Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 323/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-06-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, , Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz, Protokolant Monika Sosna-Parcheta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi K. O. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji udzielającej pozwolenia na budowę skargę oddala.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 9 stycznia 2005r. R. A. właściciel działki prz ul [...] w L. wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta L. nr [...] z dnia [...].02.2003 r. znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę stacji [...] dystrybucji gazu płynnego propan butan na sąsiedniej działce nr ew. [...] obr. ew. [...] przy ul. [...] w L.

W dniu [...].08.2005 r. Wojewoda [...] wszczął postępowanie na ww. wniosek R. A. dot. stwierdzenia nieważności ww. decyzji Prezydenta Miasta L. nr [...] z dnia [...].02.2003 r. i decyzją z dnia [...].10.2005r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta L. nr [...] z dnia [...].02.2003 r.

W uzasadnieniu decyzji Wojewoda stwierdził, że dla zaistnienia przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji w trybie art. 156 § 1 pkt 2 kpa, niezbędne jest ustalenie, iż decyzja tą naruszono prawo i to w sposób rażący. Takiego rażącego prawa Wojewoda się nie dopatrzył.

Jednocześnie Wojewoda podkreślił, iż wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu stanowi przesłankę do wznowienia postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, określoną w art. 145 § 1 pkt 8 kpa.

Po rozpatrzeniu odwołania R. A. oraz T. W. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...].10.2005 r., znak: [...], odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta L. nr [...] z dnia [...].02.2003 r., znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę stacji [...] dystrybucji gazu płynnego na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w L. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...].12.2005r. uchylił zaskarżoną decyzję i stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta L. nr [...] z dnia [...].02.2003 r.

Zdaniem organu II instancji decyzja Prezydenta Miasta L. wydana została z rażącym naruszeniem § 133 ust 1 pkt 1, pkt 2, pkt 3 rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 20 września 2000 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie, co stanowi rażące naruszenie prawa w myśl art. 156 § 1 pkt 2 kpa.

Paragraf 133 w/w rozporządzenia określa warunki usytuowania dla zbiorników gazu płynnego oraz dla stanowisk tankowania pojazdów wymaganych w odniesieniu do stacji dystrybucji gazu płynnego.

Zdaniem organu z akt sprawy wynika, że projekt zagospodarowania działki nr ew.[...] przy ul. [...] w L. ( projekt stacji [...]) będący integralną częścią dokumentacji projektowej stanowiącej podstawę do jego zatwierdzenia i wydania decyzji przez Prezydenta Miasta L. nr [...] z dnia [...].02.2003 r. o pozwoleniu na budowę nie spełnia wymagań określonych w w/w rozporządzeniu, ponieważ:

1.Zbiorniki gazu płynnego znajdują się w odległości ok. 3 m od budynku oznaczonego na planie jako budynek socjalny. Tymczasem § 133 ust.l pkt 1 przewiduje, że zbiorniki gazu płynnego powinny być usytuowane w odległości nie mniejszej niż 10 m od budynku stacji paliw. Opierając się na dokumentacji projektowej, przyjmując, że budynek socjalny jest budynkiem stacji paliw, co jest wersją stawiającą najmniejsze wymagania co do tego budynku w kwestii usytuowania, to stwierdzić należy, że nie została zachowana ustanowiona w § 133 ust.l pkt 1 minimalna odległość tj. 10 m.

2. Stanowiska tankowania pojazdów samochodowych przewidziane w projekcie usytuowane są w odległości ok. 2 m od granicy działki, gdy tymczasem § 133 ust.l pkt. 2 określa minimalną odległość zlokalizowania stanowisk tankowania pojazdów samochodowych od granicy działki jako 10 m.

3.Stanowiska tankowania pojazdów samochodowych przewidziane w projekcie usytuowane są w odległości mniejszej niż określona w § 133 ust 1 pkt 3 - 30 m - od budynku mieszkalnego położonego na działce nr [...] i działce [...].

Organ stwierdził, że w sprawie nie występują podstawy do zmniejszenia odległości o połowę zgodnie z § 133 ust 2 w/w rozporządzenia.

Skargę na powyższą decyzję złożył inwestor K. O., który zarzuca organowi II instancji naruszenie zasad ogólnych k.p.a art 7,8,9,10 i 77.

Skarżący nie zgadza się z interpretacją §133 ust. l pkt.2 rozporządzenia Ministra Gospodarki, podnosząc, że e stanowisko do tankowania pojazdów jest jedno - przy dystrybutorze, a odległość tego stanowiska od każdej z granic działki jest zachowana zgodnie z przepisami. Kwestionuje wskazaną przez organ odległość 2 m od granicy działki.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji/ postanowień/, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).

Skargi nie można było uwzględnić, albowiem zaskarżone orzeczenie jest zgodne z prawem.

Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej jest wyjątkiem od ogólnej zasady stabilności, ustanowionej w treści przepisu art. 16 § 6 kpa - ma zatem miejsce wówczas, gdy decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy przynajmniej jedną z wad enumeratywnie wyliczonych w art. 156 § 1 kpa.

Dla zaistnienia przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji w trybie art. 156 § 1 pkt 2 kpa, niezbędne jest ustalenie, iż decyzja tą naruszono prawo i to w sposób rażący.

Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa zachodzi wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu, a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez ich proste zestawienie ze sobą. Nie zachodzi tu bowiem o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny.

Jednakże do stwierdzenia nieważności wystarczy stwierdzenie, że tylko jeden z przepisów jedna norma prawna została naruszona.

Przedmiotową decyzję wydano na podstawie przepisów ustawy z dnia 07.07.1994 r. prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 z późniejszymi zmianami).

Zgodnie z treścią przepisu art. 35 ust. 1 powołanej ustawy przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym również z przepisami techniczno-budowlanymi. Takie przepisy zawiera niewątpliwie rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 20 września 2000 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie.

Paragraf 133 w/w rozporządzenia określa warunki usytuowania dla zbiorników gazu płynnego oraz dla stanowisk tankowania pojazdów wymaganych w odniesieniu do stacji dystrybucji gazu płynnego.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w sposób jednoznaczny wykazał, że projekt zagospodarowania działki nr ew.[...] przy ul. [...] w L. ( projekt stacji [...]) będący integralną częścią dokumentacji projektowej stanowiącej podstawę do jego zatwierdzenia i wydania decyzji przez Prezydenta Miasta L. nr [...] z dnia [...].02.2003 r. o pozwoleniu na budowę, wymagań tych nie spełnia.

A mianowicie:

1.Zbiorniki gazu płynnego znajdują się w odległości ok. 3 m od budynku oznaczonego na planie jako budynek socjalny. Tymczasem § 133 ust.l pkt 1 przewiduje, że zbiorniki gazu płynnego powinny być usytuowane w odległości nie mniejszej niż 10 m od budynku stacji paliw.

2. Stanowiska tankowania pojazdów samochodowych przewidziane w projekcie usytuowane są w odległości ok. 2 m od granicy działki, od strony ulicy gdy tymczasem § 133 ust.l pkt. 2 określa minimalną odległość zlokalizowania stanowisk tankowania pojazdów samochodowych od granicy działki jako 10 m.

Zatem uznać należy, że decyzja Prezydenta Miasta L. nr [...] z dnia [...].02.2003 r., znak: [...], wydana została z rażącym naruszeniem § 133 ust 1 pkt 1, pkt 2, pkt 3 co stanowi rażące naruszenie prawa w myśl art. 156 § 1 pkt 2 kpa.

W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr. 153, poz. 1270 ze zm.)