Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2034/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-11-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6463 Wzory przemysłowe
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Protokolant Referent Łukasz Kawalec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2017 r. sprawy ze skarg Z. P. na decyzje Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] i [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji unieważniającej prawo z rejestracji wzoru przemysłowego oddala skargi


UZASADNIENIE

Przedmiotem złożonych do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie skarg Z. P. są dwie decyzje Urzędu Patentowego RP, obie z [...] lipca 2015 r. o nr [...] utrzymujące w mocy poprzedzające je decyzje tego organu z [...] czerwca 2014r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Urzędu Patentowego RP z dnia [...] marca 2011r. nr [...] o unieważnieniu, na wniosek B. sp. z o.o. z siedzibą w W. i E. sp. z o.o. z siedziba w K., prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt. "teczka na dokumenty" o nr [...].

Podstawę prawną rozstrzygnięcia w obu sprawach stanowiły: art. 138 § 1 oraz art. 127 § 3 k.p.a. w związku z art. 256 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz.1410) – dalej jako "p.w.p.".

Podstawę faktyczną rozstrzygnięć w obu sprawach stanowiły następujące ustalenia:

Decyzją z [...] marca 2011 r. o [...] Kolegium Orzekające Urzędu Patentowego RP unieważniło prawo z rejestracji na wzór przemysłowy pt. "Teczka na dokumenty" o nr [...] udzielone na rzecz Z. P., na skutek wniosków B. sp. z o.o. z siedzibą w W. i i E. sp. z o.o. z siedziba w K. Decyzja ta jest ostateczna.

Skarga na tę decyzję złożona przez Z. P. jako uprawnionego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie została oddalona prawomocnym wyrokiem z 21 grudnia 2011r. sygn.. akt VI SA/Wa 1680/11, bowiem skarga kasacyjna uprawnionego została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 28 listopada 2013r. w sprawie sygn. II GSK 1136/12.(kopia wyroku NSA k.39-44 akt adm. tomI.)

W dniu [...] grudnia 2013 r. do Urzędu Patentowego RP wpłynęły wnioski Z. P. o stwierdzenie nieważności w/w decyzji z [...] marca 2011 r.. Wnioskodawca powołując jako podstawę żądania stwierdzenia nieważności decyzji Urzędu Patentowego z dnia [...] marca 2011 r. o unieważnieniu prawa z rejestracji wzoru przemysłowego "Teczka na dokumenty" o nr [...] wskazał art. 156 § 1 pkt 6 i 7 oraz art. 157 § 2 k.p.a. w związku z art. 253 ust. 1 p.w.p. Podnosił m.in., że unieważnienie ww. prawa umożliwiło E. Sp. z o.o. z siedzibą w K. przywłaszczenie sobie należącego do niego prawa, co wyczerpuje znamiona przestępstwa z art. 284 § 1 k.k. W toku postępowania w przedmiotowej sprawie bez uzasadnienia nie uwzględniono przedstawianych przez niego materiałów dowodowych, takich jak: wyciąg z rejestru wzorów przemysłowych Urzędu Patentowego RP, opinia prawna rzecznika patentowego M. S., akta Prokuratury Rejonowej [...], oświadczenie prezesa firmy V. oraz przedstawiciela handlowego firmy R. i managera firmy R., w związku z czym w trakcie toczącego się postępowania wnioskodawca nie mógł się powoływać na okoliczności, które miały zostać przy ich pomocy dowiedzione, a co wyczerpuje także przesłanki wskazane w art. 253 ust. 2 p.w.p. Urząd Patentowy RP wydał niekorzystną dla niego decyzję z dnia [...] marca 2011 r. o unieważnieniu prawa z rejestracji spornego wzoru po przeprowadzeniu postępowania, w trakcie którego miały miejsce matactwa procesowe, m.in. oparł się na oświadczeniu M. S., które wyczerpuje znamiona określone w art. 233 § 1 k.k. oraz na przedstawionych przez stronę przeciwną fałszywych dowodach w postaci licznych katalogów handlowych, a tym samym decyzja Urzędu Patentowego RP stanowi wynik wyłudzenia urzędowego poświadczenia nieprawdy, które podobnie jak samo urzędowe świadczenie nieprawdy, jest czynem niedozwolonym. Ponadto Wnioskodawca podkreślił, iż protokół z rozprawy z dnia [...] marca 2011 r. nie zawiera najistotniejszych informacji odnoszących się do zaprezentowanych przez niego w trakcie rozprawy materiałów dowodowych, w związku z czym okoliczności te nie były przedmiotem rozpoznania, zaś on został pozbawiony możliwości działania i udowodnienia, że wniosek o unieważnienie prawa z rejestracji spornego wzoru był podyktowany złą wiarą i chęcią przejęcia tego prawa oraz, że wniosek ten został poparty fałszywymi dowodami. Wnioskodawca podniósł również, iż protokoły z rozpraw nie wskazują na to, iż w trakcie rozprawy były prezentowane zdjęcia, w związku z czym wnioskodawca nie mógł się odnieść do kwestii rzekomych zdjęć, o których mowa w decyzji o unieważnieniu spornego prawa.

Kolegium Orzekające UP RP, w obu sprawach, oznaczonych numerami Sp. [...], odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Urzędu Patentowego RP działającego w trybie postępowania spornego z dnia [...] marca 2011r. nr [...]. W motywach pisemnych uzasadnień obu spraw opisało przebieg postępowań i przytoczyło stanowiska stron zajęte w jego toku. Dokonało wykładni norm art.16 § 1 k.p.a. i 156 § 1 k.p.a. Kolegium oceniło w każdej ze spraw, że okoliczności, na które powołał się wnioskodawca w uzasadnieniu swojego stanowiska, tj. pominięcie kluczowych dla sprawy dowodów, powoływanie fałszywych dowodów, w tym poświadczającego nieprawdę oświadczenia M. S., kwestia zdjęć oraz matactw procesowych były przez niego powoływane w postępowaniu o unieważnienie prawa z rejestracji spornego wzoru (np. w skardze wnioskodawcy do WSA w Warszawie z dnia 28 czerwca 2011 r.), a tym samym stanowiły już przedmiot kontroli Sądu I instancji w wyroku: z 21 grudnia 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 1681/11) oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 listopada 2013 r.; sygn. akt II GSK 1191/12.

Zdaniem Kolegium uprawniony nie wykazał, aby decyzja Urzędu Patentowego z dnia [...] marca 2011 r. obarczona była wadami, o których mowa w art. 156 § 1 pkt 6 i 7 k.p.a., tj. zawierała wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa, a w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą.

Przesłanka nieważności decyzji wymieniona w art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a. stanowi szczególny przypadek niewykonalności decyzji, która ma charakter prawny. Z treści przepisu wynika, że już samo podjęcie wykonania decyzji miałoby znamiona czynu zagrożonego sankcją karną przewidzianą w przepisach k.k., k.k.s., k.w. lub innych pozakodeksowych przepisach karnych lub dotyczących postępowania administracyjnego. Ewentualne przywłaszczenie prawa, na którą to okoliczność powoływał się wnioskodawca nie może stanowić skutku wykonania decyzji o unieważnieniu prawa z rejestracji wzoru przemysłowego. Wykonanie decyzji o unieważnieniu prawa z rejestracji wzoru przemysłowego polega na jego uznaniu za niebyłe, co nie stanowi czynu zagrożonego karą, zatem powołanie się wnioskodawcy również na okoliczność rzekomego wyłudzenia przez stronę przeciwną urzędowego poświadczenia nieprawdy, matactwa procesowe, w tym przedstawianie fałszywych dowodów, oraz oparcie decyzji na niezgodnym z prawdą oświadczeniu M. S., w ocenie Kolegium Orzekającego nie koresponduje z postawionym zarzutem. Stwierdziło, że Wnioskodawca nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających wymienione powyżej okoliczności. Nie przedłożył żadnego wyroku w sprawie karnej potwierdzającego, iż załączone do akt sprawy katalogi są spreparowane, zaś oświadczenie M. S. faktycznie stanowi czyn zagrożony sankcją karną z art. 233 § 1 k.k. Tym samym Kolegium Orzekające uznało twierdzenia wnioskodawcy jako nie znajdujące potwierdzenia w stanie faktycznym.

Podobnie Wnioskodawca nie wskazał również przepisu prawa materialnego, który przewiduje nieważność określoną w art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. Uzasadniając ten zarzut powołał się na te same okoliczności, które wskazał przy uzasadnieniu zarzutu z art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a., a które to nie korespondują w żaden sposób z powołanym przepisem.

W rezultacie Kolegium Orzekające stwierdziło, iż zarzuty wnioskodawcy są bezpodstawne i mają na celu doprowadzenie do ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy zakończonej prawomocną decyzją, co jest niedopuszczalne w trybie art. 156 § 1 k.p.a.

Pismem z 17 grudnia 2014 r. Wnioskodawca złożył w obu sprawach wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym zażądał uchylenia decyzji ostatecznych z [...] marca 2014 r. na podstawie art. 154 k.p.a., ponieważ zdaniem wnioskodawcy przemawia za tym słuszny interes wnioskodawcy; na podstawie art. 157 § 1 i 2 k.p.a. przekazania niniejszego wniosku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego celem stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji w związku z art. 156 § 1 pkt 2, 6 i 7 k.p.a. W uzasadnieniu m.in. podniósł, że w trakcie postępowania o unieważnienie wzoru przemysłowego pt. "Teczka na dokumenty" o nr [...], jako uprawniony zwracał się do strony przeciwnej oraz do Kolegium Orzekającego o wskazanie jednego bezspornego dowodu na teczkę podaną w jakikolwiek sposób do publicznej wiadomości przed datą zarejestrowania jego wzoru przemysłowego o określonych przez Wnioskodawcę cechach. Unieważnienie wzoru przemysłowego uznał za bezpodstawne, naruszające jego słuszne prawa majątkowe, bez podstawy prawnej, z rażącą obrazą stanu faktycznego oraz rażącym naruszeniem prawa, co wyczerpuje przesłanki art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Ponadto w uzasadnieniu wnioskodawca stwierdził, że decyzja, której stwierdzenia nieważności żąda, obraża stan faktyczny i jest urzędowym poświadczeniem nieprawdy, a więc jej wykonanie wywoła czyn zagrożony karą określoną w art. 271 § 1 k.k. w związku z art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a. Ponadto zarzucił, że decyzja pozbawiona jest podstaw faktycznych, zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa - art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. Podniósł, że WSA i NSA w uzasadnieniu wyroków nie miały możliwości badania wiarygodności materiału dowodowego złożonego przez wnioskodawców wniosku o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt. "Teczka na dokumenty" o nr [...]: B. sp. z o.o. z siedzibą w W. i E. sp. z o.o. z siedzibą w K.

Rozpoznając oba wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy Kolegium Orzekające utrzymało w mocy zaskarżone decyzje. Uznało, że Urząd Patentowy odniósł się szczegółowo do wszystkich okoliczności przedstawionych przez Wnioskodawcę w uzasadnieniu jego wniosków o stwierdzenie nieważności decyzji dnia [...] marca 2011 r. o unieważnienie przez z rejestracji wzoru przemysłowego pt. "Teczka na dokumenty" o nr [...]. Oceniło, że argumenty wnioskodawcy nie zasługują na uwzględnienie, ponieważ w istocie wnioskodawca ponownie usiłuje wzruszyć decyzję Urzędu Patentowego z [...] marca 2011 r., składając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczący innej decyzji, a mianowicie decyzji Urzędu Patentowego z [...] czerwca 2014 r. Rozróżnienia wymaga postępowanie o unieważnienie prawa wyłącznego od postępowania (szczególnego) toczącego się w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczyć może tylko i wyłącznie decyzji Urzędu Patentowego z dnia [...] czerwca 2014 r. i żądać weryfikacji jej wydania. Podniosło, że zarzuty i argumenty wnioskodawcy we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, skierowane wobec decyzji Urzędu Patentowego z dnia [...] marca 2011 r., były już przedmiotem kontroli tak Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (wyrok z dnia 21 grudnia 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 1680/11) jak Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z dnia 28 listopada 2013 r., sygn. akt II GSK 1136/12). W tych okolicznościach Urząd Patentowy orzekł o utrzymaniu decyzji UP RP z dnia [...] czerwca 2014 r., którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Urzędu Patentowego z [...] marca 2013 r

W skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Z. P. wniósł o :

1) uznanie przedmiotowej decyzji za naruszającą prawo,

2) uchylenie decyzji unieważniającej wzory przemysłowe w całości jako decyzji obrażającej stan faktyczny.

Alternatywnie, w przypadku braku możliwości uchylenia w całości decyzji unieważniającej wzory przemysłowe będącej urzędowym świadectwem nieprawdy wniósł o rozważenie możliwości zasądzenia od Urzędu Patentowego rekompensaty za straty, które poniósł w wyniku świadczenia nieprawdy przez ten organ na jego szkodę. Skarżonej decyzji zarzucił:

1) zatajenie faktu, iż rzecznik patentowy R. C. równolegle rejestrował plagiaty wzorów przemysłowych i wnosił o unieważnienie oryginałów - wzorów przemysłowych skarżącego z powodu "braku ich nowości i oryginalności",

2) zatajenie faktu, że wszystkie rzekome dowody R. C. oraz Urzędu Patentowego to teczki oklejane laminacyjną folią PP nie zaś teczki oklejane galanteryjną (litą) folią PP (polipropylenową), która nadaje powierzchni tych teczek specyficzne właściwości odróżniające je od teczek z folią laminacyjną,

3) zatajenie w związku z pkt. 2, iż prawomocne decyzje unieważniające wzory przemysłowe świadczą nieprawdę - są oczywistym urzędowym świadectwem nieprawdy,

4) zatajenie, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nigdy nie badał wiarygodności przedstawionych przez Urząd Patentowy rzekomych dowodów na brak nowości i oryginalności wzorów przemysłowych skarżącego(a jedynie przyjął, że są one wiarygodne) oraz zatajenie tego, że Naczelny Sąd Administracyjny odmówił skarżącemu prawa zabierania głosu w sprawie unieważnienia wzorów przemysłowych,

5) zatajenie, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nigdy nie badał wiarygodności oświadczenia sprawozdawcy Kolegium Orzekającego złożonego do akt sprawy i nigdy nie odniósł się do faktu, że ponad wszelką wątpliwość był on wielokrotnie zatrudniany przez rzecznika patentowego R. C..

W uzasadnieniu skargi skarżący stwierdził, że rzecznik patentowy R. C. wnosząc o unieważnienie z powodu rzekomego braku nowości i oryginalności wzorów przemysłowych (rejestracja w roku 2002) równolegle (w roku 2007) zarejestrował plagiaty tych wzorów przemysłowych "nie dostrzegając" ich braku nowości i oryginalności. Do dnia dzisiejszego nikt nie wyjaśnił skarżącemu jak to jest możliwe, aby plagiaty miały zdolności rejestrowe, zaś oryginały nie. Jako dowody wskazał akta sprawy oraz przesłuchanie jako świadka rzecznika patentowego R. C.. Zarzucił, że rzecznik patentowy z całą świadomością działał w złej wierze dla przejęcia jego praw, co zostało zatajone przez kolejne składy kolegiów orzekających Urzędu Patentowego RP. Świadczy to o braku obiektywizmu, działaniu na szkodę interesów skarżącego i świadczy o istnieniu grupy nielegalnie pozbawiającej skarżącego słusznych praw. Zarówno rzecznik patentowy, jak i Urząd Patentowy powołują się na wyroki sądów administracyjnych, ignorując fakt, że powyższe zostało zatajone i nie było przedmiotem oceny tychże sądów. Podniósł, że do roku 2002 skarżący i inni producenci wytwarzali teczki oklejając je papierem powleczonym laminacyjną folią PP nadającą powierzchni tych teczek cechę połysku (wysoki połysk). Świadczą o tym przywołane przez Urząd Patentowy wszystkie dowody braku nowości wzorów przemysłowych oraz załączony wzór nr 1 (okleina - papier powlekany laminacyjną folią PP). To skarżący w roku 2002 jako okleinę zewnętrzną pierwszy (i wyłączny do roku 2005) zastosował galanteryjną (litą) folię PP (polipropylenową) pozbawiającą te teczki efektu wysokiego połysku i zarejestrował swoje wzory przemysłowe. Świadczą o tym akta sprawy i załączony wzór nr 2 (okleina - galanteryjna (lita) folia PP (polipropylenowa). Zarzutom od roku 2008, że jego wzory przemysłowe nie posiadają walorów nowości przeczy teczki oklejanej galanteryjną (litą) folią PP (polipropylenową) pozbawiającą powierzchnię teczki wysokiego połysku - dowód nie okazany od roku 2009. Urząd Patentowy przekraczając swoje uprawnienia wskazał wyłącznie na teczki oklejane laminacyjną folią PP nadającą ich powierzchni wysoki połysk błędnie sugerując, że są one oklejane galanteryjną (litą) folią PP o specyficznych innych właściwościach.

Skarżący uważa, że ponad wszelką wątpliwość udowodnił, że Urząd Patentowy zataił fakt nielegalnego przejęcia praw skarżącego z rejestracji wzorów przemysłowych i brał w tym udział wspólnie z rzecznikiem patentowym R. C.. Natomiast decyzje unieważniające wzory przemysłowe skarżącego obrażają stan faktyczny i są oczywistym świadectwem nieprawdy - nielegalnie pozbawiając skarżącego jego słusznych praw, co naraziło go na kolosalne straty.

Skarżący uważa, że jednym z przejawów swobodnego traktowania przez Urząd Patentowy jego słusznych praw jest czas przesyłania przedmiotowych decyzji (ponad rok) i sposób potraktowania skargi z [...] grudnia 2015 r. adresowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Dodatkowo, pismem z [...] października 2017r. wyznaczony z urzędu pełnomocnik skarżącego, rzecznik patentowy wniósł o:

1. uwzględnienie skargi pana dr. Z. P. z dn. 31.08.2016 r., na decyzję Urzędu Patentowego RP działającego w trybie postępowania spornego z dn. [...].07.2015 r. - sygn. akt: [...];

2. stwierdzenie nieważności w całości, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., skarżonej decyzji Urzędu Patentowego RP działającego w trybie postępowania spornego z dn. [...].07.2015 r. - sygn. akt: [...], jako wydanej z naruszeniem przepisów o właściwości Kolegium Orzekającego do spraw spornych, w rozumieniu art. 279 ust. 2, w związku z art. 255 ust. 2 p.w.p. w związku z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. lub z ostrożności, gdyby WSA nie stwierdził nieważności ww. skarżonej decyzji organu;

- uchylenie w całości, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c p.p.s.a., skarżonej decyzji Urzędu Patentowego RP działającego w trybie postępowania spornego z dn. [...].07.2015 r. - sygn. akt: [...], wobec naruszenia przez organ przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż wniosek skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji rozpatrywało i skarżoną decyzję wydało Kolegium Orzekające do spraw spornych, w trybie postępowania spornego, określonym przepisami art. 255 p.w.p., a tego rodzaju sprawa znajdowała się poza zakresem wskazanym w ust. 1 art. 255 p.w.p.;

- stwierdzenie wydania, na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a., skarżonej decyzji z naruszeniem prawa, gdyż w niniejszej sprawie zachodzą przyczyny określone w k.p.a., a w szczególności przyczyny wynikające z naruszenia zasad ogólnych i przepisów k.p.a.;

- przyznanie wynagrodzenia dla pełnomocnika skarżącego działającego w ramach pomocy za nieopłaconą pomoc prawną, za analizy prawne licznych dokumentów w aktach sądowych i w aktach organu, opracowanie pisma przygotowawczego, reprezentowanie skarżącego na rozprawie sądowej - w wysokości netto: 1200,00 zł oraz z naliczeniem podatku od towarów i usług według stawki 23 % w kwocie 276,00 zł .

W uzasadnieniu podniósł, że w postępowaniu skarżący występował jako osoba fizyczna, bez profesjonalnej pomocy prawnej, z uwagi na co organ winien był w szczególny i wnikliwy sposób rozpoznać jego wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji stosownie do zasad ogólnych k.p.a., a w szczególności zasad: praworządności, prawdy obiektywnej, pogłębianiu zaufania i udzielania informacji.

Zasady te nie znalazły dostatecznego i wyczerpującego zastosowania. W uzasadnieniu organ kilkukrotnie powołuje się, iż decyzja merytoryczna z 2011 roku o unieważnieniu prawa z rejestracji dla wzoru przemysłowego skarżącego była przedmiotem kontroli ze strony dwóch instancji sądów administracyjnych.

Wniosek o stwierdzenie jej nieważności ma odmienny charakter prawny i w związku z tym organ nie powinien utrzymywać, że z tej przyczyny rozpoznanie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji nie wymaga specjalnego trybu i nadzoru organu, zważywszy także na to, że w trybie administracyjnym występuje w tych postępowaniach ten sam organ administracji publicznej, to samo Kolegium Orzekające. Z tej przyczyny organ naruszył zasadę ogólną praworządności k.p.a. i to naruszenie prawa miało istotny wpływ na wynik postępowania administracyjnego.

Zarzucił, że WSA nie udostępnił pełnomocnikowi skarżącego w kserokopiach całej dokumentacji organu w niniejszej sprawie, jedynie okazując do wglądu część dokumentów w czytelni WSA, co powoduje że pełnomocnik nie mógł w pełni wykonywać swoich obowiązków, poprzez należyte wykonanie m.in. analiz prawnych. Takie postępowanie WSA nie znajduje podstaw prawnych.

Według okazanego jedynie do wglądu uzasadnienia skarżonej decyzji, skarżący we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji powołał w podstawie między innymi przepis art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a., a organ stwierdził w uzasadnieniu że wnioskodawca nie wskazał przepisu prawa materialnego, który przewiduje taką nieważność. Tym samym organ nie wyczerpał środków prawnych niezbędnych dla właściwego rozpoznania sprawy, w szczególności nie wezwał skarżącego, w trybie art. 50 § 1 k.p.a., w związku z art. 64 § 2 k.p.a., do złożenia odpowiednich wyjaśnień.

W tej sytuacji stwierdzenie Kolegium Orzekającego, zawarte na str. 7 uzasadnienia cyt.: "...iż zarzuty wnioskodawcy są bezpodstawne ..." było przedwczesne. Imputowanie wnioskodawcy (skarżącemu), iż jego celem było cyt.: "... doprowadzenie do ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy, zakończonej prawomocną decyzją ..." było w tym stanie rzeczy bezpodstawne.

Ponadto organ błędnie informował skarżącego, że jakoby decyzja merytoryczna z 2011 roku była cyt.: "... prawomocna ." Tymczasem wiadomo, według przepisów k.p.a. nie występują decyzje administracyjne o takim charakterze, czym naruszył zasadę ogólną k.p.a. udzielania informacji.

Wniósł o uznanie przez WSA, że opisane wyżej istotne uchybienie organu, także w świetle zasady ogólnej pogłębienia zaufania oraz zasady wysłuchania strony w k.p.a., mogło mieć istotny wpływ na rodzaj wydanej, obecnie skarżonej decyzji.

Występuje podstawa do zastosowania przepisu art. 145 § 1 pkt 1c i pkt 3 p.p.s.a., dla stwierdzenia przez WSA, że wydanie skarżonej decyzji nastąpiło z naruszeniem przepisów postępowania i z naruszeniem prawa określonego przepisami k.p.a., a zatem skarżona decyzja kwalifikuje się do uchylenia w całości, a w konsekwencji WSA może mieć podstawy aby uwzględnić skargę.

Podniósł, że właściwość spraw do orzekania przez kolegia orzekające została określona w art. 255 ust. 2 p.w.p., według którego sprawy w trybie postępowania spornego, określone art. 255 ust. 1 p.w.p., rozstrzygają w organie kolegia orzekające. W art. 255 ust. 1 p.w.p. ustawodawca nie wskazał spraw o stwierdzenie nieważności decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 k.p.a. Tymczasem w niniejszej sprawie skarżona decyzja została wydana przez Kolegium Orzekające w trybie postępowania spornego, na co wskazuje powołany w jej podstawie art. 256 ust. 1.p.w.p.

Pełnomocnik skarżącego wniósł o rozpoznanie istotnej kwestii prawnej. Powołując się na zasadę praworządności, objętą przepisem art. 6 k.p.a., stwierdzającej, że organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa - czy organ, wydając skarżoną decyzję, nie uchybił tej zasadzie, czy decyzja organu została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, w rozumieniu przepisu art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., mając na względzie właściwość określona przepisem prawa materialnego dla kolegium orzekającego, które rozpatruje, zgodnie z przepisami art. 279 ust. 2 p.w.p., w związku z art. 255 ust. 2 p.w.p., jedynie sprawy sporne określone przepisem art. 255 ust. 1 u.p.w.p. Tymczasem wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji nie jest objęty art. 255 ust. 1 u.p.w.p.

Twierdzi bowiem, że art. 156 § 1 k.p.a. nie odnosi się tylko do właściwości organu rozpatrującego daną sprawę, lecz odnosi się ogólnie do przepisów o właściwości. Występują zatem przesłanki do stwierdzenia nieważności skarżonej decyzji w całości, w rozumieniu przepisu art. 145 1 pkt 2 p.p.s.a.

Jedynie z ostrożności, w sytuacji gdyby WSA nie znalazł przesłanek do stwierdzenia nieważności skarżonej decyzji, wniósł o uznanie przez WSA, że w sprawie niniejszej alternatywnie występują przesłanki do stwierdzenia, że wydanie przez organ skarżonej decyzji nastąpiło z naruszeniem przepisów prawa materialnego.

Wywód poparł stwierdzeniem, że sprawa o stwierdzenie nieważności decyzji z 2011 roku nie była sprawą sporną, w rozumieniu przepisów art. 255 ust. 1 p.w.p., jednakże była rozpatrywana przez Kolegium Orzekające, którego właściwość była określona art. 255 ust. 2 u.p.w.p., w związku z art. 279 ust. 2 u.p.w.p. Nie mogła obejmować rozpatrywania tego rodzaju wniosku skarżącego, a więc skarżona decyzja zapadła z naruszeniem przepisów o właściwości kolegium orzekającego, które rozpatrywało wniosek skarżącego, więc z naruszeniem przepisów o właściwości kolegium orzekającego. Organ winien powinien był stwierdzić nieważność swojej decyzji.

W niniejszej sprawie występują alternatywnie przesłanki do uchylenia w całości skarżonej decyzji, poprzez naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a więc zastosowania przez WSA art. 145 § 1 pkt 1a p.p.s.a., a w konsekwencji do uwzględnienia skargi.

W niniejszej sprawie, jako pełnomocnik ustanowiony w ramach prawa pomocy dla skarżącego występuje rzecznik patentowy. Według art. 244 § 1 i § 2 p.p.s.a. pozycja zawodowa do występowania przed sądem administracyjnym rzecznika patentowego jest równoważna z pozycją adwokata, radcy prawnego i doradcy podatkowego. Ustawodawca w art. 11 ust. 3 ustawy z 11.04.2001 r. o rzecznikach patentowych ustalił, iż rzecznik patentowy podczas i w związku z wykonywaniem czynności zawodowych korzysta z ochrony prawnej przysługującej adwokatowi. Zgodnie zatem z art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, występuje nakaz równego traktowania przez sądy administracyjne rzeczników patentowych, adwokatów i radców prawnych w określaniu ich wynagrodzenia za udzieloną pomoc prawną.

Mając powyższe na względzie, pełnomocnik skarżącego wniósł o uznanie przez WSA, że w sprawie ustalenia wynagrodzenia pełnomocnika będącego rzecznikiem patentowym, za wykonane analizy prawne i za opracowanie niniejszego pisma przygotowawczego i udział w rozprawie mogą i powinny mieć odpowiednio pełne zastosowanie przepisy Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie z dn. 22.10.2015 r. (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800), gdyż zastosowanie innych mniej korzystnych dla rzecznika patentowego przepisów miałoby charakter dyskryminacyjny. Stosownie do przepisu § 14 ust. 1 pkt. 1 ppkt. a. ww. Rozporządzenia - stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego wynosi: 1200,00 zł. Za uzasadniony uznał wniosek o przyznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w ww. wysokości wynagrodzenia dla rzecznika patentowego za analizy prawne i za opracowanie i wniesienie w sprawie niniejszego pisma przygotowawczego i udział w rozprawie rozpoznającej skargę.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie 22 listopada 2017r. Sąd zarządził połączenie obu skarg na decyzje Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji unieważniającej prawo z rejestracji wzoru przemysłowego do łącznego ich rozpoznania, prowadzenia po jednym numerem oraz rozstrzygnięcia pod sygnaturą 2034/17.

Uczestnicy postepowania wnieśli o oddalenie skarg.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone decyzje nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Przede wszystkim należy wyjaśnić, iż decyzja Urzędu Patentowego z dnia [...] marca 2011 r. jest decyzją ostateczną. Stosownie do art. 16 § 1 k.p.a. statuującego zasadę trwałości decyzji ostatecznych- wzruszenie takich decyzji może nastąpić tylko w trybach szczególnych przewidzianych w kpa i w przypadkach przewidzianych w przepisach. Zasada trwałości decyzji administracyjnych zawarta w art. 16 § 1 k.p.a. jest związana z ochroną porządku prawnego oraz z konstytucyjną zasadą ochrony praw słusznie nabytych i stanowi element konstrukcji demokratycznego państwa prawnego. Przesłanki zmiany, uchylenia lub stwierdzenia nieważności takich decyzji nie mogą być poddane wykładni rozszerzającej a wręcz przeciwnie- muszą być interpretowane dosłownie a nawet ścieśniająco. Tak, więc zasada trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych wymaga ścisłego przestrzegania granic rozpoznania sprawy dla konkretnego, przewidzianego przez kpa trybu eliminacji z obrotu prawnego ostatecznej decyzji.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji traktowane jest jako nowe postępowanie w sprawie. Zadaniem organu prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji jest zatem ocena takiej decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, tj. czy wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa), lub spełnienia innych przesłanek określonych w art. 156 § 1 kpa. Postępowanie takie ma odrębną podstawę prawną i nie może być traktowane tak, jakby chodziło o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, rozstrzygającą o zastosowaniu przepisów prawa materialnego do danego stosunku administracyjno-prawnego. Takie stanowisko zajął także Sąd Najwyższy w orzeczeniu z dnia 7 marca 1996 r. (IIIARN 70/95 OSNP 1996/18/258), w którym stwierdził, że postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej ma na celu wyjaśnienie jej kwalifikowanej niezgodności z prawem, a nie ponowne rozpoznanie zakończonej sprawy.

W postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru o stwierdzenie nieważności decyzji organ ma obowiązek rozpatrzyć sprawę w granicach określonych w art. 156 § 1 k.p.a., a zatem nie może rozpatrzyć sprawy, co do jej istoty tak jak w postępowaniu odwoławczym. Działanie organu w tym trybie zasadniczo różni się od postępowania zwykłego albowiem obowiązkiem organu jest wyłącznie ocena kwestii ściśle prawnych- ustalenie, czy kwestionowana decyzja dotknięta jest którąś z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa, przy czym taka ocena dokonywana jest w oparciu o stan faktyczny i prawny z daty wydania kwestionowanej decyzji a organ dokonujący nadzoru nie jest uprawniony do czynienia samodzielnych ustaleń dotyczących stanu faktycznego. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie prawa, które zaważyło na treści decyzji a katalog wad skutkujących nieważnością jest enumeratywnie wyliczony, odwoływanie się do innych, niewymienionych w art. 156 § 1 kpa przesłanek jest niedopuszczalne. Rażące naruszenie prawa jest zjawiskiem o wyjątkowym charakterze gdyż prowadzi ono w konkretnej sprawie do odstąpienia od ogólnej zasady stabilności ostatecznych decyzji administracyjnych a jego cechą jest to, iż treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą. Inaczej mówiąc-, gdy na pierwszy rzut oka widać, iż nie można było danego przepisu zastosować do konkretnej sytuacji. Rozstrzygające dla uznania naruszenia prawa za rażące jest to, że rodzaj tego naruszenia i jego skutki powodują, iż decyzja taka nie może być zaakceptowana jako rozstrzygnięcie wydane przez organy praworządnego państwa.

Zagadnienie rażącego naruszenia prawa było również wielokrotnie przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego. Ostatecznie utrwalił się pogląd, że o rażącym naruszeniu prawa decydują 3 przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze -skutki, które wywołuje decyzja (m.in. orzeczenie NSA z 9 lutego 2005 r. OSK 1134/04 Lex 165717, wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 października 2008 r. sygn. akt II OSK 1306/07, oraz z dnia 20 lutego 2009 r. sygn. akt I OSK 1729/07, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Naczelny Sąd Administracyjny wskazał przy tym, że oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. W sytuacji, gdy ocena naruszenia prawa opiera się na wykładni przepisów prawa, nie można uznać, iż kontrolowane orzeczenie narusza prawo w stopniu "rażącym". Nie można przyjąć, iż jest to przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Należy oddzielić przypadki naruszenia prawa spowodowane wykładnią przepisów lub nieodpowiednim ich zastosowaniem od rażącego naruszenia prawa (wyrok NSA z 2 lutego 2006 r., sygn. akt II OSK 489/05, Lex 196694; wyrok WSA z 4 kwietnia.2006 r., sygn. akt IV SA/Wa 1174/05, LEX nr 205032; wyrok WSA z 30 stycznia.2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1239/05, Lex 206497).

Jeżeli przepis prawa dopuszcza możliwość rozbieżnej jego interpretacji, to wybór jednej z tych interpretacji nie może być oceniony jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., nawet wówczas, gdy zostanie ona później uznana za nieprawidłową albo, co zdarza się częściej, inna interpretacja zostanie uznana za słuszniejszą. Jak stwierdził NSA w Warszawie w wyroku z dnia 28 listopada 1997 r., III SA 1134/96, ONSA 1998, nr 3, poz. 101: "Rozstrzygający dla oceny, czy zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa, jest stan prawa w dniu wydania tej decyzji; na taką ocenę nie może mieć wpływu ani późniejsza zmiana prawa, ani tym bardziej zmiana interpretacji tego prawa". Podobnie wyrok NSA z dnia 6 lutego 2006 r., I FSK 439/05, OSP 2007, z. 9, poz. 100: "Podstawą dla stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa (...) nie może być przyjęta w tej decyzji wykładnia przepisów prawa, co do której występuje wyraźny spór w judykaturze, i to nie tylko w odniesieniu do pojedynczej normy prawnej, ale co do podstaw normatywnych całej instytucji prawnej, gdzie różne sposoby interpretacji dają się uzasadnić z jednakową mocą", czy wyrok NSA z dnia 30 maja 2008 r., II OSK 404/08, LEX nr 505307: "Jeżeli przepis prawa dopuszcza rozbieżną interpretację, mniej lub bardziej uzasadnioną, to wybór jednej z takich interpretacji, nie może być oceniany jako rażące naruszenie prawa. Zarzut rażącego naruszenia prawa musi wynikać z przesłanek niebudzących wątpliwości. Tam natomiast, gdzie zastosowanie przepisu prawa wymaga jego interpretacji i subsumcji do konkretnego stanu faktycznego, nie może być mowy o rażącym naruszeniu prawa".

W konsekwencji takiego stanowiska w orzecznictwie sądowoadministracyjnymi utrwalił się pogląd, że dla ustalenia czy kontrolowana decyzja została podjęta z rażącym naruszeniem prawa nie wystarczy stwierdzenie, że dokonano błędnej wykładni prawa, ale niezbędne jest wykazanie, że przekroczenie prawa nastąpiło w sposób jasny i niedwuznaczny (tak m.in. WSA w Warszawie wyrok z dnia 4 marca 2004 r. IVSA 3121/02 Lex 156916).

Natomiast przypisanie decyzji wady nieważności w przypadku naruszenia przepisów proceduralnych dopuszczalne jest wyłącznie, gdy naruszenie tych przepisów ma charakter rażący i pozostaje w związku z ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy. W odniesieniu do tych przepisów można by zatem mówić o rażącym ich naruszeniu wówczas, gdy w sposób niebudzący wątpliwości, a więc oczywisty, nie zastosowano by ich w trakcie prowadzonego postępowania lub zastosowano by je nieprawidłowo (teza 2 wyroku NSA z dnia 13 września 2007 r., II OSK 1212/06, LEX nr 377245). Zdaniem B. Adamiak dotyczy to sytuacji, gdy naruszenie przepisów prawa powoduje podważenie układu podmiotowego postępowania, przez brak bytu prawnego strony tego postępowania (np. prowadzenie postępowania wobec strony pozbawionej zdolności do czynności prawnych, czy naruszenie takich przepisów, które nakazują podjęcie czynności procesowych przez organ, bez prawa dokonywania oceny ich zasadności (np. regulacja w przepisach szczególnych form czynności procesowych i ograniczeń dowodowych) - por. B. Adamiak, Gradacja naruszenia procesowego prawa administracyjnego, PiP 2012, z. 3, s. 51-53, por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 13 lutego 2013 r., II SA/Gd 694/12, LEX nr 1285281: "Za rażące naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności przepisów regulujących postępowanie dowodowe, które uzasadniałoby stwierdzenie nieważności decyzji, można uznać jedynie wydanie decyzji bez uprzedniego przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów, niezbędnych dla wyjaśnienia istoty sprawy, czy też wydanie decyzji bez przeprowadzenia dowodów obligatoryjnych w danej sprawie".

Podkreślenia także wymaga, iż przesłanki stwierdzenia nieważności nie są oparte na uznaniu.

Przed stwierdzeniem nieważności decyzji niezbędne jest zatem dokonanie oceny naruszenia prawa jako rażącego w świetle całokształtu okoliczności sprawy z uwzględnieniem konsekwencji wynikających z zasad ogólnych kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to, że orzekając w sprawie nieważności, organ obowiązany jest, z jednej strony mieć na względzie zasadę stabilności ostatecznych decyzji administracyjnych, z drugiej zaś wagę zarzutów odnoszących się do legalności wydanej decyzji.

Na gruncie niniejszej sprawy, Skarżący jako podstawę prawną żądania stwierdzenia nieważności decyzji Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji unieważniającej prawo z rejestracji wzoru przemysłowego "Teczka na dokumenty" [...] wskazał art. 156 § 1 pkt 6 i 7 k.p.a.

Stosownie do art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a., organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą. Oznacza to, że podstawą stwierdzenia nieważności jest okoliczność, że dokonanie czynności koniecznych do wykonania decyzji stanowiłoby czyn zagrożony karą, dlatego bez znaczenia dla zaistnienia tej przesłanki jest to, czy adresat podjął już takie działania (zob. J. Borkowski, w: B. Adamiak, J. Borkowski, Komentarz, 2004, s. 737). Przesłanka nieważności wymieniona w art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a. stanowi szczególny przypadek niewykonalności decyzji, która ma charakter prawny. Z treści wynika, że już samo podjęcie wykonania decyzji miałoby znamiona czynu zagrożonego sankcją karną przepisami KK, KKS, KW lub innych pozakodeksowych przepisów karnych. W odniesieniu do przestępstw i wykroczeń zakres stosowania art. 156 § 1 pkt 6, co do osób fizycznych, które miałyby wykonać decyzję, będzie wyznaczony bytem przestępstwa lub wykroczenia.

Należy przy tym wskazać, że przez pojęcie czynu zagrożonego karą rozumie się:

1) czyny, które są zagrożone sankcją karną przewidzianą w KK, KKS, KW oraz w innych przepisach pozakodeksowych;

2) czyny zagrożone jedynie karami administracyjnymi, wymierzanymi przez organy administracji publicznej w trybie postępowania administracyjnego w formie decyzji administracyjnej, mieszczą się w tej grupie (np. kary pieniężne wymierzane na mocy przepisów ustawowych za zanieczyszczanie środowiska morskiego, za usuwanie drzew bez zezwolenia, za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia itp.);

3) delikty dyscyplinarne (Z. Janowicz, Komentarz, 1999, s. 433; pewne wątpliwości – M. Jaśkowska, w: M. Jaśkowska, A. Wróbel, Komentarz, 2005, s. 919).

Pojęcie czynu zagrożonego karą nie obejmuje przypadków czynów niedozwolonych, stanowiących jedynie podstawę roszczeń odszkodowawczych (J. Borkowski, w: B. Adamiak, J. Borkowski, Komentarz, 2004, s. 737).

Ewentualne przywłaszczenie prawa, na którą to okoliczność powołuje się skarżący, nie może, w ocenie Sądu, stanowić skutku wykonania decyzji o unieważnieniu prawa z rejestracji wzoru przemysłowego. Wykonanie decyzji o unieważnieniu prawa z rejestracji wzoru przemysłowego polega na jego uznaniu za niebyłe, co nie stanowi czynu zagrożonego karą, zatem powołanie się również na okoliczność wyłudzenia przez stronę przeciwną urzędowego poświadczenia nieprawdy, matactwa procesowe, w tym przedstawianie fałszywych dowodów, oraz oparcie decyzji na niezgodnym z prawdą oświadczeniu jak trafnie stwierdził organ, nie koresponduje z postawionym zarzutem. Co więcej, skarżący nie przedstawił dowodów na potwierdzenie swoich zarzutów, w szczególności nie przedłożył żadnego wyroku zapadłego w sprawie karnej.

Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. stwierdzenie nieważności następuje na skutek wady, którą decyzja zawiera od chwili jej wydania, a więc tkwi ona w jej elementach. Nie będzie natomiast chodziło o wady związane z wykonaniem decyzji, czy też o skutki nią spowodowane (J. Borkowski, Zmiana i uchylenie, s. 140).

Należy wskazać, że wada nieważności z mocy prawa to wada wynikająca z treści przepisu szczególnego. Tylko wtedy, kiedy istnieje przepis przewidujący "nieważność z mocy prawa" możliwe jest wyeliminowanie wadliwej decyzji z obrotu prawnego. Musi zatem istnieć przepis materialny w sposób wyraźny przewidujący sankcję nieważności w przypadku określonej wadliwości decyzji administracyjnej.

W art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. chodzi o bardzo rzadkie przypadki, gdy sam przepis prawa zawiera wyraźnie "klauzulę nieważności", a więc wskazuje, że akty administracyjne wydane na danej podstawie prawnej są nieważne. Przesłanka z art. 156 § 1 pkt 7 kpa, zachodzi jedynie wtedy, gdy skutek wady decyzji ustanowiony jest wprost w przepisie odrębnym w postaci klauzuli nieważności.

Zdaniem Sądu, skarżący nie wskazał przepisu prawa materialnego, który przewiduje taką nieważność. Ponadto okoliczności, na które powołał się w toku postępowania administracyjnego były już przez niego podnoszone w postępowaniu o unieważnienie prawa z rejestracji spornego wzoru w skardze do WSA w Warszawie, a tym samym stanowiły już przedmiot kontroli dokonanej przez ten sąd w wyroku z dnia 21 grudnia 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 1681/11, a następnie także Naczelny Sąd Administracyjny (wyrok z dnia 28 listopada 2013 r.; sygn. akt II GSK 1191/12).

Należy podkreślić, że. Wojewódzki Sąd Administracyjny, w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, jak stanowi natomiast art. 134 p.p.s.a. sąd rozpoznaje sprawę w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd zobowiązany jest do wzięcia pod uwagę z urzędu (zasada oficjalności) wszelkich naruszeń prawa, a także wszystkich przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze.

W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie jak i w szczególności Naczelny Sąd Administracyjny - w toku przeprowadzonej kontroli instancyjnej nie dopatrzył się podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku, i decyzji o unieważnieniu prawa z rejestracji spornego wzoru, a tym bardziej nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności.

W konsekwencji powyższego, Sąd podziela stanowisko Kolegium Orzekającego, że skarżący nie wykazał, aby decyzja Urzędu Patentowego z dnia [...] marca 2011 r. o unieważnieniu prawa z rejestracji wzoru przemysłowego "Teczka na dokumenty" o nr [...] obarczona była wadami, o których mowa w art. 156 § 1 pkt 6 i 7 k.p.a.

Odnosząc się do zarzutu wydana decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości Kolegium Orzekającego do spraw spornych, w rozumieniu art. 279 ust. 2, w związku z przepisem art. 255 ust. 2 ustawy z dnia 30. czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1410 ze zm.), w związku z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. należy stwierdzić, że jest on bezzasadny.

Zaskarżona decyzja zapadła w postępowaniu spornym przed Urzędem Patentowym RP. Do postępowania spornego przed Urzędem Patentowym w sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Z wzajemnej relacji art. 252 i art. 253 ust. 2 p.w.p. wynika, że przepisy k.p.a. stosuje się tylko w kwestiach nieuregulowanych w p.w.p. i tylko odpowiednio. Takie stanowisko pozwala na racjonalne uzupełnienie uregulowań p.w.p. przepisami k.p.a. i pozwala uniknąć wprowadzania przed Urzędem Patentowym nowej, trzeciej (oprócz postępowania tzw. zgłoszeniowego i spornego) procedury, uregulowanej wyłącznie przepisami k.p.a. Zważywszy, że zgodnie z k.p.a. postępowania nadzwyczajne są wszczynane i prowadzone na tych samych zasadach, co postępowania zwykłe, z koniecznymi wyjątkami spowodowanymi ich specyfiką, brak jest uzasadnienia dla przyjęcia, że gdy tryb nadzwyczajny dotyczy spraw z dziedziny własności przemysłowej, zasada ta nie obowiązuje. Zatem w postępowaniach dotyczących stwierdzenia nieważności decyzji z dziedziny własności przemysłowej zastosowanie mają przede wszystkim przepisy p.w.p., a w kwestiach nieuregulowanych, w szczególności co do odrębności cechujących tryby nadzwyczajne, stosuje się odpowiednio przepisy k.p.a.

Pozycja Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej, jako organu centralnego administracji rządowej (art. 259 p.w.p.), w którym decyzje w sprawach indywidualnych w imieniu urzędu wydają eksperci i na którego czele stoi Prezes nieposiadający uprawnienia do wydawania nia decyzji administracyjnych w sprawach indywidualnych (art. 263 ust. 1 p.w.p.) pozwala na określenie organu właściwego do prowadzenia postępowań nadzwyczajnych jedynie przy odpowiednim zastosowaniu przepisów k.p.a.

Art. 157 § 1 k.p.a. stanowi, że do prowadzenia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji zasadniczo właściwy jest organ wyższego stopnia. Jednak, jeżeli decyzja jest wydana przez ministra – właściwy jest ten organ, czyli minister. Zgodnie z art. 5 § 2 p. 4 k.p.a., ilekroć w przepisach k.p.a. mowa jest o ministrach rozumie się przez to (...) kierowników centralnych urzędów administracji rządowej podległych, podporządkowanych lub nadzorowanych przez Prezesa Rady Ministrów lub właściwego ministra. W sprawach z dziedziny własności przemysłowej organem centralnym administracji rządowej o pozycji równorzędnej z pozycją ministra jest Urząd Patentowy. Zatem uznać należy, że zgodnie z art. 157 § 1 in fine k.p.a. decyzje w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wydanych przez Urząd Patentowy jako organ centralny administracji rządowej wydaje «ten organ», czyli Urząd Patentowy.

Zgodnie z art. 261 ust. 2 p. 2 p.w.p. w związku z art. 264 ust. 1 p.w.p. Urząd Patentowy wydaje decyzje w sprawach rejestracji wzorów przemysłowych poprzez swoich ekspertów. Eksperci, działający jako «ten organ» z art. 157 § 1 in fine k.p.a., mają też kompetencje do wydawania decyzji o stwierdzeniu nieważności tych decyzji, do których wydawania są uprawnieni.

Tak więc w ocenie WSA w Warszawie, "wydawanie decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji o unieważnieniu prawa z rejestracji wzoru przemysłowego z mocy art. 252 p.w.p. w związku z art. 253 ust. 2 p.w.p. i w związku z art. 157 § 1 k.p.a. oraz art. 5 § 2 p. 4 k.p.a. i 261 ust. 2 p. 2 p.w.p. w związku z 264 ust. 1 p.w.p. należy do ekspertów Urzędu Patentowego i ta kompetencja nie wymaga szczególnego wymienienia w art. 261 ust. 2 p. 2 p.w.p., gdyż wynika z wzajemnego powiązania powołanych przepisów k.p.a. i p.w.p.

W konsekwencji w ocenie Sądu, orzekającego w niniejszej sprawie, rozpatrując obie skargi, należy ocenić, że ustalenia organu administracji są prawidłowe i decyzje odmawiające stwierdzenia nieważności decyzji Urzędu Patentowego RP z dnia [...] marca 2011 r. odpowiadają prawu, albowiem brak jest podstaw do uznania, że orzeczenia te dotknięte są wadą wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2, 6 i 7 k.p.a.

Nie mają znaczenia dla sprawy podniesione w skardze m.in. argumenty co do zatajenia faktów przez rzecznika patentowego R. C., który równolegle rejestrował plagiaty wzorów przemysłowych należących do skarżącego, zatajenia, że prawomocne decyzje unieważniające wzory przemysłowe świadczą nieprawdę - są oczywistym urzędowym świadectwem nieprawdy; zatajenie, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nigdy nie badał wiarygodności przedstawionych przez Urząd Patentowy rzekomych dowodów na brak nowości i oryginalności wzorów przemysłowych skarżącego; zatajenie, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nigdy nie badał wiarygodności oświadczenia sprawozdawcy Kolegium Orzekającego.

Należy podkreślić, że skarżący w toku postępowania przed Sądem nie złożył żadnego wyroku sądy karnego, który potwierdzałyby podniesione zarzuty.

Wobec niezasadności zarzutów obu skarg oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargi należało oddalić.

Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.