Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1088/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 78 § 1
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Grażyna Firek (spr.) Sędziowie: WSA Piotr Głowacki WSA Urszula Zięba Protokolant: st.sekr.sąd. Anna Boczkowska po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi P. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 21 sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty odsetek od wyegzekwowanych kwot z tytułu podatku od towarów i usług za listopad 2011r. - skargę oddala -


UZASADNIENIE

W dniu 30 września 2015r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. wydał

wobec P. S. decyzję znak: [...] w zakresie określenia kwot zobowiązania w podatku od towarów i usług za marzec, czerwiec, wrzesień, listopad i grudzień 2011r. w wysokości 0,00 zł. oraz określenia zobowiązania podatkowego stanowiącego kwotę do wpłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011r. Nr 177 poz. 1054 z późn. zm.) z tytułu wystawienia faktur VAT niedokumentujących faktycznych zdarzeń gospodarczych za ww. miesiące, w tym za listopad 2011r. w wysokości 66.157,00 zł.

Postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego K. znak:

[...] z dnia 2 grudnia 2016r. powyższej decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności, w części dotyczącej miesięcy: marzec, czerwiec, wrzesień oraz listopad 2011r.

Na podstawie własnego tytułu wykonawczego numer [...], wystawionego

w dniu 6 grudnia 2016r., na kwotę należności głównej 57.546 zł. oraz odsetek w wysokości 28.946,40 zł., Naczelnik Urzędu Skarbowego K. prowadził wobec P. S. postępowanie egzekucyjne. W toku postępowania dokonano zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych w placówkach [...] i [...] S.A. Zawiadomienie o zajęciu zostało doręczone wskazanym instytucjom elektronicznie w dniu 9 grudnia 2017r. Działając na mocy art. 80 § 3 ustawy z dnia17czerwca1966r.o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016r. poz.599), powyższe zawiadomienie wraz z odpisem tytułu wykonawczego, organ egzekucyjny doręczył zobowiązanemu za pośrednictwem poczty polskiej w dniu 2 stycznia 2017r.

Pismem z dnia 5 stycznia 2017r. P. S. wniósł zarzuty wobec prowadzonego postępowania egzekucyjnego, dotyczące m. in. prowadzenia postępowania egzekucyjnego pomimo, że obowiązek stanowiący jego przedmiot, wynikający z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. znak:[...] z dnia 30 września 2015r. uległ przedawnieniu. Postanowieniem z dnia 9 lutego 2017r. znak:

[...] Naczelnik Urzędu Skarbowego K. uznał wniesiony zarzut przedawnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym numer [...] za uzasadniony i umorzył postępowanie egzekucyjne. Powyższe rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy postanowieniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 13 kwietnia 2017r. znak: [...], w którym organ odwoławczy potwierdził poprawność merytoryczną i formalną przeprowadzonego postępowania egzekucyjnego uznając, że zarówno w dacie wszczęcia, jak również w dacie realizacji przez bank dokonanego zajęcia, zaległość była wymagalna.

Pismami z dnia 28 lutego 2017r. oraz 10 kwietnia 2017r. w. wymieniony wniósł o zwrot zajętych przez organ egzekucyjny środków pieniężnych wraz z należnymi odsetkami. W dniu 7 marca 2017r. na rachunek bankowy dokonano zwrotu wyegzekwowanych kwot, bez żądanych odsetek.

Naczelnik Urzędu Skarbowego K. , w dniu 24 maja 2017r.

wydał postanowienie nr [...], którym odmówił zwrotu odsetek od wyegzekwowanych w dniu 9 grudnia 2016r. kwot z tytułu podatku od towarów i usług za listopad 2011 r.

W uzasadnieniu postanowienia organ pierwszej instancji wskazał, że kwestie dotyczące oprocentowania nadpłat uregulowane zostały w art. 78 ustawy Ordynacja podatkowa. Przepis ten stanowi zamknięty katalog zdarzeń powodujących obowiązek oprocentowania nadpłaty i nie zawiera normy prawnej regulującej

możliwość naliczenia odsetek od kwot wyegzekwowanych w drodze prawidłowo

przeprowadzonego postępowania egzekucyjnego, a następnie zwróconych na rachunek bankowy podatnika, wskutek przedawnienia zobowiązania podatkowego.

Nie godząc się z treścią powyższego postanowienia, w dniu 12 lipca 2017r. P. S. złożył zażalenie na ww. postanowienie Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił :

1/naruszenie art. 121 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa w zakresie odmowy wypłaty odsetek, należnych ze względu na przedawnienie zobowiązania podatkowego, a w związku z tym naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych,

2/niezastosowanie art. 76 § 1 Ordynacji podatkowej - w zakresie w jakim organ I instancji nie zwrócił nadpłaty podatku wraz z należnym oprocentowaniem,

3/naruszenie art. 78 § 1 ww. ustawy, poprzez uznanie, że przepis ten nie znajduje

zastosowania, podczas gdy na gruncie niniejszej sprawy zachodzi szczególna okoliczność, tj. przedawnienie zobowiązania podatkowego,

4/naruszenie art. 124 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasady przekonywania, w zakresie w jakim z uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie wynikają wszelkie podstawy wydanego rozstrzygnięcia,

5/naruszenie art. 217 § 2 w związku z art. 210 § 4 w związku z art. 219 Ordynacji

podatkowej, tj. nazbyt ogólne i lakoniczne uzasadnienie faktyczne oraz prawne

zaskarżonego rozstrzygnięcia,

6/nieprawidłowe zastosowanie art. 217 § 1 pkt 6 ww ustawy, poprzez zamieszczenie w postanowieniu organu pierwszej instancji nieprawidłowego pouczenia.

Żalący się wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia, poprzez uwzględnienie wniosku i wypłatę nienależnie pobranych kwot z czterech rachunków bankowych oraz odsetek od tych kwot, zgodnie z wcześniej składanymi wnioskami lub uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości przekazanie organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K., postanowieniem z dnia 21 sierpnia 2017 r. znak: [...] , po rozpatrzeniu powyższego zażalenia, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. 2017, poz. 201 z późn. zm.), utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji .

W jego uzasadnieniu organ wskazał, iż zgodnie z art. 51 § 1 ww. ustawy Ordynacja podatkowa, zaległością podatkową jest podatek niezapłacony w terminie płatności. W myśl art. 53 § 1 i § 4 ww. ustawy od zaległości podatkowych, z zastrzeżeniem art. 52 § 1 pkt 2 i art. 54 naliczane są odsetki za zwłokę od dnia następującego po dniu upływu terminu płatności podatku lub terminu, w którym płatnik lub inkasent był obowiązany dokonać wpłaty podatku na rachunek organu podatkowego.

Jak stanowi art. 72 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, za nadpłatę uważa się kwotę

nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. Wedle zapisu art. 73 § 1 Ordynacji podatkowej, nadpłata powstaje w dniu zapłaty przez podatnika podatku nienależnego lub w wysokości większej od należnej.

Treść przepisu art. 76 § 1 Ordynacji podatkowej stanowi, iż nadpłaty wraz

z ich oprocentowaniem podlegają zaliczeniu z urzędu na poczet zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę, odsetek za zwłokę od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek, kosztów upomnienia oraz bieżących zobowiązań podatkowych, a w razie ich braku podlegają zwrotowi z urzędu, chyba że podatnik złoży wniosek o zaliczenie nadpłaty w całości lub w części na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych. Natomiast, zgodnie z art.78 § 1 nadpłaty podlegają oprocentowaniu w wysokości równej wysokości odsetek za zwłokę, o których mowa wart. 56 § 1, pobieranych od zaległości podatkowych.

Prowadzenie egzekucji wierzytelności przez organy podatkowe uregulowane zostało

przepisami ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2017r. poz. 1201).

Zgodnie z art. 26 § 1 ww. ustawy, organ egzekucyjny wszczyna egzekucję

administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Jak stanowi § 5 wskazanego przepisu, wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą:

1/doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub

2/doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego.

W myśl art. 59 § 1 pkt 2 ww. ustawy postępowanie egzekucyjne umarza się jeżeli

obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał.

Jak wynika z treści art. 60 § 1 wskazanej ustawy umorzenie postępowania egzekucyjnego z przyczyny, o której mowa wart. 59 § 1 pkt 1-8 i 10 ww. ustawy, powoduje uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Pozostają jednak w mocy prawa osób trzecich nabyte na skutek tych czynności.

Zgodnie z art. 80 § 1 powołanej ustawy, organ egzekucyjny dokonuje zajęcia

wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz bezzwłocznie przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności albo zawiadomił organ egzekucyjny,

w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty, w tym również o nieprowadzeniu rachunku bankowego zobowiązanego.

Treść § 2 tego przepisu stanowi, iż zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego

zobowiązanego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1, i obejmuje również kwoty, które nie były na rachunku bankowym w chwili zajęcia, a zostały wpłacone na ten rachunek po dokonaniu zajęcia.

Zgodnie z treścią § 3 powołanego przepisu, jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu Jego wierzytelności z rachunku bankowego, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, i odpis zawiadomienia skierowanego do banku o zakazie wypłaty zajętej kwoty z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego.

Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy, Dyrektor Izby Administracji

Skarbowej w K., zauważył, iż jak stanowi art. 80 § 2 ustawy o postępowaniu

egzekucyjnym w administracji, zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego dokonane jest z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu. Z jego treści wynika więc jednoznacznie, iż zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego jest dokonane wyłącznie z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu. Natomiast doręczenie odpisu zawiadomienia zobowiązanemu, zgodnie z § 3 powyższego artykułu, ma charakter jedynie informacyjny i nie wywołuje żadnego skutku prawnego w sferze skuteczności dokonanej czynności egzekucyjnej. Organ egzekucyjny wyłącznie zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności, a więc o zdarzeniu, które już nastąpiło. Podkreślił, iż tam gdzie ustawodawca chciał związać zawiadomienie zobowiązanego o zastosowanym środku egzekucyjnym z określonym skutkiem prawnym, expressis verbis to wyartykułował, tak jak to uczynił w przypadku art. 70 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa. Rozróżnić bowiem należy zawiadomienie o dokonanej przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnej, mające znaczenie jedynie informacyjne, od zawiadomienia o którym mowa w art. 70 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa, a którego doręczenie stanowi obok zastosowania środka egzekucyjnego, przesłankę niezbędną do przerwania biegu terminu przedawnienia. W niniejszej sprawie przerwanie biegu terminu przedawnienia nie nastąpiło, bowiem zawiadomienie o podjętej czynności egzekucyjnej zostało doręczone w dniu 2 stycznia 2017r., a więc po upływie terminu przedawnienia. Nie ma to jednakże wpływu na uznanie skuteczności dokonanego zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych. Tym samym nie powoduje wygaśnięcia wymagalnego zobowiązania w trybie art. 59 § 1pkt.1 ustawy Ordynacja podatkowa. Zgodnie z art. 60 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji umorzenie postępowania egzekucyjnego z przyczyny, o której mowa wart. 59 § 1 pkt 1-8 i 10, powoduje uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Przewidziana w tym przepisie sankcja, jaką jest uchylenie czynności egzekucyjnych ma na celu wyeliminowanie następstw działania organu egzekucyjnego w przypadku, gdy postępowanie egzekucyjne prowadzone było w sposób wadliwy, bądź nie mogło być w ogóle wszczęte i prowadzone z uwagi na przesłanki wynikające z art. 59 § 1 ww. ustawy. Wówczas, organ egzekucyjny zobowiązany jest do uchylenia dokonanych z naruszeniem przepisów prawa czynności egzekucyjnych, tj. przywrócenia stanu istniejącego przed wszczęciem egzekucji. Przepis art. 60 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie daje podstaw do uchylenia czynności egzekucyjnych dokonanych w czasie, gdy prowadzenie postępowania egzekucyjnego było dopuszczalne, tj. uzasadnione wymagalnością dochodzonego obowiązku.(wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 grudnia 2011r. sygn. akt III SA/Wa 500/11). Z taką sytuacją, zd. organu odwoławczego, mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Nie ulega bowiem wątpliwości, że wyegzekwowanie należnych kwot z rachunków bankowych dokonane zostało zgodnie z wymagalnym obowiązkiem, a samo postępowanie egzekucyjne prowadzone było w sposób właściwy, zarówno pod względem merytorycznym jak i formalnym. Stąd, brak było podstaw do uchylenia czynności egzekucyjnych dokonanych przez organ przed dniem 1 stycznia 2017r., z uwagi na fakt, iż do wskazanej daty przedmiotowe zobowiązanie było wymagalne. Oznacza to, że organ egzekucyjny miał prawo jego dochodzenia. Bowiem uchyleniu nie podlegają czynności egzekucyjne, których dochodzenie było dopuszczalne.

Odnosząc się do zarzutu zawartego w zażaleniu, dotyczącego odmowy wypłaty odsetek od wyegzekwowanych kwot z tytułu podatku od towarów i usług za 11/2011r., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, że Naczelnik Urzędu Skarbowego K. prawidłowo odmówił wypłaty odsetek od kwot wyegzekwowanych z tytułu zaległości w podatku od towarów i usług za listopad 2011r., na podstawie tytułu wykonawczego numer [...] z dnia 6 grudnia 2016r.

Nadto, w obliczu tak ustalonego stanu faktycznego, w ocenie Dyrektora Izby

Administracji Skarbowej, pomimo postanowienia z dnia 13 kwietnia 2017r. znak:

[...], nie było podstaw prawnych by dokonać zwrotu kwot wyegzekwowanych tytułem zaległości w podatku od towarów i usług za l1/2011r. Zwrotu tego dokonano w wyniku błędnego uznania organu egzekucyjnego. Wskazane kwoty zostały wyegzekwowane w czasie, gdy zaległość była wymagalna, a zatem uznanie ich za należności uzyskane na zaległość przedawnioną było przejawem nieprawidłowego działania Naczelnika Urzędu Skarbowego K. . Mając powyższe na uwadze, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, iż w prowadzonym przez organ pierwszej instancji postępowaniu nie została naruszona zasada zaufania wyrażona wart. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, tj. obowiązek prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Podjęcie przez organ podatkowy rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego przez podatnika nie może być utożsamiane z naruszeniem powyższej normy.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie P. S. zarzucił powyższemu postanowieniu naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy tj.:

1)naruszenie art., 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 w zw. z art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa- w zakresie w jakim Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego K. , którym to odmówiono wypłaty skarżącemu należnych mu odsetek, przypadających ze względu na przedawnienie egzekwowanego zobowiązania podatkowego, wskazując , że brak jest podstaw do takiego działania, pomimo, że odsetki powinny zostać skarżącemu wypłacone, czym naruszono zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych;

2)naruszenie art. 124 Ordynacji podatkowej- poprzez naruszenie zasady przekonywania, w zakresie w jakim z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nie wynikają wszelkie podstawy wydanego rozstrzygnięcia;

3)naruszenie art. 217 § 2 w zw. z art. 210 § 4 w zw. z art. 219 Ordynacji podatkowej- w zakresie w jakim uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonego postanowienia jest nazbyt ogólne i lakoniczne;

4)niezastosowanie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a w zw. z art. 239 w zw. z art. 76 § 1 Ordynacji podatkowej – w zakresie w jakim organ II instancji nie zmienił zaskarżonego postanowienia i nie orzekł o zwrocie podatnikowi nadpłaty podatku wraz z należnym oprocentowaniem, pomimo, że na gruncie przedmiotowej sprawy zachodziły podstawy do takiego działania;

5)naruszenie art. 78 § 1 Ordynacji podatkowej- poprzez podtrzymanie stanowiska organu I instancji i tym samym uznanie, że w niniejszej sprawie przepis ten nie znajduje zastosowania, podczas gdy na gruncie nin. sprawy zachodzi szczególna okoliczność- przedawnienie zobowiązania podatkowego.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego , jak i poprzedzającego postanowienia organu I instancji w całości i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko uprzednio wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 – dalej p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. – następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia aktu administracyjnego, stwierdzeniem jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W wypadku niestwierdzenia takich wad, sąd skargę oddala, co wynika z art. 151 p.p.s.a.

Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Kontrolując zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji, w oparciu o wyżej wskazane reguły, Sąd uznał, że nie naruszają one prawa w sposób powodujący konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego, a zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Bezspornym w nin. sprawie było, że wskutek przedawnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym nr [...] umorzone zostało prowadzone wobec skarżącego na podstawie tego tytułu postępowanie egzekucyjne oraz , że na wiosek skarżącego organ egzekucyjny dokonał w dniu 7 marca 2017r. na jego rachunek bankowy zwrotu wyegzekwowanych kwot.

Sporną miedzy stronami pozostawała kwestia, czy zwrot wyegzekwowanych kwot winien nastąpić z odsetkami , jak chciał skarżący czy , jak twierdziły organy, bez odsetek .

Zd. Sądu, uprawnionym w tym sporze jest stanowisko organów podatkowych.

Stosownie do treści art.78 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj.Dz.U. z 2017 r. poz. 201 ze zm. – dalej O.p.) nadpłaty podlegają oprocentowaniu w wysokości równej wysokości odsetek za zwłokę, o których mowa w art. 56 § 1, pobieranych od zaległości podatkowych. Nadpłaty, których wysokość nie przekracza dwukrotności kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym, nie podlegają oprocentowaniu. Oprocentowanie przysługuje:

-w przypadkach przewidzianych w art. 77 § 1 pkt 1 i 3 - od dnia powstania nadpłaty, a jeżeli organ podatkowy nie przyczynił się do powstania przesłanki zmiany lub uchylenia decyzji, a nadpłata nie została zwrócona w terminie - od dnia wydania decyzji o zmianie lub uchyleniu decyzji;

-w przypadkach przewidzianych w art. 77 § 1 pkt 2 i pkt 6 - od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wraz ze skorygowanym zeznaniem (deklaracją):

a)jeżeli nadpłata nie została zwrócona w terminie 30 dni od dnia wydania decyzji stwierdzającej nadpłatę,

b)jeżeli decyzja stwierdzająca nadpłatę nie została wydana w terminie 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty, chyba że do opóźnienia w wydaniu decyzji przyczynił się podatnik, płatnik lub inkasent,

c)jeżeli nadpłata nie została zwrócona w terminie, o którym mowa w art. 77 § 1 pkt 6, chyba że do opóźnienia w zwrocie nadpłaty przyczynił się podatnik, płatnik lub inkasent;

-w przypadku przewidzianym w art. 77 § 1 pkt 5 i § 2 - od dnia powstania nadpłaty, jeżeli nadpłata nie została zwrócona w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia zeznania lub deklaracji, o których mowa w art. 73 § 2 pkt 1-3, lub od dnia skorygowania zeznania lub deklaracji w trybie art. 274 lub art. 274a.

Oprocentowanie z tytułu nadpłaty przysługuje do dnia zwrotu nadpłaty, zaliczenia jej na poczet zaległych lub bieżących zobowiązań podatkowych lub dnia złożenia wniosku o zaliczenie nadpłaty na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych, z zastrzeżeniem § 5 pkt 2.

W przypadkach przewidzianych w art. 77 § 1 pkt 4 i 4a oprocentowanie przysługuje za okres:

1)od dnia powstania nadpłaty do dnia jej zwrotu - pod warunkiem złożenia przez podatnika wniosku o zwrot nadpłaty przed terminem albo w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub publikacji sentencji orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub od dnia, w którym uchylono lub zmieniono w całości lub w części akt normatywny;

2)od dnia powstania nadpłaty do 30 dnia od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub publikacji sentencji orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub od dnia, w którym uchylono lub zmieniono w całości lub w części akt normatywny - jeżeli wniosek o zwrot nadpłaty został złożony po upływie 30 dni od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub publikacji sentencji orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub od dnia, w którym uchylono lub zmieniono w całości lub w części ten akt.

Stosownie zatem do treści cyt. przepisu nadpłaty podlegają oprocentowaniu w wysokości równej wysokości odsetek za zwłokę pobieranych od zaległości podatkowych, z zastrzeżeniem § 2 stanowiącym, że nadpłaty których wysokość nie przekracza wysokości kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym (nadpłaty, o których mowa w art. 76 § 2 O.p.), nie podlegają oprocentowaniu. Ale zwrócić należy uwagę, iż przepisu art. 78 § 1 O.p. nie można odczytywać w oderwaniu od pozostałych unormowań dotyczących oprocentowania nadpłat, które poprzez wyliczenie przypadków naliczania oprocentowania, przesądzają w istocie, czy w danym stanie faktycznym oprocentowanie nadpłaty będzie należne, czy też nie. W szczególności przepisu art. 78 § 1 o.p. nie można postrzegać jako zawierającego bezwzględny obowiązek (faktycznego) naliczenia oprocentowania od nadpłaty podatku w każdym przypadku jej powstania, bowiem treść cyt. przepisu pozwala stwierdzić, że nadpłata podlega oprocentowaniu, ale oprocentowanie to przysługuje tylko w ściśle określonych okolicznościach wymienionych enumeratywnie w § 3 ,4 i 5 art. 78 O.p. Wśród wymienionych w cyt. przepisie brak jest normy prawnej regulującej możliwość naliczenia odsetek od wyegzekwowanych w toku postępowania egzekucyjnego, a następnie zwróconych kwot na rachunek bankowy podatnika wskutek przedawnienia zobowiązania podatkowego. Tym samym słusznie organy podatkowe uznały, że żądanie skarżącego domagającego się odsetek od zwróconej nadpłaty jest nieuzasadnione.

Mając na uwadze przytoczone wyżej względy Sąd uznał zarzuty skargi odnoszące się do naruszenia art. 233§ 1 pkt 1 w zw. z art. 239 w zw. z art. 121 § 1 O.p. oraz naruszenia art. 233 § 1 pkt 2 lit. a w zw. z art. 239 w zw. z art. 76 § 1 o.p. i naruszenia art. 78 § 1 O.p. za nieuzasadnione.

Nadto, zd. Sądu, uzasadnienie zaskarżonego postanowienie , jak i uzasadnienie poprzedzającego postanowienie organu I instancji zostały sporządzone zgodnie z wymogami przewidzianymi w art. 210 § 4 O.p., i nie naruszają przepisów postępowania w stopniu wymagającym ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Postanowienia zawierają bowiem uzasadnienie faktyczne , w szczególności wskazanie faktów, które organy uznały za udowodnione, uzasadnienia prawne zaś zawierają wyjaśnienie podstawy prawnej orzeczeń z przytoczeniem przepisów prawa. Organy w sposób czytelny przedstawiły swoje stanowisko, odnosząc się do konkretnych przepisów prawnych, wyjaśniając co przemawia za ich zastosowaniem jako podstawy prawnej wydanych rozstrzygnięć.

Reasumując, nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skargi dotyczące naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania określonych ustawą – Ordynacja podatkowa, bowiem zaskarżone postanowienie , jak i postanowienie organu I instancji nie naruszają przepisów w taki sposób , aby mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając na uwadze przytoczone wyżej względy Sąd uznał, że zaskarżone , jak i poprzedzające postanowienie organu I instancji odpowiadają prawu i na zasadzie art. 151 p.p.s.a. skargę jako nieuzasadnioną oddalił.