Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 912/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2005-07-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Dnia 20 lipca 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2005 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. na pismo Dyrektora Izby Skarbowej w [...] Ośrodek Zamiejscowy w [...] z 2 marca 2005 roku Nr [...] odmawiające wstrzymania wykonania decyzji w sprawie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 rok postanawia : skargę odrzucić


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2004 roku Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] określił A. B. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 rok w kwocie [...] zł. Od decyzji tej skarżący złożył odwołanie, jednak z uwagi na fakt, iż odwołanie złożone zostało po upływie terminu określonego w art. 236 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Izby Skarbowej w [...] Ośrodek Zamiejscowy w [...], postanowieniem z dnia [...] 2005 roku Nr [...], pozostawił odwołanie bez rozpoznania, zgodnie z art. 228 § 1 Ordynacji podatkowej. Na powyższe postanowienie skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, jednak postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2005 roku sygn. akt I SA/Kr 399/05 Sąd odrzucił skargę.

W dniu [...] 2005 roku A.B. złożył w Urzędzie Skarbowym w [...] wniosek o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego, które z uwagi na fakt, iż postępowanie egzekucyjne nie zostało wszczęte, potraktowano, jako wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] 2004 roku. Ponieważ jednak skarżący nie wskazał żadnych przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji, Naczelnik Urzędu Skarbowego wniosek załatwił odmownie oraz pouczył skarżącego o tym, że od wydanego postanowienia przysługuje mu prawo złożenia w terminie 7 dni zażalenia do Izby Skarbowej W [...] Ośrodek Zamiejscowy w [...] Zgodnie z pouczeniem skarżący złożył zażalenie na powyższe postanowienie do Izby Skarbowej w [...] Ośrodek Zamiejscowy w [...]

Dyrektor Izby Skarbowej w [...] Ośrodek Zamiejscowy w [...] poinformował skarżącego pismem z dnia 2 marca 2005 roku Nr [...] o błędnym pouczeniu, co do możliwości zaskarżenia przedmiotowego postanowienia. Pouczenie to było błędne, ponieważ zgodnie z treścią art. 216 Ordynacji podatkowej, postanowienia wydawane w toku postępowania dotyczą poszczególnych kwestii wynikających w jego toku, lecz nie rozstrzygających o istocie sprawy, a zażalenie jest środkiem prawnym służącym do zaskarżenia postanowień wydawanych w postępowaniu podatkowym, jednakże tylko w wypadku, gdy ustawa możliwość zaskarżenia przewiduje. Ordynacja podatkowa nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania decyzji, wydanej w trybie art. 224 § 2 tej ustawy.

Skarżący A. B. na to pismo wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, podnosząc, w skardze, iż domaga się oddalenia decyzji Urzędu Skarbowego w [...] w sprawie określenia zobowiązania w podatku od osób fizycznych za 2003 rok, jako wydanej z rażącą niesprawiedliwością oraz rażącym naruszeniem prawa. Nadto domaga się oddalenia decyzji [...] gdyż jego zdaniem została ona oparta na fałszywych przesłankach i wydana z naruszeniem przepisów kodeksu postępowania administracyjnego i art. 6 Europejskiej Konwencji.

Dyrektor Izby Skarbowej w [...] wniósł o odrzucenie skargi, podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Słusznie organy podatkowe stwierdziły, iż na postanowienie wydane w trybie art. 224 § 2 Ordynacji podatkowej nie przysługuje zażalenie. Faktem jest, iż organ pierwszej instancji błędnie pouczył skarżącego o możliwości zaskarżenie przedmiotowego postanowienia, jednak, błędne pouczenie nie może tworzyć po stronie skarżącego uprawnienia do wniesienia zażalenia w sytuacji, gdy ustawa takiego środka zaskarżenia nie przewiduje.

Podkreślić również należy, iż zgodnie z treścią art. 52 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę do sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeśli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Skarga do sądu administracyjnego jest typem środka prawnego nadzwyczajnego, o charakterze zewnętrznym. Uruchamia ona postępowanie kontrolne, prowadzone przez organ usytuowany poza systemem organów administracji publicznej - niezawisły sąd administracyjny. Ostateczne rozstrzygnięcia organu administracji publicznej może więc w wyniku zaskarżenia nadzwyczajnym środkiem prawnym stać się obiektem administracyjnego nadzwyczajnego postępowania kontrolnego lub postępowania sądowoadministacyjnego. Przy czym zakres rzeczowy postępowania administracyjnego reguluj ą postanowienia art. 3 - 5 powołanej ustawy. Żaden z powołanych przepisów nie dopuszcza możliwości wniesienia skargi od pisma Dyrektora Izby Skarbowej informującego o błędnym pouczeniu skarżącego o środku zaskarżenia postanowienia wydanego przez organ pierwszej instancji.

Nie mogą również odnieść skutku podnoszone w skardze zarzuty skarżącego o rażącym naruszeniu prawa przy wydawaniu decyzji w sprawie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 roku, bowiem nie było to przedmiotem tego postępowania.

Z tego względu orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153 poz. 1270/.