Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 553/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1, par. 2, art. 127 par. 1, art. 129 par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędzia WSA Urszula Wilk Protokolant ref. staż. Monika Piotrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2011 r. sprawy ze skargi G. J. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego, postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010 r. na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. k.p.a., stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] października 2008 r. wydanej przez P. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w G. nakładającą na Firmę Handlową "[...]" R. M. sp.j. karę pieniężną w kwocie 8.580,00 zł za przejazd pojazdem nienormatywnym.

Decyzję wydano w następujących ustaleniach;

Decyzją z dnia [...] października 2008 r., zgodnie z ustaleniami kontroli z dnia [...] lipca 2008 r., P. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 2 , art. 13 g ust. 1 i 2, art.40 c ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 z późn. zm.) dalej jako u.d.p., art. 61 i art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108 , poz. 908 z późn. zm.), § 2, § 3, § 5 i § 57 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r. Nr 32, poz. 262 z późn. zm.) i art. 104 k.p.a. nałożył na Firmę Handlowo-Usługową "[...]" R. M. s.j. z siedzibą w S. karę pieniężną w wysokości 8.580,00 zł.

Wymieniona decyzja administracyjna została doręczona na adres Firmy Handlowo-Usługowej "[...]" R. M. s.j., ul. [...],S. w dniu [...] października 2008 r.

Pismem z dnia [...] listopada 2010 r. G. J. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł odwołanie od ww. decyzji. Skarżący podniósł, iż przedmiotowa decyzja, na jego wniosek z dnia [...] października 2010 r., została mu doręczona dopiero [...] października 2010 r., a więc termin do wniesienia odwołania został zachowany – odwołanie sporządzono [...] listopada 2010 r. i wpłynęło do organu [...] listopada 2010 r. W odwołaniu wskazał, iż jako wspólnik Firmy Handlowo-Usługowej "[...]" R. M. s.j. został niesłusznie obciążony spłatą nałożonej kary pieniężnej, z uwagi na fakt, iż w dniu wydania decyzji nie był już jej wspólnikiem. Skarżący wskazał, że w dniu [...] kwietnia 2007 r. skutecznie wypowiedział umowę spółki jawnej zawartej w dniu [...] grudnia 2002 r. na czas nieoznaczony z R. M., na dowód czego załączył umowę spółki oraz oświadczenie o wypowiedzeniu umowy spółki z dnia [...] kwietnia 2007 r. Ponadto, wskazał, że skarżący nigdy nie reprezentował spółki, nie dokonywał żadnych czynności sądowych ani pozasądowych, nie kontaktował się z kontrahentami, nie podpisywał pism, nie składał żadnych oświadczeń woli w związku z działalnością spółki. Nie był zawiadamiany przez wspólnika R. M. o jakichkolwiek przejawach działalności spółki. Kontrahenci spółki, mieli świadomość, że spółka reprezentowana jest jedynie przez wspólnika R. M., gdyż to on prowadził negocjacje, podpisywał dokumenty. Od momentu podpisania umowy spółki w 2002 roku wspólnicy nie mieli ze sobą żadnego kontaktu.

Pełnomocnik skarżącego przytoczył treść art. 58 i art. 61 ustawa kodeks spółek handlowych z dnia 15 września 2000 r. (Dz.U. nr 93, poz. 1037), a także § 12 umowy spółki, który stanowi, iż rozwiązuje się ona m.in. jeżeli pozostanie w niej jeden wspólnik. Wypowiedzenie dokonuje się w formie pisemnego oświadczenia na sześć miesięcy przed końcem roku obrotowego, które należy przedłożyć pozostałym wspólnikom, w związku z powyższym wspólnik, który wypowiedział umowę Spółki jawnej nie odpowiada za jej zobowiązania powstałe po jej dacie. Wypowiedzenie jest dokonane z chwilą, gdy doszło do wszystkich wspólników albo do wspólnika reprezentującego sposób w taki sposób, że mogli się oni zapoznać z jego treścią. Wspólnik wypowiadający spółkę powinien zadbać o dowód, że umowę spółki wypowiedział. W tym celu, jak w przypadku skarżącego zawiadomienie wspólnika o wypowiedzeniu umowy spółki zostało dokonane przez umieszczenie adnotacji wspólnika, iż zapoznał się z oświadczeniem woli wspólnika wypowiadającego umowę spółki. Na wypowiedzeniu R. M., wspólnik pozostający w spółce umieścił adnotację o treści: "Potwierdzam odbiór dokumentów udziału G. J. ze spółki [...] R. M. Oświadczam, że posiadam pełną dokumentację spółki, spółka nie posiada majątku i zobowiązań, zobowiązuje się do dopełnienia formalności z rozwiązaniem spółki. [...].04.2007 r. R. M.". Skarżący mając zapewnienie pozostającego wspólnika, iż tenże dopełni wszelkich formalności związanych z rozwiązaniem umowy spółki nie mógł w żadnej mierze przewidzieć, że R. M. będzie w dalszym ciągu prowadził działalność pod firmą "[...]" R. M., o czym powziął informacje w momencie wszczęcia przeciwko niemu postępowania egzekucyjnego. Od chwili wypowiedzenia umowy spółki, skarżący nie ponosi odpowiedzialności za zobowiązania spółki, chociaż, jak podnosi, nie ze swojej winy, widnieje w Krajowym Rejestrze Sądowym jako wspólnik.

Główny Inspektor Transportu Drogowego wydał postanowienie nr [...]z dnia [...] grudnia 2010 r., w którym stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu postanowienia stwierdził, iż decyzja z [...] października 2008 r. od której zostało wniesione odwołanie została doręczona stronie [...] października 2008 r., w związku z powyższym termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu [...] listopada 2008 r. Strona wniosła odwołanie, pismem nadanym w dniu [...] listopada 2010 r., które wpłynęło do organu w dniu [...] listopada 2010 r. W konsekwencji, na podstawie art. 57 § 5 k.p.a. Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził uchybienie terminu do wniesienia środka zaskarżenia.

Na powyższe postanowienie skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia, zarzucając jednocześnie naruszenie jego interesu prawnego poprzez błędne przyjęcie, iż ten uchybił terminowi do wniesienia odwołania oraz uznanie go za stronę zobowiązaną.

W uzasadnieniu skargi została przedstawiona argumentacja zawarta w odwołaniu, wskazano, że decyzja z [...] października 2008 r. nakładająca na Firmę Handlowo-Usługową "[...]" R.M. s.j., karę pieniężną została doręczona skarżącemu w dniu [...] października 2010 r., na jego wniosek w dniu [...] października 2010 r. Skarżący nie mógł wcześniej zaskarżyć decyzji na podstawie, której została nałożona kara pieniężna na spółkę, ponieważ nie została mu ona doręczona. W odwołaniu od decyzji oraz w uzasadnieniu wniesionej skargi skarżący podniósł, iż z dniem [...] kwietnia 2007 r. wypowiedział skutecznie umowę spółki zawartej w dniu [...] grudnia 2002 r. W momencie zdarzenia z dnia [...] lipca 2008 r. skutkującego nałożeniem kary pieniężnej, jak również w dniu wydania decyzji o nałożeniu kary z dnia [...] października 2008 r. skarżący nie był wspólnikiem spółki, dlatego decyzja o nałożeniu kary pieniężnej nie może być dla niego wiążąca. Zdaniem skarżącego przesłanie na jego wniosek decyzji otwiera bieg terminu do wniesienia odwołania. Dopiero w zaskarżonym postanowieniu skarżący został poinformowany, iż decyzja została już uprzednio prawidłowo doręczona stronie postępowania, choć nie wskazano konkretnego adresata. Skarżący nie posiada wiedzy, czy owa decyzja stała się ostateczna wskutek jej niezaskarżenia przez stronę czy też nie.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje;

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej także p.p.s.a.).

Stosownie do art. 127 § 1 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję (art. 129 § 1 k.p.a.) i zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie.

Zgodnie z ustaleniami organu administracji decyzja została doręczona na adres spółki [...] października 2008 r. Zatem nie ulega wątpliwości, że odwołanie wniesione [...] listopada 2010 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) zostało wniesione z uchybieniem terminu określonego w przepisie art. 129 § 2 k.p.a. Faktu tego nie zmienia prośba skarżącego z [...] października 2010 r. o udostępnienie decyzji. Zatem stosownie do przepisu art. 58 § 1 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Jednakże zgodnie z § 2 art. 58 k.p.a. prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin.

Cytowane przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego jednoznacznie określają zasady postępowania w sytuacji niedochowania terminu czternastodniowego do wniesienia odwołania od decyzji administracyjnej. Jak podkreślał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1 czerwca 2010 r. wydanym w sprawie II GSK 596/09 (podobnie wyrok NSA z dnia 3 marca 2008 r. w sprawie I OSK 268/07) warunkiem koniecznym rozpoznania przez organ zagadnienia przywrócenia terminu jest złożenie stosownej prośby (wniosku) przez zainteresowanego. Nie ma natomiast prawnej możliwości przywrócenia terminu przez organ z urzędu - bez wniosku strony. Sam fakt dokonania czynności procesowej po terminie nie stwarza domniemania, że strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu, a pogląd jakoby można było złożyć wniosek o przywrócenie terminu w sposób dorozumiany nie znajduje oparcia w przepisach administracyjnej procedury.

W odwołaniu z dnia [...] listopada 2010 r. strona nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania, pomimo faktu, iż zaskarżona tym odwołaniem decyzja została doręczona na adres spółki [...] października 2008 r. W tych okolicznościach organ administracji, nie mogąc procedować w zakresie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, zasadnie stwierdził uchybie terminu do jego wniesienia.

W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.