Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 77/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2005-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 6 ust. 1,  art. 8  ust. 1
journal: Dz.U. 1974 nr 14 poz 85
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Sędziowie: Sędzia NSA Anna Moskała (sprawozdawca) Sędzia WSA Jerzy Strzebińczyk Protokolant: Halina Rosłan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2005 r. przy udziale sprawy ze skargi E. D. na decyzję Wojewody D. z dnia 11 grudnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zameldowania na pobyt stały uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] - z dnia 11 grudnia 2003 r. Wojewoda D. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W., którą orzeczono o odmowie zameldowania na pobyt stały skarżącej w lokalu położonym we W. przy ul. S. [...].

W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż postępowanie zostało wszczęte na wniosek skarżącej, która swoje żądanie uzasadniała tym, że w hotelu pielęgniarskim przy ul. S. [...] zamieszkuje od 15 października 1989 r. Jest tam zameldowana na pobyt czasowy. Od trzech lat zajmuje w tym hotelu, wraz z rodziną lokal samodzielny. W związku ze zmianą statusu prawnego lokali w hotelach pracowniczych, które obecnie stanowią lokale mieszkalne podlegające zasadom prawa lokalowego i zamiarem skarżącej dalszego zamieszkiwania w tym lokalu wniosek o zameldowanie jest w jej ocenie uzasadniony. Na zameldowanie nie wyrażał natomiast zgody kierownik Zespołu Hoteli Pielęgniarskich. Pismem z dnia 29 września 2003 r., skierowanym do organu I instancji, poinformował on, że zgodnie z obowiązującym regulaminem tego hotelu zamieszkiwać w nim mogą wyłącznie osoby zameldowane na pobyt czasowy. Osoby zamieszkujące w lokalach hotelowych są bowiem zamiejscowymi pracownikami Akademickiego Szpitala Klinicznego i mogą w hotelu przebywać wraz z rodzinami. Rozwiązanie stosunku pracy powoduje, że pracownik traci prawo do zajmowanego lokalu i zobowiązany jest do jego opuszczenia i wydania. W takiej sytuacji znajduje się skarżąca, z którą został rozwiązany stosunek pracy i która może korzystać ze spornego lokalu jedynie do końca 2003 r.

Przy tak ustalonym stanie faktycznym organ I instancji uznał, że nie zostały spełnione łącznie przesłanki z art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, co skutkowało wydaniem decyzji o odmowie zameldowania.

W odwołaniu od tej decyzji skarżąca wskazując na zmianę stanu prawnego hoteli pracowniczych i fakt zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu nieprzerwanie od 1989r. wniosła ojej uchylenie. Zarzuciła, że zameldowanie na pobyt stały jest jedynie rejestracją stanu faktycznego i w żaden sposób nie rozstrzyga o uprawnieniu do lokalu. Rozpatrując powyższe odwołanie Wojewoda D. przywołując treść art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych wskazał, że osoba zameldowana na pobyt czasowy i przebywająca w tej samej miejscowości nieprzerwanie dłużej niż 2 miesiące obowiązana jest zameldować się na pobyt stały, chyba że zachodzą okoliczności wskazujące, że pobyt ten nie utracił charakteru pobytu czasowego. Za okoliczności uzasadniające zameldowanie na pobyt czasowy trwający ponad 2 miesiące uważa się m.in. wykonywaniem pracy poza miejscem pobytu stałego. Wprawdzie skarżąca podnosi, iż jej zamiarem jest stałe zamieszkiwanie w lokalu przy ul. S., to

jednak pomimo długotrwałego zamieszkiwania w hotelu pracowniczym, zmiany statusu prawnego tego lokalu nie dochodziła ona na drodze sądowej ustalenia wstąpienia w stosunek najmu przeciwko właścicielowi lokalu, nie starała się także wcześniej o zameldowanie w tym lokalu, a uczyniła to w sytuacji, gdy została zobowiązana do opuszczenia tego lokalu. Znamienny jest również fakt, iż jest w dalszym ciągu zameldowana na pobyt stały w D., a zameldowanie w spornym lokalu potrzebne jej jest jedynie do uzyskania dodatkowych punktów w celu uzyskania przydziału lokalu z zasobów komunalnych. Nie jest więc zamiarem skarżącej stałe zamieszkiwanie w przedmiotowym lokalu.

W obszernej skardze na tę decyzję skarżąca wniosła o jej zmianę i zobowiązanie organu do wykonania czynności meldunkowych. Podniosła, że organ odwoławczy błędnie przyjął, że jej roszczenie może być regulowane Regulaminem Zespołu Hoteli Pielęgniarskich, a nadto, iż została zobowiązana do opuszczenia hotelu do dnia 31 grudnia 2003 r. i nie ma zamiaru mieszkać w przedmiotowym lokalu. Wskazała, że we W. skoncentrowane są jej podstawowe sprawy życiowe. Tutaj pracuje jej mąż, dziecko chodzi do szkoły, tutaj też ona sama pracowała, a obecnie ponownie stara się o zatrudnienie.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie. Podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko dodatkowo podniósł, że Regulamin Hotelu Pracowniczego ustalający m.in. zasady zajmowania i opróżniania lokali w hotelach pracowniczych został uwzględniony w postępowaniu wyjaśniającym jako dokument, w którym właściciel lokalu określa swoje stanowisko. Uwzględniając zatem to stanowisko należy stwierdzić, że zamieszkiwanie w spornym lokalu uzależnione jest od pozostawania w stosunku pracy z Akademickim Szpitalem Klinicznym. Skarżąca takie prawo utraciła, gdyż nie jest już zatrudniona w tym Szpitalu. Nie ma też znaczenia okoliczność, że skarżąca deklarowała gotowość wykupienia spornego lokalu. Zdaniem organu odwoławczego, w sytuacji, gdy tytuł prawny do lokalu jest sporny i nie uregulowany między stronami tylko wyrok sądu powszechnego pozwoliłby organowi prowadzącemu przedmiotowe postępowanie rozstrzygnąć wątpliwości w zakresie przesłanki "zamiaru pobytu stałego".

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Według art. 1 § 2 powołanej wyżej ustawy kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Określone w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) podstawy prawne uwzględnienia

skargi ograniczone zostały do naruszenia prawa, a zatem badając decyzję administracyjną sąd bada zgodność z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. Nr 14, poz. 85) pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości z zamiarem stałego przebywania. Na organie ciąży obowiązek badania, w razie wątpliwości, zamiaru osoby podlegającej zameldowaniu (art. 8 ust. 2 ustawy). Rozstrzygając wątpliwości co do charakteru pobytu organ administracji państwowej nie może jednak ograniczyć się do bezkrytycznego przyjęcia oświadczenia woli osoby meldującej się co do jej zamiaru. O kwalifikacji pobytu decyduje bowiem nie tylko treść oświadczenia, ale również okoliczności faktyczne wskazujące na rzeczywisty zamiar osoby podlegającej obowiązkowi meldunkowemu. W przeciwnym wypadku nie byłoby uzasadnione zamieszczanie w art. 8 ust. 2 ustawy przepisu uprawniającego organ administracji państwowej do rozstrzygania wątpliwości co do charakteru pobytu, wszelkie bowiem wątpliwości wyjaśniałoby oświadczenie zobowiązanego do zameldowania się i wiązałoby osobę przyjmującą zgłoszenie meldunkowe.

Artykuł 8 ust. 1 ustala nadto zasadę, że osoba zameldowana na pobyt czasowy i przebywająca w tej samej miejscowości nieprzerwanie dłużej niż dwa miesiące jest obowiązana zameldować się tamże na pobyt stały. Wyjątki od tej zasady wskazujące, kiedy pobyt trwający dłużej niż dwa miesiące nie pozbawia pobytu charakteru czasowego, zostały wymienione przykładowo w tym przepisie (pkt 1-4). Nie jest to przy tym wyliczenie wyczerpujące, lecz przykładowe, gdyż mogą zachodzić także i inne okoliczności wskazujące na to, że pobyt nie utracił charakteru pobytu czasowego, co wynika z użycia w tym przepisie wyrazu: "w szczególności".

Odnosząc się do okoliczności przedmiotowej sprawy należy zauważyć, że obowiązująca od 10 lipca 2001 r. ustawa o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. Nr 71, poz. 733 ze zm.) zgodnie z art. 1 reguluje zasady i formy ochrony praw lokatorów oraz zasady gospodarowania zasobem gminy. Przez lokatora w rozumieniu tej ustawy należy rozumieć najemcę lokalu lub inną osobę używającą lokal na podstawie innego tytułu prawnego niż prawo własności. Przez lokal należy zaś rozumieć lokal służący do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych, a także lokal będący pracownią służącą twórcy do prowadzenia działalności w dziedzinie kultury i sztuki. Nie jest natomiast w rozumieniu tej ustawy lokalem pomieszczenie przeznaczone do krótkotrwałego pobytu osób, w szczególności znajdujące się w budynkach internatów, burs, pensjonatów, hoteli, domów wypoczynkowych lub w innych budynkach służących do celów turystycznych lub wypoczynkowych (art. 2 pkt 4 tej ustawy).

Jak z powyższego wynika spod zakresu ustawy wyłączono te lokale, które nie zaspokajają trwałych potrzeb mieszkaniowych, a jedynie zaspokojeniu potrzeby mieszkaniowej związanej z czasowym pobytem w typowej sytuacji poza miejscem stałego zamieszkania. O kwalifikacji lokalu nie decyduje więc jedynie treść stosunku prawnego między właścicielem a lokatorem, ale sam typ lokalu lub charakter obiektu, w którym lokal się znajduje. Również regulacja zawarta w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych (Dz. U. z 2001 r. Nr 55, poz. 578), a w szczególności jej art. 3 pkt 8 definiujący pojęcie usług hotelarskich potwierdza takie stanowisko.

Nie można przyjąć za uprawnione stanowiska, że nazwanie danego kompleksu pomieszczeń hotelem przesądza o takim jego przeznaczeniu, a tym samym o wyłączeniu takiego lokalu spod regulacji ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego. Nie mogą też decydować o uprawnieniach meldunkowych zasady określone w regulaminie wewnętrznym Hotelu Pielęgniarskiego.

W okolicznościach sprawy nie budzi wątpliwości, że zamieszkiwanie skarżącej w Hotelu Pielęgniarskim nie ma charakteru krótkotrwałego. Zamieszkuje w nim bowiem nieprzerwanie od 1989 r., początkowo sama, a obecnie z mężem i dzieckiem. We W. są też skoncentrowane wszystkie sprawy życiowe jej i jej rodziny. Tutaj pracuje jej mąż, dziecko chodzi do szkoły a ona sama szuka pracy.

Nie zmienia też tej oceny okoliczność, iż skarżąca przez cały czas zamieszkiwania we W. była zameldowana w D. na pobyt stały. Jak wskazano w wyroku NSA z dnia 29 listopada 2000 r. sygn. akt V SA 1440/00 "fakt zameldowania (...) w lokalu (...) jest równoznaczny z wymeldowaniem z poprzedniego miejsca zameldowania, gdyż zarówno wówczas, jak i obecnie nie można było posiadać równocześnie dwóch miejsc zameldowania na pobyt stały (art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10.04.1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych)".

Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji wyroku.