Postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 929/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2014-10-14 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.) po rozpoznaniu w dniu 14 października 2014 r. w Białymstoku na posiedzeniu niejawnym wniosku J. J. B. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "B." w A. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. J. B. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "B." w A. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2014 r. znak [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w B. z dnia [...] kwietnia 2014 r. nakładającą na J. J. B. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "B." w A. karę pieniężną w wysokości 5 000 zł z tytułu wykonywania przewozu pojazdem nieodpowiadającym warunkom technicznym ze względu na rodzaj wykonywanego przewozu regularnego.

Skargę na rozstrzygnięcie organu odwoławczego złożył do sądu J. J. B. wnosząc o wstrzymanie jego wykonania, ponieważ zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody skarżącemu lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków gospodarczych w przypadku egzekwowania należności w drodze przymusu. Jak wskazał, kwota 5 000 zł jest znacząca dla prowadzonej działalności gospodarczej i pomimo charakteru zwrotnego należności może go narazić na trudności w spłacie bieżących zobowiązań.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.

Wstrzymanie wykonania zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji jest oparte na zasadzie skargowości. Sąd wydaje orzeczenie w przedmiocie wstrzymania tylko na wniosek skarżącego. Wniosek powinien wskazywać zaskarżone rozstrzygnięcie oraz zawierać uzasadnienie, w którym przedstawione i uzasadnione zostaną okoliczności przemawiające za wstrzymaniem tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a.). Przedmiotem orzeczenia o wstrzymaniu wykonania może być tylko taki akt, który wywołuje materialnoprawne skutki w postaci przyznania uprawnienia lub obowiązku, jeśli ich wykonanie wywołuje skutki prawne lub faktyczne trudne do odwrócenia lub powoduje wyrządzenie znacznej szkody.

W rozpoznawanej sprawie skarżący żąda wstrzymania wykonania decyzji

nakładającej na niego karę pieniężną w kwocie 5 000 zł wskazując, że zapłata zobowiązania może go narazić na niekorzystne skutki gospodarcze (trudności

w spłacie bieżących zobowiązań) i to nawet przy uwzględnieniu zwrotnego charakteru tej należności.

W orzecznictwie sądów administracyjnych wypracowano stanowisko, zgodnie z którym uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem spoczywa przede wszystkim na stronie skarżącej. Brak we wniosku argumentacji

w tym przedmiocie odwołującej się do konkretnych okoliczności sprawy lub też powołanie jedynie ustawowych zwrotów (istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków), uniemożliwia sądowi merytoryczną ocenę wniosku, gdyż nie stanowi uprawdopodobnienia wystąpienia sytuacji w tych zwrotach wskazanych (vide postanowienie NSA z dnia 4 kwietnia 2014 r., I OZ 248/14, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej

w skrócie jako CBOSA). Sąd nie może, w braku przedstawienia konkretnych okoliczności charakteryzujących sytuację wnioskodawcy i wypełniających znamiona przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., domyślać się, czy wstrzymanie jest uzasadnione czy też nie. Byłoby to działanie z urzędu, które nie jest dozwolone z uwagi na możliwość udzielenia ochrony tymczasowej wyłącznie na wniosek.

W sprawie niniejszej skarga zawiera bardzo lakoniczne uzasadnienie żądania wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji tj. zawiera powołanie się na zwroty ustawowe i wskazanie na ewentualne trudności w spłacie zobowiązań, jeśli wykonanie decyzji o nałożeniu kary pieniężnej nie zostanie wstrzymane. Skarżący nie wskazał - poprzez odwołanie się do konkretnych faktów z jego działalności gospodarczej - jaka jest kondycja finansowa firmy, czy posiada trudności

w regulowaniu bieżących zobowiązań, jakie posiada zadłużenia, jak proporcjonalnie kwota 5 000 zł kary odnosi się do wielkości jego dochodów i wydatków, czy dysponuje wolnymi środkami pieniężnymi. Ogólne stwierdzenie o ewentualnej możliwości powstania trudności w płynności finansowej nie jest okolicznością

w sposób wystarczający uprawdopodabniającą wystąpienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., bowiem nie pokazuje konkretnych relacji między brakiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń wymienionych w tym przepisie (vide postanowienie NSA w sprawie II OZ 296/14, CBOSA).

Wskazać także należy, że w przypadku nałożenia obowiązków

o charakterze pieniężnym przeciwko udzieleniu ochrony tymczasowej przemawia odwracalność spełnionego (wyegzekwowanego) świadczenia pieniężnego. Ten kierunek orzecznictwa skład orzekający podziela (vide postanowienie NSA w sprawie I FZ 310/13, CBOSA).

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.