Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1045/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-03-02 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 marca 2012 r. wniosku I. O. i K. O. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi I. O. i K. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

I. O. i K. O. wystąpili o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata w sprawie skargi na wskazaną w sentencji postanowienia decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] marca 2011 r.

Z oświadczeń o stanie rodzinnym, majątkowym i uzyskiwanych dochodach zawartych we wnioskach wynika, że wnioskodawcy prowadzą wspólne gospodarstwo domowe. Źródłem utrzymania skarżących są dochody z emerytur w łącznej wysokości 4.143,00 zł brutto miesięcznie. Skarżący są właścicielami domu o pow. 92 m2 oraz nieruchomości gruntowej o pow. 600 m2. Z oświadczenia o stanie majątkowym wynika ponadto, iż wnioskodawcy posiadają oszczędności zgromadzone na dwóch lokatach bankowych w łącznej wysokości 15.000 zł.

Uzasadniając przedmiotowy wniosek skarżący wskazali, iż są osobami w podeszłym wieku, cierpiącymi na liczne schorzenia. Niewielkie oszczędności, jakie posiadają, są wydatkowane na stałe leczenie i rehabilitację.

Postanowieniem z dnia 16 lutego 2012 r. referendarz sądowy WSA w Warszawie odmówił przyznania prawa pomocy.

Skarżący wnieśli sprzeciw od powyższego postanowienia. W uzasadnieniu sprzeciwu wskazali, że przedstawione w ich oświadczeniach dane nie świadczą o ich zamożności, gdyż są w podeszłym wieku, schorowani i samotni, co wiąże się z wydatkami na lekarzy, lekarstwa i zabiegi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p. p. s. a.", w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie referendarza sądowego, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Jako że sprzeciw nie został odrzucony sprawa, zgodnie z powyższym przepisem, podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 p. p. s. a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Stosownie do art. 252 § 1 p. p. s. a. wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a jeżeli wniosek składa osoba fizyczna, ponadto dokładne dane o stanie rodzinnym. Na wnioskodawcach spoczywa więc ciężar wykazania, że nie są w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania.

W rozpatrywanej sprawie wnioskodawcy w złożonych na formularzach wnioskach nie wykazali, że nie są w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego utrzymania siebie i rodziny.

Wnioskodawcy mają bowiem stałe źródła dochodów w postaci emerytur w łącznej wysokości 4.143, 00 zł brutto miesięcznie. Choć nie można uznać, że są zamożni, to jednak nieuzasadnione byłoby także uznanie ich za ludzi ubogich, z trudem zaspokajających podstawowe potrzeby życiowe, a tylko w takim przypadku należałoby im udzielić prawa pomocy.

Skarżący mają zaspokojone potrzeby mieszkaniowe i nie posiadają nikogo na utrzymaniu. Nie bez znaczenia dla oceny niniejszego wniosku pozostaje również fakt dysponowania przez skarżących oszczędnościami w wysokości 15.000 zł.

Uwzględniając nawet stałe wydatki skarżących na leczenie oraz koszty bieżącego utrzymania domu należy stwierdzić, iż wysokość uzyskiwanych przez nich dochodów, a przede wszystkim kwota zgromadzonych oszczędności pozwala na przyjęcie, że dysponują oni wystarczającymi środkami finansowymi na pokrycie pełnych kosztów w niniejszej sprawie.

W świetle powyższego Sąd postanowił, jak w sentencji na podstawie art. 260 p. p. s. a. w związku z art. 246 § 1 pkt 2 p. p. s. a.