Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2741/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 5 par. 2 i 3
journal: Dz.U. 2001 nr 98 poz 1070
law: Ustawa z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych.
article: art. 16 ust. 1, art. 24 ust. 1
journal: Dz.U. 2009 nr 84 poz 700
law: Ustawa z dnia 24 kwietnia 2009 r. o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w Świnoujściu.

SENTENCJA

Dnia 17 grudnia 2013 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Kamiński Sędziowie Sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędzia del. NSA Jerzy Solarski Protokolant starszy asystent sędziego Anna Pośpiech-Kłak po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2013 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. B., W. B. i A. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lipca 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 725/13 w sprawie ze skargi A. B., W. B. i A. B. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na usunięcie drzew i krzewów oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 25 lipca 2013 r., VII SA/Wa 725/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. B., W. B. i A. B. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] lutego 2013 r. w przedmiocie zezwolenia na usunięcie drzew i krzewów.

Jak wynika z uzasadnienie wyroku, Minister Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia 21 lutego 2013 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 15 ust. 4 i art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w Świnoujściu (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 700 ze. zm., dalej: "ustawa"), po rozpatrzeniu odwołania A. B., W. B. i A. B. - utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2012 r. (uzupełnioną postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...] października 2012 r., zezwalającą O. S.A z siedzibą w W. na usunięcie drzew i krzewów.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy omówił stan faktyczny sprawy wskazując, że decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. Wojewoda [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia O. S.A. z siedzibą w W. na budowę gazociągu wysokiego ciśnienia DN 700, MOP 8,4 MPa relacji R. na odcinku od km 40+816 w gminie B., województwo [...], do km 175+235 na terenie węzła R. w województwie [...], w zakresie budowy gazociągu wraz ze światłowodem i stacjami ochrony katodowej na całej długości układu rurowego i budowy naziemnych obiektów technologicznych: dwóch Węzłów Przesyłu Gazu oraz siedmiu Zespołów Zaporowo-Upustowych wraz z drogami dojazdowymi, ogrodzeniami terenu, wewnętrznymi drogami dojazdowo-technicznymi, techniczno-pożarowymi i chodnikami na terenach zespołów zaporowo-upustowych i węzłów przesyłu gazu, a także zezwolił Inwestorowi na usunięcie drzew i krzewów znajdujących się na działkach objętych decyzją Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2010 r., o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w Świnoujściu, ustalając termin wycinki drzew i krzewów w okresach od 15 listopada 2011 r. do 28 lutego 2012 r., od 1 września 2012 r. do 28 lutego 2013 r. oraz od 1 września 2013 r. do 31 grudnia 2013 roku i ustalił opłaty za usunięcie drzew i krzewów, zobowiązując Inwestora do dokonania nasadzeń zastępujących wycięte drzewa i krzewy,

Po rozpatrzeniu odwołań od ww. decyzji Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wydał decyzję z dnia [...] lipca 2012 r. utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję w części zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia O. S.A. z siedzibą w W. na budowę gazociągu wysokiego ciśnienia oraz uchylającą zaskarżoną decyzję w części II zezwalającej zgodnie z art. 16 ust. 1 "ustawy" Inwestorowi – O. S.A. z siedzibą w Warszawie, na usunięcie drzew i krzewów znajdujących się na nieruchomościach objętych decyzją Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2010 r., o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w Świnoujściu, ustalającej termin wycinki drzew i krzewów w okresach od 15 listopada 2011 r. do 28 lutego 2012 r., od 1 września 2012 r. do 28 lutego 2013 r. oraz od 1 września 2013 r. do 31 grudnia 2013 roku, ustalającej opłaty za usunięcie drzew i krzewów z terenów nieleśnych w łącznej wysokości 52 217 016,67 zł, zobowiązującej Inwestora do dokonania nasadzeń zastępujących wycięte drzewa i krzewy, odraczającej opłatę za usunięcie drzew i krzewów na okres 3 lat od dnia wydania decyzji, zobowiązującej Inwestora do przedstawienia Wojewodzie [...] pisemnej informacji o wykonaniu nasadzeń i o gotowości do odbioru nasadzeń i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji w tej części.

Wobec powyższego decyzją z dnia [...] września 2012 r., Wojewoda [...] zezwolił wnioskodawcy na usunięcie drzew i krzewów z terenu działek objętych decyzją Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji towarzyszącej inwestycjom w zakresie terminalu, którą jest budowa gazociągu R. wraz z infrastrukturą niezbędną dla jego obsługi na terenie województwa mazowieckiego, dla przedmiotowego zamierzenia i ustalił termin wycinki drzew i krzewów w okresach: od dnia wydania decyzji do 28 lutego 2013 r. oraz od 1 września 2013 r. do 31 grudnia 2013 r., ustalając opłatę za usunięcie drzew i krzewów w wysokości 105 044 812,01 zł, odraczając na okres 3 lat od daty wydania decyzji uiszczenie ustalonej opłaty za usunięcie drzew i krzewów w całej wysokości i zobowiązując inwestora do posadzenia w ramach nasadzeń zastępczych za wycięte drzewa i krzewy w liczbie nie mniejszej niż liczba usuniętych drzew i krzewów, na terenie, z którego zostały usunięte lub na innych terenach w terminie do 30 maja 2014 r. Organ zobowiązał również inwestora do złożenia pisemnej informacji o wykonaniu nasadzeń niezwłocznie po ich zakończeniu oraz pisemnej informacji o gotowości do odbioru nasadzeń po upływie 3 lat od dnia ich realizacji.

Następnie organ odwoławczy wskazał, że z dokumentacji sprawy wynika, że stronom zapewniono czynny udział w postępowaniu zakończonym weryfikowaną decyzją.

Zgodnie z dyspozycją art. 8 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 4 ww. "ustawy" inwestor oraz właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie decyzji, zostali powiadomieni o wydaniu decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2012 r. w drodze wysłanych do nich zawiadomień na adres określony w katastrze nieruchomości (pismo z dnia 26 września 2012 r.), a pozostałe strony postępowania zostały poinformowane o wydaniu decyzji w drodze obwieszczeń wywieszonych na tablicach ogłoszeń i umieszczonych na stronie internetowej Mazowieckiego Urzędu [...], jak również Urzędu Miasta i Gminy S., Urzędu Gminy P., Urzędu Gminy N., Urzędu Gminy W., Urzędu Gminy J., Urzędu Gminy Z., Urzędu Gminy D., Urzędu Gminy P., Urzędu Gminy S., Urzędu Gminy R., Urzędu Gminy B., Urzędu Gminy S., Urzędu Gminy B., Urzędu Miasta N., Urzędu Miasta P., Urzędu Miasta L., a także w prasie o zasięgu ogólnopolskim. W przedmiotowych obwieszczeniach organ I instancji poinformował strony o miejscu, gdzie strony i ich pełnomocnicy mogą zapoznać się z treścią wydanej decyzji oraz o możliwości złożenia odwołania.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] lutego 2013 r. złożyli A. B., W. B. i A. B. wnosząc o jej uchylenie i zarzucając jej rażące naruszenie prawa.

Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę oddalił.

W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że decyzja Wojewody [...] z [...] września 2012 r. została wydana po uchyleniu w części dotyczącej wycinki drzew i krzewów, decyzji z [...] listopada 2011 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia O. S.A. na budowę gazociągu wysokiego ciśnienia relacji R..

W skardze na decyzję Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z [...] lutego 2013 r. Skarżący podnoszą, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, albowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie IV SA/Wa 2604/12 wyrokiem z dnia 7 lutego 2013 r., stwierdził, że decyzja Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z [...] września 2012 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji towarzyszącej inwestycjom w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w Świnoujściu, wydana została z naruszeniem prawa.

Jest niesporne, iż wyrokiem w sprawie IV SA/Wa 2604/12 WSA w Warszawie stwierdził, że decyzja lokalizacyjna, została w części dotyczącej działki ew. [...] (działki stanowiącej własność Skarżących) oraz w części dotyczącej działki ew. [...] wydana z naruszeniem prawa. Okoliczność ta nie powoduje jednak, że zaskarżona decyzja jest także wadliwa. Wydanie, bowiem przez sąd administracyjny orzeczenia stwierdzającego, że zaskarżona decyzja narusza prawo oznacza, że stwierdzono wadliwość decyzji, ale decyzja pozostaje w mocy i wiąże nadal. Sytuacja jest więc podobna, jak w przypadku oddalenia skargi. (Prawo o postępowaniu Administracyjnymi Komentarz, Tadeusz Woś, Hanna Knysiak Molczyk, Marta Romańska, Wydawnictwa Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005).

Wyjaśnienie tej kwestii stało się jednak bezprzedmiotowe, albowiem, orzeczenie WSA w Warszawie w sprawie IV SA/Wa 2604/12 z dnia 7 lutego 2013 r. zostało uchylone wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 lipca 2013 r. sygn. akt II OSK 1231/13.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 15 k.p.a. oraz art. 127 § 1 i art. 8 k.p.a. poprzez wydanie przez Wojewodę [...] błędnego pouczenia w zawiadomieniu o wydaniu decyzji z dnia [...] września 2012 r. ( prawidłowa data decyzji to [...] września 2012 r.). Kwestia ta została prawidłowo wyjaśniona przez organ II –ej instancji, który wyjaśnił, że błędne wskazanie Ministra Infrastruktury jako organu odwoławczego w obwieszczeniu i zawiadomieniu o wydaniu decyzji, nie miało znaczenia dla interesów skarżących. Skarżący złożyli odwołanie skuteczne – we właściwym terminie i skierowane do właściwego organu. Organ wskazał, że w treści samej decyzji, pouczenie było poprawne, a prawo chroni strony postępowania w przypadku błędnego pouczenia, tym samym zarzut naruszenia w ten sposób art. 8 k.p.a., art. 15 k.p.a., 127 § 2 k.p.a., 129 § 2 k.p.a., 78 Konstytucji RP należy uznać za bezpodstawny.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut bezprawności stawiany decyzji, wobec faktu, że została podzielona na dwie części – tj. utrzymano w mocy pozwolenie na budowę ,a uchylono decyzję w części dotyczącej wycinki drzew. W ocenie Skarżących, nie można było budować gazociągu bez wycinki drzew i krzewów, które znajdowały się w pasie budowy. Decyzja powinna być uchylona w całości. Zagadnienie to także, w ocenie Sądu, należycie w uzasadnieniu decyzji wyjaśnił organ II –ej instancji wskazując, że art. 34 ust. 5 ustawy wyraźnie stanowi, że w postępowaniu przed organem wyższego stopnia oraz przed sądem administracyjnym nie można uchylić decyzji, o której mowa w niniejszej ustawie, w całości ani stwierdzić jej nieważności, gdy wadą dotknięta jest tylko część decyzji dotycząca części inwestycji w zakresie terminalu, nieruchomości lub działki. Treść tego przepisu nie pozwala organowi odwoławczemu zakwestionować tej części decyzji pierwszoinstancyjnej, która nie jest dotknięta wadami prawnymi, jeżeli wadami dotknięta jest część decyzji dająca się wyodrębnić. Sytuacja taka miała miejsce w rozpatrywanej sprawie. Wadami dotknięta była tylko część decyzji dotycząca wycinki drzew i krzewów i kwestii z tym związanych. Część ta niewątpliwie dawała się wyodrębnić, a zatem organ miał prawo uchylić decyzję i wydać nową tylko w tym zakresie.

Poza kognicją Sądu pozostają zarzuty dotyczące rozpoczęcia robót budowlanych przed wydaniem decyzji w przedmiocie wycinki drzew ( aczkolwiek wskazać należy, że zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy "decyzje administracyjne, o których mowa w niniejszej ustawie podlegają natychmiastowemu wykonaniu").

Nie można także podzielić zarzutu Skarżących, iż w sprawie doszło do naruszenia art. 15 k.p.a., albowiem odwołanie nie wstrzymało wykonania decyzji nieostatecznej. Zdaniem Skarżących, w sytuacji, gdy odwołania nie wstrzymuje wykonania decyzji nieostatecznej, to jest ono nieskuteczne i prowadzi do naruszenia zasady dwuinstancyjności z art. 15 k.p.a.

Należy wyjaśnić, że możliwość wniesienie odwołania i ponownego rozpatrzenia decyzji przez organ II –ej instancji i kwestia wykonalności decyzji, są zupełnie odrębnymi problemami prawnymi, które szczegółowo regulują ustawy. W rozpatrywanej sprawie szczególny przepis – art. 34 ust. 1 ustawy zezwala, by decyzje administracyjne, o których mowa w ustawie podlegały natychmiastowemu wykonaniu. Nie kłóci się to jednak z prawem do zaskarżenia takiej decyzji. Regulacje takie, pozwalające na wykonywanie decyzji nieostatecznej poprzez nadanie jej rygoru natychmiastowej wykonalności, są spotykane w prawie często zarówno w ustawach szczególnych, a także w k.p.a., który także na mocy art. 108 dopuszcza możliwość nadawania decyzji, od której służy odwołanie rygoru natychmiastowej wykonalności.

Poza meritum rozpatrywanej sprawy pozostają kwestie wywłaszczenia nieruchomości, odszkodowania z tego tytułu, a także odszkodowania za wycinkę drzew.

Nie może być także przedmiotem badania Sądu decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji i sposób jej ogłoszenia, albowiem ta decyzja nie jest przedmiotem postępowania przed Sądem.

Na uwagę zasługuje natomiast zarzut wskazany w punkcie 7 pisma z 25 lipca 2013r. dotyczący inwentaryzacji drzew.

Skarżący podnoszą, że inwentaryzacja ta jest nierzetelna. Zarzucają, że nie wytyczono geodezyjnie granic nieruchomości Skarżących, w związku z tym nie było możliwe określenie, które drzewa znajdują się na nieruchomości Skarżących, a które na sąsiednich nieruchomościach. Zarzucają także, że nierzetelnie, gdyż niezgodnie z ustawą z dnia 1 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody wraz z późniejszymi zmianami (Dz.U. 2013.627, dalej "ustawa o ochronie przyrody") dokonano pomiaru pni drzew.

Należy wskazać, że Skarżący nie wychodzą poza zarzuty ogólne i nie odnoszą się do danych wskazanych w decyzji. Mając na uwadze ogólnikowość sformułowanych przez Skarżących w piśmie z 25 lipca 2013 r. zarzutów, nie można uznać, że przedłożona inwentaryzacja zawiera błędne dane. Podzielić należy stanowisko organu, że żaden z przepisów ustawy nie obliguje do dołączenia do akt protokołu oględzin nieruchomości, a tym bardziej wykonywania pomiarów geodezyjnych nieruchomości, dla której sporządzana była inwentaryzacja drzew i krzewów.

Wobec treści żądania złożonego przez Skarżących w uzupełnieniu skargi z 25 lipca 2013 r. o ustosunkowanie się do wszystkich zawartych w skardze naruszeń prawa oraz wszystkich aspektów prawnych zaistniałych w skardze, a w szczególności sporządzonej opinii do "Opinii o projekcie ustawy o zmianie ustawy o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w Świnoujściu" z dnia 16 lipca 2013 r. należy stwierdzić, że zgodnie z art. 134 p.p.s.a wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy. Jak wyżej wskazano, Skarżący domagają się zbadania przez Sąd kompleksowo ich sytuacji prawnej, która jest wynikiem wydania decyzji o lokalizacji inwestycji, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, pozwoleniu na budowę oraz zaskarżonej decyzji w przedmiocie wycinki drzew.

Kognicja Sądu w rozpatrywanej sprawie nie pozwala na tak szerokie badanie. Tym bardziej nie ma żadnej przyczyny, dla której Sąd w rozpatrywanej sprawie miałby zajmować stanowisko w przedmiocie opinii o projekcie zmiany ustawy. Celem postępowania sądowego jest bowiem zbadanie legalności zaskarżonej decyzji, a nie wypowiedź, co do prawa w ogóle.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli A. B., A. B. i W. B. zarzucając:

1. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 135 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 - zwanej dalej p.p.s.a.) poprzez oddalenie skargi na decyzję.

b) art. 6 p.p.s.a. w zw. z art. 5 par. 2 i 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r, prawo o ustroju sądów powszechnych poprzez brak pouczenia stron będących obywatelami Federacji Rosyjskiej występujących bez profesjonalnego pełnomocnika o możliwości skorzystania z tłumacza przysięgłego (w szczególności skarżąca A. B. słabo posługuje się językiem polskim, a tym bardziej język prawniczy jest dla niej niezrozumiały), przez co została pozbawiona możliwości obrony swych praw, a w konsekwencji zachodzi nieważność postępowania określona w art. 183 § 2 pkt •5 p.p.s.a.

c) art. 3 § 2 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) p.p.s.a .przez oddalenie skargi na decyzję, mimo naruszenia w toku postępowania przed organem I i II instancji przepisów art. .6, art. 8, art. 9, art. 10 par. 1. kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak pouczenia stron będących obywatelami Federacji Rosyjskiej występujących w toku postępowania administracyjnego bez profesjonalnego pełnomocnika o przysługujących im prawach, w szczególności czuwając aby strony nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa udzielając Im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek, przez co została naruszona zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa oraz świadomości kultury prawnej obywateli.

d) art.12a. § 2. p.p.s.a. uniemożliwienie stronom dostępu do kompletnych akt dotyczących sprawy będącej przedmiotem niniejszego rozpoznania, poprzez brak w dokumentacji sprawy akt organu I instancji (wraz z inwentaryzacją drzew na przedmiotowej działce), przez co strony zapoznające ślę z aktami nie miały dostępu do całego zebranego w sprawie materiału dowodowego przez co zostali pozbawieni możliwości obrony swych praw, a w konsekwencji zachodzi nieważności postępowania określona w art. 183 par. 2 pkt 5 p.p.s.a.

e) art. 3 § 2 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) p.p.s.a. przez oddalenie skargi na decyzję, mimo naruszenia w toku postępowania przed organem I i II instancji przepisów art. 7, art. 8, art. 15, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i 3 k.p.a., w szczególności zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego tj. poprzez ograniczenie materiału dowodowego wyłącznie do oględzin nieruchomości przeprowadzonych przez organ I instancji, a także poprzez nierozpoznanie sprawy w sposób wszechstronny i wyczerpujący, tj. niedostatecznym wyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy, mianowicie iż niemożliwym jest przeprowadzenie gazociągu bez faktycznej wycinki drzew, pomimo iż zaskarżona decyzja nie jest jeszcze ostateczna i prawomocna,

f) art. 141 §.4 p.p.s.a. poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu WSA do stanowiska wyrażonego w pismach skarżącej, w szczególności w zakresie naruszenia przez organy postępowania administracyjnego zasady dwuinstancyjności postępowania.

Naruszenie przepisów prawa materialnego;

a) art. 5 ust.2 art. 5 par, 2 i 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych poprzez jego niezastosowanie, pomimo iż strony będące obywatelami Federacji Rosyjskiej występujący bez profesjonalnego pełnomocnika powinny zostać pouczone przez WSA w Warszawie o możliwości skorzystania z tłumacza przysięgłego.

b) art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w Świnoujściu poprzez . jego błędną wykładnią polegającą na bezpodstawnym przyjęciu, iż decyzja wydana na ww. podstawie prawnej uprawnia jej adresata do wycięcia drzew bez osobnej prawomocnej i ostatecznej decyzji o zezwoleniu na wycięciu drzew, jak miało miejsce na działce należącej do Skarżących.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna złożona w niniejszej sprawie zasadniczo skupiała się wokół kwestii niepoinformowania strony – obywateli Federacji Rosyjskiej – o prawie do bezpłatnego korzystania z pomocy tłumacza.

W kontekście sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów w tym zakresie należy wskazać, że zgodnie z art. 5 § 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.), który ma zastosowanie do sądów administracyjnych na podstawie art. 29 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), osoba niewładająca w wystarczającym stopniu językiem polskim ma prawo do występowania przed sądem w znanym przez nią języku i bezpłatnego korzystania z pomocy tłumacza. W świetle przywołanej regulacji nie ulega wątpliwości, że korzystanie w postępowaniu z pomocy tłumacza jest traktowane jako uprawnienie procesowe przysługujące stronie. Z tego względu sposób wypełnienia przez sąd obowiązków związanych z udziałem w sprawie osoby niewładającej w wystarczającym stopniu językiem polskim będzie mieć bezpośredni wpływ na ocenę zapewnienia "możności obrony praw" tej osoby w postępowaniu, a w konsekwencji decydować o tym, czy postępowanie nie jest obarczone wadą nieważności. Niewystarczające bowiem władanie językiem polskim może prowadzić do ograniczenia możliwości obrony przed sądem administracyjnym, a więc naruszać prawo do rzetelnego procesu sądowego.

Wyraźnego podkreślenia wymaga jednak to, że prawo do bezpłatnego korzystania z tłumacza o którym mowa w art. 5 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych jest uzależnione od tego, czy strona włada językiem polskim w stopniu wystarczającym. Posiadanie obywatelstwa niepolskiego nie uzasadnia samo przez się konieczności poinformowania strony o prawie wynikającym z powołanego przepisu.

Co więcej zgodnie z treścią art. 5 § 3 zdanie drugie ustawy Prawo o ustroju sadów powszechnych dla przyznania tłumacza konieczne jest złożenie stosownego wniosku.

Na gruncie niniejszej sprawy Sąd pierwszej instancji nie powziął wątpliwości co do władania przez stronę skarżącą kasacyjnie językiem polskim. Co więcej występując na rozprawie w dniu 17 grudnia 2013 r. przed Naczelnym Sądem Administracyjnym skarżący kasacyjnie A. B. i W. B. biegle posługiwali się językiem polskim. Skarżąca kasacyjnie A. B. nie wypowiedziała się, jednak jak wynika z oświadczenia złożonego na rozprawie przebywa ona w Polsce od 1984 r. , co uzasadnia przekonanie, że również w jej przypadku znajomość języka polskiego nie uzasadnia konieczności posługiwania się biegłym tłumaczem zarówno w toku postępowania sądowoadministracyjnego jak i postępowania administracyjnego.

Skarżący kasacyjnie w toku całego postępowania nie występowali w jakiejkolwiek formie z wnioskiem o przyznanie im tłumacza, ani nie wskazywali na trudności natury językowej, co mogłoby uzasadniać powstaniem po stronie sądu .

Podnoszone w skardze kasacyjnej argumenty wskazujące na brak znajomości wiedzy prawniczej nie wskazują natomiast na konieczność uzyskania pomocy tłumacza.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, że wbrew wywodom strony pomiar obwodu pnia na wysokości 130 cm dokonano zgodnie z art. 85 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody. Inwestor dołączył również do akt postępowania administracyjną szczegółową inwentaryzację drzew i krzewów sporządzoną na terenie objętym inwestycją, która stanowi integralną część decyzji w formie załączników do decyzji. Zwrócić należy uwagę, że załącznik nr 1 zawiera plan gospodarki zielenią z inwentaryzacją drzew i krzewów, na którego brak wskazywali skarżący kasacyjnie.

Nie zasługiwał również na uwzględnienie zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w Świnoujściu (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 700 ze. zm., dalej: "ustawa"). Wbrew wywodom skarżących kasacyjnie Sąd pierwszej instancji nie przyjął, że decyzja o ustaleniu inwestycji celu publicznego uprawnia do wycięcia drzew bez osobnej prawomocnej i ostatecznej decyzji o zezwoleniu na wycięcie drzew.

Zgodnie natomiast z treścią art. 16 ust. 1 powołanej ustawy w decyzji o pozwoleniu na budowę inwestycji w zakresie terminalu wojewoda zezwala na usunięcie drzew lub krzewów znajdujących się na nieruchomościach objętych decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu. W niniejszej sprawie decyzją z [...] listopada 2011 r. Wojewoda [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę gazociągu, a więc inwestycji towarzyszącej inwestycjom w zakresie terminalu, a także zezwolił inwestorowi na usunięcie drzew i krzewów znajdujacych się na działkach objętych decyzją Wojewody [...] z [...] grudnia 2010 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu i ustalił opłaty.

Zaskarżona samodzielna decyzja o zgodzie na usunięcie drzew i krzewów zapadła po wyeliminowaniu jedynie tej części decyzji o pozwoleniu na budowę, która dotyczyła zgody na wycięcie drzew i krzewów, co było zgodne z obowiązującymi w tej materii przepisami proceduralnymi.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną oddalił.