Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1163/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2007-03-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie: AWSA Wojciech Jakimowicz WSA Grażyna Firek (spr.) Protokolant: Beata Błach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2007 r. sprawy ze skargi E. S. i A. S. na decyzję Wojewodę z dnia 11 kwietnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana, III. zasądza od Wojewody na rzecz skarżących kwotę 10 zł ( dziesięć złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...].2003 roku, znak [...], wydaną na podstawie art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku- Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 roku, Nr 106, poz. 1126 z późn. zm.) i art. 104 k.p.a. Starosta Powiatu udzielił A. S. i P. S. pozwolenia na użytkowanie dobudowanej od strony zachodniej części budynku na działce nr [...] przy ul. [...] w O. oraz powstałego zadaszenia nad tarasem.

W uzasadnieniu organ administracji publicznej podał, iż pismem z dnia [...].2002 roku inwestorzy wystąpili z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na użytkowanie przedmiotowej inwestycji, dołączając oświadczenie osoby uprawnionej, stwierdzające wykonanie robót budowlanych zgodnie z decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].2002 roku, znak [...]., mających na celu doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem obiektu wybudowanego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego inwestorzy zostali zobowiązani do zamurowania otworów okiennych w ścianie zachodniej cegłą pełną na grubość muru lub pustakami szklanymi (luksferami) o odporności ogniowej min. 60 minut, usunięcia obróbki blacharskiej po stronie wschodniej wiatrołapu w poziomie tarasu i wykonania nowej z wyprofilowaniem spadku na własną działkę.

Pismem z dnia [...].2003 roku zawiadomiono strony o wszczętym postępowaniu administracyjnym i oględzinach w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie dobudowanej od strony zachodniej części budynku na działce nr [...] przy ul. [...] w O. oraz powstałego zadaszenia nad tarasem. Natomiast w dniu [...].2003 roku, po uprzednim zawiadomieniu stron dokonano oględzin na działce nr [...]. podczas oględzin z udziałem m. in. A. S. i A. S., stwierdzono wykonanie wszystkich robót budowlanych, nakazanych przez organy nadzoru budowlanego. A. S. zwrócił uwagę na rozbieżności w wymiarach zewnętrznych dobudowanej części (wiatrołapu), pojawiające się w treści protokołu, a następnie powielanych w decyzjach organów nadzoru budowlanego. Wskazano, że rozbieżność wynikała z dokonania przez inspektorów pomiaru zewnętrznej płyty tarasu, która posiada okapy wychodzące poza linię zasadniczej dobudowy. Ustaleń inspektorów nadzoru budowlanego dokonano na wniosek ówczesnego właściciela działki od strony ul. [...] w dniu [...].2002 roku bez czynnego udziału Państwa S. i bez wejścia na ich działkę.

W dalszej kolejności organ pierwszej instancji wskazał, iż w dniu [...].2003 roku, po dokonaniu oględzin do Starostwa Powiatowego wpłynęło pismo A. S. i E. S., w którym wyrażone zostały uwagi co do wymiarów obiektu, a także odnośnie tego, iż przeróbki dokonane przez inwestorów nie zlikwidowały zagrożeń dla ludzi i zwierząt, spowodowanych opadami deszczu i śniegu oraz zwisającymi soplami. Zdaniem stron, budynek i zadaszenie w dużym stopniu ograniczają również korzystanie z własności.

Mając na uwadze powyższe organ stwierdził, że postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie z wniosku inwestorów po zakończeniu postępowania przed organami nadzoru budowlanego ma na celu jedynie stwierdzenie wykonania robót w zakresie określonym w decyzji tych organów. Badanie sprawy odnośnie ograniczenia własności nie znajduje się w zakresie właściwości organu. W zakresie zasadności wykonania takich a nie innych robót, mających na celu doprowadzenie do stanu zgodnego z przepisami techniczno- budowlanymi prowadzone było, w wyniku odwołania A. S. i E. S., postępowanie przed Wojewódzkim Inspektorem Nadzoru Budowlanego.

Z powyższą decyzją nie zgodzili się A. S. i E. S., wnosząc w terminie odwołanie i zarzucając rażące naruszenie prawa materialnego, a zwłaszcza art. 59 ust. 1 oraz art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego, a także art. 7 k.p.a. W konsekwencji autorzy odwołania domagali się uchylenia zaskarżonej decyzji i orzeczenia o istocie sprawy, względnie jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Nadto wnieśli o zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego - ustalenia przez organy nadzoru budowlanego zgodności decyzji wydanych w sprawie z planem zagospodarowania przestrzennego.

W uzasadnieniu odwołania jego autorzy wskazali, że na sąsiedniej działce nr [...] samowolnie rozbudowano budynek mieszkalny poprzez wykonanie przybudówki w granicy działki Nr [...], a na jej stropie wykonano taras wraz z zadaszeniem. Zadaszenie zostało wykonane ze spadkiem, powodując zagrożenie dla ludzi i zwierząt w związku ze śniegiem, deszczem i soplami lodu. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. nakazał decyzją z dnia [...].2002 roku jedynie zamurowanie otworów okiennych i przerobienie obróbki blacharskiej płyty tarasu, pomijają sprawę spadku dachu i bezpieczeństwa pożarowego wynikłego z naruszenia odległości od granic działki. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego przemilczał większość zastrzeżeń wobec samowoli- nie dostrzegł na przykład, że przerobienie obróbki blacharskiej nie zlikwiduje zagrożenia spowodowanego przez zadaszenie.

W ocenie wnoszących odwołanie, stronnicze działania organów nadzoru budowlanego zostały usankcjonowane decyzją z dnia [...].2003 roku, udzielającą pozwolenia na użytkowanie. Rozstrzygnięciu temu zarzucili m. in., że art. 59 ust. 1 Prawa budowlanego zobowiązuje organ do sprawdzenia zgodności obiektu z warunkami zabudowy, a Starosta Powiatowy nie ustosunkował się do zapisów planu zagospodarowania przestrzennego i wynikających z niego uwarunkowań. Wskazali, że działka nr [...] znajduje się na terenie, dla którego przewidziano ośrodek handlowo- usługowo- gastronomiczny, nadto jest to teren strefy uciążliwości związanej z bazą PKS i obszar zagrożenia powodziowego. Budowa budynku mieszkalnego pozostaje zatem w sprzeczności z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego, a wydanie pozwolenia na użytkowanie narusza art. 49 ust. 1 i art. 59 ust. 1 Prawa budowlanego.

Zdaniem skarżących, naruszony został także obowiązek wyjaśnienia stanu faktycznego, wynikający z art. 7 k.p.a. oraz przepisy techniczno- budowlane, regulujące dopuszczalną odległość obiektu od granicy działki.

W toku postępowania odwoławczego A. S. wyraziła swoje stanowisko w piśmie z dnia [...].2003 roku, wskazując, iż na temat zagrożenia spowodowanego zadaszeniem tarasu wypowiadały się już organy nadzoru budowlanego, a ich zalecenia zostały wykonane. Odnośnie bezpieczeństwa pożarowego podniosła, że na całym pobliskim obszarze istnieje gęsta zabudowa i żaden z istniejących budynków nie spełnia wymogów co do odległości od granic działek. Wskazała także, iż nie ma mowy o braku zgodności decyzji z planem zagospodarowania przestrzennego- albowiem plan ten przewiduje zespół zabudowy jednorodzinnej i usług towarzyszących do sukcesywnego przekształcenia. Zarzuciła także, iż E. S. i A. S. sami naruszają przepisy pożarowe oraz Prawo budowlane.

Wojewoda decyzją z dnia 11 kwietnia 2003 roku, znak [...], wydaną na podstawie art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku- Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 roku, Nr 106, poz. 1126 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie, wskazując następnie, iż zgodnie z art. 55 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku- Prawo budowlane, uzyskanie pozwolenia na użytkowanie jest wymagane, jeżeli właściwy organ wydał na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 lub art. 71 ust. 3 decyzję, nakazującą dokonanie określonych czynności, zmian lub przeróbek. W analizowanym przypadku Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...].2002 roku, znak [...] utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].2002 roku, znak [...], podjętą na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy- Prawo budowlane, nakładającą na A. S. i P. S. obowiązek zamurowania otworów okiennych w ścianie zachodniej oraz usunięcia obróbek blacharskich po stronie wschodniej wiatrołapu i wykonanie nowych z wyprofilowaniem na własną działkę, zgodnie z dostarczoną dokumentacją.

Inwestorzy wykonali zalecenia decyzji i przedłożyli oświadczenie osoby posiadającej stosowne uprawnienia budowlane, stwierdzające, że zalecenia te zostały wykonane zgodnie ze sztuką budowlaną. Wskazano też, iż w aktach sprawy znajduje się także protokół z oględzin na działce nr [...] przy ul. [...] w O., przeprowadzonych w dniu [...].2003 roku przez pracowników tamtejszego Starostwa Powiatowego. W protokole zawarte jest stwierdzenie, że wykonanie robót budowlanych jest zgodne z zaleceniami organu nadzoru budowlanego.

W tej sytuacji, zdaniem organu odwoławczego, nie można twierdzić że udzielone pozwolenie na użytkowanie dobudowanej od strony zachodniej części budynku mieszkalnego oraz powstałego zadaszenia nad tarasem pozbawione było podstaw i aby nie mogło być wydane. Natomiast w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji organ pierwszej instancji winien powołać art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku- Prawo budowlane.

W odniesieniu do zarzutów odwołania Wojewoda wyjaśnił, iż przedmiotowa dobudowa została zrealizowana na terenie oznaczonym w planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego symbolem "A4UH.U.ZI"- teren istniejącego zespołu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usług towarzyszących przewidziany do sukcesywnego przekształcania w ośrodek handlowo- usługowo- gastronomiczny, głównie dla mieszkańców regionu. Dobudowa wiatrołapu do istniejącego budynku mieszkalnego jest zatem zgodna z ustaleniami tego planu. Natomiast ocena poprawności działań podjętych przez organy nadzoru budowlanego w sprawie spornej dobudowy nie należy do właściwości organu administracji architektoniczno- budowlanej. Sprawa legalizacji obiektu, a także jego wykonanie zgodnie z obowiązującymi normami i przepisami techniczno- budowlanymi została przesądzona w postępowaniu przed powiatowym i wojewódzkim inspektorem nadzoru budowlanego.

Na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego- Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie w terminie wnieśli E. S. i A. S., domagając się uchylenia zarówno zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu pierwszej instancji, jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądzenia kosztów postępowania.

W ocenie skarżących rażące naruszenie prawa miało polegać w szczególności na naruszeniu ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, § 12 ust. 4, 5, 6 oraz § 270 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, art. 7 k.p.a. a także art. 49 ust. 1 ustawy- Prawo budowlane.

Skarżący wskazali, że nigdy nie wyrażali zgody na wykonanie przybudówki przy granicy ze swoją działką, zaś zadaszenie tarasu wykracza poza granice działki inwestorów. Organy nadzoru budowlanego nieobiektywnie rozpatrzyły sprawę samowoli budowlanej i nie doprowadziły jej do stanu zgodnego z przepisami. W tej sytuacji nie mogą pogodzić się z zaskarżoną decyzją i utrzymaną przez nią w mocy decyzją Starosty Powiatu.

Zdaniem E. S. i A. S. przybudówka, taras i zadaszenie, jako znajdujące się w granicy działki, winny posiadać ścianę oddzielenia przeciwpożarowego. Na taras prowadzi wejście w odległości 3 m. od granicy działki skarżących, co narusza § 12 ust. 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Dodali jednocześnie, iż istniejący przed laty ganek miał znacznie mniejsze rozmiary od obecnej rozbudowy i nie przylegał do granicy działki.

Skarżący zarzucili również, iż skoro organy nadzoru budowlanego uznały, że przedmiotowa samowola budowlana została zrealizowana przed 1996 rokiem, zatem minęło 5 lat od jej zakończenia, to legalizacja tej rozbudowy - w myśl art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego- winna być poprzedzona oceną co do zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tymczasem organ pierwszej instancji w ogóle nie odniósł się do tej kwestii, zaś zarzut niezgodności z planem, podniesiony w odwołaniu nie został uwzględniony.

Skarżący wskazali, iż Wojewoda zacytował tylko fragment planu zagospodarowania przestrzennego, i to odnosząc go jedynie do budowy wiatrołapu. Tymczasem przedmiotem postępowania jest nie tylko wiatrołap, lecz cała przebudowa, zaś z treści planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego dla dzielnicy Śródmieście w O. wynika, iż przy ul. [...] przewidziano funkcję usługowo- handlową, wobec czego rozbudowa budynku pozostaje w sprzeczności z ustaleniami planu. Organ odwoławczy błędnie zacytował plan ogólny zagospodarowania przestrzennego, bowiem na przedmiotowym obszarze obowiązuje plan szczegółowy, zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej Nr [...] z dnia [...].1994 roku. Skarżący wskazali ponadto, iż realizacja spornej inwestycji powoduje duże zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi i zwierząt z powodu zmniejszenia bezpieczeństwa przeciwpożarowego- podwórko skarżących nie przekracza 7 m szerokości, a przybudówka z tarasem uniemożliwia wyjazd na podwórko n. p. pogotowia ratunkowego, straży pożarnej.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko, zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W uzupełnieniu wskazał, że badanie ewentualnego naruszenia przepisów techniczno - budowlanych przeprowadziły organy nadzoru budowlanego, a ocena poprawności podjętych przez nie działań nie należała do kompetencji Wojewody.

Do skargi odniosła się również A. S., domagając się utrzymania zaskarżonej decyzji w mocy. Wskazała, ze zarzuty rażącego naruszenia prawa przez organy obu instancji są niezasadne.

Uczestniczka podniosła, że inwestycja w istocie nie była rozbudową, ponieważ w miejscu wiatrołapu istniał oszklony, drewniany ganek, a nad nim balkon. Skarżący nie wyrażali przeciwko inwestycji sprzeciwu, wszystkie prace były wykonywane przy obecności czy nawet z pomocą A. S.. Odnośnie przepisów techniczno- budowlanych A. S. wskazała, że w istocie zostały one naruszone w 1991 roku w czasie wyznaczania granic przez sąd. Stwierdzenie skarżących o braku możliwości dojazdu samochodem jest o tyle niezasadne, że praktycznie cały rejon Śródmieścia w O. jest objęty gęstą zabudową, a sami skarżący posiadają dojazd do swojej działki. Murowana dobudowa, która zastąpiła drewniany ganek, z pewnością znacznie zmniejszyła zagrożenie pożarowe. Strona wskazała także, iż utrata pozwolenia na użytkowanie pozbawi ją wejścia do budynku, a także uniemożliwi korzystania z centralnego ogrzewania, ponieważ kotłownia wraz z pomieszczeniem na opał znajduje się pod dobudowaną częścią domu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.).

Właściwym do rozpoznania skargi jest zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a., uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzeniem jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" powodem uchylenia decyzji jest naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do wskazanego wyżej art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, wobec czego jego ingerencja nie musi ograniczać się wyłącznie do decyzji lub aktu bezpośrednio zaskarżonych.

Postępowanie przed organami obu instancji budzi- w ocenie Sądu- daleko idące zastrzeżenia odnośnie jego zgodności z przepisami k.p.a., zaś naruszenia tychże przepisów trzeba uznać za tak istotne, iż mogły mieć wpływ na treść obu rozstrzygnięć. Skarga zatem musiała odnieść zamierzony skutek w postaci uchylenia obu decyzji, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej wskazane.

W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, iż w postępowaniu nie została dostatecznie zrealizowana jedna z naczelnych zasad procedury administracyjnej- zasada czynnego udziału stron w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z art. 10 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Aby uczynić zadość dyspozycji tego przepisu, organy winny przede wszystkim wnikliwie ustalić krąg stron postępowania. W myśl art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Organy miały zatem obowiązek zbadać, jakie podmioty posiadają interes prawny w tym konkretnym postępowaniu, a następnie zapewnić tym podmiotom możliwość udziału w myśl art. 10 k.p.a.

W kontrolowanym postępowaniu organy administracji publicznej ustaliły co prawda krąg stron postępowania, jednakże żaden dokument w aktach administracyjnych nie wskazuje, z jakich przyczyn te a nie inne podmioty zostały uznane za stronę. Trzeba w tym miejscu wskazać, iż dla prawidłowej realizacji dyspozycji art. 10 i art. 28 k.p.a. nie wystarczy, aby organ na podstawie jakichś- sobie tylko znanych okoliczności- stworzył listę stron. Przyjęcie, iż jakiś podmiot posiada przymiot strony konkretnego postępowania musi znajdować odzwierciedlenie w aktach administracyjnych, tak aby można było tę kwestię zweryfikować zarówno w administracyjnym toku instancji, jak i w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Tymczasem w niniejszej sprawie brak w aktach jakichkolwiek dokumentów (wypisy z rejestru gruntów, odpisy ksiąg wieczystych), poświadczających w jaki sposób organy ustaliły krąg stron postępowania, zatem ich działanie w tym zakresie wymyka się wręcz sądowej kontroli. Sąd nie miał innej możliwości, jak uznać ustalenia odnośnie stron postępowania za dowolne i niczym nie poparte, a więc przyjąć, iż organy obu instancji dopuściły się naruszenia art. 10 k.p.a. Na marginesie wskazać należy, iż w takiej sytuacji możliwe jest, że osoby będące stronami bez własnej winy nie wzięły udziału w postępowaniu, co mogłoby stanowić podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), jednakże na obecnym etapie postępowania nie ma podstaw do przesądzenia, iż doszło do takiego naruszenia prawa.

Sąd dopatrzył się także istotnych uchybień co do sposobu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Stosownie do art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis ten znajduje rozwinięcie w art. 77 § 1 k.p.a., nakładającym na organy obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego.

W niniejszej sprawie jedną z okoliczności, jaką organy prowadzące postępowanie obowiązane były zbadać, stanowiła zgodność wykonania obiektu z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu. Konieczność taka wynikała z treści art. 59 ust.1 pkt 1 ustawy- Prawo budowlane. W aktach sprawy znajduje się załącznik do decyzji z dnia 24 lutego 2000 roku, obszernie wskazujący na ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego. Organ pierwszej instancji w ogóle nie prowadził rozważań w kwestii zgodności inwestycji z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym, zaś organ odwoławczy ograniczył się do zacytowania niecałych trzech linijek spośród ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego. Stało się tak pomimo iż skarżący w toku postępowania kwestionowali zgodność inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Takiego działania organów administracji publicznej nie sposób zaakceptować, a ponieważ narusza ono przepisy art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.- musiało w niniejszej sprawie doprowadzić do uchylenia obydwu decyzji.

Wskazać dodatkowo należy, iż oba organy nie uniknęły błędów we wskazaniu podstawy prawnej decyzji, choć wada ta nie miała wpływu na wynik sprawy. Otóż podstawą decyzji, udzielającej pozwolenia na użytkowanie obiektu, odnośnie którego nałożono obowiązek uzyskania takiego pozwolenia, jest - jak chce tego organ odwoławczy- zarówno przepis art. 55 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, będący jako przepis proceduralny procesową podstawą decyzji, jak i powołany przez organ pierwszej instancji art. 59 ust. 1 Prawa budowlanego, stanowiący materialnoprawną podstawę takiego pozwolenia. Prawidłowa podstawa prawna decyzji powinna zawierać zatem wskazanie obu powyższych przepisów.

Z uwagi na fakt, iż organy administracji architektoniczno- budowlanej rozpatrzą sprawę ponownie, zaś do uchylenia decyzji doszło ze względów proceduralnych, odnoszenie się w tym miejscu do pozostałych zarzutów skargi byłoby przedwczesne.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy administracji publicznej określą krąg stron postępowania zgodnie z art. 28 k.p.a. , dokumentując swoje działania w tym zakresie w taki sposób, aby możliwe było zweryfikowanie poczynionych ustaleń oraz przesądzenie, czy postępowanie czyni zadość wymogom art. 10 k.p.a. Przeprowadzą także wnikliwe postępowanie wyjaśniające, badając zgodność zrealizowanej inwestycji z całością warunków zabudowy i zagospodarowanie terenu w sposób odpowiadający dyspozycji art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, za podstawę przyjmując art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a., o kosztach postępowania rozstrzygając w oparciu o art. 200 i art. 201 § 1 p.p.s.a.