Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1585/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-02-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 44
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Chustecka, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędzia WSA Alojzy Skrodzki (sprawozdawca), Protokolant Ewa Rutkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2008 r. sprawy ze skargi T.B. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do usunięcia braków formalnych pisma 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...], 2) stwierdza, że uchylone postanowienia nie mogą być wykonane w całości.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art.144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; zwanej dalej "K.p.a.") oraz art. 18, art. 23 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.; dalej powoływanej jako "u.p.e.a.") Minister Finansów utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia [...] stycznia 2007 r., którym odmówiono T.B. (zwanemu dalej "skarżącym") przywrócenia terminu do usunięcia braków pisma z dnia 21 września 2006 r. poprzez sprecyzowanie charakteru żądania zawartego w tym piśmie.

Z akt sprawy wynika, że w dniu 21 września 2006 r. skarżący złożył do Naczelnika Urzędu Skarbowego w P.G. pismo zatytułowane "skarga na czynności egzekucyjne poborcy skarbowego (komornika)".

Organ egzekucyjny przekazał ww. pismo do Dyrektora Izby Skarbowej w G. celem rozpatrzenia sprawy, który pismem z dnia 18 października 2006 r. wezwał skarżącego do uiszczenia opłaty skarbowej i sprecyzowania charakteru żądania, poprzez wskazanie czy pismo z dnia 21 września 2006 r. należy traktować jako zarzut w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej czy też jako skargę na czynność egzekucyjną w rozumieniu art. 54 § 1 u.p.e.a.

Kolejno pismem z dnia 23 listopada 2006 r. Dyrektor Izby Skarbowej w G. zawiadomił skarżącego o pozostawieniu podania bez rozpoznania, z uwagi na nie uzupełnienie braków w wyznaczonym terminie.

Następnie pismem z dnia 15 grudnia 2006 r. skarżący wystąpił do Dyrektora Izby Skarbowej w G. o przywrócenie terminu do sprecyzowania treści żądania zawartego w piśmie z dnia 21 września 2006 r. W uzasadnieniu skarżący wskazał, iż nie był w stanie usunąć braków pisma, ponieważ od dnia 9 listopada 2006 r. sprawuje nieustanną opiekę nad urodzonym synem oraz matką dziecka - A.R., która przechodzi komplikacje poporodowe. Ponadto skarżący oświadczył, iż niemożność terminowego sprecyzowania żądania nastąpiła również wskutek kradzieży stalowej skrzynki pocztowej przy jego bramie. W jego ocenie, powyższe przyczyny uchybienia terminowi ustały w dniu 15 grudnia 2006 r. Do wniosku zobowiązany załączył kserokopie zaświadczenia lekarskiego z dnia 11 listopada 2006 r. oraz pisma z dnia 11 listopada 2006 r. wydanego przez Pomorskie Centrum Traumatologii Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego im. [...] w G. dotyczącego A.R.

Dyrektor Izby Skarbowej w G., postanowieniem z [...] stycznia 2007 r., odmówił przywrócenia terminu do sprecyzowania charakteru żądania zawartego w w/w piśmie, ze względu na brak przesłanek do jego przywrócenia a mianowicie nie wykazanie przez skarżącego braku winy w uchybieniu terminu.

Pismem z dnia 5 lutego 2007 r. skarżący złożył zażalenie na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G., wnosząc o jego uchylenie. Argumentując skarżący podniósł, iż obowiązkiem osoby ubiegającej się o przywrócenie terminu jest jedynie uprawdopodobnienie, a nie wykazanie istnienia okoliczności uzasadniających przywrócenie terminu. Zdaniem skarżącego przeszkody uniemożliwiające sprecyzowanie żądania ustały dopiero z dniem 15 grudnia 2006 r., tj. gdy została zainstalowana na bramie skarżącego nowa skrzynka pocztowa.

W dniu [...] czerwca 2007 r. Minister Finansów utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G.. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż instytucja przywrócenia terminu stwarza możliwość skutecznego dokonania czynności procesowej przez stronę w sytuacji, gdy upłynął już termin do jej podjęcia. Dalej organ powtórzył argumentację prezentowaną przez organ pierwszej instancji. Kolejno organ podniósł, że przesłanki wskazane przez skarżącego nie stanowią przyczyn usprawiedliwiających nie dochowanie terminu wskazanego przez Dyrektora Izby Skarbowej w G. Organ zwrócił uwagę, iż skarżący sam nie był obłożnie chory, a zatem mógł osobiście lub za pośrednictwem innej osoby czy pełnomocnika sprecyzować swoje żądanie. Również kradzież skrzynki pocztowej nie stanowiła przeszkody do dokonania czynności procesowej, bowiem skarżący mógł nadać korespondencję w najbliższej placówce pocztowej.

Skarżący niezadowolony z w/w rozstrzygnięcia Ministra Finansów pismem z dnia 23 lipca 2007 r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżący stwierdził, że spełnił warunki, w świetle których powinien zostać przywrócony mu termin do uzupełnienia braków formalnych. Zdaniem skarżącego uprawdopodobnił on, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Poza tym, zdaniem skarżącego, prośba o przywrócenie terminu została złożona w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Ponadto skarżący powtórzył dotychczas prezentowaną argumentację.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje;

Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych powodów niż w niej wskazane.

Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Niniejsza sprawa dotyczy odmowy przywrócenia terminu do sprecyzowania charakteru żądania zawartego w piśmie skarżącego z dnia 21 września 2006 r. W takiej sytuacji należy, poza przesłankami przywrócenia terminu, zbadać także czy w niniejszej sprawie termin został uchybiony. W przypadku stwierdzenia, że nie było uchybienia terminu postępowanie odnośnie przywrócenia terminu staje się bezprzedmiotowe, bowiem nie można orzekać o odmowie czy też przywróceniu terminu skoro termin ten nie został uchybiony. Zatem należy w niniejszej sprawie zacząć od ustalenia terminu doręczenia wezwania do sprecyzowania zarzutów.

Rozstrzygając problem doręczenia należy zauważyć, iż organ egzekucyjny wskazał dzień 7 listopada 2006 r., jako datę doręczenia wezwania do sprecyzowania żądania wskazując, że w tej dacie doręczono przesyłkę zgodnie z art. 44 k.p.a., po ponownym awizowaniu w dniu 2 listopada 2006 r.

Doręczenie zgodnie z art. 44 k.p.a. uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu czternastu dni liczonego od następnego dnia po dniu złożenia pisma we właściwej placówce pocztowej lub urzędzie gminy (miasta). Powtórne zawiadomienie powinno także obligatoryjnie zawierać informację na temat terminu przechowywania pisma we właściwej placówce pocztowej lub urzędzie gminy. Termin ten nie może przekroczyć 14 dni.

W tym miejscu wskazać należy, że pocztowy dowód doręczenia przesyłki prawidłowo wypełniony i podpisany przez doręczyciela (funkcjonariusza) Poczty Polskiej jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 k.p.a. w związku z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. Prawo pocztowe (Dz.U. nr 130 poz. 1188 ze zm.), co oznacza, że stanowi dowód tego co zostało w nim urzędowo stwierdzone.

W tej konkretnej sprawie dowód taki jednak nie istnieje, bowiem brak jest podpisu osoby doręczającej na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Brak jest również takiego podpisu na kopercie przy dacie, w której dokonano awizowania pisma. W związku z powyższym przyjąć należało, iż ustalona przez organy egzekucyjne data doręczenia wezwania do sprecyzowania zarzutów nie ma podstaw dowodowych, bowiem oparto się na dokumencie nieprawidłowo wypełnionym, w związku z czym nie mogącym stanowić dowodu w sprawie.

W ślad za powyższym, przyjąć należy, że nie można uznać w niniejszej sprawie, iż doszło do uchybienia terminu do sprecyzowania zarzutów, skoro nie można uznać za prawidłowe doręczenia pisma w sposób zastępczy, ze względu na braki w procedurze doręczania pisma.

Zatem, w ocenie Sądu, doszło w niniejszej sprawie do naruszenia przepisów art. 44 §1 i § 2, art. 7, art. 77 k.p.a., bowiem błędnie ustalono stan faktyczny w niniejszej sprawie, przyjmując, że nastąpiło uchybienie terminu do sprecyzowania zarzutów. Wobec powyższego, organ odwoławczy powinien umorzyć postępowanie w przedmiocie uchybienia terminu jako bezprzedmiotowe, ponieważ nie można orzekać o przywróceniu terminu bądź o jego odmowie w sytuacji, kiedy termin nie został uchybiony.

Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.