Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 169/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-10-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 1991 nr 9 poz 31
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.
article: art. 187 § 1, art. 191
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska Sędziowie Sędzia WSA Karol Pawlicki Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz (spr.) Protokolant: referent stażysta Marta Ziewińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2015 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. Sp. k. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r. [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2013 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję [...] z dnia [...] [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącej spółki kwotę [...] zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] Burmistrz Gminy i Miasta O. określił M. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w P. (dalej zwanej spółką lub skarżącą) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2013 rok w kwocie [...] zł, przy czym wysokość I raty podatku płatnej do [...] listopada 2013 r. określono na kwotę [...] zł, a wysokość drugiej raty płatnej do [...] grudnia 2013 r. określono na kwotę [...] zł.

W uzasadnieniu swojej decyzji organ podatkowy I instancji wskazał, że w dniu [...] listopada 2013 r. wpłynęła do organu deklaracja skarżącej na podatek od nieruchomości za okres od 1 listopada 2013 r. do 31 grudnia 2013 roku, złożona w związku z przeniesieniem własności zabudowanej nieruchomości położonej w O. przy ul. K. [...] (działka nr [...]). Zaznaczono przy tym, że z załączonego do deklaracji pisma wynika, iż skarżąca zastosowała stawki podatkowe właściwe dla gruntów i budynków niezwiązanych z prowadzoną działalności gospodarczą, przy czym w piśmie nie powołano się na względy techniczne. Mając powyższe na uwadze organ I instancji wezwał spółkę do wyjaśnienia wątpliwości związanych z zastosowaniem stawek podatkowych właściwych dla nieruchomości niezwiązanych z prowadzoną działalności gospodarczą. W piśmie z dnia [...] listopada 2013 r. skarżąca wyjaśniła, że nieruchomość ze względów organizacyjnych i technicznych nie jest związana z prowadzeniem jakiejkolwiek działalności gospodarczej. Skarżąca zaznaczyła również, że zadeklarowany przedmiot opodatkowania nie był wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej m. in. ze względów technicznych, spółka nie podała jednak szczegółowych informacji odnośnie okoliczności uniemożliwiających wykorzystywanie nieruchomości na cele działalności gospodarczej.

Mając na uwadze brak wskazania przez skarżącą konkretnych okoliczności faktycznych uniemożliwiających wykorzystanie nieruchomości dla celów działalności gospodarczej, postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013 r. Burmistrz Miasta i Gminy O. wszczął postępowanie podatkowe w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2013 r.

W toku postępowania podatkowego organ podatkowy I instancji ustalił, że skarżąca jest właścicielem zabudowanej nieruchomości położonej na terenie O. przy ul. K. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostę X. jako działka nr [...] (obręb O.). Omawiana nieruchomość została przy tym nabyta w dniu [...] października 2013 r. na podstawie aktu notarialnego nr [...], przy czym umowa zawarta w formie powołanego aktu notarialnego została zawarta w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej. W tym też kontekście Burmistrz Gminy i Miasta O. zaznaczył, że zarówno sprzedawca jak też kupujący byli podatnikami VAT. Wskazana nieruchomość jest przy tym zabudowana budynkiem biurowo-produkcyjnym wraz z lokalem handlowo-usługowym oraz halą produkcyjną z zapleczem socjalno-biurowym o powierzchni użytkowej zabudowań [...] m2. Budynek posiada dwie kondygnacje o wysokości pomieszczeń powyżej [...] m. W toku postępowania podatkowego skarżąca wyjaśniła ponadto, że stopień zużycia pomieszczeń, w tym występowanie trwałego zawilgocenia i zagrzybienia ścian oraz stropów, w świetle przepisów prawa pracy oraz zasad bezpieczeństwa i higieny pracy wyklucza przebywanie w pomieszczeniach pracowników i wykonywanie czynności zawodowych.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Burmistrz Miasta i Gminy O. wskazał, że stosownie do postanowień art. art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych – grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oznaczają ,grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Zaznaczono przy tym jednak, że ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie zawiera definicji pojęcia "względy techniczne", przy czym organ wskazał, że w orzecznictwie przyjmuje się, że pod tym pojęciem należy rozumieć okoliczności obiektywne, trwałe, nieusuwalne i niezależne od przedsiębiorcy. W ocenie organu podatkowego I instancji w odniesieniu do nieruchomości oznaczonej jako działka [...] nie zachodzą okoliczności, które można by uznać za względy techniczne skutkujące niemożliwością prowadzenia na tej nieruchomości działalności gospodarczej. Zaznaczono przy tym, że skarżąca prowadzi działalność m. in. w zakresie kupna i sprzedaży nieruchomości na własny rachunek, a fakt zakupu omawianej nieruchomości świadczy w ocenie organu o woli spółki do wykorzystywania nieruchomości dla celów prowadzonej działalności gospodarczej. Podniesiono przy tym, że omawiana nieruchomość została przez skarżącą wprowadzona do ewidencji środków trwałych, co w ocenie organu podatkowego I instancji uzasadnia twierdzenie, że nieruchomość ta będzie związana z prowadzoną przez skarżącą działalnością gospodarczą. Co więcej w ocenie Burmistrza Miasta i Gminy O., stanowiąca własność skarżącej nieruchomość może być wykorzystana do prowadzenia działalności gospodarczej pomimo występującego w niej zawilgocenia i zagrzybienia ścian oraz stropów.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem skarżąca wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Y., w którym to wniesiono o uchylenie wymienionej na wstępie decyzji organu I instancji.

W odwołaniu podniesiono, że ze względu na bardzo zły stan techniczny budynek nie jest na chwilę obecną, jak też nie może być wykorzystywany do prowadzenia jakiejkolwiek działalności gospodarczej. W ocenie skarżącej zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa pracy, w tym odnoszącymi się do zasad BHP w pomieszczeniach takich nie mogą bowiem przebywać pracownicy. Podniesiono przy tym, że zły stan techniczny nieruchomości ma charakter trwały i względy techniczne uniemożliwiają wykorzystywanie obiektu do prowadzenia jakiejkolwiek działalności gospodarczej. Spółka wskazała również, organ I instancji nie przeprowadził żadnych czynności dowodowych, w tym kontekście podniesiono, że organ nie zlecił wykonania opinii biegłemu rzeczoznawcy z zakresu budownictwa odnośnie ustalenia przyczyn niewykorzystywania obiektu do działalności gospodarczej.

Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Y. decyzją z dnia [...] września 2014 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu swojej decyzji podatkowy organ odwoławczy wskazał, że dla uznania obiektu za związany z prowadzeniem działalności gospodarczej nie jest konieczne faktyczne jego wykorzystywanie na cele związane z działalnością gospodarczą, a wystarczające jest samo jego posiadanie przez przedsiębiorcę. W świetle powyższego nie jest zatem istotne czy przedsiębiorca grunty, budynki i budowle faktycznie wykorzystuje do celów działalności gospodarczej.

Odnosząc się do pojęcia względów technicznych zaznaczono, że okoliczność czy w sprawie występują takie względy może zostać ustalona na podstawie każdego dowodu. SKO w Y. zaznaczyła przy tym, że nieprzeprowadzenie przez organ podatkowy I instancji dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy z zakresu budownictwa nie naruszyło postanowień art. 180 Ordynacji podatkowej. W ocenie Kolegium konieczność przeprowadzenia remontu w budynku skarżącej nie świadczy o występowaniu w sprawie względów technicznych uzasadniających opodatkowanie nieruchomości niższą stawką podatkową.

Wyżej wymieniona ostateczna decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Y. stanowi przedmiot skargi spółki kierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. W skardze spółka wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o uwzględnienie stanowiska wyrażonego w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Ewentualnie zaś spółka wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżąca wniosła ponadto o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania oraz uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji.

Zaskarżonej decyzji zarzucono:

1) błędną wykładnie i niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego – tj. art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych – przez błędne założone, iż przedmiot opodatkowania – nieruchomość w O. przy ul. K. [...] nie podlega wyłączeniu z wykorzystywania do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych;

2) naruszenie art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego – poprzez nadużycie przez organ zasady swobodnej oceny dowodów – m.in. poprzez nieuwzględnienie stanowiska skarżącej w zakresie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu budownictwa na okoliczność rzeczywistego stanu technicznego obiektu, a także jego rzeczywistej przydatności do prowadzenia działalności gospodarczej.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Y. podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga okazała się uzasadniona.

Przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie jest kwestia zasadności opodatkowania podatkiem od nieruchomości za 2013 rok nieruchomości skarżącej spółki według stawek właściwych dla gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą. Zdaniem skarżącej przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Organy podatkowe stanęły na stanowisku przeciwnym.

Okolicznością bezsporną jest, że skarżąca prowadzi działalność gospodarczą w formie spółki z o. o. spółki komandytowej. Zatem już z samego faktu, że skarżąca jest przedsiębiorcą w rozumieniu art. 1a ust.1 pkt 3 i 4 u.p.o.I. w zw. z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz.584 ) wynika, że znajdujące się w jej władaniu nieruchomości zaliczane są do kategorii związanych z działalnością gospodarczą, opodatkowanych najwyższą stawką podatku od nieruchomości (art. 5 ust. 1 pkt 1 lit.a, pkt 2 lit.b u.p.o.l.).

Kluczowe znaczenie w rozpoznawanej sprawie ma zatem ustalenie, jak rozumieć sformułowanie, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych oraz czy taka sytuacja zachodzi w przypadku nieruchomości, będącej we władaniu skarżącej.

Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się zatem do rozstrzygnięcia, czy organy podatkowe obu instancji prawidłowo zastosowały w toku postępowania przepisy prawa materialnego, tj. art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a), art. 4 ust. 1 pkt 2 w zw. art. 4 ust. 2 oraz art. 6 ust. 1, ust. 3 i ust. 6 u.p.o.l., na podstawie których ustalono skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2013 r. w kwocie [...] zł. Organy zgodnie przyjęły, że przedmiotem opodatkowania jest nieruchomość zabudowana związana z działalnością gospodarczą.

Zarzuty skargi dotyczą zarówno naruszenia przepisów prawa procesowego, konkretnie art. art. 187 § 1 i art. 191 O.p., jak i przepisów prawa materialnego – art.1 ust.1pkt 3 u.p.o.l. Skarżący w szczególności zakwestionował te ustalenia faktyczne organów, które - w jego ocenie - nie uzasadniają dokonania wymiaru podatku od nieruchomości, która z uwagi na stan techniczny nie nadaje się na prowadzenie działalności gospodarczej. Zdaniem skarżącej, to obiektywne względy techniczne uniemożliwiają wykorzystanie nieruchomości w prowadzonej działalności gospodarczej.

W pierwszej kolejności Sąd rozpoznał zarzuty natury procesowej. Dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji jest prawidłowy, albo że został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowane przez organy przepisy prawa materialnego.

Na wstępie niniejszych rozważań należy wskazać, że postępowanie podatkowe zostało uregulowane w Dziale IV O.p. Zgodnie z przepisami zawartymi w tej części ustawy, organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa (art. 120 O.p.), powinny prowadzić postępowanie podatkowe w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 O.p.), podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (art. 122 O.p.), są zobowiązane w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 187 § 1 O.p.), a następnie, dokonać oceny, na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 191 O.p.). Zgodnie z art. 180 § 1 O.p., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Przepis art. 191 O.p. statuuje zasadę swobodnej oceny dowodów, w myśl której ocena dowodów jest domeną wyłącznie organu podatkowego. W świetle tej normy organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Zarówno materiał dowodowy, jak i jego ocena winny - zgodnie z art. 210 § 4 O.p. - znaleźć swoje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji podatkowej. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zawierać w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Uzasadnienie prawne musi zaś zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie faktyczne winno być spójne i logiczne, tak by z jego treści w sposób niebudzący wątpliwości wynikał ustalony przez organ podatkowy stan faktyczny, stanowiący podstawę rozstrzygnięcia podatkowego.

Mając na uwadze powyższe reguły, Sąd uznał, że prowadzone przez organy podatkowe postępowanie nie wypełniło wskazanych wymogów.

W judykaturze trafnie zauważa się, że ustawodawca nie wyjaśnił, co należy rozumieć przez względy techniczne. Z treści samego przepisu można wyczytać, że "względy" muszą mieć charakter techniczny, a zatem nie np. prawny, czy finansowy. Nie ulega jednak wątpliwości, że "względy techniczne" winny tkwić w samej rzeczy (w gruncie, budynku, czy budowli). Jednakże okoliczności te muszą uniemożliwiać korzystanie z nieruchomości, przy czym ustawodawca posłużył się sformułowaniem "nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności gospodarczej" (por. wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2014 r., o sygn. akt II FSK 2737/12, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wykładnia terminu "względy techniczne" prowadzi do wniosku, iż chodzi tu o obiektywne przeszkody sprawiające, że przedmioty opodatkowania nie są i trwale nie mogą być wykorzystywane w działalności gospodarczej. Taki charakter przeszkody sprawia, że nie może być ona determinowana wolą (działaniem lub zaniechaniem) podatnika, lecz okolicznościami zewnętrznymi i fizykalnymi, odnoszącymi się do substancji przedmiotu opodatkowania. Chodzić tu może zatem zarówno o takie wady fizyczne budynków i budowli, które uniemożliwiają w sposób stały korzystanie z nich przez przedsiębiorcę, jak również o inne faktycznie występujące przeszkody. Wyłączenie z zakresu przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej dotyczy zatem sytuacji, gdy przedmiot ten nie jest i - jednocześnie - nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względu na zdarzenie niezależne od podatnika. Tym samym przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości lub jej części służącej do wykonywania działalności gospodarczej, nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości, nie miały zastosowania do tej nieruchomości stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Nieruchomość taka, mimo czasowego jej niewykorzystywania, z różnych przyczyn, nie przestaje być nieruchomością związaną z prowadzoną przez dany podmiot działalnością gospodarczą (por. wyrok NSA z dnia 16 września 2014 r., o sygn. akt II FSK 2221/12, LEX nr 1572457).

Z powyższego wynika ogólny wniosek, że "względy techniczne" muszą w sposób trwały wyłączać możliwość wykorzystywania nieruchomości do prowadzenia jakiejkolwiek działalności gospodarczej (por. wyrok NSA z dnia 19 września 2014 r., o sygn. akt II FSK 2361/12, LEX nr 1572503). Zaakcentować przy tym należy, że wobec milczenia ustawodawcy w tej kwestii, a jednocześnie nakreślenia w analizowanym przepisie swoistego kontekstu towarzyszącego temu zwrotowi, brak jest możliwości stworzenia na gruncie praktyki uniwersalnej formuły tego pojęcia, którą można by "dopasować" do każdego zdarzenia faktycznego. Wymuszać to winno na organach, konieczność szczegółowego odniesienia się do każdego zaistniałego zdarzenia faktycznego oraz uwzględniania zindywidualizowanych cech każdego przypadku (por. wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2014 r., o sygn. akt II FSK 2737/12, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Kontrolując prawidłowość zaskarżonej decyzji Sąd uznał za zasadny zarzut naruszenia przepisów postępowania: art. art. 187 §1 i 191 O.p. poprzez niepowołanie w rozpoznawanej sprawie biegłego z zakresu budownictwa w celu wyjaśnienia stanu technicznego nieruchomości, których dotyczy postępowanie, pod kątem możliwości wykorzystywania do prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącą, a tym samym niepodjęcie w toku postępowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego.

Zgodnie z art. 122 O.p. w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Przepis ten wyraża zasadę prawdy obiektywnej. Realizacji tej zasady służy między innymi art. 187 § 1 O.p. nakładający na organ podatkowy obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego.

Przepis art. 187 O.p. stanowi zatem konkretyzację zasady prawdy materialnej, przewidzianej w art. 122 o.p., poprzez wprowadzenie dyrektywy zupełności postępowania dowodowego. Ponadto z art. 187 § 1 O.p. oraz z art. 122 O.p. wynika zasada oficjalności postępowania dowodowego.

Natomiast w toku całego postępowania podatkowego skarżąca podnosiła, że w stosunku do budynku, którego jest właścicielem zachodzą względy techniczne, o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.I., trwale uniemożliwiające jego wykorzystywanie.

Przytoczone powyżej stanowisko organu odwoławczego wskazuje wręcz na konieczność przeprowadzenia w sprawie dowodu z opinii biegłego dysponującego specjalistyczną wiedzą techniczno – budowlaną. Organ odwoławczy kwestionuje bowiem twierdzenia strony, a jednocześnie opiera się wydając rozstrzygnięcie wyłącznie na konstatacji, że skarżąca wprowadziła przedmiotową nieruchomość do ewidencji środków trwałych, oraz wyniku oględzin dokonanych w dniu [...] kwietnia 2014 r., podczas których stwierdzono, że na przedmiotowej nieruchomości nie jest prowadzona działalność gospodarcza. Dokonujący oględzin stwierdzili, że budynek znajdujący się na nieruchomości znajduje się w stanie technicznym pozwalającym na prowadzenie działalności gospodarczej, choć za bezsporne uznano, że wymaga remontu w celu usunięcia zagrzybienia ścian. Z protokołu oględzin (k [...] akt admin.) wynika, że dokonali tej czynności pracownicy Urzędu Gminy i Miasta O. w obecności Z. K. – Prezesa Zarządu skarżącej. Nie wskazano, by któraś z dokonujących oględzin osób dysponowała wiedzą niezbędną do oceny stanu technicznego budynku.

Niewątpliwie stan faktyczny w rozpoznawanej sprawie wymaga dla pełnego i nie budzącego wątpliwości wyjaśnienia przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, który określi czy sporny budynek, będący własnością skarżącej, ze względów technicznych może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej.

Okoliczność, czy w sprawie zachodzą "względy techniczne", musi być badana ad casum, co oznacza, że może być dowodzona wszelkimi środkami dowodowymi. Zastosowanie w tym przypadku znajdzie zasada wyrażona w art. 180 § 1 O.p., w myśl której jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. O ile więc zgodzić się przyjdzie, że co do zasady to na podatniku ciąży obowiązek wykazania, że dany przedmiot opodatkowania "ze względów technicznych" nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej - to jednak nie zwalnia to organu z konieczności wnikliwego i wszechstronnego wyjaśnienia tej kwestii w postępowaniu podatkowym.

W orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie podkreślano, że sprawy z zakresu opodatkowania nieruchomości często wymagają posiadania wiadomości specjalnych. Dla przykładu Sąd wskazuje na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 stycznia 2001 r., sygn. akt V SA 1085/00, gdzie Sąd stwierdził, że w sprawach o zawiłym stanie faktycznym, który można wyjaśnić dopiero wtedy, gdy dysponuje się specjalnymi wiadomościami, organ podatkowy jest obowiązany wykorzystać opinię biegłego. Podobnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 4 marca 2004 r., sygn. akt III SA 1917/02 stwierdził, że jeżeli spór z podatnikiem dotyczy skomplikowanych procesów technologicznych, specjalistycznej wiedzy na ten temat, to organ skarbowy powinien powołać biegłego. Nie może poprzestać jedynie na własnej, pobieżnej znajomości rzeczy.

Taka sytuacja zachodzi w rozpoznawanej sprawie.

Stan faktyczny w sprawie nie został więc ustalony w sposób kompletny. Dopiero przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego pozwoli uznać, że materiał dowodowy jest zupełny. Na podstawie ustalonych w sprawie okoliczności faktycznych biegły winien wydać opinię, czy chodzi o takie wady fizyczne budynku, które w sposób stały, a nie przejściowy uniemożliwiają korzystanie z nich przez skarżącą Spółkę. To z kolei oznacza, że dopóki nie zostanie on uzupełniony, wypowiadanie się w kwestii oceny zastosowania przez organy podatkowe prawa materialnego byłoby przedwczesne. Przy ponownym rozpatrzeniu organy podatkowe winny uwzględnić niniejsze uwagi i uzupełnić materiał dowodowy we wskazanym kierunku, a następnie dokonać jego ponownej, wnikliwej analizy.

W tym stanie rzeczy Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. oraz art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania w kwocie [...] zł, na które składa się uiszczony wpis sądowy, opłata od pełnomocnictwa i koszty zastępstwa procesowego, określone w § 14 ust. 2 pkt 1 w zw. z § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 490)