Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 666/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2018-08-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6074 Przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności
Hasła tematyczne: Gospodarka mieniem
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134, art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 1 ust. 1, 1a i 3
journal: Dz.U. 2005 nr 175 poz 1459
law: Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości
article: art. 2, art. 190 ust. 1 i 3
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art. 107 par. 1 i 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.), Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder Protokolant starszy sekretarz sądowy Alicja Poznańska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 2 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi T. P. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Starosta [...] decyzją z dnia [...] r. nr [...]

na podstawie art. 1 ust. 3, art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r.

o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz.U. z 2012 r. poz. 83 ze zm.), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm. – "k.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku T. P., odmówił przekształcenia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej położonej w jednostce ewidencyjnej D. - [...] obr. D. [...] oznaczonej jako działki ewidencyjne: nr [...]

o powierzchni [...] ha, nr [...] o powierzchni [...] ha, dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...], w prawo własności na rzecz T. P..

Organ I instancji wskazał w uzasadnieniu, że T. P. nabył prawo użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości na podstawie aktu notarialnego z dnia [...] r. Rep. "A" [...]. Działka nr [...] zabudowana jest stacją transformatorową, a działka nr [...] zabudowana jest budynkiem wczasowym o numerze ewidencyjnym [...], pawilonem wczasowym o numerze ewidencyjnym [...], budynkiem wielofunkcyjnym o numerze [...] oraz budynkiem gastronomicznym ([...]) o numerze ewidencyjnym [...]

Powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 marca 2015 r.

w sprawie o sygnaturze K 29/13 (Dz. U. 2015 r. poz. 373), sprostowany w dniu

25 marca 2015 r. (Dz. U. z 2015 r. poz. 524) i art. 1 ust. 1 i 3 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności oraz materiał dowodowy organ I instancji stwierdził, że w dniu [...] r. spółka [...] w Z. była podmiotem nieuprawnionym do ubiegania się o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości w trybie ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. Tym samym wnioskodawca nie jest uprawniony do żądania przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości na podstawie art. 1 ust. 3 ww. ustawy.

Od przedmiotowej decyzji odwołanie złożył T. P., w którym podniósł zarzuty:

1) naruszenia art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2015 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (ustawa

o przekształceniu), po uwzględnieniu treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego sygn. akt K 29/13, przez błędną jego wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie,

że nie zostały spełnione przesłanki do wydania decyzji o przekształceniu w prawo własności

2) naruszenia art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i przyjęcie, że zebrany w sprawie materiał nie pozwala na wydanie decyzji o przekształceniu w prawo własności prawa użytkowania wieczystego.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda Z. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 1 ustawy

z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości i wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 marca

2015 r. K 29/13, sprostowanym postanowieniem w dniu 25 marca 2015 r., po rozpatrzeniu odwołania T. P., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Organ odwoławczy wskazał w rozstrzygnięciu, że pismem z dnia 19 lutego

2018 r. T. P. wniósł o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego

w prawo własności przedmiotowych nieruchomości. Do wniosku dołączono:

- odpis zwykły księgi wieczystej nr [...],

- poświadczoną za zgodność z oryginałem kserokopię decyzji Wojewody K. z [...] r. stwierdzającej nabycie z mocy prawa przez [...] w Z. prawa użytkowania wieczystego nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa, położonej w obrębie ewidencyjnym nr [...] miasta D., oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha,

- poświadczoną za zgodność z oryginałem kserokopię wypowiedzenia wysokości dotychczasowej opłaty rocznej za grunt oddany w użytkowanie wieczyste

nr [...] z [...] r.

W aktach sprawy znajdują się ponadto m.in.: informacja z rejestru gruntów dotycząca przedmiotowej nieruchomości według stanu na dzień [...]., kserokopia poświadczona za zgodność z oryginałem aktu notarialnego Rep.

A [...] z [...] r.

W postępowaniu odwoławczym uzupełniono zebrany przez Starostę materiał dowodowy o zupełną treść księgi wieczystej nr [...] oraz wydruki

z Monitora Sądowego i Gospodarczego dotyczące [...] Spółki Akcyjnej w Z..

Po ocenie zgromadzonego materiału dowodowego oraz analizie przepisów prawa organ II instancji uznał, że odwołanie T. P. nie zasługuje na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę orzekania w sprawie stanowią przepisy ustawy

z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. W swoim pierwotnym kształcie ustawa ta, w art. 1, umożliwiła dokonanie przekształcenia osobom fizycznym, które 13 października 2005r. były użytkownikami wieczystymi nieruchomości zabudowanych na cele mieszkaniowe lub zabudowanych garażami albo przeznaczonych pod tego rodzaju zabudowę oraz nieruchomości rolnych (w odniesieniu do tych ostatnich przekształcenie było wyłączone, w razie przeznaczenia ich w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy na cele inne niż rolne). Ponadto o przekształcenie mogły wnosić osoby fizyczne i prawne będące właścicielami lokali, których udział w nieruchomości wspólnej obejmował prawo użytkowania wieczystego, nawet jeżeli udział w użytkowaniu wieczystym nabyły po 13 października 2005 r. oraz spółdzielnie mieszkaniowe będące właścicielami budynków mieszkalnych i garaży. Ustawa prawo takie przyznawała również osobom fizycznym i prawnym będącym następcami prawnymi tych podmiotów.

Krąg podmiotów mogących żądać przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności został następnie rozszerzony ustawą z dnia 7 września 2007 r. o zmianie ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 191, poz. 1371). Na jej podstawie do art. 1 ustawy o przekształceniu z 2005 r. dodano ustęp 1a, zgodnie z którym przekształcenia mogły żądać osoby fizyczne, które 13 października 2005 r. były użytkownikami wieczystymi nieruchomości, jeżeli użytkowanie wieczyste uzyskały:

- w zamian za wywłaszczenie lub przejęcie nieruchomości gruntowej na rzecz Skarbu Państwa na podstawie innych tytułów, przed 5 grudnia 1990 r.,

- na podstawie art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności

i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279).

Tym podmiotom uprawnienie przysługiwało niezależnie od przeznaczenia nieruchomości oraz nawet wówczas, gdy prawo użytkowania wieczystego albo udział

w tym prawie uzyskały po 13 października 2005 r. Z żądaniem przekształcenia można było wystąpić do 31 grudnia 2012 r. Ustawą z dnia 28 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 187, poz. 110), ustawodawca zmienił zakres przedmiotowy, podmiotowy i czasowy przekształcenia, rozszerzając istotnie krąg uprawnionych. Nowelizacja ustawy rozszerzyła zakres rodzajów nieruchomości, co do których użytkownik wieczysty mógł wystąpić z żądaniem przekształcenia jego dotychczasowego prawa w prawo własności nieruchomości na wszystkie nieruchomości objęte prawem użytkowania wieczystego, bez względu na ich rodzaj i przeznaczenie. Osoby fizyczne i prawne będące w dniu 13 października 2005 r. użytkownikami wieczystymi nieruchomości mogły wystąpić z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego tych nieruchomości w prawo własności, z uwzględnieniem pewnych ograniczeń podmiotowych.

W dniu 10 marca 2015 r. Trybunał Konstytucyjny wyrokiem sygn. akt K 29/13 orzekł, że "Art. 1 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. U. z 2012 r. poz. 83) w zakresie, w jakim przyznaje uprawnienie do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności osobom fizycznym i prawnym, które nie miały tego uprawnienia przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 187, poz. 1110), jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a ponadto:

a) w zakresie, w jakim dotyczy nieruchomości stanowiących własność jednostek samorządu terytorialnego, jest niezgodny z art. 165 ust. 1 Konstytucji,

b) w zakresie, w jakim dotyczy nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa, nie jest zgodny z art. 165 ust. 1 oraz art. 167 ust. 1 i 2 Konstytucji"

Powyższy wyrok Trybunału Konstytucyjnego został ogłoszony w Dzienniku Ustaw w dniu 17 marca 2015 r. i z tą datą ww. przepisy prawa przestały obowiązywać.

Zdaniem Wojewody, w sprawie istotne było to, czy T. P. spełnił warunki do wystąpienia z takim wnioskiem również przed wejściem w życie nowelizacji ustawy, tj. przed dniem 9 października 2011 r. Powołując się na treść (cytowaną na wstępie) art. 1 ust. 1 w brzmieniu obowiązującym przed ww. datą oraz art. 1 ust. 1a ustawy o przekształceniu i art. 1 ust. 3 tej ustawy, organ odwoławczy stwierdził, że od dnia 17 marca 2015 r. nie można inaczej odczytywać art. 1 ust. 1 ustawy o przekształceniu, jak tylko w ten sposób, że osoby fizyczne i prawne, które nie były w dniu 13 października 2005 r. użytkownikami wieczystymi nieruchomości zagospodarowanych w ściśle określony sposób lub przeznaczonych na takie cele, nie są uprawnione do żądania przekształcenia prawa użytkowania wieczystego tych nieruchomości w prawo własności. W konsekwencji również osoby fizyczne będące następcami prawnymi takich podmiotów w stosunku do nieruchomości, które nie spełniały warunków określonych w art. 1 ust. 1 powołanej ustawy, nie mają uprawnienia do wystąpienia z wnioskiem o przekształcenie.

W sprawie bezsporne jest, że prawo wieczystego użytkowania przedmiotowej nieruchomości T. P. nabył w dniu [...] r. Natomiast na dzień

13 października 2005 r., użytkownikiem wieczystym przedmiotowej nieruchomości była [...] Spółka Akcyjna w Z.. W dniu [...] r. jako użytkownika wieczystego przedmiotowej nieruchomości w księdze wieczystej nr [...] wpisano Spółkę z o.o. "[...]" z siedzibą w Z., a następnie w dniu [...] r. Spółkę z o.o. [...] z siedzibą w D.. A zatem T. P. nie spełnia przesłanek określonych w art. 1 ust. 1 i 1a. Nie można go również uznać za następcę prawnego Spółki Akcyjnej [...] w rozumieniu art. 1 ust. 3 ustawy. Aby osoba, która nabyła prawo użytkowania wieczystego, mogła żądać przekształcenia nabytego prawa w prawo własności, podmiot, od którego prawo to nabyła musi spełniać kryteria określone w art. 1 ust. 1, ust. 1a lub ust. 2 ustawy. Spółka Akcyjna [...] nie tylko jako osoba prawna nie spełnia kryteriów określonych w art. 1 ust. 1, ust. 1a i ust. 2, ale została wyłączona spod mocy ustawy. Zgodnie z art. 1 ust. 1b pkt 2 ustawy, przepisu ust. 1 nie stosuje się do nieruchomości oddanych w użytkowanie wieczyste państwowym i samorządowym osobom prawnym, a także spółkom handlowym, w odniesieniu do których Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego jest podmiotem dominującym w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 185, poz. 1439 oraz z 2010 r. Nr 167, poz. 1129). [...] Spółka Akcyjna w Z. była spółką, w której to Skarb Państwa posiadał pozycję dominującą. W sytuacji, gdy we wskazanej dacie prawo to przysługiwało podmiotowi wymienionemu w art. 1 ust. 1b wykluczone jest przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności. Zbycie prawa użytkowania wieczystego po dacie 13 października 2005 r. przez jeden z podmiotów określonych w art. 1 ust. 1b nie wyłącza zakazu przekształcenia. Zakres podmiotowy określony w art. 1 ust. 3 ustawy nie obejmuje następców prawnych podmiotów, o których mowa w art. 1 ust. 1b ustawy. Skoro po stronie państwowej osoby prawnej nie powstało prawo do przekształcenia użytkowania wieczystego w prawo własności, to następca prawny tej osoby nie może nabyć prawa przekształcenia użytkowania wieczystego w prawo własności.

Reasumując, kontrola legalności decyzji Starosty [...] dowiodła,

że brak jest podstaw do usunięcia jej z obrotu prawnego. Kwestionowana decyzja nie narusza prawa materialnego i procesowego. Zarzuty T. P. nie mogły rzutować na wynik sprawy.

T. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Wojewody Z. zarzucając naruszenie:

1) art. 1 ust. 1 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, po uwzględnieniu treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 10 marca 2015 r. (sygn. akt K29/13), to zaś przez błędną jego wykładnię oraz niewłaściwe stosowanie i przyjęcie, że nie zostały spełnione przedmiotowe przesłanki do wydania decyzji o przekształceniu w prawo własności prawa użytkowania wieczystego.

2) art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., to zaś poprzez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i przyjęcie że zebrany w sprawie materiał nie pozwala na wydanie decyzji o przekształceniu w prawo własności prawa użytkowania wieczystego.

W ocenie skarżącego, stanowisko organu jest błędne i narusza obowiązujące przepisy prawa. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 marca 2015 r. sygn. akt

K 29/13 jest wyrokiem zakresowym i odnosi się do normy art. 1 ust. 1 ustawy

o przekształceniu, w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 28 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz niektórych innych ustaw. Zakwestionowany przepis art. 1 ust. 1 ustawy o przekształceniu, w brzmieniu nadanym ustawą nowelizacyjną, wyraźnie stwierdza, że dotyczy on osób fizycznych będących w dniu 13 października 2005 r. użytkownikami wieczystymi. W przedmiotowej natomiast sprawie, wnioskodawca nie był w dniu 13 października 2005 r. użytkownikiem wieczystym nieruchomości której dotyczy wniosek. Prawo użytkowania wieczystego nieruchomości nabył na podstawie umowy sprzedaży przedsiębiorstwa spółki [...] Sp. z o.o. zawartej w dniu [...]. Prawo użytkowania wieczystego zostało wpisane do księgi wieczystej [...] w dniu [...] r. W ocenie skarżącego, odpowiednio w stosunku do niego, nie ma zastosowania wyrok Trybunału Konstytucyjnego z uwagi na zakres. Niewątpliwie w przedmiotowej sprawie stan faktyczny i prawny odbiega od zakresu orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, i na podstawie art. 1 ust. 1 ustawy o przekształceniu, w brzmieniu nadanym ustawą nowelizacyjną, jego wniosek o przekształcenie powinien zostać uwzględniony.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji, wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawę materialnoprawną decyzji w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości stanowią przepisy ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. Przy czym należy mieć na względzie, co zasadnie wskazały organu obu instancji, że przesłanki przekształcenia użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, mające zastosowanie w niniejszej sprawie, określone zostały w art. 1 ust. 1 tej ustawy w brzmieniu nadanym po wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 marca 2015 r. o sygn. akt K 29/13, sprostowanym postanowieniem z dnia 25 marca 2015 r., opublikowanym w dniu 17 marca 2015 r. w Dzienniku Ustaw z dnia 17 marca 2015 r. (Dz.U. z 2015 r., poz. 373).

Słusznie zauważyły organy obu instancji, że w sytuacji gdy Trybunał Konstytucyjny uznał, że art. 1 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości w zakresie, w jakim przyznaje uprawnienie do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności osobom fizycznym i prawnym, które nie miały tego uprawnienia przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz niektórych innych ustaw - jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, to znaczy, że od dnia 17 marca 2015 r., w którym weszło w życie omawiane orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego, ww. art. 1 ust. 1 i 3 ustawy o przekształceniu nie może być stosowany w brzmieniu zakwestionowanym przez Trybunał Konstytucyjny. Tym samym zachowana została podstawa prawna uwłaszczenia osób fizycznych przewidziana we wcześniejszych ustawach z 1997 r., 2001 r., 2003 r., a także uwłaszczenie przewidziane w ustawie o przekształceniu z 2005 r. w jej pierwotnym zakresie i w zakresie ukształtowanym nowelizacją z 2007 r.

Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 190 ust. 1 i 3 Konstytucji RP, orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne, wchodząc w życie z dniem ogłoszenia; przy czym Trybunał Konstytucyjny może określić inny termin utraty mocy obowiązującej aktu normatywnego, który wobec ustawy nie może przekroczyć osiemnastu miesięcy. Oznacza to, że zarówno organy jak i sądy są związane orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego w zakresie stwierdzenia przez Trybunał niekonstytucyjności przepisu prawa, dlatego nie mogą się uchylić od tego związania, niezależnie od tego kiedy został złożony wniosek w konkretnej sprawie. Nie jest więc dopuszczalne wydanie orzeczenia sądowego lub decyzji administracyjnej po wejściu w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, na podstawie przepisu w takim jego kształcie normatywnym, który Trybunał uznał za niezgodny z Konstytucją RP.

W aktualnym zatem stanie prawnym, uwzględniającym ww. wyrok Trybunału, przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności może dotyczyć osób fizycznych będących w dniu wejścia w życie ustawy (13 października 2005 r.) użytkownikami wieczystymi nieruchomości:

- zabudowanych na cele mieszkaniowe lub zabudowanych garażami albo

- przeznaczonych pod tego rodzaju zabudowę oraz

- nieruchomości rolnych.

Wymienione osoby fizyczne mogą wystąpić z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego tych nieruchomości w prawo własności.

Jak wynika z akt sprawy T. P. nabył prawo użytkowania wieczystego objętych wnioskiem nieruchomości na podstawie aktu notarialnego w dniu [...] r., przy czym działka nr [...] zabudowana jest stacją transformatorową, działka nr [...] zabudowana jest budynkiem wczasowym, pawilonem wczasowym oraz budynkiem wielofunkcyjnym i budynkiem gastronomicznym.

Nie ulega zatem wątpliwości Sądu, że skarżący, nie spełnia przesłanek określonych w art. 1 ust. 1 i 1a ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości.

Według dokumentów z akt na dzień 13 października 2005 r. użytkownikiem wieczystym przedmiotowej nieruchomości była [...] Spółka Akcyjna w Z..

W zaistniałych okolicznościach pojawia się więc konieczność dokonania oceny, czy Spółka, której następcą prawnym jest skarżący, spełniała, jako użytkownik wieczysty przedmiotowej nieruchomości w dniu 13 października 2005 r., przesłanki podmiotowe, jak i przedmiotowe, czyli czy nieruchomości te były zabudowane na cele mieszkaniowe lub zabudowane garażami albo przeznaczone pod tego rodzaju zabudowę oraz czy były to nieruchomości rolne.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o przekształceniu, z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości wystąpić mogły osoby fizyczne i prawne będące w dniu wejścia w życie ustawy użytkownikami wieczystymi nieruchomości. Natomiast w myśl art. 1 ust. 3 ustawy, z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości mogą również wystąpić osoby fizyczne i prawne będące następcami prawnymi osób,

o których mowa w ust. 1 i 1a, oraz osoby fizyczne i prawne będące następcami prawnymi osób, o których mowa w ust. 2 ustawy.

Zdaniem Sądu, organ odwoławczy trafnie ocenił, że kolejną negatywną przesłankę przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności przysługującego skarżącemu, określa art. 1 ust. 1b pkt 2 ustawy o przekształceniu. Zgodnie z tym przepisem, przepisu ust. 1 nie stosuje się do nieruchomości oddanych

w użytkowanie wieczyste państwowym i samorządowym osobom prawnym, a także spółkom handlowym, w odniesieniu do których Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego jest podmiotem dominującym w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 185, poz. 1439 z późn. zm.).

Z powołanego przepisu wynika jasno, że jeżeli w dniu 13 października 2005 r. nieruchomość była przedmiotem użytkowania wieczystego jednego z podmiotów wymienionych w tym przepisie, to żądanie przekształcenia prawa nie przysługuje. Wykluczone jest więc przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności, przy czym zbycie prawa użytkowania wieczystego po dacie 13 października 2005 r. przez jeden z tych podmiotów nie wyłącza zakazu przekształcenia.

Skoro [...] Spółka Akcyjna w Z. była spółką,

w której to Skarb Państwa posiadał pozycję dominującą (a jednocześnie nie była ona osobą prawną będącą właścicielem lokalu, którego udział w nieruchomości wspólnej obejmuje prawo użytkowania wieczystego, ani spółdzielnią mieszkaniową będącą właścicielem budynku mieszkalnego lub garażu – art. 1 ust. 2 ustawy), to nie przysługiwało jej uprawnienie do żądania przekształcenia spornego prawa, a zatem

i takiego prawa nie posiada skarżący, będący jej następcą prawnym (art. 1 ust. 3 ustawy).

Tak więc nieruchomość gruntowa położona w D. oznaczona jako działki ewidencyjne: nr [...] o powierzchni [...] ha, nr [...] o powierzchni [...] ha, oddana w użytkowanie wieczyste skarżącemu w [...] r., nie może być przedmiotem przekształcenia na podstawie art. 1 ust. 1 i ust. 3 ustawy o przekształceniu, niezależnie od tego, jak kształtuje się zabudowa i przeznaczenie tej nieruchomości.

Tym samym Sąd w składzie rozpatrującym niniejszą sprawę nie podzielił zarzutów skargi oraz przedstawionego w niej stanowiska odnośnie wykładni przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości w kontekście wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Organy obu instancji prawidłowo zastosowały przepisy materialnoprawne, w brzmieniu uwzględniającym treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 10 marca 2015 r. Zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca zostały wydane także zgodnie z regułami postępowania administracyjnego, po wszechstronnym i wnikliwym rozpatrzeniu materiału dowodowego, a argumentacja organów została wyrażona w pełnym uzasadnieniu decyzji, odpowiadającym wymogom art. 107 § 1 i 3 k.p.a.

W tym stanie rzeczy, wobec braku uzasadnionych podstaw skargi, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę należało oddalić.