Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1042/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-05-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
6561
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Sędziowie WSA Wojciech Organiściak (spr.), Bożena Pindel, Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2015 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. we W. na interpretację Prezydenta Miasta K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta K. (dalej jako Prezydent Miasta lub organ interpretacyjny) działając na podstawie art. 14j § 1 i § 3, w związku z art. 14b, art. 14c i art. 14k § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012r. poz. 749 z późn. zm., O.p.) oraz art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2010r. Nr 95, poz. 613 z późn. zm., dalej u.p.o.l.), w związku z art. 3 pkt l lit. b) ustawy z dnia 07 lipca 1994r. - Prawo budowlane (t.j.Dz. U. z 2013r., póz. 1409 z późn. zm.) w indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia [...] r. (Nr [...]), działając na wniosek A Sp. z o.o. (jako następcy prawnego A Sp. z o.o.) z siedzibą we W. (dalej jako wnioskodawca lub spółka) uznał, że wskazany we wniosku obiekt bezdotykowej myjni samochodowej podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budowla, stanowiąca całość techniczno - użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami.

Prezentując dotychczasowy przebieg postępowania Prezydent Miasta wskazał, że w dniu 21 listopada 2012r. do organu wpłynął wniosek Spółki, która zwróciła się o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości, dotyczącej kwalifikacji myjni do budowli, opodatkowania części budowlanych myjni bez wyposażenia techniczno - technologicznego oraz określenia podatnika podatku od nieruchomości od obiektu myjni.

Prezydent Miasta K. w dniu [...] r. wydał pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (Nr [...]) uznając, iż wskazany we wniosku "obiekt myjni samochodowej" podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budowla, stanowiąca całość techniczno — użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, a podatnikiem podatku od nieruchomości dla budowli (myjni), niezwiązanej trwale z gruntem, jest właściciel wskazanego obiektu.

Wyrokiem z dnia 17 grudnia 2013r. (sygn. akt I SA/Gl 792/13) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną z dnia [...] w części dotyczącej pytania drugiego zawartego we wniosku tj. "czy opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości będzie podlegała część budowlana myjni, bez wyposażenia techniczno - technologicznego ?"

Wskazać przyjdzie, że w złożonym wniosku spółka w zakresie ww. pytania prezentując własne stanowisko w sprawie uznała, iż "(...) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości będzie podlegała jedynie część budowlana myjni, gdyż zgodnie z treścią art. la ust. l ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 3 ust. 3 i ust. 9 prawa budowlanego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega budowla, czyli w tym przypadku części budowlane myjni, natomiast pozostałe elementy stanowiące jedynie wyposażenie techniczno — technologiczne i nie mieszczą się w definicji budowli ani urządzenia budowlanego (...). Ponadto nakłady na myjnie zostały rozliczone na dwie odrębne pozycje środków trwałych: budowlę, stanowiącą konstrukcję myjni zaliczone według KST do rodzaju 103; technikę myjni kontenerowej oraz urządzenia towarzyszące w postaci technologia myjni zaliczone do KŚT rodzaju 449, 445, 291 (...)."

Przypomnieć przyjdzie, że wnioskodawca przedstawiając zaistniały stan faktyczny stwierdził, iż "obiekt myjni samochodowej posiada podpory, dach, ściany boczne i nie jest trwale związany z gruntem. Zgodnie z zapisami umowy łączącej A’ Sp. z o.o., ul. [...] i B Sp. z o.o. [...] po zakończeniu okresu dzierżawy spółka A’ Sp. z o.o., ul. [...] zobowiązana jest do demontażu dokonanych naniesień (myjni samochodowych) i przywrócenia terenu do stanu pierwotnego."

Ponadto w piśmie z dnia 17.03.2014r. Spółka A Sp. z o.o. (jako następca prawny A’) uzupełniła stan faktyczny w zakresie złożonego wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej informując, iż "konstrukcja myjni wraz z wyposażeniem techniczno - technologicznym składa się na całość użytkową, ale nie występuje między nimi powiązanie techniczne". Wnioskodawca wyjaśnił, iż "w myjni bezdotykowej istnieje możliwość wymiany urządzeń technicznych i przeniesienia w inne miejsce. Fundament, na którym posadowiony jest obiekt myjni stanowi betonową wylewkę posadowioną na ścianie betonowej, która znajduje się w ziemi. Natomiast sam obiekt myjni bezdotykowej przymocowany jest nietrwale do prętów umocowanych w wylewce betonowej. Tak wykonany fundament nie jest trwale związany z obiektem budowlanym myjni bezdotykowej". W dalszej części pisma Spółka ponownie podkreśliła, iż "wyposażenie techniczno - technologiczne myjni nie stanowi całości techniczno - użytkowej, bowiem zostało posadowione (przymocowane) jedynie dla przemijającego użytkowania (...)" oraz podała, że "(...) może zostać zdemontowane i przeniesione w inne miejsce bez uszczerbku dla jego funkcjonowania". Wnioskodawca jednocześnie zaznaczył, iż "użytkowanie obiektu myjni kontenerowej zgodnie z jego przeznaczeniem, nie jest uzależnione od zainstalowania w nim urządzeń myjących (techniki myjni kontenerowej). Świadczenie usług mycia pojazdów samochodowych możliwe jest bowiem w obiekcie budowlanym (konstrukcja myjni kontenerowej) również bez tych dodatkowych urządzeń technicznych np. mycie ręczne tj. wykonując ten proces w tradycyjny sposób". W ww. piśmie Spółka poinformowała również, iż " (...) w skład wyposażenia myjni wchodzą przedmioty takie jak: system sterowania on-line: umożliwia podłączenie głównego sterownika myjni do sieci internetowej, co umożliwia kontrolę nad pracą podzespołów myjni, monitoring danych finansowych, zmianę cen, skalowania czasu mycia oraz ułatwia diagnostykę serwisową urządzeń np. uszkodzenia czujników; układ podgrzewania wody: dwufunkcyjny kocioł z wymiennikami ciepłej wody oraz palniki; układ wysokiego ciśnienia: pompy pneumatyczne; system zmiękczania i demineralizacji wody: kolumny zmiękczacza, zawory głowic, membrany do demineralizacji wody; osprzęt elektryczny; wyposażenie: ramienia, pistolety i lance, dysze, szczotki, złączki obrotowe; odkurzacz; rozmieniarkę banknotów; centralny system zasysania monet; szczotki na stanowiskach; monitoring."

Uzupełniając stan faktyczny sprawy Spółka wyjaśniła ponadto, iż "konstrukcja myjni, w zależności od modelu, obejmuje: słupy nośne ocynkowane, nie związane na trwale z gruntem, konstrukcja dachu wykonana z blachy trapezowej, ścianki działowe wykonane z banneru dwustronnego blockout, attyka myjni wykonana z blachy aluminiowej, rynny do odpływu wody deszczowej. Cała technika myjni znajduje się w kontenerze, którego funkcją jest ułatwienie korzystania z urządzeń myjących (technika myjni kontenerowej) oraz zapewnienie dodatkowych korzyści takich jak odizolowania parku maszynowego od czynników atmosferycznych, co wydłuża żywotność elementów i zmniejsza koszty serwisowe, ułatwia przeglądy serwisowe oraz zapewnia możliwość magazynowania środków eksploatacyjnych. " Wnioskodawca jednocześnie wskazał, iż "nie jest zatem konieczne zainstalowanie techniki myjni, aby obiekt budowlany mógł być wykorzystywany zgodnie z jego przeznaczeniem ".

Mając na względzie zaistniały stan faktyczny oraz zaprezentowane przez Wnioskodawcę własne stanowisko w sprawie, w świetle obowiązującego stanu prawnego, po ponownym rozpatrzeniu wniosku złożonego dnia 21.11.2012r., uzupełnionego pismem z dnia 17.03.2014r. organ interpretacyjny wydał zaskarżoną interpretację, w której ponownie uznał stanowisko strony w odniesieniu do pytania o podstawę opodatkowania budowli za nieprawidłowe.

Organ interpretacyjny stwierdził, że nie podziela stanowiska Wnioskodawcy, gdyż zgodnie z obowiązującymi przepisami wskazany we wniosku obiekt bezdotykowej myjni samochodowej podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budowla, stanowiąca całość techniczno - użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami.

W obszernym uzasadnieniu organ podzielił ocenę wnioskodawczyni, że myjnia nie jest ani budynkiem ani obiektem małej architektury, zatem prawidłowo należy ją zakwalifikować jako budowlę. Wywód powyższy oparto na treści art. 1a ust. 1 pkt 1 oraz pkt 2 u.p.o.l. oraz art. 3 pkt 3 i pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623 ze zm., dalej: P.b.). Organ przedstawił definicję pojęcia "urządzenie budowlane", zawartą w art. 3 pkt 9 P.b. oraz pojęcia "budowla", zawartą w art. 3 pkt 3 tej ustawy. Wskazał następnie, że myjnia jest niewątpliwie obiektem budowlanym, gdyż jej budowa wymaga uzyskania zezwolenia na budowę, powstającym z części budowlanych i niebudowlanych w wyniku zrealizowania robót budowlanych, polegających zarówno na budowie jak i montażu urządzeń technicznych. W efekcie powstała całość, tworząca jednorodny obiekt służący prowadzeniu działalności gospodarczej, polegającej na myciu i konserwacji pojazdów. Uznał przy tym, że odwołanie się przez wnioskodawczynię dla celów podatku od nieruchomości do KŚT nie może przesądzać o kwalifikacji obiektu budowlanego, a to z tej przyczyny, że ustawa podatkowa odsyła wyłącznie do przepisów Prawa budowlanego. Uznał przy tym, że rozróżnienie dla celów podatkowych wartości części budowlanej i wartości zamontowanych urządzeń było zabiegiem sztucznym pomijającym wartość urządzenia jako całości. W konkluzji uznał, że budowlą jest nie sama konstrukcja, ale związane z nią urządzenia w postaci instalacji i przyłączy, które są jej elementem składowym i łącznie tworzą wartość początkową będącą podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Organ interpretacyjny stwierdził, że opodatkowaniu podlegają nie tylko części budowlane myjni, ale kompletny obiekt stanowiący całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami a także urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, które zapewniają możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Organ interpretacyjny dla poparcia swojego stanowiska odwołał się do orzeczeń Sądów Administracyjnych.

Na powyższą interpretację, w części dotyczącej pytania nr 2, pełnomocnik strony wniósł skargę do Sądu, poprzedzając ją wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa. Zarzucił naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 ust. 3 pkt 9 P.b., poprzez jego błędną wykładnię polegająca na uznaniu, że podatkiem od nieruchomości należy objąć część budowlaną myjni wraz z wyposażeniem techniczno-technologicznym.

W oparciu o ten zarzut sformułowano wniosek o uchylenie zaskarżonej interpretacji i zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi powtórzono argumenty zawarte we wniosku i w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. W szczególności podkreślono, że wykładni przepisów podatkowych należy dokonywać z uwzględnieniem zakazu nakładania na podatnika obowiązków, które nie zostały wprost wyrażone w ustawie. Zdaniem strony skarżącej, organ interpretacyjny zasadzie tej się sprzeniewierzył, gdyż przedmioty stanowiące wyposażenie techniczne spornej myjni, nie mieszczą się w pojęciu urządzeń budowlanych, o których mowa w art. 3 pkt 9 P.b., w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Odwołał się do wyroku NSA z dnia 20 kwietnia 2010 r. sygn. akt II FSK 2112/2008 (dot. transformatora) oraz z dnia 20 stycznia 2012 r. sygn. akt II FSK 1397/2010 (dot. elektrowni wiatrowej), a także do wyroku WSA w Szczecinie z dnia 24 czerwca 2009 r. sygn. akt I SA/Sz 159/2009, w którym wyrażono pogląd, że budowlą są tylko takie obiekty, które są wynikiem procesu budowlanego. W tym ostatnim aspekcie wskazano w skardze, że wyposażenie myjni nie powstało w wyniku procesu budowlanego.

W końcowej części skargi powołano się ponadto na wyroki: WSA w Rzeszowie z dnia 25 lipca 2013 r. sygn. akt I SA/Rz 420/13, WSA w Gliwicach z dnia 16 października 2013 r. sygn.. akt I SA/ Gl 619/13 oraz WSA w Poznaniu z dnia 13 marca 2014 r. sygn. akt III SA/Po 873/13.

W odpowiedzi na skargę organ interpretacyjny wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej części interpretacji podatkowej Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona interpretacja nie narusza prawa.

W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że odnośnie pierwszego i trzeciego pytania zadanego we wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji, organ podatkowy zgodził się ze stanowiskiem Spółki.

Spółka zaskarżyła do Sądu interpretację w części dotyczącej stanowiska organu odnośnie drugiego pytania. W takim też zakresie sprawa podlegała rozpoznaniu przez Sąd.

Spór między stronami sprowadza się do odmiennego zakwalifikowania urządzeń techniczno-technologicznych myjni przez skarżącą oraz organ interpretacyjny. Spółka stoi na stanowisku, że urządzenia te stanowią jedynie wyposażenie myjni, możliwe do łatwego wymontowania oraz niekonieczne do korzystania z myjni. Ocena organu sprowadza się zaś do uznania tych urządzeń za integralną część obiektu budowlanego, stanowiącą z nim całość techniczno-użytkową, a więc budowlę w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.

Rozpoznanie tak zaistniałego sporu wymaga odwołania się do normatywnej treści przepisów regulujących opodatkowanie budowli. I tak zgodnie z art. 1 a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. budowla to "obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem".

Przepisy ustawy – Prawo budowlane definiują pojęcie budowli jako jednego z obiektów budowlanych w art. 3 pkt 1 lit b stanowiąc, że przez obiekt budowlany należy rozumieć:

a) budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi,

b) budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami,

c) obiekt małej architektury.

Dalej w art. 3 pkt 3 P.b. zdefiniowano, że przez budowlę należy rozumieć "każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową".

Z kolei w art. 3 pkt 9 P.b. zdefiniowano pojęcie urządzenia budowlanego jako "urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki".

Zdaniem strony skarżącej – w przedstawionym przez nią stanie faktycznym – zastosowanie będzie miała ta część przepisu art. 3 pkt 3 P.b., która odnosi się do części budowlanych urządzeń technicznych. Za zastosowaniem tej części przepisu – w ocenie Spółki – przemawia fakt, że urządzenia myjni można wymontować, a więc stanowią one odrębne pod względem technologicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową a nie jak przyjął to organ na całość techniczną użytkową.

Skład orzekający w sprawie nie podziela tej argumentacji. Istota problemu sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy urządzenia techniczno – technologiczne myjni stanowią wraz z jej betonowymi częściami a więc podporami, dachem i ścianami bocznymi całość techniczno – użytkową czy też całość użytkową. Pomocne w tym przedmiocie będzie wyjaśnienie pojęcia "myjni bezdotykowej" a konkretnie odpowiedź na pytanie, czy techniczne urządzenia myjni mogą funkcjonować bez "oprawy" w postaci elementów budowlanych. Ujmując rzecz inaczej, czy możliwe jest funkcjonowanie urządzeń w postaci systemu sterowania, układu podgrzewania wody, układu wysokiego ciśnienia, osprzętu elektrycznego i pozostałych elementów bez podłoża i ścian oraz dachu gwarantujących ich montaż. W ocenie Sądu sama część budowlana bez uzbrojenia jej w elementy techniczne, podobnie jak same elementy techniczno – technologiczne bez umieszczenia/montażu ich w części budowlanej nie spełnią/nie tworzą myjni bezdotykowej. Oznacza to, że odrębnie te elementy nie spełniają ani funkcji użytkowej ani technicznej. Trudno bowiem uznać, że elementy techniczno – technologiczne wymienione przez stronę mogłyby funkcjonować bez części budowlanej, gdyż dostarczenie chociażby takich mediów jak woda, czy elektryczność byłaby niemożliwe, a więc urządzenia te nie mogłyby funkcjonować. W ocenie Sądu myjnia bezdotykowa to urządzenie techniczne tworzące wraz z częścią budowlaną całość techniczno-użytkową, która zapewnia wykorzystywanie jej zgodnie z przeznaczeniem. Oznacza to, że poszczególne elementy myjni są połączone ze sobą i współpracują w taki sposób, że każdy element jest niezbędny do prawidłowego funkcjonowania pozostałych urządzeń. Odłączenie ich czyniłoby budowle bezużytecznymi. Konieczny jest zatem związek funkcjonalny, jak i techniczny występujący pomiędzy poszczególnymi elementami myjni. Ta okoliczność jest kluczowa dla zdefiniowania myjni jako budowli i determinuje status obiektów, z których myjnia jest zbudowana. Nie ma znaczenia, czy do wytworzenia lub zamontowania poszczególnych urządzeń konieczne są roboty budowlane, czy nie. Budowlę mogą przecież tworzyć elementy gotowe, nie wykonane w ramach prac budowlanych (wolnostojące urządzenia techniczne). W klasyfikacji obiektów budowlanych, takich jak objęte sporem, należy posłużyć się teorią funkcjonalności budowli, a więc mieć na uwadze elementy funkcjonalne takiego obiektu, czyli przeznaczenie, wyposażenie oraz sposób i możliwość wykorzystania tego obiektu jako całości.

W wyrokach o sygn. akt II FSK 554/10, II FSK 144/10, II FSK 484/10 (pub. http/orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia pojęcie całości techniczno-użytkowej stwierdzając, że "tworzenie całości techniczno-użytkowej należałoby rozumieć jako połączenie poszczególnych elementów w taki sposób, aby zgodnie z wymogami techniki nadawały się one do określonego użytku. Nie można przy tym wykluczyć, że każdy z tych elementów może być samodzielnym obiektem, choć nie zawsze będzie mógł być samodzielnie wykorzystywany do określonego celu, budowla stanowić ma zaś całość techniczno-użytkową".

W omawianej sprawie oceniane elementy, po ich wymontowaniu, mogą odrębnie posiadać wartość techniczno - użytkową, jednakże demontaż któregokolwiek elementu spowoduje, że celowość istnienia budowli zostanie "zaburzona", powodując niemożność jej funkcjonowania. Tak więc związek użytkowo - techniczny omawianych elementów myjni zachodzi także wtedy, kiedy jej poszczególne elementy można demontować, gdyż nierozerwalność nie jest istotną cechą budowli. Mogą one funkcjonować osobno lub być przenoszone w inne miejsca. Nie zmienia to jednak faktu, że bez tych urządzeń działanie myjni jako całości będzie niemożliwe. W związku z powyższym należy przyjąć – jak słusznie stwierdził organ interpretacyjny – że myjnia bezdotykowa to budowla będąca całością techniczno – użytkową obejmującą urządzenia techniczne i ich obudowę (obiekt budowlany wraz z zamontowanym w nim techniką myjni kontenerowej.

Myjnia jest zatem budowlą w rozumieniu powołanych wyżej przepisów, a obudowa stacji, będąca jej integralną częścią, winna być traktowana tak samo jak budowla i dla jej oceny nie ma znaczenia okoliczność, że obudowa jest typu kontenerowego ani też, że nie jest trwale związana z gruntem.

Za słusznością takiego stanowiska przemawia dodatkowo interpretacja przepisów prawa podatkowego dotycząca amortyzacji myjni bezdotykowych oraz ustalenie ich wartości początkowej. Jak przyjmuje się w interpretacjach Ministra Finansów w takich sytuacjach obiekt ten należy potraktować jako jeden środek trwały i zakwalifikować do grupy 6 Urządzenia techniczne, podgrupy 65 Urządzenia przemysłowe, rodzaj 659 Pozostałe urządzenia przemysłowe nie wymienione, dla których stawka amortyzacji wynosi 10%.

Jak zasadnie wskazał tut. Sąd w wyroku z dnia 12 lutego 2015 r., sygn. akt I SA/Gl 980/14 (pub. http/orzeczenia.nsa.gov.pl) nie ma podstaw do uznania, że względna łatwość demontażu wyposażenia myjni czy jego wymiany, przesądzają o tym, że nie stanowią one urządzeń integralnie związanych z obiektem myjni i nieodzownych do prowadzenia działalności gospodarczej w postaci świadczenia usług mycia pojazdów samochodowych. Stanowisko organu, że zamiarem wnioskodawczyni było wybudowanie bezdotykowej myjni samochodowej, celem prowadzenia takiej właśnie działalności, zasługuje na aprobatę. Także przepisy Prawa budowlanego uzasadniają tę konstatację, skoro pozwolenie na budowę dotyczyć może myjni trzystanowiskowej, czterostanowiskowej itp. Właśnie takie pozwolenie w odniesieniu do myjni bezdotykowej uzyskała Spółka. Nie sposób zatem uznać, że funkcję myjni spełnia sama część stricte budowlana obiektu tzn. wiata, wewnątrz której znajdują się urządzenia służące do mycia pojazdów. Twierdzenie zaś strony skarżącej, że osoby korzystające z myjni mogą zaniechać posługiwania się tymi urządzeniami i myć pojazd "w sposób tradycyjny", ocenić wypada, jako całkowicie pozbawione logiki. Wskazać też trzeba, że urządzenia myjni, co najmniej w zakresie zaopatrzenia w wodę, odprowadzenia ścieków i zasilania w energię elektryczną, wymagają stosownych połączeń, odpowiednio z siecią wodociągową, kanalizacyjną i energetyczną.

Tak więc stwierdzenie organu, że bezdotykowa myjnia samochodowa jest budowlą stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, Sąd uznał za prawidłowe i zgodne z prawem.

Tym samym Sąd nie podzielił stanowiska zaprezentowanego w wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 25 lipca 2013 r. o sygn. akt I SA/Rz 420/13, a sprowadzającego się do poglądu, że urządzenia myjni pozostają z nią jedynie w związku funkcjonalnym, a nie technicznym. Jako uzasadnienie tego poglądu podano, że wymienione przez wnioskodawcę urządzenia "mogły być zamocowane bez pozwolenia na budowli. Ponadto mogą być demontowane i zastępowane nowymi bez naruszenia struktury myjni. Pomiędzy wyżej wymienionymi urządzeniami a myjnią istnieje tylko związek użytkowy wobec czego w reasumpcji należy stwierdzić, iż nie podlegają one opodatkowaniu". Pogląd ten spotkał się zresztą z zasadną krytyką doktryny.

Jak już wyżej wskazano fakt łatwego odłączenia urządzeń technicznych przeznaczonych do mycia pojazdów nie może świadczyć o braku związku technicznego z częścią budowlaną, a wobec ewidentnej łączności użytkowej, uznanie myjni za całość techniczno-użytkową jest uzasadnione.

W opisanej sytuacji skład orzekający w sprawie za zasadny uznaje wniosek, że myjnia bezdotykowa jako zespół urządzeń technicznych zamontowanych w części budowlanej niezbędnej do ich funkcjonowania, tworzy wraz z tę częścią całość techniczno – użytkową, co przesądza kwalifikację jej do budowli na podstawie art. 1 a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 849 ze zm.) w związku z art. 3 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z zm.), zgodnie z którym, ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie budowlanym - należy przez to rozumieć m.in. budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami.

W zaskarżonej interpretacji organ obszernie uzasadnił swoje stanowisko, podbudowując je adekwatnymi do stanu opisanego we wniosku orzeczeniami sądowymi oraz poglądami zaprezentowanymi w piśmiennictwie.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał skargę za nieuzasadnioną i orzekł o jej oddaleniu na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).