Wyrok NSA oz. w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 763/99
NSA oz. w Krakowie
Data orzeczenia: 2003-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Powołane przepisy: article: art. 47 ust. 1-2
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz. 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Teza: Zawarta w art. 47 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ regulacja prawna nie dotyczy możliwości wejścia do lokalu własnego skarżących, ale wynajmowanego osobom trzecim. Wynajmowany osobom trzecim lokal nie jest bowiem w rozumieniu powołanego przepisu sąsiednim lokalem, ale jest częścią nieruchomości własnej skarżących. Jeżeli zatem skarżący, nie mogą się porozumieć ze swoim własnym najemcą co do sposobu i terminu udostępnienia wynajętego lokalu celem przeprowadzenia w nim nakazanych robót, to roszczenie takie przeciwko najemcy powinni kierować do sądów powszechnych, a nie na drogę postępowania administracyjnego.

TEZY

Zawarta w art. 47 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ regulacja prawna nie dotyczy możliwości wejścia do lokalu własnego skarżących, ale wynajmowanego osobom trzecim. Wynajmowany osobom trzecim lokal nie jest bowiem w rozumieniu powołanego przepisu sąsiednim lokalem, ale jest częścią nieruchomości własnej skarżących. Jeżeli zatem skarżący, nie mogą się porozumieć ze swoim własnym najemcą co do sposobu i terminu udostępnienia wynajętego lokalu celem przeprowadzenia w nim nakazanych robót, to roszczenie takie przeciwko najemcy powinni kierować do sądów powszechnych, a nie na drogę postępowania administracyjnego.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Marii M., Józefa M., Małgorzaty M., Jacka M. na decyzję Wojewody Ś. z dnia 17 marca 1999 r., (...) w przedmiocie niezbędności wejścia do lokalu - skargę oddala.


UZASADNIENIE

Decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 30.12.1998 r. (...), wydaną w oparciu o przepis art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ orzeczono o niezbędności wejścia do lokalu nr 4 zajmowanego przez Państwo Jadwigę i Januarego Rz. w budynku mieszkalnym przy ul. N. 9 w K. w celu wykonania wymiany instalacji elektrycznej, nakazanej Marii i Józefowi M. i Małgorzacie i Jackowi M. decyzją z dnia 14.01.1998 r. (...) w terminie od 1.02.1999 r. do dnia 15.02.1999 r.

Po rozpatrzeniu odwołania Jana Januarego Rz. od tej decyzji, Wojewoda Ś. decyzją z dnia 17.03.1999 r. (...) uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie I instancji w tej sprawie.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że na współwłaścicieli budynku mieszkalnego położonego przy ul. N. 9 w K. Marię, Józefa, Małgorzatę i Jacka M. został nałożony decyzją Prezydenta miasta K. z dnia 14.01.1998 r. (...) obowiązek wykonania w terminie do 30.05.1998 r. przeróbek instalacji elektrycznej w tym budynku.

Ponieważ zobowiązani współwłaściciele nie uzyskali zgody lokatorów mieszkania nr 4 Jadwigi i Januarego Rz. na wykonanie przeróbek instalacji elektrycznej w tym terminie, pismem z dnia 10.12.1998 r. wystąpili do organu I instancji o wydanie decyzji nakazującej udostępnienie zajmowanego lokalu dla wykonania tych robót.

Po zawiadomieniu stron pismem z dnia 17.12.1998 r. o wszczęciu postępowania w tej sprawie. doszło do wydania w dniu 30.12.1998 r. zaskarżonej decyzji.

W ocenie organu II instancji, kwestia wejścia współwłaścicieli do lokalu nr 4 będącego ich własnością a oddanego w najem Państwu Rz. nie podlega uregulowaniom prawa budowlanego. Sprawy dotyczące stosunków cywilnoprawnych pomiędzy wynajmującym a najemcą, w tym również kwestii udostępnienia lokalu przez najemcę w celu dokonania niezbędnych prac w tym lokalu, regulują przepisy ustawy z dnia 2 lipca 1994 r o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych /t.j. Dz.U. 1998 nr 120 poz. 787/ a ewentualny spór na tym tle powinien być rozstrzygnięty przez sąd powszechny.

Nie było zatem podstaw do rozpatrywania tegoż żądania merytorycznie w trybie postępowania administracyjnego, co skutkować musi uchyleniem zaskarżonej decyzji i umorzeniem postępowania organu I instancji w oparciu o przepis art. 138 par. 1 pkt 2 Kpa. Od tej decyzji wnieśli skargę w terminie Maria M., Józef M., Małgorzata M. i Jacek M. z wnioskiem o jej uchylenie, gdyż narusza przepis art. 7, art. 9 i art. 107 Kpa. W uzasadnieniu skargi zarzucono, że organ II instancji wydając zaskarżoną decyzję nie podał podstawy prawnej takiego rozstrzygnięcia ani też nie wyjaśnił stronom w jaki sposób może dojść do realizacji nałożonych na skarżących obowiązków w sytuacji braku dostępu do lokalu zajmowanego przez małżonków Rz.

W odpowiedzi na skargę, Wojewoda Ś. wniósł o jej oddalenie z motywów wskazanych w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zawartego w skardze zarzutu braku podstawy prawnej rozstrzygnięcia, organ II instancji podniósł, że jego rozstrzygnięcie zawiera zarówno podstawę prawną jak i informację o sposobie rozstrzygnięcia sporu z najemcą.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja organu II instancji nie narusza prawa.

Zgodnie z art. 47 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. inwestor może uzyskać decyzję o niezbędności wejścia do sąsiedniego budynku, lokalu lub na teren sąsiedniej nieruchomości, w razie nieuzgodnienia warunków takiego wejścia z zainteresowanym sąsiadem.

Powołany przepis stwarza zatem inwestorowi prawną podstawę do wejścia na cudzy teren /nieruchomość, lokal/ jeżeli jest to niezbędne dla wykonywania prac przygotowawczych lub robót budowlanych.

Jednakże jak słusznie dostrzegł organ II instancji zawarta w przepisie art. 47 ust. 1 i ust. 2 prawa budowlanego, regulacja prawna nie dotyczy możliwości wejścia do lokalu własnego skarżących, ale wynajmowanego osobom trzecim. Wynajmowany osobom trzecim lokal nie jest bowiem w rozumieniu powołanego wyżej przepisu art. 47 ust. 1 i 2 prawa budowlanego, sąsiednim lokalem, ale jest częścią nieruchomości własnej skarżących. Jeżeli zatem skarżący, nie mogą się porozumieć ze swoim własnym najemcą co do sposobu i terminu udostępnienia wynajętego lokalu celem przeprowadzenia w nim nakazanych robót, to roszczenie takie przeciwko najemcy powinni skarżący kierować do sądów powszechnych, a nie na drogę postępowania administracyjnego.

Skoro zatem żądanie skarżących dotyczy sprawy, która ze względów wyżej omówionych nie podlega rozstrzygnięciu co do jej istoty przez organ administracji publicznej, przeto trafnie organ II instancji zastosował przepis art. 138 par. 1 pkt 2 Kpa i uchylając decyzję organu I instancji umorzył postępowanie pierwszej instancji.

Uznając zatem, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ oddalił wniesioną skargę.