Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 317/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2021-08-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Zatrudnienie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2, art. 71 ust. 1 pkt 2 lit.a i ust. 2 pkt 3, art. 104 ust. 1 pkt 1 lit.a
journal: Dz.U. 2020 poz 1409
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1409 z późn. zm.).
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 26 sierpnia 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska Asesor WSA Paweł Dańczak Protokolant Sekretarz sądowy Aneta Lubasińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 sierpnia 2021 roku sprawy ze skargi B. Ż. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...], numer [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14.06.1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.) oraz art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 10 ust. 2 pkt 4, ust. 7 pkt 2, art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a, art. 71 ust. 2 pkt 3, art. 104 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 20.04.2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2020 r., poz. 1409 ze zm.) Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] nr [...] o uznaniu B. Ż. za osobę bezrobotną od dnia rejestracji tj. od dnia 02.11.2020 r. i braku prawa do zasiłku dla bezrobotnego.

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał następujące ustalenia faktyczne i rozważania prawne:

Decyzją Prezydenta Miasta [...] z [...] nr [...] B. Ż. została uznana za osobę bezrobotną od dnia rejestracji, tj. od dnia 02.11.2020 r. Wobec niespełnienia żadnego z warunków określonych w art. 71 oraz art. 73 ust. 5, 6 i 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, organ I instancji w tej samej decyzji orzekł o braku prawa do zasiłku dla bezrobotnego.

W dniu 9 grudnia 2020 r. B. Ż. złożyła odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...], wnosząc o przyznanie jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Wskazała, że podczas rejestracji nie mogła przedstawić świadectwa pracy z powodu toczącej się sprawy sądowej, którą założyła po zwolnieniu jej z pracy. B. Ż. do odwołania dołączyła kserokopię świadectwa pracy wydanego przez Dom Dziecka dla Małych Dzieci w [...] oraz "Zaświadczenia" z dnia 29.06.2020 r.

Rozpatrując złożone odwołanie Wojewoda [...] stwierdził w zaskarżonej decyzji, że zasady nabycia statusu bezrobotnego oraz prawa do zasiłku określone są w ustawie z dnia 20.04.2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku. Organ powołując następnie brzmienie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 33 ust. 1 i 2, art. 71, art. 104 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wskazał, że rejestracja w urzędzie pracy ma charakter dobrowolny i następuje po zgłoszeniu się bezrobotnego do właściwego urzędu pracy i przedłożeniu przez bezrobotnego wymaganych dokumentów. Bezrobotny nie ma obowiązku zarejestrowania się w urzędzie pracy w określonym terminie, natomiast data rejestracji jest jednocześnie datą ustalenia uprawnień do zasiłku dla bezrobotnych. Organ nadmienił także, że zgodnie z ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy obowiązkowe składki na Fundusz Pracy, ustalone od kwot stanowiących podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe bez stosowania ograniczenia, o którym mowa w art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, wynoszących w przeliczeniu na okres miesiąca, co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę opłacają: pracodawcy oraz inne jednostki organizacyjne za osoby pozostające w stosunku pracy łub stosunku służbowym. Organ II instancji zważył także, że określenie "co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę", o którym mowa w powołanym przepisie nie odnosi się do każdego wymiaru czasu pracy w jakim zatrudniony jest pracownik, lecz tylko do pełnego wymiaru czasu pracy. W odniesieniu zaś do warunku obowiązkowego opłacania od wynagrodzenia za pracę składki na Fundusz Pracy organ podkreślił, iż są one opłacane za okres trwania obowiązkowych ubezpieczeń emerytalnego i rentowego w trybie i na zasadach przewidzianych dla składek na ubezpieczenie społeczne (art. 107 ust. 1 cyt. ustawy). Podmioty zobowiązane do opłacania tych składek i sposób ich ustalania określa art. 104 ust. 1 ustawy, który stanowi, że są one ustalane od kwot stanowiących podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe, wynoszących (chodzi tu o kwoty) w przeliczeniu na dni miesiąca co najmniej minimalne wynagrodzenie. Oznacza to, że osoby zatrudnione w niepełnym wymiarze czasu pracy podlegają obowiązkowi opłacania składki na Fundusz Pracy, jeśli osiągają w danym miesiącu (lub w przeliczeniu na miesiąc) co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. Jeżeli zatem w danym miesiącu lub w przeliczeniu na miesiąc dana osoba zatrudniona w niepełnym wymiarze czasu pracy nie uzyskała minimalnego wynagrodzenia, okres tego miesiąca nie jest uwzględniany do okresu uprawniającego do zasiłku.

Organ odwoławczy wskazał dalej, że zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 3 ustawy do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się również okresy pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w pkt 1, renty szkoleniowej oraz przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej albo zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności okresy pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczenia, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenia społeczne, stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę.

Dokonując interpretacji wyżej przytoczonych przepisów, w ocenie Wojewody, jako zasadę należy przyjąć, że bezrobotny winien udokumentować wymagany przez przepisy "okres uprawniający do zasiłku" w dniu dokonania rejestracji w powiatowym urzędzie pracy. W przypadku udokumentowania przez bezrobotnego okresu uprawniającego do zasiłku po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy, jednak w okresie posiadania statusu bezrobotnego, prawo do zasiłku przysługuje od dnia udokumentowania tego prawa na okres, o którym mowa w art. 73 ust. 1. O powyższym stanowi art. 71 ust. 6 ustawy.

Organ podniósł, iż z akt przedmiotowej sprawy wynika, że B. Ż. zgłosiła się do PUP w [...] w dniu 02.11.2020 r. w celu dokonania rejestracji jako osoba bezrobotna. W tym dniu B. Ż. spełniała warunki nabycia statusu osoby bezrobotnej, bowiem była osobą niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia, nie uczącą się w szkole w systemie dziennym. Osobie zarejestrowanej w powiatowym urzędzie pracy, spełniającej kryteria przyznania statusu bezrobotnego przysługuje zasiłek dla bezrobotnego, po udokumentowaniu okresu uprawniającego do jego nabycia. Zdaniem Wojewody [...] B. Ż. nie spełnia warunków nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnego, gdyż w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji, tj. od dnia 01.05.2019 r. do dnia 01.11.2020 r. nie udokumentowała okresu uprawniającego do jego nabycia. Wojewoda stwierdził, że akta przedmiotowej sprawy wskazują jednoznacznie, że B. Ż. w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji, tj. od dnia 01.05.2019 r. do dnia 01.11.2020 r.:

- od dnia 01.10.2017 r. do dnia 31.05.2020 r. była zatrudniona w Domu Dziecka dla Małych Dzieci w [...] w wymiarze 1/2 etatu,

- od dnia 01.06.2020 r. do dnia 22.10.2020 r. pobierała zasiłek chorobowy.

Organ wskazał, że skarżąca nie przedstawiła żadnych innych dokumentów potwierdzających okres uprawniający do zasiłku dla bezrobotnego. Rozpatrując przedmiotową sprawę organ odwoławczy podkreślił, że B. Ż. nie udokumentowała okresu uprawniającego do zasiłku, określonego w art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Skarżąca nie wykazała, że w okresie 18 miesięcy przed zarejestrowaniem się w powiatowym urzędzie pracy była zatrudniona

i osiągała wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105 bądź pobierała po ustaniu zatrudnienia zasiłek chorobowy, którego podstawę stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę. Z zebranych dokumentów wynika bowiem, że w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji, tj. od 01.05.2019 r. do 01.11.2020 r., w których skarżąca była zatrudniona w Domu Dziecka dla Małych Dzieci w [...] w wymiarze 1/2 etatu, w każdym miesiącu pracy podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota niższa, niż minimalne wynagrodzenie za pracę (1560,00 zł brutto). Ponadto podstawa wymiaru zasiłku chorobowego pobieranego po ustaniu zatrudnienia, tj. od 01.06.2020 r. do 22.10.2020 r. była niższa od kwoty minimalnego wynagrodzenia za pracę. Zatem wskazane okresy nie mogą zostać zaliczone do okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych. Organ wskazał, że w okresie od 01.01.2019 r. do 31.12.2019 r. minimalne wynagrodzenie za pracę wynosiło 2250 zł (Dz. U. z 2017 r., poz. 1794), zaś od 01.01.2020 r. wynosi 2600 zł (Dz. U. z 2019 r., poz. 1778). B. Ż. nie udokumentowała innych okresów uprawniających do zasiłku.

Wojewoda [...] wyjaśnił, że przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy mają charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, iż prawo do zasiłku przysługuje wyłącznie osobom spełniającym warunki określone w tych przepisach. Ponadto z treści art. 71 ustawy wyraźnie wynika, że zasiłek dla bezrobotnego przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania, jeżeli w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania udokumentował co najmniej 365 dni okresów zaliczanych, enumeratywnie wymienionych w powyższym artykule. Decydujące znaczenie dla ustalenia uprawnień zasiłkowych ma zatem dzień dokonania rejestracji w urzędzie pracy. Podkreślił, że organ administracji nie ma uprawnień do uznaniowego przyznawania zasiłków dla bezrobotnych. Przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy mają charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że prawo do zasiłku przysługuje wyłącznie osobom spełniającym warunki określone w tych przepisach. Organ, w razie stwierdzenia określonych przesłanek faktycznych, nie ma luzu decyzyjnego, lecz musi wydać decyzję o treści przewidzianej przez ustawodawcę.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, B. Ż. wniosła o ponowne rozpoznanie sprawy, wskazując, że w dniu rejestracji nie posiadała oryginałów dokumentów Świadectwa Pracy oraz Zaświadczenia o wysokości wynagrodzenia. Z tytułu zatrudnienia w "DOM DZIECKA DLA MAŁYCH" z powodu dokumentacji w Sądzie, o czym poinformowałam urząd. Z dokumentów wynika, że była zatrudniona w powyższym zakładzie od 1.10.2017 r. do 31.05.2020 r. w wymiarze 1/2 etatu na kwotę 1560,00 brutto, co udowadnia, że okres zatrudnienia został spełniony i kwota 1/2 etatu też osiąga najniższą krajową. Przy rejestracji nie wniosła zastrzeżeń, ponieważ zapewniono ją, że po doniesieniu dokumentu świadectwa pracy będzie przyznany zasiłek dla bezrobotnych po spełnieniu kryterium, stąd było napisane oświadczenie, dlaczego nie posiada takiego dokumentu, niestety przy ponownej wizycie tak się nie stało W związku z otrzymanymi oryginałami strona oświadczyła, że załącza do akt sprawy: Świadectwo Pracy "DOM DZIECKA DLA MAŁYCH" oraz zaświadczenie o wysokości wynagrodzenia.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie w całości, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. - zwanej w skrócie "p.p.s.a."), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że jest ona niezasadna, a zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody [...] z [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] o uznaniu B. Ż. za osobę bezrobotną od dnia rejestracji, tj. od 2 listopada 2020 r. i braku podstaw do przyznania zasiłku do bezrobotnych.

Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji stanowi art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 10 ust. 2 pkt 4, ust. 7 pkt 2, art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a, art. 71 ust. 2 pkt 3, art. 104 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z 20.04.2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1409 ze zm.).

Zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli:

1) nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz

2) w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni:

a) był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni.

Stosownie zaś do art. 71 ust. 2 pkt 3 ustawy do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się również okresy pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w pkt 1, renty szkoleniowej oraz przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej albo zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności okresy pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczenia, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenia społeczne, stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę.

Z powyższych przepisów wynika, że podstawowym warunkiem do uzyskania prawa do zasiłku jest zatrudnienie przez wyznaczony przez ustawę okres, osiąganie w tym czasie wynagrodzenia w odpowiedniej wysokości tj. w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę oraz opłacanie składek na Fundusz Pracy. Przy ustalaniu prawa do zasiłku decyduje więc wysokość faktycznego wynagrodzenia otrzymanego przez pracownika, a nie ustalony wymiar czasu pracy. Konieczne jest także, aby warunki te zaistniały łącznie.

W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy uznał, że nie ma żadnych udokumentowanych przesłanek świadczących o możliwości zaliczenia skarżącej w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji w urzędzie pracy ustawowo określonego minimum 365 dni okresów uprawniających do zasiłku dla bezrobotnych, albowiem zgodnie z załączonymi do akt sprawy zaświadczeniami otrzymywane przez stronę wynagrodzenie z tytułu zatrudnienia na 1/2 etatu i podstawa wymiaru zasiłku chorobowego w przedmiotowym okresie 18 miesięcy były niższe od minimalnego wynagrodzenia za pracę.

Z prawidłowo poczynionych i niekwestionowanych przez skarżącą ustaleń faktycznych wynika, że B. Ż. zgłosiła się do PUP w [...] w dniu 02.11.2020 r. w celu dokonania rejestracji jako osoba bezrobotna. Organy obu instancji trafnie uznały, że w tym dniu B. Ż. spełniała warunki nabycia statusu osoby bezrobotnej, bowiem była osobą niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia, nie uczącą się w szkole w systemie dziennym. Prawidłowe było również stwierdzenie organów, że strona skarżąca nie spełnia warunków nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnego, gdyż w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji, tj. od dnia 01.05.2019 r. do dnia 01.11.2020 r. nie udokumentowała okresu uprawniającego do jego nabycia. Z akt sprawy wynika, iż B. Ż. w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji, tj. od dnia 01.05.2019 r. do dnia 01.11.2020 r.:

- od dnia 01.10.2017 r. do dnia 31.05.2020 r. była zatrudniona w Domu Dziecka dla Małych Dzieci w [...] w wymiarze 1/2 etatu,

- od dnia 01.06.2020 r. do dnia 22.10.2020 r. pobierała zasiłek chorobowy.

Skarżąca nie przedstawiła żadnych innych dokumentów potwierdzających okres uprawniający do zasiłku dla bezrobotnego. Z zebranych dokumentów wynika ponadto, że w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji, tj. od 01.05.2019 r. do 01.11.2020 r., w których skarżąca była zatrudniona w Domu Dziecka dla Małych Dzieci w [...] w wymiarze 1/2 etatu, w każdym miesiącu pracy podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota niższa, niż minimalne wynagrodzenie za pracę, tj. kwota 1560,00 zł brutto. Ponadto podstawa wymiaru zasiłku chorobowego pobieranego po ustaniu zatrudnienia, tj. od 01.06.2020 r. do 22.10.2020 r. była niższa od kwoty minimalnego wynagrodzenia za pracę.

Wyjaśnić również należy, że zgodnie z art. 2 pkt 12 a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, minimalne wynagrodzenie za pracę oznacza to kwotę minimalnego wynagrodzenia za pracę pracowników przysługującą za pracę w pełnym miesięcznym wymiarze czasu pracy ogłaszaną na podstawie ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz. U. z 2018 r. poz. 2177 oraz z 2019 r. poz. 1564). Organ prawidłowo ustalił, że w okresie od 01.01.2019 r. do 31.12.2019 r. minimalne wynagrodzenie za pracę wynosiło 2250 zł (Dz. U. z 2018 r., poz. 1794), zaś od 01.01.2020 r. wynosi 2600 zł (Dz. U. z 2019 r., poz. 1778).

Brak było zatem podstaw do zastosowania zasady wynikającej z art. 8 ust. 1 tejże ustawy. Przepis ten stanowi, że jeżeli pracownik jest zatrudniony w niepełnym wymiarze czasu pracy, wysokość minimalnego wynagrodzenia ustala się w kwocie proporcjonalnej do liczby godzin przypadającej do przepracowania przez pracownika w danym miesiącu, biorąc za podstawę wysokość minimalnego wynagrodzenia ustalonego na podstawie niniejszej ustawy.

Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd prawny wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 października 2009 r. sygn. akt I OSK 330/09, że zawarte w art. 71 ust. 2 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy określenie "minimalne wynagrodzenie za pracę" należy rozumieć jako kwotę określoną w art. 4 ust. 1 w związku z art. 2 ustawy o minimalnym wynagrodzeniu. Oznacza ono wynagrodzenie, jakie pracownik zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy, w danym roku kalendarzowym powinien otrzymać. Za tego rodzaju rozumieniem omawianego przepisu przemawia także jego redakcja, gdyż istotnie, na co zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 7 września 2006 r. sygn. akt I OSK 333/06, ustawodawca posługując się w tym przypadku zwrotem "osiągał", wskazał jednoznacznie na wynagrodzenie faktyczne otrzymywane przez pracownika, a nie takie, które mógł on otrzymywać, będąc zatrudniony w innym wymiarze czasu pracy.

Sąd podziela również stanowisko zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z 9 listopada 2006 r. (sygn. akt II SA/Op 509/06 – orzeczenie publ. w Internecie pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/), zgodnie z którym celem regulacji wprowadzającej wymóg uzyskiwania wynagrodzenia w określonej wysokości nie mogło być stworzenie możliwości uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych osobom, które uzyskują wynagrodzenie proporcjonalne do wymiaru czasu pracy, liczone na podstawie art. 8 ustawy o minimalnym wynagrodzeniu. W praktyce bowiem każde wynagrodzenie osób zatrudnionych przez pracodawcę stosującego się do powszechnie obowiązujących przepisów prawa pracy, w tym także zatrudnienie w minimalnym wymiarze czasu pracy, rodziłoby uprawnienie do zasiłku dla bezrobotnych, gdyż byłoby ono pochodną umownie przyjętego wymiaru czasu pracy i wyliczenia dokonanego na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy o minimalnym wynagrodzeniu (por. także wyrok NSA z 25 stycznia 2017 r., I OSK 400/16, Lex numer 2231509).

W powyższych okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy organ słusznie stwierdził, że skarżąca nie wykazała, że w okresie 18 miesięcy przed zarejestrowaniem się w powiatowym urzędzie pracy była zatrudniona i osiągała wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105 ustawy bądź pobierała po ustaniu zatrudnienia zasiłek chorobowy, którego podstawę stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę.

Podsumowując, zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zdaniem Sądu, postępowanie zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w sposób umożliwiający stronie skarżącej udział w czynnościach organów, materiał dowodowy został zebrany w sposób umożliwiający jego szczegółową ocenę i odniesienie się do przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach runku pracy. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji są rzeczowe, szczegółowe i zrozumiałe.

Sąd nie stwierdził ponadto żadnego innego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, ani też naruszenia przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

R.T-M.