Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 343/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2013-10-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a pkt 7 i pkt 13, art. 5 par. 1 pkt 1 i pkt 4, art. 19 par. 1 i par. 5,  art. 22 par. 2,  art. 26 par. 5, art. 27 par. 1 pkt 1 i pkt 7, art. 27 par. 3, art. 33 pkt 10, art. 34 par. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
article: art. 90 ust. 1
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędziowie Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Protokolant: st. sekr. sąd. Ewa Szydłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09 października 2013 r. sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. z siedzibą [...] na postanowienie Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela odnośnie zarzutów złożonych w sprawie postępowania egzekucyjnego oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu [...] sierpnia 2012 r. Naczelnik Urzędu Celnego w [...] wydał decyzję nr [...] wymierzającą spółce z o. o. "[...]" z siedzibą w [...] (dalej spółka) karę pieniężną w wysokości [...] zł za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry. Z uwagi na brak zapłaty powyższej należności do spółki zostało skierowane upomnienie z dnia [...] października 2012 r., nr [...], a następnie tytuł wykonawczy z dnia [...] października 2012 r. nr [...]. Organem egzekucyjnym był Dyrektor Izby Celnej w [...].

Spółka wniosła zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, określone w art. 33 pkt 1, 4, 9, i 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz. U. 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) - dalej: "u.p.e.a.".

Według spółki wymieniona na wstępie decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...] nie kreuje jakiegokolwiek obowiązku, ponieważ jej sentencja nie wskazuje podmiotu, na który została nałożona kara pieniężna. Konsekwencją takiego stanu rzeczy jest nieprawidłowe określenie zobowiązanego w treści tytułu wykonawczego z dnia [...] października 2012 r. nr [...] i nieistnienie obowiązku określonego w tym tytule wykonawczym.

W opinii spółki doszło do naruszenia właściwości rzeczowej przez organ egzekucyjny, który nie jest uprawniony do prowadzenia egzekucji kary pieniężnej wymierzonej decyzją naczelnika urzędu celnego. Przepis art. 19 § 5 u.p.e.a. uprawnia bowiem dyrektora izby celnej do prowadzenia egzekucji jedynie w zakresie należności, do których poboru zobowiązane są organy celne. Zdaniem spółki , pobór kar pieniężnych nie mieści się w katalogu uprawnień naczelnika urzędu celnego wynikających z art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168 z 2009 r., poz. 1323 ze zm.) – dalej: "ustawa o służbie celnej". Uprawnienie to nie zostało również przewidziane w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. d powyższej ustawy. Tym samym brak jest uprawnień dyrektora izby celnej do prowadzenia egzekucji tych kar.

Naruszenia art. 33 pkt 10 u.p.e.a. spółka upatrywała w nieprawidłowym oznaczeniu wierzyciela (art. 27 § 1 pkt 1), braku podpisu (z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego) oraz odcisku pieczęci urzędowej uprawnionego wierzyciela (art. 27 § 1 pkt 7), a także braku dołączenia do tytułu wykonawczego dowodu doręczenia upomnienia (art. 27 § 3). Zdaniem spółki, w świetle art. 1a pkt 13 u.p.e.a., wierzycielem uprawnionym do żądania wykonania w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym kary pieniężnej, wymierzonej decyzją naczelnika urzędu celnego, nie jest Dyrektor Izby Celnej w [...]. W tej sytuacji podpis na tytule wykonawczym złożyła osoba nieuprawniona, a odcisk pieczęci urzędowej nie jest pieczęcią wierzyciela.

Pismem z dnia [...] listopada 2012 r., organ egzekucyjny przekazał wierzycielowi (Dyrektor Izby Celnej w [...]) złożone przez spółkę zarzuty w celu umożliwienia mu zajęcia stanowiska w tej sprawie.

Dyrektor Izby Celnej w [...], zajmując stanowisko w sprawie zarzutów, postanowieniem z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...], na podstawie art. 17 § 1 oraz art. 34 § 1 i 2 w zw. z art. 33 pkt 1, 4, 9 i 10 u.p.e.a., wniósł o uznanie zarzutów spółki za nieuzasadnione. Zarzuty nieistnienia obowiązku i błędu co do osoby zobowiązanego organ uznał za bezpodstawne. Decyzja z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...] została doręczona spółce w dniu [...] sierpnia 2012 r. i jest wykonalna w postępowaniu egzekucyjnym. Adresatem decyzji jest spółka z o.o. "[...] " z siedzibą w [...], wskazana wprost w treści przedmiotowego rozstrzygnięcia. Fakt, iż nazwa spółki nie została dodatkowo powołana w sentencji orzeczenia, nie stoi w sprzeczności z treścią art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98 z 2000 r., poz. 1071 ze zm.) – dalej: "k.p.a.". Zgodnie bowiem z tym przepisem decyzja (prócz innych elementów koniecznych) powinna zawierać "oznaczenie strony lub stron". Przy czym ustawodawca nie wskazuje, w jakiej części decyzji musi znaleźć się to oznaczenie. Spółka "[...]" jest adresatem decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. oraz zobowiązaną w rozumieniu przepisów u.p.e.a., wskazaną w treści tytułu wykonawczego z dnia [...] października 2012 r., nr [...]. Nie zachodzi więc rozbieżność między adresatem decyzji i adresatem tytułu wykonawczego.

Organ celny mając na uwadze treść przepisu art. 20 ust. 1 ustawy o służbie celnej podkreślił, że wśród uprawnień naczelnika urzędu celnego znajduje się również "wykonywanie innych zadań określonych w przepisach odrębnych" (pkt 8). Takim odrębnym przepisem wyposażającym organy celne (naczelnika urzędu celnego) w określone uprawnienie jest art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201 z 2009 r., poz. 1540 ze zm.) – dalej: "u.g.h.". Zgodnie z tym przepisem kary pieniężne wymierza, w drodze decyzji, naczelnik urzędu celnego, na którego obszarze działania jest urządzana gra hazardowa. Ustawa o grach hazardowych nie wskazuje organu uprawnionego do poboru podatku. W myśl art. 91 u.g.h. do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) - dalej: "O.p.". Tym samym, na gruncie art. 13 § 1 pkt 1 i 2 O.p., organy celne uzyskują uprawnienia organów podatkowych w zakresie poboru kar pieniężnych.

Uprawnienia wierzycielskie dyrektora izby celnej zostały określone wprost w art. 5 § 1 pkt 4 u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków określonych w art. 2 jest w odniesieniu do obowiązków wynikających z wydanych przez naczelnika urzędu celnego decyzji, postanowień lub mandatów karnych oraz z przyjętych przez naczelnika urzędu celnego zgłoszeń celnych, deklaracji albo informacji o opłacie paliwowej - właściwy dla tego naczelnika dyrektor izby celnej. Wśród obowiązków podlegających egzekucji administracyjnej są między innymi kary pieniężne (art. 2 § 1 pkt 2 cyt. ustawy). W sprawie zarówno podpis znajdujący się na tytule wykonawczym (wraz z podanym imieniem, nazwiskiem i stanowiskiem służbowym podpisującego) oraz odcisk pieczęci urzędowej należą do uprawnionego wierzyciela.

Doręczenie zobowiązanej spółce pisemnego upomnienia zawierającego wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego jest (zgodnie z art. 15 § 1 u.p.e.a.) warunkiem dopuszczalności wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Wszczęcie egzekucji administracyjnej bez zrealizowania powyższego obowiązku jest niedopuszczalne. Wymóg ten został jednak w niniejszej sprawie spełniony, gdyż upomnienie z dnia [...] października 2012 r. nr [...] doręczono spółce w dniu [...] października 2012 r. Okoliczność ta znajduje odzwierciedlenie w tytule wykonawczym z dnia [...] października 2012 r., nr [...] (poz. 49 tytułu). W aktach administracyjnych sprawy znajduje się kserokopia zwrotnego potwierdzenia odbioru upomnienia , a oryginał dowodu jego doręczenia został przekazany wraz z tytułem wykonawczym do organu egzekucyjnego.

Spółka nie kwestionowała faktu doręczenia upomnienia zarzucając jedynie, że do tytułu wykonawczego nie dołączono dowodu tego doręczenia. Wierzyciel nie miał jednak takiego obowiązku. Zakreślony w art. 27 § 3 u.p.e.a. obowiązek, dołączenia do tytułu wykonawczego dowodu doręczenia upomnienia ciąży na wierzycielu wyłącznie względem organu egzekucyjnego, nie zaś względem zobowiązanego. Nie ma podstaw, aby organ egzekucyjny przesyłając zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego (art. 26 § 5 u.p.e.a.) załączał do niego dowód doręczenia upomnienia, skoro wcześniej wierzyciel przesłał mu upomnienie, a data jego doręczenia jest wskazana w tytule.

W zażaleniu spółka zaskarżyła w całości wskazane powyżej postanowienie, wnosząc o jego zmianę przez uwzględnienie wszystkich zarzutów oraz spowodowanie umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie następujących przepisów:

- art. 33 pkt. 4 u.p.e.a. - poprzez błąd co do osoby zobowiązanego,

- art. 33 pkt. 10 u.p.e.a. w zw. z art. 27 § 1 pkt. 1,7 oraz § 3 u.p.e.a. w zw. z art. 26 § 1 u.p.e.a. - poprzez niespełnienie przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a.,

- art. 33 pkt. 8 u.p.e.a. - poprzez prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny,

- przepisu art. 33 pkt. 1 u.p.e.a. - poprzez nieistnienie obowiązku.

Spółka nie zgodziła się ze stanowiskiem wierzyciela wyrażonym w powyższym postanowieniu . Nie rozwinęła jednakże podniesionych pierwotnie zarzutów ograniczając się do powtórzenia wcześniejszej argumentacji.

Dyrektor Izby Celnej w [...] postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] wskazując na trafność stanowiska wierzyciela i oceny dokonanej przez organ I instancji zasadności zarzutów.

Podejmując takie rozstrzygnięcie organ odwoławczy stwierdził, co następuje;

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy - Dyrektor Izby Celnej w [...] - podkreślił, że przesłanką wniesienia zarzutu z art. 33 pkt 4 u.p.e.a. może być jedynie sytuacja, w której egzekucja administracyjna kierowana jest do podmiotu nie będącego faktycznie zobowiązanym do zrealizowania danego obowiązku. Tymczasem dane podmiotu, wobec którego wystawiono tytuł wykonawczy jak i określony w nim obowiązek są w pełni zgodne z danymi podmiotu oraz z treścią obowiązku określonymi w akcie stanowiącym podstawę do jego wydania.

Dokonując analizy przepisów dotyczących właściwości rzeczowej i miejscowej organów celnych organ uznał prawidłowość argumentacji zawartej w treści skarżonego postanowienia wskazując jako uprawnionego do prowadzenia postępowania egzekucyjnego - Dyrektora Izby Celnej w [...] oraz jako wierzyciela - Dyrektora Izby Celnej w [...]. Podkreślił, że u.g.h. nie wskazuje organu uprawnionego do poboru kar pieniężnych. Odsyła jedynie do przepisów O.p., jako właściwych w zakresie kar. Zgodnie zatem z art. 13 § 1 pkt 1 i 2 O.p., organy celne uzyskują uprawnienia organów podatkowych w zakresie poboru kar pieniężnych. Zapisy ustawy o służbie celnej (art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. D) wskazują, co należy w szczególności do zadań służby celnej: Z uwagi na to, iż lista uprawnień przewidzianych w art. 2 ustawy o służbie celnej jest katalogiem otwartym, tym samym możliwe jest wykonywanie przez organy celne innych zadań (niewymienionych w ust. 1 pkt 1-12), jeśli stanowią realizację polityki celnej lub wykonywanie innych zadań wynikających z przepisów odrębnych. Natomiast z art. 20 ust. 1 ustawy o służbie celnej wynika, że wśród uprawnień naczelnika urzędu celnego znajduje się "wykonywanie innych zadań określonych w przepisach odrębnych" (pkt 8). Takim odrębnym przepisem wyposażającym organy celne (naczelnika urzędu celnego) w określone uprawnienie jest art. 90 ust. 1 u.g.h., zgodnie z którym: kary pieniężne wymierza, w drodze decyzji, naczelnik urzędu celnego, na którego obszarze działania jest urządzana gra hazardowa.

Regulacja prawna właściwości miejscowej organu egzekucyjnego wskazuje, że w zakresie egzekucji należności pieniężnych z praw majątkowych lub ruchomości ustala się według miejsca zamieszkania lub siedziby zobowiązanego. Siedziba osoby prawnej i oraz jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej jest określona w jej statucie oraz ujawniona w Krajowym Rejestrze Sądowym. Spółka "[...]" zgodnie z KRS posiada siedzibę w [...] przy ul. [...]. Dlatego też w sprawie organem egzekucyjnym jest Dyrektor Izby Celnej w [...].

Uprawnienia wierzycielskie dyrektora izby celnej zostały określone wprost w art. 5 § 1 pkt 4 u.p.e.a. W sprawie tytuł wykonawczy wystawiony był na podstawie decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w [...], dla którego właściwym jest Dyrektor Izby Celnej w [...]. W związku z tym to Dyrektor Izby Celnej w [...] jest wierzycielem należności określonych w tytule wykonawczym. Tym samym podpis widniejący na tytule wykonawczym (wraz z podanym imieniem, nazwiskiem i stanowiskiem służbowym podpisującego) oraz odcisk pieczęci urzędowej pochodzą od uprawnionego organu.

Zdaniem organu odwoławczego zarzut w kwestii naruszenia obowiązku określonego w art. 27 § 3 u.p.e.a. tj. dołączenie do tytułu wykonawczego dowodu doręczenia upomnienia, jest bezzasadny. Organ pierwszej instancji prawidłowo wskazał, iż ciąży on na wierzycielu wyłącznie względem organu egzekucyjnego.

W skardze spółka wniosła o stwierdzenie nieważności ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. z powodu rażącego naruszenia prawa. Wniosła również o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.

Rozstrzygnięciu zarzuciła rażące naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz przepisów art. 33 pkt. 4, art. 33 pkt. 10 w zw. z art. 27 § 1 pkt 1,7 oraz § 3 w zw. z art. 26 § 1, art. 33 pkt. 9, art. 33 pkt. 1 u.p.e.a., poprzez utrzymanie w mocy postanowienia Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] grudnia 2012 r., gdy w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej doszło do następujących rażących uchybień:

- błędu, co do osoby zobowiązanego (art. 33 pkt. 4 u.p.e.a.),

- prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny (art. 33 pkt. 8-9 u.p.e.a.),

- niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. (art. 33 pkt. 10 u.p.e.a. w zw. z art. 27 § 1 pkt. 1,7 oraz § 3 u.p.e.a. w zw. z art. 26 § 1 u.p.e.a.).,

- prowadzenia egzekucji nieistniejącego obowiązku (art. 33 pkt. 1 u.p.e.a.).

Zdaniem spółki żaden powszechnie obowiązujący przepis prawa nie stanowi o prawie poboru organów celnych kar pieniężnych, wymierzanych na zasadzie przepisu art. 90 ust. 1 u.g.h. Ustawa o służbie celnej wyraźnie rozróżnia wymiar od poboru, na co - niepozostawiając jakichkolwiek wątpliwości - wskazuje przyznanie naczelnikom urzędów celnych kompetencji w zakresie:

1. wymiaru oraz odrębnie poboru podatku akcyzowego i opłaty paliwowej,

2. wymiaru oraz odrębnie poboru podatku od gier oraz dopłat, o których mowa w u.g.h.

Dyspozycja art. 19 § 5 u.p.e.a. nawiązuje nie do kwestii podmiotu będącego wierzycielem na gruncie ustawy egzekucyjnej, lecz podmiotu uprawnionego do poboru danych należności na podstawie przepisów prawa materialnego administracyjnego. Zgodnie z tym przepisem dyrektor izby celnej jest organem egzekucyjnym uprawnionym do stosowania wszystkich środków egzekucyjnych, z wyjątkiem egzekucji z nieruchomości, w egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, do których poboru zobowiązane są organy celne na podstawie odrębnych przepisów.

Przepis art. 5 § 1 pkt 4 u.p.e.a., nie stanowi odrębnego przepisu, o którym mowa w przepisie art. 19 § 5 u.p.e.a., lecz stanowi tylko i wyłącznie doprecyzowanie kwestii, kto jest wierzycielem w rozumieniu procesowym, albowiem instytucja wierzyciela w ustawie egzekucyjnej ma charakter właśnie procesowy sprowadzający się do pełnienia jedynie procesowej funkcji wierzyciela - a nie do rozporządzania przedmiotem postępowania.

Spółka zaznaczyła, że brak jest analogicznych przepisów, odnośnie poboru kar pieniężnych, o których mowa w art. 90 u.g.h. Konieczne jest zatem rozróżnienie, jakiego nie dostrzega organ: Dyrektor Izby Celnej w [...] może być na gruncie ustawy egzekucyjnej wierzycielem, ale Dyrektor Izby Celnej w [...] nie jest już podmiotem egzekucyjnym albowiem żaden przepis nie stanowi o prawie poboru organów celnych kar pieniężnych, wymierzanych na zasadzie przepisu art. 90 ust. 1 u.g.h.

Zdaniem spółki sentencja decyzji nie wskazuje, aby wymierzono jej karę pieniężną. Podstawą wydania tytułu wykonawczego wystawionego przez Dyrektora Izby Celnej w [...] było orzeczenie z dnia [...] sierpnia 2012 r. W sentencji tego orzeczenia nie wskazano jednak, jakiemu podmiotowi wymierzono karę pieniężną. Tym samym wskazanego aktu nie sposób w opinii spółki uznać, jako decyzji podatkowej kreującej jakikolwiek obowiązek, co uzasadnienia stwierdzenie, że obowiązek wskazany w tytule wykonawczym nie istnieje. Dlatego zdaniem skarżącej wskazanie jej w tytule wykonawczym, jako zobowiązanego było bezpodstawne. Doszło zatem do błędnego określenia w tytule wykonawczym podmiotu zobowiązanego.

Dyrektor Izby Celnej w [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie jako nieuzasadnionej.

W piśnie procesowym z dnia [...] października 2013 r. spółka zarzuciła, że organy dopuściły się rażącej obrazy przepisu art. 33 pkt 7 u.p.e.a., przez brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia o jakim mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a. We wskazanej w tytule wykonawczym dacie nie doręczono natomiast upomnienia dotyczącego należności objętej tytułem wykonawczym.

Na rozprawie w dniu [...] października 2013 r., pełnomocnik organu celnego stwierdził, że upomnienie, o którym mowa w tym piśmie znajduje się w aktach sprawy, zawiera ono wszystkie niezbędne elementy i zostało doręczone spółce w dniu [...] października 2012 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

W opinii sądu, organ trafnie rozstrzygnął w kwestii zgłoszonych przez spółkę zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] października 2012 r., a zaskarżone postanowienie wydane zostało zgodnie prawem i zawiera rozstrzygnięcie wszystkich zgłoszonych przez zobowiązaną spółkę zarzutów.

Naczelnik Urzędu Celnego w [...] decyzją ostateczną skierowaną do spółki wymierzył jej karę pieniężną w wysokości [...] zł za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry. W opinii sądu nie budzi zatem wątpliwości fakt, że obowiązek nałożony na spółkę istniał, a decyzja jako ostateczna i podlegająca wykonaniu, mogła stanowić podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego, w oparciu o który skutecznie wszczęto egzekucję administracyjną.

Twierdzenie skarżącej o nieprawidłowym oznaczeniu strony w decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w [...] jest bezpodstawne, albowiem nie budzi wątpliwości kto jest jej adresatem. Decyzja, co wynika to wprost z jej treści, została skierowana do "[...]" sp. z o. o. w [...] i spółka ta jest jej adresatem. Sentencja decyzji i jej uzasadnienie stanowią jedną nierozerwalną całość. Z uzasadnienia tej decyzji wynika zaś wobec jakiego podmiotu została wymierzona kara pieniężna. Nie wprowadza w błąd oznaczenie osoby zobowiązanej w tytule wykonawczym z dnia [...] października 2012 r., gdyż jest tożsame z oznaczeniem strony w decyzji. W części "A" tytułu wykonawczego zawierającej dane identyfikacyjne i adres zobowiązanego, jako zobowiązaną będącą podmiotem, u którego powstało zobowiązanie wskazano: "[...]" sp. z o. o. w [...] oraz podano dane identyfikujące zobowiązaną spółkę tj. NIP, REGON, a także siedzibę prowadzonej działalności gospodarczej; dane te są tożsame z danymi podmiotu, do którego skierowano decyzję stanowiącą podstawę wystawienia przedmiotowego tytułu wykonawczego.

W opinii sądu, nie znajduje też potwierdzenia zarzut prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny.

Zgodnie z treścią art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9, 10, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów. Trafnie więc w sprawie organ egzekucyjny zwrócił się do wierzyciela o zajęcie stanowiska wobec zgłoszonych przez stronę skarżącą zarzutów. Z kolei art. 1a pkt 13 u.p.e.a. stanowi, że wierzycielem jest podmiot uprawniony do żądania wykonania obowiązku lub jego zabezpieczenia w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym. Natomiast podmioty uprawnione do inicjowania postępowania egzekucyjnego zostały wskazane w art. 5 u.p.e.a. Przepis ten w § 1 pkt 1 wprowadził w odniesieniu do obowiązków wynikających z decyzji lub postanowień organów administracji rządowej i organów jednostek samorządu terytorialnego zasadę, że uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej jest zawsze właściwy do orzekania organ I instancji. Wyjątek od tej zasady przewidziano w art. 5 § 1 pkt 4 u.p.e.a., z którego wynika, że w odniesieniu do obowiązków wynikających z wydanych przez naczelnika urzędu celnego decyzji, podmiotem inicjującym postępowanie egzekucyjne jest zawsze właściwy dla tego naczelnika dyrektor izby celnej. Natomiast z art. 90 ust. 1 u.g.h. wynika, że kary pieniężne wymierza, w drodze decyzji, naczelnik urzędu celnego, na którego obszarze działania jest urządzana gra hazardowa.

Z powyższego wynika, że podmiotem uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązku w przedmiotowej sprawie jest dyrektor izby celnej. Stosownie zaś do postanowień ustawy o służbie celnej, statutu nadanego izbom celnym i urzędom celnym przez Ministra Finansów zarządzeniem Nr 30 z dnia 29 października 2009 r. (Dz. Urz. MF Nr 13, poz. 72 ze zm.) i regulaminu organizacyjnego Służby Celnej, jest nim Dyrektor Izby Celnej w [...], jako organ właściwy dla Naczelnika Urzędu Celnego, który wydał decyzję w sprawie kary pieniężnej.

Zgodnie z art. 1a pkt 7 u.p.e.a., za organ egzekucyjny uważa się organ uprawniony do stosowania w całości lub w części określonych w ustawie środków służących doprowadzeniu do wykonania przez zobowiązanych ich obowiązków o charakterze pieniężnym lub obowiązków o charakterze niepieniężnym oraz zabezpieczania wykonania tych obowiązków. O tym, które organy pełnią funkcje organów egzekucyjnych przesądzają przepisy ustawy egzekucyjnej oraz przepisy szczególne. I tak, z art. 19 § 1 u.p.e.a. wynika, że organem egzekucyjnym uprawnionym do stosowania wszystkich środków egzekucyjnych w egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, jest naczelnik urzędu skarbowego, z zastrzeżeniem § 2-8. Art. 19 § 5 u.p.e.a. stanowi, że dyrektor izby celnej jest organem egzekucyjnym uprawnionym do stosowania wszystkich środków egzekucyjnych, z wyjątkiem egzekucji z nieruchomości, w egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, do których poboru zobowiązane są organy celne na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie z u.g.h., do poboru należności z tytułu przedmiotowych kar pieniężnych właściwe są organy celne. Z powyższych rozwiązań niewątpliwie wynika, że organem egzekucyjnym jest dyrektor izby celnej.

Zgodnie z art. 22 § 2 u.p.e.a., właściwość miejscową organu egzekucyjnego w egzekucji należności pieniężnych z praw majątkowych lub ruchomości ustala się według miejsca zamieszkania lub siedziby zobowiązanego, z zastrzeżeniem § 3, który stanowi, że jeżeli znany przed wszczęciem egzekucji majątek zobowiązanego lub większa jego część nie znajduje się na terenie działania organu egzekucyjnego ustalonego zgodnie z § 2, właściwość miejscową ustala się według miejsca położenia składników tego majątku. Jak wynika z akt sprawy, strona skarżąca ma siedzibę w [...], które to miasto znajduje się w zasięgu terytorialnym działania Dyrektora Izby Celnej w [...]. Organ ten więc, jako organ egzekucyjny, w pełni uprawniony był do wszczęcia i prowadzenia egzekucji w rozpatrywanej sprawie.

Również w kwestii zgłoszonego przez zobowiązaną na podstawie art. 33 pkt 10 u.p.e.a. zarzutu niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 § 1 pkt 1, 7 oraz § 3 u.p.e.a. tj. nieprawidłowego oznaczenia wierzyciela, rażąco wadliwego złożenia podpisu z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisku pieczęci urzędowej wierzyciela oraz braku dołączenia do tytułu wykonawczego upomnienia, sąd w składzie orzekającym stwierdził, że Dyrektor Izby Celnej w [...] prawidłowo uznał zarzut za bezzasadny.

Sąd stanął na stanowisku, że sporny tytuł wykonawczy zawiera prawidłowe oznaczenie wierzyciela, bowiem wskazuje pełną jego nazwę, numer NIP i jego adres, a także zawiera jego pieczęć nagłówkową. Ponadto, w pozycji 45 tytułu użyto pieczęci urzędowej Dyrektora Izby Celnej w [...], natomiast w pozycji 52 tytuł ten zawiera podpis osoby upoważnionej do jego podpisania z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego, co powoduje, że spełnia on wymogi określone w art. 27 § 1 pkt 1 i 7 u.p.e.a.

Zdaniem sądu chybiony jest zarzut, że do tytułu wykonawczego nie dołączono dowodu doręczenia upomnienia, co nakazuje art. 27 § 3 u.p.e.a., albowiem upomnienie z dnia [...] października 2012 r. zostało stronie skarżącej doręczone w dniu [...] października 2012 r., co zostało podane w tytule wykonawczym w rubryce 49, kserokopia dowodu doręczenia tego upomnienia znajduje się w aktach sprawy.

W opinii sądu, stanowisko skarżącej, że wymóg załączenia dowodu doręczenia upomnienia, zgodnie z art. 27 § 3 u.p.e.a., ciąży na wierzycielu względem zobowiązanego, jest nieprawidłowe, albowiem wierzyciel przesyłając do realizacji tytuł wykonawczy ma obowiązek dołączenia do niego dowodu doręczenia upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a., aby wykazać organowi egzekucyjnemu, że spełniony został wymóg dopuszczalności egzekucji administracyjnej. Obowiązek ten ciąży zatem na wierzycielu względem organu egzekucyjnego, nie zaś względem zobowiązanego. Nie ma także podstaw aby organ egzekucyjny przesyłając zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego zgodnie z art. 26 § 5 u.p.e.a., załączał do niego dowód doręczenia upomnienia. Wcześniej wierzyciel przesłał mu upomnienie, a data jego doręczenia jest wskazana w tytule.

Biorąc pod uwagę powyższe sąd stwierdził, że tytuł wykonawczy zawiera wszystkie elementy wskazane w art. 27 u.p.e.a., decydujące o jego dopuszczalności w postępowaniu egzekucyjnym.

Dlatego sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.