Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 164/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2018-09-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6034 Zjazdy z dróg publicznych
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c, art. 135, art. 200, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 29
journal: Dz.U. 2017 poz 2222
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jedn.
article: par. 55 ust. 1 pkt 3, par. 78
journal: Dz.U. 2016 poz 124
law: Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać  drogi publiczne i ich usytuowanie - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla, Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.), Sędzia WSA Felicja Kajut, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Kaczmar, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2018 r. sprawy ze skargi A. L. i P. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 20 grudnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie zezwolenia na lokalizację zjazdu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 2 października 2017 r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] na rzecz skarżących A. L. i P. L. 714 ( siedemset czternaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 20 grudnia 2017 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze – po ponownym rozpoznaniu sprawy - utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 2 października 2017 r. nr [...] w sprawie zezwolenia na lokalizację zjazdu o parametrach zjazdu publicznego z drogi publicznej ul. [...] na działkę nr [...] w G.

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:

P. L. wniósł o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu o charakterze publicznym z drogi publicznej nr [...] (drogi powiatowej - ul. W.) do działki nr [...] położonej przy ul. [...]. Wskazał, że z obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że działka ta położona jest w strefie [...] - zabudowa wolnostojąca jednorodzinna z dopuszczeniem obiektów usługowych lub usługowo - mieszkaniowych, a działkę zamierza wykorzystywać do prowadzenia działalności gospodarczej. Obecnie - po przebudowie drogi, nie posiada ona urządzonego zjazdu, ani innego dostępu do drogi publicznej.

Decyzją z dnia 10.05.2017 r. Prezydent Miasta zezwolił A. i P. L. na lokalizację zjazdu o parametrach zjazdu publicznego z drogi publicznej ul. [...] na czas określony - do czasu budowy drogi docelowej oznaczonej jako [...] w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego części dzielnicy Ch. – W., rejon ul. [...] i [...], uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Miasta z dnia 22.06.2005 r., po którym zjazd zostanie zlikwidowany, do nieruchomości wnioskodawcy, stanowiącej działkę nr [...] w G., zgodnie z lokalizacją przedstawioną na planie sytuacyjnym, stanowiącą załącznik do decyzji. Organ wyjaśnił, iż zgodnie z w/w miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszar, na którym położona jest działka znajduje się w strefie , dla której nie przewidziano obsługi komunikacyjnej od ul. [...], a jedynie od dróg niższych klas. Z uwagi na to, iż istniejąca ul. [...] posiada inny przebieg niż planowana droga [...], zarządca drogi wyraził zgodę na obsługę komunikacyjną przedmiotowej działki na czas określony - do czasu przebudowy ul. [...], po wybudowaniu której zjazd zostanie zlikwidowany.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 28.08.2017 r. uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wskazano, że wbrew stanowisku organu I instancji zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie mają charakteru bezwzględnie wiążącego w sprawach zgody na lokalizację zjazdu i nie mogą stanowić wyłącznej przesłanki, czy podstawy rozstrzygnięcia w kwestii wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu - na czas określony.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Prezydent Miasta decyzją z dnia 2 października 2017 r. zezwolił A. i P. L. na lokalizację zjazdu na czas określony o parametrach zjazdu publicznego, o szerokości jezdni 3,5 m z drogi publicznej ul. [...] na działkę [...] (obr. [...]), zgodnie z przedłożonym planem sytuacyjnym, stanowiącym załącznik do decyzji.

W uzasadnieniu organ wskazał, że obecnie ul. W. jest drogą zbiorczą jednojezdniową o prostym przebiegu na odcinku zjazdu oraz na odcinku 100 m przed i za zjazdem. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustalającym przebieg docelowej ul.[...] zmienia ona swój przebieg i odcinek, na którym znajdowałby się proponowany zjazd byłby początkiem łuku poziomego (usytuowany po jego wewnętrznej stronie).Taka lokalizacja zjazdu wpływałaby negatywnie na bezpieczeństwo ruchu drogowego z uwagi na słabą widoczność przy wyjeździe ze zjazdu. Organ powołał się przy tym na treść § 113.7 warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Wskazał również, że ul. W. będzie stanowić główną oś komunikacyjną, a planowany wzrost ruchu wpłynąłby negatywnie na bezpieczeństwo korzystania ze zjazdu. Z uwagi na to, że organ nie dysponuje projektem w/w drogi , nie jest w stanie ocenić , czy możliwe będzie znalezienie rozwiązania technicznego, umożliwiającego pozostawienie zjazdu spełniającego warunki techniczne oraz zapewniającego bezpieczeństwo użytkowników zjazdu i drogi. W projekcie priorytetem będzie uwzględnienie komunikacji autobusowej, samochodowej , rowerowej i pieszej, a nie zapewnienie obsługi terenów usługowych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 20 grudnia 2017 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Po przeanalizowaniu w szczególności ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organ odwoławczy zgodził się ze stanowiskiem organu pierwszej instancji, że w chwili obecnej nie jest możliwe udzielenie zgody na lokalizację wnioskowanego zjazdu na czas nieokreślony, bowiem nie da się przewidzieć, czy w przypadku realizacji drogi zgodnej z ustaleniami planu i warunkami technicznymi, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, możliwe będzie pogodzenie funkcjonowania zjazdu na działkę nr [...] i projektowanej do przebudowy drogi publicznej.

W ocenie Kolegium należało uznać prymat interesu społecznego polegającego na zapewnieniu przez Gminę bezpiecznej obsługi komunikacyjnej ul. [...] nad interesem prywatnym stron. Planowana inwestycja w postaci budowy drogi ul. [...] o parametrach i przebiegu zgodnym z planem stanowić będzie poprawę bezpieczeństwa ruchu drogowego ogółu społeczeństwa, a płynniejsze, bezpieczne funkcjonowanie ruchu drogowego leży w interesie mieszkańców. Zgromadzony materiał , tj. wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pozwalały na ustalenie z dużą dozą prawdopodobieństwa, że wnioskowany zjazd po przebudowie ul. [...] nie będzie mógł funkcjonować w zaprojektowanym miejscu, w którym znajdować się będzie łuk drogi. Zatem zasadne było udzielenie zezwolenia na lokalizację zjazdu na czas określony do czasu wybudowania drogi ul. [...] w przebiegu zgodnym z planem zagospodarowania przestrzennego. Okoliczność, że nieruchomość nie posiada innego dostępu do drogi publicznej nie może przesądzać o udzieleniu zezwolenia. Nieuwzględnienie w całości żądania nie oznacza, że pominięto aspekt interesu strony. W niniejszej sprawie wyważono interes publiczny i interes strony odwołującej się, zezwalając na czasową lokalizację zjazdu - a więc mając na względzie bezpieczeństwo użytkowników dróg publicznych oraz uwzględniając racje strony, która obecnie nie ma możliwości bezpośredniego zjazdu na nieruchomość z ul. [...].

A. L. i P. L. wnieśli skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, wnosząc o jej uchylenie. Zarzucili naruszenie:

̶ art. 29 ust. 4 u.d.p., poprzez wydanie zaskarżonej decyzji w oparciu o nieznane kryteria techniczne odnośnie bezpieczeństwa użytkowników drogi jedynie planowanej i nie zaprojektowanej, której parametry techniczne i uwarunkowania nie są znane;

̶ art. 7 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 4 u.d.p., poprzez przekroczenie granic uznania administracyjnego przez automatyczne przyjęcie, że w przypadku postępowania w sprawie lokalizacji zjazdu interes społeczny oraz bezpieczeństwo ruchu drogowego stoi zawsze nad interesem indywidualnym, bez uprzedniego przeprowadzenia wnikliwego postępowania dowodowego, w tym braku dokładnych ustaleń faktycznych dotyczących bezpieczeństwa i zagrożenia ruchu drogowego;

̶ art. 8 § 1 oraz art. 8 § 2 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., a w konsekwencji art. 107 § 3 k.p.a., poprzez pominięcie podnoszonych przez skarżących okoliczności, w tym zarzutu, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie mają znaczenia dla warunków wydania decyzji o lokalizacji zjazdu, a mimo to podstawą rozstrzygnięcia organ ponownie uczynił wyłącznie ustalenia planu.

Skarżący wskazali, że decyzja odmowna w sprawie lokalizacji zjazdu musi być w każdym przypadku uzasadniona potrzebami przestrzegania zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym oraz ograniczeniami wynikającymi z warunków technicznych, zawartymi w rozporządzeniu z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazało, iż w przedmiotowej sprawie warunkiem uzyskania zgody na taką inwestycję jest spełnianie wymogów bezpieczeństwa ruchu drogowego, co jest zgodne z literalną treścią przepisu art. 29 ust. 4 ustawy o drogach publicznych. Z treści uzasadnienia decyzji wydanej przez SKO nie wynika jednak, jakie konkretnie wymogi techniczne uniemożliwiają urządzenie wnioskowanego zjazdu. Mimo ustalonego w orzecznictwie poglądu, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może wpływać na treść decyzji o lokalizacji zjazdu, to właśnie do planu odwołuje się organ, uzasadniając wydanie zezwolenia czasowego na lokalizację zjazdu. Decyzja została oparta na bliżej nie sprecyzowanych przypuszczeniach i domysłach, a warunki techniczne, o jakim mowa w w/w przepisie, które jako jedyne mogą stanowić podstawę do wydania decyzji ograniczonej czasowo, w ogóle nie zostały stwierdzone ani opisane. Przyszły przebieg nowej drogi [...] ujęty w MPZP w żadnym wypadku nie stanowi warunków technicznych, o jakich mowa w art. 29 ust.4 ustawy o drogach publicznych, albowiem jest to stan przyszły i niepewny. Zatem oparcie na treści planu decyzji ograniczającej w sposób istotny prawa właścicielskie skarżących stanowi niedopuszczalną i nieuzasadnioną próbę rozszerzenia przesłanek wynikających z art. 29 ust. 4, które mogą stanowić podstawy do wydania decyzji czasowej, ograniczającej uprawnienia właścicielskie skarżących.

W chwili obecnej organ nie ma możliwości zbadania rozwiązań technicznych, jakie zaistnieją podczas projektowania przebiegu drogi docelowej ul. [...]. W każdej z wydanych decyzji organ odwoływał się do inwestycji planowanej, a więc do warunków technicznych nieistniejących obecnie, które będą dotyczyły drogi, której data wybudowania, dokładne parametry i przebieg nie są znane. Zgodnie z aktualnym brzemieniem przepisów ustawy o drogach publicznych w przypadku, gdy na chwilę wydania zezwolenia spełnione są warunki techniczne, zezwolenie na lokalizację zjazdu wydawane jest na czas nieokreślony. W niniejszej sprawie nie sposób dociec, w oparciu o jakie ustalenia faktyczne organ uznał, że uwzględnienie zjazdu w przyszłej inwestycji nie będzie możliwe. Obecnie nie są znane żadne wymogi techniczne bądź zasady bezpieczeństwa ruchu drogowego, które uzasadniałyby wydanie zezwolenia jedynie na czas określony. Doszło zatem do przekroczenia granic uznania administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga podlegała uwzględnieniu.

Kwestię wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu normuje art. 29 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ( tj. Dz. U. z 2017r., poz.2222 ze zm.), zwanej dalej "ustawą", mający treść następującą:

1. Budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu, z zastrzeżeniem ust. 2.

2. W przypadku budowy lub przebudowy drogi budowa lub przebudowa zjazdów dotychczas istniejących należy do zarządcy drogi.

3. Zezwolenie na lokalizację zjazdu, o którym mowa w ust. 1, wydaje się na czas nieokreślony, z zastrzeżeniem ust. 5. W zezwoleniu na lokalizację zjazdu określa się miejsce lokalizacji zjazdu i jego parametry techniczne, a w zezwoleniu na przebudowę zjazdu - jego parametry techniczne, a także zamieszcza się, w przypadku obu zezwoleń, pouczenie o obowiązku:

1) przed rozpoczęciem robót budowlanych:

a) dokonania czynności wymaganych przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane,

b) uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na prowadzenie robót w pasie drogowym;

2) uzgodnienia z zarządcą drogi projektu budowlanego zjazdu - o ile projekt budowlany jest wymagany.

4. Ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony.

5. Decyzja o wydaniu zezwolenia na lokalizację zjazdu, o którym mowa w ust. 1, wygasa, jeżeli w ciągu 3 lat od jego wydania zjazd nie został wybudowany.

6. Budowa lub przebudowa zjazdu na podstawie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, nie wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

W niniejszej sprawie skarżącym wydano zezwolenie na lokalizację zjazdu , ale jedynie na czas określony. Skoro zezwolenie wydano jedynie na czas określony, to - z uwagi na treść art. 29 ust. 4 ustawy - organy musiały stwierdzić istnienie określonych wymogów wynikających z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne.

Warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, określone zostały w rozporządzeniu z dnia 2 marca 1999 r. Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych , jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie ( tj. Dz. U. z 2016 r., poz.124 ze zm.), zwanym dalej "rozporządzeniem".

Niniejsza sprawa dotyczyła lokalizacji zjazdu publicznego, którym - zgodnie z § 55 ust.1 pkt 3 rozporządzenia - jest zjazd, określony przez zarządcę drogi jako zjazd co najmniej do jednego obiektu, w którym prowadzona jest działalność gospodarcza lub działalność o charakterze publicznym.

Przepis § 78 rozporządzenia stanowi:

1. Zjazd publiczny powinien być usytuowany zgodnie z wymaganiami określonymi w § 113 ust. 7.

2. Zjazd publiczny:

1) powinien mieć:

a) szerokość nie mniejszą niż 5,0 m, w tym jezdnię o szerokości nie mniejszej niż 3,5 m i nie większą niż szerokość jezdni na drodze,

b) nawierzchnię twardą w granicach pasa drogowego,

c) przecięcie krawędzi nawierzchni zjazdu i drogi wyokrąglone łukiem kołowym o promieniu nie mniejszym niż 5 m,

d) pochylenie podłużne zjazdu w obrębie korony drogi dostosowane do jej ukształtowania,

e) na długości nie mniejszej niż 7,0 m od krawędzi korony drogi pochylenie podłużne zjazdu nie większe niż 5%, a na dalszym odcinku - nie większe niż 12%,

2) z nowej drogi klasy GP lub G do stacji paliw powinien być wyposażony w dodatkowe pasy dla pojazdów skręcających z tej drogi;

3) z drogi klasy GP, G lub Z do obiektu wymienionego w § 55 ust. 1 pkt 3, w wypadku uzasadnionym względami bezpieczeństwa ruchu, może być wyposażony w dodatkowe pasy ruchu dla pojazdów skręcających z tej drogi, w szczególności gdy miarodajne natężenie ruchu na drodze przekracza 400 P/h.

Przepis § 113 ust. 7 rozporządzenia stanowi natomiast , że wyjazd z drogi do obiektu i urządzenia obsługi uczestników ruchu i wjazd na drogę nie mogą być usytuowane w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, a w szczególności:

1) w obszarze oddziaływania skrzyżowania lub węzła;

2) w miejscu, w którym nie jest zapewniona wymagana widoczność wjazdu na drogę;

3) na odcinku drogi o pochyleniu niwelety większym niż 4%;

4) nie bliżej wierzchołka łuku wypukłego niż wymagana odległość widoczności na zatrzymanie;

5) na odcinku występowania dodatkowego pasa ruchu.

Organy uznały, że możliwe jest wydanie skarżącym zezwolenia na lokalizację zjazdu jedynie na czas określony, bowiem po wykonaniu przewidzianej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przebudowy ul. [...] byłby on usytuowany w miejscu zagrażającym bezpieczeństwu ruchu drogowego.

Ze stanowiska skarżących, kwestionujących ten pogląd, wynika - w pewnym uproszczeniu - że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie należy do warunków technicznych , które należy brać pod uwagę przy lokalizacji zjazdu, wobec czego powoływanie się przez organy na zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, które może wystąpić po wykonaniu w bliżej nieokreślonej przyszłości przebudowy drogi należy uznać za nieuprawnione.

W tym miejscu wyraźnego stwierdzenia wymaga, że Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie podziela poglądu sprowadzającego się do tezy, że ograniczenia w udzieleniu zgody na lokalizację zjazdu, o jakich mowa w art. 29 ust. 4 ustawy, wynikają jedynie z przesłanek wskazanych w tym przepisie. Ograniczenia takie mogą wynikać bowiem także z innych aktów, w tym przepisów prawa miejscowego - których oczywiście nie można utożsamiać z warunkami technicznymi , jakim powinny odpowiadać drogi publiczne. Sąd orzekający podziela w tym zakresie stanowisko zaprezentowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 9 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 1390/15 ( publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych ) : "Plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego o powszechnej mocy obowiązującej. Oznacza to, że przy wydawaniu decyzji administracyjnych jego regulacje muszą być brane pod uwagę przez wszystkie organy, gdy dotyczą rozstrzyganych kwestii. W konsekwencji należy uznać, że przesłanki udzielenia odmowy na urządzenie zjazdu wskazane w art. 29 ust. 4 u.d.p. nie są jedynymi ograniczeniami w udzieleniu zgody. Ograniczenia takie mogą wynikać także z innych aktów, w tym ze wspomnianych przepisów prawa miejscowego" ( ...). Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego stanowi jedno z konstytucyjnie określonych źródeł lokalnie obowiązującego prawa w Polsce (art. 14 ust. 8 u.p.z.p. w zw. z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP)".

Tak więc dla właściwego rozpoznania wniosku skarżących konieczne było, wbrew stanowisku organu odwoławczego, a także stanowisku skarżących, dokonanie oceny, czy zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mogły mieć wpływ na treść decyzji w kwestii lokalizacji przedmiotowego zjazdu. Nie chodzi jednak o postanowienia planu, dotyczące zamiarów przebudowania w przyszłości ul. [...] i zmiany jej przebiegu, lecz postanowienia planu pod kątem ewentualnego zakazu usytuowania zjazdu z przedmiotowej działki. Na podstawie dokumentów dołączonych do akt administracyjnych nie sposób stwierdzić tej okoliczności. Znajdujący się w aktach opis karty terenu , mający dotyczyć m.in. przedmiotowej działki, nie zawiera oznaczenia tej działki, czyli numeru [...]. Nie można zidentyfikować przedmiotowej działki także na dołączonej karcie terenu, bowiem zaznaczono na niej jedynie odręcznie niebieskim długopisem kwadrat, oznaczony numerem [...], który nie jest tożsamy z numerem przedmiotowej działki , wskazywanym w zaskarżonych decyzjach.

W ocenie Sądu bezwzględny zakaz zlokalizowania zjazdu zawarty w planie miejscowym miałby niewątpliwy wpływ na treść decyzji w przedmiotowej kwestii, jednak w odmiennym przypadku nie byłoby podstaw do warunkowania okresu lokalizacji zjazdu zapisami tegoż planu. Wówczas należałoby dokonać oceny, czy na chwilę obecną - a nie w bliżej nieokreślonej przyszłości - można stwierdzić istnienie jakichś wymogów, wynikających z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, które determinowałyby konieczność wydania zezwolenia na lokalizację przedmiotowego zjazdu jedynie na czas określony.

Należy zgodzić się z zarzutami skargi, że organy wadliwie uzależniają treść decyzji w zakresie okresu lokalizacji zjazdu od warunków technicznych związanych z bezpieczeństwem użytkowników drogi, która dopiero jest planowana i nie jest jeszcze zaprojektowana. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji sam przyznaje, że projektem budowlanym drogi obecnie nie dysponuje. Nie może on w tej sytuacji, w ocenie Sądu, uzależniać okresu udzielonego zezwolenia na lokalizację zjazdu od warunków , które nie są w istocie znane. Skarżący ponadto podnoszą, że niektóre z sąsiednich działek mają urządzone zjazdy na ul. W., wobec czego planowana inwestycja będzie musiała kwestię istnienia zjazdów uwzględnić w szerszym zakresie.

Rację mają skarżący, że w przypadku, gdy na dzień wydania zezwolenia spełnione są warunki techniczne, zezwolenie wydaje się na czas nieokreślony. Trudno też nie zgodzić się z zarzutem, że w chwili obecnej nie są znane żadne warunki techniczne ani zasady bezpieczeństwa ruchu drogowego, dotyczące aktualnego stanu faktycznego , które uzasadniałyby wydanie zezwolenia jedynie na czas określony, a przynajmniej takie nie zostały wskazane przez organy w kwestionowanych decyzjach.

Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie organy obu instancji naruszyły zarówno przepisy prawa materialnego – art. 29 ust. 4 ustawy, jak też naruszyły przepisy postępowania – art. 7, art. 8 , art. 77 § 1 , art. 107 § 3 k.p.a. Nie budzi żadnej wątpliwości Sądu, że decyzja, wydana w oparciu o art. 29 ust.4 ustawy, ma charakter uznaniowy ( tak choćby NSA w wyroku z dnia 5 grudnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1340/17). W niniejszej sprawie organy nie uzasadniły swego stanowiska w sposób pozwalający na uznanie, że granice uznania administracyjnego nie zostały przez nie przekroczone.

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a. uwzględnił skargę.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy będą miały na uwadze powyższe stanowisko i wskazania. Organy będą miały też na uwadze, że wydane przez nie decyzje nie mogą pogarszać sytuacji skarżących , którym już udzielono zezwolenia na lokalizację przedmiotowego zjazdu, lecz uczyniono to jedynie na czas określony.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.