Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 250/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2014-07-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 130, art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. b
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: par. 8 ust. 6.
journal: Dz.U. 2012 poz 488
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu  drogowego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Jeżewska Sędziowie Sędzia WSA Teresa Cisyk Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik (spr.) Protokolant Referent stażysta Dorota Ziółecka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 lipca 2014 r. sprawy ze skargi J. M. na czynność Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia 4 marca 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zmniejszenia liczby punktów w ewidencji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego stanowi czynność Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia 4 marca 2014 r., nr [...], którą odmówiono J. M. zmniejszenia liczby punktów karnych wobec odbycia w dniu 15 lutego 2014 r. szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Postępowanie administracyjne miało następujący przebieg:

Komendant Wojewódzki Policji w Opolu pismami z dnia 28 listopada 2013 r. zwrócił się do Starosty Kluczborskiego o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami przez J. M. oraz o skierowanie na badania psychologiczne. Poinformował w nich, że ww. otrzymał łącznie 28 punktów karnych za wielokrotne naruszenie przepisów ruchu drogowego w okresie od 22 maja 2012 r. do 2 kwietnia 2013 r. Skarżący został zawiadomiony o powyższych wnioskach.

W dniu 27 lutego 2014 r. do Komendy Wojewódzkiej Policji w Opolu wpłynęło pismo pełnomocnika J. M. w którym wnosił on o zmniejszenie liczby posiadanych przez stronę punktów karnych o 6 w związku z odbytym przez stronę szkoleniem. Do wniosku dołączone zostało zaświadczenie z dnia 15 lutego 2013 r. wystawione przez Wojewódzki Ośrodek Ruchu Drogowego we Wrocławiu o odbyciu przez skarżącego w dniu 15 lutego 2014 r. szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Zaskarżoną czynnością z dnia 4 marca 2014 r. Opolski Komendant Wojewódzki Policji w Opolu odmówił J. M. zmniejszenia liczby punktów karnych wobec odbycia w dniu 15 lutego 2014 r. szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym. W uzasadnieniu podał podstawy prawne oraz stwierdził, że odbycie szkolenia w dniu 15 lutego 2014 r. nie spowodowało zmniejszenia liczby otrzymanych punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego, ponieważ przed rozpoczęciem szkolenia wnioskodawca dopuścił się naruszeń za które suma punktów przekroczyła 24. Stanowisko organu doręczone zostało pełnomocnikowi skarżącego w dniu 10 marca 2014 r.

Pismem z dnia 17 marca 2014 r., które wpłynęło do organu w dniu 24 marca 2014 r., pełnomocnik skarżącego wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa poprzez zmniejszenie o 6 liczby punktów w ewidencji prowadzonej na podstawie przepisów art. 130 ustawy Prawo o ruchu drogowym, odejmując je według kolejności wpisów, począwszy od wpisu odpowiadającego naruszeniu popełnionemu z datą najwcześniejszą oraz uchylenie wniosku o skierowanie strony na badania psychologiczne oraz kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Zaskarżonej czynności zarzucił naruszenie § 8 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego w związku z art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez ich niezastosowanie i przyjęcie, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające zmniejszenie o 6 liczby otrzymanych przez stronę punktów karnych w ewidencji prowadzonej na podstawie przepisu art. 130 ustawy Prawo o ruchu drogowym; § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego poprzez zastosowanie tego przepisu i tym samym przekroczenie upoważnienia ustawowego wynikającego z art. 130 ust. 4 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym; naruszenie przepisu art. 99 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 82 ust. 1 pkt 4b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami oraz przepisu art. 114 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym w zw z art. 49 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami poprzez ich niezastosowanie w sytuacji, gdy w stosunku do strony, która odbyła szkolenie w trybie art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, zachodzi okoliczność uzasadniająca zmniejszenie liczby otrzymanych przez nią punktów karnych o 6, co spowoduje, że nie zostaną spełnione przesłanki uzasadniające wystąpienie z wnioskami o skierowanie strony na badania psychologiczne oraz kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. W uzasadnieniu żądania strona przedstawiła stan faktyczny, jaki wystąpił w sprawie, przywołała przepisy prawa stanowiące podstawę rozstrzygania w sprawie i wskazując na powyższe dowodziła, że w upoważnieniu ustawowym zawartym w art. 130 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym nie mieści się regulacja § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, która określa dodatkowe ograniczenia w zakresie odejmowania punktów, których liczba, zgodnie z upoważnieniem ustawowym została określona w § 8 ust. 4 na poziomie 6. Podkreślał, że zapis, iż odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo przekroczyła 24 wykracza poza delegację ustawową wynikającą z art. 130 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zdaniem strony, interpretacja przepisu art. 130 ust. 3 ww. ustawy prowadzi do wniosku, że ustanawia on zasadę zgodnie z którą uczestnictwo w szkoleniu powoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Jedyne ograniczenie wynikające z tego przepisu dotyczy tylko kierowców w okresie roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy i tylko to ograniczenie może wpływać na fakt odliczania punktów z uwagi na odbycie szkolenia. Konsekwencją zatem prawidłowego zastosowania przepisów prawa w niniejszej sprawie winna być redukcja o 6 punktów sumy punktów karnych przypisanych wnioskodawcy oraz uchylenie przez organ wniosków z dnia 28 listopada 2013 r., a to wobec odbycia przez stronę w dniu 15 lutego 2014 r. szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy.

Opolski Komendant Wojewódzki Policji w Opolu w odpowiedzi na powyższe wezwanie pismem z dnia 26 czerwca 2014 r., nr [...], podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Poinformował jednocześnie skarżącego, że postępowanie w sprawie wydania decyzji o skierowaniu strony na badania psychologiczne i kontrolne sprawdzenie kwalifikacji prowadzi Starosta Kluczborski. Ww. odpowiedź doręczona została pełnomocnikowi skarżącego w dniu 31 marca 2014 r.

Z treścią ww. czynności nie zgodził się J. M., zaskarżając ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu. Zaskarżonej czynności zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, a to § 8 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego w związku z art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez ich niezastosowanie i błędną kwalifikację stanu faktycznego prowadzącą do przyjęcia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające zmniejszenie o 6 liczby otrzymanych przez skarżącego punktów karnych w ewidencji prowadzonej na podstawie przepisu art. 130 ustawy Prawo o ruchu drogowym; § 8 ust. 6 ww. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. poprzez zastosowanie tego przepisu i tym samym przekroczenie upoważnienia ustawowego wynikającego z art. 130 ust. 4 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym; naruszenie przepisu art. 2 w zw. z art. 92 ust. 2 Konstytucji RP poprzez zastosowanie w przedmiotowej sprawie przepisu § 8 ust. 6 ww. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sytuacji, gdy upoważnienie ustawowe wynikające z art 130 ust. 4 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym nie obejmuje wprowadzania dalszych ograniczeń w sferze zmniejszania liczby punktów karnych otrzymanych przez kierowcę w ewidencji prowadzonej na podstawie przepisu art. 130 ww. ustawy; przepisu art. 7 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez ograniczenie uprawnienia wynikającego z art. 130 ust. 3 ww. ustawy z powołaniem się na przepis rangi podustawowej wydany z przekroczeniem delegacji ustawowej. Skarżący zarzucił także organowi naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 8 i art. 11 K.p.a. poprzez lakoniczne odniesienie się do meritum sprawy oraz odstąpienie od wyczerpującego, materialnoprawnego uzasadnienia stanowiska zajętego w sprawie przez organ. Wskazując na powyższe skarżący domagał się uchylenia odmownego aktu Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 4 marca 2014 r., uznania uprawnienia skarżącego do zmniejszenia o 6 liczby otrzymanych punktów karnych w ewidencji kierowców, zasądzenia kosztów postępowania oraz rozważenie przedstawienia przez Sąd Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego co do zgodności § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 2 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego z Konstytucją RP. W uzasadnieniu skarżący dowodził, że organ dokonał błędnej wykładni przepisu § 8 ust. 6 ww. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. (Dz. U. z 2012 r., poz.488) i następczo nieuprawnionej kwalifikacji stanu faktycznego prowadzącego do przyjęcia, że nie zaszły okoliczności uzasadniające zmniejszenie liczby punktów w ewidencji prowadzonej przez organ. Podkreślał, że przepisy ww. rozporządzenia wydane zostały na podstawie delegacji ustawowej wynikającej z art. 130 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym i obejmowały uprawnienie do określenia liczby punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia. Zdaniem skarżącego, § 8 ust. 6 ww. rozporządzenia, który określa dodatkowe ograniczenia w zakresie odejmowania punktów wykracza poza upoważnienie ustawowe. Akcentował nadto, że przepisy prawa winny być konstruowane w taki sposób, aby nie dochodziło do naruszania zasady zaufania jednostki do państwa i stanowionego przez nie prawa. Zauważał, że w orzecznictwie sądowym brak jest jednolitego stanowiska dotyczącego uznania, że odbycie szkolenia przez kierowcę po uzyskaniu przez niego 24 punktów karnych przed rozpoczęciem szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym nie uzasadnia zmniejszenia liczby punktów karnych w prowadzonej ewidencji. Skarżący podniósł nadto, że organ nie przedstawił wszechstronnego wyjaśnienia przyczyn zajętego stanowiska w sprawie, ani też nie zamieścił dodatkowej argumentacji w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

Opolski Komendant Wojewódzki Policji w Opolu w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu swojego stanowiska po przedstawieniu stanu faktycznego podał, że w ocenie organu, nie doszło do przekroczenia przez Ministra Spraw Wewnętrznych delegacji zawartej w art. 130 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, a zapis § 8 ust. 6 rozporządzenia w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego jest związany z innymi uregulowaniami ustawowymi, w tym art. 130 ust. 2 ww. ustawy, w którym to ustawodawca przewidział cezurę czasową, w ramach której nie może dojść do przekroczenia 24 punktów karnych. Powołując się na orzecznictwo sądowe stwierdził, że zmniejszenie liczby punktów w wyniku odbytego szkolenia może nastąpić wyłącznie w sytuacji, gdy przed rozpoczęciem takiego szkolenia przypisana kierowcy liczba punktów nie przekroczyła sumy 24. Stwierdził także, iż w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów art. 8 i 11 K.p.a., gdyż zasady określone w przepisach art. 6 - 16 K.p.a. mają zastosowanie wyłącznie do postępowań określonych w art. 1 i 2 K.p.a. Wynikający z art. 9 K.p.a. obowiązek informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych toczącego się postępowania nie dotyczy wszelkich kontaktów pomiędzy obywatelem, a organami administracji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zakres kognicji sądu administracyjnego, stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), obejmuje kontrolę działalności administracji publicznej i opiera się na kryterium zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., kontrola, o której mowa obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na inne niż decyzje i postanowienia akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Uwzględnienie skargi, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe oznacza, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej, czy celowościowej, a badaniu podlega wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli jego zgodność z przepisami prawa materialnego i prawidłowość przyjętej przez organ procedury, która doprowadziła do wydania skarżonego aktu (czynności).

Przeprowadzona w ww. sposób kontrola legalności zaskarżonej czynności wykazała, że nie narusza ona prawa.

Oceniając dopuszczalność wniesienia skargi na akty lub czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., wskazać trzeba, że zgodnie z art. 52 § 3 P.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, jak w rozpoznawanym przypadku, skargę na akty lub czynności można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżąca dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Stosownie zaś do art. 53 § 2 P.p.s.a., we wskazanym powyżej przypadku skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.

W ocenie Sądu, skarżący spełnił powyższe wymogi formalne do wniesienia skargi, gdyż pismem z dnia 17 marca 2014 r., które wpłynęło do organu w dniu 24 marca 2014 r. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa. Następnie, po uzyskaniu odpowiedzi przez organ na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (odpowiedź doręczona w dniu 31 marca 2014 r.), w dniu 28 kwietnia 2014 r., skarżący wniósł skargę, za pośrednictwem organu (data stempla pocztowego – k.17), czyli przed upływem terminu trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

Materialnoprawną podstawę kontrolowanej czynności stanowił przepis art. 130 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. 2012, poz. 1137 ze zm.), zwanej dalej ustawą, który w ust. 1 przewidywał, że policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji. Zgodnie z ust. 2 art. 130 ustawy punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty lub w przypadku kierowców, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 3 - 20 punktów. W art. 130 ust. 3 ustawy przewidziana została przez ustawodawcę możliwość uczestniczenia przez kierowcę wpisanego do ewidencji w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Art. 130 ust. 3 ustawy stanowi, że kierowca wpisany do ewidencji, o której mowa w ust. 1, może na własny koszt uczestniczyć w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Nie dotyczy to kierowcy w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy.

Wskazać należy także, iż Minister Spraw Wewnętrznych, działając na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 130 ust. 4 ustawy wydał w dniu 25 kwietnia 2012 r. rozporządzenie w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r., poz. 488), w którym w § 8 ust. 6 zawarł przepis, że odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła lub przekroczyłaby 24. Ww. rozporządzenie służy wykonaniu przepisów ustawy.

W sprawie poza sporem jest, że skarżący w okresie od 22 maja 2012 r. do 2 kwietnia 2013 r. otrzymał łącznie 28 punktów karnych za wielokrotne naruszenie przepisów ruchu drogowego, a Komendant Wojewódzki Policji w Opolu pismami z dnia 28 listopada 2013 r. zwrócił się do Starosty Kluczborskiego o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami przez J. M. oraz o skierowanie na badania psychologiczne, o czym poinformował skarżącego. Nie budzi również wątpliwości fakt obycia przez skarżącego w dniu 15 lutego szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy.

Kwestią sporną pozostaje zatem zagadnienie związane z okresem, w jakim istnieje możliwość zmniejszenia liczby punktów karnych otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Stąd też, dla prawidłowego ustalenia relacji pomiędzy przepisem art. 130 ust. 3 i 4 ustawy koniecznym jest uwzględnienie przepisu art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy, który wprowadza obowiązek poddania się badaniu psychologicznemu przez kierowcę, który przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy oraz art. 114 ust. 1 lit. b ustawy, który wprowadza obowiązek poddania się przez kierowcę kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji, w przypadku, gdy przekroczył liczbę 24 punktów karnych. Zatem dokonując wykładni systemowej i funkcjonalnej przepisu art. 130 ust. 2 i 3, art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. b i art. 114 ust. 1 lit. b ustawy stwierdzić należy, że z dobrodziejstwa zmniejszenia liczby punktów karnych w drodze szkolenia obytego na własny koszt może skorzystać tylko i wyłącznie kierowca, który przed rozpoczęciem szkolenia nie dopuścił się naruszeń, za które suma przypisanych mu punktów karnych nie przekroczyła 24.

Za przyjęciem powyższego stanowiska przemawia cel uregulowania zawartego w przepisach ustawy, a związany z dyscyplinowaniem i wdrażaniem kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ruchu drogowego oraz zapobieganie wielokrotnemu naruszaniu tych przepisów.

Reasumując, odbycie przez kierowcę szkolenia, o którym stanowi art. 130 ust. 3 ustawy nie stanowi podstawy do zmniejszenia liczby przypisanych takiemu kierowcy punktów karnych, w sytuacji gdy przed rozpoczęciem takiego szkolenia dopuścił się on naruszeń przepisów ruchu drogowego, za które suma wpisanych punktów przekroczyła 24. Podobnie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 723/10; w wyroku z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 1991/11; wyroku z dnia 16 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 275/10; czy w wyroku z dnia 17 grudnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1279/12 – por. htpp:www.nsa.orzeczenia gov. pl.). Taka wykładnia ww. przepisów dokonana została także przez tut. Sąd w wyroku z dnia 18 października 21012 r., sygn. akt II SA/Op 72/12 (por. LEX nr 1235228) oraz w wyrokach zapadłych przed innymi Wojewódzkimi Sądami Administracyjnymi (por. np. wyrok WSA w Kielcach z dnia 7 marca 2012 r., sygn. akt I SA/Ke 30/12 - LEX nr 1125561; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 22 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Sz 1289/11 - LEX nr 1138823; czy WSA we Wrocławiu z dnia 5 stycznia 2012 r., sygn. akt III SA/Wr 498/11 - LEX nr 1109225), gdzie wprost stwierdzono, że w przypadku, gdy kierujący pojazdem w ciągu roku - licząc od daty pierwszego wykroczenia - uzyska więcej niż 24 punkty, a więc przekroczy liczbę 24 punktów, nie ma do niego zastosowania norma wynikająca z art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Odbycie szkolenia nie może spowodować cofnięcia faktu, że został przez kierującego przekroczony limit 24 punktów. Ustawodawca nie wymaga, aby w dacie wydawania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego widniał wpis, że kierujący pojazdem nadal ma przypisane ponad 24 punkty, gdyż w świetle przepisów ustawy istotne jest samo przekroczenie tej liczby punktów. Jak i, że tylko w okresie, w którym kierowca otrzymał co prawda punkty karne, ale nie przekroczyły one liczby 24, ma on możliwość poprawienia swojej sytuacji, wykorzystując szkolenie, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy, co powoduje odjęcie mu pewnej liczby punktów. Po przekroczeniu wyznaczonego limitu 24 punktów pozostaje do zastosowania wyłącznie środek dyscyplinujący w postaci bezwzględnego obowiązku poddania się sprawdzeniu kwalifikacji.

Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, że interpretacja normy zawartej w § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego w kontekście jej zgodności z delegacją ustawową, przy zastosowaniu wykładni przepisów art. 130 ust. 4 w zw. z art. 114 ust. 1 lit. b i art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy prowadzić musi do konkluzji, że nie wykracza on poza granice upoważnienia. Oceniając bowiem legalność § 8 ust. 6 ww. rozporządzenia, jako aktu podustawowego należy uwzględnić czy wydane zostało ono przez organ upoważniony, czy służy realizacji ustawy i mieści się w zakresie spraw przekazanych do uregulowania, czy odpowiada "merytorycznej treści dyrektywnej ustawy", której wykonywaniu przepisy rozporządzenia mają służyć (por. wyrok TK z dnia 22 listopada 1990 r., sygn. K 6/99). Zakwestionowany zatem przez skarżącego przepis należy ocenić nie tylko z uwzględnieniem treści art. 130 ust. 4 ustawy, lecz także wszystkich jej zapisów, a w szczególności art. 130 ust. 2 ustawy. W świetle powyższego przepis § 8 ust. 6 rozporządzenia nie wprowadza dodatkowych ograniczeń w zakresie odejmowania punktów przypisanych danemu kierowcy, gdyż ograniczenia te wynikają z przepisów ustawy.

Nie sposób zgodzić się ze skarżącym, że organ prowadząc postępowanie w sprawie zmniejszenia liczby przypisanych punktów karnych zobowiązany był, stosownie do art. 9 K.p.a., do należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków będących przedmiotem innego postępowania administracyjnego. Wskazać należy, iż organ nawet jeśliby poinformował skarżącego o możliwości zmniejszenia liczby punktów wskutek odbycia szkolenia przez kierowcę wpisanego do ewidencji, to i tak odbycie szkolenia po przekroczeniu przez skarżącego limitu 24 punktów nie mogłoby przynieść spodziewanego rezultatu.

Na marginesie zauważyć należy, że stosownie do art. 136 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U z 2014 r., poz. 600) w stosunku do osób, które dopuściły się naruszeń przepisów ruchu drogowego przed dniem 4 stycznia 2016 r. i naruszenia te skutkowały przekroczeniem liczby 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego, a w przypadku kierowców, którzy dopuścili się tych naruszeń w okresie jednego roku od wydania po raz pierwszy prawa jazdy - liczby 20 punktów, stosuje się tryb postępowania oraz skutki według stanu prawnego na dzień popełnienia naruszenia powodującego przekroczenie dopuszczalnej liczby punktów. W tym celu Policja może przetwarzać dane zgromadzone w trybie art. 130 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. W sprawie zastosowanie miały przepisy ustawy prawo o ruchu drogowym oraz ww. rozporządzenia z dnia 25 kwietnia 2012 r.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.