Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1970/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-03-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: par. 12 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
article: par. 29 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2011 nr 263 poz 1572
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 listopada 2011 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania  geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu  geodezyjnego i kartograficznego.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zofia Flasińska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Barbara Adamiak Sędzia del. WSA Ewa Kręcichwost – Durchowska Protokolant starszy sekretarz sądowy Monika Dworakowska po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2017r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 17 lutego 2015 r. sygn. akt II SA/Bd 1298/14 w sprawie ze skargi A. F. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 17 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Bd 1298/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę A. F. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] września 2014 r. w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego.

Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

W związku z pismem z dnia 13 maja 2014 r., jakie wystosował A. F. w sprawie ponadnormatywnego zbliżenia budynku mieszkalnego jednorodzinnego usytuowanego na działce o numerze ewidencyjnym [...] w O. w stosunku do granicy z działką o numerze ewidencyjnym [...] wszczęte zostało przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. postępowanie administracyjne w sprawie spełnienia warunków technicznych dotyczących sytuowania budynków w stosunku do granic w odniesieniu do usytuowania budynku mieszkalnego jednorodzinnego znajdującego się na działce nr ewidencyjny [...] w O., gmina O..

Decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. (dalej także PINB) umorzył to postępowanie. Organ stwierdził, iż w związku z przeprowadzoną w dniu 30 maja 2014 r. kontrolą, odległość narożnika północnego przedmiotowego budynku od ogrodzenia z działką nr [..] wynosi 3,83 m. Podkreślił, że tego samego dnia do organu wpłynął szkic inwentaryzacji geodezyjnej przedmiotowego budynku sporządzony przez uprawnionego geodetę, z którego wynika, że narożnik północny usytuowany jest w odległości 3,95 m od granicy działki sąsiedniej. Przyjąwszy drugi z podanych wymiarów za właściwy oraz stwierdziwszy, że budynek zlokalizowany został z zachowaniem dopuszczalnego, dziesięciocentymetrowego błędu pomiarowego, organ potwierdził zgodność usytuowania budynku z warunkami technicznymi oraz z zachowaniem wymaganych prawem odległości od granicy działki sąsiedniej. W konsekwencji powyższego postępowanie w sprawie stało się, według organu I instancji, bezprzedmiotowe i należało je w związku z tym umorzyć na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.

Od powyższej decyzji, pismem z dnia 31 lipca 2014 r. skarżący złożył odwołanie do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. (dalej także WINB). Uzasadniając odwołanie skarżący wskazał, że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie odległość od granicy z sąsiednią działką powinna wynosić nie mniej niż 4 m. Zgodnie ze szkicem inwentaryzacji geodezyjnej przedstawionym przez wykonującego czynności w sprawie geodetę odległość północnego narożnika budynku od granicy z działką sąsiadującą określona została jako 3,95 m. W trakcie kontroli dokonano natomiast pomiaru odległości z wynikiem 3,83 m, co w opinii skarżącego stanowiło podstawę do odmowy odbioru budynku przez PINB oraz stoi w sprzeczności z odległością 3,95 m wynikającą ze szkicu. Skarżący ponadto domagał się wskazania imienia i nazwiska osoby, która dokonała pomiaru odległości narożnika północnego budynku od granicy z działką sąsiednią na poziomie 3,83 m oraz wskazania, czy dopuszczalny błąd pomiarowy wynosi 1 cm czy 10 cm (rozbieżność w decyzji PINB, który dopuszczalny, dziesięciocentymetrowy błąd pomiarowy opatrzył wyrażeniem liczbowym 0,01 m).

Decyzją z dnia [...] września 2014 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu nadzoru budowlanego I instancji. W ocenie organu odwoławczego ustalenia, na jakich oparł się organ I instancji, wynikały z niezależnej inwentaryzacji geodezyjnej nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] w O., z której wynika, że północny narożnik ściany wschodniej budynku mieszkalnego zlokalizowany jest w odległości 3,95 m od granicy działki, natomiast narożnik południowy tej samej ściany znajduje się w odległości 5,95 m od granicy. Organ II instancji stwierdził, że zgodnie z cytowanymi przepisami oraz odnośnym orzecznictwem nieznacznie przesunięcie rzędu 5 cm nie stanowi podstawy do prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie niezachowania odległości budynku od sąsiadującej nieruchomości; że rozbieżności w wynikach pomiarów, na jakie uwagę w odwołaniu zwraca skarżący, wynikają z przeprowadzenia pierwszego z nich bez uwzględnienia szerokości rozgraniczającego działki płotu oraz, że w decyzji PINB nastąpił błąd pisarski, co zostało przez ten organ wyjaśnione w piśmie ustosunkowującym się do odwołania.

Na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego A. F. wniósł pismem z dnia 20 października 2014 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. W uzasadnieniu skargi zwrócił uwagę na wymóg sytuowania budynków w odległości min. 4 m od granicy działki sąsiedniej zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz powtórnie zaznaczył, że w decyzji organu I instancji ustalono przedmiotową odległość jako 3,83 m. Skarżący zarzucił organowi, że ten nie odniósł się w żaden sposób do jego żądania ujawnienia danych osoby przeprowadzającej badanie pomiarowe, w rezultacie którego określono, iż budynek znajduje się w odległości 3,83 m od granicy działki; że odległość taka stanowi przeszkodę dla odbioru budynku przez PINB; że jego wcześniejsze żądanie o przeprowadzenie kontroli przed odbiorem budynku zignorowano oraz, że samego odbioru budynku dokonano pośpiesznie 9 maja 2014 r., podczas gdy wnioskowana kontrola odległości dokonana została 30 maja 2014 r. Skarżący zwrócił uwagę, podpierając się poczynionymi przez siebie obliczeniami, że argumentacja dotycząca szerokości ogrodzenia jest niespójna, albowiem z porównania różnic odległości ogrodzenia do narożnika północnego budynku oraz narożnika południowego wynika, iż linia graniczna musiałaby być linią łamaną (różnice 0,12 m i 0,08 m). Ponadto zarzucił Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego, że ten nie przeprowadził wnioskowanej kontroli geodezyjnej na działce nr [...]. W ocenie skarżącego odległość budynku od granicy działki jest znacznie mniejsza od wyniku pomiarów, przedstawionych w rozstrzygnięciach organów obu instancji i nie spełnia wymogów określonych prawem. W związku z powyższym skarżący wniósł o udzielenie odpowiedzi, kto wykonał pomiar 3,83 m; o przeprowadzenie kompleksowej kontroli na działce nr [...] w O., w szczególności przeprowadzenie pomiarów usytuowania budynku i gabarytów budynku przez inne niż dotychczas osoby w jego obecności; oraz o unieważnienie decyzji starosty bydgoskiego o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia [...] marca 2012 r.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko co do zarzutów skarżącego, ponadto podając, iż przedstawicielem organu nadzoru budowlanego dokonującym oględzin w dniu 30 maja 2014 r. był Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. Z. J.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd wskazał, że podstawą prawną decyzji organu I instancji były art. 104 i 105 § 1 k.p.a. Zgodnie z ich treścią organ administracji publicznej właściwy w sprawie jest zobligowany do załatwienia sprawy w sposób w tym przepisie określony tzn. decyzją rozstrzygającą sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończącą sprawę w danej instancji. W przypadku jednak, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Jest to tzw. niemerytoryczny sposób załatwienia sprawy administracyjnej, wynikający z braku jednego z elementów materialnego stosunku prawnego. Brak ten oznacza niemożność skonkretyzowania prawa lub obowiązków określonego podmiotu, co obliguje organ do zakończenia postępowania w sprawie administracyjnej w sposób inny niż poprzez wydanie rozstrzygnięcia co do istoty sprawy.

W przedmiotowej sprawie skarżący zarzuca organowi II instancji bezpodstawne oparcie wydanej decyzji o pomiar odległości rogów budynku posadowionego na działce sąsiadującej z jego działką od granic tejże działki wynoszący 3,95 m. Skarżący zarzuca, iż w postępowaniu kontrolnym dotyczącym ponadnormatywnego zbliżenia budynku sąsiedniego do granicy działki, wszczętym na jego wniosek, organ I instancji niewłaściwie określił przedmiotową odległość, co skutkować miałoby uznaniem, iż sąsiedni budynek wzniesiony został z pogwałceniem norm o odległościach. Z akt sprawy wynika, że przedmiotowa odległość określona została dwukrotnie – 3, 83 m na podstawie przeprowadzonej przez PINB kontroli terenowej oraz 3,95 m - na podstawie szkicu inwentaryzacji geodezyjnej przedmiotowego budynku, sporządzonego przez uprawnionego geodetę. Zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 – akt dalej przytaczany jako rozporządzenie Ministra Infrastruktury), jeżeli z innych przepisów nie wynikają odmienne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy. Zgodnie jednak z § 29 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 listopada 2011 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz. U. z 2011 r., Nr 263, poz. 1572 – akt dalej przytaczany jako rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji) geodezyjny pomiar sytuacyjny wykonuje się w sposób zapewniający określenie położenia punktu sytuacyjnego względem najbliżej położonych punktów poziomej osnowy geodezyjnej oraz osnowy pomiarowej z dokładnością nie mniejszą niż 0,10 m w przypadku szczegółów terenowych I grupy. Organ administracji przyjął, w ślad za przedłożoną dokumentacją geodezyjną, iż odległość budynku od granicy działki wynosi 3,95 m, co oznacza spełnienie warunków zawartych w normach przytoczonych rozporządzeń i uzasadniania rozstrzygnięcie przyjęte w decyzji.

Sąd podkreślił, że pomiar odległości: 3,95 m dokonany został przez uprawnionego geodetę, a więc podmiot wyspecjalizowany w tego typu czynnościach, wyposażony w odpowiednią wiedzę i instrumenty pomiarowe służące jak najdokładniejszemu udokumentowaniu odległości występujących w terenie na potrzeby danego postępowania. Przedmiotowy pomiar wykonany został przez geodetę posiadającego stosowne uprawnienia, a więc nie ma podstaw by przyjąć, iż dane zawarte w szkicu inwentaryzacyjnym, na których oparł się organ pierwszoinstancyjny wydając zaskarżoną decyzję, są w jakikolwiek sposób niewiarygodne.

Odnośnie rozbieżności wynikających zarówno z obliczeń dokonanych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego i danych wynikających ze szkicu inwentaryzacji geodezyjnej, jak i rozbieżności pomiędzy odległością narożników południowego i północnego od granicy z działką, Sąd stwierdził, iż wyjaśnienia organu odwoławczego są w tym zakresie w zupełności wystarczające. Wziąć trzeba pod uwagę, że pomiary geodezyjne, jakie zobowiązany jest poczynić organ w toku postępowania administracyjnego, i jakie w niniejszej sprawie wynikają z przedstawionego szkicu geodezyjnego, odnoszą się do "nieuzbrojonej" granicy działek, będącej linią pozbawioną wymiaru określającego grubość. Realnie więc odległość wynikająca z dokumentacji geodezyjnej będzie zawsze w większym lub mniejszym stopniu modyfikowana np. grubością podbudówki pod rozdzielające działki ogrodzenie. Wartości liczbowe, określające różnice w poszczególnych odległościach są na tyle jednak małe, iż zasadnym jest uzasadnienie istnienia tychże różnic takim właśnie stanem rzeczy.

Wskazać niejako na marginesie należy, iż ratione legis unormowań odległościowych jest ograniczenie wzajemnego wpływu sąsiadujących budynków poprzez prawną konieczność utworzenia między nimi swego rodzaju bufora. Z akt sprawy wynika, że przedmiotowa odległość dotyczy narożnika budynku, a nie ściany. Oznacza to, iż część bryły budynku, jaką brać należy pod uwagę przy obliczaniu odległości od granicy z działką sąsiednią ma charakter punktowy z racji na geometrię usadowienia budynku względem granic działki. Ewentualny wpływ nieruchomości budynkowej, graniczącej z gruntem sąsiednim płaszczyzną (elewacją) równoległą do linii granicznej jest niewątpliwie większy aniżeli w przypadku, z jakim mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Powyższe oznacza, iż każdy punkt obrany na elewacjach spojonych przedmiotowym narożnikiem będzie znajdować się w odległości większej od granicy z działką skarżącego, co z kolei niejako z definicji stanowi o zmniejszeniu wpływu, jaki budynek ten wywiera na grunt sąsiadujący.

Odnośnie wniosku o przeprowadzenie kompleksowej kontroli na działce nr [...] w O., w szczególności przeprowadzenie pomiarów usytuowania budynku i gabarytów budynku przez inne osoby w obecności skarżącego, Sąd stwierdził, że nie jest uprawniony do przeprowadzenia wnioskowanej czynności. W postępowaniu przed sądem administracyjnym, co do zasady, nie jest możliwe przeprowadzanie postępowania dowodowego. Kontrolę legalności sąd administracyjny opiera na materiale dowodowym zgromadzonym przed organem administracji wydającym zaskarżoną decyzję. Wyjątek od tej zasady przewiduje art. 106 § 3 p.p.s.a, który stanowi, że sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Na gruncie niniejszej sprawy stwierdzić należy, że nie wystąpiły przesłanki z cytowanego wyżej przepisu, a zatem przedmiotowy wniosek nie mógł być uwzględniony.

Pochylając się wreszcie nad trzecim z wniosków zawartych w skardze, zawierającym żądanie unieważnienia decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] marca 2012 r., stwierdzić należy, iż w niniejszym postępowaniu Sąd zajmował się kwestią legalności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymującej w mocy decyzję organu nadzoru budowlanego I instancji o umorzeniu postępowania. Jak podkreślone to już zostało na wstępie niniejszych rozważań prawnych, sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. in principio, rozstrzyga w granicach danej sprawy. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy", o jakim mowa w art. 134 § 1 p.p.s.a. oznacza, iż sąd administracyjny nie może uczynić przedmiotem rozpoznania innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FSK 1315/12, LEX nr 1481484; wyrok NSA w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2014 r., sygn. akt I GSK 886/12, LEX nr 1480822). W niniejszej sprawie Sąd oceniał więc jedynie kwestię zasadności umorzenia postępowania przez organ I instancji oraz prawidłowość decyzji organu odwoławczego utrzymującej to rozstrzygnięcie w mocy. Wniosek o unieważnienie decyzji o pozwoleniu na budowę powinien być więc skierowany nie do Sądu, a do właściwego według art. 157 § 1 k.p.a. organu wyższego stopnia.

Sąd uznał, że odległość budynku na działce nr [...] od jej granicy odpowiada wymogom wynikającym z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury oraz § 29 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, stwierdzić należy, że zasadnym było umorzenie postępowania wszczętego na wniosek skarżącego z dnia 13 maja 2014 r. jako bezprzedmiotowego.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł A. F., podnosząc zarzuty:

- naruszenia prawa materialnego, tj. § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie co do przyjęcia odległości pomiędzy ścianą budynku a granicą działki nr [...],

- naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7,8,12 § 1, 77 §1 k.p.a. oraz art. 106 § 3 p.p.s.a.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, iż dokonane w toku postępowania pomiary odległości budynku inwestora od granicy działki skarżącego różnią się, dlatego pomiary te należy powtórzyć w obecności wszystkich stron postępowania. Zdaniem skarżącego, odległość budynku od granicy jego działki jest znacznie mniejsza niż wynika to z dokonanych pomiarów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Na wstępie należy odnieść się do podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7,8,12 § 1, 77 § 1 k.p.a. oraz art. 106 § 3 p.p.s.a. W ocenie strony skarżącej, pomiary odległości budynku inwestora od granicy nieruchomości skarżącego zostały przeprowadzone nieprawidłowo, gdyż pierwszy pomiar wykazał odległość 3,83 m, a kolejny - 3,95 m. Zdaniem skarżącego, odległość ta jest i tak znacznie mniejsza niż wskazują wyniki dokonanych pomiarów i konieczne jest dokonanie kolejnego pomiaru w obecności wszystkich stron postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że podniesione zarzuty dotyczące błędnego ustalenia przez organy nadzoru budowlanego stanu faktycznego w tej sprawie i zaakceptowania przez Sąd I instancji tych ustaleń są nieuzasadnione. W wyniku kontroli przeprowadzonej przez organ I instancji na działce inwestora w dniu 30 maja 2014 r. dokonano pomiarów ściany wschodniej budynku inwestora z oknami w stosunku do istniejącego ogrodzenia (siatka stalowa na słupkach) pomiędzy działkami nr [...] i [...] i ustalono, iż na końcu północnym budynku odległość ta wynosi 3,83 m, na wysokości pierwszego okna - 4,12 m, a na końcu południowym budynku - 5,87 m. W dniu 30 maja 2014 r. do organu I instancji wpłynął również z zasobów geodezyjnych szkic inwentaryzacji geodezyjnej przedmiotowego budynku sporządzony przez uprawnionego geodetę. Ze szkicu tego wynika, że północny róg budynku znajduje się w odległości 3,95 m od granicy, a południowy róg - w odległości 5,95 m. Długość wschodniej ściany budynku wynosi 14,65 m. Zgodnie z § 29 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 listopada 2011 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz. U. z 2011 r., Nr 263, poz. 1572) geodezyjny pomiar sytuacyjny wykonuje się w sposób zapewniający określenie położenia punktu sytuacyjnego względem najbliżej położonych punktów poziomej osnowy geodezyjnej oraz osnowy pomiarowej z dokładnością nie mniejszą niż 0,10 m w przypadku szczegółów terenowych I grupy. Błąd pomiaru przy sporządzaniu szkicu inwentaryzacji geodezyjnej budynku wynosi więc 10 cm. Sąd I instancji słusznie przyjął za właściwy pomiar wykonany przez uprawnionego geodetę. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przeprowadzone przez organy nadzoru budowlanego postępowanie wyjaśniające w tej sprawie jest prawidłowe i brak jest potrzeby dokonywania kolejnego pomiaru odległości tego budynku od granicy działki. Twierdzenia skarżącego, dotyczące nieprawidłowości w tym zakresie nie zostały nawet uprawdopodobnione żadnymi dowodami. Dokonane w wyniku postępowania wyjaśniającego ustalenia faktyczne, oparte na pomiarze wykonanym przez uprawnionego geodetę należy zatem uznać za prawidłowe.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 106 § 3 p.p.s.a., wskazać należy, iż Sąd wyczerpująco wyjaśnił skarżącemu, że sąd administracyjny nie ma prawnych możliwości przeprowadzania dowodu z oględzin w terenie. Sąd administracyjny może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić tylko dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.

W konsekwencji niezasadny jest zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie co do przyjęcia odległości pomiędzy ścianą budynku a granicą działki nr [...]. Zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690), jeżeli z innych przepisów nie wynikają odmienne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy. W tej sprawie odległość północnego rogu budynku od granicy wynosi 3,95 m, a południowego - 5,95 m. Odległość 3,95 m mieści się w granicach błędu pomiaru dopuszczalnego przy geodezyjnym pomiarze sytuacyjnym, który wynosi 10 cm. Odległość ta dotyczy tylko ponadto tylko północnego końca budynku, gdyż budynek położony jest ukośnie w stosunku do granicy działek. Zatem tylko w tym niewielkim fragmencie odległość ściany wschodniej budynku wynosi 3,95 m, dalej na południe odległość ta zwiększa się aż do 5,95 m. Sąd I instancji prawidłowo więc uznał, że budynek usytuowany został zgodnie z zachowaniem wymaganych prawem odległości (4 m) od granicy działki sąsiedniej. W konsekwencji powyższego nie stwierdzono istotnego odstępstwa od warunków określonych w pozwoleniu na budowę, co uzasadniało umorzenie postępowania administracyjnego jako bezprzedmiotowego na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.

Dodać należy, iż podniesione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzuty dotyczące warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji nie mogły być rozpoznane przez Sąd, gdyż warunki zabudowy dla przedmiotowego budynku nie są przedmiotem tej sprawy. Ponadto decyzja Wójta Gminy O. z dnia [...] sierpnia 2011 r. o warunkach zabudowy dla przedmiotowego budynku mieszkalnego i utrzymująca ją w mocy decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] września 2011 r. były już kontrolowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, który prawomocnym wyrokiem z dnia 15 lutego 2012 r., II SA/bd 1315/11 oddalił skargę A. F. na decyzję organu odwoławczego.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.