Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 760/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-08-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 184 w zw. z art. 197 § 2, art. 234 § 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 maja 2018 r. sygn. akt II SAB/Wa 117/16 o ściągnięciu nieuiszczonej opłaty kancelaryjnej w sprawie ze skargi A. Z. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie wniosku z dnia 12 stycznia 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 6 lipca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. Z. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie wniosku z 12 stycznia 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej. W dniu 22 lipca 2016 r. skarżący wniósł o sporządzenie uzasadnienia ww. wyroku i jego doręczenie wraz z uzasadnieniem.

Zarządzeniem z 30 sierpnia 2016 r. Przewodniczący Wydziału II wezwał skarżącego do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem sporządzanym i doręczanym na wniosek w kwocie 100 złotych. Postanowieniem z 18 listopada 2016 r., I OZ 1238/16, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego na ww. zarządzenie. Zarządzeniem z 28 listopada 2016 r. referendarz sądowy wezwał skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z 30 sierpnia 2016 r. wzywającego do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w wysokości 100 zł. Z uwagi na niewykonanie ww. zarządzenia, zarządzeniem z 2 marca 2018 r. referendarz sądowy zarządził ściągnięcie od A. Z. kwoty 100 zł tytułem nieuiszczonej opłaty kancelaryjnej. Odpis ostatnio powołanego zarządzenia został doręczony skarżącemu 21 marca 2018 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach sprawy – k.126 verte). W dniu 23 marca 2018 r. skarżący wniósł sprzeciw od ww. zarządzenia.

Postanowieniem z 16 maja 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił ściągnąć od A. Z. nieuiszczoną opłatę kancelaryjną od wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia i jego doręczenie w wysokości 100 zł. Sąd wskazał, że zgodnie z art. 234 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, doręczonego na skutek żądania zgłoszonego w terminie siedmiodniowym od ogłoszenia orzeczenia, pobiera się przy zgłoszeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia i jego doręczenie. Jeżeli opłata nie została uiszczona, przewodniczący zarządza ściągnięcie jej od strony, która złożyła wniosek, po uprzednim wezwaniu strony do jej uiszczenia. Art. 220 p.p.s.a. nie stosuje się. Sąd podkreślił, że wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku skarżący złożył 22 lipca 2016 r. i do dnia dzisiejszego opłaty kancelaryjnej nie uiścił. Odpis wyroku oddalającego jego skargę wraz z uzasadnieniem doręczono skarżącemu w dniu 22 września 2016 r., zatem wydanie postanowienia o ściągnięciu opłaty kancelaryjnej w kwocie 100 zł stało się konieczne.

Zażalenie na powyższe postanowienie wywiódł A. Z., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o zwrócenie się z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego, "czy art. 234 par. 2 i art. 236 p.p.s.a. w związku z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 16.12.2003 roku w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowo-administracyjnych jest zgodny z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji RP w zakresie w jakim ustala tego rodzaju opłaty będące daninami publicznymi w formie rozporządzenia zamiast w formie ustawy". Skarżący jednocześnie wniósł o przedstawienie zagadnienia prawnego Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu w poszerzonym składzie "czy wydanie wyroku oddalającego skargę na posiedzeniu niejawnym przez sąd administracyjny winno podlegać uzasadnieniu z urzędu, jeżeli stronie przysługuje od niego środek zaskarżenia i czy w takim przypadku strona winna być obciążona opłatą kancelaryjną za sporządzenie uzasadnienia orzeczenia".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 199 p.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Opłatami sądowymi są wpis i opłata kancelaryjna (art. 212 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 234 § 2 p.p.s.a., opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, doręczonego na skutek żądania zgłoszonego w terminie siedmiodniowym od ogłoszenia orzeczenia, pobiera się przy zgłoszeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia i jego doręczenie. Jeżeli opłata nie została uiszczona, przewodniczący zarządzi ściągnięcie jej od strony, która złożyła wniosek. Jeżeli odpis orzeczenia z uzasadnieniem sporządzany jest na wniosek (art. 141 § 2 p.p.s.a.), opłatę kancelaryjną pobiera się przy zgłoszeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia i jego doręczenie. Odpis taki doręcza się bez względu na to, czy strona uiściła opłatę kancelaryjną. Doręczenie odpisu oznacza jednak powstanie obowiązku uiszczenia opłaty.

Wnioskiem z 22 lipca 2016 r. skarżący zwrócił się o sporządzenie uzasadnienia wyroku z 6 lipca 2016 r. Sąd sporządził uzasadnienie wyroku i 22 września 2016 r. doręczył pełnomocnikowi skarżącego odpis wyroku wraz z uzasadnieniem. Strona dokonująca czynności procesowych winna liczyć się z kosztami postępowania (art. 199 p.p.s.a.). Pomimo wystosowanych do skarżącego wezwań do uiszczenia opłaty, skarżący nie dokonał wymaganej płatności. W tej sytuacji zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił ściągnąć od skarżącego nieuiszczoną opłatę kancelaryjną.

W odniesieniu do wniosków skarżącego zawartych w zażaleniu, Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że stosownie do art. 187 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. jeżeli przy rozpoznawaniu skargi kasacyjnej wyłoni się zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości, Naczelny Sąd Administracyjny może odroczyć rozpoznanie sprawy i przedstawić to zagadnienie do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów tego Sądu. Do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2 p.p.s.a. W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się poważnych wątpliwości dotyczących podnoszonych przez stronę zagadnień prawnych, które wymagałyby przedstawienia poszerzonemu składowi Naczelnego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny nie nabrał także wątpliwości co do zgodności art. 234 § 2 i art. 236 p.p.s.a. w związku z rozporządzeniem Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji RP, zatem brak było podstaw do przedstawienia Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.