Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 208/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2006-10-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk (spr.) Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Protokolant Starszy Referent Małgorzata Kuba po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2006 r. sprawy ze skargi F. B. na decyzję Wojewody z dnia 8 grudnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie przywrócenia stosunków wodnych i skutecznego egzekwowania obowiązków nałożonych pozwoleniem wodnoprawnym uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia 27 sierpnia 2004 r., nr [...].


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 27 sierpnia 2004 r. nr [...] (znak: [...]) Starosta, po rozpatrzeniu wniosków F. B. o wznowienie postępowania w sprawie egzekwowania obowiązków nałożonych w drodze pozwolenia wodnoprawnego na A. M. oraz przywrócenia stosunków wodnych na gruncie jego działki do stanu poprzedniego w trybie art. 36 ustawy Prawo wodne, umorzył postępowanie w sprawie egzekwowania obowiązków nałożonych pozwoleniem wodnoprawnym (tj. decyzją Dyrektora Wydziału Ochrony Środowiska, Gospodarki Wodnej i Geologii Urzędu Wojewódzkiego nr [...] z dnia 19 października 1989 r.) oraz odmówił wznowienia postępowania w sprawie przywrócenia stosunków wodnych do gruncie F. B. do stanu poprzedniego, tj. przed piętrzeniem wód cieku G. dla potrzeb elektrowni wowodnej A. M.

W uzasadnieniu organ pierwszej instancji podał, że decyzją z dnia 16 kwietnia 2004 r. nr [...] Wojewoda uchylił decyzję Starosty nr [...] z dnia 16 sierpnia 1999 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji oraz umorzył postępowanie odwoławcze w sprawie postanowienia Starosty z dnia 16 sierpnia 1999 r. znak [...]. Rozpatrując sprawę ponownie organ pierwszej instancji wskazał, że uchylona przez Wojewodę decyzja Starosty nr [...] została wydana na skutek rozpatrzenia wniosku F. B. z dnia 28 lutego 1998 r. o wznowienie postępowania w sprawie:

1. przywrócenia stosunków na gruncie jego działki do stanu poprzedniego w trybie art. 36 ustawy Prawo wodne,

2. skutecznego egzekwowania obowiązków nałożonych w/w pozwoleniem wodnoprawnym na A. M.

Pismem z dnia 26 sierpnia 1999 r. F. B. zaskarżył:

1. postanowienie Starosty z dnia 16 sierpnia 1999 r. o wznowieniu na żądanie skarżącego postępowania w sprawie w/w pozwolenia wodnoprawnego, zakończonego ostateczną decyzją Wojewody z dnia 19 października 1989 r. nr [...],

2. decyzję Starosty z dnia 16 sierpnia 1999 r. nr [...] odmawiającą wznowienia postępowania w związku z wnioskiem skarżącego z dnia 28 lutego 1998 r.

Zgodnie z przepisami ówcześnie obowiązującej ustawy z dnia 14 października 1974 r. Prawo wodne skarga F. B. została skierowana do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które decyzją nr [...] z dnia 20 października 1999 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję o odmowie wznowienia postępowania. W odniesieniu zaś do decyzji w przedmiocie egzekwowania obowiązków wynikających z pozwolenia wodnoprawnego Kolegium orzekło o jej uchyleniu i umorzeniu w tym zakresie postępowania. Powyższa decyzja Kolegium została uchylona przez Naczelny Sad Administracyjny w Gdańsku, który w uzasadnieniu wyroku w sprawie II SA/Gd 2408/99 z dnia 2 lipca 2002 r. wskazał, że zarówno decyzja SKO z dnia 20 października 1999 r. jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie zostały sporządzone zgodnie z wymaganą techniką sporządzania decyzji. Organ powinien był osobno odnieść się do poszczególnych punktów żądania strony oraz formułować decyzje w sposób jasny i nie nasuwający wątpliwości. Wejście w życie ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. nr 115, poz. 1229 ze zm.) spowodowało zmianę w zakresie właściwości organów w niniejszej sprawie i konieczność rozpatrywania odwołań od rozstrzygnięć starosty (postanowienia z 16 października 1999 r. i decyzji nr [...]) przez wojewodę.

Rozpatrując sprawę ponownie Wojewoda w decyzji z dnia 16 kwietnia 2004 r. m.in. umorzył postępowanie odwoławcze w sprawie postanowienia Starosty z dnia 16 sierpnia 1999 r. (o wznowieniu postępowania w sprawie pozwolenia wodnoprawnego, zakończonego ostateczną decyzją Wojewody z dnia 19 października 1989 r.), uznając, że postanowienie to jest elementem postępowania w sprawie zakończonej odrębną decyzją (decyzją Wojewody z dnia 14 kwietnia 2004 r., mocą której sprawę odmowy postępowania przekazano Staroście do ponownego rozpoznania). Starosta rozpatrzył tę sprawę decyzją nr [...] z 25 sierpnia 2004 r. odmawiając wznowienia postępowania w sprawie w/w pozwolenia wodnoprawnego.

Uchylając decyzję Starosty nr [...] i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia Wojewoda zwrócił uwagę, że nie można wznowić postępowania w sprawie skutecznego egzekwowania obowiązków nałożonych pozwoleniem wonoprawnym, zgodnie z wnioskiem F. B., ponieważ w sprawie tej nie było prowadzone żadne postępowanie zakończone ostatecznym rozstrzygnięciem. Obowiązki i uprawnienia zostały określone w pozwoleniu wodnoprawnym i obecnie można je egzekwować na drodze postępowania egzekucyjnego w administracji. Gdyby natomiast obowiązki te były notorycznie nieprzestrzeganie, to zdaniem Wojewody, sytuacja taka winna skutkować wszczęciem postępowania w przedmiocie cofnięcia pozwolenia wodnoprawnego, czego jednak nie stwierdzono. W tej sytuacji, nie można było odmówić wznowienia postępowania w sprawie o skuteczne egzekwowanie obowiązków nałożonych pozwoleniem wodnoprawnym, lecz należało je umorzyć z uwagi na bezprzedmiotowość w trybie art. 105 § 1 k.p.a.

Jak wskazał dalej organ pierwszej instancji, Wojewoda, rozpatrując wniosek F. B. o wznowienie postępowania w sprawie przywrócenia stosunków wodnych na jego gruncie do stanu poprzedniego zasugerował, by po ponownym zebraniu materiału dowodowego, jeżeli będzie wynikała z niego sytuacja o braku podstaw do zmiany decyzji w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego oraz braku podstaw do stwierdzenia nieważności tegoż pozwolenia, rozważyć kwestię umorzenia postępowania. Jak podkreślił jednak organ pierwszej instancji, Wojewodzie nie był znany fakt funkcjonowania w obrocie decyzji Starosty z dnia 20 października 1999 r. nr [...] odmawiającej przywrócenia do stanu poprzedniego stosunków wodnych na gruncie F. B. oraz przyznającej odszkodowanie za szkody mu wyrządzone na skutek piętrzenia wód do celów elektrowni wodnej. W tej sytuacji, prowadząc postępowanie w przedmiocie wniosków F. B. z dnia 28 lutego 1998 r. o wznowienie postępowania w sprawie przywrócenia stosunków wodnych do stanu poprzedniego oraz egzekwowania obowiązków wynikających z pozwolenia wodnoprawnego wydano postanowienie o dopuszczeniu jako dowodów w sprawie dodatkowych dokumentów, które organ wymienił w treści uzasadnienia analizowanej decyzji. Jednocześnie organ pierwszej instancji podkreślił, że decyzja nr [...] z 20 października 1999 r. jest decyzja ostateczną, a skarżący w sprawie przywrócenia stosunków wodnych do stanu poprzedniego dochodzi swych roszczeń na drodze postępowania przed sądem powszechnym. Jednocześnie organ wskazał, że sprawa odszkodowania za poniesione szkody została zakończona prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia 15 lutego 2002 r. w sprawie IV Ca 525/01 (postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 26 czerwca 2003 r. w sprawie IV CK 97/03 omówiono przyjęcia kasacji F. B. do rozpoznania).

W dalszej części uzasadnienia organ pierwszej instancji wskazał na treść art. 145 § 1 k.p.a., normującego przesłanki wznowienia, konkludując, że żadna z nich w niniejszej sprawie nie zachodzi. Oznacza to zatem, iż brak jest podstaw do wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie przywrócenia stosunków wodnych.

W odwołaniu od powyższej decyzji F. B. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, powołując się na rażące naruszenie prawa:

1. art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 104 i 107 § 3 k.p.a, przez niewskazanie w sposób oczywisty przez organ pierwszej instancji braku podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy;

2. art. 149 § 3 k.p.a. w zw. z art. 148 § 1 i 2 k.p.a. oraz 145 § 1 pkt 1 i 4 k.p.a. przez nieuwzględnienie okoliczności stanowiących podstawę wznowienia postępowania. Zdaniem odwołującego, fakt nieprzestrzegania przez a. M. warunków pozwolenia wodnoprawnego potwierdza fakt zasądzenia na jego rzecz odszkodowania, zasądzonego przez Sąd Rejonowy w sprawie IC 506/95. Decyzja Wojewody z dnia 19 października 1993 r. zobowiązująca A. M. do naprawienia szkody przez podwyższenie działki nr [...], nie doprowadziła do zamierzonego efektu, jakim jest naprawienie szkody, a wręcz doprowadziła do dalszej dewastacji gruntu odwołującego. Zdaniem odwołującego, powołane decyzje z dnia 19 października 1989 r. i 19 października 1993 r. są ostatecznymi rozstrzygnięciami, a więc istnieją zakończone postępowania, które można wznawiać;

3. art. 12 k.p.a. i art. 35 k.p.a. przez przekroczenie ustawowego terminu zakończenia sprawy i wydania decyzji;

4. art. 75 k.p.a., art. 77 k.p.a. i 78 k.p.a. przez pozbawienie mocy dowodowej pisemnego oświadczenia odwołującego z dnia 27 listopada 2002 r.. złożonego na wezwanie organu pierwszej instancji, uzasadniającego przesłankę wznowieniową;

5. art. 81 k.p.a. w zw. art. 73 § 2 k.p.a., poprzez odmowę umożliwienia wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego ze względu na nieotrzymanie kopii dokumentów znajdujących się w aktach;

6. art. 80 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a., przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i brak prawidłowej analizy zebranych w sprawie dowodów oraz nieuwzględnienie zaleceń wyroku NSA OZ w Gdańsku z dnia 2 lipca 2002 r. w sprawie II SA/Gd 2408/99, a także decyzji Wojewody z dnia 16 kwietnia 2004 r.;

7. art. 107 k.p.a. przez wydanie decyzji bez podstawy prawnej rozstrzygnięcia z powołaniem jedynie podstawy prawnej wydania decyzji;

8. art. 30, 31 i 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Po rozpatrzeniu niniejszego odwołania, Wojewoda decyzją z dnia 8 grudnia 2004 r. nr [...], na mocy art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 4 ust. 4 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. nr 115, poz. 1229 ze zm.), zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu, ustosunkowując się do zarzutów odwołania, organ odwoławczy podał, że zarzut dotyczący niewykazania przez organ pierwszej instancji braku podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy jest nieuzasadniony. Trafne jest stanowisko organu, że w sprawie dotyczącej egzekwowania obowiązków nałożonych pozwoleniem wodnoprawnym nie było prowadzone żadne postępowanie zakończone ostatecznym rozstrzygnięciem, a zatem takiego postępowania nie można wznowić. W tej sytuacji prawidłowe jest rozstrzygnięcie w tym przedmiocie o umorzeniu postępowania w trybie art. 105 § 1 k.p.a. Organ odwoławczy wskazał, że sam fakt przyznania odwołującemu statusu strony w toczących się postępowaniach nie może stanowić o możliwości wznowienia postępowania w sprawie przywrócenia stosunków wodnych na gruncie działki odwołującego do stanu poprzedniego, jeżeli nie zachodzą ku temu przesłanki wynikające z treści art. 145 § 1 k.p.a. w zw. z art. 148 § 1 k.p.a.

Odnosząc się do zarzutu przekroczenia ustawowego terminu do załatwienia sprawy organ podał, że aczkolwiek zarzut ten jest uzasadniony, to jednak nie istotny dla materii rozstrzygnięcia sprawy. Sam fakt przekroczenia bowiem terminu nie czyni automatycznie decyzji niezgodnej z prawem lub interesem strony.

Zdaniem organu odwoławczego chybiony jest również argument o pozbawieniu mocy dowodowej pisemnego oświadczenia odwołującego z dnia 27 listopada 2002 r. Organ bowiem nie kwestionował mocy dowodowej tegoż oświadczenia, lecz ocenił je jako niewiarygodne z powodów, które zostały wskazane w treści uzasadnienia, w szczególności – z uwagi na sprzeczność z pozostałymi zgromadzonymi w sprawie dowodami.

Chybiony jest również zarzut dotyczący braku możliwości wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego. Odwołujący został poinformowany przez organ o takiej możliwości. Z notatki służbowej z dnia 25 czerwca 2004 r. wynika, że odwołujący w tym dniu zapoznał się z materiałem sprawy, mimo że odmówił podpisania notatki, nie wniósł też w zakreślonym terminie uwag i zastrzeżeń.

Akta sprawy wskazują na usunięcie w toku postępowania przed organem pierwszej instancji wątpliwości do czasu i okoliczności, w jakich odwołujący powziął wiadomość o decyzji, w odniesieniu do której wnioskuje o wznowienie postępowania. Tym samym, zdaniem organu odwoławczego, uwagi wypływające z treści uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Gdańsku z dnia 2 lipca 2002 r. w sprawie II SA/Gd 2408/99 znalazły zastosowanie w przeprowadzonym postępowaniu. Mylne też jest przekonanie odwołującego, że decyzja starosty została wydana bez podstawy prawnej. W przypadku, gdy o treści orzeczenia decydują względy formalne, a tak jest w niniejszej sprawie, to k.p.a. jest podstawą orzekania.

Zdaniem organu odwoławczego brak jest również podstaw do wysuwania argumentów sugerujących naruszenie konstytucyjnych wolności i praw odwołującego, jakimi są godność i niedyskryminacja. Pozwolenie wodnoprawne udzielone A. M. zostało wydane bowiem w oparciu o obowiązujące przepisy prawa z uwzględnieniem całokształtu regulacji prawnych w analizowanym stanie faktycznym.

Skargę na powyższą decyzję złożył F. B., domagając się stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji z uwagi na naruszenie interesu skarżącego i przepisów prawa: art. 156 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 148 k.p.a., art. 6, 7, 8, 9, 12, 35 § 1, 2 i 3, 64 § 2, 73, 77, 78 i 80 k.p.a. W uzasadnieniu skargi wskazano, że wyrokiem z dnia 2 lipca 2002 r. NSA OZ w Gdańsku uwzględnił skargę skarżącego, uchylając decyzję samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie przywrócenia stosunków wodnych do stanu poprzedniego. Zaskarżona decyzja Wojewody całkowicie pomija wytyczne w/w wyroku i z tych powodów, zdaniem skarżącego, jest nieważna. Decyzja ta oraz poprzedzająca decyzja organu pierwszej instancji narusza prawo i uzasadniony interes skarżącego.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację przytoczoną w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.

W piśmie z dnia 13 czerwca 2006 r. C. B. (żona skarżącego) poinformowała, że jako współwłaścicielka nieruchomości gruntowej oznaczonej nr [...] w G., zapisanej w księdze wieczystej nr KW [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy, nie była informowana o toczących się postępowaniach administracyjnych (art. 61 § 4 k.p.a.). Z uwagi na fakt, że brak informacji o toczącej się sprawie stanowi rażące naruszenie prawa postępowania administracyjnego, C. B. zażądała uchylenia decyzji, obarczonych wspomnianą wadliwością.

Na dowód okoliczności podniesionej przez C. B., wskazującej, że jest ona współwłaścicielką wyżej wymienionej nieruchomości gruntowej skarżący nadesłał do sądu odpis księgi wieczystej nr [...] z dnia 7 lipca 2006 r. (k. 93 akt).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie z powodów w niej wskazanych, gdyż zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem.

Na wstępie wskazać należy, że przedmiotem niniejszego postępowania, toczącego się na skutek złożenia wniosku o wznowienie postępowania, jest przede wszystkim ocena w zakresie istnienia przyczyny, która może doprowadzić do wznowienia. Podkreślenia wymaga, że w postępowaniu toczącym się na skutek wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją administracyjną obowiązują te same zasady prawne, rządzące postępowaniem toczącym się w zwykłym trybie. Wyjaśnić też należy, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeśli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadą wyliczoną wyczerpująco w przepisach postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 i 145a § 1 k.p.a.). W instytucję wznowienia postępowania wyraźnie wpisany jest aspekt materialny, oznaczający prawo do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Postępowanie wznowieniowe ma charakter postępowania zależnego od postępowania zwykłego, byt bowiem tego postępowania jest uzależniony od bytu postępowania zwykłego, zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji.

W analizowanym przypadku, abstrahując zupełnie od materialnoprawnego aspektu niniejszej sprawy administracyjnej, uwadze organów administracji uszło, że właścicielką nieruchomości gruntowej, na którą oddziaływuje przedsięwzięcie objęte pozwoleniem wodnoprawnym, oprócz skarżącego – jest również jego żona – C. B. Oznaczało to po stronie organów orzekających w niniejszej sprawie obowiązek poinformowania C. B. o wszczęciu postępowania oraz zapewnienie jej możliwości wzięcia udziału w toczącym się postępowaniu (art. 10 k.p.a. w zw. z art. 61 § 4 k.p.a.). Nie ulega bowiem wątpliwości, że C. B. jest współwłaścicielką nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów numerem [...] w G., zapisanej w księdze wieczystej Kw nr [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy, co wynika z odpisu księgi wieczystej dołączonego przez skarżącego do akt sądowych niniejszej sprawy (k. 93 akt). W tej sytuacji stwierdzić należy, że wydane w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia organów administracji obarczone są wadą prawną, stanowiącą jednocześnie jedną z przyczyn wznowienia postępowania, o której mowa w treści art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W niniejszym stanie faktycznym zachodzi bowiem sytuacja, gdy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. (por. wyrok NSA z 13 maja 1998 r., w sprawie o sygn. I SA 2189/97, opublikowany w Systemie Informacji Prawnej LEX nr 45705). Zważyć zaś należy, że C. B. w piśmie z dnia 13 czerwca 2006 r. wyraźnie zażądała dopuszczenia jej do wzięcia udziału w sprawie, a zatem, poza stosownymi regulacjami prawnymi, również wniosek jej w tym zakresie jest wiążący. Poza powyższą kwestią, zauważyć należy, że w piśmie z dnia 26 lipca 2006 r. skarżący poinformował Sąd, że stroną toczącego się postępowania winna być również K. M. (żona A. M.), która jest współwłaścicielką nieruchomości gruntowej, oznaczonej jako działa nr [...] w G. Sąd tej okoliczności nie weryfikował, pozostawiając zbadanie tej kwestii w gestii organów administracji orzekających w sprawie, z zastrzeżeniem, że ewentualne potwierdzenie tej okoliczności stosownymi dokumentami, wywoła konieczność zapewnienia K. M. udziału w sprawie, jako stronie postępowania.

W przypadku naruszeń prawa stanowiących podstawę do wznowienia postępowania ocena Sądu ogranicza się do stwierdzenia tych naruszeń, nie dotyczy natomiast konsekwencji prawnych tych naruszeń dla rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji.

Na marginesie nadmienić dodatkowo należy, że granice sprawy zakreślone są wnioskiem strony, który jednocześnie wyznacza przedmiot postępowania. Kwestia przywrócenia stosunków wodnych do stanu poprzedniego, rozstrzygnięta została po raz pierwszy decyzją z dnia 7 czerwca 1999 r. nr [...], która jednak została uchylona w administracyjnym toku instancji. Oznacza to, że decyzja z dnia 7 czerwca 1999 r. została wyeliminowana z obrotu prawnego. Kolejnym rozstrzygnięciem w tym zakresie była decyzja z dnia 20 października 1999 r. nr [...], która w braku odwołania – uprawomocniła się. Wniosek o wznowienie postępowania w kwestii przywrócenia stosunków wodnych można zatem było złożyć po dacie uprawomocnienia się tejże decyzji, wcześniej zaś wniosek o wznowienia był bezprzedmiotowy. Powołując się zatem w decyzji z dnia 27 sierpnia 2004r. na wniosek skarżącego z dnia 28 lutego 1998 r., który był wcześniejszy w stosunku do decyzji prawomocnie rozstrzygającej o kwestii przywrócenia stosunków wodnych, należałoby rozważyć, czy organ administracji nie wyszedł poza granice wniosku skarżącego i czy w dacie jego złożenia istniał rzeczywiście wskazany przez skarżącego przedmiot wniosku. W tym też zakresie należałoby rozważyć prawidłowość stanowiska Wojewody, zawartego w decyzji z dnia 16 kwietnia 2004 r. nr [...].

Podstawy uchylenia decyzji zostały wyliczone w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Między innymi Sąd uchyli zaskarżoną decyzję , jeżeli w wyniku rozpoznania sprawy ustali, że decyzja wydana została z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego / art. 145 § 1 pkt 1 lit. b Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/. Oznacza to, że Sad jest zobowiązany uchylić zaskarżoną decyzję , jeżeli stwierdzi istnienie jednej z przesłanek wznowienia. Przyczyny wznowienia określa art. 145 kpa, a zgodnie z § 1 pkt 4 tego przepisu w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.

W okolicznościach niniejszej sprawy zaistniała wyżej opisana przesłanka wznowieniowa, która skutkuje na mocy powołanych przepisów koniecznością uchylenia decyzji Wojewody oraz decyzji Starosty.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.

Podsumowując, przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracji ustalą prawidłowo, kto ma status strony w niniejszym postępowaniu i stosownie do tych ustaleń – zapewnią wszystkim stronom udział w toczącym się postępowaniu zgodnie z zasadami postępowania przewidzianymi w k.p.a.