Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 869/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2007-01-10 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Wojtynowska po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości podatku od nieruchomości za 2006 rok postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 27 lipca 2006 roku nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 6 maja 2006 roku nr [...] określającą A S.A. z siedzibą w W. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2006 rok w kwocie 1.455.479,00 złotych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku A S.A. z siedzibą w W. wniosły m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący powołał się na swój szczególnie ważny interes oraz wskazał na konieczność podwyższenia opłat za energię związaną z zobowiązaniem z tytułu podatku od nieruchomości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Stosownie do art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać na posiedzeniu niejawnym postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 roku, FZ 496/2004).

Podkreślić należy, że przepis art. 61 p. p. s. a. wskazuje na szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 roku, GZ 138/2004).

Sąd uznał, że podatnik nie wykazał, by wykonanie zaskarżonej decyzji mogło spowodować skutki, o których mowa w powołanym przepisie. Podniesione w niniejszej sprawie przez niego okoliczności nie prowadzą do ww. konsekwencji, a rodzaj obowiązku nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, które z natury rzeczy jest przecież odwracalne. W przypadku bowiem ewentualnego uwzględnienia skargi, istnieje możliwość zwrotu uiszczonych kwot.

Powyższej oceny nie zmienia też ewentualność podwyższenia przez skarżącego opłat za energię, bowiem skutki takiej podwyżki dotkną przede wszystkim odbiorców energii (nie będących uczestnikami postępowania), nie zaś samego skarżącego. W tym miejscu należy zaznaczyć, że uzasadnianie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji koniecznością zwiększenia opłat za przesył energii pozostaje bez wpływu na ocenę zasadności wniosku, skoro skarżący próbując uzasadniać wniosek istnieniem interesu publicznego, w istocie przerzuca konsekwencje swoich decyzji na konsumentów.

Zdaniem Sądu, wnioskodawca powinien był przewidzieć i ująć w budżecie środki na nie uiszczony podatek od nieruchomości za 2006 rok, bowiem postępowanie dowodowe przed organem I instancji zakończyło się w kwietniu 2006 roku (postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2006 roku Wójt Gminy wyznaczył stronie 7- dniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego). Zatem, najpóźniej od tej chwili tj. od upływu wskazanego terminu skarżąca spółka winna posiąść wiedzę na temat stanowiska organu podatkowego na podstawie ustalonego przez ten organ stanu faktycznego i liczyć się z możliwością obciążenia podatkiem od nieruchomości.

Podkreślić trzeba, że podatnik jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą jest profesjonalistą, zatem należy od niego oczekiwać większej staranności i rzetelności przy prowadzeniu spraw. W ocenie Sądu, strona powinna była mieć świadomość tego, że ciążą na niej obowiązki podatkowe, które należy na bieżąco regulować, i które mogą przekształcić się w zobowiązanie podatkowe.

Jednocześnie wskazać trzeba, że wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie uzasadnia także szczególnie ważny interes skarżącego, którego istnienia wnioskodawca nie wykazał (poza gołosłownym stwierdzeniem zawartym w skardze).

Stosownie do postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego dnia 7 kwietnia 2005 roku wydanym w sprawie sygn. akt II OZ 201/2005 wnioskujący musi dokładnie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu, które także musi dokładnie wskazywać przyczyny wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu.

Jednocześnie podkreślić trzeba, iż Sąd nie znalazł żadnych okoliczności, które pozwalałyby mu na wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z urzędu, zgodnie z tezą orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2005 roku, wydanego w sprawie II OZ 155/2005.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.