Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 755/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2022-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 17
journal: Dz.U. 2020 poz 111
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie: Asesor WSA Wojciech Wycichowski Asesor WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 15 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi G. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 18 lipca 2022 r. nr SKO Gd/2401/22 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

Skarga G. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 18 lipca 2022 r., nr SKO Gd/2401/22, wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

W dniu 31 sierpnia 2021 r. skarżąca złożyła do Wójta Gminy Somonino wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką sprawowaną nad niepełnosprawną matką, G. P.

Wójt Gminy Somonino decyzją z dnia 31 marca 2022 r. odmówił przyznania wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego. Organ wskazał, że z orzeczenia nr [...] z dnia 13.07.2021 r. wynika, iż G. P. zalicza się do znacznego stopnia niepełnosprawności od 5 lipca 2021 r., natomiast dokument nie określa od kiedy niepełnosprawność ta istnieje, widnieje jedynie zapis, że nie da się ustalić powstania niepełnosprawności. Orzeczenie wydane jest na stałe. Z orzeczenia wynika nadto, że G. P. wymaga konieczności zaopatrzenia w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze oraz pomoce techniczne, ułatwiające funkcjonowanie danej osoby oraz wymaga korzystania z systemu środowiskowego wsparcia w samodzielnej egzystencji, przez co rozumie się korzystanie z usług socjalnych, opiekuńczych, terapeutycznych i rehabilitacyjnych świadczonych przez sieć instytucji pomocy społecznej, organizacje pozarządowe oraz inne placówki, wymaga również konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji.

Z akt sprawy wynika, że G. P. jest wdową, posiada troje dzieci: M. (emeryt, pracuje na własnym gospodarstwie rolnym), E. (pracuje zawodowo) oraz G. (sprawuje opiekę nad matką). Rodzeństwo skarżącej nie jest w stanie zapewnić matce wymaganej całodobowej opieki.

Z wywiadu środowiskowego przeprowadzonego przez pracownika socjalnego w dniu 22 września 2021 r. wynika, że G. P. nie ma orientacji w czasie i przestrzeni, nie wie jaki mamy rok, cierpi na postępujące otępienie naczyniowe, ma problem ze wzrokiem, a w bieżącym roku doznała zwichnięcia prawego barku, po czym prawa ręka nie wróciła do pełnej sprawności. G. P. wymaga nieustannego wsparcia osób drugich, nie chodzi samodzielnie, wymaga asekuracji podczas przemieszczania się, wymaga pomocy w czynnościach dnia codziennego takich jak: wstawanie z łóżka, ubieranie, utrzymanie higieny osobistej oraz załatwianie potrzeb fizjologicznych, spożywanie posiłków, podawanie leków. Kobiety ani na chwilę nie można pozostawić bez nadzoru, ponieważ nie potrafi ocenić zagrożenia i podejmuje działania zagrażające własnemu bezpieczeństwu. G. P. zapewnia matce G. pełną wymaganą pomoc i opiekę. Zakres obowiązków względem matki uniemożliwia G. P. podjęcie jakiejkolwiek pracy.

Natomiast w wywiadzie środowiskowym przeprowadzonym w dniu 25 marca 2022r. ustalono dodatkowo, że jedyna czynność, którą G. P. wykonuje samodzielnie, ale pod nadzorem opiekuna, to spożywanie posiłków. Wymaga pomocy we wszelkich pozostałych czynnościach. Rano córka sprawująca opiekę pomaga jej wstać z łóżka, wykonuje poranną toaletę i ubiera, następnie w ciągu dnia córka G. przygotowuje i podaje matce wszystkie posiłki, przy czym musi nadzorować ich spożywanie, podaje matce wszystkie leki i dopilnowuje, aby mama je przyjęła. Wieczorem wykonuje toaletę i kładzie matkę spać. G. P. nie porusza się samodzielnie, z uwagi na zwyrodnienia kończyn dolnych wymaga asekuracji podczas przemieszczania się nie tylko poza domem, ale również w pomieszczeniach domowych. Każda podejmowana próba samodzielnego chodzenia - bez pomocy opiekuna - kończy się upadkiem. Wobec powyższego G. P. nawet na chwilę nie może spuścić matki z oczu. Opiekę nad panią G. porównać można do opieki nad małym dzieckiem. Stałą, całodobową opiekę nad matką sprawuje jej córka G. P., która jest panną i nie ma nikogo pod opieką. Kobiety zamieszkują wspólnie. G. P. ostatnio pracowała do 13 czerwca 2019 r. Zrezygnowała z pracy, aby zająć się schorowaną matką. Zarejestrowała się jako bezrobotna w PUP w Kartuzach i pobrała zasiłek dla bezrobotnych. Po upływie okresu pobierania zasiłku nadal pozostaje zarejestrowana jako bezrobotna, bo potrzebuje tytułu podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu. Wszelkie propozycje podjęcia zatrudnienia oferowane przez PUP w Kartuzach G. P. zmuszona jest odrzucać, bo nie ma alternatywnej formy opieki dla matki podczas swojej nieobecności w domu.

Zdaniem organu I instancji, materiał dowodowy wskazuje, ze G. P. zrezygnowała z pracy zarobkowej i nie podejmuje zatrudnienia ani innej pracy zarobkowej w związku ze sprawowaniem stałej opieki nad niepełnosprawną i schorowaną matką. Do dnia 13 czerwca 2019 r. pracowała, jednak z uwagi na pogorszenie się stanu zdrowia matki G. zrezygnowała z dalszego zatrudnienia. W ocenie organu G. P. spełnia przesłanki niezbędne do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, bowiem jest osobą na której zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, a ponadto zrezygnowała z zatrudnienia i nie podejmuje pracy zarobkowej w celu sprawowania permanentnej opieki nad niepełnosprawną matką. Niemniej jednak przyznanie wnioskowanego świadczenia jest niemożliwe ze względu na regulację zawartą w art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (aktualny tekst jednolity Dz.U. 2022r., poz. 615), zwanej dalej ustawą, tj. z uwagi na niespełnienie warunku dotyczącego momentu powstania niepełnosprawności.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku decyzją z dnia 18 lipca 2022 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Kolegium nie zgodziło się z organem pierwszej instancji w kwestii zaistnienia negatywnej przesłanki z art. 17 ust. 1b ustawy, wskazując, że nie jest dopuszczalne oparcie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na tej części przepisu art. 17 ust. 1b ustawy, która została przez Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13 uznana za niezgodną z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP.

Dalej Kolegium wskazało, że przesłanką konieczną nabycia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego jest istnienie związku przyczynowego pomiędzy koniecznością sprawowania opieki a rezygnacją zatrudnienia, o którym mowa w art. 17 ust. 1 ustawy. Z włączonych do akt sprawy organu I instancji świadectw pracy i umowy o pracę wynika, że skarżąca była aktywna zawodowo od 1981r. do 13 czerwca 2019 r. Umowa o pracę w ostatnim miejscu zatrudnienia została rozwiązana w związku z upływem okresu na jaki była zawarta. To oznacza, że skarżąca była już nieaktywna zawodowo na dwa lata przed ustaleniem znacznego stopnia niepełnosprawności u jej matki (5 lipca 2021 r.), a rozwiązanie ostatniego stosunku pracy w dniu 13 czerwca 2019 r. w żaden sposób nie łączyło się z koniecznością podjęcia nad nią opieki. Jednocześnie należy zauważyć, że od dnia zakończenia tego zatrudnienia skarżąca nie podejmowała żadnych kroków w celu podjęcia pracy zawodowej.

W niniejszej sprawie aktywność zawodowa skarżącej niewątpliwie ustała na długo przed ustaleniem znacznego stopnia niepełnosprawności jej matki. To oznacza, że skarżąca nie spełnia warunków uprawniających do nabycia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, określonych przepisami art. 17 ust.1 ustawy.

Ponadto skarżąca nie jest jedyną osobą zobowiązaną do alimentacji wobec matki. Zważywszy bowiem, że poza skarżącą G. P. ma jeszcze dwoje dorosłych dzieci, córkę E.K., opiekującą się matką przez dwa dni w miesiącu i syna M. P., który jest emerytem i mieszka w tym samym domu co matka i siostra G. P., to nie sposób pominąć także tego aspektu sprawy. Zdaniem Kolegium zapewnienie pomocy niepełnosprawnej G. P. nie musi polegać wyłącznie na osobistych staraniach wszystkich zobowiązanych do alimentacji. Może to być także pomoc finansowa zmierzająca do zapewnienia odpłatnej, specjalistycznej pomocy osobie niepełnosprawnej, która to pomoc umożliwi odciążenie tylko jednej spośród osób zobowiązanych do alimentacji i pozwali na nieangażowanie w tę pomoc środków publicznych.

W tym stanie rzeczy Kolegium, pomimo że powodem odmowy przyznania Skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego przez organ I instancji było niespełnienie warunków wynikających z art. 17 ust. 1b ustawy, uznało, że zaskarżona decyzja co do zasady jest słuszna i utrzymało ją w mocy.

G. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na powyższą decyzję. W skardze podkreśliła, że zamieszkuje wraz z matką, która jest całkowicie niesamodzielna i sprawuje stałą, całodobową opiekę nad nią. Podniosła również, że rezygnując z zatrudnienia dla opieki nad mamą nie miała pojęcia, że istnieją świadczenia przyznawane w związku z rezygnacją z zatrudnienia czy niepodejmowaniem pracy w związku z opieką nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. Dowiedziała się tego od doradcy zawodowego z Powiatowego Urzędu Pracy w Kartuzach w czerwcu 2021 r., kiedy odrzucała kolejną propozycję pracy z uwagi na konieczność sprawowania opieki nad mamą. Pracownik Urzędu Pracy pokierował ją wówczas do Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Somoninie, gdzie miała ubiegać się o świadczenie z tytułu opieki nad niepełnosprawną matką, gdyż z tego powodu nie była zdolna do aktywizacji zawodowej. Mama, mimo iż wówczas już od około 2 lat wymagała stałej opieki i pomocy osoby drugiej, nie posiadała orzeczenia o niepełnosprawności. Wobec powyższego pracownik socjalny GOPS w Somoninie pomógł uzyskać dla mamy orzeczenie o jej niepełnosprawności z Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Kartuzach. Skarżąca podkreśliła, że zarówno według niej, jak i w ocenie pracowników GOPS Somonino i PUP Kartuzy, spełnia przesłanki określone w art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych warunkujące przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 329, dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Ponadto zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, zatem uwzględnia w granicach danej sprawy wszelkie naruszenia prawa a także przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie niezależnie od zarzutów i wniosków podniesionych w treści skargi.

Dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia w oparciu o wyżej wskazane kryteria Sąd stwierdził, że złożona skarga zasługuje na uwzględnienie.

Sąd w pełni aprobuje stanowisko organu II instancji zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odnośnie stosowania przesłanki z art. 17 ust. 1b ustawy w stosunku do opiekunów dorosłych osób niepełnosprawnych których niepełnosprawność powstała po ukończeniu 18 roku życia. Znajduje ono bowiem oparcie w treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego K 38/13 oraz w ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych.

Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje:

1) matce albo ojcu,

2) opiekunowi faktycznemu dziecka,

3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej,

4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności

- jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 maja 2015 r., sygn. akt I OSK 2820/13, wskazał, że z art. 17 ust. 1 ustawy wynika, iż podstawową przesłanką, jaką musi spełnić osoba ubiegająca się o świadczenie pielęgnacyjne, należąca do kręgu osób zobowiązanych do alimentacji, jest rezygnacja z pracy zarobkowej spowodowana koniecznością sprawowania permanentnej opieki nad osobą bliską o określonym stopniu niepełnosprawności. Przy czym rezygnację z czegokolwiek należy rozumieć nie tylko jako zaprzestanie konkretnego działania, ale także jako jego niepodejmowanie z uwagi na wystąpienie przeszkody uniemożliwiającej to działanie. Wykładnia omawianego pojęcia musi się więc odbywać przez pryzmat celu jakiemu służą świadczenia opiekuńcze, którym jest zrekompensowanie osobom wymagającym opieki i osobom tę opiekę sprawującym, utraconego zarobku i wydatków związanych z koniecznością zapewnienia tej opieki. Z punktu widzenia celu tego świadczenia, nie jest zatem istotne czy nastąpiła rezygnacja z zatrudnienia czy rezygnacja z podjęcia zatrudnienia. Istotne jest natomiast to, czy zarówno w jednym, jak i w drugim przypadku istnieje bezpośredni związek ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawną osobą (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 28 maja 2020 r., sygn. akt III SA/Gd 408/20).

W sprawie nie jest sporne, że na skarżącej ciąży obowiązek alimentacyjny wobec matki oraz że matka skarżącej posiada orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności. Nie jest też kwestionowane, że matka skarżącej jest osobą bardzo schorowaną i zakres opieki, jakiej wymaga, jest tak znaczny, że wyklucza możliwość podjęcia zatrudnienia przez osobę sprawującą tę opiekę. Potwierdza to szeroki materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy. Zwraca uwagę wyjątkowa szczegółowość przeprowadzonych w sprawie dwóch wywiadów środowiskowych wskazująca, że pracownik socjalny je sporządzający ma stały wgląd w sytuację rodziny i dużą wiedzę dotyczącą sprawowanej przez skarżącą nad matką opieki. Jego wnioski, że opieka nad G. P. wymaga stałej 24-godzinnej obecności opiekuna, ponieważ nie może ona nawet na chwilę pozostać bez nadzoru i opieki oraz że G. P. całe swoje życie podporządkowała opiece nad niepełnosprawną matką rezygnując w istocie z życia prywatnego, zostały szczegółowo i wyczerpująco uzasadnione. Nie zostały one w istocie przez Kolegium podważone.

Zdaniem jednak Kolegium, brak jest związku przyczynowego pomiędzy rezygnacją przez skarżącą z zatrudnienia i jego niepodejmowaniem a sprawowaniem opieki nad matką, mimo jej znacznego zakresu. Kolegium bowiem stoi na stanowisku, że rezygnacja przez skarżącą z zatrudnienia nie miała związku ze sprawowaniem tej opieki ze względu na brak korelacji czasowej. Ponadto argumentuje, że pomoc pozostałych dzieci G. P., również zobowiązanych do alimentacji wobec matki, pozwoliłaby skarżącej na podjęcie zatrudnienia. W ocenie Sądu ze stanowiskiem tym nie można się zgodzić.

Przede wszystkim ocena Kolegium, że brak jest korelacji czasowej pomiędzy rezygnacją przez skarżącą z pracy w czerwcu 2019 r. a podjęciem się przez nią opieki nad matką jest oceną dowolną, dokonaną w oderwaniu od materiału dowodowego sprawy. W wywiadzie środowiskowym bowiem pracownik socjalny opisał okoliczności związane z rezygnacją przez skarżącą z zatrudnienia. Wynika z nich, że rezygnując z zatrudnienia dla opieki nad mamą skarżąca nie wiedziała, że może ubiegać się o świadczenie pielęgnacyjne, dowiedziała się tego od doradcy zawodowego z Powiatowego Urzędu Pracy, który pokierował ją do Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej. Pracownik socjalny z kolei pomógł skarżącej w uzyskaniu dla matki orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności w celu umożliwienia jej ubiegania się o świadczenie pielęgnacyjne. Z wywiadu środowiskowego wynika jasno przekonanie pracownika socjalnego, że skarżąca spełnia przesłanki do uzyskania tego świadczenia. Okoliczności tych Kolegium nie wzięło pod uwagę, a w sposób istotny podważają one wnioski, do jakich organ doszedł. Kolegium naruszyło tym samym art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2022r., poz. 2000), dalej "k.p.a.", nie oceniając całego materiału dowodowego sprawy i uznając, w całkowitym oderwaniu od niespornych wszak ustaleń faktycznych i wniosków pracownika socjalnego zwartych w wywiadach środowiskowych, że brak jest związku przyczynowego pomiędzy rezygnacją przez skarżącą z zatrudnienia i jego niepodejmowaniem a sprawowaną przez nią opieką nad matką. W istocie w sprawie tej istnienie tego związku również czasowego jest oczywiste, wynika wprost ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji.

Niezależnie od powyższego należy wskazać, że ustawa na równi traktuje rezygnację z zatrudnienia jak i jego niepodejmowanie. Istotny jest zatem stan faktyczny z daty złożenia wniosku. W wyroku z dnia 23 listopada 2021 r. sygn. akt I OSK 786/21 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że przesłanką świadczenia pielęgnacyjnego jest niepozostawanie w zatrudnieniu osoby zdolnej do pracy, bez względu na okoliczności tego stanu rzeczy. Z tego też powodu organ pomocowy nie ma prawa ustalać przyczyn braku zatrudnienia osoby ubiegającej się o świadczenie pielęgnacyjne. Organ jest jedynie zobowiązany do ustalenia, czy osoba taka jest zdolna do pracy i czy wyłączną przyczyną rezygnacji z zatrudnienia jest konieczność sprawowania opieki. Opieka ta musi stanowić oczywistą przeszkodę do wykonywania pracy zawodowej, a więc powodować faktyczny brak możliwości podjęcia zatrudnienia lub prowadzić do rezygnacji z zatrudnienia w celu jej sprawowania.

Niewątpliwie związek między rezygnacją bądź niepodejmowaniem zatrudnienia a sprawowaną opieką musi być bezpośredni i ścisły. Przeprowadzone w toku niniejszego postępowania dowody wyraźnie wskazują, że rezygnacja przez skarżącą z pracy w czerwcu 2019 r. i jak i aktualnie niepodejmowanie przez nią zatrudnienia ma ścisły związek z opieką sprawowaną nad matką. Matka skarżącej jest osobą bardzo schorowaną, wymaga instruktażu, pomocy i kontroli przy wszystkich czynnościach. Jak odnotował pracownik socjalny w wywiadzie środowiskowym "opieka nad p. G. P. wymaga stałej 24-godzinnej obecności opiekuna, ponieważ ww. nie może nawet na chwilę pozostać bez nadzoru i opieki. Pani G. P., po rezygnacji z zatrudnienia, całe swoje życie podporządkowała opiece nad niepełnosprawną matką. Ww. nie ma żadnego życia prywatnego, ponieważ każdą chwilę poświęca matce". Niewątpliwie zatem sprawowana przez skarżącą opieka stanowi przeszkodę do podjęcia przez nią zatrudnienia. Z akt sprawy nie wynika także, aby istniały inne obiektywne przeszkody, np. zdrowotne, które uniemożliwiałyby skarżącej podjęcie zatrudnienia.

W konsekwencji Sąd uznał, że organ dokonał oczywiście wadliwej oceny materiału dowodowego wydając decyzję naruszającą zarówno przepisy prawa materialnego, jak i przepisy postępowania administracyjnego. Uchybienie organu polega przede wszystkim na niewłaściwej ocenie związku przyczynowo–skutkowego pomiędzy niepodejmowaniem przez skarżącą zatrudnienia a opieką sprawowaną przez nią nad matką. Związek taki bowiem niewątpliwie istnieje, do którego to wniosku prowadzi prawidłowa i kompleksowa ocena materiału dowodowego w świetle prawidłowo zinterpretowanej normy art. 17 ust. 1 ustawy.

Nie można też zgodzić z Kolegium, że skoro istnieją także inne osoby zobowiązane alimentacyjnie wobec G. P. (rodzeństwo skarżącej), to uniemożliwia to przychylenie się do wniosku skarżącej. Okoliczność bowiem, że kilka osób ma obowiązek alimentacyjny wobec osoby niepełnosprawnej jest dla sprawy obojętna. Liczy się tylko to, czy osoba występująca w wnioskiem o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego spełnia wszystkie pozytywne przesłanki przyznania tego świadczenia i nie zachodzą w jej wypadku przesłanki negatywne. Jeżeli taka sytuacja występuje, to bez znaczenia pozostaje kwestia związana z innymi potencjalnie uprawnionymi osobami.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję, uznając to za wystarczające do ponownego, właściwego załatwienia sprawy. Kolegium posiada bowiem kompetencje merytoryczno-reformacyjne umożliwiające wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, zgodnego z wiążącą oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w niniejszym wyroku.

Rzeczą organu, przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, będzie ocena wniosku skarżącej z uwzględnieniem wyrażonego przez Sąd stanowiska, którym organy są związane na podstawie art. 153 p.p.s.a.

Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a, zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie ustawowym nie zażąda przeprowadzenia rozprawy.

Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Internetowej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).