Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 429/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2015-02-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28, art. 37 ust. 1, art. 40.
journal: Dz.U. 1974 nr 38 poz 229
law: Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.
article: art. 103 ust. 2.
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska (sprawozdawca), Protokolant Referent Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 lutego 2015 r. sprawy ze skargi C. T. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wydania nakazu wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia [...]r., nr [...], na podstawie art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane (tekst jednolity w Dz. U. z 2013r., poz. 1409), odmówił wydania B. K. nakazu wykonania, w oznaczonym terminie, zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia do stanu zgodnego z przepisami budynku gospodarczego o wym. 2,58 x 5,95, zlokalizowanego na działce nr ewid. [...], położonej w J. [...], gm. A.

C. T. - właściciel działki sąsiedniej o nr ewid. [...] – wniósł odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając organowi naruszenie § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki, w związku z art. 29 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, art. 37 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane oraz art. 7, 77 § 1, art. 80 Kpa.

L. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. decyzją z dnia [...] r., nr [...] po rozpatrzeniu ww. odwołania utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy wskazał, że z akt sprawy wynika, że na działce nr ewid. [...], położonej w J. [...], znajduje się murowany budynek gospodarczy o wym. 2,58 x 5,95m, służący do chowu drobiu ( część o wym. 2,58 x 3,75m ) oraz w części pozostałej wykorzystywany jako letnia kuchnia. Obiekt dobudowany jest do północnej ściany istniejącego na posesji inwestora budynku gospodarczego, wybudowanego ok. 1961r. Zadaszenie przedmiotowego obiektu stanowi przedłużona połać dachowa ww. budynku gospodarczego, o pokryciu z płyt eternitowych. Dobudowany budynek gospodarczy, w części użytkowanej jako kurnik, usytuowany jest w odległości 4,01 - 4,10 m od granicy pomiędzy działką nr ew. [...] i działką sąsiednią o nr ewid. [...], stanowiącą własność C. T. oraz 14,75 m od istniejącego na działce nr ewid. [...] budynku mieszkalnego.

Według oświadczenia biorącego udział w oględzinach z dnia 25 września 2013r. inwestora i właściciela działki nr ewid. [...] – B. K. - przedmiotowy obiekt dobudowany został do istniejącego budynku gospodarczego w 1993r. Obecny podczas ww. oględzin C. T. - nie zakwestionował podanej przez sąsiada daty dokonanej dobudowy. Ponadto inwestor oświadczył, że nie posiada żadnych dokumentów potwierdzających legalność wykonania ww. dobudowy, ponieważ zaginęły one podczas powodzi.

Organ ponadto wskazał, że zgodnie z ustaleniami obowiązującego w roku 1993 miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy A. zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Gminnej Rady Narodowej w A. z dnia [...]. - na działce o nr ew. [...] położonej w miejscowości J., obręb geodezyjny J., gm. A. dopuszczono budowę budynku gospodarczego zgodnie z zapisem w dziale 2.1.5.rozdział VI: "...Istniejące zagrody muszą mieć jednak warunki nieograniczonej działalności rolniczej, rozbudowa i modernizacja wynikające z potrzeb produkcji rolnej, to znaczy w zakresie budownictwa gospodarczego i inwentarskiego. ...". Wobec tych ustaleń organy przyjęły, że przedmiotowy budynek gospodarczy nie narusza zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie można go także zaliczyć do budynków fermowych uciążliwych dla środowiska - jest to budynek jedynie uzupełniający zabudowę zagrodową o niewielkich wymiarach z przeznaczeniem do chowu drobiu na potrzeby własne.

Poza tym organ odwoławczy wyjaśnił, że z uwagi na fakt, że budowa przedmiotowej dobudowy została zrealizowana przed wejściem w życie ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994r., zgodnie 103 ust. 2 tej ustawy, w sprawie powinny mieć zastosowanie przepisy ustawy Prawo budowlane 1974r. oraz rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Środowiska z dnia 3 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadać budynki. W myśl § 12 ust. 1 wyżej powołanego rozporządzenia budynki mieszkalne i gospodarcze na działkach zagrodowych w indywidualnych gospodarstwach rolnych oraz wolno jednorodzinne domy mieszkalne o ścianach z materiałów niepalnych i o pokryciu z materiałów niepalnych lub trudno zapalnych powinny być sytuowane w odległości najmniej 4m od granicy działki. Odległość ta może być zmniejszona do 3m, jeżeli w budynku od strony sąsiedniej działki nie ma otworów okiennych lub drzwiowych. W rozpatrywanej sprawie ściana z otworem drzwiowym od strony działki sąsiedniej nr ew. [...] usytuowana jest w odległości większej niż 4,0 m. Ponadto przedmiotowy budynek znajduje się w odległości 14,75m od istniejącego na działce sąsiedniej nr ew. [...] drewnianego budynku mieszkalnego krytego blachą, co nie narusza przepisu § 14 ww. rozporządzenia, zgodnie z którym minimalna odległość budynków inwentarskich, stodół, suszarni i podobnych budynków gospodarczych od budynków nie zabezpieczonych ścianą oddzielenia przeciwpożarowego, o ścianach z materiałów palnych i dachu o pokryciu z materiałów niepalnych winna wynosić 10,0m.

W związku z tym, że inwestycja zrealizowana została przed dniem wejścia w życie obowiązującej ustawy, zastosowanie mieć będą przepisy obowiązującej ustawy z 1994r. wmyśl art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.). Biorąc pod uwagę treść art. 40 ustawy Prawo budowlane z 1974r. oraz dokonane w sprawie niniejszej ustalenia, w ocenie organu odwoławczego, nie zachodzą okoliczności do wydania nakazu na podstawie ww. przepisu, ponieważ przedmiotowy obiekt nie narusza prawa.

Dodatkowo organ wskazał, że jakkolwiek PINB w K. nie wyjaśnił w sposób jednoznaczny, czy inwestor posiadał pozwolenie na budowę przedmiotowej dobudowy, to nie stanowi to, zdaniem organu II instancji, wady skutkującej uchyleniem zaskarżonej decyzji. W rozpatrywanym przypadku, nawet jeśliby przyjąć, że B. K. wybudował przedmiotową dobudowę na podstawie udzielonego pozwolenia, które uległo następnie zniszczeniu podczas powodzi, jaka dotknęła Gminę A. w 1998r., to w świetle wskazanych wyżej okoliczności nie zachodzą przesłanki do wydania nakazu, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

Odnosząc się do zarzutów odwołania oraz treści pisma C. T. (wpływ do organu w dniu 10 lutego 2013r.) organ uznał za zasadny argument odnoszący się do faktu pomiaru odległości przedmiotowego obiektu od ogrodzenia, zamiast od granicy pomiędzy działkami [...] i [...] i wyjaśnił, że wcześniej postanowieniem z dnia [...] zlecił PINB w K. przeprowadzenie dodatkowego postępowania w tym zakresie (w których C. T. brał czynny udział) oraz dołączenie do akt sprawy mapy zaewidencjonowanej i przyjętej do zasobów geodezyjnych Starostwa Powiatowego w K., w zakresie dotyczącym ww. działek. Odnośnie innych zarzutów organ II instancji stwierdził, że nie naruszone zostały wymienione przez skarżącego przepisy w stopniu skutkującym uchyleniem zaskarżonej decyzji.

Cz. T. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] r., nr [...] zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 28 i art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, jak i § 44 ust. 1 rozporządzenia Ministra gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz. U. Nr 88, poz. 48 ze zm.) oraz rozporządzenie Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. (Dz. U. Nr 17, poz. 62) w zakresie przyjęcia błędnego określenia "spornego dobudowanego budynku". Ponadto wskazał, że organy naruszyły także przepisy rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454) w zakresie określenia przebiegu granicy między działkami [...] i [...]. Poza naruszeniem przepisów prawa materialnego skarżący wskazał także na naruszenie przepisów prawa procesowego w szczególności art. 10 § 2, art. 7, art. 75, art. 77, art. 107 § 3 K.p.a.

Zdaniem skarżącego inspektorzy nadzoru budowlanego nie wyjaśnili podstawowych pojęć mających wpływ na wynik sprawy takich jak: "budynek gospodarczy, kurnik, rozbudowa, czy budynek inwentarski", w związku z tym naruszyły art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 K.p.a. Skarżący potwierdził, że budynek główny został wybudowany w latach 60-tych, a w 1993 r. "sporny budynek". Ponadto C. T. wskazał – co jego zdaniem istotne - że organy nie wyjaśniły, czy mamy doczynienia z samowolą budowlaną.

Wskazał poza tym na orzecznictwo sadów administracyjnych, w tym m.in. na uchwałę składu 7 sędziów NSA z dnia 16 grudnia 2013r., sygn. akt II OPS 2/13, z której wynika, że celem legalizacji samowoli budowlanej jest przywrócenie stanu zgodnego z prawem obowiązującym w dacie legalizacji, a nie w dacie realizacji obiektu budowlanego.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

W niniejszej sprawie skarga nie jest zasadna, a podniesione w niej zarzuty nie mogą spowodować wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Sąd administracyjny kontrolując legalność wydanego aktu zobowiązany jest, niezależnie od zarzutów skargi, z urzędu zbadać prawidłowość całego postępowania. Tak dokonana kontrola zaskarżonej decyzji nie wykazała zaistnienia naruszeń prawa procesowego lub materialnego.

Bezspornie przedmiotowy obiekt gospodarczy (letnia kuchnia) został wykonany w latach 60-tych, a jego "sporna dobudowa" (pomieszczenie do trzymania kur) została wykonana w 1993 r., na co wskazał inwestor w oświadczeniu i skarżący w skardze. W związku z tym "cały obiekt" został wybudowany przed wejściem w życie aktualnie obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), zwanej dalej "Prawo budowlane z 1994r.", to jest przed dniem 1 stycznia 1995 r.

Zgodnie z art. 103 ust. 2 powołanej ustawy, do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku, do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne, nie stosuje się art. 48 tej ustawy (dotyczącego wydania nakazu rozbiórki), lecz stosuje się przepisy dotychczasowe. Oznacza to, iż do obiektu budowlanego stanowiącego przedmiot nakazu rozbiórki w niniejszej sprawie, należy stosować przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229, ze zm.), zwanej dalej "Prawo budowlane z 1974r." obowiązującej w dacie realizacji tego obiektu.

Prawo budowlane z 1974r. wymagało w art. 28 ust. 1 zasadniczo uzyskania przed rozpoczęciem robót budowlanych pozwolenia na budowę (za wyjątkiem robót zwolnionych z tego obowiązku na podstawie rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska, art. 28 ust. 4).

Zgodnie natomiast z art. 37 ust. 1 tej ustawy - obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego (obecnie: wójt gminy, burmistrz lub prezydent miasta) stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część: 1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub 2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.

Z kolei w świetle art. 40 Prawa budowlanego z 1974r., w wypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37, właściwy terenowy organ administracji państwowej wyda inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami.

Powołane przepisy odnoszą się w szczególności do obiektów budowlanych zrealizowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę. W niniejszej sprawie jak wynika z oświadczenia inwestora cyt.: "budynek gospodarczy był budowany w 1961 r., a dobudowa w 1993 r. Dokumentów na te budynki nie posiadam pozwolenie było na budowę, ale dokumenty zaginęły (powódź)" (protokół oględzin z dnia 25 września 2013 r. Na podstawie powyższego oświadczenia organy przyjęły, że inwestor nie posiada żadnych dokumentów potwierdzających legalność wykonania dobudowy.

Organy wobec tego prawidłowo uznały, że dobudowany budynek do kuchni letniej na działce nr ewid. [...] został zrealizowany bez wymaganego pozwolenia na budowę, a więc samowolnie.

W świetle bowiem powołanego art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974r. roboty te wymagały uzyskania pozwolenia na budowę niezależnie od zakwalifikowania wykonanych robót – jako rozbudowy (dobudowy do istniejącego budynku), czy też jako budowy nowego obiektu, skoro - zgodnie z art. 3 pkt 6 tej ustawy – przez budowę należy rozumieć również rozbudowę. Z przepisem tym ściśle koresponduje § 44 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska w sprawie nadzoru urbanistyczno – budowlanego z dnia 20 lutego 1975r. (Dz.U. Nr 8, poz. 48), wydanego na podstawie art. 28 ust. 4 ustawy. Zgodnie bowiem z tym przepisem, pozwolenia na budowę wymaga zarówno wykonanie i rozbudowa stałych (...) budynków (pkt 1), jak i wykonanie innych inwestycji budowlanych mogących wprowadzić lub zwiększyć uciążliwości pogarszające warunki sanitarne, bezpieczeństwa ludzi lub mienia albo warunki wykorzystania terenów sąsiednich pkt 4 lit. "d"). Niezależnie więc od tego czy przedmiotowy kurnik potraktować jako rozbudowę istniejącego budynku, czy też jako wykonanie innej inwestycji budowlanej mogącej uciążliwie oddziaływać na otoczenie, pozwolenie było wymagane. Tylko obiekty wskazane w § 44 ust. 2 rozporządzenia nie wymagały uzyskania pozwolenia na budowę, a w grupie tej nie został wymieniony przedmiotowy kurnik.

Z tego względu zarzuty skargi dotyczące niejasnego uzasadnienia i niewystarczających ustaleń co do obowiązku uzyskania na realizację przedmiotowego kurnika pozwolenia na budowę, w tym także nieustalenie charakteru tego budynku (gospodarczego czy inwentarskiego).

Prawidłowo organy obu instancji stwierdziły, że w sprawie niniejszej nie było podstaw do nakazania rozbiórki, czy wykonania w oznaczonym terminie zmian i przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia do stanu zgodnego z przepisami spornego kurnika w trybie art. 40 ustawy Prawo budowlane z 1974 r..

W świetle powołanego przepisu art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974r., nakaz rozbiórki zbiornika mógłby być orzeczony tylko wówczas, gdyby znajdował się on na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę albo gdyby został wybudowany niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie jego budowy i jednocześnie powodował niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia, a takie sytuacje nie zachodzą.

Zgodzić się wprawdzie należy ze stanowiskiem skarżącego, że w przypadku oceny zgodności inwestycji z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należy brać pod uwagę przepisy aktualnie obowiązującego planu miejscowego (zob. wyrok NSA z dnia 8 października 2007r., II OSK 1318/06; wyrok NSA z dnia 12 maja 2010r., II OSK 812/09; wyrok NSA z dnia 6 listopada 2007 r., II OSK 1454/06; wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2008 r., II OSK 1893/06), jednak badając zgodność inwestycji z przepisami powszechnie obowiązującymi należy brać pod uwagę przepisy obowiązujące w dacie realizacji robót budowlanych – wynika to wprost z powołanego art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974r. Wydając zatem orzeczenie na podstawie powołanego art. 40 tej ustawy, organ ma obowiązek brać pod uwagę przepisy techniczno – budowlane obowiązujące w dacie realizacji kurnika, a nie w dacie legalizacji (zob. wyrok NSA z dnia 4 stycznia 2012r., II OSK 1978/10; wyrok NSA z dnia 17 maja 2010r., II OSK 878/09). Brzmienie art. 40 p.b. z 1974 r. wskazuje, że mowa w nim o niezgodności z przepisami w dacie budowy (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 16 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 510/10, LEX nr 753549).

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że organ prawidłowo ocenił, że przedmiotowa inwestycja nie narusza aktualnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy A. w zakresie terenów urbanizowanych, zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w A. z dnia [...]., nr [...]. Z planu tego wynika (k.22 - 23 akt admin.), że we wsi J. podstawowe przeznaczenie terenu to zabudowa zagrodowa, a w zabudowie takiej dopuszczalna jest w szczególności realizacja obiektów inwentarskich i gospodarczych, takich jak przedmiotowy zbiornik.

Odnosząc się natomiast do kwestii zgodności inwestycji z przepisami techniczno – budowlanymi należy w pierwszej kolejności wskazać, że kurnik usytuowany jest w odległości 4,01 - 4,10 m od granicy pomiędzy działką nr ew. [...] i działką sąsiednią o nr ewid. [...], stanowiącą własność C. T. oraz 14,75 m od istniejącego na działce nr ewid. [...] budynku mieszkalnego.

Powyższa odległość wskazuje, że inwestycja nie narusza jako budynek gospodarczy § 12 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Środowiska z dnia 3 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadać budynki (Dz. U. Nr 17, poz. 62 ze zm.). Zgodnie bowiem z tym przepisem budynki mieszkalne i gospodarcze na działkach zagrodowych w indywidualnych gospodarstwach rolnych oraz wolno stojące jednorodzinne domy mieszkalne o ścianach z materiałów niepalnych i o pokryciu z materiałów niepalnych lub trudno zapalnych powinny być sytuowane w odległości co najmniej 4 m od granicy działki. Odległość ta może być zmniejszona do 3 m, jeżeli ściana budynku od strony sąsiedniej działki nie ma otworów okiennych lub drzwiowych. Przy istniejącej zabudowie na sąsiedniej działce w odległości większej niż 4 m od granicy działki, odległości określone w ust. 1 mogą ulec zmniejszeniu, z tym że odległość między budynkiem istniejącym a projektowanym powinna wynosić co najmniej 8 m (ust. 2).

Ponadto przedmiotowy budynek – jako budynek inwentarski - znajduje się w odległości 14,75m od istniejącego na działce sąsiedniej nr ew. [...] drewnianego budynku mieszkalnego krytego blachą, co nie narusza także przepisu § 14 powyższego rozporządzenia, zgodnie z którym minimalna odległość budynków inwentarskich, stodół, suszarni i podobnych budynków gospodarczych od budynków nie zabezpieczonych ścianą oddzielenia przeciwpożarowego, o ścianach z materiałów palnych i dachu o pokryciu z materiałów niepalnych winna wynosić 10,0m.

Mając zatem na uwadze, że kurnik nie powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia ani niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia organ odmówił nakazania inwestorowi wykonania określonych przeróbek i prawidłowo wydał decyzję na podstawie art. 40 Prawa budowlanego z 1974r., bowiem wybudowany obiekt budowlany został wybudowany zgodnie z przepisami.

Dodatkowo należy wskazać, że nawet gdyby inwestor przedstawił dokumenty wskazujące, że uzyskał pozwolenia na budowę spornego obiektu, to i tak zastosowanie znalazłby art. 40 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. W odniesieniu bowiem do obiektu budowlanego, na którego wzniesienie inwestor uzyskał pozwolenie na budowę, ww. przepis znajduje zastosowanie tylko wówczas, gdy stwierdzone niezgodne z przepisami wybudowanie obiektu stanowi równoczesne naruszenie warunków pozwolenia na budowę. Natomiast jeżeli naruszenia prawa powstały w związku z wykonaniem przez inwestora wadliwej decyzji o pozwoleniu na budowę, wydanie decyzji, o której mowa w art. 40 prawa budowlanego, może nastąpić dopiero po uprzednim wzruszeniu w trybie nadzoru decyzji o pozwoleniu na budowę (por. wyrok NSA z dnia 5 lutego 1987 r., sygn. akt IV SA 827/86, publ. ONSA 1988/1/1).

Wbrew zarzutom skargi, organ należycie przeprowadził postępowanie wyjaśniające, nie naruszając przy tym przepisów procesowych i stwierdzając samowolę budowlaną zastosował prawidłowe przepisy prawa materialnego.

Z tych względów Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz.270 ze zm.).