Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 136/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2011-07-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 127 par. 1, art. 129 par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 153
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Jeżewska Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Protokolant St. sekretarz sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 lipca 2011 r. sprawy ze skargi S. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.


UZASADNIENIE

W wyniku rozpatrzenia wniosku S. H. z dnia 1 lutego 2010 r. o przyznanie pomocy społecznej w formie zasiłku okresowego, Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej w Nysie, działający z upoważnienia Burmistrza Nysy, decyzją z dnia [...], nr [...], odmówił stronie przyznania pomocy w formie zasiłku okresowego z pomocy społecznej z uwagi na przekroczenie kryterium dochodowego w związku z uwzględnieniem dochodu z posiadanego gospodarstwa rolnego.

Powyższa decyzja przesłana została S. H. na adres podany we wniosku i pod tym adresem została w dniu 1 marca 2010 r. doręczona córce strony – D., za pisemnym pokwitowaniem na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru.

Nie godząc się z tą decyzją, S. H. wniosła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu odwołanie, opatrzone datą 2 marca 2010 r., które do organu wpłynęło dnia 4 marca 2010 r. (co potwierdza prezentata). W wyniku rozpatrzenia odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu postanowieniem z dnia [...], nr [...], opartym o przepis art. 134 K.p.a. stwierdziło jego niedopuszczalność, argumentując to tym, że z uwagi na fakt odebrania decyzji przez małoletnią córkę strony, decyzja organu pierwszej instancji nie została skutecznie doręczona i nie weszła do obrotu prawnego, zatem nie może być przedmiotem zaskarżenia. Kolegium poinformowało ponadto, że weryfikacja decyzji organu pierwszej instancji w trybie odwoławczym będzie możliwa po uprzednim wprowadzeniu jej do obrotu prawnego, tj. po doręczeniu decyzji stronie przez organ pierwszej instancji z zachowaniem wymogów ustawowych. Dopiero od tego momentu rozpocznie bieg termin do wniesienia odwołania tej decyzji.

Na powyższe postanowienie S. H. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, który wyrokiem z dnia 15 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Op 9/11, uchylił to postanowienie. W uzasadnieniu, kwestionując stanowisko organu, Sąd wywiódł, że doręczenie decyzji małoletniej córce, nie miało dla skarżącej ujemnych skutków, gdyż złożyła odwołanie w siedzibie organu pierwszej instancji w dniu 4 marca 2010 r., czyli w ustawowym terminie. Sąd dostrzegł, że w treści odwołania skarżąca wskazała numer i datę skarżonej decyzji pierwszoinstancyjnej oraz podjęła polemikę z rozstrzygnięciem, co pozwala uznać, że skarżąca zapoznała się z treścią skierowanej do niej decyzji, a to z kolei pozwalało uznać doręczenie za skuteczne. Przyjmując, że doszło do błędnego zastosowania przez organ art. 134 K.p.a., Sąd stwierdził, że organ odwoławczy zobowiązany był do rozpoznania odwołania merytorycznie. Skoro bowiem decyzja organu pierwszej instancji, pomimo wadliwego doręczenia decyzji, została przekazana skarżącej, która następnie skorzystała ze swojego uprawnienia i wniosła odwołanie, to chybione jest stanowisko organu odwoławczego, że decyzja nie weszła do obiegu prawnego, z powodu jej niedoręczenia w ogóle.

Decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...], nr [...], została ponownie przesłana stronie i ponownie doręczona w dniu 17 listopada 2010 r.

W piśmie z dnia 19 listopada 2010 r., zatytułowanym "odwołanie", które do organu wpłynęło w dniu 22 listopada 2010 r., S. H. zarzuciła, że decyzja organu pierwszej instancji jest bezprawna, oświadczając "w całości podtrzymuję uzasadnienie odwołania I". Dodatkowo podała, że jest "małżonką, która wobec sytuacji zaprzestania gospodarowania nie ma gdzie i u kogo osiągnąć dochód 1945,53 zł".

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu, decyzją z dnia [...], nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...]. W uzasadnieniu, przedstawiając stan faktyczny sprawy, organ odwoławczy wskazał, że od decyzji organu pierwszej instancji strona odwołała się (z zachowaniem ustawowego terminu do wniesienia odwołania) po ponownym doręczeniu decyzji pierwszoinstancyjnej. Uzasadniając natomiast podjęte rozstrzygnięcie organ przyjął, że dochód rodziny strony przekracza ustawowe kryterium dochodowe rodziny, warunkujące przyznanie zasiłku. Nie kwestionując trudnej sytuacji materialnej strony organ odwoławczy podniósł, że zarzuty skierowane pod adresem zaskarżonej decyzji nie mogą stanowić podstawy jej uchylenia ani zmiany. Jednocześnie stwierdził, że ustalony w sposób ryczałtowy dochód z gospodarstwa rolnego stanowiącego własność strony, należało doliczyć do dochodu jej rodziny, gdyż nie jest ona rencistką lub emerytką, która zaprzestała prowadzenia gospodarstwa rolnego w rozumieniu art. 28 ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników.

Na tę decyzję S. H. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu i skarga ta stanowi przedmiot niniejszego postępowania.. Kwestionując odmowę przyznania pomocy społecznej skarżąca podniosła, że zaprzestała prowadzenia działalności rolniczej w celu nabycia przez jej męża świadczenia z KRUS, stosownie do art. 28 pkt 4 ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników i zawarła umowę dzierżawy na co najmniej 10 lat. Ponadto podważając ustalenia organu w zakresie ustalenia dochodu jej rodziny i możliwości uzyskiwania przez nią dochodu z gospodarstwa rolnego wskazała, że jej mąż od 1991 r. prowadzi odrębne gospodarstwo domowe oraz że uzyskała podwyższenie kwoty alimentów do 30 zł.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu podtrzymało w całości argumenty powołane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę należało uwzględnić, jednak z innych przyczyn niż podniesione przez skarżącą.

Na wstępie podkreślić trzeba, że zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W związku z tym, w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, póz. 1270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a., sąd administracyjny uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Oznacza to, że sąd nie jest związany sposobem sformułowania skargi, przywołanymi w niej argumentami, podnoszonymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. Jest natomiast związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona, co pozwala i obliguje do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa.

Kryterium legalności, przewidziane w powołanym na wstępie przepisie ustawy ustrojowej, umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno rozstrzygnięcia uchybiającego prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.), jak i dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Przeprowadzona w niniejszej sprawie przez Sąd, według wskazanych zasad kontrola wykazała, że zaskarżona decyzja odwoławcza wydana została z naruszeniem przepisów procedury administracyjnej, o jakim mowa w art. 145 § 1 lit c P.p.s.a. Z uwagi na charakter stwierdzanych uchybień od razu też zaznaczyć trzeba, że w niniejszej sprawie sąd nie dokonywał oceny merytorycznej w świetle przepisów prawa materialnego, odnoszącej się do rozstrzygnięcia o odmowie przyznania zasiłku okresowego. Dokonanie takiej oceny możliwe jest bowiem jedynie wówczas, gdy ustalenia stanu faktycznego istniejącego na dzień podjęcia zaskarżonego aktu nie budzą wątpliwości, a postępowanie administracyjne czyni zadość zasadom przewidzianym dla niego przez ustawodawcę. Stwierdzone przez Sąd uchybienia wyłączały dokonanie kontroli w tym zakresie.

Skarga w niniejszej sprawie wniesiona została na decyzję odwoławczą utrzymującą w mocy decyzję pierwszoinstancyjną o odmowie przyznania skarżącej zasiłki okresowego. Odnosząc się w tym miejscu do istoty i charakteru postępowania odwoławczego, w pierwszej kolejności wskazać należy, iż jest ono wyrazem realizacji określonej w art.15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – zwanej K.p.a., zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, w myśl której każda sprawa administracyjna winna podlegać dwukrotnemu rozstrzygnięciu, przez dwa różne organy administracji publicznej. Dwuinstancyjność postępowania związana jest z określonym w art. 127 § 1 K.p.a. prawem strony do zaskarżenia rozstrzygnięcia podjętego przez organ pierwszej instancji. Stosownie do regulacji art. 127 § 1 K.p.a., postępowanie odwoławcze może zostać wszczęte w wyniku wniesienia odwołania przez uprawniony podmiot. W tym zakresie ustawodawca w dyspozycji strony pozostawił ponowne rozpoznanie sprawy przez organ drugiej instancji. Zgodnie z art. 129 § 2 K.p.a. w przypadku pisemnej formy decyzji, odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Uwzględniając treść art. 129 § 2 K.p.a. dostrzec należy, że dla ustalenia terminu do skutecznego wniesienia odwołania istotne znaczenie ma doręczenie stronie decyzji pierwszoinstrancyjnej. Jest ono czynnością, z której dokonaniem w tym przypadku wiąże się skutek prawny w postaci wprowadzenia decyzji do obrotu prawnego i rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia odwołania. Warunkiem merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy jest natomiast stwierdzenie, że odwołanie w sprawie jest dopuszczalne, a nadto, że zachowany został termin do jego wniesienia. Przed dokonaniem merytorycznego rozpoznania sprawy, organ odwoławczy obowiązany jest zatem w pierwszej kolejności zbadać w postępowaniu wstępnym, czy odwołanie jest dopuszczalne oraz czy zostało wniesione z zachowaniem terminu. Dokonując ustaleń w tym zakresie organ odwoławczy winien wziąć pod uwagę i rozważyć wszystkie okoliczności istotne dla takiej oceny. W szczególności, w razie powstania wątpliwości, winien rozważyć wszelkie okoliczności na potwierdzenie zachowania terminu oraz dopuszczalności odwołania. Zgodnie z art. 134 K.p.a. niedopuszczalność odwołania, jak i uchybienie terminu do wniesienia odwołania zamyka bowiem drogę do ponownego rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy. Za niedopuszczalne uznać przy tym należy odwołanie od decyzji, która nie weszła do obrotu prawnego, wskutek braku lub nieprawidłowego doręczenia decyzji pierwszoinstancyjnej.

Stosownie do powyższego stwierdzić trzeba, że zarówno data doręczenia stronie decyzji organu pierwszej instancji, jak i data wniesienia odwołania winny być w sposób niewątpliwy ustalone przez organ rozpoznający sprawę w drugiej instancji, przy czym dopiero po stwierdzeniu skuteczności doręczenia stronie decyzji pierwszoinstancyjnej organ odwoławczy może przejść do badania zachowania terminu do wniesienia odwołania. Brak prawidłowych ustaleń w tym zakresie powoduje natomiast, że decyzja organu odwoławczego wydana jest z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. Dostrzec ponadto przyjdzie, że skutek prawny w postaci rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia odwołania związany jest z pierwszym zrealizowanym i skutecznym w świetle przepisów prawa doręczeniem decyzji podlegającej zaskarżeniu. Późniejsze, ponowne doręczenie tej samej decyzji nie wywołuje już żadnych skutków prawnych. Oznacza to, że w sytuacji, gdy nastąpił prawny skutek procesowy doręczenia, późniejsze doręczenie stronie decyzji organu pierwszej instancji nie powoduje ponownego otwarcia dla strony terminu do wniesienia odwołania. Przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie przewidują możliwości przyjęcia dwóch różnych dat doręczenia decyzji. Niezależnie od niewłaściwego działania organu pierwszej instancji w tym zakresie, dodatkowo w sytuacji braku wyjaśnienia przyczyny takiego zachowania, nie można z takim powtórnym doręczeniem wiązać odrębnych skutków prawnych dla adresata decyzji, w szczególności nie można traktować takiego doręczenia jako stworzenia nowej możliwości wniesienia odwołania (por wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 lutego 2005 r., sygn. akt I SA/Wa 1935/04, wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK 103/09, opubl. na stronie internetowej - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Tym samym, kolejne doręczenie decyzji, która weszła już do obrotu prawnego, nie zmienia daty, od której wywołuje ona skutki prawne.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że - jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji - wydana została ona po rozpoznaniu odwołania skarżącej, przy czym organ odwoławczy przyjął, że tryb odwoławczy skutecznie został uruchomiony pismem skarżącej z dnia 19 listopada 2010 r., które wniesione zostało po ponownym doręczeniu jej decyzji pierwszoinstancyjnej, w dniu 17 listopada 2010 r. W ocenie organu pismo to stanowiło odwołanie i wniesione zostało z zachowaniem terminu do wniesienia odwołania. W świetle okoliczności niniejszej sprawy stanowisko organu, wskutek którego doszło do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy w drugiej instancji i wydania zaskarżonej decyzji, przesądzające kwestię uznania pisma skarżącej z dnia 19 listopada 2010 r. za dopuszczalne i wniesione w terminie odwołanie, zdaniem Sądu uznać należało za niezgodne z przepisami prawa. W konsekwencji należało przyjąć, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 129 § 2 K.p.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., na skutek dokonania przez organ nieprawidłowej oceny w kwestii skuteczności doręczenia decyzji skarżącej w dniu 17 listopada 2010 r. i wadliwego uznania przez ten organ, że pismo skarżącej, w oparciu o które rozpoznał sprawę, jest odwołaniem mogącym skutecznie wszcząć tryb odwoławczy, a w szczególności, że odwołanie to zostało złożone w terminie do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...].

Dostrzec należy, że decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...], doręczona została na adres skarżącej po raz pierwszy w dniu 1 marca 2010 r. Doręczanie jej w dniu 17 listopada 2010 r. nastąpiło natomiast wskutek ponownego przesłania skarżącej tejże decyzji, w związku z wydaniem przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowienia z dnia [...] o niedopuszczalności odwołania wniesionego przez stronę pismem z dnia 2 marca 2010 r. Wyrażone w tym postanowieniu stanowisko organu w kwestii skuteczności doręczenia decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...], dokonanego w dniu 1 marca 2010 r., zostało krytycznie ocenione przez tut. Sąd w wyroku z dnia 15 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Op 9/11, w którym wskazano, że doręczenie z dnia 1 marca 2010 r. uznać jednak należało za skuteczne. Sąd wywiódł, że doręczenie decyzji pierwszoinstancyjnej w trybie art. 43 K.p.a., niepełnoletniej córce strony, jakkolwiek naruszające ten przepis, wywołało jednak skutek prawny, gdyż to nie miało dla strony ujemnych skutków, skoro odwołanie złożyła w dniu 4 marca 2010 r., czyli przed upływem 14-dniowego terminu do wniesienia odwołania, odnosząc się w nim do treści decyzji i polemizując z jej rozstrzygnięciem. Sąd wyjaśnił, że wadliwego doręczenia decyzji nie można w każdym przypadku traktować jako nieważnego i bezskutecznego.

Wobec dokonanej przez Sąd w niniejszej sprawie oceny wskazać w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Wyrażona w powołanym przepisie zasada związania orzeczeniem sądu oznacza, że orzeczenie to oddziałuje na przyszłe postępowanie tak administracyjne, jak i sądowoadministracyjne. Zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej oraz wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku. W pojęciu "ocena prawna" mieści się, przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i prawa procesowego, a także sposobu ich zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Determinuje ona zatem, podobnie jak zawarte w orzeczeniu wskazania co do dalszego postępowania, działania każdego organu w postępowaniu administracyjnym, podejmowane w sprawie, której dotyczyło postępowanie sądowoadministracyjne, aż do czasu jej rozstrzygnięcia. Sformułowanie, że "ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd" oznacza przy tym, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd, będzie on związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną istotnej zmianie przepisy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 1629/10, opubl. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; z dnia 6 września 2001 r., sygn. akt III SA 3377/00; System Informacji Prawnej LEX nr 54000). Nawet zatem w wypadku sporu, w zakresie stanu faktycznego będącego podstawą subsumcji prawa, a więc i oceny prawnej lub odmiennej interpretacji prawa albo nawet możliwości niezgodności oceny Sądu z prawem obowiązującym, zapatrywania prawne wynikające z wyroku Sądu mają moc wiążącą do czasu, aż wyrok zostanie wzruszony w przewidzianym trybie. Odmienna ocena materiału dowodowego stanowi natomiast prawnie niedopuszczalną polemikę z prawomocnym wyrokiem Sądu. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 1999r., sygn. akt I SA 1089/99 - LEX nr 48019).

Mając zatem na uwadze powołany wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 15 marca 2011 r. i uwzględniając wyrażone w nim stanowisko, uznać w niniejszej sprawie należało, że wobec skutecznego doręczenia skarżącej decyzji pierwszoinstancyjnej w dniu 1 marca 2010 r., od tego doręczenia rozpoczął się w niniejszej sprawie bieg terminu do wniesienia odwołania, a późniejsze doręczenie stronie decyzji nie spowodowało ponownego otwarcia tego terminu. Skoro w terminie tym skarżąca wniosła pismo z dnia 2 marca 2010 r. mające znamiona odwołania, gdyż podniesione w nim zarzuty dotyczyły decyzji pierwszoinstancyjnej, to Kolegium powinno dokonać oceny dopuszczalności i zachowania terminu do wniesienia odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej w odniesieniu właśnie do tego pisma, następnie w braku negatywnych przesłanek, uznając, że pismo to uruchomiło tryb odwoławczy rozpoznać ponownie sprawę. Jednocześnie Kolegium powinno odnieść się w uzasadnieniu decyzji do podniesionych w tym piśmie zarzutów. Obowiązkiem organu, wynikającym z art. 107 K.p.a., jest bowiem ustosunkowanie się w uzasadnieniu swej decyzji do wszystkich żądań, wniosków i zarzutów strony zawartych w odwołaniu.

W świetle powyższego, brak było w niniejszej sprawie podstaw do przyjęcia, że odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnej skarżąca wniosła pismem z dnia 19 listopada 2010 r. Mogło stanowić ono jedynie uzupełnienie odwołania, które wniesione zostało pismem z dnia 2 marca 2010 r., po skutecznym doręczeniu stronie decyzji, bądź stanowiło inny wniosek. Tym samym, rozpoznając ponownie sprawę i wydając zaskarżoną decyzję, bez dokonania prawidłowych ustaleń odnośnie terminu skutecznego doręczenia decyzji pierwszoinstancyjnej oraz na podstawie pisma, które wniesione zostało po upływie terminu do wniesienia odwołania i nie stanowiło środka odwoławczego, gdyż ten wniesiony został wcześniejszym pismem, Kolegium naruszyło art. 129 § 2 K.p.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. Dostrzec przyjdzie, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał jedynie na zarzuty podniesione w piśmie skarżącej z dnia 19 listopada 2011 r. i rozpoznając sprawę nie odniósł się do zarzutów z odwołania wniesionego pismem z dnia 2 marca 2010 r., pomimo tego, że z treści pisma skarżącej z dnia 19 listopada 2010 r. w sposób jednoznaczny wynikało nawiązanie do treści pisma z dnia 2 marca 2010 r.

Końcowo zaznaczyć przyjdzie, że na prawidłowość dokonanej w niniejszej sprawie oceny legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia w zakresie stwierdzonego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego nie ma wpływu fakt, że ocena w kwestii skuteczności pierwszego doręczenia decyzji stronie skarżącej wyrażona została przez Sąd w wyroku wydanym po podjęciu przez Kolegium zaskarżonej decyzji. Sąd nie podejmuje bowiem merytorycznego rozstrzygnięcia, lecz dokonuje oceny legalności działań organów administracji publicznej. Rozstrzygnięcie organu winno natomiast być podjęte w oparciu o ocenę dokonaną zgodnie z przepisami prawa. Błędne ustalenia w zakresie stanu faktycznego skutkują natomiast wadliwością aktu podjętego na podstawie tych ustaleń. Związanie Sądu w niniejszej sprawie wyrokiem z dnia 15 marca 2011 r. spowodowało z kolei, że uwzględniając przesądzoną w nim kwestię skuteczności doręczenia z dnia 1 marca 2010 r., skład orzekający stwierdził, że wobec nieprawidłowego ustalenia przez organ stanu faktycznego, zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa.

Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 litera c P.p.s.a., orzeczono jak w punkcie 1 wyroku. Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 2 wyroku oparto na dyspozycji art. 152 P.p.s.a.

Wskazania do dalszego postępowania odwoławczego wynikają wprost z powyższych rozważań i sprowadzają się do obowiązku merytorycznego rozpatrzenia odwołania przez organ odwoławczy, przy uwzględnieniu faktu skutecznego doręczenia decyzji skarżącej w dniu 1 marca 2010 r. i zachowania terminu do wniesienia odwołania, po dokonaniu oceny w zakresie pozostałych wymogów formalnych odwołania, jak również odniesienia się w decyzji odwoławczej do zarzutów podniesionych w odwołaniu.