Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 203/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-06-07 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu
Powołane przepisy: article: art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. S. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2015 r. znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 15 marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę J. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2015 r. znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę z uwagi na niewykonanie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 29 stycznia 2016 r. w przedmiocie wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi tj. przesłanie 6 odpisów skargi.

Postanowienie zostało doręczone skarżącemu w dniu 21 marca 2016 r.

Pismem z dnia 22 marca 2016 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie odpisów skargi. Do wniosku załączone zostały odpisy skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd przystępując do rozpoznania niniejszego wniosku na wstępie obowiązany jest zbadać dopuszczalność, terminowość i tryb jego złożenia.

Badając kwestię dopuszczalności na wstępie należy przypomnieć, że termin do uzupełnienia braków formalnych skargi jest terminem ustawowym, nie podlegającym modyfikacji przez Sąd, a jedynie istnieje możliwość jego przywrócenia na zasadach określonych w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Jak wynika z akt sprawy zarządzenie Przewodniczącego Wydziału w przedmiocie wezwania skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie 6 odpisów skargi, doręczone zostało skarżącej w dniu 8 lutego 2016 r., zatem skarżący obowiązany był uzupełnić owe braki w siedmiodniowym terminie, którego ostatnim dniem był 15 lutego 2016 r. Jak wynika z akt sprawy, żądane przez Sąd dokumenty tj. odpisy skargi nie został złożony w powyższym terminie, wobec czego skarżący uprawniony był wnosić o przywrócenie terminu do ich uzupełnienia, gdyż terminowi temu uchybił. W konsekwencji Sąd stwierdza, że niniejszy wniosek jest dopuszczalny.

Badając terminowość i tryb wniesienia ww. wniosku Sąd ustalił, że uchybienie terminu trwało w niniejszej sprawie do czasu, gdy skarżący otrzymał postanowienie z dnia 15 marca 2016 r. w przedmiocie odrzucenia skargi tj. 21 marca 2016 r., zatem wniosek o przywrócenie terminu (złożony w dniu 22 marca 2016 r.) złożony został z zachowaniem siedmiodniowego terminu.

Jak wykazano już wcześniej skarżący wraz z wnioskiem złożył także brakujący odpis skargi, wobec czego dopełnił warunek sine qua non jego rozpoznania, tj. dopełnił czynności o przywrócenie terminu której wnosi.

Sąd przystępując do merytorycznego rozpoznania wniosku na wstępie wyjaśnienia, że z uwagi na pewność obrotu prawnego przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W orzecznictwie przyjęto, że nie uzasadnia przywrócenia uchybionego terminu niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, iż przesłanki wskazane we wniosku nie pozwalają na jego uwzględnienie. Skarżący wskazał jedynie, że jest starym chorym człowiekiem, ma 78 lat i często zapomina. Wezwany, zarządzeniem z dnia 4 kwietnia 2016 r. do uzupełnienia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi, wskazał, że "skargę dał na ksero i zapomniał odebrać". Wyjaśnił, że "nie posiada zaświadczenia o swojej chorobie sklerozie w tym wieku". Jednocześnie wskazał, że wpis od skargi uiścił w urzędzie pocztowym osobiście.

Zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym nie jest dopuszczalne przywrócenie terminu gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. postanowienie NSA z dnia 24 marca 2004 r., FZ 13/04, niepubl.). Podeszły wiek oraz zły stan zdrowia nie przesądzają jeszcze o braku winy w uchybieniu terminu (por. postanowienie NSA z dnia 2 października 2007 r. II OZ 872/07, postanowienie SN z dnia 29 stycznia 2002 r., II UZ 90/01, OSNP 2003/24/604). Powołanie się na powyższe okoliczności nie jest równoznaczne z uprawdopodobnieniem, że uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.

Ponadto skarżący, zarządzeniem z dnia 4 kwietnia 2016 r., został wezwany do złożenia 6 kompletów załączników do skargi, czego nie uczynił.

W świetle powyższego stwierdzić należy, że w sprawie nie zaistniały przesłanki warunkujące zasadność złożonego wniosku o przywrócenie terminu i brak było podstaw do jego uwzględnienia, gdyż skarżący dopuścił się niedbalstwa, co uzasadnia przypisanie mu winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi i czyni niedopuszczalnym przywrócenie terminu do dokonania tych czynności procesowych.

Z powyższych względów, na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.