Postanowienie WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 690/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2012-10-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2, art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 37
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

II SA/Ke 690/12 POSTANOWIENIE Dnia 29 października 2012r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian po rozpoznaniu w dniu 29 października 2012r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.M. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia na bezczynność organu za bezzasadne postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

M.M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na " decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...] z dnia [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji Komendanta Powiatowego Policji w S. nr [...] z dnia [...] o odmowie uchylenia lub zmiany decyzji nr [...] z dnia [...] o przeniesieniu wg. oceny organu z urzędu skarżącego na równorzędne stanowisko służbowe".

Skarżący domagał się uchylenia wszystkich ww. rozstrzygnięć i przekazania sprawy do ponownego rozstrzygnięcia organowi I instancji, z uwagi na całkowitą wadliwość postępowania w tej sprawie przed organami Policji. W uzasadnieniu autor skargi obszernie przedstawił zarzuty dotyczące decyzji nr [...] stwierdzając, że powinna być ona uchylona, lub winno się orzec o jej niewykonalności z uwagi na rażące naruszenie prawa, w szczególności art. 156 § 1 pkt 2, 5 i 7 kpa. Wskazał też, że postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...] z dnia [...] pomimo nie podania trybu art. 138 kpa jest decyzją wydaną w drugiej instancji, gdyż bezsprzecznie wskazuje na przeprowadzenie kontroli instancyjnej nad decyzją Komendanta Powiatowego Policji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej odrzucenie z uwagi na jej niedopuszczalność. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu 25 czerwca 2012r. M. M. złożył w Komendzie Powiatowej Policji w S. wniosek

o uchylenie projektu decyzji nr [...] z dnia [...] W dniu [...] Komendant Powiatowy Policji w S. decyzją nr [...] odmówił uchylenia rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...]

W dniu 25 lipca 2012r. M. M. złożył wniosek, w którym wniósł:

1. odwołanie od decyzji nr [...], zarzucając jej naruszenie art. 155 kpa,

2. o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...],

3. zażalenie na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w S.

w przedmiocie wniesionego do organu w dniu 25 czerwca 2012r. podania o uchylenie, względnie zmianę w trybie art. 154 kpa decyzji nr [...].

Komendant Wojewódzki Policji rozpatrzył wniesione przez stronę podanie w trzech odrębnych postępowaniach:

- w zakresie punktu pierwszego postępowanie odwoławcze jest w toku - strona została poinformowana, iż odwołanie zostanie rozpatrzone po prawomocnym zakończeniu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności przedmiotowego rozkazu personalnego).

- w zakresie punktu drugiego w dniu [...] została wydana decyzja nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji nr [...], którą w dniu 18 września 2012r. doręczono stronie.

- w zakresie punktu trzeciego Komendant Wojewódzki Policji stwierdził, że działanie Komendanta Powiatowego Policji w S. nie nosiło znamion bezczynności, bowiem skarżony organ wydał na podstawie art. 155 kpa decyzję nr 2 z dnia [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji - rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...], w uzasadnieniu której odniósł się do braku możliwości wzruszenia ostatecznej decyzji również na podstawie art. 154 kpa. Wobec powyższego Komendant Wojewódzki Policji w dniu [...] wydał postanowienie nr [...] o uznaniu zażalenia za bezzasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r. poz. 270) dalej p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane

w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Będące przedmiotem niniejszego postępowania postanowienie (błędnie uznane przez skarżącego za decyzję) zostało wydane na podstawie art. 37 kpa. Postanowieniem tym Świętokrzyski Komendant Wojewódzki Policji, po rozpatrzeniu zażalenie na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w S. w przedmiocie rozpatrzenia wniesionego do organu w dniu 25 czerwca 2012r. podania o uchylenie, względnie zmianę w trybie art. 154 kpa decyzji nr [...] uznał zażalenie za bezzasadne. Swoje stanowisko organ ten uzasadnił tym, że Komendant Powiatowy Policji w S. decyzją z dnia [...] nr [...] rozpatrzył ww. podanie odmawiając uchylenia rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...]

Zgodnie z utrwalonym poglądem prezentowanym zarówno w literaturze jak

i orzecznictwie stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 kpa, nie należy do żadnej z kategorii spraw wskazanych w powołanym na wstępie przepisie. Złożenie zażalenia w trybie art. 37 § 1 kpa jest wyłącznie warunkiem formalnym wniesienia przez osobę zainteresowaną skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu i nie może być traktowane jako odrębne i samodzielne postępowanie administracyjne. Rozstrzygnięcie wydane na podstawie tego artykułu ma charakter wpadkowy (incydentalny) i powinno mieć formę postanowienia. Postanowienie to jest zaliczane do grupy postanowień wydawanych w toku postępowania administracyjnego dotyczącego poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania, a zatem nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Nie jest to również postanowienie kończące postępowanie, i nie służy też na nie prawo wniesienia zażalenia. Nie jest to również inny akt lub czynność organu dotycząca przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego

z przepisów prawa (por. wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 349/012; postanowienie NSA z dnia 31 marca 2009 r. sygn. akt II OSK 469/09 dostępne w Internecie na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W świetle powyższego należy stwierdzić, że na postanowienie wydane

w trybie art. 37 kpa nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Natomiast niezależnie od pozytywnego lub negatywnego, tak jak w niniejszej sprawie, stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia strona może wnieść skargę na bezczynność organu i w sądowym postępowaniu ze skargi na bezczynność może ewentualnie podważać stanowisko organu wyrażone w trybie art. 37 kpa.

Mając powyższe na uwadze Sąd odrzucił skargę jako niedopuszczalną

z innych przyczyn (art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.).