Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 250/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-04-27 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Odmówiono wstrzymania wykonania  decyzji w całości
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Ciołek po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] nr [...] (znak [...]), mocą której, określono A z/s w L. jako podmiotowi zarządzającemu nieruchomością wspólną Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w L., wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, za nieruchomość położoną przy ul. [...] w L. za okres od dnia 1 lipca 2013 r. do 30 kwietnia 2014 r. w wysokościach wskazanych w tej decyzji.

W skardze na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L., strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie jej wykonania, który uzasadniła tym, że wykonanie zaskarżonej decyzji na obecnym etapie może spowodować trudne do odwrócenia skutki dla strony skarżącej. W kontekście tym podkreśliła, że wszyscy właściciele lokali we Wspólnocie Mieszkaniowej [...] w L. wnoszą opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi począwszy od dnia 1 lipca 2013 r. do chwili obecnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje:

Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.

Przewidziana w procedurze sądowoadministracyjnej instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma charakter wyjątku od zasady, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu. Jako zatem odstępstwo od zasady z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), w myśl której, wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, należy traktować (i w tym też kierunku interpretować) przepis art. 61 § 3 p.p.s.a., który dopuszcza możliwość wydania przez sąd, na wniosek skarżącego, postanowienia o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Jednocześnie, zawartą w treści przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. dyrektywę "sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności" należy interpretować jako odnoszącą się nie tylko do wnioskowego trybu wszczynania omawianego postępowania, ale również, jako zwalniającą sąd z poszukiwania z urzędu ewentualnego ryzyka następstw o jakich mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., o ile takie następstwa nie wynikają z treści samego wniosku oraz akt administracyjnych sprawy.

Bezspornie zatem, przede wszystkim to rzeczą wnioskodawcy jest należyte uzasadnienie zgłoszonego w trybie ww. przepisu wniosku, a obowiązkiem sądu jest przeprowadzenie oceny, czy na podstawie treści tego wniosku, oraz, ewentualnie akt sprawy, można uznać, że w danym konkretnym przypadku zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Jakkolwiek orzecznictwo sądowe dopuszcza jedynie uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę wystąpienia powołanych przesłanek (jednej lub obu), to jednocześnie zastrzega, że wymogu uprawdopodobnienia nie należy utożsamiać z samymi tylko twierdzeniami wnioskodawcy o obawie wystąpienia skutków o jakich mowa w ww. przepisie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 października 2014 r., sygn. akt II FZ 1378/14, LEX nr 1551061). Podkreśla się, że uprawdopodobnienie to musi stwarzać prawdopodobieństwo twierdzeń o określonym fakcie. Konstatacja ta oznacza z kolei, że argumentacja wniosku o wstrzymanie powinna wskazywać na konkretne relacje pomiędzy odmową wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2014 r., sygn. akt II OZ 296/14, LEX nr 1447312). Tylko w ten bowiem sposób możliwa jest ocena stopnia prawdopodobieństwa wystąpienia tych zagrożeń.

Odwołując się do treści złożonego w sprawie wniosku, jego zasadność strona skarżąca wywodziła z ogólnie wskazanej przesłanki spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, którą, poza samym stwierdzeniem, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki finansowe, oraz, że, właściciele lokali wchodzących w skład Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w L. sami wnosili (i wnoszą) opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w żaden sposób nie rozwinęła. Potwierdzenia dla wyrażanych we wniosku obaw strony skarżącej nie dostarcza także analiza akt sprawy.

Stąd, tak skonstruowany wniosek o wstrzymanie nie mógł zasługiwać na uwzględnienie, albowiem w istocie, nie odnosi się on w ogóle do konkretnych powodów, dla których stronę skarżącą należałoby objąć ochroną tymczasową w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Uzasadniając powyższe należy podnieść, że o zasadności wniosku nie może przesądzać ani sama tylko wysokość określonego stronie skarżącej zobowiązania podatkowego z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (skoro strona nie przedstawiła szczegółowych informacji odnośnie do swojej sytuacji finansowej), ani też tym bardziej, (podkreślona we wniosku) okoliczność co do sposobu w jaki właściciele Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w L. wnoszą opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Wymaga w tym kontekście podkreślenia, że za trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie i przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 1539/14 i powołane tam orzecznictwo; postanowienie dostępne na stronie: https://cbois.nsa.gov.pl).

Bez wątpienia, wskazana we wniosku przesłanka jego zasadności, tj. praktykowany we Wspólnocie Mieszkaniowej [...] w L. sposób wnoszenia opłat przez właścicieli lokali należących do tej Wspólnoty nie stanowi okoliczności tego rodzaju jak wyżej wymieniona i to bez względu na dokonaną zmianę w przepisach ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Okolicznością taką nie może być również sama tylko (tj. niepoparta dodatkową dokumentacją źródłową) wysokość zobowiązania podatkowego wynikającego z zaskarżonej decyzji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 października 2014 r., sygn. akt I FZ 347/14; dostępne na stronie j/w).

Brak jest również argumentów dla uznania, że wniosek winien zasługiwać na uwzględnienie z uwagi na niebezpieczeństwo wystąpienia szkody o jakiej mowa w treści art. 61 § 3 p.p.s.a. Odwołując się do orzecznictwa, chodzi tu o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia (który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego) lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego j/w).

Końcowo należy wyjaśnić, że dokonując oceny zasadności wniosku o wstrzymanie Sąd nie bada zasadności samej skargi, stąd, powołane w skardze zarzuty odnoszące się do meritum sprawy, niezależnie od ich trafności (czego na tym etapie Sąd nie przesądza) nie mogły rzutować na zasadność wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Wskazując na powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji.