Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2430/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-07-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 12 art. 28 ust. 1 art. 35
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Andrzej Siwek (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 lipca 2020 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] Wojewoda [...] (dalej: "Wojewoda", "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020, poz. 256 ze zm.- dalej: "k.p.a.") oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2019, poz. 1186 ze zm. - dalej: "p.b."), po rozpatrzeniu odwołania Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" od decyzji Prezydenta [...] (dalej: "Prezydent", "organ I instancji") z dnia [...] maja 2019 r. nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej inwestorowi - [...] S.A. z siedzibą w [...], pozwolenia na budowę alei pieszo-jezdnej (ciągu pieszo-jezdnego) na dz. ew. nr [...] z obrębu [...], przy ul. [...] w [...], utrzymał w mocy ww. decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2019 r.

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu 14 marca 2019 r. [...] S.A. z siedzibą w [...] (dalej inwestor) złożył wniosek o wydanie pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na "budowie dojazdu do budynków mieszkalnych przy ul. [...] w [...] Dzielnicy [...] na działce ew. nr [...] z obr. [...].

Pismem z dnia 1 kwietnia 2019 r. Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" (dalej jako "Spółdzielnia", "strona skarżąca", "skarżąca") złożyła zastrzeżenie w sprawie ww. Inwestycji. Podniosła, że wszystkie budynki przy ul. [...] mają dostęp do drogi publicznej i aktualny stan infrastruktury drogowej nie wymaga zmian i nowych inwestycji. Proponowane rozwiązanie jest niezgodne z zapisami w księgach wieczystych www. Nieruchomości, w których zagwarantowano dotychczasowym użytkownikom "nieodpłatną i nieograniczoną w czasie służebność gruntową ustanowioną na rzecz każdoczesnego właściciela i użytkownika działki ewid. Nr [...] polegająca na prawie swobodnego przejścia i przejazdu istniejącymi ciągami komunikacyjnymi. Do zastrzeżenia załączono listy z podpisami mieszkańców budynków przy ul. [...] i [...]. Powyższe zastrzeżenia zostały powtórzone w piśmie Wspólnoty z dnia 15 maja 2019 r.

Decyzją z dnia [...] maja 2019 r. nr [...], Prezydent [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę ww. inwestycji.

W uzasadnieniu decyzji, odnosząc się do uwag i zastrzeżeń zawartych w powyższych pismach Spółdzielni pismach organ I instancji stwierdził, że nie zasługują one na uwzględnienie z uwagi na brak oparcia w obowiązujących przepisach. Po analizie zgromadzonych dowodów Prezydent [...] uznał, iż załączony do wniosku projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia pozwolenia, sprawdzenia i został sporządzony przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wskazał ponadto, że planowana inwestycja nie narusza zapisów planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy [...].

Nie zgadzając się z powyższą decyzją, pismem z dnia 5 czerwca 2019 r. odwołanie wniosła Spółdzielnia zarzucając naruszenie:

– art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie całego stanu faktycznego sprawy i nie zebranie całego materiału dowodowego,

– art. 107§ 3 k.p.a. poprzez brak w uzasadnieniu faktów, które organ uznał za udowodnione,

– art. 285 k.c. poprzez zmianę przebiegu służebności gruntowej polegającej na prawie swobodnego przejścia i przejazdu, ustanowionej na rzecz każdoczesnego właściciela lub użytkownika wieczystego działki ewidencyjnej nr [...], istniejącymi w dniu ustanowienia służebności ciągami komunikacyjnymi.

W uzasadnieniu odwołania wskazano, że na przedmiotowej nieruchomości ustanowiona jest służebność przejazdu i przechodu o przebiegu z dnia jej ustanowienia, ujawniona w księdze wieczystej nr [...]. Skarżąca ponadto wskazała, że wiadomym jest, że użytkownik wieczysty nieruchomości obciążonej wystąpił o zmianę treści wspomnianej służebności. Organ wydając pozwolenie na budowę alei pieszo-jezdnej (ciągu pieszo-jezdnego) nie zbadał jej przebiegu oraz dostępności do korzystania przez osoby uprawnione. Organ w uzasadnieniu decyzji nawet nie wspomniał o obciążeniu gruntu służebnością. Nie zbadał więc udzielonego pozwolenia na budowę w kontekście przysługującego skarżącej ograniczonego prawa rzeczowego.

Inwestor w piśmie z dnia 25 czerwca 2019 r., odnosząc się do odwołania, wskazał, że postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] Prezydent nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia projektu budowlanego poprzez wyjaśnienie kwestii związanych ze służebnością dojścia i dojazdu do budynku [...] w kontekście projektowanych blokad drogowych. W odpowiedzi na powyższe inwestor w dniu 29 kwietnia 2019 r. jednoznacznie potwierdził, że służebność dojścia i dojazdu do budynku przy ul. [...] nie uległa zmianie. Zaprojektowane blokady drogowe zostały usunięte z rysunku nr 1.

Rozpoznając odwołanie, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy, obszernie przytaczając treść art 28 ust. 1, art. 32 ust. 4. art. 35 p.b, wskazał, że po przeprowadzeniu analizy zgromadzonego materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie, organ odwoławczy uznał, iż zaskarżona decyzja organu I instancji jest zgodna z prawem.

Organ wskazał, że planowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2019 r., poz. 1065 ze zm.) Projekt budowlany jest kompletny i został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane

Organ odwoławczy stwierdził, że po projektu budowlanego dołączono oświadczenie projektantów, o którym mowa w art. 20 ust. 4 pr. bud., potwierdzające, iż projekt budowlany został sporządzony zgodnie z przepisami prawa budowlanego oraz z zasadami wiedzy technicznej.

Odnosząc się natomiast do zarzutów odwołania, Wojewoda [...] wskazał, iż planowana budowa alei pieszo-jezdnej nie ma żadnego wpływu na ustanowioną na działce ew. nr [...] służebność gruntową zapisaną w księgach wieczystych nr [...] i [...], na rzecz każdoczesnego właściciela bądź użytkownika wieczystego działki ew. nr [...], polegającą na prawie swobodnego przejścia i przejazdu istniejącymi ciągami komunikacyjnymi.

Skargę na powyższą decyzję złożyła Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]", wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Wojewody [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta [...] i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów:

art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 8 k.p.a., poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego odnośnie toczącego się postępowania zainicjowanego przez następców prawnych byłego właściciela nieruchomości obciążonej w sprawie zmiany treści służebności gruntowej przysługującej skarżącej,

art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. poprzez przyjęcie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sytuacji, gdy na obszarze oznaczonym na rysunku planu symbolem C4.2.ZPo, z przeznaczeniem podstawowym pod zieleń urządzoną i przeznaczeniem dopuszczonym m.in. pod komunikację wewnętrzną, istnieją aleje pieszo-jezdne, zgodnie z przebiegiem ustanowionych służebności, pozwala się zaskarżoną decyzją do wybudowania dodatkowej alei pieszo-jezdnej, zmieniającej podstawową funkcję z zieleni urządzonej na komunikacyjną, dopuszczając do stworzenia plątaniny alei pieszo-jezdnych,

art. 32 ust. 4 pkt 1a, w zw. z art. 3 pkt 11 p.b.. poprzez przyjęcie, że inwestor dysponuje nieruchomością na cele budowlane w sytuacji, gdy projektowana inwestycja przebiega także przez grunt obciążony służebnością czynną, umożliwiającą korzystanie z tego gruntu podmiotom trzecim posiadającym prawo do nieruchomości władającej,

art. 285 § 1 k.c. w zw. z art. 291 k.c. poprzez umożliwienie właścicielowi nieruchomości obciążonej jednostronną zmianę przebiegu służebności bez zgody uprawnionego i to w sytuacji, gdy toczy się postępowanie administracyjne w sprawie zmiany treści wspomnianej służebności gruntowej.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że z postanowienia Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] wynika, że inwestycja polega na budowie dojazdu do budynków mieszkalnych przy ul. [...] w [...] na działce ew. nr [...] z obr. [...]. Tymczasem wszystkie zarządzane przez skarżącą budynki przy ul. [...] mają dostęp do drogi publicznej istniejącymi dotychczas na działce ew. nr [...] ciągami komunikacyjnymi, zgodnie z ustanowioną służebnością gruntową. Aktualny stan infrastruktury drogowej nie wymaga zmian przebiegu ciągów komunikacyjnych ani nowych inwestycji. W ocenie skarżącej wątpliwości budzi celowość inwestycji w świetle ponoszenie nakładów finansowych na wybudowanie nowego ciągu pieszo-jezdnego, z którego mają korzystać podmioty uprawnione do nieruchomości władającej? Zdaniem skarżącej inwestor dąży do zmiany układu komunikacyjnego poprzez działania faktyczne zmierzające do zmiany sposobu korzystania przez uprawnionych z ustanowionej na ich rzecz służebności gruntowej przejazdu i przechodu. O tym, że uprawniony do nieruchomości obciążonej nosi się z zamiarem zmiany przebiegu służebności lub nawet jej zniesienia najlepiej świadczy fakt wystąpienia na drogę administracyjną o wydanie decyzji administracyjnej o wywłaszczeniu służebności w trybie art. 112 i 120 ustawy z dnia 21 sierpnia1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. 2018, poz. 2204 ze zm.).

Ponadto skarżąca podniosła, że do dnia wydania zaskarżonej decyzji służebność gruntowa nie została wywłaszczona, zmieniona umową stron (art. 248 k.c.), ani też konstytutywnym orzeczeniem sądu (art. 291 k.c.). Kwestia braku zgody skarżącej na zmianę sposobu korzystania z nieruchomości obciążonej na skutek wybudowania nowego ciągu pieszo-jezdnego nie była badana i brana pod uwagę przy wydawaniu zaskarżonej decyzji Wojewody [...] i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta [...]. W ten sposób organa umożliwią uprawnionemu do nieruchomości obciążonej obejście prawa, uzyskanie rezultatu, który może nastąpić jedynie na podstawie czynności prawnej, orzeczenia sądu czy decyzji administracyjnej. Osiągnie zamierzony cel przez fakty dokonane - wybudowanie ciągu pieszo-jezdnego z przebiegiem korzystnym dla siebie. Wybudowanie nowej alei pieszo-jezdnej z jednoczesnym pozostawieniem dotychczasowych ciągów komunikacyjnych ograniczy podstawową funkcję, jaką jest zieleń urządzona, dopuszczając do stworzenia plątaniny alei pieszo-jezdnych, nieracjonalnej z punktu widzenia wykorzystania nieruchomości.

Skarżąca podkreśliła, że decyzja inwestora o wybudowaniu nowej alei pieszo-jezdnej musi wynikać z ważnej potrzeby gospodarczej. W związku z tym nieuprawnione jest stwierdzenie Wojewody, że planowana aleja pieszo-jezdna jedynie połączy istniejące już dojścia do budynków skarżącej, nie utrudniając przy tym korzystania z istniejących ciągów komunikacyjnych i nie zmieniając ich układu.

Odpowiadając na skargę Wojewoda [...] podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Organ stwierdził, że przedmiotowa sprawa została rozstrzygnięta po wnikliwej i rzeczowej analizie akt, a przesłanki podjęcia zaskarżonego rozstrzygnięcia zostały wyczerpująco omówione w jego uzasadnieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.).

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż Wojewoda [...] wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego.

Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2019 r. nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej inwestorowi - [...] S.A. z siedzibą w [...], pozwolenia na budowę alei pieszo-jezdnej (ciągu pieszo-jezdnego) na dz. ew. nr [...] z obrębu [...], przy ul. [...] w [...]. Wskazać należy, że zgodnie z art. 28 ust. 1 p.b., roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę.

Pozwolenie na budowę, zgodnie z art. 3 pkt 12 ww. ustawy, stanowi decyzję administracyjną zezwalającą na rozpoczęcie i prowadzenie budowy lub wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu budowlanego.

Przepis art. 35 p.b. wskazuje, jakich niezbędnych czynności i sprawdzeń powinien dokonać organ administracji przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę.

W myśl art. 35 ust. 1 ww. ustawy organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 w o ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia bez budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

5) spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz. U. 2017, poz. 1529) - w przypadku inwestycji na nieruchomości wchodzącej w skład Zasobu Nieruchomości, o którym mowa w tej ustawie, oddanej w użytkowanie wieczyste lub sprzedanej w trybie określonym w art. 53 ust. 1 lub 2 tej ustawy, przeznaczonej na wynajem o czynszu najmu określonym zgodnie z przepisami rozdziału 7 tej ustawy, zwanej dalej "inwestycją KZN".

Zgodnie natomiast z art. 35 ust. 3 p.b. w przypadku stwierdzenia braków materialno-prawnych, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

W ocenie Sądu organ odwoławczy prawidłowo ustalił, iż w świetle przesłanek wynikających z art. 35 ust. p.b. przedmiotowa decyzja o pozwoleniu na budowę jest zgodna z prawem.

Podkreślić należy, że słusznie wskazał organ, że na terenie projektowanego zamierzenia budowlanego obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru po północnej i południowej stronie ulicy [...] na odcinku od ul. [...] do Kanału [...] część I, zatwierdzonego uchwałą Rady [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] (Dz. U. Woj. [...]. z 2014 r" poz. [...]). Planowana do realizacji aleja pieszo-jezdna położona jest na obszarze oznaczonym na rysunku planu symbolem C4.2.Zpo. W myśl § 15 planu ustala się przeznaczenie dla terenów zieleni osiedlowej oznaczonych symbolem ZPo:

1) przeznaczenie podstawowe: zieleń urządzona;

2) przeznaczenie dopuszczalne: komunikacja wewnętrzna (aleje pieszo-jezdne), usługi z zakresu sportu, rekreacji, wypoczynku i kultury w formie urządzeń i obiektów terenowych (bez sytuowania budynków) lub obiektów małej architektury; przy czym powierzchnia zajęta przez usługi i komunikację nie może przekraczać 40% powierzchni terenu;

3) zakazuje się sytuowania: funkcji innych niż określone w pkt 1 i 2, reklam, tymczasowych obiektów budowlanych, obiektów i urządzeń uciążliwych;

4) w zakresie ochrony przed hałasem zalicza się tereny ZPo do terenów w strefie śródmiejskiej miast powyżej 100 tys. mieszkańców.

Natomiast w myśl § 67 planu Ustala się przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów C4.2 ZPo:

1) Przeznaczenie terenu: tereny zieleni urządzonej osiedlowej, zgodnie z § 4 ust. 15;

2) Warunki zabudowy i zagospodarowania terenu oraz zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego:

a) zakazuje się realizacji zabudowy,

b) minimalna powierzchnia biologicznie czynna dla działki budowlanej - 60%,

c) tereny zieleni i urządzeń rekreacyjnych wewnątrzosiedlowych - wg § 11 ust. 4,

d) ogrodzenia - wg § 7 ust. 1 i 3,

e) szpalery drzew zgodnie z rysunkiem planu oraz wg § 5 ust. 3;

3) Szczególne warunki zagospodarowania terenu oraz ograniczenia w użytkowaniu:

a) zasady ochrony środowiska, wg § 8 ust. 1,

b) dopuszcza się sytuowanie reklam, nośników reklam i szyldów w pasie 15 m od linii rozgraniczającej Trasy [...] (nie dotyczy elementów MSI) - zasady rozmieszczania - wg § 6 ust. 1, 2, 6, 7,

c) zasady łączenia, scalania i podziału nieruchomości, wg § 12,

d) dopuszcza się zagospodarowanie i uporządkowanie terenu poprzez wydzielenie wewnętrznych placyków, wprowadzenie elementów małej architektury, takich jak: murki, ławki, latarnie, posadzki;

4) Zasady obsługi terenu komunikacyjne:

a) obsługa komunikacyjna od strony drogi wewnętrznej C4.1 KDw i ul. [...] KDL,

b) miejsca parkingowe na terenach ulic osiedlowych,

c) dopuszcza się realizację garaży podziemnych,

d) dopuszcza się dojazdy do terenów C4.3 MW, C4.5 MW, C4.6 MW;

5) Zasady obsługi terenu w infrastrukturę techniczną: warunki odprowadzenia wód opadowych, oświetlenia i usuwania odpadów - wg § 14 ust. 1, 3, 6, 9. Dopuszcza się zachowanie i realizację sieci uzbrojenia podziemnego;

6) Warunki tymczasowego zagospodarowania: nie dopuszcza się tymczasowego zagospodarowania terenu.

Zdaniem Sądu w świetle ww. zapisów planu dopuszczalna jest realizacja na omawianym terenie alei pieszo-jezdnej. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. podnieść należy, że przytoczony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie zawiera definicji wskazanego przez stronę skarżąca pojęć "zieleń komunikacyjna" oraz "plątanina alei-pieszo jezdnych", tym samym całkowicie bezzasadnie skarżąca twierdzi, że wybudowanie dodatkowej alei pieszo jezdnej zmieni cyt,: "podstawową funkcję z zieleni urządzone na komunikacyjną, dopuszczając do stworzenia plątaniny alei pieszo-jezdnych."

Parametry alei pieszo jezdnej wskazane w projekcie budowlanym są zgodne z wytycznymi § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2019 r., poz. 1065), w zakresie jej szerokości, która wynosi 5 m.

Ponadto, projekt zagospodarowania terenu został prawidłowo sporządzony na kopii mapy do celów projektowych, posiada klauzę informującą o przyjęciu do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego oraz prawidłowo wyznaczony obszar aktualizacji.

Należy podzielić stanowisko organu odwoławczego, że projekt budowlany jest kompletny i został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane. Do projektu budowlanego dołączono oświadczenie projektantów, o którym mowa w art. 20 ust. 4 p.b., potwierdzające, iż projekt budowlany został sporządzony zgodnie z przepisami prawa budowlanego oraz z zasadami wiedzy technicznej. Projekt budowlany zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia a także opinię geotechniczną,

Słusznie Wojewoda podniósł, że inwestor spełnił wszelkie wymogi formalne, tj. złożył wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz przedłożył projekt budowlany sporządzony przez projektanta posiadającego uprawnienia budowlane nr do projektowania obiektów budowlanych w zakresie drogowych obiektów budowlanych oraz sprawdzającego posiadającego uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno-inżynieryjnej w zakresie dróg i lotniskowych dróg startowych oraz manipulacyjnych.

Odnosząc się natomiast pozostałych zarzutów skargi, tj. naruszenia art. wskazać, iż planowana budowa alei pieszo-jezdnej nie ma żadnego wpływu na ustanowioną na działce ew. nr [...] służebność gruntową zapisaną w księgach wieczystych nr [...] i [...], na rzecz każdoczesnego właściciela bądź użytkownika wieczystego działki ew. nr [...] ([...], polegającą na prawie swobodnego przejścia i przejazdu istniejącymi ciągami komunikacyjnymi.

Z projektu budowlanego wynika, iż planowana aleja pieszo-jezdna połączy ze sobą istniejące już dojścia do budynków znajdujących się na działkach ew. nr [...] (ul. [...]) i [...] ([...]) nie utrudniając przy tym korzystania z istniejących ciągów komunikacyjnych i nie zmieniając ich układu. Podkreślić należy, iż pierwotnie projekt zakładał ustalenie blokad drogowych na obecnie istniejącym na działce nr [...] ciągu komunikacyjnym, co ograniczało służebność dojścia i dojazdu do budynku przy ul. [...] oraz [...], jednakże w wykonaniu postanowienia Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] inwestor usunął zaprojektowane blokady drogowe z rysunku nr 1, tym samym omawiana służebność nie uległa zmianie. Uznać zatem należy, że zarzut zmiany przebiegu służebności gruntowej jest całkowicie niezasadny. Irrelewantne dla niniejszej sprawy są także przyszłe działania inwestora dotyczące omawianej służebności (Spółdzielnia wskazuje iż wystąpiono o wydanie decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości).

Podkreślić należy, że wbrew stanowisku strony skarżącej organy architektoniczne w postępowaniu wszczętym wnioskiem o pozwolenie na budowę nie badają celowości wnioskowanej inwestycji, jej opłacalności czy też ważnej potrzeby gospodarczej leżącej u podstaw wniosku o pozwolenie na budowę. Irrelewante dla sprawy jest też przeświadczenie Spółdzielni, że aktualny stan infrastruktury na działce nr [...] nie wymaga zmian przebiegu ciągów komunikacyjnych ani nowych inwestycji.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - dokonując analizy zarówno zaskarżonej decyzji jak i decyzji ją poprzedzającej - uznał, że organ wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej i oficjalności (art. 7 k.p.a.)..

Biorąc powyższe pod uwagę, należy - zdaniem Sądu - uznać, iż w zaskarżonej decyzji brak jest jakichkolwiek istotnych uchybień formalnych, które organ poczynił w toku postępowania administracyjnego, a które uniemożliwiłyby Sądowi przeprowadzenie prawidłowej oceny zarzutów skargi i wypowiedzenie się co do zasadności podjętego rozstrzygnięcia pod względem materialnoprawnym. Uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia zasługuje na aprobatę, zaś postawione zarzuty skargi stanowią jedynie polemikę z organem, uzasadnioną interesem strony skarżącej.

Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie uznał, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi ustawowe określone w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., albowiem organ wyraźnie wskazał wszelkie istotne przesłanki zarówno faktyczne, jak i prawne, wyjaśniając przy tym dokładnie ich znaczenie dla skarżącej.

Mając na uwadze powyższe skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a. jako, że nie miała usprawiedliwionych podstaw.

.