Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1199/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 89
journal: Dz.U. 2016 poz 471
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Sędziowie WSA Renata Czeluśniak WSA Ewa Michna (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2017 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej J. M. sprawy ze skargi D. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 7 sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry skargę oddala


UZASADNIENIE

Decyzją z 7 sierpnia 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celno - Skarbowego z dnia [...] 2017 r., wymierzającą skarżącemu D. S. karę pieniężną 24 000 zł za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy zaakceptował ustalenia faktyczne organu I instancji. Wskazał, że w toku kontroli przeprowadzanej 8 czerwca 2015 r. przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego w lokalu – Stacja Paliw [...] w O, stwierdzono, że znajdują się w nim dwa automaty do gier, podłączone do zasilania i udostępniane klientom. Ustalono, w tym na podstawie przeprowadzonego eksperymentu, że na ww. automatach urządzano gry o charakterze losowym i komercyjnym w sposób sprzeczny z przepisami ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 471 z późn. zm.).

Organ odwoławczy przyznał również rację organowi I instancji w zakresie ustaleń dotyczących podmiotu urządzającego gry na ww. automatach. Automaty zostały wstawione do lokalu, na podstawie umowy najmu zawartej przez A Sp. z o.o. w organizacji, której jedynym wspólnikiem i równocześnie prezesem był skarżący. Tymczasem przepisy ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1577) tj. art. 4 § 1 pkt 3, art. 161 § 2 oraz art. 162 wskazywały na to, że powołanie w jednoosobowej spółce jednoosobowego zarządu powodowało, że jedyną możliwością reprezentowania takiej spółki było ustanowienie pełnomocnika jednomyślną uchwałą wspólników. Taki pełnomocnik nie został nigdy powołany w spółce, zatem skarżący nie był uprawniony do jej reprezentowania. Ponadto spółka nigdy nie została zgłoszona przez skarżącego do rejestru, co w ocenie organów było działaniem zamierzonym. Analiza dotychczasowej działalności skarżącego wskazywał bowiem, że był on założycielem co najmniej czterech spółek z ograniczoną odpwiedzialnością w organizacji (B, A, C, D), których działalność koncentrowała się na rynku nielegalnego hazardu. Każda kolejna spółka była zawiązywana, po rozwiązaniu umowy poprzedniej spółki, które następowało z mocy prawa, ze względu na niezgłoszenie jej zawiązania do sądu rejestrowego w terminie sześciu miesięcy od dnia zawarcia umowy spółki. W każdej z tych spółek skarżący był jedynym wspólnikiem i równocześnie prezesem jednoosobowego zarządu. Kapitał zakładowy każdego z tych podmiotów stanowiły w całości bądź w części ekranowe urządzenia rozrywkowe, którymi w toku kontroli okazywał się nielegalne automaty do gier. Powyższe doprowadziło organy do przekonania, że utworzona przez skarżącego spółka, miała jedynie pozorować działalność gospodarczą. W rzeczywistości to skarżący prowadził nielegalną działalność w zakresie gier na automatach poza kasynem gry. Zatem skarżący był podmiotem urządzającym te gry, organizatorem procederu wykorzystującym formę spółki w organizacji. Organ zauważył, że nie budziło wątpliwości prawo organów podatkowych do samodzielnego dokonywania oceny zawartych umów pod kątem zgodności z przepisami podatkowymi oraz rzeczywistych zamiarów stron umowy, czy też określenia skutków podatkowych pewnych stanów faktycznych.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ podał, że:

1/ organ I instancji wydając decyzję nie mógł się oprzeć na art. 247 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, zaś zaskarżona decyzja wydana w I instancji nie stała się ostateczna, ze względu na wniesienie od niej odwołania. Organ podkreślił, że norma zawarta w art. 89 ustawy o grach hazardowych posiada znamiona wyłącznie kary administracyjnej realizującej cel restytucyjny oraz prewencyjny, natomiast, że postępowanie karne skarbowe jest postępowaniem odrębnym od postępowania administracyjnego. Wynik postępowania karnego skarbowego o czyn z art. 107 k.k.s. nie ma wpływu na postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Dodatkowo n organ powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2015 r., P 32/12.

2/ w sprawie brak było wątpliwości interpretacyjnych, które winny zostać rozstrzygnięte na korzyść skarżącego,

3/ w kwestii braku notyfikacji ustawy o grach hazardowych wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów NSA z 16 maja 2016 r., II GPS 1/16,

4/ chybiony był zarzut, że podmiotem czynu określonego w art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 89 ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych nie może być osoba fizyczna, brak bowiem możliwości legalnego prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach przez osobę fizyczną (koncesję może uzyskać jedynie spółka akcyjna lub spółka z ograniczoną odpowiedzialnością mająca siedzibę na terytorium RP) nie oznaczał automatycznie uprawnienia do nielegalnego prowadzenia działalności w tym zakresie.

W skardze na decyzję organu II instancji skarżący domagał się uchylenia tej decyzji jak i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji, zarzucając naruszenie przepisów:

1/ Ordynacji podatkowej, tj. :

– art. 247 § 1 pkt 4 - poprzez wydanie decyzji w przedmiocie kary pieniężnej, pomimo że w stosunku do niego toczyło się postępowanie karno-skarbowe o ten sam czyn;

– art. 210 § 4 - poprzez brak wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przesłanek jakimi kierował się organ uznając, że skarżący urządzał gry na automatach poza kasynem gry,

– art. 121 w związku z art. 124 - "poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych" z uwagi na brak wyjaśnienia skarżącemu zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy,

– art. 122 w związku z art. 187 - poprzez oparcie decyzji na niepełnym oraz niedostatecznie rozpatrzonym materiale dowodowym,

– art. 124 - poprzez niewyjaśnienie przesłanek, którymi kierował się organ wydając skarżoną decyzję,

– art. 180 § 1 - poprzez niedopuszczenie dowodów mających istotne znaczenie dla sprawy i poprzestanie wyłącznie na eksperymencie funkcjonariuszy celnych;

– art. 187 § 1 - poprzez niedochowanie obowiązku zebrania całości materiału dowodowego oraz jego wyczerpującego rozpatrzenia,

– art. 2a - poprzez jego całkowite pominięcie i dokonanie interpretacji budzących wątpliwość przepisów na niekorzyść podatnika;

2/ art. 89 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2 oraz art. 90 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, poprzez jego bezpodstawne zastosowanie i wymierzenie kary pieniężnej, pomimo że stan faktyczny w odniesieniu do skarżącego nie spełniał przesłanek jego zastosowania,

3/ art. 162, art. 163 i art. 169 Kodeksu spółek handlowych oraz art. 58 § 3 Kodeksu cywilnego - poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie – i przyjęcie, że skarżący nie mógł jako jedyny wspólnik działać w imieniu spółki, podczas gdy mógł to robić, lecz nie jako wspólnik, a jako Prezes Zarządu oraz poprzez oczywiście błędne przyjęcie, że w świetle powołanych wyżej przepisów skarżący działając w imieniu spółki w sposób nieuprawniony dokonał zawarcia częściowo nieważnej umowy najmu lokalu, a w konsekwencji zawarł umowę najmu w swoim imieniu i na swoją odpowiedzialność.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

W ocenie Sądu organy prawidłowo przyjęły, że to skarżący był urządzającym gry na automatach poza kasynem w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych. Sąd z urzędu przy tym zaznacza, że rozpatrywana skarga jest kolejną ze spraw dotyczącą bezpośrednio skarżącego o praktycznie tożsamym stanie faktycznym, w której to sprawie skarżący podnosi identyczne argumenty. Z tych też powodów poniższe uzasadnienie powtarza dotychczasową argumentację orzekających poprzednio składów sędziowskich.

Skarżący kwestionując te ustalenia powoływał się na, jego zdaniem, wydany w analogicznym stanie faktycznym, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 14 marca 2017 r., III SA/Kr 1503/16. Twierdzenia te, w ocenie Sądu, nie są do końca zgodne z prawdą. Faktem jest, że wyrok ten zapadł w sprawie skarżącego, którego organy uznały za urządzającego gry na automatach poza kasynem gry. Niemniej jednak uchylenie wydanych w tej sprawie decyzji nastąpiło z uwagi na niepełny materiał dowodowy pozwalający połączyć osobę skarżącego z konkretnymi automatami. Zasadniczo jednak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zaakceptował stanowisko organów, wskazując że "(...) skarżący zawiązuje kolejne spółki z o.o., których następnie nie rejestruje, doprowadzając w ten sposób do rozwiązania umowy spółki. W ich miejsce powstają kolejne spółki, które funkcjonują na rynku nielegalnego hazardu, a brak ich rejestracji i rotacyjność ma na celu utrudnienie kontroli. W efekcie organ ocenił, że osobą faktycznie urządzającą gry hazardowe nie są tworzone kolejno spółki w organizacji lecz ich jedyny wspólnik i powołano się w tym zakresie na instytucję obejścia prawa oraz prawo organów podatkowych do oceny zawartych umów pod kątem zgodności z przepisami podatkowymi oraz rzeczywistych zamiarów stron umowy.

Z powyższymi wnioskami trudno się nie zgodzić, w szczególności w świetle przesłanek art. 89 ust. 1 cyt. ustawy, zgodnie z którym karze pieniężnej podlega podmiot urządzający gry. Sformułowanie to kładzie akcent nie na tytuł prawny do automatów hazardowych, czy lokalu, w jakim one się znajdują lecz na podejmowane faktycznie działania, które świadczą o aktywności osoby ukaranej, mającej na celu czerpanie korzyści z nielegalnego procederu. Jak najbardziej dopuszczalne jest zatem nałożenie kary pieniężnej na wspólnika spółki z o.o., jeżeli zostanie wykazane, że to tak naprawdę on podejmował aktywność w sferze hazardu, a nie utworzona przez niego dla pozoru spółka.

Omówione szeroko przez organ okoliczności związane z zakładaniem przez skarżącego nigdy nie zarejestrowanych finalnie spółek, mogą faktycznie świadczyć o podjęciu działań związanych z zaplanowaniem procederu funkcjonowania na rynku hazardowym w formie utrudniającej organom kontrolę tej działalności. Zaprezentowanej argumentacji nie można odmówić trafności".

Pogląd ten jest aktualny i w rozpoznawanej sprawie. Nie jest więc tak jak to wskazywał skarżący, że kara została na niego nałożona tylko z powodu "nieumiejętności ukarania nią spółki". W ocenie Sądu organy nie uwzględniając skutków zawartych umów, słusznie przyjęły, że skarżący działał we własnym imieniu i w konsekwencji wymierzyły mu karę pieniężną za urządzanie gier na automatach.

Ustosunkowując się natomiast do przywołanego w skardze wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 10 marca 2016 r., III SA/Kr 836/15 należałoby wskazać, że w wyroku tym Sąd nie rozpatrywał kwestii reprezentacji spółki w organizacji, a jedynie kwestię jej istnienia w dacie wydawania decyzji przez organy celne. Tym samym i w tym przypadku, wbrew twierdzeniom skarżącego, orzeczenie to nie dotyczy tożsamej sytuacji prawnej i faktycznej.

Za nieuzasadniony należało również uznać zarzut dotyczący naruszenia prawa procesowego – art. 247 § 1 pkt. 4 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie decyzji w przedmiocie kary pieniężnej, pomimo że w stosunku do skarżącego toczy się postępowanie karno- skarbowe za to samo zachowanie, co oznacza ukaranie dwa razy za ten sam czyn.

Zarzut ten był podnoszony w odwołaniu i Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odniósł się do niego w sposób wyczerpujący i prawidłowy. Stanowisko organu w tej kwestii należy podzielić w całości. Przede wszystkim podkreślić należy, że sankcja wynikająca z art. 89 ustawy o grach hazardowych nie stanowi sankcji karnej, lecz jest karą administracyjną, która realizuje cel restytucyjny i prewencyjny, a nie represyjny, którą to funkcję spełnia kara grzywny orzekana na podstawie art. 107 k.k.s. Kara administracyjna nie jest konsekwencją popełnienia czynu zabronionego, lecz skutkiem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Fakt nałożenia na sprawcę czynu określonego w art. 107 k.k.s. kary, która ma charakter represyjny nie wyklucza możliwości ukarania karą pieniężną w postępowaniu administracyjnym, ponieważ kara ta ma charakter rekompensaty za niewpłacony podatek, jaki powinien wpłynąć z tytułu legalnie prowadzonej działalności. Skarżący nie wykazał też, aby przed wymierzeniem kary przez organ administracji skarbowej został ukarany za popełnienie czynu zabronionego z art. 107 k.k.s. Także skarga nie zawiera żadnych danych w tym przedmiocie. Skarżący w istocie kwestionuje istnienie dwóch rodzajów odpowiedzialności za urządzanie gier poza kasynem gry. Należy więc wskazać, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 21 października 2015 r., P 32/12 (http://ipo.trybunał.gov.pl/ipo) orzekł, że art. 89 ust. 1 pkt. 2 i ust. 2 pkt. 2 ustawy o grach hazardowych w zakresie, w jakim zezwalają na wymierzenie kary osobie fizycznej skazanej uprzednio prawomocnym wyrokiem na karę grzywny za wykroczenie skarbowe z art. 107 § 4 k.k.s., są zgodne z wywodzoną z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasadą proporcjonalnej reakcji państwa na naruszenie obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Co prawda powyższy wyrok dotyczył wymierzenia grzywny osobie fizycznej uprzednio skazanej na karę grzywny za wykroczenie, a nie przestępstwo skarbowe, jednak stanowisko Trybunału w nim wyrażone jest w pełni aktualne co do charakteru kary administracyjnej i kary za przestępstwo lub wykroczenie skarbowe, oraz istoty tych kar i ich odrębności.

Z wyżej wskazanych przyczyn pozbawiony całkowicie podstaw jest zarzut naruszenia art. 247 § 1 pkt. 4 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem, organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Zarzut ten byłby aktualny wówczas, gdy skarżący wykazał, że w obrocie prawnym pozostaje decyzja właściwego organu wymierzająca skarżącemu karę pieniężną na podstawie art. 89 ust. 1 pkt. 2, ust. 2 pkt. 2 w zw. z art. 90 ustawy o grach hazardowych, w tym samym stanie faktycznym sprawy i w takim samym stanie prawnym, który był podstawą orzekania przez organy w kontrolowanej sprawie. Musiałaby więc zachodzić tożsamość sprawy podatkowej, czego skarżący nie wykazał. Ponadto – co nie wymaga szerszego omawiania i jest oczywiste przy formułowaniu takiego zarzutu - organy podatkowe nie orzekają w sprawach o przestępstwa i wykroczenia skarbowe i zasadniczo z tej przyczyny zarzut naruszenia przez organy art. 247 § 1 pkt. 4 Ordynacji podatkowej jest całkowicie chybiony.

Odnosząc się do zarzutów skargi naruszenia pozostałych przepisów procesowych Sąd stwierdza, że organy przepisów tych nie naruszyły. Materiał dowodowy sprawy zgromadzony został w sposób pozwalający na dokonanie ustalenia, że to skarżący był urządzającym gry. Materiał ten obejmował protokół kontroli, umowę najmu, akt notarialny - akt założycielski spółki, wyciąg z Krajowego Rejestru Automatów do Gier. Pokreślić należy, że skoro osoba prowadząca lokal poddany kontroli, po stwierdzeniu przez funkcjonariuszy Służby Celnej, że w lokalu znajdowały się automaty do gry, okazała kontrolującym umowę najmu wyodrębnionej powierzchni lokalu zawartą w istocie przez skarżącego, to oczywistym i logicznym wnioskiem było stwierdzenie, że urządzenia te zostały umieszczone w lokalu przez skarżącego, a nie przez inną osobę lub inny podmiot. Aktywność zastanego urządzenia i potwierdzony opinią biegłego jego charakter wskazał również na cel, w jakim został on w lokalu umieszczony, tj. urządzanie gier hazardowych.

Sąd podkreśla, że przez wyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego należy rozumieć ustosunkowanie się organu do każdego dowodu jak i dokonanie ich oceny we wzajemnym powiązaniu, co wynika z regulacji zawartej w art. 191 Ordynacji podatkowej zgodnie z którą ocenie podlega każdy dowód z osobna oraz wszystkie dowody we wzajemnej z sobą łączności, a na prawidłowość tej oceny wskazuje to, czy wyciągnięte przez organ wnioski mają logiczne uzasadnienie. Odnośnie dalszych zarzutów należy zatem wskazać, że wnioski skarżącego złożone w toku postępowania, dotyczące konieczności przesłuchania strony, czy też przeprowadzenia dowodu z opinii jednostki badającej, były bezpodstawne i prawidłowo organ odmówił przeprowadzenia tych dowodów. Dowód z przesłuchania skarżącego miał wykazać, w jakim charakterze skarżący działał zawierając umowę najmu i w czyim imieniu podejmował – jak to określono we wniosku dowodowym – "wszelkie czynności względem automatów". Organ powołując się na treść art. 188 Ordynacji podatkowej słusznie wskazał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala na wydanie decyzji. Sąd zauważa nadto, że z tak sformułowanego wniosku dowodowego wynika w istocie, że skarżący nie zaprzeczył, iż podejmował czynności związane z eksploatacją automatów, tyle, że czynił to w imieniu spółki. Zatem odwrotne twierdzenia skargi nie mogą zasługiwać na uwzględnienie. Odnośnie do zarzutu dotyczącego niedopuszczenia dowodu z opinii jednostki badającej należy wskazać, że ustalenie charakteru gry w drodze opinii jednostki badającej jest trybem, który nie znajduje zastosowania w toku postępowania o nałożenie kary pieniężnej za prowadzenie gier bez stosownych uprawnień. Zgodnie z art. 180 Ordynacji podatkowej, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może się przyczynić do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Z treści tego przepisu wynika zasada otwartego katalogu dowodów w postępowaniu podatkowym, która znajduje potwierdzenie w ww. art. 181 Ordynacji podatkowej gdzie wymienione dowody są jedynie przykładowe, na co wskazuje użyty zwrot "w szczególności". To oznacza, że granice dopuszczalnych dowodów wyznacza "przydatność" dowodu do ustalenia istotnych okoliczności sprawy ("przyczynianie się do wyjaśnienia sprawy" - art. 180 ) oraz niesprzeczność dowodu z prawem. Jednym z tego rodzaju dowodu pozostaje eksperyment przeprowadzony na podstawie przepisu art. 32 ust. 1 pkt 13 ustawy o Służbie Celnej.

W kontrolowanej sprawie organy dokonały niezbędnych, własnych ustaleń na podstawie przeprowadzonych eksperymentów, a możliwość ich przeprowadzenia wynika z posiadania przez ograny autonomicznych uprawnień do poczynienia własnych ustaleń dotyczących charakteru automatów do urządzania gier. Pogląd ten został potwierdzony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 września 2015 r., II GSK 1788/15 stwierdzającym, że: "postępowanie przed Ministrem Finansów w sprawach regulowanych w art.2 ust.6 i ust.7 u.g.h. jest odrębną kwestią od postępowania w sprawie wymierzenia kary na podstawie art.89 ust.1 pkt.2 u.g.h. Zatem ustalenia i rozstrzygnięcia w nim zapadłe nie wyłączają ustaleń czynionych w postępowaniu o nałożenie kary. Trafnie twierdzą organy, że ukaranie podmiotu prowadzącego gry na automatach poza kasynem gry wymaga przeprowadzenia postępowania, w którym organy celne samodzielnie mogą i muszą ustalić ustawowe przesłanki nałożenia takiej kary. W tym zakresie mogą korzystać z wszelkich środków dowodowych, a ich ustalenia są samodzielne, bowiem rozstrzygnięcie w sprawie z art. 2 ust.6 i ust.7 u.g.h. przez Ministra Finansów w zakresie charakteru automatu nie jest prejudykatem w stosunku do gry prowadzonej na konkretnym automacie, który ma określone parametry i charakter na podstawie działań i dokumentów dopuszczających automat do użytkowania. Zatem w postępowaniu o nałożenie kary na podstawie art. 89 ust.1 pkt.2 u.g.h. nie chodzi o to, jaki charakter ma automat (zręcznościowy, losowy), ale o miejsce w jakim on funkcjonuje. Charakter takiego automatu potwierdzony jest dokumentacją posiadaną przez podmiot korzystający z niego do organizowania gier, z tego powodu kwestia ta nie wymaga rozstrzygania w odrębnym postępowaniu".

Za całkowicie nieuzasadniony należało uznać ogólnie sformułowany zarzut dotyczący naruszenia prawa skarżącego do czynnego udziału w postępowaniu. Skarżący, w toku postępowania reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, był zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej powiadamiany o wszystkich czynnościach organów. W skardze natomiast nie wskazuje ani o jakich konkretnie czynnościach organów nie został zawiadomiony a tym bardziej jaki mogło to mieć wpływ na treść podjętego przez organy rozstrzygnięcia. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przez organy przepisu art. 2a Ordynacji podatkowej uznając, że w sprawie nie wystąpiły wątpliwości, które należałoby rozstrzygnąć na korzyść podatnika w rozumieniu tego przepisu. Organy orzekające w sprawie wyjaśniły motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wystarczająca do podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie. Tym samym nieusprawiedliwione są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania w zakresie kompletności materiału dowodowego prawidłowości trybu jego gromadzenia oraz jego oceny i ujęcia jej w uzasadnieniu, którą Sąd uznał za odpowiadającą prawu i dopuszczalną, a której to oceny Skarżący nie zdołał skutecznie podważyć. Organy wskazały w uzasadnieniu decyzji przesłanki ustalenia losowego charakteru gier prowadzonych na spornym urządzeniu, okoliczności urządzania gier poza kasynem, a także podstawy uznania skarżącego za urządzającego gry na automatach.

W związku z powyższym Sąd skargę oddalił na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm.). Przepis ten stanowi, że w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala.