Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 584/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2018-08-14 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par.1, par.3 i par.5
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jacek Czaja po rozpoznaniu w dniu 14 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi T. G. na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego w zakresie wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonana zaskarżonej decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W dniu 22 maja 2018 r. T. G. wniósł skargę na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. Nr [...] uchylającą decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta Z. z dnia [...] r. znak: [...] i na podstawie art. 51 ust.1 pkt 2 w związku z ust.7 ustawy Prawo Budowlane, nałożył na T. G. właściciela nieruchomości zabudowanej przy ul. [...] nr [...] w Z., obowiązek rozbiórki części budynku gospodarczego, usytuowanego na działce o nr ewid.[...], położonej w Z. przy ul. [...], przy granicy z działką [...], tak aby zachowana była wskazana przez organ strefa kontrolowana dla gazociągu. Termin rozbiórki organ ustalił na dzień 1 września 2018 r.

W dniu 10 sierpnia 2018 r. wpłynął do sądu wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.

Wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, dalej jako "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 cytowanego przepisu sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Pierwsza z tych przesłanek dotyczy przypadku, gdy szkoda nie może być naprawiona przez późniejszy zwrot świadczenia lub jego wyegzekwowanie, jak również brak jest możliwości przywrócenia stanu poprzedniego. Wymóg ten jest zatem spełniony w szczególności, gdy istnieje ryzyko utraty przedmiotu świadczenia, który wskutek swoich właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem lub wartość jego odpowiednika nie miałaby znaczenia dla skarżącego, bądź też gdy zachodzi niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu lub zdrowiu.

Druga przesłanka dotyczy natomiast przypadku, gdy raz zaistniałe skutki prawne lub faktyczne powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a przywrócenie stanu poprzedniego może nastąpić dopiero po dłuższym okresie czasu lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

Należy jednocześnie podkreślić, że to na skarżącym spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia, że co najmniej jedna z opisanych wyżej przesłanek wystąpiła w danej sprawie. Konstrukcja ochrony tymczasowej opiera się bowiem na zasadzie skargowości.

Odnosząc te uwagi do okoliczności rozważanej sprawy należy zaznaczyć, że skarżący nie wskazał w złożonym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji żadnych okoliczności, które uzasadniałyby wstrzymanie jej wykonania. Jednak nie to jest głównym powodem odmowy wstrzymania.

Sąd rozpatrując wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, skoncentrował się głównie na istocie konfliktu pomiędzy interesem społecznym, dobrem ogółu, a interesem jednostki. Zaskarżona decyzja orzekająca o rozbiórce części obiektu budowlanego została wydana po przeprowadzeniu odpowiednich pomiarów odległości przewodów gazowych od budynku gospodarczego i porównaniu ich do tych, które regulują przepisy Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie (Dz.U. z 2013 r. poz. 640). Mając powyższe na względzie, organ stwierdził, że odległość przewodów gazowych od fundamentów budynku gospodarczego stwarza zagrożenie dla bezpieczeństwa osób i mienia, między innymi wskutek przenoszenia naprężeń z fundamentów budynku na gazociąg. Budynek gospodarczy, który narusza strefę kontrolowaną stwarza zagrożenie osób i mienia, a usunięcie tego zagrożenia jest możliwe tylko poprzez rozbiórkę części budynku gospodarczego, tak aby zachować aktualne obowiązującą strefę kontrolowaną.

Stanowiska tego przy ocenie wniosku o wstrzymanie nie można pominąć. Jednocześnie należy zauważyć, że brak negatywnych skutków z dotychczasowego nielegalnego użytkowania budynku gospodarczego, nie przesądza o tym, że dalsze użytkowanie w niezmienionym stanie nie będzie stwarzało takiego zagrożenia.

Ponadto, należy mieć na względzie, że budynek gospodarczy powstał, gdy sieć gazowa już istniała, a więc skarżący realizując budynek z odstępstwami od udzielonego pozwolenia na budowę, miał świadomość, że narusza tym samym strefę kontrolowaną gazociągu, co w przyszłości może mieć dla niego negatywne konsekwencje.

W tej sytuacji Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku i na podstawie art. 16 § 2 oraz art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.