Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 1172/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-04-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 11, art. 5 ust. 1, art. 18 ust. 4a, ust. 4b, art. 87, art. 92a ust. 1, ust. 2, ust. 6
journal: Dz.U. 2016 poz 1907
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 17 kwietnia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Janusz Furmanek, Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, , Protokolant Sekretarz sądowy Blanka Kuźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2018 roku sprawy ze skargi A. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

III SA/Łd 1172/17

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] wydaną na podstawie art. 138 §1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 1257) – dalej: k.p.a.; art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (D.U. z 2017 r. poz. 935); art. 4 pkt 11 i pkt 22, art. 5 ust. 1, art. 5b ust. 1, art. 11 ust. 3, art. 18 ust. 4a, ust. 5, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1, ust. 2 i ust. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 1907) – dalej: u.t.d.; lp. 1.1, l.p. 2.10 załącznika nr 3 do u.t.d., Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] orzekającą o nałożeniu na A. K. kary pieniężnej w łącznej wysokości 10.000 zł za stwierdzone naruszenia przepisów transportu drogowego.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny:

W dniu 2 sierpnia 2016 r., w Ł. na uli. A 26/28 funkcjonariusze Policji przeprowadzili kontrolę pojazdu marki Skoda Rapid, nr rej. [...], którym kierował A. K.. W toku kontroli ustalono, że kierujący wykonał przewóz pasażera P. K., na trasie z ul. B 5 w Ł. na ul. C 22 w Ł. Usługa przewozu została zamówiona przez pasażera za pomocą aplikacji D zainstalowanej w telefonie. Zapłata za powyższy przewóz nastąpiła poprzez obciążenie karty kredytowej pasażera. W trakcie kontroli skarżący okazał dowód osobisty, prawo jazdy , dowód rejestracyjny pojazdu wraz z dowodem opłacenia polisy OC. Nie okazał licencji na wykonywanie transportu drogowego osób ani zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Wyjaśnił, że wykonuje usługi odpłatnego przewozu osób na podstawie umowy o współpracy z firmą E W. z siedzibą przy ul. F 25, która to firma współpracuje z firmą D. Sam nie prowadzi działalności gospodarczej i jest zatrudniony na umowę o pracę w firmie G z siedzibą w Ł. przy ul. H nr 5. Z przeprowadzonych czynności sporządzony został protokół kontroli nr [...] z dnia 2 sierpnia 2016 r.

Zawiadomieniem z dnia 21 września 2016 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego poinformował skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego, a następnie decyzją z dnia [...] nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 16. 000 zł za stwierdzone naruszenia, o których mowa w załączniku nr 3 do u.t.d. l.p. 1.1. (wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji) oraz l.p. 2.10 (wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b). Kwota wymierzonej kary została obniżona do kwoty 10.000 zł, stosownie do treści art. 92a ust. 2 u.t.d.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika zarzucił:

- naruszenie prawa strony do czynnego udziału w toczącym się postępowaniu poprzez nieuwzględnienie wniosku strony o zawieszenie toczącego się postępowania z powodu przebywania skarżącego w ośrodku zamkniętym ;

- błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy poprzez dowolne uznanie, że skarżący wykonywał w dniu 2 sierpnia 2016 r. odpłatny przewóz osób;

- zaliczenie w poczet materiału dowodowego tzw. "zrzut ekranu telefonu" z aplikacji D;

- zaliczenie w poczet materiału dowodowego "wzorca umowy współpracy i świadczonych usług" w sytuacji, gdy dokument ten nie został przez skarżącego podpisany i nie reguluje rzekomej współpracy skarżącego ani z firmą F, ani z firma D.

Z uwagi na powyższe strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, względnie o oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, ze wskazaniem, że winno ono zostać zawieszone do czasu wystąpienia obiektywnej możliwości udziału skarżącego w tym postępowaniu.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ odwoławczy powołał przepisy znajdujące zastosowanie w niniejszej sprawie, w tym art. 4 pkt 22, pkt 11, art. 5 ust. 1, art. 5b ust. 1 i ust. 2, art. 18 ust. 4a, ust. 5, art. 87 ust. 1 i art. 92a ust. 1 u.t.d., regulujące kwestie przewozu drogowego osób, wymagań konstrukcyjnych pojazdu wykorzystywanego do przewozu osób, koniecznych zezwoleń na wykonywanie tego przewozu oraz kar pieniężnych nakładanych w przypadku wykonywania tego przewozu z naruszeniem obowiązujących przepisów prawnych. Dalej organ odwoławczy wskazał, iż z ustalonego stanu faktycznego sprawy bezspornie wynika, ze skarżący w dniu 2 sierpnia 2016 r. wykonywał przewóz drogowy osób, w ramach usługi realizowanej za pomocą aplikacji D, która oferuje możliwość zamówienia przewozu za pomocą aplikacji zainstalowanej na telefonie, a zapłata za wykonaną usługę następuje poprzez automatyczne pobranie środków z karty kredytowej pasażera, po zaznaczeniu przez kierowcę wykonującego usługę, w swoim telefonie, faktu jej wykonania. Powyższe potwierdzają za równo wyjaśnienia skarżącego, złożone do protokołu kontroli z dnia 2 sierpnia 2016 r., jak i składane w toku prowadzonego postępowania wyjaśnienia świadka – pasażera korzystającego z przewozu świadczonego przez stronę skarżącą. Ponadto jak wynika z regulaminu spółki D z siedzibą w A., rolą spółki jest jedynie udostępnienie użytkownikom aplikacji służącej do zamawiania usług transportowych , w tym świadczonych przez niezależnych usługodawców zewnętrznych, takie usługi świadczących. Sama spółka takich usług nie świadczy. Pobierane za wykonaną usługę wynagrodzenie jest równoznaczne z wniesieniem bezpośrednio na rzecz usługodawcy zewnętrznego, a spółka D pełni jedynie rolę pełnomocnika pobierającego tę opłatę. Tym samym w ocenie organu uznać należy, że strona w dniu kontroli wykonywała odpłatną usługę transportową przewozu osób, pomimo, iż nie posiadała wymaganych prawem uprawnień do wykonywania transportu drogowego osób. Ponadto przewóz ten nie spełniał także ustawowych warunków uznania go za przewóz okazjonalny, o którym mowa w art. 18 ust. 4a u.t.d. Powyższe naruszenia odpowiadają naruszeniom określonym w lp. 1.1. oraz l.p. 2.10 załącznika nr 3 do u.t.d., za które to naruszenia ustawodawca przewidział karę pieniężną w wysokości 8.000 zł za każde naruszenie. Jednocześnie na podstawie art. 92a ust. 2 u.t.d. łączna kwota nałożonej na skarżącego kary pieniężnej została obniżona do kwoty 10.000 zł.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego za chybiony uznał zarzut, co do dowolnego ustalenia, że skarżący wykonywał w dniu 2 sierpnia 2016 r. odpłatny przewóz osób, gdyż jak wcześniej wskazano okoliczność ta bezspornie wynika z zgromadzonego materiału dowodowego, w tym wyjaśnień skarżącego do protokołu kontroli. Za nietrafny organ uznał także zarzut uniemożliwienia stronie czynnego udziału w toku prowadzonego postępowania, gdyż jak wynika z akt sprawy, po powzięciu przez organ, po skutecznym wszczęciu postępowania administracyjnego, informacji o fakcie przebywania skarżącego w ośrodku [...] w miejscowości B., wszelka korespondencja była kierowana na ten adres, a skarżący brał czynny udział w postępowaniu, składając pisma do organu. Ponadto strona została poinformowana o zakończeniu prowadzonego postępowania oraz o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, z czego nie skorzystała. Strona miała również możliwość ustanowienia pełnomocnika. Wbrew twierdzeniu pełnomocnik strony skarżącej przeprowadzone w sprawie postępowanie odpowiadało wymogom proceduralnym, a złożone przez świadka do akt sprawy jako dowód, a kwestionowane przez skarżącego dokumenty, w tym "zrzut z ekranu telefonu z aplikacji D, czy też wyciąg bankowy z karty kredytowej zostały potwierdzone za zgodność z oryginałem przez notariusza. Za uprawniony jako dowód w sprawie uznać należy także załączony do akt "wzorzec umowy współpracy i świadczenia usług" przedstawiony przez spółkę F, gdyż pozwolił on na ustalenie, czym zajmuje się w/w spółka i w sposób bezsporny wykazał, że skarżący nie wykonywał przewozu w imieniu tej spółki, na podstawie zawartej umowy o współpracy.

W sprawie nie wystąpiły również żadne przesłanki umożliwiające zastosowanie art. 92c u.t.d. wyłączające odpowiedzialność skarżącego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika zarzucił naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy oraz zaniechanie obowiązku należytego zebrania i oceny materiału dowodowego.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Prawomocnym postanowieniem z dnia [...] [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał skargę sądowi właściwemu – Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy).

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r. poz. 1369) – dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Podstawą materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 14czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r. poz. 1257) – dalej: k.p.a. oraz ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 1907) – dalej: u.t.d.

Natomiast przedmiotem niniejszej skargi jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] orzekającą o nałożeniu na A. K. kary pieniężnej w łącznej wysokości 10.000 zł za stwierdzone naruszenia przepisów transportu drogowego, o których mowa w l.p. 1.1. oraz l.p. 2.10 załącznika nr 3 do u.t.d..

W ocenie Sądu procedujące w niniejszej sprawie organy administracji publicznej zasadnie wywiodły, w oparciu o prawidłowo ustalony stan fatyczny oraz zgromadzony materiał dowodowy, że skarżący wykonywał w dniu 2 sierpnia 2016 r. przewóz okazjonalny, tj. przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego, a pojazd, którym wykonywano usługę, nie odpowiadał wymaganiom przewidzianym w u.t.d.

Powyżej powołana u.t.d. określa zasady podejmowania i wykonywania krajowego transportu drogowego, międzynarodowego transportu drogowego, niezarobkowego krajowego przewozu drogowego, niezarobkowego międzynarodowego przewozu drogowego, zasady działania Inspekcji Transportu Drogowego i odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, kierowców , osób zarządzających transportem i innych osób wykonujących czynności związane z przewozem drogowym, zasady i tryb wyznaczania dworców , w których jest udzielana pomoc osobom niepełnosprawnym i zasady ochrony praw pasażerów ( art. 1 ust. 1 i 2 ).

Wskazać należy, iż zgodnie z regulacją art. 4 pkt 11 u.t.d., przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. W myśl art. 18 ust. 4 a przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą.

Jak stanowi art. 18 ust. 4b u.t.d. dopuszcza się przewóz okazjonalny: 1.pojazdami zabytkowymi; 2. samochodami osobowymi : a. prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę, b. na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa, c. po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przez rozpoczęciem przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa.

W myśl art. 5 ust. 1 u.t.d., podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i 2 wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21.10.2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE .

Natomiast co do warunków podjęcia i wykonywania krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób, kwestie te określa przepis art. 5b ust. 1 u.t.d. stanowiąc, że ich podjęcie i wykonywanie: 1. samochodem osobowym, 2. pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3. taksówką – wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Licencji , o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 i 2 jak i licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udziela się przedsiębiorcy po spełnieniu określonych wymagań wskazanych w art. 5c i art. 6 u.t.d.

Zgodnie z art. 87 u.t.d. podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4 , jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli m.in. kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku (...), a ponadto wykonując transport drogowy – wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że skoro jedyna definicja przewozu okazjonalnego, jaka znajduje się w art. 4 pkt 11 u.t.d., jest nieprecyzyjna i nie określa, co dokładnie jest przewozem okazjonalnym, uzasadnione jest sięgnięcie po kryteria charakteryzujące "przewóz okazjonalny" przez przepisy prawa wspólnotowego, gdzie jak wynika z §2 pkt 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającym rozporządzenie (WE) Nr 561/2006 (Dz.U.UE.L.2009.300. 8", zwanym dalej: rozporządzeniem Nr 1073/2009), za usługi okazjonalne uznaje "usługi, które nie są objęte definicją usług regularnych, w tym szczególnych usług regularnych, oraz których główną cechą jest to, że obejmują przewóz grup pasażerów utworzonych z inicjatywy zleceniodawcy lub samego przewoźnika". Wskazać ponadto należy, że w orzecznictwie przyjmuje się, że zawarte w przepisach dotyczących transportu drogowego sformułowanie ""przewóz okazjonalny" należy odczytywać zgodnie ze znaczeniem przymiotnika "okazjonalny", jako "odnoszący się do określonej okazji – okoliczności, sytuacji, wywołany przez nią, dostosowany do niej" (Słownik języka polskiego, pod redakcją prof. dr Mieczysława Szymczaka, t. II, Warszawa 1998, s. 499). W odróżnieniu od przewozów regularnych, przewóz okazjonalny osób wiąże się ze świadczeniem usług przewozowych osób w nadarzających się okazjach zainicjowanych przez zleceniodawcę lub przewoźnika (por. wyrok NSA z dnia 20 września 2007 r., sygn. akt I OSK 1361/06, publ. Lex nr 384423).

Zestawienie dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych z definicją "przewozu okazjonalnego" wywiedzioną na podstawie powołanych wyżej przepisów art. 4 pkt 11 u.t.d. oraz § 2 pkt 4 rozporządzenia Nr 1073/2009 pozwalało uznać, że skarżący wykonywał w dniu 2 sierpnia 2016 r. odpłatny przewóz okazjonalny osób, bez jednoczesnego dopełnienia wszystkich wymagań określonych przepisami prawa. Ustalony bowiem w tym zakresie przez organ stan faktyczny nie budzi zdaniem Sądu wątpliwości. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, ze w chwili przeprowadzenia kontroli drogowej A. K. wykonywał odpłatny przewóz pasażera, którego przewoził z ulicy B na ulicę C w Ł. Przewóz wykonywany był samochodem marki Skoda Rapid , nr rej. [...], posiadającym 5 miejsc siedzących łącznie z kierowcą. Skarżący korzystał z samochodu na podstawie umowy najmu zawartej z firmą F z siedzibą w Wielkiej Brytanii. Pasażer zamówił kurs za pomocą aplikacji D. Aby zamówić kurs pasażer musiał zarejestrować swoje dane i dane swojej karty kredytowej oraz zaakceptować regulamin D. Skarżący na smartfon otrzymał zlecenie przyjazdu na ul. B i po upewnieniu się, że jest to osoba, która zamówiła przejazd wykonał przewóz na ul. C . Po przybyciu na miejsce pasażer wysiadł ,a skarżący zaznaczył w aplikacji koniec przewozu. Opłata za przejazd odbyła się automatycznie, drogą elektroniczną z karty kredytowej pasażera została automatycznie pobrana przez D kwota 13,23 zł. Skarżący nie posiadał licencji na wykonywanie transportu drogowego osób ani zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Okazał do kontroli drogowej tylko dowód osobisty, prawo jazdy i dowód rejestracyjny z polisą OC .

Okoliczności powyższe nie są sporne i wynikają w sposób nie budzący wątpliwości ze zgromadzonych przez organ dowodów: wydruku potwierdzającego wykonanie przewozu i pobranie opłaty za przejazd z konta pasażera, wydruku z konta bankowego pasażera, protokołu z przesłuchania świadka – pasażera P. K., protokołu kontroli drogowej z dnia 2 sierpnia 2016 r., notatki urzędowej sporządzonej przez funkcjonariusza Policji, pisma UMŁ informującego, że Prezydent Miasta Ł.nie udzielił skarżącemu licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, i że nie występował on o wydanie takich uprawnień, pisma z Zarządu Dróg i Transportu, że skarżący nie figuruje w ewidencji podmiotów, które uzyskały zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego w zakresie przewozu osób lub licencję na wykonywanie krajowego transportu w zakresie przewozu osób samochodem osobowym/pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie kierowcą.

Tym samym za nieuzasadnione uznać należy w ocenie Sądu zarzuty skargi, co do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., których to zarzutów pełnomocnik skarżącego dopatruje się w "zaniechaniu przeprowadzenia w należyty sposób postepowania dowodowego, niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, brak poczynienia ustaleń dotyczących wszystkich aspektów rękojmi oraz dokonanie dowolnej i błędnej oceny stanu prawnego". Podkreślenia wymaga, iż powyżej dosłownie przytoczone przez pełnomocnika skarżącego zarzuty, nie zostały w żaden sposób uzasadnione. Z uwagi na tak lakoniczny charakter wniesionych zarzutów, jak również fakt, iż Sąd nie jest uprawniony do "domyślania" się intencji strony skarżącej, w szczególności strony reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika, brak było możliwości do szerszego odniesienia się do stawianych przez stronę zarzutów.

Na koniec przedmiotowych rozważań wskazać należy również, że zaskarżona decyzja została wydana w zgodzie z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości z dnia 20 grudnia 2017 r., C- 434/15, który orzekł, że artykuł 56 TFUE w związku z art. 58 ust. 1 TFUE, a także art. 2 ust. 2 lit. d) dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznymi i art. 1 pkt 2 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, zmienionej dyrektywą 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lipca 1998 r., do którego odsyła art. 2 lit. a) dyrektywy 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywy o handlu elektronicznym), należy interpretować w ten sposób, że usługę pośrednictwa taką jak ta, o której mowa w postępowaniu głównym i która polega na odpłatnym umożliwianiu nawiązywania kontaktów, poprzez aplikację na inteligentny telefon, między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską, należy uznać za usługę nierozerwalnie związaną z usługą przewozową, a tym samym za usługę wchodzącą w zakres 'usług w dziedzinie transportu' w rozumieniu art. 58 ust. 1 TFUE. Tego rodzaju usługę należy zatem wyłączyć z zakresu zastosowania art. 56 TFUE, dyrektywy 2006/123 i dyrektywy 2000/31. Powyższy wyrok potwierdził prawidłowość oceny charakteru wykonywanej usługi przez skarżącego (usługa transportowa). Skoro TSUE potraktował D jako wykonującego w części usługę transportową (w zakresie pośrednictwa) to oczywistym jest, że skarżący jako realizator drugiej części usługi (przewóz pasażera) również wykonywał usługę transportową.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.

a.l.