Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1310/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-02-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Darmoń (spr.) SWSA Małgorzata Łoboz SWSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 lutego 2022 r. sprawy ze skargi P. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2021 r, [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości skargę oddala


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 14.06.2021 r., znak: [...] Wójt Gminy S., po rozpatrzeniu wniosku P. B. odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Wójta Gminy S. z dnia 21.05.2018 r., znak: [...] zatwierdzającą projekt podziału geodezyjnego nieruchomości położonej we wsi B., składającej się z działki oznaczonej nr [...] o pow.. 1,1845 ha objętej księgą wieczystą KRI [...] w Wydziale Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego w W. stanowiącej własność S. Z. B. w 3/4 części i P. P. B. w 1/4 części - zgodnie z załączonym projektem podziału nieruchomości stanowiącym integralną część do decyzji - na działki nr [...] o pow. 0,1680 ha i nr [...] o pow. 1,0165 ha.

Przyczyną odmowy był brak spełnienia przesłanki wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu) – P. B. podpisał wniosek o dokonanie podziału i odebrał decyzję, a także niezachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie.

Po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego na to postanowienie przez P. B. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z 6 września 2021 r., znak [...] - działając na podstawie art. 148 § 1 i 2 oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 17 pkt 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 735, dalej jako "k.p.a.") - utrzymało zaskarżone postanowienie organu I instancji w mocy.

W uzasadnieniu postanowienia Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 149 § 4 k.p.a. na postanowienie o odmowie wznowienia postępowania służy zażalenie. Stosownie do art. 127 § 2 w zw. z art. 144 k.p.a., o ile ustawa nie przewiduje innego organu odwoławczego, właściwy do rozpatrzenia zażalenia jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, którym - według treści art. 17 pkt 1 k.p.a. - w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego pozostaje, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w ustawach szczególnych, samorządowe kolegium odwoławcze. Zatem Kolegium jest właściwe do rozpoznania ww. zażalenia.

W myśl przepisu art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.

Postępowanie administracyjne po wpłynięciu podania o wznowienie postępowania jest podzielone na dwa etapy. W pierwszym etapie organ bada, czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest na ustawowych przesłankach wznowienia oraz czy zostało ono wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 k.p.a., a także czy wnoszący poddanie jest stroną tego postępowania. Negatywna weryfikacja którejkolwiek z tych przesłanek uprawnia organ do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania w oparciu o art. 149 § 3. Drugi etap obejmuje kontrolę merytoryczną tj. postępowanie co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia co do istoty sprawy.

Wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. następuje tylko na żądanie strony (art. 147 k.p.a.). P. B. twierdzi we wniosku o wznowienie, że nigdy nie złożył wniosku o zatwierdzenie projektu podziału geodezyjnego nieruchomości składającej się z dz. nr [...], nie był informowany o postępowaniu i podejmowanych w jego ramach czynnościach. O wydaniu decyzji zaś Wójta Gminy S. z dnia 21.05.2018 r., znak: [...] miał się dowiedzieć dopiero w dniu 19.05.2021 r. w Starostwie Powiatowym w W..

Jak wskazuje organ - analiza akt sprawy nie pozwala na potwierdzenie prawdziwości tych oświadczeń Żalącego. W aktach o znaku: RGGiOŚ [...] zalegają bowiem następujące dowody: wniosek z dnia 09.05.2018 r. o zatwierdzenie projektu podziału dz. nr [...] położonej w B. na działki nr [...] i [...] podpisany przez Panią S. B. i P. B. (k. nr 38), dowód odbioru osobistego przez Żalącego w dniu 22.05.2018 r. decyzji z dnia 21.05.2018 r. (k. nr 26) i oświadczenie Żalącego z dnia 22:05.2018 r. o zrzeczeniu się prawa do odwołania od ww. decyzji (k. nr 29). Zatem P. B. był jednym z wnioskodawców w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wójta Gminy S. z dnia 21.05.2018 r., znak: [...] i miał zapewnioną na każdym etapie postępowania administracyjnego prowadzonego w tej sprawie możliwość uczestniczenia w postępowaniu. Skoro odbierał korespondencję w tej sprawie, wiedział o stanie sprawy i podejmowanych przez organ czynnościach oraz wydanej decyzji, doręczonej Mu do rąk własnych (która to okoliczność nie została zanegowana w zażaleniu), przesłanka wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a. nie zachodzi. Co więcej Żalący sam zrezygnował z wniesienia odwołania od ww. decyzji, do czego oczywiście miał prawo, a co jednak nie jest równoznaczne z niezawinionym brakiem Jego udziału w sprawie. Przeciwnie, powyższe okoliczności świadczą zdaniem organu dobitnie o niezaistnieniu przesłanki wznowienia, na której oparł swój wniosek Żalący, co zasadnie ustalił organ I instancji. W odniesieniu zaś do podniesionej w zażaleniu okoliczności nadużywania alkoholu przez P. B. tut. Kolegium wyjaśnia, że nie jest to okoliczność mogąca potwierdzić brak wiedzy Żalącego co do decyzji objętej wnioskiem o wznowienie.

Rację ma organ I instancji wskazując, że odmowa wznowienia postępowania w sprawie uzasadniona jest uchybienie terminowi jednego miesiąca na złożenie podania o wznowienie, liczonego od dnia dowiedzenia się przez stronę o przyczynie wznowienia stosownie do art. 148 § 2 k.p.a. P. B. jako datę dowiedzenia-się o ww. decyzji wskazał dzień 19.05.2021 r., w którym o decyzji dowiedział się "przy okazji wizyty w Starostwie Powiatowym w W.". Zauważono, że przed notariuszem A. M. w Kancelarii Notarialnej w W. w dniu 17.06.2019 r. P. B. stawił się i podpisał zawartą aktem notarialnym Rep. A nr [...] umowę sprzedaży udziałów w nieruchomości położonej yw B. objętej księgą wieczystą nr KRI [...] W § 1 litera 1 tego aktu notarialnego wymienione są min. działki nr [...] i [...] wchodzące w skład tej nieruchomości, zaś na stronie 4 tego aktu tiret 6 znajduje się informacja zapis, w którym wymienione są zbywane działki - w tym działka nr [...] ze wskazaniem, że aktualnie jest to działka podzielona na działki nr [...] i [...] - jako działki pozostające w dzierżawie Kupującego. Działki powstałe z podziału zatwierdzonego ww. decyzją zostały wymienione również na str. 5, 6 ,7 i 8 oraz 9 aktu. W konsekwencji powyższego nie sposób uznać, że P. B. obecny podczas aktu notarialnego, który został odczytany stronom - nie wiedział w dacie aktu notarialnego o tym, że nastąpił podział dz. nr [...] na działki nr [...] i [...]. Zatem wniosek o wznowienie złożony w dniu 07.06.2021 r. został złożony z uchybieniem terminu określonego w art. 148 § 2 k.p.a. Zdaniem Kolegium Żalący wiedział o decyzji od dnia jej doręczenia, czyli od dnia 22.05.2018 r., a niewątpliwie wiedział o podziale działki nr [...] w dniu 17.06.2019 r., skoro zbył działki powstałe po jej podziale, zatwierdzonym ww. decyzją. Ustaleniu temu nie przeczy fakt, że sama decyzja podziałowa nie została wymieniona w akcie notarialnym i okoliczność zbycia tym aktem notarialnym szeregu działek wchodzących w skład nieruchomości - przeciwnie, potwierdza wręcz wiedzę Żalącego o podziale. Nie doszło więc do zarzuconego organowi I instancji naruszenia art. 8, art. 7 k.pa. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. Wobec tych wszystkich okoliczności dowodzących brak podstaw do wznowienia postępowania Kolegium uznało za zbędne prowadzenie postępowania nakierowanego na weryfikację podanej przez Żalącego daty uzyskania informacji o decyzji podczas wizyty w Starostwie Powiatowym w W..

Konsekwencją powyższego – jak wskazuje organ odwoławczy jest brak możliwości wznowienia postępowania - z powodu braku zaistnienia przesłanki do wznowienia oraz uchybienia terminowi procesowemu z art. 148 § 2 k.p.a.

Odnosząc się do zarzutu zażalenia w postaci naruszenia art. 145 § 1 k.p.a. poprzez zbadanie przesłanek wznowieniowych na wstępnym etapie postępowania Kolegium wyjaśniło, że kwestia istnienia interesu prawnego wnioskodawcy w sprawie jako strony nie budziła w sprawie wątpliwości. Natomiast w świetle przywołanych wyżej okoliczności, a to osobistego złożenia wniosku o zatwierdzenie projektu podziału, odbioru decyzji i złożenia oświadczenia o zrzeczeniu się prawa do odwołania od ww. decyzji Kolegium uznało za rzecz oczywistą, nie budzącą żadnej wątpliwości i nie wymagającą żadnego postępowania ani dodatkowych dowodów, że nie wystąpiła podana we wniosku o wznowienie postępowania przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

Opisane wyżej postanowienie zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie P. B., zarzucając mu :

1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 77 i 80 k. p. a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. poprzez brak gruntownego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, na który złożyły się:

- brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz błędy i nieścisłości w stanie faktycznym - co w konsekwencji przełożyło się na brak dokładnego zweryfikowania wystąpienia przesłanek wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wójta Gminy S. z dnia 21 maja 2018 roku ([...]

- ustalenie przez organ, iż skarżący podpisał wniosek o podział geodezyjny nieruchomości i inne dokumenty wydane w sprawie, a także odebrał przedmiotową decyzję Wójta Gminy S., podczas gdy on konsekwentnie temu przeczy - gdzie zadaniem organu było podjęcie czynności zmierzających do weryfikacji prawdziwości podpisów zarówno P. B., jak i S. B. - w tym powołania biegłego:

- brak zweryfikowania przez organ faktu, iż w momencie rzekomego odbioru decyzji o podział geodezyjny nieruchomości położonej we wsi B., S. B. znajdowała się w Domu Pomocy Społecznej W' W., przy ulicy [...], podczas gdy pismo adresowane było na adres ul. [...] Bachowice, a tym samym nie ma możliwości by widniejący podpis należał do niej, co tym bardziej nasuwa okoliczność, iż reszta podpisów widniejących w aktach sprawy była sfałszowana – co winno skutkować powołaniem biegłego do zbadania tej okoliczności;

2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to jest art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i uznanie, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki uzasadniające wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania;

3. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 148 § 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż nie został zachowany miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania wnioskodawca wykazał, że zapoznał się z decyzją dnia 19 maja 2021 roku w Starostwie Powiatowym w W.,

4. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to jest art. 145 § 1 k.p.a. poprzez zbadanie przesłanek wznowieniowych, podczas gdy na tym etapie postępowania organ nie jest władny tego czynić - co w następstwie skutkowało bezzasadnym przyjęciem, iż nie zostały spełnione przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego;

Na podstawie tych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Niniejsza sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 poz. 2325 ze zm.) - dalej "p.p.s.a." - sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w postępowaniu administracyjnym i było zaskarżalne zażaleniem, dlatego też sprawa została skierowana do rozpoznania w trybie uproszczonym, bez wyznaczania rozprawy.

Zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest całkowicie bezzasadna.

Należy zgodzić się z organem II instancji, że postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji jest dwuetapowe. Zgodnie z art. 149 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2021.735 t.j. z dnia 2021.04.21) wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia, a postanowienie to stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Z kolei § 3 art. 149 przewiduje formę postanowienia również dla rozstrzygnięcia o odmowie wznowienia. Rozstrzygnięcie takie zapada wówczas, gdy podanie o wznowienie zostało złożone po terminie albo też nie opiera się na ustawowej przesłance wznowienia. Stanowisko takie jest ugruntowane w doktrynie i w orzecznictwie sądów administracyjnych. W komentarzu do art. 149 k.p.a. teza 3 i 4 (w Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego. System Informacji Prawnej LEX, 2016) Małgorzata Jaśkowska stwierdza: "W przypadku złożenia przez stronę podania o wznowienie wszczyna się (...) postępowanie wstępne w sprawie wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia. W tej fazie organ może się wypowiadać jedynie co do zarzutów, a nie ich podstaw. Zgodnie z wyrokiem NSA w Warszawie z dnia 14 czerwca 1999 r., IV SA 2397/98, LEX nr 47857, przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ administracji bada wyłącznie, czy wniosek o wznowienie postępowania jest oparty na ustawowych przesłankach wznowienia, enumeratywnie wymienionych w art. 145 § 1 oraz czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148. Tylko w przypadku ujawnienia, iż podanie o wznowienie nie wskazuje przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 bądź nie został zachowany termin jego złożenia przewidziany w art. 148 - organ administracji może na podstawie art. 149 § 3 wydać decyzję (obecnie postanowienie) odmawiającą wznowienia postępowania. W pozostałych przypadkach organ administracji ma obowiązek wydać postanowienie o wznowieniu postępowania i przeprowadzić postępowanie zgodnie z zasadami określonymi w art. 150 i 151".

Kwestia na którym etapie należy badać przesłankę wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (czy już na etapie wydawania postanowienia o wznowieniu bądź odmowie wznowienia, czy też dopiero we wznowionym postępowaniu) była oceniana na dwa sposoby. W jednym z poglądów przyjęto, że "W przypadku wskazania przesłanki wznowienia jako okoliczności wymienionych w art. 145 § 1 pkt 4 organ rozpatrujący podanie nie bada, czy podmiot wnoszący podanie istotnie ma przymiot strony w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją, gdyż kwestia ta będzie przedmiotem ustaleń i oceny w postępowaniu prowadzonym po wydaniu postanowienia, o jakim mowa w art. 149 § 2". Naczelny Sąd Administracyjny zaprezentował takie stanowisko w wyrokach: z dnia 19 lipca 2016 r., sygn. I OSK 3226/14 (LEX nr 2100699) ("Konstrukcja art. 149 § 2 k.p.a. prowadzi do wniosku, że wydanie przez organ postanowienia o wznowieniu postępowania poprzedza sprawdzenie warunków formalnych wniosku, tj. czy wniesiony został w terminie i czy oparty został na ustawowych podstawach. We wstępnej fazie postępowania nie jest dopuszczalna ocena przyczyn wznowienia") i z dnia 17 kwietnia 2012 r., sygn. II OSK 191/12 (LEX nr 1219080) ("Wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania z przyczyn podmiotowych należy ograniczyć tylko do przypadków, gdy jednostka żądająca wszczęcia postępowania nie powołuje się na interes prawny. Ustalenie, czy sprawa dotyczy interesu prawnego jednostki, może nastąpić wyłącznie w toku postępowania. Oznacza to, że jeśli okoliczność, czy danemu podmiotowi przysługuje status strony postępowania, stanowi jednocześnie przesłankę wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), to może być ona badana już po wszczęcia postępowania wznowieniowego").

W innych wyrokach Naczelny Sąd Administracyjny dopuszcza stanowisko bardziej liberalne, pozwalające na wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania w sytuacji, gdy z okoliczności podniesionych we wniosku o wznowienie w sposób oczywisty wynika brak przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W wyroku z dnia 8 grudnia 2015 r., sygn. II OSK 933/14 (LEX nr 1989285) stwierdzono: "Postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.) może zakończyć postępowanie tylko w przypadkach gdy brak legitymacji do żądania wszczęcia postępowania jest oczywisty, a zatem gdy bez koniecznych czynności postępowania wyjaśniającego jest po stronie żądającego wszczęcia postępowania brak interesu prawnego". Podobnie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 stycznia 2009 r., II OSK 1747/07, LEX nr 484887: "Tylko gdy w świetle twierdzeń wynikających już z samego wniosku o wznowienie wynika, że brak jest ustawowych podstaw do wznowienia, wniosek składa podmiot niebędący stroną albo termin do jego złożenia nie został zachowany, organ wydaje decyzję (obecnie postanowienie) o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.)".

Odnosząc się do zarzutów skargi P. B. należy wskazać, że wbrew tym zarzutom Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy obu instancji art. 7, art. 77 i 80 kpa w zw. z art. 75 § 1 kpa oraz art. 145 § 1 pkt 4 i 148 § 2 kpa.

Stan faktyczny został wyjaśniony prawidłowo i w wystarczający sposób. Powoływane przesłanki wznowienia zostały dokładnie zweryfikowane w sprawie zakończonej decyzją z 21 maja 2018 r.

P. B. był jednym z wnioskodawców w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wójta Gminy S. z dnia 21 maja 2018 r , znak RGGiOŚ [...] (podpisał wniosek) i miał w pełni zapewnioną na każdym etapie postępowania administracyjnego możliwość uczestniczenia w postępowaniu (decyzja została mu doręczona 22 maja 2018 r do rąk własnych, a P. B. zrzekł się w dniu 22 maja 2018 r prawa odwołania od decyzji ). Skarżący odbierał korespondencję w sprawie, wiedział o jej stanie i podejmowanych przez organ czynnościach, wydanej decyzji. Dowody na te okoliczności znajdują się w aktach administracyjnych.

Skarżący w sposób niezrozumiały zaprzeczył tym jednoznacznym faktom (wynikającym z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy), co prowadzi do wniosku że jest to wyłącznie próba dowolnego ich zniekształcenia, tak by osiągnąć zamierzony skutek w postaci wznowienia postępowania i korzystnego rozstrzygnięcia.

Skarżący w żaden przekonujący sposób nie wykazał, by nastąpiło podrobienie podpisów na dowodach doręczeń. Skarżący nie doprowadził w tym względzie do wszczęcia żadnych postępowań karnych w sprawie podrobienia podpisów. Brak jest jakichkolwiek usprawiedliwionych podstaw do kwestionowania oświadczeń stron zawartych w dokumentach złożonych w aktach administracyjnych. Zupełnie pozbawione jakiegokolwiek oparcia w dokumentach i rzeczywistości są twierdzenia skargi jakoby: skarżący i S. B. nie podpisali wniosku o podział geodezyjny nieruchomości oraz że skarżący zapoznał się z decyzją podziałową dopiero 19 maja 2021 r w Starostwie Powiatowym w W.. Brak zatem zaistnienia przesłanki wznowienia, na której skarżący oparł swój wniosek.

Prawidłowe jest również ustalenie organów obu instancji, ze skarżący uchybił terminowi jednego miesiąca na złożenia podania o wznowienie, liczonego od dnia dowiedzenia się przez stronę o przyczynie wznowienia (art. 148 § 2 k.p.a). Skarżący wiedział o decyzji od dnia jej doręczenia, czyli od 22 maja 2018 r (dowód doręczenia w aktach administracyjnych), wiedział również o podziale działki nr [...] w dniu 17 czerwca 2019 r , skoro świadomie w tym dniu, przed zastępcą notarialnym Pawłem Musiałem zastępującym notariusz A. M. zbył m. inn. działki nr [...] i [...] powstałe po jej podziale, zatwierdzonym decyzją podziałową. Przeciwne twierdzenia skarżącego są zupełnie gołosłowne i stoją w oczywistej sprzeczności z treścią dokumentów. Podniesiony w zażaleniu z dnia 28 czerwca 2021 r fakt nadużywania przez P. B. alkoholu, z powodu czego skarżący ma mieć ograniczone możliwości właściwego rozpoznania sytuacji życia codziennego, obciąża wyłącznie skarżącego, który nie jest ubezwłasnowolniony i sam kieruje swoim postępowaniem.

Dokonawszy oceny prawidłowości zaskarżonego postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie doszedł do wniosku, że jest ono prawidłowe i dlatego skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325).