Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 372/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2011-07-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 71, art. 80
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
article: § 3 ust. 1pkt 44 i 73
journal: Dz.U. 2004 nr 257 poz 2573
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r.w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na  środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na  środowisko

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędziowie Sędzia WSA Ireneusz Fornalik (spr.) Sędzia WSA Joanna Brzezińska Protokolant referent - stażysta Malwina Tomiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lipca 2011 r. sprawy ze skargi R.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] stycznia 2011r., nr [...], wydaną na podstawie art. 71 ust. 2, art. 75 ust. 1 pkt 4 oraz art. 82 i art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r., Nr 199, poz. 1227, ze zm.), w związku z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r., Nr 213, póz. 1397, ze zm.) oraz art. 104 k.p.a., Wójt Gminy odmówił R.K. określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie biogazowni rolniczej o mocy 1,2 MW na działce o nr ewid. [...].

W uzasadnieniu organ l instancji przytoczył treść przepisów stanowiących podstawę prawną orzeczenia oraz wskazał, że planowane przez wnioskodawcę przedsięwzięcie należy do kategorii przedsięwzięć, o których mowa w art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko. Następnie omówił przeprowadzone w sprawie poszczególne czynności oraz wskazał, że dla terenu obejmującego działkę nr ew. [...] został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (uchwała Nr XXII/178/2001 Rady Gminy z dnia [...] lutego 2001 r.). Zgodnie z ustaleniami planu działka oznaczona jest symbolem UX -tereny obiektów i urządzeń związanych z funkcją drobnej wytwórczości. Zgodnie z ustaleniami planu tereny te są przeznaczone pod obiekty i urządzenia służące głównie celom lokalizacji funkcji drobnej wytwórczości. Na terenach tych dopuszcza się lokalizowanie m. in. obiektów i urządzeń pomocniczych służących zaopatrzeniu terenów budowlanych w elektryczność, wodę, gaz, urządzeń odprowadzających ścieki, nawet jeśli w planie zagospodarowania przestrzennego nie są przewidziane na te cele odpowiednie powierzchnie. Jednakże dopuszcza się je pod warunkiem nie powodowania uciążliwości mogącej ograniczyć funkcję podstawową. Zdaniem Wójta Gminy planowanej biogazowni rolniczej o mocy 1,2 MW nie można zaliczyć do urządzeń pomocniczych służących zaopatrywaniu terenów budowlanych w elektryczność, wodę czy też inne media. Urządzenia pomocnicze to takie, które umożliwiają przekazanie tych mediów ze źródła ich wytwarzania. Ze względu, iż biogazownia to instalacja wykorzystująca w procesie produkcji biogazu biomasę pochodzenia rolniczego, a uzyskany biogaz może być wykorzystywany do produkcji energii cieplnej, elektrycznej, produkcji biopaliw lub przesyłany bezpośrednio do sieci gazowych, należy biogazownie rolnicze zaliczyć do funkcji podstawowej, a nie pomocniczej.

W związku z powyższym, w ocenie organu, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego powinien jednoznaczne wskazywać możliwości lokalizacji na danym terenie biogazowni rolniczej. Wobec tego, że biogazowni nie można zakwalifikować do działalności związanej z drobną wytwórczością, planowane przedsięwzięcie jest sprzeczne z ustaleniami obowiązującego planu.

Do decyzji organ załączył "Charakterystykę planowanego przedsięwzięcia zgodnie z art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r., Nr 199, póz. 1227, ze zm.)".

Odwołanie od decyzji organu l instancji złożył R.K., domagając się uchylenia jej w całości oraz orzeczenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze co do istoty sprawy i wydania decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania realizacji planowanego przedsięwzięcia. W odwołaniu skarżący zarzucił organowi naruszenie:

1) prawa procesowego, tj. art. 8, art. 9, art. 10 § 1 k.p.a. poprzez brak przeprowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie do organów Państwa i brak umożliwienia mu realizacji inwestycji ze względu na pozaprawne kryteria odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, oraz art. 28 k.p.a. poprzez nadanie charakteru strony osobom "anonimowym", których nazwiska ani tym bardziej interes prawny i faktyczny nie zostały wskazane w uzasadnieniu decyzji,

2) prawa materialnego, tj.:

- art. 5, art. 74 ust. 1 i art. 74 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez brak kierowania się zasadą zrównoważonego rozwoju, brak uwzględnienia wymogu zapewnienia bezpieczeństwa ekologicznego współczesnemu i przyszłym pokoleniom mieszkańców oraz danie priorytetu bliżej niezdefiniowanym interesom mieszkańców gminy nad względami ochrony środowiska i prawem do uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, która powinna być wydana, jeśli nie zachodzi przesłanka wykluczająca z art. 81 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,

- art. 80 ust. 2 ustawy poprzez błędne przyjęcie, że lokalizacja przedsięwzięcia jest sprzeczna z MPZP Gminy. Obowiązująca ustawa o planowaniu przestrzennym ani prawo energetyczne nie przesądzają, że biogazownie wymagają zapisu w MPZP w kategorii gospodarka odpadami i /lub elektrownia biogazowa.

* art. 20 ustawy o drogach publicznych poprzez przekroczenie zakresu

dopuszczalnej prewencji z pkt 12 przywołanego artykułu, stwierdzając, że pojazdy inwestora dowożące gnojowicę na warunkach uzgodnionych z Regionalną Dyrekcją Ochrony Środowiska zwiększą natężenie ruchu.

* art. 81 ust. 2 o udostępnianiu informacji o środowisku poprzez jego błędne niezastosowanie w sprawie niniejszej i uznanie, że ochrona interesów mieszkańców upoważnia do wydania decyzji odmownej o środowiskowych uwarunkowaniach z rażącym naruszeniem prawa.

Po rozpoznaniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] marca 2011r., nr [...], w punkcie 1 uchyliło zaskarżoną decyzję w całości, a w punkcie 2 odmówiło określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie biogazowni rolniczej o mocy 1,2 MW na działce o numerze ewidencyjnym [...].

Uzasadniając swoje stanowisko wyrażone w punkcie 2 decyzji organ odwoławczy podzielił stanowisko organu l instancji co do konieczności uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz co do niezgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla działki nr [...], na której miałaby zostać zrealizowana planowana inwestycja. Stwierdził, że brak zgodności z planem miejscowym stanowi wystarczającą przesłankę do odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Uchylając natomiast zaskarżoną decyzję organu l instancji Kolegium wskazało, że nie znajduje oparcia w przepisach prawa dołączenie do decyzji o odmowie wydania decyzji o środowiskowych.uwarunkowaniach załącznika "Charakterystyka planowanego przedsięwzięcia...", które to przedsięwzięcie wobec decyzji odmownej - nie może zostać w danym miejscu i we wskazanym w załączniku zakresie zrealizowane.

Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego złożył pełnomocnik R.K., w której wniósł o uchylenie decyzji w punkcie 2, zarzucając organowi:

* naruszenie § 6 pkt 1 lit. c oraz § 9 i § 11 uchwały nr XXII/178/2001 Rady Gminy z dnia [...] lutego 2001r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy w obrębie miejscowości [...] (Dz. Urz. Woj. Nr 23 poz. 260) poprzez niewłaściwą jego interpretację oraz błędną wy kład nie definicji pojęcia drobnej wytwórczości,

* obrazę zasad ogólnych postępowania administracyjnego, tj. art. 7 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie,

* art. 8. k.p.a. poprzez jego niezastosowanie,

* obrazę art. 77 k.p.a., art. 77 § 1 poprzez jego niezastosowanie.

Pełnomocnik podniósł, że z treści § 9 ust. 2 pkt 4 w/w uchwały wynika, iż na terenach drobnej wytwórczości dopuszcza się lokalizowanie obiektów służących zaopatrzeniu terenów budowlanych w elektryczność. Tym samym wbrew stanowisku organu miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (PZP) dopuszcza lokalizowanie obiektów drobnej wytwórczości służących zaopatrzeniu terenów budowanych w elektryczność, a takim obiektem niewątpliwie będzie zawnioskowana biogazownia. Organ II instancji nie zwrócił również uwagi na fakt, iż plan zagospodarowania przestrzennego stwierdza, że funkcja drobnej wytwórczości jest funkcją podstawową, ale nie jedyną dopuszczaną na terenach oznaczonych symbolem UX. Na przedmiotowym terenie dopuszcza się również lokalizowanie obiektów i urządzeń pomocniczych służących zaopatrzeniu w elektryczność i inne media nawet jeśli w PZP nie są przewidziane na ten cel odpowiednie powierzchnie. W tym zakresie, zdaniem pełnomocnika, całkowicie nieuprawnionym jest twierdzenie organu, iż lokalizacja przedmiotowego przedsięwzięcia byłaby wyraźnie sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wadliwie dokonało wykładni pojęcia drobnej wytwórczości stwierdzając, że funkcja drobnej wytwórczości to "z pewnością" pozarolnicza działalność gospodarcza na niewielką skalę związana z rynkiem lokalnym o niewielkiej kapitałochłonności nieskomplikowanych metodach i technologiach produkcji. SKO dokonało całkowicie swobodnej interpretacji definicji drobnej wytwórczości, nie podając jej źródła i całkowicie dowolnie stosując w przedmiotowej sprawie pojęcie tzw. uznania administracyjnego.

W ocenie skarżącego planowana inwestycja mieści się w granicach drobnej wytwórczości, gdyż moc 1,2 MV jaką może wyprodukować biogazownia, to w stosunku do właściwych elektrowni o mocy produkcyjnej tysięcy MV produkujących energię elektryczną na masową skalę jest właśnie przejawem drobnej wytwórczości energii elektrycznej. Energetyka rozproszona jest uzupełnieniem systemu energetyki korporacyjnej i stanowi jedynie dodatek do energetyki korporacyjnej, w stosunku do której jest z pewnością drobna. Inwestycja w postaci niewielkiej biogazowni nie tylko nie będzie uciążliwa dla środowiska ale również ograniczy zużycie paliw kopalnych i zapewni okolicznym odbiorcom dostęp do taniej i ekologicznej energii elektrycznej, zwiększy zatrudnienie, da impuls do rozwoju obszarów wiejskich oraz umożliwi dywersyfikację i wzrost przychodów rolniczych.

Pełnomocnik podniósł też, że lokalna biogazownia o niewielkiej mocy będzie stanowiła zaplecze energetyczne dla innych podmiotów drobnej wytwórczości zlokalizowanych w okolicy, co jest podstawowym warunkiem rozwoju tego obszaru wiejskiego. Ponadto stwierdził, że wnioskowana inwestycja jest inwestycją społecznie wysoce przydatną, ponieważ da impuls do rozwoju gminy oraz zwiększy zatrudnienie.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał w całości swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do kontroli legalności funkcjonowania tej administracji, a jedynym kryterium orzekania przez sąd administracyjny jest zgodność zaskarżonego aktu lub czynności z prawem (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.). Sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270, ze zm. - dalej powołanej jako "p.p.s.a.") uchyla go lub stwierdza jego nieważność.

Zaznaczyć przy tym należy, że w myśl przepisu art. 133 p.p.s.a. podstawą wyrokowania sądu administracyjnego, są akta sprawy. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 p.p.s.a.).

W niniejszej sprawie należało ocenić czy organy administracyjne, które wydały decyzje w kontrolowanym postępowaniu, zasadnie odmówiły skarżącemu określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie biogazowni rolniczej o mocy 1,2 MW na działce o nr ewid. [...].

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż zgodnie z dyspozycją art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008r. Nr 199, poz. 1227, ze zm.) - dalej także jako "ustawa", decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia (ust. 1). Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych (ust. 2):

1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;

2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Z kolei w myśl § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, póz. 1397) do postępowań w sprawie decyzji, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie (...), wszczętych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe. Rozporządzenie to weszło w życie z dniem 15 listopada 2010r., a postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte w marcu 2010r. Wobec tego w niniejszej sprawie zastosowanie znalazło rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573, ze zm.).

Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 44 i 73 ww. rozporządzenia przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko, które może wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko są instalacje do produkcji paliw z produktów roślinnych oraz instalacje związane z odzyskiem lub unieszkodliwianiem odpadów, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 39 - 41.

Dlatego też na podstawie art. 71 ust. 2 ustawy w związku z cyt. § 3 ust. 1 pkt 44 i 73 powołanego wyżej rozporządzenia z 2004 r. przedsięwzięcie polegającego na budowie biogazowni rolniczej wymaga uzyskania decyzjio środowiskowych uwarunkowaniach realizacji tego przedsięwzięcia.

W myśl art. 80 ust. 2 ustawy właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Nie dotyczy to decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej dla drogi publicznej, dla linii kolejowej o znaczeniu państwowym, dla przedsięwzięć Euro 2012, dla przedsięwzięć wymagających koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin, dla inwestycji w zakresie terminalu, dla inwestycji związanych z regionalnymi sieciami szerokopasmowymi oraz dla budowli przeciwpowodziowych realizowanych na podstawie ustawy z dnia 8 lipca 2010r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych.

Należy więc podkreślić, iż argumentem, który jest wystarczający do wydania decyzji odmawiającej określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji tego przedsięwzięcia jest sprzeczność tego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Taka sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie.

Zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym plan miejscowy ustala przeznaczenie terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu. Ustalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, nie mogą być interpretowane rozszerzająco.

Planowana inwestycja, tj. budowa biogazowni rolniczej o mocy 1,2 MW miałaby być położona na działce o nr ewid. [...]. Nieruchomość ta znajduje się na terenie oznaczonym w miejscowym planie (uchwała Nr XXII/178/2001 Rady Gminy z dnia [...] lutego 2001r. w sprawie zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy w obrębie miejscowości [...], Dz. Urz. woj. Nr 23, poz. 260) - symbolem UX.

W myśl § 9 ust. 1 ww. uchwały tereny związane z funkcją drobnej wytwórczości (UX) przeznaczone są pod obiekty i urządzenia służące głównie celom lokalizacji funkcji drobnej wytwórczości.

Funkcja drobnej wytwórczości jest na tych terenach funkcją podstawową, lecz nie jedyną.

Inne przeznaczenie terenu, wymienione poniżej, dopuszcza się pod warunkiem nie powodowania uciążliwości mogącej ograniczyć funkcję podstawową.

Zgodnie z ust. 2 cytowanej uchwały na terenach drobnej wytwórczości dopuszcza się lokalizowanie:

1) budynków obsługi i administracji terenu

2) tereny i budynki zaplecza technicznego

3) miejsc postojowych dla potrzeb własnych, na własnej działce dla samochodów

4) obiektów i urządzeń pomocniczych służących zaopatrzeniu terenów budowlanych w elektryczność, wodę, gaz, urządzeń odprowadzających ścieki nawet, jeśli w planie zagospodarowania przestrzennego nie są przewidziane na te cele odpowiednie powierzchnie

5) przed przystąpieniem do realizacji inwestycji należy wykonać projekt zagospodarowania terenu.

W wyroku z dnia 19 stycznia 2011 r. Naczelny Sąd Administracyjny (sygn. akt II OSK 56/2010, LexPolonica nr 2458310) orzekł, iż w języku polskim określenie "wytwórczość", czy "wytwórczość produkcyjna" zasadniczo wiąże się z taką działalnością człowieka coś wytwarzającego (wytwórcy), która ma charakter drobnej wytwórczości, małego zakładu produkcyjnego prowadzonego przez wytwórcę, który wytwarza własne wyroby stanowiące już efekt finalny (nie półprodukty) nie mającej charakteru jednostki organizacyjnej prowadzącej zakład produkcyjny, którego efektem są dopiero elementy do dalszej produkcji.

Zgodnie z Uniwersalnym słownikiem języka polskiego (red. prof. S. Dubisz, tom 5, Warszawa, str. 380) przez pojęcie "wytwórczość" należy rozumieć działalność ludzką polegającą na wytwarzaniu czegoś dla potrzeb człowieka, produkowanie, produkcja". Z kolei "drobna wytwórczość" to wytwórczość prowadzona na małą skalę.

W niniejszej sprawie mamy do czynienia z produkcją, która - biorąc pod uwagę wartości liczbowe znajdujące się chociażby w zamieszczonym w aktach administracyjnych sprawy raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, nie jest produkcją na "małą skalę". Oczekuje się bowiem, że roczna produkcja przyniesie 4 075 511 m3 biogazu, a roczną ilość przefermentowanego substratu szacuje się na 32 950 megagramów (ton). Nie można więc powiedzieć, iż skala takiego przedsięwzięcia jest mała, choć z pewnością na rację skarżący, iż nie można jej porównywać z elektrowniami produkującymi energię na masową skalę. Przy takim zapisie w miejscowym planie jak w niniejszej sprawie, ani biogazownia taka jak przedmiotowa ani elektrownia produkująca energię na masowa skalę nie są dopuszczalne.

Wprawdzie, jak podnosi strona skarżąca, plan przewiduje, iż na terenach drobnej wytwórczości dopuszcza się lokalizowanie obiektów i urządzeń pomocniczych służących zaopatrzeniu terenów budowlanych w elektryczność, wodę, gaz, urządzeń odprowadzających ścieki nawet, jeśli w planie zagospodarowania przestrzennego nie są przewidziane na te cele odpowiednie powierzchnie, ale w zapisie tym jest mowa o obiektach i urządzeniach pomocniczych, a z pewnością biogazownia produkująca 1,2 MW (1 200 000 W) z całą pewnością do takich się nie zalicza. Celem porównania - grupa energetyczna podaje, iż orientacyjne zużycie energii elektrycznej w mieszkaniu z ogrzewaniem i kuchnią elektryczną wynosi 15 000 kWh, a w domku o powierzchni pow. 250 m2, z ogrzewaniem akumulacyjnym (elektrycznym), przepływowymi ogrzewaczami wody i kuchnią elektryczną wynosi 40 000 kWh, przy czym 1 kWh odpowiada ilości energii, jaką zużywa przez godzinę urządzenie o mocy 1000 watów.

Podsumowując stwierdzić należy z całą pewnością, iż w Polsce istnieje potrzeba budowy alternatywnych źródeł energii. Jest ich bowiem jeszcze stosunkowo mało. Jednak w niniejszej sprawie planowane przedsięwzięcie okazało się niezgodne z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który obowiązuje na terenie, na którym miałaby powstać biogazownia i dlatego w myśl powołanego powyżej art. 80 ust. 2 ustawy organ musiał wydać decyzję odmowną.

W tym kontekście Sąd ocenił zaskarżoną decyzję jako zgodną z prawem, ponieważ wykładnia postanowień obowiązującego planu dokonana została przez organy obu instancji prawidłowo.

W tym stanie rzeczy skoro podniesione zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest zarzutów, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270, ze zmianami).