Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 626/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2008-10-03 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie- Małgorzata Futera po rozpoznaniu w dniu 3 października 2008r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J.G. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] czerwca 2008r. Nr [...] w przedmiocie zobowiązania w podatku akcyzowym za listopad 2004r. - postanawia – odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w przedmiocie podatku akcyzowego J.G., reprezentowany przez pełnomocnika – doradcę podatkowego, wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych. W załączonym do skargi formularzu wniosku PPF jako jego uzasadnienie podał trudną sytuację finansową z uwagi na niskie wynagrodzenie (1126 zł brutto), brak oszczędności, konieczność ponoszenia kosztów utrzymania trzech córek w wieku szkolnym. Jak wynika z wniosku jedynym majątkiem skarżącego jest nieruchomość rolna 0,20 ha. Skarżący podał, że nie prowadzi działalności gospodarczej, załączył także aneks do umowy o pracę,

z którego wynika podana wyżej kwota wynagrodzenia.

Te skąpe informacje o stanie majątkowym nie pozwoliły na wydanie przez referendarza sądowego orzeczenia w sprawie wnioskowanego zwolnienia od kosztów sądowych, dlatego skierowane zostało, na podstawie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a., wezwanie do złożenia dodatkowego oświadczenia dotyczącego stanu majątkowego i możliwości płatniczych. Postępowanie w tym zakresie miało wyjaśnić wysokość kwot ponoszonych na codzienne utrzymanie, źródła ich pokrywania, warunki mieszkaniowe rodziny, kwestię ewentualnej pomocy instytucji lub osób trzecich, kwestie majątkowe: majątku własnego dzieci, wykazywanych w poprzednich wnioskach wierzytelności i majątku nieruchomego. Skarżący wezwany został także do przedłożenia odpisu zeznań podatkowych za ostatnie dwa lata podatkowe oraz wyciągów z rachunków bankowych z ostatnich trzech miesięcy. W odpowiedzi pełnomocnik nadesłał jedynie kserokopię zeznania PIT-37 za 2007r. równocześnie wyjaśniając, iż zgromadzenie pozostałych dokumentów w wyznaczonym terminie (7 dni od dnia doręczenia) było niemożliwe.

W ocenie rozpoznającego wniosek, nie zasługuje on na uwzględnienie.

Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., osobie fizycznej przyznane zostaje prawo pomocy z jej wniosku w zakresie częściowym - o taki ubiega się w tej sprawie skarżący żądając zwolnienia od kosztów sądowych, jeżeli strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Ciężar dowodu spoczywa bez wątpienia na stronie składającej taki wniosek.

Wnioskodawca we wniosku nie przedstawił swojej sytuacji w sposób przekonujący, tj. że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, a na wezwanie referendarza

o wyjaśnienia i dokumenty w celu zweryfikowania oświadczenia, zostało nadesłane tylko zeznanie podatkowe za ostatni rok. Z zeznania tego wynika, że w 2007 roku osiągnął on przychód ze stosunku pracy w kwocie 10.003,32 zł (dochód 8.511,39 zł) a także przychód z tytułu działalności wykonywanej osobiście, w tym umowy o dzieło i zlecenia – 92. 475,00 zł (dochód 91.932,50 zł) – łącznie za ostatni rok skarżący osiągnął 102.478,32 zł przychodu (100.443,89 zł dochodu). Tylko na podstawie przedłożonego zeznania można śmiało sformułować tezę, że skarżący nie pozostaje w niedostatku i może w pełni własnymi siłami i z własnych środków zaspokoić wszystkie usprawiedliwione potrzeby własne i córek, uiszczając równocześnie wymagane koszty sądowe.

Konkludując – skarżący nie wykazał, że nie byłby w stanie uiścić kosztów sądowych w obu sprawach zawisłych przed sądem, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przyznanie prawa pomocy jako odstępstwo od zasady ponoszenia kosztów postępowania może mieć zastosowanie jedynie

w przypadkach wyjątkowych, a ujawnione przez skarżącego dane nie wskazują na konieczność udzielenia zwolnienia. Należy po raz wtóry powtórzyć, że wykazane dochody w istniejących realiach ekonomicznych pozwalają na uiszczenie kosztów związanych z postępowaniem sądowoadministracyjnym, gwarantując równocześnie godne utrzymanie dla wszystkich osób pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzeczona jak w sentencji postanowienia.