Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 190/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2013-05-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 15 maja 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2013 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w M. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia powstania długu celnego, określenia jego kwoty oraz kwoty podatku od towarów i usług postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 7 marca 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wpłynęła skarga B.Sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego Nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 7 marca 2013 r. strona skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi – nadesłania aktualnego odpisu z KRS, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis zarządzenia został doręczony skarżącej w dniu 14 marca 2013 r., o czym świadczy adnotacja na zwrotnym potwierdzeniu odbioru wezwania (k. 16 akt sprawy).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

W myśl przepisu art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej p.p.s.a.), jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Przepis ten stosuje się także do braków skargi, stosownie bowiem do art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, z tym że zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., w przypadku gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, sąd odrzuca skargę, a nie pozostawia ją bez rozpoznania.

W orzecznictwie przyjmuje się jednolicie, że wykazanie przez pełnomocnika procesowego umocowania do reprezentowania strony będącej osobą prawną wymaga złożenia nie tylko dokumentu pełnomocnictwa podpisanego przez osoby działające w imieniu tej osoby prawnej, ale także dokumentu potwierdzającego umocowanie tych osób do działania w imieniu osoby prawnej. Podkreśla się, że zgodnie z art. 28 § 1 p.p.s.a., osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. W myśl natomiast art. 29 p.p.s.a. przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Przepis art. 29 p.p.s.a. nie precyzuje jaki dokument powinien przedłożyć podmiot wymieniony w art. 28 p.p.s.a., aby wykazać swoje umocowanie. W orzecznictwie nie budzi wątpliwości pogląd, że dokumentem tym jest wypis z Krajowego Rejestru Sądowego, w którym zgodnie z art. 39 pkt 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 168, poz. 1186 ze zm.) zamieszcza się dane dotyczące oznaczenia organu uprawnionego do reprezentowania podmiotu oraz osób wchodzących w jego skład, ze wskazaniem sposobu reprezentacji.

W świetle powyższego przyjmuje się, że nieprzedłożenie dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony (art. 29 p.p.s.a.) stanowi brak formalny skargi, którego usunięcie w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. w odniesieniu do spółek kapitałowych polega na przedłożeniu aktualnego odpisu z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, a niewykonanie nałożonego przez sąd obowiązku przedłożenia dokumentu w terminie powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt GSK 1337/04).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że zarządzeniem z dnia 7 marca 2013 r. pełnomocnik skarżącej została wezwana do nadesłania dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej - aktualnego odpisu z KRS - pod rygorem odrzucenia skargi. Z akt sprawy wynika, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi zostało prawidłowo doręczone w dniu 14 marca 2013 r. Pomimo wezwania w zakreślonym terminie strona skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. postanowił odrzucić skargę.