Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 2352/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-11-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 87 ust. 2
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Oleś (spr.), Sędzia NSA Sylwester Golec, Sędzia WSA del. Agnieszka Jakimowicz, po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 sierpnia 2019 r. sygn. akt I SA/Gl 486/19 w sprawie ze skargi M. sp. z o.o. w likwidacji w K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 15 grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu podatku od towarów i usług za listopad 2017 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach na rzecz M. sp. z o.o. w likwidacji w K. kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 13 sierpnia 2019 r., sygn. akt I SA/Gl 486/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił zaskarżone przez M. sp. z o.o. w likwidacji w K. postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 15 grudnia 2018 r. w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku od towarów i usług z listopad 2017 r.

M. sp. z o.o. w likwidacji w K. (dalej: "spółka" lub "skarżąca") 27 grudnia 2017 r. złożyła w organie podatkowym deklarację VAT-7 za listopad 2017 r. wykazując nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w całości do zwrotu w terminie 180 dni. W dniu 29 maja 2018 r. wszczęta została wobec skarżącej kontrola podatkowa w zakresie sprawdzenia prawidłowości dokonanego rozliczenia z tytułu podatku od towarów i usług za okres od grudnia 2012 r. do listopada 2017 r., w tym dokonania weryfikacji zasadności wykazanego w deklaracji VAT-7 zwrotu podatku VAT za listopad 2017 r. Wobec nieprawidłowości ujawnionych w toku kontroli organ postanowieniem z 21 czerwca 2018 r. przedłużył termin dokonania zwrotu różnicy podatku do 30 września 2018 r. Jednocześnie postanowił dokonać zwrotu części kwoty wynikającej z rozliczenia za wskazany okres w ustawowym terminie, tj. do 25 czerwca 2018 r. Kolejnym postanowieniem z 10 września 2018 r. organ przedłużył 180-dniowy termin zwrotu różnicy podatku od towarów i usług do 31 grudnia 2018 r.

Utrzymując w mocy postanowienie z 10 września 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach w uzasadnieniu podał, że jak trafnie stwierdził organ pierwszej instancji, jeżeli w wyniku kontroli zostaną stwierdzone nieprawidłowości w zakresie zadeklarowanego zwrotu podatku, organ ma prawo i obowiązek, jeśli kontrolowany nie dokona korekty zgodnie z ustaleniami kontroli, przeprowadzić dalszą weryfikację w ramach postępowania podatkowego. Organ pierwszej instancji władny był przedłużyć termin zwrotu różnicy podatku od tworów i usług za listopad 2017 r. Zgromadzony materiał dowodowy wskazuje na szereg wątpliwości dotyczących rozliczeń podatkowych spółki za okres od grudnia 2012 r. do listopada 2017 r., co wiąże się z koniecznością dalszej weryfikacji.

W skardze na powyższe postanowienie pełnomocnik spółki zarzucił naruszenie art. 87 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych poprzez przyjęcie, że zasadność zwrotu podatku od towarów i usług wymaga dodatkowego zweryfikowania oraz art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie, że w zakresie części wniosku nie jest możliwy jej zwrot z uwagi na przedawnienie zobowiązania. Tym samym wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał skargę za zasadną. Wskazał, że Sądowi jest wiadome z urzędu, iż w sprawie ze skargi spółki o sygn. akt I SA/Gl 406/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wydał 15 lipca 2019 r. wyrok, w którym uchylił postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 25 września 2018 r. oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku od towarów i usług za listopad 2017 r. do 30 września 2018 r. Sąd wskazał, że wobec doręczenia pełnomocnikowi spółki, postanowienia o przedłużeniu terminu do zwrotu różnicy podatku dopiero 10 dni po upływie terminu, nie doszło do jego skutecznego przedłużenia. Skoro wcześniejsze postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu kwoty nadwyżki podatku za listopad 2017 r. do 30 września 2018 r. nie było skuteczne i nie przedłużyło tego terminu to tym samym zaskarżone postanowienie nie mogło tego terminu przedłużyć do 31 grudnia 2018 r.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł organ podatkowy. Wyrok zaskarżył w całości, zarzucając naruszenie prawa materialnego - art. 87 ust. 2 ustawy o VAT w związku z art. 139 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 800, dalej: "Ordynacja podatkowa"), poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że dla skutecznego przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku od towarów i usług wymagane jest aby postanowienie naczelnika urzędu skarbowego w tym przedmiocie zostało nie tylko wydane (sporządzone i podpisane) i wysłane (za pośrednictwem komunikacji elektronicznej lub operatora pocztowego) przed upływem terminu do dokonania tego zwrotu, lecz także skutecznie doręczone stronie podczas gdy w brzmieniu art. 87 ust. 2 ustawy o VAT nie jest precyzyjnie określony moment upływu okresu, do którego organ może przedłużyć termin zwrotu różnicy podatku naliczonego nad należnym, a zatem, uwzględniając regulację zawartą w ww. przepisie Ordynacji podatkowej, to data wysłania postanowienia wydanego w tym zakresie jest momentem, który przesądza o jego skuteczności.

Wskazując na powyższe podstawy wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Wniesiono także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną spółka wniosła o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.), w granicach wyznaczonych przez art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), ustalił, że skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie zaistniały spór dotyczy kwestii, czy dla skutecznego przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku, przewidzianego w art. 87 ust. 2 ustawy o VAT niezbędne jest nie tylko wydanie postanowienia przed upływem terminu zwrotu, ale również konieczne jest doręczenie tego postanowienia podatnikowi w tymże terminie. Zdaniem Sądu pierwszej instancji przed upływem terminu konieczne jest również doręczenie postanowienia. Natomiast organ podatkowy uważa, że wystarczy wydać postanowienie. W powyższym sporze rację należy przyznać Sądowi pierwszej instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że w myśl art. 87 ust. 2 ustawy o VAT, zwrot różnicy podatku, z zastrzeżeniem ust. 6, następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika na rachunek bankowy podatnika w banku mającym siedzibę na terytorium kraju albo na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem, wskazane w zgłoszeniu identyfikacyjnym, o którym mowa w odrębnych przepisach, lub na wskazany przez podatnika rachunek banku mającego siedzibę na terytorium kraju lub na rachunek spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej, jako zabezpieczenie udzielanego przez ten bank lub przez tę kasę kredytu, na podstawie złożonego przez podatnika do naczelnika urzędu skarbowego, w terminie do złożenia deklaracji podatkowej, pisemnego, nieodwołalnego upoważnienia organu podatkowego, potwierdzonego przez bank lub spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową udzielających kredytu, do przekazania tego zwrotu.

Jeżeli natomiast zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanej w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub postępowania podatkowego. W przypadku, gdy przeprowadzona weryfikacja czynności wykaże zasadność zwrotu, wypłaca się należną kwotę zwrotu wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej, stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty.

Jednocześnie, stosownie do art. 87 ust. 2b ustawy o VAT, weryfikacja zasadności zwrotu różnicy podatku może obejmować sprawdzenie rozliczenia podatnika, rozliczeń innych podmiotów biorących udział w obrocie towarami lub usługami, będącymi przedmiotem rozliczenia podatnika oraz sprawdzenie zgodności tych rozliczeń z faktycznym przebiegiem transakcji.

Rozpatrując zarzut naruszenia prawa materialnego należy przede wszystkim rozważyć, z jaką datą postanowienie w przedmiocie przedłużenia terminu do zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, o którym mowa w art. 87 ust. 2 ustawy o VAT, wywiera skutek pozytywny dla organu (tzn. efekt przedłużenia). Kwestią dyskusyjną jest w tym wypadku to, czy miarodajna jest data utworzenia, podpisania i nadania, czy też punkt czasu, w którym miało miejsce doręczenie pisma (postanowienia) stronie postępowania.

W tym zakresie można odwołać się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanego w poszerzonym, siedmioosobowym składzie 23 kwietnia 2018 r., sygn. akt I FSK 255/17 (dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"). W orzeczeniu tym sformułowano tezę – "w stanie prawnym obowiązującym w 2015 r., określony w art. 87 ust. 2 w związku z ust. 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. nr 177, poz. 1054, ze zm.) termin do zwrotu różnicy podatku został przedłużony, jeżeli przed jego upływem podatnikowi doręczono postanowienie naczelnika urzędu skarbowego o przedłużeniu terminu zwrotu różnicy podatku do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanej w ramach czynności sprawdzających". Co prawda, wskazany wyrok odnosi się stanu faktycznego z roku 2015, jednakże dokonana w nim wykładania przepisów Ordynacji podatkowej ma bezpośrednie zastosowanie w niniejszej sprawie, gdyż w roku 2016 przepis art. 87 ust. 2 ustawy o VAT miał identyczne brzmienie jak w roku 2015. Modyfikacje treści tego przepisu (a także art. 87 ust. 6 ustawy o VAT), obowiązujące od 2017 r. nie dotyczyły natomiast kwestii doręczania postanowienia. Dlatego, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w przedmiotowej sprawie, myśl wyrażona w powołanym wyroku zachowuje swoją aktualność również w stosunku do doręczeń realizowanych w późniejszym czasie. Jest tak tym bardziej, że NSA rozważał problem, czy datą przedłużenia terminu, o którym mowa w art. 87 ust. 2 i 6 ustawy o VAT jest dzień doręczenia podatnikowi postanowienia przedłużającego zwrot różnicy podatku, czy też jest to data jego wydania, względnie data przekazania operatorowi pocztowemu postanowienia w celu doręczenia przed upływem terminu przewidzianego we wskazanych przepisach szczególnego prawa podatkowego. We wspomnianym wyroku NSA wskazał, że wykładnia art. 87 ust. 2 oraz ust. 6 ustawy o VAT prowadzi do wniosku, iż postanowienie wydane na podstawie tych regulacji skutkuje przedłużeniem terminu zwrotu różnicy podatku, gdy spełnione są łącznie trzy przesłanki: po pierwsze, termin do dokonania zwrotu jeszcze nie upłynął; po drugie, weryfikacja rozliczenia podatnika odbywa się w toku czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, postępowania podatkowego, bądź w toku postępowania kontrolnego (obecnie kontroli celno-skarbowej); i po trzecie, stwierdzenie przez organ podatkowy, że "zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania" opiera się na co najmniej uprawdopodobnionych przesłankach. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, po spełnieniu powyższych warunków, na tle stosowania art. 87 ust. 2 ustawy o VAT pojawia się pytanie, czy przesłanką skutecznego przedłużenia terminów (60 dni - art. 87 ust. 2 ustawy o VAT oraz 25 dni - art. 87 ust. 6 ustawy o VAT) jest doręczenie podatnikowi postanowienia naczelnika urzędu skarbowego przed ich upływem, nadanie przed upływem tych terminów postanowienia w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2016 r. poz. 1113, 1250, 1823 i 1948), czy też wystarczy samo wydanie przed upływem tych terminów przez naczelnika urzędu skarbowego postanowienia w tym przedmiocie.

W sprawie o sygn. akt I FSK 255/17, NSA uznał, iż kilka argumentów przemawia za przyjęciem stanowiska, że w stanie prawnym obowiązującym w roku 2015, aby został przedłużony termin zwrotu różnicy podatku, określony w art. 87 ust. 2 w zw. z ust. 6 ustawy o VAT, to przed jego upływem podatnikowi należy doręczyć postanowienie naczelnika urzędu skarbowego o przedłużeniu terminu zwrotu różnicy podatku do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanej w ramach czynności sprawdzających. Przede wszystkim, jak wskazano we wspomnianym wyroku, terminy ustanowione w art. 87 ust. 2 i ust. 6 ustawy o VAT mają charakter materialnoprawny. Ich upływ wywołuje bowiem skutek w postaci nabycia przez podatnika prawa do zwrotu różnicy podatku w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba że organ podatkowy określi je w innej wysokości. Materialnoprawny charakter terminów określonych w art. 87 ust. 2 w związku z ust. 6 ustawy o VAT oznacza także, że po ich upływie organ podatkowy traci uprawnienie do przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku. W orzecznictwie sądowym utrwalone jest bowiem stanowisko, że skuteczne przedłużenie terminu możliwe jest jedynie przed jego upływem. Próba przedłużenia terminu po zakończeniu wyznaczonej przez niego przestrzeni czasu nie będzie więc skuteczna.

Wprawdzie powyższe orzeczenie nie korzysta z mocy ogólnie wiążącej, określonej w art. 269 § 1 p.p.s.a., tak jak uchwały w składach poszerzonych, tym niemniej z uwagi na autorytet składu poszerzonego oraz argumentację zawartą w uzasadnieniu tego orzeczenia, skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni akceptuje wyżej wskazana tezę.

W zakresie przedmiotowego zagadnienia prawnego, po wydaniu zaskarżonego wyroku, podjęta została uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 września 2020 r., sygn. akt I FPS 1/20 (publ. CBOSA), z której wynika, że w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2016 r. do skutecznego przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku na podstawie art. 87 ust. 2 ustawy o VAT, w przypadku doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej stosownie do art. 144 § 5 w związku z art. 152a Ordynacji podatkowej konieczne jest prawidłowe doręczenie adresatowi w formie dokumentu elektronicznego postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu zanim upłynie ten termin. Powyższa uchwała dotyczy doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej. W niniejszej sprawie postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu doręczono zaś za pośrednictwem operatora pocztowego, lecz mimo tego zacytowana uchwała w zakresie skutków doręczenia postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu po upływie terminu ma zastosowanie w niniejszej sprawie. W tym zakresie korzysta także z mocy ogólnie wiążącej przewidzianej w art. 269 § 1 p.p.s.a.

Natomiast powołana w rozpoznawanej skardze kasacyjnej uchwała pełnego składu Izby Finansowej Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 grudnia 2009 r., sygn. akt II FPS 7/09, nie może mieć zastosowania w niniejszej sprawie, bowiem dotyczy innego problemu, jakim jest interpretacja pojęcia "niewydania interpretacji".

Naczelny Sąd Administracyjny, orzekając w przedmiotowej sprawie, podziela zapatrywanie wyrażone w wyroku o sygn. akt I FSK 255/17. Zestawiając je ze stanem faktycznym niniejszej sprawy należy zauważyć, że ponad wszelką wątpliwość zaistniał rozdźwięk czasowy pomiędzy upływem wcześniejszego przedłużenia terminu zwrotu podatku, a doręczeniem spółce rozstrzygnięcia, w którym dokonano modyfikacji, która po uzyskaniu waloru ostateczności była przedmiotem oceny dokonywanej przez Sąd pierwszej instancji. W tej sytuacji, biorąc pod uwagę spostrzeżenia zawarte w wyroku o sygn. akt I FSK 255/17 trafne było stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.

Z uwagi na argumentację NSA, sformułowaną w uzasadnieniu wyroku wydanego w sprawie o sygn. akt I FSK 255/17, w pełni akceptowaną przez skład orzekający w niniejszej sprawie, nie można było uznać zasadności podniesionych w skardze kasacyjnej organu podatkowego zarzutów.

W tym stanie rzeczy, biorąc pod uwagę wszystkie przedstawione okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną organu jako niemającą usprawiedliwionych podstaw. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w oparciu o art. 204 pkt 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a.

|Sędzia WSA del. |Sędzia NSA |Sędzia NSA |

|Agnieszka Jakimowicz |Danuta Oleś (spr.) |Sylwester Golec |