Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 287/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-08-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6309 Inne o symbolu podstawowym 630
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 3, art. 22 , art. 26
journal: Dz.U. 2017 poz 708
law: Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Bożena Zwolenik (spr.), Sędzia WSA - Irena Jakubiec - Kudiura, Sędzia WSA - Andrzej Kania, Protokolant st. specjalista - Anna Wiśniewska, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi T. (...) Sp. z o.o. Spółka komandytowa z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia (...) grudnia 2018 r. nr (...) w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi, wniesionej przez T. sp. z o.o. sp. komandytowa z siedzibą w W. (dalej: "Strona" lub "Skarżąca") jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: "Dyrektor IAS" lub "organ odwoławczy") z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w W. (dalej: "Naczelnik UC-S") z dnia [...] września 2018 r. nr [...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 5.000 zł za naruszenie przepisów ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów ([...]).

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu [...] maja 2018 r. funkcjonariusze [...] Urzędu Celno-Skarbowego w W. przeprowadzili na drodze krajowej nr [...] w R., kontrolę samochodu ciężarowego marki SCANIA o nr rej. [...] z naczepą o nr rej. [...] (cysterna przystosowana do przewozu paliwa).

Przewoźnikiem był T. sp. z o.o. sp. komandytowa z siedzibą w W. ul. [...].

W wyniku kontroli zgłoszenia [...], w którym zadeklarowano przewóz 17 000 litrów oleju napędowego (CN 2710), stwierdzono rozbieżności dotyczące środków transportu – w zgłoszeniu wpisano [...] jako nr środka transportu, podczas gdy towar w rzeczywistości był przewożony ciągnikiem samochodowym o nr rej. [...] z naczepą o nr rej. [...], co stanowi naruszenie art. 5 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów (Dz. U. z 2017 r. poz. 708 ze zm.), dalej: "ustawa SENT".

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2017 r. Naczelnik UC-S wszczął z urzędu postępowanie w przedmiocie nałożenia na przewoźnika kary pieniężnej.

Decyzją z dnia [...] września 2018 r. o numerze wskazanym wyżej, Naczelnik UC-S nałożył na Stronę karę pieniężną w łącznej wysokości 5.000 zł za naruszenie przez przewoźnika przepisów ustawy SENT. Strona wniosła odwołanie.

W wyniku rozpatrzenia odwołania, decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r. o numerze wskazanym wyżej, Dyrektor IAS utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Naczelnika UC-S.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ II instancji stwierdził, że ustalony stan faktyczny sprawy i ocena prawna zawarta w decyzji organu I instancji nie budzi wątpliwości.

Organ wskazał, że zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy SENT, system ten obejmuje gromadzenie i przetwarzanie danych o przewozie towarów z zastosowaniem środków technicznych służących monitorowaniu oraz kontrolę realizacji obowiązków wynikających z ustawy przez podmioty obowiązane. W ust. 2 tego artykułu przedstawiono katalog towarów, które podlegają systemowi monitorowania, wraz z określającymi je podkategoriami Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług oraz pozycjami Nomenklatury Scalonej z uszczegółowieniem dotyczącym masy brutto lub objętości przesyłki czy rodzaju opakowań jednostkowych. Do tego katalogu należą m.in. paliwa silnikowe i ich pochodne, paliwa opałowe, oleje smarowe i inne preparaty smarowe, w tym również przewożony towar z pozycji CN 2710.

Stosownie natomiast do postanowień art. 9 ww. ustawy, przesyłanie, uzupełnianie i aktualizacja zgłoszenia następują za pośrednictwem Platformy Usług Elektronicznych Skarbowo - Celnych. W przypadku niedostępności rejestru podmiot wysyłający, podmiot odbierający albo przewoźnik, w zakresie swojej właściwości, przesyła do wyznaczonego organu Krajowej Administracji Skarbowej dokument zastępujący zgłoszenie i uzyskuje potwierdzenie przyjęcia tego dokumentu.

W przypadku przewozu towaru rozpoczynającego się na terytorium kraju, zgodnie z art. 5 ust. 4 ustawy SENT, przewoźnik jest obowiązany przed rozpoczęciem przewozu towaru uzupełnić zgłoszenie o:

1) dane przewoźnika obejmujące:

a) imię i nazwisko albo nazwę,

b) adres zamieszkania albo siedziby;

2) numer identyfikacji podatkowej przewoźnika albo numer, za pomocą którego przewoźnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku od towarów i usług albo podatku od wartości dodanej;

3) numery rejestracyjne środka transportu;

4) datę faktycznego rozpoczęcia przewozu towaru;

5) planowaną datę zakończenia przewozu towaru;

6) numer zezwolenia, zaświadczenia lub licencji w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2016 r. poz. 1907, 1935 i 1948), o ile są wymagane;

7) dane adresowe miejsca dostarczenia towaru albo miejsce zakończenia przewozu na terytorium kraju;

8) numer dokumentu przewozowego towarzyszącego przewożonemu towarowi.

W przedmiotowej sprawie w wyniku kontroli (protokół nr [...] z dnia [...] maja 2018 r.) stwierdzono, że przewoźnik w zgłoszeniu wpisał numer ciągnika [...], podczas gdy towar był przewożony ciągnikiem o nr rej. [...] z naczepą o nr rej. [...] (cysterna przystosowana do przewozu paliwa), co oznacza naruszenie przepisów art. 5 ust. 4 pkt 3 ww. ustawy. Natomiast zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy, w przypadku gdy przewoźnik nie uzupełni zgłoszenia o dane, o których mowa w art. 5 ust. 4 ww. ustawy, na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 5 000 zł.

Jednocześnie organ stwierdził, że uzupełnienie zgłoszenia po ujawnieniu nieprawidłowości przez kontrolujących, nie zwalnia Strony z odpowiedzialności za naruszenie przepisów.

Organ wskazał, że zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 22 ust. 3 ustawy, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1 albo 2, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3. Jak stanowi z kolei art. 26 ust. 3 organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, jeżeli to odstąpienie:

1. nie stanowi pomocy publicznej albo

2. stanowi pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, udzielona z uwzględnieniem warunków dopuszczalności tej pomocy, określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej, albo

3. stanowi pomoc publiczną spełniającą warunki określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 4.

W rozpatrywanej sprawie organ nie dopatrzył się spełnienia przesłanek uzasadniających odstąpienie od wymierzenia kary, stwierdzając, że Spółka nie wykazała istnienia ważnego interesu Strony lub interesu publicznego, który legitymowałby organ do odstąpienia od nałożenia kary. Spółka nie przedstawiła natomiast żadnej innej dokumentacji świadczącej o wystąpieniu przesłanek wynikających z art. 22 ust. 3 w zw. z art. 26 ust. 3 ustawy SENT.

Okolicznością warunkującą odstąpienie od nałożenia kary na podstawie przepisów ustawy nie stanowi również niezamierzona omyłka, na którą powołał się Pełnomocnik Strony.

Organ II instancji nie dopatrzył się również naruszenia art. 22 ust. 3 ustawy SENT stwierdzając, ze nie zaistniały nadzwyczajne okoliczności, które wskazywałyby na istnienie ważnego interesu przewoźnika lub interesu publicznego. Ponadto nieuzupełnienie zgłoszenia, nie powstało bowiem w związku ze szczególnymi zdarzeniami, niezależnymi od sposobu postępowania przewoźnika jak np. zdarzenie losowe, wypadek, sytuacja nadzwyczajna, ale były bezpośrednią konsekwencją działania przewoźnika.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

- art. 30 ust. 4 ustawy SENT przez niezastosowanie tego przepisu i prowadzenie przedmiotowego postępowania, w sytuacji gdy nie doszło do uszczuplenia podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego, a w konsekwencji pominięcie faktu, że nie wszczyna się postępowania w sprawie o nałożenie kary pieniężnej w takiej właśnie sytuacji z jaką mamy do czynienia w sprawie niniejszej,

- art. 22 ust. 2 w zw. z art. 26 ust. 1,2 i 5 w związku z art. 8 ust. 1, art. 5 ust. 4 ustawy SENT poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i nałożenie na Skarżącą spółkę kary, mimo iż nie było ku temu podstaw,

- art. 22 ust. 3 w zw. z art. 26 ust. 3 ustawy SENT poprzez jego niezastosowanie, a który to przepis mógł i powinien organ zastosować z urzędu, gdyż ziściły się wszystkie przesłanki do jego zastosowania, a organ kompletnie pominął podnoszone fakty i okoliczności, które w jednoznaczny sposób potwierdzały, że zaistniała sytuacja nie miała wpływu na prawidłowość zgłoszenia, jak i nie pozwalała stwierdzić, że

Skarżąca nie dopełniła obowiązków wynikających z w/w ustawy, a zachodził ważny interes publiczny,

- art. 187 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowej (t.j. Dz.U.2017.201), dalej: "O. p.", poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. brak rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie, o czym szczegółowo poniżej w uzasadnieniu niniejszego odwołania,

- art. 120 i art. 122 O.p. przez całkowity brak dążenia dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, o czym świadczy fakt, iż Skarżąca po stwierdzeniu przedmiotowej sytuacji niezwłocznie zaktualizowała dane,

6) art. 121 O.p. przez przeprowadzenie przedmiotowego postępowania w sposób niepogłębiający zaufania do organów Państwa,

7) art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej - zasady proporcjonalności - przejawiającym się niewspółmiernością zastosowanych środków (kary) względem celu jaki ma osiągnąć ustawa SENT i nie uwzględnieniem innych mniej uciążliwych dla strony rozwiązań przewidzianych przez tę ustawę,

8) art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej przez wydanie decyzji naruszającej zasadę sprawiedliwości społecznej,

9) pominięcie ratio legis przepisów o systemie monitorowania drogowego i kolej owego przewozu towarów, którym było przeciwdziałanie nadużyciom w handlu paliwem oraz likwidacja tzw. "szarej strefy".

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienie wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sprowadza się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego. Wskazać również należy, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Rozpoznając skargę we wskazanym wyżej zakresie Sąd uznał, że jest ona niezasadna bowiem zaskarżona decyzja znajduje oparcie w przepisach prawa materialnego, a postępowanie przeprowadzone przez organ nie zostało obarczone wadami, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.

Kara pieniężna będąca przedmiotem sporu została wymierzona na podstawie przepisów powoływanej wyżej ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów. Zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 1 lit. b ww. ustawy, systemowi monitorowania przewozu podlega przewóz towarów objętych pozycją CN 2710.

Stan faktyczny sprawy nie jest sporny i nie jest kwestionowany przez Skarżącą. Z akt sprawy wynika, że w wyniku kontroli samochodu ciężarowego marki SCANIA o nr rej. [...] z naczepą o nr rej. [...] (cysterna przystosowana do przewozu paliwa) przeprowadzonej w dniu [...] maja 2018 r. przez funkcjonariuszy [...] Urzędu Celno-Skarbowego w W. na drodze krajowej nr [...] w R., w zgłoszeniu SENT stwierdzono rozbieżności dotyczące środków transportu. W zgłoszeniu [...], w którym Skarżąca zadeklarowała przewóz 17 000 litrów oleju napędowego (CN 2710), jako nr środka transportu wpisano [...], podczas gdy towar w rzeczywistości był przewożony ciągnikiem samochodowym o nr rej. [...] z naczepą o nr rej. [...].

Należy wskazać, że obowiązek przesłania zgłoszenia przewozu towaru do rejestru przez podmiot wysyłający towar, przed rozpoczęciem przewozu towarów rozpoczynającego się na terytorium kraju, uzyskania numeru referencyjnego dla tego zgłoszenia i przekazania tego numeru przewoźnikowi wynika z art. 5 ust. 1 ustawy SENT. W art. 5 ust. 4 pkt 1 ww. ustawy określono zakres danych, o które powinno zostać uzupełnione zgłoszenie przed rozpoczęciem przewozu towaru po drodze publicznej. Obowiązek uzupełnienia dotyczy m.in.: nazwy i siedziby przewoźnika (art. 5 ust. 4 pkt 1 lit a ww. ustawy), numerów rejestracyjnych środka transportu (art. 5 ust. 4 pkt 1 lit c), danych adresowych miejsca dostarczenia towaru (art. 5 ust. 4 pkt 1 lit. g), daty faktycznego rozpoczęcia przewozu towaru (art. 5 ust. 4 pkt 1lit. d), planowanej daty zakończenia przewozu towaru (art. 5 ust. 4 pkt 1 lit. e ww. ustawy).

Natomiast zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy SENT, w przypadku gdy przewoźnik nie uzupełni zgłoszenia o dane, o których mowa w art. 5 ust. 4 ww. ustawy, na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 5. 000 zł.

Odpowiedzialność za naruszenie obowiązków związanych z drogowym przewozem towarów ciąży na wysyłającym, odbierającym, przewoźniku i kierującym środkiem transportu (art. 1 pkt 2 ustawy SENT). W tej sytuacji, zdaniem Sądu, organy zasadnie uznały, że zaistniały podstawy do wymierzenia Skarżącemu kary pieniężnej na podstawie art. 22 ust. 2 ustawy.

W ocenie Sądu wskazywane przez Skarżącą przyczyny braku zawinienia w pominięciu uzupełnienia zgłoszeń przewozu o ww. dane nie mogły – jak trafnie uznały organy obu instancji - doprowadzić do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Każdy ze wskazanych wyżej podmiotów ponosi odpowiedzialność w zakresie wynikającym z przepisów tej ustawy, zaś ze względu na fakt, że za niedochowanie nałożonych na ww. podmioty obowiązków ustawowych, grożą kary pieniężne, każdy profesjonalny uczestnik przewozu towarów powinien zapoznać się z aktualnymi przepisami w tym zakresie oraz wykonywać je w sposób niewadliwy.

Należy wskazać, że przepisy ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów mają charakter bezwzględnie obowiązujący. Przewidują sankcje pieniężne za obiektywnie stwierdzony fakt naruszenia przepisów natomiast nie przewidują wartościowania przyczyn naruszenia zasad systemu monitorowania drogowego przewozu określonych w ustawie towarów przez odpowiedzialne podmioty. W ocenie Sądu wbrew zarzutom skargi przytoczone regulacje nie budzą wątpliwości w świetle zasady proporcjonalności.

Jak wskazano w uzasadnieniu projektu ustawy o monitorowaniu drogowego przewozu towarów, nieuchronność, katalog i wysokość kar mają przede wszystkim oddziaływać prewencyjne na podmioty, dokonujące przewozu towarów. Sankcjami zostali objęci wszyscy uczestnicy dokonywanego przewozu, tzw. uczestnicy "łańcucha dostaw" podlegającego systemowi monitorowania, a wysokość kar została uzależniona od ich roli i obowiązków na nich nałożonych. System kar z uwagi na sposób ich wymierzania, jest czytelny, łatwy do stosowania i przejrzysty (nieprawidłowość = kara administracyjna albo grzywna w określonej wysokości). Kara jest wysoka, tak by niedopełnienie obowiązku rejestracji, uzupełniania i aktualizacji wpisów było dla podmiotów "nieopłacalne". Nakładanie wysokich kar pieniężnych albo grzywien będzie miało również działanie odstraszające i prewencyjne.

Kary pieniężne nakładane w trybie administracyjnym decyzją właściwego naczelnika urzędu celno – skarbowego, są niezależne od winy odpowiedzialnego podmiotu.

Nie ma zatem znaczenia prawnego fakt, czy naruszenie ustawy było skutkiem błędu, omyłki, czy działania przyczyn zewnętrznych. Dla rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie nie miały znaczenia również podnoszone przez Skarżącą, iż zgłoszenie to zostało niezwłocznie po wykryciu błędu zaktualizowane.

Nałożenie kary jest obligatoryjne, co oznacza, że organy nie mogą uznaniowo oceniać okoliczności każdego przypadku naruszenia przepisów, w tym również, jak podnosi Skarżąca, ewentualnego wystąpienia ryzyka uszczuplenia wpływów do budżetu państwa.

Nie znajduje również uzasadnienia podnoszony w skardze zarzut naruszenia art. 30 ust. 4 ustawy o SENT. Przedmiotowe naruszenie zostało stwierdzone w trakcie kontroli drogowej, a nie w trakcie innego postępowania, o którym mowa w art. 30 ustawy o SENT, tj. postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub kontroli celno – skarbowej.

Możliwość odstąpienia od nałożenia na przewoźnika kary pieniężnej za nieuzupełnienie zgłoszenia o dane, o których mowa w art. 5 ust. 4 reguluje art. 22 ust. 3 ustawy, który stanowi, że w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1 albo 2, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3 ustawy. Odesłanie do art. 26 ust. 3 ustawy powoduje, że możliwość odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej istnieje, gdy odstąpienie nie stanowi pomocy publicznej albo gdy stanowi pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, udzieloną z uwzględnieniem warunków dopuszczalności tej pomocy, określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej, albo gdy stanowi pomoc publiczną spełniającą warunki określone w przepisach rozporządzenia określającego szczegółowe warunki odstąpienia od nałożenia kar pieniężnych.

Organy obu instancji w uzasadnieniach swoich decyzji rozważyły argumentację Skarżącej poprzez pryzmat brzmienia art. 22 ust. 3 ustawy z uwzględnieniem odesłania do art. 26 ust. 3 ustawy. W ocenie Sądu zasadnie stwierdziły, że podnoszone przez Skarżącą okoliczności niewpisania do zgłoszenia danych dotyczących właściwych numerów rejestracyjnych środka transportu nie wskazują na istnienie ważnego interesu Strony lub interesu publicznego z uwzględnieniem art. 26 ust. 3 ustawy.

W uzupełnieniu należy dodać, że w toku postepowania Skarżąca mimo wezwania organu (pismo z dnia [...] sierpnia 2018 r.) nie przedstawiła żadnych dokumentów określających jej sytuację ekonomiczno – finansową. W aktach sprawy brak również informacji, z których wynikałoby, że uiszczenie kary pieniężnej przez Skarżącą, byłoby sprzeczne z interesem publicznym, w którego pojęciu mieści się zaufanie obywatela do organów państwa.

Zdaniem Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, pojęcie interesu publicznego powinno być oceniane z uwzględnieniem wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów państwa, a także wyeliminowanie sytuacji, gdy rezultatem zapłaty należności będzie obciążenie Skarbu Państwa kosztami pomocy. W interesie publicznym jest, aby dłużnicy publicznoprawni przestrzegali przepisów prawa.

Nie znajdują zatem uzasadnienia zawarte w skardze zarzuty dotyczące naruszenia art. 22 i art. 26 ustawy SENT.

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w całości podziela stanowisko orzecznicze wyrażone w wyroku z dnia 25 maja 2018 r. w sprawie o sygn. III SA/Gd 52/18, w którym WSA w Gdańsku stwierdził, że o istnieniu ważnego interesu przewoźnika, uprawniającego do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, nie decyduje jego subiektywne przekonanie, lecz decydować powinny kryteria zobiektywizowane, w każdym przypadku inne, uwzględniające różnorodne aspekty sprawy. Przy czym użycie słowa "ważny" podkreśla wyjątkowość zastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia kary z uwagi na tenże interes. WSA w Gdańsku przyznał rację organowi, że ważny interes dłużnika występuje wtedy, kiedy obniżą się znacznie jego zdolności płatnicze, spowodowane zdarzeniami losowymi, takimi, jak: powódź, pożar, susza itp. Nie każde przy tym trudności finansowe mogą uzasadniać zastosowanie ulg, lecz tylko takie, które w okolicznościach sprawy wiązałyby się z zagrożeniem dla istotnego interesu zobowiązanych, w szczególności dla realizacji podstawowych potrzeb bytowych osób zobowiązanych i ich rodzin, czy też – w konsekwencji z koniecznością sięgania po pomoc społeczną. Natomiast w interesie publicznym leży to, aby dłużnicy publicznoprawni przestrzegali przepisy prawne, by była przestrzegana zasada równości i sprawiedliwości opodatkowania.

Zdaniem Sądu w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę zwolnienie z kary jest uzasadnione jedynie w sytuacjach bardzo szczególnych i wyjątkowych, na które strona nie miała wpływu i które były niezależne od jej postępowania. Odstępstwo od nałożenia kary pieniężnej jest instytucją o charakterze wyjątkowym, zasadą jest bowiem płacenie kar, a nie zwalnianie z tego obowiązku

Wobec powyższego Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki ważnego interesu Skarżącej lub interesu publicznego, które uzasadniałyby odstąpienie od nałożenia kary.

Za nieuzasadnione Sąd uznał również zarzuty dotyczące naruszenia wskazanych w skardze przepisów Ordynacji podatkowej, bowiem organy orzekające w niniejszej sprawie podjęły wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a postępowanie zostało przeprowadzone prawidłowo. Ponadto uzasadnienie faktyczne zaskarżonej decyzji zawiera szczegółowe ustalenie faktów, na których oparł się organ, a uzasadnienie prawne odnosi się do prawidłowo zastosowanych przepisów prawa. Oceny Sądu w badanej sprawie nie zmieniają również podnoszone zarzuty dotyczące naruszenia art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Mając powyższe na względzie, należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu a skarga podlega oddaleniu jako niezasadna.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.