Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 589/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-10-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 41  ust. 2  pkt 5
journal: Dz.U. 2017 poz 2067
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
article: art. 7,  art. 107  par. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński (spr.), Sędziowie WSA Stanisław Marek Pietras, Janusz Walawski, Protokolant specjalista Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2018 r. sprawy ze skargi T. M. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji po rozpatrzeniu odwołania od rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] listopada 2017 r., dotyczącego zwolnienia T. M. ze służby w Policji, rozkazem personalnym z dnia [...] stycznia 2018 r. uchylił zaskarżony rozkaz w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby w Policji i ustalił datę zwolnienia ze służby w Policji na dzień [...] listopada 2017 r. a w pozostałej części zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy.

Podstawę prawną powyższego rozstrzygnięcia Komendanta Główny Policji stanowiły przepisy art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 41 ust 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257).

W uzasadnieniu rozkazu Komendant Główny Policji wskazał co następuje:

Rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] listopada 2017 r. został wydany w związku z wszczęciem przeciwko T. M. - wówczas naczelnika Wydziału [...] Komendy Powiatowej Policji w [...] – postępowania administracyjnego o zwolnienie go ze służby w Policji w trybie art. 41 ust 2 pkt 5 ustawy pragmatycznej, w związku z informacją, iż Prokuratura Okręgowa w [...] skierowała do Sądu Rejonowego w [...] akt oskarżenia przeciwko wyżej wymienionemu funkcjonariuszowi.

Wydanie tego rozkazu zostało poprzedzone wystąpieniem organu do Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów województwa [...] w [...] z prośbą o wydanie opinii w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji T. M., z uwagi na ważny interes służby. W odpowiedzi (pismo z [...] kwietnia 2017 r.) Przewodniczący Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów woj. [...] w [...] wskazał, iż organizacja zakładowa związku zawodowego, po zapoznaniu się z materiałami omawianej sprawy, nie wnosi uwag i zastrzeżeń co do trybu zwolnienia w/w policjanta.

Organ ustalił, że przeciwko T. M. w toku prowadzonego w Prokuraturze Okręgowej w [...] postępowania karnego o sygn. akt [...] sporządzono, a następnie wniesiono do Sądu Rejonowego w [...], akt oskarżenia, w którym policjanta oskarżono o to, że:

1. w okresie od [...] do [...] listopada 2015 r. w [...], jako funkcjonariusz publiczny - naczelnik Wydziału [...] Komendy Powiatowej Policji w [...] w celu zatajenia faktu utraty materiału dowodowego zabezpieczonego w toku postępowania [...] prowadzonego przez Wydział [...] Komendy Powiatowej Policji w [...], nie dopełnił swoich obowiązków wynikających z art. 58 ustawy o Policji w ten sposób, że poświadczył nieprawdę w protokole z komisyjnego zapakowania dowodów rzeczowych odnośnie zapakowania w dniu [...] listopada 2015 r. białego proszku stanowiącego dowód w sprawie [...], L. [...] w bezpiecznej kopercie [...], podczas gdy został on umieszczony w dniu [...] listopada 2015 r. w bezpiecznej kopercie [...], które to okoliczności miały istotne znaczenie dla prawidłowego przebiegu postępowania [...] Prokuratury Rejonowej w [...], czym działał na szkodę interesu publicznego poprzez narażenie na utratę wiarygodności działań Policji w opinii publicznej, tj. o czyn z art. 231 § 1 Kk i art 271 § 1 Kk w zw. z art. 11 § 2 Kk;

2. w okresie od [...] do [...] listopada 2015 r. w [...], jako funkcjonariusz publiczny - naczelnik Wydziału [...]Komendy Powiatowej Policji w [...] w celu zatajenia faktu utraty materiału dowodowego zabezpieczonego w toku postępowania [...] prowadzonego przez Wydział [...]Komendy Powiatowej Policji w [...], przekraczając swoje uprawnienia wyłudził poświadczenie nieprawdy w ten sposób, że po uprzednim wprowadzeniu w błąd funkcjonariusza Policji A. D. odnośnie nie złożenia przez niego podpisów na dokumentach z przeprowadzonych czynności, polecił mu podpisanie protokołu z komisyjnego zapakowania w dniu [...] listopada 2015 r. białego proszku stanowiącego dowód w sprawie [...], L, [...] w bezpiecznej kopercie [...] oraz bezpiecznej koperty [...], wiedząc, że nie zawiera ona substancji zabezpieczonej w dniu [...] listopada 2015 r. od M. L., czym działał na szkodę interesu publicznego poprzez narażenie na utratę wiarygodności działań Policji w opinii publicznej, tj. o przestępstwo z art. 231 § 1 Kk i art. 271 § 2 Kk w zw. z art. 11 § 2 Kk.

W ocenie organu drugiej instancji Komendant Wojewódzki Policji w [...]. wydając rozkaz personalny z dnia [...] listopada 2017 r. prawidłowo dokonał subsumpcji art. 41 ust 2 pkt 5 ustawy o Policji z powyższym stanem faktycznym i uznaniem, iż zwolnienie funkcjonariusza ze służby jest zgodne z interesem tej służby.

Nie ulega przy tym wątpliwości, że przestępstwa, o które oskarżony jest T. M. nie licuje z honorem, godnością i dobrym imieniem służby, o których mowa w rocie ślubowania policjanta, a nadto związane jest z wykonywaniem przez niego czynności służbowych. Wymieniony oskarżony jest o to, że poświadczył nieprawdę w protokole z komisyjnego zapakowania dowodów rzeczowych w celu zatajenia faktu utraty materiału dowodowego zabezpieczonego w toku postępowania, a także, iż przekraczając swoje uprawnienia i wykorzystując swoją pozycję w Wydziale (jako naczelnik komórki organizacyjnej Policji) wprowadził w błąd swojego podwładnego, a następnie wydał mu polecenie służbowe, czym wyłudził poświadczenie nieprawdy w celu zatajenia faktu utraty materiału dowodowego. Powyższe nie tylko dyskredytuje wymienionego jako osobę o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1 ustawy o Policji), ale też naraża na szwank dobre imię formacji zobowiązanej do ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Pan T. M. dopuszczając się opisanych czynów działał na szkodę interesu publicznego poprzez narażenie na utratę wiarygodności działań Policji w opinii publicznej.

W związku z powyższym T. M. nie cieszy się już nieposzlakowaną opinią, zatem nie spełnia podstawowego warunku wskazanego w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, niezbędnego do pełnienia służby w Policji. Okoliczności te uniemożliwiają natomiast pozostawienie wymienionego w służbie.

Należy również podkreślić, że brak stosownych działań wobec policjanta, oskarżonego o popełnienie przestępstw umyślnych, ściganych z oskarżenia publicznego, ma niekorzystny wpływ na wizerunek i dobre imię Policji oraz niewątpliwie nie sprzyja budowaniu autorytetu omawianej formacji i jej funkcjonariuszy. Sprawne działanie tej formacji opiera się (w szczególności) na zaufaniu społecznym. Policja w odbiorze społecznym musi być postrzegana, jako instytucja zdolna organizacyjnie i osobowo do ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Społeczeństwo musi mieć uzasadnione podstawy do przekonania, że służbę w Policji pełnią i pełnić będą wyłącznie osoby niekarane oraz pozostające poza sferą jakichkolwiek podejrzeń o łamanie przepisów prawa, a ponadto, że formacja ta jest w stanie zwalczać i zapobiegać wszelkim przejawom patologii społecznej, nawet we własnych szeregach. Zdolność do natychmiastowej reakcji na takie zjawiska jest przy tym niezbędna nie tylko do umacniania autorytetu Policji i Państwa, w imieniu którego formacja ta realizuje powierzone jej zadania. Jest ona niezbędna także do umacniania dyscypliny i zapewnienia odpowiedniego poziomu etycznego wszystkich funkcjonariuszy Policji. Policjanci muszą mieć świadomość, że w omawianej formacji nie można tolerować żadnych zachowań nielicujących z honorem, godnością i dobrym imieniem służby oraz, że podejrzenia o działania niezgodne z prawem, powinny być przez właściwych przełożonych surowo sankcjonowane (por. wyrok WSA w Warszawie z 4 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 810/15).

W ocenie organu, policjant, który oskarżony jest o popełnienie przestępstw z art. 231 § 1 i art. 271 § 1 w zw. z art. 11 § 2 oraz art. 231 § 1 i art. 271 § 2 w zw. z art. 11 § 2 Kodeksu karnego traci przymiot "nieskazitelności charakteru". Traci on również autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się ze służbą w organach ścigania. Stąd też pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się wskazanymi przymiotami, narusza ważny interes służby (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 314/13).

Ustosunkowując się do zarzutów odwołania Komendant Główny Policji za niezasadny w przedmiotowej sprawie organ uznał zarzut naruszenia art. 7 Kpa. Nie budzi bowiem wątpliwości, że w zaistniałej sytuacji interes społeczny zdecydowanie przeważa nad interesem strony. W interesie społecznym, tożsamym z interesem służby pozostaje, aby służbę w Policji pełnili jedynie policjanci dający rękojmię godnego reprezentowania formacji i w pełni realizujący stawiane przed tą formacją wymagania. Tych kryteriów T. M. obecnie nie wypełnia.

Wskazania również wymaga, że przed wydaniem zaskarżonego rozkazu personalnego organ I instancji w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz dokonał oceny dowodów z zachowaniem reguł określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Nie sposób przy tym uznać, że zostały naruszone przepisy art. 77 i art. 80 Kpa. Organ dokonał bowiem wnikliwej analizy materiału dowodowego istotnego z punktu widzenia przepisu art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, a na podstawie zebranej dokumentacji bezsprzecznie można ustalić stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy.

Stan faktyczny sprawy, na potrzeby niniejszego postępowania dotyczącego wyłącznie zwolnienia ze służby w Policji, został ustalony ponad wszelką wątpliwość na podstawie materiałów przekazanych przez Prokuraturę Okręgową w [...], a zebrana dokumentacja była wystarczająca do stwierdzenia, że T. M. nie może dalej pełnić służby w Policji, bowiem w chwili obecnej nie posiada już przymiotu nieskazitelnego charakteru.

Nie zasługują na uwzględnienie liczne składane przez pełnomocnika wnioski dowodowe, a także żądanie zawieszenia postępowania administracyjnego do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego. Decyzja dotycząca zwolnienia T. M. ze służby znajduje pełne oparcie w okolicznościach wynikających ze zgromadzonego w niniejszym postępowaniu materiału dowodowego. Dopuszczenie w toczącym się postępowaniu, wnioskowanych przez pełnomocnika dowodów nie byłoby zasadne. Wskazać przy tym również należy, iż zgodnie z art. 75 § 1 Kpa jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. W omawianej sprawie natomiast fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy zwolnienia policjanta ze służby w Policji zostały wyjaśnione ponad wszelką wątpliwość.

Organ administracji nie ma obowiązku weryfikowania zasadności oskarżenia policjanta przez Prokuraturę w toku postępowania przygotowawczego. W szczególności nie musi wykazać winy funkcjonariusza, a tym samym gromadzić dowodów na okoliczność potwierdzenia popełnienia przez policjanta zarzucanych mu przestępstw. Udowodnienie faktu popełnienia przez podejrzanego zarzucanego mu czynu należy bowiem do organów ustawowo powołanych do ścigania przestępstw i następuje w ramach prowadzonego w konkretnej sprawie postępowania karnego. Natomiast ocena dowodów mających uzasadniać popełnienie przestępstwa należy do organów wymiaru sprawiedliwości - właściwego sądu (por. wyrok NSA z dnia 31 października 2008 r., sygn. akt l OSK 1738/07).

Okoliczności dotyczące samego zdarzenia mogłyby mieć natomiast znaczenie w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, jednakże w przypadku przyjętej podstawy prawnej - art. 41 ust. 2 pkt 5 - istotnym jest fakt sporządzenia aktu oskarżenia przeciwko T. M. o popełnianie przestępstw umyślnych. Przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji nie uzależnia możliwości zwolnienia policjanta ze służby od wyniku postępowania karnego. NSA w wyroku z 31 października 2008 r., sygn. akt I OSK 1738/07 stwierdził, iż: "zwolnienie policjanta ze służby w oparciu o cytowany przepis pozostaje bez związku z prowadzonym przeciwko funkcjonariuszowi postępowaniem karnym. Oznacza to, że zwolnienie może nastąpić przed zakończeniem postępowania karnego, a rozstrzygnięcie w sprawie karnej pozostaje bez wpływu na decyzję w przedmiocie zwolnienia". Ponadto w wyroku z dnia 26 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 2318/13, sąd ten stwierdził, iż "zasada domniemania niewinności nie może być rozumiana tak szeroko, by wykluczała wiązanie z samym faktem toczącego się postępowania karnego jakichkolwiek konsekwencji prawnych, które w innych procedurach mogą oddziaływać na sytuację podejrzanego lub oskarżonego. W takich przypadkach, nawet zanim zapadnie prawomocny wyrok w sprawie karnej, możliwe jest ograniczenie dostępu określonych osób do służby publicznej, a także wykluczenie konkretnej osoby z grona funkcjonariuszy publicznych.

Odnosząc się natomiast do wniosku o zawieszenie przedmiotowego postępowania administracyjnego do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego wskazać należy, iż w przedmiotowej sprawie nie zaistniała żadna z przesłanek wskazanych w art. 97 § 1 i art., 98 § 1 Kpa. W szczególności nie można mówić o wystąpieniu przesłanki określonej w art. 97 § 1 pkt 4 Kpa, bowiem postępowanie w przedmiocie zwolnienia T. M. ze służby w Policji jest postępowaniem samodzielnym i niezależnym od toczącego się w sprawie postępowania karnego. Rozstrzygnięcie w postępowaniu administracyjnym w sprawie zwolnienia policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, nie jest przy tym uzależnione od skazania zwalnianego policjanta prawomocnym wyrokiem w sprawie karnej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 810/15). Zaś w związku z faktem, że niniejsze postępowanie nie zostało wszczęte na żądanie strony brak jest również podstaw do zawieszenia przedmiotowego postępowania na podstawie art. 98 § 1 Kpa.

Komendant Wojewódzki Policji w [...] w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, zapewniając stronie możliwość czynnego udziału w tymże postępowaniu na każdym jego etapie oraz należycie informując o wszelkich istotnych okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Stronę, działającą również przez pełnomocnika, kilkukrotnie informowano o uprawnieniach wynikających z art. 10 § 1 Kpa (pisma z dnia [...] maja 2017 r. oraz z [...] lipca 2017 r.). Pełnomocnik strony czynnie uczestniczył w prowadzonym postępowaniu - składał liczne wnioski dowodowe, a także trzykrotnie zapoznał się z materiałami sprawy i sporządził ich fotokopie (ponadto strona w dniu [...] listopada 2017 r. w siedzibie organu dokonała przeglądu akt postępowania).

Zarzut naruszenia art. 10 Kpa może więc odnieść skutek tylko wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (por. wyroki NSA: z 18 maja 2006 r., II OSK 831/05; z 2 września 2009 r., sygn. akt II OSK 1320/08; z 12 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1279/09 oraz z 1 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 1098/10). W przedmiotowej sprawie, pełnomocnik strony podnosząc zarzut naruszenia art. 10 Kpa, nie przedstawił żadnych argumentów potwierdzających, że zarzucane uchybienia ze strony organu I instancji mogły mieć wpływ (tym bardziej istotny) na wynik sprawy.

W odniesieniu do zarzutu strony dotyczącego naruszenia art, 10 Kpa w zw. z art. 135f ust. 10 ustawy o Policji, zauważyć należy, że dotyczy on ograniczeń procesowych obwinionego zwolnionego od zajęć służbowych z powodu choroby w toczącym się wobec niego postępowaniu dyscyplinarnym. W przedmiotowym postępowaniu administracyjnym w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji nie mają zastosowania przepisy rozdziału 10 (Odpowiedzialność dyscyplinarna i karna policjantów) tej ustawy. Kwestie związane z uprawnieniami strony do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym i co się z tym wiąże obowiązkami organu do zapewnienia stronie możliwości skorzystania ze wskazanego uprawnienia, uregulowane są w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego, które nie przewidują czasowego wstrzymania biegu postępowania administracyjnego z powodu choroby strony.

Organ II instancji zakwestionował prawidłowość twierdzenia pełnomocnika strony, że w przedmiotowej sprawie nastąpiło naruszenie art. 41 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 43 ust. 3 ustawy o Policji.

Organizacją zakładową jest, w myśl § 20 pkt 1 lit. c Statutu Niezależnego Samorządowego Związku Zawodowego Policjantów, organizacja wojewódzka, której organami są stosownie do § 21 pkt 1 lit. e, f, g Statutu m.in. wojewódzka konferencja delegatów (WKD), zarząd wojewódzki (ZW) i prezydium zarządu wojewódzkiego (Prezydium ZW). Do szczególnych zadań zarządu wojewódzkiego należy, zgodnie z § 30 pkt 6 lit. g Statutu, podejmowanie uchwał w sprawach nieobjętych Statutem, a dotyczących działalności wojewódzkiej organizacji związkowej. Prezydium Zarządu Wojewódzkiego, analogicznie jak Prezydium Zarządu Głównego, wykonuje czynności należące do zakresu działania Zarządu Wojewódzkiego, jak wynika z treści § 30 pkt 3 Statutu, co oznacza, że może podejmować uchwały w sprawie opiniowania zamiaru zwolnienia policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, które muszą być następnie zatwierdzone przez Zarząd Wojewódzki, w myśl § 28 pkt 4 Statutu.

W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że Komendant Wojewódzki Policji w [...] w dniu [...] marca 2017 r. wystąpił do Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów województwa [...] w [...]. o wydanie opinii dotyczącej zamiaru zwolnienia skarżącego ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Natomiast w piśmie z dnia [...] kwietnia 2017 r. Przewodniczący Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów województwa [...] w [...] poinformował, że Zarząd Wojewódzki, po zasięgnięciu opinii właściwego Zarządu Terenowego NSZZP KPP w [...], nie wnosi uwag i zastrzeżeń co do trybu zwolnienia Pana T. M. ze służby w Policji, przesyłając następnie stosowną Uchwałę nr [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r., [...].

Zaakceptowanie zwolnienia skarżącego ze służby przez Zarząd Wojewódzki Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów woj. [...] w [...] powyższą uchwałą, dodatkowo wskazuje, iż została spełniona przesłanka ważnego interesu, albowiem obiektywność związku zawodowego nie może w tym względzie budzić żadnych wątpliwości (por. wyrok NSA z 5 grudnia 2014 r., sygn. akt IOSK 1629/13 oraz wyroki WSA w Warszawie z 7 lutego 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 2227/12 i z 22 lutego 2013 r. sygn. akt IISA/Wa 1897/12).

W aktach niniejszej sprawy znajduje się rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] maja 2017 r. o zwolnieniu T. M. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji z dniem [...] maja 2017 r. Istotne jest przy tym, że powołany rozkaz personalny nr [...] nie został doręczony stronie (ani jej pełnomocnikowi), a tym samym w świetle art. 110 § 1 Kpa nie wszedł do obrotu prawnego i nie wywołuje żadnych skutków prawnych (por. wyrok NSA w Warszawie z 16 marca 2017 r., sygn. akt II GSK 1479/15). Stwierdzić zatem należy, że samo wydanie rozkazu personalnego nr [...], wobec braku związania nim organu, pozostaje bez wpływu na ocenę prawidłowości rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] listopada 2017 r.

Organ I instancji słusznie nadał swojemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności. Wykonanie decyzji nieostatecznej ma charakter wyjątkowy, dlatego też przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności poddawane są ścisłej wykładni. Jedną z tych przesłanek jest "niezbędność" niezwłocznego wprowadzenia rozstrzygnięcia decyzji w życie. Odwołując się do wskazanego pojęcia należy podkreślić, że może to nastąpić wówczas, gdy w danym czasie i w danej sytuacji nie można się obejść bez wykonania praw lub obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym, określonym w art. 108 § 1 Kpa. Organ I instancji nadając zaskarżonemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności miał na uwadze ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, będącej formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Policja jest jedną z instytucji o szczególnej roli i zhierarchizowanej strukturze, wymagającą skutecznego i prawidłowego działania. Roli swej nie może wypełniać w przypadku, gdy w jej szeregach znajdują się funkcjonariusze, którzy tej służby z przyczyn pozamerytorycznych nie mogą pełnić.

W kontekście powyższego wskazać należy, że zaskarżona decyzja spełnia wymagania określone w art. 108 § 1 Kpa, gdyż w jej uzasadnieniu przytoczono okoliczności wskazujące, że zachodzą przesłanki uzasadniające przedłożenie interesu społecznego nad indywidualny interes strony. Komendant Wojewódzki Policji w [...] mógł i powinien był użyć wszelkich przewidzianych prawem środków, aby jak najszybciej rozwiązać stosunek służbowy z osobą, której pozostawanie w służbie jest sprzeczne z ważnym interesem tejże służby. Wskazać przy tym należy, iż w praktyce orzeczniczej sądów administracyjnych ugruntował się pogląd dopuszczający wykonywanie bez zbędnej zwłoki decyzji dotyczących stosunku służbowego policjantów.

Jednocześnie brak jest podstaw do wstrzymania natychmiastowej wykonalności decyzji organu I instancji, bowiem w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z uzasadnionym przypadkiem, o jakim mowa w art. 135 Kpa. Nie może tu być mowy ani o wadliwości decyzji nieostatecznej, ani o wywołaniu przez jej wykonanie nieodwracalnych skutków prawnych czy też zmianie okoliczności uzasadniających nadanie rygoru. Podkreślenia przy tym wymaga, że skutki prawne, jakie wywołało wykonanie decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji mogą zostać odwrócone poprzez przywrócenie do służby na stanowisko równorzędne w przypadku uchylenia lub stwierdzenia nieważności tejże decyzji z powodu jej wadliwości. Powyższe wynika z art. 42 ust. 1 ustawy o Policji.

Wskazać również należy, że zgodnie z art. 110 Kpa, organ który wydał decyzję jest nią związany od dnia jej doręczenia. Stosownie natomiast do art. 130 § 1 Kpa przed upływem terminu do wniesienia odwołania decyzja nie ulega wykonaniu, a wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji (art. 130 § 2 Kpa). Przepisów § 1 i 2 nie stosuje się w przypadkach, gdy decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności (art. 108 Kpa) lub decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu z mocy ustawy (art. 130 § 3 Kpa).

Z uwagi więc na fakt, iż rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. z dnia [...] listopada 2017 r. (któremu został nadany rygor natychmiastowej wykonalności) został doręczony T. M. w dniu [...] listopada 2017 r., należało uchylić zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej terminu zwolnienia wymienionego ze służby w Policji i określić datę zwolnienia ze służby w Policji na dzień [...] listopada 2017 r.

T. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższy rozkaz personalny Komendant Głównego Policji, kwestionując go w całości.

Rozstrzygnięciu temu zarzucił:

Naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik w sprawie tj. art. 10 Kpa, polegające na nie zapewnieniu skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu w szczególności poprzez przeprowadzenie istotnych czynności postępowania w czasie gdy stan zdrowia T. M. uniemożliwiał jego czynny udział w postępowaniu i w czasie kiedy nie miał on ustanowionego pełnomocnika,

Naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 8 Kpa, poprzez prowadzenie postępowania w sposób niweczący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, a w szczególności poprzez wszczęcie postępowania w sprawie zwolnienia ze służby w sytuacji przewlekłej niedyspozycji zdrowotnej skarżącego uniemożliwiającej mu udział w jakichkolwiek postępowaniach.

Naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7, art. 77, art. 80 Kpa w zw. z art. 41 ust. 2 pkt. 5 ustawy o Policji, poprzez zaniechanie zbadania przesłanek mających przemawiać za istnieniem ważnego interesu służby w zwolnieniu skarżącego w czynnościach służbowych, niezbadaniem stanu faktycznego i prawnego w sposób obiektywny, dokładny i uwzględniający interes funkcjonariusza, a przez to wydaniem zaskarżonego rozkazu z przekroczeniem granic uznania administracyjnego, a w szczególności bez wszechstronnego odniesienie się do okoliczności z samego zdarzenia, w tym zachowania się skarżącego, z pominięciem faktów płynących z postępowań prowadzonych względem skarżącego jak również postanowień w zakresie stosowania środków zapobiegawczych, w tym dowodów przeprowadzonych na etapie tamtych postępowań,

Naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 80 oraz art. 107 § 3 Kpa, polegające na dokonaniu dowolnej a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego skutkującego niezasadnym uznaniem, że za zwolnieniem T. M. z Policji przemawia ważny interes służby, podczas gdy przesłanki istnienia ważnego interesu służby zostały zbadane przez organ pierwszej instancji w sposób wybiórczy, bez wszechstronnego odniesienia się do okoliczności samego zdarzenia, z pominięciem faktów płynących z postępowań dyscyplinarnych prowadzonych względem skarżącego, a także z niezasadnym pominięciem dotychczasowego przebiegu służby skarżącego, właściwego funkcjonowania Policji i wykonywania jej ustawowych zadań, mających wpływa na zapewnienie bezpieczeństwa obywateli.

Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. Komendanta Głównego Policji w przedmiocie zwolnienia ze służby T. M. wraz z uchyleniem poprzedzającego go rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] listopada 2017 r. Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. i przekazanie sprawy do dalszego prowadzenia oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi wskazał, że ze względu na stan zdrowia strona nie mogła skutecznie wypowiedzieć się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego i przedstawić swojego stanowiska w sprawie, zwłaszcza że pełnomocnik ustanowiony w niniejszym postępowaniu wniósł o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony. W tym stanie rzeczy, umożliwienie skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu miało tylko charakter iluzoryczny, bowiem brak umożliwienia czynnego udziału w postępowaniu i wypowiedzenia się przez skarżącego do zebranego materiału wraz z przedstawieniem swojego stanowiska w sprawie, spowodowało że nie sposób było rzetelnie ustalić relacji pomiędzy interesem społecznym a słusznym interesem strony.

Ponadto prowadzenie przez organ postępowania w czasie, kiedy skarżący ze względu na swój zły stan zdrowia nie miał możliwości w pełni korzystać z przysługujących mu praw i wypowiadać się w sprawie naruszyło zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania.

Sfera uznania administracyjnego, nakreślona w treści art. 41 ust. 1 pkt 5 ustawy o Policji, nie uprawnia organu do dowolności ocen i wybiórczego traktowania okoliczności i przesłanek mających znaczenie takiego a nie innego ukształtowania decyzji opartej na uznaniu administracyjnym, z czym mamy do czynienia w niniejszej sprawie.

Organ II instancji podzielając stanowisko organu I instancji stwierdza, że "nie ulega wątpliwości, że przestępstwo, o które oskarżony jest T. M. nie licuje z honorem, godnością i dobrym imieniem służby, o którym mowa w rocie ślubowania policjanta a nadto związane jest z wykonywaniem przez niego czynności służbowych (...)T. M. dopuszczając się opisanych czynów działał na szkodę interesu poprzez narażenie na utratę wiarygodności działań Policji w opinii publicznej". Organ II instancji w uzasadnieniu swojej decyzji wskazał, że nie tyle samo skierowanie do sądu aktu oskarżenia o popełnieniu przestępstwa umyślnego stanowi podstawę do zwolnienia T. M. ze służby, ale przekonanie tego organu o prawdziwości tych zarzutów, stało się podstawą utrzymania przez organ II instancji rozkazu wydanego przez organ I instancji w mocy.

Takie stanowisko jest niedopuszczalne.

W ocenie skarżącego, bezpodstawne przekonanie organów o obu instancji o prawdziwości tych zarzutów aktu oskarżenia i samo skierowanie do sądu aktu oskarżenia o popełnieniu przestępstwa umyślnego stanowiło podstawę do zwolnienia T. M. ze służby i stało się podstawą utrzymania przez organ II instancji w mocy rozkazu wydanego przez organ I instancji.

Organ II instancji, podobnie jak organ I instancji, pomija fakt, że od chwili rzekomego popełnienia przez oskarżonego zarzucanych mu czynów minął już okres dwóch lat, w czasie których pełnił on służbę. Do chwili obecnej zaś toczące się postępowanie karne nie wywołało jakiegokolwiek wydźwięku społecznego. Ponadto Sąd Rejonowy w [...], oceniający zachowanie oskarżonego w orzeczeniu uchylającym zastosowane wobec niego środki zapobiegawcze, uznał na podstawie zebranego w postępowaniu przygotowawczym materiału dowodowego, że niezasadnym jest nawet zawieszenie skarżącego w czynnościach.

Niezrozumiała jest również argumentacja organu, zgodnie z którą zachowanie skarżącego miałoby wpłynąć demoralizująco na innych funkcjonariuszy Policji, skoro pozostali współoskarżeni dalej pełnią służbę w Policji, a nawet awansują w szeregach tej formacji.

Wbrew stanowisku organu II instancji, dla podjęcia decyzji o zwolnieniu policjanta ze służby nie jest wystarczające jedynie stwierdzenie, że wobec policjanta został skierowany do sądu akt oskarżenia o popełnienie przestępstwa umyślnego. Organ zawsze powinien dokonać oceny, jak w konkretnej i indywidualnej sprawie przekłada się to na ważny interes służby. Nie sposób dokonać tej oceny w oderwaniu od okoliczności braku prowadzenia takiego postępowania administracyjnego w stosunku do współoskarżonych policjantów. Organ winien wskazać indywidualne kryteria jakimi kierował się w tym konkretnym przypadku uznając, że ważny interes służby przemawia za zwolnieniem skarżącego. Tymczasem poza stwierdzeniem dotyczącym wagi stawianych zarzutów oraz wadliwym i bezpodstawnym stwierdzeniem, że T. M. zarzucane mu czyny faktycznie popełnił organ, poza ogólnikowymi stwierdzeniami, nic wskazał dlaczego w okolicznościach przedmiotowej sprawy, zwolnienie T. M. jest kluczowe dla ochrony ważnego interesu służby.

Organ II instancji, w żadne sposób nie odniósł się i nie ocenił okoliczności przemawiających na korzyść skarżącego i mających wpływ na ocenę spełnienia przesłanki zwolnienia ze względu na ważny charakter służby. Organ w całości pominął fakt. że nawet w czasie prowadzenia już postępowania przygotowawczego skarżący był bardzo pozytywnie oceniany przez sowich przełożonych i otrzymywał nagrody.

Gdy względem T. M. wszczęto postępowanie dyscyplinarne w kierunku przewinienia dyscyplinarnego, nie podjęto wówczas decyzji o zwolnieniu go ze służby w Policji z uwagi na jej ważny interes. Ani organ I instancji, ani organ II instancji nie wyjaśnił co takiego uległo zmianie, lub też dlaczego z perspektywy czasu ocena stanu faktycznego w niniejszej sprawie jest inna, że uzasadnia orzeczenia o wydaleniu ze służby.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Pojęcie "ważnego interesu służby" nie zostało w ustawie bliżej określone. Użycie w tym przepisie zwrotu "można zwolnić" oznacza, że zwolnienie policjanta w oparciu o tę podstawę prawną ma charakter fakultatywny i zostało pozostawione tzw. uznaniu administracyjnemu. Organ dysponuje zatem możliwością wyboru skutku prawnego. Możliwość skorzystania przez organ z przyznania mu w ten sposób przez ustawodawcę uprawnień nie oznacza dowolności i nieograniczonego (arbitralnego) czynienia użytku z przyznanych kompetencji. Stąd, decyzje podejmowane na podstawie tego przepisu powinny uwzględniać wymogi przewidziane w art. 7 Kpa. Zatem sąd administracyjny nie ingeruje w celowość rozstrzygnięcia organu, ale ocenia zgodność decyzji z art. 7 Kpa (porównaj wyroki NSA: z dnia 27 lutego 2002 r. sygn. akt II SA 2972/02; z dnia 6 lutego 2014 r. sygn. akt II OSK1117/13; z dnia 9 stycznia 2015 r. sygn. akt I OSK 2149/13 oraz wyroki WSA: z dnia 12 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 996/12; z dnia 8 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 2206/13; z dnia 18 grudnia 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 629/14).

Należy tu wskazać za wyrokiem NSA z dnia 28 listopada 2012 r. sygn. akt I OSK 662/12, iż przyczyny zwolnienia ze służby policjanta ustanowione w art. 41 ust. 2 ustawy o Policji zawierają wspólną cechę - odwołują się one do okoliczności lub zdarzeń związanych bądź z zachowaniem się policjanta w służbie lub w życiu prywatnym, bądź do okoliczności, na powstanie których nie miał on wprawdzie decydującego wpływu, lecz powstanie których utrudnia lub wręcz uniemożliwia jej pełnienie. We wszystkich zatem wypadkach ocena końcowa poprzedzająca decyzję o zwolnieniu policjanta ze służby musi uwzględniać okoliczności konkretnego, indywidualnego przypadku.

Podkreślenia wymaga tu także wskazana w wyroku WSA z dnia 20 listopada 2012 r. w sprawie II SA/Wa 1536/12 zasada sposobu oceny przesłanek zwolnienia ze służby w aspekcie szczególnego charakteru służby w Policji, a mianowicie "Szczególny charakter służby publicznej służb mundurowych umożliwia odmienne i bardziej rygorystyczne niż w przypadku pozostałych zawodów i funkcji ukształtowanie statusu służbowego, w tym w zakresie jego utraty. Wśród służb mundurowych Policja wyróżnia się bowiem zakresem przydzielonych jej zadań, które mają charakter wieloaspektowy. Jest przede wszystkim formacją uzbrojoną służącą społeczeństwu i przeznaczoną do utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego."

Analizując sprawę pod tym kątem, wskazać należy iż postępowanie przed organami obu instancji niezbicie wykazało, że przeciwko policjantowi został wniesiony przez Prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...] do Sądu Rejonowego w [...]. akt oskarżenia, w którym policjanta oskarżono o popełnienie dwóch czynów stanowiących przestępstwa określone w art. 231 § 1, art. 271 § 1 i § 2 Kk w zw. z art. 11 § 2 Kodeksu karnego (poświadczenia nieprawdy oraz wyłudzenie poświadczenia nieprawdy), bezpośrednio związanych z wykonywanymi przez policjanta czynnościami służbowymi wynikającymi z art. 58 ustawy o Policji.

Realizując wymogi uznania administracyjnego, organy obu instancji fakt wniesienia przeciwko policjantowi wyżej wspomnianego aktu oskarżenia (przy uwzględnieniu w tym akcie związku zarzucanych mu czynów z obowiązkami służbowymi) prawidło oceniły pod kątem wymogów etycznych stawianych przed policjantami, wskazując tu w szczególności na rotę składanej przez nich przysięgi. W ocenie organu nie do pogodzenia z zasadami deontologi jest pełnienie służby przez policjanta, przeciwko któremu toczy się przed sądem karnym sprawa o popełnienie przestępstwa umyślnego. W odczuciu społecznym policjant taki nie może urzeczywistniać szczytnych przymiotów służby. Dlatego nie sposób uznać argumentacji organu za chybioną.

Jak wynika z treści uzasadnienia rozkazu personalnego Komendant Główny Policji a wcześniej uzasadnienia rozkazu Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], organy trafnie ważyły interes społeczny (tożsamy tu z interesem służby) z interesem policjanta i trafnie, wskazując na wagę dobrego imienia Policji, dają prymat interesowi służby.

Skarżący formułując zarzut naruszenia przez oba organy art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, w ogóle nie dostrzega roli społecznej, jaką pełnią policjanci i jakimi przymiotami winni się oni legitymować.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie szczególnie istotna w niniejszej sprawie jest nieprzystawalność okoliczności wskazanych w skardze (jak bezpodstawne twierdzenie skarżącego zawarte w uzasadnieniu skargi, iż organ uważają go za winnego zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów) do istoty wskazanego wyżej przepisu i treści w nim zawartych.

Należy wyraźnie tu podkreślić, iż oba organy ani nie analizowały niniejszej sprawy pod kątem oceny zasadności aktu oskarżania, ani nie dokonywały jakichkolwiek własnych ustaleń w tym zakresie. Świadczy o tym dobitnie fakt nieuwzględnienia przez organ pierwszej instancji wniosków dowodowych skarżącego w tym przedmiocie.

Istota instytucji prawnej zwolnienia policjanta na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji sprowadza się do innego ustalenia – czy wobec toczącego się wobec policjanta postępowania karnego dalsze jego pozostawanie w służbie jest możliwe, czy też powinien on zostać z tej służby zwolniony z uwagi na jej interes. Ustalenie to w ogóle abstrahuje od oceny jak dalej potoczy się postępowania karne. Istotne jest tu jedynie dokonanie przez organ oceny, czy okoliczność wniesienia aktu oskarżania przeciwko policjantowi ma znaczenie dla interesu Policji. Jak wpłynie na jej ocenę w społeczeństwie. Nie chodzi tu o wykazanie, iż fakt toczenia się przeciwko policjantowi sprawy karnej jest powszechnie znany czy też jeszcze nie został ujawniony przez publikatory, ale o ocenę wagi aktu oskarżenia w konfrontacji z możliwością obniżenia autorytetu Policji w społeczeństwie, jako formacji w której służą jedynie osoby o nieposzlakowanej opinii.

Dla organu wiążącym w tej sprawie dokumentem był akt oskarżenia przeciwko skarżącemu. Czynienie ustaleń innych niż określone w hipotezie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji było w niniejszej sprawie bezcelowe, a w zasadzie niedopuszczalne.

Z uzasadnienia rozkazów personalnych wynika, iż organy obu instancji ustalenia niezbędne do zastosowania 41 ust. 2 pkt 5 ustawy pragmatycznej poczyniły i wskazały jakie argumenty przemawiały za zwolnieniem skarżącego ze służby z uwagi na jej interes.

Dlatego w ocenie Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie subsumpcja normy prawnej i stanu faktycznego (koniecznego dla jej zastosowania) została dokonana prawidłowo i wszechstronnie z uwzględnieniem praktyki orzeczniczej w tym zakresie wypracowanych przez sądy administracyjne (trafne przywołanie przez KGP stosownych wyroków tych sądów). W taki sposób uzasadnione rozstrzygnięcie organu drugiej instancji broni się samo.

Ustosunkowując się do pozostałych zarzutów skargi, wskazać należy że skarżący nie wykazał związku pomiędzy rzekomym pozbawieniem go czynnego udziału w postępowaniu a ostatecznym wynikiem sprawy. Przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie przewidują możliwości zawieszenia postępowania z uwagi na chorobę strony. Postępowanie może się toczyć dalej aż do wydania decyzji. Ewentualne naruszenia art. 10 kpa poprzez niezapewnienie czynnego udziału w postępowaniu strona może podnosić w odwołaniu lub na dalszym etapie w skardze do sądu administracyjnego. Procedurze administracyjnej nie jest znana instytucja zgody lub braku zgody na udział w postępowaniu (taki zapis znajduje się w ustawie o Policji odnośnie postępowania dyscyplinarnego). Postępowanie winno toczyć się dalej. Zasadnicze znaczenie ma tutaj związek pomiędzy naruszeniem przez organ art. 10 kpa a treścią wydanej decyzji. Przy podstawach zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i 8 ustawy o Policji udział strony ma zazwyczaj charakter minimalny. Tak przynajmniej wskazuje praktyka. Z tego też powodu brak udziału w postępowaniu nie będzie miał wpływu na treść wydanego rozkazu personalnego.

Odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia przez Komendanta Głównego Policji okoliczności faktycznych, które dawały podstawę do pozostawienia skarżącego w służbie (naruszenie art. 8, art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 Kpa) wskazać należy, iż w niniejszej spawie jest oczywiste, że dobre imię Policji doznało uszczerbku. Kwestia tego czy podejrzenie policjanta o popełnienie przestępstwa godzi w wizerunek służby jest od dawna wyjaśniona w orzecznictwie. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 czerwca 2014 r. I OSK 1034/13, wskazał: "Dobro Policji i konieczność zapewnienia możliwości sprawnego realizowania powierzonych jej zadań wymagają, aby w gronie funkcjonariuszy znajdowały się osoby wolne od podejrzeń popełnienia przestępstw, zwłaszcza związanych z pełnioną służbą. Z tego względu interes policjanta trudno uznać za obiektywnie słuszny i mogący uzyskać przewagę nad potrzebą zapewnienia autorytetu Państwa, które realizuje Policja. Konieczności zapewnienia prawidłowego funkcjonowania danej jednostki Policji, jak i najefektywniejszego wykorzystania przydzielonych etatów, co niewątpliwie odpowiada intencjom prawodawcy W zakresie ochrony interesu służby (interesu społecznego), nie można postrzegać w kategoriach łamania zasad procedury administracyjnej.".

Argumenty skargi służące uzasadnieniu zarzutów nie wnoszą nic nowego do sprawy i stanowią jedynie nieskuteczną polemikę z prawidłowymi ustaleniami faktycznymi organu dokonaną przez niego subsumpcją powołaną w rozstrzygnięciach z normą prawną oraz utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnym. Dotychczasowa wzorowa służba skarżącego nie ma w tej sprawie żadnego znaczenia.

Także poza oceną Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostaje zagadnienie jak postąpiły organy Policji wobec innych policjantów wyszczególnionych w akcie oskarżenia, który wpłynął do Sadu Rejonowego w [...]

Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż w niniejszej sprawie oba organy prawidłowo zinterpretowały normę art. 41 ust. 2 pkt 5 cytowanej ustawy i prawidłowo, zgodnie z zasadami uznania administracyjnego, zgodnie z wymogami art. 7 oraz art. 107 § 3 Kpa., wykazały z jakich przyczyn podjęły decyzję o zwolnieniu policjanta ze służby. Także w postępowaniu administracyjnym organy wykonały obowiązek powiadomienia o niniejszym postępowaniu właściwych organów związków zawodowych, które uczestniczyły w tym postępowaniu. Zarówno rozkaz personalny organu pierwszej instancji jak i zaskarżony rozkaz nie są obarczone cechami rażącego naruszenia prawa ani też nie kwalifikują się do uchylenia.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.