Postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 549/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2007-11-29 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono wniosek
Powołane przepisy: article: art. 86 i 87
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stanisław Prutis (spr.) po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. Sz. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] maja 2007r. nr [...] w przedmiocie nakazania przedłożenia określonych dokumentów. p o s t a n a w i a oddalić wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 8 listopada 2007r. odrzucono skargę J. Sz. z uwagi na nieuzupełnienie braku formalnego skargi poprzez nadesłanie jej odpisu. Powyższe postanowienie w dniu 13 listopada 2007r. zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru k. 58 akt).

Pismem procesowym z dnia 20 listopada 2007r. (data nadania w urzędzie pocztowym) pełnomocnik skarżącej złożył wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. Jednocześnie z tym wnioskiem dokonał czynności której nie wykonano w terminie, a mianowicie nadesłał odpis skargi poświadczony za zgodność z oryginałem. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że skarżąca nie zdawała sobie sprawy z konsekwencji procesowych wynikających z zarządzenia wzywającego do uzupełnienia braków formalnych skargi, oraz z postanowienia referendarza przyznającego jej prawo pomocy w zakresie całkowitym. Wskazano, że skarżąca nie ma wykształcenia prawniczego a z uwagi na

trudną sytuację materialną, nie było jej stać na zasięgnięcie porady prawnej u profesjonalnego pełnomocnika. Nadmieniono, że w przekonaniu skarżącej ustanowienie radcy prawnego zwalniało ją z osobistego wypełniania wezwań

Sądu, w szczególności złożenia zażądanego przez Sąd odpisu skargi.

W ocenie Sądu wniosek skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie.

Z treści art. 86 i 87 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika, że warunkiem przywrócenia uchybionego terminu do dokonania określonej czynności jest spełnienie się łącznie trzech przesłanek, a mianowicie: wniesienia przez

stronę wniosku o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od ustania przeszkody, która uniemożliwiła jej dochowania terminu, dokonanie jednocześnie czynności, której w zakreślonym terminie nie dokonano, oraz uprawdopodobnienie, iż uchybienie

terminu nastąpiło bez winy strony.

Z okoliczności faktycznych niniejszej sprawy wynika, że bez wątpienia w sprawie zostały spełnione dwie pierwsze przesłanki warunkujące przywrócenie terminu, a mianowicie: wniosek o przywrócenie terminu został złożony w terminie

7 dni od ustania przeszkody ( od dnia doręczenia postanowienia o odrzuceniu

skargi) i jednocześnie z wnioskiem została dokonana czynność, której nie

dokonano w terminie.

Wobec powyższego konieczne stało się rozważenie, czy argumenty skarżącej uprawdopodobniają, że uchybienie terminu do uzupełnienia braku formalnego

skargi nastąpiło bez jej winy. W ocenie Sądu, skarżąca nie uprawdopodobniła, że niedochowanie terminu było przez nią niezawinione.

Nie ulega wątpliwości, iż od strony postępowania należy oczekiwać i wymagać szczególnej staranności w zakresie prowadzenia swych spraw. W tym też

kontekście należy oceniać przesłankę braku winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, wiąże

się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej, przywrócenie terminu nie jest bowiem dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się np. nagłą chorobę,

która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą. Brak winy w uchybieniu terminu można przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Powszechnie przyjmuje się, iż przy ocenie braku winy, jako przesłance przywrócenia terminu procesowego, uchybionego przez stronę dotkniętą nawet ciężkim schorzeniem (inwalidztwo) nie można rezygnować z wymagania należytej staranności człowieka przejawiającego dbałość o swe własne życiowo ważne sprawy (vide: postanowienie Sądu Najwyższego, sygn. akt. II UKN 667/98, opubl. OSNP-wkł. 1999/8/6; wyrok NSA

O/Z w Katowicach z dnia 28 grudnia 2000 roku, sygn. akt I SA/Ka 1781/99, opubl.

w bazie orzecznictwa LEX nr 47160)

W przedmiotowej sprawie skarżąca nie dołożyła wymaganej, w tego typu sytuacjach, miary staranności.

Podnieść należy, że skarżąca wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi otrzymała w dniu 30 lipca 2007r., a zatem 7- dniowy termin wyznaczony do jego uzupełnienia mijał w dniu 6 sierpnia 2007r. O skutkach nie uzupełnienia braku formalnego skargi skarżąca została pouczona w wezwaniu (k.15 akt). W świetle powyższego należy uznać, że uprawdopodobnienia braku winy nie mogła

stanowić podnoszona przez skarżąca okoliczność, że nie zdawała sobie sprawy z konsekwencji procesowych takiego wezwania. Uprawdopodobnienia braku winy w sprawie niniejszej nie stanowi również twierdzenie skarżącej zgodnie z którym

była ona przekonana, że ustanowienie radcy prawnego zwalniało ją z osobistego wypełniania wezwań Sądu, w szczególności złożenia zażądanego przez Sąd

odpisu skargi. Podnieść bowiem należy, że radca prawny został ustanowiony

dopiero w dniu 7 września 2007r. a więc miesiąc po upływie terminu do

uzupełnienia braku formalnego skargi.

Mając na uwadze powyższe, w oparciu o art. 86 i 87 i art. 141 §2 i §3 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji postanowienia.