Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2818/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-04-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie sędzia WSA Magdalena Durzyńska (spr.), sędzia WSA Piotr Korzeniowski, Protokolant st. sekr. sąd. Katarzyna Tomiło-Nawrocka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia "P." z siedzibą w T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy czasowego odebrania psów - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do tut. Sadu decyzją z dnia [...] września 2013 r. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej jako SKO) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. Dz. U. 2013 r. poz. 267 zwanej dalej kpa) utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy J. nr [...] z dnia [...] marca 2013r. w przedmiocie odmowy czasowego odebrania psów należących do K.K.

W uzasadnieniu wskazano, iż Stowarzyszenie "P. " w T. (dalej jako skarżący/ Pogotowie/ stowarzyszenie) złożyło wniosek o wydanie decyzji administracyjnej w trybie art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt tj. w przedmiocie czasowego odebrania psów należących do Pani K.K. , zamieszkałej [...] J. . Według Pogotowia zwierzęta były utrzymywane w niewłaściwych warunkach bytowania, w tym w stanie rażącego zaniedbania lub niechlujstwa, bądź w pomieszczeniach albo klatkach uniemożliwiających im zachowanie naturalnej pozycji. W toku postepowania przedstawiciele Urzędu Gminy J. udali się na miejsce celem sprawdzenia warunków ww hodowli zwierząt i stwierdzili, że psy trzymane są w domu mieszkalnym, biegają luzem po pokojach, w pomieszczeniu na dole stoją klatki, stoi sucha karma oraz woda do picia, a psy mają do nich bezpośredni i nieograniczony dostęp (por. art. 9 ustawy o ochronie zwierząt). W kontrolowanych pomieszczeniach było czysto i schludnie, psy były żywotne, w dobrej kondycji fizycznej, biegały i bawiły się z domownikami a ich wygląd zewnętrzny nie wskazywał, aby były w jakimkolwiek stopniu rażąco zaniedbane. Pracownikom gminy przedstawiono książeczki zdrowia z wykonanymi okresowymi szczepieniami a uczestniczący w wizji Prezes Stowarzyszenia W., [...] wydal opinię na temat przedmiotowej hodowli psów rasowych i stwierdził, że u K.K. w 2012 roku wspólnie z lekarzem weterynarii przeprowadzono 4 kontrole i nie stwierdzono rażących uchybień w hodowli psów rasowych. Przeprowadzone dodatkowe postępowanie wyjaśniające utwierdziło stanowisko wyrażone w decyzji Nr [...] z dn. [...].12.2012r.

Według organu w sprawie były analizowane przedstawione przez wnioskodawcę dokumenty w kontekście wystąpienia okoliczności określonych w art.6 ust. 2 ustawy o ochronie zwierząt ale ewentualnie stwierdzone nieprawidłowości i uchybienia w traktowaniu psów nie uzasadniały sankcji w postaci odebrania psów. Wątpliwość organu zrodził natomiast sposób i tryb przeprowadzenia czynności kontrolnych przez skarżące stowarzyszenie "P. ", które udając się na powyższą posesję nie powiadomiło właściwego miejscowo organu tj. Wójta Gminy J. o dokonywanej kontroli, która dodatkowo odbywała się bez obecności lekarza weterynarii (przedstawiciela inspekcji weterynaryjnej sprawującej nadzór nad przestrzeganiem przepisów o ochronie zwierząt) a ponadto Pogotowie wystąpiło ze swoim wnioskiem w trybie art. 7 ust 3 ustawy dopiero 18 dni po przeprowadzonej we własnym zakresie kontroli. Z akt sprawy wynika ponadto, że K. K. zawiadomiła organy ścigania o popełnieniu na jej szkodę przestępstwa w postaci przywłaszczenia psów co skutkowało wszczęciem przeciwko Prezesowi Stowarzyszenia G.B. i D.F. postępowania karnego o czyn z art. 284 § 1 kk (k. 15 akt adm).

Organ uznał, że dołączony do akt materiał fotograficzny faktycznie wskazuje na to że klatki, w których przetrzymywane były psy nie dawały im komfortu, jednak nie uniemożliwiały one zachowania naturalnej pozycji. Według organu załączone do akt dokumenty oraz wyżej przedstawione okoliczności nie wskazują na wystąpienie rażącego naruszenia przepisów ustawy, wystąpienia przypadku nie cierpiącego zwłoki i w konsekwencji za nie zasadne uznał wydanie decyzji w trybie art. 7 ust 3 ustawy o ochronie zwierząt, w przedmiocie odebrania zwierząt.

W uzasadnieniu organ przywołał przepisy ustawy o ochronie zwierząt, w szczególności art. 4 pkt 15 definiujący właściwe warunki bytowania, art. 6 ust. 2 pkt 10 wskazujący na znęcanie się nad zwierzętami i art. 7 dający podstawę do zastosowania sankcji w postaci odebrania zwierząt i podniósł, że nie ma wystarczających powodów do zastosowania ww normy.

Skargę na powyższą decyzję złożyło Stowarzyszenie P. wskazując na naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 kpa poprzez brak zebrania wyczerpującego materiału dowodowego i rozpatrzenia całego materiału dowodowego zebranego w sprawie, w tym nieprzesłuchanie wymienionych z nazwiska świadków; naruszenie art. 79 § 1 kpa poprzez brak zawiadomienia Stowarzyszenia o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z oględzin przynajmniej na siedem dni przed terminem, oraz naruszenie art. 107 § 3 kpa, poprzez brak wskazania w uzasadnieniu faktów, które organ uznał za udowodnione a którym odmówił wiary. Zarzucono także naruszenie art. 6 kpa poprzez bezpodstawne wytyczne udzielone Stowarzyszeniu. Stowarzyszenie wniosło o uchylenie w całości w/w decyzji II instancji przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Podniosło, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów procedury dających podstawę do wznowienia postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że nie narusza ona prawa a skarga nie miała uzasadnionych podstaw.

Znęcanie się nad zwierzętami zostało zdefiniowane w art. 6 ust. 2 pkt 10 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o ochronie zwierząt (tj Dz.U. z 2013, poz. 856 zwanej ustawą) i oznacza zadawanie albo świadome dopuszczanie do zadawania bólu lub cierpień, a w szczególności utrzymywanie zwierząt w niewłaściwych warunkach bytowania, w tym utrzymywanie ich w stanie rażącego niechlujstwa oraz w pomieszczeniach albo klatkach uniemożliwiających im zachowanie naturalnej pozycji.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy zwierzę traktowane w sposób określony w art. 6 ust. 2 może być czasowo odebrane właścicielowi lub opiekunowi na podstawie decyzji wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego ze wzglądu na miejsce pobytu zwierzęcia i przekazane:

1) schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę domowe lub laboratoryjne, lub

2) państwowej jednostce organizacyjnej prowadzącej gospodarsko rolne, jeżeli jest to zwierzę gospodarskie, lub

3) ogrodowi zoologicznemu lub schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę wykorzystywane do celów rozrywkowych, widowiskowych, filmowych, sportowych lub utrzymywane w ogrodach zoologicznych.

Słusznie organ wskazał, że wydanie decyzji orzekającej o czasowym odebraniu zwierząt uzasadnia uprzednie ustalenie, iż doszło do znęcania się nad nimi poprzez utrzymywanie ich w niewłaściwych warunkach bytowania i rażącego niechlujstwa. Okoliczności tych w sprawie nie stwierdzono a zatem nie było podstaw do spełnienia żądania określonego we wniosku skarżącego.

Sąd administracyjny ocenia legalność zaskarżonych aktów administracyjnych; nie dokonuje ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą administracyjną lecz bada jedynie, czy ustalenia faktyczne dokonane przez organy administracji publicznej, których orzeczenia zostały zaskarżone odpowiadają prawu (por. wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2007 r., II FSK 72/2006 ONSAiWSA 2008/2 poz. 31). Tak dokonana ocena prowadzi do wniosku, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają przepisów kpa. W ocenie Sądu organy obu instancji dokonały prawidłowej oceny materiału dowodowego w sprawie. Ustalenia dotyczące dobrych warunków bytowania zwierząt potwierdza protokół kontroli oraz dokumentacja fotograficzna, nadto pismo Stowarzyszenia W., jak również zaświadczenie lekarza weterynarii o stanie zdrowia zwierząt. Zasadnie zatem uznano w sprawie, że nie ma podstaw do wydania decyzji orzekającej ich odebraniu p. K.K. Podnoszone w skardze kwestie niewyczerpującego zebrania materiału dowodowego nie znalazły potwierdzenia w stanie faktycznym sprawy. Zarzut nieprzesłuchania świadków wskazanych w skardze nie mógł być uwzględniony gdyż z akt sprawy nie wynika aby wnioski w tym zakresie były zgłaszane w toku postępowania. Dla wyniku sprawy podstawowe znaczenie miał bezpośredni kontakt ze zwierzętami objętymi wnioskiem. W tym zakresie zasadniczą rolę musiała odegrać bezzwłoczna i bezpośrednia kontrola miejsca hodowli, stąd za priorytetowe należało uznać oględziny miejsca zamieszkania p. K. jako miejsca prowadzonej przez nią hodowli. Zarzuty dotyczące niezawiadomienia skarżącego na minimum 7 dni przed terminem wizji jakkolwiek słuszne co do zasady – w okolicznościach niniejszej sprawy nie mogły być uwzględnione jako nie mające istotnego wpływu na jej wynik. Zawiadomienia o terminie mającej miejsce [...] marca 2013r. kontroli hodowli zostały wysłane w dniu 19 lutego 2013r. Dalsza zwłoka w dokonaniu ww czynności mogłaby mieć negatywny wpływ na stan zwierząt, a same czynności zostały udokumentowane protokołem i zdjęciami, co do których zastrzeżeń w toku postępowania stowarzyszenie nie składało. Z uzasadnienia skargi nie wynika także jaki realny wpływ na wynik postepowania miała nieobecność skarżącego podczas czynności w dniu [...] marca 2013r. W tym kontekście warto podkreślić, że z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ppsa) wynika podstawa do uchylenia zaskarżonej decyzji, ale tylko wtedy jeżeli zostanie stwierdzone naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tego rodzaju uchybienia Sąd się nie dopatrzył.

Uzasadnienie decyzji SKO jest szczegółowe i wyczerpujące; wbrew twierdzeniom skarżącego - zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione oraz przyczyn, z powodu których twierdzeniom przedstawionym przez skarżącego odmówił wiarygodności. W sposób jasny i wyczerpujący z przytoczeniem przepisów prawa przedstawiono też podstawy prawne decyzji. Nie doszło zatem do naruszenia art. 107 § 3 kpa.

W konsekwencji uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa, w oparciu o art. 151 ppsa skargę oddalono.