Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 26/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2019-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6046 Inne koncesje i zezwolenia
Hasła tematyczne: Przeciwdziałanie alkoholizmowi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 10 pkt 3
journal: Dz.U. 2016 poz 487
law: Ustawa z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankowska - Szostak, Sędziowie Sędzia WSA Sędzia WSA Anetta Chołuj (sprawozdawca), Tomasz Świetlikowski, , Protokolant starszy specjalista Monika Tarasiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 8 maja 2019 r. sprawy ze skargi B. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi B. R. (dalej: strona, skarżąca) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy W. z dnia [...] września 2018 r. (znak [...]), cofającą zezwolenia na sprzedaż napojów do 4,5% zawartości alkoholu i piwa (z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...]), powyżej 4,5% do 18% zawartości alkoholu z wyjątkiem piwa (z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...]) oraz powyżej 18% zawartości alkoholu (z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...]), przeznaczonych do spożycia w punkcie sprzedaży – [...] "[...]" we W.

Podstawą wydania ww decyzji z dnia [...] września 2018 r. były przesłanki zawarte w art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2016 r. poz. 487 ze zm.), dalej jako "ustawa", które obligowały organ do cofnięcia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych. Jak wynika ze stanu faktycznego sprawy w związku ze skargami mieszkańców budynku położonego w W. przy [...][...] Burmistrz Miasta i Gminy W. zainicjował postępowanie, w toku którego wystąpił do Miejsko-Gminnej Komisji ds. Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w W. o wydanie opinii w przedmiocie cofnięcia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych. Jednocześnie wystąpił do Komendy Powiatowej Policji w L. oraz Straży Miejskiej w W. z zapytaniem, czy w punkcie sprzedaży napojów alkoholowych należącym do strony lub w najbliższej okolicy w okresie ostatnich sześciu miesięcy dochodziło do zakłócania porządku publicznego.

Z danych przekazanych z Komendy Powiatowej Policji w L. wynika, że w dniu [...] grudnia 2017 r. oraz [...] maja 2018 r. odnotowano interwencje dotyczące zakłócania porządku publicznego, podczas których właścicielka lokalu została ukarana grzywną w postaci mandatu karnego na podstawie art. 51 § 2 Kodeksu wykroczeń. Z dalszych zgromadzonych w sprawie dowodów, w tym zeznań świadków, wynika, że zgłoszeń zakłócania porządku publicznego dokonywali mieszkańcy budynku, w którym znajduje się punkt sprzedaży napojów alkoholowych. Sama zaś strona w toku zeznań podała, że nie miała świadomości ciążącego na niej obowiązku zgłaszania przypadków zakłócania porządku publicznego Policji.

W odwołaniu skarżąca zarzuciła:

- naruszenie art. 18 ust. 10 ust. 3 ustawy w zw. z art. 77 ustawy z dnia 16 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm. – dalej: k.p.a.) poprzez wadliwe dokonanie oceny prawnej stanu faktycznego i stwierdzenie, że zostały spełnione przesłanki do cofnięcia zezwolenia, podczas gdy z całokształtu sprawy nie wynika, aby zaistniały wyżej wymienione przesłanki do cofnięcia zezwolenia;

- naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego wynikającego z braku rozpatrzenia całego materiału dowodowego i sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego i logiki przyjęcie, że strona nie dopełniła ciążącego nie niej obowiązku ustawowego poprzez nie powiadomienie organów powołanych do ochrony porządku publicznego o sytuacjach zakłócania porządku publicznego przez klientów zgromadzonych w lokalu;

- naruszenie przepisów postępowania tj. art. 10 w zw. z art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez niewłaściwe i niepełne uzasadnienie decyzji, z pominięciem wskazania przyczyn, dla których organ odmówił wiarygodności i mocy dowodowej dowodom wskazującym, że nie zaistniały przesłanki do cofnięcia zezwolenia;

- naruszenie przepisów postępowania tj. art. 80 k.p.a. poprzez przeprowadzenie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. ww decyzją utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Wskazało, że w art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy ustawodawca wskazał na przesłanki, których łączne spełnienie uzasadnia cofnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, a mianowicie: powtarzające się co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy, w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy, zakłócanie porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży oraz brak powiadomienia organów powołanych do ochrony porządku publicznego przez prowadzącego punkt sprzedaży.

Organ analizując przesłankę powtarzających się naruszeń porządku publicznego, wskazał, że ustalenia faktyczne poczynione w sprawie pozwalają na stwierdzenie, że wskazane wyżej przesłanki i kryteria zostały rzeczywiście spełnione.

Z zebranego materiału dowodowego wynika, że zakłócenia porządku publicznego wystąpiły w miejscu sprzedaży, powtarzały się co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy oraz miały związek ze sprzedażą napojów alkoholowych, a prowadząca pub nie powiadomiła o zakłóceniach organów powołanych do ochrony porządku publicznego.

Z danych przekazanych z Komendy Powiatowej Policji w L. wynika, że w dniu [...] grudnia 2017 r. oraz [...] maja 2018 r. odnotowano interwencje dotyczące zakłócania porządku publicznego, podczas których właścicielka lokalu została ukarana grzywną w postaci mandatu karnego na podstawie art. 51 § 2 Kodeksu wykroczeń. Z dalszych zgromadzonych w sprawie dowodów, w tym zeznań świadków, wynika, że zgłoszeń zakłócania porządku publicznego dokonywali mieszkańcy budynku, w którym znajduje się punkt sprzedaży napojów alkoholowych. Sama zaś strona w toku zeznań podała, że nie miała świadomości ciążącego na niej obowiązku zgłaszania przypadków zakłócania porządku publicznego policji. Z kolei w odpowiedzi na żądanie Kolegium, Komenda Powiatowa Policji w L. potwierdziła okoliczność ustaloną przez organ pierwszej instancji, tj. fakt, że interwencje w punkcie sprzedaży alkoholu zgłaszane były przez mieszkańców W., nie zaś przez prowadzącą punkt sprzedaży.

Zdaniem organu powyższe dowody niewątpliwie potwierdzają dokonywanie interwencji przez funkcjonariuszy Policji, jak również to, że w określonych dniach interweniowali oni w związku ze zgłoszeniami osób innych niż prowadząca działalność w lokalu [...]"[...]".

Kolegium uznało także na podstawie całości akt sprawy, że został wykazany związek przyczynowy pomiędzy zakłóceniami porządku publicznego a sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży. W rozpoznawanej sprawie przesłuchiwani świadkowie jednoznacznie i zgodnie zeznali, że zakłócenia porządku publicznego zostały wywołane działalnością [...]"[...]", w którym prowadzona jest sprzedaż alkoholu do późnych godzin nocnych. Z zeznań tych wynika, że dokonywane z inicjatywy mieszkańców interwencji Policji przeprowadzane były w związku z zakłócaniem porządku w lokalu odwołującej oraz w jego bezpośrednim sąsiedztwie. Co również istotne, fakt zakłócania porządku w lokalu potwierdziła sama właścicielka, stwierdzając w toku przesłuchania, że w nocy z [...] na [...] grudnia 2017 r. przeprowadzana była interwencja Policji w związku z zakłócaniem ciszy nocnej. Z kolei co do interwencji przeprowadzonej w dniu [...] maja 2018 r. skarżąca co prawda nie potwierdziła faktu zakłócania ciszy nocnej, lecz została ukarana przez Policję mandatem karnym. Oba przypadki miały związek z działalnością punktu sprzedaży napojów alkoholowych prowadzonych przez skarżącą.

W skardze do Sądu skarżąca wniosła o uchylenie decyzji obu organów oraz zasądzenie kosztów postępowania oraz kosztów zastępstwa wg norm przepisanych, zarzucając:

1) naruszenie przepisów postepowania, mające wpływ na wynik sprawy, a to art. 11 k.p.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. przez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zgromadzenia wyczerpującego materiału dowodowego, w szczególności przez brak szczegółowego odniesienia się do okoliczności zaistnienia związku przyczynowego pomiędzy mającym miejsce dwukrotnie zakłócaniem porządku publicznego a sprzedażą przez skarżącą napojów alkoholowych;

2) naruszenie przepisu prawa materialnego, a to art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy przez jego błędne zastosowanie w sytuacji, gdy fakt istnienia związku przyczynowego pomiędzy zgłoszonymi interwencjami w sprawie zakłócania porządku, a prowadzeniem przez skarżącą działalności w zakresie sprzedaży napojów alkoholowych nie został w sposób należyty udowodniony.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 z późn. zm.) oraz art. 133 § 1, art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.- dalej zwana: p.p.s.a.), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego wydania. Rozpoznając skargę na decyzję sąd dokonuje zatem oceny, czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź procesowego. Przy czym zaskarżona decyzja podlega uchyleniu tylko w przypadku, jeżeli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.).

W ustalonym stanie faktycznym i prawnym rozpoznawanej sprawy, mając na uwadze powołane wyżej kryteria, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

W rozpoznawanej sprawie przepisem stanowiącym podstawę prawną rozstrzygnięcia był art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o przeciwdziałaniu alkoholizmowi, zgodnie z którym zezwolenie, o którym mowa w ust. 1 (na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży), organ zezwalający cofa w przypadku powtarzającego się co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy, w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy, zakłócania porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży, gdy prowadzący ten punkt nie powiadamia organów powołanych do ochrony porządku publicznego.

Podkreślenia wymaga, że w art. 18 ust. 10 pkt 3 ww. ustawy wymienione zostały przesłanki, których łączne spełnienie uzasadnia cofnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, a mianowicie:

- powtarzające się co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy, w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy, zakłócanie porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży,

- brak powiadomienia organów powołanych do ochrony porządku publicznego przez prowadzącego punkt sprzedaży.

Analizując przesłankę powtarzających się naruszeń porządku publicznego wskazać trzeba, że ustawa wymaga jednoczesnego spełnienia kryteriów:

1. związku czasowego (co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy),

2. tożsamości miejsca naruszenia porządku z miejscem sprzedaży (samo miejsce sprzedaży lub najbliższa okolica zdefiniowana w art. 21 pkt 1 ustawy jako obszar mierzony od granicy obiektu, zamknięty trwałą przeszkodą o charakterze faktycznym, taką jak krawędź jezdni, zabudowa, która ze względu na swój charakter uniemożliwia dostęp oraz kontakt wzrokowy i głosowy, mur bez przejść oraz ciek wodny bez bliskich przepraw),

3. związku przyczynowego pomiędzy zakłóceniami porządku publicznego a sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży.

W tym miejscu należy wskazać, że ustawa o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi nakłada na organy obowiązek podejmowania takich czynności, które będą pozwalały na osiągnięcie pewnych stanów, uznanych za pożądane, jak zmniejszenie spożycia napojów alkoholowych, zmianę struktury ich spożycia, przeciwdziałanie powstawaniu i usuwanie następstw nadużywania alkoholu. Z tego względu wykładnia art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy powinna być możliwie ścisła i rygorystyczna, zaś ewentualne wątpliwości należy rozstrzygać na rzecz ograniczenia spożycia alkoholu, a zatem stosowania sankcji zawartej w tym przepisie. Pogląd ten wpisuje się w kierunek określony w uchwale NSA z 30 października 2007 r. (II GPS 2/07). Jak bowiem wskazał w niej sąd, precyzyjne określenie reguł koncesjonowania stanowi dla organu koncesyjnego instrument pozwalający na wyeliminowanie z udziału w obrocie napojami alkoholowymi podmiotów gospodarczych niedających rękojmi należytego wykonywania tej działalności. Warunkiem sprzedaży napojów alkoholowych z art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy jest w istocie to, aby sprzedaż ta nie prowadziła do powtarzających się zakłóceń porządku publicznego, o których nie są informowane organy odpowiedzialne za zapewnienie porządku publicznego. W tym kontekście, jak zaznaczył NSA w uchwale, cofnięcie zezwolenia stanowi w gruncie rzeczy sankcję za naruszenie przepisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi określających warunki sprzedaży napojów alkoholowych.

Mając powyższe na względzie, stwierdzić należy, że ustalenia faktyczne poczynione w niniejszej sprawie przez organy administracji pozwalają na stwierdzenie, że wskazane w art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy przesłanki i kryteria zostały rzeczywiście spełnione.

Zebrany materiał dowodowy pozwala jednoznacznie stwierdzić, że organy administracji w toku prowadzonego postępowania w przedmiocie cofnięcia zezwoleń ustaliły w sposób niewątpliwy związek przyczynowy pomiędzy miejscem naruszeń a miejscem sprzedaży napojów alkoholowych przez punkt sprzedaży skarżącej.

Wnioski dowodowe wyciągnięte z zebranego materiału dowodowego są logiczne, spójne i wzajemnie ze sobą korespondują. Przekonuje Sąd argumentacja organu, że na podstawie całości akt został wykazany związek przyczynowy pomiędzy zakłóceniami porządku publicznego a sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży. Przesłuchiwani świadkowie jednoznacznie i zgodnie zeznali, że zakłócanie porządku publicznego zostały wywołane działalnością [...]"[...]", w którym prowadzona jest sprzedaż alkoholu do późnych godzin nocnych. Z zeznań tych wynika, że dokonywane z inicjatywy mieszkańców interwencje Policji przeprowadzane były w związku z zakłócaniem porządku w lokalu skarżącej oraz w jego bezpośrednim sąsiedztwie. Należy zauważyć, że oprócz zeznań świadków, informacji Policji z których wynika, że w lokalu skarżącej dochodziło do zakłócania porządku publicznego również sama skarżąca potwierdziła ten fakt, stwierdzając w toku przesłuchania, że w nocy z [...] na [...] grudnia 2017 r. przeprowadzona była interwencja Policji w związku z zakłócaniem ciszy nocnej. Wskazała, że mimo kilkakrotnych prób uciszania klientów nie udało się doprowadzić do niezakłócania ciszy nocnej. Świadkowie i Policja potwierdzili, że cisza nocna była zakłócona w nocy z [...] na [...] maja 2018 r. Skarżąca w związku z tym zdarzeniem została ukarana mandatem karnym. Zatem uznać należy że oba przypadki zakłócania porządku publicznego miały związek z działalnością punktu sprzedaży napojów alkoholowych prowadzonego przez skarżącą.

Skarżąca oprócz zakwestionowania przedmiotowego rozstrzygnięcia na żadnym etapie postępowania nie przedstawiła żadnych dowodów, z których mogłyby wynikać wnioski przeciwne. Wskazać w tym miejscu należy, że pomimo zawiadomienia o przesłuchaniu świadków i możliwości w nim uczestniczenia oraz zadawania pytań tym świadkom skarżąca z tego prawa nie skorzystała.

Kolejny zarzut skargi związany z naruszeniem art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. także nie może się ostać. Organy w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć prawidłowo omówiły zebrane dowody, powołały stosowne przepisy prawa materialnego i dokonały właściwej ich subsumpcji. Nie budzi zastrzeżeń Sądu analiza tych dowodów, a jako powszechne znane traktuje i nie wymagające szczególnego dowodzenia przekonanie, iż sprzedaż napojów alkoholowych i spożywanie jego w miejscach publicznych, w taki sposób, że wymaga interwencji organów ściągania i przywracania porządku publicznego stanowić musi dyskomfort dla osób zamieszkałych w niedalekiej odległości od baru.

Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

Przepis ten, w powiązaniu z art. 75 i art. 77 oraz art. 80 k.p.a., wyraża zasadę prawdy obiektywnej, która oznacza, że na organ administracji publicznej nałożony jest obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą w celu ustalenia i oceny stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością. Obowiązkiem każdego organu administracji jest więc wyczerpujące wskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, w szczególności uzasadnienie winno zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Nieustalenie przez organy w ramach toczącego się postępowania lub pominięcie okoliczności faktycznych mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy stanowi przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy. Taka sytuacja nie wystąpiła w rozpoznawanej sprawie.

Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił jako bezzasadną.