Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 381/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-04-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: ART.58  par. 1 pkt 3, art. 232 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Krystyna Madalińska-Urbaniak po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2017r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B. na "decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad nr ... wydaną w dniu ... listopada 2016r. w przedmiocie rozłożenia na raty kwoty kary pieniężnej w wysokości 5000 zł (...)" postanawia: 1. odrzucić skargę; 2.zwrócić M. B. kwotę 200,00 (dwieście) złotych, wpisaną do rejestru opłat sądowych WSA w Warszawie z 25 stycznia 2017r. pod pozycją 2271 tytułem zwrotu wpisu sądowego od skargi (kosztami zwrotu obciążyć Sąd).


UZASADNIENIE

W dniu 31 października 2016 r. M.B. wystąpił do Głównego Inspektora Transportu Drogowego z wnioskiem o udzielenie ulgi w spłacie należności pieniężnej w wysokości 5.000,00 zł nałożonej decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] sierpnia 2016r. nr [...] za naruszenie przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym.

W odpowiedzi na powyższy wniosek – Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad postanowieniem z [...] listopada 2016r. wyjaśnił, że wierzytelność wynikająca z nałożonej decyzją kary za naruszenie przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym, stanowi dochód, o którym mowa w art. 60 pkt 7 ustawy o finansach publicznych tj. dochód pobierany przez państwową jednostkę budżetową na podstawie odrębnych ustaw – na podstawie art. 140 aa ustawy Prawo o ruchu drogowym – w związku z powyższym organ uznał, że brak jest podstaw prawnych do wszczęcia i przeprowadzenia postępowania w sprawie zastosowania ulgi, co wyraził wydając postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego.

Po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad postanowieniem z [...] grudnia 2016r. nr [...], utrzymał w mocy swoje wcześniejsze postanowienie z [...] listopada 2016r.

W dniu 25 stycznia 2017r. M.B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na "decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w kwocie 5000 zł nałożonej przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w K. i utrzymanej w mocy przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego"

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału V tut. Sądu, z 27 lutego 2017r., skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie siedmiu dni, pod rygorem jej odrzucenia przez wskazanie numeru oraz daty wydania aktu będącego przedmiotem skargi.

Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 13 marca 2017r.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie, pismem z 20 marca 2017r. skarżący wyjaśnił, że przedmiotem skargi jest "decyzja Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad nr [...] wydana w dniu [...] listopada 2016r. w przedmiocie rozłożenia na raty kwoty kary pieniężnej w wysokości 5000 zł, nałożonej na podstawie decyzji administracyjnej [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016r."

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 57 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej p.p.s.a.), skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać m.in. wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności (pkt 1) oraz oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy (pkt 2).

Zatem osoba, której wolą jest, by dany akt, czy czynność bądź bezczynność lub przewlekłe prowadzenia postępowania, zostały objęte kontrolą wojewódzkiego sądu administracyjnego, obowiązana jest nie tylko wyczerpać tok instancyjny (art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.) i wnieść skargę w ustawowym terminie za pośrednictwem stosownego organu (art. 53 § 1 i art. 54 § 1 p.p.s.a.), ale także zawrzeć w jej treści niezbędne elementy. Do takich niezbędnych elementów, będącymi warunkami formalnymi skargi, zalicza się m.in.: wskazanie i oznaczenie skarżonego aktu oraz organu administracji publicznej, który akt wydał. Pozwala to bowiem na zidentyfikowanie przedmiotu skargi. To zaś determinuje dalszy tok postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym.

Jako, że braki formalne we wskazanym powyżej zakresie zauważono na etapie wstępnego badania warunków formalnych skargi, M.B., został wezwany do ich usunięcia w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru, wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 13 marca 2017r.

Skarżący w zakreślonym terminie nadesłał pismo, w którym wskazał – jak w treści skargi – nieistniejącą decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad nr [...] wydaną w dniu [...] listopada 2016r. Nawet gdyby przyjąć, że przedmiotem skargi jest postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z [...] listopada 2016r. to ten akt jako rozstrzygnięcie organu I instancji również nie może stać się przedmiotem skargi.

W przedmiotowej sprawie skarga przysługiwała jedynie na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad nr [...] z [...] grudnia 2016r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o rozłożenie kary pieniężnej na raty.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. W punkcie drugim Sąd postanowił o zwrocie skarżącemu kwoty uiszczonej tytułem wpisu od skargi, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.