Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 950/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2011-03-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 par 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 151, art. 3 par 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 132 ust 1 , ust. 3 pkt 2
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.),, Sędzia NSA Iwona Tomaszewska, Protokolant Michał Iwanowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 lutego 2011 r. sprawy ze skargi A. K. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary dyscyplinarnej nagany oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Powiatowy Policji w [...] orzeczeniem z dnia 22 lipca 2010 roku Nr [...] na podstawie art. 133 ust. 1, art. 135j ust. 1 pkt 3 oraz art. 134 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277, ze zm.), po dokonaniu analizy i oceny całokształtu okoliczności oraz materiału dowodowego w postępowaniu dyscyplinarnym prowadzonym wobec aspiranta A. K. – [...] Referatu Kryminalnego Komisariatu Policji w [...] Komendy Powiatowej Policji w [...] , obwinionemu o to, że:

I. Będąc zobowiązanym jako [...] Referatu Kryminalnego Komisariatu Policji w [...] do realizacji zadań stałych określonych w indywidualnym zakresie obowiązków, na podstawie karty opisu stanowiska pracy, w dniu 22 stycznia 2010 roku w Wydziale [...]Komendy Wojewódzkiej Policji

w [...] przedłożył nadzorowi instancyjnemu do zatwierdzenia formularze statystyczne Stp 2 i Stp 3 (33 sztuki) wystawione do zakończonego postępowania przygotowawczego prowadzonego za l. dz.[...] , 2 Ds.[...] , które nie miały odzwierciedlenia zgodnego ze stanem faktycznym

w przeprowadzonym postępowaniu i zawierały szereg błędów formalnych

i merytorycznych naruszających przepisy określone w zarządzeniu nr 350 Komendanta Głównego Policji z dnia 1 lipca 2003 roku w sprawie zbierania, gromadzenia, przetwarzania i opracowywania danych statystycznych

o przestępczości oraz zamachach samobójczych i wypadkach utonięcia w wyżej oznaczonej sprawie, czym naruszył dyscyplinę służbową w sposób oznaczony

w art. 132 ust.3 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r.

Nr 43, poz. 277).

II. W okresie od 3 września 2009 roku do dnia 22 stycznia 2010 roku, będąc zobowiązanym jako [...] Referatu Kryminalnego Komisariatu Policji

w [...] do realizacji zadań stałych określonych w indywidualnym zakresie obowiązków, na podstawie karty opisu stanowiska pracy, niewłaściwie sprawował nadzór nad przekazywaniem i przetwarzaniem danych statystycznych oraz czynnościami podległego mu funkcjonariusza młodszego aspiranta P. W.

w sprawie [...] , [...] , 2 Ds. [...] , w wyniku czego nie dokonał wnikliwej merytorycznej oceny zebranego materiału w kierunku prawidłowego zakończenia statystycznego i zobligowania podległego mu funkcjonariusza

do wypełnienia formularzy druków statystycznych zgodnego ze stanem faktycznym postępowania powodując w konsekwencji naruszenie przepisów zarządzenia nr 350 Komendanta Głównego Policji z dnia 1 lipca 2003 roku w sprawie zbierania, gromadzenia, przetwarzania i opracowywania danych statystycznych

o przestępczości oraz zamachach samobójczych i wypadkach tonięcia, w wyżej oznaczonej sprawie, czym naruszył dyscyplinę służbową w sposób oznaczony

w art. 132 ust.3 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r.

nr 43, poz. 277);

- uznał A. K. winnym popełnienia zarzucanych mu czynów i na podstawie art. 135 j ust. 1 pkt 3 i art. 134 pkt 1 w.w. ustawy wymierzył karę nagany.

W uzasadnieniu orzeczenia Komendant Powiatowy Policji w [...] przedstawił stan faktyczny sprawy, z którego wynikało, że w dniu 28 stycznia 2010 roku do Komendy Powiatowej Policji w [...] wpłynęło pismo l.dz. DA-III-5613-2/2010 od nadkomisarza M. O., Naczelnika Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...], które dotyczyło przedłożenia w dniu 22 stycznia 2010 roku przez asp. A. K. w w/w Wydziale formularzy statystycznych Stp 2 i formularzy Stp 3 (33 szt.), kończących postępowanie [...] , celem ich zatwierdzenia zgodnie z § 37 ust. 4 zarządzenia nr 350 KGP z dnia 1 lipca 2003 roku w sprawie zbierania, gromadzenia, przetwarzania i opracowywania danych statystycznych o przestępczości oraz zamachach samobójczych i wypadkach tonięcia.

W piśmie przedstawiono szereg uchybień, m.in. dotyczących przedłożenia formularzy, które nie były odzwierciedleniem stanu faktycznego, tj. przedłożono

33 formularze Stp 3, natomiast zgodnie ze stanem faktycznym wino być ich 10 oraz objęcia w toku prowadzonego postępowania zarzutami czynów popełnionych przez podejrzanych, gdy byli jeszcze osobami nieletnimi. Zarzucano również brak rzetelności, nieterminowość w wypełnieniu druków Stp 5 o podjęciu umorzonych postępowań ( postępowania te zostały podjęte statystycznie w systemie TEMIDA po ponad dwumiesięcznej zwłoce) oraz błędnie podaną datę podjęcia wiodącego postępowania [...] , które zostało formalnie podjęte 2 września 2009, zaś wykazano jego podjęcie z datą 4 stycznia 2010,w sytuacji, gdy w dniu 30 grudnia 2009 roku sprawa winna być już statystycznie zakończona. Nadto w druku Stp 2 wykazano błędnie koszty postępowania wpisując ryczałt w kwocie 20 złotych - jako ryczałt za doręczenia pism i wezwań. Kolejne zarzuty dotyczyły: nie przedłożenia do akceptacji druków statystycznych nadzorowi instancyjnemu, czyli [...]owi komórki [...] Komendy Powiatowej Policji w [...] , dwukrotnego wykazania strat na drukach Stp 3 oraz wykazania błędnie w kilku czynach symbolu miejsca popełnienia przestępstwa wpisując kod jednostki KP [...] zamiast odpowiednią jednostkę z terenu miasta [...] . Na niektórych drukach Stp 3 nie wpisano imion i nazwisk podejrzanych. Wskazano również, że osobą wypełniająca i jednocześnie zatwierdzająca druki statystyczne był aspirant A. K..

Organ I instancji powołując się na treść art. 132 ust. 1 ustawy o Policji wskazał, że policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej, natomiast zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy, może stanowić naruszenie dyscypliny służbowej określone w art. 132 ust 3 pkt 2.

W dniu 28 lutego 2010 roku Komendant Powiatowy Policji w [...] na podstawie art. 134i ustęp 1 lit a ustawy o Policji wydał postanowienie o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego przeciwko asp. A. K. i przedstawił mu dwa wyżej wymienione zarzuty.

Wyznaczony przez Komendanta Powiatowego Policji w [...] rzecznik dyscyplinarny podkomisarz G. K., Zastępca Naczelnika Wydziału Kryminalnego KPP w [...] , ustalił następujący stan faktyczny sprawy.

W dniu 22 stycznia 2010 roku [...] Referatu Kryminalnego Komisariatu Policji w [...] asp. A. K. przedłożył w Wydziale [...] KWP [...] formularze statystyczne do sprawy [...] : jeden formularz Stp 2 i 33 formularze Stp 3. Nadkomisarz. R. B podczas wstępnej weryfikacji formularzy stwierdziła liczne uchybienia. W ocenie kontrolującej przedłożone formularze nasuwały szereg wątpliwości co do ich zgodności ze stanem faktycznym i z tego powodu zażądała od obwinionego przedłożenia odpisu prokuratorskiego aktu oskarżenia.

Ze względu na to, że A. K. nie przedłożył żądanego odpisu aktu oskarżenia, nadkom B. wystąpiła do Prokuratury Rejonowej [...]

o przesłanie faksem kopii tego aktu, i uzyskała informację, że kopia tego aktu oskarżenia została przesłana do KP w [...] w dniu 31 grudnia 2009 roku lub na początku roku 2010, a zatem asp. A. K. winien był posiadać ten dokument w chwili przedkładania formularzy do zatwierdzenia.

Po zweryfikowaniu formularzy z nadesłanym aktem oskarżenia okazało się, że formularze statystyczne różnią się od stanu faktycznego, albowiem z aktu oskarżenia wynikało, że prokurator objął nim łącznie dziesięć przestępstw, nie zaś 33 jak wykazywał A. K.. Powyższe stanowiło podstawę do odstąpienia od dalszej weryfikacji druków statystycznych, albowiem z § 37 ust. 4 zarządzenia nr 350 Komendanta Głównego Policji wynika, że [...] komórki [...] KWP obowiązany jest do zatwierdzenia "liczby czynów" w sprawach obejmujących 30 i więcej przestępstw.

W toku dalszych czynności ustalono, że policjant prowadzący postępowanie opisane w poddanych weryfikacji drukach statystycznych, mł. asp. P. W., pod koniec grudnia 2009 roku sporządził w sprawie uproszczony akt oskarżenia obejmujący 10 czynów, który następnie został poprawiony przez prokuratora nadzorującego, ale obejmował taką samą liczbę czynów. W sprawie 6 czynów

mł. asp. P. W. wydał postanowienie o wyłączeniu materiałów do odrębnego prowadzenia z uwagi na fakt, że obejmowały czyny popełnione przez podejrzanych, kiedy byli jeszcze osobami nieletnimi.

Przesłuchany w charakterze świadka [...] [...] zeznał, że pod koniec grudnia 2009 roku otrzymał on od bezpośredniego przełożonego - asp. A. K. polecenie, aby nie wypisywał formularzy statystycznych kończących to postępowanie przy wysyłaniu sprawy do prokuratury. Zgodnie z wydanym poleceniem służbowym formularzy tych nie wypisał. W styczniu 2010 roku, gdy przebywał na urlopie wypoczynkowym, asp. A. K. sam wypisał 33 druki Stp 3, które nie były zgodne ze stanem faktycznym.

Z kolei z wyjaśnień Zastępcy Komendanta Komisariatu w [...] st. asp. J. S. - przełożonego asp. A. K. – wynikało, że obwiniony sam podjął decyzję aby wypisać 33 druki Stp 3 , które nie były zgodne ze stanem faktycznym. J. S zeznał również, że w żaden sposób nie był informowany o jakichkolwiek komplikacjach w tej kwestii i zaprzeczył jakoby nakazał wypisane formularzy statystycznych niezgodnie ze stanem faktycznym.

Przesłuchiwany w toku postępowania dyscyplinarnego obwiniony asp. A. K. nie przyznał się do zarzucanych mu czynów. W swoich wyjaśnieniach twierdził, że polecenie wypisania formularzy statystycznych niezgodnie ze stanem faktycznym otrzymał od Zastępcy Komendanta Komisariatu Policji [...] st. asp. J. S.. Przyznał się jedynie do popełnienia kilku błędów formalnych.

W toku dalszych czynności w postępowaniu dyscyplinarnym ocenie poddano nadzór pełniony przez asp. A. K. jako [...]a Referatu Kryminalnego nad podległym mu funkcjonariuszem. W karcie nadzoru stwierdzono dwa wpisy A. K.. Pierwszy - z dnia 2 września 2009 r. -wskazujący mł. asp. [...] owi [...] owi ogólne polecenie co do toku postępowania i drugi z dnia 11 września 2009 r. Dalszych wpisów, co do toku prowadzenia postępowania karcie nadzoru nie stwierdzono.

O niedostatecznym nadzorze obwinionego nad mł. asp. [...] em [...] iem świadczyła również korespondencja z prokuratury, która wskazywała na "rażące uchybienia" w prowadzonym postępowaniu. W pismach 13 listopada 2009 roku

i 15 grudnia 2010 roku prokuratura domagała się objęcia sprawy, co do której wnosiła zastrzeżenia nadzorem służbowym i spowodowanie niezwłocznego wykonania czynności wskazanych w postanowieniu o przedłużeniu okresu trwania dochodzenia.

Nadto ustalono, że z pism z prokuratury wynikało już we wrześniu 2009 r.,

że sprawa nie obejmie 33 czynów.

W ocenie organu I instancji zgromadzony w postępowaniu dyscyplinarnym materiał dowodowy wyraźnie wskazuje, że asp. A. K. naruszył dyscyplinę służbową w poprzez nieprawidłowe sprawowanie nadzoru nad podległym funkcjonariuszem mł. asp. [...] [...] polegające na tym, że jako bezpośredni przełożony winien niezwłocznie zobligować podwładnego funkcjonariusza do wypełnienia formularzy statystycznych zgodnie ze stanem faktycznym a następnie je zweryfikować i zaakceptować.

Obwiniony asp. A. K. popełnił również szereg uchybień formalnych, które były skutkiem braku rzetelności i staranności a przede wszystkim nieznajomości przepisów zarządzenia nr 350 Komendanta Głównego Policji z dnia

1 lipca 2003 roku w sprawie zbierania, gromadzenia, przetwarzania i opracowywania danych statystycznych o przestępczości oraz zamachach samobójczych i wypadkach tonięcia.

W zarządzeniu nr 350 Komendanta Głównego Policji z dnia 1 lipca 2003 roku jasno zostały określone obowiązki policjanta wypełniającego stosowne formularze statystyczne oraz jego bezpośredniego przełożonego. Funkcjonariusz prowadzący postępowanie przygotowawcze winien prawidłowo udokumentować ustalenia postępowania. Merytoryczna treść wszystkich pól formularzy statystycznych musi mieć odzwierciedlenie zgodne ze stanem faktycznym w przeprowadzonym postępowaniu. Odpowiedzialność za wszelkie nieprawidłowości w tej kwestii ponosi zarówno funkcjonariusz prowadzący jak i jego przełożony.

W tym przypadku osobą wypełniającą, jaki i zatwierdzająca formularze był asp. A. K..

Organ I instancji dokonał analizy czynów popełnionych przez obwinionego

w kierunku istnienia przesłanek do zastosowania art. 135j ust. 5 ustawy o Policji, który stanowi, że "przełożony dyscyplinarny może odstąpić od ukarania, jeżeli stopień szkodliwości przewinienia dyscyplinarnego dla służby nie jest znaczny, a właściwości i warunki osobiste policjanta oraz dotychczasowy przebieg służby uzasadniają przypuszczenie, że pomimo odstąpienia od ukarania będzie on przestrzegał dyscypliny służbowej oraz zasad etyki zawodowej".

Organ ustalił, że w dniu 28 września 2009 roku na podstawie art. 132 ust. 4b ustawy o Policji, z obwinionym została przeprowadzona rozmowa dyscyplinująca,

z której sporządzono "Notatkę z rozmowy dyscyplinującej". Podstawą przeprowadzenia rozmowy dyscyplinującej był niewłaściwe sprawowanie przez asp. A. K. nadzoru nad podległymi policjantami prowadzącymi postępowania przygotowawcze. Zgodnie z art. 132 ustęp 4c, notatkę

z przeprowadzonej rozmowy dyscyplinującej włączono do akt osobowych na okres roku. Z treści notatki wynikało, że w przypadku ponownego naruszenia dyscypliny służbowej w opisany powyżej sposób zostanie wszczęte przeciwko asp. A. K. postępowanie dyscyplinarne.

Z powyższych ustaleń wynikało zatem, że [...] Referatu Kryminalnego ponownie dopuścił się naruszenia dyscypliny służbowej w okresie roku od przeprowadzenia z nim rozmowy dyscyplinującej.

Organ I instancji powołując się na treść art. 132 ust. 3 pkt. 2 ustawy o Policji,

z uwagi na charakter popełnionych przewinień dyscyplinarnych przejawiających się nieprawidłowym wykonaniem obowiązków służbowych, uznał asp. A. K. winnym popełnienia przewinienia dyscyplinarnego i wymierzył karę dyscyplinarną wskazaną w art. 134 pkt 1 ustawy o Policji, tj. karę nagany. Jednocześnie stwierdził, że jest ona współmierna do popełnionego czynu i stopnia zawinienia policjanta.

A. K. odwołał się od orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji w [...] do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...].

W odwołaniu obwiniony stwierdził, iż postępowanie dyscyplinarne ma na celu ukaranie go na siłę, bez zastanowienia się nad skutkami takiego postępowania i jego konsekwencjami oraz zmuszenie go do odejścia z jednostki. W jego przekonaniu wszczęcie postępowania dyscyplinarnego łączyło się z przeniesieniem na stanowisko dyżurnego i nie był to zbieg okoliczności. Obwiniony stwierdził również, że sprawa podniesiona w ogłoszonych mu zarzutach miała charakter rozwojowy. Z uwagi na liczbę czynów pozostawała ona w szczególnym zainteresowaniu zastępcy Komendanta Komisariatu Policji w [...] st. asp. J. S.. Prokurator nadzorujący postępowanie S. G. w postanowieniu o przedłużeniu dochodzenia z dnia 15 grudnia 2009r. zleciła czynności, z których wynikało, iż akt oskarżenia obejmie 10 z 33 przestępstw. Pozostałe zarzuty zostaną wyłączone

i umorzone oraz wyłączone i przekazane do rozpatrzenia przez sąd - wydział rodzinny i nieletnich. A. K. wyjaśniał dalej, że w 2009r. sprawa nie została zakończona statystycznie, ponieważ nie było takiego polecenia. W połowie stycznia 2010 r. st. asp. J. S. wydał polecenie zakończenia postępowania statystycznie 33 czynami. Mając na uwadze, iż prowadzący postępowanie w tym czasie był na urlopie wypoczynkowym, obwiniony jako [...] Referatu Kryminalnego osobiście wypisał druk Stp-2 i 33 druki Stp-3, a po ustaleniu, że sprawa nie jest podjęta statystycznie - również 5 formularzy Stp-5. Druki wraz z pismem przewodnim datowanym na styczeń 2010r. podpisany i opatrzony pieczęcią zastępcy Komendanta Komisariatu Policji w [...] st. asp. J. S., dostarczył do Wydziału [...] KWP w [...].

Z uwagi na charakter postępowania, sposób jego zakończenia oraz wykazaną "decyzyjność" w tej sprawie zastępcy Komendanta KP [...] st. asp. J. S., o terminie i sposobie zakończenia nie informował naczelnika Sekcji [...] KPP w [...] podkom. G. K. Wytknięte w piśmie z Wydziału [...] KWP w [...] błędy przy opracowywaniu druków Stp miały zdaniem obwinionego charakter formalny,

a ponadto nie łączyły się ze świadomym i celowym działaniem z jego strony. Zdaniem obwinionego zebrany w postępowaniu dyscyplinarnym materiał dowodowy w postaci zeznań świadków, m.in. nadkom. R. B. i funkcjonariuszy KP [...] w żaden sposób nie wskazuje na niego jako osobę winną zarzucanych mu czynów. Asp. A. K., jako przyczynę opóźnień w realizacji sprawy wskazał braki kadrowe w referacie, którym kieruje. Ponadto opisał przedsięwzięcia, jakie przeprowadził w celu poprawienia jakości pracy w podległej komórce. Przy takim niedoborze etatowym i dużej ilości prowadzonych postępowań, mogły jego zdaniem pojawić się niewielkie uchybienia, które były natychmiast eliminowane. Reasumując obwiniony stwierdził, że pomimo tak wielu gorzkich słów, jakie usłyszał od swoich przełożonych, praca w Referacie Kryminalnym jest jego pasją i życiem, nigdy nie uczestniczył w rozgrywkach personalnych i jest mu wstyd, że musi brać udział w tym, czego nie zainicjował.

Komendant Wojewódzki Policji w [...] orzeczeniem nr [...] z dnia

23 sierpnia 2010r. na podstawie art. 133 ust. 8 pkt 1 i art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy

z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz. U. z 2007r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), zaskarżone orzeczenie utrzymał w mocy.

Analizując materiały powyższej sprawy organ II instancji stwierdził,

iż zgromadzony w postępowaniu dyscyplinarnym materiał dowodowy potwierdza naruszenie przez wymienionego policjanta dyscypliny służbowej i jest wystarczający do ustalenia zakresu jego odpowiedzialności. Przedstawione mu zarzuty przedłożenia nadzorowi instancyjnemu do zatwierdzenia formularzy statystycznych nie mających odzwierciedlenia w stanie faktycznym, błędy w ich wypełnieniu oraz brak nadzoru nad pracą podległego policjanta są zasadne i znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonych dowodach.

Zgodnie z art. 134 i ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji przełożony dyscyplinarny, jeżeli zachodzi uzasadnione przypuszczenie popełnienia przez policjanta przewinienia dyscyplinarnego wszczyna postępowanie dyscyplinarne:

a) z własnej inicjatywy,

b) na wniosek bezpośredniego przełożonego policjanta,

c) na polecenie wyższego przełożonego,

d) na żądanie sądu lub prokuratora.

Mając na uwadze cytowane przepisy, organ odwoławczy stwierdził, że nie może przychylić się do twierdzenia obwinionego, iż wszczęcie postępowania dyscyplinarnego podyktowane było chęcią ukarania go na siłę, bez zastanowienia się nad skutkami popełnionego czynu i przyszłymi konsekwencjami, bądź też miało na celu zmuszenie go do odejścia z jednostki. Przełożony ma prawo wszcząć postępowanie dyscyplinarne wobec podległego mu policjanta, gdy poweźmie informację o naruszeniu przez niego dyscypliny służbowej.

W świetle informacji zgromadzonych w toku postępowania wyjaśniającego Komendant Powiatowy Policji w [...] posiadał dane wskazujące na naruszenie dyscypliny służbowej przez asp. A. K., który nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku nadzorowania podległego policjanta, a także weryfikowania prawidłowości sporządzanych i przekazywanych formularzy statystycznych. Nie ulegało zatem wątpliwości, że postanowienie o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego znajdowało oparcie w ustaleniach faktycznych i przepisach obowiązującego prawa. Brak było zarazem jakichkolwiek podstaw do zaaprobowania wyrażonego przez obwinionego poglądu o przejawianej przez przełożonego chęci ukarania go na siłę.

Rozpatrując zarzuty odwołania wniesionego przez asp. A. K., organ II instancji wskazał na art. 15 § 1 Kodeksu postępowania karnego, który obliguje Policję do wykonywania poleceń sądu i prokuratora w zakresie prowadzenia postępowania karnego. Zgodnie z art. 326 § 3 kpk, z tytułu sprawowanego nadzoru prokurator może w szczególności zaznajamiać się z zamierzeniami prowadzącego postępowanie, wskazywać kierunki postępowania oraz wydawać co do tego zarządzenia, a także żądać przedstawienia sobie materiałów zbieranych w toku postępowania. Z kolei w myśl § 13 ust. 2 zarządzenia Komendanta Głównego Policji nr 21 z dnia 20 maja 1993r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji, wykonywanie czynności podwładnego w szczególności polega na niezwłocznym powiadamianiu przełożonego o każdej okoliczności utrudniającej lub uniemożliwiającej realizację zadania stałego albo polecenia przełożonego określonego w indywidualnym zakresie czynności.

Tymczasem z odwołania A. K. wynika, że przedkładając druki statystyczne z pismem przewodnim zastępcy Komendanta Komisariatu Policji miał pełną świadomość, że prokuratura zakończy sprawę obejmując aktem oskarżenia 10 czynów. Pomimo tego osobiście wypełnił dokumentację na 33 czyny i przekazał ją do Wydziału [...] KWP w [...].

W złożonym odwołaniu obwiniony wskazał na konflikt pomiędzy nim a kierownictwem macierzystej jednostki, powiązany z przeniesieniem na stanowisko dyżurnego. Stwierdził, że wydanie 33 druków statystycznych to decyzja zastępcy Komendanta KP w [...]. Natomiast z zeznań złożonych przez nadkom. R. B. wynika, że po otrzymaniu dokumentacji do weryfikacji wyraziła ona wątpliwość co do liczby druków Stp - 3. W celu ich weryfikacji zażądała

od obwinionego przedłożenia do wglądu aktu oskarżenia. Funkcjonariusz tego dokumentu nie dostarczył więc nadkom. R. B. osobiście uzyskała wymieniony dokument z prokuratury, nie napotykając w tym zakresie żadnych trudności. Podczas rozmowy z pracownicą sekretariatu prokuratury ustaliła,

iż egzemplarz aktu oskarżenia dla KP w [...] został przygotowany

już 31.12.2009r., jednak faktycznie mógł być wysłany w styczniu.

Policjantka podczas przesłuchania nadmieniła również, że obwiniony na pewno nie wspominał w trakcie spotkania o poleceniu przełożonego, dotyczącym wypełnienia zawyżonej liczby formularzy statystycznych. Podczas wstępnej rozmowy obwiniony zaprzeczył natomiast, jakoby dysponował aktem oskarżenia. Reasumując nadkom. R. B. dodała, że asp. A. K. w trakcie prowadzonej

w jego obecności weryfikacji dokumentów zachowywał się w sposób grzeczny

i kulturalny. Był pozytywnie zaangażowany w to, aby w sprawie udało się zachować jak najwięcej przestępstw. Przedłożył nawet kserokopie przesłuchań podejrzanych, co mogło świadczyć, że uzyskał je z sądu.

Prowadzący postępowanie mł. asp. [...] [...] podczas przesłuchania zeznał, że po zmianie zarzutów zostało tylko 10 czynów. Dlatego był zaskoczony, kiedy dowiedział się o wypełnieniu przez A. K. druków statystycznych na

33 czyny.

W ocenie organu II instancji, powyższe ustalenia jednoznacznie wskazują,

iż obwiniony w momencie wypisywania formularzy miał pełną świadomość co do faktycznej liczby czynów podlegających procedurze rejestracji statystycznej. Pomimo posiadanej wiedzy osobiście wypisał druki, a następnie przedłożył je do akceptacji. Ponadto, pomimo wątpliwości wyrażonych przez nadkom. R. B.,

nie poinformował jej o faktycznej liczbie czynów objętych aktem oskarżenia, natomiast żądane dokumenty przedkładał wybiórczo i w taki sposób, aby utrudnić, bądź uniemożliwić ich pełną weryfikację.

W odwołaniu obwiniony podnosił również, że sprawa, której dotyczyły sprawozdania statystyczne z uwagi na swój charakter znajdowała się pod szczególnym nadzorem zastępcy Komendanta Komisariatu Policji w [...]

st. asp. J. S., który w 2009r. nie wydał polecenia zakończenia postępowania. Natomiast wydając takie polecenie w styczniu 2010r. wskazał,

że sprawa ma się zakończyć 33 czynami.

Analizując akta postępowania dyscyplinarnego organ II instancji stwierdził,

że zawierają one w poz. nr 34 i 35 kartę zajmowanego przez mł. asp. A. K. stanowiska pracy. Zgodnie z pkt 2 tej karty, [...] Referatu Kryminalnego kieruje pracą pionu kryminalnego, składającego się z ogniwa dochodzeniowo - śledczego i operacyjnego. Z punktu 4 tej karty wynika, że jest on zobowiązany do przestrzegania przepisów Kodeksu postępowania karnego oraz innych aktów prawnych regulujących zadania i prace policjantów pionów dochodzeniowo - śledczego i kryminalnego. Zakres znaczeniowy sformułowania "innych aktów prawnych regulujących zadania i pracę policjantów pionów dochodzeniowo - śledczego i kryminalnego" bez wątpienia obejmuje zarządzenie nr 350 Komendanta Głównego Policji z dnia 1 lipca 2003r. w sprawie zbierania, gromadzenia, przetwarzania i opracowywania danych statystycznych o przestępczości oraz zamachach samobójczych i wypadkach tonięcia.Paragraf 16 tego zarządzenia określa kiedy i w jakich okolicznościach przekazuje się dane na formularzach do komórki statystycznej. Czynność ta nie jest warunkowana jakąkolwiek decyzją kierownictwa jednostki. Zgodnie z postanowieniami § 16 ust. 1 pkt 1 dane należy przekazać, jeżeli prowadzone przez Policję postępowanie o określone przestępstwo zakończyło się skierowaniem wniosku o zatwierdzenie lub sporządzenie aktu oskarżenia, w tym o zatwierdzenie wniosku o rozpoznanie sprawy w postępowaniu przyśpieszonym. Za nadzór nad pracą pionu kryminalnego Komisariatu Policji w [...] odpowiada obwiniony a zatem to w jego gestii znajdowało się wyegzekwowanie od podległego policjanta obowiązku wypełnienia druków zgodnie ze stanem faktycznym niezwłocznie po przekazaniu sprawy do prokuratury.

Zgodnie z § 37 pkt 5 powołanego wyżej zarządzenia nr 350 Komendanta Głównego Policji z dnia 1 lipca 2003r., obowiązek sprawowania nadzoru nad podwładnymi i sporządzaną przez nich dokumentacją spoczywa na [...]u komórki dochodzeniowo - śledczej komendy powiatowej Policji. Dotyczy

on postępowań, w których stwierdzono 5 lub więcej przestępstw albo czynów karalnych. Obowiązek ten rozciąga się także na postępowania zakończone przez podległe komisariaty i posterunki Policji. Natomiast - jak wynika z materiałów zgromadzonych w ramach postępowania dyscyplinarnego - obwiniony odstąpił od przedłożenia akt sprawy naczelnikowi Wydziału Dochodzeniowo -Śledczego Komendy Powiatowej Policji w [...] . Zachowanie to pozbawiło naczelnika możliwości weryfikacji dokumentacji, zarówno co do liczby czynów, jak też wyeliminowania błędów powstałych przy sporządzaniu formularzy statystycznych. Nie znajduje żadnego uzasadnienia twierdzenie obwinionego, iż nie przedłożył druków, ponieważ we wcześniejszej sprawie tego również nie uczynił. Twierdzenie takie należy traktować jako linię obrony świadczącą o rutynowym nieprzestrzeganiu odpowiednich procedur, bądź nieznajomości przepisów zarządzenia Komendanta Głównego Policji nr 350 z dnia 1 lipca 2003r. w sprawie zbierania, gromadzenia, przetwarzania i opracowywania danych statystycznych o przestępczości oraz zamachach samobójczych i wypadkach tonięcia.

Analiza akt postępowania dyscyplinarnego, a w szczególności treści pism prokuratury z dnia 4 listopada 2009 r., 13 listopada 2009 r., 11 grudnia 2009 r. oraz

15 grudnia 2009 r., w tym kierowanych imiennie do asp. A. K. wskazuje, że zarzut opisany w pkt 2 postanowienia o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego jest całkowicie zasadny. Wyjaśnienia obwinionego odnoszące się do trudnej sytuacji kadrowej w komórce, którą kieruje należy traktować jako jego linię obrony, nie rzutującą na wiarygodność i znaczenie zgromadzonych dowodów. Kierowane pod adresem obwinionego uwagi prokuratora świadczą o braku jakiegokolwiek nadzoru nad terminowością realizacji zadań służbowych. Podkreślenia wymaga w szczególności brak reakcji na żądania prokuratury, dotyczące terminowego przekazywania prowadzonych postępowań. Brak nadzoru w konsekwencji doprowadził do niczym nieuzasadnionej bezczynności i zbyt długiego prowadzenia sprawy. Konsekwencją powyższych zaniedbań było również odstąpienie od wyegzekwowania opracowania druków statystycznych niezwłocznie po jej zakończeniu,

Przyjęta przez obwinionego odmienna ocena zdarzenia nie może stanowić przesłanki do uchylenia, bądź zmiany przedmiotowego orzeczenia dyscyplinarnego. W ocenie organu odwoławczego orzeczona kara dyscyplinarna jest zasadna i adekwatna w kontekście charakteru popełnionych przewinień i ich skutków. Należy dodać, że nagana jest najmniej dolegliwą z kar dyscyplinarnych, przewidzianych przez ustawodawcę w przepisach ustawy o Policji.

A. K. wywiódł skargę na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...], domagając się uchylenia wydanego orzeczenia nr [...] z dnia 23 sierpnia 2010 r. i uniewinnienia skarżącego od stawianych zarzutów.

W skardze powtórzył argumenty zawarte w odwołaniu od orzeczenia organu I instancji a nadto zarzucał, że uzasadnienie orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] świadczy o pobieżnym potraktowaniu jego odwołania. Skarżący podniósł, że nie zwrócono się do niego w celu dosłuchania lub doprecyzowania okoliczności a pewien zakres informacji jest bardzo trudno przekazać w formie pisemnej i z tego powodu należałoby je rozwinąć dla uzyskania szerszego obrazu zaistniałego problemu.

Z samych obszernych materiałów postępowania dyscyplinarnego w uzasadnieniu cytuje się wyrwane z kontekstu fragmenty, które nie odzwierciedlają zebranego w nim materiału dowodowego.

Odnosząc się do uzasadnienia orzeczenia skarżący uzupełnił informacje, które nie zostały w nim poruszone, a były zawarte odwołaniu i w wielu innych pismach. Nadto stwierdził, że nie zrobiono nic, aby te dodatkowe informacje uzyskać w celu poszerzenia wiedzy. Słowa z uzasadnienia orzeczenia postępowania dyscyplinarnego ubrano w dodatkowo w ogólne słownictwo, podparte aktami prawnymi i przepisami.

A. K. podał, że w trakcie weryfikacji druków statystycznych w WDŚ KWP [...] nie dysponował kopią aktu oskarżenia, którego nie widział i otrzymał w późniejszym terminie, natomiast druki statystyczne zostały wypełnione na podstawie kopii postanowień o przedstawieniu zarzutów znajdujących się w aktach kontrolnych i aby uwiarygodnić je - na polecenie nadkom. R. B. z sądu uzyskał kopie przesłuchań podejrzanych.

Skarżący podniósł również, że w trakcie weryfikacji przedmiotowych druków informował, iż wykonuje polecenie przełożonego a sprawa nie została zakończona statystycznie w grudniu 2009 r. lecz dopiero w styczniu 2010 r. gdyż takie było polecenie służbowe.

Skarżący wyjaśniał również, że nie był zainteresowany jako [...] Referatu Kryminalnego wstrzymywaniem zakończenia statystycznego sprawy wykrytej z 10 czy też 33 czynami w grudniu 2009 r. i wykazaniem jej w styczniu 2010 r. skoro koniec roku jest bardzo ważnym okresem kończącym statystykę policyjną.

A. K. podał również, że rozważał ewentualność iż weryfikacja druków Stp w WDŚ KWP [..] może odbyć się negatywnie i druki te zostaną odrzucone. Mimo to przedłożył je albowiem takie otrzymał polecenie służbowe. Przełożeni z tych uchybień powinni wyciągnąć wnioski na przyszłość.

Skarżący wskazał, że w prowadzący postępowanie mł.asp. [...] [...] wraz z st. sierż. D.R. wypełnili druki KSIP 12 na 33 czyny i w tym czasie było to jedyne wieloczynowe postępowanie, a zatem każdy z pracowników Referatu Kryminalnego, który był zaangażowany w ta sprawę wiedział, że jedyną decyzją Z-cy Komendanta KP [...] st.asp. J. S. jest wypełnienie druków na 33 czyny. Część z tych ponumerowanych i podpisanych przez prowadzącego druków KSIP 12 znajduje się w aktach kontrolnych postępowania LDz.k... , [...] w ilości 5 sztuk karta nr [..] i w aktach kontrolnych postępowania L.Dz. [...] w ilości 6 sztuk karta nr 12 - 21. Numeracja opisu przestępstwa na drukach odpowiada numeracji kolejności druków statystycznych Stp-3 dostarczonych do weryfikacji w WDŚ KWP[...] .

A. K. zarzucał również, iż w uzasadnieniu orzeczenia brakuje odniesienia się do polecenia - decyzji Z-cy Komendanta KP [...] st.asp. J. S. co do zakończenia postępowania w styczniu 2010 r. a nie

w grudniu 2009 r. oraz ustalenia okoliczności zakończenia sprawy 33 czynami.

Skarżący wyjaśniał, że zastępca Komendanta KP [...] st.asp. J. S. sprawuje jako przełożony nadzór nad Referatem Kryminalnym KP [...] i zawsze kontrolował przepływ druków statystycznych, terminów zakończenia spraw,

a szczególnie spraw wykrytych wieloczynowych. Wiedział zatem o przedmiotowej sprawie, bowiem była ona od samego początku pod jego szczególnym nadzorem,

a nadto podpisywał pismo przewodnie po zapoznaniu się z drukami Stp-2, 3 i 5 do WDŚ KWP w [...]. Z kolei pisma z prokuratury o wytycznych świadczą

o wadze sprawy oraz o tym, iż sam Z-ca Komendanta KP [...] st.asp. J. S. był bardzo zaangażowany w tą sprawę od samego początku i też sam prowadził rozmowy z prokuratorem nadzorującym o ilości czynów. Świadczy o tym jego zapisek na piśmie z prokuratury z dnia 9 września 2009r. (karta nr 69-70

w aktach kontrolnych sprawy L.Dz.[...] , [...] ), że prokurator jest po to min. aby właściwie ukierunkowywać.

Odnosząc się do nałożonej kary A. K. stwierdził, że kara nagany pomimo określenia w uzasadnieniu, że jest najmniej dolegliwa, dla skarżącego – ze względu na zebrany w sprawie materiał dowodowy- jest krzywdząca, albowiem tylko on stał się jedynym winnym całej tej sprawy. W żaden sposób nie powiązano a nawet nie dopatrzono się zależności toczącego się postępowania dyscyplinarnego

z pozostałymi zachowaniami służbowymi Z-cy Komendanta KP [...] st.asp. J. S. wobec jego osoby.

Końcowo A. K. odniósł się do nieprawidłowości w postępowaniu dotyczącym wydawania opinii służbowych.

Komendant Wojewódzki Policji w [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] z w a ż y ł, co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. ), zwanej dalej "P.p.s.a." sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p. P.p.s.a Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarga nie jest uzasadniona.

Zagadnienie odpowiedzialności dyscyplinarnej funkcjonariuszy Policji regulują –art.132-144a w rozdziale 10 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz. U. z 2007r. Nr 43, poz. 277 ze zm.). W myśl art. 132 ust. 1 powołanej ustawy, policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów (art. 132 ust. 2). Art. 132 ust. 3 ustawy o Policji wylicza jedynie przykładowo (tzw. katalog otwarty), że naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności: odmowa wykonania albo niewykonania rozkazu lub polecenia przełożonego, zaniechanie czynności służbowych albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy, niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenia uprawnień określonych w przepisach prawa. Użyte w treści tego przepisu sformułowanie "w szczególności" oznacza, iż nie tylko stypizowane w tym przepisie czyny (wymienione zachowania policjantów) można uznać za naruszenie dyscypliny służbowej. Ustawodawca, uznając, iż niemożliwe jest ich enumeratywne wyliczenie, odsyła do klauzuli generalnej zawartej w art. 132 ust. 2 ustawy, która definiuje ogólnie pojęcie naruszenia dyscypliny służbowej, za które to naruszenie policjant ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną.

Jeśli dochodzi do przewinienia służbowego, wówczas samo naruszenie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa może skutkować zastosowaniem odpowiedzialności dyscyplinarnej. Jest tak z tej przyczyny, że przedmiotowa odpowiedzialność oparta jest na regułach zaostrzonych, wynikających ze szczególnego rodzaju zadań stawianych Policji, a co za tym idzie funkcjonariuszom tej formacji - ochrony zdrowia i życia ludzi. Objęcie policjantów odpowiedzialnością dyscyplinarną uzasadnia społeczna rola tej formacji, charakter powierzonych zadań i kompetencji oraz związane z działalnością Policji publiczne zaufanie. Służyć ma również przeciwdziałaniu takim zachowaniom, które mogłyby pozbawić ją wiarogodności w oczach opinii publicznej zwłaszcza, że wiele uprawnień przyznanych Policji pozwala na ingerowanie w sferę obywatelskich wolności i praw. W konsekwencji, przy wykonywaniu zadań, obowiązuje zatem nie tylko dyscyplina służbowa, ale i przestrzeganie zasad etyki zawodowej, do których to wartości należy zaliczyć szczególną staranność w wykonywaniu obowiązków (tak NSA w wyroku z dnia 19 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 637/06, LEX nr 320611).

W postępowaniu dyscyplinarnym funkcjonariuszowi A. K. zostały postawione dwa zarzuty.

Pierwszy z nich dotyczył przedłożenia, w ramach realizacji zadań stałych określonych w indywidualnym zakresie obowiązków wynikających z karty opisu stanowiska pracy, nadzorowi instancyjnemu do zatwierdzenia formularzy statystycznych Stp2 i Stp 3 związanych z zakończonym postępowaniem przygotowawczym ( l.dz.[...] , [...] , 2Ds [...] ), które nie odzwierciedlały stanu faktycznego wynikającego z tego postępowania i zawierały szereg błędów formalnych i merytorycznych naruszających przepisy zarządzenia

nr 350 Komendanta Głównego Policji z dnia 1 lipca 2003 r. w sprawie zbierania, gromadzenia, przetwarzania i opracowywania danych statystycznych

o przestępczości oraz zamachach samobójczych i wypadkach tonięcia (Dz. Urz. KGP Nr 14, poz. 74).

Drugi zarzut dotyczył natomiast niewłaściwie sprawowanego nadzoru na stanowisku [...]a Referatu Kryminalnego Komisariatu Policji w [...] nad przekazywaniem i przetwarzaniem danych statystycznych oraz czynnościami podległego mu funkcjonariusza mł. asp. P. W. w sprawie[...] , [...] , 2Ds [...] , w wyniku czego nie dokonał wnikliwej merytorycznej oceny zebranego materiału w celu prawidłowego zakończenia statystycznego oraz nie zobligował podległego mu funkcjonariusza do wypełnienie druków statystycznych zgodnie ze stanem faktycznym postępowania powodując w konsekwencji naruszenie powołanego wyżej zarządzenia Nr 350 Komendanta Głównego Policji.

Czyny opisane w powyższych zarzutach, w ocenie organów orzekających

w sprawie, stanowiły naruszenie dyscypliny służbowej w sposób określony w art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji ( zaniechanie czynności służbowej lub wykonanie jej

w sposób nieprawidłowy) i skutkowały wymierzeniem skarżącemu A. K kary nagany.

Nie jest w sprawie kontrowersyjne, że A. K. zatrudniony na stanowisku [...]a referatu kryminalnego w Komisariacie Policji w [...], zgodnie z zakresem obowiązków wynikających z karty opisu stanowiska pracy,

z którą się zapoznał i przyjął do stosowania (k. 113-114 akt adm.), jest odpowiedzialny za prawidłowe sporządzanie kart statystycznych i rejestracyjnych

w ramach prowadzonych postępowań przygotowawczych.

Szczegółowe zadania służb policyjnych w zakresie danych statystycznych

o przestępczości określa zarządzenie nr 350 Komendanta Głównego Policji z dnia

1 lipca 2003 r., którego znajomości skarżący nie kwestionował.

Przy odpowiedzialności dyscyplinarnej nie ma znaczenia, czy działanie lub zaniechanie konkretnej osoby było zamierzone, czy też nie. Czyn stanowiący przewinienie dyscyplinarne może mieć bowiem charakter umyślny, jak i nieumyślny. Stąd też przewinienie dyscyplinarne jest zawinione także wtedy, gdy policjant nie mając zamiaru jego popełnienia jednak popełnia przewinienie na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo

że możliwość taką mógł i powinien przewidzieć (art.132a ustawy). Już zatem samo (nieumyślne, niezamierzone) naruszenie obowiązków służbowych może powodować odpowiedzialność dyscyplinarną funkcjonariusza. Wobec tego postać i stopień jego winy nie przesądza o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego, może natomiast mieć wpływ na wymiar kary dyscyplinarnej.

Podkreślenia wymaga, a co wyraźnie umknęło A. K.,

że postępowanie dyscyplinarne dotyczy zarzutów, które zostały postawione skarżącemu jako funkcjonariuszowi policji w związku z nałożonymi na niego obowiązkami w zakresie statystyki oraz nadzoru nad podległymi funkcjonariuszami.

Z akt postępowania dyscyplinarnego nie wynika natomiast, że na naruszenie obowiązków służbowych miały wpływ naciski ze strony przełożonego służbowego czy wadliwie wydane rozkazy.

Obowiązki skarżącego co do statystycznego zakończenia prowadzonych postępowań wynikają wprost z zarządzenia Nr 350 Komendanta Głównego Policji

z dnia 1 lipca 2003 r.

Zgodnie z § 5 ust. 1 powołanego zarządzenia, wpisów do pól formularzy dokonuje się na podstawie informacji zawartych w aktach postępowania, urządzeniach ewidencyjnych albo pisemnych informacji przekazanych przez [...]a komórki organizacyjnej Policji, w której uzyskano materiały operacyjne lub inne własne Policji.

Formularze – zgodnie z ust. 2- wypełnia, poprzez dokonanie w odpowiednich polach wpisów, policjant prowadzący postępowanie, a w uzasadnionych przypadkach inny policjant lub pracownik Policji wskazany przez [...]a jednostki lub komórki organizacyjnej Policji, zwany dalej "wypełniającym".

Zakres odpowiedzialności służb policyjnych za czynności podejmowane

w ramach gromadzenia, przetwarzania i opracowywania danych statystycznych określa ust. 3 powołanego przepisu, zgodnie z którym wypełniający oraz jego przełożony, a także [...], o którym mowa w § 37 ust. 1-5, w przypadkach określonych w tym przepisie, są odpowiedzialni za kompletność, jakość i zgodność wpisów na formularzach z informacjami zawartymi w aktach postępowania, urządzeniach ewidencyjnych lub przekazanymi przez [...]a komórki, w której uzyskano materiały operacyjne lub inne własne Policji.

Nawet jeżeli ocena skarżącego jest odmienna co do jego stopnia zawinienia oraz ewentualnych nacisków przełożonych, to cytowany wyżej przepis jednoznacznie określa zakres odpowiedzialności skarżącego za prawidłowość gromadzenia, przetwarzania i opracowywania danych statystycznych po zakończeniu postępowania.

Skoro prowadzone przez Policję dochodzenie zostało zakończone, a akta sprawy przekazane do prokuratury, to obowiązkiem policjanta prowadzącego postępowanie było przygotowanie danych statystycznych na odpowiednich formularzach, by po ich zatwierdzeniu przekazać je do właściwej komórki organizacyjnej Komendy Wojewódzkiej Policji w [...]. Skoro danych nie przygotował podległy skarżącemu policjant, to dane te mógł na polecenie [...]a jednostki sporządzić skarżący, lecz podlegały one zatwierdzeniu, w związku z tym, że obejmowały ponad 30 czynów, przez [...]a komórki dochodzeniowo śledczej Komendy Powiatowej Policji w [...] (§ 37 ust. 4 i 5 zarządzenia). Tymczasem skarżący nie tylko osobiście wypełnił formularze, ale również je zatwierdził zamiast przedłożyć te dane do zatwierdzenia [...]owi komórki organizacyjnej sprawującej nadzór.

Zdaniem Sądu, naruszenie obowiązków służbowych przez skarżącego, których zakres wynika wprost z przepisów prawa i nie budzi wątpliwości interpretacyjnych,

mogło skutkować odpowiedzialnością dyscyplinarną, albowiem wina asp. K. nie budzi wątpliwości i jest efektem niedbalstwa przy wykonywaniu powierzonych zadań.

Konfrontacja danych zawartych w formularzach statystycznych przy minimum wysiłku ze strony skarżącego, z aktem oskarżenia dostępnym w siedzibie prokuratury, pozwoliłaby policjantowiu uniknąć zarówno błędów merytorycznych jak

i formalnych.

W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom organu II instancji, nieprzedłożenie żądanego dokumentu nie było jednak podyktowane zamiarem utrudnienia lub uniemożliwienia weryfikacji druków statystycznych lecz wynikało- co już wyżej podkreślono- z niedbalstwa w wykonywaniu obowiązków służbowych przy gromadzeniu danych i wypełnianiu formularzy statystycznych. Wspomnieć należy, że późniejsze- po stwierdzeniu nieprawidłowości- zaangażowanie policjanta

w pozytywnym wyjaśnieniu sprawy potwierdził świadek - nadkomisarz R. B..

Odnosząc się do drugiego ze stawianych skarżącemu zarzutów Sąd stwierdza, że zarzut ten znajduje odzwierciedlenie w zebranym materiale dowodowym. Konfrontacja obowiązków skarżącego w zakresie nadzoru nad policjantami

z podległej mu komórki organizacyjnej w zakresie realizacji przepisów zarządzenia Nr 350 Komendanta Głównego Policji wskazuje, że nadzór ten był nieprawidłowy.

To na policjancie prowadzącym postępowanie – mł. asp. [...] ze [...] u- ciążył obowiązek przygotowania dokumentów statystycznych sprawy [...] , [...] , 2 Ds. [...] , zaś nadzór nad tymi czynnościami, w tym nad terminowością ich wykonania, ciążył na skarżącym.

Zakres ww. obowiązków jednoznacznie określa § 5 ust. 1-4 ww. zarządzenia Nr 350 Komendanta Głównego Policji.

Formularz Stp-2 – zgodnie z § 11 zarządzenia - wypełnia się i przekazuje

do komórki statystyki przestępczości niezwłocznie po zakończeniu prowadzenia postępowania przez Policję lub inny uprawniony organ. W przypadku skierowania sprawy do rozpoznania w postępowaniu przyspieszonym formularz Stp-2 wypełnia się niezwłocznie po zatwierdzeniu przez prokuratora wniosku do sądu o rozpoznanie.

Aspirant A. K. winien wyegzekwować wykonanie obowiązku

od podwładnego w zakresie i w terminie wynikającym z zarządzenia Nr 350 KGP, tym bardziej, że w myśl § 27 ust. 1 tego aktu prawnego, wypełnione i podpisane przez wypełniającego formularze przełożony wypełniającego kontroluje pod względem merytorycznym, formalnym i logicznym. Skontrolowanie formularzy przełożony, o którym mowa w zdaniu pierwszym, potwierdza podpisem i imienną pieczęcią. Przepis § 30 ust. 1 stosuje się odpowiednio.

W świetle przepisów zarządzenia z dnia 1 lipca 2003 r., nieuzasadnione było opóźnianie zarówno sporządzenia jak i wysyłki dokumentów statystycznych sprawy prowadzonej przez podległego skarżącemu P. W., albowiem z § 28 ust. 1 wprost wynika, że wypełnione i skontrolowane formularze przekazuje się w sposób określony w § 27 ust. 3 pkt 1, nie rzadziej niż raz w tygodniu. Ostatnia wysyłka formularzy powinna wpłynąć najpóźniej w pierwszym dniu roboczym miesiąca następującego po okresie sprawozdawczym.

Na skarżącym ciążył zatem obowiązek skutecznego wyegzekwowania sporządzenia dokumentów statystycznych przez P. W. jeszcze w grudniu 2009 r. Skoro A. K. obowiązku tego nie wyegzekwował, musiał ponieść konsekwencje związane z brakiem nadzoru, tym bardziej, że przełożony miał już we wrześniu 2009 r. zastrzeżenia co do sprawowanego przez skarżącego nadzoru nad podwładnymi i przeprowadził z nim w tym zakresie rozmowę dyscyplinującą.

Odnosząc się do wymierzonej skarżącemu kary dyscyplinarnej przypomnieć należy, że zgodnie z art. 134h ust. 1 ustawy o Policji, wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia,

w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby.

Zważywszy na treść notatki sporządzonej z rozmowy dyscyplinującej, organ – co wyraził w zaskarżonym orzeczeniu- nie mógł odstąpić od ukarania, albowiem zgodnie z art. 135j ust. 5 ustawy, przełożony dyscyplinarny może odstąpić od ukarania, jeżeli stopień winy lub stopień szkodliwości przewinienia dyscyplinarnego dla służby nie jest znaczny, a właściwości i warunki osobiste policjanta oraz dotychczasowy przebieg służby uzasadniają przypuszczenie, że pomimo odstąpienia od ukarania będzie on przestrzegał dyscypliny służbowej oraz zasad etyki zawodowej.

Sąd nie podzielił zarzutu skargi, że kara nagany pomimo że jest najmniej dotkliwa to jest dla skarżącego krzywdząca, albowiem on stał się jedynym winnym całej sprawy. W sytuacji, gdy skarżący sam podjął, nieuzasadnioną okolicznościami faktycznymi, decyzję o zaniechaniu sporządzenia formularzy statystycznych przez podległego policjanta, sporządził je osobiście i to wadliwie i osobiście je zatwierdził, to nie sposób uznać, w kontekście wymaganej od funkcjonariusza Policji umiejętności logicznego rozumowania i przewidywania zdarzeń, że nie mógł on przewidzieć skutków swojego zachowania.

Zgodnie z art. 132a ustawy o Policji, przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant:

1) ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi;

2) nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć.

W obu przypadkach opisanych w art. 132a ustawy, ukaranie funkcjonariusza jest uprawnione, jeżeli przemawiają za tym okoliczności sprawy, należycie wykazane w uzasadnieniu orzeczenia dyscyplinarnego. Zatem charakter zawinienia (jego umyślność, czy też nieumyślność) nie determinują możliwości ukarania, lecz mogą mieć wpływ na ewentualne odstąpienie od ukarania lub formę ukarania.

Ustawa o Policji w art. 134 przewiduje następujące kary dyscyplinarne:

1) nagana;

2) zakaz opuszczania wyznaczonego miejsca przebywania;

3) ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku;

4) wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe;

5) obniżenie stopnia;

6) wydalenie ze służby.

Nagana w istocie jest karą o charakterze najłagodniejszym i w opinii Sądu, została nałożona na skarżącego w okolicznościach sprawy ją uzasadniających.

Reasumując, przedstawione w zaskarżonej decyzji ustalenia faktyczne jakie poczyniły organy Policji oraz wyciągnięte na ich podstawie wnioski są logiczne

i zostały należycie uzasadnione. Nałożoną zaś na skarżącego karę nagany Sąd uznał za karę adekwatną do stwierdzonego uchybienia obowiązkom służbowym.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...]

na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – oddalił skargę.