Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2706/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędziowie sędzia WSA Bożena Dziełak, sędzia WSA Sylwester Golec (sprawozdawca), Protokolant starszy referent Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2015 r. sprawy ze skargi D. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2013 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz D. S. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Prezydent W. (zwany dalej również: "organem pierwszej instancji") decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] ustalił w stosunku do D. S. (zwanego dalej: "Skarżącym") wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2013 rok w kwocie 228 zł, należnego za przedmioty opodatkowania położone w W. przy ul. [...] (lokal mieszkalny nr [...], udział w garażu wielostanowiskowym - [...] oraz udziały w gruncie związane z tymi lokalami). Do opodatkowania przyjęto budynki mieszkalne o pow. 55,56 m2, budynki pozostałe (udział w garażu wielostanowiskowym) o pow. 22,82 m2 oraz grunty pozostałe o pow. 28,72 m2.

Pismem z dnia 4 marca 2013 r. Skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji, wnosząc w nim o uchylenie zaskarżonej decyzji w zakresie naliczenia podatku od udziału w lokalu niemieszkalnym (garażu) oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia w tym zakresie organowi pierwszej instancji. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010r., Nr 95, poz. 613 z późn. zm.) – zwanej dalej: "u.p.o.l.", przez błędne ustalenie powierzchni stanowiącej podstawę do opodatkowania. W uzasadnieniu odwołania Skarżący wskazał, iż w przedmiotowym lokalu garażowym nie ma faktycznej możliwości wjazdu i korzystania z pojazdów o wysokości przekraczającej 2,00 – 2,05 m. Skarżący zauważył, że możliwość poruszania się pojazdów o wyższej wysokości ograniczają trwałe elementy budynku takie jak: instalacje elektryczne, hydrauliczne, wentylacyjne, systemy ochrony przeciwpożarowej, obudowy przeciwpożarowe, itp. Powyższe oznacza zdaniem Skarżącego, że zgodnie z art. 4 ust. 2 u.p.o.l. organ podatkowy winien był określając powierzchnię stanowiącą podstawę opodatkowania udziału w przedmiotowym lokalu niemieszkalnym, zaliczyć 50% powierzchni przypadającej na jeden udział w tym lokalu, tj. 11,41 m2.

Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (zwane dalej również: "organem odwoławczym") decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu powyżej decyzji organ odwoławczy wskazał, że w jego ocenie organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, położony w W. przy ul. [...], tj. lokal mieszkalny nr [...], udział w garażu wielostanowiskowym oraz udziały w gruncie związane z tymi lokalami. Zdaniem organu odwoławczego, zasadnie do opodatkowania przyjęto budynki mieszkalne o pow. 55,56 m2, budynki pozostałe (udział w garażu wielostanowiskowym) o pow. 22,82 m2 oraz grunty pozostałe o pow. 28,72 m2. W sposób prawidłowy zostały zastosowane stawki podatku, w tym stawka dla budynków pozostałych dla opodatkowania udziału w garażu wielostanowiskowym, stanowiącym w świetle prawa odrębną nieruchomość. Organ odwoławczy przywołał również w tym miejscu uchwałę 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2012 r. (II FPS 4/11), w której wyrażony został pogląd prawny, iż garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności, usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) u.p.o.l. Ponadto w opinii organu odwoławczego, w sposób prawidłowy została również ustalona przez organ pierwszej instancji powierzchnia garażu, jaka w zakresie udziału podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, z punktu widzenia brzmienia art. 4 ust. 2 u.p.o.l.

Odnosząc się do zarzutu Skarżącego dotyczącego określenia "wysokości w świetle" lokalu garażowego, organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. podstawę opodatkowania dla budynków lub ich części stanowi powierzchnia użytkowa, której definicja została zawarta w art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l., stanowiącym iż jest to powierzchnia mierzona po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych, przy czym za kondygnację uważa się również garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe. Organ odwoławczy zauważył też, że art. 4 ust. 2 u.p.o.l. przewiduje, iż powierzchnię pomieszczeń lub ich części oraz część kondygnacji o wysokości w świetle od 1,40 m do 2,20 m zalicza się do powierzchni użytkowej budynku w 50%, a jeżeli wysokość jest mniejsza niż 1,40 m, powierzchnię tę pomija się. W dalszej kolejności organ odwoławczy przywołał treść art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010r., Nr 193, poz. 1287 z późn. zm.), wskazując iż statuuje on zasadę, zgodnie z którą podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, co też oznacza że dane ujawnione w ewidencji dotyczące gruntu danej nieruchomości, posadowionego na tym gruncie budynku i istniejących w budynku lokali są danymi urzędowymi, które w żaden sposób nie mogą być zignorowane przez organy podatkowe w procesie wymiaru podatku od nieruchomości. Organ odwoławczy odnotował też, że informacje z tejże ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r., poz. 749 z późn. zm.) – zwanej dalej: "O.p.", a podważenie tych zapisów bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowaniu przeprowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji.

Organ odwoławczy zauważył następnie, że o tym, jakie dane dotyczące gruntów i budynków (lokali) są ujawniane w ewidencji, decydują przepisy rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454 z późn. zm.), które w § 63 ust. 1 pkt 15 lit. a) i c) stanowi, że danymi ewidencyjnymi budynku jest m.in. łączne pole powierzchni użytkowej lokali stanowiących odrębne nieruchomości oraz pomieszczeń przynależnych do lokali. Z kolei przepis § 70 ust. 1 pkt 7 i 8 ww. rozporządzenia wskazuje, iż danymi ewidencyjnymi dotyczącymi lokalu są m.in. pole powierzchni użytkowej lokalu oraz pole powierzchni pomieszczeń przynależnych do lokalu. Istotne przy tym jest zdaniem organu odwoławczego, że zgodnie z treścią § 63 ust. 3 ww. rozporządzenia, pole powierzchni użytkowej lokalu oraz pomieszczeń przynależnych do lokalu ustala się zgodnie z zasadami określonymi w art. 2 ust. 1 pkt 7 oraz ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2014r., poz. 150) i wyraża się w metrach kwadratowych z precyzją zapisu do dwóch miejsc po przecinku. Organ odwoławczy dokonał następnie analizy powołanych przepisów ww. ustawy, wskazując w konkluzji iż powyższe przepisy, a w szczególności art. 2 ust. 2 ustawy o ochronie praw lokatorów, są tożsame z treścią art. 4 ust. 2 u.p.o.l. Oznacza to zdaniem organu odwoławczego, iż powierzchnia użytkowa budynku lub lokalu, jaka została ujawniona w ewidencji budynków (kartotece lokalu), uwzględnia już jego ewentualną wysokość niższą niż 2,20 m.

Kontynuując organ odwoławczy zauważył również, że oczywistym jest, iż niemal wszystkie lokale będące garażami wielostanowiskowymi posiadają powierzchnie niższe w świetle niż 2,20 m (powierzchnie pod belkami konstrukcyjnymi, skosy itp.). Jednakże powierzchnie te są uwzględnione (policzone w sposób zgodny z art. 2 ust. 1 pkt 7 i ust 2 ustawy o ochronie praw lokatorów i jednocześnie z art. 4 ust. 2 u.p.o.l.) w ujawnionej w ewidencji budynków (kartotece lokali) powierzchni użytkowej budynku lub lokalu. Ponadto zdaniem organu odwoławczego istotne również jest to, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega udział w lokalu garażowym, a nie konkretne miejsce postojowe. Natomiast udział taki zasadniczo nie odpowiada (w przeliczeniu na metry kwadratowe) powierzchni konkretnego miejsca postojowego użytkowanego przez stronę w tymże garażu w ramach podziału quoad usum. Powierzchnia garażu wynikająca z przedmiotowego udziału w ramach przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości jest zawsze większa niż samego miejsca postojowego (obejmuje również np. ciągi komunikacyjne w garażu). Stąd też udział w lokalu garażowym musi być zawsze pojmowany w sposób abstrakcyjny. Okoliczność zaś, że podatnicy mają prawo do wyłącznego korzystania z określonego z góry miejsca postojowego (choćby położonego pod skosem, a więc o wysokości poniżej 2,20 m) w ramach wspomnianego podziału do korzystania z garażu jako przedmiotu współwłasności, nie zwalania ich w opinii organu odwoławczego z obowiązku ponoszenia ciężaru podatku od nieruchomości z tytułu samego faktu bycia współwłaścicielami lokalu garażowego, rozumianego w sposób abstrakcyjny.

Skarżący zaskarżył następnie powyższą decyzję organu odwoławczego wnosząc skargę w piśmie z dnia 23 lipca 2014 r., w której wniósł o uchylenie decyzji organów podatkowych obu instancji w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, że ustawa o podatkach i opłatach lokalnych na potrzeby określenia znaczenia pojęcia: "powierzchni użytkowej budynku" odwołuje się do przepisów ustawy Prawo budowlane oraz przepisów wykonawczych do tej ustawy, nie zaś aktów prawnych powołanych przez organ odwoławczy, tj. ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne, ustawy o ochronie praw lokatorów oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Z uwagi na fakt, iż prawo podatkowe stanowi odrębną, autonomiczną gałąź prawa, pojęcia w nim zawarte należy interpretować z uwzględnieniem wykładni gramatycznej, nie szukając rozwiązań w innych ustawach. Zdaniem Skarżącego, powierzchnią użytkową lokalu garażowego będzie powierzchnia o wysokości w świetle przekraczającej wysokość pojazdu, który ma możliwość wjazdu, zaś w niniejszej sprawie jest to wysokość nie przekraczająca 2,00 - 2,05 m poniżej instalacji i 2,20 m poniżej konstrukcji. Skarżący podniósł też, że przepis art. 194 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r., poz. 749 z późn. zm.) – zwanej dalej: "O.p.," odnoszący się do dokumentów urzędowych, do których zalicza się też wypisy z ewidencji gruntów i budynków, nie wyłącza możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom wskazanym w tym przepisie.

Skarżący zauważył następnie, że przepis § 102 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r., Nr 75 poz. 690) wyznacza minimalne wymiary garażu, w tym również minimalne wysokości, jakie powinien mieć nowo wybudowany garaż wielostanowiskowy. Podana tam wartość 2,20 m w konstrukcji i 2,00 m pod instalacjami jest bowiem wysokością minimalną, a nie maksymalną, jak w wyniku błędnej i szerokiej wykładni tego przepisu określił organ odwoławczy. Powyższe oznacza zdaniem Skarżącego, że intencją ustawodawcy było w art. 4 ust. 2 u.p.o.l. zredukowanie faktycznej powierzchni użytkowej (wynikającej np. z ewidencji gruntów i budynków lub stanu faktycznego) o 50%, w przypadku lokali o wysokości w świetle do 2,20 m. Ponadto w opinii Skarżącego, najniższy element konstrukcji lokalu determinuje wysokość w świetle dla całego lokalu, z punktu widzenia ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Skarżący zwrócił również uwagę, że w tej sytuacji dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków będą prawidłowe, gdyż są wyznaczone zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Jednakże w omawianej sytuacji taki lokal garażowy będzie objęty zakresem przepisu art. 4 ust. 2 u.p.o.l.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując jednocześnie zaprezentowane wcześniej stanowisko oraz uznając zarzuty skargi za niezasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - realizowana jest pod względem zgodności z prawem. Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także przepisów dających podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności zaskarżonych aktów - art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej: "p.p.s.a."

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem sporu była kwestia ustalenia wysokości podatku od nieruchomości należnego z tytułu przysługującego Skarżącemu udziału w prawie własności odrębnego lokalu niemieszkalnego, tj. garażu wielostanowiskowego, zlokalizowanego pod budynkiem wielorodzinnym położonym w W. przy ul. [...].

Zdaniem Skarżącego, przy ustalaniu wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości należało uwzględnić treść przepisu art. 4 ust. 2 u.p.o.l. i do opodatkowania przyjąć jedynie 50% powierzchni użytkowej lokalu, przypadającej na przysługujący mu udział, czyli 11,41 m². Natomiast uzasadnieniem takiego stanowiska był według Skarżącego fakt, iż w przedmiotowym lokalu garażowym nie ma faktycznej możliwości wjazdu i korzystania z pojazdów o wysokości przekraczającej 2,00 – 2,05 m, bowiem uniemożliwia to wysokość samego wjazdu do garażu, jak również możliwość poruszania się pojazdów o wyższej wysokości ograniczają trwałe elementy budynku takie jak: instalacje elektryczne, hydrauliczne, wentylacyjne, systemy ochrony przeciwpożarowej, obudowy przeciwpożarowe, itp. W tej zaś sytuacji najniższy element konstrukcji lokalu determinuje w opinii Skarżącego "wysokość w świetle" dla całego tego lokalu z punktu widzenia opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Z kolei organy podatkowe wskazywały, iż powierzchnia użytkowa przedmiotowego lokalu garażowego, jaka została ujawniona w ewidencji budynków (kartotece lokalu), uwzględnia już jego ewentualną wysokość niższą niż 2,20 m. W tej zaś sytuacji biorąc pod uwagę treść art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, zgodnie z którą podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, informacje z tejże ewidencji mają zdaniem organów podatkowych walor dokumentu urzędowego, a ich podważenie bądź też zmiana może nastąpić jedynie w postępowaniu przeprowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji. Ponadto zdaniem organu odwoławczego istotne również jest to, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega udział w lokalu garażowym obejmujący również np. ciągi komunikacyjne w garażu, a nie konkretne miejsce postojowe, które zostało wyznaczone jedynie w ramach podziału quoad usum.

Sąd rozpatrując niniejszą sprawę uznał, iż wniesiona przez Skarżącego skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie z przedstawionych przez niego względów.

Dokonując oceny zasadności przedstawionych powyżej stanowisk stron w pierwszej kolejności należy zauważyć, iż organ odwoławczy uzasadniając swoje stanowisko podkreślał, iż zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Wedle tego organu informacje z tejże ewidencji mają zdaniem organów podatkowych walor dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 O.p. i w żaden sposób nie mogą być zignorowane przez organy podatkowe w procesie wymiaru podatku od nieruchomości.

Sąd nie odmawiając zasadności stanowisku organu odwoławczego w tym zakresie stwierdza jednakże, iż w nadesłanych przez ten organ wraz ze skargą aktach administracyjnych brak jest dokumentu w postaci stosownego wypisu z ewidencji gruntów i budynków, na który powołały się w niniejszej sprawie organy podatkowe w procesie wymiaru podatku od nieruchomości w odniesieniu do przysługującego Skarżącemu udziału w prawie własności przedmiotowego lokalu garażowego. Brak jest zatem możliwości zweryfikowania zawartych tam danych, na które powołały się organy podatkowe. Wskazane uchybienie w zakresie przeprowadzonego przez organy podatkowe postępowania dowodowego stanowi naruszenie przepisu art. 187 § 1 O.p., zgodnie z którym organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, jak również zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w przepisie art. 122 O.p., zgodnie z którym w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym.

Odnosząc się natomiast do zarzutów Skarżącego dotyczących naruszenia przez organ odwoławczy przepisu art. 4 ust. 2 u.p.o.l., poprzez błędne ustalenie powierzchni stanowiącej podstawę do opodatkowania podatkiem od nieruchomości należącego do niego udziału w przedmiotowym lokalu garażowym, należy wskazać iż wbrew stanowisku Skarżącego, na możliwość zastosowania powołanego przepisu przy ustalaniu powierzchni użytkowej lokalu podlegającej opodatkowaniu, nie może mieć wpływu wysokość w świetle wjazdu do tego lokalu, który według Skarżącego uniemożliwia wjazd do garażu pojazdów o wysokości większej niż około 2,13 m. Sytuacja w której wysokość wejścia lub wjazdu do danego lokalu czy pomieszczenia są niższe od wysokości samego lokalu lub pomieszczenia, jest bowiem czymś powszechnym i nie można ona mieć wpływu na określenie powierzchni użytkowej tego lokalu lub pomieszczenia. Według brzmienia art. 4 ust. 1 u.p.o.l. dla ustlenia powierzchni lokalu ma znaczenie wysokość lokalu w świetle. W ocenie sądu wysokość w świtle ozncza wysokość pomiędz piwerzcznią podłogi i powierzchnią sufitu lokalu, przy czym za podogę i sufit należy przyjąć płaszczyzny elemntów konstrukcyjnych budynku, co oznacza, że dla ustlenia powierzchni lokalu nie b edą miały znaczenia zmiany na powierzchni podłóg i sufitów niemaj ace charakteru konstrukcyjnego w stosunku do całego budynku ewentualnie lokalu. Przy takim ustleniu w art. 4 ust. 3 u.p.o.l. zasad obliczania powierzchni użytkowej budynku nie ma znczenia dla ustalenia tej powerzchni występowanie w poszczególnych kondygnacjach elementów obniżających wysokość kondygnacji, które nie są elemntami konstrukcyjnymi mającymi wpływ na wysokość kondygnacji w świetle. Do takich elemntów należy zaliczyć podwieszane pod sufitem: wiązki kablowe, rury, elemnty ciągów wentylacyjunych, sufity podwieszane oraz różnego rodzaje podesty ustwiane na podłodze. Na wysokość kondygnacji w świetle nie ma też wpływu wysokość drzwil lub bram prowadzących do lokali tworzących kondygnację, gdyż okoliczość ta nie ma znaczenia dla ustlenia fizycznej odległości popmiędzy powierzchniami podłogi i sufitu.

Ztem Skjarżacy ni ma racji twierdząć, że według treści art. 4 ust. 2 u.p.o.l. dla ustalenia podstawy opodatkowania przy opodatkowaniu budynków lub ich cześći ma znaczenie występowanie w posczeczególnych kondygnacjach drzwi lub bram o wysokości niższej niż fizyczna wysokość kondygnacji oraz wszelkich obiektów, które nie są elemntami konstrukcyjnymi stropów stanowiących dla konkretnego przedmiotu opodatkowania sufit i podłogę.

Zgodzić się również należy w tym miejscu ze stanowiskiem organu odwoławczego, iż opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega udział w lokalu garażowym obejmujący również np. ciągi komunikacyjne w garażu, a nie konkretne miejsce postojowe, które zostało przypisane jego użytkownikowi w lokalu garażowym jedynie w ramach podziału quoad usum.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ odwoławczy uwzględni powyższy pogląd Sądu oraz uzupełni materiał dowodowy o wskazywany wcześniej wypis z ewidencji gruntów i budynków dla przedmiotowego lokalu garażowego, tak aby możliwa była pełna weryfikacja ustaleń faktycznych poczynionych przez ten organ w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w sprawie.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję. Zakres w jakim uchylona decyzja nie podlega wykonaniu określono na podstawie art. 152 p.p.s.a. Jednocześnie na wniosek Skarżącego Sąd zasądził na jego rzecz, zgodnie z art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a., kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania stanowiącą równowartość uiszczonego przez Skarżącego wpisu sądowego od skargi.