Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 636/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-06-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Kr 636/15 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 czerwca 2015 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas, Sędzia: WSA Ewa Michna, Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski (spr.), Protokolant: sekr. sąd. Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2015 r., sprawy ze skargi J. Sp. z o.o. w K., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 13 lutego 2015 r. Nr [...], w przedmiocie dokonania zabezpieczenia na majątku Spółki, - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 16.09.2014 r. nr [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego o dokonanie na majątku J. Sp. z o.o., zabezpieczenia zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za IV kwartał 2013 r. i I kwartał 2014 r., przed wydaniem decyzji określających wysokość zobowiązania podatkowego. We wniosku Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej opisał formy i zasady działalności prowadzonej przez Spółkę oraz szczegółowo wskazał przesłanki do dokonania przedmiotowego zabezpieczenia.

Naczelnik Urzędu Skarbowego po dokonaniu własnej analizy zgromadzonego materiału dowodowego stwierdził występowanie przesłanek z art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej i działając na podstawie art. 207, art. 33 § 2 pkt 2, § 3 i § 4 pkt 2 tej ustawy wydał decyzję z dnia 29.09.2014 r. nr [...] i orzekł o dokonaniu zabezpieczenia zobowiązania podatkowego na majątku J. Sp. z o.o. przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okresy: IV kwartał 2013 r. i I kwartał 2014 r.. W decyzji określił za te okresy przybliżone kwoty zobowiązań podatkowych w wysokościach:

- za IV kwartał 2013 r. - 1.618.021,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę należnymi od tego zobowiązania obliczonymi na dzień 29.09.2014 r. w kwocie - 108.607,00 zł

- za I kwartał 2014 r. - 3.063.192,00 zł wraz odsetkami za zwłokę należnymi od tego zobowiązania obliczonymi na dzień 29.09.2014 r. w kwocie -131.759,00 zł.

W decyzji z dnia 29.09.2014 r. Organ I instancji wskazał także, iż przybliżona kwota uszczuplenia ww. zobowiązań podatkowych wynosi:

- za IV kwartał 2013 r. - 1.506.190,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę należnymi od tego zobowiązania na dzień 29.09.2014 r. w kwocie 101.100,00 zł

- za I kwartał 2014 r. - 3.060.427,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę należnymi od tego zobowiązania na dzień 29.09.2014 w kwocie 131.640,00 zł

Razem przybliżona kwota uszczuplenia ww. zobowiązań podatkowych wraz z odsetkami to 4.799.357,00 zł.

Pismem z dnia 13.10.2014 r., Spółka działając przez pełnomocnika odwołała się od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego nr [...]. W złożonym odwołaniu Strona zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów:

- prawa materialnego, w szczególności art. 33 § 1, § 2 pkt 2, § 3 Ordynacj podatkowej,

- prawa procesowego, w szczególności art. 120, 121, 122 Ordynacji podatkowej poprzez oparcie decyzji na niewystarczającej analizie dowodowej,

- prawa procesowego, w szczególności art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nienależyte i niedostateczne wyjaśnienie w uzasadnieniu decyzji ustaleń faktycznych służących jej wydaniu.

Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia 13 lutego 2015 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzje organu pierwszej instancji .

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano , że postępowanie zabezpieczające jest postępowaniem szczególnym, którego celem jest ochrona przyszłych interesów wierzyciela w tym przypadku Skarbu Państwa z tytułu wierzytelności podatkowych. Postępowanie zabezpieczające ma charakter pomocniczy w stosunku do postępowania egzekucyjnego i ma jedynie stworzyć pewne gwarancje, iż w przyszłości dojdzie do wykonania określonego zobowiązania podatkowego.

Treść art. 33 Ordynacji podatkowej, daje organowi podatkowemu możliwość dokonania zabezpieczenia m.in. przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, jeżeli istnieje uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania podatkowego.

Wymienienie w art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej okoliczności uzasadniających obawę niewykonania zobowiązania ma takie znaczenie, że sam ustawodawca uznał, że w każdym wypadku ich wystąpienia spełniona jest przesłanka dokonania zabezpieczenia. Sam już zatem fakt wystąpienia którejś z okoliczności wskazanych w tym przepisie świadczy o tym, że zachodzi obawa niewykonania zobowiązania. Organ podatkowy nie musi wykazywać związku między zaistnieniem powyższych zdarzeń, a wystąpieniem obawy niewykonania zobowiązania. Wystarczy, że wykaże, iż mają miejsce zdarzenia wskazane w tym przepisie (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 16.11.2011 r. sygn. I SA/Bd 724/11).

Zasadniczą przesłanką, której spełnienie stwarza uzasadnienie dla zabezpieczenia, to obawa niewykonania zobowiązania podatkowego. Organy podatkowe mogą natomiast za pomocą wszelkich argumentów, popartych ustalonymi w sprawie okolicznościami, wykazywać, że istnieje groźba niewykonania zobowiązania podatkowego w przyszłości uzasadniająca sięgnięcie do instytucji zabezpieczenia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19.11. 2009 r., sygn. akt I FSK 1383/08, oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 02.08.2011 r., sygn. akt I FSK 1230/10).

Mając na uwadze ww. przepisy ustawy Ordynacji podatkowej oraz utrwaloną linię orzecznictwa w ich zakresie, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że Naczelnik Urzędu Skarbowego wydając decyzję z dnia 29.09.2014 r. nie dopuścił się naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej na podstawie których dokonano przedmiotowego zabezpieczenia. Organ I instancji prawidłowo zastosował art. 33 § 2 pkt 2 ww. ustawy dokonał bowiem zabezpieczenia na majątku J.Sp. z o.o. w toku postępowania kontrolnego przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Zwrócono przy tym uwagę, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w oparciu o wyznaczenie Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej postanowieniem nr [...] z dnia 13.08.2014 r. wszczął z urzędu postępowanie kontrolne wobec Spółki J. Sp. z o. o., ul. O, NIP: [...] , w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe od października 2013 r. do marca 2014 r.

Dyrektor Izby Skarbowej uznał, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego wypełnił również wymogi określone w art. 33 § 4 pkt 2 Ordynacji podatkowej i w ww. decyzji o zabezpieczeniu z dnia 29.09.2014 r. określił przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług IV kwartał 2013 r. i I kwartał 2014 r. oraz odsetek za zwłokę należnych od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu.

Organ odwoławczy nie zgodził się z podatnikiem nie zachodziły przesłanki uzasadniające wydanie decyzji dokonującej zabezpieczenia majątkowego przed wydaniem decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w tym uzasadnionej obawy, że zobowiązanie to nie zostanie wykonane - art. 33 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa.

Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy oraz treści zaskarżonej decyzji w dniu 18.03.2013 r., dokonano wpisu J. Sp. z o. o. do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego pod numerem [...]. Spółka jako adres siedziby wskazała: [...] . Prezesem i jedynym wspólnikiem Spółki był Pan J. S. W dniu 07.12.2013 r. nastąpiły zmiany odnotowane w Krajowym Rejestrze Sądowym dotyczące siedziby przedmiotowej Spółki, miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, rachunkowości jak i wspólników oraz danych osób wchodzących w skład organu Spółki. Siedziba spółki została zaktualizowana na W., ul. N. lok. p.301. Wspólnikiem Spółki została inna osoba prawna tj. M. S.A. z siedzibą w W. ul. N. lok. [...] . Prezesem Zarządu Spółki został Pan P. K. PESEL: [...]

W dniu 17.07.2014 r. nastąpiły kolejne zmiany odnotowane w Krajowym Rejestrze Sądowym dotyczące jak powyżej - siedziby Spółki, wspólników jak i osób wchodzących w skład organu Spółki. Siedziba Spółki została zaktualizowana na K., ul. O., wykreślony został wspólnik Spółki tj. inna osoba prawna – M. S.A., a w jej miejsce została wpisana osoba fizyczna - Pan W.M.W. Wykreślony został dotychczasowy Prezes Zarządu - Pan P. K., a w jego miejsce został wpisany Pan W.M.W. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej wszystkie powyższe okoliczności, czyli częste zmiany adresu Spółki, wspólników Spółki jak i osób wchodzących w skład jej organów nasuwają wątpliwości co do rzetelności działań Spółki.

Z posiadanych przez organy podatkowe informacji wynika również, że były wspólnik J. Sp. z o.o. tj. M. S.A. widnieje w systemie V. jako kontrahent dla czeskiego podatnika Rutil Brail s.r.o. [...] podejrzanego o uczestnictwo w handlu karuzelowym jako firma wiodąca.

Akta przedmiotowej sprawy potwierdzają, że kapitał spółki J. wynosi 50.000,00 zł. Podmiot ten deklarował niskie wpłaty podatku od towarów i usług oraz brak zakupów środków trwałych. Spółka nie prowadzi strony internetowej. Okoliczności sprawy wskazują na to, że podatnik nie posiada żadnego zaplecza do prowadzenia działalności gospodarczej w tym również powierzchni magazynowych. Ustalono także, iż Spółka J. nie zatrudniała pracowników.

W tym miejscu Dyrektor Izby Skarbowej przychylił się do opinii wyrażonej w zaskarżonej decyzji, iż powyższe okoliczności mogą świadczyć o tym, że Spółka uczestniczy w karuzeli podatkowej, gdzie pełni rolę bufora, którego zadaniem jest utrudnianie ewentualnego postępowania oraz zatarcie powiązań, pomiędzy poszczególnymi ogniwami w karuzeli podatkowej. Jest to tym bardziej prawdopodobne, iż podatnik działa w branży paliwowej obarczonej znacznym ryzykiem jeśli chodzi o dokonywanie rozliczeń podatkowych. Z bazy VIES wynika, iż podmiotowi nadano status "podwyższone ryzyko", Spółka nie deklarowała transakcji wewnątrzwspólnotowych.

Ponadto Prezes Zarządu P. K., działając w imieniu podmiotu J.sp. z o.o., dokonał wypłat gotówkowych na kwotę w wysokości przynajmniej 1.275.000,00 zł.

Z zebranych w przedmiotowej sprawie dokumentów wynika, że J. Sp. z o. o. jako przedmiot działalności wskazała sprzedaż hurtową paliw i produktów

pochodnych.

Z dokumentów posiadanych przez organ podatkowy wynika również, że J. Sp. z o. o. w roku 2014 dla celów rozliczenia podatku od towarów i usług złożyła deklaracje podatkowe VAT -7 za IV kwartał 2013 r. i I kwartał 2014 r.

wykazała podatek naliczony do odliczenia w kwocie 1.506.190,00zł. i 3.060.427,00zł.

W przedmiotowej sprawie, ustalono także, że J. Sp. z o. o. nie posiada innych miejsc prowadzenia działalności jak również nie deklarowała nabyć środków trwałych. Z powyższego wynika również, że ww. Spółka zmuszona jest utrzymywać wielomilionowe zapasy towarów nie posiadając środków trwałych oraz innych miejsc prowadzenia działalności gospodarczej.

Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w niniejszym postępowaniu uwzględnić należy również zeznanie CIT-8 (złożone przez Spółkę do Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego) o wysokości osiągniętego dochodu przez J. Sp. z o.o. od dnia 19.03.2013 r. do dnia 31.12.2013 r. Z dokumentu tego wynika, iż wskazany podmiot w ww. okresie zadeklarował przychód w kwocie 7.034.871,70 zł, koszty uzyskania przychodu 6.549.304,34 zł, a dochód w kwocie 485.567,34 zł. Powyższe dobitnie wskazuje, iż przy uwzględnieniu ww. dochodu J. Sp. z o.o. może mieć istotne trudności z wykonaniem przyszłego zobowiązania podatkowego wynikającego z decyzji określającej Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej .

W tym stanie rzeczy Organ uznał , że istniejąca dysproporcja pomiędzy wartością czynną majątku Spółki, a łączną kwotą przewidywanych zobowiązań podatkowych za okres objęty kontrolą podatkową stanowią zgodną z prawem i wystarczającą podstawę dla przyjęcia stanowiska, że sytuacja finansowo-majątkowa J. Sp. z o.o. uzasadnia obawę niewykonania przez ww. Spółkę przewidywanych zobowiązań podatkowych (por. wyrok WSA z dnia 18 kwietnia 2013r. sygn. akt I SA/Go 97/13).

Biorąc pod uwagę wszystkie powyższe okoliczności Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że istnieje uzasadniona obawa wykonania przyszłego zobowiązania podatkowego wynikającego z decyzji określającej Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej. Przewidywana kwota zobowiązania podatkowego za dochodzony okres to kwota 4.681.213,00 zł Kwota ta jednak zostanie jeszcze powiększona o odsetki za zwłokę w przewidywanej wysokości ok. 240.366,00 zł.

Dyrektor Izby Skarbowej zauważył , że Strona pomimo kwestionowania wniosków wyciągniętych przez Organ I instancji w zakresie braku majątku Spółki, nie wykazała na etapie trwania postępowania odwoławczego majątku J. Sp. o.o., z którego mogłoby dojść do zapłaty potencjalnego podatku. Nie wykazano także żadnych dowodów potwierdzających istnienie zaplecza do prowadzenia działalności i innych składników majątkowych - co podniesiono w złożonym odwołaniu.

W nawiązaniu do powyższego dodatkowo podniesiono , że Spółka pomimo obowiązku wynikającego z ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U.2014.851 j.t), nie złożyła do właściwego organu podatkowego sprawozdania finansowego za rok 2013 r., co uniemożliwia zweryfikowanie informacji o posiadanych przez J. Sp. z o.o. składnikach majątkowych.

Wobec powyższego zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiotowej sprawie wystąpiły uzasadnione przesłanki, że w zaistniałym stanie faktycznym wystąpiła uzasadniona obawa, że zobowiązanie podatkowe może nie być wykonane. Przedstawiono przy tym szeroko orzecznictwo sądów administracyjnych w zakresie występowania przesłanek z art. 33 Ordynacji podatkowej.

Organ odwoławczy powołał się również na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 08.10.2013 r. sygn. akt SK 40/12, w którym to orzeczeniu Trybunał stwierdza zgodność art.33 § 2 w związku z art.33 § 1 Ordynacji podatkowej z Konstytucją, podnosząc jednocześnie za pozytywną przesłankę uzasadniającą zastosowanie instytucji zabezpieczenia należy uznać m.in. ujawnienie w postępowaniu kontrolnym okoliczności, że podatnik dokonywał obniżenia podatku należnego na podstawie fikcyjnych faktur. Jak podkreśla Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu ww. wyroku postępowanie przedmiotem rozważań w sprawie zabezpieczenia jest pewien stan hipotetyczny z przyszłości, a więc ocenie (i argumentacji) podlegać może tylko możliwość ziszczenia się tego stanu. Zatem podczas ustalania zasadności zastosowania zabezpieczenia nie można stosować "tradycyjnie pojmowanych dowodów".

Zdaniem Dyrektora uwzględnienie przedstawionego wyżej poglądu skutkuje wnioskiem, że w postępowaniu dotyczącym zabezpieczenia należności podatkowych organy podatkowe mogą za pomocą wszelkich argumentów, popartych ustalonymi w sprawie okolicznościami, wykazywać, że istnieje groźba niewykonania zobowiązania podatkowego w przyszłości, uzasadniająca sięgnięcie do instytucji zabezpieczenia.

Dyrektor wskazał ponadto , że bez znaczenia pozostaje podniesiony w odwołaniu fakt , że J. Sp. z o.o. dokonała wpłaty kaucji gwarancyjnej na rachunek depozytowy Urzędu Skarbowego w wysokości 2.800.000,00 zł. bowiem to wynika ze specyfiki prowadzonej działalności gospodarczej . Natomiast przybliżona wartość zobowiązania wraz z odsetkami to 4.921.579,00 zł. co wskazuje , że wpłacona kwota nie może być jedynym środkiem gwarantującym zabezpieczenie należności. Powyższe również można odnieść do kolejnego zarzutu , mianowicie zasilenia Spółki środkami pieniężnymi przez inne podmioty w kwocie co najmniej 57.972.230,00 zł. Ta okoliczność może być wręcz dodatkowym argumentem przemawiającym za zasadnością dokonania zabezpieczenia na majątku Spółki. Skoro bowiem spółka nie posiadała majątku ruchomego ani nieruchomego to jedynym realnym sposobem zabezpieczenia mogą być środki zgromadzone na rachunku bankowym.

Na uzasadnioną obawę, iż zobowiązanie nie zostanie wykonane wskazuje również fakt, iż podmiot ten nie prowadził prawdziwej działalności gospodarczej, a tylko pełni rola "bufora" mającego na celu pozorowanie legalności przeprowadzanych transakcji gospodarczych.

Natomiast fakt udowodnienia w oparciu o zebrany materiał dowodowy czy transakcje, które J Sp. z o.o. dokonywała są rzetelne czy też nie - będzie przedmiotem postępowania kontrolnego prowadzonego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej . Jak wykazano powyżej ujawniono działania Spółki zmierzające do uszczuplenia należności budżetowych. Skoro zatem J. Sp. z o.o. prowadziła działania zmierzające do uszczuplenia zobowiązań podatkowych - to wydaje się być oczywistym, że także i to potwierdza, iż zachodzi uzasadniona obawa, że przyszłe określone zobowiązanie nie zostanie wykonane.

Z akt przedmiotowej sprawy wynika również, iż w dniu 07.08.2014 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej działając na podstawie art. 304 § 2 ustawy Kodeks postępowania karnego (Dz.U.1997.89.555), zawiadomił Prokuraturę Okręgową w W. o podejrzeniu popełnienia przestępstwa z art. 270 § 1 Kodeksu karnego (Dz.U. 1997.88.553), tj. fałszowania dokumentów oraz art. 62 § 2 Kodeksu karnego skarbowego (Dz.U.2013.186 -j.t.) tj. wystawiania i posługiwania się nierzetelnymi dokumentami - co zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej dodatkowo przemawia za zasadnością dokonanego zabezpieczenia.

Na to rozstrzygnięcie została wniesiona skarga, w której skarżąca Spółka podniosła zarzut:

- naruszenia prawa materialnego, w szczególności art. 33 § 1, § 2 pkt 2, § 3 Ordynacji podatkowej ,poprzez dokonanie zabezpieczenia na majątku Spółki w sytuacji braku przesłanek do dokonania zabezpieczenia;

oraz naruszenie przepisów prawa procesowego, w szczególności:

- art. 120, 121, 122 w związku z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez oparcie decyzji na niewystarczającej analizie dowodowej, a co za tym idzie naruszeniem zasady prawdy materialnej oraz naruszenie zasady zaufania podatnika do organów podatkowych;

- 210 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nienależyte i niedostateczne wyjaśnienie w uzasadnieniu decyzji ustaleń faktycznych służących jej wydaniu.

W uzasadnieniu skargi podniesiono , że wbrew twierdzeniom zawartym w przedmiotowej sprawie zarówno organ I, jak i II instancji nie uzasadnił wystąpienia przesłanek do orzeczenia o zabezpieczeniu na majątku skarżącej spółki przed wydaniem decyzji określających wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług .

Ponadto podkreślono - o czym organ podatkowy nie wspomina - że skarżąca strona (z uwagi na przedmiot prowadzonej działalności gospodarczej) dokonała wpłaty kaucji gwarancyjnej na rachunek depozytowy Urzędu Skarbowego w wysokości 2.800.000,00 zł. Jednocześnie Spółka została zasilona środkami pieniężnymi przez inne podmioty w łącznej kwocie co najmniej 57.972.230, 92 zł.

W związku z powyższym nie sposób twierdzić, że skarżąca Spółka nie posiada odpowiedniego majątku, tudzież istnieje uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania podatkowego. Jednocześnie podkreślono, że strona wywiązuje się ze wszystkich zadeklarowanych zobowiązań publicznoprawnych, nie naruszając w ten sposób ustawowych obowiązków.

Oparcie decyzji podatkowej jedynie na domysłach i przypuszczeniach nie jest z pewnością działaniem na podstawie prawa ani też w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.

W ocenie skarżącej Spółki Organy nie wskazały jakie dokładnie czynności zostały podjęte w celu ustalenia , że strona nie posiada innych miejsc prowadzenia działalności jak również nie zadeklarowała nabyć środków trwałych. Formułując wniosek : iż "wiele wskazuje na to, że podatnik nie posiada żadnego zaplecza do prowadzenia działalności gospodarczej w tym również powierzchni magazynowych", co zdaniem organu "może świadczyć o tym, że podmiot prawdopodobnie uczestniczy w karuzeli podatkowej naruszono zasadę działaniem na podstawie prawa i zasadę postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji .

Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. z 2014r. poz 1647), stwierdzić należy, że wbrew zarzutom skargi decyzja ta nie narusza ani przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Skarga nie zasługuje zatem na uwzględnienie.

Istota sporu w rozpatrywanej sprawie ogniskuje się do oceny wystąpienia przesłanek uzasadniających zastosowanie zabezpieczenia zobowiązania podatkowego przed wydaniem decyzji określającej jego prawidłową wysokość w związku z uzasadnioną obawą, że nie zostanie ono wykonane.

Przesłanką zabezpieczenia jest tylko i wyłącznie uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania podatkowego. Zdarzenia w postaci trwałego nieuiszczania wymagalnych zobowiązań publicznoprawnych lub zbywanie majątku są tylko przykładami zachowania sugerującego zaistnienie przesłanki ustawowej. Zatem skoro wyliczenie zawarte w art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej stanowi jedynie egzemplifikację przykładowo wybranych okoliczności, które mogą uzasadniać stan obawy niewykonania zobowiązania podatkowego, to organy podatkowe mogą za pomocą wszelkich argumentów, popartych ustalonymi w sprawie okolicznościami, wykazywać, że istnieje groźba niewykonania zobowiązania podatkowego w przyszłości, uzasadniająca sięgnięcie do instytucji zabezpieczenia. Wymienienie w art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej okoliczności uzasadniających obawę niewykonania zobowiązania ma takie znaczenie, że sam ustawodawca uznał, iż w każdym wypadku ich wystąpienia spełniona jest przesłanka dokonania zabezpieczenia. Sam już zatem fakt zaistnienia którejś z okoliczności wskazanych w tym przepisie świadczy o tym, że zachodzi obawa niewykonania zobowiązania. Organ podatkowy nie musi nawet wykazywać związku między zaistnieniem powyższych zdarzeń, a wystąpieniem obawy niewykonania zobowiązania. Wystarczy, że wykaże, iż mają miejsce zdarzenia wskazane w tym przepisie (por. wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2012 r., sygn. akt I FSK 2070/11, LEX nr 1218765).

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 listopada 2009 r. I FSK 1383/08 (LEX nr 785839), uzasadniona obawa musi istnieć już w chwili rozstrzygania w przedmiocie zabezpieczenia, jednak obawa ta odnoszona jest zarazem do zdarzenia, które jeszcze na nastąpiło (a nawet nie wiadomo czy w ogóle wystąpi). Ten stan rzeczy sprawia, że rozważanej kwestii niepodobna rozpatrywać w kontekście tradycyjnie pojmowanych dowodów. Trudno, bowiem wskazać, jakie okoliczności uzasadniałyby w sposób pewny (to zaś jest istotą dowodu), istnienie takiej obawy. Jeśli z kolei zważyć, że problem "wykonania" bądź "niewykonania" zobowiązania podatkowego jest materią dotyczącą rzeczywistości mającej się dopiero ziścić w przyszłości, to niepodobna oczekiwać dowodu na to, że nie zostanie ono wykonane. W odniesieniu do przyszłości zawsze, bowiem przedmiotem rozważań jest pewien stan hipotetyczny, co sprawia, że ocenie (a także wykazywaniu argumentów mających wskazywać na rzecz tej oceny), podlegać może tylko możliwość ziszczenia się tego stanu.

Taka konstrukcja analizowanego przepisu oznacza, że organ dokonujący zabezpieczenia może w każdy sposób wykazywać istnienie uzasadnionej obawy nie wykonania zobowiązania, a więc także okolicznościami innymi, niż te przykładowo wskazane przez ustawodawcę (por. wyrok NSA z 18.10.2012r. sygn. I FSK 1984/11, LEX nr 1233039).

Należy podkreślić, że treść art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej wyraźnie stanowi o "uzasadnionej obawie", a więc takiej, która ma swoje źródło w obiektywnie stwierdzonym stanie faktycznym sprawy, jak również o wykonaniu zobowiązania, a więc nie tylko dobrowolnie, ale i w drodze egzekucji. Nie ma przy tym wątpliwości, iż to, czy istnieje obawa niewykonania zobowiązania w konkretnym wypadku pozostawiono do uznania właściwego w sprawie organu. Uznanie to nie może oznaczać dowolności działania, lecz powinno być oparte na całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych.

W ocenie Sądu, zgromadzony materiał dowodowy pozwalał organowi odwoławczemu (podobnie jak wcześniej organowi I instancji) na podjęcie rozstrzygnięcia w sprawie, zarówno co do ustalenia przybliżonej kwoty zobowiązania, jak i co do przyjęcia, że istniała na dzień wydania decyzji uzasadniona obawa, iż zobowiązanie nie zostanie wykonane.

Zaznaczyć przy tym należy , że nieistotna jest okoliczność , że podatnik nigdy nie uchylał się od realizacji zobowiązań podatkowych i należycie je opłacał. Wydanie przedmiotowej decyzji zabezpieczającej było poprzedzone przeanalizowaniem stosunku wysokości przewidywanego zobowiązania podatkowego do sytuacji finansowej podatnika t.j. jego aktualnych dochodów i stanu majątkowego; analiza owa przywiodła do ustalenie w tym zakresie dysproporcji.

W ocenie Sądu, organy podatkowe wykazały, że zachodzi uzasadniona obawa , że zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2013 r. i I kwartał 2014 r. nie zostanie wykonane przez Spółkę. W tym zakresie organ I instancji zebrał materiał dowodowy przeanalizował sytuację finansową i majątkową Spółki.

Z przeprowadzonej analizy w sposób jednoznaczny wynika, że Spółka nie dysponuje majątkiem umożliwiającymi zapłatę zobowiązań podatkowych w takiej wysokości. Ponadto organ wykazał istniejącą dysproporcję pomiędzy wartością czynną majątku Spółki, a łączną kwotą przewidywanych zobowiązań podatkowych za okres objęty kontrolą podatkową. Podniósł również , że Spółka nie wykazała także żadnych dowodów potwierdzających istnienie zaplecza do prowadzenia działalności jak i innych środków majątkowych. Spółka zmuszona jest utrzymywać wielomilionowe zapasy towarów nie posiadając środków trwałych oraz innych miejsc prowadzenia działalności gospodarczej. Ponadto nie złożyła do właściwego organu podatkowego sprawozdania finansowego za rok 2013 r. Wskazano ponadto na okoliczności , które uprawdopodabniają , że spółka uczestniczy w karuzeli podatkowej , tym bardziej , że działa w branży paliwowej obarczonej znacznym ryzykiem jeśli chodzi o dokonywanie rozliczeń podatkowych .

Nie można zgodzić się ze skarżącą Spółką , że organ podatkowy nie odniósł się do kwestii dokonania wpłaty kaucji gwarancyjnej . Kwestia ta była przedmiotem analiz - z uwagi na podniesiony zarzut odwołania - w których organ wykazał na dysproporcję miedzy kwotą kaucji, a przewidywaną wartością zobowiązania podatkowego. Również organ wypowiedział się w kwestii zasilania konta Spółki przez podmioty obce.

Wyciągniętym wnioskom trudno odmówić logiczności i racjonalności. Z jednej strony kwota wpłaconej kaucji nie jest wystarczająca na pokrycie zobowiązania, z drugiej zasilanie konta przez inne podmioty nie daje żadnej gwarancji na uiszczenie żądanych kwot zobowiązania podatkowego, potwierdzając jedyne podejrzenie organów co do udziału spółki w karuzeli podatkowej . Zaznaczyć przy tym należy , że wpłacone kwoty w każdej chwili mogą być wycofane.

Skarżąca Spółka negując ustalenia organów w zakresie okoliczności prowadzonej działalności gospodarczej podniosła jedynie zarzuty formalne , bynajmniej nie kontestuje samych ustaleń , i nie przedstawia żadnych dowodów na wykazanie , że dokonane ustalenia są wadliwe.

Ustalenie powyższych okoliczności wystarcza wedle sądu, do przyjęcia, że zachodzi obawa niewykonania zobowiązania. Nie można zatem uznać, aby organy podatkowe nie podjęły wszystkich niezbędnych w sprawie działań zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego. W tym więc zakresie podnoszone w skardze zarzuty, co do naruszenia art. 122, 187 i 191 Ordynacji podatkowej, nie zasługują na uwzględnienie.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, stwierdzić należy, że wbrew zarzutom skargi, organy podatkowe działały zgodnie z zasadami określonymi w Ordynacji podatkowej, a ustalenia w sprawie zostały dokonane na podstawie całokształtu materiału dowodowego, zebranego w sposób wyczerpujący, po starannie przeprowadzonym postępowaniu. Zdaniem Sądu dokonano rzetelnej analizy okoliczności sprawy, a ocena zgromadzonych dowodów, znajdująca odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (stosownie do wymogu art. 124, art. 127 i art. 210 § 4 O.p.) nie narusza granic swobodnej oceny dowodów określonej w art. 191 O.p. i zasługuje na akceptację.

Kwestie te zostały również obszernie uzasadnione, w sposób jasny logiczny i przekonywujący wykazano zaistnienie przesłanek z art. 33 Ordynacji podatkowej w związku z czym nie można zgodzić się z zarzutem naruszenia art. 210 § 1 ordynacji podatkowej .

Mając na uwadze powyższe ustalenia i wnioski należy powiedzieć, iż brak jest ustawowych przesłanek do uwzględnienia skargi, w związku z czym należało ją oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ((Dz.U. z 2012r. Nr 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a".).