Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt II SAB/Gd 78/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2014-10-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 51 par. 1 i 2, art. 58 par. 1 pkt 6, art. 232 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 35, art. 36, art. 37
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 17 października 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz po rozpoznaniu w dniu 17 października 2014 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. F. na bezczynność Starosty w przedmiocie rozpoznania wniosku dotyczącego odszkodowania za nieruchomości zajęte pod drogę postanawia: 1. skargę odrzucić; 2. zwrócić skarżącemu J. F. ze Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku uiszczony wpis w kwocie 100 zł (sto złotych).


UZASADNIENIE

J. F. wniósł do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gdańsku skargę na akt Starosty Powiatowego z dnia 7 stycznia 2014 roku oraz utrzymujący go w mocy, po wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, akt z dnia 26 lutego 2014 roku w sprawie niewydania rozstrzygnięcia sprawy wywołanej wnioskiem z dnia 18 lutego 2013 roku dotyczącym przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wypłatę odszkodowania za grunt zajęty pod drogę publiczną oraz niewydania rozstrzygnięcia w zakresie rozpoznania wniosku z dnia 18 listopada 1984 roku o wypłatę ww. odszkodowania.

W skardze zażądał:

- uznania obowiązku Starosty wydania rozstrzygnięcia sprawy wywołanej wnioskiem z dnia 18 listopada 1984 r. o wypłatę odszkodowania w formie decyzji administracyjnej;

- uznania obowiązku Starosty wydania rozstrzygnięcia sprawy wywołanej wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o odszkodowanie za grunt zajęty pod drogę publiczną w formie postanowienia;

ewentualnie:

- wydania orzeczenia przywracającego termin do złożenia wniosku o odszkodowanie za grunt zajęty pod drogę publiczną.

W uzasadnieniu skargi wyjaśnił, że w sprawie jego wniosku z dnia 18 listopada 1984 roku o odszkodowanie za grunt zajęty pod drogę publiczną do dnia wniesienia skargi nie podjęto żadnego rozstrzygnięcia. Wskazywał także, że w 2006 roku złożył ponownie wniosek dotyczący ustalenia odszkodowania, który również nie został załatwiony (wniosek z 14 września 2006 roku). Wyjaśnił nadto, że złożył również wniosek z dnia 18 lutego 2013 roku, w którym wniósł o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wypłatę odszkodowania, także nierozstrzygnięty przez organ.

Wobec wątpliwości co do przedmiotu zaskarżenia, zarządzeniem z dnia 13 sierpnia 2014 roku wezwano skarżącego do sprecyzowania treści skargi poprzez jednoznaczne wyjaśnienie czy jest to skarga na:

- akt Starosty Powiatowego z zakresu administracji publicznej z dnia 7 stycznia 2014 roku,

- akt Starosty Powiatowego z zakresu administracji publicznej z dnia 26 lutego 2014 roku,

- bezczynność Starosty Powiatowego polegającą na nierozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 18 listopada 1984 roku,

- bezczynność Starosty Powiatowego polegającą na nierozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 18 lutego 2013 roku;

- bezczynność Starosty Powiatowego polegającą na nierozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 14 września 2006 roku.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wyjaśnił (vide pismo skarżącego z dnia 1 września 2014 roku), że skarga dotyczy bezczynności Starosty Powiatowego polegającej na nierozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 18 listopada 1984 roku.

Skarżący stwierdził również, że ewentualnie - "gdyby Sąd doszedł do przekonania, że zakres kompetencyjny nie dotyczy wskazanego organu", skarga dotyczy bezczynności Starosty Powiatowego polegającej na nierozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 18 lutego 2013 roku.

Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.), skargę na bezczynność można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przy czym przez wyczerpanie środków odwoławczych należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie.

W wypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w przepisie art. 35 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) - dalej w skrócie jako "k.p.a.", w przepisach szczególnych lub ustalonym w myśl art. 36 k.p.a., takimi środkami zaskarżenia, przewidzianymi w art. 37 k.p.a. są: zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W stosunku do Starosty przepisy przewidują organ wyższego stopnia, jakim jest Wojewoda, zatem przed wniesieniem skargi na bezczynność tego organu należy wnieść zażalenie określone w art. 37 k.p.a.

W piśmie z dnia 1 września 2014 roku skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, sprecyzował, że skarga dotyczy bezczynności Starosty Powiatowego polegającej na nierozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 18 listopada 1984 roku.

Z akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika, że skarżący nie wniósł do Wojewody zażalenia na niezałatwienie ww. sprawy (wszczętej wnioskiem z dnia 18 listopada 1984 roku) w terminie przez organ I instancji w trybie art. 37 § 1 k.p.a.

Skarżący złożył jedynie zażalenie do Wojewody na niezałatwienie przez Starostę jego wniosku z dnia 18 lutego 2013 roku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o odszkodowanie (zażalenie z dnia 24 kwietnia 2013 roku) oraz skierował do organu I instancji wezwanie do zaprzestania naruszania prawa z dnia 27 stycznia 2014 roku, które niewątpliwie zażaleniem złożonym w trybie art. 37 § 1 k.p.a. nie było.

Ponieważ skarżący nie wyczerpał przysługującego mu środka zaskarżenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę wniesioną w niniejszej sprawie za niedopuszczalną i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz art. 58 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ją odrzucił.

Podejmując to rozstrzygnięcie Sąd miał również na uwadze, że przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują możliwości zgłaszania w skardze skierowanej do sądu administracyjnego ewentualnych żądań.

O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego.