Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 448/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2015-04-21 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 86 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 87 § 1 - § 4
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA – Marzena Kowalewska po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 21 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi G.G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 3 września 2014 r. nr [...] w przedmiocie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 rok p o s t a n a w i a: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi.


UZASADNIENIE

G.G. (zwany dalej: "Skarżącym") w piśmie z dnia 11 marca 2015 r. wraz ze skargą na ww. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej (zwanego dalej: "Dyrektorem") z dnia 3 września 2014 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Uzasadniając tenże wniosek, Skarżący wskazał, że uchybił terminowi

do złożenia skargi z powodu braku możliwości podjęcia przesyłki zawierającej

ww. decyzję, bowiem w okresie od 7 września 2014 r. do 6 marca 2015 r. przebywał służbowo w U. na podstawie rozkazu dowódcy Komendy [...] . Skarżący wyjaśnił, że pod adresem wskazanym w decyzji zamieszkuje sam, a w S. przebywał tylko w czasie pracy w Komendzie [...], natomiast jego stałym adresem zamieszkania jest [...] i adres ten Skarżący wskazał aktualnie jako adres do doręczeń.

Skarżący wyjaśnił, że nie wiedział o wydaniu zaskarżonej decyzji

i po powrocie do Ś. udał się do Urzędu Skarbowego w S. w celu uzyskania informacji o sposobie załatwienia jego odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego. W dniu 9 marca 2015 r. Skarżący został poinformowany przez pracownika ww. urzędu o wydaniu zaskarżonej decyzji. Zdaniem Skarżącego wyjazd służbowy do [...] uniemożliwił mu odwołanie się od decyzji, ponieważ w okresie od 7 września 2014 r. do 7 marca 2015 r. musiał przebywać służbowo poza S. , co potwierdza załączone do skargi skierowanie na pobyt w [...], wystawione przez Komendę [...] z dnia 7 lipca 2014 r.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o oddalenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi i w konsekwencji odrzucenie skargi, w związku

z uchybieniem terminowi określonemu w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.". W przypadku zaś uwzględnienia wniosku

o przywrócenie terminu do wniesienia skargi – organ wniósł o oddalenie skargi.

W uzasadnieniu pisma Dyrektor wyjaśnił, że w treści zaskarżonej decyzji zawarte zostało pouczenie o możliwości złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji wydanej przez Dyrektora. Przesyłka z dnia 3 września 2014 r. zawierająca przedmiotową decyzję została zwrócona do organu z zaznaczeniem punktu "wyprowadził się", jednakże w związku z wątpliwościami dotyczącymi prawidłowości doręczenia (m.in. brak podpisu doręczającego na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, niepełny opis przesyłki, brak zgłoszenia zmiany miejsca zamieszkania przez podatnika) w dniu 17 września 2014 r. ponowiono wysyłkę ww. decyzji. W dniu

20 października 2014 r. do organu wpłynęła przesyłka zawierająca decyzję skierowaną ponownie przez organ do Skarżącego na adres ul. [...]. Jak wynika z adnotacji umieszczonych na przesyłce, z powodu nieobecności adresata i niemożności jej doręczenia w dniu 22 września 2014 r. została ona pozostawiona na okres 14 dni do dyspozycji adresata w urzędzie pocztowym, a w skrzynce pocztowej adresata pozostawiono zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w urzędzie pocztowym. Przesyłka była ponownie awizowana w dniu 30 września 2014 r. Następnie z uwagi na jej nie podjęcie w terminie 14 dni od pozostawienia w placówce pocztowej, została w dniu 7 października 2014 r. zwrócona do nadawcy, tj. Dyrektora. W związku z powyższym na mocy art. 150 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 roku, poz. 749, ze zm.), zwanej dalej: "Ordynacją podatkową" doręczenie uważa się za dokonane z upływem dnia 6 października 2014 r. Zatem trzydziestodniowy termin na złożenie skargi upłynął w dniu 5 listopada 2014 r. W tym czasie podatnik nie wniósł jednak środka zaskarżenia, uczynił to dopiero w skardze z dnia 11 marca 2015 r. (nadanej w placówce pocztowej w dniu 11 marca 2015 r.). Bezsprzecznie więc podatnik uchybił terminowi do wniesienia skargi określonemu w art. 53 § 1 p.p.s.a.

Ponadto, w ocenie Dyrektora Skarżący nie przedstawił okoliczności, które uprawdopodobniłyby brak winy w uchybieniu terminu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

W ocenie sądu wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Kwestią bezsporną w rozpoznawanej sprawie jest, że Skarżący nie zachował 30-dniowego terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. Na mocy tego przepisu skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.

Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności

w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi

o przywróceniu terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. W myśl art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 87 § 4 p.p.s.a. równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.

Z powyższej regulacji prawnej wynika, że warunkiem skuteczności wniosku

o przywrócenie uchybionego terminu jest łączne spełnienie następujących przesłanek:

– złożenie przez stronę wniosku o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni

od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu;

– jednocześnie z wniesieniem wniosku należy dopełnić czynności, dla której wyznaczony był termin;

– strona powinna uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy

w uchybieniu terminu.

W pierwszej kolejności sąd bada czy wniosek o przywrócenie terminu został złożony w zakreślonym przez ustawodawcę siedmiodniowym terminie. Termin ten liczy się od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W rozpoznawanej sprawie przyczyna uchybienia terminu ustała w dniu 9 marca 2015 r. (data uzyskania

w urzędzie informacji o wydaniu zaskarżonej decyzji), a zatem od tego dnia rozpoczął się bieg terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu

do wniesienia skargi. Wobec tego termin, określony w art. 87 § 1 p.p.s.a., upłynął

w dniu 16 marca 2015 r., a strona skarżąca nadając wniosek na poczcie w dniu

11 marca 2015 r., dochowała terminu do jego wniesienia. Spełniła też warunek równoczesnego dokonania czynności, której termin został uchybiony, tj. wniosła skargę do sądu za pośrednictwem organu.

Rozważenia wymaga wypełnienie przesłanki dotyczącej uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy strony skarżącej w uchybieniu terminu. Zgodnie z przytoczonym unormowaniem, brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną przesłankę przywrócenia terminu, przy czym brak winy można przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych okolicznościach wysiłku. Ocena braku winy pozostaje

w gestii sądu, który dokonuje oceny, biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i która dołożyła wszelkich starań, aby uniknąć negatywnych konsekwencji niedochowania terminów procesowych.

W ocenie sądu wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem

po przeprowadzeniu analizy akt sądowych, sąd stwierdził, że strona nie uprawdopodobniła okoliczności świadczących o braku winy w uchybieniu terminu.

W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że decyzja została doręczona

w trybie art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej w dniu 6 października 2014 r. Zatem

30-dniowy termin na wniesienie skargi upłynął w dniu 5 listopada 2014 r. Skoro Skarżący wniósł skargę dopiero w dniu 11 marca 2015 r. (data nadania pisma procesowego na poczcie), to jest oczywiste, że uczynił to z uchybieniem terminu.

Według Sądu Skarżący nie wykazał, że dochował należytej staranności

w załatwianiu swoich spraw, bowiem sama okoliczność wyjazdu służbowego do innej miejscowości (U.) niż miejsce zamieszkania (S.) nie przesądza o braku możliwości uzyskania stosownych informacji od organu. Co więcej, podkreślić należy, że zaskarżona decyzja wydana została w dniu 3 września 2014 r., a zatem jeśli Skarżący jeszcze przed swoim wyjazdem zwróciłby się do organu z pytaniem

czy zapadło rozstrzygnięcie w jego sprawie, to uzyskałby odpowiedź twierdzącą.

Na uwagę zasługuje również okoliczność, że już w lipcu 2014 roku Skarżący wiedział, że wyjedzie we wrześniu na kilka miesięcy do U., albowiem skierowanie zostało wystawione dwa miesiące przed wyjazdem, tj. w dniu 7 lipca 2014 r. Natomiast Skarżący do urzędu udał się dopiero po powrocie z Ustki w dniu 9 marca 2015 r.

Sąd podziela stanowisko Dyrektora, który stwierdził, że Skarżący nie przedstawił okoliczności, które uprawdopodobniałyby brak winy w niedochowaniu terminu, gdyż nie zachował reguł starannego działania. Skarżący mając świadomość upływu terminu zakończenia sprawy, powinien poinformować organ I instancji

o planowanym wyjeździe służbowym i zmianie swojego adresu

(art. 146 § 1 Ordynacji podatkowej), ustanowić pełnomocnika do występowania

w sprawie lub upoważnić osobę do odbioru korespondencji - czego nie uczynił. Ponadto, Skarżący próby ustalenia stanu sprawy podjął dopiero po blisko

6 miesiącach od upływu ustawowego terminu jej załatwienia (tj. od 11 września

2014 r.).

Podsumowując powyższe rozważania, Sąd stwierdza, że powoływane przez Skarżącego w uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu okoliczności nie uprawdopodabniają braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Wobec tego, Sąd działając na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 87 § 1 - § 4 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.