Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 1165/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2018-09-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6149 Inne o symbolu podstawowym 614
Hasła tematyczne: Oświata
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono bezskuteczność zaskarżonej czynności
Powołane przepisy: article: art. 133 par. 1,  art. 106 par. 3,  art. 146 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 39 ust. 4 pkt 1 i 3
journal: Dz.U. 2018 poz 996
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Siudyka, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz (spr.), Protokolant Specjalista Magdalena Kurpis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2018 r. sprawy ze skargi T.G. na czynność Prezydenta Miasta K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu kosztów dojazdu dziecka do szkoły 1) stwierdza bezskuteczność zaskarżonej czynności; 2) zasądza od organu na rzecz strony skarżącej kwotę 680 (słownie: sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

T.G. złożył w dniu 8 września 2017 r. w Urzędzie Miasta K. wniosek o zwrot kosztów dojazdu jego córki M.G. z miejsca zamieszkania do Niepublicznej Specjalnej Szkoły Podstawowej "A" w K. w roku szkolnym 2017 - 2018. Do wniosku dołączył orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego z dnia 19 marca 2014 r.

W piśmie z dnia [...]r. Wiceprezydent Miasta K. wskazał, że Prezydent Miasta K. na wniosek rodzica zapewnia dziecku odpowiednią formę kształcenia zalecaną w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego, zaś najbliższą szkołą, w której możliwa jest realizacja zaleceń zawartych w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego z dnia [...]r. jest Szkoła Podstawowa Nr [...] Specjalna im. [...] w K.. Podkreślił, że z wyboru skarżącego jego córka uczęszcza do Niepublicznej Specjalnej Szkoły Podstawowej "A" w K..

Wskazał, że zgodnie z art. 39 ust. 4 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (Dz U. 2017, poz. 59 ze zm., dalej Prawo oświatowe), obowiązkiem gminy jest zapewnienie bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu niepełnosprawnym uczniom, których kształcenie i wychowanie odbywa się na podstawie art. 127, do najbliższej szkoły podstawowej, zapewniającej kształcenie specjalne, która dysponuje wolnymi miejscami, a także zwrot kosztów przejazdu takiego ucznia oraz jego opiekuna do w/w szkoły, na zasadach określonych w umowie zawartej między prezydentem miasta a rodzicami, jeżeli dowożenie i opiekę zapewniają rodzice.

Dodał, że dowóz lub zwrot kosztów dowozu do szkoły niepublicznej mogą być zorganizowane przez gminę tylko w przypadku, gdy jednostka niepubliczna jest placówką najbliższą w stosunku do miejsca zamieszkania dziecka. Biorąc pod uwagę fakt, iż odległość miejsca zamieszkania M.G. do Niepublicznej Specjalnej Szkoły Podstawowej "A" wynosi 5,3 km, zaś odległość do Szkoły Podstawowej Nr [...] Specjalnej im. [...] wynosi 2,7 km, miasto K. nie ma podstaw prawnych, by zapewnić wnioskowany zwrot kosztów przejazdu.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach T.G. wniósł o stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności z dnia [...]r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Podniósł zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 39 ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 39 ust. 4 pkt 3 Prawa oświatowego, polegającego na bezzasadnej odmowie zwrotu kosztów przejazdu niepełnosprawnej uczennicy M.G. z miejsca zamieszkania do NSSP "A" wskutek błędnego uznania, że najbliższą szkołą podstawową w rozumieniu wskazanych wyżej przepisów jest Szkoła Podstawowa nr [...] im. [...] w K., podczas gdy organ zaniechał należytego uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia, w szczególności wykazania, iż wskazana przezeń szkoła publiczna jest dostosowana do indywidualnych psychofizycznych potrzeb małoletniej M.G., które wynikają z jej niepełnosprawności.

W uzasadnieniu skarżący zakwestionował, że najbliższą szkołą dla jego córki jest Szkoła Podstawowa nr [...], bowiem organ powołał się tylko na element położenia geograficznego. W związku z powyższym wskazał, że pojęcia najbliższa szkoła nie sposób utożsamiać - jak uczynił to organ w zaskarżonej czynności - z elementem położenia geograficznego, czyli odległością pomiędzy miejscem zamieszkania niepełnosprawnego ucznia, a położeniem szkoły podstawowej. Taka wykładnia, zdaniem skarżącego nie uwzględnia tego, że omawiane uprawnienia przysługują szczególnym odbiorcom, uczniom o zindywidualizowanych potrzebach w zakresie kształcenia i wychowania, które wynikają z ich niepełnosprawności. Na poparcie swojego stanowiska skarżący przytoczył orzecznictwo sądów administracyjnych.

Dalej skarżący podniósł, że orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego określa zalecane formy kształcenia specjalnego, z uwzględnieniem rodzaju niepełnosprawności, w tym stopnia niepełnosprawności intelektualnej. Istotne, w ocenie skarżącego, jest to, że według art. 127 ust. 3 Prawa oświatowego, uczniowi objętemu kształceniem specjalnym dostosowuje się odpowiednio program nauczania do indywidualnych potrzeb rozwojowych, edukacyjnych i możliwości psychofizycznych. Dostosowanie to następuje na podstawie opracowanego indywidualnego programu edukacyjno - terapeutycznego uwzględniającego zalecenia zawarte w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego. Inaczej szkoła,

w której uczeń niepełnosprawny realizuje obowiązek szkolny musi posiadać odpowiednie warunki organizacyjne, techniczne, kadrowe umożliwiające faktyczną realizację zaleceń orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego, którego treść uwzględnia zindywidualizowane potrzeby oraz możliwości wynikające z danego rodzaju niepełnosprawności. Ocena w zakresie dostosowania danej szkoły do potrzeb ucznia niepełnosprawnego nie została zatem pozostawiona uznaniu administracyjnemu organu.

Biorąc powyższe pod uwagę skarżący stwierdził, że pojęcie najbliższa szkoła nie obejmuje swoim zakresem wyłącznie elementu położenia geograficznego, ale przede wszystkim odnosi się do rzeczywistej możliwości realizacji zaleceń orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego w danej szkole, zatem dostosowania danej szkoły do poziomu potrzeb i zdolności psychofizycznych ucznia niepełnosprawnego.

Ponadto skarżący wskazał, że w sprawach o zorganizowanie bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu, ewentualnie zwrotu kosztów przejazdu ucznia niepełnosprawnego z miejsca zamieszkania do szkoły podstawowej, to na organie spoczywa ciężar udowodnienia okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a to mianowicie przez wskazanie: odpowiedniej ze względów zdrowotnych najbliższej szkoły dla danego ucznia niepełnosprawnego, która zapewnia faktyczną możliwość realizacji obowiązku szkolnego. Wobec tego skutki wynikające z braku poczynienia ustaleń we wskazanym zakresie lub zaniechanie przedstawienia merytorycznego uzasadnienia faktycznego i prawnego wydanego rozstrzygnięcia obciążają wyłącznie organ.

Zdaniem skarżącego Prezydent Miasta K. w zaskarżonej czynności dokonał oceny przesłanki najbliższej szkoły wyłącznie pod względem kryterium położenia geograficznego, w konsekwencji stwierdzając, że skoro Szkoła Podstawowa nr [...] jest położona bliżej miejsca zamieszkania M.G. niż Niepubliczna Specjalna Szkoła Podstawowa "A", to wniosek skarżącego podlega oddaleniu. Natomiast poza zakresem kognicji organu pozostała sfera dostosowania Szkoły Podstawowej nr [...] do potrzeb córki skarżącego, wynikających bezpośrednio z Orzeczenia. W tym kontekście organ ograniczył się do lakonicznego i arbitralnego twierdzenia, że we wskazanej przezeń szkole publicznej możliwa jest realizacja zaleceń Orzeczenia. Tymczasem, jak zostało to już wykazane powyżej, organ ani też kierownictwo wskazanej placówki szkolnej nie mogą uznaniowo decydować, której szkole przyznać status najbliższej szkoły w rozumieniu normy art. 39 ust. 4 pkt 1 i 3 ustawy Prawo oświatowe.

Skarżący podniósł, że Prezydent Miasta K. zaniechał poczynienia ustaleń faktycznych w zakresie wynikającym z przepisów art. 39 ust. 4 pkt 1 i 3 ustawy, gdyż nie zdołał wykazać, że Szkoła Podstawowa nr [...] umożliwia realizację zaleceń Orzeczenia wydanego dla małoletniej M.G., a w konsekwencji zaniechał również przedstawienia należytego uzasadnienia zaskarżonej czynności.

Według oceny skarżącego wadliwości zaskarżonej czynności z dnia [...]r. nie mogą być sanowane przez organ na etapie postępowania sądowoadministracyjnego, albowiem sąd administracyjny dokonuje ustaleń faktycznych na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. wyłącznie w zakresie niezbędnym do dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonej czynności z zakresu administracji publicznej. Natomiast nie jest dopuszczalne dokonywanie przez sąd administracyjny ustaleń faktycznych, które miałyby służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy, załatwionej zaskarżoną czynnością.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta K. wniósł o jej oddalenie oraz o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z oświadczenia dyrektora Szkoły Podstawowej nr [...] Specjalnej w K. oraz statutu tej szkoły.

Organ stwierdził, że stanowisko skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem gdyby uznać taki pogląd za zasadny należałoby stwierdzić, że w następstwie złożonego wniosku o zwrot kosztów dowozu dla ucznia przez Miasto K., organ ma obowiązek przeprowadzić postępowanie tożsame z tym, do którego obliguje go art. 127 ust. 3 w zw. z ust. 13 ustawy Prawo oświatowe. Natomiast powyższy obowiązek organ wypełnia za pośrednictwem szkół publicznych dla których jest organem prowadzącym i tylko w przypadku, gdy z woli rodziców dziecka posiadającego orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego zobowiązany jest zapewnić temu dziecku odpowiednią formę kształcenia.

W ocenie organu uzasadnienie zaskarżonej czynności jest w okolicznościach sprawy wystarczające, albowiem w świetle art. 39 ust. 4 pkt 1 i 3 ustawy Prawo oświatowe organ wskazał na dwa wymagane kryteria: odległość miejsca zamieszkania dziecka od Szkoły Podstawowej nr [...] Specjalnej w K. oraz możliwość realizacji przez tę szkołę zaleceń Orzeczenia z dnia [...]r. o potrzebie kształcenia specjalnego.

Organ wskazał również, że chybione jest twierdzenie skarżącego, jakoby zaskarżona czynność była wadliwa, a dokonywanie przez sąd administracyjny ustaleń faktycznych na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. było sanowaniem tej wadliwości na etapie postępowania przed sądem. W opinii organu takie twierdzenie byłoby zasadne, gdyby wskazana skarżącemu Szkoła Podstawowa nr [...] Specjalna w K. nie była w stanie zapewnić realizacji zaleceń wynikających z Orzeczenia na dzień rozpatrzenia wniosku i wydania zaskarżonej czynności. Tak jednak nie jest, albowiem przedłożone w niniejszym postępowaniu sądowym oświadczenie dyrektora SP nr [...] oraz statut potwierdzają możliwości zapewnienia przez tą szkołę dziecku skarżącego kształcenia specjalnego odpowiednio do zaleceń wynikających z Orzeczenia. Wobec tego wbrew twierdzeniom skarżącego, dopuszczenie zawnioskowanych dowodów jest dokonaniem ustaleń faktycznych w zakresie niezbędnym do dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonej czynności.

Na rozprawie pełnomocnik skarżącego podniósł, że według art. 106 § 3 P.p.s.a. sąd administracyjny może przeprowadzić postępowanie jedynie uzupełniająco, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia wątpliwości. Jest to wyjątek od reguły, że sąd administracyjny nie prowadzi postępowania dowodowego, a jedynie bada legalność podjętego aktu lub czynności. Wskazał, że strona nie miała możliwości ustosunkowania się w skardze do przedłożonych już na etapie postępowania sądowoadministracyjnego dokumentów i nie mogła się wypowiedzieć na ich temat. Ponadto stwierdził, że oświadczenie Dyrektora Szkoły nr [...] w K. datowane jest na dzień [...]r., a więc już po dacie wydania zaskarżonego aktu. Twierdzenia zawarte w oświadczeniu dyrektora szkoły nie znalazły się w argumentacji przedstawionej w zaskarżonym akcie. Dodatkowo pełnomocnik wskazał, że w zaskarżonej czynności organ nie odniósł się do brzmienia art. 39 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo oświatowe, co w przypadku córki skarżącego jest okolicznością istotną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należało, że sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ), sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Natomiast na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1 - 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności wymienionych w tym przepisie. Według zaś art. 146 § 1 tej ustawy, w razie uwzględnienia skargi na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, sąd uchyla ten akt albo stwierdza bezskuteczność czynności.

W wyniku przeprowadzenia kontroli w zakresie zgodności z prawem zaskarżonej czynności stwierdzić należało, że skarga zasługuje na uwzględnienie, a wobec tego wystąpiły podstawy do stwierdzenia bezskuteczności wymienionej czynności.

W piśmie z dnia [...]r. Wiceprezydent Miasta K. odmówił skarżącemu zwrotu kosztów dowozu małoletniej M.G. do Niepublicznej Specjalnej Szkoły Podstawowej "A" w K..

Jako podstawę prawną zaskarżonej czynności organ wskazał art. 39 ust. 4

pkt 1 i 3 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe ( tekst jedn. Dz.U z 2018 r. poz. 996), według którego obowiązkiem gminy jest zapewnienie bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu niepełnosprawnym uczniom, których kształcenie i wychowanie odbywa się na podstawie art. 127, do najbliższej szkoły podstawowej, a także zwrot kosztów przejazdu takiego ucznia oraz jego opiekuna do w/w szkoły, na zasadach określonych w umowie zawartej między wójtem (burmistrzem, prezydentem miasta) a rodzicami, jeżeli dowożenie i opiekę zapewniają rodzice.

W związku z powyższym, podkreślenia wymagało, że według utrwalonej linii orzecznictwa, ukształtowanej na gruncie poprzednio obowiązującej ustawy o systemie oświaty (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 1943 ze zm.) - szkołą najbliższą, o której mowa w art. 17 ust. 3a pkt 1 tej ustawy - jest tylko szkoła pozwalająca realizować zalecenia zawarte w orzeczeniu o niepełnosprawności dziecka, a zatem dostosowana do zdolności psychofizycznych ucznia (por. wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2014 r., sygn. akt I OSK 1961/14).

Przedstawioną wykładnię należało odnieść do oceny prawnej przeprowadzonej w niniejszej sprawie, z uwagi na to, że cytowany wyżej art. 39 ust. 4 pkt 1 aktualnie obowiązującej ustawy Prawo oświatowe, posługuje się analogicznym pojęciem "szkoły najbliższej", jak art. 17 ust. 3a pkt 1 ustawy o systemie oświaty.

W zaskarżonej czynności organ podniósł, że najbliższą szkołą, w której możliwa jest realizacja zaleceń zawartych w orzeczeniu z dnia [...]r. o potrzebie kształcenia specjalnego córki skarżącego jest Szkoła Podstawowa Nr [...] Specjalna im. [...] w K..

Jako podstawę powyższego stwierdzenia organ wskazał wyłącznie porównanie odległości pomiędzy miejscem zamieszkania wyżej wymienionego dziecka a szkołą publiczną a także szkołą niepubliczną, do której dziecko aktualnie uczęszcza.

Jednakże organ nie wskazał podstaw cytowanego stwierdzenia, według którego w szkole najbliższej pod względem geograficznym możliwa jest realizacja zaleceń zawartych w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego córki skarżącego.

Podkreślenia przy tym wymagało, że akta administracyjne nie zawierają żadnego materiału dokumentacyjnego dotyczącego warunków realizacji przez wskazaną przez organ szkołę, zaleceń zawartych w orzeczeniu.

Organ dopiero do odpowiedzi na skargę dołączył oświadczenie dyrektora Szkoły Podstawowej nr [...] Specjalnej w K. oraz statut tej szkoły i wniósł o przeprowadzenie przez Sąd dowodu z tych dokumentów. Natomiast w aktach administracyjnych znajduje się tylko: wniosek skarżącego o zwrot kosztów dowozu wyżej wymienionego dziecka do Niepublicznej Specjalnej Szkoły Podstawowej "A" w K. i dołączone do wniosku orzeczenie z dnia [...]r. o potrzebie kształcenia specjalnego.

W tym miejscu wskazać należało, że zgodnie z art. 133 § 1 P.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga sprawę na podstawie akt sprawy, a więc – jak podkreśla się w orzecznictwie - na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego i zgromadzonego materiału dowodowego. Skoro zatem w postępowaniu przed sądem administracyjnym kontrola aktów administracyjnych odbywa się na podstawie akt sprawy, to co do zasady nie jest możliwe prowadzenie postępowania dowodowego przed tym sądem, który kontrolę legalności opiera na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji wydającym zaskarżoną decyzję (por. wyrok NSA z dnia 25 lutego 2016 r., II OSK 1592/14; wyrok NSA z dnia 25 października 2015 r., I OSK 300/14; wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2010 r., II FSK 1306/08, LEX nr 558886). Postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym ograniczone jest więc wyłącznie do możliwości przeprowadzenia dowodu z dokumentów i może mieć wyłącznie charakter uzupełniający. Zgodnie z art. 106 § 3 P.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Celem postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 106 § 3 P.p.s.a. jest ocena, czy organy prawidłowo ustaliły ten stan i czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń, co oznacza, że postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym nie może zmierzać do rozpatrzenia sprawy, w tym ustalenia stanu faktycznego sprawy, a do tego w istocie zmierza organ wnosząc o przeprowadzenie dowodu z dokumentów, z którymi strona skarżąca powinna móc zapoznać się w postępowaniu administracyjnym i na które powinien powołać się organ wydając zaskarżone rozstrzygnięcie. W orzecznictwie NSA zwraca się uwagę, że "Sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, a więc sąd ten rozpatruje sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu. W drodze wyjątku, zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a., Sąd może przeprowadzić dowód uzupełniający z dokumentów. Nie jest natomiast jego rolą uzupełnianie materiału dowodowego" (por. wyrok NSA z dnia 19 sierpnia 2016 r., I GSK 1792/14). Ponadto dopuszczenie nowego dowodu z dokumentu jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem sądu (por. wyrok NSA z dnia 25 września 2012 r., II OSK 840/11, LEX nr 1252207; wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2015 r" II OSK 2501/15).

Przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. nie daje podstawy do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego za organ administracji bądź dokonywania ocen, które powinny mieć miejsce na etapie postępowania administracyjnego jako konieczne dla podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia.

W zaskarżonej czynności – jak już była o tym mowa wyżej - organ podniósł, że najbliższą szkołą, w której możliwa jest realizacja zaleceń zawartych w orzeczeniu z dnia [...]r. o potrzebie kształcenia specjalnego córki skarżącego jest wymieniona przez organ szkoła publiczna. Jednakże organ całkowicie pominął wskazanie podstaw stwierdzenia, według którego w szkole tej możliwa jest realizacja zaleceń zawartych w tym orzeczeniu, a to przecież stanowiło jedno z dwóch fundamentalnych ustaleń, jakich miał dokonać w ramach rozpoznania przedmiotowego wniosku. W konsekwencji organ wskazał tylko odległość pomiędzy miejscem zamieszkania córki skarżącego a obydwiema szkołami i stwierdził, że wskazana przez niego szkoła jest najbliższą szkołą, w której możliwa jest realizacja zaleceń zawartych w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego wymienionego dziecka. Jednakże w zakresie tej ostatniej kwestii, stwierdzenie organu było całkowicie gołosłowne.

Bezzasadne były zatem twierdzenia podniesione w odpowiedzi na skargę, według których uzasadnienie zaskarżonej czynności było w okolicznościach niniejszej sprawy wystarczające, bowiem w świetle art. 39 ust. 4 pkt 1 i 3 ustawy Prawo oświatowe organ wskazał dwa wymagane kryteria: odległość miejsca zamieszkania dziecka od Szkoły Podstawowej nr [...] w K. oraz możliwość realizacji przez tę szkołę zaleceń orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego.

W powyższym zakresie podnieść należało, że w niniejszej sprawie niewątpliwe było, iż organ wskazał w zaskarżonej czynności obydwa wymienione kryteria, jednakże zarzuty nie dotyczą braku ich wskazania przez organ, ale całkowitego pominięcia uzasadnienia, że drugie z wymienionych kryteriów, zostało spełnione w tej sprawie. Stanowiło to obowiązek organu na etapie rozpoznawania wniosku, a w związku z tym chybione są pozostałe argumenty zawarte w odpowiedzi na skargę, które w dużej części sprowadzają się do tego, że na etapie postępowania sądowego organ przedłożył dokumenty, które mają potwierdzać możliwości zapewnienia dziecku skarżącego, przez określoną szkołę, kształcenia odpowiednio do zaleceń wynikających z orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego.

Z uwagi na całkowite pominięcie przez organ zebrania materiału dokumentacyjnego w sprawie, a w konsekwencji brak ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia wniosku i przeprowadzenia oceny w zakresie tych okoliczności - na podstawie art. 146 § 1 P.p.s.a., należało zatem stwierdzić bezskuteczność zaskarżonej czynności.

Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z powyższych rozważań.

Zgodnie z art. 200 P.p.s.a., Sąd orzekł o obowiązku zwrotu przez organ na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, wynoszących 680 zł., na które składał się wpis w kwocie 200 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego.