Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 661/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2019-07-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par.1 pkt 6 oarz art. 58 par.3
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Mysiak po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie uchylenia decyzji ustalającej odpłatność za pobyt w domu pomocy społecznej postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Kierownik Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w P., działając z upoważnienia Burmistrza P., uchylił w całości z dniem [...] r. decyzję nr [...] z dnia [...] dotyczącą ponoszenia odpłatności przez MGOPS P. za pobyt w domu pomocy społecznej Pana H. K..

Po rozpatrzeniu odwołania S. S. od wskazanej wyżej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i umorzyło postępowanie organu I instancji w przedmiocie uchylenia decyzji ustalającej odpłatność za pobyt w domu pomocy społecznej Pana H. K..

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie złożył Kierownik Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w P..

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej odrzucenie, jako wniesionej przez podmiot nieuprawniony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że przed przystąpieniem do merytorycznej oceny zasadności skargi, obowiązkiem sądu administracyjnego jest ustalenie, czy skarga jest dopuszczalna, co w niniejszej sprawie oznacza rozważenie, czy pochodzi od uprawnionego podmiotu, o którym mowa w art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". W myśl powołanego przepisu uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.

W świetle powołanego przepisu, o statusie strony w postępowaniu sądowym decyduje posiadanie interesu prawnego, co oznacza, że ze skargą może wystąpić podmiot, który wykaże związek pomiędzy chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a zaskarżoną decyzją. Musi to być interes własny, indywidualny i wynikający z konkretnego przepisu prawa powszechnie obowiązującego. W orzecznictwie przyjmuje się, że interes prawny wywodzony jest z przepisu prawa uprawniającego dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej. Osoba, która nie ma interesu prawnego, nie może poszukiwać ochrony w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Konsekwencją braku legitymacji skargowej jest niedopuszczalność wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest z innych przyczyn niedopuszczalne.

Podzielić należy pogląd zaprezentowany w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 19 maja 2003 r., sygn. akt OPS 1/03 (publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl) zgodnie z którym powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, czy sądowoadministracyjnego.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, że Kierownik Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w P., działający z upoważnienia Burmistrza tej gminy wydał decyzję - jako organ pierwszej instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. , działając jako organ odwoławczy uchyliło decyzję organu I instancji.

Nie ulega wątpliwości, że zarówno działania Burmistrza P., z upoważnienia którego działał Kierownik Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w P., jak i SKO w S. mają taki sam charakter, tj. władczego działania w zakresie pomocy społecznej. Innymi słowy, oba organy występowały w sprawie z takiej samej pozycji, czyli organu administracyjnego, który miał obowiązek prawidłowo zastosować przepisy prawa materialnego i procesowego wobec jednostki. Za niedopuszczalną należy uznać sytuację, że ten sam podmiot - gmina (jej organ) - raz występuje w sprawie jako organ administracji wykonujący swoje władztwo, a raz - gdy uzna, że jest to dla niego korzystne - jako strona domagająca się ochrony w istocie przed działaniami organu administracji wyższego stopnia. Taka sytuacja budziłaby wątpliwości co do bezstronności postępowania, a ponadto naruszałaby zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa.

Zgodzić się też należy ze stanowiskiem wyrażonym w postanowieniu NSA z dnia 2 lipca 2009 r., sygn. akt I OSK 815/09, że przyjęcie koncepcji, w której gmina mająca interes prawny we wniesieniu skargi do sądu administracyjnego jest podmiotem uprawnionym do wniesienia tej skargi, mimo że decyzję w pierwszej instancji wydał Burmistrz tej gminy jest sprzeczne z istotą sprawiedliwości proceduralnej, wynikającą z zasady demokratycznego państwa prawnego.

W świetle powyższego Sąd uznał, że działając z upoważnienia Burmistrza P. Kierownik Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w P. nie posiada legitymacji do wniesienia skargi na decyzję organu odwoławczego.

W tej sytuacji skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 oraz art. 58 § 3 P.p.s.a.