Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2278/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-02-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne: Ubezpieczenia
Skarżony organ: Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par 1-3; art. 7; art. 77 par 1; art. 107 par 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędzia WSA Urszula Wilk Protokolant sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2015 r. sprawy ze skargi A. M. na postanowienie Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę


UZASADNIENIE

Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia (zwany dalej organem) postanowieniem z [...] czerwca 2014 r., Nr [...] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania, przez Pana A. M. (zwany dalej stroną skarżącym) od decyzji dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia (zwany dalej organem I instancji/OW NFZ) z [...] stycznia 2014 r., Nr [...].

Skarżący zwrócił się do OW NFZ z wnioskiem o zwrot kosztów wykonanego zabiegu operacyjnego - rekonstrukcji ścięgna Achillesa, pobytu w szpitalu oraz konsultacji ortopedycznej, na kwotę 5 900 zł, zrealizowanych w dniu [...] października 2013 r. oraz od dnia [...] listopada 2013 r. u świadczeniodawcy: "Szpital [...]" Sp. z o.o., z siedzibą w [...]. Dyrektor OW NFA decyzją z [...] stycznia 2014 r. umorzył postępowanie wskazując na brak podstaw do dokonania zwrotu poniesionych kosztów leczenia poza systemem powszechnego ubezpieczenia zdrowotnego.

Skarżący składając odwołanie od decyzji dyrektora OW NFZ z [...] stycznia 2014 r. nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, w którym uprawdopodobniłby istnienie okoliczności, które spowodowały niemożność dokonania tej czynności.

Organ wskazał, że art. 58 § 1 i § 2 k.p.a. określa warunki, których spełnienie jest konieczne do wydania postanowienia przywracającego termin do wniesienia odwołania. Jego zdaniem organ administracji publicznej obowiązany jest przywrócić termin, gdy spełnione zostaną łącznie następujące przesłanki: uchybienie terminu nastąpiło bez winy zainteresowanego i brak winy zostanie uprawdopodobniony, zainteresowany złożył wniosek o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu, zainteresowany dopełnił czynności dla której określony był termin, jednocześnie ze złożeniem wniosku

o przywrócenie terminu. Wskazał, że z akt sprawy wynika, że wskazany powód uchybienia terminowi do złożenia odwołania tj. przebywanie na leczeniu ustąpił (zgodnie z przedstawioną kartą leczenia szpitalnego) dnia 7 marca 2014 r., natomiast odwołanie wniesione zostało 7 kwietnia 2014 r.

Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sąd Administracyjnego i wyjaśnienia w wyroku z 15 listopada 1995 r., SA/Ka 2111/94, wskazał, że: "Gdy organ II instancji stwierdzi, że środek odwoławczy został wniesiony z uchybieniem terminu, nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania, a ma obowiązek zastosować się do dyspozycji art. 134 k.p.a.". Zgodnie z powołanym przepisem organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Wskazał, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawach z zakresu ubezpieczenia zdrowotnego ma miejsce wówczas, gdy odwołanie zostanie złożone po upływie terminu przewidzianego w art. 109 ust. 5 ustawy z 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 ze zm.; dalej ustawa o świadczeniach) tj. po upływie 7 dni od dnia otrzymania decyzji. W przedmiotowej sprawie bezsporne jest to, że skarżący został prawidłowo pouczony przez dyrektora OW NFZ o terminie i sposobie wniesienia odwołania. Decyzja dyrektora OW NFZ została zaś doręczona na adres strony postępowania w dniu 29 stycznia 2014 r., jej odbiór potwierdziła siostra zainteresowanego. Skarżący składając odwołanie od decyzji OW NFZ z [...] stycznia 2014 r. nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, w którym uprawdopodobniłby istnienie okoliczności, które spowodowały niemożność dokonania tej czynności w terminie. Wskazał jedynie, że ma świadomość złożenia odwołania z uchybieniem terminu oraz, uchybienie to spowodowane było przebywaniem na leczeniu szpitalnym w Centrum [...] w S. Nadto okoliczność ta ustąpiła (zgodnie z przedstawioną kartą leczenia szpitalnego) dnia [...] marca 2014 r. (data zakończenia leczenia), natomiast odwołanie wniesione zostało 7 kwietnia 2014 r. Wobec braku wniosku organ nie wypowiadał się więc w przedmiocie przywrócenia terminu.

Wobec stwierdzenia, iż odwołanie zostało złożone przez skarżącego z uchybieniem terminu do jego złożenia, organ zobowiązany był do wydania zaskarżonego postanowienia.

Skargę na powyższe postanowienie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, zarzucając, naruszenie przepisów procesowych. Jego zdaniem, logicznym jest przedstawienie karty leczenia szpitalnego co automatycznie wznawia odwołanie od decyzji niższej instancji, a nie składanie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Nadmienił, że od 20 lat płaci składki na Narodowy Fundusz Zdrowia a przed wniesieniem odwołania oprócz pobytu w szpitalu odwoływał się do Ministerstwa Zdrowia i termin odwołania do Prezesa NFZ nie z jego winy się przedłużył.

Wskazał, że sprawę traktuje poważnie tak jak swoje zdrowie a w przypadku negatywnej decyzji sądu będzie mu służyło do odwołania do Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej także: p.p.s.a.).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi jest postanowieniem Prezesa NFZ z [...] czerwca 2014 r. stwierdzająca uchybienie terminu do wniesienia odwołania, od decyzji dyrektora OW NFZ z [...] stycznia 2014 r. W ocenie Sądu organ prawidłowo uznał, że skarżący mając świadomość złożenia odwołania po terminie winien był złożyć wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, w którym uprawdopodobniłby istnienie okoliczności, które spowodowały niemożność dokonania tej czynności. Należy zauważyć, że przepis art. 58 § 1 i § 2 k.p.a. jest jasny i określa warunki, których spełnienie jest konieczne do wydania postanowienia przywracającego termin do wniesienia odwołania. Stosownie do treści powołanego przepisu organ administracji publicznej obowiązany jest przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, gdy ten uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy, prośbę o przywrócenie terminu wniesie w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia. Jednocześnie z wniesieniem prośby dopełni czynności, dla której określony był termin (art. 58 § 2 k.p.a.). Przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2 jest niedopuszczalne (art. 58 § 3 k.p.a.).

Na gruncie niniejszej sprawy ustanie przyczyny uchybienia terminu ustąpiło (zgodnie z przedstawiony kartą leczenia szpitalnego) dnia [...] marca 2014 r. (data zakończenia leczenia), natomiast odwołanie wniesione zostało 7 kwietnia 2014 r. Skarżący nie wypełnił, żadnego z wymaganych warunków. Wbrew jego twierdzeniom zawartym w skardze nie można uznać, że przedstawienie karty leczenia szpitalnego automatycznie wznawia odwołanie od decyzji niższej instancji. Organ słusznie odwołał się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 listopada 1995 r., sygn. akt SA/Ka 2111/94, gdzie wskazano, że: "Gdy organ II instancji stwierdzi, że środek odwoławczy został wniesiony z uchybieniem terminu, nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania, a ma obowiązek zastosować się do dyspozycji art. 134 k.p.a." i nawet nieznaczne przekroczenie terminu do wniesienia odwołania zobowiązuje organ do stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania (v. wyrok NSA z 27 listopada 1996 r., sygn. akt SA/Łd 2665/95, BS 1997, nr 5, poz. 32). Pogląd ten nie jest kwestionowany w orzecznictwie sądowym i doktrynie.

Skarżący został prawidłowo pouczony przez dyrektora OW NFZ, iż odwołania w sprawie przysługuje do Prezesa NFZ, a nie do Ministra Zdrowia tak więc wnioski kierowane do Ministerstwa Zdrowia były bezzasadne.

Zdaniem Sądu, należy uznać, iż organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.).

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy administracji, rozstrzygając sprawę oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.