Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 3402/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 125 par. 1 pkt 1, art. 184
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 48 ust. 1 pkt 1 i ust. 4, art. 28 ust. 1, art. 29 ust. 1 pkt 2, art. 30 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Chlebny, Sędzia NSA Zofia Flasińska, Sędzia del. NSA Anna Żak (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej O. I. i P. I. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 maja 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 2575/18 w sprawie ze skargi O. I. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2018r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku magazynowego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 22 maja 2019 r., sygn. VII SA/Wa 2575/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę O. I. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2018 r., nr [...], w przedmiocie nakazu rozbiórki.

Wyrok powyższy został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

W dniu 5 sierpnia 2016 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. (dalej jako "PINB") przeprowadził kontrolę, w wyniku której ustalił, że na terenie zabudowanej nieruchomości, położonej przy ul. O. w miejscowości N., inwestor P. I. prowadzi zakład produkcji opakowań drewnianych. Na terenie zakładu znajdują się zarówno istniejące obiekty budowlane, jak również nowo wybudowane. Ustalono, że objęty przedmiotowym postępowaniem wolno stojący budynek magazynowy, parterowy, murowany z dachem dwuspadowym, kryty blachą, o wymiarach: 9,20 m x 31,65 m (powierzchnia zabudowy 291 m²) i wysokości 6,85 m, posadowiony jest na fundamencie betonowym z przeznaczeniem na przechowywanie palet drewnianych. Obiekt wyposażony jest w instalację elektryczną, zlokalizowany w odległości około 9,50 m od ogrodzenia z płyt betonowych od strony działek o nr [...], [...] i [...].

Inwestor w toku kontroli przedłożył: akt notarialny z dnia 2 grudnia 2011 r., Rep. A Nr [...], z którego wynika, że wraz z O. I. jest właścicielem nieruchomości oznaczonej nr [...] oraz użytkownikiem wieczystym działki nr [...], na których zlokalizowano przedmiotowy budynek; wydruk z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej o prowadzonej działalności, polegającej na produkcji opakowań drewnianych; decyzję z dnia [...] kwietnia 1964 r. wydaną przez Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w O. Wydział Budownictwa Urbanistyki i Architektury o lokalizacji szczegółowej, w której wyrażono zgodę na budowę bazy magazynowo-składowej na terenie m.in. ww. działki, wydanej dla Gminnej Spółdzielni "Samopomoc Chłopska" w N. Ze złożonego aktu notarialnego - umowy sprzedaży wynika, że działki nr [...] i [...] zabudowane są murowanym punktem skupu żywca i dwoma magazynami murowanymi. Natomiast wg informacji z rejestru gruntów z [...] lipca 2016r. przedmiotowy budynek figuruje, jako produkcyjno-usługowy rolnictwa, którego budowę zakończono w 1979r. W toku czynności kontrolnych stwierdzono prowadzenie robót budowlanych, polegających na dociepleniu ścian od wewnątrz styropianem. Dokonano także zmiany pokrycia dachowego, wymiany obróbek blacharskich, zamontowania rynien i rur spustowych oraz otynkowania ścian zewnętrznych. Inwestor oświadczył, że dokonał zgłoszenia remontu budynku około 2014 r., natomiast nie wie kiedy obiekt ten został wybudowany.

W pismach z sierpnia 2016r., Starostwo w O. poinformowało, że inwestorzy dokonali zgłoszenia: rozbiórki ogrodzenia i budowy nowego ogrodzenia (zgłoszenie [...] maja 2012 r.), utwardzenia dwóch placów manewrowych, wymiany stolarki okiennej i drzwiowej, wymiany pokrycia dachowego (zgłoszenie [...] kwietnia 2013 r.), utwardzenia placu manewrowego (zgłoszenie [...] sierpnia 2013 r.). Natomiast na budowę innych obiektów budowlanych nie zostało udzielone pozwolenie na budowę. W dniu 23 września 2016 r. PINB pozyskał do materiału dowodowego zdjęcia lotnicze z Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Warszawie dotyczące nieruchomości inwestorów z lat: 2010, 2013 i 2014. Otrzymał również z Ośrodka Dokumentacji Geodezyjno-Kartograficznego Starostwa Powiatowego w O. mapy z lat 1976, 1999, 2007 i 2013.

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...], PINB działając na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2016r., poz. 290 ze zm., dalej jako "pr.bud."), wstrzymał prowadzenie robót budowlanych przy budowie budynku magazynowego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę i nałożył na inwestorów obowiązek przedstawienia w terminie do 31 stycznia 2017 r. dokumentów, o których mowa w art. 48 ust. 3 pr.bud. Od powyższego postanowienia inwestor złożył zażalenie, w wyniku którego WINB postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017r., nr [...] stwierdził, że zostało złożone z uchybieniem terminu. Z kolei na to postanowienie inwestor wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W dniu 18 stycznia 2017 r. inwestorzy złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wraz z wnioskiem o przedłużenie terminu do złożenia pozostałych wymaganych dokumentów. Organ I instancji uwzględnił wniosek i postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017 r. wyznaczył nowy termin na przedłożenie dokumentów - do dnia 31 marca 2017 r. Inwestorzy w wyznaczonym terminie nie złożyli wymaganych dokumentów, dlatego PINB decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r., Nr [...], działając na podstawie art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 pr.bud., nakazał rozbiórkę przedmiotowego budynku magazynowego do składowania wyrobów gotowych - palet drewnianych. Od tej decyzji inwestorzy wnieśli odwołanie do Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (MWINB).

Wyrokiem z dnia 25 stycznia 2018 r., sygn. VII SA/Wa 801/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił postanowienie WINB z dnia [...] stycznia 2017 r. stwierdzające, że inwestor złożył zażalenie z uchybieniem terminu. W wyniku tego, MWINB postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...], stwierdził niedopuszczalność zażalenia na ww. postanowienie PINB. To postanowienie organu odwoławczego było również kontrolowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z dnia 7 lutego 2019 r., sygn. VII SA/Wa 1635/18, oddalił skargę inwestorów.

Opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] września 2018 r. MWINB utrzymał w mocy decyzję PINB z dnia [...] kwietnia 2017 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę O. I. na powyższą decyzję wyjaśnił, że naruszenia ustawy Prawo budowlane powinny być oceniane według przepisów obowiązujących w dacie popełnienia samowoli, natomiast zastosowanie przepisów dotyczących usuwania skutków samowoli uzależnione jest od okoliczności konkretnej sprawy, z zachowaniem zasady, że organy wydają decyzje według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydawania decyzji. Sąd podzielił stanowisko orzekających w sprawie organów i wskazał, że zarówno w dacie budowy budynku magazynowego, jak i w dacie orzekania o skutkach samowoli budowlanej przez organ I instancji i II instancji , przepisy Prawa budowlanego nakazywały inwestorom uzyskanie pozwolenia na budowę budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy 291m². Nie wystarczało zgłoszenie do organu architektoniczno-budowlanego. Zdaniem Sądu dowody zebrane w sprawie bezspornie wskazują, że inwestorzy, po zakupie tartaku w 2011r., dokonali rozbiórki budynku, określonego w rejestrze gruntów z [...] lipca 2016 r. na działce nr [...] jako produkcyjno-usługowy rolnictwa, którego budowę zakończono w 1979 r., a następnie wybudowali nowy budynek bez pozwolenia na budowę, jakie było wymagane z uwagi na jego powierzchnię (291 m²). Dołączone do akt administracyjnych zdjęcia lotnicze wyraźnie dokumentują, że w dniu 9 października 2010 r. w miejscu obecnego budynku widoczny jest budynek z dachem płaskim, a w dniu 20 czerwca 2013r. brak jest tego budynku. W jego miejscu widoczna jest jedynie płyta betonowa, a obok niej materiały budowlane porozbiórkowe. Natomiast na zdjęciu z dnia 22 lipca 2014 r. widnieje już budynek z dachem dwuspadowym i w kształcie ustalonym podczas kontroli w dniu 5 sierpnia 2016 r. Ze zdjęciami lotniczymi koresponduje złożona przez K. S. do akt sprawy dokumentacja fotograficzna (zdjęcia nr 1-9) oraz jej oświadczenie złożone do protokołu kontroli, że inwestor dokonał rozbiórki istniejącego o mniejszych wymiarach budynku i w jego miejscu w latach 2013-2014 postawił nowy budynek jak obecnie. Niewiarygodne są zatem twierdzenia skargi, że sporny budynek nie jest nowy, tylko stoi w tym samym miejscu od niepamiętnych czasów, a jedynie wykonano przy nim roboty remontowe, które były zgłoszone w 2014 r. Żadne zgłoszenie dołączone do akt sprawy nie pochodzi z roku 2014 i nie dotyczy remontu czy przebudowy tego budynku. Zgłoszenie wymiany stolarki okiennej i drzwiowej oraz pokrycia dachowego z [...] kwietnia 2013 r. dotyczy budynku nr 1, oznaczonego na załączniku graficznym do tego zgłoszenia, tj. budynku oznaczonego na szkicu z kontroli jako magazynowo-biurowy.

Dalej Sąd wskazał, że organ I instancji prawidłowo umożliwił legalizację samowolnie wybudowanego obiektu, zobowiązując inwestorów do złożenia dokumentów wskazanych w postanowieniu z dnia [...] listopada 2016 r. Wobec braku przedłożenia wszystkich żądanych dokumentów, PINB był zobligowany do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę objętego postępowaniem obiektu budowlanego. We wniosku z dnia 18 stycznia 2017r. o przedłużenie terminu do 15 czerwca 2017 r. inwestor podnosił trudności z dotrzymaniem pierwotnego terminu z uwagi na trwające prace nad sporządzeniem projektu budowlanego wraz z wymaganymi uzgodnieniami. Wprawdzie organ I instancji nie przedłużył terminu do daty wskazanej przez inwestora, to jednak pomimo deklaracji o pracach nad dokumentacją projektową niezbędną w procesie legalizacji budynku magazynowego, inwestorzy nie wykonali nałożonych na nich obowiązków nałożonych postanowieniem nie tylko w terminie do 31 marca 2017r., ale nawet w okresie późniejszym, kiedy trwała procedura związana z rozpoznaniem zażalenia złożonego na ww. postanowienie, zakończona ostatecznie postanowieniem wydanym przez MWINB w dniu [...] kwietnia 2018 r. Inwestorzy nie wnosili już w toku postępowania w niniejszej sprawie o kolejne przedłużenie terminu do złożenia wymaganych dokumentów, co może oznaczać, że odstąpili od procedury legalizacyjnej. Wobec braku przedłożenia żądanych dokumentów organ I instancji był zobligowany do zastosowania art. 48 ust. 1 w zw. z ust. 4 pr.bud., tj. do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę budynku magazynowego. Sąd wykluczył zastosowanie w tej sprawie art. 50-51 pr.bud., ponieważ nie znajduje to oparcia w ustalonym prawidłowo stanie faktycznym. Z dowodów zebranych w sprawie wynika, że doszło do rozbiórki istniejącego budynki i w jego miejscu wzniesienia nowego w obecnym kształcie. Decyzja o nakazie rozbiórki budynku magazynowego, zdaniem Sądu pierwszej instancji, jest wykonalna, bowiem z jej treści wynika jednoznacznie o jaki budynek chodzi, tzn. w sentencji decyzji wskazano jego przeznaczenie, położenie (adres i numery działek), adresatów decyzji (inwestorów), natomiast wszystkie inne parametry, tj. długość, szerokość, wysokość, powierzchnia, usytuowanie budynku w stosunku do innych działek nr [...] i [...], wynikają z uzasadnienia decyzji PINB. Rozbiórce podlega cały obiekt nowo wybudowany, łącznie z ewentualnymi elementami wykorzystanymi w procesie budowy, pozostałymi po rozbiórce poprzedniego obiektu.

W skardze kasacyjnej O. I. i P. I. zarzucili powyższemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) - dalej zwanej p.p.s.a., w zw. z art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez:

a) niedostrzeżenie przez Sąd naruszenia przez organ nadzoru budowlanego ww. przepisów k.p.a., polegającego na przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów przez organ i niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego polegającym na braku przeprowadzenia oceny, czy jest możliwe rozebranie przedmiotowego budynku magazynowego;

b) błędne przyjęcie przez Sąd, że organy nadzoru budowlanego zebrały pełny materiał dowodowy i wyprowadziły z niego prawidłowy wniosek, że w omawianej sprawie występuje przesłanka do zastosowania art. 48 pr.bud., podczas gdy nie było prowadzone postępowanie dowodowe w zakresie, czy nie doszło do przebudowy zakładu opakowań drewnianych, co do którego miałby zastosowanie art. 50 ust. 1 pr.bud.;

c) art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez niezawieszenie postępowania, w sytuacji gdy rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu podniesiono, że dokonywane remonty, przebudowa, montaż nie jednego obiektu, ale kilku będących przedmiotem kilku decyzji świadczy o przebudowie zakładu opakowań drewnianych. Zdaniem skarżących kasacyjnie celowo, aby zwiększyć opłatę legalizacyjną, wszczęto kilka postępowań w tym samym czasie, aby skarżący nie byli w stanie przedstawić dokumentów w terminie zakreślonym przez organ. Podniesiono nadto, że fotografie przedstawione przez K. S. nie były poddane żadnym dowodom autentyczności. W sprawie karnej przez Sądem Rejonowym w O. S. S. nie był natomiast w stanie precyzyjnie określić, w jakich latach mógł powstać obiekt. Sąd nie zbadał czy samowolnie wybudowaną część obiektu budowlanego da się wydzielić z całości bez uszczerbku dla pozostałej części skoro została wybudowana na istniejącej wcześniej podmurówce. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 125 § 1 p.p.s.a. wskazano, że przed NSA toczy się postępowanie, w którym zaskarżono wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 lutego 2019 r., sygn. VII SA/Wa 1635/18, gdzie skarżący zarzucił zakwalifikowanie robót przy budowie budynku magazynowego do składowania wyrobów gotowych – palet drewnianych, jako budowy, a nie przebudowy zakładu opakowań drewnianych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), albowiem przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy – wobec intensyfikacji rozwoju epidemii - mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, a nie można jej było przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna analizowana w opisanym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Skarga kasacyjna, jako sformalizowany środek zaskarżenia powinna zawierać uzasadnienie stawianych zarzutów, a w przypadku naruszeń przepisów postępowania ma wskazywać, jaki był wpływ tych naruszeń na rozstrzygnięcie, a to dlatego, że naruszenia procedury nie są wystarczającą przyczyną uwzględnienia skargi, jeżeli nie zostanie wykazane, że w sposób istotny wpłynęły na wynik sprawy.

Skarżący kasacyjnie zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.

W uzasadnieniu pierwszego z postawionych zarzutów podniósł, że organy nie zbadały, czy samowolnie wybudowana część obiektu budowlanego da się wydzielić z całości, bez uszczerbku dla pozostałej jego części, skoro została wybudowana na istniejącej wcześniej podmurówce. Uzasadnienie tego zarzutu nie jest zrozumiałe. Przedmiotem nakazu rozbiórki w tej sprawie jest budynek magazynowy, parterowy, murowany, z dachem dwuspadowym, kryty blachą, wysokości 6,85 m, posadowiony na fundamencie betonowym. Z materiału dowodowego nie wynika, aby był częścią innego obiektu, w jego opisie nie wskazano, że posiada podmurówkę. Przeciwnie z akt sprawy wynika, że jest to budynek wolnostojący, posadowiony na betonowych fundamentach, który nie jest związany konstrukcyjne z innym obiektem budowlanym. Argumentacja zawarta w skardze kasacyjnej nie dotyczy wobec tego przedmiotu tej sprawy. Być może, ta wadliwość postawionego zarzutu wynika z powielenia skargi kasacyjnej ze sprawy II OSK 3247/19 dotyczącej wzniesienia bez pozwolenia na budowę przez skarżących wiaty o pow. 201 m². W konsekwencji jednak ten zarzut skargi kasacyjnej, wbrew wymogom art.176 § 1 pkt 2 p.p.s.a., nie spełnia warunku dokładnego sprecyzowania i jego należytego uzasadnienia, co czyni go nieusprawiedliwionym.

Nie jest również usprawiedliwiony drugi w kolejności zarzut skargi kasacyjnej podnoszący, że na skutek niewyczerpującego zebrania materiału dowodowego błędnie przyjęto, że w rozpoznawanej sprawie wystąpiła przesłanka do zastosowania art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm.), dalej "Prawo budowlane". W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji trafnie ocenił, że stan faktyczny w tej sprawie został prawidłowo ustalony uzasadniając zastosowanie art. 48 w/w ustawy.

Zgodnie z art. 48 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że w dacie nabycia przez inwestorów aktem notarialnym z dnia [...] grudnia 2011 r. działki nr [...], na jej terenie usytuowany był murowany obiekt w postaci punktu skupu żywca oraz dwa magazyny murowane. Inwestorzy dokonali rozbiórki budynku, określonego w rejestrze gruntów z dnia [...] lipca 2016 r. na działce nr [...], jako produkcyjno-usługowy rolnictwa, którego budowę zakończono w 1979 r. Dołączone do akt sprawy zdjęcia lotnicze wyraźnie potwierdzają, że w dniu 9 października 2010 r. w miejscu obecnego budynku widoczny jest budynek z dachem płaskim, a w dacie 20 czerwca 2013 r. brak jest tego budynku, jest tutaj natomiast płyta betonowa, a obok niej materiały budowlane porozbiórkowe. Na zdjęciu z dnia 22 lipca 2014 r. widnieje już budynek z dachem dwuspadowym i w kształcie ustalonym podczas kontroli 5 sierpnia 2016 r. Sąd pierwszej instancji trafnie stwierdził, że ze zdjęciami lotniczymi koresponduje złożona przez K. S. do akt sprawy dokumentacja fotograficzna (zdjęcia nr 1-9) oraz jej oświadczenie złożone do protokołu kontroli, że inwestor dokonał rozbiórki istniejącego o mniejszych wymiarach budynku i w jego miejscu w latach 2013-2014 postawił nowy budynek jak obecnie. Z akt sprawy wynika, że inwestorzy nie dokonali zgłoszenia wykonania prac budowlanych przy przedmiotowym budynku, ponieważ żadne zgłoszenie dołączone do akt sprawy nie pochodzi z roku 2014 i nie dotyczy remontu czy przebudowy tego budynku. Zgłoszenie wymiany stolarki okiennej i drzwiowej oraz pokrycia dachowego z [...] kwietnia 2013 r. dotyczy budynku nr 1, oznaczonego na załączniku graficznym do tego zgłoszenia, tj. budynku oznaczonego na szkicu z kontroli jako magazynowo-biurowy.

Skarżący kasacyjnie w żaden sposób nie podważyli wymowy ww. dowodów, poza stwierdzeniem, że zdjęcia dołączone przez K. S. nie zostały poddane weryfikacji autentyczności, oraz że S. S. w sprawie karnej nie potrafił precyzyjnie określić, w jakich latach mógł powstać sporny obiekt. Jakiekolwiek wątpliwości, co do daty budowy budynku magazynowego usuwa dokumentacja w postaci wyżej opisanych, fotogrametrycznych zdjęć lotniczych nieruchomości inwestorów wykonanych w dniach 9 października 2010 r., 20 czerwca 2013 r. oraz 22 lipca 2014 r., nadesłanych i potwierdzonych za zgodność przez Głównego Geodetę Kraju. W tych okolicznościach prawidłowo w sprawie przyjęto, że przedmiotowy budynek magazynowy został wzniesiony w latach 2013-2014, bez wymaganego pozwolenia na budowę, co skutkuje zastosowaniem art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Powyższe okoliczności faktyczne i prawne wykluczają zastosowanie w tej sprawie art. 50 ust. 1 powyższej ustawy. Odnosząc się do argumentacji zawartej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że w niniejszej sprawie należało ocenić czy nie doszło do przebudowy zakładu opakowań drewnianych, co którego miałby zastosowanie art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego, wyjaśnić tylko dla porządku należy, że ustawa Prawo budowlane nie zna pojęcia "przebudowy zakładu". Przebudowie może podlegać konkretny, indywidualny obiekt budowlany, a nie zakład produkcji.

Zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, roboty budowlane można rozpocząć na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Sąd pierwszej instancji trafnie wskazał, że budynek magazynowy o powierzchni zabudowy 291 m² wymagał uzyskania pozwolenia na budowę.

Zarówno w czasie budowy tego budynku jak i orzekania o skutkach popełnionej samowoli budowlanej na jego realizację wymagana była decyzja o pozwoleniu na budowę. Pozwolenia na budowę nie wymagała bowiem budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki (art.29 ust.1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane - Dz.U.2013.1409 t.j) , natomiast w dacie wydania zaskarżonej decyzji pozwolenia na budowę nie wymagała budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, garaży, wiat lub przydomowych ganków i oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki( art.29 ust.1 pkt 2 Prawa budowlanego).

W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że inwestorzy takiego pozwolenia nie uzyskali. Organ I instancji umożliwił legalizację samowolnie wybudowanego obiektu, zobowiązując inwestorów do złożenia dokumentów wskazanych w postanowieniu z dnia [...] listopada 2016 r. Wobec braku przedłożenia wszystkich żądanych dokumentów był zobowiązany do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę budynku magazynowego na podstawie art. 48 ust. 4 w zw. z ust. 1 Prawa budowlanego.

Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a, zgodnie z którym sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Przepis ten ma charakter fakultatywny, co oznacza, że ocena zawieszenia pozostawiona została uznaniu sądu, który powinien rozważyć, czy jest w sprawie celowe wstrzymywanie biegu sprawy. Przepis ten ma zastosowanie wyłącznie wówczas, gdy sąd orzekający nie jest władny samodzielnie rozstrzygnąć zagadnienia wstępnego, jakie wyłoniło się lub powstało w toku postępowania sądowego. Rozstrzygnięcie tego zagadnienia musi być istotne z punktu widzenia realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego oraz powinno mieć bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania. Rozstrzygnięcie w tej drugiej sprawie tylko wtedy będzie upoważniało do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego, kiedy podjęte w niej rozstrzygnięcie będzie miało decydujące znaczenie dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej, która ma być zawieszona (por. wyroki NSA: z dnia 3 marca 2021 r. sygn. I GSK 56/18; z dnia 12 grudnia 2021 r., sygn. I FSK 1560/20). Takiej sytuacji w tej sprawie nie ma.

Skarżący kasacyjnie, jako przesłankę uzasadniającą zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. wskazali toczące się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym postępowanie ze skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Warszawie z dnia 7 lutego 2019 r., sygn. VII SA/Wa 1635/18. W wyroku tym Sąd pierwszej instancji oddalił skargę O. I. i P. I. na postanowienie MWINB z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...], w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia na postanowienie PINB w O. z dnia [...] listopada 2016r., nr [...], którym wstrzymano prowadzenie robót budowlanych przy budowie przedmiotowego budynku magazynowego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie sposób zasadnie twierdzić, że w sprawie VII SA/Wa 1635/18 będzie rozstrzygane jakiekolwiek zagadnienie wstępne, którego Sąd pierwszej instancji w niniejszej sprawie nie był władny rozstrzygnąć samodzielnie. W sprawie VII SA/Wa 1635/18 WSA w Warszawie stwierdził, że podniesione w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego nie mają żadnego znaczenia dla jej rozstrzygnięcia, ponieważ wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 stycznia 2018r., sygn. VII SA/Wa 801/17 jest prawomocny, a więc zastrzeżenia do dokonanej w nim oceny prawnej są spóźnione i nie mogą odnieść – z uwagi na art. 153 p.p.s.a. - oczekiwanych przez skarżących skutków procesowych. Okoliczność, że w skardze kasacyjnej od wyroku w sprawie VII SA/Wa 1635/18 zakwestionowano to stanowisko, nie oznacza, że Sąd pierwszej instancji był zobowiązany do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego.

W tym stanie rzeczy, ponieważ skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, należało ją oddalić na podstawie art. 184 p.p.s.a.