Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1289/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-11-09 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono wniosek o zmianę postanowienia Sądu
Powołane przepisy: article: art. 165 w zw. z art. 246 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Nowak po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. Sz. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2007 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: 1. oddalić wniosek Z. Sz. o zmianę postanowienia z dnia 10 września 2007 r. 2. oddalić wniosek Z. Sz. o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata z urzędu.


UZASADNIENIE

Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 10 września 2007 r. zostało przyznane Z. Sz. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od uiszczenia części kosztów sądowych tj. od 500 zł. wpisu sądowego, w pozostałym zaś zakresie wniosek oddalono.

W dniu 6 listopada 2007 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął kolejny wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne.

Wskazać należy, iż wyżej wymieniony przepis możliwość uchylenia bądź zmiany postanowień niekończących postępowania w sprawie warunkuje i uzależnia od zmiany okoliczności sprawy przez co należy rozumieć zarówno zmianę okoliczności faktycznych, jakie sąd przyjął za przesłankę rozstrzygnięcia, jak i zmianę okoliczności prawnych, które uzasadniałyby wydanie postanowienia odmiennej treści niż to, które zostało wcześniej wydane. Sąd po wszechstronnej ocenie tych okoliczności może wydać stosowne postanowienie (zob. B. Dauter w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, warszawa 2005, s. 382-383).

Zgodnie z art. 243 § 1 w/w ustawy prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania.

Zauważyć należy, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy może być złożony ponownie, jeżeli nastąpiła zmiana okoliczności zarówno faktycznych, jak i prawnym, która stanowiła podstawę orzeczenia o przyznaniu lub odmowie przyznania prawa pomocy (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 maja 2005 r., sygn. akt II OZ 408/05 niepubl.).

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Przyjętą zasadą postępowania sądowego jest, iż każdy wnoszący sprawę do Sądu zobowiązany jest ponosić koszty sądowe, a tylko wykazanie przez wnioskodawcę, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania może skutkować zwolnieniem od ich ponoszenia.

Strona wnosząc sprawę do Sądu winna zatem liczyć się z kosztami z tym związanymi i odpowiednio się do tego przygotować.

Instytucja zwolnienia od kosztów sądowych stanowi w istocie pomoc państwa dla osób, które z uwagi na ich trudną sytuację materialną nie mogą uiścić kosztów bez wywołania uszczerbku w koniecznych kosztach utrzymania siebie i rodziny. Ubiegający się o taką pomoc powinien więc w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania siebie i rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające, można zwrócić się o pomoc państwa (zob. post. SN z dnia 24 września 1984 r., II CZ 104/84, M. Praw. – Zestawienie Tez 2000/7 str. 455).

Strona wnosząc sprawę do Sądu winna partycypować w kosztach postępowania, jeżeli ma jakiekolwiek środki majątkowe, w szczególności posiada stały miesięczny dochód przewyższający ustalone minimalne wynagrodzenie za pracę (post. NSA z dnia 22 grudnia 2002 r., OZ 862/04, niepubl.).

Z nadesłanego do akt formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, iż wnioskodawczyni utrzymuje się z emerytury w wysokości 1150, 48 zł. Stan majątkowy skarżącej obejmuje nieruchomość o powierzchni 45 m2. Strona wskazała, iż ponosi wydatki związane z opłatami za gaz (250 zł.), światło (235 zł.), leki (150 zł.), podatek od nieruchomości (270 zł.), pozostałe zaś środki wystarczają jej na skromne wyżywienie. W formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy Z. Sz. uwzględniła również syna T. R. (prowadzi oddzielnie gospodarstwo) wskazując, iż otrzymuje on dochód z tytułu wynagrodzenia za pracę w wysokości 1600 zł.

W ocenie Sądu Z. Sz. nie przedstawiła nowych okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę do zmiany postanowienia z dnia 10 września 2007 r., bowiem sytuacja materialna skarżącej nie zmieniła się, również wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata z urzędu nie zasługuje na uwzględnienie.

Skarżąca uzyskując wskazany stały, miesięczny dochód nie kwalifikuje się do przyznania prawa pomocy w zakresie wskazanym we wniosku ponad ten zakres, jaki został przyznany postanowieniem z dnia 10 września 2007 r. Koszty utrzymania ponoszone są powszechnie przez obywateli i przy ocenie możliwości finansowych nie mogą być wyjątkowo traktowane. Ponadto obowiązek niesienia pomocy spoczywa także na innych członkach rodziny. Rodzice i dzieci zobowiązani są wspierać się wzajemnie (art. 87 k.r.o.).

W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 165 oraz 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 lipca 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji postanowienia.