Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 2076/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2011-03-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 169 par. 1 w zw z art. 14h
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Sygn. akt I SA/Kr 2076/10 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 1 marca 2011 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Ewa Michna (spr.), Sędzia: WSA Urszula Zięba, Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek, Protokolant: Aleksandra Osipowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2011 r., sprawy ze skargi T.P., na indywidualną interpretację Ministra Finansów, z dnia 13 sierpnia 2010 r. Nr [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, II. określa, że zaskarżona interpretacja nie może być wykonana w całości, III. zasądza od Ministra Finansów na rzecz skarżącego 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

We wniosku z dnia 11 maja 2010 roku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego T.P. przedstawił następujący stan faktyczny. Wskazał, że jako osoba fizyczna, posiadając polską rezydencję podatkową, zawarł umowę o pracę na czas nieokreślony z przedsiębiorcą mającym siedzibę w Singapurze. Dla wnioskodawcy był to jedyny stosunek pracy. Praca związana była z poszukiwaniem ropy naftowej i gazu (podatnik jest geofizykiem). Ze względu na jej charakter, T.P. wykonywał ją w różnych krajach świata; w 2009r. w Trynidadzie i Tobago oraz Wielkiej Brytanii-Szkocji. Tym samym łącznie w 2009r. podatnik przepracował w Wielkiej Brytanii 28 dni a w Trynidadzie i Tobago 77 dni. Zawarta umowa o pracę stanowiła ponadto, że wnioskodawca powinien pracować w następującym systemie czasowym: 6 tygodni pracy i 3 tygodnie wolnego tj. 42 dni pracy wliczając w to niedziele i święta, a potem 21 dni odpoczynku, przy czym dni podróży traktowane były jako dni neutralne. Ze względu na kryzys w 2009r. rytm ten został zaburzony, dlatego też T.P.nie pracował w normalnej rotacji z powodu braku zleceń. Zgodnie z umową niezależnie gdzie wnioskodawca został skierowany do pracy, wysokość jego pensji nie ulegała zasadniczym zmianom. Co miesiąc pracodawca wypłacał mu bowiem pensję, bez względu na to, czy praca była wykonywana we wskazanym przez niego miejscu, czy też podatnik pozostawał w domu oczekując na kolejne "skierowanie".

W związku z powyższym T.P. zapytał, czy wobec uzyskania przez niego dochodu z tytułu opisanej umowy o pracę wypłacanego za okres przebywania w Polsce dochód ten należało zaliczyć do dochodów zagranicznych, które objęte są w Polsce zwolnieniem od podatku dochodowego zgodnie z art. 24 ust 1 w związku z art. 15 ust 1 umowy polsko-singapurskiej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu?

Zdaniem podatnika, dochód ten objęty był w Polsce zwolnieniem od podatku dochodowego na podstawie art. 24 ust 1 umowy polsko-singapurskiej. Uzasadniając swoje stanowisko wnioskodawca powołał treść art. 15 i art. 24 ust. 1 ww. umowy.

W interpretacji indywidualnej z dnia 13 sierpnia 2010 roku nr [...], działający z upoważnienia Ministra Finansów, Dyrektor Izby Skarbowej uznał stanowisko podatnika za nieprawidłowe.

W uzasadnieniu organ stwierdził, że w świetle art. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych ( tekst jednolity Dz. U. z 2000r. Nr 14 poz. 176 ze zm.) – zwanej dalej "updof" – T.P. jako że w 2009 roku przebywał na terenie Polski ponad 183 dni podlegał obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy). Z treści wniosku wynikać miało, że wnioskodawca (geofizyk) jako polski rezydent podatkowy na podstawie umowy o pracę zawartej z pracodawcą mającym siedzibę w Singapurze w 2009r wykonywał pracę w Wielkiej Brytanii i Trynidadzie i Tobago oraz część roku wnioskodawca przebywał w Polsce oczekując na wskazanie kolejnego miejsca pracy. Wobec tego w celu prawidłowego obliczenia należnego podatku należało, w ocenie organu, brać pod uwagę zarówno zapisy umowy zawartej z Wielką Brytanią jak i - z uwagi na brak umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowaniu z Trynidadem i Tobago oraz pobieranie wynagrodzenia podczas oczekiwania w Polsce na wskazanie kolejnego miejsca pracy - uregulowania zawarte w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ponieważ przedmiotem wniosku było, zdaniem organu, właściwe zakwalifikowanie oraz sposób opodatkowania dochodów uzyskanych przez wnioskodawcę w 2009r. od pracodawcy mającego siedzibę w Singapurze podczas jego przebywania w Polsce w oczekiwaniu na wskazanie kolejnego miejsca pracy, to organ stwierdził, że interpretacja dotyczy wyłącznie tego zagadnienia. Dalej zaznaczył, że w odniesieniu do dochodów uzyskanych zagranicą, za miejsce opodatkowania dochodów z pracy, zgodnie z umowami o unikaniu podwójnego opodatkowania przyjmuje się nie tyle siedzibę podmiotu wypłacającego wynagrodzenie, czy podmiotów, z którymi zawarto umowę ale miejsca wykonywania pracy. Zatem zakres obowiązku podatkowego polskich rezydentów podatkowych wykonujących pracę za granicą modyfikowany byłby przez umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawarte przez Polskę z krajem, w którym praca będzie (jest) wykonywana. Za miejsce wykonywania pracy zaś należy uznać zawsze to miejsce, w którym osoba fizyczna przebywa, kiedy wykonuje prace, za którą otrzymuje wynagrodzenie. Skoro wnioskodawca nie wykonywał pracy w Singapurze gdyż przebywał większą cześć 2009r na terytorium Polski (poza pobytem w Wielkiej Brytanii trwającym 28 dni i pobytem w Trynidadzie i Tobago trwającym 77 dni), a w tym czasie pracodawca z Singapuru co miesiąc wypłacał wnioskodawcy pensję za pracę to fakt, że wnioskodawca jest osobą mającą miejsce zamieszkania dla celów podatkowych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stosownie do art. 3 ust. 1a updof jest polskim rezydentem podatkowym, przesądzać miał o tym, że dochody uzyskane w tym czasie od ww. pracodawcy są traktowane jak dochody uzyskane na terytorium Polski, opodatkowane według zasad przewidzianych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych dla dochodów ze stosunku pracy. Tym samym dochody te nie byłyby dochodami zagranicznymi. Dlatego stanowisko wnioskodawcy, że dochód uzyskany od pracodawcy mającego siedzibę w Singapurze podczas jego przebywania w Polsce w oczekiwaniu na wskazanie kolejnego miejsca pracy objęty byłby w Polsce zwolnieniem od podatku dochodowego na podstawie art. 24 ust 1 w związku z art. 15 ust 1 umowy polsko-singapurskiej było nieprawidłowe.

Pismem z dnia 27 sierpnia 2010 roku T.P. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa. W swojej argumentacji podniósł między innymi, że, w jego ocenie, organ nie dokonał rozróżnienia okresów, w których wnioskodawca nie wykonuje pracy w określonych przez singapurskiego pracodawcę okresach i wskazanych miejscach (państwach). Organ błędnie uznał poza tym, iż w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych jednakowe konsekwencje wywołują zarówno okresy korzystania przez T.P. z przysługujących mu urlopów, jak również okresy oczekiwania przez niego na dalsze skierowania do pracy. Oprócz tego organ nie odniósł się również do konsekwencji prawno - podatkowych, jakie niosą ze sobą dni przebywania podatnika w podróżach za granicę: do pracy i z pracy, bezpodstawnie przyjmując przy tym, że dochody pochodzące z wszystkich tych okresów zostały uzyskane na terytorium Polski. Oprócz tego T.P. nie zgodził się z twierdzeniem, iż sam fakt przebywania w Polsce w okresie oczekiwania na skierowanie do pracy, za każdym razem w innym państwie niż Polska, powoduje powstanie dochodu "ze stosunku pracy", tj. pracy wykonywanej w Polsce. W jego przekonaniu przebywanie w Polsce w tym okresie nie oznaczało wykonywania na tym terenie pracy, ponieważ praca, za którą wnioskodawca otrzymuje wynagrodzenie, nie była wykonywana w Polsce lecz wyłącznie w państwach, miejscach i okresach wyznaczonych przez singapurskiego pracodawcę. Zdaniem podatnika przyjęcie toku rozumowania prezentowanego w zaskarżonej interpretacji prowadziłoby do sytuacji, w której fakt przebywania w okresie oczekiwania na "skierowanie" do pracy, w jakimkolwiek innym niż Polska państwie powodowałoby powstanie dochodu z pracy "wykonywanej" w państwie pobytu pracownika. Nie sposób również zgodzić się, jak zaznaczył T.P., z twierdzeniem, że dochody pochodzące od singapurskiego pracodawcy, wypłacane za czas urlopów oraz przejazdów do pracy i z pracy wykonywanej poza granicami Polski, to dochody uzyskiwane w związku z pracą wykonywaną w Polsce. W przedstawionym przez wnioskodawcę stanie faktycznym praca w 2009r. wykonywana była na terytorium Wielkiej Brytanii oraz Trynidadu i Tobago. Tym samym każdorazowe zakończenie pracy w tych krajach wiązało się z powrotem podatnika do Polski na urlop. Dlatego też, dochodu uzyskiwanego z tego tytułu nie sposób przyporządkować w jakikolwiek sposób do dochodów uzyskiwanych z tytułu pracy wykonywanej w Polsce. W ocenie podatnika ta część dochodu powinna była zostać dołączona do dochodów z pracy wykonywanej w państwie, w którym była ona faktycznie wykonywana przed wyjazdem na urlop. Jednocześnie T.P. zaznaczył, że wobec postanowień umowy o pracę zawartej z singapurskim pracodawcą, okres pozostawania podatnika w podróży do pracy i z pracy stanowi okres neutralny (dni neutralne) zarówno dla obliczania ilości dni wykonywania pracy w konkretnym, wyznaczonym przez pracodawcę państwie, jak również neutralne dla obliczania ilości dni urlopowych związanych z ilością dni wykonywania tej pracy. Fakt, że wnioskodawca otrzymywał również wynagrodzenie za okres tych podróży wskazywać miał, jego zdaniem, że również wynagrodzenie powstające za okres podróży nie powodują powstania dochodu z pracy wykonywanej na terytorium Polski.

W odpowiedzi z dnia 30 września 2010 roku nr [...] na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, działający z upoważnienia Ministra Finansów, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził brak podstaw do zmiany swojej interpretacji indywidualnej.

W uzasadnieniu organ podał między innymi, że we wniosku o udzielenie interpretacji nie było pytań, dotyczących skutków podatkowych okresów podróży, urlopów oraz okresów oczekiwania na skierowanie do pracy wynikających z umowy o pracę. W związku z czym podniesione w tym zakresie zarzuty, dotyczące braku ustosunkowania się do powyższych zagadnień, uznać należało za bezzasadne.

W skardze z dnia 4 listopada 2010 roku T.P. wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji oraz zasądzenie kosztów według norm przepisanych, wskazując na naruszenie przez organ art. 14 c § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137 poz. 926 ze zm.) art. 27 ust. 8 updof oraz art. 27 ust. 9 a updof.

W odpowiedzi na skargę z dnia 3 grudnia 2010 roku, działający z upoważnienia Ministra Finansów, Dyrektor Izby Skarbowej, domagał się jej oddalenia, podtrzymując wcześniejsze stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie, chociaż nie wszystkie jej zarzuty należało podzielić.

Zgodnie z art. 14b § 3 cyt. ustawy - Ordynacja podatkowa składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Stosownie do art. 169 § 1 w zw. z art. 14 h tej ustawy jeżeli wspomniany wniosek nie spełnia wymogów co do podania "wyczerpującego stanu faktycznego" organ obowiązany jest wezwać wnioskodawcę do uzupełnienia tych braków (formalnych) pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W myśl bowiem art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 pozostawia się bez rozpatrzenia.

W niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, wbrew twierdzeniom organu, przedstawiony tryb nie został zachowany.

Zauważyć bowiem należy, cytując fragment wniosku T.P. o udzielenie interpretacji podał on, że "(...) zawarta przez Podatnika umowa stanowi, że powinien on pracować w następującym systemie czasowym: 6 tygodni pracy i 3 tygodnie wolnego tj. 42 dni pracy wliczając w to niedziele i święta, a potem 21 dni odpoczynku, przy czym dni podróży traktowane są jako dni neutralne. Ze względu na kryzys w 2009r. rytm ten został zaburzony, dlatego też nie pracował on w normalnej rotacji z powodu braku zleceń. Zgodnie z umową niezależnie gdzie podatnik jest skierowany do pracy, wysokość jego pensji nie ulega zasadniczym zmianom. Co miesiąc pracodawca wypłaca mu pensję, bez względu na to, czy praca jest wykonywana we wskazanym przez niego miejscu, czy też podatnik pozostaje w domu oczekując na kolejne "skierowanie".

Przedstawiając tak stan faktyczny zapytał o konsekwencje: " ...jakie powstają w związku z uzyskaniem przez wnioskodawcę dochodu z tytułu niniejszej umowy o pracę wypłacanego za okres przebywania w Polsce. Czy dochód ten należy zaliczyć do dochodów zagranicznych, które objęte są w Polsce zwolnieniem od podatku dochodowego zgodnie z art. 24 ust 1 w związku z art. 15 ust 1..." umowy polsko-singapurskiej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu?

W pytaniu podatnik nie wskazał zatem w związku z jakim zdarzeniem (czy urlopem czy oczekiwaniem na następne zlecenie) przebywał na terenie Polski. Na dobrą sprawę nie jest też jasne do końca czy wynagrodzenie wypłacane "za okres przebywania w Polsce" było również, w rozumieniu wnioskodawcy, wynagrodzeniem za czas przepracowany w Wielkiej Brytanii, Trynidadzie i Tobago tyle, że wypłaconym w okresie pobytu w Polsce. Generalnie bowiem wynagrodzenie wypłacane jest z reguły po zakończeniu okresu rozliczeniowego - możliwym więc było, że w momencie otrzymania wynagrodzenia za okres pracy zagranicą wnioskodawca przebywał już w Polsce. Nie jest też jasnym czy wynagrodzenie to mogło obejmować kwoty za czas przebywania w podróży z Polski do wskazanego przez pracodawcę miejsca pracy i z powrotem.

Z przedstawionych okoliczności faktycznych we wniosku, zdaniem Sądu, niemożliwym było ustalenie w sposób wyczerpujący stanu faktycznego. Skarżący podał bowiem, iż jego system czasu pracy polega co do zasady na 6 tygodniach pracy i 3 tygodniach urlopu, chyba że po urlopie nie zostanie skierowany do wykonywania określonej pracy. Wówczas pozostaje jednak w gotowości do pracy, oczekując na kolejne zlecenie. Nie wiadomo więc do końca, czy pobyt T. P. w 2009 roku w Polsce był związany wyłącznie z oczekiwaniem na kolejne zlecenie, czy też czas swojego urlopu także spędził na terenie kraju. Tej drugiej możliwości nie da się, w opinii Sądu, na podstawie wyżej przedstawionego stanu faktycznego kategorycznie wykluczyć.

Dodatkowo należy zauważyć, że T.P. w opisie stanu faktycznego podał również, że dni podróży na wskazane miejsce pracy i z powrotem do Polski są "neutralne", co przy podanej jednocześnie informacji, że pracodawca wypłaca pensję, bez względu na to, czy praca jest wykonywana we wskazanym przez niego miejscu, czy też podatnik pozostaje w domu, oczekując na kolejne "skierowanie" mogło nasuwać wątpliwości czy wypłacane wynagrodzenie w czasie przebywania w Polce podatnika nie obejmowało również wynagrodzenia za czas podróży do miejsca faktycznego wykonywania pracy i powrotu do Polski.

To organ, zdaniem Sądu, sam domniemał, iż podatnikowi chodziło wyłącznie o okresy oczekiwania na kolejne zlecenie i tylko w tym zakresie wydał zaskarżoną interpretację. Naruszył w związku z tym dyspozycję art. 169 § 1 w zw. z art. 14 h Ordynacji podatkowej, gdyż wobec niejasności postawionego pytania w kontekście przytaczanych we wniosku okoliczności winien był wezwać skarżącego do uzupełnienia braków wniosku pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania. Skoro tego nie uczynił, Sąd był obowiązany do uchylenia omawianego aktu na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej "ppsa". Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien dochować powyższych wymogów, a dalsze czynności uzależnić od reakcji strony na otrzymane wezwanie.

Zgodnie bowiem z art.3 §1 oraz art. 133 §1 ppsa sąd kontroluje zaskarżone rozstrzygnięcia (akty) administracyjne i wydaje orzeczenia na podstawie zgromadzonych przez organ akt sprawy administracyjnej. Sądy administracyjne własnych ustaleń dokonują wyjątkowo. Nawet wówczas postępowanie to ma charakter postępowania dowodowego uzupełniającego (art. 106 § 3 ppsa) zaś jego celem jest realizacja kontroli działania administracji publicznej, a w tym zakresie sprawdzenie, czy stan faktyczny został przez te organy ustalony prawidłowo (por. wyrok NSA z dnia 7 sierpnia 2009r.II FSK 861/08).

Orzekając więc w przedmiocie zaskarżonej interpretacji indywidualnej, w sytuacji gdy organ nie doprowadził na etapie postępowania administracyjnego do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego przez wnioskodawcę, sąd administracyjny nie może samodzielnie ustalić takiego stanu faktycznego i dokonać interpretacji przepisów podatkowych. Jedynym rozwiązaniem jest uchylenie zaskarżonej interpretacji w trybie art.146 §1 ppsa i zobowiązanie organu do czynności zmierzających do usunięcia dostrzeżonych w sprawie uchybień. Dodać przy tym należy, że w przypadku interpretacji indywidualnych miarodajne dla ustalenia stanu faktycznego są wyłącznie twierdzenia skarżącego, gdyż w sprawach tych ani organ, ani tym bardziej sąd administracyjny nie prowadzi postępowania dowodowego i nie ustala rzeczywistego stanu faktycznego.

Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi w zakresie interpretacji prawa materialnego, Sąd pragnie jedynie zaznaczyć, że zgodnie z art. 3.ust. 1 i ust.1a updof osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy). Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:

1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub

2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.

Poza tym na podstawie art. 4a wspomnianej ustawy przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.

Mając na względzie zacytowane regulacje uznać trzeba, że jeżeli T. P. w 2009 roku, przebywał na terenie Polski ponad 183 w roku, to podlega obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (a więc także od zawartej z przedsiębiorcą singapurskim umowy o pracę) niezależnie od miejsca położenia źródeł przychodów z uwzględnieniem postanowień, mogących mieć w tym przypadku zastosowanie, umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania. Skarżący nie negował faktu bycia polskim rezydentem podatkowym. Okoliczność ta więc była bezsporna.

W rozważanym przypadku skarżący umowę o pracę zawarł z podmiotem mającym siedzibę w z Singapurze. Zatem niewątpliwie rozważyć należy, ustalając kwestie podatkową otrzymanych tytułem tej umowy świadczeń, przepisy umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej, a Rządem Republiki Singapuru w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, sporządzonej w Singapurze z dnia 23 kwietnia 1993 roku (Dz.U. z 1994. Nr 38, poz. 139).

I tak, w myśl jej art. 15 ust. 1 i 2, dotyczącego pracy najemnej:

1. Z uwzględnieniem postanowień artykułów 16, 18, 19 i 20 niniejszej umowy, uposażenia, płace i inne podobne wynagrodzenia, które osoba mająca miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie osiąga z pracy najemnej, podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że praca wykonywana jest w drugim Umawiającym się Państwie. Jeżeli praca jest tam wykonywana, to osiągane za nią wynagrodzenie może być opodatkowane w tym drugim Państwie.

2. Bez względu na postanowienia ustępu 1 niniejszego artykułu, wynagrodzenia, jakie osoba mająca miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie osiąga z pracy w drugim Umawiającym się Państwie, podlegają opodatkowaniu tylko w pierwszym Państwie, jeżeli:

a) odbiorca przebywa w drugim Państwie przez okres lub okresy nie przekraczające łącznie 183 dni podczas danego roku kalendarzowego,

b) praca jest wykonywana dla lub w imieniu osoby, która nie ma miejsca zamieszkania lub siedziby w pierwszym Państwie, oraz

c) wynagrodzenia nie są ponoszone przez zakład lub stałą placówkę, którą osoba posiada w drugim Państwie.

Z przytoczonej regulacji, już na podstawie jej językowej wykładni, wynika, że do sytuacji T.P. ma zastosowanie ust. 1, który determinuje w jego przypadku polską rezydencję podatkową. Jego miejscem zamieszkania jest Polska (vide art. 3 ust. 1a pkt 2 updof).Tym samym dochody ze stosunku pracy podlegają opodatkowaniu na terenie Polski. Jak słusznie zauważył organ, skarżący pracy na terenie Singapuru w 2009 roku nie wykonywał. Z tych względów (braku pracy podatnika na terenie Singapuru) nie ma więc zastosowania art. 15 ust. 2 polsko-singapurskiej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Dodatkowo, stosownie do art. 24 ust. 1 lit. a) rozważanej umowy w Polsce podwójnego opodatkowania unikać się będzie w sposób następujący m.in., jeżeli osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce osiąga dochód, który zgodnie z postanowieniami niniejszej umowy może być opodatkowany w Singapurze, to Polska zwolni, z uwzględnieniem postanowień wymienionych pod literą b) i c) tego ustępu, taki dochód od opodatkowania.

Warunkiem zastosowania zasady unikania podwójnego opodatkowania na podstawie tego przepisu jest więc w pierwszej kolejności ustalenie, że umowa ta umożliwia opodatkowanie polskiemu rezydentowi podatkowemu osiąganych dochodów w Singapurze. Jak już zaś wyżej wyjaśniono, art. 15 umowy, dotyczący świadczeń z tytułu umowy o pracę, odnośnie T.P. wskazuje na polską rezydencję podatkową.

Podsumowując skarżący nie ma racji, dowodząc, że w jego sprawie zastosowanie wyżej omówionej umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania umożliwi mu zwolnienie osiągniętych z tytułu stosunku pracy dochodów z podatku dochodowego od osób fizycznych z powołaniem się na art. 15 ust. 1 w zw. z art. 24 ust. 1 tej umowy. Zarówno przepisy tej umowy, jak i postanowienia art. 3 ust. 1 updof wskazują bowiem na polską rezydencję podatkową.

Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 ppsa. Przepisy te stanowią, że w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście zalicza się przy tym poniesione przez stronę koszty sądowe. T.P. poniósł koszty z tytułu wpisu w wysokości 200zł, stąd taką kwotę zasądzono na jego rzecz.