Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 5/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2017-01-17 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Bożena Kasprzak po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A sp. z o.o. sp. komandytowej z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2014 r. postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Skarżąca spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2014 r.

W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu wniosku wskazano, iż wykonanie zaskarżanej decyzji może w sposób nieodwracalny spowodować wyrządzenie znacznej szkody skarżącej, a nawet doprowadzić do konieczności zakończenia działalności przez skarżącą.

Podkreślono, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest szczególnie uzasadniony z uwagi na rodzaj działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącą, którą jest działalność deweloperska. Skarżąca została powołana jako spółka celowa do przeprowadzenia przedsięwzięcia deweloperskiego na nieruchomości, której dotyczy niniejsze postępowanie. Zgodnie z przyjętymi założeniami odnośnie tej inwestycji, wszelkie środki pieniężne wpłacane na rzecz skarżącej od nabywców wpłacane są na zamknięty mieszkaniowy rachunek powierniczy, zgodnie z ustawą z dnia 16 września 2011 r. o ochronie praw nabywcy lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego. Wypłata zdeponowanych środków z tego rodzaju rachunku następuje jednorazowo, po przeniesieniu na konkretnego nabywcę prawa odrębnej własności lokalu, własności nieruchomości zabudowanej domem jednorodzinnym, itd., co w związku z niedawno rozpoczętym przedsięwzięciem deweloperskim nastąpi w dalszej przyszłości. Środki znajdujące się obecnie na zamkniętym mieszkaniowym rachunku powierniczym będą zwalniane na rzecz skarżącej dopiero po wybudowaniu przez niego lokali.

Wskazano, iż część środków pieniężnych pochodzących od nabywców, związanych z podpisywanymi przedwstępnymi umowami sprzedaży skarżąca przekazuje na rachunek cesyjny banku. Jest to istotne z tego powodu, gdyż w przeciwieństwie do zamkniętego mieszkaniowego rachunku powierniczego, w przypadku braku realizacji przedsięwzięcia deweloperskiego bank blokuje środki pieniężne znajdujące się na rachunku cesyjnym, także dla nabywców, w związku z czym możliwość odzyskania pieniędzy wpłaconych w związku z przedwstępna umową sprzedaży zostaje mocno ograniczona i wymaga odbycia długiej procedury bankowej odnośnie zwalniania środków.

W związku z tym, zdaniem autora wniosku, wykonanie zaskarżonej decyzji grozi nie tylko niewypłacalnością i związaną z tym możliwością zakończenia działalności gospodarczej, ale także może skutkować powstaniem szkód majątkowych po stronie przyszłych nabywców lokali.

Podniesiono, iż skarżąca spółka nie ma w chwili obecnej środków finansowych pozwalających jej na uiszczenie podatku od nieruchomości ustalonego zaskarżoną decyzją. Konsekwencją powyższego będzie naruszenie postanowień umowy kredytu przez skarżącą w zakresie niewypłacalności kredytobiorcy (skarżącej spółki), na podstawie pkt 19.7 lit. b umowy, który stanowi, iż niewypłacalność powstaje, jeżeli kredytobiorca lub inna osoba zobowiązana opóźnia się w wykonaniu wymagalnych zobowiązań pieniężnych powyżej 2 miesięcy. Zdaniem strony - takie opóźnienie na pewno nastąpi w przypadku gdyby wykonanie zaskarżonej decyzji nie zostało wstrzymane, z uwagi na brak możliwości zapłaty takiej kwoty przez skarżącą.

Ponadto podniesiono, że sprawozdanie finansowe skarżącej za rok obrotowy 2015 oraz rachunek zysków i strat za okres od 01.01.2015 do 30.09.2016 wykazują straty skarżącej, co potwierdza zdaniem wnioskodawcy, iż działalność skarżącej w stanie obecnym nie generuje jakichkolwiek zysków i jest finansowana jedynie ze środków pieniężnych pochodzących z kredytu inwestycyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej jako p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu.

Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zawiera zamknięty katalog przesłanek pozytywnych warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podstawową przesłanką zastosowania instytucji ochrony tymczasowej jest zatem istniejące realnie niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego, a która jest wynikiem wykonania kwestionowanej decyzji administracyjnej. Szkoda występuje przy tym wówczas, gdy nie będzie mogła być ona wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego z uwagi na utratę przedmiotu świadczenia, który w skutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub poniesie on straty na życiu lub zdrowiu (zob. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 25 października 2005r., I OZ 1074/05, nie publ., postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004r., GZ 138/04, nie publ.). Omawiana instytucja ma więc na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem przez sąd administracyjny legalności zaskarżonego aktu lub czynności.

Warunkiem wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest jednakże wykazanie przez stronę już we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest uzasadnione (por. postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004r., FZ 496/2004, LexPolonica, postanowienie NSA z dnia 27 lipca 2011r., II GZ 294/11).

Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy Sąd uznał, że wnioskodawca prawidłowo wykazał możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Za zasadnością argumentacji strony przedstawianej w wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przemawia fakt, że wszelkie środki pieniężne od nabywców mieszkań wpłacane na rzecz skarżącej spółki gromadzone są na zamkniętym mieszkaniowym rachunku powierniczym, a konsekwencje niewypłacalności spółki niewątpliwie obciążą klientów spółki.

Nadto załączone do wniosku dokumenty (sprawozdanie finansowe za 2015 r. umowa kredytu) stanowią potwierdzenie przedstawionych w uzasadnieniu wniosku okoliczności.

Wobec powyższego sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.

E.J.