Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1329/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-04-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6335 Zwrot nienależnego świadczenia
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 76 us.t 7 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 645
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy
article: art. 77 par. 1, art. 7, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Werpachowska, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Ewa Kwiecińska (spr.), , Protokolant starszy specjalista Bogumiła Kobierska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi B. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia nienależnie pobranego świadczenia uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2016 r. nr [....]


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.) oraz art. 76 ust. 7 pkt 1-4 w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 645 ze zm.), zwanej dalej u.p.z., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] orzekającą o odmowie umorzenia B. P. kwoty 3.175,60 zł z tytułu nienależnie pobranego świadczenia.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż Prezydent [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] orzekł o uznaniu B. P. z dniem 16 sierpnia 2013 r. za osobę bezrobotną oraz o przyznaniu prawa do zasiłku od dnia 24 sierpnia 2013 r. w wysokości 823,60 zł brutto miesięcznie w okresie pierwszych trzech miesięcy posiadania prawa do zasiłku oraz w wysokości 646,70 zł brutto miesięcznie w okresie kolejnych miesięcy posiadania prawa do zasiłku.

Decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] ww. organ orzekł o utracie przez stronę prawa do zasiłku od dnia 24 lutego 2014 r. z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania.

W dniu 3 marca 2014 r. B. P. złożyła w Urzędzie Pracy [...] rezygnację z rejestracji z powodu podjęcia zatrudnienia od dnia 3 marca 2014 r.

Prezydent [...] decyzją z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] orzekł o utracie przez ww. statusu osoby bezrobotnej z dniem 3 marca 2014 r.

W dniu 1 września 2014 r. strona złożyła w Urzędzie Pracy [...] pismo zatytułowane "Zaświadczenie", w którym zwróciła się z prośbą o zmianę decyzji o utracie statusu osoby bezrobotnej z uwagi na to, że od dnia 9 października 2013 r. do 23 października 2013 r. podjęła umowę zlecenie.

Prezydent [...] postanowieniem z dnia [...] września 2014 r. znak: [...] wznowił na wniosek strony postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] orzekającą o utracie przez ww. prawa do zasiłku od dnia 24 lutego 2014 r. z powodu maksymalnego okresu jego pobierania oraz decyzją ostateczną z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] orzekającą o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem 3 marca 2014 r. z powodu podjęcia zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej.

Następnie decyzją z dnia [...] października 2014 r. nr [...] Prezydent [...] orzekł o:

‒ uchyleniu decyzji z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] orzekającej o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem 3 marca 2014 r. z powodu podjęcia zatrudnienia/innej pracy zarobkowej,

‒ uchyleniu decyzji z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] orzekającej o utracie przez ww. prawa do zasiłku od dnia 24 lutego 2014 r. z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania,

‒ utracie statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku z dniem 9 października 2013 r. z powodu wykonywania innej pracy zarobkowej.

W dniu [...] października 2014 r. Prezydent [...] wszczął postępowanie administracyjne w sprawie zwrotu zasiłku dla bezrobotnych wypłaconego z Funduszu Pracy wraz z przekazaną od tego świadczenia zaliczką na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz składką na ubezpieczenie zdrowotne w łącznej wysokości 3 175,60 zł brutto za okres od 9 października 2013 r. do 23 lutego 2014 r.

Prezydent [...] decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] orzekł o obowiązku zwrotu przez B. P. nienależnie pobranego świadczenia w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji w kwocie 3 175,60 zł.

B. P. w piśmie z dnia 26 maja 2015 r. skierowanym do Prezydenta [...] zawarła prośbę o odroczenie lub umorzenie nienależnie pobranego świadczenia. Poinformowała, że pracuje na ¼ etatu, zarabia 420 zł brutto miesięcznie, sama wychowuje córkę, która choruje na padaczkę, a miesięczny koszt leków dla córki wynosi 120 zł.

Prezydent [...] wezwał stronę do doprecyzowania żądania zawartego w powyższym piśmie oraz dostarczenie dokumentów potwierdzających wysokość uzyskiwanych rzeczywistych dochodów na każdego członka rodziny i ponoszonych wydatków.

B. P. w dniu 19 czerwca 2015 r. złożyła w urzędzie pracy pismo i poinformowała, że pismo to jest podaniem dotyczącym umorzenia kwoty. Do pisma załączyła oświadczenie o stanie majątkowym oraz zaświadczenie o zarobkach.

Rada Rynku Pracy [...] uchwałą z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] zaopiniowała negatywnie umorzenie nienależnie pobranego świadczenia w wysokości 3 175,60 zł i jednocześnie zaproponowała rozłożenie powyższej kwoty na raty.

Urząd Pracy [...] w piśmie z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] zaproponował B. P. rozłożenie kwoty nienależnie pobranego świadczenia w wysokości 3 175,60 zł na 12 miesięcznych rat (11 rat po 265,00 zł i jedna rata 260,60 zł) płatnych do ostatniego dnia każdego miesiąca począwszy od marca 2016 r. Ponadto poinformował o przysługującym prawie do zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie umorzenia nienależnie pobranego świadczenia. Na powyższym piśmie B. P. dokonała adnotacji: "Nie jestem w stanie przyjąć propozycji spłaty rat. Ze względu na chorobę dziecka pracuję na ¼ etatu."

W dniu 10 marca 2016 r. B. P. przedłożyła kopię aneksu do umowy o pracę zawartego w dniu 30 grudnia 2015 r. z Hurtownią [...] z siedzibą w Z.

Prezydent [...] decyzją z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] orzekł o odmowie umorzenia kwoty 3.175,60 zł z tytułu nienależnie pobranego świadczenia. B. P. wniosła w odwołanie od tej decyzji.

Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] stwierdził, że nie jest ono zasadne. Organ odwoławczy ustalił, że Prezydent [...] prawidłowo przeprowadził postępowanie w sprawie umorzenia nienależnie pobranego świadczenia. B. P. pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z jedenastoletnią córką. Posiada samochód osobowy o wartości ok. 800 zł. Wspólnie ponoszone wydatki na utrzymanie gospodarstwa domowego w skali miesięcznej wynoszą: czynsz 300 zł, gaz 20 zł, energia elektryczna 100,00 zł, telefon 60,00 zł, żywność, odzież i inne podstawowe artykuły 500,00 zł, leki dla córki ok. 200 zł. Prezydent [...] ustalił nadto, że dwuosobowa rodzina uzyskuje dochody: z tytułu umowy o pracę 500 zł brutto, fundusz alimentacyjny 500 zł, zasiłek rodzinny 100 zł.

W ocenie Wojewody [...], organ I instancji przeprowadzając postępowanie, zebrał cały materiał dowodowy oraz rozpatrzył i ocenił go zgodnie z wymogami wynikającymi z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oraz ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Prezydent [...] podjął wszelkie niezbędne kroki zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i rozpatrzenia sprawy. Wezwał stronę do dostarczenia dokumentacji potwierdzającej sytuację finansową, a także dokonał analizy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Zdaniem organu B. P. posiada majątek (samochód osobowy), z którego można dochodzić należności. Ponadto strona nie podjęła próby zwrócenia całości ani części kwoty nienależnie pobranego świadczenia.

Podjęte w przedmiotowej sprawie rozstrzygnięcie mające charakter uznaniowy poprzedzone zostało uzyskaniem wymaganej opinii Rady Rynku Pracy [...]. Czasowy brak środków finansowych i przejściowo trudna sytuacja materialna strony nie oznacza całkowitej nieściągalności zobowiązania i nie stanowi uzasadnienia dla jego umorzenia.

Wojewoda [...] wyjaśnił, że treść art. 76 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy jednoznacznie wskazuje, iż rozstrzygnięcie w przedmiocie umorzenia nienależnie pobranego świadczenia następuje w drodze uznaniowej decyzji Prezydenta [...]. Uznaniowość nie oznacza dowolności organu. Organ może orzec o umorzeniu należności, ale nie ma takiego obowiązku nawet w sytuacji wystąpienia jednej z przesłanek ww. artykułu.

W ocenie Wojewody [...] w przedmiotowej sprawie postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami prawa. Prezydent [...] zebrał cały materiał dowodowy oraz w sposób wyczerpujący go rozpatrzył i ocenił. Organ I instancji podjął wszelkie niezbędne kroki zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy.

Zdaniem organu odwoławczego umorzenie kwoty 3 175,60 zł z tytułu nienależnie pobranego świadczenia naraziłoby interes społeczny na bezpodstawne uszczuplenie środków finansowych Funduszu Pracy. W przypadku wystąpienia przejściowych trudności dotyczących zwrotu nienależnie pobranego świadczenia B. P. może zwrócić się do Prezydenta [...] z wnioskiem o odroczenie terminu płatności.

B. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...].

W treści skargi skarżąca podniosła, że w momencie podpisania umowy zlecenia wysłała do urzędu pracy pismo informacyjne o tym zdarzeniu. Jednocześnie skarżąca nie miała świadomości, że musi najpierw zarejestrować się w urzędzie, a następnie wyrejestrować. Podkreśliła, że sama zgłosiła się do urzędu pracy jak tylko zorientowała się, że kwota należna za okres 14 dni nie została potrącona. Podała również, że nie miała świadomości, jakie kroki należało podjąć, aby uniknąć pobrania nienależnego świadczenia. Skarżąca zaznaczyła, że obecnie zarabia 500 zł brutto, pracuje na umowę o pracę na ¼ etatu, ma chore dziecko, które wychowuje samotnie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując twierdzenia zawarte w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. – dalej P.p.s.a.) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy, przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a. w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy u.p.z. Zgodnie z jej art. 76 ust. 1 osoba, która pobrała nienależne świadczenie pieniężne, jest obowiązana do zwrotu, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, kwoty otrzymanego świadczenia wraz z przekazaną od tego świadczenia zaliczką na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz składką na ubezpieczenie zdrowotne.

W myśl art. 76 ust. 7 u.p.z. starosta może odroczyć termin płatności lub rozłożyć na raty nienależnie pobrane świadczenie, zwrot refundacji oraz jednorazowo przyznanych środków w przypadkach, o których mowa w art. 46 ust. 2 i 3, albo po zasięgnięciu opinii powiatowej rady zatrudnienia umorzyć te należności w całości albo w części, jeżeli:

1) w postępowaniu egzekucyjnym lub na podstawie innych okoliczności lub dokumentów stwierdzono, że osoba lub inny podmiot, które pobrały nienależne świadczenie, refundację lub otrzymały jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1, nie posiadają majątku, z którego można dochodzić należności;

2) dochodzenie należności mogłoby pozbawić osobę, która pobrała nienależne świadczenie lub otrzymała jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2, albo osobę pozostającą na jej utrzymaniu niezbędnych środków utrzymania;

3) osoba, która pobrała nienależne świadczenie lub otrzymała jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2, zmarła, nie pozostawiając majątku, z którego można dochodzić należności;

4) zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty nienależnie pobranego świadczenia, refundacji lub jednorazowo przyznanych środków, o których mowa w art. 46 ust. 1, przewyższającej wydatki egzekucyjne (art. 76 ust. 6 u.p.z.).

Powyższa regulacja jednoznacznie wskazuje, iż rozstrzygnięcie w przedmiocie umorzenia w całości lub w części nienależnie pobranego świadczenia następuje w drodze decyzji uznaniowej właściwego organu. Przy działaniu w ramach uznania administracyjnego organ administracji ma prawo wyboru rozstrzygnięcia sprawy spośród przynajmniej dwóch możliwych. Działanie w ramach uznania administracyjnego nie oznacza jednak dowolności. Zakres swobody działania organu administracyjnego, wynikający z przepisu prawa materialnego, ograniczony jest ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego określonymi w art. 7, art. 77 § 1 i innych przepisach ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, jak i kryteriami, które organ musi uwzględnić w każdym indywidualnym przypadku.

Sam fakt spełnienia kryteriów ustawowych nie oznacza automatycznie przyznania uprawnienia. Kontrola sądu administracyjnego I instancji, prowadzona z punktu widzenia legalności decyzji administracyjnych, jest w stosunku do takich decyzji ograniczona. Sprowadza się bowiem do zbadania, czy w toku postępowania w sposób wyczerpujący zebrano materiał dowodowy, czy dokładnie zostały wyjaśnione istotne w sprawie okoliczności, a zatem, czy prowadząc postępowanie w sprawie, organ ją rozpoznający nie uchybił przepisom art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz czy w sposób wszechstronny i wnikliwy rozważył cały zebrany w sprawie materiał dowodowy i czy po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu owego materiału dokonał prawidłowej oceny istnienia przesłanek warunkujących zastosowanie przepisu przewidującego możliwość przyznania określonego uprawnienia i zakresu owego uprawnienia. Istotne znaczenie przy tym ma uzasadnienie wydanej przez organ decyzji rozstrzygającej sprawę.

Oczywistym jest, że podejmowanie decyzji opartych na uznaniu administracyjnym nie może oznaczać dowolności i arbitralności. Zakres uznania wyznaczony jest zawsze normami kompetencyjnymi, przepisami o postępowaniu administracyjnym i przepisami prawa materialnego. Wydając decyzje o charakterze uznaniowym, organ jest związany nie tylko przepisem, ale i celem określonej regulacji. Uznanie administracyjne nie pozwala zatem organowi na dowolność w załatwieniu sprawy, ale jednocześnie nie nakazuje mu spełnienia każdego żądania obywatela (por. wyrok NSA z dnia 25 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1535/08). Uznanie administracyjne oznacza przyznanie organowi administracyjnemu pewnego luzu decyzyjnego polegającego na możliwości wyboru sposobu rozstrzygnięcia danej sprawy mieszczącego się w granicach zakreślonych w art. 7 k.p.a.

W rozpatrywanej sprawie zarówno Prezydent [...], jak i Wojewoda [...], uchybili powyższym zasadom postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brak jest bowiem szczegółowej analizy występowania w sprawie przesłanek z art. 76 ust. 7 u.p.z., a w szczególności przesłanki art. 76 ust. 7 pkt 2 u.p.z. Zbadanie, czy dochodzenie należności może pozbawić daną osobę niezbędnych środków utrzymania, wymaga nie tylko ustalenia wysokości dochodów uzyskiwanych w rodzinie wnioskodawcy lecz także przeanalizowania koniecznych wydatków. Tym samym umorzenie należności staje się w istocie formą udzielenia pomocy społecznej, gdyż przeciwdziałanie pozbawieniu niezbędnych środków utrzymania, jest rodzajem wsparcia w zakresie zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych. W konsekwencji organ przed wydaniem decyzji w sprawie umorzenia nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych winien zebrać materiał dowodowy zawierający dane pozwalające na weryfikację przesłanki z art. 76 ust. 7 pkt 2 u.p.z., umożliwiający zobrazowanie sytuacji majątkowej skarżącej. Dopiero wtedy można będzie ocenić, czy dochodzenie należności podlegającej zwrotowi spowoduje pozbawienie skarżącej i jej córki niezbędnych środków utrzymania.

Jak wynika z akt sprawy organy I i II instancji, pomimo szczegółowego przytoczenia podstawy prawnej wydanej decyzji, nie odniosły się w ogóle do kluczowej w świetle art. 76 ust. 7 pkt 2 u.p.z kwestii ewentualnego pozbawienia skarżącej i jej małoletniej córki niezbędnych środków utrzymania w razie dochodzenia zaległej należności. W tym miejscu należy wskazać, iż nie można, jak to uczyniły organy obu instancji, ograniczyć uzasadnienia decyzji do zacytowania przepisów ustawy, bez wskazania czy mają one zastosowanie na gruncie konkretnych ustalonych okoliczności faktycznych. Organy nie rozważyły bowiem w ogóle informacji wynikających ze zgromadzonych dokumentów, w tym informacji o wysokości dochodu skarżącej i jej wydatkach, a mianowicie wysokości opłat za energię elektryczną, gaz, mieszkanie, oraz informacji o stanie zdrowia córki wraz kosztami jej leczenia i opieki.

Tymczasem powyższe dokumenty pozwalają odtworzyć sytuację materialną skarżącej i jej córki przez wskazanie w szczególności przeciętnych miesięcznych wydatków oraz przychodów skarżącej. W tym miejscu należy wskazać, iż niewystarczające jest przywołanie opinii Rady Rynku Pracy [...]. Organ ten wyraża bowiem wyłącznie opinię, a wydanie decyzji i ocena przesłanek z art. 76 ust. 7 u.p.z. spoczywa na staroście jako organie właściwym do wydania decyzji w sprawie i wojewodzie jako organie odwoławczym.

Zwrócić należy uwagę, iż w toku postępowania administracyjnego skarżąca podniosła, iż jest samotną matką i wychowuje chore dziecko. Ze względu na chorobę dziecka nie może więcej pracować. Córka skarżącej co prawda chodzi do normalnej szkoły, ale w ocenie psychologów "jest na skraju normalności i upośledzenia". Wcześniej skarżącej pomagała w prowadzeniu domu matka, jednak obecnie matka jest poważnie chora, ma chorobę nowotworową. Skarżąca wyjaśniła też, że nie ma z kim obecnie pozostawić swej córki, która wymaga stałej opieki ze względu na jej stan psychofizyczny. Skarżąca wskazała nadto, iż spełnia wszystkie cztery przesłanki z art. 76 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, gdyż nie posiada żadnego majątku, dochodzenie należności pozbawi ją i córkę środków na jedzenie i leki, a w postępowaniu egzekucyjnym nie można będzie uzyskać kwoty należności. Skarżąca wskazała też, że pobranie należnego świadczenia było wynikiem niezrozumienia przez nią zasad prawnych. Skarżąca poinformowała bowiem urząd pracy za pomocą fax-u, że ma umowę zlecenia na 14 dni, nie miała jedna świadomości, że to działanie jest niewystarczające.

Okoliczności te nie były przedmiotem prawidłowej analizy, szczególnie w kontekście przesłanki uregulowanej w art. 76 ust. 7 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Nie ulega zatem wątpliwości, że organy I i II instancji naruszyły art. 7 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej stoją w toku postępowania na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względnie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Jak wynika zarazem z art. 77 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, przy czym wedle art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Ponadto, w myśl art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zawierać w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Takich wymogów nie spełnia zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji. W decyzjach tych brak jest dostatecznej analizy materiału dowodowego i w konsekwencji brak jest odniesienia się do kwestii pozbawienia skarżącej niezbędnych środków utrzymania w razie dochodzenia należności podlegającej zwrotowi.

W tej sytuacji należało uchylić zaskarżoną decyzję Wojewody [...] oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z uwagi na naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Rozpatrując ponownie sprawę, organy administracji publicznej powinny uzupełnić i przeanalizować materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy i rozważyć, czy zaistniały przesłanki z art. 76 ust. 7 u.p.z., a w szczególności czy dochodzenie zaległej należności nie pozbawi skarżącej i jej córki niezbędnych środków utrzymania, przy czym ustalenia te powinny znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanej decyzji.

Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.