Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 384/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2014-10-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145,  art. 146,  art. 151
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 72 ust. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Janowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Teresa Cisyk Sędzia WSA Grażyna Jeżewska Protokolant Referent stażysta Marta Kubiak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 października 2014 r. sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 24 kwietnia 2014 r., nr [...], w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zarejestrowania pojazdu 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.


UZASADNIENIE

Prokurat Okręgowy w Gliwicach wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 24 kwietnia 2014 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Starosty Głubczyckiego z dnia 29 października 2013 r.,

nr [...], uchylającą swoją decyzję ostateczną z dnia 31 sierpnia 2009 r., nr [...], o rejestracji samochodu osobowego marki [...], nr rej. [...], nr nadwozia [...], rok produkcji 1999, wydaną na wniosek B.S. i odmawiającą jego zarejestrowania.

Zaskarżona decyzją zapadła w następujących okolicznościach faktycznych

i prawnych sprawy.

Decyzją z dnia 4 sierpnia 2009 r., nr [...],Starosta Głubczycki na wniosek B. S., dokonał rejestracji czasowej pojazdu marki [...]. Następnie, decyzją z dnia 31 sierpnia 2009 r.

nr [...], organ pierwszej instancji zarejestrował ten pojazd na stałe oraz wydał: dowód rejestracyjny (seria i numer [...]), tablice rejestracyjne

o numerze [...] i znak legalizacyjny o numerze [...]. Rejestracji organ dokonał na podstawie wniosku złożonego przez pełnomocnika B. S. – A. L. wraz z dołączonymi do wniosku dokumentami: fakturą VAT-marża nr [...] z dnia 4 sierpnia 2009, wystawioną przez T.M.; kserokopią zaświadczenia nr [...] o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej T.M., prowadzącego firmę "A" w [...]; niemieckim dowodem rejestracyjnym samochodu wraz z tłumaczeniem; niemieckim wtórnikiem karty pojazdu serii [...]; zaświadczeniem o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu nr [...] z dnia 21 lipca 2009 r. wystawionym przez Okręgową Stację Kontroli Pojazdów w [...]; poświadczeniem wprowadzającego pojazd nr [...], wydanym przez Konsorcjum [...] Sp. z o.o. w [...]; oświadczeniem T.M. o sprowadzeniu pojazdu na lawecie w związku

z brakiem tablic; dokumentem potwierdzającym zapłatę akcyzy

nr [...], wydanym przez Urząd Celny w Rybniku Oddział Celny w Raciborzu; umową kupna-sprzedaży samochodu osobowego marki [...], zawartą pomiędzy T. M. a M. S., zamieszkałym w Niemczech.

W dniu 14 września 2012 r. Prokurator Okręgowy w Gliwicach działając w trybie art. 184 § 1 i 2 K.p.a. i art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 145 § 2 K.p.a. wniósł sprzeciw od decyzji ostatecznej Starosty Głubczyckiego z dnia 31 sierpnia 2009 r. w sprawie zarejestrowania ww. pojazdu na B. S. W uzasadnieniu swego pisma Prokurator wskazał, że zaistniały podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego zakwestionowaną decyzją o rejestracji przedmiotowego pojazdu, albowiem w toku śledztwa nadzorowanego przez Prokuraturę Okręgową w Gliwicach o sygn. akt [...], stwierdzono, że dokumenty przedłożone do rejestracji w postaci dowodu rejestracyjnego – Fahrzeugschein oraz karty pojazdu – Fahrzeugbrief są fałszywe. Ustalenie to zostało dokonane na podstawie opinii biegłego z zakresu badań technicznych dokumentów z dnia 22 kwietnia 2011 r., nr [...]. Z ekspertyzy tej wynikało, że fałszerstwo nastąpiło przez podrobienie. Prokurator podniósł, że podrobienie dokumentów służących rejestracji pojazdu jest niewątpliwe i nosi cechy oczywistości. Zachodzi także konieczność zapobieżenia poważnej szkodzie w interesie społecznym, jaką może przynieść utrzymanie w mocy rejestracji samochodu, dokonanej na podstawie podrobionych dokumentów, co uzasadnia zastosowanie przepisu art. 145 § 2 K.p.a. Ponadto wskazał, że posłużenie się tymi dokumentami, jako podrobionymi jest przedmiotem zarzutu popełnienia przestępstwa m. in. z art. 270 § 1 KK, przedstawionego osobie zbywającej pojazd na rzecz B. S.

Postanowieniem z dnia 19 września 2012 r. nr [...], Starosta Głubczycki wznowił z urzędu postępowanie zakończone decyzją ostateczną tego organu z dnia 31 sierpnia 2009 r., nr [...], w sprawie rejestracji samochodu.

Decyzją z dnia 1 października 2012 r., nr [...], Starosta Głubczycki postanowił uchylić decyzję ostateczną z dnia 31 sierpnia 2009 r. o rejestracji samochodu osobowego marki [...], nr rej. [...], wydaną na wniosek B. S. oraz odmówić zarejestrowania pojazdu marki [...] nr rej. [...], nr nadwozia [...], rok produkcji 1999. Jednocześnie wezwano B. S. do zwrotu dowodu rejestracyjnego seria i nr [...], tablic rejestracyjnych o treści [...] w liczbie 2 sztuk oraz karty pojazdu: seria i nr [...]. Jako podstawę rozstrzygnięcia organ wskazał art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. i art 72 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., nr 108, poz. 908 ze zm.).

Organ wywodził, że skuteczna rejestracja może zostać dokonana wyłącznie na podstawie prawdziwych dokumentów. Podał, że zgodnie z opinią biegłego z zakresu badań technicznych dokumentów z dnia 22 kwietnia 2011 r. przedłożone przez stronę zagraniczne dokumenty, tj. dowód rejestracyjny i karta pojazdu okazały się fałszywe (podrobione). Zdaniem organu, sfałszowanie dowodu było oczywiste, a wznowienie postępowania było niezbędne w celu zapobieżenia posługiwania się dowodem rejestracyjnym wydanym na podstawie fałszywych dokumentów, co z kolei niewątpliwie mogło doprowadzić do powstania poważnej szkody dla interesu społecznego, np. w przypadku dalszej odsprzedaży samochodu. Stąd też organ uznał, że zaistniały podstawy do uchylenia ostatecznej decyzji w sprawie rejestracji pojazdu i odmowy rejestracji tego pojazdu, jak i do zwrotu przez stronę dowodu rejestracyjnego, tablic rejestracyjnych i karty pojazdu.

B. S. pismem z dnia 12 października 2012 r. wniosła odwołanie od powyższej decyzji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu decyzją z dnia 28 lutego 2013 r., nr [...], uchyliło skarżoną decyzję Starosty Głubczyckiego z dnia 1 października 2012 r. w przedmiocie odmowy, w wyniku wznowienia postępowania, rejestracji pojazdu samochodowego marki [...], nr rej. [...].

W uzasadnieniu Kolegium argumentowało, że osoba która wnioskuje o zarejestrowanie pojazdu winna przedłożyć wszelkie dokumenty niezbędne do dokonania tej rejestracji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. Podkreśliło, że muszą to być dokumenty prawdziwe, a więc niepodrobione, ani nieprzerobione, lecz zgodne ze stanem rzeczywistym Zdaniem Kolegium, organ pierwszej instancji odmówił rejestracji przedmiotowego pojazdu oparł się jedynie na sprzeciwie Prokuratora, natomiast nie przeprowadził postępowania co do przyczyn wznowienia i co do rozstrzygnięcia istoty sprawy, czym naruszył podstawowe zasady procedury administracyjnej określone w art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a.

Wobec powyższego Starosta Głubczycki wystąpił do Prokuratury Okręgowej w Gliwicach o udzielenie informacji dotyczącej postępowania karnego w sprawie sfałszowanego dowodu rejestracyjnego i karty pojazdu przedmiotowego samochodu, a także o przesłanie opinii biegłego z dnia 22 kwietnia 2011 r.

Decyzją z dnia 7 maja 2013 r., nr [...], Starosta Głubczycki po ponownym rozpatrzeniu sprawy wszczętej postanowieniem z dnia 19 września 2012 r., działając na podstawie art. 149 § 2 K.p.a. i art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 73 ustawy Prawo o ruchu drogowym, odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 31 sierpnia 2009 r. w sprawie rejestracji samochodu [...], nr rej. [...], na B. S. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Starosta Głubczycki podał, że prowadzone przez Komendę Wojewódzką Policji w Katowicach postępowanie przygotowawcze (sygn. [...] i [...]) dotyczące sfałszowania dowodów rejestracyjnych, w tym dowodów będących podstawą do wydania decyzji o rejestracji nie zostało zakończone. Z tego względu brak było podstaw do zastosowania trybu przewidzianego w art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. Organ wskazał też na brak podstaw do zastosowania przepisu art. 145 § 2 K.p.a., albowiem stwierdzenie sfałszowania dokumentów stanowiących podstawę zarejestrowania pojazdu będącego własnością strony nie jest oczywiste i nastąpiło dopiero w toku prowadzonego śledztwa w oparciu o opinię biegłego z dnia 22 kwietnia 2011 r. Jednocześnie organ uznał za zbędne badanie szkodliwości interesu społecznego, gdyż aktualnie nie ma podstaw do uchylenia ostatecznej decyzji w sprawie rejestracji pojazdu samochodowego B. S.

W dniu 27 sierpnia 2013 r. Prokurator Okręgowy w Gliwicach skierował do Starosty Głubczyckiego wniosek o dopuszczenie dowodu z prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Raciborzu z dnia 27 lutego 2013 r., sygn. akt [...], skazującego A. L. za przestępstwo podrobienia umowy kupna-sprzedaży

z dnia 16 lipca 2009 r. samochodu osobowego o nr rej. [...], który to pojazd T. M. miał zakupić za granicą. W przekonaniu Prokuratora, orzeczenie sądowe stanowi okoliczność, która - jako podstawa wznowienia – może mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.

Postanowieniem z dnia 11 października 2013 r. Starosta Głubczycki na podstawie art. 149 § 1 K.p.a. i art. 150 § 1 K.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. wznowił postępowanie administracyjne w sprawie z wniosku B. S., zakończonego decyzją Starosty Głubczyckiego z dnia 31 sierpnia 2009 r. nr [...] o zarejestrowaniu samochodu [...], nr rej. [...].

Następnie, w dniu 2 października 2013 r. Starosta Głubczycki wydał decyzję nr [...], którą uchylił decyzję ostateczną z dnia 31 sierpnia 2009 r. o rejestracji samochodu [...], nr rej. [...], nr nadwozia [...], rok produkcji 199, wydaną na wniosek B. S. i odmówił jego zarejestrowania. W podstawie prawnej organ przywołał art. 151 § 1 pkt 1 pkt 2 K.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 72 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Po przedstawieniu stanu faktycznego oraz podstawy prawnej orzekania przez organ stwierdził, że dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego jest dowód rejestracyjny, jeżeli pojazd był zarejestrowany oraz karta pojazdu, jeżeli była wydana. Organ zaakcentował, że skuteczna rejestracja może być dokonana wyłącznie na podstawie prawdziwych dokumentów. Zdaniem organu, dokumenty, o które opierał się organ rejestrując samochód, tj. niemiecki dowód rejestracyjny (Fahrzeugschein) i niemiecka karta pojazdu (Fahrzeugbrief) okazały się fałszywe (podrobione), co wynika z prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Raciborzu z dnia 27 lutego 2013 r., sygn. [...]. W tym stanie rzeczy, Starosta dowodził, że stosownie do przepisów art. 151 § 1 pkt 2 i art. 145 § 1 K.p.a. zobligowany był do uchylenia ostatecznej decyzji ww. pojazdu i odmowy jego zarejestrowania, ponieważ przedłożony niezbędny do rejestracji zagraniczny dowód rejestracyjny utracił swoje prawne znaczenie.

Prokurator Okręgowy w Gliwicach pismem z dnia 19 listopada 2013 r., zgłosił swój udział we wznowionym postępowaniu, a w odwołaniu od decyzji z dnia 29 października 2013 r. zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, przez organ pierwszej instancji, że będący dowodem w sprawie wyrok Sądu Rejonowego w Raciborzu z dnia 27 lutego 2013 r. przeciwko A. L., stwierdza podrobienie dokumentów w postaci dowodu rejestracyjnego i karty pojazdu (Fahrzeugschein i Fahrzeugbrief), gdy w odniesieniu do samochodu [...] A. L. została jedynie skazana za popełnienie występku podrobienia umowy kupna-sprzedaży tego pojazdu. Zarzucił, że decyzja z dnia 29 października 2013 r. jest wadliwa, albowiem organ w sposób całkowicie błędny przyjął, że orzeczenie sądowe przesądza o podrobieniu zagranicznych dokumentów w postaci dowodu rejestracyjnego i karty pojazdu, o których to dowodach była mowa w jego sprzeciwie. Podniósł, że z treści wyroku wyraźnie wynika, że A. L. została skazana za podrobienie m.in. umowy z dnia 16 lipca 2009 r. kupna-sprzedaży samochodu marki [...], który to pojazd miał być zakupiony za granicą. Zdaniem Prokuratora dokonane przez organ I instancji ustalenia i wydana na ich podstawie decyzja naruszała przepis art. 8 K.p.a., co uzasadniało jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia w trybie art. 138 § 2 K.p.a.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze na wstępie zaskarżonej decyzji stwierdziło, że odwołanie Prokuratora nie zasługiwało na uwzględnienie.

Odnosząc się do realiów sprawy zaakcentowało, że w obrocie prawnym funkcjonują dwie sprzeczne ze sobą decyzje Starosty Głubczyckiego, tj. decyzja ostateczna z dnia 7 maja 2013 r. i będąca przedmiotem odwołania - decyzja z dnia 29 października 2013 r. Zdaniem Kolegium, w czasie pomiędzy wydaniem kolejnych decyzji nie nastąpiła zmiana w stanie faktycznym sprawy.

W przekonaniu SKO ustalenie, że w tej samej sprawie kolejno po sobie zostały wydane dwie decyzje, z których pierwsza jako ostateczna funkcjonuje w obrocie prawnym jest podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji ponownie rozstrzygającej sprawę co do istoty, stosownie do art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a., po stwierdzeniu tożsamości sprawy.

SKO przyjęło, że tożsamość sprawy oznacza również zachowanie ciągłości regulacji prawnej w zakresie praw i obowiązków strony postępowania, czyli przejęcie regulacji prawnej z poprzedniego rozstrzygnięcia w niezmienionym stanie przez nowy akt prawny.

W ocenie Kolegium właśnie taka sytuacja zaistniała w sprawie, na skutek ponownego wydania decyzji w przedmiocie rejestracji samochodu osobowego marki [...] o nr rej. [...] na B. S., po wznowieniu postępowania. Pomimo funkcjonowania w obrocie prawnym ostatecznej decyzji Starosty Głubczyckiego z dnia 7 maja 2013 r. odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji z dnia 31 sierpnia 2009 r., nr [...], w sprawie rejestracji przedmiotowego samochodu, wydanej w wyniku wznowienia postępowania, organ ponownie podjął postępowanie wznowieniowe, zakończone decyzją ostateczną z dnia 31 sierpnia

2009 r., w wyniku którego wydał w dniu 29 października 2013 r. decyzję. Kolegium zauważyło, że przedmiot spray, jej zakres podmiotowy, a także stan faktyczny i prawny były tożsame z tym, w którym wydana została decyzja w dniu 7 maja 2013 r. W ocenie organu odwoławczego, nie można uznać, że zmianie uległ stan faktyczny sprawy skoro postępowanie dotyczyło tego samego pojazdu i tej samej osoby, na rzecz której zarejestrowano samochód. O zmianie stanu faktycznego nie przesądza bowiem otrzymanie przez organ I instancji wyroku Sądu Rejonowego w Raciborzu z dnia 27 lutego 2013 r., który uzyskał klauzulę wykonalności z dniem 7 marca 2013 r., a więc przed wydaniem decyzji z 7 maja 2013 r. Tym samym, jak podniosło Kolegium, dowód ten istniał, lecz nie był znany organowi pierwszej instancji. W konsekwencji, nie można było przyjąć, że stan faktyczny sprawy zarówno w dacie orzekania przez organ pierwszej instancji, jak i w dacie wydawania kolejnej decyzji w przedmiocie uchylenia decyzji z 31 sierpnia 2009 r. o rejestracji przedmiotowego pojazdu i odmowie jego zarejestrowania (29 października 2013 r.) uległ zmianie. Kolegium podkreśliło, że zmiana stanowiska organu co do jego oceny, co miało miejsce w sprawie, nie może świadczyć o zmianie stanu faktycznego i nie ma na niego wpływu.

W skardze do Sądu Prokurator Okręgowy w Gliwicach wniósł o uchylenie w całości opisanej na wstępie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 24 kwietnia 2014 r., podnosząc, że jest ona w sposób istotny wadliwa.

Decyzji tej zarzucił obrazę przepisów postępowania, a to art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. w związku z art. 105 § 1 K.p.a., polegającą na uchyleniu w całości decyzji organu pierwszej instancji i umorzeniu postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy postępowanie Starosty Głubczyckiego nie stało się bezprzedmiotowe i wobec tego nie zachodziła podstawa do jego umorzenia, przy czym obraza to mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organu odwoławczego o zaistnieniu przesłanki res iudicata. Dowodził, że porównanie obu postępowań wznowieniowych Starosty Głubczyckiego oraz decyzji z dnia 7 maja 2013 r. pozwala na ocenę, że nie zachodzi ich tego rodzaju tożsamość, aby można było przyjąć stan powagi rzeczy osądzonej. Zaznaczył, że Starosta Głubczycki za podstawę wznowienia postępowania w dniu 19 września 2012 r. przyjął, za sprzeciwem Prokuratora, przepis art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 145 § 2 K.p.a. Ta ostatnia norma według skarżącego, dopuszcza wznowienie postępowania administracyjnego z pominięciem stwierdzenia fałszerstwa orzeczeniem sądu lub innego organu, gdy fałsz dokumentu jest oczywisty i zachodzi konieczność ochrony interesu społecznego. Decyzją z dnia 7 maja 2013 r. Starosta Głubczycki odmówił uchylenia decyzji dotychczasowej z tego powodu, że dotychczas sprawa fałszerstwa dowodu rejestracyjnego i karty pojazdu przedmiotowego samochodu nie została rozstrzygnięta przez sąd, a ponieważ nie zachodzi oczywistość sfałszowania tych dokumentów w rozumieniu art. 145 § 2 K.p.a. brak było podstaw do uchylenia decyzji w przedmiocie rejestracji. W decyzji tej organ rejestrujący przesądził wobec tego ostatecznie jedynie brak podstaw wzruszenia decyzji z dnia 31 sierpnia 2009 r. w trybie art. 151 § 1 K.p.a. z uwagi na oczywiste fałszerstwo dowodu rejestracyjnego i karty pojazdu. Prokurator argumentował, że tak przyjęta podstawa faktyczna i prawna decyzji określa jej zakres i nie można mówić, że jest on tożsamy z zakresem decyzji z dnia 29 października 2013 r., która, co podkreślił, oparta została na innej podstawie faktycznej i prawnej. Zauważył, że art. 145 § 1 pkt 1- 8 K.p.a. wyczerpująco wymienia dopuszczalne przesłanki wznowienia postępowania, przy czym podstawy te pozostają względem siebie w stosunku niezależności. Wykluczenie w toku postępowania wznowieniowego, że nie zachodzi jedna z przesłanek, co nastąpiło w decyzji z dnia 7 maja 2013 r., nie przesądza o niedopuszczalności późniejszego wznowienia z innej przyczyny. Stąd w jego ocenie, Starosta Głubczycki prawidłowo przyjął za podstawę prawną wznowienia postępowania, a następnie decyzji, przepis art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a., według którego można nadzwyczajnie rozpoznać sprawę na nowo, jeżeli stwierdzono fałszerstwo innego, aniżeli dotychczas branego przez organ pod uwagę dokumentu. Zgodził się skarżący, że po stronie Starosty Głubczyckiego doszło do błędu w ustaleniach faktycznych, polegających na uznaniu, że wyrok karny stwierdza fałszywość dokumentów, na podstawie których zarejestrowano samochód oraz przyjęciu w decyzji, że orzeczenie karne przesądza o fałszerstwie zagranicznych dokumentów (dowodu rejestracyjnego i karty pojazdu). Ustalenie te nie odpowiadają prawdzie, albowiem wyrok Sądu Rejonowego w Raciborzu ma charakter skazujący w odniesieniu do podrobienia tylko tylko jednego dokumentu służącego rejestracji samochodu [...], tj. umowy jego kupna. Orzeczenie to nie obejmowało natomiast dowodu rejestracyjnego i karty pojazdu, których fałszerstwo nie zostało dotychczas potwierdzone w sposób określony w art. 145 § 2 K.p.a.. Wadliwość tych ustaleń winna jednak podlegać korekcie w toku instancji.

W końcowej części swoich wywodów skarżący jeszcze nie zgodził się z poglądem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że w sprawie zaistniał stan bezprzedmiotowości w rozumieniu art. 105 ust. 1 K.p.a., który uzasadniał umorzenie postępowania na zasadzie art. 138 § 2 K.p.a. Wznowione postępowanie ma swój przedmiot i wobec zaistnienia - w świetle nowej przyczyny wznowienia - warunków do uchylenia kwestionowanej decyzji i odmowy rejestracji powinno zakończyć się zastosowaniem przepisu ar. 151 § 1 pkt 2 K.p.a., ponieważ złożona przez stronę przy rejestracji pojazdu umowa nabycia jest fałszywa, a to na jej podstawie organ poczynił ustalenia faktyczne istotne dla sprawy administracyjnej, w tym odnoszące się do prawa własności samochodu. Powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 października 2013 r., sygn. akt II SA/Gl 540/13, skarżący uznał, że fałszywość umowy kupna pojazdu przez osobę która następnie pojazd zbyła B. S. podważa jej prawo własności.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez m.in. kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

Przedmiotem oceny w niniejszej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydana we wznowionym postępowaniu, rozstrzygająca o uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji i umorzeniu postępowania wszczętego w trybie wznowienia. Decyzja ta wydana została na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. i jako decyzja kasacyjna nie rozstrzyga sprawy merytorycznie. Dlatego też, w niniejszej sprawie ocena Sądu ograniczona była do problematyki umorzenia postępowania i związanej z tym kwestii jego bezprzedmiotowości, jako podstawy do podjęcia przez Kolegium decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a.

Przeprowadzona przez Sąd, we wskazanym zakresie i według wskazanych powyżej kryteriów, kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że decyzja ta wydana została z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a więc skutkującym koniecznością jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.

Zdaniem Sądu, organ odwoławczy w zakresie prowadzonego postępowania nie ustalił bowiem w sposób prawidłowy okoliczności faktycznych rozpoznawanej sprawy, w konsekwencji czego sprawa nie została prawidłowo rozpoznana w jej całokształcie. Ponadto, dokonana przez Kolegium ocena zamiast dotyczyć ponownego rozpoznania sprawy, sprowadzała się w istocie do nieuprawnionej kontroli decyzji organu pierwszej instancji w granicach dokonanej przez ten organ oceny, przez co naruszona została zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wyrażona w art. K.p.a. Zgodnie z tym przepisem każda sprawa administracyjna winna bowiem podlegać dwukrotnemu, merytorycznemu rozstrzygnięciu przez dwa różne organy administracji publicznej, co oznacza, że zasadniczym celem postępowania odwoławczego jest ponowne rozpatrzenie sprawy.

W pierwszej kolejności rozważając prawidłowość zastosowania w sprawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. dostrzec należy, że ustalając kompetencję organu odwoławczego do uchylenia w całości decyzji organu pierwszej instancji i umorzenia postępowania administracyjnego pierwszej instancji w danej sprawie, iż przepis ten nie określa przesłanek podjęcia takiego rozstrzygnięcia. Niemniej jednak przyjąć należy, że ograniczenie swobody organu odwoławczego w wyborze zakończenia postępowania odwoławczego wydaniem decyzji określonej w art. 138 § 1 pkt 2 in fine K.p.a., związane jest z naruszeniem przepisów prawa przez organ pierwszej instancji, uzasadniającym uchylenie jego decyzji oraz z kryterium umorzenia postępowania, o którym mowa w art. 105 § 1 K.p.a. Zgodnie natomiast z art. 105 § 1 K.p.a., organy administracji publicznej mają obowiązek umorzyć postępowanie w każdym przypadku, gdy stało się ono bezprzedmiotowe.

Bezprzedmiotowość, o której mowa w art. 105 § 1 K.p.a., oznacza brak podstaw prawnych do merytorycznego rozpoznania danej sprawy. Wiąże się to z brakiem któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, co skutkuje tym, że nie można załatwić sprawy przez rozstrzygniecie jej co do istoty. Zgodzić się należy z poglądem przyjmowanym w orzecznictwie, że istota bezprzedmiotowości postępowania polega na wystąpieniu takiego zdarzenia prawnego lub faktycznego, które spowodowało, że przestała istnieć ta szczególna relacja między faktem (sytuacją faktyczną danego podmiotu), a prawem (sytuacją prawną danego podmiotu), z którą prawo łączy obowiązek konkretyzacji normy w postaci wydania decyzji administracyjnej (por. wyrok NSA z dnia 10 maja 2012 r., sygn. akt II GSK 467/11, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 22 maja 2013 r., sygn. akt IV SA/Wr 48/13, internetowa Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Bezprzedmiotowość zachodzi zatem w sytuacjach, gdy w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego brak jest sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania. Może ona mieć przy tym charakter podmiotowy jak i przedmiotowy. W przypadku przyczyny o charakterze przedmiotowym postępowanie uznać należy za bezprzedmiotowe w sytuacji, gdy brak jest przedmiotu faktycznego do rozpoznania. Organ odwoławczy uprawniony jest tym samym do umorzenia postępowania pierwszej instancji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 in fine K.p.a. wtedy, gdy brak jest podstaw prawnych lub faktycznych do prowadzenia postępowania administracyjnego i do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy.

Zgodzić się należy z tym, że okoliczność taka bez wątpienia zaistnieje wtedy, gdy postępowanie dotyczy sprawy rozstrzygniętej już decyzją ostateczną. Zauważyć przyjdzie, że wydanie decyzji w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną stanowi przesłankę nieważności postępowania, określoną w art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. W postępowaniu odwoławczym niedopuszczalne jest jednak stosowanie sankcji nieważności decyzji. Dlatego, w sytuacji zaistnienia wadliwości określonej w art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a., organ odwoławczy zobowiązany jest uchylić decyzję organu pierwszej instancji i umorzyć postępowanie w danej sprawie, gwarantując w ten sposób poszanowanie zasady trwałości decyzji, wyrażonej w art. 16 § 1 K.p.a.

Zaistnienie omawianej przesłanki wymaga jednak stwierdzenia identyczności obu spraw, która ma miejsce jedynie w przypadku tożsamości podmiotu i przedmiotu sprawy, przy jednoczesnej identyczności stanu prawnego oraz faktycznego. Zauważyć przyjdzie, że decyzja ostateczna ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku z podstawą prawną stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, a ponadto tylko między tymi samymi stronami. Dlatego dla uznania tożsamości sprawy nie jest wystarczające ustalenie, że sprawa dotyczy tego samego przedmiotu i tych samych stron. Przesłanka z art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. nie zaistnieje wtedy, gdy w sprawie pojawią się całkiem nowe okoliczności faktyczne mające charakter prawotwórczy, tj. wpływające na załatwienie sprawy, odmienne od tych, które zostały ustalone i uwzględnione w poprzednio prowadzonym postępowaniu. Bez wyjaśnienia, że w sprawach występuje tożsamość stanu faktyczne nie jest możliwe dokonanie oceny, co do wystąpienia stanu powagi rzeczy osądzonej. Należy bowiem rozróżnić tożsamość sprawy od tożsamości przedmiotu rozstrzygnięcia, pamiętając o tym, że tylko tożsamość przedmiotu rozstrzygnięcia ma wpływ na zaistnienie przesłanki z art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. Ma to szczególne znaczenie w przypadku sprawy rozstrzyganej w trybie nadzwyczajnym wznowienia postępowania, którego prowadzenie zależy właśnie od zaistnienia określonych okoliczności faktycznych wyczerpujących znamiona ustawowych przesłanek wznowienia.

Mając na uwadze przedstawione znaczenie pojęcia bezprzedmiotowości postępowania, w kontekście zaistnienia przesłanki z art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a., w ocenie Sądu w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie można zgodzić się ze stanowiskiem Kolegium, że postępowanie wszczęte przed organem pierwszej instancji w trybie wznowienia w sprawie rejestracji pojazdu, zakończonej ostateczną decyzją z dnia 4 sierpnia 2009 r., należało umorzyć jako bezprzedmiotowe z uwagi na to, że w sprawie tej rejestracji już wcześniej wznowione było postępowanie i zakończyło się ono wydaniem ostatecznej decyzji z dnia 7 maja 2013 r.

W związku z tym, że postępowanie administracyjne poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji toczyło się w trybie wznowienia postępowania wyjaśnić należy, że wznowienie postępowania jest szczególną instytucją procesową służącą weryfikacji decyzji ostatecznej, która stwarza prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy ostatecznie zakończonej. Stanowi ono odstępstwo od ustanowionej w art. 16 § 1 K.p.a. ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnej. Przy pomocy tego trybu można jednak wzruszyć ostateczną decyzję administracyjną tylko w przypadku zaistnienia przesłanki wznowienia postępowania, których katalog został wyczerpująco określony w art. 145 § 1, art. 145a § 1 i art. 145b § 1 K.p.a. Wskazane w tych regulacjach okoliczności związane są z kwalifikowaną wadliwością postępowania i dlatego skutkiem ich zaistnienia jest możliwość ponownego rozpatrzenia sprawy w celu sprawdzenia, czy stwierdzona wada postępowania nie wpłynęła na treść rozstrzygnięcia.

Celem postępowania wznowieniowego jest zatem w pierwszej kolejności stwierdzenie wystąpienia przesłanek wznowienia postępowania, a następnie – w przypadku pozytywnego wyniku dokonanej w tym zakresie oceny – przeprowadzenie postępowania w celu rozstrzygnięcia istoty sprawy, będącej przedmiotem decyzji ostatecznej. Z uwagi na różnorodność i charakter przesłanek wznowienia, które mogą zaistnieć w różnym czasie nie można jednak przyjąć, że istnieje niedopuszczalność ponownego wznowienia postępowania w każdej sytuacji, gdy już wcześniej wydana została decyzja w trybie wznowienia. Przepisy art. 145 § 1, art. 145a § 1 i art. 145b § 1 K.p.a. wskazują bowiem niezależne od innych podstawy do żądania wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Oznacza to, iż każdy z przepisów może być źródłem odrębnego postępowania. Nie można bowiem wykluczyć takiej sytuacji, gdy po przeprowadzeniu i zakończeniu postępowania wznowieniowego co do jednej z przesłanek (np. z art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a.), ujawniona następnie zostanie kolejna okoliczność uznana za przesłankę wznowienia, która nie podlegała wcześniej ocenie we wznowionym postępowaniu (np. z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a.). Stosownie zaś do tego stwierdzić należy, że powaga rzeczy osądzonej co do sprawy prowadzonej w trybie wznowienia postępowania zaistnieje wtedy, gdy podstawą ponownego wznowienia postępowania w danej sprawie będą te same podstawy, które były już przedmiotem wcześniejszego postępowania wznowieniowego. Podkreślić jednak należy, że nie chodzi tu o samo wskazanie tej samej podstawy prawnej wznowienia, lecz o konkretne okoliczności faktyczne mogące wyczerpywać znamiona przesłanki wznowienia, które były już wcześniej badane we wznowionym postępowaniu

w kontekście tych przesłanek i tworzyły stan faktyczny będący podstawą rozstrzygnięcia podjętego we wznowionym postępowaniu. Jak już wcześniej wskazano, dla wystąpienia stanu powagi rzeczy osadzonej istotne znaczenie ma bowiem tożsamość stanu faktycznego stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia. To powoduje, że tylko w sytuacji, gdy rozstrzygniecie podjęte zostanie we wznowionych postępowaniach na podstawie identycznego stanu faktycznego i w oparciu o tożsame okoliczności faktyczne mające charakter prawotwórczy, co do tego trybu zaistnieje powaga rzecz osądzonej.

Zauważyć przyjdzie, że stosownie do art. 149 § 1 K.p.a. wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia następuje w drodze postanowienia, które w myśl art. 149 § 2 K.p.a. stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Postanowienie to wskazuje przesłanki, które w danej sprawie stanowią przyczynę wznowienia postępowania. Dopiero też jego wydanie umożliwia prowadzenie postępowania w tym trybie. Po jego wydaniu organ dokonuje, najpierw ustaleń co do rzeczywistego zaistnienia przesłanek stanowiących podstawę wznowienia, a następnie w razie ich wystąpienia, w kolejnym etapie postępowania, przeprowadza postępowanie wyjaśniające, w celu merytorycznego rozpoznania sprawy będącej przedmiotem weryfikowanej decyzji. Granice postępowania co do ustalenia podstaw wznowienia wyznaczają art. 145 § 1, art. 145 a i art. 145 b K.p.a., przy czym w postępowaniu wszczętym z urzędu zawężają je te z przesłanek, które mogą być podstawą wznowienia postępowania jedynie na wniosek strony. Granic tych nie zawęża natomiast w żadnym razie postanowienie o wznowieniu postępowania. Bez względu na to jaka podstawa wznowienia zostanie wskazana w postanowieniu, organ jako dysponent postępowania wszczętego z urzędu może i powinien badać wszystkie te przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego, których badanie z urzędu jest dopuszczalne. Prowadzenie postępowania co do wszystkich tych przesłanek nie zawsze jednak jest możliwe, gdyż okoliczności faktyczne, które mogą im odpowiadać nie zawsze istnieją, czy są znane organowi na dzień prowadzenia wznowionego postępowania. Dlatego, pomimo szerokich granic tego postępowania, jak już wcześniej wskazano, dopuszczalne jest po raz kolejny wznowienie postępowania na innej podstawie. Brak wskazania w postanowieniu danej przesłanki jako podstawy wznowienia nie wyłącza natomiast konieczności zbadania ujawnionych okoliczności faktycznych również w kontekście innych wadliwości określonych w art. 145 § 1 K.p.a.

Uwzględniając powyższe dostrzec należy, że w niniejszej sprawie podlegające ocenie sądowej postępowanie wznowione zostało w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia 4 sierpnia 2009 r. wydaną w sprawie rejestracji pojazdu. Wszczęte zostało ono z urzędu postanowieniem z dnia 19 września 2013 r., w którym jako podstawę wznowienia wskazano przesłankę z art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. Z postanowienia tego oraz ustalonej na podstawie akt sprawy chronologii jednoznacznie wynika, że okolicznością faktyczną, która spowodowała wydanie postanowienia, było uzyskanie przez organ, w dniu 27 sierpnia 2013 r., informacji o istnieniu prawomocnego wyroku wydanego przez Sąd Rejonowy w Raciborzu, Wydział II Karny, z dnia 27 lutego 2013 r., sygn. akt [...], którym stwierdzono, że umowa sprzedaży zarejestrowanego samochodu na rzecz T. M., z dnia 12 listopada 2009 r., została podrobiona. W postanowieniu tym zaznaczono też, że wskazany wyrok stwierdza fałszywość dokumentów, na podstawie których dokonano rejestracji pojazdu, co stanowi przesłankę do wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. Przypomnieć jednak w tym miejscu należy, że postanowienie o wznowieniu postępowania wywiera jedynie skutki procesowe, a ustalenia i ocena co do tego, czy w sprawie rzeczywiście wystąpiła okoliczność stanowiąca przesłankę wznowienia postępowania może nastąpić wyłącznie w postępowaniu prowadzonym już po wydaniu tego postanowienia. Dokonując oceny w zakresie zaistnienia przesłanki wznowienia organ nie jest przy tym związany postanowieniem wszczynającym postępowania, w szczególności zaś nieuprawnioną oceną co do stwierdzenia istnienia podstaw do wznowienia postępowania.

Stosownie do zakresu wznowienia, określonego we wskazanym postanowieniu dostrzec trzeba, że we wcześniejszym postępowaniu wznowieniowym organ, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 145 § 2 K.p.a., badał czy fałszywe były dokumenty przedłożone do rejestracji w postaci zagranicznej karty pojazdu i dowodu rejestracyjnego. Zgodzić się zatem należy z tym, że ponowne badanie tych okoliczności tj. ustalenie fałszywości karty pojazdu i dowodu rejestracyjnego stosownie do art. 145 § 2 K.p.a., było w niniejszej sprawie niedopuszczalne. W odniesieniu do tych odwodów kwestia ich fałszywości została bowiem już rozpoznana decyzją z dnia 7 maja 2013 r. To oznacza, że co do przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a., dotyczącej karty pojazdu i dowodu rejestracyjnego, ocenianej na podstawie art. 145 § 2 K.p.a., zaistniała powaga rzeczy osądzonej i w aktualnym postępowaniu nie mogła ona podlegać badaniu. Niemniej jednak dostrzec trzeba, że jakkolwiek organ wznowił po raz drugi postępowanie także na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. to jednak wznowienie to nastąpiło w związku z ujawnieniem innych okoliczności faktycznych, znajdujących potwierdzenie w wyroku karnym, który to stwierdza podrobienie umowy kupna-sprzedaży zarejestrowanego samochodu, na podstawie której samochód nabył T. M. Wyrok ten nie stwierdzał sfałszowania karty pojazdu i dowodu rejestracyjnego. Dlatego jako błędne i nieuprawnione uznać należało ustalenia organu pierwszej instancji co do fałszywości tych dowodów. W zaskarżonej decyzji odwoławczej Kolegium nie ustosunkowało się jednak do tej oceny. Wprawdzie organ odwoławczy dostrzegł, że powołany wyrok karny stwierdzał podrobienie umowy kupna-sprzedaży samochodu, niemniej jednak pomimo tego nieprawidłowo uznał, że stan faktyczny podlegający ocenie we wznowionym postępowaniu jest taki sam jak ten, na podstawie którego we wcześniejszym postępowaniu, w trybie wznowienia, wydano decyzję z dnia 7 maja 2013 r. Nie można zgodzić się z oceną, że stan faktyczny podlegający ocenie we wznowionym postępowaniu nie uległ zmianie. To, że wyrok karny istniał przed wydaniem wcześniejszej decyzji (z dnia 7 maja 2013 r.) nie zmienia sytuacji, że dopiero na skutek uzyskania wiedzy o nim przez organ wyszła na jaw nowa istotna okoliczność faktyczna istniejąca już w dniu rejestracji pojazdu, w postaci braku umowy skutecznie przenoszącej własność spornego samochodu na T. M., który to następnie zbył samochód na rzecz B. S.

Zauważyć należy, że o ile karta pojazdu i dowód rejestracyjny, które były badane we wcześniejszym postępowaniu, stanowiły dowód w sprawie rejestracji pojazdu i ich ewentualne fałszerstwo mogło być badane na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a., to już stwierdzenie wskazywanym wyrokiem karnym na podrobienie umowy kupna-sprzedaży nie mogło stanowić takiej przesłanki w sytuacji, gdy z akta sprawy nie wynika, że była ona przedłożona organowi przy rejestracji pojazdu jako dowód mogący potwierdzić własność pojazdu. Wyrok karny, a w szczególności wynikająca z niego okoliczność stwierdzenia podrobienia umowy, jak słusznie wskazuje Prokurator, mogła być badana w kontekście zaistnienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., tj. wyjścia na jaw nowej okoliczności faktycznej, w postaci sfałszowania umowy kupna samochodu, która to istniała już na dzień zarejestrowania samochodu, jako mogącej mieć istotne znaczenie dla ustalenia okoliczności dotyczącej przedstawienia przez rejestrującego pojazd, zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 1 Prawa o ruchu drogowy, dowodu własności pojazdu. O ile zatem sam fakt wydania wyroku, jako że został on wydany już po zarejestrowaniu pojazdu, nie może stanowić w sprawie rejestracji nowego dowodu istniejącego na dzień wydania decyzji o rejestracji to jednak, wynikający z niego fakt podrobienia umowy mógł być badany jako nowa okoliczność, gdyż zaistniał przed nabyciem samochodu przez podmioty dokonujące jego rejestracji, a zatem była to okoliczność istniejąca na dzień wydania decyzji o rejestracji.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić trzeba, że przedmiot rozstrzygnięcia objęty decyzją z dnia 7 maja 2013 r. i przedmiot podlegający badaniu w niniejszym postępowaniu nie są tożsame. Inne są bowiem okoliczności faktyczne, które powinny podlegać badaniu w niniejszym postępowaniu w kontekście zaistnienia przesłanki wznowienia postępowania. Okoliczności te nie były oceniane w poprzednim postępowaniu, w którym badano jedynie fakt sfałszowania dowodów w postaci karty pojazdu i dowodu rejestracyjnego oraz przesądzono o braku podstaw do wzruszenia decyzji o rejestracji z tego tylko powodu, że nie stwierdzono na podstawie art. 145 § 2 K.p.a. fałszywości tych dokumentów. Pomimo takiego samego trybu i zakresu podmiotowego, a także przedmiotu wznowionego postępowania, dotyczącego rejestracji pojazdu, stan faktyczny objęty poprzednim postępowaniem wznowieniowym był zatem odmienny od stanu faktycznego, który powinien zostać zbadany w niniejszej sprawie. Ponowne wznowienie postępowania na odmiennej podstawie faktycznej, która powinna podlegać ocenie w kontekście innej przesłanki wznowienia jest natomiast dopuszczalne. Uprzednia decyzja wydana w wyniku wznowienia postępowania, jeśli inny był przedmiot oceny stanowiącej podstawę rozstrzygnięcia, nie powoduje zakazu ponownego prowadzenie postępowania w trybie wznowienia. Ustalenie z kolei we wszczętym postępowaniu, że w sprawie nie występuje żadna z podstaw wznowienia, zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a., skutkuje odmową uchylenia decyzji dotychczasowej, a nie umorzeniem postępowania.

Stosownie do powyższego stwierdzić trzeba, że nieprawidłowo zaskarżoną decyzją Kolegium umorzyło postępowanie jako bezprzedmiotowe uznając, że zaistniała powaga rzeczy osądzonej, co skutkowało naruszeniem przez organ odwoławczy art. 138 § 1 pkt 2 in fine K.p.a. Rozpoznając sprawę organ II instancji powinien samodzielnie ustalić stan faktyczny podlegający ocenie i dokonać jego subsumcji, gdyż ocena organu pierwszej instancji w tym zakresie nie jest dla niego w żadnej mierze wiążąca. Zobowiązany był również odnieść się do zarzutów odwołania. W niniejszej sprawie natomiast Kolegium nie zbadało, jakie znaczenie może mieć ujawniony wyrok karny dla zaistnienia przesłanek wznowienia postępowania zakończonego decyzją o rejestracji pojazdu, w tym szczególnie przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Nieprawidłowo też SKO stwierdziło w odpowiedzi na skargę, że istnienie wyroku na dzień wydania decyzji we wcześniejszym postępowaniu wnzowieniowym, tj. decyzji z dnia 7 maja 2013 r., mogło stanowić jedynie przesłankę do wznowienia poprzedniego postępowania prowadzonego w trybie wznowienia. Podstawą faktyczną rozstrzygnięcia z dnia 7 maja 2013 r. były bowiem ustalenia dotyczące sfałszowania karty pojazdu i dowodu rejestracyjnego, których to okoliczności nie dotyczył ujawniony wyrok karny, a zatem jako nowy dowód nie był on istotny dla oceny dotyczącej tych dokumentów dokonanej w poprzednim postępowaniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a.

Reasumując, skoro organ odwoławczy nie zbadał sprawy w jej całokształcie, w tym nie odniósł się do zarzutów odwołania, a także dokonał nieprawidłowej subsumcji ujawnionej okoliczności faktycznej w odniesieniu do ustawowych przesłanek wznowienia i w konsekwencji nieprawidłowo umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe, uznać należało, że wydając zaskarżoną decyzję naruszył przepisy art. 7, art. 16 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 105 § 1 i art. 138 § 1 pkt 2 in fine K.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z tego względu, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. Rozstrzygnięcie w przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji podjęto na podstawie art. 152 P.p.s.a.

Wskazania co do dalszego postępowania wynikają z powyższych rozważań i sprowadzają się do ponownego rozpoznawania sprawy przez organ odwoławczy w jej całokształcie. Przy uwzględnieniu wyroku karnego z dnia z dnia 27 lutego 2013 r., sygn. akt [...], organ dokonana całościowej oceny ujawnionej okoliczności faktycznej dotyczącej podrobienia umowy w zakresie zbadania zaistnienia przesłanek wznowienia, w tym podstawy z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. W zależności od dokonanej oceny podejmie następnie stosowne rozstrzygniecie na postawie art. 151 K.p.a. W razie ustalenia, że w sprawie zaistniała podstawa wznowienia winien mieć przy tym na uwadze regulację art. 146 § 1 K.p.a.