Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1977/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-10-06 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i par. 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski po rozpoznaniu w dniu 6 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G. L. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wycofania z obrotu produktów niezgodnych z wymaganiami powiadomienia konsumentów o stwierdzonych niezgodnościach oraz odkupienia tych produktów na żądanie osób, które faktycznie nimi władają postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

G. L., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wycofania z obrotu produktów niezgodnych z wymaganiami powiadomienia konsumentów o stwierdzonych niezgodnościach oraz odkupienia tych produktów na żądanie osób, które faktycznie nimi władają.

W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek strona wskazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi do nieodwracalnych skutków, wpływających na renomę firmy skarżącej, bowiem jeżeli skarżąca ogłosi w prasie, o zasięgu ogólnopolskim, że produkowane przez nią kamizelki zostały uznane za niezgodne z zasadniczymi wymaganiami, a przy tym odkupi sprzedane kamizelki i wycofa je z obrotu, wówczas decyzja ta będzie nieodwracalna. Zdaniem skarżącej ponowne wprowadzenie kamizelek do obrotu niemiałoby w takim przypadku znaczenia, albowiem konsumenci mając świadomość, że UOKiK uznał kamizelki za niezgodne z wymaganiami, nie będą już zainteresowani ich zakupem. Negatywna opinia, która może utrwalić się w świadomości konsumentów, ale też w opinii publicznej, do której trafiłoby ogłoszenie, rodzi niebezpieczeństwo, że sprzedaż wyrobów skarżącej znacznie spadnie, co w konsekwencji doprowadzi do trudności finansowych. Skarżąca podkreśliła, że obecne oznakowanie kamizelek oraz informacja na stronie internetowej jest jednoznaczna i nie powoduje żadnego ryzyka wprowadzenia konsumentów w błąd. W jej ocenie, to nie konsumenci mogą ponieść szkodę związaną z użytkowaniem kamizelek, ale skarżąca, która poprzez wykonanie decyzji może popaść w istotne trudności gospodarcze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej cytowanej jako "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty. Oznacza to, że Sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje stronę

do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia, przy czym uprawdopodobnienie nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony. Sąd musi opierać się

na materiale pozwalającym zająć stanowisko. Ciężar uprawdopodobnienia spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń.

Możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie oznacza, że Sąd jest zobligowany w każdym przypadku – niezależnie od okoliczności sprawy – uwzględnić wniosek strony skarżącej. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności

i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny Sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2008, s. 335 i n.).

Na stronie składającej wniosek w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. ciąży obowiązek wykazania, że zachodzą warunki uzasadniające wstrzymanie określonego aktu. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności. Nie jest wystarczające powtórzenie we wniosku treści przepisu. Rzeczą Sądu jest zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają lub nie za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Przy takim badaniu wniosku i argumentów strony Sąd winien dodatkowo rozważyć z urzędu, czy nie zachodzą inne okoliczności uzasadniające wniosek.

W ocenie Sądu, skarżąca w niniejszej sprawie uprawdopodobniła wystąpienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Charakter przedmiotowej sprawy przemawia za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, bowiem jej wykonanie realnie może spowodować trudne do odwrócenia skutki, jakimi będzie utrata renomy firmy, co w konsekwencji skutkować będzie brakiem zainteresowania konsumentów produktami skarżącej. Także odkupienie już sprzedanych kamizelek może wywołać po stronie skarżącej znaczną szkodę i trudne do odwrócenia skutki ponieważ po ewentualnym wyeliminowaniu zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego nie będzie możliwe przywrócenie stanu poprzedniego. Wykonanie zaskarżonej decyzji na obecnym etapie może więc doprowadzić do likwidacji przedsiębiorstwa skarżącej i utraty miejsc pracy zatrudnionych pracowników.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.