Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 694/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2022-08-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b, art. 24 ust. 2, art. 27 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych
journal: Dz.U. 2020 poz 111
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski Sędziowie sędzia WSA Joanna Brzezińska sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2022 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

II SA/Bd 694/22

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2022 r., nr [...].ASm Wójt Gminy A. K., odmówił skarżącej M. S. przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną w stopniu znacznym matką J. G., z uwagi na niespełnienie w sprawie przesłanki, o której mowa w art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 111 ze zm., dalej powoływanej jako "ustawa o świadczeniach rodzinnych" lub "uśr"), ponieważ ustalony stopień niepełnosprawności wymagającej opieki J. G. istnieje od 46 roku życia.

W odwołaniu od powyższej decyzji, M. S. zarzuciła:

• błędne zastosowanie normy prawnej wyrażonej w art. 17 ust. 1b pkt 1 i 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych bez uwzględnienia okoliczności, iż na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13 doszło do uznania niekonstytucyjności części wskazanej normy prawnej w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną ze względu na datę powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki, a przez to naruszenie art. 7 i art. 190 ust. 1 Konstytucji RP.

• naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6, art. 8, art. 9, art. 77 par 1, art. 7 w zw. z art. 80 Kpa. poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, przyjęcie, że sam fakt zwrócenia się z przedmiotowym wnioskiem przez Odwołującą - córkę dorosłej osoby wymagającej opieki, skutkuje brakiem prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i zwalnia organy rozstrzygające w sprawie z podejmowania działań zmierzających do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, pozwalającego na wydanie rozstrzygnięcia z uwzględnieniem słusznego interesu strony.

Ze względu na wskazane zarzuty, wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przyznanie Odwołującej się prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.

Uzasadniając zarzuty strona oceniła w szczególności, że brak jest podstaw prawnych do dokonywania przez organ takiej wykładni przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych, która prowadzi do sytuacji, w której pomimo uznania niekonstytucyjności art. 17 ust. 1b ustawy, przepis ten nadal w niezmienionym kształcie, może stanowić materialną podstawę rozstrzygnięć sprzecznych z sentencją wyroku TK, co w przedmiotowej sprawie miało miejsce. Trybunał wprost stwierdził niekonstytucyjność art. 17 ust. 1b ustawy w zakresie zastosowania wobec opiekunów dorosłych osób niepełnosprawnych, a co za tym idzie norma niekonstytucyjna nie może stać się podstawą rozstrzygnięcia organu administracji publicznej.

Odwołująca podkreśliła, że fakt niekonstytucyjności przepisu musi być brany pod uwagę przy wydawaniu rozstrzygnięcia przez uprawniony organ, co wynika z art. 190 ust. 1 Konstytucji RP. Ostateczny i powszechnie obowiązujący charakter orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego przesądza o tym, że wiążą one wszystkich adresatów bez wyjątku, a zatem winny być przez nie respektowane.

Z kolei w zakresie zarzutów procesowych Odwołująca zarzuciła, że decyzja obarczona jest szeregiem wad mających bezpośredni wpływ na wynik sprawy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] maja 2022 r., nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przyznało skarżącej wnioskowane świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawną matką J. G., od [...] marca 2022r. na czas nieokreślony w wysokości:

• od [...] marca 2022 r. do [...] marca 2022r. - [...] zł,

• od [...] kwietnia 2022 r. - [...] zł miesięcznie.

W uzasadnieniu decyzji, Kolegium nie podzieliło stanowiska organu I instancji o zaistnieniu w sprawie podstawy do odmowy przyznania stronie świadczenia pielęgnacyjnego w oparciu o przesłankę z art. 17 ust. 1b uśr podnosząc, że przepis ten został uznany za niekonstytucyjny w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności (wyrok TK z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13) i że w związku z tym zawarte w tym przepisie kryterium momentu powstania niepełnosprawności utraciło przymiot konstytucyjności i wobec tego kryterium to w stosunku do opiekunów osób niepełnosprawnych, których niepełnosprawność powstała później należy pominąć.

Odnosząc się do okresu na jaki przyznano skarżącej wnioskowane świadczenie, organ wyjaśnił, że początkowa data przyznania świadczenia pielęgnacyjnego wynika z treści sentencji decyzji z dnia [...] marca 2022 r. o uchyleniu decyzji przyznającej specjalny zasiłek opiekuńczy, która jest ostateczna i wywołuje skutki na przyszłość. Organ wskazał ponadto, że świadczenie zostało przyznane na czas nieokreślony, w związku z treścią orzeczenia o niepełnosprawności.

Na powyższą decyzję M. S. wniosła skargę do Sądu, zaskarżając ją w części w jakiej nie przyznano jej świadczenia pielęgnacyjnego za okres od dnia [...] stycznia 2022 r. do dnia [...] marca 2022 r., a więc w zakresie ustalającym datę początkową przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Skarżąca wniosła zatem o uchylenie zaskarżonej decyzji SKO w części ustalającej, że prawo do świadczenia pielęgnacyjnego przysługuje jej począwszy od dnia [...] marca 2022 r., zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 24 ust. 2 uśr poprzez niezastosowanie na gruncie niniejszej sprawy jego -niebudzącej wątpliwości interpretacyjnych - dyspozycji, zgodnie z którą prawo do świadczeń rodzinnych (w tym świadczenia pielęgnacyjnego) ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek o przyznanie w/w świadczenia z prawidłowo wypełnionymi dokumentami i w konsekwencji odmowę przyznania Skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego za okres od [...].01.2022 r. do [...].03.2022 r., pomimo złożenia spełniającego wszelkie wymogi do rozpoznania sprawy wniosku w dniu [...].01.2022 r.

W uzasadnieniu zarzutów autorka skargi podniosła, że dla rozpoznania niniejszej sprawy zasadnicze znaczenie ma to, że wraz z wnioskiem o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego Skarżąca, na podstawie art. 155 KPA, wniosła o uprzednie uchylenie wcześniejszej decyzji Organu przyznającej jej prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, którego jednoczesne pobieranie ze świadczeniem pielęgnacyjnym stanowiłoby negatywną przesłankę przyznania korzystniejszego świadczenia. Tym samym Skarżąca dokonała wyboru świadczenia w rozumieniu art. 27 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Skarżąca zaznaczyła przy tym, iż wnosi o uchylenie wymienionej decyzji, jeśli w ocenie Organu jej obowiązywanie uniemożliwia przyznanie jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, ze skutkiem na dzień poprzedzający dzień złożenia wniosku o świadczenie pielęgnacyjne. Formułując wniosek w opisany sposób Skarżąca zmierzała do uniknięcia niekorzystnej dla niej sytuacji - wielokrotnie zachodzącej w praktyce orzekania organów administracji i będącej podstawą licznych orzeczeń sądowoadministracyjnych - uchylenia decyzji przyznającej przy jednoczesnym nieprzyznaniu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, co skutkowałoby pozostawieniem Skarżącej bez środków do życia. Następnie Skarżąca niniejsze oświadczenie potwierdziła w toku postępowania.

W ocenie Skarżącej, kwestia będąca meritum niniejszego sporu, tj. sposób prawidłowego procedowania w sprawie ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i określenia prawidłowej daty ustalenia prawa do ww. świadczenia w przypadku zbiegu świadczeń rodzinnych wymienionych w art. 27 ustawy o świadczeniach rodzinnych, była przedmiotem licznych orzeczeń sądów administracyjnych i w świetle tak bogatego orzecznictwa sądowoadministracyjnego nie powinna budzić wątpliwości Organu I instancji (por. wyrok WSA w Olsztynie, z dnia 30.06.2020 r., sygn. akt II SA/Ol 196/20, LEX nr 3032996).

Przenosząc wyczerpujące uzasadnienie ww. wyroku na grunt niniejszej sprawy, przyjmując jego tezy za własne – skarżąca stwierdziła, że kwestią sporną w niniejszej sprawie pozostaje wyłącznie to, od kiedy powinno zostać przyznane Skarżącej wnioskowane świadczenie. W ocenie Organu II instancji, świadczenie pielęgnacyjne przysługuje Skarżącej od dnia [...].03.2022 r., bowiem przed tą datą Skarżąca pobierała specjalny zasiłek opiekuńczy. Zdaniem Skarżącej, przedmiotowe świadczenie powinno być przyznane od [...].01.2022 r., tj. od pierwszego dnia miesiąca, w którym złożono wniosek o jego przyznanie wraz z oświadczeniem o wyborze świadczenia pielęgnacyjnego jako korzystniejszego i wnioskiem o rezygnacji z pobieranego zasiłku.

Zdaniem skarżącej, kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia zaistniałego sporu ma prawidłowa wykładnia i zastosowanie art. 24 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Przepis ten stanowi, że prawo do świadczeń rodzinnych ustala się począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego. W ocenie Skarżącej, w niniejszej sprawie istnieją podstawy do zastosowania art. 24 ust. 2 u.ś.r. i ustalenia, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje Skarżącej od miesiąca, w którym złożyła ona wniosek. Na przeszkodzie zastosowaniu tego przepisu nie stoi w szczególności art. 27 ust. 5 u.ś.r., który stanowi, że w przypadku zbiegu uprawnień do wymienionych w nim świadczeń przysługuje jedno z tych świadczeń wybrane przez osobę uprawnioną. Skoro bowiem ustawodawca przewidział w cytowanym przepisie sytuację "zbiegu uprawnień" do wymienionych świadczeń - a uprawnienie do konkretnego świadczenia rodzinnego przysługuje, w sensie ścisłym (tj. nabywa się je) dopiero z chwilą wydania (a dokładniej: uostatecznienia się) decyzji administracyjnej przyznającej dane świadczenie rodzinne, gdyż decyzja taka ma charakter konstytutywny, co oznacza, że wcześniej nie może być mowy o nabyciu ("uzyskaniu") prawa do takiego świadczenia przez wnioskodawczynię, z powołaniem się na samą okoliczność spełniania ustawowych przesłanek do jego uzyskania to należy uznać, że art. 27 ust. 5 u.ś.r. dopuszcza przysługiwanie dwóch (lub więcej) świadczeń w tym przepisie wymienionych, natomiast wyklucza możliwość kumulatywnego pobierania tych świadczeń.

Sam fakt, iż na dany okres przyznano wcześniej (a nawet pobrano) zasiłek dla opiekuna, w przekonaniu skarżącej nie wyklucza przyznania następnie na ten okres świadczenia pielęgnacyjnego, o ile zostanie zapewnione, że nie dojdzie do kumulatywnego pobrania obu tych świadczeń za ten sam okres. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy strona deklaruje wybór świadczenia (tak: wyrok NSA z 13 kwietnia 2018 r., sygn. I OSK 82/18, orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie Skarżącej, organ II instancji w niniejszej sprawie błędnie nie zastosował przepisu art. 24 ust. 2 u.ś.r. i przyznał świadczenie pielęgnacyjne dopiero od chwili uchylenia decyzji przyznającej Skarżącej specjalny zasiłek opiekuńczy, natomiast wydana w niniejszej sprawie decyzja - w zakresie skargi - nie znajduje potwierdzenia w powszechnej praktyce organów ustalających prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, które to organy w przypadku pobierania przez wnioskodawców świadczeń wymienionych w art. 27 u.ś.r. w toku postępowania o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, kierując się nadrzędną zasadą działania z poszanowaniem słusznego interesu obywatela, dokonują przyznania świadczenia pielęgnacyjnego zgodnie z art. 24 ust 2 u.ś.r. i jego wypłaty w kwocie pomniejszonej o pobrane już w toku postępowania świadczenie.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podkreślając w szczególności, że wyrażenie woli uchylenia decyzji w sprawie specjalnego zasiłku opiekuńczego na końcowym etapie postępowania w sprawie ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego nie powoduje cofnięcia uprawnienia do tego świadczenia, a wybór świadczenia korzystniejszego przez stronę winien być wyraźny i oczywisty. SKO podkreśliło jednocześnie, że decyzja wydana w trybie art. 155 kpa wywołuje skutki prawne najwcześniej z datą wydania decyzji oraz datą określoną w sentencji tej decyzji. Zatem dopiero po uchyleniu decyzji przyznającej zasiłek dla opiekuna strona spełniała wszystkie wymogi warunkujące prawo do świadczenia pielęgnacyjnego i w związku z tym ustalono datę początkową prawa do świadczenia od dnia [...] marca 2022 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, że sprawa niniejsza rozpoznana została w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329). Zgodnie z treścią wskazanego przepisu sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym w niniejszej sprawie zgłoszony został przez obie strony procesu.

W następnej kolejności wskazać należy, że sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami prawa procesowego normującymi podstawowe standardy postępowania przed organami administracji publicznej.

Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Istota sporu w przedmiotowej sprawie dotyczy ustalenia początkowej daty, od której należało przyznać Skarżącej świadczenie pielęgnacyjne. Skarżąca podnosi, że świadczenie pielęgnacyjne winno być ustalone począwszy od miesiąca, w którym złożyła wniosek o przyznanie tego świadczenia czyli od [...] stycznia 2022 r. Kolegium przyjęło natomiast, że wnioskowane świadczenie przysługuje dopiero od [...] marca 2022 r. tj. od daty uchylenia decyzji przyznającej specjalny zasiłek opiekuńczy.

Bezspornym w sprawie jest, że Skarżąca spełnia warunki konieczne do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, o których mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r.

Stosowanie do art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r., świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, świadczenia pielęgnacyjnego lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów. Natomiast w myśl art. 27 ust. 5 u.ś.r., w przypadku zbiegu uprawnień do następujących świadczeń:

1) świadczenia rodzicielskiego lub

2) świadczenia pielęgnacyjnego, lub

3) specjalnego zasiłku opiekuńczego, lub

4) dodatku do zasiłku rodzinnego, o którym mowa w art. 10, lub

5) zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów

- przysługuje jedno z tych świadczeń wybrane przez osobę uprawnioną - także w

Ponadto przepis art. 24 ust. 2 u.ś.r. stanowi, że prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego. Z akt sprawy wynika, że w dacie złożenia przez Skarżącą wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego pobierała ona specjalny zasiłek opiekuńczy, przyznany na okres do [...] października 2022 r. Decyzją z dnia [...] marca 2022 r., nr [...].ASm uchylono decyzję przyznającą specjalny zasiłek opiekuńczy, a więc w momencie wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji przyznającej specjalny zasiłek opiekuńczy, odpadła negatywna przesłanka rozpoznania wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego.

W świetle regulacji art. 24 ust. 2 u.ś.r. co do zasady wniosek Skarżącej złożony [...] stycznia 2022 r. o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego powinien skutkować przyznaniem pomocy począwszy od miesiąca złożenia wniosku, tj. od [...] stycznia 2022 r. Stan taki nie mógł mieć jednak miejsca w okolicznościach przedmiotowej sprawy, albowiem na dzień złożenia wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego istniała negatywna przesłanka do jego przyznania, spowodowana ustalonym dla Skarżącej prawem do specjalnego zasiłku opiekuńczego.

Ustawodawca przewidział jednak sytuację dotyczącą zbiegu tych świadczeń w art. 27 ust. 5 u.ś.r., dając stronie możliwość swobodnego wyboru jednego z nich. Z treści przywołanych unormowań wynika, że nie można w tym samym czasie korzystać z prawa do obu wymienionych świadczeń. Treść normy prawnej zawartej w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. potwierdza, że uprawnionemu przysługuje tylko jedno z tych świadczeń, zgodnie z jego wyborem, o którym mowa w art. 27 ust. 5 u.ś.r.

Powyższe regulacje mają zapobiegać kumulatywnemu pobieraniu świadczeń przysługujących z tego samego powodu, czyli z tytułu niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawnym w stopniu znacznym członkiem rodziny, wymagającym stałej lub długotrwałej opieki. Tym samym nie jest możliwe przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego na okres, w którym Skarżąca posiadała jednocześnie prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, określone wcześniejszą decyzją, funkcjonującą w tym okresie w obrocie prawnym. Dopiero uchylenie decyzji przyznającej specjalny zasiłek opiekuńczy albo zakończenie okresu pobierania specjalnego zasiłku opiekuńczego, pozwala na przyznanie świadczenia nowo wybranego w miejsce poprzednio pobieranego.

Zdaniem Sądu, ograniczenie ustawowe do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. w zw. z art. 27 ust. 5 u.ś.r. należy stosować w pierwszeństwie przed warunkami określonymi w art. 24 ust. 2 u.ś.r., mającymi zastosowanie tylko w sytuacji stwierdzenia spełnienia w miesiącu złożenia wniosku wszystkich przesłanek pozytywnych i braku występowania przesłanek negatywnych do uwzględnienia wniosku. Skoro nie jest możliwe kumulatywne pobieranie obu świadczeń, to warunkiem przyznania nowego świadczenia jest rezygnacja z uprzednio przyznanego świadczenia, która nie może sprowadzać się tylko do warunkowej deklaracji na przyszłość, ale jej wyrazem musi być ustanie dotychczasowego prawa, poprzez wyeliminowanie z obrotu prawnego wcześniejszej decyzji (uchylenie, zmiana) lub jego całkowite wykonanie (skonsumowanie). Jednocześnie należy mieć na uwadze, że uchylenie lub zmiana decyzji na podstawie art. 155 k.p.a., ze swej istoty wywołuje skutki na przyszłość (ex nunc). Okres, na jaki strona może ubiegać się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego nie jest więc determinowany wyłącznie datą wpływu wniosku o to świadczenie, ale też uzależniony jest od terminu przysługiwania dotychczasowego zbieżnego uprawnienia.

Należy przy tym zauważyć, że uznanie, iż możliwe jest wyeliminowanie decyzji przyznającej specjalny zasiłek opiekuńczy z datą wsteczną, tj. od pierwszego dnia miesiąca, w którym złożono wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego i przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego od pierwszego dnia miesiąca w którym złożono wniosek o to świadczenie – wymagałoby z kolei rozstrzygnięcia z powołaniem na wyraźnie obowiązujący przepis prawa, czy reguła niepobierania jednocześnie dwóch świadczeń (specjalnego zasiłku opiekuńczego i świadczenia pielęgnacyjnego), winna skutkować nakazaniem wnioskodawcy zwrotu specjalnego zasiłku opiekuńczego za okres od pierwszego dnia miesiąca, w którym złożył wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego do momentu przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, czy też należałoby pomniejszyć wysokość przyznanego świadczenia pielęgnacyjnego w tym okresie o wysokość pobranego specjalnego zasiłku opiekuńczego.

Resumując stwierdzić należy, że ograniczenie ustawowe wynikające z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. w przedmiotowej sprawie ustało dopiero w dniu [...] marca 2022 r., kiedy to decyzją nr [...].ASm uchylono decyzję przyznającą specjalny zasiłek opiekuńczy, a skutkiem wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji przyznającej specjalny zasiłek opiekuńczy, odpadła negatywna przesłanka rozpoznania wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Słusznie zatem Kolegium przyznało Skarżącej prawo do świadczenia pielęgnacyjnego dopiero od dnia [...] marca 2022 r. tj. od momentu, w który Skarżąca spełniła pozytywne warunki przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, a jednocześnie nie zachodziła już przeszkoda do przyznania jej tego świadczenia.

Ze względu na powyższe, uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. 329), Sąd oddalił skargę.