Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 280/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-06-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 10 § 1, art. 40 § 2, art. 6
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński, , Sędzia WSA Maria Tarnowska, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi T. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2013 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa i odmowy uchylenia decyzji ostatecznej I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej T. W. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. znak: [...], na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania T. W. od decyzji Wojewody M. z dnia [...] września 2013 r., znak: [...] stwierdzającej, we wznowionym na wniosek T. W. postepowaniu, wydanie decyzji własnej z dnia [...] sierpnia 2008 r., znak: [...] z naruszeniem prawa i odmawiającej uchylenia decyzji Wojewody M. z dnia [...] sierpnia 2008 r., znak: [...]; z uwagi na upływ 5 lat od dnia doręczenia ww. rozstrzygnięcia - uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2013 r., znak: [...] Wojewoda M. stwierdził, we wznowionym na wniosek T. W., postępowaniu wydanie decyzji własnej z dnia [...] sierpnia 2008 r., znak: [...] uchylającej w całości decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] kwietnia 2008 r., Nr [...], wnoszącą sprzeciw wobec zamiaru wykonania przez [...] sp. z o. o. z siedzibą w W. robót budowlanych polegających na instalacji bezprzewodowej stacji przekaźnikowej P. o oznaczeniu [...], w zakresie instalowania konstrukcji masztu pod anteny radiolinii o wysokości ponad 8,0 m (6,0 m ponad dach), na dachu budynku mieszkalnego oraz wolnostojącej szafy telekomunikacyjnej przy ul. C. [...] w K., na działce nr ew. [...], obr. [...] P., i orzekającej o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu, z naruszeniem prawa i odmówił uchylenia decyzji Wojewody M. z dnia [...] sierpnia 2008 r., znak: [...]; z uwagi na upływ 5 lat od dnia doręczenia ww. rozstrzygnięcia.

T. W. złożyła odwołanie od ww. decyzji z dnia [...] września 2013 r.

Po przeanalizowaniu akt sprawy, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że wniesione odwołanie zasługuje na uwzględnienie.

Zdaniem organu odwoławczego zaskarżona decyzja Wojewody M. z dnia [...] września 2013 r., znak: [...] wydana została z naruszeniem art. 10 § 1 K.p.a. oraz art. 40 § 2 i art. 6 K.p.a., bowiem ww. rozstrzygnięcie nie zostało doręczone pełnomocnikowi inwestora [...] sp. z o. o. z siedzibą w W. – P. L.

Organ odwoławczy wskazał, że stosownie do art. 40 § 2 K.p.a. jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych uznał, iż zaniechanie doręczenia pisma pełnomocnikowi strony powoduje, że strona nie ma zapewnionego czynnego udziału w sprawie.

Odnosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy, wskazał, że Wojewoda M. decyzję z dnia [...] września 2013 r. doręczył [...] sp. z o. o. z siedzibą w W., podczas gdy ww. spółka udzieliła w dniu 3 stycznia 2013 r. pełnomocnictwa Nr [...] P. L. obejmującego m.in. umocowanie do reprezentowania Spółki przed organami administracji publicznej we wszystkich instancjach, w sprawach związanych z prowadzoną przez spółkę budową i eksploatacją infrastruktury telekomunikacyjnej (k. 427). Jak wynika z dalszej treści powyższego dokumentu udzielone pełnomocnictwo wygasa w przypadku zaistnienia jednego z poniżej wymienionych zdarzeń: 1) ustania stosunku pracy pomiędzy spółką, a pełnomocnikiem; 2) odwołania pełnomocnictwa; 3) z dniem 31 grudnia 2013 r.

W oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie stwierdził, aby zaistniała którakolwiek z dwóch pierwszych z ww. okoliczności skutkujących wygaśnięciem pełnomocnictwa. Jednocześnie nie ziściła się ostatnia okoliczność powodująca utratę umocowania do reprezentowania [...] sp. z o.o. z siedzibą w W.

Wskazał, że brak czynnego udziału strony w postępowaniu przed organem pierwszej instancji powoduje, że postępowanie wyjaśniające obarczone jest taką wadą, że zachodzi konieczność powtórzenia czynności procesowych składających się na postępowanie wyjaśniające. Choć brak udziału strony w postępowaniu, bez własnej winy jest również przesłanką wznowienia postępowania, określoną w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., to gdy uchybienie to zostanie dostrzeżone przez organ drugiej instancji na etapie postępowania odwoławczego, istnieje podstawa (art. 138 § 2 K.p.a.) do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji (wyrok NSA z dnia 12 lipca 2011 r., sygn. akt II OSK 1180/10; wyrok NSA z dnia 31 lipca 2008r., sygn. akt II OSK 878/07; wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 15 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Bd 1385/10). Organ odwoławczy nie jest władny sanować wadliwości działania organu pierwszej instancji, polegających na naruszeniu zasady czynnego udziału strony z art. 10 § 1 K.p.a., jako że w ten sposób doszłoby do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 15 lipca 2011 r., sygn. akt II SA/G1 54/11).

Skutkiem wskazanych powyżej uchybień jest naruszenie przez organ wojewódzki także art. 6 K.p.a. nakładającego na organy administracji publicznej obowiązek działania na podstawie przepisów prawa. Działanie na podstawie prawa, jak wynika z wyroku WSA w Warszawie z dnia 16 maja 2012r., sygn. akt VI SA/Wa 2371/11, obejmuje dwa zasadnicze elementy, a mianowicie ustalenie przez organ administracji publicznej zdolności prawnej do prowadzenia postępowania w danej sprawie oraz zastosowanie przepisów prawa materialnego i przepisów prawa procesowego przy rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy.

Stosownie do art. 138 § 2 K.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w niniejszej sprawie organ wojewódzki winien był doręczyć decyzję z dnia [...] września 2013r., znak: [...] P. L.

Ponownie rozpatrując sprawę organ wojewódzki winien zapewnić czynny udział w postępowaniu wszystkim stronom postępowania poprzez doręczenie rozstrzygnięcia kończącego postępowanie przed organem pierwszej instancji pełnomocnikowi inwestora. Z uwagi na formalny (procesowy) charakter niniejszego rozstrzygnięcia przedwczesnym było w chwili obecnej odniesienie się Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego do zarzutów podniesionych w odwołaniu.

W związku z naruszeniem przez organ wojewódzki art. 10 § 1 K.p.a. oraz art. 40 § 1 K.p.a., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił w całości decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2013 r., znak: [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła T. W. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Wniosła o stwierdzenie, iż przedmiotowa inwestycja w postaci stacji bazowych telefonii komórkowej wymaga wydania pozwolenia na budowę.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego w zw. z art. 10 § 1 oraz art. 61 § 4 K.p.a., art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, art. 104 § 2, art. 107 § 3, art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a.

W uzasadnieniu podniosła, że organ odwoławczy już po raz szósty uchylił decyzję organu pierwszej instancji nie odnosząc się merytorycznie do przedstawionych w odwołaniu zarzutów i uchylając się od rozstrzygnięcia sprawy.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Oceniając zasadność skargi w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga zasługuje na uwzględnienie.

Wbrew stanowisku Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zaskarżona decyzja Wojewody M. z dnia [...] września 2013 r., nie została wydana z naruszeniem art. 10 § 1 K.p.a. oraz art. 40 § 2 i art. 6 K.p.a.

Z akt sprawy wynika, że inwestor - [...] sp. z o. o. z siedzibą w W. został powiadomiony pismem z dnia 21 czerwca 2013r o prowadzonym postępowaniu ( karta 420 akt ). Jednocześnie został wezwany do udzielenia w terminie 7 dni stosownych informacji oraz przedłożenia dokumentu przedstawiającego kwalifikację stacji przekaźnikowej jako przedsięwzięcia w zakresie wpływu jego oddziaływania na środowisko.

W odpowiedzi inwestor wystosował do Wojewody M. pismo z dnia 5 lipca 2013r sporządzone przez pełnomocnika P. L. do którego załączył żądane dokumenty oraz pełnomocnictwo Nr [...] udzielone P. L. Z pełnomocnictwa tego wynika, że P. L. jest pracownikiem inwestora, a pełnomocnictwo wygasa z chwilą 1) ustania stosunku pracy pomiędzy spółką, a pełnomocnikiem; 2) odwołania pełnomocnictwa; 3) z dniem 31 grudnia 2013 r.

W udzielonym pełnomocnictwie nie wskazano innego adresu pod którym należałoby doręczać pełnomocnikowi korespondencję.

Oznacza to, że adresem dla doręczeń pełnomocnikowi korespondencji jest adres spółki, której pracownikiem jest pełnomocnik.

Decyzja Wojewody M. z dnia [...] września 2013 r. została wysłana na adres spółki i doręczona inwestorowi, co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru.

W tej sytuacji nie można przyjąć, że decyzja pierwszo instancyjna nie została prawidłowo doręczona pełnomocnikowi, który był pracownikiem spółki.

W ocenie sądu inwestor nie był pozbawiony możliwości obrony swych praw bowiem brał czynny udział w postępowaniu, o którym został powiadomiony i w trakcie którego składał wyjaśnienia.

Także doręczenie decyzji Wojewody M. z dnia [...] września 2013 r. na adres spółki bez wskazania jej pełnomocnika nie przesądza o tym, że decyzja ta nie została doręczona pracownikowi P. L., który był pełnomocnikiem.

Zarzuty skarżącej z uwagi na formalny charakter rozstrzygnięcia nie podlegają merytorycznemu rozpoznaniu.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art 138 § 2 kpa. co uzasadnia jej uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz 1270 ze zm ).

Zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu na podstawie art. 152 wyżej powołanej ustawy, a orzeczenie o kosztach znajduje oparcie w art. 200 w/w ustawy.