Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 281/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2008-11-06 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w części
Powołane przepisy: article: art. 161 par. 1 pkt 3 i par. 2, art. 239 pkt 1 lit. c, art. 243 par. 1, art. 245 par. 1, art. 246 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: , Przewodniczący Sędzia NSA Adam Mikusiński, , po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.K. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego postanawia: 1. umorzyć postępowanie w zakresie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, 2. odmówić ustanowienia radcy prawnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 19 sierpnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę M.K. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...], nr [...], wydaną w przedmiocie choroby zawodowej.

Następnie, to jest w dniu [...] skarżący nadał do Sądu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym oznaczył, iż zakres jego żądania obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika procesowego w osobie radcy prawnego.

W uzasadnieniu powołał się na zły stan zdrowia i trudną sytuację materialną. Wywiódł bowiem, że pozostaje [...], utrzymuje się z [...] w kwocie około [...] zł i obciążają go znaczne wydatki, w tym z tytułu [...] w wysokości [...] zł miesięcznie oraz w ramach [...] uiszczanych na [...] w rozmiarze [...] zł.

W dalszej części wniosku M.K. podał, że posiada mieszkanie [...] o powierzchni [...] m2. Nie dysponuje natomiast żadnymi [...].

Oświadczył również, iż "[...]" dodając jednak, że "[...] synowie [...]".

W tym stanie rzeczy, pismem z dnia [...] stronę wezwano do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez podanie imion i nazwisk pozostających z nią we wspólnym gospodarstwie domowym synów oraz złożenie oświadczenia o stanie majątkowym tych osób (w szczególności poprzez wskazanie dokładnej wysokości ich dochodów oraz podanie informacji o posiadanych przez te osoby zasobach pieniężnych, nieruchomościach i przedmiotach o wartości przekraczającej 3.000 Euro). Równocześnie wnioskodawcę wezwano o uzupełnienie i udokumentowanie danych, na które się powołał.

W odpowiedzi skarżący nadesłał pismo procesowe datowane na [...], w którym opisał swą sytuację rodzinną podając, że [...] synowie to M.K. ([...] lat) oraz D.K. ([...] lata). Pierwszy z nich pracuje jako [...], "[...] zarabia" (z dołączonego "zaświadczenia o dochodach pracownika" wynika, że miesięczna kwota dochodu z tytułu tego wynagrodzenia w okresie od [...] do [...] wynosiła od [...] zł do [...] zł) i posiada samochód osobowy marki [...], z kolei drugi od [...]. nie mieszka już z nim (pomimo, iż jest nadal u niego zameldowany) i również "[...]", jednak oświadczył, iż nie udostępni mu zaświadczenia o zarobkach.

Równocześnie M.K. przedłożył między innymi wyrok orzekający rozwód pomiędzy nim i byłą małżonką, dokumenty obrazujące jego stan zdrowia oraz zaświadczenie z dnia [...] o wysokości pobieranej przezeń [...] potwierdzające, że kwota tego [...] do wypłaty wynosi [...] zł.

W międzyczasie, to jest w dniu [...] do Sądu wpłynęła skarga kasacyjna od wydanego w sprawie wyroku, sporządzona przez reprezentującego M.K. radcę prawnego – T.R., który został ustanowiony w sprawie na mocy pełnomocnictwa udzielonego przez skarżącego w dniu [...] (karta nr [...] akt niniejszej sprawy).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Stosownie do art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., stronie na jej wniosek może zostać przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 §1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może być udzielone w zakresie częściowym lub całkowitym.

Na wstępie należy odnotować, że skarga w niniejszej sprawie została wniesiona na decyzję orzekającą o braku podstaw do stwierdzenia u M.K. choroby zawodowej. Zgodnie zaś z art. 239 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach dotyczących chorób zawodowych, świadczeń leczniczych oraz świadczeń rehabilitacyjnych nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.

Wnioskujący korzysta zatem w niniejszej sprawie ze zwolnienia od kosztów sądowych z mocy samego prawa, a w rezultacie postępowanie w kwestii zwolnienia go od rzeczonych kosztów było bezprzedmiotowe i z tego powodu należało je umorzyć działając na podstawie art. 161 §1 pkt 3 i §2 p.p.s.a.

Odnosząc się natomiast do wniosku M.K. o ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika procesowego godzi się podnieść, iż nie mógł on zostać uwzględniony. Trzeba bowiem podkreślić, że po myśli art. 246 §3 p.p.s.a., adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Nie dotyczy to jedynie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy.

Skarżący pozostaje w stosunku prawnym z radcą prawnym – T.R., któremu udzielił pełnomocnictwa z wyboru, i który reprezentuje go w niniejszej sprawie, a w szczególności sporządził dla niego skargę kasacyjną od wyroku wydanego przez Sąd. Nie budzi zatem wątpliwości, że ustanowienie dla wnioskodawcy pełnomocnika procesowego w ramach prawa pomocy było w świetle obowiązujących przepisów wykluczone.