Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA 4878/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Sędziowie WSA Ewa Machlejd, As. WSA Mariola Kowalska (spr.), Protokolant Edyta Kuczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2004 r. sprawy ze skargi J.Ł. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2002 r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie skargę oddala.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lutego 2002r. nr [...], ponownie rozpoznając sprawę, Burmistrz Miasta i Gminy [...] udzielił I. i B.R. pozwolenia na użytkowanie części magazynowej (rozbudowa pawilonu handlowego) na działce nr ewid. [...] we wsi O. Gmina [...] przy ulicy [...].

W obszernym uzasadnieniu organ stwierdził, iż brak jest podstaw do odmowy wydania pozwolenia na użytkowanie. Inwestor dołączył bowiem wszelkie wymagane prawem dokumenty wynikające zarówno z przepisów prawa jak i zaleceń organów II instancji oraz wytycznych Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W szczególności inwestor przedłożył:

1. inwentaryzację geodezyjną powykonawczą obiektu wraz z wyjaśnieniem

uprawnionego geodety dotyczącym przyczyn powstania odstępstwa od warunków

pozwolenia na budowę,

2. ekspertyzę techniczną dot. stanu technicznego obiektu

3. aktualny protokół kominiarski do odbioru budynku

4. ekspertyzę z zakresu ochrony ppoż.

5. pismo Państwowej Inspekcji Ochrony Środowiska w [...] o braku

sprzeciwu do zamierzonego przystąpienia do użytkowania,

6. pismo Państw. Terenowego Inspektora Sanitarnego w [...]

zezwalające na użytkowanie zgodnie z przeznaczeniem

7. oświadczenie własne o braku sprzeciwu ze strony PIP.

Ponadto inwestor dołączył opinię rzeczoznawcy ds. budowlanych w sprawie wpływu dobudowanej części magazynowej na budynek mieszkalny na działce sąsiedniej stanowiącej własność Pani J.Ł. oraz opinię w sprawie prawidłowości wykonania trwałych zabezpieczeń na terenie nieruchomości zrealizowanych w celu odprowadzenia wód opadowych na teren działki należącej do inwestorów.

Z opinii wynika, iż inwestycja pp. R. nie oddziaływuje negatywnie na budynek zlokalizowany na sąsiedniej nieruchomości zarówno w zakresie

odprowadzania na jej teren wód opadowych, jak i zacienienia nieruchomości, natomiast należący do Pani Ł. budynek nie spełnia norm budowlano -sanitarnych, ponieważ ściana z oknami usytuowana jest od granicy działki tylko 0.2m, zaś dół gnilny (szambo) tylko o 1m, zamiast 7,5m. Szambo jest oddalone o około 3m od okien budynku mieszkalnego, zamiast o 15m.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Pani J.Ł.. zarzuciła zaskarżonej decyzji obrazę art. 5 ust. 1 pkt 6, art. 48, art. 50 ust. 1 pkt 1 i 3 i art. 55 ust. 1 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego.

Podniosła, iż z powodu zrealizowania inwestycji budynek mieszkalny, stanowiący jej własność jest zawilgocony, zaś na ścianach budynku od strony działki Państwa R. jest grzyb.

Decyzją nr [...] z dnia [...] września 2002r. Wojewoda [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ wskazał, iż rozbudowany o część magazynową budynek pawilonu handlowego Państwa R., oddalony od granicy nieruchomości o 7m nie narusza przepisów warunków technicznych odnoszących się do sytuowania obiektów, a znajdująca się w aktach sprawy ekspertyza techniczna nr [...] jednoznacznie wyklucza możliwość spływu wód opadowych na działkę sąsiednią oraz występowanie zacienienia powodowanego przez powstały pawilon.

Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła Pani J. Ł.. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zarzuciła organom administracji, iż nie przedstawiono jej do wglądu dokumentacji przedłożonej przez stronę. Do skargi dołączyła protokół oględzin dotyczący stanu technicznego należącego do niej budynku mieszkalnego przy ulicy [...].

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie.

Podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa (art. 145 § 1

pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.).

Rozpoznawana sprawa dotyczy pozwolenia na użytkowanie części obiektu budowlanego. Nie można przy ocenie niniejszej sprawy pominąć, iż w sprawie zapadł wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 kwietnia 1999r. sygn.akt IV SA 461/97, mocą którego uchylono wcześniejsze decyzje organów administracji architektoniczno - budowlanej w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie tego obiektu. Sąd w ww. wyroku stwierdził istotne uchybienia w postępowaniu dowodowym, uniemożliwiające mu rozstrzygnięcie finalne. W takiej sytuacji ponownie rozpoznając sprawę organ administracji jest związany wskazaniem Sądu co do uzupełnienia postępowania.

Zgodnie z art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zmianami) ocena prawna wyrażona w tym orzeczeniu Sądu wiąże w sprawie ten Sąd oraz organ administracji. Oznacza to, że niezastosowanie się przez organ administracyjny do oceny prawnej NSA musiałoby skutkować uchyleniem decyzji. [Patrz, wyrok NSA z dnia 2 czerwca 1999r. sygn.akt IV SA 587/97, publik. LEX nr 47823].

W niniejszej sprawie Sąd ww. wyrokiem z dnia 22 kwietnia 1999r. uznał, iż z uwagi na datę budowy przedmiotowego obiektu zastosowanie w sprawie znajdują przepisy art. 42 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane ( Dz.U. z 1974r. Nr 38, poz. 229 z późn.zm.) w związku z art. 103 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2000r., Nr 106, poz. 1126 z późn.zm.). Z treści tego przepisu wynika, iż pozwolenie na użytkowanie może być wydane w razie stwierdzenia przez organ, iż obiekt jest zdatny do użytku. Przez zdatność do użytku, w ocenie Sądu, należy również rozumieć takie zrealizowanie obiektu, iż nie narusza on uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym właściciela działki sąsiedniej. W tym celu sąd nakazał by orzekający w sprawie organ dopuścił dowód z opinii rzeczoznawcy.

Jak wynika z akt sprawy opinia w tym zakresie została opracowana przez Rzeczoznawcę Budowlanego prof. dr hab. W.L. Opinia ta o nr [...] jednoznacznie wykluczyła możliwość spływu wód opadowych z działki inwestorów na działkę skarżącej J.Ł. Wynika z niej jednocześnie, iż nie jest możliwe zarzucane przez skarżącą zjawisko cieniowania, ponieważ odległość wybudowanej części budynku magazynowego od budynku mieszkalnego skarżącej

wynosi 7,4m, zaś wysokość budynku nie przekracza 4m. Kolejna opinia o nr [...] tego rzeczoznawcy potwierdziła, iż stan przedmiotowego budynku magazynowego jest bardzo dobry. Budynek jest starannie konserwowany i nie stanowi zagrożenia dla użytkowników i osób postronnych. Ponadto inwestor przedłożył dokumenty, z których wynika, iż obiekt jest zdatny do użytku, co potwierdziła również wizja lokalna przeprowadzona przez organ, z udziałem skarżącej, w dniu 6 września 2000r.

Udzielając pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego obiektu, w ocenie obecnego składu Sądu, organy administracji architektoniczno - budowlanej, nie naruszyły przepisu art. 42 Prawa budowlanego z 1974r.

Wprawdzie w sentencji decyzji organy obu instancji błędnie przywołują odpowiednie przepisy dotyczące pozwolenia na użytkowanie obiektu obecnie obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, jednakże w ocenie Sądu nie jest to takie naruszenie przepisów proceduralnych, które miałoby wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy i powodowało eliminację zaskarżonego orzeczenia z obrotu prawnego z tego powodu. [ Patrz wyrok NSA z dnia 4 sierpnia 1999r. sygn.akt IV SA 2345/98- publik. Lex nr 47831]

Ponadto należy zauważyć, iż właściciel nieruchomości może skutecznie kwestionować w zakresie inwestycji budowlanych na działkach sąsiednich tylko takie działania, które naruszają jego uzasadniony interes. Pojęcie uzasadnionego interesu, o którym mowa w art. 5 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego z 7 lipca 1994r. (t.jedn. z 2000r. Nr 106, poz. 1126, z późn.zm.) winno być pojmowane w kategoriach obiektywnych . Ochrona uzasadnionego interesu osób trzecich powinna opierać się wyłącznie na obiektywnej ocenie dotyczącej przestrzegania obowiązujących przepisów prawa, a w szczególności wymagań techniczno - budowlanych oraz norm dotyczących budowy i utrzymania obiektów budowlanych. Oznacza to, że właścicielowi nieruchomości przysługują prawne środki ochrony przed sposobem zagospodarowania na cele budowlane nieruchomości sąsiedniej, jeżeli projektowany sposób zagospodarowania kolidowałby z jego prawnie chronionym interesem poprzez naruszenie przez inwestora obowiązujących przepisów techniczno -budowlanych oraz norm dotyczących budowy i utrzymania obiektu wywołując skutki wymienione w art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego. Mając powyższe na uwadze, uznać należy na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, iż zarzuty skarżącej w zakresie zacieniania jej nieruchomości oraz spływu wód opadowych z działki inwestorów na jej działkę są bezpodstawne.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) skargę jako bezzasadną należało oddalić.