Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 179/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2013-08-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6304 Zwolnienia celne
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 324 poz 23 art. 3
law: Rozporządzenie Rady (WE) nr 1186/2009 z dnia 16 listopada 2009 r. ustanawiające wspólnotowy system zwolnień celnych (wersja ujednolicona).
article: art. 122, art. 187
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, sędzia WSA (del.) Patrycja Joanna Suwaj, Protokolant Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia od cła importowanego towaru oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] marca 2013 r. nr [...], skierowaną do M. S. (dalej również powoływany jako Skarżący) Dyrektor Izby Celnej w B. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Ł. z [...] grudnia 2012 r. nr [...], w której stwierdzono powstanie z mocy prawa długu celnego w odniesieniu do samochodu marki FORD [...] rok produkcji 2002, objętego procedurą dopuszczenia

do obrotu ze zwolnieniem od cła i należności podatkowych wg zgłoszenia celnego SAD nr [...] z [...] maja 2011 r. oraz określono Skarżącemu wysokość należności celnych w odniesieniu do tego samochodu wraz z odsetkami za zwłokę.

Z decyzji organu odwoławczego wynika, że we wskazanym zgłoszeniu celnym Skarżący objął procedurą dopuszczenia do obrotu stanowiący mienie przesiedlenia samochód osobowy marki Ford [...], wnioskując m.in. o zastosowanie zwolnienia od cła na podstawie art. 3 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1186/2009

z 16 listopada 2009 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych

(Dz. Urz. UE L 324/23 z 10 grudnia 2009 r.). Powyższy towar został dopuszczony

do swobodnego obrotu i zwolniony z należności celnych i podatkowych. Jednakże,

w związku z poczynionymi w trakcie czynności sprawdzających ustaleniami, dotyczącymi przestrzegania warunków udzielonego zwolnienia z należności przywozowych, Urząd Celny w Ł. postanowieniem z [...] lutego 2012 r. wszczął

z urzędu postępowanie celne w sprawie przedmiotowego pojazdu. W efekcie tego postępowania stwierdzono, że w przedmiotowej sprawie nie nastąpiło przeniesienie miejsca zamieszkania Skarżącego z państwa trzeciego na obszar Wspólnoty

oraz ustalenie miejsca stałego zamieszkania na obszarze celnym Wspólnoty,

przez co naruszono warunki określone w rozporządzeniu Rady (WE) Nr 1186/2009

z 16 listopada 2009 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych.

Tym samym, Skarżący nie był w momencie dokonywania zgłoszenia uprawniony

do skorzystania ze zwolnienia z należności przywozowych, ponieważ nie spełnił warunków określonych w art. 3 ww. rozporządzenia Rady.

Organ wskazał, że przez użyte w art. 3 rozporządzenia wyrażenie, "miejsce zamieszkania" należy rozumieć "zwykłe miejsce zamieszkania", czyli miejsce normalnego życia osoby przesiedlającej się, miejsce, w którym koncentrowały się jej sprawy życiowe. Warunkiem zwolnienia jest to, że osoba, która deklaruje przesiedlenie się na teren Wspólnoty, faktycznie a nie tylko deklaratoryjnie przeniosła swoje miejsce stałego zamieszkania z państwa trzeciego na obszar celny Wspólnoty. Dlatego też w sytuacji, gdy osoba zainteresowana wyraża jedynie wolę zakończenia stałego miejsca zamieszkania w państwie trzecim, nie pozwala to na stwierdzenie,

że faktycznie zastąpiło przeniesienie stałego miejsca zamieszkania na obszar Wspólnoty. Dlatego też zakończenie stałego miejsca zamieszkania w państwie trzecim jako zdarzenie wieloczynnościowe i rozciągnięte w czasie zaistnieje dopiero wówczas, gdy osoba zainteresowana opuści terytorium państwa trzeciego, który to akt będzie ostatnią czynnością procesu przesiedlania się na teren Wspólnoty.

Organ stwierdził, że z materiału dowodowego zgromadzonego w trakcie prowadzonego postępowania, wynika bezspornie, że Skarżący, posiadający stały adres zameldowania zarówno w Stanach Zjednoczonych, jak też w Polsce,

już po około dwu tygodniach od zadeklarowanego w zgłoszeniu celnym przeniesienia miejsca zamieszkania do Polski, powrócił do USA, przyjeżdżając następnie do Polski na krótkie pobyty-raz lub dwa razy do roku. W czasie prowadzonego postępowania Skarżący nadal przebywał w USA. Organ zaznaczył, że Skarżący już w dniu 27.04.2011 r., a więc bezpośrednio przed złożeniem zgłoszenia celnego, w którym deklarował spełnienie warunków do zwolnienia importowanych towarów z cła (w tym przeniesienie miejsca zamieszkania do Polski), informował Sąd Rejonowy w Ł., że przyjechał do Polski w związku z pilnymi sprawami rodzinnymi, zaś od czterdziestu lat mieszka i pracuje w USA oraz,

że posiada bilet powrotny do USA na dzień 25 maja 2011 r. Oznacza to,

że zamiarem Skarżącego był powrót do swego miejsca zamieszkania w USA

po uzyskaniu zwolnienia z cła dla importowanych towarów i załatwieniu prowadzonej sprawy sądowej. Wskazuje na to również fakt, że Skarżący nie posiada swego mieszkania na terenie Polski, zaś dom, wskazany przez stronę w protokole przesłuchania z dnia 09.05.2011 r. jako nowe miejsce osiedlenia pod adresem S. [...], stanowiący własność jego córki i nie był remontowany od czasu wybudowania go w roku 1928 i znajdował się w bardzo złym stanie technicznym.

Po wyjeździe do USA, Skarżący był następnie w Polsce na jesieni 2011 r. (październik - listopad) oraz w 2012 r. Celem jego krótkich przyjazdów było

m. in. załatwianie spraw sądowych o podział spadku, załatwianie spraw administracyjnych, remont domu, załatwianie niektórych spraw związanych

z gospodarstwem jego córki M., mieszkającej w USA. Posesją w S. [...], stanowiącą własność M. S., gdzie Skarżący był zameldowany od kwietnia 2010 r., na stałe opiekuje się H. S., zamieszkały w tej wsi pod numerem 35.

Organ wskazał także, że w sprawie ustalono, że Skarżący posiada status imigracyjny rezydenta USA, posiada dom w USA, tamże przebywa jego najbliższa rodzina (żona, córka z wnukami), zaś Skarżący aktywnie uczestniczy w działalności Koła Przyjaciół Fundacji [...] w N. i został ponownie wybrany do Zarządu Koła w 2012 r. Jednocześnie w Polsce, mimo zameldowania na pobyt stały, nie podlega ubezpieczeniu społecznemu, nie jest ubezpieczony w NFZ, nie składał zeznań podatkowych za lata 2010-2011.

W ocenie organu, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że ośrodek osobistych i życiowych interesów Skarżącego w chwili dokonania zgłoszenia mienia przesiedlenia w dalszym ciągu znajdował się i znajduje w USA, gdzie przebywa jego najbliższa rodzina, gdzie zamieszkuje, gdzie korzysta

z opieki medycznej i ubezpieczenia społecznego. Przyjąć zatem należało,

że Skarżący nie zaprzestał zamieszkiwania w państwie trzecim, faktycznie tam przebywa a w konsekwencji nie spełnia podstawowego warunku do skorzystania

ze zwolnienia z należności celnych mienia przesiedlenia w postaci przeniesienia miejsca zamieszkania na teren Wspólnoty. Powyższe skutkowało stwierdzeniem powstania długu celnego na podstawie art. 204 ust. 1 lit. b Wspólnotowego Kodeksu Celnego.

Na powyższą decyzję pełnomocnik Skarżącego wywiódł skargę

do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wnosząc o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania przed organem I instancji.

Skarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

- przepisów prawa materialnego - art. 25 k.c. w zw. z art. 3 lit. a i art. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 918/83 z dnia 28.03.1983 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych - poprzez błędną jego wykładnię i uznanie,

iż miejsce zamieszkania jest równoznaczne z miejscem czasowego przebywania,

a tym samym uznanie, iż Skarżący nie spełnił przesłanek wymaganych

do skorzystania ze zwolnienia z należności celnych;

- przepisów prawa procesowego, mających wpływ na treść orzeczenia,

tj. art.7 k.p.a. poprzez przyjęcie przez organ a priori, iż Skarżący nie dokonał przeniesienia miejsca zamieszkania z USA na teren Wspólnoty Europejskiej -

a następnie zobowiązanie strony i jej pełnomocnika do składania dowodów

na zaprzeczenie tej tezie, podczas gdy to na organie spoczywa obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego mając na względzie interes społeczny

i słuszny interes obywateli;

- przepisów prawa procesowego, mających wpływ na treść orzeczenia,

a mianowicie art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, polegające

na nie ustaleniu przez organ, czy Skarżący posiada na terenie USA jakikolwiek majątek - związku z tym ustalenie czy jego centrum życiowe (centrum interesów) znajduje się faktycznie na terenie USA;

- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia

a mających wpływ na jego treść polegający na przyjęciu przez organ celny,

iż Skarżący nie udał się do USA w celu pomocy żonie, która uległa wypadkowi tylko czasowo do chwili zakończenia jej leczenia i rehabilitacji a jego centrum życiowe znajduje się w Polsce, co potwierdza fakt dokonania przez niego remontów w domu, w którym zamieszkuje i zameldowania w tym miejscu (S. [...];

gm. G. na pobyt stały.

Zdaniem Skarżącego, organy dokonały błędnej wykładni art. 25 k.c.

w zw. z art. 3a i 4 rozporządzenia rady (EWG) nr 918/83 z dnia 28 marca 1983 r. poprzez przyjęcie, że osoba korzystająca ze zwolnienia z należności celnych

nie może opuszczać obszaru Wspólnoty Europejskiej na dłuższy okres, chociażby

w celu pomocy chorej małżonce. Organy nie uwzględniły przy tym oświadczenia Skarżącego, z którego jasno wynika, że jego miejsce zamieszkania znajduje się

w Polsce, tu posiada remontowany dom w którym zamieszkuje. Powyższe, zdaniem Skarżącego stanowi wystarczający dowód o miejscu zamieszkania Skarżącego

w Polsce.

Skarżący wskazał ponadto, że jako obywatel Rzeczypospolitej Polskiej

ma zagwarantowane prawo do swobodnego przemieszczania i wyjazdów z kraju -

co gwarantuje jej przepis art. 52 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Nie może też stać się zakładnikiem swojego kraju i ograniczone prawa konstytucyjne z uwagi na to,

że skorzystała z przysługujących jej prawnie zwolnień celnych. W szczególności

nie można ograniczać prawa do swobodnego podróżowania w celu korzystania

z najlepszej opieki medycznej, na jaką osoba może sobie pozwolić.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Celnej w B., podtrzymując stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna, bowiem zaskarżona decyzja, wbrew zarzutom skargi nie narusza prawa w stopniu, który mógłby stać się podstawą jej uchylenia w trybie określonym w art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu

przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako "u.p.p.s.a."

Spór w niniejszej sprawie dotyczy ustalonego stanu faktycznego w zakresie,

w jakim dotyczy spełniania przez Skarżącego przesłanki przeniesienia "miejsca zamieszkania" z państwa trzeciego na obszar celny Wspólnoty, która to przesłanka jest niezbędną do przyjęcia, że mienie przesiedlenia korzysta ze zwolnienia

z należności celnych.

Na wstępie należy podkreślić, iż podnoszone w skardze zarzuty naruszenia przepisów zarówno rozporządzenia Rady (EWG) nr 918/83 z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych jak i k.p.a nie mogły odnieść zamierzonych skutków, albowiem przepisy te nie były stosowane przez organy celne w niniejszym postępowaniu. Z uwagi na datę sprowadzenia spornego pojazdu

ze Stanów Zjednoczonych oraz datę zgłoszenia celnego w sprawie miało zastosowanie rozporządzenie Rady (WE) Nr 1186/2009 z 16 listopada 2009 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych (Dz. Urz. UE L 324/23

z 10 grudnia 2009 r.). Z kolei do postępowań celnych, zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz.U. z 2013 r., poz. 727), stosuje się odpowiednio przepisy ustawy - Ordynacja podatkowa, a nie k.p.a., dlatego też, organy nie mogły naruszyć wskazanych w skardze przepisów.

Warunki pozwalające na zwolnienie z należności celnych przywozowych mienia osobistego przywożonego na obszar celny UE przez osoby fizyczne przesiedlające się z państw trzecich zostały określone w art. 3-11 rozporządzenia Rady (WE) nr 1186/2009 z 16 listopada 2009 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych (Dz. U. UE L z 10 grudnia 2009 r., Nr 324, s. 23). Zgodnie

z treścią art. 3 wskazanego rozporządzenia, zwolnione z należności celnych przywozowych jest mienie osobiste przywożone przez osoby fizyczne, przenoszące swoje miejsce zamieszkania z państwa trzeciego na obszar celny Wspólnoty.

Na gruncie cytowanych uregulowań zwolnienie od należności przywozowych mienia osobistego wymaga więc od osoby przesiedlającej się spełnienie podstawowego warunku, jakim jest fakt przeniesienia swojego stałego miejsca zamieszkania z państwa trzeciego na obszar celny Wspólnoty. Dopiero stwierdzenie takiej okoliczności daje podstawę do zastosowania zwolnienia od należności celnych przywozowych. Analiza wymienionych regulacji daje podstawę do przyjęcia,

że prawodawca łączy to pojęcie ze stałym zaprzestaniem zamieszkiwania

w państwie trzecim i jego przeniesieniem na stałe na obszar celny Wspólnoty. Zdaniem Sądu, nie budzi wątpliwości, że przenoszenie miejsca zamieszkania może być procesem rozłożonym w czasie, bowiem okres wprowadzania mienia przesiedlenia do swobodnego obrotu wynosi 12 miesięcy i ograniczone

jest tym właśnie terminem. Ważny jest przy tym efekt (realizacja) w postaci faktycznego przeniesieni miejsca zamieszkania, a nie sam zamiar (podobnie NSA

w wyroku w sprawie o sygn. akt I GSK 6/11, dostępny na stronie internetowej: cbois.nsa.gov.pl).

Z uwagi na to, że w przepisach rozporządzenia Rady nr 1186/2009

nie zdefiniowano pojęcia "miejsca zamieszkania" przy jego interpretacji posiłkować można się regulacją zawartą w art. 4 pkt 2 WKC i zapadłym na jego tle orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości WE. Przykładowo w sprawie C-392/05 (opubl. LEX

nr 258099), Trybunał stwierdził, że kryteria determinujące pojęcie miejsca stałego pobytu, dotyczą zarówno więzów zawodowych i osobistych danej osoby

z określonym miejscem, jak i długości tych więzów, i tym samym winny być analizowane łącznie. Za miejsce stałego pobytu Trybunał uznał miejsce, w którym zainteresowany ustanowił stałe centrum swych interesów. W sytuacji, gdy ocena ogólna powiązań zawodowych i osobistych nie wystarcza, to dla zlokalizowania stałego centrum interesów danej osoby, aby go określić, należy dać pierwszeństwo powiązaniom osobistym.

W świetle powyższego należy uznać, że zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdza ustalenia organów, że faktycznie nie nastąpiło przeniesienie miejsca zamieszkania Skarżącego z państwa trzeciego (USA) na obszar Wspólnoty (Polski).

Wskazać przede wszystkim należy, że Skarżący składając wniosek

o zwolnienie z należności celnych i podatkowych mienia przesiedleńczego wyjaśnił, że przebywał w USA od 1974 r. do 16 kwietnia 2011 r. Zamieszkiwał wspólnie z żoną i córką w domu będącym jego własnością w N. W USA pracował

we własnej firmie budowlanej i utrzymywał się z wynajmu mieszkania. Do kraju powraca razem z żoną, i swoje miejsce zamieszkania ustala pod adresem S. [...], gm. G.

Podjęte przez organ I instancji działania nie potwierdziły twierdzeń Skarżącego o przeniesieniu do Polski stałego miejsca zamieszkania do miejscowości S. [...], a Skarżący ze swej strony nie udokumentował podjętych działań, które wskazywałyby na to, iż jego centrum życiowe (osobiste) i ekonomiczne koncentruje się na terenie Wspólnoty.

Podkreślić należy, iż z akt sprawy wynika, że Skarżący już w dniu 27 kwietnia 2011 r., a więc jeszcze przed złożeniem zgłoszenia celnego, w którym zadeklarował spełnienie warunków do zwolnienia importowanych towarów z cła, informował

Sąd Rejonowy w Ł., że przybył do Polski jedynie w celu załatwienia spraw rodzinnych oraz, że posiada bilet powrotny do USA na dzień 25 maja 2011 r. Przyjąć zatem należy, iż Skarżący składając zgłoszenie celne w dniu 9 maja 2011 r. celem uzyskania zwolnienia od cła, wiedział o zamiarze powrotnego udania się do USA zaledwie dwa tygodnie później. Następnie był w Polce na jesieni 2011 r. (październik - listopad) oraz na początku 2012 r. Organy ustaliły, iż Skarżący był także dwukrotnie w Polsce w 2010 r. (wiosną i jesienią), kiedy to załatwiał różnego rodzaju sprawy urzędowe, jak chociażby zameldowanie się na pobyt stały i wyrobienie dowodu osobistego. Zaznaczyć przy tym należy, iż nieruchomość na której jest zameldowany na pobyt stały Skarżący nie stanowi jego własności, lecz własność jego córki - M. Z zeznań sąsiadów wynika, że pod nieobecność Skarżącego, nieruchomością opiekuje się sąsiad - H. S.

Już powyższe okoliczności wskazują, że większość czasu Skarżący spędza

w USA, gdzie posiada status rezydenta, jest właścicielem domu w N.

w którym zamieszkuje razem z żoną i córką, aktywnie uczestniczy w życiu Koła Przyjaciół Fundacji [...]. Do Polski przyjeżdża jedynie okazjonalnie, dwa razy do roku, celem załatwienia różnego rodzaju spraw, związanych ze spadkiem, podziałem nieruchomości córki, czy przeprowadzeniem remontu domu stanowiącego własność córki. Podkreślić należy, iż Skarżący nie jest ubezpieczony w Polsce, zarówno w ZUS jak i KRUS. Nie jest objęty także ubezpieczeniem zdrowotnym NFZ

i nie składał zeznań rocznych w podatku dochodowym za lata 2010 i 2011.

Powyższe okoliczności, zdaniem Sądu, w dostateczny sposób potwierdzają stanowisko organów, iż Skarżący nie przeniósł swojego miejsca zamieszkania z USA do Polski. Przez zdecydowaną większość roku Skarżący przebywa poza obszarem Wspólnoty, przyjeżdża do Polski jedynie na wiosnę i jesień, na kilka tygodni. Zarówno centrum interesów osobistych (najbliższa rodzina - żona, córka, wnuki)

jak i ekonomicznych (posiadanie domu, czerpanie korzyści z jego wynajmu, korzystanie z ubezpieczenia zdrowotnego) znajduje się na terytorium USA,

dlatego też nie można podzielić tezy Skarżącego, iż jego centrum życiowe znajduje się Polsce.

W świetle powyższego trudno, więc mówić o przeniesieniu centrum życiowego, a także centrum interesów Skarżącego do kraju, zgodnie z wymaganiami wynikającymi z art. 3 rozporządzenia Rady 1186/2009.

Za niezasadne należało uznać także zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ

na prawidłowość ustalonego stanu faktycznego. Wbrew zarzutom skargi, przeprowadzone postępowanie nie wskazuje, iż organy celne z "góry" założyły tezę, iż Skarżący przebywa stale na terytorium USA. Poczynione ustalenia, w sposób obiektywny wskazywały, że Skarżący niespełna dwa tygodnie po złożeniu zgłoszenia celnego wyjechał do USA i następnie do Polski przyjechał na kilka tygodni

w październiku 2011 r. Kolejny raz Skarżący był w Polsce w 2012 r. Tym samym prowadzone postępowanie zmierzało do ustalenia charakteru pobytu Skarżącego

w USA, celem wyjaśnienia, gdzie znajduje się jego centrum życiowe. Zaznaczyć należy, iż Skarżący był kilkakrotnie wzywany przez organ do wskazania posiadanego majątku (zarówno w Polsce jak i USA), źródeł utrzymania oraz dowodów wskazujących na zakończenie miejsca zamieszkania w USA, jednakże wezwania te pozostały bez odpowiedzi.

Nie bez znaczenia dla oceny prawidłowości przeprowadzonego postępowania ma fakt, iż w sytuacji gdy wnioskodawca ubiega się o zastosowanie zwolnienia towarów od należności celnych, to przede wszystkim na nim spoczywa ciężar wykazania okoliczności, z których wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne.

Jak wskazuje art. 126 rozporządzenia Rady (WE) 1186/2009 - w przypadku,

gdy w rozporządzeniu określono, że zwolnienie stosuje się po spełnieniu pewnych warunków, osoba zainteresowana przedstawia właściwym organom dowody,

iż warunki takie zostały spełnione. Oznacza to, że owszem to na organie spoczywa obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (art. 122 o.p) oraz obowiązek zebrania całego materiału dowodowego (art. 187 § 1 o.p.), jednakże to Skarżący, skoro wywodzi, iż zamieszkuje na obszarze celnym Wspólnoty (Polsce) winien był przedstawić dowody to potwierdzające. Jak wynika z akt sprawy, takich dowodów Skarżący nie przedłożył, w szczególności za taki nie może być uznany fakt zameldowania się na pobyt stały w S. [...] jak też rozpoczęcie remontu domu stanowiącego własność jego córki. Owszem podjęte działania wskazują,

iż Skarżący zamiesza w bliżej niesprecyzowanej przyszłości zamieszkać na stałe

w Polsce, jednakże z pewnością nie potwierdzają, że na dzień składania zgłoszenia celnego (9 maja 2011 r.) Skarżący przeniósł swoje miejsce zamieszkania z USA

do Polski.

Za niezasadne należało uznać także zarzuty naruszenia art. 52 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Skarżący na żadnym etapie postępowania nie został pozbawiony prawa do swobodnego przemieszczania się i wyjazdów z terytorium kraju, wyboru miejsca zamieszkania czy też pobytu. Pamiętać jednakże należy, że to sam Skarżący, składając zgłoszenie celne w dniu 9 maja 2011 r. zadeklarował,

że wspólnie z żoną przeniósł swoje miejsce zamieszkania z USA do Polski,

co nie było prawdą. Przeprowadzone postępowanie jednoznacznie wykazało,

że złożone oświadczenie nie jest prawdą, dlatego też organy słusznie przyjęły,

że sprowadzone przez Skarżącego mienie nie korzysta ze zwolnienia z należności celnych i zaistniała konieczność stwierdzenia powstania długu celnego, na podstawie art. 204 ust. 1 lit. b Wspólnotowego Kodeksu Celnego.

W tym stanie rzeczy, nie znajdując uzasadnionych podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151 u.p.p.s.a.