Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 601/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2010-08-18 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: *Przyznano pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu koszty nieopłaconej pomocy prawnej
Powołane przepisy: article: art. 250
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata K. H. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi E. B. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia .... w przedmiocie odmowy umorzenia zależności z tytułu zaległych składek postanawia: przyznać pełnomocnikowi adw. K. H. wynagrodzenie tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej na zasadzie prawa pomocy, w kwocie 236,60 (słownie: dwieście trzydzieści sześć 60/100) złotych.


UZASADNIENIE

Po wyroku z dnia 2 kwietnia 2009 r. oddalającym skargę, postanowieniem z dnia 1 grudnia 2009 r., przyznano skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym, obejmującym ustanowienie adwokata. Na tej podstawie, po wystąpieniu do Okręgowej Rady Adwokackiej we W., na ich pełnomocnika został wyznaczony adwokat K.H., któremu skarżąca udzieliła odpowiedniego pełnomocnictwa. Pełnomocnik, po zapoznaniu się z aktami sprawy, wniósł w terminie skargę kasacyjną, a następnie wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej. Jednocześnie oświadczył, że koszty te nie zostały opłacone.

Mając na uwadze powyższe, należy wskazać, ze zgodnie z art. 250 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wyznaczony profesjonalny pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

Stosownie do treści § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej, adwokatowi, który nie prowadził sprawy w pierwszej instancji, przysługuje wynagrodzenie w wysokości 75 % stawki minimalnej, określonej w § 18 ust. 1 pkt 1 powyższego rozporządzenia, jednak nie mniej niż 120 zł. Stawkę minimalną w przedmiotowej sprawie określa § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c/ i wynosi ona 240 zł.

W związku z powyższym wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi należy przyznać za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynagrodzenie w wysokości 180 zł, które podlega podwyższeniu o kwotę podatku od towarów i usług – 39,60 zł, na podstawie § 2 ust. 3 powoływanego rozporządzenia.

Do kwoty wynagrodzenia należy doliczyć opłatę skarbową od złożonego pełnomocnictwa w wysokości 17 zł, tytułem zwrotu udokumentowanych wydatków, na podstawie § 19 pkt 2 rozporządzenia, który stanowi, że koszty nieopłaconej pomocy prawnej obejmują (poza wynagrodzeniem ustalonym na podstawie przepisów rozporządzenia – pkt 1) niezbędne udokumentowane wydatki. Wyjaśnienia wymaga, że wnoszący o zasądzenie kosztów takiego wydatku nie udokumentował. Niemniej, zgodnie z przepisami ustawowymi regulującymi tę opłatę, Sąd zobligowany był zgłosić właściwemu organowi podatkowemu brak opłaty skarbowej, co zostało stosownie udokumentowane w aktach sprawy. W rezultacie wydatek ten niewątpliwie był lub będzie przez adwokata z urzędu poniesiony.

Wobec powyższego, na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ustawy procesowej, postanowiono jak w sentencji.