Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 463/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-03-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Prokurator
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58  par. 1  pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Iwona Dąbrowska Sędzia WSA – Janusz Walawski Sędzia WSA – Ewa Grochowska – Jung (sprawozdawca) Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2014 r. sprawy ze skargi J. K. na bezczynność Prokuratora Generalnego w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lipca 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu J. K. kwotę 100 (słownie: sto) złotych z tytułu uiszczonego wpisu;


UZASADNIENIE

J. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prokuratora Generalnego w przedmiocie rozpatrzenia jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] lipca 2013 r. (doręczonego organowi w dniu [...] lipca 2013 r.):

1. Czy i jakich ustaleń dokonał Prokurator Generalny w kwestii będącej przedmiotem jego "Informacji o podejrzeniu popełnienia przestępstwa" z dnia [...] lutego 2013 r. skierowanej do Prokuratora Generalnego?

2. Podanie jakie czynności podjęła Prokuratura i co ustaliła w sprawie jakoby pismo z Poczty Polskiej z [...] października 2012 r. do Prokuratury Rejonowej w S. trafiło [...] marca 2013 r.

3. Czy pismo to trafiło faktycznie w dniu [...] marca 2013 r. do Prokuratury Rejonowej w S.?

4. Jeśli tak, wniósł o podanie podstawy prawnej.

5. Czy Prokurator Rejonowa w S. M. K. przedstawiła kluczowy i rozstrzygający dowód zebrany w sprawie [...] tj. pismo z Poczty Polskiej z [...] października 2012 roku negującej istnienie paczek, które rzekomo miał wysyłać do A. M. Sądowi Rejonowemu w S.?

W uzasadnieniu skargi wskazał, iż jako odpowiedź otrzymał pismo datowane na [...] lipca 2013 r., sygn. [...] zawierające odmowę udzielenia informacji odnośnie danych z punktu 1a do 1e, z której wynika, że informacje te nie są udostępniane na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skarżący kwestionując udzieloną mu w dniu [...] lipca 2013 r. odpowiedź, wskazuje, iż wbrew twierdzeniu organu nie jest stroną postępowania, a tym samym organ winien mu udzielić żądanej informacji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Generalny wniósł o jej oddalenie. Wskazał, iż w dniu [...] lipca 2013 r. wpłynęło pismo skarżącego z dnia [...] lipca 2013 r. stanowiące wniosek o udostępnienie informacji publicznej.

Na wniosek ten udzielono skarżącemu pisemnej odpowiedzi w dniu [...] lipca 2013 r. nr [...]. Przedmiotowe pismo zostało skarżącemu doręczone w dniu [...] lipca 2013 r.

Natomiast w skardze na bezczynność organu J. K. powołuje się na wniosek z dnia [...] lipca 2013 r. (doręczony do skargi jako załącznik, bez podpisu), którego treść zarówno co do daty, jak i zawartości merytorycznej jest odmienna od wniosku z dnia [...] lipca 2013 r. będącego przedmiotem rozpoznania w sprawie [...].

W piśmie z dnia [...] listopada 2013 r. Prokurator Generalny wskazał, iż wniosek z dnia [...] lipca 2013 r., na który powołuje się skarżący w skardze faktycznie nie był przedmiotem rozpoznania w sprawie [...], gdyż nie wpłynął do organu. Wskazał, iż skarżący kierował do Prokuratora Generalnego wniosek o udzielenie informacji publicznej, podpisany i opatrzony datą [...] lipca 2013 r. (data wpływu [...] lipca 2013 r.), który został zarejestrowany pod sygnaturą [...] i rozpoznany w dniu [...] lipca 2013 r., jednak wniosek ten jest w swej treści odmienny od załączonego przez skarżącego do skargi na bezczynność pisma z dnia [...] lipca 2013 r. (bez podpisu).

Skarżący, pomimo wezwania Sądu, nie przedłożył dowodu nadania wskazanego w skardze wniosku z dnia [...] lipca 2013 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na podstawie art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na:

‒ decyzje administracyjne,

‒ postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,

‒ postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,

‒ inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa,

‒ pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach,

‒ bezczynność organów w przypadkach określonych wyżej.

Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Aby doszło do powstania obowiązku organu do podjęcia określonych prawem czynności musi nastąpić zdarzenie, które zainicjuje postępowanie w sprawie. W przypadku spraw z zakresu dostępu do informacji publicznej, w których postępowanie jest uregulowane w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), zdarzeniem inicjującym postępowanie będzie zawsze złożenie przez stronę wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Tylko w sytuacji, gdy taki wniosek zostanie złożony Sąd może oceniać, czy organ był zobowiązany do jego rozpatrzenia, a co za tym idzie, czy pozostaje w bezczynności.

Należy zauważyć, że w przypadku, gdy postępowanie w sprawie się nie toczy, albowiem z uwagi na brak wniosku nigdy nie zostało wszczęte, nie można stawiać organowi zarzutu bezczynności w tym postępowaniu. Skarga w takich przypadkach jest niedopuszczalna i winna być odrzucona.

Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Z ustaleń Sądu wynika bowiem, że wniosek skarżącego z dnia [...] lipca 2013 r. o treści wskazanej w skardze, co do którego skarżący stawia organowi zarzut bezczynności w jego rozpoznaniu, nie wpłynął do organu. Nie ma żadnego dokumentu, który by potwierdzał tę okoliczność. Wniosek ten, wedle wyjaśnień skarżącego, został nadany w placówce Poczty Polskiej. Jednak skarżący nie przedłożył dowodu jego nadania ani też potwierdzenia Poczty Polskiej S.A. terminu nadania i dostarczenia tej przesyłki organowi.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie obowiązany jest stwierdzić, że w przedstawionym stanie faktycznym skarga na bezczynność Prokuratora Generalnego jest niedopuszczalna. Brak jest bowiem możliwości badania przez Sąd administracyjny w sytuacji stwierdzenia, że dany podmiot nie otrzymał wniosku (ani pisemnego, ani ustnego) – czy pozostaje on w bezczynności w zakresie jego rozpatrzenia.

Ocena przez sąd administracyjny tego, czy na organie ciążył obowiązek rozpoznania wniosku z dnia [...] lipca 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej w przewidzianych prawem formach, byłaby możliwa, a zatem dopuszczalna, tylko wówczas, gdyby wniosek taki został w organie faktycznie złożony. Wniosek musi bowiem dotrzeć do organu, aby można było uznać, że postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej zostało wszczęte. Tylko zaś skuteczne złożenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej stanowić może podstawę merytorycznego badania przez sąd administracyjny skargi na bezczynność organu w zakresie rozpoznania tego wniosku.

W tym stanie sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 3 § 2 pkt 8 oraz art. 232 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami ¡administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji.