Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 502/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2020-02-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35, art. 20 ust. 4, art. 71
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Diana Trzcińska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2020 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi L. M. i A. M. na decyzję Wojewody z dnia 6 czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

A. M. i L. M. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody z 6 czerwca 2019 r., którą uchylono zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta z 16 sierpnia 2018 r. i zatwierdzono projekt budowy oraz udzielono pozwolenia dla A. na budowę inwestycji polegającej na zabudowie tarasu przy ul. D. w G., działka nr [..], obręb [..].

Zaskarżona decyzja podjęta została w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Wnioskiem z 27 kwietnia 2018 r. A. wniosła o wydanie pozwolenia na budowę inwestycji, polegającej na zabudowie tarasu przy ul. D. w G., działka nr [..], obręb [..]. Załączyła do wniosku 4 egzemplarze projektu budowlanego oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Prezydent Miasta, po rozpatrzeniu niniejszego wniosku, decyzją z 16 sierpnia 2018 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę z zachowaniem dwóch warunków wymienionych w sentencji tej decyzji.

Wojewoda, po rozpoznaniu odwołania A. M. i L. M., decyzją z 6 czerwca 2019 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej jako k.p.a.) uchylił zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta i orzekł co do istoty sprawy poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę dla wnioskowanej inwestycji bez uwzględnienia warunków wskazanych w decyzji pierwszoinstancyjnej.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy po przytoczeniu przepisów mających zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, w tym przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm., dalej P.b.), wskazał że zasadniczą kwestię do rozstrzygnięcia w sprawie pozwolenia na budowę dla wnioskowanej inwestycji stanowił zarzut nieprawidłowego oznaczenia granic między nieruchomością położoną w G. przy ul. D. , działka nr [..] obręb [..], a nieruchomością objętą inwestycją zlokalizowaną przy ul. D., działka nr [..], obręb [..] w G. Już w piśmie z 11 czerwca 2018 r. kierowanym do Urzędu Miejskiego L. M. oraz A. M. podnosili, że podobnie jak w poprzednich wersjach projektu, w opracowaniu projektowym została przedstawiona nieprawdziwa granica nieruchomości. Strony powołały się na granicę określoną przez geodetę M. K., w operacie załączonym do projektów budowlanych z lipca oraz września 2017 r., który do aktualnego projektu budowlanego nie został załączony. Zarzut "nieprawdziwych granic nieruchomości między kamienicą położoną w G. przy ul. D. a planowaną inwestycją" został powtórzony w odwołaniu z 5 września 2018 r.

Mając na uwadze powyższe zastrzeżenia, Wojewoda pismem z 19 grudnia 2018 r. zwrócił się do stron prowadzonego postępowania o wyjaśnienie, czy dla działek ewidencyjnych nr [...] i [..], obręb [..] w G. został sporządzony protokół ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych, a w przypadku sporządzenia takiego protokołu, o dostarczenie go do organu odwoławczego w zakreślonym terminie.

W odpowiedzi na ww. wezwanie L. M., M. M. oraz A. M. oznajmili w piśmie z 15 stycznia 2019 r., że nie posiadają wiedzy, aby dla działek ewidencyjnych nr [..] i [..], obręb [..] w G. został sporządzony protokół ustalenia przebiegu działek ewidencyjnych i ponownie załączyli analizę położenia linii granicznej autorstwa inż. M. K. Z kolei B. M., reprezentująca A., oświadczyła w piśmie z 15 stycznia 2019 r., że dla działek ewidencyjnych nr [..] i [..], obręb [..] nie został sporządzony protokół ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych.

Następnie Wojewoda 4 marca 2019 r., działając na podstawie art. 136 k.p.a., zwrócił się do inwestora, w ramach dodatkowego postępowania wyjaśniającego, o doprowadzenie projektu budowlanego zatwierdzonego zaskarżoną decyzją do zgodności z § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 17 lipca 2015 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422 ze zm., dalej jako: rozporządzenie), w zakresie bezpośredniego sytuowania przy granicy działki budowlanej. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że znajdująca się w aktach sprawy analiza położenia linii granicznej sporządzona przez inż. M. K. wskazuje, że budynki przy ul. D. [..] i [..] częściowo zachodzą na sąsiadujące ze sobą działki, na których są posadowione. W wezwaniu podkreślono również, że inwestycja winna zostać zlokalizowana w całości na nieruchomości będącej w użytkowaniu wieczystym inwestora, zgodnie z załączonym do wniosku o pozwolenie na budowę oświadczeniem o prawie do dysponowania na cele budowlane nieruchomością, obejmującym działkę nr [..], obręb [..], które inwestor złożył pod rygorem odpowiedzialności karnej, zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 P.b. Uzupełniony projekt budowlany pełnomocnik inwestora przedłożył przy piśmie z 16 kwietnia 2019 r.

Dokonując oceny przedłożonego projektu organ odwoławczy stwierdził, że z rysunku nr PB-A 02 zamieszczonego na stronie 55 projektu budowlanego wynika, że projektowana inwestycja została w całości zlokalizowana na działce inwestycyjnej. W sporządzonym projekcie budowlanym uwzględniono przebieg granic działek ewidencyjnych nr [..] i [..], wynikający z analizy położenia linii granicznej sporządzonej przez inż. M. K. Projekt budowlany doprowadzono również do zgodności z § 12 ust. 2 rozporządzenia, ponieważ inwestycja została usytuowania bezpośredniego przy granicy działki budowlanej. Zgodność projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej stwierdził, uzgadniając go bez uwag, rzeczoznawca do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Okoliczność ta powoduje, że brak jest podstaw do kwestionowania zawartych w projekcie budowlanym rozwiązań przeciwpożarowych. Projekt zawiera również uzgodnienie pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych.

Ponadto organ odwoławczy wskazał, że inwestor przedłożył, zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 1 P.b., cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu. Projekt budowlany sporządzony został przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Projektanci dołączyli do projektu budowlanego oświadczenie o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.

W ocenie Wojewody, planowana inwestycja jest zgodna z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego [..], zatwierdzonym uchwałą Rady Miasta nr Xl/266/2003 z dnia 10 lipca 2003 r. (Dz. Urz. Woj. nr 100 z 27 sierpnia 2003 r. poz. 1784). Analizowana inwestycja położona jest w strefie oznaczonej symbolem 31 - Strefa Zespołu [..], strefa mieszana usługowo - mieszkaniowa. W zapisach ogólnych dotyczących tej strefy widnieje zakaz przekształceń funkcji mieszkaniowej na usługi od trzeciej kondygnacji, a projektowana zabudowa tarasu przynależnego do lokalu gastronomicznego znajduje się na drugiej kondygnacji kamienicy. W przedmiotowej strefie brak jest zapisów odnoszących się do zakazu rozbudowy czy przebudowy obiektów. Projektowana inwestycja nie narusza ustanowionych linii zabudowy występujących w obrębie strefy.

Z kolei, odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących niezapewnienia ochrony obiektów wpisanych do rejestru zabytków oraz obiektów objętych ochrony konserwatorską, organ wskazał, że kwestię ochrony obiektów wpisanych do rejestru zabytków reguluje ustawa z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2067 ze zm.). Na podstawie tej ustawy Wojewódzki Konserwator Zabytków decyzją nr [..] z 22 sierpnia 2017 r. wydał pozwolenia na wykonanie robót, zmienione decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków nr [..] z 5 kwietnia 2018 r., a następnie zmienione decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków nr [..] z 8 kwietnia 2019 r. Decyzja ta uzyskała przymiot ostateczności 16 kwietnia 2019 r.

W zakresie przywoływanej przez skarżących kwestii poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, Wojewoda wyjaśnił, że regulacje te wprowadza art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b., który stanowi, że obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Prawidłowa wykładnia art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. powinna prowadzić więc do wyważenia konkretnych interesów, tj. inwestora oraz właścicieli sąsiednich działek budowlanych. Organ zauważył, że stosownie do art. 64 ust. 2 Konstytucji RP własność i inne prawa majątkowe podlegają równej dla wszystkich ochronie prawnej co oznacza, że w procesie inwestycyjnym trzeba zbadać, czy w wyniku realizacji inwestycji dojść może do naruszenia interesów osób trzecich, w szczególności w zakresie ewentualnego naruszenia norm Prawa budowlanego i rozporządzenia, tj. np. w taki sposób, który całkowicie uniemożliwi zabudowę sąsiedniej nieruchomości w sposób zgodny z przepisami prawa. Za naruszenie interesów skarżących w świetle wskazanych norm nie można zatem uznać przysłonięcia ozdobnych elementów architektonicznych przybudówki zlokalizowanej na ich nieruchomości w postaci imitacji muru pruskiego, ozdobnych dachówek, czy stylizowanej balustrady. Jednocześnie nie można pomijać, że uwzględnienia wymagają też interesy inwestora, który korzysta ze wszystkich przysługujących mu praw wynikających z ustawy – Prawo budowlane, a w szczególności z zasady wolności budowlanej wyprowadzonej z treści art. 4 tej ustawy. Związanie inwestora wymogiem z art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. nie może powodować, że w efekcie ma on ograniczone prawo zabudowy swojej działki, np. ze względu na ekspozycję nieruchomości sąsiedniej, poczucie estetyki, czy obniżenie komfortu życia właścicieli nieruchomości sąsiedniej. Inwestor, który pierwszy zabuduje swoją działkę, nie ma z tego tytułu dodatkowych, większych uprawnień.

Jednocześnie odnosząc się do zarzutu skarżących, że nowe rozwiązanie projektowe przewiduje szczelinę między zabudową tarasu a przybudówką na działce sąsiedniej, które zdaniem skarżącego jest rozwiązaniem "nieakceptowalnym z uwagi na obowiązujące przepisy oraz sztukę budowlaną", Wojewoda wyjaśnił, że przedmiotowa szczelina wynika z niewłaściwego usytuowania przybudówki, która nie przylega bezpośrednio przy granicy działki budowlanej na całej swojej długości. Odpowiednie zabezpieczenie powstałej szczeliny leży zatem w gestii skarżących, ponieważ wykonane będzie na nieruchomości stanowiącej ich własność.

Za niezasadny, w ocenie organu odwoławczego, należało również uznać zarzut dotyczący naruszeń art. 71 P.b., bowiem regulacje dotyczące tego przepisu odnoszą się do zmiany sposobu użytkowania obiektu dokonywanego w trybie zgłoszenia właściwemu organowi architektoniczno-budowlanemu, nie zaś do procedury związanej z uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę.

W świetle powyższego oraz wobec uzupełnień dokonanych w trakcie postępowania odwoławczego, Wojewoda stwierdził, że skoro inwestor spełnił wymogi określone w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 P.b., to zgodnie z postanowieniami art. 35 ust. 4 ustawy, nie można odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, gdyż odmawiając naruszony zostałby ten ostatni przepis ustawy.

Zatem zdaniem organu odwoławczego należało w całości uchylić zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta z 16 sierpnia 2018 r., udzielającą A. pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na zabudowie tarasu przy ul. D. w G., działka nr [..] ob. [..] i orzec jak w sentencji.

W skardze A. M. i L. M. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji Wojewody, zarzucili jej naruszenie:

1. art. 8 k.p.a. poprzez wybiórcze odniesienie się w decyzji do zastrzeżeń wyrażonych przez skarżących;

2. art. 7 oraz art. 7b k.p.a. poprzez nie podjęcie działań z innymi organami administracji publicznej w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie przepisów ochrony przeciwpożarowej;

3. art. 81 ust 1 pkt 1 lit. b) P.b. poprzez nie wzięcie pod uwagę możliwości swobodnego przejścia po projektowanym zadaszeniu z tarasu kamienicy nr [..] na taras skarżących oraz poprzez pozostawienie przestrzeni między przybudówką skarżących z projektowaną zabudową, uniemożliwienie utrzymania obiektu budowlanego skarżących w należytym stanie technicznym;

4. art. 81 ust 1 pkt 1 lit. c) P.b. poprzez nie podjęcie działań mających na celu weryfikację przyjętych rozwiązań projektowych, bazując wyłącznie na oświadczeniach złożonych przez projektantów o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej;

5. art. 71 ust 1 pkt 2 w zw. art. 71 ust 2 pkt 5, art. 71 ust 5 oraz art. 71 ust 6 pkt 1 P.b., z uwagi na fakt, że zabudowa tarasu spowoduje zmianę sposobu użytkowania obiektu, inwestor nie przedłożył wymaganej prawem ekspertyzy w zakresie ochrony przeciwpożarowej, a organ administracji w decyzji o pozwoleniu na budowę nie rozstrzygnął sprawy zmiany sposobu użytkowania;

6. § 2 ust. 2 rozporządzenia z uwagi na fakt, że zabudowa tarasu spowoduje zmianę sposobu użytkowania obiektu, inwestor nie przedłożył wymaganej prawem ekspertyzy w zakresie ochrony przeciwpożarowej;

7. art. 35 ust 1 pkt 3 w zw. z art. 33 ust 2 pkt 1 w zw. z art. 34 ust. 3 pkt 2 P.b. w zw. z § 11 ust 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 poprzez nie wskazanie rozwiązania zasadniczych elementów wyposażenia budowlano-instalacyjnego, zapewniające użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z przeznaczeniem, w szczególności instalacji i urządzeń budowlanych: wentylacji grawitacyjnej, grawitacyjnej wspomaganej i mechanicznej, z uwagi na fakt, że zabudowany taras ma mieć przeznaczenie na stały pobyt ludzi w lokalu gastronomicznym.

8. art. 5 P.b. poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego niespełniającego wymagań wobec obiektu budowlanego.

W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślili, że wybudowali kamienicę zgodnie z projektem budowlanym oraz zaleceniami konserwatorskimi i użytkują ją zgodnie z przeznaczeniem, w przeciwieństwie do firmy A., która nabyła kamienice w późniejszym okresie i zmieniła jej sposób użytkowania (jak wynika z przedstawionych danych przedstawionych w projekcie, nie do końca zgodnie z przepisami). Skarżący nie widzą zatem powodu, aby firma A. dostosowując własny budynek do swoich potrzeb gastronomicznych obniżała estetykę i wartość ich kamieniczki oraz komfort życia w ich domu lokalizując pomieszczenie restauracyjne przy ich pomieszczeniu mieszkalnym.

Zdaniem skarżących w sprawie istotne jest, że dwie kamienice firmy A. o nr [..] i [..] wraz z kamienicą skarżących o nr [..] budowane były na podstawie jednego pozwolenia na budowę, zatwierdzone ze stanowiska konserwatora zabytków i są one wspólnie posadowione na jednej wannie żelbetowej oraz posiadają wspólne ściany je oddzielające bez dylatacji. Posiadają ponadto wspólną magistralę centralnego ogrzewania, kanalizację oraz rury spustowe instalacji wody deszczowej. Tak zostały zaprojektowane oraz wybudowane. W związku z tym są to budynki częściowo od siebie zależne, natomiast w tym kształcie bezkolizyjne, zabezpieczające interesy wszystkich właścicieli. Realizacja planowanego zamierzenia w postaci zabudowy tarasu niszczy wspomnianą bezkolizyjność.

Skarżący stoją na stanowisku, że ich prawem nabytym jest ekspozycja własnej nieruchomości, ponieważ została zatwierdzenia poprzez odpowiednie decyzje administracyjne między innymi przez konserwatora zabytków. Traktowanie istniejącej zabudowy pierzei jako zabudowy szeregowej jednorodzinnej na przedmieściach lub zabudowy wiejskiej uznać należy za nieadekwatne do sytuacji, ponieważ możliwość ekspozycji własnej kamienicy w tak atrakcyjnym miejscu miasta skarżący uznają za wykonywanie ich prawa własności jak i obowiązku.

Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z 23 października 2019 r. uczestnik postępowania A. również wniosła o oddalenie skargi, odnosząc się szczegółowo do zarzutów skarżących.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi, według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

Przeprowadzona przez sąd, w granicach tak określonej kognicji, kontrola legalności zaskarżonej decyzji, wykazała, że organ administracji publicznej przeprowadziły postępowanie wyjaśniające w sposób prawidłowy gromadząc kompletny materiał dowodowy do tego, ażeby zastosować przepisy prawa materialnego właściwe dla hipotetycznego stanu faktycznego określonego w normie prawnej, który wypełniają ustalone w sprawie okoliczności faktyczne.

Kontrolowana sprawa dotyczy decyzji Wojewody, którą uchylono decyzję organu pierwszej instancji i zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na zabudowie tarasu przy ul. D. w G., działka nr [..], obręb [..]. Wydając tę decyzję organ odwoławczy stwierdził, że planowana inwestycja spełnia warunki przewidziane w obowiązujących przepisach prawa.

Materialnoprawną podstawą wydanych w sprawie decyzji jest ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm., dalej P.b., w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji). Zgodnie z art. 35 ust. 1 P.b. organy architektoniczno – budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdzają:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

5) spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz. U. poz. 1529 i 2161 oraz z 2018 r. poz. 756) - w przypadku inwestycji na nieruchomości wchodzącej w skład Zasobu Nieruchomości, o którym mowa w tej ustawie, oddanej w użytkowanie wieczyste lub sprzedanej w trybie określonym w art. 53 ust. 1 lub 2 tej ustawy, przeznaczonej na wynajem o czynszu najmu określonym zgodnie z przepisami rozdziału 7 tej ustawy.

W myśl art. 35 ust. 3 P.b. w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Natomiast w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 P.b., organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 P.b.).

Z dyspozycji art. 35 ust. 4 P.b. wynika, że decyzja w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę jest decyzją związaną, albowiem organ administracji architektoniczno – budowlanej nie może odmówić wydania pozytywnej dla inwestora decyzji w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 P.b., przy jednoczesnym braku przesłanki odmowy udzielenia pozwolenia na budowę wskazanej w art. 35 ust. 5 P.b. Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie.

Organ drugiej instancji, weryfikując wniosek inwestora w trybie przepisów art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 P.b., po jego uzupełnieniu zgodnie z wezwaniem organu w ramach art. 136 k.p.a., uznał, że spełnia on wszystkie stawiane przez prawo wymogi, co uzasadniało zatwierdzenie przedłożonego projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Ocenę tę w pełni podziela i akceptuje sąd rozpoznający niniejszą sprawę, stwierdzając jednocześnie, że zarzuty skargi okazały się w całości niezasadne.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 71 P.b. wskazać należy, że organ odwoławczy prawidłowo uznał, że nie miał on zastosowania w rozpoznawanej sprawie bowiem regulacje dotyczące tego przepisu odnoszą się do zmiany sposobu użytkowania obiektu dokonywanego w trybie zgłoszenia właściwemu organowi architektoniczno-budowlanemu, nie zaś do procedury związanej z uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Postępowanie w sprawie uzyskania pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania, prowadzone w trybie art. 71 P.b., jest odrębne od postępowania w sprawie uzyskania pozwolenia na budowę, prowadzonego w trybie art. 28 i art. 32 tej ustawy (por. wyrok NSA z 28 czerwca 2018 r., sygn. akt II OSK 2424/16, LEX nr 2528064). Wyjaśnić należy skarżącym, że zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego trzeba oceniać m.in. w porównaniu ze sposobem użytkowania tego obiektu określonego w pozwoleniu na budowę (por. wyrok NSA z 8 lutego 2007 r., sygn. akt II OSK 306/06, LEX nr 339645). Niniejsza sprawa dotyczy właśnie pozwolenia na budowę dla planowanej inwestycji, a nie inwestycji która została już zrealizowana bez wymaganego pozwolenia bądź została zrealizowana niezgodnie z wydanym dla niej pozwoleniem. Postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na zabudowie tarasu jest oddzielnym postępowaniem, nie stanowi kontynuacji, ani uzupełnienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę budynku posadowionego na działce nr [..].

Wbrew zapatrywaniu wnoszących skargę, ani organy architektoniczno – budowlane, ani sąd nie miały podstaw do kwestionowania przyjętych rozwiązań projektowych zawartych w projekcie architektoniczno – budowlanym. Uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno-budowlanej, opisane ogólnie w art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. c) P.b., zostały ograniczone w postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę do ściśle określonych w art. 35 ust. 1 P.b. przypadków, z których wyłączone jest badanie zgodności projektu budowlanego pod kątem przyjętych rozwiązań projektowych i możliwości technicznych jego wykonania. Kontrola projektu budowlanego może dotyczyć tylko obszaru wyznaczonego treścią art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b., tj. zgodności z ustaleniami miejscowego planu albo z decyzji o warunkach zabudowy, a także z wymaganiami ochrony środowiska oraz zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 16 stycznia 2018 r., II SA/Kr 1431/17, LEX nr 2436416; wyrok NSA z dnia 15 lutego 2018 r., II OSK 1820/17, LEX nr 2468015). W związku z tym organ prowadzący postępowanie zmierzające do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę bada wyłącznie, czy zostało złożone przez projektanta oświadczenie w trybie art. 20 ust. 4 P.b., który stanowi, że projektant, a także sprawdzający, o którym mowa w ust. 2, do projektu budowlanego dołącza oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Pełną odpowiedzialność za zgodność tego projektu z prawem ponoszą projektanci oraz ewentualnie osoba sprawdzająca projekt. Na nich spoczywa także odpowiedzialność cywilna za wady dokumentacji projektowej, jak również przed właściwą izbą zawodową. Oznacza to, że organy administracji architektoniczno-budowlanej związane były treścią oświadczenia projektanta, stosownie do art. 20 ust. 4 P.b., o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Przedłożone zaś przez skarżącego na rozprawie dokumenty, z których wynika, że zainicjował on procedurę przed właściwym sądem dyscyplinarnym skierowaną przeciwko autorowi projektu budowlanego załączonego przez inwestora, a dotyczącą sporządzenia projektu z naruszeniem zasad wiedzy, należytego zaangażowania oraz staranności, niezależnie od tego, że dotyczą pierwotnej wersji tego projektu, która została zmodyfikowana w toku postępowania administracyjnego, wbrew intencjom skarżących, nie mogą skutecznie doprowadzić do zakwestionowania rozwiązań projektowych. Tak jak wskazano powyżej, merytoryczna ocena tych rozwiązań nie mieści się w zakresie kompetencji organów architektoniczno – budowlanych. W takim stanie sprawy organy orzekające w sprawie nie miały podstaw do negowania oceny uprawnionego projektanta odnośnie do warunków ochrony przeciwpożarowej, a także innych rozwiązań przewidzianych w projekcie. W rezultacie nie miał też obowiązku prowadzenia dalszych czynności wyjaśniających w tym zakresie, a zarzuty skarżących nie mogły mieć wpływu na ocenę przedłożonej dokumentacji projektowej.

Przechodząc do oceny pozostałych zarzutów skargi sąd za zasadne uznał w pierwszej kolejności wskazać na treść art. art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b., który stanowi, że obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich powinno być interpretowane w sposób obiektywny, tj. zgodnie z regulującymi proces inwestycyjny przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Interesy te muszą znajdować swoje umocowanie w przepisach powszechnie obowiązującego prawa. Wyznacznikiem zakresu, w jakim wydający decyzję organ ma obowiązek chronić uprawnienia osób trzecich, są przepisy prawa materialnego. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być jednak rozumiana w sposób absolutny. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które mogą dotyczyć naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych innych osób. O naruszeniu interesu osób trzecich można więc mówić jedynie wtedy, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne przepisy. Jeżeli inwestycja nie wykazuje żadnej sprzeczności z przepisami prawa, to spowodowane realizacją inwestycji faktyczne dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. - por. np. wyrok NSA z 24 września 2015 r. sygn. akt II OSK 182/14, LEX nr 1987067). Wynika z tego, że w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, obowiązkiem organów administracji jest zbadanie, czy w wyniku realizacji inwestycji dojść może do naruszenia interesów osób trzecich, ale wyłącznie w zakresie ewentualnego naruszenia norm Prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnej sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich. Ochrona takich interesów w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy - właściciele nieruchomości, na której mają powstać planowane inwestycje, będą decydowali o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektów, czy rodzaju obiektu budowlanego (zob. wyrok NSA z 16 listopada 2005 r. sygn. akt II OSK 672/05, LEX nr 203713). Ochrona interesów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b., nie może sięgać tak daleko, by uniemożliwiać inwestorowi realizację zamierzenia budowlanego, gdy jest ono zgodne z przepisami. Wynika to wprost z art. 35 ust. 4 P.b. (zob. wyrok NSA z 8 marca 2011 r. sygn. akt II OSK 402/10, LEX nr 1080270).

Z kolei, odnosząc się do przedłożonego na rozprawie przez skarżącego postanowienia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z 31 lipca 2019 r. o wznowieniu postepowania administracyjnego zakończonego decyzja tego organu z 8 kwietnia 2019 r. ze względu na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., jako podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji, wskazać należy, że jest to nieuzasadnione. W dacie wydawania zaskarżonej decyzji inwestor legitymował się ostateczną decyzją Konserwatora Zabytków zezwalająca na prowadzenie robót budowlanych w zakresie zabudowy tarasu. Ewentualne uchylenie decyzji tego organu we wznowionym postępowaniu będzie mogło stanowić przesłankę do wznowienia niniejszego postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. W chwili obecnej jednak jest to zdarzenie hipotetyczne – przyszłe i niepewne - i jako takie nie może stanowić podstawy do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji, która oparta została na wiążącym i ostatecznym stanowisku, wyrażonym w obligatoryjnej decyzji innego organu.

Biorąc pod uwagę powyższe, uznając że zarzuty skargi okazały się nieuzasadnione, sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.