Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 762/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2007-02-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6249 Inne o symbolu podstawowym 624
Hasła tematyczne: Powszechny obowiązek obrony
Skarżony organ: Wojskowa Komisja Lekarska
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 80,  art. 107
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak ( spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Krzysztof Gruszecki Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Protokolant Justyna Straka po rozpoznaniu w Wydziale II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na rozprawie w dniu 22 lutego 2007r. sprawy ze skargi A. Z. na decyzję Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w B. z dnia [...] 2006 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do czynnej służby wojskowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

II SA Bd 762/06

UZASADNIENIE

Orzeczeniem z dnia [...] 2006r. Nr [...] Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w B. A. Z. został uznany za zdolnego do służby wojskowej z kategorią zdrowia A. Organ uznał, iż pomimo stwierdzenia u badanego schorzeń określonych odpowiednio w § 26 pkt 11, § 39 pkt 5 oraz § 13 pkt 2, załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji w tych sprawach ( Dz. U. 2004 Nr 151, poz. 1595), jak również przebytej operacji przegrody nosa, nie upośledzają one w sposób istotny sprawności ustroju, a stan zdrowia czyni badanego zdolnym do czynnej służby wojskowej.

Kwestionując powyższe stanowisko w odwołaniu A. Z. podniósł, iż cierpi na przewlekły ból w klatce piersiowej. Ponadto wskazał, że stwierdzono u niego zespół R. na podłożu choroby tkanki łącznej, jak również stan zapalny mięśnia sercowego.

Orzeczeniem z dnia [...] 2006r. Nr [...] Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w B. na podstawie art. 29 ustawy z dnia 21 listopada 1967r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jednolity Dz. U. Nr 21 z 2002r., poz. 205 z późno zm.), ustawy z dnia 29 października 2003r. o zmianie ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczpospolitej Polskiej oraz zmianie niektórych innych ustaw ( Dz. U. 2003r., Nr 210, poz.2036 ), a także wskazanego wyżej rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej i art. 138 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), utrzymała w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

Powołując się na dokumentację lekarską przedłożoną przez skarżącego organ odwoławczy wskazał, iż jak wynika z zaświadczenia pediatry, u A. Z. podejrzewano chorobę tkanki łącznej oraz zapalenie mięśnia sercowego. Z przeprowadzonej obserwacji reumatologicznej wynikało również podejrzenie występowania u badanego kolagenozy oraz zespołu R. Ponadto, był on leczony w Przychodni Lekarskiej "[...]" w W z

1

uwagi na infekcję układu oddechowego i skrzywienie przegrody nosa. Dokumentacja pochodząca z tego ośrodka wspominała także o zespole

. R. A. Z. przedstawił dokumentację potwierdzająca jego hospitalizację w lipcu 2005r., na oddziale otolaryngologicznym szpitala w T., gdzie przeprowadzona została u niego operacja przegrody nosa, oraz na oddziale chorób wewnętrznych w W. z marca 2006r., w którym to rozpoznano zespół R. Przeprowadzone u A. Z. w dniu 13 kwietnia 2006r. badanie echokardiograficzne nie wykazało cech zapalenia mięśnia sercowego, istotnych wad serca, ani zaburzeń serca w szczególności mających upośledzający wpływ na jego funkcję. Przedłożona przez A. Z. dokumentacja medyczna zawierała także kartę informacyjną ze Szpitalnego Oddziału Ratunkowego, gdzie z uwagi na zgłaszane dolegliwości bólowe przeprowadzona została diagnostyka serca (echo serca, EKG, diagnostyka laboratoryjna). Nie wykazała jednak jakichkolwiek patologii w jego obrębie. Wobec tego nie zaistniała potrzeba hospitalizacji badanego na oddziale kardiologicznym.

Organ odwoławczy podkreślił, iż we wskazanej dokumentacji medycznej nie było jakiegokolwiek wyniku badania (obrazowego lub laboratoryjnego), obiektywnie potwierdzającego istnienie choroby lub zespołu R., jak również choroby układowej tkanki łącznej, sugerowanych w wystawianych zaświadczeniach lekarskich lub rozpoznaniu szpitalnym. Z uwagi jednak na zgłaszane oraz opisywane w dokumentacji medycznej zaburzenia Terenowa Woskowa Komisja Lekarska w B. przeprowadziła badanie chirurgiczne, w którym rozpoznano czynnościowe zaburzenia krążenia obu rąk lecz nie stwierdzono objawów choroby R., której występowanie miał potwierdzać jedynie wywiad. W badaniu neurologicznym nie stwierdzono zmian, natomiast badanie laryngologiczne wykazało przewlekły nieżyt nosa i stan po operacji przegrody nosa czyli zmiany adekwatne do opisywanych w przedłożonej dokumentacji z leczenia. Badanie okulistyczne nie wykazało zmian na dnie oka stwierdzono jedynie niewielkiego stopnia krótkowzroczność.

Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w B. rozpoznając podnoszone w odwołaniu zarzuty zleciła wykonanie badań sprawdzających. Pominęła wykonanie diagnostyki serca, która już na wcześniejszym etapie postępowania wykluczyła jakiekolwiek patologie w jego obrębie. W tym

2

zakresie ograniczyła się jedynie do badania własnego lekarskiego i nie wykazało ono zaburzeń serca. Wskazała, iż jak wynikało z wywiadu zlecone w czasie ostatniej hospitalizacji badanie przeciwciał przeciwjądrowych dało prawidłowy wynik. W przeprowadzonym badaniu chirurgicznym stwierdzono dyskretne objawy deficytu ciśnienia krwi w obrębie lewej kończyny górnej oraz niewielkie objawy uciskowe tętnic podobojczykowych (przez mięśnie piersiowe mniejsze) przy unoszeniu kończyn. Objawy te jednak nie korespondowały z zaburzeniami opisywanymi w przedłożonej dokumentacji i zgłaszanymi dolegliwościami (gdzie opisywane były symetryczne zaburzenia obu rąk bez związku z wysiłkiem) i nie manifestowały się klinicznie. Wykonane badanie USG, dopplerowskie tętnic kończyn górnych nie wykazało zaburzeń przepływu w obrębie tętnic podobojczykowych ani cech zespołu uciskowego. Pozostałe próby, a w szczególności próba wodna (oziębienie rąk) nie wykazała obecności objawu R. i wskazywały na prawidłowe reakcje układu naczyniowego rąk. Badania laboratoryjne (CRP, czynnik reumatoidalny, OB, morfologia krwi, glukoza, mocz badanie ogólne), dały wyniki prawidłowe. Organ odwoławczy wskazał, iż orzeczenie Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w W. o lekkim stopniu niepełnosprawności, którym legitymował się skarżący nie jest wiążące dla wojskowych komisji lekarskich, ponieważ wydają one swoje orzeczenia zgodnie ze stwierdzonymi badaniami i faktycznym stanem zdrowia osób orzekanych. Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w B. nie znalazła zatem podstaw do rozpoznania schorzenia układowego tkanki łącznej. Tym samym uznała, że nie istnieją także okoliczności uzasadniające, by opisywane w dokumentacji i stwierdzone w badaniu dyskretne zaburzenia naczyniowe kwalifikować poważniej niż do § 39 pkt 5 załącznika Nr 2 wskazanego rozporządzenia. Uzasadniało to do zaliczenie A. Z. do kategorii zdrowia "A" czyli jako zdolnego do czynnej służby wojskowej.

Na powyższe rozstrzygnięcie strona złożyła skargę do Sądu wnosząc o jego uchylenie. A. Z. zarzucił naruszenie art. 76 § 1 i § 3 k.p.a. w związku z art. 107 § 1 k.p.a. poprzez pominięcie dowodu z dokumentu urzędowego, bez przeprowadzania dowodu przeciw jego treści i bez zamieszczenia uzasadnienia faktycznego w uzasadnieniu decyzji oraz naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. poprzez nie umożliwienie mu wypowiedzenia się co do zebranego materiału przed wydaniem decyzji. Skarżący ponownie

3

argumentował, iż cierpi na zespół R. o podłożu wynikającym z choroby tkanki łącznej oraz stan zapalny mlęsma sercowego. Potwierdzeniem tychże dolegliwości miała być przedłożona przez niego obszerna dokumentacja medyczna, jak również orzeczenie Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w W. o zaliczeniu go do lekkiego stopnia niepełnosprawności. Ponadto A. Z. zakwestionował stanowisko prezentowane przez organy orzekające, iż wskazane orzeczenie nie jest bezwzględnie wiążące dla wojskowych komisji lekarskich.

W odpowiedzi na skargę Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w B. wniosła o jej oddalenie. Wskazała, iż zastosowana kwalifikacja orzecznicza rozpoznanych schorzeń była prawidłowa, odpowiednia do stopnia ich nasilenia i uzasadniała zaliczenie A. Z. do kategorii zdrowia "A". Stwierdziła, że z dokumentacji medycznej nie wynikało, by u skarżącego występowały opisywane przez niego schorzenia. Nadto, ich rozpoznania miały charakter gołosłowny oparty jedynie na wywiadzie bez badań obiektywizujących, a nawet z dostępnymi badaniami wykluczającymi występowanie schorzenia (zapalenia mięśnia sercowego). Organ odwoławczy wskazał również, iż wysunięty w skardze zarzut pominięcia orzeczenia Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w W. o zaliczeniu skarżącego do lekkiego stopnia niepełnosprawności jest bezzasadny, bowiem jego charakter w przedmiotowej sprawie został wyjaśniony w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę należało uznać za niezasadną.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153. póz. 1269 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W ramach tak pojętej kontroli sądowej m. in. aktów organów administracji wojskowej sąd administracyjny nie jest uprawniony do weryfikacji orzeczeń komisji lekarskich z punktu widzenia medycznej oceny warunków zdrowotnych badanego. Sąd nie może też zmienić we własnym zakresie takiej oceny i zakwalifikować skarżącego do innej kategorii zdolności do służby wojskowej, niż uczyniła to Komisja w oparciu o przeprowadzone badania lekarskie.

4

o ile organ administracji nie naruszy zasady swobodnej oceny dowodów, o której mowa wart. 80 k.p.a. oraz innych przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności traktujących o obowiązku dokładnego wyjaśnienia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i wyczerpującego zebrania całokształtu materiału dowodowego, to brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Kontrola orzeczeń wojskowych komisji lekarskich o uznaniu poborowego za zdolnego do służby wojskowej, dokonywana przez sąd administracyjny, sprowadza się więc do sprawdzenia prawidłowości postępowania poprzedzającego ustalenie jego stanu zdrowia, a w szczególności, czy badanie stanu zdrowia było wszechstronne, oparte na wyczerpującym wywiadzie chorobowym i pełnych badaniach przedmiotowych oraz czy dokonana następnie kwalifikacja zdolności poborowego do służby wojskowej była zgodna z przepisami w sprawie zasad określenia zdolności do służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich w tych sprawach.

W przedmiotowej sprawie komisja lekarska stwierdziła, że występujące u skarżącego dolegliwości zdrowotne pozwalają na zakwalifikowanie go do kategorii zdrowia A - zdolny do służby wojskowej.

Jak wynika z akt sprawy stanowisko to zostało oparte na szeregu badań specjalistycznych, które organy orzekające przeprowadziły z uwagi na zgłaszane przez skarżącego dolegliwości bólowe i przedłożoną dokumentację medyczną. Wyniki badań diagnostycznych serca takich jak: echo serca, EKG oraz diagnostyka laboratoryjna, wykluczyły możliwość występowania jakichkolwiek patologii związanych z jego funkcjonowaniem. Stwierdzone w badaniu chirurgicznym objawy nie korespondowały z zaburzeniami opisywanymi w przedłożonej przez skarżącego dokumentacji jak również ze zgłaszanymi dolegliwościami, które nie dawały także objawów klinicznych. Przeprowadzone badania układu naczyniowego nie wykazały, by skarżący cierpiał na tzw. zespołu R. (USG, badanie dopplerowskie tętnic kończyn górnych, próba wodna). Ponadto, badania laboratoryjne (CRP, czynnik reumatoidalny, OB, morfologia krwi, glukoza, mocz badanie ogólne), dały wyniki prawidłowe.

Podkreślenia wymaga również fakt, iż we wskazanej dokumentacji medycznej nie było jakiegokolwiek wyniku badania (obrazowego lub laboratoryjnego), obiektywnie potwierdzającego istnienie choroby lub zespołu

5

R., jak również choroby układowej tkanki łącznej, sugerowanych przez skarżącego. Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w B. miała zatem podstawy do uznania, iż nie istnieją okoliczności uzasadniające twierdzenie skarżącego, by opisywane w dokumentacji i stwierdzone w badaniu dyskretne zaburzenia naczyniowe kwalifikować poważniej niż do § 39 pkt 5 załącznika Nr 2 wskazanego rozporządzenia, co uzasadniało orzeczenie w stosunku do A. Z. kategorii zdrowia A.

W tym stanie rzeczy skarżący musiałby zatem skutecznie zakwestionować przede wszystkim dokonane przez wojskową komisję lekarską rozpoznanie lub przyporządkowanie rozpoznanych chorób do określonego paragrafu i punktu wykazu chorób i ułomności oraz w konsekwencji tego do określonej kategorii zdrowia.

Zarzuty skargi sprowadzają się do kwestionowania ustaleń wojskowej komisji lekarskiej. Nie mogą one jednak skutecznie podważyć zaskarżonego orzeczenia, w którym szczegółowo wskazano, na czym oparto ustalenia dokonane w postępowaniu administracyjnym.

Należy również podkreślić, iż Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska orzeka w zasadzie na podstawie dokumentacji lekarskiej znajdującej się w aktach orzeczniczo - lekarskich, a tylko w miarę potrzeby może przeprowadzić ponowne badania lekarskie, a także skierować badanego na obserwację szpitalną, może również przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia zgromadzonego materiału ( § 18 ust. 4 omawianego rozporządzenia).

W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy zlecił specjalistyczne badania sprawdzające, w konsekwencji których nie uzyskano potwierdzenia, iż skarżący cierpi na wskazywane przez siebie schorzenia ( zapalenie mięśnia sercowego czy zespół R.). Zajęte przez organ odwoławczy stanowisko zostało przy tym wystarczająco umotywowane w uzasadnieniu orzeczenia. Z tego względu za niezasadny uznać należy zarzut skargi dotyczący uchybienia przez organ przepisom postępowania administracyjnego przez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia. W ocenie Sądu wydane ono zostało zostało zgodnie z przepisami procedury administracyjnej, a w szczególności art.107§3 kpa obligującego organ administracji do uzasadnienia decyzji ze wskazaniem faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił

6

wiarygodności i mocy dowodowej, a nadto wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W zaskarżonym orzeczeniu organ prawidłowo ustalił stan faktyczny, wyczerpująco wyjaśnił przesłanki dokonanego rozstrzygnięcia i powołał przepisy prawa będące jego podstawą.

W ocenie Sądu organy orzekające nie naruszyły zatem zasady swobodnej oceny dowodów wynikającej z art. 80 kpa. Badanie stanu zdrowia było wszechstronne, oparte na wyczerpującym wywiadzie chorobowym i pełnych badaniach w stosownym zakresie. Dokonana następnie kwalifikacja zdolności poborowego do służby wojskowej była zgodna z przepisami w sprawie zasad określenia zdolności do służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich w tych sprawach.

Podniesiony w skardze argument, iż pominięto dowód z dokumentu urzędowego w postaci orzeczenia Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w W. o zaliczeniu skarżącego do lekkiego stopnia niepełnosprawności również nie zasługuje na uwzględnienie. Komisje wojskowe wydają swoje orzeczenia na podstawie badań przeprowadzonych w ich własnym zakresie i zgodnie z faktycznym stanem zdrowia osób badanych. Orzeczenie Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w W. w niniejszej sprawie miało zatem jedynie charakter dowodu i nie mogło być potraktowane przez komisję wojskową jako wiążące w zakresie ustalenia stanu zdrowia poborowego. Zajęte przez organ odwoławczy stanowisko co do mocy dowodowej tego orzeczenia zostało przy tym wystarczająco umotywowane w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy przeciwstawił bowiem temu orzeczeniu dowód w postaci badań specjalistycznych, których wyniki w sposób jednoznaczny wykluczyły występowanie u skarżącego schorzeń mogących stanowić podstawę zakwalifikowania go do innej kategorii zdolności do służby wojskowej, niż uczyniła to Komisja w oparciu o przeprowadzone badania lekarskie.

Nieuzasadniony jest również zarzut braku czynnego udziału strony w prowadzonym postępowaniu. Jakkolwiek istotnie nie zawiadomiono skarżącego o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, to jednak uchybienie w tym zakresie nie daje podstaw do uchylenia zaskarżonego orzeczenia. Skutek taki wywołuje jedynie naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. O istotnym wpływie można mówić w sytuacji, że gdyby naruszenie przepisów nie miało miejsca, to prawdopodobnym byłoby

7

wydanie decyzji o odmiennej treści. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 listopada 2001 r. sygn. akt I SAlGd 2015/98). Tymczasem, jak wynika z akt administracyjnych, na materiał dowodowy w sprawie składały się wyłącznie wyniki badań prowadzonych przed komisjami oraz dokumentacja lekarska złożona przez skarżącego. Organy orzekające w sprawie nie podejmowały żadnych innych czynności procesowych, ani też nie dopuszczały z urzędu innych dowodów w sprawie. Tym samym uznać należy, że skarżący nie został w postępowaniu administracyjnym pozbawiony możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, a tym samym brak jest podstaw do uznania, że prowadzące postępowanie organy naruszyły zasadę czynnego udziału strony określoną w art.10§1 Kpa.

Skoro więc komisja lekarska, w wyniku przeprowadzonych badań prawidłowo zakwalifikowała poborowego do kategorii zdrowia A, to brak było .jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że zaskarżone orzeczenie naruszyło przepisy prawa.

Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji wyroku.

8