Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 274/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2010-06-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 240 par. 1 pkt 5.
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Przemysław Dumana (spr.), Sędziowie WSA Teresa Randak, Krzysztof Winiarski, Protokolant Izabela Maj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] roku, nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (t.j. w Dz.U. z 2005 roku, nr 8, poz. 60 z późniejszymi zmianami), art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. w Dz.U. z 2001 roku, nr 79, poz. 856 z późniejszymi zmianami) oraz § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 roku w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz.U. nr 198, poz. 1925), uchyliło decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] roku, nr [...] (którą organ ten uchylił swoją decyzję z dnia [...] roku, nr [...] w przedmiocie udzielenia M.J. zwolnienia od podatku od nieruchomości za okres od [...] do [...] 2006 roku i umorzył postępowanie w sprawie) w części dotyczącej umorzenia postępowania i w tym zakresie odmówiło podatnikowi udzielenia zwolnienia w podatku od nieruchomości.

W uzasadnieniu decyzji SKO wskazało, że decyzją z dnia [...] roku, nr [...], Prezydent Miasta K., działając na podstawie § 4 ust. 1 i 2 uchwały Rady Miasta K. z dnia [...] 2004 roku, nr [...] , w sprawie zwolnień od podatku od nieruchomości w ramach pomocy de minimis dla podmiotów prowadzących działalność gospodarczą na terenie miasta K. w latach 2004 – 2006, udzielił M.J. zwolnienia od podatku od nieruchomości w kwocie [...] złotych od dnia [...] do [...] 2006 roku.

Postanowieniem z dnia [...] roku, nr [...] Prezydent Miasta K. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej powyższą decyzją.

Decyzją z dnia [...] roku, nr [...] organ pierwszej instancji uchylił swoją decyzję z dnia [...] roku w sprawie udzielenia zwolnienia.

Po rozpatrzeniu odwołania podatnika, SKO decyzją z dnia [...] roku, nr [...], uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Powołaną wyżej decyzją z dnia [...] roku Prezydent Miasta K. uchylił swoją decyzję z dnia [...] roku i umorzył postępowanie w sprawie.

W odwołaniu od powyższej decyzji podatnik wniósł o jej uchylenie wskazując, że powołane przez organ pierwszej instancji okoliczności nie mogą stanowić podstawy do uchylenia decyzji przyznającej zwolnienie podatkowe.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w pierwszej kolejności wskazało, że zgodnie z § 4 uchwały Rady Miasta K. z dnia [...] roku, nr [...], w sprawie zwolnień od podatku od nieruchomości w ramach pomocy de minimis dla podmiotów prowadzących działalność gospodarczą na terenie miasta K. w latach 2004 – 2006 (Dz.Urz. Woj. Śl. Z 2004 roku, nr 100, poz. 2835) zwalnia się od podatku od nieruchomości budynki i budowle lub ich części nabyte przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą na własność, na które podmiot poniesie w okresie obowiązywania zwolnienia nakłady finansowe związane z ich remontem, modernizacją, adaptacją pod warunkiem, że ich wartość będzie wynosiła co najmniej trzykrotną wartość należnego podatku od nieruchomości wynikającego ze złożonej deklaracji lub informacji o nieruchomościach i w wyniku czego zostaną utworzone nowe miejsca pracy dla mieszkańców K.. Zgodnie z ust. 2 tego przepisu zwolnienie przysługuje od pierwszego dnia miesiąca następującego bezpośrednio po miesiącu, w którym podmiot prowadzący działalność gospodarczą złożył wniosek o udzielenie zwolnienia, nie dłużej niż przez okres jednego roku. Podniosło, że z powołanej wyżej uchwały wynika, że zwolnienie określone w § 4 przyznawane jest w drodze decyzji na wniosek podatnika, złożony łącznie z dokumentami potwierdzającymi prawo do uzyskania danego zwolnienia, tj. oświadczeniem o ilości zatrudnionych mieszkańców K. i informację o uzyskanej w ostatnich trzech latach pomocy de minimis. Natomiast zgodnie z § 5 ust. 2 tej uchwały organ podatkowy uchyli decyzję przyznająca zwolnienie w wyliczonych w tym przepisie sytuacjach, między innymi w przypadku podania nieprawdziwych danych przez podatnika.

Następnie organ odwoławczy stwierdził, że zwolnienie udzielone podatnikowi dotyczyło 2006 roku i budynku położonego w K. przy ulicy [...]. Za ten rok podatkowy M.J. złożył informację podatkową z dnia [...] 2006 roku, w której jako przedmiot opodatkowania wskazał w/w nieruchomość, dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...]. Jako podstawę opodatkowania podatnik wskazał :

- [...] m² powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej,

- [...] m² powierzchni budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o wysokości powyżej [...] metrów,

- [...] m² powierzchni budynków pozostałych – mieszkalnych niezwiązanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o wysokości powyżej [...] metrów.

Podatnik nie dokonywał korekty powyższej informacji.

W dalszej części uzasadnienia decyzji Kolegium wskazało, że w dniach od [...] do [...] 2008 roku u podatnika została przeprowadzone kontrola, w toku której ustalono między innymi, że powierzchnia budynku przy ulicy [...] związana z działalnością gospodarczą, ujęta w informacji w sprawie podatku od nieruchomości za 2006 rok ([...] m²) została zaniżona, gdyż cała powierzchnia użytkowa tego budynku, wynosząca [...] m², była związana z prowadzeniem działalności gospodarczej (nieruchomość była wykazywana w prowadzonej przez podatnika ewidencji środków trwałych oraz była amortyzowana).

Mając na uwadze powyższe ustalenia organ podatkowy pierwszej instancji uznał za zasadne wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną tego organu z dnia [...] roku, nr [...] i postanowieniem z dnia [...] roku, nr [...] wznowił to postępowanie, wskazując w podstawie prawnej na przesłankę wznowieniową określoną w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję.

Następnie organ odwoławczy podkreślił, że podatnik nie kwestionuje ustalenia organu podatkowego, iż budynek położony w K. przy ulicy [...] był w 2006 roku w całości związany z prowadzeniem działalności gospodarczej, a zatem dane ujęte w informacji za ten rok w tym zakresie były nieprawdziwe. SKO nie podzieliło argumentacji podatnika przedstawionej w odwołaniu, iż podanie w informacji za 2006 rok nieprawdziwych danych dotyczących powierzchni budynku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej nie może skutkować uchyleniem decyzji przyznającej zwolnienie, albowiem okoliczność ta nie wypełnia dyspozycji przepisu § 5 ust. 2 pkt 3 powołanej wyżej uchwały. Zdaniem podatnika uchylenie decyzji stosującej zwolnienie mogłoby mieć jedynie miejsce w przypadku podania nieprawdziwych danych, ale tylko takich, które zgodnie z uchwałą stanowią warunek uzyskania zwolnienia. Skoro żadne z oświadczeń, złożonych przez podatnika we wniosku o udzielenie zwolnienia, nie było danymi nieprawdziwymi, to organ podatkowy nie miał podstawy do uchylenia decyzji. Podkreślił również, że dane zawarte w informacji o nieruchomościach nie były wymagane uchwałą przy składaniu wniosku o zastosowanie zwolnienia.

Odnosząc się do powyższych twierdzeń podatnika Kolegium wskazało, że elementem konstrukcji zwolnienia przewidzianego w § 4 powołanej wyżej uchwały jest między innymi "wartość należnego podatku od nieruchomości wynikająca ze złożonej deklaracji lub informacji o nieruchomościach". Zatem informacja składana przez podatnika stanowi dane niezbędne do wydania przez organ podatkowy decyzji w sprawie zwolnienia z podatku, w szczególności kwota podatku wynikająca z tych danych jest podstawą wyliczenia kwoty zwolnienia, a jednocześnie stanowi podstawę do określenia poziomu wydatków jakie podatnik musi ponieść na określone w uchwale cele (remont, modernizacja, adaptacja budynku). Podkreśliło, że skoro Rada Miasta w powołanej uchwale nie ograniczyła wyraźnie podstawy do uchylenia decyzji przyznającej zwolnienie tylko do przypadków podania nieprawdziwych danych w dokumentach, które potwierdzają prawo do uzyskania danego zwolnienia, to nie ma powodów, by sformułowanie "nieprawdziwe dane" zawężać wyłącznie do informacji zawartych w tych dokumentach. Analiza przepisów zawartych w mającej zastosowanie uchwale prowadzi do wniosku, że danymi niezbędnymi do wydania przez organ podatkowy decyzji w sprawie zwolnienia z § 4 ust. 1 jest nie tylko składane przez podatnika oświadczenie o otrzymanej pomocy de minimis oraz o stanie zatrudnienia, ale również informacja podatkowa składana przez podatnika. Nie można zatem wyłączać z rygoru przewidzianego w § 5 ust. 2 tej uchwały sytuacji podania nieprawdziwych danych w informacjach o nieruchomościach bądź deklaracjach składanych przez podatników podatku od nieruchomości.

Za chybiony uznał także organ odwoławczy zarzut niedopuszczalności wznowienia postępowania na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej. Wskazał, że powołana wyżej uchwała nie ustanawia szczególnego trybu postępowania, w jakim następuje uchylenie decyzji przyznającej zwolnienie. Zgodnie z art. 128 Ordynacji podatkowej decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne, a uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w tej ustawie oraz ustawach podatkowych. Z przepisu tego wynika więc, że przepisy prawa miejscowego (uchwalane przez radę gminy) nie mogą przewidywać odrębnego trybu wzruszania decyzji ostatecznych, skoro art. 128 Ordynacji podatkowej zawiera odesłanie do aktów prawnych rangi ustawowej. Zatem uchylenie decyzji, o którym mowa w w/w uchwale Rady Miasta K., mogło nastąpić jedynie z uwzględnieniem trybów przewidzianych w Ordynacji podatkowej. Podkreślił, że ujawniona przez organ pierwszej instancji okoliczność podania przez podatnika nieprawdziwych danych w informacji podatkowej z dnia [...] 2006 roku odpowiadała przesłance określonej w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Była okolicznością istniejącą w dniu wydania decyzji w sprawie zwolnienia i nieznaną organowi podatkowemu w tym czasie. Ponadto miała ona istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy z wniosku podatnika o udzielenie zwolnienia. Zatem w związku z ustaleniem istnienia przesłanki określonej w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy w wyniku wznowienia postępowania winien wydać jedno z rozstrzygnięć, o którym mowa w art. 245 § 1 pkt 1 tej ustawy, tj. uchylić w całości lub części decyzję dotychczasową i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy, albo uchylić w całości lub części dotychczasową decyzję i w tym zakresie umorzyć postępowanie. Wskazał, że w rozpatrywanej sprawie nie dopatrzył się bezprzedmiotowości postępowania, gdyż wniosek o zastosowanie zwolnienia pochodził od podatnika, istniał przedmiot postępowania, a także podstawa prawna wydania rozstrzygnięcia. Ponieważ – jak wykazano wyżej – podanie przez podatnika nieprawdziwych danych skutkowało utratą prawa do zwolnienia, należało wydać rozstrzygnięcie merytoryczne, tj. odmówić udzielenia zwolnienia w podatku od nieruchomości za 2006 rok.

Od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniósł pełnomocnik M. J., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na rzecz strony kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Zaskarżonej decyzji pełnomocnik zarzucił :

- nieuprawnione zastosowanie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, gdyż wskazana podstawa wznowienia postępowania dotyczy postępowania, które było wszczęte w związku z ustaleniem wysokości podatku od nieruchomości, które to postępowanie jest odrębne w stosunku do postępowania w sprawie zastosowania zwolnienia, każde z tych postępowań podlega odrębnym reżimom prawnym;

- niewłaściwe zastosowanie przepisów uchwały, polegające na dokonaniu wykładni rozszerzającej § 5 ust. 2 tej uchwały. Nieuzasadnione jest stanowisko organów podatkowych, zgodnie z którym uchwała nie ogranicza podstawy do uchylenia decyzji przyznającej zwolnienie tylko do przypadków podania nieprawdziwych danych w dokumentach, które potwierdzają prawo do uzyskania danego zwolnienia. Wskazana w § 5 uchwały podstawa do uchylenia zwolnienia może znaleźć jedynie zastosowanie w przypadku, gdy podatnik przekaże organowi nieprawdziwe dane, jakie zgodnie z tą uchwałą stanowią warunek uzyskania zwolnienia. Zatem umieszczenie danych w informacji w sprawie podatku od nieruchomości, nawet jeśli były danymi niezgodnymi z rzeczywistym stanem faktycznym, nie daje podstaw do uchylenia decyzji na podstawie § 5 uchwały.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o oddalenie skargi, w całości podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył co następuje :

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem decyzja będąca przedmiotem kontroli nie narusza przepisów prawa.

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1259 z późniejszymi zmianami), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późniejszymi zmianami) wynika, że w przypadku gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom podatkowym można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Nie jest to zaś, zdaniem Sądu, możliwe w rozpatrywanej sprawie.

Przystępując do oceny legalności zaskarżonej decyzji stwierdzić należy zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. nie narusza przepisu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, ani też § 4 ust. 1 i § 5 ust. 2 uchwały Rady Miasta K. z dnia [...] roku, nr [...] , w sprawie zwolnień od podatku od nieruchomości w ramach pomocy de minimis dla podmiotów prowadzących działalność gospodarczą na terenie miasta K. w latach 2004 – 2006.

Bezspornym w rozpatrywanej sprawie jest fakt, iż skarżący w informacji podatkowej za 2006 rok nie podał rzeczywistej powierzchni budynku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej (zamiast [...] m² wskazał [...] m²). Oceniając zasadność skargi koniecznym jest zatem ustalenie czy podanie nieprawdziwych danych w informacji podatkowej skutkować mogło uchyleniem decyzji przyznającej zwolnienie, zgodnie z dyspozycją § 5 ust. 2 pkt 3 powołanej wyżej uchwały.

Rada Miasta K. podjęła uchwałę nr [...] z dnia [...] 2004 roku w sprawie zwolnień od podatku od nieruchomości w ramach pomocy de minimis dla podmiotów prowadzących działalność gospodarczą na terenie miasta K. w latach 2004 – 2006.

W 4 ust. 1 powołanej uchwały określono, iż zwalnia się od podatku od nieruchomości budynki i budowle lub ich części nabyte przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą na własność, na które podmiot poniesie w okresie obowiązywania zwolnienia nakłady finansowe związane z ich remontem, modernizacją, adaptacją, pod warunkiem, że ich wielkość będzie wynosiła co najmniej trzykrotną wartość należnego podatku od nieruchomości wynikającego ze złożonej deklaracji lub informacji o nieruchomościach i w wyniku czego zostaną utworzone nowe miejsca pracy dla mieszkańców K..

Z brzmienia powołanego wyżej przepisu jednoznacznie wynika, że informacja składana przez podatnika stanowi dane niezbędne do wydania przez organ podatkowy decyzji w sprawie zwolnienia od podatku, w szczególności kwota podatku wynikająca z tych danych jest podstawą wyliczenia kwoty zwolnienia, a jednocześnie stanowi podstawę do określenia poziomu wydatków jakie podatnik musi ponieść na cele określone w powołanej wyżej uchwale.

Podanie zatem w informacji nieprawdziwych danych dotyczących faktycznej powierzchni budynku związanej w prowadzeniem działalności gospodarczej (prawie o połowę) spowodowało automatycznie więc znaczne zaniżenie należnego podatku od nieruchomości, będącego podstawą określenia poziomu wydatków na remont, modernizację czy też adaptację tego budynku (trzykrotna wartość należnego podatku od nieruchomości), które z kolei stanowiły jeden z elementów konstrukcji zwolnienia przewidzianego w § 4 powołanej wyżej uchwały.

Zgodnie z § 5 ust. 2 pkt 3 uchwały organ podatkowy uchyli decyzję przyznającą zwolnienie w przypadku podania nieprawdziwych danych.

Trafnie wykazał organ podatkowy, że skoro Rady Miasta K. w powołanej wyżej uchwale nie ograniczyła w żaden sposób podstawy uchylenia decyzji przyznającej zwolnienie tylko do podania nieprawdziwych danych w dokumentach, które potwierdzają prawo do uzyskania danego zwolnienia, to nie ma żadnych powodów, by sformułowanie "nieprawdziwe dane" zawężać wyłącznie – jak chce tego strona skarżąca – do informacji zawartych w tych dokumentach. Dodać należy, że gdyby taka była intencja Rady Miasta K., to taki zapis znalazł by się w § 5 ust. 2 pkt 3 uchwały z dnia 27 września 2004 roku.

Wykładnia przepisów zawartych w przedmiotowej uchwale jednoznacznie wskazuje, że danymi niezbędnymi dla wydania przez organ podatkowy decyzji w sprawie zwolnienia z § 4 ust. 1 są nie tylko składane przez podatnika oświadczenia w sprawie otrzymanej pomocy de minimis oraz o stanie zatrudnienia, ale również składana przez niego informacja podatkowa.

W świetle powyższych wywodów trudno więc zgodzić się z rozumowaniem skarżącego, że podanie w informacji za 2006 rok nieprawdziwych danych dotyczących powierzchni budynku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej nie może skutkować uchyleniem decyzji przyznającej zwolnienie, albowiem okoliczność ta nie wypełnia dyspozycji przepisu § 5 ust. 2 pkt 3 powołanej wyżej uchwały, gdyż – co wykazał wyżej Sąd – jest ono całkowicie sprzeczne z treścią w/w uchwały.

Chybiony jest również zarzut skargi dotyczący niedopuszczalności wznowienia postępowania na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej.

Odnosząc się do tego zarzutu w pierwszej kolejności należy skazać, iż Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...] roku, działając na podstawie art. 207 i art. 210 Ordynacji podatkowej oraz § 4 ust. 1 i 2 uchwały Rady Miasta K. z dnia [...] 2004 roku, nr [...] w sprawie zwolnień od podatku od nieruchomości w ramach pomocy de minimis dla podmiotów prowadzących działalność gospodarczą na terenie miasta K. w latach 2004 – 2006, udzielił skarżącemu zwolnienia od podatku od nieruchomości.

Ustawodawca wśród ogólnych zasad postępowania podatkowego wprowadził w art. 128 Ordynacji podatkowej zasadę trwałości ostatecznej decyzji w spawach podatkowych. Oznacza to, że wznowienie postępowania w sprawie może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Ordynacji podatkowej oraz w innych ustawach. Z przepisu tego wynika jednoznacznie, że przepisy prawa miejscowego nie mogą przewidywać odrębnego trybu wzruszania decyzji ostatecznych. Zatem – jak trafnie wskazał organ podatkowy – uchylenie decyzji, o którym mowa w powołanej wyżej uchwale – musi nastąpić z uwzględnieniem trybów przewidzianych w Ordynacji podatkowej.

Przesłanki wznowienia postępowania zostały określone w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Tylko zatem stwierdzenie wystąpienia w sprawie którejkolwiek z przesłanek określonych w tym przepisie powoduje konieczność wznowienia postępowania.

W razie dopuszczalności wznowienia postępowania organ podatkowy wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania co umożliwia orzekanie co do istoty sprawy.

Zgodnie z treścią art. 240 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa (t.j. w Dz.U. z 2005 roku, nr 8, poz. 60 z późniejszymi zmianami) w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli :

- dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe (pkt 1),

- decyzja wydana została w wyniku przestępstwa (pkt 2),

- decyzja została wydania przez pracownika lub organ podatkowy, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 130 – 132 (pkt 3),

- strona z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (pkt 4),

- wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który decyzję wydał (pkt 5),

- decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu (pkt 6),

- decyzja wydana została na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu , które następnie zostały uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji (pkt 7),

- została wydana na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, ustawą lub ratyfikowaną umową międzynarodową orzekł Trybunał Konstytucyjny (pkt 8),

- ratyfikowana umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania lub inna ratyfikowana umowa międzynarodowa, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, ma wpływ na treść wydanej decyzji (pkt 9),

- wynik zakończonej procedury wzajemnego porozumiewania lub procedury arbitrażowej, prowadzonych na podstawie ratyfikowanej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innej ratyfikowanej umowy międzynarodowej, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, ma wpływ na treść wydanej decyzji (pkt 10),

- orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości ma wpływ na treść wydanej decyzji (pkt 11).

Jedną z przesłanek wznowienia postępowania podatkowego (art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej) jest wyjście na jaw nowych, istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję. Przepis ten kumuluje kilka przesłanek, które muszą wystąpić łącznie, aby powstał powód wznowienia postępowania :

- okoliczności faktyczne, a także dowody, o które chodzi, muszą być nowe, jednakże istniejące w dniu wydania decyzji. Dane zdarzenie faktyczne lub okoliczność faktyczna musiały mieć miejsce przed wydaniem decyzji ostatecznej, a ich "nowość" polega na tym, że nikt dotychczas (ani organ, ani strona) nie zgłosił ich, ani nie ujawnił. To samo dotyczy dowodów. W ich przypadku nie chodzi więc o to, aby strona znalazła zupełnie nowe dowody potwierdzające dawniejsze fakty, ale o to, że ujawniły się dowody dotyczące tych faktów, już wtedy istniejące,

- okoliczności faktyczne lub dowody, o których mowa, muszą być istotne dla sprawy, czyli mieć wpływ na jej wynik. Organ podatkowy dokonuje zatem ich oceny, podobnej do tej, jaką przeprowadza w samym postępowaniu dowodowym na podstawie art. 188 Ordynacji podatkowej.

- ani nowe okoliczności, ani nowe dowody, o jakich mowa nie mogły być znane organowi w momencie wydawania decyzji,

(por. Zbiór prawa podatkowego. Komentarze, orzecznictwo, wyjaśnienia. Komentarz do ustawy Ordynacja podatkowa. Wydawnictwo C. H. Beck 1999, str. IV-257 do IV-261).

Ujawnienie przez organ podatkowy, iż powierzchnia budynku związana z prowadzeniem działalności gospodarczej była inna, aniżeli zostało to ustalone przy wydawaniu powołanej wyżej decyzji o zastosowaniu zwolnienia stanowiło podstawę do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] roku. Zgodzić się należy ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., że ta nowa okoliczność była istotna dla sprawy (co znajduje potwierdzenie we wcześniejszych wywodach Sądu), istniała w dniu wydania decyzji w sprawie zwolnienia i nie była wówczas znana organowi podatkowemu. Zatem uruchomienie trybu wznowieniowego było w rozpatrywanej sprawie całkowicie zasadne.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja nie narusza przepisu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, ani też § 4 ust. 1 i § 5 ust. 2 uchwały Rady Miasta K. z dnia [...] roku, nr [...] , w sprawie zwolnień od podatku od nieruchomości w ramach pomocy de minimis dla podmiotów prowadzących działalność gospodarczą na terenie miasta K. w latach 2004 – 2006.

Dokonując więc w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1259 z późniejszymi zmianami) kontroli zaskarżonej decyzji z prawem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że organy podatkowe nie przekroczyły granic swobody interpretacyjnej i nie naruszyły reguł interpretacyjnych ograniczając stosowanie powołanych przepisów do podanego wyżej znaczenia. Sąd ocenił także zupełność uzasadnienia zaskarżonej decyzji i stwierdził jej zgodność z przepisami prawa.

W przedmiotowej sprawie nie doszło zatem do naruszenia prawa, a tylko taki zarzut, należycie uzasadniony, mógłby stanowić podstawę do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji. Wobec tego Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 września 2002 roku – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późniejszymi zmianami).