Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1921/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-04-16 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok z art. 179a ustawy PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 97
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 179a, art. 269 par 1, art. 145 par 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska Sędziowie: WSA Tomasz Wykowski Asesor WSA Paweł Dańczak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 listopada 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 1921/18, w sprawie ze skargi L. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego I. uchyla zaskarżony wyrok w całości; II. oddala skargę; III. zasądza od L. W. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] kwotę 460 (czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

W dniu 29 listopada 2018 r. przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym

w Warszawie zapadł wyrok uchylający postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2018 r., nr [...] oraz poprzedzające je postanowienie tego organu z dnia [...] marca 2018 r.,

nr [...], w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego.

Zaskarżony wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym.

Decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...], Prezydent Miasta [...] ustalił uwarunkowania środowiskowe dla przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu obiektów handlowo-usługowych "Galeria [...]" wraz z elementami zagospodarowania terenu oraz towarzyszącą infrastrukturą techniczną przy ul. [...], nowoprojektowanej ul. [...] oraz ul. [...] w [...] na działkach o nr. ewid.: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...] w obrębie

[...] w [...].

Pismem z dnia [...] lipca 2017 r. od powyższej decyzji jedenaście osób

– reprezentowanych przez profesjonalnego pełnomocnika – wniosło odwołanie. Jedną z odwołujących się była L. G., która zmarła w dniu

[...] listopada 2017 r. W związku z jej śmiercią, pismem z dnia [...] grudnia 2017 r., pełnomocnik odwołujących się wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] o zawieszenie postępowania odwoławczego na podstawie art. 97 § 1 ust. 1 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego, do czasu wstąpienia spadkobierców zmarłej. W powyższym wniosku pełnomocnik odwołujących się wskazał, że odwołujący się posiadają interes prawny w niniejszym postępowaniu, ponieważ należące do nich nieruchomości znajdują się w zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, a ponadto użytkowanie obiektu będzie oddziaływać na przedmiotowe nieruchomości (na tę okoliczność przedłożono wydruki ksiąg wieczystych poszczególnych nieruchomości). Pełnomocnik odwołujących się wskazał również, że na ustalenie kręgu stron nie ma wpływu fakt, czy oddziaływanie będące wynikiem planowanej instalacji spowoduje jakiekolwiek uciążliwości dla właściciela takiej nieruchomości. Nieistotne jest także, czy realizacja tego przedsięwzięcia spowoduje naruszenie standardów środowiskowych. Pojęcia oddziaływanie nie można bowiem zawężać jedynie do oddziaływania ponadnormatywnego, przekroczenia standardów emisyjnych lub standardów jakości środowiska.

Pismem z [...] stycznia 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w [...] wezwało pełnomocnika odwołujących się do przedłożenia aktu zgonu zmarłej L. G. oraz poinformowania, czy postępowanie w sprawie stwierdzenia nabycia spadku po zmarłej zostało już wszczęte, a jeżeli tak, to także do przedłożenia potwierdzających ten fakt dokumentów. W odpowiedzi na

ww. wezwanie do Kolegium wpłynęło pismo adw. L. O. z załączoną, poświadczoną za zgodność z oryginałem, kopią skróconego aktu zgonu Pani L. G. oraz poświadczoną za zgodność z oryginałem kopią pisma córki zmarłej – Pani M. K. informującego o tym, że sprawa spadkowa po zmarłej nie została jeszcze wszczęta, nastąpi to w ciągu najbliższych miesięcy, a aktualnie kompletowane są w tym celu dokumenty.

W następstwie powyższego postanowieniem z dnia [...] marca 2018 r.,

nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], działając na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., zawiesiło postępowanie odwoławcze w sprawie ustalenia uwarunkowań środowiskowych dla przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu obiektów handlowo-usługowych "Galeria [...]" wraz

z elementami zagospodarowania terenu oraz towarzyszącą infrastrukturą techniczną do czasu przeprowadzenia postępowania spadkowego oraz przedłożenia Kolegium postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku po L. G., ewentualnie do czasu ustalenia następców prawnych wymienionej osoby w inny sposób. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, Kolegium stwierdziło, że w sprawie wyłoniło się zagadnienie wstępne, polegające na konieczności ustalenia w odrębnym postępowaniu spadkobierców zmarłej L. G., właścicielki nieruchomości przy ul. [...] w [...] o nr. ewid. [...], obręb [...] w [...], dla której prowadzona jest KW nr [...], gdyż od tego uzależnione jest zarówno prawidłowe prowadzenie postępowania, jak i wydanie stosownej decyzji.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2018 r. Pan L. W., reprezentowany przez E. P., złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie postanowienia

o zawieszeniu postępowania z dnia [...] marca 2018 r., znak: [...], zarzucając temu postanowieniu naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a., domagając się jego uchylenia. Stwierdził jednocześnie, że nie było podstaw do zawieszania postępowania, ponieważ zmarła L. G. nigdy nie była stroną spornego postępowania, gdyż należąca do niej nieruchomość, położona przy ul. [...] w [...] nie znajduje się w strefie oddziaływania inwestycji.

W ocenie Skarżącego, Kolegium nie zbadało przed wydaniem ww. postanowienia wskazanej okoliczności, a więc naruszyło art. 28 k.p.a.

Postanowieniem z dnia [...] maja 2018 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie, podnosząc, że L. G. wywodziła swój interes prawny z prawa własności nieruchomości przy ul. [...], dodając także, iż nieruchomość ta znajduje się w zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia. W ocenie organu administracji, w sprawach dotyczących praw zbywalnych lub dziedzicznych

w razie zbycia prawa lub śmierci strony w toku postępowania na miejsce dotychczasowej strony wstępują jej następcy prawni, a ponieważ następców prawnych właściciela nieruchomości ustala sąd powszechny, to postępowanie w tym względnie jest zagadnieniem wstępnym i dlatego organ administracji jest, z mocy art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., zobowiązany zawiesić postępowanie administracyjnego do czasu rozstrzygnięcia tego zagadnienia przez sąd. Kolegium dodało również,

że postępowanie w sprawie ustalenia następców prawnych uczestników postępowania zmarłych w toku tego postępowania ma charakter incydentalny

i zależny od postępowania głównego, a kręgu stron na potrzeby postepowanie wpadkowego nie ustala się odrębnie niż na potrzeby postępowania głównego, dlatego weryfikacja przymiotu strony postępowania głównego nie jest możliwa w toku postępowania wpadkowego. W ocenie Kolegium, w przypadku złożenia odwołań przez podmioty niebędące stronami postępowania, prawidłową formą zakończenia postępowania jest jego umorzenie w stosunku do takiego podmiotu bądź jego następcy prawnego. Aby jednak taka decyzja weszła do obrotu prawnego, musi istnieć jej adresat.

Na powyższe postanowienie wniesiono do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę. Rozwijając argumentację podniesionych

w niej zarzutów stwierdzono, że w żadnym ze swoich postanowień Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] nie odniosło się do kwestii zbadania, czy Pani L. G. posiadała przymiot strony postępowania, co – w ocenie Skarżącego – miało świadczyć o nierozpatrzeniu materiału dowodowego, skutkując nierozstrzygnięciem sprawy na podstawie całokształtu tego materiału. Skarżący nie zgodził się także ze stanowiskiem Kolegium, że ustalenie kręgu stron postępowania powinno nastąpić "w dalszej kolejności", gdyż tylko zbadanie, czy osoba składająca odwołanie jest do tego uprawniona, może prowadzić do konieczności ustalenia przez organ jej następców prawnych, dlatego kwestia statusu stron musi być w sprawie bezsporna. Ponadto, zdaniem Skarżącego, gdyby zmarła została uznana za stronę

w sprawie, to zastosowanie powinien znaleźć art. 97 § 1 pkt 1 a nie pkt 4 k.p.a.,

a dopiero wezwanie przez organ potencjalnych spadkobierców i zanegowanie przez nich tego, że mogą dziedziczyć po zmarłej, pozwalałoby na stwierdzenie, że organ nie ma możliwości wezwania do udziału spadkobierców i musi czekać na rozstrzygnięcie innego organu w tej materii. Skarżący zanegował również pogląd Kolegium, iż ustalenie adresata ewentualnej decyzji o umorzeniu postępowania winno nastąpić przed rozstrzygnięciem zagadnienia głównego, tj. ustaleniem statusu stron lub ewentualnym rozpatrzeniem odwołania od decyzji (w razie uznania, że odwołującym przysługuje status stron w sprawie). Podniósł nadto, że Kolegium nie odniosło się do zagadnienia, czy śmierć tylko jednego uczestnika postępowania uzasadnia zawieszenie całego postępowania i czy możliwe jest ewentualne zawieszenie tylko w części dotyczącej osoby zmarłej.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, wskazując że zawieszenie postępowania odwoławczego

w całości lub w części pozostaje bez różnicy dla Skarżącego, a rozpatrzenie jedynie części odwołań skarżących nie będzie skutkowało zakończeniem postępowania odwoławczego, a w konsekwencji uzyskania przez Skarżącego decyzji rozstrzygającej przedmiotową sprawę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 listopada 2019 r., IV SA/Wa 1921/18, uwzględnił skargę L. W., uznając że postanowienie o zawieszeniu postępowania było przedwczesne, ponieważ Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] miało obowiązek zbadania,

czy wszyscy wnoszący w sprawie odwołanie posiadają w niej interes prawny, a więc są stronami postępowania. Kolegium powinno było zatem wskazać, co przesądziło

o przyznaniu takiego statusu konkretnym osobom, zwłaszcza w sytuacji, gdy to właśnie na tle posiadania lub braku interesu prawnego w sprawie przez jedną ze skarżących powstał spór, którego sednem było ewentualne podważenie legitymacji procesowej do wniesienia przez skarżącą odwołania od decyzji Prezydenta Miasta [...]. Sąd uznał, że śmierć Skarżącej, zanim jeszcze doszło do rozpatrzenia sprawy w postępowaniu odwoławczym, nie zwalniała organu od zbadania,

czy wnosząc odwołanie, posiadała ona przymiot strony, a więc czy w świetle obowiązujących przepisów prawa materialnego mogła wykazać się niezbędnym interesem prawnym. Sąd podkreślił, że wprawdzie Kolegium w skarżonym postanowieniu z dnia [...] maja 2018 r. stwierdziło, że L. G. wywodziła swój interes prawny z prawa własności nieruchomości położonej przy ul. [...], podnosząc że przedmiotowa nieruchomość znajduje się w zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, ale nie przytoczyło jakichkolwiek dowodów na poparcie tego twierdzenia, mimo przeczących tej okoliczności zarzutów Skarżącego. Z tej perspektywy Sąd jako słuszny uznał zarzut naruszenia przez Kolegium art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., poprzez niedokonanie ustaleń co do kwestii posiadania przez składającego podanie interesu prawnego w sprawie. Sąd przyjął, że organ administracyjny powinien zbadać treść żądania podmiotu wnoszącego podanie jeszcze przed wszczęciem postępowania, a w przypadku wniesienia odwołania przed wszczęciem postępowania odwoławczego ustalić, czy dotyczy ono interesu prawnego wnoszącego podanie. Jeżeli przedmiotem podania byłby jedynie interes faktyczny wnoszącego, to zgodnie z art. 61a k.p.a. organ powinien w drodze postanowienia, na które służy zażalenie, odmówić wszczęcia postępowania. W przypadku zaś gdy podmiot niebędący stroną postępowania administracyjnego składałby odwołanie od decyzji, organ odwoławczy powinien stwierdzić niedopuszczalność takiego odwołania na podstawie art. 134 w zw. z art. 61a k.p.a. Sąd uznał zatem, że badanie interesu prawnego osób wnoszących odwołanie, w tym również zmarłej L. G., powinno było nastąpić przed wszczęciem postępowania odwoławczego, aby status wszystkich odwołujących się nie budził żadnych wątpliwości na jego późniejszych etapach.

Zdaniem Sądu, w badanej sprawie Kolegium zaniechało dokonania podstawowych ustaleń, które pozwoliłyby ocenić, czy w istocie zmarła odwołująca się była stroną postępowania odwoławczego od decyzji Prezydenta Miasta [...], czy też tego przymiotu nie posiadała, uznając, że wyjaśnienie tej kwestii wpływało na ocenę tego, czy ewentualnym spadkobiercom zmarłej służyłby także status strony.

W ocenie Sądu, gdyby okazałoby się, że choć zmarła wniosła odwołanie, to jednak stroną nie była, wówczas zawieszenie postępowania ze względu na potrzebę ustalenia kręgu jej spadkobierców okazałoby się zbyteczne. Sąd wskazał także,

iż Kolegium nie było pozbawione możliwości dokonania wyjaśnień w tym zakresie, ponieważ z akt postępowania wynikało, że prawdopodobnie po zmarłej dziedziczyć powinna jej córka, której dane były Kolegium znane.

Konkludując, Sąd stwierdził, że przedwcześnie zastosowano art. 97 § 1 ust. 4 k.p.a., zawieszając toczące się przed Kolegium postępowanie odwoławcze.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wywiodło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi oraz o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W oparciu o art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucono naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

I. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, 77 i 80 k.p.a., w związku

z art. 97 § 4 k.p.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z art. 10 § 1 k.p.a. i art. 109 k.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez błędne zarzucenie, iż Kolegium nie dokonało ustaleń co do kwestii posiadania przez składającego podanie interesu prawnego w sprawie, a co było

o tyle istotne, że wyjaśnienie tej kwestii wpływać miało na ocenę tego,

czy ewentualnym spadkobiercom zmarłej służyć będzie status strony, podczas gdy kwestia oceny legitymacji prawnej zmarłej odwołującej się jest zdaniem Kolegium irrelewantna dla oceny zasadności zawieszenia postępowania odwoławczego

w trybie art. 97 § 4 k.p.a., bowiem wbrew ocenie Sądu, nawet wówczas, gdy okazałoby się, że osoba zmarła, która wniosła odwołanie, stroną jednak nie była, to zawieszenie postępowania ze względu na potrzebę ustalenia kręgu spadkobierców byłoby również niezbędne, z uwagi na konieczność doręczenia im decyzji

o umorzeniu postępowania odwoławczego, a pominięcie ich stanowiłoby przesłankę wznowienia postępowania określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., której stwierdzenie zaistnienia następuje niezależnie od tego, czy to kwalifikowane naruszenie norm prawa procesowego miało wpływ na treść, czy też nie;

II. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a.,

w związku z art. 134 k.p.a. w związku z z art. 61a k.p.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a.

w związku z art. 269 § 1 p.p.s.a., wobec wskazania, co do dalszego postępowania,

iż w przypadku gdy podmiot niebędący stroną postępowania administracyjnego składa odwołanie od decyzji, organ odwoławczy powinien stwierdzić niedopuszczalność takiego odwołania na podstawie art. 134 w zw. z art. 61a k.p.a., sprzecznie ze stanowiskiem zawartym w uchwale 7 sędziów NSA z 5 lipca 1999 r., sygn. akt OPS 16/98, ONSA 1999/4/119.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 179a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; dalej: p.p.s.a.), jeżeli przed przedstawieniem skargi kasacyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wojewódzki sąd administracyjny stwierdzi, że w sprawie zachodzi nieważność postępowania albo podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione, uchyla zaskarżony wyrok lub postanowienie, rozstrzygając na wniosek strony także o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego i na tym samym posiedzeniu ponownie rozpoznaje sprawę. Od wydanego orzeczenia przysługuje skarga kasacyjna. Powołany przepis art. 179a p.p.s.a. zawiera dwie przesłanki. Sąd

I instancji może bowiem stwierdzić, że w sprawie zachodzi nieważność postępowania albo podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione. Z uwagi na użyty przez ustawodawcę spójnik "albo" przesłanki unormowane w art. 179a są od siebie niezależne i stosuje się je rozłącznie. Wystarczy zatem, aby ziściła się tylko jedna z nich, by powyższy przepis mógł zostać zastosowany. Regulacja ta wprowadza wyjątek od zasady dewolutywności skargi kasacyjnej i wynika ze względów ekonomiki procesowej. W ramach uprawnień autokontrolnych sąd pierwszej instancji może zatem uchylić własne, zaskarżone orzeczenie bez przesyłania skargi kasacyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, jeżeli stwierdzi nieważność postępowania albo uzna, że podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione.

W rozpatrywanej sprawie, w ocenie Sądu, zaistniała okoliczność uzasadniająca zastosowanie art. 179a p.p.s.a., polegająca na tym, że podstawy skargi kasacyjnej Sąd uznał za oczywiście usprawiedliwione. Dodać należy,

że z oczywistością, o jakiej stanowi ww. unormowanie można mówić wówczas, gdy sąd podziela zarzuty skargi kasacyjnej, które w jego ocenie już na pierwszy rzut oka zasługują na uwzględnienie i tym samym uznaje swój błąd w tym zakresie.

Przy analizie skargi kasacyjnej Sąd w niniejszej sprawie doszedł do przekonania, że podczas wydawania uchylonego wyroku przeoczył podniesioną przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] okoliczność funkcjonowania w obiegu prawnych uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 1999 r., sygn. akt OPS 16/98, ONSA 1999/4/119,

w której powiększony skład tego Sądu rozstrzygnął zagadnienie prawne, które stanowiące także istotę sprawy rozstrzyganej w uchylonym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Przypomnieć należy, że zgodnie z treścią powziętej przez Naczelny Sąd Administracyjny uchwały: "stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a. następuje w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a.". Dodać trzeba, że stanowisko to zachowuje aktualność na gruncie bieżącego orzecznictwa i nie jest w nim kwestionowane.

W literaturze przedmiotu podkreśla się, że uchwały abstrakcyjne i konkretne Naczelnego Sądu Administracyjnego nie wiążą bezpośrednio pozostałych składów

w innych sprawach, niemniej jednak dokonana tą drogą wykładnia przepisów prawa jest wiążąca zarówno dla zwykłych, jak i rozszerzonych składów orzekających w tym znaczeniu, że innemu składowi nie wolno przyjmować interpretacji odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony NSA. Odstąpienie zaś przez sąd od stanowiska zajętego w uchwale NSA bez zachowania trybu określonego w art. 261

§ 1 p.p.s.a., który przewiduje, że jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, to przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi, stanowi naruszenia prawa odpowiadające podstawie kasacyjnej wskazanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. (zob. J.P. Tarno, w: Postępowanie administracyjne i postępowanie przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2018,

s. 647-648).

Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy, Sąd w składzie ją rozpoznającym, podziela pogląd wyrażony w cytowanej uchwale NSA, nie dostrzegając potrzeby uruchamiania procedury, o której mowa w art. 269 § 1 p.p.s.a. Jednocześnie Sąd podziela zarzuty Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...],

że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – jako związany wyrażonym

w uchwale NSA stanowiskiem co do rozstrzyganego zagadnienia prawnego

– powinien był wziąć je pod uwagę. Przeoczenie to spowodowało w konsekwencji,

że Sąd w opisanym stanie faktycznym błędnie określił obowiązki Kolegium co do konieczności badania interesu prawnego osoby wnoszącej odwołanie, która zmarła przed zakończeniem postępowania odwoławczego i w konsekwencji wskazał także nieprawidłowe wytyczne dotyczące dalszego postępowania, podczas gdy w sprawie Kolegium zasadnie postanowiło o zawieszeniu postępowania odwoławczego do czasu ustalenia kręgu spadkobierców po zmarłej, która wniosła odwołanie. Zgodnie bowiem z wyrażonym w powoływanej uchwale poglądem prawnym, badanie interesu prawnego i orzeczenie w tym zakresie nie może odbywać się w ramach wstępnej fazy postępowania odwoławczego, lecz następuje dopiero w drodze decyzji

o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. W tym stanie rzeczy wydane przez Kolegium postanowienia, które Sąd uchylanym wyrokiem zakwestionował, należało uznać za prawidłowe.

Skoro skarga kasacyjna okazała się zasadna, Sąd pierwszej instancji orzekł, jak w sentencji, tj. uchylił zaskarżony wyrok w trybie art. 179a p.p.s.a. i oddalił skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia

[...] maja 2018 r., znak: [...], utrzymujące w mocy poprzedzające

je postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia

[...] marca 2018 r., znak: [...], w przedmiocie zawieszenia postępowania odwoławczego od decyzji nr [...] Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2017 r., znak: [...], ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu obiektów handlowo-usługowych "Galeria [...]" wraz z elementami zagospodarowania terenu oraz towarzyszącą infrastrukturą techniczną przy ul. [...], nowoprojektowanej ul. [...] oraz ul. [...] w [...] na działkach o nr. ewid.: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...] w obrębie [...] w [...]

W zakresie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 179a w związku z art. 203 pkt 2, art. 205 § 2, art. 209 p.p.s.a. oraz

§ 14 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U.

z 2018 r. poz. 265). Na łączną kwotę kosztów wynoszącą 460 zł składają się: 100 zł tytułem wpisu od skargi kasacyjnej oraz 360 zł stanowiące 75% kwoty wynagrodzenia radcy prawnego ustalonego zgodnie z powołanymi wyżej przepisami rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości.