Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 356/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2008-11-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6249 Inne o symbolu podstawowym 624
Hasła tematyczne: Powszechny obowiązek obrony
Skarżony organ: Wojskowa Komisja Lekarska
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

POSTANOWEINIE Dnia 6 listopada 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w e Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg Sędziowie Sędzia WSA Lidia Serwiniowska (spr.) Sędzia WSA Wanda Wiatkowska - Ilków Protokolant Katarzyna Leśniowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 6 listopada 2008 r. sprawy ze skargi A. S. na orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zdolności do zawodowej służby wojskowej i inwalidztwa postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 30 listopada 2007 r. dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w Z. G., działając na wniosek A. S., na podstawie art. 21 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz.U. z 2004 r. Nr 8, poz. 66 ze zm.) oraz § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 stycznia 2006 r. w sprawie orzekania o inwalidztwie żołnierzy zawodowych, żołnierzy zwolnionych z zawodowej służby wojskowej oraz emerytów i rencistów wojskowych, a także właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. z 2006 r., Nr 12, poz. 75), skierował wnioskującego na badania "w celu ustalenia istnienia inwalidztwa i jego związku ze służbą wojskową lub chorobami powstałymi w czasie służby".

A. S. został natomiast przeniesiony do rezerwy z dniem 31 sierpnia 2007 r.

Pismem z dnia 5 grudnia 2007 r. Wojskowy Komendant Uzupełnień w Z. G. skierował A. S. również do Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w Ż. "w celu ustalenia aktualnej kategorii zdrowia po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej".

Orzeczeniem z dnia [...]., nr [...] Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w Ż. działając na wniosek WKU w Z. G. stwierdziła, iż A. S. jest niezdolny do czynnej służby wojskowej wypowiadając się jednocześnie odnośnie związku poszczególnych chorób i ułomności ze służbą wojskową.

Tego samego dnia Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w Ż. wydała kolejne orzeczenie oznaczone nr [...] (skutkiem skierowania dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w Z. G.), jednakże Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska we W. nie zatwierdziła "projektu orzeczenia Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w Ż. nr [...] z dnia [...]" i "zarządziła ponowne rozpatrzenie sprawy i wydanie nowego orzeczenia."

W dniu [...] Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w Ż. wydała orzeczenie nr [...], którym rozpoznała u A. S. określone schorzenia, stwierdziła, iż jest on zdolny do zawodowej służby wojskowej (kat. "Z") i wypowiedziała się odnośnie związku stwierdzonych schorzeń ze służbą wojskową i inwalidztwa.

W odwołaniu od tej decyzji A. S. podniósł, iż od dnia 1 września 2007 r. jest żołnierzem rezerwy i nie ubiega się o przyjęcie do zawodowej służby wojskowej, "dlatego też decyzja RWKL W. jest bezzasadna".

Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska we W. orzeczeniem z dnia [...] nr [...] utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie.

W skardze na to orzeczenie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A. S. zarzucił, iż rażąco narusza ono art. 7 kpa "przez to, że nie uwzględnia prawomocnego i aktualnego orzeczenia nr [...] z dnia [...] Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w Ż. uznającego skarżącego za niezdolnego do czynnej służby wojskowej w czasie pokoju". Wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia oraz uznanie za prawomocne orzeczenia nr [...] z dnia [...] Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w Ż.

W odpowiedzi na skargę Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska we W. wniosła o jej oddalenie wskazując, iż zaskarżone orzeczenia zostały wydane w wyniku skierowania skarżącego przez Wojskowe Biuro Emerytalne w Z. G. g ł ó w n i e dla ustalenia grupy inwalidzkiej. Natomiast orzeczenie Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w Ż. nr [...], na które powołuje się skarżący, "zostało wydane przez WKU w Z. G. dla celów wynikających z ustawy o powszechnym obowiązku obrony RP".

Skarżący nie stawił się na rozprawę przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu w dniu 6 listopada 2008 r. (choć obowiązku takiego nie miał).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu. Należy przyjąć, iż kwestionuje ona omówione wyżej orzeczenia w całości, o czym świadczy jej żądanie wyrażone na samym wstępie: "wnoszę skargę na orzeczenie nr [...] z dnia [...] RWKL we W., utrzymujące w mocy orzeczenie nr [...] z dnia [...] TWKL w Ż.". Niestawiennictwo skarżącego na rozprawie przed Sądem uniemożliwiło ustalenie, czy podważa on te orzeczenia w zakresie rozpoznania kategorii zdolności do zawodowej służby wojskowej, związku poszczególnych chorób i ułomności z czynną służbą wojskową i określenia inwalidztwa, czy tylko niektóre z tych części rozstrzygnięcia. To zatem pozwoliło Sądowi uznać, że skarga jest zwrócona ku całości rozstrzygnięcia zawartego w orzeczeniach obu Komisji.

Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 27 października 1999 r., III ZP 9/99/OSNP 2000/5/467 stwierdził, iż Naczelny Sąd Administracyjny nie jest właściwy w sprawie ze skargi żołnierza na orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej w przedmiocie związku choroby (inwalidztwa) ze służbą wojskową. Reasumując swoje wywody Sąd Najwyższy uznał, iż przepisy prawa powinny być interpretowane przy uwzględnieniu zasady, że regułą jest to, iż sprawy są rozstrzygane przez sądy powszechne, a to m.in. przemawia przeciwko rozszerzającej wykładni regulacji dotyczących kognicji sądownictwa administracyjnego w sprawach dotyczących stwierdzenia inwalidztwa oraz związku chorób, a także wypadków z taką lub inną służbą. Uchwała ta nie straciła aktualności także po reformie sądownictwa administracyjnego, w toku której powstały sądy I instancji.

Skarga kwestionująca zatem związek rozpoznanych schorzeń i określenie inwalidztwa podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Należy przy tym dostrzec, że to właśnie te kwestie tkwią u podstaw tego postępowania. To skarżący zwrócił się ze stosownym wnioskiem do Wojskowego Biura Emerytalnego w Z. G. Na jego też wniosek dyrektor Biura skierował go na badania do Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w Ż. w celu ustalenia istnienia inwalidztwa i jego związku ze służbą wojskową lub chorobami powstałymi w czasie służby. Tak też przedmiot sprawy spostrzega komisja odwoławcza gdy w odpowiedzi na skargę stwierdza, że zaskarżone orzeczenia zostały wydane w wyniku skierowania skarżącego przez Wojskowe Biuro Emerytalne w Z. G. g ł ó w n i e dla ustalenia grupy inwalidzkiej. Zatem sprawą, przede wszystkim, jest to, czy rozpoznane u skarżącego schorzenia mają związek ze służbą wojskową i jaką grupę inwalidzką ewentualnie tworzą. W tym względzie jednakże sąd administracyjny nie jest właściwy, czemu wcześniej dano wyraz.

Faktem jest, że we wspomnianym na wstępie skierowaniu dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego wskazuje skarżącemu by zgłosił się "również do WKU o pobranie skierowania na TWKL w celu stwierdzenia zdolności do służby wojskowej", ale WKU w Z. G. kieruje już skarżącego na badania "w celu ustalenia aktualnej kategorii zdrowia po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej".

Zaskarżone orzeczenie, jak i orzeczenie je poprzedzające, zawiera wprawdzie rozstrzygnięcie w przedmiocie zdolności do czynnej służby wojskowej, ale należy mieć na względzie, że skarżący został przeniesiony do rezerwy, a jak podnosi w odwołaniu od orzeczenia Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w Ż. z dnia [...] nie ubiega się o przyjęcie do zawodowej służby wojskowej więc decyzja ta jest bezzasadna.

Orzeczenie w tym zakresie, z pewnością, nie ma wpływu na obecną sytuację prawną skarżącego jako żołnierza przeniesionego do rezerwy. Tym bardziej, że on sam nie domaga się kontroli tych orzeczeń ze względu na określony aspekt tej sytuacji. To świadczy przekonująco o bezprzedmiotowości postępowania w tym zakresie, a dodać do tych wywodów można, że skoro kontrola sądowoadministracyjna nie jest dopuszczalna gdy chodzi o związek rozpoznanych schorzeń ze służbą wojskową, to i ewentualne orzeczenie właściwego sądu w tym względzie może mieć znaczenie dla ostatecznej oceny, czy skarżący jest zdolny do służby wojskowej, czy też nie.

Z tych powodów orzeczono jak na wstępie postanowienia.