Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 665/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2016-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 5 ust.1 w zw. z art. 16 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 2058
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity
article: art. 100
journal: Dz.U. 2015 poz 163
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek Sędzia WSA Michał Ruszyński Protokolant st. sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi A.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Centrum Pomocy Rodzinie z dnia [...] r., nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej A.C. kwotę 200 (dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

1. Wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2016r. A.C. wniosła do Centrum Pomocy Rodzinie o udostępnienie informacji w przedmiocie "decyzje wydane przez CPR o przyjęciu osób do placówki dziennego wsparcia od [...] stycznia 2015 r. do dziś (data decyzji)" oraz "wniosków o dożywianie, które wpłynęły do CPR od [...] stycznia 2015 r. do dziś".

Pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] Dyrektor Centrum poinformował wnioskodawczynię, że Centrum Pomocy Rodzinie nie wydaje decyzji w rozumieniu ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 poz. 23; dalej k.p.a.) w sprawie kierowania do placówek wsparcia dziennego, jak również nie jest w posiadaniu takich decyzji. Jednocześnie poinformowano ją, że w przedmiocie żądania udostępnienia wniosków o dożywianie wydana zostanie odrębna decyzja odmowna.

Decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. Dyrektor Centrum Pomocy Rodzinie powołując się na art. 5 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostąpienie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 2058 ze zm.; dalej u.d.i.p.) odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie wniosków o dożywianie, które wpłynęły do CPR "od dnia [...] stycznia 2015 r. do dziś".

W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, że zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa nie każda informacja publiczna podlega udostępnieniu w rozumieniu art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Podkreślił, że wniosek dotyczy wydania kopii dokumentów zawierających dane osobowe osób korzystających ze świadczeń z pomocy społecznej, co w ocenie organu podlega ograniczeniu z uwagi na ochronę danych osobowych i prywatność tych osób. Zgodnie zaś z art. 100 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jedn. Dz. U. 2015 r. poz. 163 ze zm.) "w postępowaniu w sprawie świadczeń z pomocy społecznej należy kierować się przede wszystkim dobrem osób korzystających z pomocy społecznej i ochroną ich dóbr osobistych. W szczególności nie należy podawać do wiadomości publicznej nazwisk osób korzystających z pomocy społecznej oraz rodzaju i zakresu przyznanego świadczenia".

Zdaniem organu osoby korzystające z pomocy społecznej mają prawo oczekiwać, że fakt korzystania przez nie z pomocy społecznej nie będzie ujawniony innym osobom i właśnie z uwagi na konieczność poszanowania ich prawa do prywatności. Zasadą postępowania w sprawie przyznawania świadczeń jest kierowanie się dobrem osób korzystających z pomocy społecznej i ochroną ich dóbr osobistych. Dobrem osobistym podlegającym szczególnej ochronie w prawie pomocy społecznej jest godność osoby ludzkiej, gdyż jednym z nadrzędnych celów pomocy społecznej jest umożliwienie osobom i rodzinom życia w warunkach odpowiadających godności człowieka (art. 3 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej).

Dyrektor Centrum Pomocy Rodzinie, jako administrator danych osobowych ma szczególny obowiązek ochrony danych osobowych, zarówno osób korzystających ze świadczeń z pomocy społecznej, jak j pracowników Centrum, a udostępnienie tych danych może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych przepisami prawa, co reguluje art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku o ochronie danych osobowych (tekst jedn. Dz.U. z 2014 roku poz. 1182 ze zm.).

Zakres żądanej przez stronę informacji zawiera dane osób korzystających ze świadczeń z pomocy społecznej. Uwzględnienie więc wniosku strony o udzielenie informacji w zakresie wskazanym przez stronę doprowadziłoby do naruszenia uzasadnionej tajemnicy osób i rodzin, której ochrona jest obowiązkiem Dyrektora CPR.

2. A.C. wniosła odwołanie od tej decyzji wskazując na naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji poprzez nieudostępnienie informacji publicznej w zakresie działalności organu władzy publicznej, art. 61 ust. 1 i 2 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji poprzez nieproporcjonalne ograniczenie prawa do informacji publicznej i tym samym naruszenie istoty jego istoty, a takżj naruszenie art. 7, art. 8 oraz art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nierozpoznanie całego materiału dowodowego.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zobowiązanie Dyrektora Centrum Pomocy Rodzinie do podjęcia działań zgodnych z ustawą o dostępie do informacji publicznej.

3. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] maja 2016 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję Dyrektora CPR, wskazując, że w postępowaniu w sprawie świadczeń z pomocy społecznej należy kierować się przed wszystkim dobrem osób korzystających z pomocy społecznej i ochroną ich dóbr osobistych. W szczególności nie należy podawać do wiadomości publicznej nazwisk osób korzystających z pomocy społecznej oraz rodzaju i zakresu przyznanego świadczenia.

Art. 61 ust. 3 Konstytucji stanowi, że ograniczenie prawa dostępu do informacji publicznej może zostać wyłączone ze względu na określoną w ustawach ochronę wolności i praw innych osób. Konkretyzacja ochrony tych praw znalazła zastosowanie w ustawie o pomocy społecznej i wprost wynika z art. 100 ustawy o pomocy społecznej. Norma zawarta w art. 100 ustawy o pomocy społecznej, zdaniem organu, stanowi przepis szczególny stosunku do ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dlatego organ odwoławczy w całości podzielił poglądy wyrażone w uzasadnieniu decyzji organu instancji odmawiającej udzielenia żądanej informacji wnioskodawczyni.

4. A.C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odowławczego zarzucając naruszenie art. 61 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji w zw. z art. 10 Europejskiej Konwencji o ochronie Praw Człowieka i podstawowych wolności (Dz.U. 1993 Nr 61, poz. 284 ze zm.) oraz art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

Wniosła o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2016 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Centrum Pomocy Rodzinie z dnia [...] kwietnia 2016 r., a także zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.

Odwołując się do przepisów art. 61 ust. 3 Konstytucji oraz art. 100 ustawy o pomocy społecznej podkreśliła, że za nieprawidłowe należy uznać przekonanie organów, zgodnie z którym wyłączeniu podlega całość treści żądanego dokumentu. Na podstawie wniosków o dożywienie uzyskać można bowiem także szereg innych danych, poza danymi osobowymi, na których to ochronę powołano się w obu rozstrzygnięciach - m.in. data złożenia takiego wniosku, czy też ich ogólna liczba.

Zdaniem skarżącej ujawnienie wnioskowanych informacji nie koliduje z zakresem normy wynikającej z art. 100 ustawy o pomocy społecznej. Jeżeli organ rozpoznający wniosek o udostępnienie informacji publicznej uznaje konieczność ochrony określonych danych zawartych w informacji o charakterze publicznym, to też powinien dokonać stosownej anonimizacji dokumentu, nie zaś odmawiać jego ujawnienia w pełnym zakresie. Wykładnia zaprezentowana przez Dyrektora CPR, a następnie przez SKO, nie prowadzi zatem do poszanowania wartości wyrażonych w art. 61 Konstytucji a zniweczenia istoty jednej z zasad konstytucyjnych, jaką jest zasada jawności, wyrażona także poprzez prawo do informacji.

W ocenie skarżącej ograniczenie dostępu do informacji publicznej wymaga każdorazowo dokonania adekwatnego ważenia interesów, które w niniejszym postępowaniu nie znalazło zastosowania.

5. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi.

Postanowieniem z dnia 20 października 2016 r. sygn. akt II SA/Go 665/16 Sąd dopuścił do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika Stowarzyszenie [...]. Stowarzyszenie poparło skargę oraz zarzuty A.C..

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

6. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718; dalej p.p.s.a.), uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W razie niewystąpienia wskazanych uchybień, na mocy art. 151 p.p.s.a. skarga podlega oddaleniu.

7. W pierwszej kolejności należało rozważyć, czy żądane przez skarżącą w pkt 2 wniosku informacje są informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. oraz czy organ jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia tej informacji. Z punktu widzenia podmiotowego Dyrektor CPR jako podmiot wykonujący swoje zadania w imieniu organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego stanowi organ władzy publicznej (art. 163 i nast. Konstytucji RP), a tym samym jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

Analizując natomiast wniosek skarżącej z punktu widzenia przedmiotowego należy wskazać, iż art. 1 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Tę ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych, czyniąc to w sposób otwarty, czemu służy zwrot "w szczególności".

Doktryna oraz orzecznictwo sądowe, w oparciu o ogólną formułę u.d.i.p., a także konstytucyjną konstrukcję prawa do informacji zawartą w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, przyjmują szerokie rozumienie pojęcia "informacja publiczna". Za taką uznaje się wszelkie informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym (komunalnym bądź Skarbu Państwa), jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone (por. wyroki NSA z dnia 30 października 2002 r., II SA 181/02; 20 października 2002 r., II SA 1956/02; 30 października 2002 r., II SA 2036-2037/02; także M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 28). Z powyższego wynika, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne, w zakresie wykonywania przez nie zadań w zakresie władzy publicznej.

8. Przepis art. 5 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Jak z tego wynika, na gruncie u.d.i.p. ustanowiono zamknięty katalog wyjątków uzasadniających ograniczenia prawa do informacji publicznej, składający się z czterech elementów: informacji niejawnych, innych tajemnic ustawowo chronionych, prywatności osoby fizycznej i tajemnicy przedsiębiorcy.

Odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy k.p.a., z tym że:

1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni;

2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji (art. 16 ust. 2 u.d.i.p.).

Przepisem na, którym organy opierają swoje stanowisko jest art. 100 ustawy o pomocy społecznej. Zgodnie z brzmieniem ust. 1 tego artykułu " W postępowaniu w sprawie świadczeń z pomocy społecznej należy kierować się przede wszystkim dobrem osób korzystających z pomocy społecznej i ochroną ich dóbr osobistych. W szczególności nie należy podawać do wiadomości publicznej nazwisk osób korzystających z pomocy społecznej oraz rodzaju i zakresu przyznanego świadczenia". Zgodnie z ust. 2 "W zakresie niezbędnym do przyznawania i udzielania świadczeń z pomocy społecznej można przetwarzać dane osób ubiegających się i korzystających z tych świadczeń dotyczące: pochodzenia etnicznego, stanu zdrowia, nałogów, skazań, orzeczeń o ukaraniu, a także innych orzeczeń wydanych w postępowaniu sądowym lub administracyjnym".

Przepis ten ustanawia zasadę kierowania się w postępowaniu w sprawie świadczeń z pomocy społecznej dobrem osób korzystających z pomocy społecznej i ochroną ich dóbr osobistych. Pojęciu dobra, o którym mowa w tym przepisie należy przypisać szerokie znaczenie i powinno się je interpretować w kontekście zasad i celów pomocy społecznej. Wskazane w ust. 1 zakazy dotyczące upubliczniania danych podane są jedynie przykładowo. W szczególności ochronie podlegają nazwiska i inne dane osób, którym udzielono pomocy.

Powyższe zakazy dotyczą przede wszystkim pracowników socjalnych. Dane takie nie powinny być też przekazywane podmiotom niepublicznym prowadzącym działalność w sferze pomocy społecznej. Ochrona dóbr osobistych w dziedzinie pomocy społecznej nabiera szczególnego znaczenia. Z jednej strony ze względu na uznaniowy sposób przyznawania wsparcia i roszczeniowe postawy beneficjentów, z drugiej - z powodu chęci ukrycia przez wiele osób i rodzin wstydliwego faktu korzystania z tej pomocy.

9. Przesłankę prywatności osoby fizycznej, o której mowa w art. 100 ustawy o pomocy społecznej należy rozpatrywać w świetle konstytucyjnego prawa do prywatności uregulowanego w art. 47 Konstytucji RP, który to przepis nakłada na władze publiczne obowiązek ochrony chronionych prawem dóbr jednostki przed nieuzasadnioną ingerencją. Do aktów prawnych ustanawiających ochronę takich dóbr należy przede wszystkim wspomina ustawa o ochronie danych osobowych, która w art. 1 stanowi, że każdy ma prawo do ochrony danych osobowych.

W orzecznictwie przyjmuje się, że art. 5 u.d.i.p. nie wprowadza jako przesłanki ograniczenia prawa do informacji ochrony danych osobowych (por. wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2014 r., I OSK 2499/13). Nie oznacza to jednak, że na gruncie u.d.i.p. relacje między dostępem do informacji oraz ochroną danych osobowych nie występują, ale należy je oceniać w oparciu o prywatność, o której mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p., a dopiero następnie to rozwiązanie odnieść do przepisów u.o.d.o. (por. G. Sibiga, glosa do wyroku Sądu Najwyższego z dnia 8 listopada 2012 r., I CSK 190/12, Monitor Prawniczy 20013/8/59-62). Przepisy obu tych ustaw są bowiem ze sobą skorelowane, a zatem zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi zawierającymi dane osobowe należy analizować na podstawie przepisów u.d.i.p., a unormowań odnoszących się do ochrony danych osobowych w tym zakresie co do zasady poszukiwać w obydwu tych równorzędnych ustawach.

Ogólne materialne przesłanki przetwarzania danych osobowych, w tym ich udostępniania, określa art. 23 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych i mają one charakter generalny, odnoszą się do wszelkich form przetwarzania danych, w tym do ich udostępniania. Przepisy tej ustawy nie regulują przy tym kwestii udostępniania danych osobowych będących informacją publiczną, w art. 23 pkt 2 i 4 ust. 1 odsyłają do innych powszechnie obowiązujących przepisów prawa. Ustawa o ochronie danych osobowych ma zatem w tym zakresie charakter odsyłający do innych ustaw, które dotyczą przetwarzania danych osobowych i przyjmuje się w orzecznictwie sądowo-administracyjnym, że odsyła również do u.d.i.p. (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 lipca 2011 r., sygn. akt VIII SAB/Wa 23/11). W konsekwencji relacje między prawem do informacji oraz prywatnością osoby fizycznej (jej danymi osobowymi znajdującymi się w tej sferze), będą określane tylko na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Przy czym podkreślić należy, że powołany przepis nie chroni wszystkich danych osobowych, a tylko prywatność osób fizycznych, z wyłączeniem osób pełniących funkcje publiczne.

10. Zdaniem Sądu przedstawiona interpretacja i zastosowanie art. 100 ustawy o pomocy społecznej przez organy jest zbyt szerokie. Przepis ten nie wyłącza bowiem udostępnienia informacji w sprawach dotyczących świadczeń z pomocy społecznej, lecz wskazuje dobra chronione przed ujawnieniem. Oznacza to, że w pozostałym zakresie informacja podlega udostępnieniu (podobne rozwiązanie przewidują inne przepisy, np. art. 43 ust. 3 ustawy o systemie oświaty ustanawiający ochronę dóbr osobistych uczniów lub ich rodziców, a także nauczycieli i innych pracowników szkoły w sytuacji, gdy informacje dotyczące tych osób poruszane są na zebraniu rady pedagogicznej).

Z akt sprawy wynika, że organy nie rozważyły, czy oraz w jakim zakresie wniosek skarżącej o udostępnienie wniosków o dożywiane w okresie od [...] stycznia 2015 r. do złożenia wniosku (13 kwietnia 2016 r.) obejmuje dane inne niż chronione. Oczywiste jest, że takie dane występują. Dotyczy to choćby ilości złożonych wniosków, wysokości deklarowanych potrzeb oraz innych danych nie naruszających prywatności osób fizycznych jej składających. Słusznie zatem skarżąca zarzuca, że powołanie się na ochronę wynikającą z art. 100 ustawy o pomocy społecznej nie uzasadnia odmowy udostępnienia całości żądanej informacji.

11. Osobnym zagadnieniem jest to, jaki był zakres wniosku oraz czy udzielenie żądanej informacji wymagało jej przetworzenia (choćby z powodu potrzeby ochrony danych osób fizycznych- wnioskujących o świadczenia z pomocy społecznej). Wniosek jest bowiem bardzo lakoniczny i z samej jego treści nie da się ustalić, czy skarżącej chodziło o wnioski o dożywianie (kopie, skany), czy też informacje ogólniejsze o zbiorczym lub statystycznym charakterze. Organy tej kwestii w ogóle nie rozważyły przyjmując a limine niezasadność wniosku.

Wskazać tu należy, że zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1 tego przepisu, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Organ na tej podstawie mógł zatem zwrócić się do wnioskującej o sprecyzowanie żądania informacji powołując się na ochronę prywatności osób wnioskujących o świadczenie lub zbytnią lakoniczność wniosku.

Niewątpliwie takie sprecyzowanie wniosku byłoby możliwe tym bardziej, że skarżąca, co wynika ze spraw prowadzonych przed tutejszym sądem, wniosków takich składa wiele i dobrze orientuje się w kwestii dostępu do informacji publicznej.

Nadto takie zobowiązanie przeciwdziała nadużywaniu prawa do informacji, które może również polegać na składaniu niedookreślonych czy niejasnych treściowo wniosków w celu sankcjonowania opieszałości organu w ich rozpoznawaniu. Jednak obronie przed takim nadużywaniem prawa służą instrumenty prawne leżące w dyspozycji organu.

12. Również z samego wniosku ani też czynności (decyzji) organów nie da się ustalić czy realizacja wniosku wymaga przetworzenia danych. Podkreślić jednak należy, że to na organie ciąży obowiązek wykazania, że żądana informacją jest informacją o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

Wypowiadanie się w tej sprawie jest wiec przedwczesne. Wskazać jedynie należy, że informacja publiczna przetworzona to taka informacja publiczna, która w chwili złożenia wniosku w zasadzie nie istnieje w kształcie objętym wnioskiem, a niezbędnym podstawowym warunkiem jej wytworzenia jest przeprowadzenie przez podmiot zobowiązany pewnych czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych w oparciu o posiadane informacje proste (por. wyrok NSA z dnia 30 września 2015 r., akt I OSK 1746/14).

Przyjmuje się również, że informacja publiczna przetworzona jest wynikiem ponadstandardowego nakładu pracy podmiotu zobowiązanego wymagającej użycia dodatkowych sił i środków oraz zaangażowania intelektualnego w stosunku do posiadanych przez niego danych i wyodrębniana w związku z żądaniem wnioskodawcy oraz na podstawie kryteriów przez niego wskazanych; jest to zatem informacja przygotowywana specjalnie dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów (por. wyroki NSA z dnia 5 kwietnia 2013 r., I OSK 89/13 oraz 3 października 2014 r., I OSK 747/14).

13. Wobec naruszenia wskazanych powyżej przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz c) p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję.

Ponownie rozpoznając sprawę organy uwzględnią przedstawioną powyżej ocenę prawną.

Jako, że skarga została uwzględniona, Sąd na podstawie art. 200, art. 205 § 1 i 209 p.p.s.a. zasądził od organu na rzecz skarżącej zwrot poniesionych przez nią kosztów postępowania, które sprowadzały się do wpisu od skargi w wysokości 200 zł.