Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 868/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-03-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1 pkt 3, art. 6 ust. 3, art. 65 ust. 1 i 1a
journal: Dz.U. 2004 nr 29 poz 257
law: Ustawa z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym
article: par. 3 ust. 1, par. 4 ust. 1 - 2, 4 - 5
journal: Dz.U. 2004 nr 87 poz 825
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński /sprawozdawca/, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Owsińska - Gwiazda, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz – Nowak, Protokolant Referent – stażysta Urszula Sieradz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2015 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3) zasądza od Dyrektora Izby Celnej w W. na rzecz skarżącego A. B. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

1. Zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2014 r., po rozpatrzeniu odwołania A B (dalej: "skarżący"), Dyrektor Izby Celnej w W (dalej: "organ odwoławczy" lub "Dyrektor IC") utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego

w R (dalej: "organ I instancji" lub "Naczelnik UC") z [...] listopada 2013 r. Przedmiotem tych decyzji było określenie skarżącemu zobowiązania w podatku akcyzowym za maj 2006 r. (... zł). Jako podstawę materialnoprawną decyzji Dyrektor IC wskazał między innymi art. 4 ust. 1 pkt 3, art. 6 ust. 3, art. 65 ust. 1 i ust. 1a ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257

ze zm.; dalej: "u.p.a."), a także § 3 ust. 1, § 4 ust. 1 – 2 oraz ust. 4 – 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz. U. z 2004 r. nr 87, poz. 825 ze zm.; dalej: "rozporządzenie").

2. Stan faktyczny.

2.1. Naczelnik UC, w wyniku postępowania prowadzonego w 2008 r., decyzją

z [...] kwietnia 2009 r. określił skarżącemu zobowiązanie w podatku akcyzowym za maj 2006 r. (... zł). Odmówił wówczas skarżącemu skorzystania z preferencyjnej stawki tego podatku z tytułu sprzedaży oleju opałowego, gdyż uznał, że skarżący nie przekazał w terminie oświadczeń nabywców oleju o jego przeznaczeniu na cele opałowe zgodnie z wymogami § 4 ust. 1 rozporządzenia. Przyjął nadto od nabywców oleju oświadczenia o jego przeznaczeniu, które nie odpowiadały wymogom przewidzianym w § 4 ust. 2 pkt

1 – 6 rozporządzenia. Nie zweryfikował danych zawartych w tych oświadczeniach, wbrew ciążącemu na nim ustawowemu obowiązkowi. Nie dokonał także wpłaty należnego podatku akcyzowego z tytułu sprzedaży ww. towaru. Powyższa decyzja została doręczona 29 kwietnia 2009 r. K K.

Od tej decyzji skarżący wniósł odwołanie, które postanowieniem z 4 grudnia 2009 r. Dyrektor IC pozostawił bez rozpatrzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Warszawie (dalej także jako "WSA" lub "Sąd") prawomocnym wyrokiem z 4 listopada 2010 r. (sygn. akt VIII SA/Wa 181/10) uchylił ww. postanowienie. Stwierdził bowiem, że decyzja wymiarowa organu I instancji nie weszła do obrotu prawnego, gdyż została doręczona osobie nieuprawnionej do jej odbioru (K K jako rzekomemu pełnomocnikowi skarżącego).

Ponownie rozpoznając sprawę, Dyrektor IC postanowieniem z [...] kwietnia 2011 r. stwierdził niedopuszczalność odwołania, gdyż uznał, że decyzja Naczelnika UC

z [...] kwietnia 2009 r. nie została skutecznie doręczona. Czyli nie weszła do obrotu prawnego. WSA w Warszawie wyrokiem z 2 grudnia 2011 r. (sygn. akt VIII SA/Wa 550/11) oddalił skargę. Podzielił przy tym stanowisko Dyrektora IC, że ww. decyzja Naczelnika UC nie funkcjonuje w obrocie prawnym z powodu wadliwego jej doręczenia skarżącemu.

2.2. Naczelnik UC, po ponownym przeprowadzeniu postępowania podatkowego ustalił, że skarżący w przedmiotowym okresie prowadził działalność gospodarczą (Przedsiębiorstwo "J" A B), w ramach której dokonywał sprzedaży oleju opałowego, pobierając od nabywców oświadczenia, o których mowa w § 4 ust. 1 – 2 rozporządzenia. Zdaniem organu, treść jednego oświadczenia nie spełniała wymogów przewidzianych w powołanych wyżej przepisach, niezbędnych do zastosowania obniżonej stawki podatku akcyzowego. Decyzją z [...] listopada 2013 r. Naczelnik UC określił zatem skarżącemu zobowiązanie z tytułu podatku akcyzowego za maj 2006 r. odmawiając mu prawa do zastosowania preferencyjnej stawki podatku. Zauważył przy tym, że skarżący nie zadeklarował i nie dokonał wpłaty należnego podatku akcyzowego z tytułu sprzedaży oleju opałowego przeznaczonego na inne potrzeby.

2.3. W odwołaniu od tej decyzji, skarżący między innymi zarzucił:

- nieuwzględnienie przedawnienia;

- wadliwą wykładnię przepisów prawa materialnego poprzez obciążenie skarżącego skutkami wadliwie wypełnionych przez nabywców oświadczeń o przeznaczeniu oleju opałowego w sytuacji, gdy nie miał prawnych możliwości ich weryfikacji;

- błędne powoływanie się na dokumenty, które nie weszły do obrotu prawnego;

- nieprawidłowe zastosowanie przepisów § 4 ust. 2 pkt 1 – 6 rozporządzenia, które weszły w życie w 2009 r. a postępowanie dotyczyło 2006 r.,

- stronnicze przesłuchiwanie świadków, tj. nabywców oleju oraz nieuwzględnienie tego, że zeznawali oni o zakupach oleju na stacji paliw w S, gdy zakwestionowane oświadczenia dotyczyły zakupów oleju na stacji paliw skarżącego w W.

2.4. Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, Dyrektor IC przedstawił przebieg postępowania w sprawie i powołał się na zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, potwierdzający wadliwość oświadczeń składanych przez nabywców oleju opałowego odnośnie jego przeznaczenia na cele grzewcze. Wskazał na swoje obowiązki jako organu odwoławczego oraz powołał się na przepisy art. 70 § 1, § 4, § 6 pkt 1 i pkt 4, § 7 pkt 1 oraz § 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.; dalej: "Op"). Powołał się na pismo Naczelnika UC z 20 marca 2014 r., z którego wynika, że zastosowany wobec skarżącego środek egzekucyjny doprowadził do przerwania biegu terminu przedawnienia, który upływał 31 grudnia 2011 r., zgodnie z art. 70 § 4 Op. Naczelnik UC wydał bowiem [...] sierpnia 2008 r. decyzję o zabezpieczeniu wykonania zobowiązań na majątku skarżącego i określił przybliżoną kwotę zobowiązań za poszczególne miesiące 2006 r. (... zł wraz z odsetkami). Na podstawie tej decyzji wystawiono zarządzenie zabezpieczenia i zastosowano środek egzekucyjny w postaci zajęcia prawa majątkowego (wierzytelności z rachunku bankowego). Skarżący o tym fakcie został powiadomiony ze skutkiem doręczenia 25 grudnia 2008 r. Następnie Naczelnik UC decyzjami z [...] kwietnia 2009 r., w tym w niniejszej sprawie, określił skarżącemu zobowiązania z tytułu podatku akcyzowego za poszczególne miesiące 2006 r., a także wezwał skarżącego do uiszczenia zaległości podatkowych z nich wynikających.

Powyższe decyzje (z [...] kwietnia 2009 r.) wpłynęły do Wydziału Egzekucji 15 maja 2009 r. Czyli po upływie terminu do spełnienia przesłanki z art. 154 § 4 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnych w administracji (w brzmieniu wówczas obowiązującym). Z tej przyczyny Dyrektor IC przyjął, że w niniejszej sprawie doszło do przekształcenia zajęcia zabezpieczającego w zajęcie egzekucyjne. W toku postępowania egzekucyjnego (maj 2009 r.) wystawiono zawiadomienie o zajęciu wierzytelności. Zawiadomieniem z tego samego dnia organ egzekucyjny zajął środki pieniężne zabezpieczone uprzednio w toku postępowania zabezpieczającego. Odpisy tytułów wykonawczych wraz z ww. zawiadomieniem o zajęciu wierzytelności zostały doręczone skarżącemu 16 czerwca 2009 r., który 27 listopada 2009 r. wpłacił na konto Izby Celnej w Warszawie kwotę [...] zł, powodując uregulowanie w całości zaległości objętych przedmiotowym tytułem wykonawczym. Organ uznał, że nastąpiło przerwanie biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 4 Op. Przyjął, że termin ten rozpoczął swój bieg na nowo od 16 czerwca 2009 r.

Dyrektor IC zauważył również, że postanowieniem z 15 czerwca 2009 r. wszczęte zostało dochodzenie w sprawie o przestępstwo skarbowe z art. 54 § 2 i 1 kks

w związku z art. 6 § 2 kks. Zawiadomieniem z 12 grudnia 2013 r. Naczelnik UC poinformował nadto skarżącego o tym, że termin przedawnienia przedmiotowych zobowiązań podatkowych uległ zawieszeniu z dniem 15 czerwca 2009 r. na skutek wystąpienia przesłanki, o której mowa w art. 70 § 6 pkt 1 Op. Zawiadomienie zostało doręczone skarżącemu 23 grudnia 2013 r.

Dyrektor IC zauważył, że na skutek realizacji zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego (wierzytelność z rachunku bankowego) i dokonanej przez skarżącego wpłaty, zobowiązanie w podatku akcyzowym wygasło, zgodnie z art. 59 § 1 pkt 1 Op.

Zarzuty odwołania Dyrektor IC uznał za chybione, powołując się na poglądy prawne zaprezentowane w wyroku NSA z 13 lutego 2014 r., sygn. akt I GSK 659/12, cytując obszernie jego fragmenty (zob. s. 32 – 33 zaskarżonej decyzji).

3.1. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powołaną wyżej decyzję Dyrektora IC w Warszawie. W skardze podniósł zarzut przedawnienia. Wniósł o "oddalenie decyzji jako niezgodnej ze stanem prawnym i faktami". Wystąpił o powtórne przesłuchania świadków i "oddalenie" wszystkich dowodów z przesłuchań świadków, w których to pytaniach organ podatkowy pierwszej instancji wprowadził w błąd świadków odnośnie miejsca zakupu oleju opałowego.

3.2. Odpowiadając na skargę, Dyrektor IC podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wystąpił o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż organy nie wykazały, że zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w zaskarżonej decyzji, nie uległo przedawnieniu.

4.1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji (podatkowe) w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "u.p.p.s.a."). Dodać należy, że zgodnie z art. 134 § 1 u.p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

4.2. Podstawową kwestią, którą rozważył Sąd rozpoznając sprawę niniejszą, jest możliwość wydania decyzji wymiarowej z uwagi na wskazywane przez skarżącego przedawnienie jego zobowiązań podatkowych. W ocenie Sądu, Dyrektor IC nie wykazał, że doszło do przerwania lub zawieszenia biegu terminu przedawnienia, zaś organ

I instancji tą kwestią w ogóle się nie zajmował. Należało zatem wyeliminować z obrotu prawnego zaskarżoną decyzję jako wydaną z naruszeniem przepisów postępowania podatkowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy.

5.1. Jak słusznie zauważył organ odwoławczy, jeżeli nie nastąpiły okoliczności przewidziane w przepisach art. 70 § 4 i § 6 pkt 1 Op (przerwa lub zawieszenie biegu terminu przedawnienia), to do przedawnienia przedmiotowych w sprawie zobowiązań doszłoby z końcem 2011 r.

Należy zauważyć, że wygaśnięcie zobowiązania podatkowego na skutek faktycznego zapłacenia zaległości podatkowych przez skarżącego, jak miało to miejsce w sprawie niniejszej, nie czyni indyferentną dla orzekania o zobowiązaniach podatkowych kwestii przedawnienia. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny

w wyroku 7 sędziów z dnia 28 czerwca 2010 r., sygn. akt I FPS 5/09: "W sytuacji gdy zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług wygasło wskutek zapłaty (art. 59 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej), nie można po upływie terminu przedawnienia określonego w art. 70 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, wbrew interesowi prawnemu podatnika, orzekać o wysokości tego zobowiązania podatkowego." Teza ta ma w pełni zastosowanie do przedmiotowego w sprawie niniejszej zobowiązania w podatku akcyzowym. Okoliczność, że podatnik wpłacił podatek, nie może w znaczący sposób pogorszyć sytuacji prawnej tego podmiotu w porównaniu z podatnikiem, który nie zrealizował swojego obowiązku podatkowego. Wykładnia przepisu art. 70 § 1 Op nie może dyskryminować podatnika, który wywiązuje się ze swoich obowiązków uiszczając daninę publicznoprawną, a preferować tych podatników, którzy tych obowiązków nie realizują. Sprzeciwia się temu zasada równości, wyrażona w art. 32 ust. 1 Konstytucji. O tym, czy dana decyzja jest korzystna, czy też pogarsza sytuację podatnika, nie decydują tylko skutki decyzji dla konkretnego zobowiązania podatkowego, ale wszystkie konsekwencje dla sytuacji prawnej podatnika.

5.2. Organ odwoławczy wywodzi, że 16 czerwca 2009 r. doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia z uwagi na to, że:

1) Naczelnik UC wydał [...] sierpnia 2008 r. decyzję o zabezpieczeniu wykonania zobowiązań podatkowych na podstawie art. 33 Op i na podstawie tej decyzji zarządzenie zabezpieczenia skutkujące zabezpieczeniem w grudniu 2008 r kwoty [...] z rachunku bankowego skarżącego;

2) Na skutek wydania decyzji określającej przedmiotowe zobowiązanie podatkowe

z dnia [...] kwietnia 2009 r. (wspomnianej wyżej), która to decyzja wpłynęła do Wydziału Egzekucji Urzędu Celnego 15 maja 2009 r., doszło do przekształcenia zajęcia zabezpieczającego w zajęcie egzekucyjne zgodnie z art. 154 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej: u.p.e.a.)

3) W maju 2009 r. został wystawiony tytuł wykonawczy na podstawie decyzji

z [...] kwietnia 2009 r., na podstawie którego wystawiono zawiadomienie o zajęciu

i zajęto w ten sposób środki pieniężne zabezpieczone jak wyżej;

4) Odpis tytułu wykonawczego wraz z zajęciem został doręczony skarżącemu 16 czerwca 2009 r., co w ocenie organu odwoławczego spowodowało przerwanie biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej.

Zdaniem Sądu, takie stanowisko Dyrektora IC nie znajduje podstaw prawnych oraz faktycznych. W sprawie nie doszło do przekształcenia zajęcia zabezpieczającego w zajęcie egzekucyjne. Zgodnie z art. 154 § 4 u.p.a w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2009 r., to jest przed zmianą nadaną ustawą z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 209

z 2008 r. poz. 1318, dalej: "ustawa zmieniająca z 7 listopada 2008 r."), zajęcie zabezpieczające przekształca się w zajęcie egzekucyjne z dniem wygaśnięcia decyzji,

o której mowa w art. 33a i 33b Op, pod warunkiem że organ ten wystawi tytuł wykonawczy nie później niż przed upływem 14 dni od dnia wygaśnięcia decyzji lub od dnia doręczenia upomnienia, jeżeli doręczenie to było wymagane.

Z kolei zgodnie z art. 33a § 1 pkt 2 Op, decyzja o zabezpieczeniu wydana

na podstawie art. 33 (a więc wspomniana wyżej decyzja Naczelnika UC z 1 sierpnia 2008 r. o zabezpieczeniu), wygasa z dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego.

Należy zauważyć, że do decyzji o zabezpieczeniu i jej skutków (decyzji z sierpnia 2008 r. o zabezpieczeniu w trybie art. 33 Op), w tym co do przekształcenia zajęcia zabezpieczającego w zajęcie egzekucyjne, miały zastosowanie przepisy u.p.e.a. sprzed zmiany dokonanej ustawą zmieniającą z 7 listopada 2008 r. z uwagi na treść art. 9 tej ustawy zmieniającej, zgodnie z którym do wykonywania decyzji doręczonych przed dniem wejścia w życie ustawy (przed 1.01.2009 r.) stosuje się przepisy ustaw zmienianych w art. 1 i 2 (to jest Op i u.p.e.a.) w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie tej ustawy. Zgodnie z art. 7 tej ustawy zmieniającej, do przedawnienia zobowiązań podatkowych powstałych przed dniem wejścia w życie tej ustawy nie stosuje się art. 70 § 6 pkt 4 oraz § 7 pkt 4 i 5 ustawy zmienianej (Ordynacji podatkowej) w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą. Tak więc w stosunku do przedmiotowych

w sprawie zobowiązań, czynności związane z zabezpieczeniem nie powodowały zawieszenia biegu terminu przedawnienia.

Skoro nie doszło do skutecznego doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania (wspominanej wyżej decyzji Naczelnika UC z 9 kwietnia 2009 r.) co ustalił wcześniej Sąd we wspomnianym wyżej wyroku i co zostało przyjęte przez organy obu instancji, to jest decyzji, o jakiej mowa w art. 33a § 1 pkt 2 Op, tym samym nie wygasła decyzja o zabezpieczeniu z 1 sierpnia 2008 r., a więc nie doszło do przekształcenia zajęcia zabezpieczającego w zajęcie egzekucyjne na podstawie art. 154 § 4 u.p.e.a.

Tytuł wykonawczy z 22 maja 2009 r. nie mógł zatem być wystawiony w związku

z przekształceniem zajęcia zabezpieczającego w zajęcie egzekucyjne. Nie mógł też być wystawiony na podstawie decyzji organu I instancji z [...] kwietnia 2009 r., gdyż decyzja ta nie została doręczona, a także z uwagi na treść art. 239a Op (decyzja nieostateczna nie podlega wykonaniu, o ile nie nadano jej rygoru natychmiastowej wykonalności).

Wadliwe jest zatem stanowisko Dyrektora IC, że 16 czerwca 2009 r. doszło

do przerwania biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 4 Op i że od tej daty zaczął biec od nowa 5-letni termin przedawnienia.

5.3. Organ odwoławczy wskazał też, że nastąpiło z dniem 23 grudnia 2013 r. zawieszenie biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 Op z uwagi na wszczęcie postępowania karnego – skarbowego dotyczącego przedmiotowego zobowiązania podatkowego, o czym Naczelnik UC powiadomił skarżącego zawiadomieniem z 12 grudnia 2013 r. wydanym w trybie art. 70c Op, które to zawiadomienie jakoby zostało doręczone skarżącemu w dniu 23 grudnia 2013 r.

Zdaniem Sądu, nie może dojść do zawieszenia biegu terminu przedawnienia, jeśli ten termin już upłynął. Skoro Dyrektor IC nie wykazał, by doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia, to przy braku innych przyczyn zawieszenia biegu terminu przedawnienia lub jego przerwania, przedawnienie nastąpiłoby z końcem 2011 r. i bieg terminu przedawnienia po tej dacie nie mógłby ulec zawieszeniu. Jednak nie wykluczając innych, dotychczas nieujawnionych przyczyn przerwania lub zawieszenia biegu terminu przedawnienia przed końcem 2011 r., należy wskazać, że organ odwoławczy nie wykazał, by doszło do doręczenia skarżącemu zawiadomienia z 12 grudnia 2013 r. Dowodem tego doręczenia ma być potwierdzenie odbioru przesyłki pocztowej. Jednak z dowodu tego wynika, że przesyłki tej nie odebrał skarżący, lecz K K (rzekomy pełnomocnik). Na potwierdzeniu odbioru napisano przy tym adnotację, że skarżący odebrał przesyłkę osobiście. Dyrektor IC nie wyjaśnił tych wątpliwości (rozbieżności). Wskazywane wyżej uchybienia powodują zdaniem Sądu, że nie został spełniony wymóg prawidłowego doręczenia przewidziany w przepisach art. 144 – 152 Op.

5.4. Zdaniem Sądu, w świetle powyższych rozważań uznać należy, że decyzja Dyrektora IC została wydana z naruszeniem przepisów postępowania podatkowego, czyli art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 Op w związku z przepisami art. 70

§ 1, § 4 i § 6 pkt 1 Op. Naruszone bowiem zostały wskazane wyżej przepisy prawa materialnego dotyczące przerwania biegu terminu przedawnienia przez zastosowanie przepisów w innym brzmieniu od obowiązującego w przedmiotowej sprawie, a także poprzez błędne przyjęcie przez Dyrektora IC, że w sprawie doszło do przekształcenia zajęcia zabezpieczającego w zajęcie egzekucyjne. Powyższe uchybienia mają istotny wpływ na wynik sprawy. Wystąpiły zatem przesłanki, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit c) u.p.p.s.a., uzasadniające uchylenie zaskarżonej decyzji. W aktach sprawy brak jest bowiem dowodów potwierdzających skuteczne przerwanie lub zawieszenie biegu terminu przedawnienia.

6. Za zasadne Sąd uznał zarzuty skargi w części, o której mowa wyżej, czyli dotyczące ewentualnego przedawnienia zobowiązań podatkowych skarżącego. Tym samym za przedwczesne Sąd uznał odnoszenie się w sposób wiążący do wszystkich zarzutów skargi. Szczególnie dotyczących wskazywanych przez autora skargi uchybień materialnoprawnych.

7. Ponownie rozpoznając sprawę Dyrektor IC obowiązany będzie uwzględnić powyższe rozważania. W pierwszej kolejności należy zatem ustalić, czy istnieje podstawa do kontynuowania postepowania podatkowego w niniejszej sprawie, czy też zastosowanie w sprawie znajdzie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) w związku z art. 208 § 1 Op. Jeżeli zobowiązanie podatkowe skarżącego nie uległo przedawnieniu, to Dyrektor IC obowiązany będzie uwzględnić wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 12 lutego 2015 r. sygn. akt SK 14/12 i przedstawić stosowne rozważania na tle poglądów prawnych wyrażonych w tym wyroku, pomimo tego, że powyższy wyrok dotyczy stanu prawnego obowiązującego w latach poprzedzających 2006 r.

8. Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz lit. c) u.p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. Zakres,

w jakim uchylony akt nie może być wykonany, Sąd określił zgodnie z art. 152 u.p.p.s.a. (pkt 2). O zwrocie kosztów postępowania Sąd postanowił mocą art. 200, art. 205

§ 2 oraz art. 209 u.p.p.s.a. w związku z § 6 pkt 1 oraz § 18 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), gdyż strona skarżąca reprezentowana była przed Sądem przez adwokata. Na łączną kwotę przysługujących do zwrotu stronie skarżącej kosztów postępowania Sąd zaliczył 431 zł tytułem wpisu stosunkowego od skargi oraz 2400 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego (razem 2831 zł, jak w punkcie trzecim sentencji wyroku).