Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 179/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2014-05-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4, art. 9 ust. 2a, art. 15 ust. 2, art. 47 ust. 1 i 2,
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 160, art. 161 par. 1 pkt 3, art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 maja 2014r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania na pobyt czasowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy C. z dnia [...] orzekającą o uchyleniu czynności materialno-technicznej zameldowania na pobyt czasowy od dnia 18 kwietnia 2013 r. do 30 kwietnia 2014 r. M. M. w budynku oznaczonym numerem 3 położonym w K., gmina C..

W uzasadnieniu tej decyzji organ ustalił, że w dniu 28 maja 2013 r. w związku ze zgłoszeniem przez P. K., pełnomocnika właścicielki nieruchomości będącej przedmiotem sporu, tj. J. K., zastrzeżeń w kwestii zameldowania M. M. w budynku oznaczonym numerem 3 położonym w K. – wszczął z urzędu postępowanie w sprawie uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania na pobyt czasowy. Przeprowadzone postępowanie w sposób nie budzący zdaniem organu wątpliwości wykazało, że w dacie zameldowania, tj. 18 kwietnia 2013 r. M. M. nie zamieszkiwał w budynku oznaczonym numerem 3 położonym w K.. Wynika to bowiem z oświadczenia samego skarżącego, który stwierdził, że na nieruchomości, na której znajduje się budynek oznaczony nr K. 3, tj. na działce nr [...] nigdy nie był, nie przebywał i nie zamieszkiwał. Również P. K. zeznała, że M. M. nigdy nie mieszkał pod adresem K. nr 3. Ponadto świadek Z. T., który mieszka w K. właśnie pod nr 3 oświadczył, że M. M. nigdy nie mieszkał i nie mieszka pod tym adresem. Organ ustalił również, że nieruchomość zabudowana budynkiem mieszkalnym stanowiącym własność J. K. położona w K. nr 3, oznaczona jest w ewidencji gruntów i budynków numerem [...]. Natomiast działka nr [...] położona również w K., która jest własnością skarżącego, zabudowana jest budynkiem, który na jego wniosek otrzymał numer [...]. W konsekwencji takich ustaleń organ uznał, że w wyniku materialno-technicznej czynności zameldowania dokonanej w dniu 18 kwietnia 2013 r., doszło do powstania fikcji meldunkowej polegającej na dokonaniu zameldowania na podstawie niezgodnych z rzeczywistością danych i wbrew przesłance przebywania w lokalu z zamiarem czasowego w nim pobytu. Organ II instancji podzielił zastrzeżenia organu I instancji co do niespójności zeznań skarżącego w kwestii posiadanej wiedzy o prawidłowym numerze porządkowym budynku znajdującego się na działce nr [...] położonej w K. Kwestia oznaczenia nieruchomości numerami porządkowymi nie może jednak być przedmiotem merytorycznego zainteresowania organu meldunkowego w niniejszej sprawie. Wykonywanie przez organ gminy jej zadań z zakresu numeracji porządkowej nieruchomości, o których mowa w art. 47a ust. 1 pkt 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, nie jest bowiem jednocześnie wykonywaniem zadań dotyczących obowiązku meldunkowego.

Nie zasługiwał również w ocenie organu na uwzględnienie wniosek skarżącego o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego z powodu dobrowolnego wymeldowania się przez M. M. w toku postępowania spod adresu K. 3. Postępowanie nie stało się bowiem bezprzedmiotowe, gdyż jego przedmiotem było ustalenie, czy w dacie zameldowania, tj. w dniu 18 kwietnia 2013 r., skarżący zamieszkiwał sporną nieruchomość, co jak w sprawie wykazano – nie miało miejsca. Za bezzasadne uznał również organ zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Wyjaśnił bowiem, że o terminach rozpraw informowane były wszystkie strony i chociaż przy wezwaniach na dwie pierwsze rozprawy organ uchybił 7-dniowem terminowi, o którym mowa w art. 92 kpa, to jednak uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wydane rozstrzygnięcie.

W skardze z dnia 22 stycznia 2014 r. M. M. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 i 77 § 1 kpa polegające na zaniechaniu zbadania przez Wojewodę, czy Burmistrz Miasta i Gminy C. w prowadzonym postępowaniu podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

Naruszenie art. 10, 79, 92, 94 § 2 oraz 95 kpa polegało zdaniem skarżącego na zbagatelizowaniu przez Wojewodę nieprawidłowości zarzucanych przez skarżącego w odwołaniu, dotyczących przeprowadzenia rozpraw, na których przesłuchano świadka Z. T. bez udziału stron, które to strony nie dostały zawiadomienia o tej rozprawie w ustawowym terminie, bądź które usprawiedliwiły nieobecność na rozprawie.

Kolejny zarzut dotyczył zaniechania zbadania przez organ II instancji, czy Burmistrz Miasta i Gminy C. prawidłowo ustalił stan faktyczny związany z zameldowaniem i zamieszkaniem M. M. pod adresem K. 3 - działka nr [...], zamiast w budynku położonym na działce [...] nr [...], znajdującym się również w miejscowości K., który to budynek do dnia 24 lipca 2013 r. miał przypisany numer 3 na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w Kielcach z dnia [...] oraz postanowienia Sądu Rejonowego w Kielcach z dnia [...] w sprawach oznaczonych sygn. akt [...]. Na podstawie tych bowiem dokumentów Burmistrz Miasta i Gminy C. dokonywał tymczasowego zameldowania M. M. od dnia 18 kwietnia 2013 r. Skarżący wyjaśnił przy tym, że od dnia 24 lipca 2013 r. w wyniku jego wniosku z dnia 22 lipca 2013 r. budynkowi o numerze 3 nadano numer [...]. W uzasadnieniu tego zarzutu skargi jej autor podał, że dokonując zameldowania przedłożył na potrzeby swojego meldunku dokumenty, które umożliwiały urzędnikowi dokonującemu czynności zweryfikowanie, czy w miejscowości K. znajdowały się dwa budynki oznaczone tym samym numerem 3, ale położone na dwóch różnych działkach. Urzędnik mógł też stwierdzić, czy budynek na nieruchomości oznaczonej numerem K. 3, gdzie dokonywano meldunku, to nieruchomość posiadająca księgę wieczystą [...] oraz numer działki [...], czy jest to inna nieruchomość posiadającą księgę wieczystą [...] z numerem działki [...]. Należy w związku z tym w ocenie skarżącego domniemywać, że skoro organ administracji dokonał meldunku skarżącego w miejscowości K. 3 w oparciu o dokumenty z postępowań komorniczych oraz w oparciu o orzeczenia sądowe, to meldunek M. M. powinien zostać dokonany w budynku na nieruchomości oznaczonej księgą wieczystą [...] oraz numerem działki [...], a nie na nieruchomości posiadającej księgę wieczystą [...] z numerem działki [...]. Jeżeli jednak meldunku czasowego dokonano na nieruchomości posiadającej księgę wieczystą KW [...], to organ administracji popełnił rażący błąd, za który powinien ponieść konsekwencje, gdyż ewidentnie działał na szkodę M. M.

Skarżący wniósł też o umorzenie postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość wynikłą z samodzielnego wymeldowania się przez M. M. z pobytu czasowego w K. 3 w dniu 25 lipca 2013 r., a więc jeszcze przed wydaniem decyzji w niniejszej sprawie przez organ I instancji.

Skarżący zarzucił również organowi II instancji dokonanie merytorycznej zmiany decyzji organu I instancji, pomimo utrzymania tej decyzji w mocy w całości, co narusza przepis art. 104 § 2 kpa. Zmiana ta dotyczy zdaniem skarżącego oznaczenia miejsca tymczasowego zameldowania. O ile bowiem w decyzji Burmistrza Miasta i Gminy C. z dnia 30 sierpnia 2013 r. orzeczono o uchyleniu czynności materialno-technicznej zameldowania na pobyt czasowy w K. nr 3, gmina C., to w zaskarżonej decyzji Wojewody orzeczono o uchyleniu czynności materialno-technicznej zameldowania na pobyt czasowy w budynku oznaczonym numerem 3 położonym w K. gmina C.. W przekonaniu skarżącego jest oczywiste, że zameldowanie w K. nr 3, gm. C., to nie to samo co zameldowanie w budynku oznaczonym numerem 3 położonym w K., gm. C..

Z uwagi na wskazane naruszenia prawa skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu II instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w przypadku odmowy umorzenia postępowania na podstawie art. 160 p.p.s.a. w związku z przesłankami określonymi w art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się do żądania umorzenia postępowania organ wyjaśnił, że prowadzone postępowanie dotyczyło ustalenia, czy w dacie zameldowania, tj. 18 kwietnia 2013 r. skarżący zamieszkiwał przedmiotową nieruchomość. Podnoszona okoliczność dobrowolnego wymeldowania się skarżącego z pobytu czasowego miałaby znaczenie, gdyby przedmiotem sprawy było wymeldowanie, a nie uchylenie czynności materialno-technicznej wcześniejszego zameldowania.

W piśmie z dnia 6 maja 2014 r. pełnomocnik uczestniczki J. K. wniósł o oddalenie skargi odpowiadając na jej poszczególne zarzuty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Sąd nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.).

Przedmiotem sprawy zakończonej zaskarżoną decyzją, była kwestia zasadności dokonania czynności zameldowania M. M. na pobyt czasowy pod adresem K. nr 3.

Problematyka obowiązku meldunkowego została uregulowana w ustawie z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, dalej ustawa o ewidencji ludności (tekst jedn.: Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 z późn. zm.). Stosownie do treści art. 4 tej ustawy, na treść obowiązku meldunkowego składa się między innymi zameldowanie w miejscu pobytu stałego lub czasowego oraz wymeldowanie się z miejsca pobytu stałego lub czasowego. Przy zameldowaniu na pobyt stały lub czasowy trwający ponad 3 miesiące należy przedstawić m.in. potwierdzenie pobytu w lokalu osoby zgłaszającej pobyt stały lub czasowy trwający ponad 3 miesiące, dokonane przez właściciela lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu, oraz, do wglądu, dokument potwierdzający tytuł prawny do lokalu tego podmiotu. Dokumentem potwierdzającym tytuł prawny do lokalu może być umowa cywilno-prawna, wypis z księgi wieczystej, decyzja administracyjna, orzeczenie sądu lub inny dokument poświadczający tytuł prawny do lokalu (art. 9 ust. 2a ustawy o ewidencji ludności). W myśl art. 15 ust. 1 tej ustawy osoba, która opuszcza miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące, jest obowiązana wymeldować się w organie gminy, właściwym ze względu na dotychczasowe miejsce jej pobytu, najpóźniej w dniu opuszczenia tego miejsca. Jeżeli osoba opuszczająca miejsce pobytu stałego lub czasowego na ponad trzy miesiące nie dopełniła obowiązku wymeldowania się, wówczas zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności organ ewidencyjny dokonuje wymeldowania tej osoby w drodze decyzji z urzędu lub na zgłoszony w tym przedmiocie wniosek.

Z kolei zgodnie z art. 47 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności organ gminy prowadzący ewidencję ludności jest obowiązany na podstawie zgłoszenia dokonać zameldowania lub wymeldowania przez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca jej pobytu, jak również innych zdarzeń objętych obowiązkiem meldunkowym. Jeżeli zgłoszone dane budzą wątpliwości, o dokonaniu zameldowania lub wymeldowania rozstrzyga właściwy organ gminy (art. 47 ust. 2).

Czynność materialno-techniczna jaką jest zameldowanie, nie nosi cech ostateczności ani prawomocności i organ administracji właściwy w sprawach meldunkowych ma obowiązek skorygowania błędnego wpisu ewidencyjnego. Czynności tej, tj. wyeliminowania błędnego wpisu - dokonuje organ administracji na podstawie przytoczonego wyżej art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych (co znajduje potwierdzenie m.in. w wyroku NSA z 23 czerwca 2006 r. II OSK 883/05, LEX nr 265701). Analogicznie do przypadku określonego w art. 15 ust. 2, również w sprawie o uchylenie czynności zameldowania organ administracji może orzekać z urzędu (wyrok NSA z 9 sierpnia 2001 r., V SA 387/00, LEX nr 84486). Na gruncie omawianej ustawy funkcjonują więc dwa odmienne tryby postępowania mające zastosowanie w sprawach meldunkowych. W postępowaniu rejestracyjnym o zameldowanie lub wymeldowanie (art. 47 ust. 1 ustawy o ewidencji) właściwy organ w zasadzie niczego nie rozstrzyga. Zakres postępowania organu dokonującego zameldowania obejmuje tylko dokonanie czynności materialno-technicznej (zameldowanie), mającej deklaratoryjny charakter, dokonywanej na podstawie wymaganych dokumentów, przy czym kompetencje organu do samodzielnego wyjaśnienia wyłaniających się wątpliwości dotyczą kompletności i wiarygodności złożonej dokumentacji.

Innego rodzaju zadanie ma organ rozstrzygając w przedmiocie zameldowania w procesie administracyjnym (art. 47 ust. 2 ustawy). Istotą tego postępowania, wyraźnie dostrzegalną w porównaniu z postępowaniem rejestracyjnym, jest rozstrzyganie - według reguł ogólnego postępowania administracyjnego - o tym czy zaszły materialnoprawne przesłanki zameldowania. W procesie administracyjnym nie chodzi o to, czy zgłoszenie odpowiadało wymaganiom formalnym, ale czy zachodzą materialnoprawne warunki obowiązku meldunkowego. Podstawę rozstrzygnięcia wątpliwości w przedmiocie zameldowania w postępowaniu kończącym się decyzją administracyjną stanowi wyjaśnienie materialnoprawnych przesłanek zameldowania, a nie sprawdzenie formularza zgłoszenia meldunkowego (wyrok Sąd Najwyższego z 20 września 2002 r., III RN 139/01).

Ujawniona w sprawie wątpliwość dotyczyła prawidłowości dokonanej w dniu 18 kwietnia 2013 roku czynności materialno-technicznej zameldowania M. M. na pobyt czasowy trwający ponad 3 miesiące pod adresem K. nr 3. Według skarżącego bowiem, jego zameldowanie pod tym adresem było prawidłowe, ponieważ oparte zostało na dokumentach z postępowania egzekucyjnego oraz orzeczeniach sądowych, dotyczących nabycia przez niego nieruchomości położonej w miejscowości K. nr 3, gmina C., która to nieruchomość oznaczona była nr [...] i miała założoną księgę wieczystą nr KW [...]. Według organów administracji natomiast, adres K. nr 3 w gminie C. dotyczył nieruchomości oznaczonej numerem [...], dla której założona została księga wieczysta nr [...], na której to nieruchomości skarżący nigdy nie przebywał, przez co jego zameldowanie w znajdującym się na tej nieruchomości budynku było od początku wadliwe.

Z powyższego wynika, że istotą sporu nie było ustalenie, czy skarżący przebywał i w związku z tym prawidłowo był zameldowany w budynku położonym w K. na nieruchomości oznaczonej numerem [...] (bo tej okoliczności skarżący w żadnym momencie nie kwestionował), tylko ustalenie, czy zakwestionowane zameldowanie dotyczyło budynku położonego na działce nr [...] położonej w K., czy też zupełnie innego budynku również położonego w K., ale na działce nr [...].

Rozstrzygając zasygnalizowaną wątpliwość należy zauważyć, że przedmiot sprawy administracyjnej zakończonej zaskarżoną decyzją został jednoznacznie określony przez organy administracji już w momencie wszczęcia postępowania. W zawiadomieniu z dnia 28 maja 2013 r., organ I instancji określił, że w dniu tym zostało wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania na pobyt czasowy (od dnia 18 kwietnia 2013 r. do 30 kwietnia 2014 r.) w miejscowości K. nr 3, gm. C.. Impulsem do wszczęcia tego postępowania była notatka służbowa z dnia 20 maja 2013 r. (k. – 4 akt administracyjnych), z której wynika, że organ powziął wiadomość o zameldowaniu osób nieznanych pod adresem K. nr 3 na skutek informacji P. K., córki J. K. właścicielki budynku położonego na działce nr [...] o pow. 0,54 ha, mającej założoną księgę wieczystą nr [...], co organ ustalił na podstawie odpisu z tej księgi oraz wypisu z rejestru gruntów. Na podstawie natomiast zgłoszenia pobytu czasowego z dnia 18 kwietnia 2013 r. (k. – 2 akt administracyjnych) organ ustalił, że pod adresem K. nr 3 w gminie C. zameldowany został M. M..

Wskazane dokumenty nie pozostawiają wątpliwości, że przedmiotem postępowania administracyjnego była prawidłowość zameldowania skarżącego właśnie w budynku położonym pod adresem K. nr 3, gmina C., na nieruchomości oznaczonej nr [...] o pow. 0,54 ha, dla której założona jest księga wieczysta nr KW [...]. Zgłoszone bowiem przez córkę właścicielki tej nieruchomości wątpliwości odnośnie zameldowania M. M., dotyczyły budynku położonego właśnie na tej nieruchomości, a nie na jakiejkolwiek innej. W szczególności nie mogły one dotyczyć budynku położonego w tej samej miejscowości, ale na innej nieruchomości oznaczonej numerem [...] o pow. 0,10 ha, mającej założoną księgę wieczystą nr KW [...], ponieważ w momencie wszczęcia postępowania, jak również w toku postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez organ I instancji do dnia złożenia przez skarżącego wyjaśnień i szeregu dokumentów (30 lipca 2013 r.), ani stronie zgłaszającej wątpliwość dotyczącą zameldowania M. M., ani też organowi, wskazany numer nieruchomości, ani też księgi wieczystej nie były znane. Nawet więc jeśliby istniały w jakimkolwiek momencie przeprowadzonego postępowania wątpliwości co do tego, czy adres K. nr 3, pod którym zameldowany został czasowo M. M. dotyczył nieruchomości oznaczonej numerem [...] o pow. 0,54 ha, czy też może innej nieruchomości o numerze [...] o pow. 0, 10 ha, to nie można było mieć wątpliwości, że przedmiotem niniejszego postępowania było uchylenie czynności materialno-technicznej zameldowania skarżącego w budynku położonym na tej pierwszej nieruchomości.

Ponadto wbrew zgłoszonym w skardze zarzutom, w istocie nie mogło być w sprawie wątpliwości również co do tego, na jakiej nieruchomości zameldowany został w dniu 18 kwietnia 2013 r. skarżący i jakiej nieruchomości dotyczył adres K. nr 3 w gminie C.. Nieprawdą w szczególności jest bowiem zawarte w skardze, a także w odwołaniu twierdzenie M. M., jakoby budynek położony w K. na działce numer [...] o pow. 0,10 ha, w którym on zamieszkiwał, miał przypisany numer 3 na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w Kielcach z dnia [...] oraz postanowienia Sądu Rejonowego w Kielcach z dnia [...] wydanych w sprawach oznaczonych sygn. akt [...]. Pierwsze z postanowień, na które powołuje się skarżący (z dnia ...), rzeczywiście odnosi się do nieruchomości położonej w miejscowości K. Nr 3, dla której urządzona jest księga wieczysta nr [...]. Jego treścią jest jednak odmówienie M. M. przybicia nieruchomości położonej w miejscowości K. Nr 3, dla której urządzona jest księga wieczysta nr KW [...]. Nie mogło więc ono być, ani nie było jakimkolwiek dokumentem potwierdzającym tytuł prawny skarżącego do lokalu mieszkalnego położonego w miejscowości K. nr 3, czego wymaga art. 11 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności. Dokumentem takim mogłoby natomiast być drugie z przedstawionych postanowień (z 31 października 2002 r.), przysądzające M. M. na własność nieruchomość położoną w K., gmina C. o powierzchni 0,10 ha, dla której w Sądzie Rejonowym w Kielcach Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzona jest księga wieczysta nr KW [...]. Postanowienie to jednak wbrew twierdzeniom skarżącego, nie określa w żadnym miejscu, jakoby objęta nim nieruchomość położona była pod adresem K. nr 3. Dlatego skarżący nie miał żadnych podstaw aby uważać, że na podstawie swojego zgłoszenia z dnia 18 kwietnia 2013 r., został zameldowany w budynku położonym na nieruchomości oznaczonej numerem [...] o pow. 0,10 ha, dla której urządzona jest księga wieczysta nr KW [...]. Warto dodać, że o rzeczywistej wiedzy skarżącego na temat numeru porządkowego jego budynku położonego na działce nr [...] o pow. 0,10 ha, mającej założoną księgę wieczystą nr [...], świadczy fakt nadania temu budynkowi na wniosek M. M. z dnia 24 lipca 2013 r. numeru 79 B. Brak w najbliższym sąsiedztwie tego budynku, budynków o numerach porządkowych choćby zbliżonych do numeru 3 (tj. jednocyfrowych, lub o niskich numerach porządkowych), świadczy w ocenie sądu o tym, że skarżący musiał mieć świadomość wadliwości zameldowania dokonanego na podstawie jego zgłoszenia z dnia 18 kwietnia 2013 r., jeszcze przed tą datą.

Konsekwencją prawidłowego ustalenia przez organy administracji, że przedmiotem sprawy było uchylenie czynności materialno-technicznej zameldowania skarżącego pod adresem K. nr 3 w budynku położonym na nieruchomości oznaczonej numerem [...] o pow. 0,54 ha, dla której założona jest księga wieczysta nr [...], była bezprzedmiotowość wszystkich zarzutów skargi dotyczących budynku położonego na nieruchomości oznaczonej numerem [...] o pow. 0, 10 ha, mającej założoną księgę wieczystą nr Kw [...]. Nie było w związku z tym w sprawie potrzeby szczegółowego odnoszenia się do tych zarzutów.

Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów skargi należy zauważyć co następuje.

W świetle przedstawionych powyżej okoliczności trzeba stwierdzić, że żadne z zarzucanych przez skarżącego naruszeń przepisów postępowania nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, co oznacza, że nie mogły one spowodować uwzględnienia skargi (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). Skoro bowiem M. M. nie kwestionował faktu nie zamieszkiwania w budynku, zameldowanie w którym było przedmiotem postępowania, to ewentualne wadliwości przeprowadzonego w tym zakresie postępowania wyjaśniającego nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy.

Żądanie umorzenia postępowania przez Sąd "na podstawie art. 160 p.p.s.a. w zw. z przesłankami określonymi w art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a." nie mogło być uwzględnione, gdyż w sprawie nie zaistniała żadna z przewidzianych w tym ostatnim przepisie przyczyn bezprzedmiotowości postępowania sądowoadministracyjnego. Należy bowiem zauważyć, że podana w uzasadnieniu skargi okoliczność mająca świadczyć o tej domniemanej bezprzedmiotowości, tj. fakt dobrowolnego wymeldowania się skarżącego z lokalu mieszkalnego położonego w K. nr 3 w dniu 25 lipca 2013 r., nie odnosiła się do bezprzedmiotowości postępowania sądowoadministracyjnego, tylko administracyjnego prowadzonego przez organy administracji publicznej. Poza tym wbrew twierdzeniom skargi, dokonane przez M. M. wymeldowanie z pobytu czasowego w budynku położonym w K. nr 3 znajdującym się na nieruchomości oznaczonej numerem [...] o pow. 0,54 ha, dla której założona jest księga wieczysta nr KW [...], w rzeczywistości nie spowodowało nawet bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego. Przedmiotem sprawy administracyjnej zakończonej zaskarżoną decyzją, była bowiem ocena prawidłowości czynności materialno-technicznej zameldowania. Ocenie organów podlegała więc prawidłowość dokonanego w dniu 18 kwietnia 2013 r. zameldowania, a nie to, czy w dacie wydania zaskarżonej decyzji istniały podstawy do wymeldowania skarżącego. Ponadto dokonane wymeldowanie samo w sobie nie eliminuje wcześniejszej czynności w postaci zameldowania, a w szczególności nie eliminuje jego skutków prawnych. Do tego bowiem konieczne jest uchylenie czynności zameldowania, co odnosi skutek ex tunc. Poza tym możliwość wymeldowania się z danego lokalu, jest uzależniona od prawidłowości zameldowania się w nim.

Nieprawdziwy okazał się również zarzut dokonania przez organ II instancji merytorycznej zmiany decyzji organu I instancji pomimo utrzymania tej decyzji w mocy w całości, co miało zdaniem autora skargi naruszać przepis art. 104 § 2 kpa.

Analiza treści decyzji organów obu instancji z [...] i z dnia [...] nie pozostawia wątpliwości co do tego, że w obu tych rozstrzygnięciach identycznie określono lokal mieszkalny, będący przedmiotem postępowania (budynek oznaczony numerem 3 położony w K., gm. C.).

Uwzględniając powyższe rozważania Sąd uznał, że organ I instancji niewadliwie orzekł na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności o uchyleniu czynności materialno-technicznej zameldowania M. M. na pobyt czasowy od dnia 18 kwietnia 2013 r. do dnia 30 kwietnia 2014 r. w budynku oznaczonym numerem 3 położonym w K., gm. C., a Wojewoda prawidłowo utrzymał tę decyzję w mocy.

Ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.