Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 130/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 176, art. 183 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Jagielska Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Michał Stępkowski po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej B. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 28 października 2014 r. sygn. akt III SA/Wr 531/14 w sprawie ze skargi B. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku w sprawie zmiany zezwolenia na wykonywanie przewozu osób oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 28 października 2014 r. sygn. akt III SA/Wr 531/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę B. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie wniosku o zmianę zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym.

Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że wnioskiem z dnia [...] listopada 2013 r. przewoźnik – B. D. wystąpił do Urzędu Miejskiego w W. o zmianę zezwolenia nr [...] na wykonywanie przewozów regularnych na linii komunikacyjnej S. – S. – W. w zakresie zmiany godzin oraz częstotliwości kursowania pojazdów.

Pismem z dnia [...] listopada 2013 r. organ wezwał wnioskodawcę do usunięcia braków formalnych wniosku poprzez dostarczenie aktualnego potwierdzenia uzgodnienia zasad korzystania z wszystkich znajdujących się w projekcie rozkładu jazdy przystanków, dokonanego z ich właścicielami lub zarządzającymi, podanie w rozkładzie jazdy lokalizacji przystanków zgodnie z zasadami korzystania z przystanków, wraz z podaniem ich numerów, jeśli zostały nadane, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.

W odpowiedzi wnioskodawca zanegował konieczność uzupełnienia braków formalnych, uznając, że wniosek spełnia wymagania, bowiem obowiązują uzgodnienia uzyskane przy uzyskaniu zezwolenia, gdyż wniosek dotyczy zmiany godzin odjazdów, nie dotyczy przebiegu trasy i liczby przystanków.

W konsekwencji organ wystąpił do Generalnej Służby Dróg i Kolei w W., Zarządu Dróg, Komunikacji i Utrzymania Miasta w W., Urzędu Miejskiego w S., Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w W. o zajęcie stanowiska, czy w związku z wnioskiem z dnia [...] listopada 2013 r. przedłożone uzgodnienie zasad korzystania z przystanków należy traktować jako aktualne do złożonego projektu rozkładu jazdy.

Po uzyskaniu odpowiedzi na złożone pytania, pismem z dnia [...] marca 2014 r. organ wystąpił do wnioskodawcy z wezwaniem przedłożenia aktualnego potwierdzenia zasad korzystania z wszystkich znajdujących się w projekcie rozkładu jazdy przystanków z wyjątkiem wymienionych w piśmie GDDKiA (dot. S., K. i M.), dokonanego z ich właścicielami lub zarządzającymi i podanie w rozkładzie jazdy lokalizacji przystanków, zgodnie z zasadami korzystania z przystanków, wraz z podaniem ich numerów, jeśli zostały nadane, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. wnioskodawca poinformował, że żądanie przedłożenia aktualnego uzgodnienia zasad korzystania z przystanków w świetle obowiązujących przepisów prawa i orzecznictwa sądów jest pozbawione podstaw. Dokonane wcześniej uzgodnienia nie zostały wypowiedziane ani rozwiązane.

Prezydent Miasta W. decyzją z dnia [...] maja 2014 r. nr [...], odmówił uwzględnienia wniosku dotyczącego zmiany zezwolenia nr [...] na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym na linii komunikacyjnej S. – S. – W.

W odwołaniu od powyższej decyzji strona zarzuciła organowi nieprawidłowe przyjęcie, że wnioskodawca ubiegając się o zmianę zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych, w sytuacji gdy proponowane zmiany dotyczą jedynie zmiany godzin odjazdów niektórych kursów, przy zachowaniu tożsamości linii komunikacyjnej i korzystania z tych samych przystanków autobusowych i wykonujący w oparciu o ważne zezwolenie przewozy regularne osób, winien przedłożyć również przy wniosku o zmianę zezwolenia aktualne uzgodnienie zasad korzystania z przystanków z ich właścicielami bądź zarządcami.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. d1, art. 22 ust. 1, art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm. – powoływanej dalej jako u.t.d.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ stwierdził, że zgodnie z art. 22 ust. 1 u.t.d., do wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym dołącza się m.in. potwierdzenie uzgodnienia zasad korzystania z obiektów dworcowych i przystanków, dokonanego z ich właścicielami lub zarządzającymi. Natomiast w myśl art. 22a ust. 3 u.t.d., zmiana częstotliwości kursowania pojazdów, zmiana godzin odjazdów z poszczególnych przystanków wymaga zmiany istniejącego zezwolenia. Stąd w ocenie organu odwoławczego, skoro właściciele lub zarządzający przystankami uznali, że dotychczasowe uzgodnienia zasad korzystania z przystanków są nieaktualne, konieczne było ponowne uzgodnienie zasad korzystania z tych przystanków.

B. D. złożył na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w której ponowił argumenty przytaczane w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

Sąd I instancji, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji stwierdził, że dokonanie zmiany rozkładu jazdy, częstotliwości kursowania pojazdów odbywa się w trybie przewidzianym dla zmiany zezwolenia. Natomiast do wniosku o zmianę zezwolenia, ma zastosowanie przepis art. 22 ust. 1 pkt 3 u.t.d., który wymaga od wnioskodawcy m.in. potwierdzenia uzgodnienia zasad korzystania z tych przystanków, dokonanego z ich właścicielami lub zarządzającymi. Tym samym, trafnie organy uznały konieczność dokonania aktualnego uzgodnienia zasad korzystania z przystanków przy wnioskowanej zmianie zezwolenia. Skarżący takiego uzgodnienia jednak nie uzyskał.

Sąd uznał ponadto, że organy nie naruszyły art. 78 i 83 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (Dz. U. Nr 5, poz. 13 ze zm.). Skarżący dokonuje bowiem przewozów na podstawie ważnego zezwolenia, ale na warunkach tam określonych. Zmiany zamierzone przez skarżącego wymagają spełnienia wymogów uregulowanych w przepisach u.t.d.

B. D. zaskarżył wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 28 października 2014 r. sygn. akt III SA/Wr 531/14 w całości skargą kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu.

Skarżący zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie "art. 78 i 83 Ustawy o Transporcie drogowym" poprzez ich niewłaściwą interpretację tj. przyjęcie, że obowiązujące umowy w sprawie uzgodnienia korzystania z przystanków mogą być realizowane tylko przy wykonywaniu dotychczasowego zezwolenia, natomiast nie mogą być uwzględnione w przypadku zmiany zezwolenia.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podniósł, że jedyne kryteria negatywne uzasadniające odmowę zmiany zezwolenia określa art. 22a u.t.d. Tymczasem organy nie wykazały, aby te kryteria zaistniały wobec skarżącego.

Zdaniem skarżącego, utrata mocy obowiązującego rozkładu jazdy na skutek wprowadzenia do niego zmian (art. 83 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym) nie oznacza, że jednocześnie tracą moc wcześniejsze uzgodnienia dotyczące zasad korzystania z przystanków. Zmiany te nie wprowadzają żadnych zmian jeżeli chodzi o przebieg trasy, liczbę przystanków, a dotyczą jedynie niektórych godzin odjazdów i kursów, nie są to więc zmiany dotyczące zasad korzystania z przystanków.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Wnoszący skargę kasacyjną utrzymuje, że organy i Sąd I instancji bezzasadnie uznały, iż wnioskowana przez niego zmiana zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym, w zakresie zmiany rozkładu jazdy (zmiany godzin oraz częstotliwości kursowania pojazdów) wymaga przedstawienia przez wnioskodawcę aktualnego potwierdzenia uzgodnienia zasad korzystania z przystanków znajdujących się na trasie objętej rozkładem jazdy. W skardze kasacyjnej zarzucił jedynie naruszenie art. 78 i 83 ustawy o transporcie drogowym przez ich niewłaściwą interpretację. Przepisy te nie mają jednak nic wspólnego ze sporną kwestią, dotyczącą zmiany zezwolenia. Zostały prawdopodobnie wskazane przez pomyłkę, jako że w uzasadnieniu skargi kasacyjnej jest mowa o art. 83 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym. Jednakże również i ten przepis, chociaż bliższy istocie sprawy, bo dotyczący ważności rozkładów jazdy, jest przepisem przejściowym, który nie miał w tej sprawie zastosowania.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Granice skargi kasacyjnej wyznaczają przede wszystkim przytoczone podstawy skargi – wskazane w skardze konkretne przepisy prawa materialnego i procesowego, które zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną zostały naruszone przez Sąd I instancji (art. 176 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny nie może więc z urzędu rozpatrywać i uwzględnić naruszeń tych przepisów prawa, które nie zostały bezpośrednio i wyraźnie określone w skardze kasacyjnej.

Z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie. Ze względu na niewłaściwie, z punktu widzenia istoty sprawy, sformułowane zarzuty skargi kasacyjnej NSA tej skargi nie może uwzględnić.

Z tych powodów Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.