Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SAB/Po 32/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2012-07-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 14 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędzia WSA Edyta Podrazik Protokolant St. sekr. sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2012 r. sprawy ze skargi J. K. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 27 marca 2012 r. J. K. zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. (dalej: PINB) o dostęp do informacji publicznej poprzez przesłanie kopii orzeczenia (orzeczeń) wydanego we wszczętym z urzędu postępowaniu w sprawie nieprawidłowości w zakresie wykonanych robót budowlanych Centrum Pogrzebowego przy ul. S. w K..

Pismem z dnia 10 kwietnia 2012 r. PINB poinformował J. K., iż doręcza mu kopie orzeczenia wydanego w przedmiotowym postępowaniu. W załączeniu dołączył kopię zanonimizowanego postanowienia PINB.

W dniu 16 kwietnia 2012 r. J. K., reprezentowany przez radcę prawnego G. W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na bezczynność PINB w K. w załatwieniu wniosku z dnia 27 marca 2012 r. Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia sprawy w określonym przez Sąd terminie, w przypadku niezałatwienia sprawie w trybie autokontroli przez organ, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego niezbędnych kosztów postępowania – 357 zł tj. 240 zł – wynagrodzenie pełnomocnika, 100 zł – koszty wpisu od skargi i 17 zł – koszty opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępnie do informacji publicznej polegające na nieprawidłowym zrealizowaniu wniosku skarżącego poprzez wyłączenie jawności (dokonaniu skreśleń) informacji niepodlegających ustawowemu wyłączeniu. Skarżący wskazał, iż fakt doręczenia kopii orzeczenia ze skreśleniami nie czyniło zadość informacji publicznej, bowiem na orzeczeniu tym nie było daty wydania orzeczenia, sygnatury lub znaku postanowienia, ani terminu wykonania obowiązku. Właściwa realizacja wniosku o dostęp do informacji publicznej wymaga zaś precyzyjnego udzielenia informacji. Nie chodzi bowiem o jakąkolwiek informację, ale o informacje w takim zakresie i w taki sposób przedstawioną, by odpowiadało to treści żądania. Przedstawienie informacji niepełnej świadczy o bezczynności organu, co uchybia art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W odpowiedzi PINB wniósł o oddalenie skargi, wskazując, że osoba nie będąca stroną, nie mająca w sprawie interesu sprawnego nie może skutecznie dochodzić przed sądem I instancji wydania orzeczenia w przedmiocie bezczynności organu administracji publicznej w danej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 3 § 1 i § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - dalej powoływanej jako p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność jej organów.

Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę strony poprzez doprowadzenie organu do podjęcia działania w określonej sprawie. Zgodnie z art. 149 p.p.s.a., uznając skargę za zasadną, sąd zobowiązuje ten organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji albo dokonania czynności, ewentualnie stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Nie może natomiast nakazywać organowi czy oceniać sposobu rozstrzygnięcia sprawy, ani też ustalać wyłącznie przyczyn dotychczasowej opieszałości w sprawie.

Według art. 1 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), dalej: uoddip każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w niniejszej ustawie.

Między stronami niesporne jest, że żądane informacje stanowią informację publiczną, a PINB jest zobowiązany w rozumieniu art. 4 cyt. ustawy, który określa krąg podmiotów zobowiązanych, do udzielania informacji. Przepis ten bowiem stanowi, iż obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:

1) organy władzy publicznej,

2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych,

3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa,

4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego,

5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntował się pogląd, że gdy organ administracyjny odmawia udostępnienia informacji publicznej bowiem żądanej informacji nie posiada, nie wydaje decyzji administracyjnej, ale jedynie informuje o tym podmiot uprawniony pismem. (tak np.: w wyroku WSA z Białymstoku z 15 marca 2007 r. sygn. akt II SAB/Bk 69/06). Forma ta została dopuszczona w piśmiennictwie już na samym początku obowiązywania ustawy o dostępie do informacji publicznej (M. Jaśkowska: Dostęp do informacji publicznych (zagadnienia wybrane) Warszawa, październik 2002r., str. 32).

Zgodnie z art. 14 ust. 1 uoddip udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia nie umożliwiają udostępnienie informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Przepis ten określa więc wymagania co do sposobu i formy udostępnienia informacji, nie oznacza to jednak, iż udostępniona informacja ma zawierać określoną treść lub satysfakcjonować wnioskodawcę (tak postanowienie NSA z dnia 16 czerwca 2010 r. sygn. akt I OSK 900/10).

Dodać należy, iż prawidłowość wydanej decyzji lub dokonanej czynności może zostać poddana ocenie w innej sprawie, nie zaś w sprawie w której przedmiotem zaskarżenia jest bezczynność. Ocena taka narusza granice orzekania sądu wyznaczone przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a. W sprawie o bezczynność Sąd ogranicza się do badania, czy organ pozostaje w zwłoce, nie ocenia natomiast prawidłowości i legalności wydanego aktu lub dokonanej czynności.

W sprawach o udzielenie informacji publicznej mimo jej udzielenia przez organ można mówić o zastosowaniu art. 149 p.p.s.a., lecz tylko wówczas gdy wniosek przedmiotowo domagał się udzielenia kilku informacji np. udostępnienia kilku dokumentów, a organ zadośćuczynił żądaniu w niepełnym zakresie udostępniając tylko niektóre z nich. Wówczas, podobnie jak w sprawach załatwianych w drodze decyzji administracyjnych, wnioskodawcy przysługuje skarga do sądu na bezczynność w zakresie szczegółowo określonych informacji, których organ nie udostępnił.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, iż wyrok w sprawie ze skargi na bezczynność nie może dotyczyć kwestii merytorycznych. W przypadku gdy skarga taka dotyczy czynności z zakresu administracji publicznej prawidłowość dokonania czynności, jeżeli obejmowała ona przedmiotowo zakres wyznaczony wnioskiem, podlega zaskarżeniu na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., nie zaś na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Innymi słowy zarzut pominięcia w udostępnionych kopiach orzeczeń danych, jako dotyczący meritum dokonanej czynności udostępnienia informacji publicznej, nie może być skutecznie odnoszony w skardze na bezczynność i badany przez sąd administracyjny w tym postępowaniu (por. postanowienie NSA z dnia 6 października 2011 r., I OSK 1155/11, dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Ponadto nie można podzielić zarzutu skarżącego, iż udostępnienie informacji publicznej nastąpiło w zakresie i formie, które nie odpowiadały treści żądania zawartego we wniosku z dnia 27 marca 2012 r. Zwrócić należy uwagę, że we wspomnianym wniosku skarżący ograniczył się do podania, iż żąda przesłania mu kopii orzeczenia (orzeczeń) wydanych we wszczętym postępowaniu w sprawie nieprawidłowości w zakresie wykonanych robót budowlanych Centrum Pogrzebowego przy ul. S. w K.. Organ zaś zgodnie z treścią wniosku przesłał skarżącemu kopię wydanego w tym postępowaniu postanowienia, dokonując anonimizacji danych.

W takim stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.