Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 63/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-04-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1;  art. 134 par. 1;  art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 29 ust. 1 i 2 lit. a
journal: Dz.U. 2008 nr 98 poz 634
law: Ustawa z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Józef Kremis Sędziowie: Sędzia WSA Marcin Miemiec (sprawozdawca) Sędzia WSA Jerzy Strzebinczyk Protokolant: Renata Pawlak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi A. D. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) za rok 2010 oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor D. Oddziału Regionalnego (DOR) Agencji Rozwoju i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) we W. wydał dnia [...] r. decyzję o utrzymaniu w mocy decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR we W. nr [...] z dnia [...] r. o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności przez A. D. z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) za 2010 r. w wysokości [...] zł.

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie. Mianowicie na mocy decyzji Kierownika BP ARiMR we W. nr [...] z dnia [...] r. wypłacono A. D. płatność ONW na 2010 r. w łącznej wysokości [...] zł, w tym [...] zł z tytułu prowadzenia działalności rolniczej na obszarach ONW ze specyficznymi utrudnieniami oraz [...] zł z tytułu prowadzenia działalności rolniczej na obszarach ONW Nizinne I. Dyrektor DOR decyzją z dnia [...] r. stwierdził z urzędu nieważność decyzji Kierownika BP ARiMR we W. z dnia [...] r., od której A.D. się nie odwołał. Z uwagi na eliminację z obrotu prawnego decyzji z dnia [...] r., Kierownik Biura Powiatowego ARiMR we W. ponownie rozpatrzył sprawę płatności ONW za 2010 r. i wydał decyzję z dnia [...] r. nr [...] przyznającą stronie płatność ONW na 2010 r. w łącznej wysokości [...] zł, w tym [...] zł - z tytułu prowadzenia działalności rolniczej na obszarach ONW ze specyficznymi utrudnieniami i odmówił przyznania płatności oraz nałożył sankcje z tytułu prowadzenia działalności rolniczej na obszarach ONW Nizinne I. A. D. nie odwołał się ani od tej decyzji, zatem stała się ona ostateczna.

Następnie Kierownik Biura Powiatowego ARiMR we W. wydał decyzję nr [...] z dnia [...] r. o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) za 2010 r. w kwocie [...] zł. Organ wskazał, że kwotą nienależną jest różnica kwoty wypłacona na podstawie decyzji Kierownika BP ARiMR we W. nr [...] z dnia [...] r. a kwotą ostatecznie przyznaną na podstawie decyzji nr [...] z dnia [...] r., czyli: [...] zł - [...] zł = [...] zł.

Strona odwołała się od decyzji z dnia [...] r. Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor D. Oddziału Regionalnego ARiMR we W., zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. (znak własny: [...]), utrzymał w mocy decyzję I instancji.

A. D. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję Dyrektora D. Oddziału Regionalnego ARiMR. Zarzucił, że w toku postępowania administracyjnego naruszono normy art. 77 k.p.a. i art. 75 k.p.a., a naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zaskarżona decyzja narusza też art. 73 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004. Biorąc pod uwagę wskazane uchybienia, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skarżący powołał się na to, że w trakcie postępowania I instancji przedstawił wynik certyfikacji przedsięwzięcia rolnośrodowiskowego. W wyniku kontroli rolnośrodowiskowej inspektor sporządza bowiem protokół, określający powierzchnię kontrolowanego gruntu, przekazywany ARiMR. Inspekcja obejmuje też wykonanie dokumentacji fotograficznej. Protokół kontroli i wynik certyfikacji przedsięwzięcia rolnośrodowiskowego są dwoma różnymi dokumentami. W odwołaniu od decyzji I instancji skarżący wniósł o uwzględnienie w postępowaniu protokołu kontroli i innych danych przekazywanych do ARiMR przez jednostkę certyfikującą.

W trakcie postępowania administracyjnego ustalającego kwotę nienależnie pobranych płatności za 2010 r. organ II instancji przyjął, że w czasie postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji udowodniono, iż część zgłoszonej powierzchni działki nr 94 obejmuje grunty niekwalifikujące się do przyznania pomocy. Skarżący mógł to z łatwością zauważyć, a w postępowaniu o ustaleniu kwoty nienależnych płatności organ jest związany tymi ustaleniami faktycznymi. W związku z tym nie są one już przedmiotem postępowania dowodowego. Według skarżącego żadna z tych przesłanek nie jest jednak prawdziwa.

Skarżący powołał art. 7 ust. 1a ustawy o płatnościach bezpośrednich stanowiący, że jednolita płatność obszarowa przysługuje do powierzchni gruntów rolnych nie większej niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 1122/2009, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Według skarżącego warunek ten jest niezależny od innych warunków określonych w art. 7 ust. 1 tej ustawy (w tym od posiadania działek rolnych, utrzymywania ich zgodnie z wymogami i od przestrzegania wymogów przez cały rok kalendarzowy). Nawet powierzchnie gruntów spełniające wszystkie inne warunki do uzyskania płatności nie kwalifikują się do płatności, o ile nie znajdują się w systemie identyfikacji działek rolnych. W toku postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji o przyznaniu płatności ONW płatności odmówiono z uwagi na to, że zgłoszona powierzchnia działki nr 94 przekroczyła maksymalny kwalifikowany obszar określony w systemie identyfikacji działek wyłącznie w oparciu o zdjęcia lotnicze. Biorąc to pod uwagę, skarżący podkreślił więc, że nie mógł tego "z łatwością zauważyć". Powierzchnia PEG przyjęta za podstawę decyzji Kierownika BP ARiMR z [...] r. została ustalona bowiem długo po złożeniu wniosku o płatności za 2009 r., w zawiadomieniu z dnia [...] r. Zdaniem skarżącego w taki sposób została spełniona przesłanka wyłączająca obowiązek zwrotu środków.

Według skarżącego w toku postępowania administracyjnego organ administracji, przynajmniej co do zasady, nie jest związany ustaleniami faktycznymi poczynionymi w innej sprawie administracyjnej, nawet zakończonej prawomocnie. Dyrektor Oddziału związany był tym, że płatność była nienależna. Nie był jednak związany ustaleniami faktycznymi będącymi przesłankami poprzednio wydanych decyzji.

Skarżący stwierdził, że nawet gdyby przyjąć, że organ w trakcie postępowania dowodowego związany jest faktem, że część działki nie kwalifikuje się do przyznania płatności, to nie można na tej podstawie automatycznie wnosić, tak jak to uczynił organ w uzasadnieniu decyzji, że zawsze i w każdej sytuacji skarżący mógł to z łatwością zauważyć. Można powołać przykładowo sytuację, w której na gruncie znajdowałyby się rowy o szerokości na pewnych odcinkach wynoszącej 2,1 m, czyli nieznacznie przekraczając nie powodującą wyłączenia szerokość 2 m, czy oczka wodne o powierzchni nieznacznie przekraczającej 100 m2 itp.

Skarżący podniósł, że w trakcie postępowań administracyjnych na żadnym z etapów nie wskazano przyczyn, dla których jego działka miałaby się nie kwalifikować do przyznania płatności. Okoliczność ta jest istotna dla określenia winy skarżącego dotyczącego zgłoszenia gruntu.

Według skarżącego organ powinien zbadać dokumentację kontroli przeprowadzonej przez B, w miarę możliwości odebrać wyjaśnienia od inspektora prowadzącego kontrolę na miejscu i zebrać inne dowody zmierzające do wyjaśnienia, czy spełnione są przesłanki określone w art. 73 ust. 4 rozporządzenia Komisji. Zdaniem skarżącego decyzja narusza też art. 73 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004. Skarżący powołał się też na wynik certyfikacji przedsięwzięcia rolnośrodowiskowego z którego wynika, że powierzchnia działki nr 94 nie jest mniejsza.

Biorąc to pod uwagę skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności postępowania. Na rozprawie pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie decyzji obydwu instancji. Zwrócił uwagę na art. 80 ust. 3 rozporządzenia Komisji nr 1122/2009. Podkreślił, że organy zaniechały ustalenia, jakich środków staranności należałoby oczekiwać od rolnika w rozpatrywanej sprawie. Według pełnomocnika stwierdzenie nieważności decyzji organu I instancji świadczy o tym, że błąd obciąża organ, a nie skarżącego.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor D. Oddziału Regionalnego ARiMR we W. stwierdził, że podniesione w skardze argumenty nie mogą stanowić podstawy do jej uwzględnienia i wniósł o oddalenie skargi.

Organ podtrzymał dotychczasową argumentację i stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia [...] r. Ustosunkowując się do zarzutów skargi organ stwierdził, iż dotyczą one sprawy przyznania płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) za 2010 r. Sprawa ta stanowiła przedmiot odrębnego postępowania, zakończonego ostateczną decyzją Kierownika Biura Powiatowego ARiMR we W. z dnia [...] r. nr [...], od której skarżący się nie odwołał. W kwestii zarzutów co do prawidłowego określenia powierzchni działki ewidencyjnej nr [...] organ stwierdził, że były one już rozpatrywane w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności zakończonym decyzją nr [...] z dnia [...] r., od której skarżący się nie odwołał, jak również w zaskarżonej decyzji z dnia [...] r.

Organ powołał art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz.U. Nr 98, poz. 634 ze zm.), według którego ustalenie kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych:

1) pochodzących z funduszy Unii Europejskiej,

2) krajowych, przeznaczonych na:

a) współfinansowanie wydatków realizowanych z funduszy Unii Europejskiej,

b) finansowanie przez Agencję pomocy przyznawanej w drodze decyzji administracyjnej - następuje w drodze decyzji administracyjnej.

Według ust. 2 tego przepisu właściwym w sprawie ustalenia kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych w decyzji, o której mowa w ust. 1, jest organ właściwy do rozstrzygnięcia w sprawie przyznania płatności lub pomocy finansowej ze środków publicznych, o których mowa w ust. 1.

Organ stwierdził, że płatności z tytułu gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) za 2010 r. przyznane skarżącemu pochodzą ze środków z Europejskiego Funduszu Rolnego Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFFROW) oraz ze środków krajowych, przeznaczonych na finansowanie wydatków realizowanych z funduszy Unii Europejskiej, czyli z funduszy, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. a ustawy.

Płatnością nienależną jest płatność przyznana niezgodnie z przepisami unijnymi i wbrew warunkom przewidzianymi dla danej płatności. Z uwagi na to, że przepisy nie definiują płatności nienależnej, jej znaczenia należy poszukiwać w ustaleniu warunków do płatności należnej. Ustalenie, że dokonano wypłaty z uchybieniem któregokolwiek z warunków, oznacza nieprawidłowe wydatkowanie kwot pomocy. Ich zwrotu, jako płatności nienależnej, należy dochodzić w oparciu o procedury przyjęte przez dane państwo.

W rozpatrywanej sprawie organ zwrócił uwagę na to, że płatności dokonano na podstawie decyzji wyeliminowanej z obrotu prawnego w wyniku stwierdzenia jej nieważności. W konsekwencji wydano nową decyzję przyznającą płatność w wysokości mniejszej, niż na mocy pierwotnej decyzji. Wobec tego z chwilą, gdy nowa decyzja stała się ostateczna, płatności z tytułu prowadzenia działalności rolniczej na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania w wysokości [...] zł stanowiące różnicę wypłaconej kwoty na podstawie wyeliminowanej z obrotu prawnego decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR we W. nr [...] z dnia [...] r., a kwotą ostatecznie ustaloną decyzją Kierownika Biura Powiatowego ARiMR we W. nr [...] z dnia [...] r., stały się płatnościami nienależnymi w rozumieniu obowiązujących przepisów.

Organ podkreślił, że środki przeznaczone na wypłaty z Europejskiego Funduszu Rolnego Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFFROW) podlegają zaostrzonemu reżimowi zwłaszcza w zakresie ich wydatkowania oraz zwrotu. Są to bowiem wydatki ze środków publicznych (por. np. art. 5 ust. 3 pkt 4 lit. c, art. 202 ust. 1, art. 212 ustawy o finansach publicznych). Przy ustalaniu kwoty podlegającej zwrotowi nie ma więc znaczenia, z jakich powodów pierwotna decyzja, na podstawie której doszło do wypłaty środków, została następnie wzruszona (w tym czy można dopatrzeć się jakichś nieprawidłowości po stronie skarżącego czy organu). Istotne jest, że decyzja została wzruszona z zachowaniem właściwego trybu i że w rezultacie tego ponownie orzeczono o zakresie uprawnień skarżącego. Organ powołał się tu na orzecznictwo sądowoadministracyjne (wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 września 2009 r., sygn. akt V SA/WA 644/09).

Organ podniósł, że w postępowaniu o ustalenie nienależnie pobranych płatności organ I instancji był więc zobowiązany do ustalenia, czy skarżący pobrał nienależne lub nadmierne płatności z tytułu prowadzenia działalności na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. W rozpatrywanej sprawie kwotą nienależną jest różnica kwoty wypłacona na podstawie decyzji I organu instancji z dnia [...] r., a kwotą ostatecznie ustaloną decyzją tego organu z dnia [...] r., która wynosi [...] zł.

Skarżący składając wniosek o przyznanie płatności obowiązany był przed jego złożeniem dokonać pomiaru faktycznie użytkowanych gruntów rolnych i wprowadzić poprawne dane do wniosku. Konieczność ta wynika z tego, że powierzchnia faktycznie użytkowana rolniczo często odbiega od całkowitej wielkości powierzchni działki ewidencyjnej wynikającej z posiadanych przez producenta rolnego dokumentów, jak np. z aktu notarialnego lub wypisu z ewidencji gruntów i budynków. Powoływany przez skarżącego wynik certyfikacji nie może stanowić podstawy do określenia wielkości powierzchni, na której jest prowadzona działalność rolnicza. Nie mógł być wzięty pod uwagę w trakcie rozpatrywania sprawy o przyznanie płatności z tytułu ONW, gdyż dotyczy odrębnej płatności, otrzymywanej w ramach podjęcia innego zobowiązania, czyli zobowiązania rolnośrodowiskowego. Beneficjent składając wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej w ramach pakietów ekologicznych podlega corocznej weryfikacji, czy na zgłaszanych gruntach rolnych prowadzi działalność ekologiczną, czy spełnia warunki do jej przyznania.

Organ podkreślił, że skarżący był zobowiązany do zachowania wszelkiej staranności przy określeniu powierzchni kwalifikującej się do płatności, ponieważ własnoręcznym podpisem potwierdził prawdziwość danych wskazanych we wniosku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości kontrolując działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych; Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Aby zatem wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie przez Sąd, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwana także dalej p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności aktu (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W rozpoznawanej sprawie skarga jest niezasadna, gdyż Sąd nie dostrzegł w działaniu organów naruszenia przepisów prawa, które uzasadniałoby wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Należy na wstępie wskazać, że według art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz.U. Nr 98, poz. 634 ze zm.) ustalenie kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych:

1) pochodzących z funduszy Unii Europejskiej;

2) krajowych, przeznaczonych na:

a) współfinansowanie wydatków realizowanych z funduszy Unii Europejskiej,

b) finansowanie przez Agencję pomocy przyznawanej w drodze decyzji administracyjnej

- następuje w drodze decyzji administracyjnej.

Według ust. 2 tego przepisu właściwym w sprawie ustalenia kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych w decyzji, o której mowa w ust. 1, jest organ właściwy do rozstrzygnięcia w sprawie przyznania płatności lub pomocy finansowej ze środków publicznych, o których mowa w ust. 1, czyli kierownik Biura Powiatowego ARiMR.

W rozpatrywanej sprawie wypłacone nienależnie skarżącemu środki publiczne za 2010 r. w łącznej wysokości [...] zł dotyczyły wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW), pochodzące ze środków z Europejskiego Funduszu Rolnego Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFFROW) oraz ze środków krajowych, przeznaczonych na finansowanie wydatków realizowanych z funduszy Unii Europejskiej, czyli z funduszy, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1 i 2 lit.a ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.

Należy wskazać, że płatności ONW do gruntów rolnych za 2010 r. przyznane na mocy decyzji Kierownika BP ARiMR we W. nr [...] z dnia [...] r. w łącznej wysokości [...] zł w tym [...] zł z tytułu prowadzenia działalności rolniczej na obszarach ONW ze specyficznymi utrudnieniami oraz [...] zł z tytułu prowadzenia działalności rolniczej na obszarach ONW Nizinne I, zostały wpłacone na rachunek bankowy skarżącego, wskazany przez niego we wniosku o wpis do ewidencji producentów. Dyrektor DOR ARiMR decyzją z dnia [...] r. stwierdził z urzędu nieważność decyzji Kierownika BP ARiMR we W. z dnia [...] r. Następnie Kierownik Biura Powiatowego ARiMR we W. po ponownym rozpatrzeniu sprawy płatności ONW za 2010 r. wydał decyzję z dnia [...] r. nr [...] przyznającą stronie płatność ONW na 2010 r. w łącznej wysokości [...] zł w tym [...] zł - z tytułu prowadzenia działalności rolniczej na obszarach ONW ze specyficznymi utrudnieniami oraz odmówił przyznania płatności i nałożył sankcje z tytułu prowadzenia działalności rolniczej na obszarach ONW Nizinne I, która z uwagi na niewniesienie odwołania stała się ostateczna. Wobec powyższego, płatności ONW za 2010 r., przekazane na rachunek bankowy skarżącego w łącznej wysokości [...] zł w oparciu o decyzję wyeliminowaną z obrotu prawnego, stały się płatnościami nienależnymi. Tym samym, organ na mocy art. 29 ust. 1 ustawy Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR zobowiązany był z urzędu, decyzją nr [...] z dnia [...] r. do ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) za 2010 r. w kwocie [...] zł.

Sąd podkreśla, co zostało trafnie zauważone przez organ, że środki przeznaczone na wypłaty z tytułu płatności ONW podlegają zaostrzonemu reżimowi zwłaszcza w zakresie ich wydatkowania oraz zwrotu. Są to bowiem wydatki ze środków publicznych (por. np. art. 5 ust. 3 pkt 3 lit. a, art. 202 ust. 2 pkt 3, art. 212 ustawy o finansach publicznych). Organ ustalając wysokość środków podlegających zwrotowi nie bierze już zatem pod uwagę tego, z jakich powodów pierwotna decyzja, na podstawie której doszło do wypłaty środków, została następnie wzruszona (w tym czy można dopatrzeć się jakichś nieprawidłowości po stronie skarżącego czy organu). Istotne jest to, że dana decyzja została wzruszona z zachowaniem właściwego trybu i że w następstwie tego ponownie orzeczono o zakresie uprawnień skarżącego.

W ocenie Sądu również argumentacja skarżącego odnosząca się do właściwej powierzchni działki nr [...] nie zasługuje na uwzględnienie. Po pierwsze, na skarżącym składającym wniosek o przyznanie płatności spoczywał obowiązek podania prawidłowej wielkości użytkowanych gruntów rolnych, po dokonaniu ich pomiarów. Powierzchnia faktycznie użytkowanych rolniczo działek odbiega bowiem często od powierzchni działek ewidencyjnych wynikającej z posiadanych dokumentów (aktu notarialnego, wypisu z ewidencji gruntów lub budynków czy wskazanego przez skarżącego wyniku certyfikacji). Po drugie, wielkość powierzchni spornej działki nr [...] była weryfikowana przez organy na etapie wydawania decyzji dnia [...] r. oraz decyzji z dnia [...] r. Decyzje te skutecznie doręczono skarżącemu, który nie wniósł od nich odwołania. Oznacza to, że na tamtym etapie postępowania skarżący nie miał żadnych zastrzeżeń odnośnie dokonanych w nich ustaleń, także w zakresie do przyjętej powierzchni działki nr [...].

Pełnomocnik skarżącego nietrafnie zatem przyjmuje, że nieważność pierwotnej decyzji została stwierdzona z powodu błędu popełnionego przez organ w toku jej wydawania. Sąd nie podziela tego poglądu. Jak już stwierdzono, skarżący był obowiązany podać we wniosku o płatność prawidłową powierzchnię działek, a nie uczynił zadość temu obowiązkowi. I to była przyczyna, dla której po dokonaniu kontroli i stwierdzeniu nieprawidłowości, organ miał obowiązek wyeliminowania pierwotnej decyzji z obrotu prawnego.

Pełnomocnik skarżącego powołał się na art. 80 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz.U.UE.L.2009.316.65).

Art. 80 ust. 1 tego rozporządzenia stanowi, że przypadku dokonania nienależnej płatności, rolnik zwraca przedmiotową kwotę powiększoną o odsetki naliczone zgodnie z ust. 2. Według 80 ust. 3, obowiązek zwrotu, o którym mowa w ust. 1, nie ma zastosowania, jeżeli dana płatność została dokonana na skutek pomyłki właściwego organu lub innego organu oraz jeśli błąd nie mógł zostać wykryty przez rolnika w zwykłych okolicznościach. Jednak w przypadku gdy błąd dotyczy elementów stanu faktycznego związanych z obliczaniem przedmiotowej płatności, akapit pierwszy stosuje się jedynie, jeśli decyzja o odzyskaniu nie została przekazana w terminie 12 miesięcy od płatności.

W świetle dokonanych ustaleń, nienależna płatność na rzecz skarżącego została dokonana nie z winy organu, lecz z winy skarżącego, który był obowiązany do podania prawidłowej powierzchni gruntu objętego płatnością. Stąd skarżący nie może się skutecznie powoływać na ten przepis wyłączający możliwość żądania zwrotu dokonanej płatności.

Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia i wnioski, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.