Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 52/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2012-03-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 21 ust. 1 pkt 50
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Tomasz Smoleń /spr./ Sędziowie NSA Maria Serafin-Kosowska WSA Kazimierz Włoch Protokolant ref. st. Eliza Kaplita po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 marca 2012r. sprawy ze skargi M.N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] grudnia 2011r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 rok - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w R. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] czerwca 2011 r., Nr [...], [...], określającą M. N. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. w wysokości 27.310 zł oraz odmawiającą stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r.

Zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja są wynikiem ponownie przeprowadzonego postępowania.

Jak wynika z akt administracyjnych, w dniu 5 maja 2010 r. M. N. złożyła zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2009, na formularzu PIT-37, w którym zadeklarowała:

-przychód z praw autorskich i innych praw - 125.000 zł,

-koszty uzyskania ww. przychodów - 500 zł,

-dochód z praw autorskich i innych praw - 124.500 zł,

-podstawę podatkowania 124.500 zł, -podatek należny - 27.310 zł,

-różnicę pomiędzy podatkiem należnym a sumą zaliczek pobranych przez płatników

(do zapłaty)-27.310 zł.

Następnie w dniu 11 czerwca 2010 r., złożyła korektę zeznania podatkowego PIT-37 za 2009 rok. Powołując się na wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 167/10, w którym Sąd miał stwierdzić, że wystąpienie wspólnika ze spółki, nie skutkuje powstaniem przychodu, podlegającego opodatkowaniu. W konsekwencji w korekcie zeznania z dnia 11 czerwca 2010 r. wykazano: przychód z praw autorskich i innych praw, koszty uzyskania ww. przychodów, dochód z praw autorskich i innych praw, podstawę opodatkowania, podatek należny oraz różnicę pomiędzy podatkiem należnym a sumą zaliczek(do zapłaty ) w wysokości 0 zł. W ślad za korektą zeznania podatkowego M. N. złożyła wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. w wysokości 27.355 zł, która, jak wskazała, powstała w wyniku zastosowania się do mylnej – sprzecznej ze wskazanym wyrokiem, interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach.

W toku przeprowadzonego przez organ postępowania wyjaśniającego Naczelnik II Urzędu Skarbowego w R. ustalił, że w 2009 r. M. N. prowadziła działalność gospodarczą - na zasadach określonych w art. 30c ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) - w ramach:

1)spółki jawnej "M." A.B. Ż. – z siedzibą w R. M. [...]- zwanej dalej Spółką, w której posiadała 25-procentowy udział, w zamian za wniesiony wkład pieniężny o wartości 500 zł,

2)spółki cywilnej "M." z siedzibą w T., w której posiadała 50-procentowy udział.

Postanowieniem z dnia [...] października 2010 r., Nr [...], Naczelnik II Urzędu Skarbowego w R. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia M. N. wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r.

Jako dowód w sprawie organ dopuścił m.in. potwierdzone kopie zeznań podatkowych M. N. za lata 2001-2009. Wynikało z nich, że M. N.

w tych latach ponosiła wydatki, które odliczała w zeznaniach podatkowych. Ponadto za lata 2001-2009 wykazała łączny dochód w wysokości 716.609,50 zł. W kontekście powyższych ustaleń niewiarygodne było w ocenie organu twierdzenie, że wszystkie dochody osiągnięte w Spółce były w niej lokowane i wyrażenie zgody na wypłatę jedynie kwoty 125.00,00 zł.

W związku z wątpliwościami powstałymi w wyniku analizy zeznań M. N. organ przeprowadził kontrolę w Spółce w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za okres od 19 stycznia 2001 r. do 30 czerwca 2009 r. Ustalenia z tej kontroli zawarto w protokole z dnia 10 stycznia 2011 r. Z treści ww. protokołu kontroli wynikało m.in., że M. N. otrzymała kwotę 125.000,00 zł, nie dokonano odrębnego bilansu majątku Spółki na dzień wystąpienia wspólnika, natomiast całość środków trwałych i wyposażenia pozostała własnością Spółki. W poszczególnych latach wspólnikom były wypłacane dochody wypracowane przez spółkę w kwotach uwzględniających procentowy udział w kosztach i przychodach spółki. Na powyższe nie sporządzano żadnych dokumentów, nie było również możliwe określenie kwot ani terminów wypłat dla poszczególnych wspólników. Ustalono również, iż koszty zakupu wyposażenia za lata: 2001-2009 Spółka wykazała w podatkowych księgach przychodów i rozchodów - odrębnie prowadzonych w poszczególnych latach; zakup środków trwałych "w okresie 2005-2009 był finansowany środkami Spółki lub kredytami bankowymi zaciągniętymi przez Spółkę".

Następnie organ podatkowy pierwszej instancji sporządził zestawienie środków trwałych (z uwzględnieniem źródła ich finansowania), które stanowiły majątek Spółki oraz ustalił:

-wartość poszczególnych środków trwałych, stanowiącą podstawę ich amortyzacji,

-wysokość odpisów amortyzacyjnych, dokonanych od tych środków trwałych, na dzień 30 czerwca 2009 r., daty zakupów środków trwałych nabytych przed 2001 rokiem ustalono na podstawie kwot odpisów amortyzacyjnych wykazanych na 31 grudnia 2004 r. w ewidencji środków trwałych,

-źródła finansowania zakupu poszczególnych środków trwałych.

Po przeprowadzeniu analizy porównawczej ww. danych organ podatkowy stwierdził, że do dnia wystąpienia M. N. ze Spółki nie zostały dokonane odpisy amortyzacyjne od tych środków w łącznej kwocie 110.073,70 zł, a co za tym idzie kwota ta nie została zaliczona do kosztów uzyskania przychodów. Organ wskazał przy tym, że wartość ta nie uwzględnia kwoty "niezamortyzowanych środków trwałych których źródłem finansowania był kredyt (...) ze względu na zewnętrzne źródło finansowania"

Na tej podstawie przyjął, że kwota niedokonanych odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych sfinansowanych środkami firmy przypadająca na skarżącą wynosiła 27.518,43 zł (110.073,70 x 25% = 27.518,425) i w tej wysokości nie została zaliczona do kosztów uzyskania przychodu.

Mając to na uwadze decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r., [...], [...], Naczelnik II Urzędu Skarbowego w R. określił M. N. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. w wysokości 18.504 zł, odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. w wysokości 27.310 zł oraz stwierdził nadpłatę w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. w wysokości 8.806 zł.

Powyższych ustaleń organ dokonał na podstawie następujących wyliczeń:

* przychód z praw majątkowych i innych praw - 124.500 zł,

* koszty uzyskania przychodów - 27.518,43 zł,

* dochód-96.981,57 zł,

* podstawa obliczenia podatku - 96.982 zł,

* obliczony podatek - 18.504,28 zł,

* podatek należny - 18.504 zł;

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r., Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w R., uchylił w całości decyzję organu podatkowego pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Przyczyną uchylenia był brak ustaleń co do całości żądania zawartego we wniosku z dnia 5 lipca 2010 dotyczącego stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. w kwocie 27.355 zł (kwota zobowiązania w wysokości 27.310 zł + kwota odsetek od nieterminowej wpłaty w wysokości 45 zł). Organ odwoławczy zwrócił uwagę na to, że organ pierwszej instancji odmówił stwierdzenia nadpłaty w ww. podatku jedynie w wysokości 27.310 zł, nie uwzględniając tej części dokonanej przez skarżącą wpłaty, która została zaliczona na poczet odsetek za zwłokę, tj. 45 zł;

Przedwczesne było również, w ocenie organu odwoławczego, zakwalifikowanie do kosztów uzyskania przychodów z praw majątkowych kwoty 27.518,43 zł (100.073,70 zł x 25% = 27.518,43 zł), dotyczącej wydatków na nabycie konkretnych środków trwałych wykorzystywanych w działalności gospodarczej spółki jawnej "M. A.B.", w sytuacji braku ustaleń, czy wydatki te poniesiono w roku podatkowym, w którym wystąpił przychód, oraz czy istniał związek tych wydatków ze źródłem przychodu, jakim był przychód z praw majątkowych.

W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania Naczelnik II Urzędu Skarbowego w R. wydał w dniu [...] czerwca 2011 r. decyzję, Nr [...], [...], którą określił M. N. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. w wysokości 27.310 zł oraz odmówił stwierdzenia nadpłaty w ww. podatku. W uzasadnieniu organ podatkowy pierwszej instancji wskazał, że wszelkie kwoty wypłacone wspólnikowi występującemu z tej spółki, ponad wartość wniesionego przez niego uprzednio do spółki wkładu, podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym - jako przychody z praw majątkowych, o których mowa w art. 18 w związku z art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Stosując się do wskazań organu odwoławczego stwierdził brak podstaw do uznania kwoty 27 518,43 zł za koszt uzyskania przychodu z tytułu zwrotu wkładu występującemu wspólnikowi.

Rozpoznając odwołanie od powyższej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej w R. zlecił organowi pierwszej instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, w zakresie ustalenia wielkości zysku pozostawionego (reinwestowanego) przez skarżącą w spółce jawnej "M. A.B " - w związku z uzyskiwaniem dochodów z tytułu działalności gospodarczej prowadzonej w ww. Spółce do 2009 r. W wyniku przeprowadzenia tego postępowania ustalono, iż Spółka nie posiada jakichkolwiek dowodów dotyczących podwyższenia udziału wspólników (nie podejmowano w tym zakresie stosownych uchwał). Jednocześnie z wyjaśnień B. Ż. -reprezentującego Spółkę w dniu kontroli - złożonych do protokołu kontroli wynikało, iż: w latach, w których wspólnikiem spółki była M. N., całość dochodów wypracowanych przez Spółkę była wypłacana wspólnikom zgodnie z ich procentowym udziałem w przychodach i kosztach, żaden ze wspólników nie reinwestował dochodów uzyskanych z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w ramach Spółki. Dodatkowo Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. ustalił, iż za okres, w którym M. N. pozostawała wspólnikiem spółki jawnej "M. A.B." nie składano jakichkolwiek deklaracji PCC-1 lub PCC-3 w przedmiocie podwyższenia wkładów ww. Spółki.

Rozpoznając odwołanie od decyzji I instancji Dyrektor Izby Skarbowej w R. wskazał, że z prawidłowo przeprowadzonego przez Naczelnika II Urzędu Skarbowego w R. postępowania wynika, że M. N., w związku z jej wystąpieniem ze Spółki, wypłacono kwotę 125.000 zł z tytułu jej 25 % udziału w Spółce. Wobec bezspornego faktu, że wartość wkładu w chwili jego wnoszenia wynosiła 500 zł i niewykazania przez skarżącą faktu jego podwyższenia prawidłowo organ I instancji opodatkował kwotę ponad 500 zł. Za powyższym w ocenie organu odwoławczego przemawiał brak uchwał wspólników w przedmiocie podwyższenia wkładu, brak bilansu Spółki sporządzonego na dzień wystąpienia ze Spółki, a także sprzeczność zeznań skarżącej z pozostałymi przesłuchanymi w charakterze świadków osobami. W ocenie organu odwoławczego nie wykazano również drugiej możliwości podwyższenia wysokości wkładu poprzez ponowne wniesienia ( reinwestowanie) do spółki zysków uprzednio wypłaconych, a tym samym już opodatkowanych podatkiem dochodowym w związku z rocznym rozliczeniem podatkowym wspólnika (PIT-36, PIT-36L), lub też z jakichkolwiek innych źródeł.

Niezadowolona z takiego rozstrzygnięcia M. N. złożyła do tutejszego Sądu skargę, wskazując, że dochody uzyskane z udziału w Spółce były przedmiotem opodatkowania w poszczególnych latach podatkowych, co narusza zakaz podwójnego opodatkowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację, która legła u podstaw wydania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Przedmiotem niniejszego postępowania było określenie M. N. wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. Jak wynika z akt administracyjnych w analizowanym roku podatkowym skarżąca uzyskała dochód z tytułu spłaty udziału kapitałowego w Spółce jawnej w związku z wystąpieniem z tej Spółki. Spór sprowadzał się do określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu spłaty udziału kapitałowego w spółce.

O ile organ powołując się na art. 21 ust. 1 pkt 50 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ( Dz. U. z 2000 r., Nr 14, poz. 176 ze zm. w brzmieniu obowiązującym w 2009 r.) wskazał, że zwolniona od tego podatku będzie wysokość wkładu z chwili jego wniesienia, natomiast różnica pomiędzy wartością z chwili wniesienia a wartością z chwili wystąpienia podlegać będzie opodatkowaniu na podstawie art. 18 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, o tyle zdaniem skarżącej zwolnieniu, na podstawie wyżej wymienionego art. 21 ust. 1 pkt 50 podlegać powinna cała kwota. Skarżąca powołała się tu na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 14 lipca 2011 r., sygn. akt I SA/Rz 298/11, który zapadł w analogicznej sprawie, dotyczącej również podatku dochodowego od osób fizycznych, za ten sam rok, z tego samego tytułu, ze skargi jej męża A. N. Wyżej wymienionym wyrokiem Sąd uchylił między innymi decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia [...] marca 2011 r., Nr [...] w przedmiocie określenia A. N. wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. od wartości wypłaconego wkładu 125.000 zł, pomniejszonego o wartość z chwili wniesienia 500 zł. Przyczyną uchylenia powyższej decyzji był brak ustaleń w zakresie tego czy wspólnik otrzymany i opodatkowany zysk z działalności spółki pozostawiał w spółce bądź reinwestował, zwiększając tym samym wartość wniesionego przez siebie wkładu, co powodowałoby konieczność zwolnienia od opodatkowania tym podatkiem całej kwoty 125.000 zł, a nie jak zrobił to organ kwoty 500 zł.

Takich braków nie wykazało natomiast postępowanie podatkowe przeprowadzone w stosunku do M. N.

Bezspornym w sprawie było, że M. N. wniosła do Spółki wkład pieniężny o wartości 500 zł i posiadała w niej niezmienny 25-procentowy udział kapitałowy. Nie było również sporu co do tego, że M. N. za zgodą pozostałych wspólników wystąpiła ze Spółki i otrzymała kwotę 125.000 zł.

Spór natomiast sprowadzał się do ustalenia jaka kwota podlegała opodatkowaniu, tj. czy była to kwota 125.000 zł jak chciała skarżąca, czy 500 zł jak przyjęły organy.

W sporze tym rację należy przyznać organom.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 50 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym w 2009 r. zwolnione od podatku dochodowego są między innymi przychody otrzymane w związku ze zwrotem wkładów w spółce osobowej, do wysokości wniesionych wkładów.

Sąd w niniejszym składzie przychyla się do reprezentowanego w orzecznictwie stanowiska, zgodnie z którym użyte przez ustawodawcę określenie "wysokości wniesionych wkładów" w rzeczywistości oznacza wartości wniesionych wkładów, a co za tym idzie, ustawodawca dopuścił sytuację podwyższenia wniesionych wkładów, które w całości zwolnił od opodatkowania.( tak NSA w wyroku z dnia 16 listopada 2010 r., sygn. akt II FSK 1220/09 , czy w wyroku z dnia 3 listopada 2010 r., sygn. akt II FSK 1173/09).

Nie oznacza to jednak, że samo powołanie się na zapis porozumienia wspólników, że w związku z wystąpieniem ze Spółki otrzymuje kwotę 125.000 zł z tytułu zwrotu wkładu oznaczać będzie prawo do skorzystania z tego zwolnienia. Zadaniem podatnika będzie wykazać, że kwota ta pochodzi z tego tytułu. Naprzeciw bowiem ochronie prawa podatnika przed podwójnym opodatkowaniem jawi się potrzeba ochrony drugiego ważnego interesu, jakim jest interes Państwa przed unikaniem opodatkowania przez podatnika.

Dla dalszych rozważań konieczne jest poczynienie uwag odnośnie sytemu rozliczeń finansowych spółki jawnej, jaką jest Spółka "M. A.B.", w której udział był podstawą wypłaty M. N. spornej kwoty.

Zgodnie z art. 28 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeksu spółek handlowych

(Dz. U 94, poz. 1037 ze zm.)- powoływanej dalej w skrócie k.s.h. majątek spółki jawnej stanowi wszelkie mienie wniesione jako wkład lub nabyte przez spółkę w czasie jej istnienia. Na podstawie zaś art. 51 § 1 k.s.h. każdy wspólnik ma prawo do równego udziału w zyskach i uczestniczy w stratach w tym samym stosunku bez względu na rodzaj i wartość wkładu wspólnicy mogą zadecydować o pozostawieniu zysku w spółce i przekazaniu go na kapitał spółki, zwiększając tym samym jej majątek. Na podstawie art. 52 § 1 k.s.h. wspólnik może żądąć podziału i wypłaty całości zysku z końcem każdego roku obrotowego. Poziom należnego zysku zależy od wartości, które wynikają ze sporządzonego bilansu. Dopiero wówczas może zostać ustalony aktualny majątek spółki i udział każdego wspólnika.

Przeprowadzone przez organ podatkowy postępowanie nie wykazało istnienia jakichkolwiek dowodów pozwalających na ustalenie czy, ewentualnie jaka część zysku pozostawała lub była ponownie inwestowana w poszczególnych latach w Spółce jako zwiększenie wkładu, a jaka część zysku została wypłacona za poszczególne lata jako dochody wspólnikom. Pomimo podjęcia przez organ inicjatywy dowodowej nie przedstawiono dokumentów, które powinny być sporządzone z uwagi na obowiązujące zasady rozliczeń Spółki, w szczególności odpowiednich uchwał, odrębnego bilansu majątku Spółki na dzień wystąpienia wspólnika, a które pozwoliłyby przyjąć, że w Spółce miało miejsce pozostawienie osiągniętych przez wspólników zysków. Ponadto z pisma Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w R. wynikało, że za okres w którym M. N. pozostawała wspólnikiem Spółki nie składano jakichkolwiek deklaracji PCC – 1 lub PCC -3 w przedmiocie podwyższenia wkładów w Spółce. Także przesłuchiwani na powyższe okoliczności świadkowie oraz strona nie udzielili informacji, które pozwoliłyby na dokonanie wiążących w tym zakresie ustaleń. B. Ż. zeznał początkowo, że wypracowany za poszczególne lata przez Spółkę zysk był wypłacany wspólnikom w całości, by następnie zmienić zeznania wskazując, że zysk był częściowo wypłacany a częściowo reinwestowany, podczas gdy M. N. próbowała dowieść, że wraz z mężem A. N. inwestowali wszystkie swoje dochody w majątek Spółki czego dowodem miało być podwyższenie wartości tego majątku i udziału w chwili występowania do 125.000 zł.

W świetle powyższego w pełni uprawnione staje się twierdzenie organu odwoławczego o sprzeczności powyższych zeznań oraz odmowa z tego powodu mocy dowodowej.

Ustalenia organów zostały dokonane w oparciu o wyczerpująco zebrany materiał dowodowy, na podstawie prawidłowo podejmowanej inicjatywy dowodowej, a wyciągnięte przez nie wnioski odpowiadają zasadom wiedzy i doświadczenia życiowego.

Prawidłowo organy wnioskują, że wobec wykazania przez skarżącą łącznego dochodu za lata 2001 – 2009 w wysokości 716.609,50 zł i twierdzeniu, że cały zysk przeznaczała na powiększenie wartości wkładu, niewiarygodnym jest wyrażenie zgody na spłatę wysokości wkładu wysokości 125.000 zł. Twierdzenie to jawi się również jako niewiarygodne wobec ustalenia przez organ faktu, że za okres, w którym M. N. pozostawała wspólnikiem spółki jawnej "M. A.B." nie składano jakichkolwiek deklaracji PCC-1 lub PCC -3 w przedmiocie podwyższenia wkładów w Spółce.

Wbrew postawionym zarzutom organy podjęły wszelkie działania celem ustalenia powyższych okoliczności i nie można im czynić zarzutu tylko na tej podstawie, że doszły do przeciwnych wniosków aniżeli oczekiwała tego skarżąca. Jedynym dowodem, który mógłby przemawiać za przyjęciem odmiennego stanowiska były właśnie zeznania skarżącej, która na ich potwierdzenie nie przedstawiła żadnych innych dowodów, pomimo tego, że obowiązujące w tym zakresie przepisy formułowały obowiązek ich sporządzenia. Obowiązek ten wynikał zarówno art. 65 § 1 k.s.h., zgodnie z którym w razie wystąpienia wspólnika ze spółki, wartość udziału kapitałowego wspólnika albo jego spadkobiercy oznacza się na podstawie osobnego bilansu, uwzględniając wartość zbywcą majątku spółki. Ponadto również umowa Spółki przewidywała w § 7 ust. 3, że wspólnicy w drodze uchwały na koniec roku obrotowego dokonują podziału zysku pomiędzy siebie z uwzględnieniem ich udziału, mogą też jednomyślną uchwałą wyłączyć zysk w danym roku obrotowym w części bądź w całości od podziału.

W świetle powyższego uprawnionym było przyjęcie przez organ, że wypracowany przez Spółkę zysk był na bieżąco wypłacany i nie był ponownie inwestowany jako zwiększenie wkładu, a w konsekwencji objęcie podatkiem dochodowym od osób fizycznych kwoty przekraczającej wysokość wniesionego wkładu, na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 18 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.