Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1396/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-10-04 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ: Minister Środowiska

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Karolina Kisielewicz – Malec po rozpoznaniu w dniu 4 października 2007 r. sprawy ze skargi A.Z. na postanowienie Ministra Środowiska z dnia (...) marca 2007 r., nr (...) w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie uzgadniające projekt decyzji o warunkach zabudowy postanawia: 1) przyznać skarżącemu prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, 2) przyznać skarżącemu prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata.


UZASADNIENIE

A.Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Środowiska z dnia (...) marca 2007 r., nr (...) w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie uzgadniające projekt decyzji o warunkach zabudowy. Skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu w wysokości 100 zł od przedmiotowej skargi.

W terminie do uiszczenia wpisu złożył na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, domagając się zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Z oświadczenia

o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że wnioskodawca jest osobą samotną, jest współwłaścicielem nieruchomości o pow. 650 m², właścicielem mieszkania o pow. 65 m², nieruchomości rolnej o pow. 0,60 ha, ponadto posiada magazyny i garaże jako – jak to określił – pozostałość spadku. z oświadczenia wynika, że nie posiada zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. Jako jedyne źródło dochodu wskazał emeryturę w kwocie 863 zł brutto, co potwierdza dołączona do formularza kserokopia przekazu pocztowego świadczenia. Ponadto wnioskodawca oświadczył, że emerytura jest scedowana na rzecz banku na pokrycie zaciągniętego kredytu. Kredyt ten został zaciągnięty w związku z remontem nieruchomości.

Rozpoznając wniosek skarżącego należy stwierdzić, że zasługuje on na uwzględnienie.

Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby.

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Mając na względzie sytuację skarżącego opisaną we wniosku o prawo pomocy uznano, że skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Trudna sytuacja materialna skarżącego daje podstawę przypuszczać, iż skarżący nie jest w stanie uiścić kosztów sądowych oraz kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika z własnych środków, zatem istnieją przesłanki do przyznania mu prawa pomocy w zakresie całkowitym. Przede wszystkim, mając na uwadze, że – jak wynika z oświadczenia skarżącego – jedynym źródłem dochodu jest emerytura w wysokości 873 zł brutto oraz fakt zadłużenia skarżącego w banku, należało uznać, ze wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym zasługuje na uwzględnienie, gdyż skarżący wykazał, że spełnia przesłanki, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W świetle powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1, art. 254 § 1 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 wyżej cytowanej ustawy, należało postanowić jak w sentencji