Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1391/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 39 ust. 1  pkt 1, art. 39 ust. 3, art. 40 ust. 1 i 2, art. 4 pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 470
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędzia WSA Danuta Szydłowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 listopada 2020 r. sprawy ze skargi A. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: "SKO w [...]", "organ odwoławczy", "organ II instancji"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.; dalej: "k.p.a."), art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r., poz. 570) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] (dalej: "organ I Instancji") z [...] marca 2020 r. odmawiającą A. R. (dalej: "skarżący") wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ul. [...] w rej. ul. [...] w celu funkcjonowania w nim pawilonu handlowego o pow. 35,15 m2 w okresie od 1 stycznia 2020 r. do 31 grudnia 2022 r.

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Po rozpatrzeniu wniosku A. R. Prezydent [...] decyzją z dnia [...] marca 2020 r. odmówił wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ul. [...] w rej. ul. [...] w celu funkcjonowania w nim pawilonu handlowego o pow. 35,15 m2 w okresie od 1 stycznia 2020 r. do 31 grudnia 2022 r.

W uzasadnieniu odmownej decyzji organ I instancji wskazał przesłanki merytoryczne i prawne, które stały się przyczyną rozstrzygnięcie. W szczególności wskazano, że zgodnie z projektem zagospodarowania terenu na modernizację trasy tramwajowej wzdłuż ul [...] i ul. [...] zrealizowany zostanie komplet przejazdów dla rowerzystów. W miejscu kiosku handlowego zaprojektowano nową lokalizację stacji [...] roweru publicznego [...]. Obecnie stacja znajduje się w dużym oddaleniu od skrzyżowania i projektowanej infrastruktury rowerowej - przesunięcie pozytywnie wpłynie na jej widoczność i komfort użytkowania. ZDM nie widzi zatem możliwości funkcjonowania kiosku w dotychczasowej lokalizacji. Przebudowa ul. [...] uzależniona jest od ostatecznych uzgodnień w Biurze Polityki Mobilności i Transportu oraz przyznania środków finansowych przez Radę [...]. Rozpoczęcie prac nastąpi nie wcześniej niż 01.05.2020 r. Realizacja tego zamierzenia ma pierwszeństwo przed posadowieniem obiektu budowlanego, który nie jest związany z potrzebami ruchu drogowego. Usytuowanie przedmiotowego kiosku uniemożliwia realizację zamierzeń zarządu drogi. Stacja roweru publicznego służy obsłudze uczestników ruchu drogowego i jest obiektem związanym z funkcją drogi Biuro Architektury i Planowania Przestrzennego Urzędu [...] pismem z dn. 21.01 2020 r poinformowało, że zgodnie z przepisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] brak jest możliwości lokalizacji kiosków w pasach drogowych dróg publicznych.

W opinii Biura ulice [...] i [...]wskazane zostały jako przestrzenie publiczne o charakterze reprezentacyjnym w skali miasta, które wymagają podjęcia działań zmierzających do ich uporządkowania i przearanżowania. Kiosk zlokalizowany jest z sąsiedztwie objętego ochrona konserwatorską Układu Urbanistycznego Osiedla [...]- zabudowa ulicy [...] oraz w odległości ok. 35 m od Pomnika [...], w rejonie skrzyżowania, przy ciągu pieszym i w niewielkiej odległości od przejścia dla pieszych. Jego substandardową, zdekapitalizowaną formę zewnętrzną uznać należy za rażąco niedostosowaną do charakteru i rangi otaczającej go przestrzeni. Niekorzystnie wizualnie wypada również usytuowania kiosku na przedpolu dojrzałego, wartościowego szpaleru drzew. Głównym asortymentem sprzedaży jest alkohol, natomiast zgodnie z wytycznymi Biura w pasach drogowych mogą funkcjonować kioski prasowe i kwiaciarnie. Sprzeciwia się również celom działania samorządu gminnego, określonym w art. 7 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym i w art. 1 i 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.

Poprzedni właściciel pawilonu otrzymywał zezwolenia na zajęcie pasa drogowego na ściśle określony czas. Sytuacja w rejonie pasa drogowego uległa zmianie.

Zarządca drogi zobowiązany jest do ochrony pasa drogowego. Jedynie wyjątkowa w pasie drogowym można lokować obiekty niezwiązane z ruchem drogowym.

Podano, że w miejscu, gdzie znajduje się kiosk, miasto planuje budowę infrastruktury rowerowej. Poprawi to funkcjonalność pasa drogowego i zwiększy bezpieczeństwo uczestników ruchu drogowego, w tym rowerzystów i pieszych. Przedmiotowy obiekt nie posiada zezwolenia zarządcy drogi od kwietnia 2016 r. (decyzje SKO w [...] z dn. [...].11.2016 r., nr [...]i z dn. [...].02.2020 r., nr [...]). Obiekt został umieszczony we wskazanym miejscu pasa drogowego w grudniu 1985 r. jako kiosk kwiatowy o charakterze czasowym. Następnie został rozbudowany na potrzeby kiosku warzywno-owocowego i "Totolotka". Z pisma Zastępcy Kierownika Urzędu Rejonowego w W. z marca 1999 r wynika, że termin użytkowania pawilonu - kiosku przedłużono do końca 1999 r. Obecnie właściciel nie ma zezwolenia na użytkowanie obiektu we wskazanej lokalizacji. Zdaniem organu I instancji brak jest szczególnie uzasadnionego przypadku uzasadniającego wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego we wskazanym miejscu przez wskazany pawilon handlowy.

Od ww. decyzji A. R. wniósł odwołanie wskazując na:

- brak wszechstronnego rozważenia zgromadzonego materiału dowodowego i dowolną ocenę dowodów, brak sporządzenia harmonogramu prac przez ZDM;

- dowolne uznanie, że komplet przejazdów dla rowerzystów będzie kolidował z kioskiem;

- dowolne uznanie, że przesunięcie stacji rowerów [...] w miejsce kiosku będzie dobrze wpływało na widoczność i komfort użytkowania stacji;

- uznanie, że realizacja stacji rowerowej ma pierwszeństwo przed interesem strony w funkcjonowaniu kiosku;

- niekompletne zebranie materiału dowodowego;

- powołanie się na niewiążące opinie, nieprawdziwe okoliczności i estetykę kiosku;

- błędne uznanie, że w sprawie nie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek;

- błędną wykładnie art. 39 ust. 3 udp.

Po rozpoznaniu odwołania od ww. decyzji organu I instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] maja 2020 r., utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przytoczył treść przepisów stanowiących podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia. Wyjaśnił, że zezwolenia na zajęcie pasa drogowego są zezwoleniami czasowymi. Każde wystąpienie z wnioskiem o zajęcie pasa drogowego, niezależnie od tego, czy w danym miejscu posadowiony jest jakiś obiekt, czy też pas drogowy we wcześniejszym okresie zajęty był na inne cele, stanowi odrębną sprawę administracyjną, a posiadanie wcześniejszego zezwolenia na zajęcie pasa drogowego nie rodzi żadnych praw na przyszłość dla adresata tego zezwolenia.

Zatem w każdym przypadku konieczne jest ustalenie, czy umieszczenie (funkcjonowanie) obiektu budowlanego stanowi szczególnie uzasadniony przypadek w rozumieniu art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, dający podstawę do wydania zezwolenia na podstawie art. 40 ust. 2 pkt 3 udp.

SKO wskazało , że p. A. R. składając wniosek o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego przez kiosk handlowy (branża spożywcza, monopolowa) o powierzchni 35,15 m2 nie wskazał szczególnej okoliczności przemawiającej za jego pozytywnym rozpatrzeniem.

Kolegium uznało, że nie zachodzi "szczególnie uzasadniony przypadek" w rozumieniu art. 39 ust. 3 udp. W ocenie Kolegium, powyższe jest wystarczającą przesłanką do wydania stronie decyzji odmawiającej wydania wnioskowanego zezwolenia SKO podało także, iż w odniesieniu do niniejszej sprawy trzeba również wskazać, że przesłanką odmowy zezwolenia na dalsze istnienie pawilonu handlowego jest inwestycja w zakresie sieci ścieżek rowerowych w [...] (zjazdy i stacja rowerów miejskich). Jak zaś wskazał WSA w Warszawie w wyroku z dn. 29.09.2017 r" sygn akt VII SA/Wa 1646/17 (LEX nr 2376338), " Droga rowerowa, znajdująca się w pasie drogowym drogi publicznej, jest elementem tej drogi, co prowadzi do wniosku, że dobudowanie drogi rowerowej w pasie drogowym istniejącej drogi jest inwestycją dotyczącą istniejącej drogi (stanowi jej przebudowę).". Organ podkreślił, że usunięcie przedmiotowego kiosku z pasa drogowego jest warunkiem realizacji inwestycji (bez usunięcia obiektu nie można postawić stacji rowerowej, co wynika z pisma z dn. 13.12.2018 r. i załącznika do niego, w aktach sprawy [...]). Nie zmienia tego polemika skarżącego z przyjętym przez miasto przebiegiem inwestycji drogowej. Z racji obowiązków pełnionej funkcji to zarządca drogi jest bowiem uprawniony do oceny, gdzie powinny znajdować się elementy infrastruktury drogowej

Organ odwoławczy stwierdził, że nie słuszny jest postulat strony dotyczący konieczności przedstawienia harmonogramu prac budowlanych jako dowodu na niemożliwość udzielenia zezwolenia. Nie można również uznać, że w tym przypadku interes biznesowy jednostki przeważa nad interesem społecznym w postaci modernizacji skrzyżowania i przesunięcia infrastruktury rowerowej w dogodne miejsce przesiadkowe. Należy podkreślić, że działalność handlowa w przedmiotowym pawilonie to głównie branża monopolowa, obiekt oznaczony jest wielkimi napisami "[...]". Zgodne z zasadami doświadczenia życiowego jest stanowisko, iż zaspokajanie potrzeb społeczności lokalnej w zakresie zakupów napojów zawierających alkohol nie wpłynie pozytywnie na bezpieczeństwo ruchu drogowego. Alkoholizm jest groźną w skutkach chorobą społeczną. Ustawa o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi stanowi, iż życie obywateli w trzeźwości za niezbędny warunek moralnego i materialnego dobra Narodu. Zgodnie z danymi Policji, w 2019 roku, po raz pierwszy od dekady, zanotowano znaczny wzrost liczby zatrzymanych osób kierujących pod wpływem alkoholu.

Nakaz uwzględniania profitów z działalności handlowej polegającej na sprzedaży napojów alkoholowych jako szczególnie uzasadnionego przypadku uzasadniającego zezwolenia na istnienie pawilonu handlowego w pasie drogowym jest zatem naruszeniem zasad ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.

Kolegium wskazało, że w wyroku z dn. 18.02.2008 r., sygn akt VI SA/Wa 2177/07 (LEX nr 510834) WSA w Warszawie podkreślił, iż chęć osiągnięcia zysku nie stanowi szczególnych okoliczności, o których mowa w ustawie o drogach publicznych, które uzasadniałyby odstąpienie od ustawowej zasady priorytetu bezpieczeństwa w ruchu drogowym i bezwzględnej ochrony pasa drogowego.

W odwołaniu A. R.sugerował, że jako szczególnie uzasadniony przypadek należy uznać jego interes materialny. Względy handlowe nie mogą być jednak przesłanką uzasadniającą umieszczenie w pasie drogowym obiektu handlowego. Tak przyjął WSA w Warszawie w wyroku z dn. 22.11.2017 r., sygn akt VI SA/Wa 1281/17 (LEX nr 2441420): "2. Interes ekonomiczny przedsiębiorcy jako uzasadnienie zaistnienia szczególnie uzasadnionego przypadku z art. 39 ust. 3 u.d.p., takiego szczególnego przypadku nie uzasadnia. ".

Przedmiotowy obiekt zajmował pas drogowy kilka lat wcześniej. Jednakże "Pozytywne rozpatrzenie wniosku o wydanie zezwolenia stanowi odstępstwo od zasady, że w pasie drogowym nie wolno sytuować żadnych niezwiązanych z drogą budowli czy urządzeń. W konsekwencji nie znajduje oparcia w przepisach oczekiwanie, iż w przypadku wcześniejszego udzielenia przez właściwy organ zezwolenia, następuje automatyczne wydanie następnego zezwolenia w tej samej lokalizacji." (wyrok WSA w Warszawie z dn 10.04.2017 r., sygn akt VI SA/Wa 2464/16, LEX nr 2457985).

Kolegium podało, że postępowanie dowodowe wykazało, że nie jest możliwe dalsze istnienie przedmiotowego pawilonu handlowego we wnioskowanym miejscu ponieważ reprezentacyjny charakter układu miejskiego w tym rejonie nie daje się pogodzić z istnieniem topornej konstrukcji przedmiotowego pawilonu. Również miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie daje wskazówek co do istnienia szczególnie uzasadnionego przypadku w rozumieniu przepisu art. 39 ust. 3 udp. Miasto w pasie drogowym widzi kioski prasowe i kwiaciarnie, a nie miejsca sprzedaży alkoholu.

Kolegium stwierdziło, że odmowa zezwolenia na zajęcie przedmiotowego fragmentu pasa drogowego nie nosi znamion dowolności. Kolegium nie uważa również, iżby naruszono zasady postępowania określone w przepisach kpa. Zmiana stanowiska dotycząca funkcjonowania w pasie drogowym ulicy [...] pawilonu handlowego nastąpiła już trzy lata temu, nie była dowolna lecz spowodowana planami inwestycyjnymi zarządcy drogi. Poprzednicy skarżącego już wcześniej korzystali z pasa drogowego w tej samej lokalizacji na ten sam obiekt na podstawie decyzji zezwalających wydawanych przez zarządcę drogi. Mieli zatem świadomość, że tego typu zezwolenia mają charakter wyłącznie czasowy.

W skardze na powyższą decyzję SKO z dnia [...] maja 2020 r. A. R.zarzucił decyzji naruszenie:

I. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 7, 77 § 1 w związku z art. 80 k.p.a. poprzez dowolną ocenę materiału

dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie prowadzącą do

nieprawidłowego uznania, że

a) w sprawie niniejszej nie zachodzi "szczególnie uzasadniony przypadek" w rozumieniu art. 39 ust. 3 u.d.p.,

b) plany dotyczące inwestycji w zakresie sieci ścieżek rowerowych są realne oraz, że działania organu zmierzają do rzeczywistej realizacji tego przedsięwzięcia,

c) usunięcie kiosku z pasa drogowego jest warunkiem realizacji ww. inwestycji oraz, że bez usunięcia obiektu nie można postawić stacji rowerowej, przy powołaniu się przez organy na pismo z dnia 13 grudnia 2018r,, bez uwzględnienia jednak pełnej jego treści, zgodnie z którą przebudowa ul. [...] zgodnie z planem powinna rozpocząć się w roku 2019, ale ze względu na trwające uzgodnienia Wydział Zrównoważonej Mobilności ZDM nie jest w stanie określić szczegółowego harmonogramu,

d) działalność handlowa prowadzona w przedmiotowym pawilonie to głównie branża monopolowa, przy całkowitym pominięciu branży ogólnospożywczej i powiązaniu oferowanego w nim do sprzedaży alkoholu z występowaniem zjawiska alkoholizmu, bez wykazania związku przyczynowego pomiędzy zakupem alkoholu w tym konkretnie pawilonie a wystąpieniem zjawiska alkoholizmu,

e) pawilon stanowi "agresywny bodziec wizualny", przy nieokreśleniu, na czym agresywność ta miałaby polegać, skoro pawilon jest schludnie utrzymany i wpisany w otaczający go krajobraz od 35lat,

3) art. 8 k.p.a. statuującego zasadę zaufania obywateli do organów administracji publicznej poprzez utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta [...] pomimo, iż w uzasadnieniu tej decyzji organ nie wyjaśnił w sposób nie budzący wątpliwości braku podstaw uzasadniających wydanie decyzji pozytywnej dla skarżącego.

II. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. - o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2068 z późn. zm. - dalej: u.d.p.), poprzez brak jego zastosowania w niniejszej sprawie i w konsekwencji nie wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego zgodnie ze złożonym wnioskiem, pomimo iż w przedmiotowym stanie faktycznym zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek i jednocześnie nie występują przesłanki negatywne.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także na podstawie art. 135 p.p.s.a. poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Ponadto skarżący, wniósł o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął poszczególne zarzuty.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja SKO w [...] z dnia [...] maja 2020 r. oraz utrzymania nią w mocy decyzja Prezydenta [...] odpowiadają prawu.

Zgodnie z art. 39 ust. 1 pkt 1 udp zabrania się umieszczania w pasie drogowym m.in. urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Ustawodawca, w drodze wyjątku, przewidział w art. 39 ust. 3 udp, że w szczególnie uzasadnionych wypadkach lokalizowanie w pasie drogowym wspomnianych urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, wydawanym w drodze decyzji administracyjnej.

Art. 39 ust. 3 udp nie zawiera definicji szczególnie uzasadnionego przypadku. Tym samym ocena organu administracji, czy taki szczególny przypadek zachodzi, sprowadza się do stwierdzenia, że wnioskowana lokalizacja uzasadnia odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 39 ust. 1 pkt 1 udp.

Co do zasady wydanie zezwolenia musi być uzależnione od tego, czy zarządca drogi bez szkody dla wykonywania zadań może wyłączyć fragment pasa drogowego dla innych celów niż związane z potrzebami dróg.

Jak stanowi art. 40 ust. 1 udp, zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. W myśl art. 40 ust. 2 pkt 3 udp, zezwolenie takie dotyczy m.in. umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam.

Decyzja administracyjna wydawana w trybie art. 40 ust. 1 w zw. z art. 39 ust. 1 i ust. 3 udp ma charakter uznaniowy, co nie oznacza, że może być dowolna. Należy w tym miejscu zauważyć, iż przepis art. 39 ust. 3 udp zaostrzył uznaniowe przypadki wydania zezwolenia na zajęcia pasa drogowego do wypadków szczególnie uzasadnionych z punktu widzenia ochrony dóbr wskazanych w art. 39 ust. 1 udp. Korzystanie z uznania administracyjnego oznacza, że organ ma prawo wyboru treści rozstrzygnięcia.

Kontrola decyzji uznaniowej przez sąd administracyjny polega w szczególności na weryfikacji, czy jej wydanie poprzedzone było prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem oraz wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy. Sąd administracyjny sprawdza, czy w toku postępowania administracyjnego podjęto wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy zebrano zatem wszystkie dowody w celu ustalenia istnienia bądź nieistnienia ustawowych przesłanek decyzji uznaniowej oraz czy podjęta na ich podstawie decyzja nie wykracza poza granice uznania administracyjnego, czyli nie nosi cech dowolności.

Decyzja zezwalająca na zajęcie pasa drogowego, oparta o wcześniejszą decyzję zezwalającą na lokalizację, może być wydana na różne okresy. Każdorazowo, przed upływem terminu objętym zezwoleniem, podmiot zainteresowany dalszym bytem obiektu w pasie drogowym winien uzyskać kolejne zezwolenie. Organ natomiast każdorazowo bada, czy w dalszym ciągu istnieją ustawowe przesłanki wydania przedmiotowego zezwolenia oraz czy brak jest przesłanek negatywnych wymienionych w art. 39 ust. 1 udp. Organ, do którego obowiązków należy ochrona drogi, uznając, iż szczególne warunki, o których mowa w art. 39 ust. 3 udp, jakie istniały w dacie wydania decyzji na zlokalizowanie obiektu w pasie drogowym, przestały istnieć, może odmówić wydania zezwolenia na dalsze zajęcie pasa drogowego. W niniejszej sprawie wnioskodawca nie dysponował już ważnym pozwoleniem na zajęcie przedmiotowego fragmentu pasa drogowego.

Wyjaśnić należy, iż zgodnie z art. 4 pkt 1 udp pas drogowy jest to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą.

Jak wynika z akt sprawy zgodnie z projektem zagospodarowania terenu na modernizację trasy tramwajowej wzdłuż ul [...] i ul. [...] zrealizowany zostanie komplet przejazdów dla rowerzystów. W miejscu kiosku handlowego zaprojektowano nową lokalizację stacji [...] roweru publicznego [...]. Obecnie stacja znajduje się w dużym oddaleniu od skrzyżowania i projektowanej infrastruktury rowerowej - przesunięcie pozytywnie wpłynie na jej widoczność i komfort użytkowania. Organy administracji zasadnie wskazały na brak możliwości funkcjonowania kiosku w dotychczasowej lokalizacji. Przebudowa ul. [...] uzależniona jest od ostatecznych uzgodnień w Biurze Polityki Mobilności i Transportu oraz przyznania środków finansowych przez Radę [...].

Sąd przychyla się do stanowiska organów administracji, że realizacja tego zamierzenia ma pierwszeństwo przed istnieniem tymczasowego obiektu budowlanego, który nie jest związany z potrzebami ruchu drogowego. Stacja roweru publicznego służy obsłudze uczestników ruchu drogowego i jest obiektem związanym z funkcją drogi.

Sąd zauważa, że Biuro Architektury i Planowania Przestrzennego Urzędu [...] pismem z dn. 21.01 2020 r. poinformowało, że zgodnie z przepisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...]brak jest możliwości lokalizacji kiosków w pasach drogowych dróg publicznych.

Ulice [...] i [...]wskazane zostały jako przestrzenie publiczne o charakterze reprezentacyjnym w skali miasta, które wymagają podjęcia działań zmierzających do ich uporządkowania i przearanżowania. Kiosk zlokalizowany jest z sąsiedztwie objętego ochrona konserwatorską Układu Urbanistycznego Osiedla [...]- zabudowa ulicy [...] oraz, co nie jest bez znaczenia, w odległości ok. 35 m od Pomnika [...].

Sąd zgadza się ze stanowiskiem organu, że kiosk w którym prowadzona jest sprzedaż alkoholu, ze zdekapitalizowaną formę zewnętrzną uznać należy za rażąco niedostosowany do charakteru i rangi otaczającej go przestrzeni w bezpośrednim sąsiedztwie Pomnika [...].

Sąd podziela stanowisko organów orzekających w sprawie, że wskazana modernizacja drogi służy obsłudze uczestników ruchu drogowego i związana jest z funkcją drogi. Wbrew przekonaniu skarżącego, plany wykonania wskazanych prac uprawniają zarządcę drogi do odmowy wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w tym samym miejscu, co przewidywana inwestycja – stacja wypożyczania rowerów miejskich. Zarządca drogi nie może być ograniczany w uprawnieniach zarządzania drogami i pasami drogowymi, jeżeli ograniczenia takie nie są warunkowane przepisami prawa, a wynikają z wniosku strony, który może być rozpatrzony pozytywnie tylko w szczególnie uzasadnionych przypadkach.

W ocenie Sądu realizacja zamierzeń o charakterze publicznym ma pierwszeństwo przed posadowieniem obiektów budowlanych, które nie są związane z potrzebami ruchu drogowego. Innymi słowy, realizowanie inwestycji związanych z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, ma pierwszeństwo przed realizacją prywatnych celów gospodarczych.

Należy też mieć na uwadze, że działanie kiosku handlowego, w którym sprzedawane są napoje alkoholowe nie jest inwestycją szczególną uzasadniającą konieczność wyrażenia zgody na jej funkcjonowanie w pasie drogowym.

W konsekwencji Sąd stwierdza, że wydając zaskarżone rozstrzygnięcie organy działały na podstawie przepisów prawa, prowadziły postępowanie w sposób budzący zaufanie do organów państwa i podjęły wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy.

Sąd nie stwierdził więc naruszenia przez organy orzekające w sprawie, wskazanych przez skarżącego przepisów k.p.a. oraz przepisów prawa materialnego.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które Sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.