Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 455/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-05-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2020 poz 532
law: Ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator (spr.) Sędziowie: WSA Agnieszka Nawara - Dubiel WSA Małgorzata Łoboz po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi [...] Sp.z.o.o. Sp.j. z siedzibą w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu oddala skargę


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta K. postanowieniem z dnia 9 października 2020 r. znak [...] odmówił wnioskodawcy - wówczas Firma A . wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu o przeznaczeniu innym niż mieszkalne (lokal magazynowy) oznaczonego nr [...] w budynku mieszalnym przy ul. [...], [...] w K.. Na uzasadnienie swojego stanowiska organ I instancji wskazał, iż w projekcie budowlanym obejmującym przedmiotowe budynki mieszkalne położone przy ul. [...], [...] w K. pomieszczenie [...] zostało zakwalifikowane jako pomieszczenie gospodarcze, mające służyć od obsługi całego budynku mieszkalnego. Z ustaleń organu wynikało, iż wnioskodawca zmienił sposób użytkowania przedmiotowego pomieszczenia na pomieszczenie magazynowe zgłoszeniem z dnia 27.11.2019 r., jednakże dokumentacja dołączona do wniosku o zmianę sposobu użytkowania nie potwierdziła, że nowo powstałe "pomieszczenie magazynowe" posiada samodzielną instalację elektryczną z licznikiem, co konieczne jest w samodzielnym lokalu zgodnie z § 185 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zdaniem organu I instancji fakt, że pomieszczenie jest wydzielone ścianami trwałymi nie jest wystarczające do uznania, że jest to lokal samodzielny. Organ dalej naprowadził, iż lokalami samodzielnie mogą być tylko te części budynku, które zostały celowo zaprojektowane i wybudowane w charakterze lokali - szczególnie tych o przeznaczeniu innym niż mieszkalne - w budynkach mieszkalnych. Organ nie może potwierdzić samodzielności pomieszczeń nie będących lokalami – od chwili wskazania ich jako takich w projekcie budowlanym - jako odrębnych nieruchomości lokalowych z udziałami w nieruchomości wspólnej, które miałyby polega podlegać wpisowi do ewidencji gruntów i budynków oraz wpisowi do Ksiąg Wieczystych jako odrębne nieruchomości prawne ponieważ nie jest to zgodne z prawdą i prawem. Samo wydzielanie ścianami trwałymi nie czyni pomieszczeń samodzielnymi lokalami. Wydanie zaświadczenia stwierdzającego, że pomieszczenie jest samodzielnym lokalem może spowodować sytuację, w której w której naruszone zostaną wcześniej podjęte np. decyzje ustalające niezbędną ilość miejsc postojowych dla obsługi budynku itp. Organ powołał się na Wyrok WSA w Krakowie z dnia 03.04.2020 r., sygn. II SA/Kr 88/20. Końcowo organ wskazał, że zaświadczenie o samodzielności lokalu nie jest zatwierdzeniem zmiany sposobu użytkowania czy też przebudowy. Na staroście spoczywa zaś obowiązek wydania zaświadczenia, które będzie zgodne z prawem, zaś przedmiotowe pomieszczenie nie spełnia kryteriów samodzielnego lokalu z art. 2 ust 2 ustawy o własności lokali – stąd też należało odmówić wydania żądanego zaświadczenia.

Zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego na w/w postanowienie złożył wnioskodawca, któremu zarzucił naruszenie art. 219 k.p.a., art. 6 k.p.a., art. 6 k.p.a. w zw. z art. 2. ust 1a ustawy o własności lokali oraz art. 2 ust 2 ustawy o własności lokali i wniósł o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

Samorządowej Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 5 lutego 2021 r., znak: [...] utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. SKO w uzasadnieniu swojego postanowienia wskazało, iż postanowienie organu I instancji jest prawidłowe szczególnie z uwagi na fakt, iż samodzielność lokalu należy rozumieć jako zgodność z aktami, o których mowa w art. 2 ust 1a ustawy o własności lokali, a także jego odrębność techniczną – gdy lokal jest oddzielony od pozostałych lokali w budynku trwałymi ścianami, nie stanowi części składowej innego lokalu, a korzystanie z niego jest niezależne i nie wymaga korzystania z innych lokali. Organ wskazał, iż decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 16.08.2019 r. nr [...] udzielone zostało pozwolenie na użytkowanie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalami usługowymi w parterze, dwoma garażami naziemnym i podziemnym wraz z rampą zjazdową, zbiornikiem wody deszczowej, wewnętrznymi instalacjami: elektryczną, słaboprądowymi, odgromową, wentylacji mechanicznej, oddymiania, ogrzewczą, wodną do celów socjalnych, wodną do celów przeciwpożarowych, kanalizacji sanitarnej i deszczowej oraz przynależnym zagospodarowaniem terenu przy ul. [...], [...] na działkach nr [...], [...], [...], [...] obr. [...], jedn. ewid. [...] w K.. Zdaniem SKO wynika z tego, że w budynku zlokalizowano trzy lokale usługowe, z których żaden nie był lokalem [...]. Powierzchnia pomieszczenia [...] była uwzględniona w powierzchni zaplecza miejsc postojowych usytuowanych w garażu, który stanowi wspólna część budynku. Przedmiotowe pomieszczenie stanowiło lokal nieużytkowy, który nie miał pełnić funkcji usługowej. SKO zaaprobowało ustalenia organu I instancji, że przedmiotowe pomieszczenie było nieużytkowe i miało charakter pomieszczenia gospodarczego służącego do obsługi budynku mieszalnego. Nie można było zatem przyznać statusu samodzielnego lokalu pomieszczeniom, które nie pełnią funkcji wskazanych przez ustawę o własności lokali. SKO powtórzyło, że analiza dokumentacji z Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego wskazuje, że w projekcie budowlanym pomieszczenie [...] było pomieszczeniem gospodarczym, które miało służyć do obsługi całego budynku mieszkalnego. Natomiast zmiana sposobu użytkowania, dokonana w trybie zgłoszenia, z pomieszczenia gospodarczego na pomieszczenie magazynowe, zdaniem organów nie skutkowała potwierdzeniem, że omawiane pomieszczenie stało się samodzielnym lokalem. Końcowo SKO wskazało, iż zebrany materiał dowodowy nie daje podstaw do przyjęcia, że wskazane pomieszczenie stało się samodzielnym lokalem użytkowym pełniącym funkcje magazynu służącego przechowywaniu towarów, a jedynie winno być traktowane jako pomieszczenie przynależne w rozumieniu art. 2 ust 4 ustawy o własności lokali.

Na to postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł Firma A - następca prawny Firma A zarzucając mu naruszenie:

1/ art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.) w zw. z art. 144 k.p.a., poprzez wydanie przez organ II instancji (Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K.) postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie organu I instancji (Prezydenta Miasta K.) o odmowie wydania skarżącej zaświadczenia o określonej treści tzn. zaświadczenia o samodzielności lokalu o przeznaczeniu innym niż mieszkalne, oznaczonym numer [...] budynku nr [...] przy ulicy [...] w K. w sytuacji gdy organ II instancji w niniejszej sprawie powinien na podstawie artykułu 138 § 2 k.p.a. uchylić w całości postanowienie organu pierwszej instancji zaskarżone przez Skarżącą zażaleniem z dnia 21 października 2020 roku i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji;

2/ art. 217 § 1 i § 2 k.p.a. oraz art. 219 k.p.a. poprzez uznanie że organ I instancji (Prezydent Miasta K.) prawidłowo w drodze postanowienia odmówił skarżącej wydania zaświadczenia o określonej treści tj. zaświadczenia o samodzielności lokalu o przeznaczeniu innym niż mieszkalne, oznaczonym numer [...] budynku nr [...] przy ulicy [...] w K., podczas gdy w przedmiotowej sprawie brak było podstaw do takiego rozstrzygnięcia i należało wydać zaświadczenie potwierdzające samodzielność przedmiotowego lokalu;

3/ art. 6 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie przez organ II instancji, że wydanie przez organ I instancji zaświadczenia o samodzielności przedmiotowego lokalu uzależnione jest od spełnienia przez ten lokal warunków, które nie wynikają z właściwych przepisów ustawy o własności lokali;

4/ art. 6 k.p.a. w zw. z art. 2 ust. 1a u.w.l. poprzez niezasadne uznanie przez organ II instancji, że prawidłowym jest wykroczenie przez organ I instancji poza przyznaną mu kompetencję do zaświadczenia o samodzielności i weryfikowaniu możliwości użytkowania lokali, które objęte są ostateczna decyzja o pozwolenie na użytkowanie oraz skutecznym zgłoszeniem zamiaru zmiany sposobu użytkowania;

5/ art 8 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie zasady zaufania wyrażającej się w bezpodstawnym odstąpieniu od wcześniejszego stanowiska SKO w K. w tej samej sprawie oraz art. 8 § 2 k.p.a. poprzez brak uzasadnionego odstąpienia od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, tj. utrzymanie przez organ w mocy postanowienia organu I instancji o odmowie wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu pomimo wydania wcześniej przez ten sam Orhan postanowienia o uchyleniu analogicznego postanowienie organu I instancji (postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu) i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia w sytuacji, gdy w sprawie nie doszło do zmiany stanu faktycznego i prawnego oraz nie zaistniała uzasadniona przyczyna, o której stanowi art. 8 § 2 k.p.a.;

6/ art. 2 ust 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 roku o własności lokali (dalej u.w.l.) poprzez jego błędną wykładnię, która doprowadziła do uznania za zasadną odmowę wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu przez organ I instancji, a wyrażającą się m.in. w uznaniu, że definicja samodzielnego lokalu innego niż lokal mieszkalny obejmuje według, aby był to lokal przeznaczony na pobyt ludzi (w rozumieniu rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie); że ustawa o samodzielności lokali dopuszcza stwierdzenie samodzielności jedynie lokali a nie "pomieszczeń" (podczas gdy lokal zgodnie z definicją cytowaną przez Organ może być izbą lub zespołem izb); przyjęciu za decydujące kryterium określanego jako "funkcjonalne", które nie pozwala na zaświadczanie o samodzielności lokali takich jak pomieszczenia gospodarcze tzw. komórki lokatorskie itp., gdyż nabywcami tych lokali (jako pomieszczeń przynależnych) mieli być tylko właścicieli lokali mieszkalnych znajdujących się w budynku; przyjęciu, że lokale o charakterze gospodarczym mogą pełnić funkcję jedynie pomieszczeń przynależnych;

7/ art. 2 ust 2 u.w.l. poprzez "uzupełnienie" zawartej w nim definicji lokalu samodzielnego przez kryteria, które nie wynikają z ustawy np. uznanie, że "samodzielnym lokalem może być tylko takie pomieszczenie, które co do zasady jest przeznaczone na stały pobyt ludzi, a klauzula odpowiedniego stosowania przepisów o samodzielności lokali mieszkalnych nie powinna prowadzić do całkowitej eliminacji przeznaczenia lokalu na pobyt nim ludzi", a więc uznanie, że konieczną przesłanką samodzielności lokalu jest uznanie, że definicja samodzielnego lokalu innego niż lokal mieszkalny obejmuje wymóg, aby lokal ten był przeznaczony na pobyt ludzi (w rozumieniu Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie).

Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia, zobowiązanie Prezydenta Miasta K. do wydania zaświadczenia o określonej treści organu oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi rozwinięto zarzuty przedstawione w petitum pisma oraz wywodzono, iż zdaniem skarżącego przedmiotowe pomieszczenie wypełnia wszystkie kryteria do uznania go za samodzielny lokal, a tym samym zachodzą przesłanki do wydania żądanego zaświadczenia.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zgodnie z dyspozycją art. 217 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie (§1). Zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni (§3). Zaświadczenie wydaje się w formie dokumentu elektronicznego, opatrzonego kwalifikowanym podpisem elektronicznym, jeżeli zażąda tego osoba ubiegająca się o zaświadczenie (§4).

Przepis art. 218 k.p.a. stanowi, że w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (§1). Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (§2).

W myśl art. 219 k.p.a. odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń ma charakter zbliżony do postępowania administracyjnego jurysdykcyjnego, przy czym kodeks nie określa wyraźnie relacji miedzy tymi postępowaniami, a w szczególności nie stanowi o odpowiednim stosowaniu przy wydawaniu zaświadczeń przepisów o postępowaniu jurysdykcyjnym. Niemniej jednak przyjmuje się, że takie odpowiednie stosowanie przepisów jest uzasadnione, a nawet niezbędne. Zaświadczenie jest urzędowym potwierdzeniem w formie pisemnej obiektywnie istniejącego (aktualnie lub w przeszłości) stanu rzeczy (faktycznego lub prawnego), dokonanym przez organ administracji publicznej. Nie jest ono aktem stosowania prawa ani oświadczeniem woli – jest oświadczeniem wiedzy, w związku z czym nie rodzi dla adresata żadnych bezpośrednich skutków prawnych, zmienia jedynie jego sytuację faktyczną, gdyż może być np. środkiem dowodowym w postępowaniu administracyjnym zmierzającym do ukształtowania pozycji adresata. Zaświadczenie nie tworzy, nie uchyla ani nie zmienia istniejących stosunków prawnych. Może być oceniane tylko w kategoriach prawdy lub fałszu (a nie wadliwości); nie ma waloru trwałości i nie tworzy stanu rei iudicatae (por. T. Woś, w: T. Woś (red.) Postępowanie administracyjne, Warszawa 2017, s. 84-85).

Co istotne, w orzecznictwie sądowym zwraca się uwagę, że jeżeli problematyka, której dotyczy zaświadczenie jest sporna, wydanie zaświadczenia zgodnie z żądaniem strony jest niemożliwe. Zaświadczenie nie może rozstrzygać bowiem czegokolwiek, żadnych kwestii spornych. To, co ma potwierdzać, musi być zatem oczywiste, wynikające w sposób bezsporny z tych dokumentów (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 listopada 2011 r. sygn. II SA/Wa 1385/11; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 czerwca 2006 r. sygn. VI SA/Wa 292/06 i in.).

W niniejszej sprawie, oprócz ogólnych reguł dotyczących zaświadczeń zastosowanie znajdują przepisy ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 532), która to ustawa, w interesującym z punktu widzenia niniejszej sprawy zakresie, została zmodyfikowana ustawą z 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o własności lokali (Dz.U. z 2018 r. poz. 1506), która weszła w życie 23 sierpnia 2018 r.

W dacie wydawania zaskarżonych decyzji jak, również obecnie, art. 2 ust 2 u.w.l. stanowi, iż samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne. K kolei przepis

Art. 2 ust 1a. w/w/ ustawy stanowi, iż ustanowienie odrębnej własności samodzielnego lokalu następuje zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo treścią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu albo uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej oraz zgodnie z pozwoleniem na budowę albo skutecznie dokonanym zgłoszeniem, i zgodnie z pozwoleniem na użytkowanie albo skutecznie dokonanym zawiadomieniem o zakończeniu budowy. Przywołać należy regulację zawartą w art. 2 ust 3 u.w.l. który stanowi, iż

spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 1a-2, stwierdza starosta w formie zaświadczenia. Jak mowa wyżej zarówno zaskarżone postanowienie SKO, jak i poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta K. zostały wydane w stanie prawnym ustalonym ustawą z 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o własności lokali, która weszła w życie 23 sierpnia 2018 r. Wyżej wskazana regulacja wprowadziła istotne zmiany w postępowaniu dotyczącym tej problematyki. Dotychczas starosta stwierdzał jedynie to, czy lokal spełnia techniczne warunki samodzielności (a więc, czy jest to wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych). Po 23 sierpnia 2018 r. natomiast obowiązki starosty, związane z wydawaniem zaświadczenia o samodzielności lokalu, uległy poszerzeniu, gdyż ustawodawca w zmienionym ust. 3 art. 2 ustawy określił, że starosta w formie zaświadczenia stwierdza spełnienie wymagań, o których mowa w art. 2 ust. 1a-2. Tak więc starosta wydając zaświadczenie o samodzielności lokali obecnie zobowiązany jest do zbadania (poza w/w okolicznościami dotyczącymi formalnej strony samodzielności lokalu) także tego czy na podstawie posiadanych dokumentów (wiedzy organu) można stwierdzić, czy ustanowienie odrębnej własności samodzielnego (samodzielności) lokalu następuje zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo treścią decyzji o warunkach zabudowy oraz zgodnie z pozwoleniem na budowę albo skutecznie dokonanym zgłoszeniem, i zgodnie z pozwoleniem na użytkowanie albo skutecznie dokonanym zawiadomieniem o zakończeniu budowy (art. 2 ust 1a u.w.l.).

W ocenie sądu zaskarżona decyzja jest co do istoty (wyrzeczenia) prawidłowa, aczkolwiek sąd nie do końca podziela argumentację zawartą w uzasadnieniu tej decyzji. Argumentacja ta sprowadza się do wykazywania, że przedmiotowy lokal funkcjonalnie nie jest samodzielny, tymczasem, jak mowa wyżej, obowiązujące przepisy wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu nie uzależniają wyłącznie od stwierdzenia tej cechy ale także od wykazania zgodności samodzielności lokalu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy a także zgodności z pozwoleniem na budowę albo skutecznie dokonanym zgłoszeniem oraz zgodności z pozwoleniem na użytkowanie albo skutecznie dokonanym zawiadomieniem o zakończeniu budowy.

W aktach sprawy, zalega decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 16 sierpnia 2019 r. nr [...] (następnie sprostowana w dniu 2 września 2019 r.), z której wynika, że udzielone zostało pozwolenie na użytkowanie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze oraz garażami podziemnym i naziemnym. W decyzji tej nie ma mowy o lokalu magazynowym zlokalizowanym na poziomie garażu, samodzielności którego domaga się strona skarżąca. Wprawdzie w aktach administracyjnych brak decyzji o pozwoleniu na budowę dla obiektu, który jest przedmiotem postanowienia o udzieleniu pozwoleniu na użytkowanie, ale z uzasadnienia tej decyzji także wynika, iż pozwolenie to dotyczyło także budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze oraz garażami podziemnym i naziemnym. Także zatem w tej decyzji (o ile prawidłowo opisuje ją decyzja o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie) brak lokalu magazynowego zlokalizowanego w podziemnym garażu. Wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu zlokalizowanego w tym obiekcie o charakterze niemieszkalnym, ale też nie usługowym (funkcja magazynowa – towarzysząca na ogół funkcji produkcyjnej, nie jest tożsama z funkcją usługową, która to funkcja często towarzyszy funkcji mieszkaniowej) stałoby w sprzeczności z decyzją o pozwoleniu na budowę oraz decyzją o pozwoleniu na użytkowanie, co w konsekwencji stanowiłoby obrazę art. 2 ust 1a ustawy o własności lokali. Jak podkreślono wyżej przepis ten dla ustalenia samodzielności lokalu wymaga kumulatywnego spełnienia przesłanki zgodności samodzielności (lokalu) z pozwoleniem na budowę oraz pozwoleniem na użytkowanie.

Odnosząc się do zarzut ów skargi, podnieść należy, iż skarżący co prawda skutecznie zgłosił zmianę sposobu użytkowania lokalu oznaczonego jako [...] lokal magazynowy, niemniej należy mieć na uwadze specyfikę takiego zgłoszenia i fakt, iż organ posiada istotne ograniczenia, co do kwestionowania takiej zmiany (art. 71 ust 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 z późn. zm.). Ustawa o własności lokalu w żaden sposób sprawę samodzielności lokalu nie wiąże ze zmianą sposobu jego użytkowania. Są to kwestię do siebie nieprzystające i brak podstaw do uznania, że jeżeli organ nie zgłosił sprzeciwu do takiego zawiadomienia (sąd nie ocenia tu legalności takiego zaniechania) to organ w innym postępowaniu dotyczącym całkiem innej materii jest tym faktem w jakikolwiek sposób związany. Sam ten fakt – braku sprzeciwu do zgłoszenia nie wpływa na to, że zmiana sposobu użytkowania pomieszczenia [...] jest sprzeczna przeznaczeniem owego pomieszczenia ustalonym w projekcie budowlanym oraz decyzji o pozwoleniu na budowę, a przez ten fakt, nie może być mowy o spełnieniu przesłanek umożliwiających wydanie żądanego zaświadczenia, wskazanych w art. 2 ust 1a u.w.l. Skarżący domaga się w efekcie nadania pomieszczeniu [...] funkcji lokalu magazynowego, w sytuacji, kiedy taka funkcja nie została nadana na etapie projektu i pozwolenia na budowę. Takie żądanie nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem prowadziłoby do rozszerzania ustalonej na etapie planowania funkcji zamierzenia budowlanego, jako całości oraz poszczególnych jej elementów.

Nie został też naruszony przepis art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Organy prawidłowo dokonały wykładni pojęcia samodzielności w rozumieniu powołanego art. 2 ust. 2, jak też wydały w oparciu o taką wykładnie decyzję. Wprawdzie organy powinny dokonać oceny samodzielności lokalu w oparciu o wyżej przytoczone regulacje (art. 2 pkt 1a), ale brak ten nie wpłynął na wynik sprawy. Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia art 8 k.p.a. należy wskazać, iż Sąd nie dostrzegł naruszenia w/w przepisu. SKO przy ponownym rozpoznawaniu sprawy wskazało, iż nie podziela poglądu przedstawionego przez inny skład SKO (postanowienie z dnia 06.05.2020 r., nr [...]), zaś sporządzone uzasadnienie w sposób wyczerpujący wykazuje dlaczego SKO przyjął takie stanowisko. Niemniej, podkreślić należy, iż na podstawie art. 138 § 2 zd. 2 k.p.a. organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia może podać jakie konkretnie okoliczności należy wziąć pod rozwagę przy ponownym badaniu sprawy, jednakże wskazania takie nie stanowią związania organu I instancji takimi wskazówkami i organy orzekające później w danej sprawie mogą dokonać innej oceny danego stanu faktycznego (Wyrok WSA w Rzeszowie z 20.02.2018 r., II SA/Rz 745/16, LEX nr 2448587). Z tych też powodów, Sąd dokonując kontroli rozstrzygnięcia wedle kryterium jego zgodności z prawem, nie może udzielić ochrony prawnej rozstrzygnięciom, które w jego ocenie nie wypełniają takiego znamienia. Sąd podziela stanowisko SKO w zaskarżonej decyzji, nie podziela zaś wcześniejszego stanowiska SKO – które to kontroli poddał w oparciu o art. 134 p.p.s.a., rozstrzygając w granicach danej sprawy.

Mając na uwadze wyżej wskazane okoliczności sąd na zasadnie art. 151 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.