Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 356/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-05-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 154 par. 1, art. 229 par. 1, art. 184 w zw. z art. 197 par. 2 i art. 198
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: par. 3, par. 7 pkt 3
journal: Dz.U. 2003 nr 221 poz 2194
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania i rozkładania na raty  oraz cofania odroczenia lub rozłożenia na raty nieuiszczonych należności sądowych orzeczonych w postępowaniu przed sądem administracyjnym

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Mazur po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A.J. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 marca 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 1293/11 o odmowie umorzenia należności sądowej w kwocie 100 (sto) złotych z tytułu nieuiszczonej opłaty kancelaryjnej od wniosku o sporządzenie i doręczenie odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem w sprawie ze skargi E.J. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2011 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

W dniu 29 listopada 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygn. VII SA/Wa 1293/11 wydał wyrok, w treści którego oddalił skargę E.J. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2011 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki.

Pismem z dnia 8 grudnia 2011 r., A.J. wniosła o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia do wydanego wyroku.

Zarządzeniem z dnia 11 stycznia 2012 r. Przewodniczący Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwał A.J. do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w kwocie 100 zł z tytułu wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku - w terminie 7 dni, pod rygorem ściągnięcia.

Zarządzeniem z dnia 18 października 2012 r. Przewodniczący Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarządził ściągnięcie nieuiszczonej opłaty kancelaryjnej.

A.J. w piśmie z dnia 23 stycznia 2013 r., wystąpiła z wnioskiem o umorzenie opłaty kancelaryjnej w kwocie 100 złotych.

Zarządzeniem z dnia 28 stycznia 2013 r. na podstawie § 7 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu umarzania, odraczania i rozkładania na raty oraz cofania odroczenia lub rozłożenia na raty nieuiszczonych należności sądowych orzeczonych w postępowaniu przed sądem administracyjnym (Dz. U. nr 221, poz. 2194., dalej "rozporządzenie") wezwano skarżącą do złożenia uzupełniającego oświadczenia, obejmującego dane o jej stanie majątkowym i obecnie uzyskiwanych dochodach, a także o jej stanie rodzinnym oraz o dochodach małżonka pozostającego we wspólności majątkowej z dłużnikiem. W/w wezwanie zostało doręczone A.J. w dniu 12 lutego 2013 r. A zatem do dnia 19 lutego 2013 r. A.J. przysługiwał termin na wykonanie w/w wezwania.

A.J. w piśmie z dnia 18 lutego 2013 r. ponownie wystąpiła z wnioskiem o umorzenie należności sądowej, wskazując iż nie otrzymała uzasadnienia wyroku.

Z tego względu Sąd I instancji zaskarżonym zarządzeniem z dnia 19 marca 2013 r. na podstawie art. 229 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz.270, dalej jako "p.p.s.a.") w związku z § 2 ust. 1 i § 3 rozporządzenia odmówił umorzenia należności sądowej.

A.J. wniosła zażalenie na powyższe zarządzenie, wskazując iż ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyraźnie określa zasady pobierania opłat, która w przypadku skarżącej została naruszona. Zdaniem skarżącej najpierw powinna otrzymać wezwanie do uiszczenia opłaty w wysokości 100 zł pod rygorem odrzucenia wniosku.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Należności z tytułu nieuiszczonych kosztów sądowych oraz grzywien orzeczonych w postępowaniu przed sądem administracyjnym, z wyjątkiem grzywny, o której mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a., mogą być umorzone lub zapłata tej należności może być odroczona albo rozłożona na raty, jeżeli jej ściągnięcie byłoby połączone z niewspółmiernymi trudnościami lub groziłoby dłużnikowi zbyt ciężkimi skutkami ( art. 229 § 1 p.p.s.a.).

Należności sądowe mogą być umorzone na wniosek dłużnika w części lub w całości, jeżeli dłużnik wykaże, że z uwagi na swoją sytuację rodziną, majątkową i wysokość dochodów nie jest w stanie ich uiścić, a ściągnięcie należności w drodze egzekucji spowodowałoby dla dłużnika lub jego rodziny nadmierne obciążenie majątkowe lub inne ciężkie skutki (§ 3 rozporządzenia).

Z konstrukcji tego przepisu wynika, iż to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, iż znajduje się w sytuacji materialnej uprawniającej do umorzenia należności sądowej.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowo zaskarżonym zarządzeniem odmówiono skarżącej umorzenia przedmiotowej należności sądowej. Skarżąca wezwana do złożenia uzupełniającego oświadczenia (§ 7 pkt 3 rozporządzenia) obejmującego dane o jej stanie majątkowym i obecnie uzyskiwanych dochodach, a także o jej stanie rodzinnym oraz o dochodach małżonka pozostającego we wspólności majątkowej nie wykonała nałożonego na nią obowiązku, co uniemożliwiało ustalenie, czy zachodzą przesłanki umorzenia należności (§ 3 rozporządzenia).

W tym stanie rzeczy zaskarżone zarządzenie Przewodniczącego Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odpowiada prawu.

Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.