Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1277/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2019-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 145 § 1 pkt 5, art. 79a, art. 151 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 2 ust. 1 pkt 2 i pkt 11, art. 33 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1265
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 284 poz 1 art. 5 ust. 1 i 2
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) NR 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczące wykonywania rozporządzenia (WE)  nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Tekst mający znaczenie dla EOG i dla Szwajcarii).

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak /spr./ Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka WSA Piotr Godlewski Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2019 r. sprawy ze skargi Z. C. na decyzję Wojewody z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o uznaniu za osobę bezrobotną I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Starosty [....] z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...]; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej Z. C. kwotę 480 zł /słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych/ tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi Z.C. (dalej jako : Skarżąca) jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o uznaniu za osobę bezrobotną i przyznaniu prawa do zasiłku dla osoby bezrobotnej.

Z akt sprawy wynika, że w dniu 19 października 2017 r. Skarżąca została zarejestrowana jako bezrobotna w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] (PUP). Decyzją wydaną w tej samej dacie, znak: [...], nr [...], Starosta [...] orzekł o przyznaniu Skarżącej statusu osoby bezrobotnej od dnia 19 października 2017 r.

W dniu 6 kwietnia 2018 r. do Urzędu Pracy wpłynęła decyzja Marszałka Województwa [...] z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] orzekająca o odmowie przyznania Skarżącej prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu 6 marca 2018 r. wpłynął do Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] formularz U002 wydany przez brytyjską instytucję łącznikową, z którego wynikało m.in., że okres od dnia 10 czerwca 2017 r. do 27 października 2017 r. jest okresem ubezpieczenia Skarżącej z tytułu zatrudnienia przebytego u pracodawcy brytyjskiego, podlegającym zaliczeniu do świadczeń z tytułu bezrobocia zgodnie z zasadami koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.

W związku z powyższym, postanowieniem z dnia [...] czerwca 2018 r. znak: [...], Starosta [...], działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 – dalej: k.p.a.), wznowił z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie przyznania Skarżącej statusu osoby bezrobotnej od dnia 19 października 2017 r., zakończonej decyzją ostateczną Starosty z dnia [...] października 2017 r., znak: [...].

Następnie decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. znak: [...] Starosta, działając na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a, art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1065 z późn. zm. – dalej: u.p.z.) oraz art. 145 § 1 pkt 5 w zw. z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., orzekł o uchyleniu decyzji własnej z dnia [...] października 2017 r. znak: [...] nr [...], orzekającej o przyznaniu Skarżącej statusu osoby bezrobotnej od dnia 19 października 2017 r. oraz rozstrzygnął o odmowie przyznania jej statusu osoby bezrobotnej od dnia 19 października 2017 r.

Odwołanie od opisanej wyżej decyzji Starosty wniosła Skarżąca, podnosząc że jest ona dla niej krzywdząca. Wyjaśniła, że zawsze do 7 dni od powrotu z Anglii rejestrowała się w Urzędzie Pracy, tak jak ją tam pouczono. Nigdy nie pracowała w tym samym czasie w Anglii i w Polsce.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...], Wojewoda [...], działając na podstawie art. 10 ust. 7 pkt 2, art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1265 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że w konsekwencji decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] marca 2018 r. wyszła na jaw nowa okoliczność w sprawie istniejąca w dniu wydania decyzji o przyznaniu Skarżącej statusu osoby bezrobotnej od dnia 19 października 2017 r., nieznana organowi, który wydał tę decyzję. Dalej wskazał, że prawo do zasiłku dla bezrobotnych w związku z zatrudnieniem/ubezpieczeniem/pracą na własny rachunek za granicą może być ustalone na podstawie: dokumentu PD U1 lub dokumentu U002 używanego wyłącznie w kontaktach pomiędzy instytucjami właściwymi krajów członkowskich Unii Europejskiej w celu realizacji zadań związanych z koordynacją systemów zabezpieczenia społecznego. Organ wyjaśnił, że wystawiony przez brytyjską instytucję łącznikową formularz U002 jako wiążący Marszałka Województwa [...], wiąże również Starostę [...] oraz Wojewodę [...] jako organ odwoławczy. Natomiast zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie potwierdza, aby formularz U002 był przez Skarżącą kwestionowany przed właściwym organem. Ponadto Skarżąca nie przedłożyła żadnych wyjaśnień w sprawie ani dowodów, które negowałyby ustalenia Marszałka Województwa. Tym samym Skarżąca nie spełniła w dniu rejestracji w Urzędzie Pracy jednego z podstawowych warunków uznania za osobę bezrobotną, określonych w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, gdyż do dnia 27 października 2017 r. podlegała ubezpieczeniu z tytułu zatrudnienia przebytego u pracodawcy brytyjskiego, a okres od 10.06.2017 r. do 27.10.2017 r. podlega zaliczeniu do świadczeń z tytułu bezrobocia zgodnie z zasadami koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Zdaniem organu odwoławczego, rozstrzygnięcie organu I instancji było zatem słuszne.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji, zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania oraz o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu U002 z dnia 8 sierpnia 2018 r. na okoliczność jego treści, w tym na okoliczność zatrudnienia Skarżącej oraz potwierdzenia tego faktu przez właściwą instytucję zagraniczną. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie :

1. art. 6, 7, 8, 75 § 1, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. poprzez błędne stwierdzenie, że okresy zatrudnienia/ubezpieczenia z tytułu pracy za granicą mogą być skutecznie wykazane jedynie dokumentami wystawionymi przez właściwą instytucję państwa zatrudnienia, a inne dokumenty jak świadectwa pracy, zaświadczenia, umowy pracę nie mogą ich zastąpić, a w konsekwencji poprzez pominięcie zaświadczenia pochodzącego od zagranicznego pracodawcy Skarżącej oraz brak należytego zbadania oraz wyjaśnienia w jakim faktycznie okresie czasu Skarżąca była zatrudniona przez pracodawcę zagranicznego,

2. art. 145 § 1 pkt 5, 149 § 2 i 151 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 6, 7, 8, 75, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. poprzez dokonanie oceny przesłanek wznowienia postępowania i rozstrzygnięcie sprawy wyłącznie na podstawie informacji o okresach zatrudnienia pochodzącej od Marszałka oraz bez dokonania ustaleń co do tego w jakim czasie Skarżąca rzeczywiście była zatrudniona za granicą na podstawie innych dowodów, w tym pominięcie przedłożonego zaświadczenia o okresach zatrudnienia pochodzącego od pracodawcy zagranicznego,

3. art. 8, 9, 10 i 79a k.p.a., poprzez brak poinformowania Skarżącej o zgromadzeniu materiału dowodowego do wydania decyzji oraz o braku spełnienia przesłanek do uwzględnienia wniosku o uznanie jej za osobę bezrobotną,

4. Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) NR 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, Decyzji nr H1 z dnia 12 czerwca 2009 r. dotyczącej zasad przechodzenia od rozporządzeń Rady (EWG) nr 1408/71 i (EWG) nr 574/72 do rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 i (WE) nr 987/2009 oraz stosowania decyzji i zaleceń Komisji Administracyjnej ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego, poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że dla organu państwa członkowskiego Unii Europejskiej prowadzącego postępowanie na podstawie przepisów prawa krajowego z tych aktów prawnych wynika zakaz dowodowy ustalania okresów zatrudnienia/ubezpieczenia z tytułu pracy za granicą na podstawie innych dokumentów, niż wystawionych przez instytucję państwa zatrudnienia (dokument U1 lub U002),

5. art. 33 ust. 4 pkt 1, art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 2 pkt 43 u.p.z. poprzez błędną wykładnię, polegającą na błędnym zrozumieniu pojęcia osoby bezrobotnej, nie uwzględniającym możliwości uznania za osobę bezrobotną takiej osoby, która wprawdzie jest formalnie związana umową, lecz ma realną możliwość świadczenia pracy, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie tego przepisu poprzez niezasadne pozbawienie Skarżącej statusu osoby bezrobotnej, pomimo spełniania przez nią przesłanek do uznania za osobę bezrobotną,

6. art. 33 ust. 4 pkt 1, art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 2 pkt 43 u.p.z. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na odmowie uznania za osobę bezrobotną, pomimo braku należytego pouczenia Skarżącej, w sytuacji gdy warunkiem do zastosowania sankcji z art. 33 ust. 4 pkt 1 u.p.z. jest uprzednie prawidłowe i zrozumiałe pouczenie bezrobotnego o możliwości i przyczynie jej zastosowania,

7. błędną wykładnię art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 33 ust. 4 pkt 1, art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 2 pkt 43 u.p.z. poprzez pominięcie przy orzekaniu zasady proporcjonalności i celów ustawy o promocji zatrudnienia w postaci zwiększenia zatrudnienia i zahamowania wzrostu bezrobocia, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegające na pozbawieniu Skarżącej statusu osoby bezrobotnej nie tylko w okresie ustalonym przez organy jako okres zatrudnienia za granicą, lecz również w tym okresie, kiedy Skarżąca niewątpliwie nie pracowała za granicą i spełniała warunki do uznania jej za osobę bezrobotną.

W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Następnie wyjaśnił, że w związku ze złożoną skargą, zwrócił się do Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] o wyjaśnienie odnośnie okresów ubezpieczenia Skarżącej z tytułu zatrudnienia u pracodawcy zagranicznego. W piśmie z dnia 19 października 2018 r. znak: [...], Dyrektor WUP w [...] poinformował m.in., że pismem z dnia 9 października 2018 r. zwrócono się do [...] w Wielkiej Brytanii z prośbą o korektę zaświadczenia SED U002 dla Skarżącej. Natomiast w dniu 11 października 2018 r. Skarżąca złożyła formalny wniosek o wystąpienie przez WUP w [...] do właściwej instytucji w Wielkiej Brytanii o sprostowanie dokumentu i wskazanie w nim daty pracy w Anglii do dnia "13.10.2018 r.". Postępowanie prowadzone w sprawie nie zostało zakończone. Z uwagi na to, iż wykazany uprzednio przez brytyjską instytucję łącznikową okres zatrudnienia Skarżącej za granicą, trwający od 10.06.2017 r. do 27.10.2017 r., nie został zmieniony, tj. wspomniana instytucja nie potwierdziła dotąd, aby Skarżąca była zatrudniona do dnia 13.10.2017 r., Wojewoda nie mógł uwzględnić złożonej skargi w ramach uprawnień autokontrolnych.

Dnia 5 lutego 2019 r. wpłynęło do Sądu pismo skarżącej, w którym wniosła o przeprowadzenie przez Sąd dowodu z decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. na okoliczność uchylenia decyzji tego organu z dnia [...] marca 2018 r. oraz pisma Marszałka z dnia 18 grudnia 2018 r. na okoliczność jego treści w tym wystąpienie do instytucji o skorygowanie dokumentu U002 będącego podstawą decyzji organów obu instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Skarga jako częściowo zasadna, została przez Sąd uwzględniona.

Istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; zwana dalej P.p.s.a.). Należy dodać, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto Sąd na podstawie art. 135 p.p.s.a. uprawniony jest stosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody Podkarpackiego wydana po wznowieniu postępowania administracyjnego zakończonego decyzją administracyjną Starosty [...] o przyznaniu Skarżącej statusu osoby bezrobotnej od dnia 19 października 2017 r. Organ pierwszej instancji po przeprowadzeniu postępowania nadzwyczajnego uchylił decyzję własną o przyznaniu skarżącej statusu osoby bezrobotnej i jednocześnie odmówił przyznania tego statusu od dnia 19 października 2017 r.

Nie wszystkie z zarzutów skargi zasługiwały na uwzględnienie.

Po pierwsze, słusznie Wojewoda w odpowiedzi na skargę wyjaśnia, iż w niniejszej sprawie miały zastosowanie przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 września 2009 r. dotyczące wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U.UE.L.2009.284.1; zwane dalej rozporządzeniem). Artykuł 5 ust. 1 rozporządzenia stanowi : Dokumenty wydane przez instytucję państwa członkowskiego do celów stosowania podstawowego i rozporządzenia wykonawczego, stanowiące poświadczenie sytuacji danej osoby oraz dowody potwierdzające, na podstawie których zostały wydane te dokumenty, są akceptowane przez instytucje pozostałych państw członkowskich tak długo, jak długo nie zostaną wycofane lub uznane za nieważne przez państwo członkowskie, w którym zostały wydane. W myśl art. 5 ust. 2 tego aktu: W razie pojawienia się wątpliwości co do ważności dokumentu lub dokładności przedstawienia okoliczności, na których opierają się informacje zawarte w tym dokumencie, instytucja państwa członkowskiego, która otrzymuje dokument, zwraca się do instytucji, która ten dokument wydała, o niezbędne wyjaśnienia oraz, w stosownych przypadkach, o wycofanie tego dokumentu. Instytucja wydająca dokument ponownie rozpatruje podstawy jego wystawienia i w stosownych przypadkach wycofuje go. Natomiast art. 5 ust. 3 rozporządzenia stanowi : Zgodnie ust. 2 w razie pojawienia się wątpliwości w odniesieniu do informacji przedstawionych przez zainteresowanych, do ważności dokumentu lub dowodów potwierdzających lub do dokładności przedstawienia okoliczności, na których opierają się zawarte w nim informacje, instytucja miejsca pobytu lub zamieszkania przystępuje, w zakresie, w jakim jest to możliwe, na wniosek instytucji właściwej, do niezbędnej weryfikacji tych informacji lub dokumentów.

W przesłanych do Sądu aktach administracyjnych znajduje się pismo Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...], z którego wynika, że 5 września 2018 r. wpłynął do tego Urzędu dokument SED U002 z 8 sierpnia 2018 r. wskazujący między innymi na okres ubezpieczenia Skarżącej powodowany jej zatrudnieniem od 10 czerwca 2017 r. do 27 października 2017 r. Niewątpliwie dokument SED U002 jest dokumentem, do którego odnoszą się powołane wyżej przepisy rozporządzenia. Wobec powyższego zgodzić się należy z Organem odwoławczym, iż dokument ten był dla niego wiążący w zakresie dotyczącym sytuacji zatrudnienia strony skarżącej, na co miały oczywisty wpływ cytowane wyżej przepisy rozporządzenia.

Zdaniem Sądu, ma Organ słuszność twierdząc, że w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego wskazane w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., w postaci wyjścia na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych istniejących w dniu wydania decyzji i jednocześnie nieznanych organowi, który wydał decyzję o rejestracji. Wspomniany wyżej dokument SED U002 wskazywał bowiem na okoliczności dotyczące stanu zatrudnienia strony skarżącej, które istniały w dniu wydania decyzji o przyznaniu jej statusu osoby bezrobotnej, nieznane Staroście dnia 19 października 2017 r. Istotną dla sprawy rejestracji osób bezrobotnych okolicznością faktyczną, jest podleganie ubezpieczeniu z tytułu zatrudnienia na terenie Wielkiej Brytanii w okresie od 10 czerwca 2017 r. do 27 października 2017 r. W odniesieniu do pisma pełnomocnika Strony z dnia 5 lutego 2019 r. oraz załączonej do niego decyzji Marszałka z [...] stycznia 2019 r., należało podnieść, że przyczyną wznowienia postępowania nie była w niniejszej sprawie decyzja Marszałka o pozbawieniu skarżącej prawa do zasiłku z [...] marca 2018 r., lecz opisany w niej okres ubezpieczenia pokrywający się z dniem rejestracji w PUP w [...]. Dlatego uchylenia tej decyzji w postępowaniu nadzwyczajnym nie należało traktować jako zniesienia przesłanek wznowieniowych w niniejszym postępowaniu, jak twierdzi pełnomocnik strony skarżącej.

Organ odwoławczy trafnie również wskazuje, że strona miała możliwość złożenia w toku postępowania dowodów poświadczających okresy swego zatrudnienia jednak z tego prawa nie skorzystała. O powyższej możliwości Skarżąca została poinformowana w uzasadnieniu postanowienia Starosty o wznowieniu z urzędu postępowania administracyjnego. Przeprowadzenie dowodów z tych zaświadczeń nie zmieniłoby i tak oceny podstaw wznowienia, których zaistnienie nie pozwalało Organom zatrudnienia na niepodejmowanie aktywności prowadzącej do wzruszenia decyzji o rejestracji. W tym miejscu wskazać też należy na niezasadność zarzutu naruszenia przez organy art. 79a K.p.a. Otóż literalna treść tej regulacji wskazuje w sposób bezsprzeczny, że przepis ten ma zastosowanie wyłącznie do postępowań wszczynanych na wniosek strony, nie zaś z wyłącznej inicjatywy organu administracji. W niniejszej sprawie postępowanie zostało wznowione przez Starostę z urzędu.

W świetle zebranego materiału dowodowego należało uznać, że Organy wykazały przesłanki do wznowienia postępowania, potwierdzone w postaci formularza SED U002, którym na mocy stosownych przepisów były związane do czasu jego modyfikacji. Nie stanowi kwestii, iż przeszkodą w posiadaniu statusu osoby bezrobotnej jest pozostawanie w zatrudnieniu lub wykonywanie innej pracy zarobkowej. Powzięcie wiadomości o tej okoliczności przez organ w terminie późniejszym oznacza wyjście na jaw okoliczności, nieznanych Organowi w czasie wydawania decyzji o rejestracji - art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Sąd administracyjny ocenia zaskarżone działania według stanu prawnego i faktycznego z chwili jego powstania, dlatego powołane przez pełnomocnika dokumenty nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy, bowiem nie potwierdzają one nieprawidłowości, co do newralgicznego okresu ubezpieczenia skarżącej z tytułu zatrudnienia. Oczywiście nie wyklucza to ewentualności zmiany stanowiska organu zatrudnienia, w przypadku skorygowania dat ubezpieczenia podanych w formularzu U002 w późniejszym terminie. Z uwagi na dotychczasowe doświadczenia skarżącej nie można tego wykluczyć.

Kolejny nietrafiony zarzut skargi opiera się na poglądach orzecznictwa wskazujących, aby przy ocenie czy osobę można uznać za bezrobotną uwzględniać nie tylko sam fakt zawarcia umowy w przedmiocie świadczenia pracy, ale to czy umowa ta jest rzeczywiście wykonywa i czy jest to taki stosunek, który realnie koliduje z gotowością bezrobotnego do świadczenia pracy. Liczy się więc to, czy istnieją faktyczne możliwości podjęcia i wykonywania pracy w pełnym wymiarze czasu pracy. Podkreślić w tym miejscu należy, iż ustawową definicję osoby bezrobotnej wyraża art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia. Powołana definicja wyraźnie wyklucza jako bezrobotną osobę, która jest zatrudniona lub wykonuje inną pracę zarobkową. Bezrobotnym nie może zostać uznana osoba pozostająca w stosunku pracy, lub stosunku zbliżonym do stosunku pracy, zakładającym możliwość zarobkowania. Wykonywanie innej pracy zarobkowej oznacza wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie umów cywilnoprawnych, w tym umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło lub umowy o pomocy przy zbiorach w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników albo wykonywanie pracy w okresie członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych – art. 2 ust. 1 pkt 11 ustawy o promocji zatrudnienia. Orzecznictwo do jakiego nawiązuje skarżąca dotyczy problemu uznania za osobę bezrobotną prezesa spółki oraz prokurenta. WSA w Krakowie w wyroku z dnia 28 lutego 2018 r., o sygn. III SA/Kr 1493/17, LEX, orzekł, że pełnienie funkcji w organach spółki nie wyklucza automatycznego uznania, że osoba taka jest gotowa i zdolna do podjęcia pracy. Ponieważ w niniejszej sprawie skarżąca nie pełniła jakichkolwiek funkcji w spółkach prawa handlowego, lecz wykonywała pracę fizyczną polegającą na zbiorze owoców, to stanowisko sądów na jakie powołuje się strona, nie mogło mieć wpływu na kontrolę wydanych w sprawie rozstrzygnięć organów administracji zatrudnienia.

Skarżąca podniosła również, że nawet gdyby możliwe było pozbawienie jej statusu osoby bezrobotnej, to wówczas powinno to nastąpić nie przez cały okres w którym pierwotnie ten status został jej przyznany, lecz ewentualnie tylko na okres zatrudnienia za granicą. W realiach niniejszej sprawy oznaczałoby to odmowę przyznania statusu osoby bezrobotnej, co najwyżej do 27 października 2017 r. Pełnomocnik strony wyjaśnia, iż w orzecznictwie zaprezentowano pogląd, w myśl którego gdy brak spełnienia przesłanek do uznania za osobę bezrobotną dotyczy krótkiego okresu czasu to w szczególności z uwagi na słuszny interes strony organy administracji mogą orzec o utracie statusu osoby bezrobotnej na okres, w którym stwierdzono objęcie ubezpieczeniem społecznym.

W odniesieniu do tego zarzutu przypomnieć należy, iż Skarżąca dnia 19 października 2017 r. została zarejestrowana w PUP w [....] jako osoba bezrobotna. Organom z chwilą wznowienia postępowania zakończonego aktem o rejestracji znany był fakt, że okres ubezpieczenia potwierdzający zatrudnienie zarejestrowanej przypadł na czas od 10 czerwca 2017 r. do 27 października 2017 r., a pomimo tego nie rozważyły od kiedy możliwe byłoby nadanie skarżącej tego statusu oraz związanych z tym świadczeń.

Zdaniem składu orzekającego WSA, organy administracji winny nie tylko opierać się na literalnym brzmieniem regulacji ustawowych, ale również kierować się wykładnią celowościową i funkcjonalną przepisów ustawy o promocji zatrudnienia, których celem jest łagodzenie skutków bezrobocia. Jeżeli organy miały wiedzę, że okres zatrudnienia Skarżącej zakończył się 27 października 2017 r., to nie było przeszkód, aby w ramach wznowienia postępowania rozstrzygnąć o przyznaniu skarżącej statusu bezrobotnej od chwili utraty zatrudnienia. Organ działając w trybie wznowienia postępowania w sprawie dotyczącej przyznania stronie statusu osoby bezrobotnej, nie może tej sprawy administracyjnej załatwić tylko w sposób częściowy, polegający na rozstrzygnięciu o odmowie przyznania statusu. Jeżeli ze zgromadzonego materiału dowodowego wynikało z jaką datą osoba żądająca rejestracji nabyła kwalifikacje z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia, to należało o tym rozstrzygnąć w granicach wznowionego postępowania stosując w tym celu przepisy dotyczące sprawy rejestracji osób bezrobotnych w postaci art. 33 ust. 1 i 2 w/w ustawy. Celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości zakończonego postępowania zwykłego, ustalenie, czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, oraz w razie stwierdzenia określonej wadliwości decyzji dotychczasowej doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy, w tym wypadku o przyznaniu statusu osoby bezrobotnej w momencie utraty zatrudnienia. Instytucja wznowienia postępowania nie może skutkować - w przypadku uchylenia decyzji dotychczasowej - pozbawieniem strony skarżącej uprawnień za cały okres, w tym także ten gdy strona spełniała materialnoprawne warunki do ich przyznania. Istotą sprawy nie było tylko i wyłącznie rozstrzygnięcie, czy skarżąca w stanie prawnym i faktycznym istniejącym w dniu 19 październik 2017 r., spełniała przesłanki uznania za bezrobotną, ale czy może być - a jeżeli tak - to z jaką datą, uznana za osobę bezrobotną (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 8 lipca 2015 r., sygn. II SA/Bd 385/18, LEX). Wszak art. 151 ust. 1 pkt 2 K.p.a. stanowi wyraźnie : Organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Wobec tego Organy orzekając wyłącznie o odmowie przyznania skarżącej statusu osoby bezrobotnej od dnia 19 października 2017 r., nie orzekły o całości sprawy dotyczącej rejestracji w sytuacji gdy wnioskodawczyni posiadała cechy pozwalające nabyć jej ten status, tylko w innym okresie czasowym, niż orzekł pierwotnie organ zatrudnienia.

WSA podziela stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, według którego odmowa przyznania statusu bezrobotnego z datą wsteczną nie tylko pozbawia możliwości ponownej rejestracji z datą wsteczną, ale także pozbawia prawa do zabezpieczenia społecznego narażając obywatela na ujemne konsekwencje jakie z tej odmowy wynikają. Takiemu orzeczeniu nie przeszkadza przepis art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia, który jak słusznie podnosi skarżąca nie zakazuje orzekania o pozbawieniu statusu wyłącznie na okres, w którym bezrobotny nie spełniał warunków ustawowych.

Reasumując, odmowa przyznania Skarżącej statusu osoby bezrobotnej bez jednoczesnego rozstrzygnięcia w granicach wznowionego postępowania o przyznaniu tego statusu z chwilą gdy zaistniały do tego ustawowe warunki, stanowiło o naruszeniu przez Organy obu instancji przepisów postępowania administracyjnego o wznowieniu postępowania w postaci art. 151 ust. 1 pkt 2 K.p.a. w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 33 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Zebrane w sprawie dowody nie mogły stanowić wyłącznego oparcia dla decyzji o odmowie przyznania statusu osoby bezrobotnej, bowiem umożliwiały dzięki zastosowaniu instytucji wznowienia jednoczesne rozstrzygnięcie o nadaniu skarżącej statusu osoby bezrobotnej. Wskazania, co do dalszego postępowania oraz wykładni stosownych przepisów prawa materialnego wynikają wprost z treści uzasadnienia niniejszego wyroku.

Z przedstawionych względów należało orzec o uchyleniu decyzji Organów obu instancji na podstawie art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. O kosztach postępowania przed WSA orzeczono zaś w oparciu o art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.