Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 42/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-03-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58  par. 1  pkt 6, art. 3 par. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 7 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. sp. z o.o. we W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia za uzasadnione i stwierdzenia, że przewlekłe prowadzenie postępowania nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Jak wynika z doręczonych Sądowi akt administracyjnych, A. sp. z o.o. we W. wniosła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. zażalenie na przewlekły sposób prowadzenia przez Wójta Gminy L. postępowania dotyczącego ustalenia na rzecz ww. spółki środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia pod nazwą "Zakład wytwarzający energię oraz inne produkty z odpadów przetwarzanych plazmowo", przewidzianego do realizacji w N..

W wyniku rozpatrzenia tego zażalenia SKO w L. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] uznało, że ww. zażalenie było uzasadnione oraz stwierdziło, iż przewlekłe prowadzenie postępowania nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Spółka A. sp. z o.o. we W., zastępowana przez pełnomocnika – r.pr. A. W., wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na wskazane postanowienie SKO w L., zarzucając, że zaskarżone postanowienie narusza szereg przepisów z zakresu postępowania administracyjnego i ochrony środowiska. Pełnomocnik wniósł o stwierdzenie, że postępowanie było prowadzone w sposób przewlekły z rażącym naruszeniem prawa. Zażądał też przyznania spółce od organu I instancji sumy pieniężnej w kwocie 19.498,90 zł.

Następnie pismem z dnia 3 lutego 2017 r. pełnomocnik strony skarżącej wniósł o przeprowadzenie dowodu z szeregu dokumentów dołączonych do tego pisma.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. wniosło o odrzucenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718; dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996 i 1579), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Zdaniem Sądu rozpoznającego skargę, z przytoczonego przepisu wynika, że nie każda działalność organów administracji publicznej podlega kontroli sądu administracyjnego. Kognicji tego sądu nie podlega m.in. postanowienie, które organ wyższego stopnia wydaje w następstwie rozpatrzenia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie, a takim jest kwestionowane w niniejszej sprawie postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L.. Postanowienie to jest bowiem ostateczne i nie podlega zaskarżeniu w toku instancji. Ponadto, nie jest ono postanowieniem kończącym postępowanie administracyjne, czy rozstrzygającym istotę sprawy. Postępowanie wszczęte w trybie art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego w przedmiocie niezałatwienia sprawy w terminie, jest kwestią procesową i incydentalną w stosunku do przedmiotu postępowania administracyjnego, a nie merytoryczną i główną w tym postępowaniu. Nie ulega natomiast wątpliwości, że złożenie zażalenia w tym trybie stanowi przesłankę skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji publicznej lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Powyższy pogląd jest zgodny z utrwalonym już w orzecznictwie stanowiskiem, że rozpoznanie przez organ wyższego stopnia w formie postanowienia zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego (zob. postanowienia NSA: z dnia 12 lutego 2002 r., sygn. akt II SA/Gd 3920/01; z dnia 27 września 2001 r., sygn. akt I SAB 177/01 – Orzeczenia.nsa.gov.pl, oraz z dnia 8 lutego 1995 r., sygn. akt I SAB 86/94, publ. ONSA 1996, Nr 1, poz. 39). W postanowieniu z dnia 17 stycznia 2006 r. (sygn. akt I OSK 306/05, Orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "organ administracyjny właściwy do rozpoznania zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. wydaje w celu jego załatwienia postanowienie, o jakim mowa w art. 123 k.p.a.. Jest to postanowienie zaliczane do grupy wydawanych w toku postępowania administracyjnego dotyczące poszczególnych kwestii - jak w tym przypadku bezczynności organu - wynikających w toku tego postępowania, lecz nie rozstrzygające o istocie sprawy. Nie jest to też postanowienie kończące postępowanie, a także nie przysługuje od niego zażalenie. Tego rodzaju postanowienia nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego". Pogląd ten Sąd w niniejszej sprawie przyjmuje jako własny.

Nadto powiedzieć należy, że na postanowienie wydane w trybie art. 37 k.p.a. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, a w sytuacji gdy strona nie zgadza się z wydanym przez organ wyższego stopnia postanowieniem, może złożyć skargę na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania, którego wcześniej dotyczyło zażalenie i wówczas ten organ obowiązany będzie do przesłania akt sprawy i udzielenia odpowiedzi na skargę. Sąd w niniejszej sprawie nie miał jednak podstaw do uznania, że wniesiona skarga (sporządzona przez radcę prawnego) jest skargą na bezczynność lub przewlekłe sprowadzenie postępowania, skoro autor skargi wyraźnie określił, że skarga dotyczy opisanego na wstępie postanowienia SKO w L..

Reasumując, należało uznać skargę wniesioną w niniejszej sprawie za niedopuszczalną i jako taką na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. odrzucić. Z tych powodów orzeczono jak w sentencji postanowienia.