Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 172/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2006-12-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6122 Rozgraniczenia nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Dnia 1 grudnia 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki,, Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Protokolant Referendarz sądowy: Magdalena Sieniuć, po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2006 roku na rozprawie sprawy ze skargi A. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] znak: [...] Wójt Gminy B. orzekł o rozgraniczeniu nieruchomości oznaczonych w rejestrze ewidencji gruntów obrębu K., gm. B. jako działka nr [...] stanowiąca własność A. i Z. małż. T. a działkami: nr 150 – będącą we władaniu na zasadach posiadacza samoistnego J. P., użytkownik J. K. oraz nr 152/1 – stanowiącą własność S. i A. małż. K..

Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa oraz z uwagi na fakt, iż dotyczy ona sprawy poprzednio już rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną (art. 156 § 1 pkt 2 i 3 k.p.a.) wystąpił A. T.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., po rozpatrzeniu powyższego wniosku, uzupełnionego o kolejne wyjaśnienia w sprawie, zawarte w pismach skarżącego, decyzją z dnia [...] Nr [...] orzekło o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy B. z dnia [...] znak: [...] o rozgraniczeniu nieruchomości położonych w obrębie K., gm. B. oznaczonych w ewidencji gruntów jako działki o numerach: 151/1, 150 i 152/1.

Nie zgadzając się z powyższą decyzją, A.T. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej powołaną wyżej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy B. z dnia [...] znak: [...].

Wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy, skarżący zażądał wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Wójta Gminy w B. z dnia [...]znak: [...] na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., gdyż przedmiotowa decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję następnie uchyloną. W uzasadnieniu stwierdził m.in., iż nie zgadza się z ustaleniami organu dotyczącymi stwierdzenia braku istnienia decyzji, stanowiącej podstawę do stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji. Podkreślił, iż nie miał obowiązku wskazywania takiej decyzji, ponieważ Kolegium Odwoławcze dysponuje całością materiału dowodowego.

W dalszej części wniosku, po przedstawieniu swej sytuacji zdrowotnej, A.T. podniósł, iż Urząd Gminy w B. przedłużył trzykrotnie postępowanie rozgraniczeniowe (pismem z dnia 3 marca 2005 r. do dnia 30 kwietnia 2005 r.; pismem z dnia 28 kwietnia 2005 r. do dnia 31 maja 2005 r. i pismem z dnia 25 maja 2005 r. do dnia [...]), wskazując, iż termin ten każdorazowo przedłużany był z winy uprawnionego geodety, upoważnionego do tych czynności. Następnie skarżący przedstawił swoje stanowisko co do wykonywanych przez upoważnionego geodetę czynności ustalenia przebiegu granic nieruchomości, podważając ponownie prawidłowość wykonania tych czynności. Zakwestionował przy tym zgromadzone w sprawie dowody. Poinformował także, iż nie skorzystał z możliwości przekazania sprawy do Sądu Rejonowego w B., gdyż "wyszedł z założenia, że trwa tok postępowania administracyjnego i przede wszystkim należy wyczerpać wszelkie możliwości z zakresu postępowania administracyjnego, by przejść na drogę postępowania sądowego". Ponadto zarzucił Kolegium, iż potraktowało przekazany przez niego materiał dowodowy jako "bezzasadny i bezwartościowy". Podważył ponownie udział w sprawie jako strony postępowania J.K., użytkowniczki działki nr 150. Stwierdził także, iż wydanie decyzji przez Wójta Gminy w dniu [...] jest niezasadne, bowiem istnieją warunki do zastosowania art. 34 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne.

W wyniku rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., decyzją z dnia [...]. Nr [...] utrzymało w mocy swą decyzję z dnia [...]Nr [...].

W uzasadnieniu organ ten wskazał, iż w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy nie stwierdził, by w sprawie wystąpiła którakolwiek z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. Podkreślił przy tym, iż zarzuty A. T. podważające prawidłowość wykonania czynności przez upoważnionego geodetę nie są zasadne. Geodeta przy ustalaniu przebiegu granic korzystał bowiem z wszelkich dostępnych dowodów, które okazały się wystarczające dla ustalenia przebiegu granic. Z czynności ustalenia przebiegu granicy sporządził protokół graniczny, który został podpisany przez A.K., S.K. i J. K.. Natomiast A.T. i Z. T. odmówili podpisania protokołu. Z protokołu tego wynika, że podstawę ustalenia przebiegu granic stanowiły dokumenty w postaci operatu podstawowego obrębu K. oraz operatu podziału działki nr 151, z których zgodnie z oceną dokonaną przez geodetę – "można dokładnie określić granice działki nr 151/1". Protokół zawiera szkic graniczny oraz opis przebiegu granicy na odcinkach oznaczonych na tym szkicu. Przebieg granicy opisano w następujący sposób:

1g-pp20909, pp20909-2g, 2g-3g, 3g-4g,4g-1g. Geodeta sporządził też opinię dotyczącą rozgraniczenia pomiędzy działkami nr [...] nr 150 i 152/1 w obrębie K. oraz sprawozdanie techniczne. Z dokumentów tych wynika, że "prawidłowe są granice, które istnieją w obecnej ewidencji gruntów i nie ma podstaw do ich zmiany".

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. stwierdziło przy tym, iż zgodnie z art. 31 ust. 2 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne, przy ustalaniu przebiegu granic bierze się pod uwagę znaki i ślady graniczne, mapy i inne dokumenty oraz punkty osnowy geodezyjnej. Jeżeli jest brak danych, o których mowa w ust. 2, lub są one niewystarczające albo sprzeczne, ustala się przebieg granicy na podstawie zgodnego oświadczenia stron lub jednej strony, gdy druga strona w toku postępowania oświadczenia nie składa i nie kwestionuje przebiegu granicy (art. 31 ust. 3 powołanej ustawy). W przedmiotowej sprawie dowody, którymi dysponował upoważniony geodeta, pozwalały na ustalenie przebiegu granicy, w związku z czym nie zachodziła potrzeba ustalania przebiegu granicy na podstawie oświadczeń stron.

Przy czym upoważniony geodeta ustalił przebieg granicy na podstawie dostępnej mu w chwili rozgraniczenia dokumentacji, a organ nie wnosząc zastrzeżeń do tych ustaleń, zatwierdził wskazany przez geodetę przebieg granicy między nieruchomościami. Wykonane prace geodezyjne oraz sporządzona dokumentacja nie budzą zastrzeżeń. Okoliczności te zdaniem organu dowodzą, iż nie jest trafne stanowisko A. T., iż wydanie decyzji przez Wójta Gminy w dniu [...] jest niezasadne, a jedynie istnieją warunki do zastosowania art. 34 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne.

Jednocześnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. za chybiony uznało zarzut dotyczący udziału w postępowaniu rozgraniczeniowym J.K., jako strony postępowania, podzielając w tym zakresie stanowisko organu zawarte w decyzji z dnia [...]. Zgodnie z którym, stroną w postępowaniu rozgraniczeniowym jest właściciel, współwłaściciel, użytkownik gruntu. W decyzji z dnia [...]Janina K. wskazana jest jako użytkownik działki nr 150, przysługuje jej zatem przymiot strony postępowania rozgraniczeniowego, gdyż jego wynik mógłby mieć wpływ na realizację przysługującego jej prawa do korzystania z gruntu w określonych granicach. Ponadto w chwili obecnej J.K. jako samoistna posiadaczka działki nr 150 jest stroną w sprawie o rozgraniczenie tej działki z działką nr [...] będącą własnością A. i Z.T..

Ponadto odnosząc się do zawartego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy żądania wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Wójta Gminy B. z dnia [...]– na zasadzie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., organ odwoławczy wyjaśnił, iż wskazana decyzja pierwszoinstancyjna dotycząca umorzenia postępowania rozgraniczeniowego i przekazania sprawy z urzędu do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w B., nie funkcjonuje już w obrocie prawnym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., na skutek wniesionego przez A. T. odwołania decyzją [...] z dnia [...] uchyliło ww. decyzję Wójta Gminy B. z dnia [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ ten, po ponownym przeprowadzeniu postępowania rozgraniczeniowego wydał ww. decyzję z dnia [...], znak [...], której stwierdzenia nieważności obecnie domaga się A. T.

Mając na względzie powyższe ustalenia Samorządowe Kolegium odwoławcze w P. nie stwierdziło występowania w omawianym przypadku którejkolwiek z przesłanek uzasadniających stwierdzenie nieważności decyzji w trybie art. 156 § 1 k.p.a. Nie znajdując przy tym podstaw do zmiany stanowiska zawartego w decyzji z dnia [...]utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Następnie decyzją z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., po rozpatrzeniu wniosku A. T. o uzupełnienie decyzji z dnia [...]. Nr [...], odmówiło uzupełnienia tejże decyzji. Jednocześnie postanowieniem także z dnia [...]Nr K.O.43-10/06 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. dokonało wyjaśnienia, zgłoszonych przez A. T.wątpliwości co do treści wskazanej już decyzji z dnia [...]. Nr K.O. 43-1/06 o utrzymaniu w mocy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia 1 grudnia 2005 r., Nr KO.43-1/06 odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy B.z dnia [...]znak: [...]o rozgraniczeniu nieruchomości położonych w obrębie K., gm. B.oznaczonych w ewidencji gruntów jako działki o numerach: 151/1, 150 i 152/1.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...]. Nr [...] wraz z odmową jej uzupełnienia w drodze powołanej wyżej decyzji Kolegium z dnia [...] Nr [...], A. T., przedstawił przebieg "sprawy rozgraniczeniowej", nawiązując do postępowania administracyjnego prowadzonego przez Wójta Gminy B., Urząd Rejonowy w B. i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P.; postępowania sądowego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi (sygn. akt II SA/Łd 1977/97 i II SA/Łd 204/01) i Sądem Rejonowym w B. (sygn. akt I Ns 694/04) oraz korespondencji z [...] Wojewódzkim Inspektorem Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego. Zawarł także stanowisko w kwestii prawidłowości wykonanych przez upoważnionego geodetę czynności ustalania przebiegu granic nieruchomości. Odwołał się przy tym do instytucji rozgraniczenia nieruchomości, uregulowanej w art. 153 Kodeksu cywilnego, wskazując jednocześnie, iż "stan ostatniego spokojnego posiadania przez właścicieli jest ewidentny, wystarczy tylko, by został potwierdzony przez osoby, które znają dogłębnie zagadnienie i wystąpić mogą w roli świadków".

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., wnosząc o jej oddalenie, wywiodło, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Tym niemniej w pierwszym rzędzie wyjaśnić przyjdzie, iż zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U.

Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest z punktu widzenia kryterium legalności. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy do końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uwzględnienie skargi skutkujące uchyleniem zaskarżonej decyzji może nastąpić zaś tylko wówczas, gdy Sąd stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy;

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego;

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy /art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a."/.

Z kolei uwzględnienie skargi skutkujące stwierdzeniem nieważność decyzji w całości lub w części, następuje wówczas, gdy Sąd stwierdzi, iż zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach /art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a./.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji stwierdził, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...]Nr [...]nie naruszają obowiązującego prawa, w stopniu uzasadniającym ich wyeliminowanie z obrotu prawnego w trybie wyżej powołanego przepisu.

W tym względzie przede wszystkim wskazać należy, iż postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą winno być ustalenie, czy dana decyzja została dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., a nie ponowne rozpoznanie sprawy co do istoty, jak w postępowaniu odwoławczym (por. wyrok NSA z dnia 22 maja 1987 r., IV SA 1062/86, ONSA 1987, nr 1, poz. 35, wyrok NSA z dnia 28 maja 1985 r., I SA 89/85, GAP 1987, nr 23, s. 43 oraz wyrok NSA z dnia 21 czerwca 1999 r. IV SA 935/96).

Wyjaśnić przy tym należy, iż celem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności jest wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji obarczonej najcięższymi wadami materialnoprawnymi, po uprzednim wyjaśnieniu jej kwalifikowanej niezgodności z prawem. Uprawnienia decyzyjne organu orzekającego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji mają zatem charakter wyłącznie kasacyjny. Organ ten bowiem władny jest jedynie do stwierdzenia nieważności decyzji albo jej niezgodności z prawem, a w przypadku braku przesłanek do takiego orzekania – odmówić stwierdzenia nieważności decyzji. W żadnej mierze organ ten jednak nie może zmienić decyzji ani też uchylając ją – orzec jednocześnie co do istoty o prawach lub obowiązkach stron postępowania.

Katalog postaci kwalifikowanej niezgodności z prawem decyzji administracyjnej sformułowany został we wskazanym powyżej art. 156 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która:

1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości,

2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa,

3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną,

4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie,

5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały,

6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą,

7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.

Jak wynika z akt sprawy, przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy B. z dnia [...] znak: [...] z powodu rażącego naruszenia prawa, a tym samym uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...], skarżący upatruje w braku zasadności wydania decyzji przez Wójta Gminy z dnia [...]wobec istnienia przesłanek uzasadniających zastosowanie w przedmiotowej sprawie art. 34 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj. Dz.U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086 z późn. zm.).

Odnosząc się do tej kwestii w pierwszej kolejności podnieść należy, iż zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie sądowym i doktrynie prawa administracyjnego poglądem, nie każde naruszenie prawa nosi znamiona naruszenia "rażącego", stanowiącego przyczynę wyeliminowania danej decyzji z obrotu prawnego w trybie art. 156 § 1 k.p.a. O tym bowiem, czy dane uchybienie przepisom prawa mieści się w zakresie kategorii pojęciowej "rażące naruszenie prawa", decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze – skutki, które wywołuje decyzja (np. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 1999 r., IV SA 935/96, LEX nr 47863, wyrok SN z 8 kwietnia 1994 r., III ARN 15/94, OSN 1994, z. 3, poz. 36; wyrok NSA z 18 lipca 1994 r., V SA 535/94, ONSA 1995, z. 2, poz. 91).

Pierwsza ze wskazanych przesłanek - oczywistość naruszenia prawa - polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Gdy zaś idzie o charakter przepisu, który może być w ten sposób naruszony, to wskazać należy, iż owym naruszeniem może być dotknięty wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu. Będzie to zatem przepis, którego treść nie wymaga stosowania wykładni prawa. Z kolei skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności – gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa.

Na gruncie rozpoznawanej sprawy, podzielić należy stanowisko organu orzekającego, iż przedstawione przez skarżącego okoliczności, wskazujące w jego ocenie na naruszenie prawa o charakterze rażącym, nie mieszczą się w kategorii pojęciowej "rażące naruszenie prawa". Przede wszystkim dlatego, iż trudno tu dostrzec oczywistą sprzeczność między rozstrzygnięciem a podstawą. Tę podstawę stanowią przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj. Dz.U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086 z późn. zm.).

Zgodnie z art. 33 ust. 1 tej ustawy, stanowiącym podstawę prawną kwestionowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy B. z dnia [...] znak: [...], wójt (burmistrz, prezydent miasta) wydaje decyzję o rozgraniczeniu nieruchomości, jeżeli zainteresowani właściciele nieruchomości nie zawarli ugody, a ustalenie przebiegu granicy nastąpiło na podstawie zebranych dowodów lub zgodnego oświadczenia stron.

Wydanie decyzji poprzedza:

1) dokonanie przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) oceny prawidłowości wykonania czynności ustalenia przebiegu granic nieruchomości przez upoważnionego geodetę oraz zgodności sporządzonych dokumentów z przepisami; w wypadku stwierdzenia wadliwego wykonania czynności upoważnionemu geodecie zwraca się dokumentację do poprawy i uzupełnienia.

2) włączenie dokumentacji technicznej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (ust. 2 ww. artykułu).

Stosownie zaś do ust. 3 powołanego artykułu, strona niezadowolona z ustalenia przebiegu granicy może żądać, w terminie 14 dni od dnia doręczenia jej decyzji w tej sprawie, przekazania sprawy sądowi.

Powołany przepis w ocenie Sądu nie budzi wątpliwości interpretacyjnych, niemniej skutki, jakie wywołuje wspomniana decyzja, są jak najbardziej do zaakceptowania w państwie prawa. Wszakże decyzja o rozgraniczeniu nieruchomości wydana została w sytuacji, gdy nie doszło do zawarcia ugody, a samo ustalenie przebiegu granicy nastąpiło na podstawie zebranych dowodów, które okazały się wystarczające dla ustalenia przebiegu tej granicy. W szczególności podstawę ustalenia przebiegu spornych granic stanowiły dokumenty w postaci operatu podstawowego obrębu K. oraz operatu podziału działki nr 151, umożliwiające dokładne określenie granic działki nr 151/1. Ponadto sporządzono także opinię dotyczącą rozgraniczenia pomiędzy działkami nr [...] nr 150 i 152/1 w obrębie K. oraz sprawozdanie techniczne. Na podstawie dokumentów tych przyjęto, iż prawidłowe są granice, które istnieją w ewidencji gruntów i nie ma podstaw do ich zmiany.

W tym kontekście podkreślić należy także, iż w świetle postanowień art. 31 ust. 2 ww. ustawy, przy ustalaniu przebiegu granic bierze się pod uwagę znaki i ślady graniczne, mapy i inne dokumenty oraz punkty osnowy geodezyjnej. Jeżeli brak jest tych danych lub są one niewystarczające albo sprzeczne, ustala się przebieg granicy na podstawie zgodnego oświadczenia stron lub jednej strony, gdy druga strona w toku postępowania oświadczenia nie składa i nie kwestionuje przebiegu granicy (ust. 3 powołanego artykułu). Wskazane powyżej dokumenty, którymi dysponował upoważniony geodeta, niewątpliwie pozwalały na ustalenie przebiegu granicy, a zatem nie zachodziła potrzeba ustalenia przebiegu granicy na podstawie oświadczeń stron.

Nie ulega zatem wątpliwości, iż w sprawie istniała podstawa do wydania decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości na podstawie art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj. Dz.U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086 z późn. zm.). Jednocześnie powyższe okoliczności wykluczały możliwość zastosowania w sprawie art. 34 ww. ustawy. Zgodnie bowiem z ustępem 1 tego artykułu, jeżeli w razie sporu co do przebiegu linii granicznych nie dojdzie do zawarcia ugody lub nie ma podstaw do wydania decyzji, o której mowa w art. 33 ust. 1 ustawy, upoważniony geodeta tymczasowo utrwala punkty graniczne według ostatniego stanu spokojnego posiadania, dokumentów, wskazań stron, oznacza je na szkicu granicznym, sporządza opinię i całość dokumentacji przekazuje właściwemu wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi miasta). Organ, o którym mowa w powołanym wyżej ustępie art. 34 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne, umarza postępowanie administracyjne i przekazuje sprawę z urzędu do rozpatrzenia sądowi (ust. 2 art. 34 powołanej ustawy).

Powyższe rozważania prowadzą do konkluzji, iż podniesiony przez skarżącego zarzut braku zasadności wydania decyzji przez Wójta Gminy z dnia [...] wobec istnienia przesłanek uzasadniających zastosowanie w przedmiotowej sprawie art. 34 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj. Dz.U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086 z późn. zm.) nie znajduje uzasadnienia prawnego, a co za tym idzie, nie może być rozważany w kategoriach rażącego naruszenia powołanego wyżej art. 33 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Podkreślić przy tym należy, iż wskazane przez stronę skarżącą okoliczności dotyczące kwestionowania czynności upoważnionego geodety w zakresie ustalenia przebiegu granicy stanowić mogły jedynie przedmiot analizy sądu powszechnego, któremu zgodnie z art. 33 ust. 3 na żądanie strony niezadowolonej z ustalenia przebiegu granicy sprawa zostaje przekazana. Jednakże, jak wynika z akt sprawy, skarżący z powyższego uprawnienia nie skorzystał. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazał bowiem, iż nie skorzystał z możliwości przekazania sprawy do Sądu Rejonowego w B., gdyż "wyszedł z założenia, że trwa tok postępowania administracyjnego i przede wszystkim należy wyczerpać wszelkie możliwości z zakresu postępowania administracyjnego, by przejść na drogę postępowania sądowego".

Zgodzić się należy także ze stanowiskiem organu, iż w sprawie nie zachodzi podstawa do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Analiza akt sprawy dowodzi bowiem, iż sprawa rozgraniczenia nieruchomości nie została uprzednio rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną. Decyzja z dnia [...]znak: [...]- poprzedzająca wydanie kwestionowanej decyzji Wójta Gminy B.z dnia [...]Nr [...]- została bowiem wyeliminowana z obrotu prawnego w drodze decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...]Nr [...], o uchyleniu tejże decyzji i przekazaniu sprawy rozgraniczenia nieruchomości do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W wyniku ponownego rozpatrzenia tejże sprawy Wójt Gminy B. wydał zaś kwestionowaną przez skarżącego w trybie stwierdzenia nieważności decyzję z dnia [...] znak: [...] W tym kontekście za wyczerpujące uznać należy także wyjaśnienia organu dotyczące żądania skarżącego wznowienia postępowania w sprawie zakończonej powołaną wyżej decyzją Wójta Gminy w B. z dnia [...]znak: [...]na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a.

Na kanwie powyższych rozważań stwierdzić należy, iż organ orzekający prawidłowo ustalił, iż w sprawie zachodził brak podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji i w następstwie tego ustalenia odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy B.z dnia [...]znak: na podstawie art. 156 § 1 k.p.a., a następnie decyzję tę utrzymał w mocy, stosownie do art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 3 k.p.a.

Mając na uwadze powyższe oraz uwzględniając fakt, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] Nr [...] nie narusza prawa w sposób określony w art. 145 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny - na podstawie art. 151 p.p.s.a. – orzekł, jak w wyroku.