Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 335/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2011-06-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Protokolant Sekretarz Sądowy Izabela Adamowicza po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2011 r. na rozprawie sprawę ze skargi K. C. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 lutego 2011 r., nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania i uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 19 listopada 2010 r., na podstawie art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. Nr 156, poz. 1118) dalej jako U.p.b. nakazał K. C. rozbiórkę elementów pozostałych po samowolnie posadowionej w 2009 r. najazdowej wadze towarowej usytuowanej na terenie działki nr [...] w K. gm. K. – tj. dwóch betonowych najazdów na wagę o długości 2 m i szerokości 3,1 m oraz pozostałych po zdemontowaniu pomostu dwóch żelbetowych podpór.

Decyzja z dnia 19 listopada 2010 r. została doręczona K. C., występującemu w postępowaniu administracyjnym bez pełnomocnika, w dniu 22 listopada 2010 r. a radcy prawnemu K. C., będącemu pełnomocnikiem uczestników postepowania D. i B. C. w dniu 30 listopada 2010 r.

Pismem z dnia 13 grudnia 2010 r. radca prawny K. C., przedstawiając pełnomocnictwo K. C., złożył odwołanie oraz zwrócił się z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od powyższej decyzji.

W odpowiedzi Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w G., działając na podstawie art. 59 § 2 i art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t,j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) dalej jako k.p.a. oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 U.p.b. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 19 listopada 2010 r. oraz stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od wyżej opisanej decyzji.

W uzasadnieniu postanowienia organ wyjaśnił, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 19 listopada 2010 r. została odebrana osobiście przez adresata – K. C. w dniu 22 listopada 2010 r., co potwierdza zwrotne potwierdzenie odbioru. W konsekwencji termin do wniesienia odwołania od powyższej decyzji upływał w dniu 6 grudnia 2010 r. Z kolei pismo (odwołanie) z dnia 13 grudnia 2010 r. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 19 listopada 2010 r. zostało nadane w placówce pocztowej w dniu 15 grudnia 2010 r. (data stempla pocztowego na kopercie), czyli z uchybieniem terminu.

W dalszej kolejności organ wyjaśnił, że w razie uchybia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. W niniejszym przypadku pełnomocnik strony - radca prawny K. C., wnosząc odwołanie od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K., równocześnie zwrócił się z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia tego odwołania. Jako przyczynę uchybienia terminu pełnomocnik strony wskazał rozprawę, która odbyła się w dniu 14 grudnia 2010 r. Sądzie Rejonowym we W., z której powrót na skutek warunków komunikacyjnych nie nastąpił przed datą zamknięcia urzędów pocztowych.

Organ stanął na stanowisku, że pojęcie braku winy w niedopełnieniu czynności procesowej w terminie obejmuje istnienie przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli siły wyższej. Mając na uwadze powyższe, przyjmuje się, że do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego jest m.in. przerwa w komunikacji, nagła choroba, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar itp. Jak wynika z akt sprawy D. i B. C. upoważnili radcę prawnego K. C. do reprezentacji przed urzędami administracji publicznej oraz sądami administracyjnymi we wszystkich sprawach dotyczących doprowadzenia do stanu zgodności z prawem inwestycji – gospodarstwa rolnego na działce nr [..] w K..

Natomiast w toku postępowania prowadzonego przez organ I instancji w przedmiotowej sprawie nie zostało złożone pełnomocnictwo do reprezentowania K. C.. Wobec braku pełnomocnictwa wszelka korespondencja była prawidłowo wysyłana przez organ bezpośrednio stronie postępowania, tj. K. C. W konsekwencji bieg terminu do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 19 listopada 2010 r. rozpoczął się w dniu 23 listopada 2010 r. Liczony w ten sposób 14-dniowy termin przysługujący stronie do wniesienia odwołania upływał w dniu 6 grudnia 2010 r. a nie, jak wskazuje pełnomocnik w dniu 14 grudnia 2010 r. Poza tym, we wniosku z dnia 13 grudnia 2010 r. pełnomocnik strony nie wskazał żadnych okoliczności (przeszkód), które uniemożliwiły wniesienie odwołania przed upływem terminu w dniu 6 grudnia 2010 r.

Nie zgadzając się ze stanowiskiem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. skargę do Sądu Administracyjnego złożył K. C., reprezentowany przez pełnomocnika. Zdaniem skarżącego, jego pełnomocnik otrzymał decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. w dniu 30 listopada 2010 r. Tymczasem w zaskarżonym postanowieniu brak jest odniesienie się do doręczenia decyzji pełnomocnikowi strony i skutków procesowych takiego faktu. Poza tym, pełnomocnik skarżącego wykazał swoje umocowanie na wezwanie organu, tym samym termin dla odwołania wniesionego przez pełnomocnika upływał w dniu 10 grudnia 2010 r. Ponadto na okoliczność kilkugodzinnego zamknięcia ruchu na obwodnicy T. w dniu 14 grudnia 2010 r. pełnomocnik powołał się składając wniosek o przywrócenie terminu, przekroczonego o jeden dzień, z przyczyn losowych wynikających z pobytu na rozprawie we W.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. wniósł o oddalenie skargi, powołując się na swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Oznacza to, że kontrola sądowo – administracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżoną decyzję nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania decyzji, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem badania w niniejszej sprawie jest kwestia przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 19 listopada 2010 r..

Zgodnie z art. 40 § 1 k.p.a. pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela – temu przedstawicielowi. W myśl § 2 cytowanego artykułu wynika, że jeśli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych. Pełnomocnik dołącza do akt sprawy oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Organ administracji publicznej może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony, o czym stanowi art. 33 k.p.a. Literalna wykładnia tego przepisu nie budzi wątpliwości, gdyż istotą regulacji art. 33 § 3 k.p.a., jest ujawnienie pełnomocnictwa, które jest podstawą do reprezentowania strony. Pełnomocnik jest obowiązany przy pierwszej czynności proceduralnej dołączyć do akt sprawy oryginał pełnomocnictwa lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Jeżeli bowiem pełnomocnik posiada takie umocowanie a umocowany jest ogólnie (w sprawie), doręczenie pisma pełnomocnikowi powoduje określony skutek prawny, a nie doręczenie takiego pisma oznacza pominięcie strony w postępowaniu. Zatem w przypadku prawidłowego umocowania pełnomocnika do działania w imieniu strony 14 – dniowy termin do wniesienia dowołania od decyzji organu I instancji rozpoczyna swój bieg od dnia doręczenia mu decyzji.

Z akt niniejszej sprawy wynika, że decyzja doręczona została K. C. w dniu 22 listopada 2010 r., a radcy prawnemu K. C., będącemu pełnomocnikiem D. i B. C. w dniu 30 listopada 2010 r. Zatem bieg terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji rozpoczął swój bieg odpowiednio w dniu 22 listopada 2010 r. dla K. C. i w dniu 30 listopada 2010 r. dla reprezentowanych przez profesjonalnego pełnomocnika D. i B. C.

W tym miejscu podkreślić należy, że radca prawny K. C. przedłożył udzielone mu przez K. C. pełnomocnictwo Wojewódzkiemu Inspektorowi Budowlanemu dopiero w dniu 26 stycznia 2011 r. w odpowiedzi na wezwanie organu. Przy czym, na pełnomocnictwie brak jest daty jego udzielenia. Zatem zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie organ I instancji prawidłowo doręczył decyzję z dnia 19 listopada 2010 r. bezpośrednio K. C. Od chwili tego doręczenia, tj. od dnia 22 listopada 2010 r. liczony jest 14 – dniowy termin do wniesienia odwołania, który upływał w dniu 6 grudnia 2010 r.

Wnioskiem z dnia 13 grudnia K. C. reprezentowany przez radcę prawnego K. C. wystąpił o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, wskazując jako przyczynę uchybienia terminu (braku nadania odwołania ostatniego dnia terminu) utrudnienia panujące na drogach w trakcie powrotu z rozprawy, jaka odbyła się w dniu 14 grudnia 2010 r. w Sądzie Rejonowym we W. – Wydział I Cywilny.

W myśl art. 58 § 1 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Jak stanowi art. 58 § 2 k.p.a. prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Zgodnie natomiast z art. 58 § 3 k.p.a. przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2 jest niedopuszczalne.

Analiza treści powyższych regulacji prowadzi do wniosku, że to na wnioskodawcy nie spoczywa obowiązek wykazania dlaczego nie przystąpił do dokonania czynności przed ostatnim dniem terminu. Przy czym przeszkody powodujące uchybienie terminu powinny mieć charakter obiektywny, niezależny od zainteresowanego. Tymczasem radca prawny K. C. we wniosku o przywrócenie terminu nie wskazał żadnych okoliczności, które uprawdopodabniałyby, że uchybienie terminu nastąpiło nie z jego winy. Same korki na drogach, czy inne niedogodności komunikacyjne które wystąpiły w dniu 14 grudnia 2010 r. nie stanowią takiego usprawiedliwienia, gdyż jak to już wyżej wskazano termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 6 grudnia 2010 r. Tym samym okoliczności te nie mogły zostać wzięte pod uwagę. Innych wnioskodawca nie podał. Nie spełniona została zatem podstawowa przesłanka uprawdopodobnienia, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy skarżącego.

Biorąc pod uwagę powyższe Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.