Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1034/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-09-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Skarżony organ: Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Anna Szymańska, Protokolant Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 września 2007 r. sprawy ze skargi Burmistrza Miasta C. na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania informacji z Krajowego Rejestru Karnego - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2007 r. Dyrektor Biura Informacyjnego Krajowego Rejestru Karnego odmówił Burmistrzowi Miasta C. udzielenia informacji z Krajowego Rejestru Karnego o pracownikach samorządowych zatrudnionych na stanowiskach urzędniczych z uwagi na brak wymaganej opłaty. Podstawą postanowienia był art. 4 ust. 1 pkt 3, art. 6 ust. 1 pkt 10, art. 23, art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym (Dz. U. Nr 50, poz. 580 ze zm.), zwanej też dalej "ustawą", a także art. 219 Kpa. W uzasadnieniu wskazano, że art. 6 ust. 1pkt 9 ustawy przyznaje organom samorządu terytorialnego prawo do uzyskania informacji z Rejestru, jeśli jest to uzasadnione potrzebą nałożonych na nie zadań publicznych określonych w ustawie. Organy samorządu terytorialnego mogą również, na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 10 ustawy uzyskać informację w zakresie niezbędnym do zatrudnienia pracownika, co do którego z przepisów ustawy wynika wymóg niekaralności, korzystania z pełni praw publicznych, a także ustalenia uprawnienia do zajmowania określonego stanowiska, wykonywania określonego zawodu lub prowadzenia określonej działalności gospodarczej.

W niniejszej sprawie wystąpienie o udzielenie informacji o pracownikach samorządowych odbyło się na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 10 ustawy, a w takim przypadku, zgodnie z art. 24 ust. 1 i ust. 2, niezbędne było uiszczenie opłaty za udzielenie informacji.

W zażaleniu na to postanowienie Burmistrz Miasta C. podniósł, że zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 9 ustawy prawo do uzyskania informacji o osobach, których dane osobowe zgromadzone zostały w Rejestrze, przysługuje organom administracji rządowej, organom samorządu terytorialnego oraz innym organom wykonującym zadania publiczne. Zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy za wydanie z Rejestru informacji o osobie pobiera się opłatę stanowiącą dochód budżetu państwa. Od uiszczenia tej opłaty zwolnione są podmioty wymienione w art. 6 ust. 1 pkt 1-9 i 11, czyli zdaniem Burmistrza m.in. organy jednostek samorządu terytorialnego. Za zwolnieniem z uiszczenia przedmiotowej opłaty dodatkowo zdaniem Burmistrza Miasta C. przemawia treść art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji podmiotów realizujących zadania publiczne ( DZ. U. Nr 64, poz. 564 ze zm.)

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2007 r. Minister Sprawiedliwości utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji i powtórzył argumentację tam zawartą. Dodatkowo organ odwoławczy wskazał, iż w niniejszej sprawie Burmistrz Miasta C., powołując art. 2 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy o pracownikach samorządowych występuje jako pracodawca mający prawo do uzyskania informacji o osobach na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 10 ustawy. Przepis ten nie różnicuje pracodawców i pod względem pobierania opłaty za wydanie zaświadczenia traktuje ich jednakowo. Minister podkreślił ponadto, że podstawą zapytania w niniejszej sprawie był art. 6 ust. 1 pkt 10, a nie 6 ust. 1 pkt 9 ustawy. Wskazał również, iż w niniejszej sprawie nie ma zastosowania przepis art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, ponieważ sprawy związane z zatrudnieniem pracowników, ustaleniem uprawnienia do zajmowania określonego stanowiska nie mieszczą się w kategorii wykonywanych zadań publicznych przez organy samorządu terytorialnego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z [...] kwietnia 2007 r. skarżący- Burmistrz Miasta C.- ponowił argumentację zawartą w toku postępowania administracyjnego. Dodatkowo wskazał, iż nawet gdyby uznać, że wniosek jednostki samorządu terytorialnego o udzielenie informacji o osobach będących pracownikami samorządowymi zatrudnionymi na stanowiskach urzędniczych nie mieści się w dyspozycji normy zawartej w art. 6 ust. 1 pkt 9 ustawy i w związku z tym na mocy art. 24 tej ustawy organ jednostki samorządu terytorialnego nie jest zwolniony od opłat, to jednak pracodawcy publiczni wymienieni na mocy art. 15 ust. 1 ustawy o informatyzacji podmiotów realizujących zadania publiczne, z opłat tych są zwolnieni. Pomimo, iż Minister Sprawiedliwości jak i Dyrektor Biura Krajowego Rejestru Karnego uznaje, że przepisy ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym nie zwalniają żadnej kategorii pracodawców z obowiązku uiszczania opłaty za wydanie informacji z rejestru, to jednak pracodawcy publiczni wymienieni w art. 15 ustawy o informatyzacji podmiotów realizujących zadania publiczne, w tym również pracodawcy samorządowi jednostki samorządu terytorialnego, zdaniem skarżącego z opłat tych są zwolnieni.

W odpowiedzi na skargę organ powtórzył swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie żart. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak, związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Oceniając zaskarżone postanowienia w oparciu o wskazane kryteria Sąd rozstrzygający niniejszą sprawę doszedł do przekonania, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W ocenie Sądu rozstrzygnięcie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] kwietnia 2007 r. utrzymujące w mocy postanowienie z dnia [...] lutego 2007 r. odmawiające skarżącemu-Burmistrzowi Miasta C. wydania informacji z Krajowego Rejestru Karnego o pracownikach samorządowych, z uwagi na nieuiszczenie wymaganej przepisami prawa opłaty, nie narusza prawa. Tym samym Sąd nie podzielił stanowiska strony skarżącej, iż Burmistrz Miasta C. kierując powyższe zapytania występuje jako organ samorządu terytorialnego i wobec tego na podstawie art. 24 ust. 1 w zw. z art. 6 ust.1 pkt 9 ustawy z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym ( Dz. U. Nr 50 poz. 580 ze zm., zwana dalej ustawą o KRK) zwolniony jest z obowiązku uiszczenia opłaty za udzielenie informacji o osobie.

Stosownie do treści art. 24 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym za wydanie z Rejestru informacji o osobie pobiera się opłatę stanowiącą dochód budżetu państwa. Od uiszczenia opłaty zwolnione są podmioty wymienione w art. 6 ust. 1 pkt 1-9 i 11 w tym m.in. organy samorządu terytorialnego wykonujące zadania publiczne, gdy jest to uzasadnione potrzebą wykonania nałożonych na niego zadań, określonych w ustawie. Z ustawowego zwolnienia nie korzystają natomiast pracodawcy, którzy uprawnieni są do uzyskiwania informacji z Rejestru w zakresie niezbędnym dla zatrudnienia pracownika, co do którego z przepisów ustawy wynika wymóg niekaralności, korzystania z pełni praw publicznych, a także ustalenia uprawnienia do zajmowania określonego stanowiska, wykonywania określonego zawodu lub prowadzenia określonej działalności gospodarczej.

Na wstępie podkreślić należy, iż obowiązek wystąpienia z zapytaniem do Krajowego Rejestru Karnego o udzielenie informacji o pracowniku samorządowym zatrudnionym na stanowisku urzędniczym nałożony został nie na organy gminy (którym w świetle ustawy o samorządzie gminnym niewątpliwe jest burmistrz) lecz na "pracodawców samorządowych". Na podstawie przepisu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o zmianie ustawy o pracownikach samorządowych (Dz.U. Nr 169, poz. 1201) zobowiązano "pracodawcę samorządowego" zatrudniającego osobę będącą w dniu wejścia w życie ustawy pracownikiem samorządowym zatrudnionym na stanowisku urzędniczym do wystąpienia w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy - z zapytaniem do Krajowego Rejestru Karnego o udzielenie informacji o tej osobie. W ust. 2 powołanego przepisu natomiast postanowiono, iż w przypadku gdy z informacji, o której mowa w ust. 1, wynika, że pracownik samorządowy zatrudniony na stanowisku urzędniczym nie spełnia warunku określonego w art. 3 ust. 3 pkt 2 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, pracodawca niezwłocznie rozwiązuje z takim pracownikiem stosunek pracy za wypowiedzeniem lub odwołuje go ze stanowiska (art. 2 ust.2 ). W celu zdefiniowania pojęcia "pracodawca samorządowy" odwołać należy się do ustawy z dnia 22 marca 1990 r. o pracownikach samorządowych (Dz.U z 2001 r. Nr 142, poz. 1593 ze zm.). I tak z treści art. 4 w zw. z art. 1 pkt 3 ustawy o pracownikach samorządowych wynika, iż "pracodawcą samorządowym" dla pracowników zatrudnionych w urzędzie gminy jest urząd gminy. Jednocześnie zgodnie z art. 4 pkt 4 czynności w sprawach z zakresu prawa pracy za jednostki, o których mowa w art. 1, zwane dalej "pracodawcami samorządowymi", dokonują - wójt (burmistrz, prezydent miasta). A zatem Burmistrz Miasta C. występując z zapytaniem do Krajowego Rejestru Karnego o udzielenie informacji o pracownikach samorządowych zatrudnionych na stanowiskach urzędniczych wykonywał w imieniu "pracodawcy samorządowego" tj. Urzędu Gminy w C. obowiązki nałożone na "pracodawcę samorządowego" ustawą z dnia 25 sierpnia 2006 r. o zmianie ustawy o pracownikach samorządowych. Uzyskanie zaś informacji z Krajowego Rejestru Karnego przez "pracodawcę samorządowego" niezbędne było w celu ustalenia uprawnienia zatrudnionych pracowników samorządowych do dalszego zajmowania określonych stanowisk urzędniczych. Dlatego też w przedmiotowej sprawie brak było podstaw do przyjęcia, iż z zapytaniem do Krajowego Rejestru Karnego zwrócił się organ samorządu terytorialnego wykonujący zadania publiczne oraz że było to uzasadnione potrzebą wykonania nałożonych na niego zadań, określonych w ustawie.

W świetle powyższego za prawidłowe uznać należy więc stanowisko Ministra Sprawiedliwości, zgodnie z którym "pracodawca samorządowy" występując z zapytaniem do Krajowego Rejestru Karnego zobowiązany był stosownie do treści art. 24 ust. 1 do uiszczenia opłaty za wydanie informacji o osobie. Zdaniem Sądu rację ma Minister Sprawiedliwości, iż ustawodawca w art. 6 ust. 1 pkt 10 ustawy o KRK nie różnicuje pracodawców i pod względem pobierania opłat traktuje ich jednakowo.

Jednocześnie za bezzasadne Sąd uznał zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 15 ust.1 ustawy z dnia 17 lutego 2005r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. Zdaniem Sądu kwestie związane z uzyskiwaniem informacji zgromadzonych w Krajowym Rejestrze Karnym w sposób wyczerpujący uregulowane zostały w ustawie o Krajowym Rejestrze Karnym, dlatego też postanowienia cytowanej ustawy o informatyzacji, zdaniem Sądu, nie mają zastosowania w niniejszej sprawie.

Jednocześnie Sąd zauważa uchybienie jakiego dopuścił się organ I instancji, a którego nie sprostował organ odwoławczy,

Jak wynika z akt sprawy Burmistrz Miasta C. wezwany został do uiszczenia stosownej opłaty, a zatem wymogi formalne przez organ zostały zachowane. W tym stanie rzeczy brak wniesienia opłaty musiał skutkować odmową udzielenia informacji. Z przepisu art. 21 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym wynika, że uzyskanie informacji z Rejestru wymaga złożenia wniosku według formularza, którego wzór stanowi załącznik do rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 listopada 2003 roku w sprawie udzielania informacji o osobach oraz o podmiotach zbiorowych na podstawie danych zgromadzonych w Krajowym Rejestrze Karnym (Dz. U. Nr 198, poz. 1930 ze zm.). Za wydanie z Rejestru informacji o osobie pobiera się opłatę (art. 24 ust. 1 zd. 1 ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym) w wysokości określonej w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 sierpnia 2003 roku w sprawie określenia wysokości opłaty za wydanie informacji z Krajowego Rejestru Karnego (Dz. U. NM51 ,poz. 1468).

Przepisy § 6 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie udzielania informacji o osobach oraz o podmiotach zbiorowych na podstawie danych zgromadzonych w Krajowym Rejestrze Karnym stanowią, że jeżeli zapytanie o karalność zawiera braki, wzywa się do ich usunięcia w terminie 14 dni, a jeżeli braki nie zostaną usunięte w wymaganym terminie - nie udziela się informacji. Zatem nieuiszczenie opłaty, mimo wezwania, należy traktować jako nieusunięty brak wniosku, stanowiący podstawę nieudzielania informacji.

Tymczasem jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 219 kpa. Treść tego przepisu wskazuje w jakich przypadkach organ administracji może odmówić wydania zaświadczenia i są to: brak interesu prawnego osoby ubiegającej się o zaświadczenie, niewłaściwość organu, do którego skierowano żądanie, nie można spełnić żądania ze względu na treść posiadanych danych i dokumentów lub ze względu na wyraźny zakaz ustanowiony w przepisach odrębnych. W niniejszej sprawie podstawą prawną odmowy wydania zaświadczenia z Krajowego Rejestru Karnego nie były przepisy rozdziału VII Kpa lecz wskazane wyżej przepisy ustawy o Krajowym Rejestrze Karnym oraz wydane na jej podstawie rozporządzenie wykonawcze. Biorąc jednak pod uwagę, że uchybienie to: naruszenie przepisów postępowania, poprzez niewłaściwe przywołanie podstawy orzekania, pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia - skargę - wobec treści art. 145 §1 pkt. 1 lit.a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), który wskazuje na konieczność uchylenia decyzji (postanowienia) jeżeli zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy -należało oddalić.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.