Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 635/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 1 pkt 1a, art. 30 ust. 1, art. 3 pkt 6, art. 30 ust. 5, art. 30 ust. 6 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 153, art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 15 ust. 1, art. 20 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2017 r. sprawy ze skargi T. A. i T. A. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych oddala skargę


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] r. T. i T. A. dokonali zgłoszenia Staroście G. zamiaru inwestycyjnego polegającego na rozbudowie i nadbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na nieruchomości położonej w K. przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...], obręb ewid. 0001 K..

Starosta G. decyzją z dnia [...] r., nr [...], działając na podstawie art. 30 ust. 5 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 1a, art. 30 ust. 1p i art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.; dalej: "Pr.bud.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.; dalej: "K.p.a.") wniósł sprzeciw wobec zgłoszenia zamiaru rozbudowy i nadbudowy wyżej opisanego budynku mieszkalnego.

W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wyjaśnił, że w myśl art. 30 ust. 6 pkt 2 Pr.bud. właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy lub inne przepisy.

W rozpoznawanej sprawie inwestorzy nie uzgodnili planowanego zamierzenia budowlanego z [...] Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków, gdy tymczasem budynek mieszkalny objęty zgłoszeniem znajduje się na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia [...] r. W myśl § 7 tego planu na terenie objętym planem wyznaczono strefę ochrony archeologicznej "W", dla której ustalono obowiązek na etapie projektowania uzgadniania warunków planowanych inwestycji z Wojewódzką Służbą Ochrony Zabytków.

Ponadto Starosta wskazał, że w przedłożonym projekcie budowlanym nie zachowano obowiązującej linii zabudowy, wyznaczonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla terenu 7MN, przebiegającej w odległości 6 m od linii rozgraniczającej drogę publiczną lub od granicy wydzielonej drogi wewnętrznej oraz przekroczono powierzchnię zabudowy, którą niniejszy plan ustalił na nie większą niż 30% powierzchni działki.

W odwołaniu z dnia [...] r. T. A. oraz T. A. wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, zarzucając jej naruszenie art. 3 pkt 2 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 1a, art. 30 ust. 1 p (ustęp 1p podany przez Starostę nie istnieje) i art. 30 ust. 6 pkt 2Pr.bud. oraz § 2 ust. 1, 2, 3 i 5 w zw. z § 5 ust. 1 pkt 1 i 2 uchwały nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia [...] r. (Dz. Urz. Woj. Wlkp. z [...] r. Nr [...], poz. [...]) poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i błędne zinterpretowanie wszystkich wymienionych przepisów.

W uzasadnieniu odwołania T. i T. A. wyjaśnili, że Starosta błędnie uznał, iż nie zachowano obowiązującej linii zabudowy wyznaczonej w miejscowym planie dla terenu 7MN w odległości 6 m od linii ograniczającej drogę publiczną lub od granicy wydzielonej drogi wewnętrznej. Z planu miejscowego wynika, że linia zabudowy musi być usytuowana na ścianie frontowej budynku. Zdaniem odwołujących ściana frontowa budynku jest usytuowana od strony wschodniej wzdłuż drogi publicznej z zachowaniem wszelkich wymogów przewidzianych prawem. Planowana rozbudowa nie dotyczy linii zabudowy, gdzie jest usytuowana ściana frontowa budynku i przód działki, ale ściany północnej bocznej od podwórza. Ściana frontowa budynku pokrywa się z frontem działki, który znajduje się w przedmiotowej sprawie od strony wschodniej. Mimo, że działka jest narożnikowa, ma jedną ścianę frontową budynku i jeden przód działki od strony wschodniej przy ulicy głównej, tak jak pozostałe budynki tam usytuowane, a Starosta błędnie przyjął, że budynek ma dwie ściany frontowe i działka ma dwa przody. Rozbudowa dotyczy wykuszu już istniejącej zabudowy na ścianie bocznej przez zabudowanie balkonu, który przedłuży wykusz wzdłuż ściany bocznej, co w żaden sposób nie wykracza poza wcześniejszą cześć zabudowaną, na którą uzyskano pozwolenie na budowę decyzją nr [...] z dnia [...] r. i nie narusza przepisów dotyczących linii zabudowy ściany frontowej.

Ponadto odwołujący wskazali, że Starosta błędnie zarzucił, że przekroczono powierzchnię zabudowy, albowiem wiata nie jest budynkiem, a błędnie została zakwalifikowana przez Starostę jako budynek. Wiata jest lekkiej konstrukcji, nie posiada fundamentów, przegród budowlanych, bram. Stanowi budowlę, a plan miejscowy odnosi się tylko do powierzchni zabudowy budynkami. Bez zaliczenia wiaty do powierzchni zabudowy planowana rozbudowa nie przekracza 30% powierzchni działki.

Jednocześnie odwołujący zgodzili się z zarzutem braku uzgodnień z Wojewódzką Służbą Ochrony Zabytków. Podali, że zlecili wszystkie uzgodnienia projektantowi, który nie dopełnił obowiązków.

Decyzją z dnia [...] r., nr [...], Wojewoda działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. uchylił decyzję Starosty G. z dnia [...] r. w części przywołania podstawy prawnej i zmienił ją w ten sposób, że zamiast "art. 30 ust. 1p" przywołał "art. 30 ust. 1 pkt 1", w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.

Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie Wojewoda wyjaśnił, że art. 30 ust. 1p Pr.bud. nie istnieje, dlatego należało w tej części uchylić decyzję organu I instancji i przywołać właściwy art. 30 ust. 1 pkt 1 Pr.bud.

W dalszej kolejności organ odwoławczy wskazał, że działka o nr ewid. [...] zlokalizowana jest na obszarze oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla terenów m.in. miasta K. -część wschodnia, przyjętym uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia [...] r., jako 17MN, co stanowi teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w układzie wolnostojącym.

Zdaniem Wojewody słusznie organ I instancji wskazał na brak uzgodnień z konserwatorem zabytków, co wynika z § 7 planu, czemu zresztą nie zaprzeczają sami odwołujący. Organ odwoławczy poparł również stanowisko organu I instancji w kwestii obowiązującej linii zabudowy, przez którą zgodnie z ustaleniami planu należy rozumieć taką nieprzekraczalną linię zabudowy, na której musi być usytuowana frontowa ściana budynku. W § 5 ust. 1 pkt 1 planu wskazano, że dla pozostałych terenów ustala się obowiązujące linie zabudowy przebiegające w odległości 6 m od linii rozgraniczającej drogę publiczną lub od granicy wydzielonej drogi wewnętrznej. Przedmiotowy budynek usytuowany jest przy ulicy [...] nr [...] oznaczonej w planie symbolem 1KD, która ulega w tym miejscu rozwidleniu stanowiąc jakby odgałęzienie (w lewo) czyli drogę wewnętrzną, z której istnieje zjazd do usytuowanych przy niej nieruchomości w tym także do budynku odwołujących. Od tej strony istnieje także wejście do budynku, które ma ulec rozbudowie i nadbudowie. Zdaniem organu odwoławczego charakter istniejącej zabudowy oraz sytuacja planistyczna jest uzasadnieniem dla przyjęcia, iż ściana frontowa budynku to ściana z wejściem do budynku położona od strony drogi, która stanowi dojazd do budynku. Z tych względów, w ocenie Wojewody, uzasadnione było wniesienie sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 Pr.bud.

Organ odwoławczy podniósł również, że w celu zbadania, czy planowana inwestycja przekracza dopuszczalną ustaleniami planu powierzchnię zabudowy, należałoby w pierwszym rzędzie zbadać, czy wskazana w planie zagospodarowania działki wiata stanowi budowlę, czy nosi znamiona budynku. Dopiero po jednoznacznym określeniu charakteru tego obiektu można zająć stanowisko w kwestii powierzchni zabudowy nieruchomości w związku z planowaną rozbudową.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia [...] r. T. i T. A. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody, podnosząc argumenty tożsame z tymi, które wskazywali w odwołaniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 26 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Po 909/16 uchylił decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...].

W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił, że z akt administracyjnych nie wynika bezspornie na jakim terenie znajduje się przedmiotowa inwestycja. W aktach administracyjnych brakuje części graficznej planu miejscowego, przyjętego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia [...] r. – dla terenu 7MN. Skarżący i organ I instancji wskazali, że przedmiotowy budynek znajduje się na terenie oznaczonym w planie miejscowym symbolem 7MN, a z kolei Wojewoda w zaskarżonej decyzji wskazał, że jest to teren oznaczonym symbolem 17MN i dla tak oznaczonego terenu uzasadnił swoje stanowisko. W toku postępowania Wojewoda zwrócił się do Starostwa Powiatowego w G. o uzupełnienie materiału dowodowego poprzez przedłożenie wypisu i wyrysu miejscowego planu obowiązującego na terenie objętym inwestycją. W odpowiedzi otrzymał wypis i wyrys z miejscowego planu dla terenów m.in. miasta K. -część wschodnia, przyjętego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia [...] r. – w zakresie obszaru [...] W piśmie z dnia [...] r. zastępca Burmistrza podał, że działka skarżących o numerze ewidencyjnym [...] jest w obszarze oznaczonym w planie [...] Organ I instancji przesyłając odwołanie Wojewodzie w piśmie z [...] r. również podał, że działka skarżących znajduje się na terenie [...] Na wyrysie planu, ale też w całej zgromadzonej dokumentacji nie ma informacji o położeniu działki [...] – brakuje czytelnej numeracji działek. Nie zwrócenie uwagi na te niezgodności spowodowało, że decyzja organu II instancji odnosi się do terenu 17 MN, inaczej niż twierdzą skarżący i organ I instancji w decyzji. Nie wyjaśnienie tej kwestii przez organ II instancji, brak dokumentacji co do terenu 7MN (o ile na tym terenie znajduje się inwestycja) powoduje, że decyzja organu zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlega uchyleniu.

W dalszej kolejności Sąd wyjaśnił, że działka skarżących jest działką narożnikową, znajdującą się wzdłuż drogi K. , która przy narożniku działki rozwidla się prosto i w lewo. Działka skarżących ma wejście i wjazd od strony rozbudowywanej – północnej. Brak ustalenia czy teren inwestycji znajduje się na terenie oznaczonym w planie symbole 7MN czy 17MN, oraz jak przebiegają drogi wzdłuż działki, czy rozwidlenie ulicy [...] w lewo na planie zostało oznaczone symbolem KD, czy też nie, uniemożliwia ocenę prawidłowości ustaleń organu. Dla terenu 17MN obowiązująca linia zabudowy przebiega w odległości 6 m od linii rozgraniczającej drogę publiczną lub od granicy drogi wewnętrznej. W takiej sytuacji dla działki narożnikowej linia ta może być wyznaczona albo od strony wschodniej (droga publiczna 1KD) albo od północnej (droga wewnętrzna – nie oznaczona żadnym symbolem na rysunku planu).

Legalna definicja pojęcia frontu działki wskazuje, że działka inwestycyjna (odpowiednio teren inwestycyjny) może mieć jedynie jeden front. Teren inwestycyjny może przylegać do więcej niż jednej drogi, przy czym linie styczności z tymi innymi drogami nie stanowią frontu działki. Zasadniczo o zakwalifikowaniu granicy działki jako frontu decyduje nie samo przyleganie do drogi, lecz skomunikowanie terenu inwestycyjnego z ową drogą. Przy czym o uznaniu za front działki nie przesądza jedynie główny wjazd, ale też główne wejście, które jak wynika z mapy załączonej przez skarżących do odwołania znajduje się od ulicy [...] od strony północnej (za rozwidleniem w lewo). Również w projekcie budowlanym wskazano, że wjazd jest usytuowany od strony północnej, z drogi asfaltowej (ulica K. ) i od tej samej strony (północnej) ma być dokonana planowana rozbudowa. Gdyby inwestycja znajdowała się na terenie 17MN rację więc miałyby organy, że ściana frontowa budynku to ściana z wejściem do budynku, z głównym wjazdem, a to w niniejszej sprawie ma miejsce na ścianie północnej, a nie wschodniej. Nie można byłoby więc uznać, że ściana frontowa znajduje się po stronie wschodniej, jak wnosili skarżący. Budynek ma jeden front a jest nim zasadniczo ściana z głównym wejściem. To, że planowana rozbudowa nie wykracza poza wcześniej zabudowaną cześć, na którą uzyskano pozwolenie na budowę w 2001 r. (przed uchwaleniem planu) nie umożliwiałoby uznania rozbudowy za zgodnej z planem. Gdyby jednak okazało się, że inwestycja znajduje się na terenie oznaczonym symbolem 7MN, symbolem 1KD (lub 4KL) oznaczona jest tylko droga od strony wschodniej, a droga za rozwidleniem nie jest w żaden sposób oznaczona na rysunku planu, to rację mieliby skarżący. Dla terenu 7MN zapis § 5 ust. 1 planu przewiduje tylko jedną obowiązują linię zabudowy od strony drogi oznaczonej symbolem 1KD lub 4KL i nie ma dla tego terenu możliwości wyznaczenia alternatywnie tej linii od granicy wydzielonej drogi wewnętrznej, jak w przypadku pozostałych nie wskazanych konkretnymi symbolami w § 5 planu terenów. To, że w wybudowanych budynkach przed uchwaleniem planu miejscowego nie zostało zlokalizowane tam główne wejście, nie mogłoby mieć wpływu na przyjęcie innej obowiązującej linii zabudowy niż od drogi oznaczonej symbolem 1KD lub 4KL.

Odnośnie powierzchni zabudowy organ II instancji słusznie uznał, że należy ustalić, czy faktycznie wiata garażowa spełnia warunki do uznania jej za budynek, bo wówczas powierzchnia zabudowy zostałaby przekroczona.

Końcowo Sąd wyjaśnił, że ponownie rozpoznając sprawę organ winien ustalić na jakim terenie znajduje się przedmiotowa inwestycja, uzupełnić materiał dowodowy w zakresie niezbędnym do rozpoznania sprawy i w zależności od wyników możliwych ustaleń dokonać rozstrzygnięcia mając na uwadze wskazane okoliczności i wyjaśnienia treści przepisów prawa.

Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Wojewoda działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. uchylił decyzję Starosty G. z dnia [...] r. w części przywołania podstawy prawnej i zmienił ją w ten sposób, że zamiast "art. 30 ust. 1p" przywołał "art. 30 ust. 1 pkt 1", w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymując w mocy.

W pierwszej kolejności organ odwoławczy wyjaśnił, że ponownie rozpoznając sprawę pismem z [...] r. wystąpił do Gminy K. o wyjaśnienie na jakim terenie położona jest działka o nr ewid. [...] zlokalizowana przy ul. [...] w K. oraz jakim ustaleniom i uwarunkowaniom podlega, w szczególności w zakresie obowiązującej linii zabudowy. W odpowiedzi pismem z dnia [...] r., znak: [...] Gmina K. poinformowała, że działka o nr ewid.[...] położona w K. przy ulicy [...] w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla terenów m.in. miasta K. -część wschodnia, przyjętym uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia [...] r., przeznaczona jest pod tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w układzie wolnostojącym - oznaczenie 17MN (na załączonym wyrysie zaznaczono kolorem zielonym). Zgodnie z zapisami planu dla terenu 17MN ustalono obowiązujące linie zabudowy przebiegające w odległości 6 m od linii rozgraniczającej drogę publiczną lub od granicy wydzielonej drogi wewnętrznej. O piśmie zostali zawiadomieni odwołujący, którzy w pismach z [...] i [...] r. wskazali, że podtrzymują swoje stanowisko, iż z treści uchwały nr [...] Rady Miejskiej K. z dnia [...] r., ani z żadnego załącznika do uchwały nie wynika oznaczenie dla terenu ich działki jako 17 MN. Zdaniem skarżących oznaczenie 17MN wynika z uchwały nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia [...] r., która nie dotyczy ich sprawy. Wobec tego organ odwoławczy pismem z [...] r. poinformował odwołujących, iż przekazany przez Burmistrza Gminy K. wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów dotyczących miasta K. - uchwała Nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia [...] r. dotyczący działki o nr ewid.[...] położonej w K. stanowi dla Wojewody wiarygodny dokument.

Przechodząc do meritum sprawy organ odwoławczy wyjaśnił, że z wyrysu z planu przekazanego przez Burmistrza Gminy K. oraz mapy do celów projektowych (załączonej do projektu budowlanego) przedstawiającej plan zagospodarowania działki objętej inwestycją wynika jednoznacznie, iż działka o nr ewid.[...] położna jest na terenie oznaczonym symbolem [...] Natomiast teren oznaczony symbolem 7MN znajduje się poniżej w znacznej odległości od terenu objętego inwestycją. Wobec tego Starosta błędne wskazał, że działka odwołujących znajduje się na teren o symbolu 7MN, pomimo że prawidłowo wskazał uwarunkowania dotyczące linii zabudowy dla terenu [...]

W dalszej kolejności organ odwoławczy wyjaśnił, że przedmiotowy budynek usytuowany jest przy ulicy [...] nr [...] oznaczonej w planie symbolem 1KD, która ulega w tym miejscu rozwidleniu stanowiąc jakoby odgałęzienie (w lewo) czyli drogę wewnętrzną z której istnieje zjazd do usytuowanych przy niej nieruchomości w tym także do budynku skarżących. Od tej strony istnieje także wejście do budynku, które ma ulec rozbudowie i nadbudowie. Zdaniem organu odwoławczego charakter istniejącej zabudowy oraz sytuacja planistyczna jest uzasadnieniem dla przyjęcia, iż ściana frontowa budynku to ściana z wejściem do budynku położona od strony drogi, która stanowi dojazd do budynku.

Wobec tego zasadne było wniesienie sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 Pr.bud. Jednocześnie organ odwoławczy wyjaśnił, że w obliczu ustaleń dotyczących oznaczenia terenu i uznania, iż działka objęta inwestycją położona jest na terenie 17MN, co z kolei uniemożliwia planowaną i zgłoszoną rozbudowę i nadbudowę, odstąpił od wyjaśnień, które miałyby ustalić charakter tego obiektu, gdyż nie miałoby to wpływu na podjęte niniejsze rozstrzygnięcie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia [...] r. T. i T. A. wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Wojewody z dnia [...] r.

W uzasadnieniu wskazali, że pomimo zaświadczenia Burmistrza K. z dnia [...] r., że ich działka znajduje się na terenie oznaczonym w miejscowym planie symbolem 17 MN, skarżący podnoszą, że zapis 17MN dla ich działki nie wynika z zapisów uchwały Rady Miejskiej w K. z 2003 r. i jej załączników. Zapis 17MN wynika natomiast wyraźnie i jednoznacznie z zapisów § 3, 4, 5, 6, 7 i następnych uchwały nr [...] Rady Miejskiej K. z dnia [...] r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego K. Zachód - Centrum. W pozostałym zakresie skarżący powielili argumenty podniesione w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Badając zaskarżoną decyzję według kryteriów przewidzianych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem wbrew zarzutom skargi zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy i jej wydanie poprzedziło postępowanie, w którym nie uchybiono regułom prawa procesowego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody z dnia [...] r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty G. z dnia [...] r., nr [...], którą zgłoszono sprzeciw wobec zgłoszenia przez T. i T. A. zamiaru rozbudowy i nadbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na nieruchomości położonej w K. przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...], obręb ewid. 0001 K..

Materialnoprawną podstawę wydania decyzji w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.; dalej: "Pr.bud."). Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 1a tej ustawy, pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których obszar oddziaływania mieści się w całości na działce lub działkach, na których zostały zaprojektowane. Jak przy tym wynika z art. 30 ust. 1 pkt 1 Pr.bud., zgłoszenia właściwemu organowi wymaga, z zastrzeżeniem przepisów nie mających zastosowania w sprawie, budowa, o której mowa m. in. w art. 29 ust. 1 pkt 1-2b. Z uwagi na fakt, że zgodnie z art. 3 pkt 6 Pr.bud. przez budowę należy rozumieć także rozbudowę i nadbudowę, nie ulega wątpliwości, że wskazana w zgłoszeniu z dnia [...] r. przez skarżących rozbudowa i nadbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego na nieruchomości położonej w K. przy ul. [...], wymagała zgłoszenia właściwemu organowi przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych (art. 30 ust. 5 zd. pierwsze Pr.bud.).

Co jednak istotne na gruncie niniejszej sprawy, właściwy organ, w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, może, w drodze decyzji, wnieść sprzeciw. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli organ nie wniósł sprzeciwu w tym terminie (art. 30 ust. 5 Pr.bud.). Jak przy tym wskazano w art. 30 ust. 6 pkt 2 Pr.bud., właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy.

W rozpoznawanej sprawie Starosta G. zgłosił sprzeciw stwierdzając, że planowana przez skarżących rozbudowa i nadbudowa narusza zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów m.in. miasta K. -część wschodnia, przyjętego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia [...] r. (Dz. Urz. Woj. Wlkp. z [...] r. Nr [...], poz. [...]). Organ zwrócił w szczególności uwagę na fakt, że w przedłożonym projekcie budowlanym nie zachowano obowiązującej linii zabudowy "wyznaczonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla terenu 7MN, przebiegającej w odległości 6 m, od linii rozgraniczającej drogę publiczną lub od granicy wydzielonej drogi wewnętrznej". Decyzja została utrzymana w mocy przez Wojewodę, który wskazał jednak, że zgodnie z zapisami miejscowego planem zagospodarowania przestrzennego działkę skarżących przeznaczono pod tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w układzie wolnostojącym – oznaczenie 17MN, dla którego ustalono obowiązujące linie zabudowy przebiegające w odległości 6 m od linii rozgraniczającej drogę publiczną lub od granicy wydzielonej drogi wewnętrznej. Z kolei zdaniem skarżących ani z treści uchwały nr [...] Rady Miejskiej K. z dnia [...] r., ani z żadnego załącznika do uchwały nie wynika oznaczenie dla terenu ich działki jako 17 MN. Zdaniem skarżących oznaczenie 17MN wynika z uchwały nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia [...] r., która nie dotyczy ich sprawy. Wobec tego kluczową kwestią sporną w sprawie jest jednoznaczne wskazanie terenu, na którym położona jest działka objęta inwestycją.

Na wstępie rozważań podkreślić należy, iż zasadnicze znaczenie dla rozpoznania niniejszej sprawy ma okoliczność, iż była ona już wcześniej przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w postępowaniu o sygn. akt II SA/Po 909/16, zakończonym wyrokiem z dnia 26 stycznia 2017 r., którym uchylono poprzednio wydaną w niniejszej sprawie decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...]. Na wskazany wyrok nie złożono skargi kasacyjnej, wskutek czego stał się on prawomocny. Powyższe skutkuje koniecznością zastosowania w przedmiotowej sprawie art. 153 P.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Związanie sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 P.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem i jest zobowiązany reagować w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w granicach i według kryteriów określonych cytowanymi na wstępie przepisami Sąd stwierdził, że organ odwoławczy w pełni zastosował się do zaleceń i wskazań poprzednio wydanego w tej sprawie prawomocnego wyroku sądowego z dnia 30 czerwca 2016 r. Należy przypomnieć, że Sąd wyznaczając wskazówki do dalszego postępowania wobec braku ustalenia, czy teren inwestycji znajduje się na terenie oznaczonym w planie symbolem 7MN czy 17 MN wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę organ winien ustalić na jakim terenie znajduje się przedmiotowa inwestycja, uzupełnić materiał dowodowy w zakresie niezbędnym do rozpoznania sprawy i w zależności od wyników możliwych ustaleń dokonać rozstrzygnięcia mając na uwadze wskazane okoliczności i wyjaśnienia treści przepisów prawa.

Zdaniem Sądu organ odwoławczy działając zgodnie z podstawowymi standardami procedury administracyjnej zakreślonymi regulacjami art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. w należyty sposób zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy niezbędny do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i na tej podstawie dokonał prawidłowych ustaleń co do okoliczności faktycznych istotnych dla jej rozstrzygnięcia.

Należy bowiem zauważyć, że w toku ponownie prowadzonego postępowania odwoławczego Wojewoda pismem z [...] r. wystąpił do Gminy K. o wyjaśnienie na jakim terenie położona jest działka o nr ewid.[...] przy ul. [...] w K. oraz jakim ustaleniom i uwarunkowaniom podlega, w szczególności w zakresie obowiązującej linii zabudowy (k. 69 akt adm. organu II inst.). Pismem z dnia [...] r., znak: [...], Burmistrz Gminy K. poinformował, że sporna działka zlokalizowana jest w obszarze dla którego obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia [...] r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów: miasto K. - część wschodnia, miasto K. - [...] (opubl. Dziennik Urzędowy Woj. Wlkp. z dnia [...] r., Nr [...], poz. [...]). Ponadto wskazał, że w wymienionym planie miejscowym działkę przeznaczono pod tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w układzie wolnostojącym - oznaczenie 17MN. Zgodnie z zapisami planu dla terenu 17MN ustalono obowiązujące linie zabudowy przebiegające w odległości 6 m od linii rozgraniczającej drogę publiczną lub od granicy wydzielonej drogi wewnętrznej (k. 89 akt adm. organu II inst.). Jednocześnie Burmistrz przekazał organowi odwoławczemu wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego K. -część wschodnia z dnia [...] r. z zaznaczonym na wyrysie kolorem zielonym położeniem działki skarżących (k. 83 – 87 akt adm. organu II inst.). Na podstawie pozyskanych dokumentów organ odwoławczy ustalił położenie działki skarżących na terenie oznaczonym w planie miejscowym symbolem [...]

Odnosząc się do powyższego Sąd w pierwszej kolejności wyjaśnia, że wbrew twierdzeniom skarżących nie ma żadnych wątpliwości, że dołączony do pisma z dnia [...] r. wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest fragmentem załącznika mapowego do uchwały nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia [...] r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów Miasto K. – część wschodnia, a nie fragmentem załącznika do uchwały nr [...] Rady Miejskiej K. z dnia [...] r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego K. Zachód – Centrum. Konkluzja ta jednoznacznie wypływa z pisma Gminy K. z dnia [...] r., a Sąd nie znalazł podstaw, aby kwestionować jego treść. Z wymienionego wyrysu planu miejscowego wynika także niewątpliwie, że działka skarżących znajduje się na terenie oznaczonym symbolem 17MN. Należy bowiem zauważyć, że chociaż na przesłanym fragmencie części graficznej planu nie można odczytać numerów ewidencyjnych działek, tym niemniej zarówno na nim, jak i na złożonym przez skarżących planie zagospodarowania działki (s. 6 projektu budowlanego) widoczne są nazwy ulic i numery posesji, które w obydwu przypadkach pokrywają się. Ponadto Sąd wskazuje, że na oficjalnym portalu internetowym Wielkopolskiego Urzędu Wojewódzkiego w Poznaniu dostępny jest Dziennik Urzędowy Województwa Wielkopolskiego z dnia [...] r., nr [...], w którym pod poz. [...] opublikowano treść uchwały nr [...] wraz z załącznikami ([...] i ich treść jest zbieżna z treścią uchwały i załącznikiem znajdującym się w aktach sprawy. Podobnie na stronie internetowej Portal Internetowy Gminy K. [...] znajdują się załączniki mapowe do uchwały Rady Miejskiej K. z dnia [...] r.

Wobec powyższej konkluzji należy w pełni podzielić stanowisko organu odwoławczego w kwestii ustalenia, że teren inwestycji znajduje się na terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, przyjętym uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia [...] r., symbolem 17 MN. W sprawie bezspornym jest, że działka skarżących znajduje się przy ul. [...]. Z omawianego wyrysu wynika, że teren oznaczony symbolem 17 MN znajduje się pomiędzy ulicą K. (od dołu), odnogą ul. [...] i drogą 2KX (od góry) oraz ulicą K. (od prawej). Zaznaczona na wyrysie działka skarżących znajduje się przy skrzyżowaniu ulicy [...] (od prawej strony) oraz jej odnogi (od góry), w części oznaczonej symbolem [...] Co istotne, jej położenie jest zbieżne z położeniem działki skarżących zaznaczonym na planie zagospodarowania działki, z którego wynika, że działka skarżących jest działką narożnikową, znajdującą się wzdłuż ulicy [...], która przy narożniku działki skarżących rozwidla się prosto i w lewo (s. 6 projektu budowlanego).

Ponadto z wyrysu planu miejscowego z [...] r. wynika, że obszar oznaczony symbolem 7MN znajduje się u jego dołu, w znacznej odległości od terenu objętego inwestycją. Obszar ten położony jest pomiędzy ulicami S. (od lewej) i O. (po prawej), przy czym jak wynika z dołączonego do akt sprawy zdjęcia z portalu Google Maps (k. 77 akt adm. organu II inst.) ulica ograniczająca go od góry (oddzielająca go od obszarów oznaczonych symbolami 8MN, 9MN oraz 10MN) nosi nazwę ul. [...]. Wobec jednoznacznych zapisów załącznika do uchwały nr [...] Sąd nie ma więc najmniejszych wątpliwości, że organ odwoławczy poczynił prawidłowe ustalenia w kwestii położenia działki skarżących na terenie 17MN i nie mają racji skarżący, że ich działka znajduje się na obszarze 7MN.

Zgodnie z § 5 ust. 1 planu miejscowego, dla terenu oznaczonego symbolem 7MN ustała się obowiązujące linie zabudowy przebiegające w odległości 6 m od linii rozgraniczającej drogę oznaczoną symbolem 1KD lub w odległości 14 m od linii rozgraniczającej drogę oznaczoną symbolem 4KL, dla terenów oznaczonych symbolami 40 MN, 41 MN, 42MN, 43 44MN, 45MN, 46MN, 47MN, 48MN, 49MN, 5OMN, 51MN, 52MN, 53MN, 54MN, 5SMN, 65MN, 57MN ustała się obowiązujące i nieprzekraczalne linie zabudowy przebiegające zgodnie z rysunkiem planu, dla pozostałych terenów ustała się obowiązujące linie zabudowy przebiegające w odległości 6 m od linii rozgraniczającej drogę publiczną lub od granicy wydzielonej drogi wewnętrznej. Z powyższego jednoznacznie wynika, że dla terenu 17 MN, który w tym przypadku jest "pozostałym terenem", obowiązująca linia zabudowy zgodnie z zapisami planu miejscowego przebiega w odległości 6 m od linii rozgraniczającej drogę publiczną lub od granicy drogi wewnętrznej. Słusznie więc organ odwoławczy powoływał się na tę regulację w zaskarżonej decyzji.

W kontekście powyższego Sąd zwraca również uwagę, że co prawda Starosta G. w decyzji z dnia [...] r., nr [...] wskazał, że działka skarżących znajduje się na terenie oznaczonym w planie symbolem 7MN, to jednak wydając decyzję oparł się na zapisach dotyczących obowiązującej linii zabudowy dla "pozostałych terenów" (w tym 17MN), nie wymienionych bezpośrednio w treści § 5 ust. 1 planu. Nie ulega więc wątpliwości, że była to oczywista omyłka pisarska popełniona w trakcie sporządzania decyzji, i wobec jednoznacznego ustalenia przez organ odwoławczy położenia działki skarżących na terenie oznaczonym symbolem 17MN, utrzymanie przez Wojewodę decyzji organu pierwszej instancji w mocy było zasadne.

Ponadto wbrew twierdzeniom skarżącym fakt, że teren 17MN nie został bezpośrednio wskazany w części tekstowej planu miejscowego nie oznacza, że oznaczenie 17MN dla działki skarżących w ogóle nie wynika z jego zapisów, skoro – jak już wyżej wskazano – wynika z załącznika mapowego do uchwały. Należy bowiem wskazać, że zgodnie z art. 15 ust. 1 zd. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1073 ze zm.; dalej: "u.p.z.p.") organ wykonawczy gminy sporządza projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną, zgodnie z zapisami studium oraz z przepisami odrębnymi, odnoszącymi się do obszaru objętego planem, wraz z uzasadnieniem. Zakres planu miejscowego, również w części graficznej, określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., nr 164, poz. 1587 ze zm.). Przepis art. 20 ust. 1 zd. 2 u.p.z.p. stanowi natomiast, że częścią tekstową planu jest treść uchwały, a część graficzna oraz wymagane rozstrzygnięcia stanowią załączniki do uchwały. Z przywołanej regulacji wynika, że część graficzna jest obligatoryjnym elementem planu miejscowego. Powyższe oznacza, że normy prawne wynikające z planu miejscowego należy wyinterpretowywać zarówno z tekstu uchwały, jak i rysunku planu miejscowego, albowiem część graficzna jest integralną częścią planu miejscowego.

Odnosząc się z kolei do zarzutów skargi dotyczących ustalenia przez organ położenia frontowej ściany budynku należy zauważyć, że kwestia ta została już jednoznacznie rozstrzygnięta w prawomocnym wyroku WSA w Poznaniu z dnia 26 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Po 909/16, w którym Sąd wyjaśnił, że gdyby inwestycja znajdowała się na terenie 17 MN rację miałyby organy, że ściana frontowa budynku to ściana z wejściem do budynku, z głównym wjazdem, a to w niniejszej sprawie ma miejsce na ścianie północnej, a nie wschodniej. Nie można byłoby więc uznać, że ściana frontowa znajduje się po stronie wschodniej, jak wnosili skarżący. Budynek ma jeden front i jest nim zasadniczo ściana z głównym wejściem. To, że planowana rozbudowa nie wykracza poza wcześniej zabudowaną cześć, na którą uzyskano pozwolenie na budowę w 2001 r. (przed uchwaleniem planu), nie umożliwiałoby uznania rozbudowy za zgodnej z obecnie obowiązującym planem. Wobec jednoznacznego ustalenia, że inwestycja znajduje się na terenie 17 MN, zarówno Sąd w składzie orzekającym, jak i organ odwoławczy jest związany powyższym poglądem na mocy art. 153 P.p.s.a. W konsekwencji wywody skarżących w tym zakresie nie zasługiwały na uwzględnienie.

Co więcej, w kontekście zapisów planu dotyczących terenów oznaczonych symbolem 17MN, kwestia położenia ściany frontowej budynku nie ma znaczenia, albowiem w tym przypadku ustalono obowiązujące linie zabudowy przebiegające w odległości 6 m zarówno od linii rozgraniczającej drogę publiczną, jak i od granicy wydzielonej drogi wewnętrznej.

Reasumując powyższe rozważania należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja Wojewody odpowiada prawu, a skarga jako niezasadna podlega oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.