Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2659/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: par. 18 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
article: art. 106 par. 3, art. 190, art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) sędzia del. WSA Sławomir Wojciechowski Protokolant starszy asystent sędziego Justyna Żurawska po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej B. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 czerwca 2015 r. sygn. akt II SA/Gl 208/15 w sprawie ze skargi B. C. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 29 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Gl 208/15, oddalił skargę B. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę.

Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] Starosta [...], po ponownym rozpatrzeniu sprawy, zatwierdził projekt budowlany i udzielił B. S. i Z. M. pozwolenia na budowę budynku usługowego z pokojami hotelowymi wraz z wewnętrznymi instalacjami oraz budowę i modernizację ogrodzenia przy ulicy [...] w M. (na działkach nr [...] [...]). W udzielonym pozwoleniu określił warunki prowadzonej budowy - zgodnie z art. 36 ust. 1 i art. 42 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (obecnie: Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.).

W wyniku rozpoznania odwołania B. C. Wojewoda [...] zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzją, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ ten uznał zarzuty odwołania za niezasadne bowiem inwestor przedstawił dokumentację geotechniczną dla inwestycji, która została sporządzona w zakresie dotyczącym celów jakim ma służyć. Prawdziwość oświadczenia jej autora nie może być kwestionowana przez organ wobec braku wyroku sądu powszechnego w tym zakresie. Organ administracyjny nie ma bowiem podstaw prawnych do kwestionowania zawartości merytorycznej sporządzonych w sprawie dokumentacji i ekspertyz. Ich zakres powinien być dostosowany do potrzeb projektu, a odpowiedzialność za całość spoczywa na projektantach i sprawdzających, dysponujących stosownymi kwalifikacjami i uprawnieniami. W oparciu o powyższe organ odwoławczy uznał, iż zasadnie organ pierwszej instancji stwierdził, że projekt budowlany spełnia wymagania zawarte w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133). Dalej organ wyjaśnił, że w zakresie zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc parkingowych, wymóg taki nie wynika z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w związku z czym nie ma podstawy do nakładania takiego wymogu na inwestora.

W skardze na powyższą decyzję B. C. (dalej jako skarżąca) wniosła o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 33 ust. 1 i art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowanego oraz przepisów postępowania, a mianowicie art. 7, art. 77, art. 78 i art. 80 k.p.a. Uzasadniając skargę podkreśliła, iż decyzja wydana została bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego z rażącym naruszeniem zasady prawdy obiektywnej zawartej w art. 7 k.p.a. Podniosła, że organy uchybiły obowiązkowi wynikającemu z art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez zwolnienie inwestora z obowiązku przedstawienia układu komunikacyjnego, w tym parkingowego. Podkreśliła, że ulica [...] w M. jest ulicą krótką jednokierunkową, a inwestor na potrzeby hotelu i restauracji zajął praktycznie całą działkę, przewidując jedynie 4-5 miejsc parkingowych, co niewątpliwie spowoduje zakłócenie układu komunikacyjnego w tej centralnej części miasta.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Uczestnicy postępowania B. S. i Z. M. w odpowiedzi na skargę wnieśli o jej oddalenie. Ich zdaniem organy rozpatrując sprawę dysponowały pełnym i kompletnym materiałem dowodowym, a złożony projekt w pełni uwzględnia obowiązujące przepisy oraz zasady wiedzy technicznej oraz interes osób trzecich.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 25 października 2010 r., sygn. akt II SA/Gl 334/10, oddalił powyższą skargę, uznając, iż nie zasługiwała ona na uwzględnienie.

Na skutek wniesionej przez skarżącą od tego wyroku skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 601/11, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach oraz orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego. W ocenie NSA Sąd I instancji błędnie przyjął, że organy nie dopuściły się naruszenia art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. w odniesieniu do kwestii zapewnienia wystarczającej ilości miejsc parkingowych dla objętej pozwoleniem na budowę inwestycji. NSA przedstawił prawidłowe rozumienie § 18 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm., dalej jako rozporządzenie) i wskazał, że Sąd I instancji, dokonując oceny zaskarżonej decyzji, nie dokonał jej oceny pod kątem zgodności z wymogami wynikającymi z § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych. Błędnie uznał bowiem, że kwestia liczby i sposobu urządzenia miejsc postojowych podlega ocenie wyłącznie pod kątem zgodności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

NSA zalecił, aby rozpoznając sprawę ponownie, Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał oceny poczynionych przez organy administracji ustaleń faktycznych będących podstawą wydania zaskarżonej decyzji o pozwoleniu na budowę, co do wymogów wynikających z § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny podzielił zarzut skargi kasacyjnej, że Sąd I instancji nie dość dokładnie przeanalizował kwestię możliwości korzystania przez klientów budynku restauracyjno – hotelowego z parkingu zlokalizowanego na działce położonej w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji. Zauważył, że możliwość parkowania na tym parkingu mogłaby być wzięta przez Sąd I instancji pod uwagę przy ocenie zaskarżonej decyzji tylko wówczas, gdyby inwestor wykazał, że pracownicy i klienci budynku restauracyjno – hotelowego będą mogli z tego parkingu korzystać, to jest gdyby wykazał, że w ogrodzeniu zostanie wykonane przejście umożliwiające wejście na teren budynku restauracyjno – hotelowego oraz przedstawił co najmniej oświadczenie właściciela nieruchomości wykorzystywanej jako parking, że wyraża zgodę na parkowanie na niej pojazdów przez pracowników i klientów budynku restauracyjno – hotelowego. Pozostałe podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty Naczelny Sąd Administracyjny uznał za niezasadne.

Ponownie rozpatrując sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 12 października 2012 r., sygn. II SA/Gl 1001/12, uwzględnił skargę B. C. uchylając rozstrzygnięcia organów obu instancji. Sąd wskazując na związanie wyrokiem NSA z 27 czerwca 2012 r., odniósł się jedynie do problemu zapewnienia wystarczającej ilości miejsc parkingowych dla objętej pozwoleniem na budowę inwestycji oraz ewentualnej możliwości korzystania przez klientów realizowanego budynku z parkingu zlokalizowanego na działce nr [...]. Sąd uznał, iż w postępowaniu kwestia powyższa nie została należycie wyjaśniona a zatem ustaleń w tym zakresie powinny dokonać organy administracji architektoniczno-budowlanej, a nie sąd administracyjny.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyli B. S. i Z. M., zaskarżając wyrok w całości. Wśród zarzutów wskazali m.in. na naruszenie art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej jako P.p.s.a.) poprzez niedokonanie przez Sąd oceny poczynionych przez organy I i II instancji ustaleń faktycznych, będących podstawą wydania zaskarżonej decyzji o pozwoleniu na budowę, co do wymogów wynikających z § 18 ust. 1 rozporządzenia.

Wyrokiem z dnia 3 grudnia 2014 r. sygn. II OSK 969/13 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach. W uzasadnieniu wskazał, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 czerwca 2012 r. zawarł czytelne i nie pozostawiające wątpliwości wskazania dla Sądu I instancji by ten, rozpoznając sprawę ponownie, dokonał oceny poczynionych przez organy administracji ustaleń faktycznych będących podstawą wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, co do wymogów wynikających z § 18 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Dodatkowo Sąd I instancji powinien ocenić możliwość korzystania przez klientów budynku restauracyjno-hotelowego z parkingu zlokalizowanego na działce [...] położonej w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji. W ocenie NSA ustalenia powyższe nie zostały przez WSA w Gliwicach poczynione i we wskazaniach polecono naprawienie tego uchybienia.

W toku ponownego rozpoznania sprawy przez Sąd I instancji pełnomocnik B. S. i Z. M. złożyła wniosek o dopuszczenie dowodów uzupełniających z dołączonych do wniosku dokumentów.

Na rozprawie, w dniu 13 kwietnia 2015 r. pełnomocnik B. S. i Z. M. złożyła wyciąg z protokołu z sesji Rady Miejskiej M. z dnia 31 marca 2015 r., w trakcie której organ ten pozytywnie zaopiniował usunięcie dwóch barierek oraz dwóch miejsc parkingowych na parkingu znajdującym się na działce [...], w celu ułatwienia korzystania z parkingu przez klientów budynku usługowego z pokojami hotelowymi przy ulicy [...] w M. Na wniosek pełnomocnika skarżącej, motywowany umożliwieniem stronie skarżącej zapoznania się z nowymi okolicznościami sprawy, Sąd odroczył termin rozprawy.

W trakcie rozprawy w dniu 22 czerwca 2015 r. Sąd dopuścił i przeprowadził dowody uzupełniające z treści: pisma Naczelnika Wydziału Gospodarki Mieniem Urzędu Miasta M. z dnia 23 marca 2013 r. oraz przewodniczącego Rady Miejskiej M. z dnia 10 kwietnia 2015 r., decyzji nr [...] Starosty M. z dnia [...] marca oraz decyzji nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z dnia [...] kwietnia 2014 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 29 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Gl 208/15, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę B. C.

Sąd zaznaczył, że orzeka w warunkach związania wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 190 P.p.s.a. Podkreślił, że związanie to oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku. Zwrócił uwagę, że brak jest na obecnym etapie postępowania podstaw do uwzględnienia tych zarzutów skargi, które powtórzone zostały przez skarżącą w skardze kasacyjnej i uznane przez NSA za niezasadne. Niezasadnym jest też powtarzanie obszernych motywów uzasadniających to stanowisko, a zawartych w uzasadnieniu powołanego wyroku.

Sąd stwierdził, że w niniejszym postępowaniu jest zobowiązany do oceny możliwości zapewnienia wystarczającej ilości miejsc parkingowych dla objętej pozwoleniem na budowę inwestycji oraz możliwości korzystania przez klientów zrealizowanego budynku z parkingu zlokalizowanego na działce nr [...].

Sąd odnosząc się do wykładni § 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia zawartej w wyroku NSA z dnia 27 czerwca 2012 r. wskazał, że przepis ten nie może być interpretowany w ten sposób, że jeśli dla terenu, na którym planowana jest realizacja inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, to liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w tym miejscowym planie. Z § 18 ust. 2 rozporządzenia wynika, że jeżeli dla terenu, na którym ma być realizowana inwestycja nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego to liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Jeżeli natomiast dla terenu, na którym ma być realizowana inwestycja obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, to zastosowanie będzie miał § 18 ust. 1 wymienionego wyżej rozporządzenia. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego może, ale nie musi określać liczby i sposobu urządzenia miejsc postojowych dla określonego rodzaju inwestycji. Jeśli miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego będzie tę kwestię regulował, to projekt budowlany będzie podlegał ocenie zarówno pod kątem zgodności z zapisami miejscowego planu regulującymi to zagadnienie jak i pod kątem zgodności z wymogami wynikającymi z § 18 ust. 2 rozporządzenia.

Odnosząc się do kwestii możliwości korzystania przez pracowników i klientów budynku restauracyjno – hotelowego z parkingu zlokalizowanego na działce nr [...] Sąd stwierdził, iż korzystanie takie jest możliwe praktycznie bez ograniczeń. Sąd zauważył, że zgodnie z pismem Naczelnika Wydziału Gospodarki Mieniem Urzędu Miasta M. na działce nr [...], będącej własnością Gminy M., znajduje się bezpłatny ogólnodostępny parking czynny 24 godziny na dobę, wybudowany na podstawie pozwolenia na budowę nr [...] z dnia [...] lipca 2002 r. Niejako potwierdzeniem możliwości korzystania z tego parkingu jest pozytywna opinia Rady Miejskiej w M. w przedmiocie ułatwienia dostępu do parkingu dla pracowników i klientów budynku restauracyjno-hotelowego (poprzez likwidację części ogrodzenia oraz dwóch miejsc parkingowych). Mając to na uwadze oraz stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 27 czerwca 2012 r. odnośnie do wykazania przez inwestora możliwości parkowania na ww. parkingu Sąd uznał, że możliwość taka w niniejszej sprawie została wykazana. Zdaniem Sądu, biorąc pod uwagę oświadczenie inwestora, iż obiekt restauracyjno-hotelowy ma posiadać do 15 miejsc noclegowych należało uznać, iż dla planowanego przedsięwzięcia została zapewniona wystarczająca ilość miejsc parkingowych.

Projekt budowlany budynku restauracyjno-hotelowego (s. 41) zawiera informację dotyczącą powierzchni dojazdowej i miejsc parkingowych. Określono ją na 100 metrów kwadratowych. Nie ma podstaw do kwestionowania powyższych ustaleń. W dalszej części projektu podana została informacja, iż zjazdy (projektowane) będą służyć również jako miejsca parkingowe. Potwierdzeniem powyższej okoliczności jest decyzja Starosty [...] nr [...] z dnia [...] maja 2013 r. zezwalająca inwestorowi na budowę dwóch zjazdów z publicznej drogi gminnej ul. [...].

Biorąc pod uwagę powyższe Sąd przyjął, iż inwestycja polegająca na budowie budynku restauracyjno-hotelowego w M. przy ul. [...] ma zapewnione miejsca parkingowe. Nie doszło tu zatem do naruszenia § 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Odnosząc się do zarzutów pełnomocnika skarżącej zawartych w piśmie z dnia 5 maja 2015 r. Sąd uznał, że nie mogą mieć one wpływu na treść rozstrzygnięcia w sprawie. Dotyczą one bowiem treści decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] marca 2014 r. w sprawie zmiany decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. o pozwoleniu na budowę inwestycji poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego. Przedmiotem tego postępowania jest zaś decyzja z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...]. Sądy administracyjne dokonując kontroli działalności organów administracji publicznej, oceniają legalność tej działalności według stanu prawnego i faktycznego, jaki miał miejsce w dacie wydania kontrolowanego aktu lub podjęcia kontrolowanej czynności. Okoliczności, które miały miejsce po wydaniu skarżonego aktu, nie mogą co do zasady wpłynąć na ocenę prawidłowości postępowania organów administracji przy wydawaniu aktu kontrolowanej decyzji.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca zaskarżając go w całości.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa postępowania w postaci:

- art. 133 P.p.s.a. w zw. z art. 106 § 3 i 5 P.p.s.a. w zw. z art. 244 k.p.c. - poprzez dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów, które konwalidują stan faktyczny po dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (nie pozostałych w chwili wydania przedmiotowej decyzji), a to: decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] maja 2013 roku, decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] marca 2014 roku, pisma z UM w M. z dnia [...] marca 2015 roku, postanowienia Starosty [...] z dnia [...] marca 2015 roku, postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] marca 2015 roku, oświadczenia projektanta z dnia 20 marca 2015 roku, wyciągu z protokołu sesji Rady Miejskiej M. z dnia 31 marca 2015 roku;

- art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 190 P.p.s.a. poprzez brak oceny możliwości zapewnienia wystarczającej liczby miejsc parkingowych dla objętej pozwoleniem na budowę inwestycji oraz braku możliwości korzystania przez klientów zrealizowanego budynku z parkingu na działce nr [...] na podstawie stanu faktycznego ustalonego przez organ administracji na dzień wydania decyzji, albowiem ani w dniu wydania decyzji ani w chwili obecnej inwestor nie przedstawił co najmniej oświadczenia właściciela nieruchomości wykorzystywanej jako parking, że wyraża zgodę na parkowanie na niej pojazdów przez pracowników i klientów budynku; co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia:

- art. 1 § 2 ustawy prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 3 P.p.s.a. - poprzez niedokonanie oceny legalności wydanej decyzji administracyjnej w przedmiotowej sprawie, albowiem organ nie dokonał subsumcji stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonej decyzji administracyjnej, konwalidując stan faktyczny dowodami które nie istniały w dniu wydania przedmiotowej decyzji, gdyż już sama decyzja o warunkach zabudowy była sprzeczna z § 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a co za tym idzie na poziomie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę powyższej kwestii nie można ustalać ani konwalidować gdyż jest to sprzeczne z prawem;

W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach. Ponadto zwrócono się o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu zarzutów skargi kasacyjnej wskazano, że wbrew temu co stwierdził w zaskarżonym wyroku Sąd organy przy wydawaniu zaskarżonej decyzji dopuściły się uchybień przepisów prawa.

Zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 3 grudnia 2014 roku sygn. akt II OSK 969/13 - uchylającym zaskarżony wyrok i przekazującym sprawę do ponownego rozpoznania, Wojewódzki Sąd Administracyjny miał dokonać analizy ustaleń faktycznych poczynionych przez organy administracji będących podstawą wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, co do wymogów wynikających z § 18 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie albowiem NSA zakwestionował pogląd jakoby kwestia ilości miejsc parkingowych była regulowana miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zaś miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obowiązujący dla terenu, na którym realizowana ma być inwestycja, nie zawiera uregulowań w tym przedmiocie.

W niniejszej sprawie kluczowym jest ustalenie, czy w dacie wydania przedmiotowej decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji poczynił ustalenia faktyczne oraz dokonał prawidłowej subsumpcji pod kątem spełnienia wymogów, wynikających z § 18 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Zdaniem skarżącej, dokonując ustaleń faktycznych w wyżej wskazanym zakresie, organ a także Sąd pierwszej instancji, który uznał ustalenia organu za własne, dokonując badania legalności decyzji, winien ocenić całokształt sprawy pod względem faktycznym i prawnym na dzień wydania decyzji.

Powyższe ustalenie nie jest możliwe bez wyczerpującej oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie na dzień wydania decyzji, przy pominięciu w dokonywanej ocenie jako faktycznie nieistotnych faktów i poglądów wyrażonych w wyroku NSA z dnia 3 grudnia 2014 roku, w szczególności określenia dowodów mających świadczyć o wyrażeniu zgody przez właściciela działki nr [...] na korzystanie z parkingu przez klientów i pracowników, którzy będą korzystać z lokalu związanego z inwestycją oraz uwzględnieniu dowodów powstałych po dacie wydania zaskarżonej decyzji - konwalidujących dotychczasowy stan faktyczny.

Skarżąca podkreśla, iż Sąd I instancji, dokonał oceny legalności w wyżej oznaczonej sprawie, w sposób dowolny opierając się na nienależytej analizie poszczególnych dowodów, ich jednostronnej ocenie, podczas gdy reguły logiki, wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego prowadzą do wniosku o rażących uchybieniach w procesie decyzyjnym, skutkujących błędną oceną poczynionych przez organ administracji ustaleń faktycznych w sprawie na dzień wydania decyzji.

Wskazuje dalej, iż zgodnie z poglądem NSA, zawartym w uzasadnieniu wyroku z dnia 3 grudnia 2014 roku, iż możliwość parkowania na parkingu (działka nr [...]) mogła by być wzięta pod uwagę przez Sąd pierwszej instancji przy ocenie zaskarżonej decyzji tylko wówczas, gdyby inwestor wykazał, że pracownicy i klienci budynku restauracyjno-hotelowego będą mogli z tego parkingu korzystać, tj. gdyby wykazał, że w ogrodzeniu zostanie wykonanie przejście umożliwiające wejście na teren inwestycji oraz przedstawił co najmniej oświadczenie właściciela nieruchomości wykorzystywanej jako parking, że wyraża zgodę na parkowanie na niej pojazdów przez pracowników i klientów budynku restauracyjno-hotelowego.

W przedmiotowej sprawie, Sąd oparł swoje rozstrzygnięcie w powyższej kwestii na wyciągu z sesji Rady Miejskiej M. z dnia 31 marca 2015 roku w której wyrażono jedynie pozytywną opinię w kwestii usunięcia dwóch barierek oraz dwóch miejsc parkingowych na parkingu znajdującym się na działce [...] w celu ułatwienia korzystania przez klientów z budynku usługowego objętego niniejszym postępowaniem.

Skarżąca podnosi, że dowód ten powstał po wydaniu zaskarżonej decyzji i nie może służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy załatwionej zaskarżoną decyzją. Stosownie do art. 106 § 3 P.p.s.a., postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym i w konsekwencji dokonywanie przez ten Sąd ustaleń faktycznych jest dopuszczalne w zakresie uzasadnionym celami postępowania administracyjnego i powinno umożliwiać sądowi dokonywanie ustaleń, które będą stanowiły podstawę oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji (czyli kwestii jedynie dotyczącej stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania decyzji).

Oznacza to, że Sąd w istocie nie może dokonywać ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy załatwionej zaskarżoną decyzją. Jeżeli zachodzi potrzeba dokonania ustaleń, które mają służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu, Sąd powinien uchylić zaskarżoną decyzję i wskazać organowi zakres postępowania dowodowego, które organ ten powinien uzupełnić (por. wyrok NSA z dnia 7 lutego 2001 r., V SA 671/00, LEX nr 50129). Z art. 106 § 3 wynika, że sąd pierwszej instancji nie ma obowiązku przeprowadzenia z urzędu postępowania zmierzającego do poszukiwania dowodów z dokumentu (wyrok NSA z dnia 23 listopada 2005 r., IFSK 260/05, niepubl.).

W ocenie skarżącej najtrafniej do istoty postępowania dowodowego odniósł się NSA w wyroku z dnia 6.10.2005 r. sygn. akt II GSK 164/05. Sąd ten stwierdził mianowicie, że przeprowadzenie przez sąd administracyjny uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentu (106 § 3) będzie dopuszczalne w sytuacji, gdy wnioskowany (bądź dopuszczony z urzędu) dowód będzie pozostawał w związku z oceną legalności zaskarżonego aktu. Celem tego postępowania nie jest bowiem ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena, czy właściwe organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie - czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń.

Skarżąca kasacyjnie uważa, że przeprowadzone przez Sąd pierwszej instancji postępowanie dowodowe na zasadzie art. 106 § 3 P.p.s.a., przekroczyło zakres ustaleń, które miały służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu, gdyż doprowadziło to realnie do nowych ustaleń faktycznych, na podstawie dowodów które nie występowały w dniu wydania zaskarżonej decyzji oraz stoi w sprzeczności z zasadą wyrażoną w art. 3 P.p.s.a. i art. 1 § 2 ustawy prawo o ustroju sądów administracyjnych (oceną legalności wydanej decyzji).

Nadto, dowody przeprowadzone przed Sądem I instancji nie spełniają wymogów postawionych w wyroku NSA, albowiem nie posiadają co najmniej charakteru oświadczenia właściciela działki o możliwości korzystania przez klientów hotelowo-restauracyjnego, przez co WSA w Gliwicach nie spełnił wskazań Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku uchylającym - a takie związanie wyznacza dyspozycja art. 190 P.p.s.a. Wydający zaskarżone orzeczenie nie sprostał tej zasadzie i orzekł wbrew dyspozycji art. 190 P.p.s.a.

Skarżąca wskazuje iż organ administracji wydający zaskarżoną decyzję tak jak decyzję pierwotną leżącą u podstaw decyzji o pozwoleniu na budowę - a to decyzji o warunkach zabudowy, nie dokonywał żadnych ustaleń faktycznych w kwestii spełnienia obowiązków nałożonych przepisami prawa - § 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Wynika to z faktu, iż organ, tak jak inwestor, prezentował dotychczas stanowisko, iż przepisy rozporządzenia (w szczególności § 18 ust 1 i 2) w przedmiotowej sprawie nie mają zastosowania, albowiem plan zagospodarowania przestrzennego nie zawiera uregulowań w kwestii ilości miejsc parkingowych, a co za tym idzie inwestor nie jest związany zapewnieniem odpowiedniej ilości miejsc parkingowych dla działalności usługowej hotelowo-restauracyjnej.

W trakcie całego postępowania, inwestor stał na stanowisku, co poparte jest postępowaniem dowodowym, iż nie jest on związany rozporządzeniem, natomiast inwestor po wydaniu wyroku przez NSA w dniu 3 grudnia 2014 roku, próbował dokonywać konwalidacji stanu faktycznego, która to nie może być przedmiotem oceny legalności wydania zaskarżonej decyzji.

Ponadto, działalność inwestora, tak jak ustalenia organów administracji naruszają przepisy prawa - a to rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, albowiem paragraf 18 ww. rozporządzenia wymaga aby zagospodarować działkę budowlaną, urządzić ją stosowanie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, wybudować miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo. Mają one mieć ponadto charakter trwały. Istotą unormowania § 18 ust 1 ww. rozporządzenia jest doprowadzenie do tego, aby nowa inwestycja budowlana w zakresie parkowania nie obciążała wyłącznie dróg publicznych (miejsc postojowych na tych drogach), jak również miejsc postojowych zaprojektowanych dla sąsiednich nieruchomości. Projekt budynku zlokalizowanego w centrum miasta, w którym przewidziano obok działalności hotelowej (15 miejsc noclegowych) również funkcję gastronomiczną (restauracyjną), powinien w szczególności uwzględnić potrzebę trwałego zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc parkingowych, (w podobnym tonie: wyrok WSA w Kielcach z dnia 6 grudnia 2010, sygn, akt IISA/KE 632/10).

W przedmiotowej sprawie, analiza Sądu I instancji oparta była jedynie na ilości miejsc parkingowych dla potrzeb hotelowych, natomiast Sąd nie zajął się analizą miejsc parkingowych przewidzianych dla działalności gastronomicznej, która wszak będzie także główną działalnością usługową przedmiotowego przedsięwzięcia oraz czy ilość miejsc zapewnionych przez inwestora jest dla tych celów wystarczająca.

Ustalenia w zakresie możliwości korzystania z parkingu sąsiedniej nieruchomości może zmienić jego przeznaczenie faktyczne z ogólnodostępnego na parking wyłączny dla prowadzonej działalności usługowej, niwecząc jego funkcję.

To na inwestorze spoczywała w pierwszym rzędzie kwestia zapewnienia w projekcie inwestycji odpowiedniej ilości miejsc parkingowych, obejmujących pracowników hotelu i restauracji oraz klientów obu dziedzin działalności, co następczo podlegało kontroli organów administracji - które temu wymogowi nie sprostały.

Przerzucanie kwestii zapewnienia miejsc parkingowych na gminę jest daleko posuniętym nadużyciem, sprzecznym z prawem.

Skarżąca podkreśla, że powyższe błędy związane z brakiem rozpoznania uwarunkowań inwestycji pod względem zapewnienia przez inwestora miejsc parkingowych wynikają z błędnie wydanej już decyzji o warunkach zabudowy, która legła u podstaw zaskarżonej decyzji.

Kwestia ilości wymaganych miejsc postojowych nie może być pozostawiona do rozstrzygnięcia na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego, tj. postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Koniecznym jest ustalenie ilości tych miejsc już w decyzji o warunkach zabudowy (vide: wyrok NSA w Warszawie z dnia 12 października 2012 rok, sygn. akt II OSK 812/11).

W przedmiotowej sprawie w decyzji o warunkach zabudowy nie nastąpiło określenie ilości miejsc parkingowych stosownie do dyspozycji § 18 rozporządzenia, dlatego też próby konwalidacji takiego stanu rzeczy są nieuprawnione i niedopuszczalne z mocy prawa.

Dlatego też, analiza poczyniona przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku - związana z oceną poczynionych przez organ administracji ustaleń faktycznych nie może się ostać.

Podstawowym zadaniem sądów administracyjnych jest sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej (rządowej i samorządowej). "Sprawowanie kontroli" oznacza pewnego rodzaju wtórność działań sądu wobec działań organów administracji. Rola sądu administracyjnego sprowadza się do badania (korygowania) działania lub zaniechania organów administracji publicznej, a nie zastępowania ich w załatwianiu spraw przez wydawanie końcowego rozstrzygnięcia w sprawie.

Sąd administracyjny nie rozstrzyga sprawy administracyjnej in merito, jego zadaniem jest ocena, czy zebrany w postępowaniu administracyjnym materiał procesowy jest pełny, został prawidłowo zebrany i jest wystarczający do ustalenia wymaganej przez prawo podstawy faktycznej zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną B. S. i Z. M. wnieśli o jej oddalenie bowiem rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonym wyroku jest prawidłowe. Ponadto wystąpili o zasądzenie kosztów postępowania za sporządzenie odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

Zdaniem NSA, skarga kasacyjna B. C. nie ma uzasadnionych podstaw.

Zasadnicze znaczenie dla oceny podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów pod adresem zaskarżonego wyroku ma okoliczność, że Sąd I instancji orzekał w warunkach związania wykładnią przepisów prawa i wskazaniami zawartymi w poprzednio wydanych w niniejszej sprawie wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 601/11 oraz z dnia 3 grudnia 2014 r., sygn. akt. II OSK 969/13, stosownie do treści art. 190 P.p.s.a.

W myśl tego przepisu sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Należy też przytoczyć treść art. 153 P.p.s.a. oraz art. 170 P.p.s.a. Pierwszy z tych przepisów stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Z kolei drugi mówi, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.

Z powyższych przepisów wynika, że strona ani organ administracji publicznej, czy też sąd, któremu sprawa została zwrócona do ponownego rozpoznania nie mogą kwestionować wykładni prawa wyrażonej prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego. Ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego jest wiążąca w sprawie dla sądu I instancji zarówno wówczas, gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego. Wojewódzki sąd administracyjny jest zobowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu tego wyroku.

W wyroku z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 601/11, NSA stwierdził, że Sąd I instancji nie dopatrzył się, że organy nie wyjaśniły kwestii zapewnienia wystarczającej ilości miejsc parkingowych dla objętej pozwoleniem na budowę inwestycji. NSA zaznaczył, że Sąd błędnie uznał, że kwestia liczby i sposobu urządzenia miejsc postojowych podlega ocenie wyłącznie pod kątem zgodności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

NSA we wspomnianym wyżej wyroku zalecił, aby rozpoznając sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał oceny poczynionych przez organy administracji ustaleń faktycznych będących podstawą wydania zaskarżonej decyzji o pozwoleniu na budowę, co do wymogów wynikających z § 18 ust. 1 rozporządzenia.

Zgodnie z § 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby miejsc, z których korzystają osoby niepełnosprawne.

Ponadto NSA uznał, że Sąd I instancji nie dość dokładnie przeanalizował kwestię możliwości korzystania przez klientów budynku restauracyjno – hotelowego z parkingu zlokalizowanego na działce położonej w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji. Zauważył, że możliwość parkowania na tym parkingu mogłaby być wzięta przez Sąd I instancji pod uwagę przy ocenie zaskarżonej decyzji tylko wówczas, gdyby inwestor wykazał, że pracownicy i klienci budynku restauracyjno – hotelowego będą mogli z tego parkingu korzystać, to jest gdyby wykazał, że w ogrodzeniu zostanie wykonane przejście umożliwiające wejście na teren budynku restauracyjno – hotelowego oraz przedstawił co najmniej oświadczenie właściciela nieruchomości wykorzystywanej jako parking, że wyraża zgodę na parkowanie na niej pojazdów przez pracowników i klientów budynku restauracyjno – hotelowego. Pozostałe podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty Naczelny Sąd Administracyjny uznał za niezasadne.

Z powyższego stwierdzenia NSA wynika, że Sąd I instancji ponownie rozpoznając sprawę powinien tj. dokonując oceny legalności kontrolowanej decyzji o pozwoleniu na budowę wziąć pod uwagę możliwość skorzystania przez klientów budynku restauracyjno – hotelowego z parkingu zlokalizowanego na działce położonej w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji. Warunkiem jednak uwzględnienia tej okoliczności będzie wykazanie przez inwestora, że pracownicy i klienci budynku restauracyjno – hotelowego będą mogli z tego parkingu korzystać. NSA podał wręcz co konkretnie inwestor ma wykazać. Mianowicie inwestor miał, według NSA, wykazać, że w ogrodzeniu zostanie wykonane przejście umożliwiające wejście na teren budynku restauracyjno – hotelowego oraz przedstawić co najmniej oświadczenie właściciela nieruchomości wykorzystywanej jako parking, że wyraża zgodę na parkowanie na niej pojazdów przez pracowników i klientów budynku restauracyjno – hotelowego.

W wyroku z dnia 3 grudnia 2014 r., sygn. akt II OSK 969/13 NSA uchylił zaskarżony wyrok albowiem Sąd ponownie rozpoznając sprawę nie zrealizował wskazań zawartych w poprzednio wydanym wyroku. Przesądzono, że w przypadku obowiązywania na terenie inwestycji planu miejscowego, który nie zawiera wymagań odnośnie ilości i rodzaju miejsc parkingowych (jak w sprawie) organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mają w tym zakresie dowolności ale powinny ocenić przedstawiony przez inwestora projekt pod kątem przesłanek określonych w § 18 ust. 1 rozporządzenia. NSA za dopuszczalne uznał, gdy zapewnienie miejsc postojowych nastąpi poza terenem inwestycji.

W związku ze związaniem oceną prawną i wskazaniami zawartymi w ww. wyrokach Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku skoncentrował się po pierwsze na wyjaśnieniu jedynie kwestii czy projekt budowlany przewiduje ilość miejsc postojowych odpowiednią do przeznaczenia i sposobu zabudowy terenu objętego inwestycją.

Sąd I instancji ustalił, że projekt budowlany budynku restauracyjno-hotelowego (s. 41) zawiera informację dotyczącą powierzchni dojazdowej i miejsc parkingowych, która wynosić ma 100 metrów kwadratowych. W dalszej części projektu podana została informacja, iż zjazdy (projektowane) będą służyć również jako miejsca parkingowe, czego potwierdzeniem była decyzja Starosty [...] nr [...] z dnia [...] maja 2013 r. zezwalająca inwestorowi na budowę dwóch zjazdów publicznej z drogi gminnej ul. [...]

Po drugie Sąd I instancji dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji, w myśl zaleceń wyroków NSA, musiał ustalić, czy inwestor wykazał możliwość korzystania przez pracowników i klientów budynku restauracyjno – hotelowego z parkingu zlokalizowanego na działce nr [...].

Właśnie temu celowi miało służyć dopuszczenie przez ten Sąd dowodów z dokumentów przekazanych przez inwestora na zasadzie art. 106 § 3 P.p.s.a.

Przepis ten stanowi, że Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.

Istotną wątpliwością w niniejszej sprawie było to, czy inwestor posiada możliwość korzystania z pobliskiego parkingu publicznego. Aby to wykazać inwestor musiał przedstawić dokumenty świadczące o takiej możliwości. Właśnie temu służyło dopuszczenie przez Sąd I instancji dowodów z dokumentów tj. pisma Naczelnika Wydziału Gospodarki Mieniem Urzędu Miasta M. z dnia 23 marca 2015 r. oraz Przewodniczącego Rady Miejskiej M. z dnia 10 kwietnia 2015 r., decyzji nr [...] Starosty M. z dnia [...] marca 2014 r. oraz decyzji nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z dnia [...] kwietnia 2015 r. Bez przeprowadzenia dowodu z tych dokumentów nie można by było rozstrzygnąć powstałej w niniejszej sprawie wątpliwości. Skoro z tych pism wynika możliwość korzystania z sąsiedniego parkingu (stwierdzają możliwość usunięcia przęseł ogrodzenia oraz świadczą one o zgodzie właściciela tej działki na korzystanie z tego parkingu przez klientów i pracowników budynku restauracyjno – hotelowego inwestora), to znaczy, że uzasadnione było ich dopuszczenie jako dowód uzupełniający w niniejszej sprawie. Bez przeprowadzenia tego dowodu nie sposób byłoby dokonać wskazanych przez NSA ustaleń i wyjaśnić istotne dla oceny legalności zaskarżonej decyzji wątpliwości. Zatem zarzut naruszenia art. 133 P.p.s.a. w zw. z art. 106 § 3 i 5 P.p.s.a. w zw. z art. 244 K.p.c. przez SĄd I instancji uznać należało za niezasadny.

Z ustaleń dokonanych przez Sąd na podstawie dopuszczonych dokumentów wynikało, iż korzystanie z parkingu przez klientów i pracowników budynku restauracyjno-hotelowego należącego do inwestora jest możliwe praktycznie bez ograniczeń. Podstawę do tego typu ustaleń Sądu stanowiło pismo Naczelnika Wydziału Gospodarki Mieniem Urzędu Miasta M., z którego wynikało, że na działce nr [...], będącej własnością Gminy M., znajduje się bezpłatny ogólnodostępny parking czynny 24 godziny na dobę, wybudowany na podstawie pozwolenia na budowę nr [...] z dnia [...] lipca 2002 r. Dalej Sąd ten uznał, że niejako potwierdzeniem możliwości korzystania z tego parkingu jest pozytywna opinia Rady Miejskiej w M. w przedmiocie ułatwienia dostępu do parkingu dla pracowników i klientów budynku restauracyjno-hotelowego (poprzez likwidację części ogrodzenia oraz dwóch miejsc parkingowych) - pismo Przewodniczącego Rady Miejskiej M. z dnia 10 kwietnia 2015 r.

Ustalenia te wskazują, że Sąd I instancji wykazał spełnienie zaleceń Naczelnego Sądu Administracyjnego ze wspomnianych wyżej wyroków. Sąd dokonał bowiem oceny możliwości parkowania na tym parkingu. Z dokumentów dopuszczonych przez Sąd jako dowód w sprawie wynika, że inwestor wykazał, że pracownicy i klienci budynku restauracyjno – hotelowego będą mogli z tego parkingu korzystać. W szczególności z dokumentów tych wynika, że w ogrodzeniu może zostać wykonane przejście umożliwiające wejście na teren budynku restauracyjno – hotelowego i właściciel nieruchomości wykorzystywanej jako parking, że wyraża na to zgodę.

Tym samym Sąd I instancji wypełnił wskazania z wyroków NSA, nie naruszając art. 190 P.p.s.a. przeprowadzając postępowanie wyjaśniające w ramach i zgodnie z art. 106 § 3 P.p.s.a.

Ponadto biorąc pod uwagę oświadczenie inwestora, iż obiekt restauracyjno-hotelowy ma posiadać do 15 miejsc noclegowych Sąd słusznie uznał, że w okolicznościach sprawy dla planowanego przedsięwzięcia została zapewniona wystarczająca ilość miejsc parkingowych. W ocenie NSA rozpoznającego skargę kasacyjną, w konsekwencji uznać należało, że iż inwestycja polegająca na budowie budynku restauracyjno-hotelowego w M. przy ul. [...] ma zapewnione miejsca parkingowe i nie doszło do naruszenia § 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W związku z powyższym wbrew ocenie skarżącej kasacyjnie Sąd I instancji dokonał oceny legalności zaskarżonej decyzji zgodnie z art. 134 P.p.s.a.

Należy podkreślić, że art. 106 § 3 P.p.s.a. nie zakazuje przeprowadzania postępowania dowodowego przez sąd. Dopuszcza on takie postępowanie w ograniczonym zakresie. Zatem Sąd może w celu wyjaśnienia istotnych dla oceny legalności zaskarżonego aktu okoliczności przeprowadzić postępowanie dowodowe z dokumentu. Celem postępowania dowodowego, o którym stanowi art. 106 § 3 P.p.s.a. nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena, czy właściwe w sprawie organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń. Przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentu przez sąd administracyjny będzie dopuszczalne zatem wówczas, gdy postulowany (bądź dopuszczony z urzędu) dowód będzie pozostawał w związku z oceną legalności zaskarżonego aktu.

Niewątpliwie dopuszczenie dowodu z dokumentów, które pozwalają dokonać ustaleń co do spełnienia przez inwestora warunku zapewnienia inwestycji miejsc postojowych w myśl § 18 ust 1 i 2 rozporządzenia i przesądzenia o legalności zaskarżonej decyzji o pozwoleniu na budowę odpowiadało regulacji art. 106 § 3 P.p.s.a. Było to nieodzowne z uwagi na jednoznaczne wskazania poprzednio wydanych w niniejszej sprawie wyroków NSA z 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 601/11 oraz z 3 grudnia 2014 r., sygn. akt II OSK 969/13.

Nie znajduje uzasadnienia także zarzut naruszenia art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 3 P.p.s.a. Zgodnie z treścią art. 190 P.p.s.a. Sąd I instancji po przekazaniu mu sprawy do ponownego rozpoznania na skutek kasacyjnego wyroku NSA zajmuje się wyłącznie kwestiami wskazanymi w tymże wyroku, a nie oceną całej decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę. Nie przeprowadza więc pełnej kontroli legalności zaskarżonej decyzji ale tylko tego jej elementu, który został wskazany przez NSA.

Jak wyżej wykazano Sąd I instancji wypełnił zalecenia z wyroków NSA i w oparciu o dokonane ustalenia stwierdził, że zaskarżona decyzja o pozwoleniu na budowę jest zgodna z prawem bowiem wykazano zapewnienie odpowiedniej ilości miejsc postojowych dla planowanej inwestycji (§ 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia) zarówno w projekcie jak i poprzez zapewnienie przez inwestora możliwości korzystania przez pracowników i klientów budynku restauracyjno - hotelowego z ogólnodostępnego parkingu zlokalizowanego na działce nr [...] sąsiadującej z inwestycją.

Wobec powyższego w ocenie NSA Sąd I instancji wypełnił wskazania zawarte w poprzednio wydanych w niniejszej sprawie wyrokach NSA i ustalił, że przedmiotowa inwestycja ma zapewnione miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne, w liczbie stosownej do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy. Tym samym Sąd I instancji przesądził o legalności zaskarżonej decyzji, co skutkować musiało oddaleniem skargi wniesionej w niniejszej sprawie.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.