Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1642/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-10-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargi kasacyjne
Powołane przepisy: article: art. 164, art. 255 ust. 1 pkt 1, art. 255(3) ust. 2, art. 255(4) ust. 2, art. 256 ust. 1, art. 256 ust. 3, art. 257
journal: Dz.U. 2013 poz 1410
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej - tekst jednolity
article: art. 156 §  1 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 58 §  1 pkt 6, art. 184
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Jagielska Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia del. WSA Urszula Wilk (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Michał Stępkowski po rozpoznaniu w dniu 24 października 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skarg kasacyjnych: 1/ Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej, 2/ W.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 września 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 2001/15 w sprawie ze skarg: 1/ W.G., 2/ [...] Fundacji [...] w Ł. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargi kasacyjne


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 22 września 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skarg [...] Fundacji [...] z siedzibą w Ł. oraz W. G. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy, odrzucił skargę W. G., stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz zasądził od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz Fundacji [...] z siedzibą w Ł. kwotę 600 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Wyrok ten wydano w następującym stanie sprawy:

W dniu [...] września 2013 r. do Urzędu Patentowego RP wpłynął wniosek [...] Fundacji [...] w Ł. o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy [...] o nr [...] udzielonego na rzecz A. sp. z o.o. z siedzibą w K. Sporny znak towarowy od dnia [...] kwietnia 2008 roku służy do oznaczania towarów i usług w klasach: 16, 30, 35, 41 i 43.

Wnioskodawca podniósł, że sporne prawo ochronne zostało udzielone z naruszeniem praw osobistych i majątkowych rodziny [...] i upoważnionych przez nią osób i instytucji do ochrony praw tego nazwiska. Dodatkowo wskazał, że prezes Fundacji W. G. posiada notarialne upoważnienie do dysponowania prawem do nazwiska. Wnioskodawca stwierdził, że uprawniony nie wystąpił do spadkobierców [...] o wydanie zgody na posługiwanie się nazwiskiem [...]. Przytoczył historię i działalność Fundacji [...] w Ł.

W piśmie z dnia 3 marca 2014 r. uprawniony wniósł o oddalenie wniosku i zarzucił, że wnioskodawca nie posiada interesu prawnego w żądaniu wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie.

W piśmie z dnia [...] czerwca 2014 r. wnioskodawca podtrzymał swoje stanowisko, ponadto stwierdził, że stronami postępowania są: [...] Fundacja [...] z siedzibą w Ł. oraz W. G. Zdaniem wnioskodawcy sporny znak towarowy narusza dobra osobiste spadkobierców [...] w postaci nazwiska, wizerunku i twórczości artystycznej. Wskazał również, że sporny znak towarowy jako konkurencyjny jest przeszkodą w używaniu przez [...] Fundację [...] znaku towarowego [...] o nr [...] w pełnym i zamierzonym pierwotnie zakresie. Poinformował, że sporny znak towarowy został przeciwstawiony znakowi towarowemu o nr [...] w postępowaniu zgłoszeniowym na podstawie art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. i dlatego wnioskodawca został zmuszony do ograniczenia wykazu towarów i usług poprzez zawężenie wszystkich usług z klasy 41 do "dotyczących wyłącznie pamięci [...]". Wskazał, że podstawami prawnymi wniosku są art. 131 ust. 1 pkt 1 i 3 p.w.p. i art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. oraz art. 132 ust. 2 pkt 3 p.w.p. Zdaniem wnioskodawcy, uprawniony czerpie bezprawne korzyści z renomy i powszechnej znajomości nazwiska [...] oraz wprowadza odbiorców w błąd poprzez błędne skojarzenie z osobą [...].

Decyzją z [...] lipca 2014 r., skierowaną do [...] Fundacji [...], wydaną po przeprowadzeniu rozprawy Urząd Patentowy RP umorzył postepowanie w sprawie.

W uzasadnieniu Kolegium Orzekające stwierdziło, że wnioskodawcą wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy [...] o nr [...] jest [...] Fundacja [...] z siedzibą w Ł. (zgodnie z wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2013 r.). Co prawda w piśmie z dnia [...] czerwca 2014 r. po stronie wnioskodawcy został wskazany również W. G. (będący jednocześnie prezesem zarządu wnioskodawcy) jednakże nie złożono wniosku o przystąpienie do przedmiotowego postępowania. Nie wskazano również żadnych okoliczności faktycznych i prawnych uzasadniających występowanie ww. osoby w charakterze strony postępowania. Kolegium Orzekające odwołało się do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, które wąsko statuują możliwość przystąpienia do udziału w toczącym się postępowaniu.

Odwołując się do art. 164 p.w.p. oraz art. 28 k.p.a. organ stwierdził, że wnioskodawca nie wykazał, aby posiadał aktualny, realny, konkretny i bezpośredni interes prawny w domaganiu się unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy [...] o nr [...]. Zdaniem organu konieczność ograniczenia wykazu towarów i usług w postępowaniu zgłoszeniowym, które zostało zakończone przed wszczęciem postępowania spornego (tj. prawo ochronne zostało udzielone w dniu [...] maja 2012 r.) nie świadczy o posiadaniu przez wnioskodawcę interesu prawnego w dacie orzekania. Ocena interesu prawnego wnioskodawcy jest bowiem dokonywana na dzień orzekania. Z akt przedmiotowej sprawy nie wynika również, aby sporny znak towarowy był konkurencyjnym w stosunku do znaku należącego do wnioskodawcy.

Organ zaznaczył, że interes prawny, o którym stanowi zarówno art. 164 p.w.p., jak i art. 28 k.p.a. jest interesem własnym strony postępowania administracyjnego.

Organ podkreślił też, że wnioskodawca nie jest spadkobiercą ani właścicielem dóbr osobistych [...] w postaci nazwiska, wizerunku i twórczości artystycznej. Z dokumentów przedłożonych przez wnioskodawcą wynika jedynie, że W. G. otrzymał od [...], córki [...], pełnomocnictwo notarialne, z którego wynika prawo do reprezentowania wszelkich praw rodziny [...] na terenie Polski, w szczególności do podejmowania decyzji w sprawie organizowanych imprez artystycznych sygnowanych nazwiskiem [...], podejmowania wszelkich decyzji w sprawach artystycznych oraz w sprawach związanych z wizerunkiem [...]; reprezentowania i występowania przed wszystkimi władzami, sądami, instytucjami, urzędami, w tym urzędami skarbowymi, organami administracji rządowej i samorządowej oraz innymi osobami prawnymi, w szczególności do występowania przed Urzędem Miasta [...] i Urzędem Wojewódzkim w [...]; składania, odbioru i pokwitowania wszelkich dokumentów, pism, podań, umów, wniosków, orzeczeń, postanowień, zażaleń, odwołań, decyzji, skarg, próśb; prowadzenia wszelkich spraw związanych z wymienionymi czynnościami prawnymi i składania wszelkich oświadczeń woli i wiedzy w powyższym zakresie w kraju jaki poza jego granicami; do wykonywania wszystkiego co przy wykonywaniu niniejszego pełnomocnictwa okaże się niezbędne i konieczne (k. 197 - 196). W ocenie organu pełnomocnictwo zostało udzielone W. G. do podejmowania konkretnych ww. czynności w imieniu i na rzecz rodziny [...], a nie we własnym imieniu. Pełnomocnictwo to nie zostało udzielone wnioskodawcy tj. [...] Fundacji [...] w Ł. Jednocześnie organ zauważył, że w każdym postępowaniu wszczętym na podstawie udzielonego pełnomocnictwa stroną pozostawałaby rodzina [...] a nie W. G., a tym bardziej wnioskodawca w niniejszym postępowaniu. Nie ma przy tym znaczenia, że W. G. jest jednocześnie prezesem zarządu wnioskodawcy, pozostaje on bowiem osobą fizyczną podczas gdy wnioskodawca jest osobą prawną, reprezentowaną przez osobę fizyczną.

Urząd Patentowy RP odwołując się do art. 256 ust. 1 p.w.p., stwierdził, że do postępowania spornego przed Urzędem Patentowym w sprawach nieuregulowanych w ustawie Prawo własności przemysłowej stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, w tym również art. 105 § 1 k.p.a.

W decyzji zawarto pouczenie, że stronom przysługuje prawo złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Pismem z dnia 30 października 2014 r. [...] Fundacja [...] z siedzibą w Ł. oraz W. G. wnieśli o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. Urząd Patentowy RP na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 127 § 3 k.p.a. w związku z art. 256 ust. 1 p.w.p. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ podtrzymał dotychczasową argumentację podkreślając, że nie uwzględnił wniosku o uznanie W. G. jako strony. Zatem decyzja Kolegium Orzekającego z dnia [...] lipca 2014 r. została prawidłowo skierowana do wnioskodawcy, a mianowicie [...] Fundacji [...] w Ł. Jednocześnie wniosek w zakresie w jakim nie pochodził od strony nie mógł być rozpatrzony merytorycznie. Organ podkreślił, że w orzecznictwie sądowo - administracyjnym ugruntowany jest pogląd, iż odmawiając przystąpienia podmiotu do toczącego się już postępowania Kolegium Orzekające nie wydaje odrębnego aktu, w którym orzeka czy konkretny podmiot jest stroną czy też nie.

W odniesieniu do analizy istnienia interesu prawnego wnioskodawcy, tj. [...] Fundacji [...] z siedzibą w Ł., Kolegium Orzekające ustaliło, że podniesione argumenty nie wypełniają przesłanek warunkujących uznanie interesu prawnego w sprawie o unieważnienie.

Organ podkreślił, że w niniejszym postępowaniu zachodzi bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której stanowi art. 105 § 1 k.p.a., gdyż podmiot występujący z żądaniem nie posiada przymiotu strony w rozumieniu art. 28 k.p.a., gdyż nie wykazał po swojej stronie interesu prawnego żądaniu unieważnienia prawa. W przypadku gdy okaże się, iż wnoszący podanie nie dysponuje owym interesem prawnym, wtedy wszczęte postępowanie musi być umorzone.

Skargę na tę decyzję wniosła [...] Fundacja [...] w Ł. zarzucając naruszenie przepisów postępowania m.in. naruszenie art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 2 p.w.p. przez jego niewłaściwe zastosowanie.

W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP wniósł o jej oddalenie.

Również W. G. wniósł skargę na powyższą decyzję, podnosząc identyczne zarzuty jak [...] Fundacja [...] w Ł.

W odpowiedzi na tę skargę organ wniósł o jej odrzucenie.

Postanowieniem z 23 maja 2016 r. (sygn. VI SA/Wa 2001/15) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zwolnił [...] Fundację [...] w Ł. od kosztów sądowych.

Postanowieniem z 5 lutego 2016 r. (sygn. VI SA/Wa 2002/15 ) Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zwolnił W. G. od kosztów sądowych i ustanowił dla niego rzecznika patentowego.

Na rozprawie w dniu 22 września 2016 r. działając na podstawie art. art. 111 § 1 p.p.s.a. Sąd postanowił połączyć sprawy o sygn. akt VI SA/Wa 2001/15 i VI SA/Wa 2002/15 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia, gdyż w niniejszej sprawie obie skargi dotyczyły tego samego aktu i prowadził je pod sygn. akt VISA/Wa 2001/15.

Opisanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę W. G., stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji i zasądził od Urzędu Patentowego RP na rzecz Fundacji [...] z siedzibą w Ł. kwotę 600 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Sąd I instancji podniósł, że sprawy o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy toczą się w trybie postępowania spornego, na co wskazuje art. 255 ust 1 pkt 1 p.w.p. Sąd wywodził, że z istoty postępowania spornego o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy wynika, że aby doszło do rozpoznania wniosku o takie unieważnienie kumulatywnie muszą być spełnione dwie przesłanki tj. przesłanka posiadania przez wnioskodawcę interesu prawnego w domaganiu się unieważnienia tego prawa, a także przesłanka pozwalająca na unieważnienie znaku (są to przesłanki merytoryczne) w związku z tym umorzenie postępowania z uwagi na brak interesu prawnego jest rozstrzygnięciem merytorycznym, na które nie służy wniosek o ponowne nie sprawy i ma do niego zastosowanie art. 256 ust. 3 p.w.p.

Zdaniem Sadu I instancji wynika to z całokształtu uregulowań postępowania spornego. W przepisach o postępowaniu spornym ustawodawca wyróżnił dwa rodzaje decyzji o umorzeniu postępowania, w zależności od powodu umorzenia. Są to decyzje o umorzeniu postępowania podejmowane na posiedzeniu niejawnym w sytuacjach określonych w art. 255 3 ust. 2 p.w.p. i w art. 255 4 ust. 2 p.w.p., a więc z powodów wyłącznie procesowych oraz decyzja o umorzeniu postępowania, o której mowa w art. 256 ust. 3 p.w.p. rozstrzygająca sprawę co do istoty, wydana po przeprowadzeniu rozprawy. Taką decyzją jest decyzja o umorzeniu postępowania z powodu braku interesu prawnego, która ma charakter materialno-procesowy, a jej podjęcie jest wynikiem ustalenia, że wnioskodawca nie ma legitymacji materialnej do prowadzenia postępowania.

Od decyzji wydanych w sytuacjach, o których mowa w art. 255 3 ust. 2 p.w.p. zgodnie z art. 256 ust. 3 p.w.p. służy wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stanął na stanowisku, że decyzja o umorzeniu postępowania z powodu braku interesu prawnego do grupy tej nie należy, zatem podlega zaskarżeniu bezpośrednio do sądu administracyjnego na podstawie art. 257 p.w.p. jako decyzja wydana w sprawie z art. 255 p.w.p.

Zatem decyzja wydana w wyniku rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy z dnia [...] stycznia 2015 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) gdyż decyzja z dnia [...] lipca 2014 r., którą Urząd Patentowy umorzył postępowanie w sprawie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy z uwagi na brak interesu prawnego wnioskodawcy jest decyzją merytoryczną do której ma zastosowanie art. 256 ust. 3 p.w.p. Zastosowanie w stosunku do decyzji z [...] lipca 2014 r. art. 256 ust. 3 p.w.p. powoduje, że w postępowaniu spornym w stosunku do tej decyzji brak jest środka odwoławczego, a w szczególności nie można złożyć wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie ma więc do niej zastosowania art. 138 i art. 127 k.p.a. Do decyzji tej ma bezpośrednio zastosowanie art. 257 p.w.p., który stanowi, że na decyzję Urzędu Patentowego w sprawach, o których mowa w art. 255 p.w.p. przysługuje skarga do Sądu Administracyjnego.

Podsumowując, Sąd i instancji stwierdził, że decyzja w sprawie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy (art. 255 ust. 1 pkt 1 p.w.p.), dla wydania której właściwy jest Urząd Patentowy działający w trybie postępowania spornego (art. 257 p.w.p.), ma walor decyzji ostatecznej, podlegającej zaskarżeniu do sądu administracyjnego bez wymogu wyczerpania środków zaskarżenia, o których mowa w przepisach art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie t.j. Dz.U.2018.1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.), tak więc Urząd Patentowy wydając decyzję z dnia [...] stycznia 2015 r. rażąco naruszył prawo stosując art. 256 ust. 3 p.w.p. w zw. z art. 138 i 127 k.p.a.

Sąd uznał zatem, iż konieczne jest wyeliminowanie z obrotu prawnego wyżej wskazanej decyzji z dnia [...] stycznia 2015 r. poprzez stwierdzenie jej nieważności w oparciu o art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.

Sąd I instancji zauważył ponadto, że bez skutecznego przywrócenia terminu do wniesienia skargi od decyzji z dnia [...] lipca 2014 r. wydanej w trybie przepisu art. 257 p.p.s.a., nie jest prawnie dopuszczalne postępowanie sądowoadministracyjne dla skontrolowania zgodności z prawem tej decyzji (stosownie do przepisów art. 86 i art. 87 p.p.s.a.).

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga wniesiona przez W. G. podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 p.p.s.a., gdyż skarżący co najmniej przedwcześnie wywiódł skargę na powyższą decyzję.

Odwołując się do art. 255 1 ust 1 p.w.p., Sąd I instancji podnosił, że sprawa o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy toczy się w trybie spornym i jest wszczynana złożeniem wniosku o unieważnienie tego prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że w piśmie z [...] czerwca 2014 r. wnioskodawca tj. [...] Fundacja [...] z siedzibą w Ł. wskazała również jako wnioskodawcę W. G. jednak nie złożono wniosku o przystąpienie przez Pana G. do przedmiotowego postępowania, nie wskazano również żadnych okoliczności faktycznych i prawnych uzasadniających występowanie ww. osoby w charakterze strony postępowania. Z akt sprawy wynika, że W. G. wniósł wniosek o powtórne rozpoznanie sprawy przez organ, wniosek ten nie został rozpoznany. W. G. nie otrzymał również decyzji z [...] stycznia 2015 r. na którą wniósł skargę.

Odwołując się do art. 53 § 1 p.p.s.a. Sąd I instancji podniósł, że skargę na decyzję Urzędu Patentowego wnosi się w terminie 30 dni od dnia otrzymania decyzji, skarga wniesiona przed otrzymaniem decyzji, jak w tym przypadku i rozpoznaniem odwołania jako przedwczesna podlega odrzuceniu w trybie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

Skargi kasacyjne od tego wyroku zostały wywiedzione przez Urząd Patentowy RP oraz W. G.

Urząd Patentowy RP zaskarżył w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jego uchylenie i odrzucenie skargi, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie sprawy co do istoty. Organ wnosił też o rozpoznanie sprawy na rozprawie i zwrot niezbędnych kosztów postępowania.

Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucono:

naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 256 ust. 3 i art. 257 p.w.p. poprzez ich niezastosowanie w niniejszej sprawie i nieodrzucenie skargi, jako niedopuszczalnej mimo uznania, że decyzja z dnia [...] lipca 2014 r, umarzająca postępowanie w sprawie [...] była decyzją merytoryczną, od której na podstawie art. 256 ust. 3 p.w.p. przysługiwała skarga bezpośrednio do sądu administracyjnego, a tym samym zaskarżona decyzja została wydana w niemającym zastosowania w sprawie trybie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i nie przysługiwała od niej skarga do sądu administracyjnego i jako taka powinna zostać odrzucona;

naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz w zw. z art. 256 ust. 3 p.w.p., poprzez bezpodstawne przyjęcie, że decyzja Urzędu z dnia [...] stycznia 2015 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa, podczas gdy nie sposób się zgodzić z tym, że sposób procedowania w przypadku umorzenia postępowania o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy z uwagi na brak interesu prawnego wnioskodawcy nie budzi wątpliwości, a naruszenie prawa którego dopuścił się jest oczywiste, wyraźne i bezsporne, co z kolei wyłącza możliwość uznania takiego naruszenia za rażące.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumenty na poparcie przytoczonych zarzutów. Odwołując sią do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego organ wskazywał, że przyjmując stanowisko Sądu I instancji, iż decyzja o umorzeniu postępowania spornego z powodu braku interesu prawnego wnioskodawcy jest decyzją merytoryczną, od której przysługuje skarga bezpośrednio do sądu administracyjnego i nie zachodzi potrzeba wyczerpania środka zaskarżenia w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a zaskarżona decyzja została wydana na skutek rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, który w niniejszej sprawie nie przysługiwał - skarga powinna zostać odrzucona, jako niedopuszczalna.

Uzasadniając zarzut z punktu 2 petitum skargi kasacyjnej organ przedstawił przegląd orzecznictwa sądów administracyjnych, który w jego ocenie wskazuje, iż okoliczność rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji umarzającej postępowanie sporne z uwagi na brak interesu prawnego wnioskodawcy jest bardzo różnie oceniana przez sądy administracyjne. Poglądy orzecznictwa ewoluowały począwszy od akceptowania praktyki Urzędu dopuszczającej złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, po wskazanie, iż decyzja umarzająca postępowanie sporne z uwagi na brak interesu prawnego wnioskodawcy jest decyzją merytoryczną zaskarżalną bezpośrednio do sądu administracyjnego, a wniesiona skarga jest niedopuszczalna. Zdaniem Urzędu Patentowego RP prowadzi to do wniosku, iż obowiązujące w tym zakresie przepisy, nie są jednoznaczne i oczywiste, wymagają interpretacji i nie jest wystarczające proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu aby wykazać ich oczywistą niezgodność, co z kolei wyklucza uznanie naruszenia prawa, jakiego dopuścił się Urząd za rażące.

Urząd Patentowy RP wywodził, że Sąd przesądzając o braku dopuszczalności złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od ww. decyzji stwierdzając, że zaskarżona decyzja została wydana z niemającym zastosowania w sprawie trybem ponownego rozpatrzenia sprawy, był zobowiązany odrzucić wniesioną skargę jako niedopuszczalną.

W. G. zaskarżył wyrok w części dotyczącej odrzucenia jego skargi i pominięcia przez WSA w wyroku i nie stwierdzenia w nim nieważności także pierwotnej decyzji Urzędu Patentowego RP - z dnia [...] lipca 2014 r., w sprawie [...] dotyczącej umorzenia postępowania o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy [...] o numerze [...], udzielonego na rzecz A. sp. z o. o. z siedzibą w K.

Skarżący kasacyjnie W. G. wnosił o:

stwierdzenie nieważności także pierwotnej decyzji Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lipca 2014 r. w sprawie [...] dotyczącej umorzenia postępowania o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy [...] o numerze [...], udzielonego na rzecz A. sp. z o. o. z siedzibą w K.;

uznanie W. G. za stronę w postępowaniu przed Urzędem Patentowym Rzeczypospolitej Polskiej w sprawie [...], w rozumieniu art. 28 kodeksu postępowania administracyjnego - ze względu na jego obowiązek wynikający z pełnomocnictwa, jakie udzieliła mu p. [...];

wskazanie Urzędowi Patentowemu RP, że - jeśli uznał pełnomocnictwo udzielone W. G. za ogólne i niewystarczające w sprawie [...] - winien wówczas pouczyć W. G., zarówno osobiście jak i jako prezesa [...] Fundacji [...] w Ł., o konieczności przedstawienia pełnomocnictwa szczególnego, które udzieliłaby mu p. [...] lub/i inny spadkobierca śp. [...];

wskazanie Urzędowi Patentowemu RP, że w sprawie [...] - zgodnie z art. 9 k.p.a. winien pouczyć zarówno W. G., jak i [...] Fundację [...] w Ł. wskazując im, że przystąpić do sprawy w charakterze strony może także [...] lub/i inny spadkobierca śp. [...] - osobiście lub przez pełnomocnika, poprzez złożenie w tej sprawie stosownego wniosku;

rozpoznanie niniejszej sprawy na rozprawie;

zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych;

przyznanie W. G. prawa pomocy z zakresie całkowitym także w niniejszej skardze kasacyjnej - w szczególności co do zwolnienia go od kosztów sądowych oraz ustanowienia dla niego rzecznika patentowego w osobie autora skargi kasacyjnej.

Skarżący kasacyjnie W. G. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

naruszenie przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

art. 28 k.p.a., w związku z art. 252 p.w.p. - poprzez nie uznanie W. G. za stronę w postępowaniu;

art. 10 § 1 k.p.a. - poprzez nie zapewnienie W. G. możliwości czynnego udziału w każdym stadium postępowania, oraz nie umożliwienie mu przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań;

zastosowanie przewidzianych jedynie dla organizacji społecznych przepisów art. 31 § 1 k.p.a. w celu odmowy dopuszczenia w postępowaniu W. G., choć w rzeczywistości żądał on dopuszczenia go do udziału w postępowaniu jako strona i to będąca osobą fizyczną;

uznanie za prawidłowe umorzenie postępowania przez Urząd Patentowy RP w decyzji z [...] lipca 2014 r. w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a. mimo nie istnienia jakiejkolwiek przyczyny uzasadniającej rzekomą bezprzedmiotowość postępowania;

uznanie, że W. G. nie może być stroną w jakimkolwiek postępowaniu wszczętym na podstawie pełnomocnictwa do reprezentowania jej, jakie zgodnie z aktem notarialnym, repertorium nr [...],[...] udzieliła mu w dniu [...] kwietnia 2009 roku przed notariuszem E. S.;

naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie przepisów:

art.145 § 1 p. 1 oraz art.145 § 1 p. 4p.p.s.a., które dają podstawę do wznowienia postępowania, gdyż W. G. jako strona - bez własnej winy nie miał możliwości brania udziału w postępowaniu przed Urzędem Patentowym RP w sprawie [...];

art.145 § 1 p. 2 p.p.s.a., które dają podstawę do stwierdzenia nieważności obydwu decyzji Urzędu Patentowego RP w sprawie [...] z przyczyny określonej w art. 156 § 1 p. 2) k.p.a, gdyż decyzje te zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa;

art. 9 k.p.a., gdyż Urząd Patentowy RP w toku postępowania nie informował należycie i wyczerpująco stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, nie czuwał nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, ani też w tym celu nie udzielał im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumenty na poparcie przytoczonych zarzutów podnosząc, że fakt nie uznania W. G. w charakterze strony postępowania jest oczywisty, ale nie ma żadnego uzasadnienia, aby Urząd Patentowy zaniechał i nie przesłał mu orzeczenia w tej sprawie. Wniosek o uznanie także jego w charakterze strony został przecież złożony ale Urząd Patentowy w istocie zignorował zarówno wniosek jak i jego osobę - skoro nie kierował do niego jakichkolwiek orzeczeń czy też korespondencji. Nigdzie też nie ma merytorycznego i prawnego uzasadnienia co do powodów nie uznania go za stronę w postępowaniu.

Zdaniem skarżącego kasacyjnie zarówno Urząd Patentowy jak i Sąd I instancji zastosował dla określenia pojęcia strony w postępowaniu interpretację zawężającą - pomijając możliwość uznania za stronę także osoby żądającej czynności organu ze względu na swój obowiązek.

W ocenie skarżącego kasacyjnie W. G., zarówno jako osoba fizyczna, jak i jako prezes [...] Fundacji [...] w Ł., przyjął na siebie wynikające z udzielonego mu pełnomocnictwa obowiązki reprezentowania wszelkich praw rodziny [...]. Tak więc także jego osobisty udział w przedmiotowej sprawie, a także jego udział w tej sprawie jako prezesa Fundacji - z całą pewnością stanowi wypełnianie przyjętego na siebie obowiązku i w pełni uzasadnia uznanie zarówno jego jak i Fundacji za pełnoprawną stronę w postępowaniu. Skarżący kasacyjnie wywodził, że zaskarżone obie decyzje zapadły w postępowaniu dotkniętym wadą określoną w art. 145 § 1 p. 4 k.p.a., skutkującą wznowieniem postępowania.

Zdaniem W. G. przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien także jednoznacznie określić strony postępowania i, jeśli będzie widział taką potrzebę, zapewnić możliwość przystąpienia do sprawy także członków Rodziny [...].

Postanowieniem z 16 marca 2017 r. Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie umorzył postepowanie z wniosku W. G. o przyznanie prawa pomocy wskazując, że skarżący został już zwolniony od tych kosztów postanowieniem z 5 maja 2016 r. i strona z przyznanego jej zwolnienia korzysta na wszystkich etapach postepowania.

Żadna ze stron nie skorzystała z możliwości wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami i granicami zaskarżenia, wskazanymi w skardze kasacyjnej. Wskazane w tym środku granice zaskarżenia i przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd II instancji. Naczelny Sąd Administracyjny nie może bowiem objąć kontrolą niezaskarżonej części orzeczenia, z kolei w odniesieniu do orzeczenia skutecznie zaskarżonego skargą kasacyjną zobowiązany jest do podjęcia działań z urzędu jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w niniejszej sprawie nie występują. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Skarga kasacyjna jest więc sformalizowanym środkiem prawnym, obwarowanym m.in. przymusem sporządzenia jej przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 175 § 1 - 3 p.p.s.a.), który opiera się na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega zatem na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego określa zakres kontroli Sądu II instancji. Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić naruszenie tylko tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy Sąd I instancji nie naruszył również innych przepisów, niedostrzeżonych lub pominiętych przy formułowaniu zarzutów skargi kasacyjnej. Pominięcie określonych zagadnień w skardze kasacyjnej czy odniesienie się do nich w sposób wybiórczy i ogólnikowy skutkuje niemożnością zakwestionowania przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowiska wyrażonego w ich zakresie przez Sąd I instancji czy działający w sprawie organ.

Poczynienie powyższych uwag o charakterze ogólnym było konieczne ze względu na sposób w jaki zostały zredagowane obydwie wywiedzione w niniejszej sprawie skargi kasacyjne.

Odnosząc się do skargi kasacyjnej wywiedzionej przez Urząd Patentowy RP, po pierwsze wskazać zatem należy, że mimo zaskarżenia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w całości, w tej skardze kasacyjnej nie zostały sformułowane żadne zarzuty dotyczące rozstrzygnięcia zawartego w punkcie 1 sentencji zaskarżonego wyroku tj. orzeczenia o odrzuceniu skargi W. G. Zarzuty tej skargi kasacyjnej odnoszą się wyłącznie do orzeczenia zawartego w punkcie 2 sentencji zaskarżonego wyroku tj. stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego specyfika i komplementarny charakter tych zarzutów uprawniają do odniesienia się do nich łącznie.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela wyrażony przez Sąd I instancji pogląd, że w postępowaniu spornym decyzje o umorzeniu postępowania z powodu braku interesu prawnego wnioskodawcy podlegają zaskarżeniu bezpośrednio do sądu administracyjnego. Konkluzja ta wynika z całokształtu uregulowań postępowania spornego zawartego w Tytule VII Działu III p.w.p. w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie. W przepisach o postępowaniu spornym ustawodawca wyróżnił dwa rodzaje decyzji o umorzeniu postępowania, w zależności od powodu umorzenia. Są to decyzje o umorzeniu postępowania podejmowane na posiedzeniu niejawnym w sytuacjach określonych w art. 255 3 ust. 2 p.w.p. i w art. 255 4 ust. 2 p.w.p., a więc z powodów wyłącznie procesowych oraz decyzja o umorzeniu postępowania, o której mowa w art. 256 ust.3 p.w.p. rozstrzygająca sprawę co do istoty, wydana po przeprowadzeniu rozprawy. Taką decyzją jest decyzja o umorzeniu postępowania z powodu braku interesu prawnego, która ma charakter materialno-procesowy, a jej podjęcie jest wynikiem ustalenia, że wnioskodawca nie ma legitymacji materialnej do żądania unieważnienia prawa ochronnego.

Od decyzji wydanych w sytuacjach, o których mowa w art. 255 3 ust. 2 p.w.p. zgodnie z art. 256 ust. 3 1 p.w.p. służy wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Natomiast decyzja o umorzeniu postępowania z powodu braku interesu prawnego do grupy tej nie należy, zatem podlega zaskarżeniu bezpośrednio do sądu administracyjnego na podstawie art. 257 p.w.p. jako decyzja wydana w sprawie, o której mowa w art. 255 p.w.p. Stanowisko takie Naczelny Sąd Administracyjny prezentował już w powoływanym przez Sąd I instancji postanowieniu z 14 kwietnia 2016 r. sygn. akt II GSK 213/16 (publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl) i skład orzekający je podziela. Stanowisko to nie jest też właściwie kwestionowane w skardze kasacyjnej Urzędu Patentowego RP, który faktycznie kwestionuje jedynie konsekwencje procesowe wynikające z jego przyjęcia.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, co do zasady, w sytuacji, kiedy do sądu administracyjnego zaskarżona zostaje, pozostająca w obrocie decyzja ostateczna nawet wydana z naruszeniem właściwej procedury, obowiązkiem sądu wynikającym z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. jest podjęcie kontroli takiej decyzji i ustalenie w wyroku skutków prawnych jej niezachowania. Naczelny Sąd Administracyjny, nie podziela więc poglądu prezentowanego przez skarżący kasacyjnie organ o konieczności odrzucenia skargi wniesionej na decyzję wydaną w postępowaniu spornym po ponownym rozpatrzeniu sprawy, uważając za właściwe podjęcie kontroli tej decyzji przede wszystkim właśnie pod kątem zachowania właściwej procedury i ustalenia skutków prawnych jej niezachowania. Za niezasadne uznaje zatem zarzuty kasacyjne dotyczące naruszenia art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 256 ust. 3 i art. 257 p.w.p. poprzez ich niezastosowanie i nieodrzucenie skargi [...] Fundacji [...] jako niedopuszczalnej.

Nie jest też trafne stanowisko organu, iż Sąd I instancji bezpodstawnie przyjął, że decyzja z [...] stycznia 2015 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

Jak słusznie podnosił Sąd I instancji, rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi w przypadku naruszenia przepisu niepozostawiającego wątpliwości co do jego bezpośredniego rozumienia. Rażące naruszenie prawa jest więc oczywiste, wyraźnie i bezsporne. Możemy mówić o nim wówczas gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność.

Zgodnie z art. art. 256 ust. 3 p.p.s.a. przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego o ponownym rozpatrywaniu, na wniosek strony, spraw załatwionych przez wydanie decyzji, od której nie służy odwołanie, nie stosuje się do decyzji rozstrzygającej sprawę co do jej istoty i wydanej po przeprowadzeniu rozprawy.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przepis ten jest jasny, jednoznaczny i nie budzi wątpliwości. Nie wymaga żadnych interpretacji stwierdzenie, że przepisów k.p.a. o ponownym rozpatrywaniu na wniosek strony, spraw załatwionych przez wydanie decyzji, od której nie służy odwołanie, nie stosuje się do decyzji rozstrzygających sprawę co do jej istoty i wydanej po przeprowadzeniu rozprawy.

Wskazywane przez skarżący kasacyjnie organ problemy orzecznicze nie dotyczyły interpretacji tego przepisu, tylko stosowania go przez Urząd Patentowy RP i konsekwencji procesowych przyjęcia przez organ, że od decyzji o umorzeniu postępowania związanej z ustaleniem, że wnioskodawcy nie służy interes prawny w rozumieniu art.164 p.w.p. (w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie). Rację ma zatem Sąd I instancji stwierdzając, że w sprawie doszło do rażącego naruszenia przepisu art. 256 ust. 3 p.w.p., a tym samym za nieusprawiedliwiony uznać należy zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz w zw. z art. 256 ust. 3 p.w.p.

Tym samym zarzuty skargi kasacyjnej wywiedzionej przez Urząd Patentowy RP uznać należy za nieusprawiedliwione.

Odnosząc się do skargi kasacyjnej W. G. zaznaczyć z kolei należy, że w skardze tej wskazano, iż wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżony jest w zakresie odrzucenia skargi W. G. oraz niestwierdzenia w nim nieważności także decyzji Urzędu Patentowego RP z [...] lipca 2014 r.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, postanowienie o odrzuceniu skargi W. G. jako niedopuszczalnej odpowiada prawu mimo błędnego uzasadnienia.

Kontrolowane orzeczenie odpowiada prawu mimo błędnego uzasadnienia, gdy nie ulega wątpliwości, że po usunięciu błędów zawartych w uzasadnieniu, sentencja nie uległaby zmianie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2004 r., FSK 207/04, ONSAiWSA 2005, nr 5, poz. 101; B. Gruszczyński (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009). Z taką sytuacją, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucając skargę W. G. stwierdził, że jest ona co najmniej przedwczesna.

Stosownie do art. 255 ust. 1 pkt 1 p.w.p. sprawy o unieważnienie prawa ochronnego Urząd Patentowy rozstrzyga w trybie postępowania spornego. Zgodnie z art. 255 1 ust. 1 p.w.p. postępowanie sporne w tych sprawach wszczyna się na pisemny wniosek. Zgodnie z art. 164 p.w.p. ( w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie) prawo ochronne na znak towarowy może być unieważnione, w całości lub w części, na wniosek każdej osoby, która ma w tym interes prawny, jeżeli wykaże ona, że nie zostały spełnione ustawowe warunki wymagane do uzyskania tego prawa. Z kolei zgodnie z art. 255 ust.4 p.w.p. Urząd Patentowy rozstrzyga sprawy w trybie postępowania spornego w granicach wniosku i jest związany podstawą prawną wskazaną przez wnioskodawcę. Oczywistym jest przy tym, że z wnioskiem o unieważnienie prawa ochronnego może wystąpić kilka podmiotów, każdy z nich może też wskazywać inne podstawy unieważnienia. Zgodnie z art. 256 ust. 1 p.w.p. do postępowania spornego przed Urzędem Patentowym w sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Nie ulega wątpliwości, że w rozpatrywanej sprawie z wnioskiem o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy [...] o nr [...] udzielonego na rzecz A. sp. z o.o. z siedzibą w K. wystąpiła [...] Fundacja [...] w Ł.. W piśmie z [...] czerwca 2014 r. jako wnioskodawca został dodatkowo wskazany W. G., a z treści tego pisma wynika, że przystępuje on do sprawy toczącej się z wniosku Fundacji.

W. G. nie wniósł samodzielnego wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na sporny znak towarowy, a mające zastosowanie w sprawie przepisy p.w.p. ani odpowiednio stosowane przepisy k.p.a. nie przewidują możliwości przystąpienia do postępowania toczącego się z wniosku innego, odrębnego podmiotu za wyjątkiem dopuszczenia do udziału w postepowaniu organizacji społecznej (art. 31 § 1 k.p.a.) lub przystąpienia Prokuratora Generalnego Rzeczypospolitej Polskiej lub Prezesa Urzędu Patentowego do toczącego się postępowania w sprawie o unieważnienie prawa ochronnego (art. 167 p.w.p.). W związku z tym skoro nie toczyło się postępowanie wszczęte wnioskiem W. G., nie została mu też doręczona decyzja w sprawie, która toczyła się z wniosku [...] Fundacji [...], bo w tej sprawie W. G. nie był stroną.

Niezależnie zatem od zamieszczonych wyżej wywodów dotyczących dopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w rozpatrywanych merytorycznie sprawach toczących się w trybie postępowania spornego, stwierdzić należy, że W. G. nie mógł skutecznie, we własnym imieniu złożyć wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a od decyzji wydanej przez Urząd Patentowy RP (na skutek rozpoznania wniosku [...] Fundacji [...] i skierowanej do tej Fundacji), nie służyła mu skarga do Sądu. Zatem uznanie przez Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie skargi wniesionej przez W. G. za niedopuszczalną na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. było prawidłowe. Natomiast mając na względzie prezentowane wyżej stanowisko, iż w postępowaniu spornym decyzje o umorzeniu postępowania z powodu braku interesu prawnego wnioskodawcy podlegają zaskarżeniu bezpośrednio do sądu administracyjnego stwierdzić należy, że w obecnym układzie procesowym nie ma podstaw do przyjęcia, że po stronie Urzędu Patentowego RP pozostał obowiązek podjęcia działań procesowych wobec wniosku W. G. o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Nie są też trafne zarzuty skargi kasacyjnej wskazujące na naruszenie zasad informowania i czynnego udziału strony w postepowaniu (art. 9 i art. 10 § 1 k.p.a.) bowiem zadaniem Urzędu Patentowego RP w postępowaniu toczącym się z wniosku Fundacji nie było poszukiwanie innych podmiotów, które mogą mieć interes prawny w żądaniu unieważnienia spornego znaku towarowego i informowanie o tym. Zaś z istoty zasady czynnego udziału strony w postępowaniu wynika, że dotyczy ona stron postępowania, zaś W. G. nie był stroną w postepowaniu toczącym się z wniosku [...] Fundacji [...] w Ł. Z kolei zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty i wywody wskazujące na istnienie po stronie W. G. interesu prawnego pozostają poza istotą skarżonego rozpatrywaną skargą kasacyjną rozstrzygnięcia. W przedmiotowej sprawie ani Urząd Patentowy RP, ani Sąd I instancji nie wypowiadały się bowiem co do istnienia po stronie W. G. interesu prawnego w żądaniu unieważnienia spornego znaku towarowego.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił obie wywiedzione w sprawie skargi kasacyjne.

Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, gdyż należne od Skarbu Państwa wynagrodzenie (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w art. 258-261 p.p.s.a., na jego wniosek, po złożeniu stosownego oświadczenia.