Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 940/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2014-11-17 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 199, art. 245 par. 1 i 3, art. 246 par. 2 pkt 2, art. 258 par. 1 i 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu – Violetta Mielcarek po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A Sp. z o.o. w B o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A Sp. z o.o. w B na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych postanawia: oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

Skarżąca A Sp. z o.o. w B, reprezentowana przez adwokata, pismem z dnia [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] w przedmiocie odmowy zmiany zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Jednocześnie złożyła sporządzony na urzędowym formularzu w dniu [...] wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku podała, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania przed sądem administracyjnym. Skarżąca oświadczyła, że wysokość kapitału zakładowego wynosi [...], wartość środków trwałych według bilansu za ostatni rok [...], strata za ostatni rok obrotowy według bilansu wynosi [...]. Skarżąca podała, że stan rachunków bankowych na koniec miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku wynosi: na rachunku prowadzonym w B [...], na rachunku bankowym w C [...]. Do wniosku załączyła bilans sporządzony na dzień [...] oraz rachunek zysków i strat za okres [...].

Pismem z dnia [...] wezwano skarżącą do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez:

1. wyjaśnienie czy skarżąca za ostatni rok obrotowy według bilansu poniosła stratę w wysokości [...] co wynika ze złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy, czy uzyskała zysk w wysokości [...] co wynika z kserokopii rachunku zysków i strat za okres [...], należy wyjaśnić również jaka jest wartość środków trwałych wnioskodawcy według bilansu za ostatni rok obrotowy, gdyż we wniosku podano [...], natomiast z kserokopii bilansu na dzień [...] wynika inna wartość środków trwałych, t.j. [...],

2. złożenie odpisów zeznań rocznych podatkowych za [...] złożonych przez skarżącą spółkę,

3. podanie czy skarżąca prowadzi działalność gospodarczą, jeżeli tak to w jakiej wysokości od początku [...] uzyskała z tego tytułu przychody i w jakiej wysokości poniosła koszty uzyskania przychodów,

4. złożenie raportów kasowych za okres od [...] do dnia otrzymania wezwania do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy,

5. złożenie odpisu bilansu za [...], rachunku zysków i strat za [...], informacji dodatkowej – wprowadzenie do sprawozdania finansowego i dodatkowych informacji i objaśnień za [...], sprawozdania z działalności zarządu za [...],

6. złożenie odpisów deklaracji VAT-7 za ostatnie [...] miesięcy,

7. złożenie wyciągów z wszystkich rachunków bankowych i lokat bankowych należących do strony skarżącej za ostatnie [...] miesięcy,

8. podanie czy spółka zatrudnia pracowników, jeżeli tak to ilu i w jakiej wysokości

wypłaca miesięczne wynagrodzenia,

9. złożenie pełnego wykazu środków trwałych należących do spółki (budynki, maszyny, urządzenia, pojazdy mechaniczne, komputery, faxy, drukarki, inne),

10. podanie w jakiej wysokości i z jakich środków spółka ponosi koszty związane z

utrzymaniem siedziby (np. czynsz, woda, ogrzewanie, gaz, energia

elektryczna, telefony stacjonarne i telefony komórkowe, obsługa księgowa,

obsługa prawna, inne).

W odpowiedzi z dnia [...] skarżąca przedłożyła odpisy zeznań rocznych podatkowych, z których wynika, że w [...] przychody wyniosły [...], koszty uzyskania przychodów [...], dochód [...], w [...] przychody wyniosły [...], koszty uzyskania przychodów [...], dochód [...]. Z załączonego przez skarżącą bilansu sporządzonego na dzień [...] wynika, że aktywa trwałe wynoszą [...], z rachunku zysków i strat za okres [...] wynika, że strata wynosi [...]. Z załączonego przez skarżącą bilansu sporządzonego na dzień [...] wynika, że aktywa trwałe wynoszą [...], z rachunku zysków i strat za okres [...] wynika, że skarżąca uzyskała zysk w wysokości [...]. Z wprowadzenia do sprawozdania finansowego z dnia [...] wynika, że spółka prezentuje sprawozdanie finansowe za rok obrotowy [...], sprawozdanie zostało sporządzone przy założeniu kontynuowania działalności gospodarczej, zysk bilansowy w kwocie [...] zarząd Spółki zaproponował zaliczyć na fundusz zapasowy. Spółka załączyła raporty kasowe oraz wyciągi z rachunków bankowych za okres [...] oraz wykaz środków trwałych. Skarżąca podała, że prowadzi działalność gospodarczą i w okresie [...] uzyskała przychody w wysokości [...], poniosła koszty uzyskania przychodów w wysokości [...]. Skarżąca korzysta ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 15 ustawy o VAT. Spółka na dzień [...] zatrudnia [...] osoby, gdzie średnio miesięczne wynagrodzenia brutto za ostatnie [...] miesiące wyniosły [...]. Skarżąca podała, że za [...] na utrzymanie siedziby poniosła wydatki w wysokości [...], które są pokrywane ze środków własnych firmy.

Zgodnie z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "P.p.s.a.") strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zatem obowiązującą zasadą w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest, że strony ponoszą koszty tego postępowania. Od tej zasady ustawa przewiduje wyjątek – możliwość przydzielenia stronie skarżącej prawa pomocy. Przepis art. 245 § 1 P.p.s.a. stanowi, iż prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (por. art. 245 § 2 P.p.s.a.). Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Częściowe zwolnienie od opłat lub wydatków może polegać na zwolnieniu od poniesienia ułamkowej ich części albo określonej ich kwoty pieniężnej (por. art. 245 § 3 i § 4 P.p.s.a.).

Na podstawie art. 246 § 2 P.p.s.a. osobie prawnej prawo pomocy może być przyznane:

1) w zakresie całkowitym – gdy wykaże, że nie ma żadnych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania,

2) w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania.

Zauważyć jednak należy, że mający zastosowanie w przedmiotowej sprawie wyżej cyt. art. 246 § 2 pkt 2 P.p.s.a. nakłada na osobę prawną ubiegającą się o przyznanie prawa pomocy obowiązek wykazania przesłanek w tym przepisie określonych. Z omawianej regulacji wynika bowiem wprost, że prawo pomocy w zakresie częściowym może być przyznane osobie prawnej, "gdy osoba ta wykaże", że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. W tym stanie rzeczy argumentacja służąca wykazaniu, że spółka nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania, musi być dokładna i wyczerpująca. Skoro podstawą ustaleń faktycznych, pozwalających na podjęcie rozstrzygnięcia w przedmiocie prawa pomocy są zawsze okoliczności wskazane przez wnioskodawcę, to powinna być to informacja kompletna, pozwalająca na zobrazowanie realnej sytuacji majątkowej i finansowej strony.

Biorąc pod uwagę powyższe rozważania stwierdzić należy, że sytuacja strony skarżącej nie daje podstaw do przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie jej od kosztów sądowych. Spółka nie wykazała bowiem, że konieczność uiszczenia kosztów sądowych, które na obecnym etapie postępowania wynoszą [...] (wpis od skargi), byłaby dla niej nadmiernym obciążeniem. Wysokość kapitału zakładowego Spółki wynosząca [...], wartość środków trwałych według bilansu za ostatni rok w wysokości [...], wartość zysku za ostatni rok obrotowy według bilansu, która wynosi [...] oraz stan rachunków bankowych na koniec miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy, t.j. kwota [...] na rachunku prowadzonym w B i kwota [...] na rachunku prowadzonym w C, uzasadniają wniosek, że strona jest w stanie ponieść pełne koszty postępowania w sprawie. Spółka nie wykazała również w złożonym oświadczeniu, że jej płynność finansowa byłaby w sytuacji poniesienia przez nią kosztów sądowych w przedmiotowej sprawie zagrożona. Zauważyć należy, że Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie wskazywał, że nie można uznać, że strona skarżąca, dysponująca wciąż majątkiem, którego wartość wielokrotnie przekracza koszty sądowe, powinna zostać zwolniona z kosztów postępowania, gdyż podmiot taki nie spełnia przesłanek udzielenia mu prawa pomocy (por. post. NSA z 19.11.2004r., sygn. akt FZ 463/04, z 23.02.2010r., sygn. akt I FZ 5/10, z 13.09.2011r., sygn. akt I FZ 215/11, z dnia 21.03.2013r., sygn. akt I GZ 51/13 publ. na str. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Pamiętać również należy, że pomoc finansowa w ramach prawa pomocy nie ma na celu "wspierania" danego podmiotu w jego przedsięwzięciach gospodarczych, a ma jedynie charakter "ratunkowy" i stosowana być może tylko w wyjątkowych sytuacjach. Taka jednak w rozpatrywanym przypadku, biorąc pod uwagę w.w okoliczności, nie zachodzi. Stąd też, przyznanie prawa pomocy skarżącej Spółce poprzez zwolnienie jej od kosztów sądowych byłoby niezasadne.

Wskazać również należy, że Spółka, wszczynając spór na drodze sądowej, powinna liczyć się z koniecznością przeznaczenia środków finansowych na ten cel i koszty sądowe traktować na równi z innymi zobowiązaniami. Ponadto analiza sytuacji finansowej skarżącej prowadzi do wniosku, że Spółka dysponuje dostatecznymi środkami na pokrycie kosztów sądowych, bez większego uszczerbku na jej majątku i konieczności jego wyprzedaży. Zauważyć bowiem należy, że ze złożonych przez skarżącą raportów kasowych i wyciągów z rachunków bankowych wynika, że skarżąca posiada środki pieniężne, salda na tych rachunkach są dodatnie, ponadto skarżąca wykazała, że z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej w okresie od [...] uzyskała przychody w wysokości [...], poniosła natomiast koszty uzyskania przychodów w wysokości [...]. Skarżąca na utrzymanie siedziby w okresie [...] przeznaczyła ze środków własnych kwotę w wysokości [...]. W cenie referendarza sądowego rozpoznającego wniosek w przedmiotowej sprawie skarżąca dysponuje środkami na uiszczenie kosztów sądowych. Ponadto godzi się zauważyć, że opłaty sądowe są rodzajem daniny publicznej i zasadą jest obowiązek ich ponoszenia. Przyznanie prawa pomocy jest zatem rodzajem szczególnej formy dofinansowania ze strony budżetu państwa, które winno mieć wyjątkowe zastosowanie w sytuacjach, w których strona nie może obiektywnie uzyskać środków finansowych w postępowaniu sądowym.

Wobec powyższego na podstawie art. 245 § 3, art. 246 § 2 pkt 2 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji