Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 792/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6091 Przywrócenie stosunków wodnych na gruncie lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Broda, Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Protokolant Agnieszka Jurczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi Gminy K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie obniżenia niwelety drogi oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 9 lipca 2013 r. B. S., zwracając się do Burmistrza Miasta K., wniosła o usunięcie dokonanych przez Gminę K. naruszeń stosunków wodnych, które powodują zalewanie jej działki o nr 1.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach postanowieniem z dnia [...] r. postanowiło wyłączyć Burmistrza Miasta K. od załatwienia sprawy, wyznaczając do jej załatwienia Burmistrza Miasta M..

Po zawiadomieniu stron o wszczęciu postępowania organ przeprowadził przewidziane prawem postępowanie, w tym oględziny w dniu [...] r., a następnie w dniu [...] r. wydał decyzję, w której zobowiązał Gminę K. do przywrócenia stanu poprzedniego wód na gruncie stanowiącym drogę gminną - ulicę [...] poprzez odtworzenie poprzedniego profilu drogi z uzyskaniem poprzedniej niwelety korony drogi.

W wyniku odwołania Gminy K. rozpatrujące sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach decyzją z dnia [...] r. uchyliło w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazało mu sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując w uzasadnieniu m.in. na potrzebę dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, a przede wszystkim przesłanek wskazanych w art. 29 ust. 3 Prawa wodnego, warunkujących wydanie rozstrzygnięcia. Zwrócono też uwagę na możliwość zasięgnięcia opinii biegłego.

W ponownie przeprowadzonym postępowaniu Burmistrz Miasta M. uzupełnił postępowanie dowodowe, dołączył do akt wypisy z rejestru gruntów, dokumentację zdjęciową i protokół z ponownie przeprowadzonych oględzin terenu oraz opinię hydrogeologa, dotyczącą określenia warunków degradacji terenu i obiektu budowlanego - budynku mieszkalnego, a następnie decyzją z dnia [...] r. orzekł o wykonaniu przez Gminę K. urządzeń zabezpieczających w postaci budowy rowu odwadniającego od strony lasu.

Także ta decyzja, w wyniku rozpatrzenia złożonego przez B. S. odwołania, została przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach decyzją z dnia [...] r. uchylona a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że dokonano wyboru jednej z propozycji biegłego wskazanej w opinii, nie uzasadniając jednak tego wyboru w logiczny sposób, gdyż uzasadnienie w tym zakresie jest lakoniczne i nie znajduje oparcia w materiale dowodowym sprawy.

W kolejnym postępowaniu Burmistrz Miasta M. uzupełnił postępowanie dowodowe, m.in. przeprowadził w dniu [...] r. rozprawę administracyjną, a następnie decyzją z dnia [...] r. orzekł o wykonaniu przez Gminę K. obniżenia niwelety drogi (ulicy [...]) w obrębie posesji uczestniczki postępowania oraz odtworzeniu istniejącego rowu od strony lasu w ciągu tej ulicy

Wskutek odwołania Burmistrza Miasta K., rozpatrujące sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach decyzją z dnia [...] r. kolejny raz uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i przekazało mu sprawę do ponownego rozpatrzenia, podnosząc w uzasadnieniu, iż sprawa nadal nie została wyjaśniona do podjęcia rozstrzygnięcia, przede wszystkim nie wyjaśniono istnienia rowu odwadniającego o odtworzeniu, którego orzekł organ pierwszej instancji.

Prowadząc kolejny raz postępowanie organ przeprowadził oględziny terenu, wezwał strony, w szczególności Burmistrza Miasta K. do wyjaśnienia wątpliwości dotyczących drogi- ulicy [...], przeprowadził ponownie rozprawę administracyjną a następnie w dniu [...] r. wydał decyzją nakładającą na Gminę K. obowiązek obniżenia niwelety drogi gminnej odjazdowej - ulicy [...] na całej długości oraz wykonanie wyprofilowania korony tej drogi ze spadkiem w kierunku przeciwnym do posesji nr 2. Także rozpatrzenie kolejnego odwołania Burmistrza Miasta K. przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. spowodowało uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie mu sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu stwierdzono, że nakaz wyrażony w decyzji (pkt.2) może nosić cechy niewykonalności - wobec ewentualnej ingerencji na inne nieruchomości. Kolegium stwierdziło, że sprawa wymaga wyjaśnienia i uzupełnienia w tym zakresie.

Kolejną już decyzją - decyzją z dnia [...] r., wydaną na podstawie art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (t.jedn. Dz.U. z 2015 r. poz. 469) Burmistrz Miasta M. orzekł o wykonaniu przez Gminę K. obniżenia niwelety drogi gminnej dojazdowej (ulicy [...]) na całej długości i szerokości (która została nadsypana) do poziomu pierwotnego (tj. o 0,7m w stosunku do stanu obecnego) oraz wykonanie przez Gminę wyprofilowania korony tej drogi po uprzednim obniżeniu jej niwelety, ze spadkiem w kierunku przeciwnym do posesji o nr 2. W uzasadnieniu tej decyzji, po dokładnym opisaniu przebiegu dotychczasowego postępowania, Burmistrz stwierdził, że ochronę gruntów sąsiednich przed konsekwencjami zmiany stosunków wodnych określa art. 29 ustawy Prawo wodne, który zakazuje zmiany stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu wody opadowej ze szkodą dla gruntów sąsiednich oraz zakazuje odprowadzania wody oraz ścieków na grunty sąsiednie. Właściciel działki odpowiada za odpływ wody (w tym deszczowej i roztopowej) ze swojej nieruchomości. Dalej podniósł, iż działając zgodnie z zalecaniami organu odwoławczego, na podstawie dostarczonych przez Gminę K. wypisów z rejestru gruntów ustalono, iż właścicielem działki nr 3 - stanowiącej drogę gminną - ulicę [...], jest Gmina K.. Nadsypanie tej drogi (podniesienie niewelety) spowodowało zmianę stosunków wodnych i szkodliwe oddziaływanie na grunty sąsiednie - w tym na działkę uczestniczki postępowania B. S. – działkę nr 2. Fakt ten ustalono, na podstawie oględzin terenu, z których sporządzono protokół oraz wykonano zdjęcia. Ustalono, że wody opadowe i roztopowe mogą spływać z tej drogi gminnej w kierunku posesji uczestniczki postępowania, powodując szkodliwe zalewanie, które skutkuje naruszeniem fundamentów domu przy wejściu do budynku, niszczeniem ogrodzenia oraz bramy wjazdowej do strony ulicy, poprzez ich zamulenie pływającym błotem uniemożliwiającym m.in. prawidłowe zamykanie bramy. Biorący udział w oględzinach hydrolog - S. G. wydał opinię określającą warunki degradacji terenu i obiektu budowlanego - budynku mieszkalnego przy ulicy [...] w K.. Wskazał w niej na różnicę poziomów powierzchni działki i drogi oraz małą odległość krawędzi drogi od granicy drogi uniemożliwiającą praktycznie spływ wody z powierzchni drogi w innym kierunku. W opinii tej wskazał także środki zaradcze mające zapobiec dalszej degradacji tej działki, tj. poprzez obniżenie poziomu drogi najkorzystniej do stanu pierwotnego (przed uformowaniem nasypu drogowego), wyprofilowanie jej ze spadkiem w przeciwnym kierunku oraz wykonanie rowu przydrożnego (alternatywnie od strony lasu .Z ustaleń wynika, że droga została utwardzona tłuczniem i kruszywem grubookruchowym, a powierzchnia drogi uformowana jest od 0,5 do 0,7m powyżej powierzchni działki stanowiącej własność uczestniczki postępowania. Zważywszy na fakt, iż jednoznacznie stwierdzono, że w wyniku podniesienia niwelety drogi – ulicy [...] doszło do zmiany stosunków wodnych w obrębie działki drogowej nr 3 a posesją uczestniczki, a zmiana ta wpływa szkodliwie na grunty sąsiednie- w tym działkę nr 2, o czym świadczą tak oględziny, jak i opinia hydrologa czy wyjaśnienia uczestniczki postępowania, zostały spełnione przesłanki wskazane w art. 29 ust. 3 ustawy Prawo wodne. Organ wykazał w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, że na nieruchomości stanowiącej własność uczestniczki postępowania dochodzi do szkód, które nie występowały przed podwyższeniem drogi. Pomimo, iż Burmistrz Miasta K. podnosił kilkakrotnie, iż Gmina K. nie nadsypała powierzchni tej drogi, organ wyjaśnił, że art. 29 ust. 2 Prawa wodnego nakłada na właściciela gruntu obowiązek usunięcia przeszkód oraz zmian w odpływie wody powstałych na jego gruncie wskutek przypadku lub działania osób trzecich, ze szkodą dla gruntów sąsiednich.

Po analizie całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego orzekł jak w sentencji, uznając, iż jest to rozwiązanie najprostsze, skuteczne i wykonalne oraz nie wiąże się z ingerencją w stosunki wodne na innych nieruchomościach. Przyjmując powyższe rozwiązanie oparł się także na opinii hydrologa, który wskazał w niej środki zaradcze zapobiegające dalszej degradacji działki nr 2 a także uwzględnił wyjaśnienia samej zainteresowanej - uczestniczki postępowania.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył Burmistrz Miasta K.. Zarzucił decyzji naruszenie art. 29 ust. 3 ustawy Prawo wodne poprzez niezasadne nałożenie na Miasto K. obowiązku obniżenia niwelety drogi dojazdowej - ulicy [...] i wyprofilowania jej ze spadkiem w kierunku przeciwnym do posesji nr 2 a także naruszenie przepisów procedury administracyjnej poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności niezbędnych dla prawidłowej oceny sprawy. W uzasadnieniu stwierdził, iż organ pierwszej instancji nie wykonał zaleceń organu odwoławczego zawartych w decyzjach uchylających poprzednie rozstrzygnięcia, a mianowicie "znalezienia takiego rozwiązania, które zapobiegnie występującymi szkodom, poprzez prawidłowe skonstruowanie obowiązku nałożonego na właściciela gruntu". Nie uwzględniono także uwagi, iż wykonanie spadku drogi w kierunku przeciwnym do posesji uczestniczki postępowania, spowoduje niekorzystne oddziaływanie na inne działki, a organ pierwszej instancji nie odniósł się do tej kwestii w uzasadnieniu swojej decyzji. Za niewystarczające należy bowiem uznać odwołanie się do opinii hydrologa bez przeprowadzenia oględzin w terenie i braku możliwości odniesienia się do tej opinii przez stronę zobowiązaną.

Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w Katowicach decyzją Nr [...] z dnia [...] r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu w pierwszej kolejności organ odwoławczy przytoczył przepisy ustawy Prawo wodne, tj. w szczególności art. 29 ust. 3, podkreślając, że dla jego zastosowania w sprawie muszą być kumulatywnie spełnione wymienione w nim przesłanki, a po analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, rozważeniu stanu prawnego i faktycznego sprawy oraz uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ odwoławczy stwierdził jej zasadność, wskazując, iż nałożony obowiązek został sformułowany w sposób prawidłowy i czytelny.

Zdaniem Kolegium w świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie budzi wątpliwości fakt, iż na gruncie nieruchomości nr 3 w K.- ulicy [...] dokonano nadsypania ziemi i kamieni, wskutek czego nastąpiło podniesienie powierzchni drogi znajdującej się na tej nieruchomości. Spowodowało to zmianę stanu wody na tym gruncie, a w konsekwencji wody opadowe i roztopowe spływając w kierunku nieruchomości o nr ewidencyjnym 2 przy ulicy [...] w K., będącej własnością B. S., powodują szkody na tej nieruchomości, co zostało potwierdzone w licznych pismach zainteresowanej i w opinii biegłego. Spływająca woda powoduje nadmierne, niekontrolowane namakanie podłoża, co w konsekwencji może uszkadzać fundamenty filarów ganku, a gromadzące się błoto - powoduje napór na ogrodzenie oraz niszczenie bramy wjazdowej, uniemożliwiając jej prawidłowe zamykanie. Przyczyny takiego stanu wynikają z różnicy poziomów powierzchni działki i drogi oraz mała odległość krawędzi drogi od granicy działki uniemożliwiająca praktycznie spływ wód z powierzchni drogi w innym kierunku.

Następnie organ odwołał się do opinii biegłego, wymieniając środki zaradcze, które zaproponował on dla naprawy tego stanu rzeczy.

Dalej Kolegium przyznało, że w sprawie kilkakrotnie wydawane były decyzje administracyjne, które w wyniku odwołania uchylane były do ponownego rozpatrzenia. W ostatniej uchylonej w wyniku złożonego odwołania organ odwoławczy nie kwestionując zasadności zastosowania wskazanego w niej środka zaradczego, przypomniał, iż decyzja taka musi być wykonalna, a uzasadnienie wybranego środka powinno zawierać informacje, czy będzie on skuteczny i wystarczający do zapobieżenia szkodom na gruncie stanowiącym własność uczestniczki postępowania. Kolegium przyznało, że w uzasadnieniu kontrolowanej decyzji organ pierwszej instancji wykazał i należycie uzasadnił, że obniżenie niwelety drogi do poziomu pierwotnego oraz wyprofilowanie drogi ze spadkiem w kierunku przeciwnym do posesji nr 2 spowoduje zaprzestanie zalewania posesji. Zebrany w sprawie materiał dowodowy wykazał bowiem, że przed podniesieniem niwelety drogi dojazdowej, była ona równa z niweletą nieruchomości stanowiącej własność uczestniczki postępowania, co decydowało, że nie występowały na niej szkody w postaci zalewania wodami opadowymi i roztopowymi.

Zdaniem organu odwoławczego brak jest postaw do kwestionowania zebranego w sprawie materiału dowodowego.

Odnosząc się do nakazu wyprofilowania drogi ze spadkiem w kierunku przeciwnym do wymienianej posesji, organ stwierdził, że działanie takie nie spowoduje naruszenia stosunków wodnych na działkach leśnych, pomimo braku rowu od strony lasu.

W konsekwencji organ odwoławczy stwierdził, że nałożone przez organ pierwszej instancji obowiązki zostały prawidłowo skonstruowane i uzasadnione, a mają na celu zapobieżenie szkodom występującym na nieruchomości stanowiącej własność B. S.. Odwołując się do treści art. 138 Kodeksu postępowania administracyjnego organ stwierdził, iż nie znalazł podstaw do innego rozstrzygnięcia jak utrzymanie tej decyzji w mocy, wobec faktu, iż dokonana przez organ odwoławczy ocena sprawy jest zbieżna ze stanowiskiem organu pierwszej instancji.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Gliwicach wniosło Miasto K., reprezentowane przez Burmistrza. Zarzucając zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza M. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 84 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niepodjęcie wszelkich możliwych i niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jak również naruszenie przepisów prawa materialnego - tj. art. 29 ust. 3 Prawa wodnego poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że w sprawie istnieją przesłanki do nakazania określonych działań na gruncie - nieruchomości nr 3 w K. przy ulicy [...], wniósł o uchylenie tej decyzji i decyzji ją poprzedzającej organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu podniesiono, że nałożenie obowiązku określonego w sentencji decyzji organu pierwszej instancji nie jest rozwiązaniem, które zgodnie z zaleceniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego wyrażonym w decyzji z dnia [...] r. "zapobiegnie występującym szkodom, poprzez prawidłowe skonstruowanie obowiązku nałożonego na właściciela gruntu".

W ocenie strony skarżącej za niewystarczające należy uznać oparcie się na odległej w czasie (z [...] r.) opinii hydrologa. Pomimo wnioskowanych przez stronę skarżącą oględzin, nie przeprowadzono takiego dowodu, a Kolegium nie dopatrzyło się w tym uchybienia. W konsekwencji umknęła uwadze organów obu instancji najistotniejsza dla prawidłowego rozstrzygnięcia okoliczność, a mianowicie fakt, iż obniżenie niwelety i wyprofilowane korony drogi we wskazany sposób spowoduje wzmożony napływ wody zarówno na wymienioną działkę, jak i na działki sąsiednie.

W odpowiedzi na skargę organ, organ wnosząc o oddalenie skargi potrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Przywołując przepisy ustawy Prawo wodne, stwierdził, że zostały spełnione kumulatywnie przesłanki warunkujące zastosowanie art. 29 ust. 3 tej ustawy, a cytując przepis art. 138 Kodeksu postępowania administracyjnego podkreślił, iż nie znalazł podstaw do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji.

W piśmie z dnia [...] r. stanowisko swoje przedstawiła, reprezentowana przez pełnomocnika, B. S.. Wniosła o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej. Podkreśliła, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa i podjęta pod dokładnym i wyczerpującym przeanalizowaniu stanu faktycznego sprawy, a argumenty podniesione przez stronę skarżącą są chybione. Nie zostało wykazane by opinia biegłego hydrologa się zdezaktualizowała. Nie zostało też dowiedzione, pomimo całego aparatu urzędniczego jednostki samorządowej, że okoliczności faktyczne uległy takiej zmianie, by konieczna była opinia uzupełniająca.

Na rozprawie w dniu 21 grudnia 2017 r. uczestniczka postępowania B. S. wniosła o oddalenie skargi podtrzymując argumentację przedstawioną w piśmie procesowym. Dodała, że działki po drugiej stronie drogi stanowią własność "A".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpatrując sprawę zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona.

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 1066 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn.: Dz.U. z 2017, poz. 1369 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem w sprawie jest rozstrzygnięcie wydane na podstawie art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (t.jedn. z 2016 r., poz. 23) orzekające o wykonaniu przez Gminę K. obniżenia niwelety drogi gminnej – ulicy [...] w K.) o wykonania wyprofilowania korony drogi ze spadkiem w kierunku przeciwnym do posesji nr ewidencyjnym 2.

Na mocy art. 29 Prawa wodnego właściciel gruntu nie może, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, zmieniać stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na gruncie wody opadowej, ani kierunku odpływu ze źródeł – ze szkodą dla gruntów sąsiednich, ani odprowadzać wód oraz ścieków na grunty sąsiednie (§ 1), na właścicielu gruntu ciąży obowiązek usunięcia przeszkód oraz zmian w odpływie wód, powstałych na jego gruncie wskutek przypadku lub działania osób trzecich, ze szkodą dla gruntów sąsiednich (§2, oraz w przypadku, gdy spowodowane przez właściciela gruntu zmiany na gruncie wpływają szkodliwie na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz lub prezydent miasta może w drodze decyzji, nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom (§ 3).

Zacytowane regulacja nie pozostawia więc wątpliwości, że na właścicielu nieruchomości ciąży obowiązek takiego jej użytkowania, by nie powodować zmian w stanie wody na gruncie wpływającej ze szkodą na grunty sąsiednie, a kiedy dojdzie do takiej zmiany, to na nim ciąży obowiązek usunięcia stwierdzonych przeszkód lub zmian. Niniejsze postępowanie zakończone decyzją organu pierwszej instancji wielokrotnie było powtarzane i uzupełniane wskutek wielokrotnego uchylania poprzednich rozstrzygnięć przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach. W ocenie tak organów jak obecnie składu orzekającego sprawa w konsekwencji została należycie wyjaśniona i przygotowane i do rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy w poprzednich decyzjach kasacyjnych wskazał zakres niezbędny do wyjaśnienia. Organ pierwszej instancji prowadząc ponownie postępowania wyjaśnił wskazywane wątpliwości i po tych ustaleniach wydał decyzję którą zobowiązał Gminę K. do obniżenia niwelety drogi gminnej na całej jej długości poprzez doprowadzenie do stanu pierwotnego, czyli jej obniżenie o ok. 70cm oraz do jej takiego wyprofilowania, aby spadek drogi skierowany był w stronę przeciwną do działki uczestniczki postępowania, tj. w stronę lasu.

Nałożone na Gminę K. obowiązki zostały sformułowane w taki sposób, że ich wykonanie nie może budzić wątpliwości. Podnieść przy tym trzeba, że obowiązki te wynikają m.in. z przygotowanej dla potrzeb tego postępowania opinii biegłego –hydrogeologa S. G., który w podsumowaniu, po opisaniu stanu faktycznego i przedstawieniu przyczyn degradacji powierzchni działki położnej przy ulicy [...] w K. wskazał jednocześnie środki zaradcze, zapobiegające dalszej degradacji tej działki. Nie może bowiem budzić jakichkolwiek wątpliwości fakt, że przyczyną zalewania tej działki, jest zmiana stanu wody na gruncie działki nr 3 stanowiącej własność Gminy K., stanowiącej drogę dojazdową – ulicę [...], a to poprzez podniesienie jej przez nadsypanie, w stosunku do działki uczestniczki postępowania. Nie może tutaj być uznany argument strony skarżącej, iż na działce skarżąca nie prowadziła żadnych robót i do podniesienia niwelety drogi nie doszło wskutek jej działań. Z treści bowiem art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r, Prawo wodne wynika bowiem, że na właścicielu gruntu ciąży obowiązek usunięcia przeszkód oraz zmian w odpływie wody, powstałych na jego gruncie wskutek przypadku lud działania osób trzecich, ze szkodą dla gruntów sąsiednich. W tym konkretnym przypadku nie jest kwestionowany fakt szkodliwości w stosunku do działki nr 2. Natomiast nałożone obowiązki są powtórzeniem wskazanych w przywołanej opinii środków zaradczych.

Nie można podzielić stanowiska skarżącej Gminy, iż organ pierwszej instancji nie wykonał zaleceń organu odwoławczego . Nie można też przyznać, że organ odwoławczy nie dość konsekwentnie ocenił prawidłowość dokonanych ustaleń w świetle swoich własnych wskazań poprzednich decyzji uchylających sprawę do ponownego rozpatrzenia. Ustalono w sposób nie budzący wątpliwości, że jedynym rozwiązaniem dla podlegającej stałej degradacji działki będzie obniżenie niwelety wskazanej drogi do poziomu pierwotnego oraz takie jej wyprofilowanie by spadek wody z tej drogi odbywał się kierunku przeciwnym. Ustalono także, że takie wyprofilowanie drogi nie będzie oddziaływać negatywnie na działki po przeciwnej stronie ulicy, gdzie znajdują się działki leśne.

Nie jest zatem zasadny zarzut naruszenia przepisów postępowania w postaci art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 czy art. 84 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego Wbrew zarzutom skargi, w ocenie składu sądzącego organy zgromadziły pełny i wyczerpujący materiał dowodowy, i prawidłowo go oceniły i zinterpretowały. Właściwie zatem został również wskazany art. 29 ust. 3 ustawy Prawo wodne, jako materialnoprawna podstawa wydanych w sprawie decyzji.

W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.