Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 300/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2008-06-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 97 par. 1 pkt 4, 7, 77, 80
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Leszczyński, Sędziowie Sędzia NSA Krystyna Sidor, Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Beata Skubis-Kawczyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi E. P. i M. P. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie budowy zbiornika na nieczystości ciekłe I. uchyla zaskarżone postanowienie i postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących E. P. i M. P. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 11 [...] 2008 r., znak: [...], wydanym na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 i art. 100 par. 1 oraz art. 132 k.p.a., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zawiesił z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie budowy zbiornika na nieczystości ciekłe przez M. i E. P. na działce nr ewid. 311, położonej we F. i jednocześnie wezwał inwestorów do wystąpienia w terminie do dnia 30 kwietnia 2008 r. do Burmistrza O. o ustalenie granicy pomiędzy działkami nr ewid. 311 i 310.

W uzasadnieniu postanowienia organ podniósł, iż przedmiotowe rozstrzygniecie podyktowane zostało brakiem możliwości jednoznacznego ustalenia w niniejszej sprawie przebiegu granicy pomiędzy działkami nr 311 i 310, co uniemożliwiało ocenę, czy przedmiotowy zbiornik na nieczystości ciekłe wykonany został zgodnie z przepisami techniczno – budowlanymi.

Powyższe postanowienie zostało utrzymane w mocy postanowieniem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 [...] 2008 r., [...].

Organ II instancji wskazał, iż na podstawie posiadanych przez Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w O. map ewidencyjnych w skali 1:5000, nie jest możliwe ustalenie odległości przedmiotowego zbiornika na nieczystości ciekłe od granicy działki. Wskazał również, że zbiornik ten został zamierzony bezpośrednio w terenie, w 1998 roku podczas pomiaru do sporządzania mapy do celów projektowych, przy czym pomiarem objęto również szczegóły zagospodarowania terenu na działkach nr 310 i 311, nie dokonano jednak pomiaru granicy działek, z czego wynika, że granica ta nie była widoczna na gruncie. Zdaniem organu odwoławczego, ścisłe określenie granicy pomiędzy działkami nr ewid. 310 i 311 i określenie odległości od szczegółów terenowych może nastąpić jedynie w postępowaniu rozgraniczeniowym.

Skargę na powyższe postanowienie wnieśli E. i M. P., wnosząc o uchylenie go w całości. Skarżący wskazali, iż, ich zdaniem, organ administracji nie może zmuszać stron do wystąpienia z wnioskiem o wszczęcie postępowania rozgraniczeniowego, gdyż w ten sposób nie można uzupełniać zaniechań powołanej do tego służby geodezyjnej. Podnieśli również, iż skoro według ich sąsiada zbiornik na nieczystości ciekłe jest zbyt blisko granicy, to raczej jemu organ powinien nakazać wystąpienie o rozgraniczenie działek.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodał, iż skoro to skarżący, a nie ich sąsiad H. W., kwestionują przebieg granicy w linii istniejącego ogrodzenia, to w ich interesie leży wykazanie, że granica ta przebiega w innym miejscu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga E. i M. P. zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone postanowienie narusza prawo.

Kontrola dokonywana przez wojewódzki sąd administracyjny, stosownie do unormowania art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwana p.p.s.a.) oraz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), obejmuje wszystkie kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu administracyjnym, a więc to, czy organy administracji dokonały prawidłowych ustaleń co do obowiązywania zastosowanych norm prawnych, czy normy te właściwie zinterpretowały i nie naruszyły zasad uznawania określonych faktów za udowodnione.

Podstawę prawną zawieszenia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie stanowi art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., zgodnie z którym, organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

Zagadnienie wstępne w rozumieniu powołanego przepisu to takie, które wyłania się w toku postępowania administracyjnego, zaś jego rozstrzygnięcie należy do innego organu lub sądu niż rozstrzygający dana sprawę, a ponadto istnieje zależność między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji.

Wskazać należy, iż w niniejszej sprawie rozgraniczenie nieruchomości nie stanowi, wbrew rozstrzygnięciu organów I i II instancji, zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

W istocie, ustalenie przebiegu granicy pomiędzy działkami nr 310 i 311 stanowi niezbędną przesłankę rozstrzygnięcia, czy odległość przedmiotowego zbiornika na nieczystości ciekłe od granicy nie narusza przepisów techniczno – budowlanych obowiązujących w dniu jego budowy. Jednakże analiza akt niniejszej sprawy prowadzi do wniosku, że organy nadzoru budowlanego mogły samodzielnie dokonać tego ustalenia, posługując się całokształtem materiału dowodowego, którym dysponowały.

Organy powinny były określić przebieg granicy między działkami po przeprowadzeniu wyczerpującego i wszechstronnego postępowania dowodowego, przede wszystkim na podstawie dostępnej mapy ewidencyjnej znajdującej się w państwowych zasobach geodezyjnych oraz oświadczeń stron postępowania, które powinny być ocenione na zasadzie prawdy obiektywnej. Organ administracji, dysponując określonymi dokumentami i oświadczeniami stron, jest zobligowany samodzielnie ustalić stan faktyczny sprawy, nie przerzucając ciężaru dokonania jego ustalenia na strony.

Przyczyną zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. może być bowiem tylko taka okoliczność, od której zależy rozstrzygnięcie sprawy, lecz ocena tej okoliczności nie należy do właściwości organu mającego wydać rozstrzygnięcie, lecz do innego organu lub sądu. Przyczyną zawieszenia postępowania administracyjnego nie może być natomiast taka okoliczność, którą organ prowadzący postępowanie administracyjne może ocenić we własnym zakresie, nawet gdy okoliczność ta może być przedmiotem oceny dokonywanej także przez inne organy lub sądy w odrębnych postępowaniach. Ocena spełnienia ustawowo określonych przesłanek do rozstrzygnięcia danej sprawy jest bowiem podstawowym obowiązkiem organów administracji (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.), dlatego też organy te nie mogą się od niej uchylać, jeżeli nie zostało to wyłączone z ich właściwości, oczekując na dokonanie takiej oceny przez inne organy lub sąd (wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 października 2007 r., IV SA/Wa 1690/07).

Rozstrzygnięcie sprawy o rozgraniczenie między działkami 310 i 311 nie stanowi zatem zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., w niniejszej sprawie.

Z uwagi na powyższe, przy ponownym rozpatrywaniu kwestii zawieszenia postępowania, organ orzekający uwzględni przedstawioną wyżej ocenę prawną dopuszczalności zawieszenia postępowania z podanej przyczyny.

Naruszenie wskazanych przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy. Dlatego też zaskarżone postanowienie oraz postanowienie organu I instancji należało uchylić na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

Z tych względów należało orzec jak w sentencji wyroku.

Orzeczenie o kosztach uzasadnia art. 200 p.p.s.a.