Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 752/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2015-08-17 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1, art. 87 par. 1,2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 17 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. D. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji w sprawie przyznania zasiłku celowego postanawia: odmówić przywrócenia terminu.


UZASADNIENIE

W dniu [...] r. (data nadania w urzędzie pocztowym) D. D. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę,

na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., [...], utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta S. z dnia [...] r. uchylającą, w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego, decyzję własną w sprawie przyznania pomocy w formie zasiłku celowego na cele bytowe w wysokości [...] zł..

W załączonym do skargi piśmie z dnia [...] r. skarżący oświadczył, że termin do złożenia skargi upływał w dniu 8 czerwca 2015 r., jednakże przebywanie w tym dniu na rozprawie w Sądzie Rejonowym Wydział Rodzinny i Nieletnich w S., uniemożliwiło mu złożenie skargi w terminie trzydziestodniowym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje:

Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Orzeczenie w tym przedmiocie może być wydane na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z art. 87 § 1 P.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4).

Jak wynika z akt sprawy, zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 7 maja 2015 r., tak więc trzydziestodniowy termin do jej kwestionowania (art. 53 § 1 P.p.s.a.) upływał w dniu 6 czerwca 2015 r., który przypadał na sobotę, w związku z tym ostatnim dniem do wniesienia skargi był 8 czerwca 2015 r. (poniedziałek). W takiej sytuacji oczywiste jest, że skarżący, składając skargę w dniu 9 czerwca 2015 r., uchybił terminowi do jej wniesienia, a jego oświadczenie złożone w piśmie załączonym do skargi należy traktować jako wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

Skarżący z ww. wnioskiem o przywrócenie terminu dopełnił czynności, której nie dokonał w terminie, a nadto zachował termin siedmiodniowy do złożenia przedmiotowego wniosku, o którym mowa w art. 87 § 1 P.p.s.a.

Dokonując merytorycznej oceny żądania skarżącego zauważyć należy,

że jako uzasadnioną przyczynę przywrócenia terminu do wniesienia skargi, podniósł

on okoliczność przebywania na rozprawie w Sądzie Rejonowym w S. w dniu

8 czerwca 2015 r. Odnosząc się do powyższego wskazać należy, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, jeżeli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Brak winy w uchybieniu terminowi powinien być oceniany na podstawie wszystkich okoliczności sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Brak winy występuje tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia czyli, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do przeszkód uniemożliwiających terminowe dokonanie czynności z uwagi na różnorodność zjawisk życiowych zalicza się np.: przerwę w komunikacji, nagłą chorobę strony lub pełnomocnika, która nie pozwala

na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar, itp. (por. postanowienie NSA z dnia

9 września 2014 r., sygn. akt II GZ 499/14, opubl. w Lex nr 1530525). Chodzi więc

tu o okoliczności od strony całkowicie niezależne i nieprzewidywalne (por. postanowienie NSA z dnia 17 lutego 2015 r., sygn. akt I OZ 104/15, opubl. w Lex nr 1643284).

W ocenie Sądu, okoliczność uczestnictwa w rozprawie sądowej, która wypadała na ostatni dzień wniesienia skargi, nie może być uznana za obiektywną przeszkodę do dokonania czynności zaskarżenia decyzji w terminie. Wykluczenie winy w uchybieniu terminu wymaga wykazania, że mimo dołożenia wszelkich możliwych w danych warunkach starań, strona nie mogła przezwyciężyć przeszkody uniemożliwiającej jej dokonanie czynności postępowania w terminie ustawowym, przy użyciu sił i środków normalnie dostępnych, nie ryzykując własnym, bądź innych zdrowiem, życiem lub narażając siebie, bądź innych na poważne straty majątkowe.

Zawiadomienia o terminie rozprawy sądowej doręcza się z odpowiednim wyprzedzeniem. Uczestnictwa w rozprawie sądowej nie można zatem uznać za okoliczność nagłą i całkowicie nieprzewidywalną. Należy przy tym podkreślić, że przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu dotrzymanie terminu do złożenia skargi. Skarżący mając na uwadze zbliżające się terminy w sprawach z jego udziałem, powinien i mógł przewidzieć przebieg czynności procesowych i podjąć działania umożliwiające wniesienie skargi w terminie, np. posłużyć się pomocą innych osób.

Okoliczności niniejszej sprawy świadczą o niedochowaniu staranności przez skarżącego w zabezpieczeniu swoich interesów w związku z inicjowanym postępowaniem sądowym. Tymczasem nie uzasadniają przywrócenia uchybionego terminu okoliczności, takie jak dopuszczenie się choćby lekkiego niedbalstwa przez stronę, czy też niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw, bądź nieznajomość prawa.

Reasumując, Sąd uznał, że skarżący nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu do wniesienia skargi, nastąpiło bez jego winy.

Z tych względów, Sąd działając na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak na wstępie.