Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 463/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-01-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 1 pkt 4, art. 17 ust. 1b
journal: Dz.U. 2018 poz 2220
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - tekst jedn.
article: art. 78a par. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Sędzia WSA Tomasz Świstak po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi B. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wójt Gminy [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r., nr [...], działając na podstawie art. 17, art. 23 i art. 32 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2220 ze zm.; dalej: "u.ś.r."), odmówił B. M. przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, wnioskowanego na K. S..

W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że w dniu [...] grudnia 2019 r. B. M. złożyła wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką K. S.. Z treści orzeczenia o stopniu niepełnosprawności Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w [...] z dnia [...] listopada 2019 r. wynika, że K. S. legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od dnia [...] października 2019 r., wobec czego niepełnosprawność nie powstała zgodnie z dyspozycją art. 17 ust. 1b u.ś.r.

W odwołaniu z dnia [...] stycznia 2020 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego B. M. wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przyznanie odwołującej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad niepełnosprawną matką. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie prawa materialnego mającego istotny wpływ na wydanie przedmiotowej decyzji poprzez zastosowanie normy prawnej wyrażonej w art. 17 ust. 1b u.ś.r. bez uwzględnienia okoliczności, że na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. o sygn. akt K 38/13 doszło do uznania niekonstytucyjności części wskazanej normy prawnej w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną ze względu na datę powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki, a przez to naruszenie art. 190 ust. 1 Konstytucji RP.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2020 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256; dalej: "K.p.a."), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ odwoławczy w pierwszej kolejności wskazał, że organ I instancji błędnie zastosował art. 17 ust. 1 lit. b u.ś.r., albowiem nie uwzględnił faktu, że doszło do zmiany stanu prawnego wskutek wejścia w życie przywołanego przez odwołującą wyroku Trybunału Konstytucyjnego, eliminującego z porządku prawnego niekonstytucyjny fragment tego przepisu. Oceny spełnienia przesłanek niezbędnych do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego należy więc dokonywać z pominięciem kryterium wiekowego określonego w art. 17 ust. 1 lit. b u.ś.r.

Tym niemniej Kolegium ustaliło istotną w sprawie okoliczność, która jednoznacznie przesądza, że odwołująca nie może nabyć oczekiwanego przez nią prawa. W toku uzupełniającego postępowania wyjaśniającego ustalono bowiem, że B. M. faktycznie sprawuje opiekę nad swoją matką - K. S., ale okoliczność ta nie ma związku z niepodejmowaniem bądź rezygnacją z zatrudnienia. Podczas przeprowadzonego z nią w dniu [...] marca 2020 r. wywiadu odwołująca oświadczyła, że nigdy dotąd nie była zatrudniona na umowę o pracę, bo zajmowała się domem i dziećmi. Oznacza to, że odwołująca w związku z chorobą matki nie zrezygnowała z zatrudnienia bo nie była nigdzie zatrudniona, a jej wybór, by nie podejmować pracy także nie był powodowany koniecznością zapewnienia matce niezbędnej opieki. Zdaniem Kolegium okoliczność ta jest kluczowa z punktu widzenia możliwości nabycia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, gdyż jej spełnienie warunkuje ubieganie się o to świadczenie w ogóle. W badanej sprawie wynika, że B. M. opiekę nad matką sprawuje niezależnie od swojej sytuacji zawodowej, a zatem nie ma podstaw prawnych, by w jej przypadku rezygnacja z zatrudnienia lub niepodejmowanie pracy mogło być podstawą do nabycia uprawnień z art. 17 ust. 1 u.ś.r.

W skardze z dnia [...] maja 2020 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu B. M. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że Kolegium w swoich rozważaniach pominęło, że skarżąca mogłaby podjąć pracę, jednak z uwagi na konieczność sprawowania opieki nad matką tego nie robi. Innymi słowy, za rezygnację z zatrudnienia należy uznać również podjęcie decyzji o rezygnacji z pracy przejawiającej się w nieposzukiwaniu jej.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Kolegium podkreśliło, że skarżąca nigdy nie pracowała zawodowo, ani nie poszukiwała nawet pracy. Nie jest zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy i nie wykazuje aktywności zawodowej. Od chwili założenia rodziny zajmuje się prowadzeniem domu i dbaniem o dzieci, a od października 2019 r., na skutek choroby matki, podjęła się opieki nad nią w miejscu swojego zamieszkania. W ocenie Kolegium wyklucza to możliwość uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

W rozpoznawanej sprawie B. M. ubiega się o przyznanie jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką, która na mocy orzeczenia Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w [...] z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...], została zaliczona do znacznego stopnia niepełnosprawności, ze wskazaniem konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji (k. 5 akt adm.).

Odmawiając skarżącej przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką organ I instancji, powołując się na treść art. 17 ust. 1b u.ś.r. wskazał, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała nie później niż do ukończenia 18. roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia. Tymczasem z dokumentacji wynika, że niepełnosprawność K. S. datuje się od dnia [...] października 2019 r., tj. od [...] roku życia. Choć przy tym organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji przyznał rację stronie skarżącej w kwestii daty powstania niepełnosprawności, albowiem w kontekście wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13 powstanie niepełnosprawność osoby wymagającej opieki po 18 roku życia nie mogło stanowić przesłanki do odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia, to uznał, że w sprawie nie ziściła się przesłanka wynikająca z art. 17 ust. 1 u.ś.r., tj. odmówił przyznania świadczenia ze względu na brak związku między sprawowaną przez skarżącą opieką, a rezygnacją z zatrudnienia.

Choć Sąd w całości akceptuje stanowisko organu odwoławczego odnośnie interpretacji art. 17 ust. 1b ustawy w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13, to uznał, że rozstrzygnięcie organu odwoławczego w zakresie ziszczenia się w sprawie przesłanki z art. 17 ust. 1 u.ś.r. jest przedwczesne i zostało podjęte z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W kontekście powyższego wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Z powyższego wynika, że zasadniczym celem świadczenia pielęgnacyjnego jest kompensacja strat materialnych. Brak perspektyw na zatrudnienie przejawiający się w porzuceniu zamiaru podjęcia zatrudnienia lub rozwiązania dotychczasowego stosunku zatrudnienia w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny w prosty sposób pozbawia osobę ekspektatywy wynagrodzenia za pracę. Niedobory te częściowo są kompensowane w formie świadczenia pielęgnacyjnego określonego w art. 17 ust. 1 u.ś.r.

Rozpoznając wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego obowiązkiem organów jest więc każdorazowe wykazanie, czy w okolicznościach sprawy istnieje związek przyczynowy między niepodejmowaniem przez wnioskodawcę zatrudnienia lub pracy zarobkowej a koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną. Istotą świadczenia pielęgnacyjnego jest zapewnienie odpowiednich świadczeń dla członków rodzin osób niepełnosprawnych, którzy poświęcając się dla najbliższych rezygnują z zatrudnienia, aby stale się nimi opiekować. Treść art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. jednoznacznie wskazuje, że nie każda rezygnacja lub niepodejmowanie zatrudnienia jest podstawą do przyznania świadczenia, ale tylko taka, której celem jest sprawowanie opieki. Celem tego uregulowania jest bowiem udzielenie pomocy państwa osobie, która podejmuje się sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną i tym samym na czas tej opieki dobrowolnie pozbawia się potencjalnego dochodu. W związku z powyższym musi istnieć wyraźny i bezpośredni związek między rezygnacją bądź niepodejmowaniem zatrudnienia, a podjęciem opieki nad osobą wskazaną w ustawie.

W realiach rozpoznawanej sprawy organ odwoławczy wezwał organ I instancji do uzupełnienia postępowania dowodowego poprzez ustalenie, kiedy dokładnie wnioskująca o świadczenie pielęgnacyjne zrezygnowała z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej lub też od kiedy go nie podejmuje w związku z koniecznością zapewnienia opieki nad K. S.. Organ odwoławczy wskazał, że na tę okoliczność zasadne będzie przeprowadzenie wywiadu środowiskowego (k. 35 akt adm.). Z przeprowadzonego w dniu [...] stycznia 2020 r. wywiadu środowiskowego wynikało bowiem jedynie, że skarżąca obecnie nie pracuje, zajmuje się niepełnosprawną i przewlekle chorą matką i nie jest zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy (k. 13 – 20 akt adm.). Organ I instancji przeprowadził jednak ze skarżącą wyłącznie rozmowę telefoniczną, podczas której ustalono, że skarżąca "nigdy nie była zatrudniona o pracę" (zob. notatka służbowa z dnia [...] marca 2020 r., k. 49 akt adm.). Ustalenia te nie czynią zadość wezwaniu Kolegium i są niewystarczające do ustalenia związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy niepodejmowaniem przez skarżącą zatrudnienia, a opieką nad matką, co musiało skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji.

Ustalenie, że skarżąca nigdy nie była zatrudniona na umowę o pracę nie jest bowiem równoznaczne z ustaleniem, że skarżąca nigdy nie pracowała na umowę o dzieło, lub umowę zlecenia. Choć co prawda Kolegium w odpowiedzi na skargę wskazało, że skarżąca nigdy nie pracowała zawodowo, ani nigdy nie poszukiwała pracy i od czasu założenia rodziny opiekuje się dziećmi i domem, to okoliczność ta nie wynika z akt sprawy. Ze zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów nie wynika historia zawodowa skarżącej, tj. czy kiedykolwiek podejmowała jakąkolwiek pracę zawodową, a jeśli pracowała, to kiedy i jak długo oraz z jakiej przyczyny stosunek pracy ustał. Organy nie zbadały, jakie skarżąca ma kwalifikacje zawodowe, ani czy kiedykolwiek była zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna lub poszukująca pracy. Jeśli natomiast organ ustali, że skarżąca nigdy nie pracowała i nie poszukiwała pracy – to co było tego przyczyną. W przypadku jeśli rzeczywiście – tak jak wskazuje organ – skarżąca nigdy nie podejmowała pracy bo zajmowała się wychowywaniem dzieci, organ winien ustalić obecny wiek dzieci skarżącej (od kiedy dzieci są samodzielne) oraz zweryfikować, czy po usamodzielnieniu się dzieci skarżąca poszukiwała zatrudnienia. W przypadku bowiem, gdyby organ ustalił, że skarżąca w całym okresie pomiędzy usamodzielnieniem się dzieci a ustaleniem znacznego stopnia niepełnosprawności matki nadal zajmowała się prowadzeniem gospodarstwa domowego i nie podejmowała zatrudnienia, lub chociaż prób jego znalezienia poprzez rejestrację jako osoba bezrobotna lub poszukująca pracy, ustalenia te mogłyby podważyć wiarygodność oświadczenia skarżącej, że nie podejmuje ona zatrudnienia (nie poszukuje pracy) z powodu konieczności opieki nad matką.

Zauważenia bowiem wymaga, że świadczenie pielęgnacyjne jest niejako surogatem wynagrodzenia za pracę, które - jest uzyskiwane przez uprawnionego, nie od pracodawcy z tytułu świadczenia pracy, a na podstawie decyzji administracyjnej, w związku z koniecznością rezygnacji przez wnioskującego z zatrudnienia z powodu opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. Nie ma natomiast stanowić zastępczego źródła dochodu w przypadku, gdy choć wnioskodawca wykonuje ciążący na nim na mocy art. 87 Kodeksu opiekuńczego i rodzinnego obowiązek opieki nad rodzicem, na który składa się m. in. szczególna troska w razie choroby, to nie musiał z tego tytułu rezygnować z zatrudnienia (nie był aktywny zawodowo i brak aktywności zawodowej nie jest wynikiem konieczności sprawowania opieki). Celem ustawodawcy nie było i nie jest traktowanie świadczenia pielęgnacyjnego jako źródła dochodu dla osoby, która nie odnajdywała się i nie odnajduje w realiach rynku pracy z różnych przyczyn, lecz zapewnienie osobie rezygnującej z zatrudnienia lub go niepodejmującej niejakiego ekwiwalentu zatrudnienia, którego nie może podjąć lub kontynuować ze względu na cel sprawowania opieki nad niepełnosprawną osobą. Świadczenie pielęgnacyjne, o którym mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r., nie jest bowiem przyznawane za samą opiekę nad niepełnosprawnym dzieckiem/rodzicem, gdyż wynika ona z prawnego i moralnego obowiązku rodzica/dziecka względem dziecka/rodzica, lecz za faktyczny brak możliwości podjęcia zatrudnienia z powodu konieczności sprawowania tej opieki lub za rezygnację z zatrudnienia w celu jej sprawowania. Każdorazowo więc organy właściwe będą musiały zbadać, czy w odniesieniu do danego stanu faktycznego ziścił się ów związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia lub jego niepodejmowaniem a celem sprawowania osobistej opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny (por. A. Kawecka, Prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, publ. LEX/el. 2019).

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowane jest przy tym stanowisko, że przepis art. 17 ust. 1 należy zatem stosować wyłącznie do takich stanów faktycznych, w których zakres opieki wyklucza możliwość podjęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej. I choć niedopuszczalne jest wywodzenie braku związku przyczynowo - skutkowego z faktu, że osoba o orzeczonym znacznym stopniu niepełnosprawności (lub orzeczonej całkowitej niezdolności do pracy i niezdolności do samodzielnej egzystencji), nie wymaga opieki ze względu na stopień swojej samodzielności (gdyż organ powinien przyjmować orzeczenia o stopniu niepełnosprawności jako prejudykaty i ustalać stan faktyczny zgodnie z ich treścią), dopuszczalne jest wywodzenie braku związku przyczynowego ze stopnia faktycznie sprawowanej opieki nad taką osobą. Zakres faktycznie sprawowanej opieki, wynikający z innych przyczyn niż potrzeby takiej osoby w zakresie opieki, może wskazywać na to, czy rezygnacja z zatrudnienia lub jego niepodjęcie przez wnioskodawcę pozostają ze sobą w związku. Przykładowo ocenia się, czy wnioskujący wykonuje czynności pielęgnacyjne, ściśle związane z osobą chorego, wymagające ciągłej obecności i pomocy w podstawowych czynnościach życiowych, np. leczenie odleżyn, ran, pielęgnacja przetok, dbanie o higienę stomii, karmienie przez sondę, używanie przez chorego cewnika, używanie pampersów, czy też pieluchomajtek. Pomoc sprowadzająca się do wykonywania zwykłych czynności dnia codziennego, jakie wykonuje się zwykle w każdym gospodarstwie domowym, również w tych rodzinach, gdzie wszyscy ich członkowie pracują, nie stanowi o istnieniu związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia a sprawowaną opieką (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 14 listopada 2019 r., sygn. akt IV SA/Wr 266/19 – wszystkie powołane w niniejszym wyroku orzeczenia dostępne są na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Dodatkowo wskazuje się, że wpływ na ocenę przesłanki z art. 17 ust. 1 u.ś.r. mają również cechy indywidualne wnioskującego, takie jak wiek i stan zdrowia. Aby bowiem można było mówić o rezygnacji z zatrudnienia, to wymaga obiektywnej oceny możliwość świadczenia pracy. Świadczenie pielęgnacyjne przyznawane osobie sprawującej opiekę nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, a będącej w wieku uprawniającym do przyznania emerytury, w istocie rzeczy będzie pełnić funkcję nie tyle surogatu wynagrodzenia za pracę, a surogatu świadczenia emerytalnego. Gdyby zaś taka była intencja ustawodawcy to wydaje się, że zbędnym byłoby wprowadzanie zasady, że uprawnionemu do otrzymywania świadczenia pielęgnacyjnego, jest jednocześnie opłacana składka na ubezpieczenie społeczne (por. wyrok NSA z dnia 23 października 2020 r., sygn. akt I OSK 1148/20). Niewątpliwie na ocenę występowania w sprawie przesłanki z art. 17 ust. 1 u.ś.r. ma również dotychczasowa aktywność zawodowa wnioskodawcy, a także przedział czasowy pomiędzy rezygnacją z pracy, a podjęciem opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny.

Reasumując, obowiązkiem organu odwoławczego przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie zweryfikowanie, czy w rozpoznawanej sprawie istnieje związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia lub jego niepodejmowaniem przez skarżącą a koniecznością sprawowania opieki nad matką skarżącej. Gdyby organ odwoławczy uznał, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy wykracza poza uzupełniające postępowanie dowodowe, winien uchylić decyzję organu I instancji i zlecić przeprowadzenie stosownego postępowania dowodowego organowi I instancji.

Dodatkowo Sąd wskazuje organowi odwoławczemu, że naruszył w sprawie zarówno art. 10 § 1 K.p.a., jak i art. 79a § 1 K.p.a., a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Po pierwsze, po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania dowodowego organ odwoławczy przed wydaniem decyzji nie umożliwił skarżącej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Po drugie zauważenia wymaga, że organ odwoławczy oparł odmowę przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego z powodu braku uprawdopodobnienia przez skarżącą faktu braku podejmowania pracy z powodu opieki nad matką. Tymczasem zgodnie z art. 79a § 1 K.p.a., w postępowaniu wszczętym na żądanie strony, informując o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, organ administracji publicznej jest obowiązany do wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony.

Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej: "P.p.s.a."), uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2020 r., nr [...], albowiem została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 79a § 1 i art. 80 K.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

O kosztach postępowania, na które składa się kwota [...]zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, Sąd orzekł w pkt II wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015, poz. 1800 ze zm.).

Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na mocy art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 P.p.s.a.