Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 998/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2015-12-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Prawo miejscowe
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność uchwały w części, w pozostałej części skargę oddalono
Powołane przepisy: article: art. 91 ust. 1, art. 93 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 594
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity.
article: art. 3, art. 6 ust. 1, art. 15  ust. 1 - 3, art. 28 ust. 1,
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 147 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Raszkowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Adam Matuszak Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant specjalista Jakub Borowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2015r. sprawy ze skargi Wojewody Warmińsko-Mazurskiego na uchwałę Rady Miejskiej w Korszach z dnia 12 czerwca 2015r., Nr X/44/2015 w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. stwierdza nieważność uchwały Nr X/44/2015 Rady Miejskiej w Korszach z dnia 12 czerwca 2015r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części dotyczącej § 6 pkt. 9 lit. a; § 6 pkt. 14 lit. b, d; § 7 ust. 1 pkt. 26; § 9 ust. 5 pkt. 1; § 9 ust. 1 pkt. 3, 4; § 16 ust. 2; § 21 ust. 1 pkt. 3; § 29 ust. 1 pkt. 3; § 45 ust. 1 pkt. 2; § 63 ust. 1 pkt. 2; § 65 ust. 1 pkt. 2; § 66 ust. 1 pkt. 2; § 68; § 71 ust. 1 pkt. 3; § 72 ust. 1 pkt. 2; § 73 ust. 1 pkt. 2, 3; § 76 ust. 1 pkt. 1; § 79; § 81; § 85; § 86; § 87; § 88; § 89; § 90; §92; § 93; § 94; § 95; § 97 ust. 1 pkt. 1; § 98; § 99; § 100; § 101; § 102; § 103; § 104; § 105; 2. w pozostałym zakresie skargę oddala.


UZASADNIENIE

Uchwałą Nr X/44/2015 z dnia 12 czerwca 2015 r. Rada Miejska w Korszach uchwaliła zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części terenów gminy Korsze - miejscowości Tołkiny, Płutniki, Starynia, Chmielnik, Gudziki, Dzikowina i Podgórzyn.

W złożonej na tę uchwałę skardze Wojewoda Warmińsko – Mazurski zarzucił, że narusza ona prawo i wniósł o stwierdzenie nieważności tego aktu. Wojewoda podniósł, że Sejmik Województwa Warmińsko - Mazurskiego w dniu 27 maja 2015 r. podjął uchwałę

nr VII/164/2015 w sprawie uchwalenia Planu zagospodarowania przestrzennego województwa warmińsko - mazurskiego. Uchwała weszła w życie z dniem podjęcia i uchyliła dotychczasowy plan z dnia 12 lutego 2002 r., który wskazywał na możliwość dopuszczenia lokalizacji elektrowni wiatrowych na obszarach, gdzie nie stwarzają one kolizji z ochroną krajobrazu i ochroną przyrody. Aktualny Plan Województwa przyjmuje, jako główny kierunek dla realizacji polityki przestrzennej województwa w odniesieniu do Odnawialnych Źródeł Energii, zwiększenie wytwarzania energii z tych źródeł. Dla dużej energetyki wiatrowej ustalono strefy zakazu lokalizacji oraz strefy ograniczonego rozwoju. Z analizy przedłożonej przez Gminę dokumentacji planistycznej wynika, że Zarząd Województwa Warmińsko - Mazurskiego uzgodnił projekt planu przyjętego zaskarżoną uchwałą w zakresie zadań samorządu województwa ujętych w planie zagospodarowania przestrzennego województwa w dniu 18 marca 2014 r., na podstawie dotychczasowego planu województwa, podobnie jak uzgodniony został projekt zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Korsze, w którym brak zakazów i obostrzeń wynikających z planu zagospodarowania przestrzennego województwa. Wojewoda zaznaczył, że na skutek uchwalenia nowego planu zagospodarowania przestrzennego województwa studium gminy w znacznym stopniu utraciło aktualność, co w konsekwencji prowadzi do braku podstaw do przyjęcia zgodności między przyjętym planem i studium.

Wojewoda zarzucił ponadto, że w § 6 pkt 9 lit. b), c), d) wraz z § 9 ust. 5 pkt 1 pominięte zostały tereny elementarne oznaczone symbolem UK, Up i ZU, w wyniku czego naruszone zostały przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwce 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U z 2014 r., poz. 112). Podniósł też, że Rada Gminy, wprowadzając w § 9 ust. 5 pkt 2 - 4 zakazy w strefach ochronnych, przekroczyła zakres ustawowego upoważnienia, o którym mowa w art. 15

ust. 3 pkt 3a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647, z późn. zm.), zwanej dalej "u.p.z.p.". Zauważył, że przepis § 6 pkt 14 lit. b) i wyrażenie "miejsce lokalizacji słupowej stacji transformatorowej" w lit. d), §7 ust. 1 pkt. 26, §21 ust. 1 pkt 3, §29 ust. 1 pkt 3, §45 ust. 1 pkt 2, §63 ust. 1 pkt 2, §73 ust. 1 pkt 2 uchwały określają szczegółowe przeznaczenie terenu w planie. Rada przeznaczyła w tych przepisach teren pod konkretny cel przepompownię ścieków oraz stację transformatorową. Zdaniem organu nadzoru ustalenia dotyczące infrastruktury technicznej nie powinny wskazywać, jakiego rodzaju inwestycje mają być lokowane na poszczególnych terenach elementarnych, a powyższe postanowienia planu w sposób oczywisty przekraczają granice przysługującego gminie władztwa planistycznego.

Wojewoda zarzucił również, że ustalając w § 9 ust. 1 pkt 3 i 4 zakazy obowiązujące na terenie w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu Doliny Rzeki Guber, Rada powtórzyła zapisy rozporządzenia nr 157 Wojewody Warmińsko - Mazurskiego z dnia 19 grudnia 2008 r. Powtórzenie regulacji (lub ich modyfikacja) w innych aktach jest niedopuszczalne, gdyż trzeba się liczyć z tym, że powtórzony przepis będzie interpretowany w kontekście uchwały, w której go powtórzono, co może prowadzić do całkowitej lub częściowej zmiany intencji prawodawcy.

Zdaniem organu nadzoru § 16 ust. 2, dopuszczający stosowanie tylko istniejących indywidualnych rozwiązań w zakresie zaopatrzenia w wodę do czasu realizacji gminnej sieci wodociągowej, stanowi naruszenie § 26 i 27 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) oraz art. 36 ust. 1 i ust. 2 ustawy Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r., poz. 145 z późn. zm.). Nie można bowiem wykluczyć potrzeby wykonania indywidualnego ujęcia własnego wody na nowych działkach budowlanych w granicach planu.

Ponadto Wojewoda zakwestionował przepisy § 65 ust. 1 pkt 2, § 66 ust. 1 pkt 2,

§ 71 ust. 1 pkt 3, § 72 ust. 1 pkt 2, § 73 ust. 1 pkt 3, § 76 ust. 1 pkt 1 uchwały, zarzucając, że przez dopuszczenie sieci i urządzeń infrastruktury technicznej na terenach rolnych i leśnych naruszają przepisy ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych

i leśnych (Dz.U. z 2013 r. poz. 1205 z późn. zm.). Wojewoda zarzucił ponadto, że w § 68 i § 79 błędnie ustalono przeznaczenia terenu poprzez uznanie terenu oznaczonego symbolem ZL (teren lasów) za rolniczy. Organ gminy przekroczył tym samym granice władztwa planistycznego i naruszył art. 4 ust. 1 i art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Organ nadzoru stwierdził błędne ustalenie przeznaczenia terenu również w: § 81, § 85, §87, § 88, § 89,

§ 86, § 90, § 92, 93, §94, §95 i § 105.

W ocenie organu nadzoru, w § 97 ust. 1 pkt 1, § 98, § 99, § 101, § 104 Rada błędnie ustaliła przeznaczenie terenu poprzez uznanie terenu oznaczonego symbolem EW (teren lokalizacji elektrowni wiatrowych) za rolniczy. Jednocześnie w tych przepisach pod lit. b) wprowadziła zapis dopuszczający wykraczanie zasięgu łopat wirnika poza granice terenu EW na tereny, do których inwestor posiada tytuł prawny, z wyłączeniem obszarów w granicach stref ochronnych, wyróżnionych elementów środowiska przyrodniczego. Powyższe stanowi przekroczenie granic władztwa planistycznego i narusza art. 4 ust. 1 oraz art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Podobne naruszenia zaistniały w: §100, §102 i §103. Organ wywiódł, że zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 1 ust u.p.z.p. w planie miejscowym określa się obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu. Zakwestionowane przepisy planu nie wypełnia podstawowych wymogów ustawowych co do jednoznacznego przeznaczenia danego terenu. Według tych ustaleń dopuszczono, lokalizację na gruntach rolnych i leśnych bliżej nieokreślonych, bo niezdefiniowanych sieci i urządzeń infrastruktury technicznej. Ponadto w ramach jednego terenu elementarnego ustalono przeznaczenie terenu wspólne dla terenów o różnych przeznaczeniach. Wojewoda stwierdził, że opiniowane ustalenia planu są nieczytelne i mogą oznaczać niedopuszczalne przemieszczenie różnych funkcji na tym terenie oraz prowadzić do sytuacji nierozgraniczenia terenów o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania oraz doprowadzać do konfliktów w zagospodarowaniu danego terenu.

W świetle niezgodności miejscowego planu z planem zagospodarowania przestrzennego województwa – w ocenie organu nadzoru - przedmiotowa uchwała w sposób istotny narusza prawo. W ocenie organu nadzoru, nawet w przypadku uznania za prawidłowe uzgodnienie przez Zarząd Województwa miejscowego planu z planem zagospodarowania przestrzennego województwa z 2002 r., nieuniknione jest stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości, gdyż ilość i zakres naruszeń powoduje nieczytelność jej zapisów i trudności w jego stosowaniu przez podmioty zobowiązane do jego stosowania.

W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Korszach wniosła o jej oddalenie jako niezasadnej. Podniosła, że plan województwa nie jest aktem prawa miejscowego i jako taki nie zawiera przepisów o charakterze powszechnie obowiązującym. W konsekwencji ma on charakter wiążący dla Rady przy sporządzaniu planu miejscowego tylko w zakresie wynikającym z obowiązujących przepisów, to jest z art. 44 ust. 1 i art. 15 ust. 3 pkt 4b u.p.z.p. Obowiązujące przepisy nie nakładają zaś bezpośrednio na Radę obowiązku uwzględnienia w MPZP innych ustaleń określonych w Planie Województwa, niż w zakresie inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym. W Planie Województwa na terenie gminy Korsze wskazano na realizację trzech rodzajów celów publicznych - linii kolejowych, ścieżek rowerowych i linii energetycznych. Nie dotyczą one więc lokalizacji energetyki wiatrowej. Niezasadne jest tym samym stanowisko o związaniu gminy przy uchwalaniu planu miejscowego zasadami dotyczącymi lokalizacji energetyki wiatrowej i stref ograniczonego rozwoju. Rada wywiodła również, że z żadnego przepisu prawa nie wynika, aby wejście w życie planu województwa powodowało nieważność uchwalonych studiów lub miejscowych planów. Nie ma też przepisu, z którego wynikać by miał wprost obowiązek dostosowania studium lub planów miejscowych do zmian uchwał sejmików w zakresie planistycznym in generali. W ocenie Rady, brak było podstaw do przyjęcia z góry, że obowiązujące studium w jakimkolwiek zakresie jest nieaktualne. Rada stwierdziła ponadto, że nie było podstaw do żądania stwierdzenia nieważności całego planu miejscowego, w sytuacji gdy pozostałe zarzuty dotyczą jedynie poszczególnych zapisów planu. Za niezasadne Rada uznała również zarzuty dotyczące naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku i wyjaśniła, że tereny usługowe (poza terenami rekreacyjno – wypoczynkowymi) i tereny zieleni nie należą do kategorii terenów chronionych akustycznie. Rada stwierdziła też, że wprowadzając zakazy w strefach ochronnych nie naruszyła władztwa planistycznego. W ramach władztwa planistycznego mogła bowiem ustalić sposób zagospodarowania terenu, w tym strefy ochronne związane z lokalizowaniem urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW. Odnosząc się do zarzutów dotyczących przeznaczenia terenu pod przepompownię ścieków oraz stację transformatorową Rada zauważyła, że obowiązujące przepisy nie zakazują formułowania zadań w planie w różnym stopniu uogólnienia, w odniesieniu do różnych zespołów organizacyjnych i warunków zagospodarowania przestrzennego na obszarze gminy. W ocenie Rady, niezasadny jest też zarzut powtórzenia przepisów rozporządzenia nr 157 Wojewody Warmińsko – Mazurskiego, gdyż Rada nie powołała w skarżonej uchwale przepisów tego aktu. Nie podzieliła też stanowiska skarżącego dotyczącego wprowadzenia w § 16 ust. 2 planu ograniczenia możliwości wykonywania indywidualnych ujęć wody na nowych działkach. Wyjaśniła ponadto, że intencją wprowadzenia zakwestionowanych zapisów dopuszczających realizację sieci i urządzeń infrastruktury technicznej na terenach rolnych i leśnych było umożliwienie realizacji przyłączy do budynków. Rada nie zaakceptowała również zarzutu, że wskazanie na terenach oznaczonych R1 (teren rolniczy) terenów wydzieleń wewnętrznych powoduje, że dany teren traci dotychczasowe przeznaczenie. Stwierdziła, że część tekstową planu należy czytać wraz z załącznikiem graficznym, na którym tereny wyłączeń zostały dokładnie wskazane. Wyjaśniła też, że ich usytuowanie wynika ze stanu zastałego. Zdaniem Rady nie ma sprzeczności w §§ 97-104 planu w zakresie dopuszczenia lokalizacji elektrowni wiatrowych na terenach rolniczych. Na zakwestionowanych obszarach przewidziano bowiem wydzielenia wewnętrzne pod lokalizację tych elektrowni, co nie narusza art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Rada zauważyła, że maszt elektrowni wiatrowej będzie posadowiony w obrębie terenu przeznaczonego w planie na ten cel, a śmigło pracujące kilkadziesiąt metrów nad poziomem terenu nie będzie wpływać na sposób zagospodarowania terenu rolniczego. Wychodzenie śmigła na sąsiednią działkę nie stanowi ingerencji w prawa właściciela i nie można w tym przypadku mówić o wpływie na możliwość rolniczego użytkowania działki. Za bez znaczenia w sprawie Rada uznała rozważania skarżącego dotyczące przekazywania kompetencji leżących w granicach władztwa planistycznego gminy innym podmiotom, gdyż takich rozstrzygnięć nie zawarto w przedmiotowej uchwale. Podkreśliła ponadto, że brak jest przepisów zobowiązujących gminę do rozgraniczenia liniami terenów o poszczególnych funkcjach dopuszczonych w ramach jednego terenu o przeznaczeniu mieszanym.

W piśmie procesowym z dnia 29 września 2015 r. Wojewoda skorygował zarzut naruszenia rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku w ten sposób, że stwierdził, iż naruszenie tego rozporządzenia dotyczy § 6 pkt 9 lit. a i § 9 ust. 5 pkt 1 planu. W pozostałej części skarżący podtrzymał zarzuty skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Wyjaśniając przesłanki podjętego rozstrzygnięcia, na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej).

Wykonywana przez sądy administracyjne kontrola administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej oraz na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej - art. 3 § 1 w zw. z § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej jako: p.p.s.a.).

W myśl art. 147 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na uchwałę stwierdza nieważność tej uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że została wydana

z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

Zważyć ponadto trzeba, że zgodnie z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r.

o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594 późn. zm.) dalej jako: u.s.g., uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90. Z kolei art. 93 ust. 1 u.s.g. stanowi, że po upływie terminu wskazanego w art. 91 ust. 1 organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. W tym przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Z takim właśnie przypadkiem mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie.

Podnieść również należy, że w stanowieniu aktów prawa miejscowego organy samorządu terytorialnego związane są ramami stworzonymi przez ustawy. Akty powyższe są aktami o charakterze podustawowym, a zatem są stanowione na podstawie upoważnień ustawowych, nie mogą więc wykraczać poza jakiekolwiek unormowania ustawowe, czynić wyjątków od ogólnie przyjętych rozwiązań ustawowych, a także powtarzać kwestii uregulowanych w aktach prawnych hierarchicznie wyższych. W doktrynie występuje przekonanie, że prawo miejscowe ma charakter wyłącznie wykonawczy w stosunku do ustaw. W Konstytucji RP nie ma bowiem delegacji prawotwórczych dla organów samorządowych. Trafna więc jest teza, że samorząd terytorialny nie posiada pozycji autonomicznej, lecz jest jedynie formą zdecentralizowanej administracji (zob. W. Kisiel, Ustrój samorządu terytorialnego w Polsce, Warszawa 2003, s. 84). Decentralizacja procesu tworzenia przepisów wykonawczych do ustaw, w postaci prawa miejscowego, zakłada co prawda zróżnicowanie ich treści, ale to zróżnicowanie może sięgnąć do granic wyznaczonych przez prawo (zob. D. Dąbek, Prawo miejscowe, Warszawa 2007, s. 259). Zgodnie z powyższym, nie powinno budzi wątpliwości, iż rada gminy uchwalając przepisy prawa miejscowego powinna to czynić w zgodzie z upoważnieniem ustawowym oraz przepisami rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. Nr 100, poz. 908), stanowiącego w myśl art. 87

ust. 1 Konstytucji RP, źródło powszechnie obowiązującego prawa. Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego winien uwzględnić regulacje § 115 i § 135 w związku

z § 143 załącznika do wskazanego rozporządzenia, z których wynika, że w akcie wykonawczym zamieszcza się tylko przepisy regulujące sprawy przekazane do unormowania w przepisie upoważniającym. Powinien także wziąć pod uwagę przepisy

§ 118 i § 137 w zw. z § 143 załącznika do rozporządzenia stanowiące, że w akcie wykonawczym nie powtarza się tego, co zostało wcześniej przez prawodawcę unormowane w przepisie powszechnie obowiązującym (w ustawie upoważniającej lub w innym akcie normatywnym – innej ustawie, ratyfikowanej umowie międzynarodowej, czy rozporządzeniu) oraz przepisy § 116 i § 136 w zw. z § 143 określające, że w akcie wykonawczym nie zamieszcza się przepisów prawnych niezgodnych ze wskazanymi aktami normatywnymi, a więc i przepisów modyfikujących ich treści. Oznacza to, że powszechnie obowiązujący porządek prawny narusza w stopniu istotnym nie tylko regulowanie przez radę gminy raz jeszcze tego, co zostało już uregulowane w źródle prawa powszechnie obowiązującego wyższej rangi, lecz również modyfikowanie przepisu ustawowego przez akt wykonawczy niższego rzędu, co możliwe jest tylko w graniach wyraźnie przewidzianego upoważnienia ustawowego.

Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej uchwały w pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 3 u.p.z.p. kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, należy do zadań własnych gminy. Powyższa regulacja stanowi więc wyraz samodzielności władztwa planistycznego gminy, a zatem statuuje, że to rada gminy jest organem ustawowo odpowiedzialnym za uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazać przy tym należy, że rada gmina w zakresie posiadanej samodzielności winna przestrzegać określonych w powyższej ustawie zasad planowania oraz określonej ustawą procedury planistycznej. Ustalenia planu miejscowego, mimo że odnoszą się do abstrakcyjnego adresata, regulują status prawny konkretnych nieruchomości położonych na obszarze planu. Skutki prawne uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są znaczące zarówno dla gminy, jak i właścicieli nieruchomości i inwestorów (zob. wyrok WSA w Krakowie z dnia 20 marca 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 31/08).

Mając na względzie potrzebę zapewnienia zgodności z prawem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustawodawca wprowadził w art. 28 ust. 1 u.p.z.p. sankcje związane z naruszeniem zasad, istotnym naruszeniem trybu sporządzania studium lub planu miejscowego, a także naruszeniem właściwości organów w tym zakresie. Zgodnie bowiem z powyższą regulacją normatywną naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części.

Przechodząc do oceny zarzutów zawartych w skardze, za zasadny należy uznać zarzut naruszenia zapisów tabeli 1, lp. 2 lit. b i c, stanowiącej załącznik do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U z 2014 r., poz. 112), określającego zróżnicowane dopuszczalne poziomy hałasu dla wymienionych w § 1 ust. 1 rodzajów terenów, z uwzględnieniem rodzaju obiektu lub działalności będącej źródłem hałasu oraz okresy, do których odnoszą się poziomy hałasu, przez pominięcie w § 6 pkt 9 lit. a wraz z § 9 ust. 5 pkt 1 terenów elementarnych oznaczonych symbolem UK – "tereny usług kultury" i ZU – "tereny zieleni urządzonej, zabytkowy park, zespół dworsko –parkowy". Nie jest bowiem wykluczone, że tereny te zostaną zagospodarowane w sposób pozwalający na stały lub czasowy pobyt dzieci i młodzieży lub też lokalizowane będą np. domów opieki społecznej. W szczególności, w § 28 - zawierającym ustalenia szczegółowe dla terenu elementarnego oznaczonego symbolem B.03.ZU - dopuszczono lokalizację budynku w miejscu, gdzie wcześniej istniał zabytkowy dwór. Z uwagi na brak określenia funkcji przyszłego obiektu, zasadnie organ nadzoru podniósł, że nie można wykluczyć lokalizacji w tym miejscu zabudowy chronionej akustycznie. Powyższe dotyczy również terenu elementarnego E.02.Zu, o którym mowa w § 52 planu, gdyż treść tego przepisu nie wyklucza możliwości przeznaczenia istniejącego na tym terenie zabytkowego zespołu dworsko – pałacowego na funkcje niezgodne z zapisami rozporządzenia.

Podzielić również należało zarzut naruszenia art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. przez zapisy § 9 ust. 5 pkt 2, 3 i 4 uchwały, w których określono granice stref ochronnych terenów pod budowę urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW, w których obowiązują zakazy zabudowy, budowy stawów hodowlanych i innych zbiorników wodnych, zakaz zalesiania użytków rolnych w odległości 200 m od terenów EW oraz zakaz lokalizacji terenów, dla których dopuszczalny poziom hałasu w środowisku nie może przekraczać 40 dB w porze nocy. Stosownie do powołanego art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. w planie miejscowym określa się obowiązkowo granice terenów pod budowę urządzeń, o których mowa w art. 10 ust. 2a (to jest urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW), oraz granice ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie, zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu oraz występowaniem znaczącego oddziaływania tych urządzeń na środowisko. Niewątpliwie, na mocy art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 i art. 15

ust. 2 u.p.z.p., gminie przysługuje tzw. władztwo planistyczne realizowane przez uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w ramach którego następuje ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu. Gmina może podejmować rozstrzygnięcia w sferze planowania przestrzennego mając wyłączną kompetencję do planowania miejscowego, może zatem samodzielnie kształtować sposób zagospodarowania obszaru podlegającego jej władztwu planistycznemu. Istotnym elementem władztwa planistycznego gminy jest kompetencja do wiążącego określenia treści prawa własności nieruchomości. Stosownie bowiem do art. 6 ust. 1 u.p.z.p., ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Naruszenie uprawnień właścicielskich mieszczące się w granicach przysługującego gminie władztwa planistycznego jest dopuszczalne i nie narusza konstytucyjnej zasady ochrony własności. Władztwo planistyczne, rozumiane jako prawo legalnej ingerencji w sferę wykonywania prawa własności nie jest jednak władztwem absolutnym czy nieograniczonym, nie podlegającym żadnej kontroli. Przyznanie gminie władztwa planistycznego nie może oznaczać bowiem podejmowania działań arbitralnych. Władztwo to nie może być więc traktowane jako nieumotywowana przekonująco ingerencja gminy w prawa właścicielskie. Ingerencja ta jest możliwa, ale musi też uwzględniać proporcjonalnie wyważony interes publiczny z uprawnieniami właścicielskimi. Wymaga to więc od gminy wnikliwego i wszechstronnego rozważenia interesu indywidualnego i publicznego oraz uzasadnienia prawidłowości przyjętych rozwiązań planistycznych, ich celowości i słuszności. Powyższe ma na celu wykluczenie zarzutu naruszenia przez gminę władztwa planistycznego poprzez jego nadużycie. W świetle powyższego, Wojewoda właściwie zinterpretował pojęcie władztwa planistycznego gminy, wskazał mieszczące się w jego zakresie działania gminy i uznał, że doszło do jego nadużycia. Niewątpliwie wprowadzenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ograniczeń w wykonywaniu prawa własności – zakazu zabudowy, zakazu budowy stawów hodowlanych i innych zbiorników wodnych, a także zalesiania użytków rolnych w odległości 200 m od terenów EW; zakaz lokalizowania terenów, dla których dopuszczalny poziom hałasu w środowisku nie może przekraczać 40 dB w porze nocy- narusza interes prawny właścicieli wynikający z art. 140 Kodeksu cywilnego z uwagi na niewskazanie (nieuzasadnienie) interesu publicznego uzasadniającego ten rodzaj i zakres ingerencji.

Zasadne jest też stwierdzenie nieważności § 6 pkt 14 lit. b) i lit. d), § 7 ust. 1 pkt. 26, § 21 ust. 1 pkt 3, § 29 ust. 1 pkt 3, § 45 ust. 1 pkt 2, § 63 ust. 1 pkt 2, § 73 ust. 1 pkt 2 uchwały. W przepisach tych Rada Miejska ustaliła lokalizację terenu przepompowni ścieków i miejsca lokalizacji stacji transformatorowych. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, który skład orzekający podziela, że ustalenia dotyczące infrastruktury technicznej nie mogą wskazywać precyzyjnie, jakiego rodzaju inwestycje mają być lokowane na poszczególnych terenach elementarnych, albowiem plan miejscowy powinien wskazywać jedynie przeznaczenie terenu, określone w sposób zgodny z terminologią zawartą w załączniku nr 1 do rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (por. wyroki NSA z dnia 6 lipca 2007 r., sygn. akt II OSK 604/07 i z dnia 7 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 84/08). W relacji do powyższego wymóg zdefiniowania przeznaczenia terenu wypełnia zapis "teren infrastruktury technicznej", ale już nie –

z przyczyny powyżej podanej – teren przepompowni ścieków i stacja transformatorowa.

Należało również stwierdzić nieważność § 9 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawały. W przepisach tych Rada ustaliła zakazy obowiązujące na terenie w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu Doliny Rzeki Guber. Zapisy te stanowią powtórzenie przepisów zawartych

w § 4 ust. 1 i 2 rozporządzeniu nr 157 Wojewody Warmińsko - Mazurskiego z dnia

19 grudnia 2008 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Doliny Rzeki Guber (Dz. Urz. Woj. Warm. – Maz. nr 198, poz. 3108). Podkreślenia wymaga, że ustawodawca, formułując określoną delegację do wydania aktu wykonawczego, przekazuje upoważnienie do uregulowania wyłącznie kwestii nieobjętych dotąd żadną normą o charakterze powszechnie obowiązującym, w celu ukształtowania stanu prawnego uwzględniającego m.in. specyfikę, możliwości i potrzeby środowiska, do którego właściwy akt wykonawczy jest skierowany. Wynika stąd niedopuszczalność takiego działania organu realizującego delegację ustawową, które polega na powtarzaniu bądź modyfikacji wiążących norm o charakterze powszechnie obowiązującym. Przedstawione stanowisko znajduje odzwierciedlenie w utrwalonej linii orzeczniczej, uznającej za niedopuszczalne powtórzenie regulacji ustawowych bądź ich modyfikację (por. wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2003 r., sygn. II SA/Ka 1831/02; wyrok NSA z dnia 19 sierpnia 2002 r., sygn. II SA/Ka 508/02).

Uwzględnić należało również zarzut naruszenia przez § 16 ust. 2 uchwały, który dopuszcza stosowanie tylko istniejących indywidualnych rozwiązań w zakresie zaopatrzenia w wodę do czasu realizacji gminnej sieci wodociągowej, przepisów § 26

ust. 3 i § 27 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U z 2015 r., poz. 1422). Zgodnie z § 26 ust. 3 rozporządzenia w razie braku warunków przyłączenia sieci wodociągowej i kanalizacyjnej działka budowlana, przewidziana pod zabudowę budynkami przeznaczonymi na pobyt ludzi, może być wykorzystana pod zabudowę budynkami przeznaczonymi na pobyt ludzi, pod warunkiem zapewnienia możliwości korzystania z indywidualnego ujęcia wody, a także zastosowania zbiornika bezodpływowego lub przydomowej oczyszczalni ścieków, jeżeli ich ilość nie przekracza 5 m³ na dobę. Jeżeli ilość ścieków jest większa od 5 m³, to ich gromadzenie lub oczyszczanie wymaga pozytywnej opinii właściwego terenowo inspektora ochrony środowiska. Stosownie zaś do § 27 rozporządzenia dopuszcza się wykorzystanie pod zabudowę zagrodową lub rekreacji indywidualnej działki budowlanej, która nie może być zaopatrzona w wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi z sieci lub własnego ujęcia, pod warunkiem zapewnienia możliwości czerpania lub dostawy wody z ujęć położonych poza granicami działki. Władztwo planistyczne gminy nie uzasadnia wprowadzania zakazu wyposażania terenów przeznaczonych w planie pod budownictwo mieszkaniowe w elementarne wyposażenie, a w szczególności w indywidualne ujęcia wodę (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 684/12 i z dnia 29 listopada 2013 r., sygn. akt II OSK 1554/12, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia. nsa.gov.pl, dalej jako: "CBOSA"). Z uwagi na powyższe, zapis ograniczający możliwość stosowania indywidualnych ujęć wody wyłącznie do istniejących urządzeń, narusza powołane wyżej przepisy, a ponadto stanowi ograniczenie prawa własności. Natomiast wszelkie ograniczenia własności, ustanowione w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, muszą być zgodne z normami konstytucyjnymi wyznaczającymi granice ingerencji prawodawczej w prawo własności. Naruszenie tego wymogu może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy przez organy sprawujące nadzór nad samorządem terytorialnym (zob. uzasadnienie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 lutego 2001 r., K 27/00, OTK z 2000 r., nr 2, poz. 29).

Zasadny jest również zarzut, że postanowienia § 65 ust. 1 pkt 2, § 66 ust. 1 pkt 2,

§ 71 ust. 1 pkt 3, § 72 ust. 1 pkt 2, § 73 ust. 1 pkt 3, § 76 ust. 1 pkt 1 uchwały naruszają art. 7 ust. 2 pkt 1, 2 i 5 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2013 r. poz. 1205 z późn. zm.) ze względu na dopuszczenie sieci i urządzeń infrastruktury technicznej na terenach rolnych i leśnych. Zgodnie z tymi przepisami przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, a w przypadkach gruntów leśnych - ministra środowiska lub marszałka województwa. Ponadto, powyższe godzi jednocześnie w materialnoprawne gwarancje ochrony tych gruntów, wynikające z art. 3 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 2 pkt 2 i 5 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, a polegające na ograniczeniu przeznaczania gruntów leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Tego rodzaju naruszenie skutkuje wadliwością postanowień planu dokonujących zmiany dotychczasowego, leśnego przeznaczenia gruntów, i wprowadzających sprzeczny z tym przeznaczeniem sposób ich zagospodarowania i zabudowy - tym samym stanowi również naruszenie zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 14 maja 2014 r., IV SA/Po 136/14). Nie można przy tym uwzględnić wyjaśnień organu gminy, że skoro intencją Rady było umożliwienie realizacji przyłączy do budynków, to na terenach RU/ZN dopuszczono do realizacji takie sieci i urządzenia infrastruktury technicznej, które nie wymagają zmiany przeznaczenia terenu i wyłączenia gruntów z produkcji. Powyższe nie wynika bowiem z treści zakwestionowanych przepisów.

Należało również uwzględnić zarzut dotyczący naruszenia art. 15 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. oraz § 7 pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r.

w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2013 r. Nr 164 poz. 1587) przez błędnie określenie przeznaczenia terenu w: § 68 i § 79 (uznanie terenu oznaczonego symbolem ZL (teren lasów) za rolniczy); § 81 - uznanie terenu oznaczonego symbolem ZL (teren lasów) oraz ZN (teren zadrzewień i zakrzewień) za rolniczy; § 85, § 86, § 90, § 92 - uznanie terenu oznaczonego symbolem ZL (teren lasów) oraz IT (pas techniczny infrastruktury) za rolniczy; § 87 - uznanie terenu oznaczonego symbolem ZL (teren lasów), ZN (teren zadrzewień i zakrzewień), ZC3 (teren zabytkowego cmentarza) oraz IT (pas techniczny infrastruktury) za rolniczy; § 88, § 89 - uznanie terenu oznaczonego symbolem ZL (teren lasów) za rolniczy; § 93, § 105 - uznanie terenu oznaczonego symbolem IT (pas techniczny infrastruktury) za rolniczy; §94 - uznanie terenu oznaczonego symbolem ZL (teren lasów) i ZN (tereny zadrzewień i zakrzewień) oraz IT (pas techniczny infrastruktury) za rolniczy; §95 - uznanie terenu oznaczonego symbolem ZL (teren lasów) i ZN (tereny zadrzewień i zakrzewień) za rolniczy; § 100 - uznanie terenu oznaczonego symbolem EW (teren lokalizacji elektrowni wiatrowych) oraz teren ZC2 (teren zabytkowego cmentarza) za rolniczy; §102 - uznanie terenu oznaczonego symbolem EW (teren lokalizacji elektrowni wiatrowych) oraz ZL (teren lasów) i ZN (tereny zadrzewień i zakrzewień) za rolniczy; § 103 - uznanie terenu oznaczonego symbolem EW (teren lokalizacji elektrowni wiatrowych) oraz ZL (teren lasów) za rolniczy.

Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., w planie miejscowym obowiązkowo określa się przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Z przepisu tego wynika nakaz określenia w miejscowym planie przeznaczenia terenów oraz określenia linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Cytowany przepis nie zawiera żadnych ograniczeń co do określenia rodzaju przeznaczenia terenu, gdyż należy to do organu stanowiącego gminy. Szczegółowe uregulowania w tym zakresie zawiera § 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. ustalający wymogi dotyczące stosowania standardów przy zapisywaniu ustaleń projektu tekstu planu miejscowego Wskazano w tym przepisie m.in., że ustalenia dotyczące przeznaczenia terenów powinny zawierać określenie przeznaczenia poszczególnych terenów lub zasad ich zagospodarowania, a także symbol literowy i numer wyróżniający go spośród innych terenów. W konsekwencji projekt rysunku planu miejscowego powinien zawierać linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania oraz ich oznaczenia (§ 7 pkt 7 rozporządzenia). Przepisy u.p.z.p. oraz rozporządzenia wskazują jako przeznaczenie terenów m.in. - tereny rolnicze (R) oraz lasy (ZL). Oznacza to, że powyższe rozróżnienie stanowi odrębne, ale i równorzędne przeznaczenie terenów o różnych zasadach zagospodarowania, i jako takie wymaga oznaczenia w liniach rozgraniczających takie tereny (art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.).

W § 97 ust. 1 pkt 1, § 98, § 99, § 100, § 101, § 102, § 103, § 104 Rada nie tylko błędnie ustaliła przeznaczenie terenu poprzez uznanie terenu oznaczonego symbolem EW (teren lokalizacji elektrowni wiatrowych) za rolniczy, ale w tych paragrafach, pod lit. b wprowadziła zapisy, na mocy których dopuściła wykraczanie zasięgu łopat wirnika poza granice terenu EW na tereny, do których inwestor posiada tytuł prawny, z wyłączeniem obszarów w granicach stref ochronnych wyróżnionych elementów środowiska przyrodniczego. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, będąc aktem prawa miejscowego, musi zawierać normy określające konkretne przeznaczenie każdego odcinka terenu objętego daną regulacją bez podawania warunków i bez uzależniania tego przeznaczenia lub jego realizacji od jakichkolwiek zdarzeń przyszłych lub niepewnych. Tego rodzaju warunki lub zastrzeżenia mogą się znajdować wyłącznie w przepisach odrębnych, które z woli ustawodawcy kształtują zagospodarowanie terenu łącznie z planami miejscowymi (por. np. wyrok tut. Sądu z dnia 18 września 2014 r., sygn. akt

II SA/Ol 794/14, CBOSA). Zgodnie z art. 143 Kodeksu cywilnego w granicach określonych przez społeczno-gospodarcze przeznaczenie gruntu własność gruntu rozciąga się na przestrzeń nad i pod jego powierzchnią. Tym samym istotnie naruszają uprawnienia właścicielskie wymienione wyżej zapisy uchwały, w których Rada Gminy zezwoliła, aby strefa zasięgu śmigła wykraczała na działki sąsiednie, poza granice działki i teren oznaczony symbolem EW. Nie budzi bowiem wątpliwości, że stosownie do art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. cała elektrownia wiatrowa, z uwzględnieniem zasięgu śmigła, powinna znajdować się na terenie przeznaczonym na ten cel i nie może przekraczać linii rozgraniczających tereny o odmiennym przeznaczeniu.

Odnosząc się do zarzutu braku zgodności zaskarżonego planu miejscowego

z postanowieniami uchwały nr VII/164/15 Sejmiku Województwa Warmińsko-Mazurskiego z dnia 27 maja 2015 r. w sprawie uchwalenia Planu zagospodarowania przestrzennego województwa warmińsko-mazurskiego należy zauważyć, że uchwała nr VII/164/15 została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Warmińsko-Mazurskiego w dniu 11 sierpnia 2015 r. Wprawdzie stosownie do § 4 tej uchwały weszła ona w życie z dniem podjęcia, lecz z treścią Planu Województwa Rada Miejska mogła zapoznać się najwcześniej z dniem jego ogłoszenia, co miało miejsce po dacie uchwalenia zaskarżonej uchwały. Okoliczność ta ma istotne znaczenie, gdyż sąd administracyjny ocenia stan faktyczny i prawny na dzień podjęcia zaskarżonego aktu. Nie może natomiast budzić wątpliwości, że skoro plan województwa podlega ogłoszeniu w dzienniku urzędowym województwa, to dopiero z tym zdarzeniem należy łączyć jego obowiązywanie. Tym samym organ gminy nie miał możliwości oceny postanowień uchwalonego planu w świetle przepisów Planu Województwa i ponownego wystąpienia do Zarządu Województwa Warmińsko – Mazurskiego o uzgodnienie projektu planu w zakresie zadań samorządu województwa ujętych w nowym planie. Wobec powyższego, nie można podzielić stanowiska, że zaskarżona uchwała jest niezgodna z zapisami obowiązującego Planu zagospodarowania przestrzennego województwa warmińsko-mazurskiego, co winno skutkować stwierdzeniem jej nieważności. Z powyższych względów nie jest też zasadny zarzut braku podstaw do przyjęcia zgodności uchwały z postanowieniami studium i naruszenia art. 20 ust. 1 u.p.z.p.

Sąd za trafne uznał też stanowisko Rady Miejskiej dotyczące braku podstaw do stwierdzenia nieważności całej kontrolowanej uchwały. Wadliwość dotycząca tylko niektórych terenów objętych planem nie musi skutkować nieważnością całego planu.

W kontrolowanej sprawie eliminacja zakwestionowanych zapisów uchwały nie spowoduje nieczytelności całego planu miejscowego i trudności w jego stosowaniu, a w konsekwencji brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności całej zaskarżonej uchwały. W wyroku z dnia 24 czerwca 2010 r. (sygn. akt II OSK 658/10, CBOSA), Naczelny Sąd Administracyjny, analizując możliwość stwierdzenia nieważności części uchwały, odwołał się do koncepcji tzw. "orzeczeń zakresowych" wynikających z kontroli hierarchicznej konstytucyjnych źródeł prawa. Koncepcja ta analizowana szczególnie szeroko w doktrynie i orzecznictwie prawa konstytucyjnego ze względu na zakres kontroli Trybunału Konstytucyjnego, znajduje również swoje odpowiednie zastosowanie w przypadku kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne w zakresie legalności aktów prawa miejscowego. W tym, bowiem aspekcie punktem wspólnym orzecznictwa konstytucyjnego i administracyjnego jest hierarchiczna kontrola źródeł prawa. Korzystność zastosowania orzeczenia zakresowego (częściowego) pozwala na wyeliminowanie z systemu prawa wadliwej normy prawnej tylko w zakresie powodującym jej niezgodność z aktami wyższego rzędu, przy jednoczesnym zachowaniu w mocy pozostałych norm, które nie są dotknięte tą nieważnością. Jak wskazuje się w doktrynie prawa konstytucyjnego, a co znajduje również swoje przełożenie w warunkach kontroli legalności aktu prawa miejscowego, takie orzeczenie w wymiarze praktycznym powoduje ustanowienie zakazu interpretacji przepisu, który mógłby doprowadzić do jego "odczytania" i zastosowania w sposób sprzeczny z sentencją wyroku (por. P. Radziewicz, Glosa do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 lutego 2006 r. sygn. akt K 9/05, Przegląd Legislacyjny z 2006 r. nr 6, s. 195-206). Wydanie orzeczenia "częściowego" wymaga ustalenia, jaka część określonego aktu dotknięta jest wadliwością. Drugą korzyścią podjęcia takiego rozstrzygnięcia jest również możliwość uniknięcia ewentualnych szkód, jakie mogłyby zostać spowodowane luką prawną, powstałą z powodu wyeliminowania z systemu prawa całego przepisu bez jednoczesnego wprowadzenia w to miejsce nowej regulacji prawnej (vide też: wyrok NSA z 7 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 160/11 i z 7 października 2015 r., sygn. akt II OSK 328/14).

W tym stanie rzeczy Sąd stwierdzając, że skarżona uchwała Rady Miejskiej w Korszach Nr X/44/2015 z dnia 12 czerwca 2015 r. została podjęta

z naruszeniem wskazanych wyżej przepisów, na zasadzie art. 147 § 1 p.p.s.a., orzekł o stwierdzeniu nieważności: § 6 pkt. 9 lit. a; § 6 pkt. 14 lit. b, d; § 7 ust. 1 pkt. 26; § 9 ust. 5 pkt. 1; § 9 ust. 1 pkt. 3, 4; § 16 ust. 2; § 21 ust. 1 pkt. 3; § 29 ust. 1 pkt. 3; § 45 ust. 1 pkt. 2; § 63 ust. 1 pkt. 2; § 65 ust. 1 pkt. 2; § 66 ust. 1 pkt. 2; § 68; § 71 ust. 1 pkt. 3; § 72 ust. 1 pkt. 2; § 73 ust. 1 pkt. 2, 3; § 76 ust. 1 pkt. 1; § 79; § 81; § 85; § 86; § 87; § 88; § 89; § 90; §92; § 93; § 94; § 95; § 97 ust. 1 pkt. 1; § 98; § 99; § 100; § 101; § 102; § 103; § 104;

§ 105 uchwały określonej w pkt 1 sentencji wyroku oraz na zasadzie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę w pozostałym zakresie.