Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 3705/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2004-04-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 633  Zatrudnienie i sprawy bezrobocia
Skarżony organ: Wojewoda

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie Sędzia NSA Ewa Makosz-Frymus As.sąd. Edyta Podrazik ( spr ) Protokolant st.sekr.sąd. Teresa Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2004 r sprawy ze skargi A. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie nabycia prawa do zasiłku ; I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz A. J. kwotę [...] zł tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. /-/ E.Podrazik /-/ P.Miładowski /-/ E.Makosz-Frymus JFS


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Starosta G., z upoważnienia którego działał Kierownik Powiatowego Urzędu Pracy w G., na podstawie art. 23 ust. 6, 27 ust. 1 pkt 3, 27 ust. 2 pkt 2, 6 ust. 6 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu orzekł o nabyciu przez A.J. prawa do zasiłku dla bezrobotnych po upływie 90 dni od dnia [...] r. na okres skrócony o czas nie przysługiwania zasiłku. W uzasadnieniu podniesiono, iż skarżący został zarejestrowany jako bezrobotny bez prawa do zasiłku, w dniu [...] r. dostarczył dokumenty potwierdzające posiadanie w okresie 18 miesięcy przed rejestracją 365 dni uprawniających do zasiłku, przy czym stosunek pracy w okresie 6 miesięcy poprzedzających rejestrację został rozwiązany na mocy porozumienia stron, prawo do zasiłku przysługuje więc po upływie 90 dni od dnia udokumentowania tego prawa.

W odwołaniu złożonym przez A.J., skarżący podniósł, iż zarejestrował się jako bezrobotny w Powiatowym Urzędzie Pracy w dniu [...] r. i wtedy przedłożył wszystkie niezbędne dokumenty, powinien więc otrzymać prawo do zasiłku po 90 dniach od tej daty, czyli od [...] r., nadto podniósł, iż przed sądem pracy toczy się sprawa z jego powództwa o sprostowanie świadectwa pracy poprzez zmianę zapisu o rozwiązaniu stosunku pracy z porozumienia stron na wypowiedzenie przez zakład pracy, oraz że pracownik PUP miał trudności z wyliczeniem wysokości jego wynagrodzenia, choć dostarczył zsumowane dochody na żądanym przez PUP druku, nadto skarżący zażądał odsetek za opóźnienie w wypłacie zasiłku.

Wojewoda [...], po rozpatrzeniu wskazanego wyżej odwołania, decyzją z dnia [...] r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję i orzekł, że strona nabywa prawo do zasiłku dla bezrobotnych po upływie okresu za który nie nabyła prawa do zasiłku dla bezrobotnych z powodu rozwiązania stosunku pracy na mocy porozumienia stron, pod warunkiem, że będzie gotowa i zdolna do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującego w danym zawodzie lub służbie. W uzasadnieniu powyższej decyzji powołano się na treść art. 27 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 pkt 1, art. 25 ust. 8 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, przytoczono twierdzenia zawarte w odwołaniu oraz stwierdzono, iż w związku z tym że minął okres 90 dni za który strona nie otrzymała zasiłku, z powodu rozwiązania stosunku pracy na mocy porozumienia stron, to tym samym skarżący jest uprawniony do nabycia zasiłku po tym okresie, nadto podano, iż skarżący zaświadczeniem z dnia [...] r. wykazał uzyskiwanie wynagrodzenia w wysokości uprawniającej do otrzymania zasiłku.

Od powyższej decyzji pismem z dnia [...] r. skargę złożył A.J., podnosząc, że do chwili obecnej nie wypłacono mu należnego zasiłku dla bezrobotnych za okres od [...] r. do [...] r. W piśmie z dnia [...] r. skarżący sprecyzował, iż składa skargę na decyzję Wojewody [...]ego z dnia [...] r.

Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z treścią art. 3 § 1 i art. 145 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sądowa kontrola decyzji administracyjnych polega wyłącznie na ocenie ich legalności, tj. zgodności z przepisami prawa materialnego i procedury administracyjnej. Jednocześnie w myśl art. 134 w/w ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie jest jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną w niej podstawą prawną.

Zaskarżona decyzja Wojewody [...]ego nie spełnia wymogów decyzji z art. 107 kpa, a także narusza zasadę pogłębiania zaufania do organów Państwa oraz świadomości i kultury prawnej obywateli wyrażoną w art. 8 kpa oraz zasadę wyjaśniania zasadności przesłanek, którymi organy kierują się przy załatwieniu sprawy z art. 11 kpa. W myśl art. 107 § 1 i § 3 kpa decyzja winna zawierać rozstrzygnięcie sprawy, a jej uzasadnienie winno wskazywać okoliczności faktyczne, które organ uznał za udowodnione. Rozstrzygnięcie decyzji winno być tak sformułowane, aby w sposób nie budzący wątpliwości dało się z jego brzmienia ustalić skonkretyzowane prawa lub obowiązki strony, będące przedmiotem postępowania administracyjnego. Natomiast w uzasadnieniu organ ma obowiązek wskazać ustalone przez siebie okoliczności faktyczne, w oparciu o które zastosowano normy prawa materialnego wydając stosowne rozstrzygnięcie. W niniejszej sprawie rozstrzygnięcie merytoryczne powinno więc wskazywać jednoznacznie od jakiej daty skarżącemu przysługuje prawo do zasiłku dla bezrobotnych, a w uzasadnieniu należało wskazać w oparciu o jakie fakty, uznane przez organ za udowodnione, przyjęto taką a nie inną datę nabycia przez skarżącego prawa do zasiłku. Jednakże ani rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji, ani jej uzasadnienie tym wymogom nie odpowiada. Z treści rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji organu II instancji nie wynika w ogóle od jakiej daty, zdaniem tego organu, skarżącemu przysługuje zasiłek dla bezrobotnych, nie wynika to także z uzasadnienia decyzji. Jedynie z faktu uchylenia decyzji organu I instancji domyślać się można, iż organ odwoławczy nie podzielił stanowiska Starosty G. , nie wiadomo jednak jakie sam w tej kwestii stanowisko zajął. Rozstrzygnięcie sprawy musi być jednak stanowcze i jednoznaczne, niedopuszczalne jest domyślanie się jego właściwej treści. Z tych też względów niemożliwe jest również dokonanie przez sąd administracyjny oceny legalności zaskarżonej decyzji, jej zgodności z przepisami prawa. W przedmiotowej sprawie doszło więc przy wydawaniu zaskarżonej decyzji do naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 8, art. 11 i art. 107 § 1 i § 2 kpa, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co stanowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Z wymienionych przyczyn na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z 2002 r.) orzeczono jak w pkt 1 wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 powołanej wyżej ustawy w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271 z 2002 r.). Rozstrzygnięcie o wykonalności zaskarżonej decyzji oparto o art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

/-/ E. Podrazik /-/ P. Miładowski /-/ E. Makosz-Frymus

JFS