Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 1019/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2005-06-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6190 Służba Cywilna, pracownicy mianowani, nauczyciele
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla (spr.) Sędzia WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Asesor WSA Krzysztof Gruszecki Protokolant Anna Zegan po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. K. na decyzję Prezydenta Miasta z dnia 4 kwietnia. 2003 r. nr [...] w przedmiocie nadania nauczycielowi stopnia awansu zawodowego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

3 II SA/Gd 1019/03

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 4 kwietnia 2003r. Nr [...] skierowaną do A. K., Prezydent Miasta utrzymał w mocy decyzję Dyrektora [...] Liceum Ogólnokształcącego w G. Nr [...] z dnia 28 marca 2001 r. Jako podstawę prawną wskazano przepis art.9b ust.7 ustawy z dnia 26 stycznia 1982r. - Karta Nauczyciela (t.j. z 1997 r., Dz. U. Nr 56, poz.357 z późn.zm.), zaś w uzasadnieniu powołano się na przepis art. 10 ust. 3 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 19, poz.239 ze zm.), zgodnie z którym nauczyciele spełniający wymagania kwalifikacyjne o których mowa w art.9 ust.1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela - zatrudnieni na podstawie mianowania przed dniem wejścia w życie ustawy, uzyskują z mocy prawa stopień nauczyciela mianowanego jeżeli: z dniem wejścia w życie ustawy są zatrudnieni w przedszkolu, szkole, placówce oraz innej jednostce organizacyjnej wymienionej w art. 1 ustawy - Karta Nauczyciela w wymiarze co najmniej 1/2 etatu obowiązkowego wymiaru zajęć. W dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej A. K. zatrudniona była w wymiarze 7/18 etatu.

Skargę na powyższą decyzję wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego A. K., zarzucając jej naruszenie przepisu art. 7 ust. 1 i 3 ustawy o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych ustaw, przez przyjęcie, że nie uzyskała ona z mocy prawa stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego pomimo tego, że w dacie wejścia w życie tej ustawy była zatrudniona na podstawie mianowania. Skarżąca powołała się na akt swego mianowania z 1992r. Podniosła także, że w sprawie dotyczące jej stopnia awansu zawodowego został już wydany wyrok NSA w sprawie II SA/Gd 1810/01 i powołała się na argumenty zawarte w jego uzasadnieniu.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej oddalenie.

Stosownie do przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych(Dz. U. 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję Dyrektora [...] Liceum Ogólnokształcącego w G. Nr [...] z dnia 28 marca 2001 r. Na wezwanie Sądu do nadesłania decyzji organu l instancji Prezydent Miasta nadesłał decyzję Dyrektora [...] Liceum Ogólnokształcącego w G. Nr [...] z 12 lutego 2001 r. Jedynym aktem administracyjnym znajdującym się w aktach sprawy pochodzącym z daty wskazanej jako data decyzji I instancji - 28 marca 2001r. jest decyzja Zastępcy Dyrektora Wydziału Spraw Społecznych Urzędu Miejskiego w G.. Na wezwanie Sądu dokonane na rozprawie w dniu 1 czerwca 2005r. do nadesłania akt administracyjnych dotyczących całego przebiegu postępowania administracyjnego pełnomocnik organu poinformowała, że nie może tego uczynić (pismo z 6 czerwca 2005r.). Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 listopada 2002r. w sprawie II SA/Gd 1810/01 stwierdził nieważność zarówno decyzji Dyrektora [...] Liceum Ogólnokształcącego w G. Nr [...] z 12 lutego 2001r., jak i decyzji Zastępcy Dyrektora Wydziału Spraw Społecznych Urzędu Miejskiego w G. z 28 marca 2001 r.

Powyższe fakty świadczą o tym, że zaskarżona decyzja utrzymała w mocy decyzję wyeliminowaną z obrotu wskutek stwierdzenia nieważności przez sąd administracyjny lub też decyzję nieistniejącą, ewentualnie decyzję której istnienia organ administracji nie ujawnił ani stronie ani sądowi. W każdym z tych przypadków zaskarżone rozstrzygnięcie organu odwoławczego musi być uznane za wydane z rażącym naruszeniem prawa i z tego powodu podlegało stwierdzeniu nieważności na podstawie art. 156§ 1 pkt 2 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji, zaś stosownie do treści art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, iż zaskarżona decyzja nie może być wykonana.

Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy zidentyfikuje należycie decyzję organu I instancji od której skarżąca odwołała się pismem datowanym 10 marca 2003r. i rozpozna jej odwołanie mając na względzie aktualną w dacie orzekania treść przepisów prawa ukształtowaną między innymi przez treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 listopada 2004 r., sygn. akt P 15/03 (Dz. U. Nr 257 poz. 2579), w którym przepis art. 10 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 18 lutego 2000 r. o zmianie ustawy - Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw, w części obejmującej słowa: "w wymiarze co najmniej 1/2 obowiązkowego wymiaru zajęć" uznany został za niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a co za tym idzie doszło do utraty mocy obowiązującej przez wymieniony przepis, w części określonej w wyroku Trybunału. Zatem wymiar zatrudnienia skarżącej w szkole w dacie wejścia w życie omawianej nowelizacji ustawy Karta Nauczyciela przestał być okolicznością istotną dla rozstrzygnięcia w przedmiocie przyznania skarżącej stopnia awansu zawodowego.