Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SAB/Op 15/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2021-06-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Sachanbińska po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. S. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu w przedmiocie ponownego naliczenia i wypłacenia ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Skarżąca W. S. wniosła - pismem z dnia 17 lutego 2021 r., nadanym w placówce pocztowej w dniu 18 lutego 2021 r. - do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu w przedmiocie ponownego naliczenia i wypłacenia ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Opolu wniósł o odrzucenie lub ewentualnie oddalenie skargi. Wyjaśnił, że wniosek skarżącej z dnia 22 listopada 2018 r. o ponowne przeliczenie i wypłacenie ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, przysługujący w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji, został rozpatrzony decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia 6 listopada 2020 r., nr [...], w której odmówiono wypłaty wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe i dodatkowe w ilości 76 dni. Od powyższej decyzji skarżąca odwołała się do Komendanta Głównego Policji, który decyzją z dnia 8 stycznia 2021 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Na decyzję z dnia 8 stycznia 2021 r. skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 19 marca 2021 r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, przez wykazanie, że przed jej wniesieniem wyczerpała tryb z art. 37 K.p.a. i w tym celu nadesłanie kopii ponaglenia wystosowanego przed wniesieniem skargi wraz z dowodem potwierdzającym jego wniesienie (np. dowód nadania na poczcie lub prezentata z datą wpływu do organu). W wykonaniu wezwania skarżąca przesłała ponaglenie z dnia 27 listopada 2020 r., skierowane do Komendanta Głównego Policji, wraz z pocztowym dowodem jego nadania w tym samym dniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Skargę należało odrzucić.

Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd dokonuje oceny jej dopuszczalności, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), niezachowanie terminu wniesienia skargi (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych skargi (pkt 3), zawisłość sprawy lub prawomocne jej osądzenie (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5), brak interesu prawnego wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa art. 3 § 2 pkt 5 i 6 P.p.s.a. (pkt 5a), oraz niedopuszczalność skargi z innych przyczyn (pkt 6). Stwierdzenie wystąpienia którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, a w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi.

Wskazać jeszcze trzeba, że zgodnie z art. 53 § 2b P.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.

Z akt sprawy wynika, że skarżąca przed wniesieniem skargi złożyła do Komendanta Głównego Policji ponaglenie (pismo z dnia 27 listopada 2020 r.), a więc spełniła wymóg wyczerpania środków zaskarżenia. Sąd uznał jednak, że skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., ponieważ przeszkodę do jej merytorycznego rozpoznania stanowiła okoliczność wniesienia skargi w dacie, w której zakończone już było postępowanie wszczęte wnioskiem skarżącej z dnia 22 listopada 2018 r., w którym domagała się wyrównania i wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop, przysługujący w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji. Mianowicie decyzją z dnia 6 listopada 2020 r. Komendant Wojewódzki Policji w Opolu odmówił skarżącej wypłaty wyrównania ekwiwalentu, a w wyniku rozpoznania odwołania Komendant Główny Policji decyzją z dnia 8 stycznia 2021 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Decyzję z dnia 8 stycznia 2021 r. doręczono skarżącej w dniu 20 stycznia 2021 r., zaś skarga na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu została wniesiona w dniu 18 lutego 2021 r.

W związku z powyższym zauważyć trzeba, że w dniu 22 czerwca 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej w skrócie: NSA) podjął uchwałę w składzie siedmiu sędziów o sygn. akt II OPS 5/19 (dostępna na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl), w której sformułował tezę, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. W uzasadnieniu uchwały wyraźnie wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Dodać należy, że w treści uzasadnienia powołanej uchwały zdefiniowano - w oparciu o aktualnie obowiązujące przepisy art. 37 § 1 pkt 1 i pkt 2 K.p.a. - bezczynność organu w postępowaniu jako stan postępowania administracyjnego, w którym mimo upływu określonego prawem terminu właściwego dla załatwienia indywidualnej sprawy, rozstrzygnięcie nie zostało wydane. Zatem bezczynność organu ma miejsce w ściśle określonym przypadku, czyli wówczas, gdy organ, pomimo iż upłynęły przewidziane przepisami prawa terminy do wydania w sprawie rozstrzygnięcia, nie uczynił tego. Jednocześnie NSA wyjaśnił, że zawarty w treści art. 53 § 2b P.p.s.a. zakres czasowy wniesienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania - w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu - należy rozumieć w kontekście trwającego w dacie składania skargi i naruszającego czas załatwienia sprawy stanu postępowania administracyjnego.

Podkreślić przyjdzie, że Sąd obecnie rozpoznający sprawę jest związany treścią ww. uchwały. Przepis art. 269 § 1 P.p.s.a. stanowi bowiem, że jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Przepis art. 187 § 1 i 2 stosuje się odpowiednio. Z przytoczonej regulacji wynika moc ogólnie wiążąca uchwał powiększonych składów Naczelnego Sądu Administracyjnego, której istota sprowadza się do tego, że stanowisko zajęte w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Dopóki więc nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne powinny je respektować.

Skoro w okolicznościach niniejszej sprawy wskazana wyżej decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia 8 stycznia 2021 r. była już ostateczna w momencie wniesienia skargi, to uznać należy, że skarżąca wniosła skargę na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej. Przedmiotowa skarga w żaden sposób nie może więc mieć na celu zwalczenia stanu bezczynności w postępowaniu. Z tej przyczyny Sąd nie mógł odnieść się do merytorycznych zarzutów skargi.

W tym stanie rzeczy Sąd, uznając skargę za niedopuszczalną, orzekł o jej odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a.