Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 2335/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2006-01-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym : Przewodniczący : sędzia WSA Krystyna Skowrońska-Pastuszko po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 stycznia 2006r. sprawy ze skargi A.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zaległości w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych odrzuca skargę


UZASADNIENIE

Pełnomocnik strony skarżącej doradca podatkowy K.K. została wezwana pismem z dnia 30 grudnia 2005 r. (k. 16) do uzupełnienia braków formalnych skargi przez: podanie wartości przedmiotu zaskarżenia oraz złożenie pełnomocnictwa procesowego wraz z opłatą skarbową, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie Sądu zostało doręczone w dniu 3 stycznia 2006 r.

Przy piśmie z dnia 10 stycznia 2006 r. pełnomocnik przedłożyła uwierzytelniony przez nią odpis pełnomocnictwa z dnia [...].05. 2005 r. wraz z należną opłatą skarbową .

Nie została natomiast podana wartość przedmiotu zaskarżenia . Doradca podatkowy K.K. w wyżej powołanym piśmie twierdziła bowiem, iż w przedmiotowej sprawie nie jest możliwe określenie tej wartości, ponieważ przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej utrzymująca w mocy decyzję organu l instancji dotyczącą odmowy rozłożenia na raty zaległości podatkowej w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych . Według pełnomocnika określenie wartości przedmiotu zaskarżenia byłoby możliwe, gdyby przedmiotem skargi była decyzja utrzymująca w mocy "wymiarową decyzję" organu l instancji, czy też uchylająca decyzję l instancji i określająca nową wysokość zobowiązania podatkowego . Pełnomocnik wywodziła, że w przedmiotowej sprawie Dyrektor Izby Skarbowej "zgadza się ze stanowiskiem" Naczelnika Urzędu Skarbowego, iż nie zaistniały przesłanki do rozłożenia na raty zaległości podatkowej, zatem przedmiotem zaskarżenia jest "sama sentencja decyzji, a nie należności pieniężne określone przez organ podatkowy l lub II instancji.

Powyższy pogląd Sąd uznaje za pozbawiony racji.

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] lipca 2005 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zaległości podatkowej w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu sprzedaży nieruchomości w lipcu 2000 r. w kwocie 7.500, 00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 4.428,40 zł. Suma wymienionych kwot stanowi zatem należność pieniężną, która jest przedmiotem sprawy podatkowej, zaskarżonej obecnie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Należność ta jest wartością przedmiotu zaskarżenia w myśl art. 216 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), według którego jeżeli przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stanowi ona wartość przedmiotu zaskarżenia.

W świetle powyższego nie jest uprawnione twierdzenie pełnomocnika strony skarżącej, iż określenie wartości przedmiotu zaskarżenia należy odnosić wyłącznie do tzw. decyzji wymiarowych, określających wysokość zobowiązania podatkowego . W przypadku skargi na decyzję w sprawie rozłożenia na raty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę niewątpliwie jako przedmiot zaskarżenia występuje należność pieniężna w rozumieniu art. 216 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zgodnie z art. 215 § 1 wyżej powołanej ustawy obowiązkiem wnoszącego pismo wszczynające postępowanie sądowe w danej instancji jest podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty . Sąd nie podejmie bowiem żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata (art. 220 § 1 ustawy).

Istniały zatem podstawy do wezwania pełnomocnika strony skarżącej do usunięcie braków formalnych skargi przez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, a nieusunięcie tego braku uzasadnia odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co orzeczono w sentencji .