Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 439/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-11-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6212 Równoważnik za brak lokalu mieszkalnego i za remont lokalu mieszkalnego
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 217, art. 218, art. 219
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 91 ust. 1
journal: Dz.U. 2011 nr 287 poz 1687
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Lidia Serwiniowska Sędziowie : Sędzia NSA Julia Szczygielska (sprawozdawca) Sędzia WSA Wanda Wiatkowska- Ilków Protokolant : sekretarz sądowy Aneta Januszkiewicz po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 30 października 2013 r. sprawy ze skargi [...] na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] 2012 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o wysokości równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego w latach 2006-2012 oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] 2012r., Nr [...], utrzymano w mocy postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w J. z dnia [...] 2012r., Nr [...] podjęte na podstawie art. 219 k.p.a., którym odmówiono [...] wydania zaświadczenia: "o wysokości równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego w latach: 2006, 2007, 2008, 2009, 20010, 2011 i 2012".

W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy:

[...] został zwolniony ze służby w Policji w związku z nabyciem uprawnień emerytalnych.

Zasady przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów, równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego zostały określone w rozporządzeniu MSWiA z dnia 28 czerwca 2002r. (Dz. U. z 2002 Nr 100, poz. 919- ze zm.), które zostało wydane na podstawie upoważnienia wynikającego z art. 91 ust. 2 ustawy o Policji.

Organ podkreślił, że przedmiotowe świadczenie, czyli równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego zainteresowany pobierał do roku 2005 na podstawie decyzji Komendanta Powiatowego Policji w J. z dnia [...] 2002r., Nr [...], jako, że uprawnienie emerytów i rencistów w tym przedmiocie określone zostało w § 8 w/w rozporządzenia, a który to przepis uchylony został z dniem 1 stycznia 2006r. - nowelizującym rozporządzeniem MSWiA (Dz. U z 2005 Nr 266, poz. 2246), pozbawiając tym samym uprawnień do tego świadczenia osoby pobierające je z policyjnego zaopatrzenia emerytalnego.

Dalej organ stwierdził, że w wyniku licznych wystąpień [...] w sprawie wypłaty przedmiotowego równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu, Komendant Powiatowy Policji w J. w dniu [...] 2011r wydał decyzję nr [...], orzekającą o odmowie naliczenia i wypłaty skarżącemu równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2006, 2007, 2008, 2009, 2010 i 2011. W uzasadnieniu tej decyzji organ I instancji zauważył, że żaden przepis ustawy o Policji, ani też ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, nie przyznaje i nie przyznawał emerytom prawa do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Prawo do przedmiotowego świadczenia przysługuje jedynie policjantom w służbie czynnej, zatem brak jest podstaw prawnych do wyliczenia emerytom i rencistom policyjnym równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego.

W dniu 9 grudnia 2011r. wpłynęło do organu I instancji podanie skarżącego dot. zajęcia stanowiska w sprawie wypłacenia przedmiotowego równoważnika pieniężnego od 2006r. wraz z odsetkami.

Mając na względzie, że żądanie skarżącego nie było jednoznaczne, organ I instancji pismem z dnia 19 grudnia 2012 r. wezwał skarżącego do sprecyzowania żądań zawartych w ww. podaniu.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący złożył: podanie z dnia 2 stycznia 2012r. oraz wniosek z dnia 2 stycznia 2012r., w których żąda m.in. wydanie zaświadczenia.

Postanowieniem z dnia [...] 2012r., Nr [...] Komendant Powiatowy Policji w J. odmówił wydania skarżącemu zaświadczenia o wysokości równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego w latach 2006-2012. W uzasadnieniu tegoż postanowienia organ podkreślił, że wskazane we wniosku z dnia 2 stycznia 2012r. przepisy art. 36 i 37 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz.U. z 2004r., Nr 8, poz. 67 ze zm.) nie mogą być źródłem powstania, zmiany, zniesienia praw lub obowiązków o charakterze materialno-prawnym po stronie jakiegokolwiek podmiotu, a zatem nie mogą one stanowić źródła istnienia po stronie wnioskodawcy interesu prawnego w urzędowym potwierdzeniu ustalenia wysokości równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego w latach 2006-2012.

Nadto zdaniem organu, wnioskodawca nie ma interesu prawnego w uzyskaniu ww. zaświadczenia również ze względu na wskazany przez niego przepis § 3 wymienionego na wstępie rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002r., a wydanie przedmiotowego zaświadczenia nie może spowodować zastosowania którejkolwiek normy zawartej w ww. rozporządzeniu.

Pismem z dnia 16 stycznia 2012r. [...] wystąpił o uzupełnienie i sprostowanie wyżej opisanego postanowienia.

Organ I instancji postanowieniem z dnia [...] 2012r., Nr [...] odmówił uzupełnienia jak i sprostowania w/w postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia.

Organ I instancji uwzględnił natomiast wnioski skarżącego z dnia 10 stycznia 2012r., 11 stycznia 2012r. oraz 12 stycznia 2012r. - wydając zaświadczenie o kwotach naliczonego i wypłaconego skarżącemu równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2003-2005, a który pobrał na podstawie decyzji KPP w J. z dnia [...] 2002r., Nr [...].

Komendant Wojewódzki Policji we W. nie uwzględnił zażalenia skarżącego na opisane wyżej postanowienie organu I instancji z dnia [...] 2012r., Nr [...] o odmowie wydania żądanego zaświadczenia, podkreślając, że przepisy działu VII Kodeksu postępowania administracyjnego regulujące postępowanie dotyczące wydawania zaświadczeń, stanowią swoiste, bo uproszczone i w znacznym stopniu odformalizowane postępowanie o charakterze administracyjnym, obowiązujące organy administracyjne przy podejmowaniu czynności materialno-technicznych polegających na urzędowym potwierdzaniu stanu faktycznego lub prawnego.

Zgodnie z brzmieniem art. 217 §1 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie.

Pojęcie zaświadczenia zostało w doktrynie sprecyzowane i określone jako "przewidziane w przepisach prawnych potwierdzenie pewnego stanu rzeczy przez właściwy organ państwowy lub społeczny na żądanie zainteresowanej osoby" (J.Lang, Zaświadczenia w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego, Organizacja, Metody, Technika 1988, Nr 2, s. 14). W myśl § 2 tego przepisu zaświadczenie wydaje się w oparciu o dwie odrębne przesłanki:

1. jeżeli przepis prawa wymaga potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego lub

2. gdy osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów łub stanu prawnego.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 219 k.p.a zgodnie z którym "Odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie".

Organ odwoławczy stwierdził, że podziela stanowisko zawarte w wyroku NSA, w którym sąd przyjął, iż obowiązek wydania na podstawie art. 217 § 2 pkt 2 i art. 218 § 2 k.p.a. zaświadczenia urzędowo potwierdzającego określone fakty lub stan prawny, wynikające z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, nie dotyczy okoliczności, których ustalenie i ocena następują w postępowaniu jurysdykcyjnym w sprawie rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej lub postanowienia (por.wyrok NSA w Warszawie z dnia 16 września 2005 r., II OSK 36/05).

Z powyższego – zdaniem organu wynika, że nie jest dopuszczalne, aby organ właściwy w sprawie indywidualnej rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej potwierdzał poszczególne ustalenia na podstawie przeprowadzonych dowodów w formie zaświadczenia.

Ponadto podkreślił dalej organ odwoławczy, z dokumentacji wynika, że organ I instancji zajął już stanowisko w sprawie równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za lata 2006-2011 w decyzji Nr [...] z dnia [...] 2011r. orzekając o odmowie naliczenia i wypłaty przedmiotowego równoważnika. Wyżej wymieniona decyzja jest prawomocna.

Zatem po dokonanej analizie przedstawionego w sprawie stanu faktycznego i rozpatrzeniu zażalenia skarżącego, organ odwoławczy stwierdził, że trafne jest stanowisko organu I instancji , iż nie zaistniała żadna z przesłanek do wydania zaświadczenia określonych w art 217 § 2 k.p.a.

Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniósł [...], nie godząc się z prezentowanym przez organy stanowiskiem przede wszystkim w kwestii odmowy naliczania i odmowy wypłacania równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego.

W obszernym uzasadnieniu skargi [...] zarzucił organom naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczących wydawania zaświadczeń oraz ustawy z dnia 18 lutego 1994r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin ( Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.), wywodząc, że wbrew stanowisku organów - jest on uprawnionym do uzyskania równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej odrzucenie, Organ podkreślił, że skoro skarżący wystąpił do Komendanta Głównego Policji o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia z dnia [...] 2012r. , a w konsekwencji czego wydane zostało postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] 2012r., to nie składając wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy do KGP, niedopuszczalna jest skarga do tut. Sądu wobec nie wyczerpania przez skarżącego środków zaskarżenia.

Postanowieniem z dnia [...] 2013r. tut. Sąd powołując się na przepis art.56 w związku z art.124 § 1 pkt.6 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz.270) zawiesił postępowanie sadowoadministracyjne, ponieważ postanowieniem Komendanta Głównego Policji z dnia [...] 2012r. zostało wszczęte postępowanie o stwierdzenie nieważności zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] 20012r..

Następnie Sąd postanowieniem z dnia [...] 2013r. podjął zawieszone postępowanie z tej to przyczyny, iż prowadzone postępowanie o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] 2012r. zostało zakończone postanowieniem Komendanta Głównego Policji z dnia [...] 2012r.(por. pismo KGP z dnia [...] 2013r., [...], K.100 akt sądowych).

Skarżący w piśmie z dnia 29 lipca 2013r. oświadczył, że nie zakończyło się postępowanie o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] 2012r. z tego przede wszystkim względu, iż w/w postanowienie KGP w Jego ocenie nie dotyczyło sprawy skarżącego.

Nadto w piśmie tym skarżący zarzucił, że zaskarżone postanowienie z dnia 6 marca 2012r. nie zostało podpisane przez osobę do tego upoważnioną, a tym samym w ocenie skarżącego - wydane zostało z rażącym naruszeniem prawa (art.156 § 1 pkt.2 k.p.a.) , a co oznacza, że jest nieważne. Skarżący na poparcie swego stwierdzenia powołał się na orzecznictwo, przepis art.268a k.p.a. oraz Regulamin Komendy Wojewódzkiej z 10 kwietnia 2007r. a także decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] 2012r., Nr [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji (postanowienia), to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji (postanowienia).

Sąd ten nie jest także uprawniony do rozpatrywania skarg powszechnych

/art.227 k.p.a./ - tak na wykonywanie zadań przez Komendanta Powiatowego Policji w J., jak i Komendanta Wojewódzkiego Policji we W., a także Komendanta Głównego Policji.

Działając zatem w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm./ w związku z art. 3 § 2 pkt.2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwana dalej p.p.s.a. /Dz. U. z 2012r., Nr 270/, Wojewódzki Sąd Administracyjny w niniejszym postępowaniu jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art. 151p.p.s.a.

Oznacza to, że w tym postępowaniu - poza kontrolą Sądu pozostają wydane w sprawie przedmiotowego równoważnika pieniężnego decyzje organu I instancji, jak i decyzje organu odwoławczego.

Mając zatem na uwadze powyższe, Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji nie naruszają przepisów prawa w zakresie wskazanym w w/w art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co powoduje, że skarga nie mogła być uwzględniona.

Istotne jest w niniejszej sprawie, że podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowią przepisy działu VII Kodeksu postępowania administracyjnego regulujące postępowanie dotyczące wydawania zaświadczeń.

Trafnie zauważa organ odwoławczy, że przedmiotowe postępowanie jest postępowaniem uproszczonym i w znacznym stopniu odformalizowanym postępowaniem o charakterze administracyjnym, obowiązujące organy administracyjne przy podejmowaniu czynności materialno-technicznych polegających na urzędowym potwierdzaniu stanu faktycznego lub prawnego.

Stąd wyraźne jest oddzielenie zaświadczeń wydawanych w tym szczególnym i uproszczonym trybie postępowania od wydawania decyzji administracyjnych, o których jest z kolei mowa w art. 104 k.p.a.

I tak zgodnie z art. 217 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. W myśl § 2 tego przepisu zaświadczenie wydaje się w oparciu o dwie odrębne przesłanki, jeżeli przepis prawa wymaga potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego (pkt 1) lub gdy osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (pkt 2).

Jeśli chodzi o drugi przypadek, który - jak wynika z wniosku skarżącego - ma miejsce w niniejszej sprawie, organ administracji obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (art. 218 § 1 k.p.a.).

Organ administracji może przed wydaniem zaświadczenia przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 k.p.a.). Prowadzenie jednak takiego postępowania wyjaśniającego opierać się może jedynie na danych zawartych w posiadanej przez organ dokumentacji. W pierwszej kolejności zatem, w ramach takiego postępowania organ ustala jakiego rodzaju ewidencja i rejestry mogą zawierać żądane dane. Dalsza część postępowania sprowadza się do wyjaśnienia, czy posiadane dane odnoszą się do osoby wnioskodawcy oraz, co najważniejsze, czy dotyczą stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się wnioskodawca (por. Z.Kmiecik, Charakter prawny zaświadczenia a możliwość ustalania i weryfikacji jego treści, PIP 2004/10, str. 63).

Podkreślić w tym miejscu należy, że skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela prezentowane w orzecznictwie stanowisko, iż w żadnym przypadku zaświadczenie nie przyznaje, nie stwierdza, jak i nie uznaje uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa powszechnie obowiązującego, lecz tylko potwierdza istnienie stanu, faktu bądź uprawnienia lub obowiązku uprzednio przyznanego lub potwierdzonego odpowiednio w konstytutywnej lub deklaratoryjnej decyzji administracyjnej lub w innym indywidualnym akcie administracyjnym. Zaświadczenie jest czynnością materialno-techniczną i urzędowym potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego. Dlatego też nie rozstrzyga o żadnych prawach lub obowiązkach jak i nie może tworzyć nowej sytuacji prawnej. Zaświadczenie nie może rozstrzygać o istnieniu lub nieistnieniu obowiązku, ponieważ jest tylko przejawem wiedzy, nie zaś woli organu administracji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 22 grudnia 2009, sygn.akt I OSK 377/09 - nie publikowany, treść /w:/ orzeczenia.nsa. gov.pl ).

W okolicznościach niniejszej sprawy, trafnie organy odwołują się do przepisu art.219 k.p.a., zgodnie z którym odmowa wydania zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie, następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie.

Istotne jest w sprawie, że żądanie skarżącego o wydanie przedmiotowego zaświadczenia, czyli o wysokości równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego w latach: 2006, 2007, 2008, 2009, 20010, 2011 i 2012 - pozostaje w ścisłym związku z uprawnieniem do tegoż równoważnika, które z kolei uregulowane jest w ustawie z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz.U. z 2011r., Nr 287, poz.1687 ze zm.) oraz rozporządzeniu MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. z 2002 r. Nr 100, poz. 919 ze zm.).

I tak zgodnie z przepisem art. 91 ust. 1 powołanej ustawy, policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych, przy czym w myśl art.97 ust.5 tejże ustawy, załatwianie tych spraw następuje w formie decyzji administracyjnej.

Niesporne jest w sprawie, że decyzją Komendanta Policji w J. z dnia [...] 2002r., Nr [...] przyznano skarżącemu (będącym już wówczas emerytem policyjnym) - równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu uwzględnieniem 2 norm zaludnienia (k.2 akt administracyjnych).

Niesporne jest również, że przedmiotowy równoważnik skarżący miał naliczany i wypłacany w okresie 2003 do 2005. Potwierdzeniem tegoż było wydanie w tej kwestii skarżącemu w dniu 20 stycznia 2012r. zaświadczenia Nr [...] (k.122 akt administracyjnych).

Z akt sprawy niewątpliwie także wynika, że decyzją z dnia [...] 2012r., Nr [...] Komendant Powiatowy Policji w J. cofnął skarżącemu z dniem 1 stycznia 2006r. uprawnienia do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu przyznane w/w decyzją z dnia [...] 2002r., Nr [...].

Istotną okolicznością w niniejszej sprawie jest także znajdująca się w aktach sprawy decyzja z dnia [...] 2011r., Nr [...] Komendanta Policji w J., którą odmówiono [...] naliczenia i wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2006 – 2011r. (k.5 akt administracyjnych).

Również tenże sam organ decyzją z dnia [...] 2012r., Nr [...] odmówił skarżącemu wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za rok 2012 (k.59 akt administracyjnych).

Powyższe ustalenia pozwalają na przyjęcie stwierdzenia, że pomiędzy skarżącym a organami trwa spór dot. uprawnień skarżącego do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2006 – 2012.

Oznacza to, że organ nie mógł wydać skarżącemu zaświadczenia o żądanej treści, ponieważ – jak to już wyżej Sąd podkreślił, zaświadczenie jest jedynie czynnością materialno-techniczną i urzędowym potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego. Nie rozstrzyga ono o żadnych prawach, jak i nie może tworzyć nowej sytuacji prawnej. Zaświadczenie jest tylko przejawem wiedzy, nie zaś woli organu (por. wyrok NSA z dnia 22 grudnia 2009r., sygn.akt I OSK 377/09).

Wskazać w tym miejscu również należy, że w orzecznictwie prezentowane jest stanowisko - w pełni podzielane przez skład orzekający w niniejszej sprawie, że obowiązek wydania na podstawie art. 217 § 2 pkt 2 i art. 218 § 2 k.p.a. zaświadczenia urzędowo potwierdzającego określone fakty lub stan prawny, wynikające z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, nie dotyczy okoliczności, których ustalenie i ocena następują w postępowaniu jurysdykcyjnym w sprawie rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej lub postanowienia" (zob. wyrok NSA z dnia 16 września 2005 r. II OSK 36/05, ONSAiWSA 2006/2/64).

Podkreślić przy tym również należy, że obowiązek organu wydania na podstawie art. 217 § 2 pkt 2 i art. 218 § 1 k.p.a. zaświadczenia urzędowo potwierdzającego określone fakty lub stan prawny, wynikające z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych, związany jest z interesem prawnym strony w żądaniu wydania zaświadczenia o określonej treści. Jak bowiem przyjął NSA w wyroku z dnia 22 listopada 1996r., sygn.akt I SA/Wr 142/96 : "Jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego nie wymaga przepis prawa, osoba ubiegająca się o wydanie zaświadczenia urzędowo potwierdzającego te fakty lub stan prawny musi wykazać swój interes prawny, aby takie potwierdzenie otrzymać".

W przypadku określonym w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. (a tak jest w niniejszej sprawie) skarżący żądając wydania zaświadczenia nie wykazał interesu prawnego w żądaniu jego wydania, zwłaszcza, że okoliczności (uprawnienia), które miały być w zaświadczeniu potwierdzone, winny być wcześniej ustalone i ocenione wyłącznie w postępowaniu jurysdykcyjnym w sprawie rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej ( art.91 ust.1 w związku z art.97 ust.5 ustawy o Policji).

W ocenie sądu ustalony przez w/w ustawę o Policji - tryb rozstrzygania o uprawnieniu do przedmiotowego równoważnika pieniężnego w drodze decyzji administracyjnej, powoduje brak interesu prawnego skarżącego w wydaniu zaświadczenia, w rozumieniu art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a.

Ponadto, obok braku interesu prawnego skarżącego w wydaniu zaświadczenia o

żądanej treści, za trafne należy też uznać stanowisko organu odmawiające jego wydania wobec braku w zbiorze przedmiotowych danych. Stanowisko to zbieżne jest ze stanowiskiem prezentowanym w orzecznictwie, zgodnie z którym, cyt.: " Wydanie zaświadczenia w oparciu o art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. polega na przeniesieniu danych znajdujących się w posiadanych przez organ rejestrach, ewidencji i innych zbiorach do treści zaświadczenia. Wydanie zaświadczenia na tej podstawie jest niedopuszczalne, jeżeli problematyka, której żądanie strony dotyczy, jest sporna. (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 sierpnia 2012r., sygn.akt II SA/Wa 421/12, LEX Nr 1224051)

Z tych względów, i niezależnie od innych okoliczności podnoszonych w skardze (te bowiem w świetle obowiązujących przepisów prawa określających warunki ubiegania się strony o zaświadczenie nie miały wpływu na treść i legalność zapadłych w tym postępowaniu rozstrzygnięć) - żądanie skarżącego wydania zaświadczenia o wymaganej przez niego treści nie mogło być uwzględnione, co też uczyniły organy obu instancji w wydanych przez siebie postanowieniach.

Nie zasługuje również na uwzględnienie żądanie skarżącego stwierdzenia nieważności postanowienia organu odwoławczego z powodu wydania go przez niewłaściwy organ.

Niewątpliwe jest w sprawie, że zaskarżone postanowienie podpisane zostało z upoważnienie Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. przez Zastępcę Komendanta Wojewódzkiego insp. [...].

Z przedłożonej przez organ Sądowi Decyzji nr [...] z dnia [...] 2010r. Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. w sprawie podziału zadań między I Zastępcę i Zastępców Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. oraz upoważnień do podejmowania decyzji w imieniu Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. (w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonego postanowienia) oraz Regulaminu Komendy Wojewódzkiej Policji we W. z dnia 10 kwietnia 2007r. (w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonego postanowienia), uprawnienia Zastępcy Komendanta Wojewódzkiego insp.[...] w zakresie podpisywania postanowień w sprawach takich jak zaskarżona nie zostały wyłączone. Przeprowadzona analiza w/w aktów pozwala natomiast na stwierdzenie, że upoważnienie dla Zastępcy Komendanta Wojewódzkiego insp.[...] w zakresie podpisywania zaskarżonego postanowienia wynikało z postanowień § 3 ust.1 pkt 1 w związku z § 1 ust.3 pkt 1 w/w Decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] 2010r., nr [...] oraz § 42c pkt.11 i 12 opisanego wyżej Regulaminu Komendy Wojewódzkiej Policji we W. I tak z powyższych regulacji niewątpliwie wynika, że Zastępca Komendanta Wojewódzkiego insp.[...] upoważniony został do wydawania w imieniu Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. decyzji i poleceń w sprawach związanych z realizacją zadań Wydziału Zaopatrzenia i Inwestycji, a do którego to Wydziału należy m. innymi opracowywanie projektów decyzji w sprawach świadczeń finansowych związanych z prawem do lokalu oraz rozpatrywanie odwołań od decyzji komendantów powiatowych (miejskich) policji oraz realizowanie wydatków oraz przygotowywanie dokumentów w tym zakresie.

W świetle powyższych ustaleń, bez znaczenia jest powoływanie się skarżącego na wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 marca 2013r. , sygn.akt II SA/Wa 146/13, gdyż wydany został w innej sprawie, czyli w innych okolicznościach faktycznych i prawnych.

Również Sąd nie mógł uwzględnić twierdzeń skarżącego, iż nie zakończyło się postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia, skoro zgodnie z przesłaną Sądowi informacją z Komendy Głównej Policji, to postępowanie nadzwyczajne zostało zakończone postanowieniem Komendanta Głównego Policji z dnia [...] 2012r.

W konsekwencji powyższego, stwierdzić należy, że kontrola zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, a do czego ograniczają się kompetencje sądu administracyjnego, jako że Sąd nie może oprzeć kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej, nie wykazała – wbrew zarzutom skarżącego, by zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów, o którym stanowi art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny nie mógł zatem uwzględnić skargi z braku uzasadnionych ku temu podstaw i wobec tego oddalił ją w myśl art. 151 w/w ustawy.