Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 471/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2010-11-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 82
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Andrzej Wawrzyniak Sędzia WSA - Alicja Palus Sędzia WSA -Anna Siedlecka /sprawozdawca/ Protokolant - Magda Mikus po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 listopada 2010 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 5 maja 2010 r. Nr [...] w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 10 marca 2010 r. Nr [...] Burmistrz D. działając na podstawie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie drogi średnicowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą, tj. kanalizacją deszczową i oświetleniem, w tym przebudowy 300 m ulicy S.. Integralną część decyzji stanowi załącznik w postaci charakterystyki przedsięwzięcia.

Od powyższej decyzji M.K. wniósł odwołanie z wnioskiem o jej uchylenie jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. W pierwszej kolejności odwołujący zarzuca niekonstytucyjny charakter procedury wydania decyzji, w szczególności art. 75 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Wskazany przepis narusza, zdaniem odwołującego, zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, ponieważ burmistrz wydaje decyzję w sprawie gminy, której jest jednocześnie organem.

Ponadto brak jest załącznika graficznego, który umożliwiałby pobieżną ocenę informacji zawartych w uzasadnieniu decyzji, w szczególności nie sposób określić przybliżonego miejsca umiejscowienia ekranów dźwiękochłonnych.

W materiałach sprawy brak jest ustaleń co do występowania gatunków chronionych w okolicy przebiegu planowanej drogi. Na działce należącej do odwołującego rosną sosny, które według twierdzenia strony stanowią lęgowisko dla puszczyka i innych gatunków chronionych.

Brak w aktach sprawy prawidłowego upoważnienia dla E. P., gdyż pełnomocnictwo podpisane zostało przez zastępcę burmistrza W. O., nie zaś przez burmistrza. W aktach sprawy brak jest dokumentu , który wskazywałby na szczegółowe umocowanie zastępcy burmistrza do wystawiania takiego upoważnienia.

Na skutek rozpatrzenia odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia 5 maja 2010 r. Nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W ustaleniach faktycznych sprawy organ odwoławczy wskazał, że wnioskiem z dnia 24 czerwca 2010 r. Gmina D. reprezentowana przez inż. E.P. z Biura Projektowania i Usług Technicznych A. zwróciła się do organu I instancji o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie drogi średnicowej wraz z infrastrukturą, tj. kanalizacją deszczową o oświetleniem, w tym przebudowy 300 m ulicy S.. Do wniosku dołączona została karta informacyjna przedsięwzięcia, wykaz właścicieli i władających gruntów i mapa ewidencji gruntów obejmująca teren przewidywanej inwestycji.

W trakcie prowadzenia postępowania administracyjnego Starosta D. postanowieniem z dnia 20 lipca 2009 r. Nr [...] wyraził opinię o potrzebie przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w D. nie wydał opinii w tym zakresie, co oznacza brak zastrzeżeń do realizacji przedsięwzięcia.

W wyniku wykonania postanowienia Burmistrza D. z dnia 27 lipca 2010 r. pełnomocnik Gminy D. przedłożył raport o oddziaływaniu przedsięwzieńcia na środowisko.

Postanowieniem z dnia 25 stycznia 2010 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska we W. uzgodnił realizację przedsięwzięcia i określił warunki jego realizacji i eksploatacji oraz określił wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uzgodnienia w projekcie budowlanym.

W uzasadnieniu prawnym Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji i podkreśliło, że planowane przedsięwzięcie zostało zakwalifikowane do przedsięwzięć określonych w § 3 ust. 1 pkt 56 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. W sprawie tej sporządzony został raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko a także organ I instancji uzyskał wymagane prawem uzgodnienia i opinie. Zachowana została też procedura związana z wydaniem decyzji, w tym zapewniony został stronom czynny udział w każdym stadium postępowania. Planowane przedsięwzięcie jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla części miasta D. – obręb przedmieście ( uchwała Rady Miejskiej w D. Nr [...] z dnia 27 października 2003 r. – Dz.Urzęd. Woj. Doln. Nr 8, poz. 197). Decyzja zawiera wymagane przepisem art. 82 ustawy o środowiskowych uwarunkowaniach(...) elementy, jak również do kwestionowanej decyzji organ załączył niezbędną charakterystykę przedsięwzięcia.

Ustosunkowując się do zarzutów odwołującego organ odwoławczy podkreślił, że Kolegium nie jest uprawnione do oceny zgodności przepisów ustawowych z Konstytucją RP, ponieważ takim organem władzy sądowniczej jest Trybunał Konstytucyjny w myśl ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym ( Dz.U. Nr 102, poz. 643 z zm.).

Także zarzut dotyczący braku załącznika graficznego do zaskarżonej decyzji nie podlega uwzględnieniu chociażby z tego powodu, że w aktach sprawy znajduje się karta informacyjna przedsięwzięcia, wykaz właścicieli i władających gruntów oraz mapa ewidencyjna obejmująca teren pod przyszłe zainwestowanie. Ponadto w zgromadzonym materiale dowodowym znajdują się mapy, na których zaznaczona jest lokalizacja ekranów akustycznych wraz z przedstawieniem graficznym, przez które przebiega droga. W pkt 3.1 zaskarżonej decyzji określono szczegółowo lokalizację ekranów akustycznych posługując się kilometrażem planowanej drogi. Postanowiono, że wszystkie elementy akustyczne powinny mieć wysokość ok. 3,5 m oraz grubość ok. 0,25 m i być zbudowane z płyty betonowej i trocinobetonu.

Ponadto z raportu wynika, że planowana inwestycja położona jest w odległości kilkunastu kilometrów od utworzonych obszarów ochronnych i nie wiąże się z jakimkolwiek oddziaływaniem na nie. Nietrafny jest także zarzut strony o kwestii ustaleń w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia co do występowania gatunków chronionych w okolicy planowanej inwestycji. Planowana inwestycja położona jest w odległości kilkunastu kilometrów od utworzonych obszarów ochronnych i nie wiąże się z jakimkolwiek oddziaływaniem na nie. Ponadto, jak wynika z treści pisma organu z dnia 1 kwietnia 2010 r. Nr [...] (dołączonego do odwołania i akt sprawy organu I instancji) drzewa, o których odwołujący pisze w odwołaniu nie są przewidziane do usunięcia w ramach planowanej inwestycji.

Odnośnie zarzutu dotyczącego nieprawidłowego upoważnienia wystawionego przez Gminę dla E.P. do jej reprezentowania w niniejszej sprawie Kolegium stwierdziło, że również ten zarzut nie może być uwzględniony, bowiem w dniu udzielenia pełnomocnictwa ( 30 marca 2009 r.) Burmistrz Miasta D. był na urlopie ( dowód: karta urlopowa określająca długość urlopu od 16 marca dp 20 marca 2009 r.). Zgodnie z § 18 ust. 1 regulaminu organizacyjnego Urzędu Miasta w D. zastępca burmistrza podejmuje czynności kierownika Urzędu w czasie nieobecności burmistrza lub niemożności pełnienia obowiązków przez burmistrza z innych przyczyn. Zatem Zastępca Burmistrza W.O. miała umocowanie do udzielenia upoważnienia E.P. do reprezentowania Gminy w tej sprawie.

Niezależnie od powyższego organ II instancji podniósł, że odwołujący miał zapewnioną możliwość zapoznania się z aktami sprawy. Organ I instancji m.in. poinformował M.K. pismem z dnia 20 października 2009 r. o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz raportem o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (z.p.o. z dnia 21.10.2009r.). Ponadto przesłane zostało skarżącemu postanowienie organu I instancji z dnia 27 lipca 2009 r. Nr [...]. Pismem z dnia 27 listopada 2009 r. organ poinformował stronę, że z raportem może się zapoznać codziennie w godzinach pracy Urzędu. Skarżący nie skorzystał z przysługujących mu praw przed organem I instancji.

W tym stanie faktycznym i prawnym Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożył M.K., wnosząc o jej uchylenie w całości jak również uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W motywach uzasadnienia skarżący powołał się na identyczne zarzuty jakie zawarł w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjej, z tą tylko różnicą, że opis zarzutu odnośnie braku należytego umocowania zastępcy burmistrza W. O. do udzielenia umocowania E.P. sporządzony został z szerszą argumentacją. Jako dodatkowy zarzut, lecz nie odnoszący się do skarżącego, zawarł uniemożliwienie I.K. (żona skarżącego) i L. K. (ojciec skarżącego) udziału w charakterze strony w toczącym się postępowaniu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu wniosło o jej oddalenie, wskazując, że zawarte w niej zarzuty są identyczne jak w odwołaniu. Kolegium podtrzymało swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wskazało, że W.O. pełni funkcję Zastępcy Burmistrza Miasta D. i podejmuje czynności kierownika Urzędu w czasie nieobecności Burmistrza lub niemożności pełnienia obowiązków przez Burmistrza z innych przyczyn, posiada upoważnienie z dnia 19 grudnia 2008 r (znak [...]) do reprezentowania Gminy Miejskiej D. na zewnątrz oraz do kierowania bieżącymi sprawami gminy w czasie nieobecności Burmistrza lub niemożności pełnienia przez niego obowiązków, pełnomocnictwo z dnia 28 listopada 2007 r.(w formie aktu notarialnego ) do składania samodzielnie oświadczeń woli w imieniu gminy w zakresie zarządu mieniem, upoważnienie z dnia 1 czerwca 2009 r. do zawierania umów w imieniu Burmistrza. Zatem w czasie nieobecności Burmistrza , jego zastępca W.O. miała upoważnienie do udzielenia upoważnienia E.P. do reprezentowania Gminy w prowadzonym postępowaniu.

Ustosunkowując się do odpowiedzi na skargę, pismem procesowym z dnia 30 września 2010 r. skarżący popiera argumenty zawarte w skardze rozszerzając swoją argumentację z powołaniem się na orzecznictwo NSA. Skarżący zwrócił uwagę na fakt, iż SKO w sposób niezgodny z prawem, w ocenie strony, przeprowadziło dowód z dokumentów, tj z upoważnienia z dnia 19 grudnia 2008 r.( znak [...]), pełnomocnictwo z dnia 19 grudnia 2008 r, upoważnienie z dnia 1 czerwca 2009 r. W trakcie postępowania administracyjnego dokumenty te nie były brane pod uwagę, dopiero w odpowiedzi na skargę "pojawiła się" informacja na ten temat, tym samym strona skarżąca nie mogła się do nich ustosunkować. Wątpliwości skarżącego w dalszym ciągu dotyczą kwestii wyjaśnienia jakie stanowisko pełni W.O..

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zgodnie z art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 153, poz.1269) w związku z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), sądy administracyjne są powołane do kontroli działalności administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd stosownie do przepisu art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów.

Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają prawa.

W badanej sprawie decyzje organów obu instancji wydane zostały na podstawie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ( Dz.U. Nr 199. poz. 1227 ze zm.).

Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte, zgodnie z art. 73 ust. 1 powołanej ustawy, na wniosek Gminy Miejskiej D., reprezentowanej przez pełnomocnika E.P. (upoważnienie z dnia 20 marca 2009 r.).

Postanowieniem Starosty D. z dnia 20 lipca 2009 r. (Nr [...]) uznano, że dla przedsięwzięcia polegającego na budowie infrastruktury drogowej wraz z sieciami (droga średnicowa łącząca ul. P. z ul. W. P. w D. ) wymagane jest przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko oraz określono w nim zakres wymaganego raportu. W postanowieniu tym stwierdzono również, że inwestycja nie ma wpływu na najbliższe tereny chronione Natura 2000.

Postanowieniem z dnia 27 lipca 2009 r. Burmistrz D. (Nr [...]) zobowiązał wnioskodawcę - Gminę Miejską D. do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia oraz ustalono w nim zakres raportu.

W wykonaniu postanowienia przedłożony został stosowny raport o oddziaływaniu na środowisko obwodnicy D. w ciągu drogi wojewódzkiej nr 382 (z miesiąca września 2009 r.). Podkreślić przede wszystkim należy, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest jednym z najważniejszych elementów postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, mającym ułatwić ustalenie wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z przyszłą realizacją przedsięwzięcia. Dlatego też ważnym zagadnieniem jest ustalenie jego zakresu przez stosowne organy. Raport sporządzany jest na zlecenie podmiotu zainteresowanego realizacją przedsięwzięcia, ale oceniany jest przez organ administracji przeprowadzający ocenę oddziaływania na środowisko.

W niniejszej sprawie przedłożony raport spełnia wymogi zakreślone postanowieniem Burmistrza D. z dnia 27 lipca 2009r. umożliwiające wydanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych planowanej inwestycji, bowiem jego zakres opracowania dostosowany został do charakteru i wielkości oddziaływania zamierzonego przedsięwzięcia na środowisko. Analiza jego treści oraz wnioski zamieszczone w raporcie wskazują, że planowany obiekt będzie spełniał wymogi odnoszące się w szczególności do ochrony powietrza przed zanieczyszczeniami. Eksploatacja tego typu drogi, po zastosowaniu urządzeń podczyszczających, nie wiąże się z ryzykiem zagrożenia jakości wód powierzchniowych. Planowana gospodarka odpadami w związku z eksploatacją fragmentu drogi nie będzie stanowić zagrożenia dla środowiska naturalnego. Zaś odpady niebezpieczne, które będą powstawać z związku z eksploatacją drogi będą przekazywane firmom, które posiadają stosowne zezwolenia w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów niebezpiecznych ograniczając do minimum ich składowanie. Z uzyskanych w raporcie wyników oceny oddziaływania akustycznego projektowanej drogi średnicowej wynika, że przedstawiony do oceny jej przebieg dla prognozowanego na 2010 rok natężenia ruchu może powodować naruszenie wymagań ochrony przed hałasem na jej skrajnych odcinkach przebiegających przez/lub w pobliżu terenów zabudowanych. Sytuacja taka wymaga opracowania w ramach projektu ww. drogi stosownych zabezpieczeń akustycznych np. poprzez zastosowanie ekranów akustycznych od strony szpitala powiatowego . Jak wynika z opracowania projektowany odcinek drogi znajdować się będzie w ciągu drogi wojewódzkiej nr 382 i będzie odcinkiem drogi średnicowej miasta. Projektowana obwodnica zlokalizowana jest administracyjnie po wschodnich obrzeżach miasta, w niewielkiej części po terenach zabudowanych obiektami przemysłowymi, handlowymi i usługowymi i przebiega przede wszystkim przez grunty rolne oraz tereny dróg gruntowych i utwardzonych, przecinając drogę powiatową. W związku z planowaną inwestycją przewiduje się do wycinki część drzew wymienionych szczegółowo w raporcie.

W związku z tym, jak słusznie uznały organy orzekające w sprawie, zaistniała podstawa do wydania pozytywnej decyzji dla inwestora.

W osnowie decyzji organu I instancji zamieszczone zostały szczegółowe warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji inwestycji a także wymagania dotyczące ochrony środowiska koniczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym. Decyzja zawiera również charakterystykę przedsięwzięcia. Planowane przedsięwzięcie jest zgodne z obowiązującym dla tego terenu miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego części miasta w rejonie ulicy W. P. w D. (uchwała RM w D. Nr [...]z dnia 23 października 2006r.- Dz.Urz.Woj.Dolnośląskiego Nr 275,poz.4174). Z powyższego wynika, że wydana decyzja spełnia wymogi art. 82 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania ma środowisko. Zatem organ orzekający w sprawie wszechstronnie i prawidłowo, zdaniem Sądu, ocenił cały materiał dowodowy a wydane rozstrzygnięcie nie nosi cech dowolności. Również procedura związana z przeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego, uzyskaniem stosownych uzgodnień oraz zapewnieniem stronom i innym osobom zainteresowanym możliwości składania uwag i wniosków w sprawie została dochowana.

Skarżący na etapie prowadzenia postępowania przed organem I instancji nie był aktywny, nie zgłaszał żadnych uwag i wniosków dowodowych, dopiero w odwołaniu podniósł, że na jego posesji znajdują się sosny, które według jego oceny stanowią lęgowisko dla puszczyka i innych gatunków chronionych. Zarzuca, że raport nie zawiera informacji w tym zakresie. Zarzut ten konsekwentnie podnosi w skardze. Jak już wcześniej zostało wspomniane, sporządzenie raportu zleca a następnie przedkłada właściwemu organowi przyszły inwestor. Tak więc raport jest dokumentem prywatnym będącym dowodem w sprawie, który podlega ocenie organu orzekającego i z którym mają prawo zapoznać się strony postępowania. Przedłożony przez inwestora raport, mógł więc zostać przez skarżącego zakwestionowany ale poprzez skorzystanie z przysługującego mu prawa zgłoszenia dowodu z opinii innej osoby, aniżeli ta, która była autorem raportu, w celu wykazania, że raport jest sporządzony wadliwie jak też że nie jest wiarygodny. Jednakże skarżący ograniczył się tylko do samego stwierdzenia o rzekomym występowaniu na jego terenie puszczyka i innych gatunków chronionych ( nie wymienił nawet jakie gatunki chronione ma na myśli ). Tak więc same twierdzenia skarżącego, nie poparte żadnym dowodem w tym zakresie, nie mogą stanowić wystarczającej podstawy do uznania ich za prawdziwe, nie stanowią też dowodu w niniejszej sprawie. Na rozprawie przed sądem skarżący wyjaśnił, iż na etapie tworzenia ww. planu miejscowego podnosił kwestię częściowej zmiany przebiegu trasy planowanej drogi, lecz wniosek ten nie został uwzględniony przez organy gminy.

W ocenie Sadu choć w przedłożonym raporcie brak jest informacji o wskazanych przez skarżącego gatunkach chronionych, to jednak z zamieszczonej w raporcie charakterystyki terenu przeznaczonego pod przyszłe zainwestowanie wynika, iż rejon inwestycji położony jest we wschodniej części miasta D. w rejonie wyjazdu z miasta w kierunku B. i N.. Obszar ten rozpoczyna się w centrum miasta i ciągnie się w kierunku peryferyjnej dzielnicy położonej w rejonie ul. W. P. i S.. Obszar ten stanowi część ul. S. i ciągnie się po jej trasie do ul. C. następnie przechodzi pomiędzy obszarem zabudowy przemysłowo-usługowej w obszar użytków rolnych przeważnie łąk i obszarów upraw. W informacji zamieszczonej w raporcie o formach ochrony przyrody wskazano, że nie została zgłoszona w oparciu o ustawę o ochronie przyrody żadna nowa forma ochrony w rejonie planowanej inwestycji. Najbliższy obszar chroniony zgłoszony do ESE NATURA 2000 (symbol [...] pod nazwą M. Ś.) przebiega ok. 7 km na północ od oczyszczalni, nieopodal wsi J.. Inny obszar chroniony to G. S. i B., w którym występuje 9 typów siedlisk (głównie leśnych) z zał. I DS. w starych sztolniach mają swoje zimowiska 3 gat. Nietoperzy z załącznika II. Przedmiotowa inwestycja położona jest w odległości kilkunastu kilometrów od utworzonych obszarów ochronnych i nie wiąże się z jakimkolwiek oddziaływaniem na nie. Zatem w raporcie zawarte zostały informacje na temat ochrony przyrody, z którego nie wynika aby na terenie nieruchomości skarżacego miał lęgowisko puszczyk i inne nienazwane przez skarżącego gatunki chronione.

Nie jest również słuszny zarzut skarżącego odnośnie nienależytego umocowania dla E.P. do reprezentowania Gminy Miejskiej D. w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanej obwodnicy D.. Z załączonych bowiem do akt administracyjnych dokumentów wynika w sposób jednoznaczny, że Zastępca Burmistrza D. W.O. była legitymowana do wystawienia w dniu 20 marca 2009 r., podważanego przez skarżącego, upoważnienia dla pełnomocnika Gminy. Nie ma przy tym znaczenia fakt, że stosowne dokumenty dotyczące umocowania zastępcy Burmistrza dołączone zostały do akt na etapie późniejszym, albowiem ważne jest to, że w chwili podpisywania upoważnienia dla E.P. istniały. Nie ulega bowiem wątpliwości, że zarządzeniem Burmistrza z dnia 23 listopada 2007r.(nr [...]), na podstawie art. 26a ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 o samorządzie gminnym z dniem 17 listopada 2007 r. Pani W.O. powołana została na czas nieokreślony na stanowisko Zastępcy Burmistrza Miasta. Z obecnego jak i poprzedniego (z dnia 2 marca 2009 r.) Regulaminu organizacyjnego Urzędu Miasta w D. wynika, że Zastępca Burmistrza podejmuje czynności kierownika Urzędu w czasie nieobecności Burmistrza lub niemożności pełnienia obowiązków przez Burmistrza z innych przyczyn. Przy tym w regulaminie z dnia 2 marca 2009 r. brak jest stanowiska Zastępcy Burmistrza ds. Technicznych, na które powołuje się skarżący. W dniu 20 marca 2009 r. (data podpisania upoważnienia dla E.P.) Burmistrz przebywał na urlopie wypoczynkowym( dowód karta urlopowa), zatem wszystkie jego obowiązki jako kierownika Urzędu przejęła w tym czasie Zastępca Burmistrza Pani W.O.. Dodatkowo W.O.- Zastępca Burmistrza posiada szereg upoważnień, na podstawie których ma prawo dokonywać określonych czynności prawnych w imieniu Burmistrza, w tym m.in. upoważnienie z dnia 19 grudnia 2008 r. do reprezentowania Gminy Miejskiej D. na zewnątrz oraz do kierowania bieżącymi sprawami Gminy w czasie nieobecności lub niemożności pełnienia przez Burmistrza obowiązków. Z powyższego wynika, że udzielone E.P. pełnomocnictwo do reprezentowania Gminy w niniejszej sprawie było prawidłowo wystawione.

Zarzut dotyczący niekonstytucyjności przepisu art. 75 ust. 3 powołanej ustawy z dnia 3 października 2008 r. nie mógł odnieść zamierzonego skutku skarżącego przed organami administracji publicznej, jak również przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Jedynym bowiem organem, który jest władny – jak słusznie wyjaśniło Kolegium – do badania konstytucyjności przepisów ustawowych jest Trybunał Konstytucyjny. Dopóki zatem przepis art. 75 ust. 3 będzie obowiązywał, dopóty organy administracji publicznej są nim związane i mają obowiązek uwzględnienia jego treści przy rozpoznawaniu spraw indywidualnych załatwianych w drodze decyzji administracyjnej.

Natomiast kwestie dotyczące rozważań skarżącego na temat, czy I. K. (żona skarżącego) oraz L. K.(ojciec skarżącego) posiadają przymiot strony w toczącym się postępowaniu nie dotyczą bezpośrednio naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego, zatem nie mogą być przez niego skutecznie podnoszone. Wyjaśnić jedynie należy, że jeżeli określony podmiot nie został zawiadomiony przez organ, jako strona o toczącym się postępowaniu i był tym samym pozbawiony możliwości uczestniczenia w postępowaniu, to istnieją instytucje procesowe umożliwiające skuteczne wzruszenie zapadłych orzeczeń, jednakże inicjatywę w tym zakresie ustawodawca pozostawił tym podmiotom, nie zaś osobom trzecim.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.