Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1783/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 51 ust. 4
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Hauser Sędziowie NSA Maria Czapska-Górnikiewicz del. WSA Mariola Kowalska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Kuberska po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2013r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Z. B. i W. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 kwietnia 2011 r. sygn. akt II SA/Łd 164/11 w sprawie ze skargi Z. B. i W. B. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SA/Łd 164/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę Z. B. i W. B. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej "WINB", z dnia [...] grudnia 2010 r., Nr [...] (znak: [...]), w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.

Decyzją z dnia [...] września 2011 r., nr [...], znak: [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, zwany dalej "PINB", w Piotrkowie Trybunalskim, na podstawie art. 51 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. nr 156, poz. 1118 ze zm.), zwanej dalej "Prawem budowlanym", zatwierdził projekt zamienny budowy budynku mieszkalnego na działkach o nr ewid. [...] i [...] w miejscowości P., gmina [...] i na jego podstawie udzielił R. S. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych związanych z budową budynku mieszkalnego, na ww. działkach. Na inwestora nałożono także obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie, po zakończeniu budowy.

Organ I instancji ustalił, że w toku realizacji inwestycji dokonano podwyższenia ścian w poziomie poddasza i w ścianach szczytowych oraz wmontowano dwa okna, co stanowiło istotne odstępstwo od warunków udzielonego, decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 1985 r., pozwolenia na budowę, ponieważ wraz z podwyższeniem ścian zwiększono parametry budynku tj. kubaturę i powierzchnię użytkową.

Wobec powyższego na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego postanowieniem nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r. organ I instancji wstrzymał prowadzenie robót przy budowie budynku. Następnie decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...], nakazał inwestorowi przedłożenie 4 egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego dokonane zmiany. W wyniku odwołania złożonego przez Z. B. i W. B. decyzja ta została uchylona przez organ II instancji decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2010 r., znak: [...], którą jednocześnie nałożono na R. S. obowiązek sporządzenia i przedłożenia w terminie do dnia 30 lipca 2010 r. 4 egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych przy budowie przedmiotowego budynku mieszkalnego.

Następnie organ I instancji ustalił, że w dniu 28 lipca 2010 r. inwestor przedłożył wymagane egzemplarze projektu zamiennego, sporządzonego przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane. Po uprzednim powiadomieniu stron w dniu 26 sierpnia 2010 r. przeprowadzono ponowne oględziny budowy, w wyniku których stwierdzono, że przedłożona dokumentacja odzwierciedlała stan faktyczny budynku.

Odwołanie ww. decyzji złożył pełnomocnik Z. B. i W. B., który zaskarżył powyższą decyzję w całości zarzucając jej naruszenie przepisów art. 7 i art. 77 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie prawa R. S. do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Pełnomocnik odwołujących przyznał, że w 2005 r. zapadło orzeczenie Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim o sygn. akt [...] o nabyciu własności działki nr [...] w P. przez zasiedzenie, na której R. S. wybudował dom. Nie została jednak zaewidencjonowana mapa działki nr [...] i nie wiadomo, jaką posiada powierzchnię i gdzie przebiegają granice. Ponadto dodał, że przed Sądem Rejonowym w Piotrkowie Trybunalskim toczy się sprawa o prawo do drogi koniecznej przez działkę nr [...] wniesiona przez sąsiadów R. S. W tej sytuacji, skoro inwestor nie wykazał swojego prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zgodnie z art. 4 Prawa budowlanego, to wydanie decyzji pozwalającej na wznowienie robót budowlanych jest przedwczesne. Na tej podstawie wniósł o jej uchylenie.

Zaskarżoną decyzją Łódzki WINB, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.". w zw. z art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że w przedmiotowej sprawie inwestor dokonał podwyższenia budynku w stosunku do zatwierdzonego projektu budowlanego, zmienił geometrię dachu w sposób wpływający na zmianę kubatury obiektu oraz zmienił przeznaczenie poddasza z nieużytkowego na użytkowe, nie uzyskując uprzednio decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. Zaistnienie takiego stanu faktycznego zobligowało organy nadzoru budowlanego do przeprowadzenia stosownego postępowania w trybie art. 50-51 Prawa budowlanego. W tym miejscu organ odwoławczy powołał się na treść art. 50 ust. 1 i art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Następnie przywołując też treść art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego, organ odwoławczy wskazał, że decyzja wydawana w oparciu o ten przepis ma zatem charakter związany, a spełnienie przez inwestora obowiązków nałożonych w myśl przepisu art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego obliguje właściwy organ do wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych. Organ nadzoru budowlanego nie ma w tej kwestii żadnej możliwości uznaniowości, czy też uwzględniania jakichkolwiek okoliczności innych niż spełnienie obowiązku nałożonego w myśl przepisu art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Tym samym organ odwoławczy nie znalazł podstaw do kwestionowania trafności i legalności inkryminowanej decyzji.

Odnosząc się do treści odwołania organ II instancji wyjaśnił, że w analizowanej sprawie inwestor przedłożył oświadczenie złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, o którym mowa w przepisie art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. Organy nadzoru budowlanego nie są uprawnione do weryfikowania prawdziwości takiego oświadczenia. Zagadnienia prawnokarne należą bowiem do wyłącznej kompetencji organów wymiaru sprawiedliwości.

Natomiast kwestie własności nieruchomości nie należą do kompetencji organów administracji publicznej, stanowiąc wyłączną kognicję sądów powszechnych. Organ odwoławczy wskazał, że postanowieniem Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia [...] października 2006 r. prawomocnie stwierdzono nabycie przez C. S. i R. S. z dniem 17 września 2004 r. przez zasiedzenie własność działki nr ewid. [...] o powierzchni 0,2243 ha, opisanej na mapie sporządzonej dnia 3 czerwca 2003 r. przez geodetę uprawnionego K. H. Wskazana powyżej mapa została zaewidencjonowana w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Piotrkowie Trybunalskim w dniu [...] kwietnia 2009 r., pod nr ewidencyjnym [...]. Tym samym zarzut podniesiony w treści odwołania organ odwoławczy uznał za chybiony.

Organ odwoławczy uznał także, że postępowanie w sprawie ustanowienia drogi koniecznej nie stanowi zagadnienia wstępnego dla rozstrzygnięcia wydawanego w niniejszej sprawie.

Powyższą decyzję zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Z. B. i W. B., wnosząc o jej uchylenie w całości i zasądzenia kosztów postępowania wg norm przepisanych.

Powyższej decyzji pełnomocnik skarżących zarzucił naruszenie przepisu art. 4 i art. 32 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, wobec niewykazania prawa do gruntu przez inwestora, jak też wobec stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Sulejowa z dnia [...] czerwca 2001 r., znak: [...], o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wraz z infrastruktura techniczną w miejscowości P. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, zwane dalej "SKO", w Piotrkowie Trybunalskim decyzją z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] oraz [...], stwierdziło nieważność powyższej decyzji z uwagi na rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 1 pkt § 2 K.p.a. W ocenie tego organu brak było bowiem dokumentu określającego granice terenu, na którym prowadzona jest budowa.

W odpowiedzi na skargę Łódzki WINB podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SA/Łd 164/11, oddalając skargę przytoczył treść art. 51 ust. 1 pkt 3 i art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego oraz wskazał, że bezspornie ostateczną decyzją Łódzkiego WINB nr [...] na inwestora został nałożony obowiązek, o jakim mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3, a inwestor obowiązek ten wykonał.

Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że w pierwszej kolejności należy wyjaśnić to, czy organ nadzoru prawidłowo ocenił, że inwestor wykonał nałożony na niego obowiązek, a w szczególności czy odstępstwo od warunków określonych w pozwoleniu na budowę może być sanowane decyzją zatwierdzającą przedłożony projekt budowlany zamienny. Sąd wskazał, że na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące projektu budowlanego, z kolei wydanie decyzji w trybie ust. 4 powołanego przepisu nie oznacza, że decyzja ta w każdym przypadku będzie pozytywna. Skoro zatem organ nadzoru zobowiązał inwestora do złożenia projektu budowlanego zamiennego, to po jego złożeniu powinien zbadać, czy projekt ten odpowiada przepisom Prawa budowlanego. Jednakże należy mieć na uwadze, że ocena projektu budowlanego zamiennego powinna być dokonana wyłącznie pod kątem dokonanych zmian, o czym wyraźnie stanowi przepis art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego.

Przedłożony przez inwestora projekt budowlany zamienny zawiera zakres zmian wprowadzonych w projekcie zamiennym, projekt zagospodarowania terenu wraz z jego opisem, projekt architektoniczno-konstrukcyjny wraz z opisem technicznym i częścią graficzną. Projekt został sporządzony przez osoby legitymujące się odpowiednimi uprawnieniami, a ponadto zawiera oświadczenia projektantów o zgodności tego projektu z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Do projektu zostało załączone oświadczenie inwestora o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. O tym, że złożona dokumentacja odzwierciedla stan faktyczny budynku potwierdziły ponowne oględziny budowy przeprowadzone w dniu 26 sierpnia 2010 r., czego strona skarżąca nie kwestionowała. W związku z tym, w ocenie Sądu należy uznać, że powyższy projekt jest kompletny i spełnia wymogi określone przepisami Prawa budowlanego.

Kwestią sporną pozostaje jednak to, czy inwestor składając projekt budowlany zamienny powinien wykazać również swoje prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, co stanowi podstawowy zarzut skargi. Również w toku postępowania administracyjnego skarżący wielokrotnie podnosili, że sporny obiekt został częściowo wzniesiony na działce stanowiącej ich współwłasność.

Zdaniem Sądu powyższy zarzut należy uznać za bezpodstawny z tego względu, że kwestia naruszenia prawa własności nie należy do kompetencji organów nadzoru budowlanego. Zagadnienie to należy do sporów cywilnoprawnych, które rozstrzygają sądy powszechne. Jak podkreślił to Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 marca 2008 r. w sprawie o sygn. akt II OSK 228/07 (LEX nr 468751) doprowadzenie do zgodności z prawem już wykonanych robót budowlanych na podstawie art. 51 Prawa budowlanego powinno nastąpić w aspekcie prawa administracyjnego, a nie cywilnego. W rezultacie może więc dojść do zalegalizowania robót budowlanych wykonanych z naruszeniem prawa własności. W takim wypadku pokrzywdzony może dochodzić swoich praw nie przed organami nadzoru budowlanego, leczy tyko przed sądem powszechnym. Konsekwencją tego jest brak możliwości zobowiązania inwestora do składania dokumentu stwierdzającego jego prawo do dysponowania zabudowaną nieruchomością na cele budowlane w trybie art. 51 ust. 1 pkt 1 i 3 Prawa budowlanego. Podobnie orzekł Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 28 maja 2009 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Wr 673/08 (LEX nr 569027).

Niezależnie od powyższych rozważań Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie należy dodatkowo zwrócić uwagę na fakt legitymowania się przez inwestora prawomocnym postanowieniem sądu powszechnego stwierdzającym zasiedzenie części działki. W tym zakresie wypowiedział się już także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 6 maja 2010 r. oddalającym skargę W.B. na decyzję Łódzkiego WINB z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nakazania rozbiórki budynku mieszkalnego oraz umorzenia postępowania w sprawie robót budowlanych wykonanych przy budynku mieszkalnym (sprawa o sygn. akt II SA/Łd 241/10). Natomiast zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie za uwzględnieniem skargi nie przemawiają także przedłożone przez stronę skarżącą decyzje SKO w Piotrkowie Trybunalskim z dnia z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] i [...]. Pierwsza z nich wydana została w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Sulejowa z dnia [...] czerwca 2001 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działkach [...] i [...], a więc dotyczy zupełnie innej, planowanej na innych działkach, nowej inwestycji oraz innego podmiotu, bowiem postępowanie w tej sprawie zostało wszczęte na wniosek C. S. i I. S. z dnia 15 czerwca 2001 r.

Druga z powołanych wyżej decyzji SKO w Piotrkowie Trybunalskim, co prawda dotyczy stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Sulejowa z dnia [...] czerwca 2001 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy budynku mieszkalnego na działkach o nr ewid. [...] i [...], to również należy stwierdzić, że dotyczyła innej, jeszcze nie rozpoczętej inwestycji i wydana została na rzecz C. S. i I. S. Jednakże w związku z faktem, że Wojewoda Łódzki decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r. utrzymał ostatecznie decyzję organu I instancji odmawiającą wnioskodawcom udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, którego dotyczyła decyzja ustalająca warunki zabudowy z dnia [...] czerwca 2001 r. na działkach nr ewid. [...] i [...], inwestorzy odstąpili od realizacji planowanej inwestycji, co potwierdza postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 30 listopada 2004 r. (sygn. akt II SA/Łd 113/03) umarzające postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie ze skargi C. S. i I. S. na ww. decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] grudnia 2002 r. z uwagi na cofnięcie skargi. Należy zatem dojść do wniosku, że wskazanie w powyższej decyzji działki nr ewid. [...] nie może odnosić się do inwestycji będącej przedmiotem w niniejszej sprawie, która realizowana jest na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] sierpnia 1985 r. oraz decyzji z dnia [...] września 2001 r. przenoszącej pozwolenie na budowę na R. S.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłankach z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., złożyli Z. B. i W. B., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. art. 4 i art. 32 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 36a i 51 Prawa budowlanego wobec niewykazania prawa do gruntu przez inwestora w związku ze stwierdzeniem nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wraz z infrastrukturą techniczną w P.,

Ponadto zarzucono naruszenie prawa procesowego, tj. art. 133 § 1 p.p.s.a., poprzez niewyjaśnienie istotnych dla sprawy okoliczności a zwłaszcza dotyczących czy przedmiotowa inwestycja jest realizowana na działce nr [...], odnośnie której SKO w Piotrkowie Tryb. stwierdziło nieważność decyzji o ustaleniu warunków zabudowy.

Dodatkowo na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz prawa procesowego, a to w oparciu na art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a. poprzez nie uwzględnienie skargi w sytuacji, gdy skarżący wykazał, iż postępowanie organów administracji publicznej dotknięte było wadami, które uniemożliwiły prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Naczelny Sąd Administracyjny, jak stanowi art. 183 § 1 p.p.s.a, rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Dokonując tej kontroli, Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia, wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to zatem, że zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie okoliczności uzasadniających nieważność postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do oceny zarzutu skargi kasacyjnej i uznał, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego i procesowego nie zawierają usprawiedliwionych podstawy.

Bezsporne w niniejszej sprawie jest to, że przedmiotowy budynek został zrealizowany z istotnymi odstępstwami od decyzji Naczelnika Miasta i Gminy Sulejów z dnia [...] sierpnia 1985 r., nr [...] o pozwoleniu na budowę stosownie do treści art. 36a ust. 5 w związku z art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego,. W takim przypadku organ nadzoru budowlanego winien przeprowadzić postępowanie legalizacyjne zgodnie z wymogami wynikającymi z przepisów art. 50-51 Prawa budowlanego. Jednym ze sposobów zakończenia postępowania jest wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych na podstawie art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego. W niniejszej sprawie PINB w Piotrkowie Trybunalskim zakończył postępowanie prowadzone w trybie art. 50-51 Prawa budowlanego, wydając decyzję z dnia [...] września 2010 r., nr [...], która została utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją Łódzkiego WINB. Przed wydaniem takiej decyzji inwestor wraz z projektem budowlanym zamiennym powinien przedłożyć oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane. Powinność ta wynika wprost z regulacji art. 40 ust. 2 Prawa budowlanego stosownie, do której decyzję o wznowieniu robót budowlanych (art. 51 ust. 4) wydaje się, tak jak decyzję o pozwoleniu na budowę, po przedłożeniu przez inwestora oświadczenia, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2, a więc oświadczenia o prawie inwestora do dysponowania terenem na cele budowlane. W przypadku nałożenia obowiązku z art. 51 ust. 1 pkt 3 i w konsekwencji wydania pozytywnej decyzji na podstawie art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, przepisy Prawa budowlanego jednoznacznie wskazują, że istotne z punktu widzenia wydania decyzji na podstawie art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego jest więc to aby inwestor złożył stosowne oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane. Złożenie takiego oświadczenia nie jest natomiast tożsame z udokumentowaniem stanu prawnego nieruchomości, tj. czy rzeczywiście inwestorowi przysługuje prawo do gruntu na cele budowlane. W tej materii szczegółowo wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów z dnia 10 stycznia 2010 r., sygn. akt II OPS 2/10, wskazując jak w sensie formalnoprawnym i materialnoprawnym należy traktować oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane. W tym miejscu należy stwierdzić, że w zaskarżonym wyroku Sąd I instancji błędnie przyjął, że w niniejszej sprawie kwestia wykazania dysponowania nieruchomością na cele budowlane, jako zagadnienie należące do sporów cywilnoprawnych, jest pozostawiona kompetencji sądów powszechnych. Owszem, co do zasady pozytywne przeprowadzenie postępowania legalizacyjnego w trybie art. 50-51 Prawa budowlanego nie wymaga od inwestora przedstawienia oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane, z jednym wyjątkiem, który dotyczy właśnie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i wznowienia robót budowlanych. Jak już wyżej wskazano w takich okolicznościach faktycznych i prawnych z jakimi mamy do czynienia w niniejszej sprawie inwestor powinien złożyć wraz z projektem budowlanym zamiennym oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane. Powyższe uchybienie Sądu I instancji, nie ma jednak wpływu na ocenę prawidłowości podjętego w zaskarżonym wyroku rozstrzygnięcia. Sąd ten dostrzegając, że sprawa dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest kwestią sporną prawidłowo ocenił znajdujący się w jego posiadaniu materiał dowodowy. Po pierwsze, Sąd I instancji wskazał, że wraz z projektem budowlanym zamiennym inwestor przedstawił oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane. Sąd I instancji wskazał zatem na spełnienie przez inwestora dyspozycji art. 40 ust. 2 w związku z art. 51 ust. 1 pkt 3 i art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego. Okoliczność tę potwierdza znajdujące się w aktach sprawy oświadczenie inwestora o dysponowaniu działkami nr [...] i [...] na cele budowlane. Po drugie, Sąd I instancji wskazał na fakt legitymowania się przez inwestora prawomocnym postanowieniem sądu powszechnego stwierdzającym zasiedzenie części działki. Potwierdzeniem tego jest znajdująca się w aktach administracyjnych kopia poświadczona za zgodność z oryginałem prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia [...] października 2006 r., sygn. akt [...]. Jak wynika z treści tego rozstrzygnięcia C. S. i R. S. (aktualny inwestor) nabyli przez zasiedzenie z dniem 17 września 2004 r. udziały wynoszące po 1/2 części każdy z nich we własności nieruchomości położonej w P. gmina S. o pow. 0,2243 ha, oznaczonej w ewidencji gruntów nr działki [...], opisanej na mapie sporządzonej dnia 3 czerwca 2003 r. przez geodetę uprawnionego K. H. Ze znajdujących się w aktach administracyjnych map wynika, że część przedmiotowego budynku mieszkalnego znajduje się na zasiedzonej działce nr [...], która aktualnie w części posiada nr ewid. [...]. Ponadto Sąd I instancji wskazał, że co do faktu zasiedzenia działki w związku z treścią art. 153 p.p.s.a. związany jest oceną prawną zawartą w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi o sygn. akt II SA/Łd 241/10, w którym wskazano już na fakt zasiedzenia ww. działki. W tym miejscu wskazania wymaga, że w związku z przeniesieniem decyzji Naczelnika Miasta i Gminy Sulejów z dnia [...] sierpnia 1985 r., nr [...], na R. S., dotychczasowy współinwestor – C. S. oświadczył, że kontynuatorem budowy budynku będzie R. S.

Z powyżej przytoczonych okoliczności jednoznacznie wynika, że prawidłowo zostało złożone przez R. S. oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane, a ponadto oświadczenie to odzwierciedla aktualny stan prawny działki nr [...], który bezpodstawnie kwestionuje strona wnosząca skargę kasacyjną. Nie ulega więc wątpliwości, że złożone ww. oświadczenie spełnia w sensie formalnoprawnym wymogi Prawa budowlanego, jak również jest zgodne z aktualnym stanem prawnym działki nr [...], do której strona wnosząca skargę kasacyjną nie posiada tytułu prawnego. Zarówno w trakcie postępowania administracyjnego, jak i sądowoadministracyjnego strona ta nie przedstawiła bowiem dowodu na potwierdzenie swojego stanowiska, że to Z. B. i W. B. są właścicielami działki nr [...].

Z tych względów zarzut dotyczący naruszenia art. 4 i art. 32 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 36a i 51 Prawa budowlanego należało uznać za nieusprawiedliwiony, ponieważ w postępowaniu administracyjnym inwestor wykazał swoje prawo do działki nr [...], składając stosowne oświadczenie o jakim mowa w art. 4 w zwiazku z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego.

Wbrew twierdzeniom strony wnoszacej skargę kasacyjną ze stanu faktycznego przedstawionego przez Sąd I instancji jednoznacznie wynika, że przedmiotowa inwestycja jest realizowana na działce nr [...], a strona wnosząca skargę kasacyjną kwestionuje tytuł prawny do tej nieruchomości. W tym miejscu wskazania wymaga, że Sąd I instancji prawidłowo ocenił przywołane przez Z. B. i W. B. dwie decyzje SKO w Piotrkowie Trybunalskim, jako te które dotyczą zupełnie innych inwestycji. Przede wszystkim przywołane przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną decyzje SKO w Piotrkowie Trybunalskim dotyczyły decyzji o warunkach zabudowy wydanych dla zupełnie innych inwestorów, tj. I. i C. S. oraz samego C. S., jak również zupełnie innych budynków niż budynek mieszkalny objęty niniejszym postępowaniem. Otóż z decyzji o warunkach zabudowy wydanych dla I. i C. S. bądź C. S. wynika, że wnioski tych osób o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dotyczyły budynków parterowych z poddaszem, natomiast przedmiotowy budynek mieszkalny, jak wynika z projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Naczelnika Miasta i Gminy Sulejów z dnia [...] sierpnia 1985 r., nr [...], oraz z projektu budowlanego zamiennego zatwierdzonego zaskarżoną decyzją jest piętrowy z poddaszem. Co prawda decyzja SKO w Piotrkowie Trybunalskim z dnia [...] listopada 2010 r., znak: [...], dotyczy m.in. działki nr [...], jednak okoliczność ta nie oznacza, że decyzja Burmistrza Sulejowa z dnia [...] czerwca 2001 r., znak: [...], o ustaleniu z wniosku I. i C. S. warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego dotyczy przedmiotowego budynku mieszkalnego objętego w niniejszej sprawie zaskarżoną decyzją. Jak wynika zatem z akt sprawy, decyzja SKO w Piotrkowie Trybunalskim z dnia [...] listopada 2010 r., znak: [...] i zaskarżona decyzja Łódzkiego WINB z dnia [...] grudnia 2010 r., Nr [...] (znak: [...]), dotyczą dwóch różnych inwestycji. Bez znaczenia jest więc dla wyniku niniejszego postępowania fakt przywołania, że decyzje te dotyczą inwestycji na tej samej działce, tj. działce nr [...].

Nie ulega więc wątpliwości, że w zaskarżonym wyroku Sąd I instancji prawidłowo ocenił znajdujący się w aktach sprawy materiał dowodowy, wskazując, że przywołane przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną decyzje SKO w Piotrkowie Trybunalskim dotyczą innych inwestycji. Z tego względu zarzut dotyczący naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. należało uznać za pozbawiony usprawiedliwionych podstaw.

Natomiast zarzut dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. należało uznać za błędnie sformułowany, ponieważ przepis ten nie został zastosowany przez Sąd I instancji. Dlatego przepis ten nie mógł zostać przez ten Sąd naruszony. Z tego względu powyższy zarzut należało uznać za nieusprawiedliwiony.

Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.