Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 539/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2019-09-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 50 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 4, art. 53 ust. 4 pkt 6
journal: Dz.U. 2018 poz 1945
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

[...] WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 września 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga (spr.) Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Protokolant st. sekr. sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2019 r. sprawy ze skargi E. S.A. z siedzibą w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego; I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy [...] z dnia 25 marca 2019 r. nr [...], znak: [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 997,- (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 8 maja 2019 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania E. S.A. Oddział w K. od decyzji Wójta Gminy [...] z 25 marca 2019 r. nr [...] o odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie linii kablowej niskiego napięcia w m. T. , dz. nr [...], gm. P. oraz w m. T. , dz. nr [...], [...], [...], gm. O. , utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Powyższą decyzję wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Wójt Gminy P. po rozpatrzeniu wniosku E. S.A. Oddział w K. , na podstawie art. 50 ust. 1 i art. 51 ust. 1 pkt 2 oraz art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945, dalej: u.p.z.p.), odmówił ustalenia lokalizacji ww. inwestycji celu publicznego ze względu niespełnienie wymogu zgodności z przepisami odrębnymi. Wskazano, że planowane zamierzenie ma przebiegać przez użytek leśny (Ls), a zatem stosownie do przepisu art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. wymaga zmiany przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne. Ponadto zamierzenie jest niezgodne z przepisami odrębnymi – ustawą z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1161 ze zm., dalej: u.o.g.r.l.).

W odwołaniu od powyższej decyzji inwestor, powołując się na Ramowe Wytyczne w Sprawie Zasad i Warunków Udostępniania Gruntów Leśnych obowiązujących w Lasach Państwowych, wskazał, że nie podziela stanowiska organu I instancji, gdyż pobudowanie podziemnej linii kablowej nie spowoduje konieczności zmiany przeznaczenia terenu. Podano, że w trakcie praw drzewa nie zostaną uszkodzone, a kabel ułożony zostanie na głębokości min. 1 m i nie spowoduje ograniczeń w użytkowaniu tego terenu zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem. Dodano przy tym, że planowana budowa biegnie wylesionym skrajem działki leśnej, gdzie przebiega w pobliżu sieć wodociągowa i linia napowietrzna średniego napięcia 15kV. Wskazano też, że trasa i sposób ułożenia projektowanego kabla jest uzgodniona z właścicielem działki – Lasami Państwowymi Nadleśnictwo K. . Tym samym, zdaniem odwołującej się spółki, błędnie założono, że planowana inwestycja wymaga zmiany przeznaczenia gruntu i narusza przepisy odrębne.

SKO [...], utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję, przywołał treść art. 2 pkt 5 u.p.z.p. i uznał, że przedmiotowa inwestycja ma charakter inwestycji celu publicznego i podlega regulacjom zawartym w art. 52 i n. u.p.z.p. Zdaniem Kolegium organ I instancji prawidłowo uznał, że nie została spełniona przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., bowiem zamierzenie inwestycyjne – zgodnie z wnioskiem – przebiega przez użytek leśny (Ls), a więc wymaga przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne. Słusznie też zdaniem SKO stwierdzono, że nie został spełniony warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Kolegium przywołało art. 4 pkt 6, art. 7 ust. 1, ust. 1a i ust. 2 u.o.g.r.l., a także art./ 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2129 ze zm., dalej: u.l.), by stwierdzić, że w niniejszej sprawie mamy niewątpliwie do czynienia z lasem, gdyż z ewidencji wynika wprost, że teren objęty inwestycją działka nr [...] T. stanowi las (Ls) o pow. 18,2100 ha. Teren tej działki z uwagi na to, że jest lasem wymaga zmiany przeznaczenia na cele nieleśne, aby mogła na nim znaleźć się planowana inwestycja.

Kolegium stwierdziło, że błędne jest rozumowanie, zgodnie z którym skoro inwestycja będzie przebiegać pod ziemią, wskazana działka leśna będzie mogła być użytkowana w dotychczasowy sposób. Charakter ewentualnych prac budowlanych wskazuje ewidentnie, że doszłoby do naruszenia żyznej wierzchniej warstwy gleby. Wobec tego ewentualna decyzja uzgodnieniowa naruszyłaby słuszny interes społeczny, ponieważ godzi w interes leśnictwa. Ponadto skoro u.p.z.p. wymaga wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego albo decyzji o warunkach zabudowy, to następuje zmiana przeznaczenia w dotychczasowym wykorzystaniu gruntu. Argumentacja strony, że dotychczasowy sposób użytkowania działek się nie zmieni jest więc nietrafna.

W skardze na powyższą decyzję SKO [...] E. S.A. z siedzibą w G. zarzuciła organowi II instancji naruszenie:

- art. 6, art. 7, art. 8 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak analizy sposobu wykorzystania terenu w związku z planowaną inwestycją,

- art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. poprzez uznanie, że nie została spełniona przesłanka określona w tym przepisie,

- art. 4 pkt 6, art., 7 ust. 1 i 2 u.o.g.r.l. poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że ułożenie podziemnego kabla służącego przesyłowi energii elektrycznej powoduje zmianę sposobu przeznaczenia gruntów,

- art. 6 ust. 1 pkt 1 u.l. poprzez błędną wykładnię i uznanie, że ułożenie podziemnego kabla służącego przesyłowi energii elektrycznej powoduje zmianę sposobu przeznaczenia gruntów leśnych.

Skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a ponadto o zasądzenie od organu kosztów zastępstwa prawnego.

W odpowiedzi SKO [...] wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skargę jako zasadną należało uwzględnić.

W ocenie Sądu organy orzekające z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) oraz zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.), bez rzetelnej oceny całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) błędnie uznały, że planowana inwestycja celu publicznego polegająca na budowie podziemnej linii kablowej niskiego napięcia w m. T. działce nr [...] (gm. P. ) oraz w m. T. na działce nr [...], [...], [...] (gm. O. ) stoi w sprzeczności z przepisami art. 61 ust. 1 pkt 4 i 5 u.p.z.p. Sąd oceny organów I i II instancji nie podziela.

W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że prawidłowo sprawę w I instancji rozpoznał Wójt Gminy [...]. Przepis art. 51 ust. 3 u.p.z.p. określa, że w przypadku inwestycji celu publicznego wykraczającej poza obszar jednej gminy decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta, na którego obszarze właściwości znajduje się największa część terenu, na którym ma być realizowana ta inwestycja, w porozumieniu z zainteresowanymi wójtami, burmistrzami albo prezydentami miast. Skoro z załączonej do wniosku inwestora mapy określającej przebieg inwestycji wynika, że inwestycja w przeważającym zakresie zlokalizowana jest na działce [...] położonej w gm. P. (145 m długości), a w mniejszej części w gm. O. na działkach [...], [...], [...] (40 m długości), to faktycznie sprawę winien był rozpoznać Wójt Gminy [...].

Zasadniczy spór pomiędzy organami orzekającymi a inwestorem dotyczy kwestii, czy zaplanowana budowa podziemnej linii niskiego napięcia zmienia przeznaczenie, sposób użytkowania tego terenu, który w przeważającej mierze stanowi las (użytek leśny – Ls), a tym samym, czy dla tego terenu wymagana była zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych (art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p.), a także, czy inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi – u.o.g.r.l. (art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p.).

Zgodnie z art. 50 ust. 1 u.p.z.p. inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4, stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem art. 61 ust. 2a (przypadki uzasadnione potrzebami obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony granicy państwowej). Przepis art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. ustanawia zaś warunek, by teren, na którym zaplanowano inwestycję nie wymagał uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo był objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1.

W kontekście niniejszej sprawy wyjaśnienia wymaga co oznacza pojęcie "przeznaczenie gruntów na cele nieleśne", inaczej zmiany przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne. Otóż, stosownie do przepisu art. 4 pkt 6 u.o.g.r.l. przez przeznaczenie gruntów na cele nieleśne rozumie się ustalenie innego niż leśny sposobu użytkowania gruntów leśnych. Rozpoczęcie zaś innego niż leśne użytkowania gruntów oznacza wyłączenie gruntów z produkcji (art. 4 pkt 11 u.o.g.r.l.).

W związku z powyższym rolą organów orzekających było ustalenie, czy inwestycja w postaci budowy podziemnej linii niskiego napięcia na określonym przez inwestora terenie doprowadzi do zmiany sposobu użytkowania tego terenu, a przez to zmianę jego przeznaczenia. Faktycznie organy winne były ustalić, czy teren, przez który ma przebiegać w swej przeważającej mierze (działka nr [...] w m. T. , gm. P. ) podziemna linia energetyczna jest gruntem leśnym, a jeśli tak, to czy tego rodzaju inwestycja powoduje zmianę sposobu użytkowania lasu.

Słusznie organy orzekające powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 maja 2016 r. sygn. akt II OSK II OSK 2264/14 (dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), odwołały się do definicji lasu (art. 3 u.l.) i definicji pojęcia gospodarki leśnej (art. 6 ust. 1 pkt 1 u.l.), a następnie prawidłowo skonstatowały, że przeznaczenie gruntów leśnych na cele nieleśne to takie przeznaczenie, które wyklucza leśny sposób użytkowania tych gruntów tzn. gdy na danym terenie wyłączona albo ograniczona zostanie możliwość utrzymywania roślinności leśnej, względnie – w przypadku gruntów związanych z gospodarką leśną – gdy dany teren nie będzie mógł być wykorzystywany na potrzeby tej gospodarki albo możliwość takiego wykorzystania będzie ograniczona. Nie dostrzegły jednak, że w tym samym wyroku NSA stwierdził dalej, że "inwestycja celu publicznego, której dotyczy niniejsza sprawa obejmuje realizację podziemnej linii kablowej przez grunt oznaczony w ewidencji jako las (LsV), z tym że linia ta przebiegać ma wyłącznie w granicach obszaru wyznaczonego jako droga leśna i linii podziału przestrzennego lasu - pasa przeciwpożarowego. Przebieg linii został precyzyjnie wyrysowany na mapach załączonych do wniosku i znajduje się w granicach konturu "j.z." (jezdnia ziemna) oraz wytyczonego pasa oznaczonego jako "przecinka". Sąd ten dalej wskazał, że zagadnienie to było już przedmiotem rozważań NSA w sprawach dotyczących planów miejscowych, w których przewidziano możliwość przeprowadzenia sieci infrastruktury technicznej przez tereny oznaczone jako lasy, ale ich uchwalania nie poprzedzono uzyskaniem zgody, o której mowa w art. 7 ust. 2 pkt 2 u.o.g.r.l. (zgoda ministra właściwego do spraw środowiska na przeznaczenie gruntów leśnych na cele nieleśne) [wyroki NSA: z 20 grudnia 2013 r., sygn. akt II OSK 2597/13, z 22 października 2008 r., sygn. akt II OSK 567/08, dostępne j.w.]. Konkludując NSA wskazał, że w przypadku niektórych inwestycji obejmujących infrastrukturę techniczną, które mają nieingerencyjny charakter, zwłaszcza linii energetycznych czy telekomunikacyjnych, dopuszczalne jest przyjęcie, iż ich realizacja nie prowadzi do zmiany przeznaczenia terenu, na którym zostaną zlokalizowane. Stwierdzenie musi być poprzedzone ustaleniem, czy teren przez który infrastruktura będzie przebiegać będzie mógł być – ze względu na warunki realizacji i eksploatacji tej infrastruktury – użytkowany bez przeszkód w dotychczasowy sposób.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni pogląd ten podziela. W związku z powyższym trafne są zarzuty inwestora, że organy orzekające nie przeprowadziły analizy planowanego sposobu wykorzystania terenu w związku z inwestycją, a w konsekwencji błędnie uznały, że ułożenie podziemnej linii kablowej nN powoduje zmianę sposobu przeznaczenia gruntów leśne na cele nieleśne.

Organy orzekające nie dokonały analizy załączonej do wniosku inwestora mapy terenu objętego inwestycją. Wynika zaś z niej, że linia kablowa ma w założeniu inwestora przebiegać przez działkę leśną nr [...] tuż przy granicy z działkami sąsiednimi o innym przeznaczeniu (dz. nr [...] – zabudowana działka rolna: B i RIV; dz. nr [...] – działka rekreacyjno-wypoczynkowa). Z mapy nie wynika też, by w miejscu planowanego przebiegu linii kablowej nN działka nr [...] była zalesiona. Ponadto organy nie zbadały, jakiej szerokości i głębokości wykop, ingerencja w teren, jest niezbędna do wybudowania przedmiotowej linii kablowej. Kolegium nie rozważyło też wyjaśnień inwestora złożonych w odwołaniu. Tymczasem inwestor wskazał, że kabel ma zostać ułożony na głębokości 1 m, w trakcie prac nie zostaną uszkodzone żadne drzewa i budowa nie spowoduje ograniczeń w użytkowaniu terenu zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem. Wskazał też, że planowana budowa ma biec wylesionym skrajem działki leśnej, w pobliżu sieci wodociągowej i linii napowietrznej średniego napięcia. Co więcej inwestor podał, że trasa i sposób ułożenia projektowanego kabla została uzgodniona z właścicielem terenu – Lasami Państwowymi Nadleśnictwem K. . Do odwołania dołączono też, dokument wewnętrzny Lasów Państwowych pt. "Ramowe wytyczne w sprawie zasad i warunków udostępniania gruntów leśnych (lasów) dla realizacji podziemnych inwestycji liniowych", który zakłada, że budowa oraz użytkowanie obiektów liniowych w zakresie kablowych linii elektroenergetycznych i przyłączy nie spowoduje wyłączenia gruntów leśnych z produkcji, jeśli zlokalizowane zostaną one w pasie drogi leśnej, w linii podziału powierzchniowego, przy ścianie drzewostanu w niezalesionym pasie o szer. do 2 m i nie jest planowane jego odnowienie/zalesienie, a grunt, po zakończeniu realizacji inwestycji zostanie przywrócony do stanu poprzedniego (pkt. III.1.).

Tymczasem SKO [...] w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, nie odnosząc się do przywołanych wyżej dowodów, ograniczyło się stwierdzenia, że charakter ewentualnych prac budowlanych, co byłoby dalszą konsekwencją udzielenia wymaganego uzgodnienia, wskazują ewidentnie, że doszłoby do naruszenia żyznej wierzchniej warstwy gleby i wobec tego trafne jest twierdzenie organów, że ewentualna decyzja uzgodnieniowa naruszałaby słuszny interes społeczny, ponieważ godzi w interes leśnictwa. Kończąc zaś wywód wskazano, że skoro u.p.z.p. wymaga wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, to następuje zmiana przeznaczenia w dotychczasowym wykorzystaniu gruntu.

W ocenie Sądu ocena organów orzekających była nie tylko nierzetelna, gdyż nie odnosiła się do zebranego w sprawie materiału dowodowego, ale i przedwczesna. Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p., decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaje się po uzgodnieniu z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych - w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami. Za tego rodzaju nieruchomości uznaje się nieruchomości wykazane w katastrze nieruchomości jako użytki rolne albo grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione, a także wchodzące w skład nieruchomości rolnych użytki kopalne, nieużytki i drogi, jeżeli nie ustalono dla nich warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 92 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami.). W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że należy wyraźnie odróżnić wynikający z art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. wymóg uzgodnienia projektu decyzji lokalizacyjnej z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych - w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami od wymogu uzyskania ewentualnej zgody na wyłączenia gruntu z produkcji rolnej, co stanowi odrębne zagadnienie prawne rozpatrywane na następnym etapie procesu inwestycyjnego, to jest przed wydaniem pozwolenia na budowę (zob. art. 11 ust. 4 u.o.g.r.l.). Uzgodnienie przewidziane w art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. ma na celu kontrolę, czy np. nie następuje lokalizacja inwestycji nie dającej się pogodzić z rolnym lub leśnym przeznaczeniem gruntu. Nie jest ono wyrażeniem zgody na przeznaczenie gruntów rolnych i leśnych na cele nierolne i nieleśne (por. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne, Komentarz pod red. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2006, kom. do art. 53 ustawy). Uzgodnienie to nie zstępuje zgody na przeznaczenie gruntów rolnych i leśnych na cele nierolne i nieleśne, o której mowa w u.o.g.r.l. Zgoda na zmianę przeznaczenia następuje tylko w procedurze sporządzania planu miejscowego. Uzgodnienie przewidziane w przepisie art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. ma zaś na celu kontrolę, czy np. nie następuje lokalizacja inwestycji nie dającej się pogodzić z rolnym lub leśnym przeznaczeniem gruntu. Zakres tego uzgodnienia ogranicza się do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami. Organ uzgadniający dokonuje oceny z punktu widzenia przepisów prawa powszechnie obowiązującego, regulującego daną kwestię (por. wyrok WSA w Poznaniu z 20 grudnia 2018 r., sygn. II SA/Po 654/18, dostępny j.w.).

Organ I instancji I instancji nie występując o uzgodnienie właściwego organu, samodzielnie – bez oceny zebranych dowodów - dokonał oceny, że przedmiotowa inwestycja zmienia przeznaczenie gruntów leśnych – działki nr [...]. Tym samym naruszył przepis art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. Organ odwoławczy akceptując zaś stanowisko organu I instancji dopuścił się analogicznego naruszenia. W konsekwencji organ odwoławczy błędnie i przedwcześnie przyjął, że przedmiotowa inwestycja polegająca na budowie podziemnej linii kablowej nN prowadzi do zmiany sposobu dotychczasowego użytkowania terenu z gruntu leśnego na nieleśny w zakresie działki nr [...]. W rezultacie organy pochopnie przyjęły, że wymagana była zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p.

W tym stanie rzeczy uznać należy, że organy orzekające dopuściły się naruszenia przepisów postępowania poprzez nierzetelną ocenę stanu faktycznego sprawy (art. 7, art. 11 i art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a.) oraz niedokonanie niezbędnego uzgodnienia (art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p.), a w rezultacie naruszenia przepisów prawa materialnego (art. 50 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p.) poprzez uznanie, że inwestycja wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne.

Odnosząc się zaś do zastosowania przez organ I instancji art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. zważyć należy, że do spraw o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego ów przepis nie znajduje zastosowania. Zgodność z przepisami odrębnymi tego rodzaju inwestycji dokonywana jest na podstawie art. art. 53 ust. 3 pkt 1 i 56 u.p.z.p.

W związku z omówionymi uchybieniami Sąd uwzględnił skargę i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., p.p.s.a.) uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

Na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265) zasądził od organu na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania w kwocie 997 zł jako sumy: wpisu od skargi (500 zł), wynagrodzenia pełnomocnika strony (480 zł) i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł).

Prowadząc ponownie postępowanie organ I instancji zobowiązany będzie kierując się normą określoną w art. 153 p.p.s.a. zastosować do oceny prawnej zawartej w niniejszym wyroku.