i opinie.

Stosując się do obowiązku nałożonego przez art. 46 ust. 1, ust. 3 i ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2001 r. Nr 62 poz. 627 ze zmianami) przeprowadzono postępowanie w sprawie oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko. Dla inwestycji polegających na budowie instalacji do magazynowania lub dystrybucji ropy naftowej, produktów rafinacji ropy naftowej lub substancji chemicznych, w tym stacji paliw, na podstawie § 3 pkt 12 lit. c) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 179 poz. 1490) może być wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko. Zakres raportu został zdefiniowany w art. 52 ust. 1 i 3 ustawy Prawo ochrony środowiska. Sporządzony w niniejszej sprawie raport spełnia wymagania tego przepisu. Z treści raportu wynika zaś, że przy zachowaniu odpowiednich warunków planowana inwestycja nie będzie przekraczała norm dotyczących ochrony środowiska, a co za tym idzie nie będzie w negatywny sposób oddziaływała na zdrowie osób trzecich. Ewentualne ponadnormatywne oddziaływanie będzie zamykać się w granicach terenu działki stanowiącego własność przedsiębiorcy. Inwestycja nie spowoduje przekroczenia dopuszczalnych stężeń zanieczyszczeń powietrza atmosferycznego i poziomu hałasu przenikającego do środowiska.

Zarzut niekompletności tego raportu należy ocenić jako bezzasadny. Z raportu wynika, że "lokalizacja obiektu i zakres planowanych robót nie powodują konieczności likwidacji istniejącej zieleni średniej i wysokiej" (str. 14 raportu). Inwestycja nie wymaga więc wycięcia żadnych drzew z terenu nieruchomości. Tym samym zarzut pominięcia w raporcie wpływu wycięcia drzew na środowisko nie może zostać uwzględniony. To, czy jakiekolwiek drzewa zostały wycięte przed wydaniem decyzji WZiZT nie podlega ocenie w postępowaniu zmierzającym do wydania tej decyzji. Bezzasadny jest również zarzut braku w raporcie oceny wpływu inwestycji na istniejący zbiornik wodny wraz z terenami rekreacyjnymi. Raport zawiera bowiem stwierdzenie, że inwestycja nie wpłynie na sposób zagospodarowania terenu i użytkowania ziemi wokół działki, nie będzie wpływać na stan wód powierzchniowych i podziemnych oraz nie spowoduje pogorszenia stanu środowiska w rejonie lokalizacji.

Wobec braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zgodnie z wymogami art. 44 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym przeprowadzono rozprawę administracyjną, a projekt decyzji został przesłany Wojewodzie w celu stwierdzenia ich zgodności z prawem (art. 40 ust. 2 i art. 44 ust. 2 powołanej ustawy). Początkowo Wojewoda postanowieniem z dnia [...] 2004 r. znak [...] stwierdził niezgodność przedstawionych mu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z prawem m. in. ze względu na fakt sporządzenia projektu decyzji przez osobę nieposiadającą uprawnień urbanistycznych oraz nieodniesienie się przez organ I instancji do złożonych w trakcie postępowania uwag i zastrzeżeń odnośnie planowanej inwestycji. Po usunięciu przez Burmistrza S. wszystkich stwierdzonych niezgodności Wojewoda postanowieniem z [...] 2005 r. znak [...] stwierdził zgodność z prawem przedstawionych mu tym razem warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 44 ust. 3 i 4 powołanej w poprzednim zdaniu ustawy).

Decyzja I instancji zawiera wszystkie niezbędne składniki wymienione w art. 42 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

Wszystkie osoby zainteresowane miały zapewniony udział w postępowaniu na każdym jego etapie, miały możliwość wypowiedzenia się na temat przeprowadzonych dowodów i składania wniosków dowodowych. W szczególności strony miały możliwość uczestniczenia w rozprawie administracyjnej i zaskarżania wydanych w sprawie postanowień incydentalnych, a zastrzeżenia stron odnośnie do planowanej inwestycji zostały przez organ I instancji rozpatrzone w uzasadnieniu decyzji.

Nieprzeprowadzenie wizji lokalnej nie stanowi naruszenia zasady czynnego udziału stron w postępowaniu, ani też nie uzasadnia zarzutu niewyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności. Sąd całkowicie podziela ocenę organu odwoławczego o zbędności tego dowodu dla niniejszego postępowania. Postępowanie poprzedzające wydanie decyzji WZiZT służy ocenie planowanej inwestycji pod kątem jej zgodności z przepisami prawa. Oceny takiej można dokonać poprzez porównanie zgromadzonych w aktach dokumentów i zarzutów podnoszonych przez strony z obowiązującymi przepisami. Sposób zagospodarowania nieruchomości otaczających działki objęte wnioskiem nie jest sporny i nie ma potrzeby przeprowadzania oględzin na tę okoliczność.

Wbrew twierdzeniom skarżącego dowód z oględzin nie ma żadnego wpływu na ocenę planowanej inwestycji pod kątem jej zgodności z wymogami ochrony środowiska. Bezpodstawny jest także zarzut, że zaskarżona decyzja nie została poprzedzona szczegółową analizą wpływu inwestycji na środowisko naturalne, walory krajobrazowe oraz istniejące zagospodarowanie terenu. Prawo ochrony środowiska wymaga przeprowadzenia postępowania w zakresie wpływu inwestycji na środowisko i jednocześnie określa zakres takiego postępowania. Polega ono na sporządzeniu raportu oddziaływania i na uzgodnieniu inwestycji z organem ochrony środowiska oraz inspektorem sanitarnym. Warunki te zostały spełnione. Analiza wpływu inwestycji na środowisko naturalne w zakresie wymaganym przez przepisy prawa została zawarta w raporcie o oddziaływaniu inwestycji na środowisko. Ustalenia raportu zostały uwzględnione w decyzji I instancji. Dalsze analizowanie tej kwestii było całkowicie zbędne w niniejszym postępowaniu. Wobec spełnienia warunków ustalonych w ustawie Prawo ochrony środowiska organ wydający decyzję nie może - wbrew ustaleniom kompetentnych organów, na podstawie oględzin oraz w oparciu o stanowisko stron - przyjąć, że planowana inwestycja zagraża środowisku w sposób, który wyklucza jej realizację. Ustalenie takie byłoby dowolne i przekraczałoby kompetencje organu I instancji.

Pełnomocnik skarżącego wskazał w sposób ogólny na naruszenie przepisów ustawy o ochronie przyrody, nie konkretyzując który jej przepis został naruszony, ani też na czym to naruszenie ma polegać. Tymczasem w decyzji I instancji wskazano, że inwestycja winna uwzględniać przepisy tej ustawy: istniejącą zieleń i drzewostan należy w maksymalnym stopniu chronić, prace prowadzone w pobliżu drzew winny być poprzedzone zabiegami zabezpieczającymi je przed negatywnym wpływem prac ziemnych, a usunięcie drzew lub krzewów co do zasady winno być poprzedzone uzyskaniem zezwolenia burmistrza. Przeprowadzając kontrolę zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów tej ustawy.

Podnoszona w skardze okoliczność, że obok terenu planowanej inwestycji jest pogotowie ratunkowe, przedszkole i plac zabaw dla dzieci nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia. Nie sposób ustalić dlaczego istnienie tych instytucji miałoby wykluczać zlokalizowanie w ich pobliżu stacji benzynowej, skoro z raportu o oddziaływaniu tej inwestycji na środowisko wynika, że nie spowoduje ona pogorszenia stanu środowiska w rejonie lokalizacji, a żaden przepis obowiązującego prawa nie zakazuje funkcjonowania stacji benzynowych w pobliżu powyższych instytucji. Argument dotyczący wzmożonego ruchu pojazdów na pobliskiej drodze krajowej oraz częstych wypadków także nie może zostać uwzględniony. Słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy, że zaskarżona decyzja została poprzedzona uzgodnieniem z Generalnym Dyrektorem Dróg Publicznych i Autostrad w zakresie dwóch możliwych wariantów dojazdu do stacji benzynowej. Skoro zarządca drogi krajowej nr 44 wskazał możliwości obsługi komunikacyjnej "biorąc przy tym pod uwagę priorytetową dla tego organu kwestię bezpieczeństwa ruchu drogowego" (cytat z uzasadnienia postanowienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] 2003 r.), to nie można odmówić wydania wnioskowanej decyzji z powodu zagrożenia ruchu drogowego.

Zarzut naruszenia art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym jest bezpodstawny. Jak wskazują powyższe wywody zamierzenie objęte wnioskiem jest zgodne z przepisami prawa.

W ocenie Sądu powyższe okoliczności potwierdzają prawidłowe zastosowanie przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, kodeksu postępowania administracyjnego, przepisów prawa ochrony środowiska oraz innych przepisów mających zastosowanie w niniejszej sprawie, a wymienionych w uzasadnieniu decyzji I instancji. Trzeba zwrócić uwagę, że ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest dopiero pierwszym - bardzo ogólnym etapem procesu inwestycyjnego, a konkretyzacja projektowanej inwestycji następuje dopiero na etapie postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Biorąc pod uwagę wymienione okoliczności należało skargę oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).