Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 756/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2023-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 5a pkt 38 w zw. z pkt 40 i art. 30ca ust. 2
journal: Dz.U. 2020 poz 1426
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych t.j.
article: art. 3 § 1, art. 119 pkt 3, art. 134 § 1, art. 135,art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i § 4
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 14b § 1,§ 2 i § 3, art. 14c § 1 - § 2, art. 121 § 1, art. 169 § 1 w zw. z art. 14h,
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rennert Asesor Sądowy WSA Robert Talaga po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi [...] na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz skarżącej kwotę 597,- zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu 10 lutego 2022 r. do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wpłynął wniosek A. K. (dalej: strona, wnioskodawczyni, skarżąca) o wydanie interpretacji indywidualnej, dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie preferencyjnego opodatkowania dochodów generowanych przez prawa własności intelektualnej (tzw. IP Box).

We wniosku przedstawiono zdarzenie przyszłe, z którego wynikało, że wnioskodawczyni prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą. Przedmiotowa działalność dotyczy tworzenia, ulepszania i modyfikacji programów komputerowych lub ich części, które według ustawy z dnia 4 lutego 1994 roku o prawie autorskim i prawach pokrewnych są utworami. Wnioskodawczyni ma nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1426 ze zm. – w skrócie: "u.p.d.o.f."). Wnioskodawczyni realizuje prace w celu tworzenia nowych lub ulepszonych produktów, technologii i rozwiązań, które po zakończeniu prac będą mogły zostać wykorzystane w ramach działalności kontrahenta. Obszar prowadzonych prac skoncentrowany jest na działalności związanej przede wszystkim z tworzeniem nowych bądź ulepszonych rozwiązań w zakresie oprogramowania komputerowego. W ramach prac, na podstawie zawieranych umów z wnioskodawczynią, ogół autorskich praw majątkowych wytworzonych przez nią, przechodzi na kontrahenta. Dobra niematerialne, będące utworami i podlegające ochronie na podstawie ustawy z dnia 4 lutego 1994 roku o prawie autorskim i prawach pokrewnych, z momentem ich wytworzenia stają się przedmiotem własności kontrahenta. Własność ta jest pełna, nieodwołalna oraz uprawniająca do rozporządzania prawem na wszelkich polach eksploatacji, w szczególności na wszelkich polach eksploatacji w zakresie: prawa do trwałego lub czasowego zwielokrotnienia programu komputerowego w całości lub w części jakimikolwiek środkami i w jakiejkolwiek formie, w tym wprowadzanie, wyświetlanie, stosowanie, przekazywanie i przechowywanie programu komputerowego; tłumaczenia, przystosowywania, zmiany układu lub jakichkolwiek innych zmian w programie komputerowym; rozpowszechniania, w tym użyczenia lub najmu, programu komputerowego lub jego kopii; wprowadzenia do pamięci komputera i sieci multimedialnych.

W zamian za wykonane usługi, wnioskodawczyni otrzymuje umówione wynagrodzenie. Powyższe wynagrodzenie obejmuje wynagrodzenie za przeniesienie autorskich praw majątkowych. Za rezultat prac oraz wykonywane czynności w ramach działalności odpowiedzialność ponosi wnioskodawczyni. Sposób wykonywania czynności oraz użyte rozwiązania są jej samodzielnym wyborem.

Świadczone przez wnioskodawczynię usługi polegają na tworzeniu oprogramowania i jego części. Wnioskodawczyni jest twórcą tworzonego oprogramowania w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Mianowicie, tworzy, ulepsza oraz rozwija oprogramowanie komputerowe, a następnie całość praw autorskich do tego programu lub jego części przenosi za wynagrodzeniem realizując jednocześnie wiążącą go umowę. Działania wnioskodawczyni polegające na ulepszaniu i modyfikacji oprogramowania zmierzają do poprawy jego użyteczności albo funkcjonalności tego programu.

Wnioskodawczyni współpracuje ze swoim kontrahentem - polską spółką prawa handlowego - w oparciu o umowę cywilnoprawą, która obejmuje świadczenie usług określonej kategorii w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Zakresem usług objęte są zobowiązania wnioskodawczyni do:

- projektowania i rozwijania programów komputerowych bądź ich części w językach/platformach P. , H. , X. , J. L. lub M. zgodnie z wytycznymi, wskazaniami, oczekiwaniami, instrukcjami i interesami odbiorcy produktu,

- wykonywania innych czynności związanych z programowaniem w języku/platformach P. /H. L/X. /J. /L. /M. ,

- sporządzania na życzenie kontrahenta dokumentacji dot. oprogramowania,

- wykonywania innych prac związanych z programowaniem front-end.

Zlecenie obejmujące wyżej wymienione czynności wytwarzane jest przez wnioskodawczynię samodzielnie, w czasie oraz miejscu wybranym i nieokreślonym umową. Wnioskodawczyni nie podlega również kierownictwu swojego kontrahenta. Czynności te wykonywane są we własnym imieniu i na własne ryzyko. Wnioskodawczyni jako przedsiębiorca ponosi pełną odpowiedzialność z tytułu ich wykonania.

Na podstawie zawartej umowy kontrahent wypłaca wnioskodawczyni wynagrodzenie za wytworzone programy komputerowe lub ich części. Wynagrodzenie uzyskiwane jest z tytułu sprzedaży kwalifikowanego prawa do programu komputerowego.

Do projektów realizowanych przez wnioskodawczynię można przede wszystkim zaliczyć:

1. aplikacje internetowych e-commerce - obejmujące sklepy internetowe - realizowane w oparciu o języki programowania: H. , C., J. , P. , X. i platformę M. . Aplikacje umożliwiają przede wszystkim sprzedaż produktów oraz usług za pośrednictwem internetu, obsługę zamówień, zarządzanie produktami i użytkownikami oraz komunikację z użytkownikiem (konsumentem).

2. strony internetowe oraz interfejsy użytkownika, napisane w językach H., C., J., których głównym zadaniem jest informowanie o świadczonych usługach oraz komunikacja z użytkownikiem.

3. szablon front-endowy oraz system komponentów interfejsu użytkownika w ramach projektu O. S.. Produkt wytworzony w oparciu o języki programowania: H., C., J., P.. Główne zadania projektu to stworzenie rozwiązania e-commerce w oparciu o platformę M. O. S., personalizacja wyglądu sklepu internetowego, rozwój funkcjonalności sklepu internetowego, usprawnienie narzędzi developerskich podczas pracy z platformą M. O. S., budowanie interfejsów użytkownika w oparciu o sprawdzone, przetestowane i dostępne dla różnych użytkowników rozwiązania.

4. dostępność internetowa - projekt mający na celu wprowadzenie rozwiązań internetowych dostępnych dla wszystkich użytkowników, ze szczególnym uwzględnieniem osób niepełnosprawnych oraz osób, które ze względu na swój stan zdrowotny (stały lub tymczasowy) korzystają z technologii asystujących (czytniki ekranu, specjalistyczne myszy i klawiatury oraz inne, podobne). W ramach tego projektu Wnioskodawczyni prowadzi prace teoretyczne i empiryczne, aby zwiększyć wiedzę o dostępności stron internetowych. W ramach tych prac rozpowszechnia wiedzę w tej tematyce wewnątrz swojej firmy, działalności kontrahenta, jeżeli jest to objęte warunkami umowy oraz publicznie. Prowadzi testy i audyty aplikacji internetowych oraz mobilnych, tworzy narzędzia automatyzujące testowanie dostępności na stronach internetowych oraz usprawnia aplikacje internetowe tworząc i wprowadzając rozwiązania i funkcjonalności zgodne z wymogami dostępności (WCAG).

Wśród przykładowych obszarów prowadzonych przez nią prac można wyróżnić:

- tworzenie rozwiązań, które w przyszłości będą mogły być wykorzystane w działalności operacyjnej firmy;

- opracowywanie nowych produktów do oferty firmy;

- opracowywanie nowych, ulepszonych lub zmienionych produktów, systemów, funkcjonalności oraz rozwiązań w zakresie produktów informatycznych;

- tworzenie prototypowych rozwiązań informatycznych;

- tworzenie rozwiązań prototypowych stanowiących części składowe złożonych systemów i ich testowanie w ramach opracowanej metodyki;

- rozwój nowych narzędzi i elementów produktów do wykorzystania w produktach oferowanych przez firmy klientom lub też do dalszego rozwoju produktów firmy;

- tworzenie nowych lub udoskonalanie obecnych rozwiązań programowych wspomagających działalność;

- tworzenie oraz wdrażanie nowych, innowacyjnych rozwiązań sprzętowych, sprzętowo- programowych oraz programowych w firmie;

- analiza możliwości rozwoju produktów pod kątem obecnych rozwiązań technologicznych;

- opracowanie nowych funkcjonalności dla programów użytkowych;

- opracowanie nowych algorytmów, skryptów, struktur i architektury;

- rozwój oprogramowania i jego demonstracje;

- testowanie i walidacja oprogramowania w otoczeniu stanowiącym model warunków rzeczywistego funkcjonowania;

- opracowanie nowych narzędzi, platform i aplikacji;

- opracowanie nowych koncepcji technologicznych rozwiązujących występujące problemy;

- udoskonalanie możliwości integracji pomiędzy oprogramowaniem;

- wprowadzenie udoskonaleń do istniejących produktów;

- ulepszanie istniejących i wprowadzanie nowych funkcjonalności, modułów i zastosowań do oferowanych produktów;

- tworzenie narzędzi analitycznych dla potrzeb procesów decyzyjnych;

- integracja narzędzi informatycznych stosowanych przez klientów;

- testy, analizy i audyty aplikacji internetowych oraz mobilnych,

- tworzenie narzędzi automatyzujące testowanie dostępności w aplikacjach internetowych

- rozwój i ulepszanie aplikacji internetowych, wprowadzając rozwiązania i funkcjonalności zgodne z wymogami dostępności internetowej (WCAG).

W wyniku prowadzonych przez wnioskodawczynię prac powstaje autorskie prawo do programu komputerowego stanowiące kwalifikowane prawo IP podlegające ochronie na podstawie art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Wnioskodawczyni świadcząc usługi na rzecz kontrahenta nie tylko tworzy programy komputerowe lub ich części, ale także dokonuje ich ulepszenia i modyfikacji. Do prawidłowego funkcjonowania oprogramowania konieczne jest dokonywanie jego rozwijania oraz ulepszania (co wynika z istoty działalności programistycznej), w wyniku czego powstają części oprogramowania, które również podlegają ochronie na podstawie art. 74 ustawy z dnia 4 lutego 1994 roku o prawie autorskim i prawach pokrewnych.

Wnioskodawczyni prowadzi odrębną od podatkowej księgi przychodów i rozchodów, szczegółową ewidencję w sposób zapewniający wyodrębnienie poszczególnych kwalifikowanych praw własności intelektualnej oraz ustalenie przychodu, kosztów uzyskania przychodów i dochodu (straty) przypadających na każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej oraz w sposób pozwalający na wyodrębnienie kosztów o których mowa w art. 30ca ust. 4 u.p.d.o.f., przypadających na każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej, w sposób zapewniający określenie kwalifikowanego dochodu, a bardziej precyzyjnie, prowadzi odrębną ewidencję, w której uwzględnia informacje o:

- zbywanym w danym okresie prawie własności intelektualnej, tj. określonym Oprogramowaniu;

- przychodach uzyskiwanych ze zbycia Oprogramowania w danym okresie, tj.

- wynagrodzeniu za przeniesienie autorskich praw majątkowych do Oprogramowania;

- kosztach faktycznie poniesionych w danym okresie przez wnioskodawczynię na prowadzoną bezpośrednio przez wnioskodawczynię działalność związaną z wytworzeniem Oprogramowania;

- dochodzie ze zbycia Oprogramowania obliczonym jako różnica pomiędzy przychodami i kosztami opisanymi powyżej.

Wnioskodawczyni w ramach działalności gospodarczej prowadzi w sposób systematyczny prace twórcze w celu tworzenia nowych zastosowań przy wykorzystaniu zasobów wiedzy. Bez wątpienia działalność na rzecz kontrahentów polega na tworzeniu nowych zastosowań, które wcześniej w ramach działalności prowadzonej przez nich nie miały miejsca. Oprogramowanie stworzone na rzecz kontrahentów powoduje stworzenie zupełnie nowych funkcjonalności.

Twórczą działalność odnosić należy nie do praktyki gospodarczej sensu largo, a do praktyki gospodarczej danego podmiotu jak wskazano w Objaśnieniach Ministerstwa Finansów z dnia 15 lipca 2019 r. dotyczącym preferencyjnego opodatkowania dochodów wytwarzanych przez prawa własności intelektualnej IP BOX. Wobec czego wnioskodawczyni w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, na rzecz danego kontrahenta opracowuje nowe i ulepsza istniejące już funkcjonalności i czyni to z wykorzystaniem aktualnie posiadanej wiedzy i umiejętności, ale niekoniecznie tworzy innowacyjne rozwiązania w skali światowej - gdyż nie weryfikuje tego w takiej skali. Wnioskodawczyni nie świadczy usług polegających na wprowadzaniu okresowych i rutynowych zmian do tworzonego oprogramowania, jednak w razie wystąpienia błędów lub usterek w powstałym na podstawie umowy z kontrahentem oprogramowaniu, odpowiedzialna jest za naprawienie tych błędów i zdanie produktów odpowiadających pierwotnym wymaganiom danego kontrahenta. Należy podkreślić, że w związku z tak wykonywaną działalnością wnioskodawczyni ponosi ryzyko gospodarcze zarówno w kontekście odpowiedzialności za jakość i ewentualne wady świadczonych usług, jak i zmian Kontrahentów, niepewności efektu i metod dojścia do umówionego rezultatu. W ekonomii definiuje się ryzyko jako możliwość wystąpienia wyników odmiennych od założonych celów. Zgodnie z tą definicją, działalność wnioskodawczyni jest obarczona ryzykiem gospodarczym.

W oparciu o tak przedstawiony opis stanu faktycznego wnioskodawczyni zadała organowi następujące pytania:

1. Czy działalność wnioskodawczyni w zakresie przedstawionym w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego stanowi działalność badawczo-rozwojową w rozumieniu art. 5a pkt 38 w zw. z art. 5a pkt. 40 u.p.d.o.f.?

2. Jeżeli odpowiedź na pytanie nr 1 jest prawidłowa to czy wnioskodawczyni będzie mogła używać stawki 5% od dochodu ze sprzedaży praw autorskich na oprogramowanie stworzone i rozwijane przez nią?

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej postanowieniem z 31 maja 2022 r., wydanym na podstawie art. 13 § 2a, art. 14g § 1 i art. 169 § 1 i § 4 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm. – w skrócie: "o.p."), pozostawił wniosek z 10 lutego 2022 r. bez rozpatrzenia.

W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, że pismem z 4 maja 2022 r. wezwał wnioskodawczynię m.in. do usunięcia braków formalnych wniosku poprzez wskazanie:

a. Czy Pani prace rozwojowe zostały/zostaną zakończone pozytywnym wynikiem? Jeśli tak, co jest/będzie tym wynikiem lub wynikami? Czy wynik/wyniki prac rozwojowych mają/będą miały jakąś ustaloną formę (jaką)? W jaki sposób ten wynik/te wyniki będą wykorzystane lub są wykorzystywane na potrzeby Pani działalności?

b. Jakie prace stanowią "inne czynności związanych z programowaniem" i "inne prace związane z programowaniem" i czy efektem tych prac jest program komputerowy?

c. W jaki sposób umowy z Kontrahentami regulują kwestię Pani wynagrodzenia? Czy otrzymuje Pani wynagrodzenie:

- wyłącznie z tytułu przenoszenia na Kontrahenta praw do "programu komputerowego" (jeśli tak, proszę wskazać, jakie to prawa);

- także z tytułu innych czynności (jeśli tak, proszę wskazać jakich);

d. Czy w odrębnej od podatkowej księgi przychodów i rozchodów ewidencji na bieżąco wyodrębnia/będzie Pani wyodrębniała:

- każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej,

- przychody, koszty uzyskania przychodów i dochód (stratę) przypadające na każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej,

- koszty, o których mowa w art. 30ca ust. 4 u.p.d.o.f., przypadające na każde ww. prawo w sposób zapewniający określenie kwalifikowanego dochodu?

e. Czy na gruncie przepisów ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych efekty Pani samodzielnej pracy są programami komputerowymi będącymi przedmiotem ochrony prawa autorskiego, w szczególności czy podlegają ochronie, o której mowa w art. 74 ustawy o Prawie autorskimi prawach pokrewnych. Czy przysługują Pani osobiste

i majątkowe prawa autorskie do tych programów komputerowych?

Zdaniem organu, wnioskodawczyni w piśmie z 19 maja 2022 r. nie dokonała uzupełnienia wniosku w sposób wyczerpujący, jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, co w rezultacie uniemożliwiło organowi wydanie interpretacji w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. W tym kontekście organ wskazał, że wnioskodawczyni nie odpowiedziała czy efektem prac jest program komputerowy, ponieważ stwierdzenie, iż czynności wpisują się w proces tworzenia nie daje jednoznacznej odpowiedzi co do efektów tych czynności. Wnioskodawczyni nie odpowiedziała również jednoznacznie, w jaki sposób umowy z Kontrahentami regulują kwestię jej wynagrodzenia. Wskazała tylko, że otrzymuje przychód z tytułu przenoszenia autorskich praw majątkowych do programów komputerowych. Nie wskazała czy w odrębnej od podatkowej księgi przychodów i rozchodów ewidencji na bieżąco wyodrębnia lub będzie wyodrębniała koszty, o których mowa w art. 30ca ust. 4 u.p.d.o.f., przypadających na każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej w sposób zapewniający określenie kwalifikowanego dochodu. Nie odniosła się do kwestii przysługujących jej praw autorskich będących efektami samodzielnie prowadzonych przez nią prac. Ogólnikowego stwierdzenia nieodnoszącego się bezpośrednio do jej osoby, nie sposób uznać za prawidłowo udzieloną odpowiedź. Ponadto odpowiedzi udzielone zostały w sposób niejednoznaczny, rozbieżny i wzbudzający wiele wątpliwości. Powyższe niejasności powodują, że opis sprawy nie jest spójny.

W zażaleniu z 20 czerwca 2022 r. wnioskodawczyni wniosła o uchylenie powyższego postanowienia oraz ponowne rozpoznanie w tym zakresie wniosku, zarzucając organowi I instancji naruszenie art. 14b § 1, art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § 3 oraz art. 121 § 1 o.p.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej postanowieniem z 22 sierpnia 2022 r., utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

W motywach rozstrzygnięcia organ II instancji zaznaczył, że w oparciu o udzielone przez wnioskodawczynię odpowiedzi na pytania organu zawarte w wezwaniu - niemożliwe było wydanie interpretacji we wnioskowanym zakresie. W ocenie organu wydając postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia nie naruszył on art. 14b § 1 i art. 121 § 1 o.p., poprzez bezpodstawne uchylenie się od wydania interpretacji indywidualnej. Zaskarżone postępowanie w sprawie z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej było prowadzone prawidłowo i znajdowało podstawę w przepisach prawa mających zastosowanie w dacie jego załatwienia, a zarzuty przedstawione w zażaleniu są zarzutami bezzasadnymi i niezasługującymi na uwzględnienie.

W skardze z 1 września 2022 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżąca, reprezentowana przez doradcę podatkowego, zażądała uchylenia powyższego postanowienia Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, a także o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie:

1) art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § 3 "o.p.", poprzez bezpodstawne uznanie, że wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej nie spełniał wymogów formalnych,

2) art. 14b § 1 o.p., poprzez niezasadne odstąpienie od wydania interpretacji pomimo, że organ był do tego zobowiązany na podstawie przepisów prawa i nie zachodziły przesłanki do pozostawienia wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego bez rozpatrzenia,

3) art. 121 § 1 o.p., poprzez bezpodstawne uchylenie się od wydania interpretacji indywidualnej.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania.

Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, w tym także te niepodniesione w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd podejmuje także środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W niniejszej sprawie, zaistniały zatem warunki do jej rozpoznania w trybie uproszczonym.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia na podstawie wyżej wymienionych przepisów, Sąd uznał, że zawiera ono wady, powodujące konieczność wyeliminowania go z obrotu prawnego. W konsekwencji skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 22 sierpnia 2022 r., którym utrzymano w mocy postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 31 maja 2022 r. o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku A. K. z dnia 7 lutego 2022 r., uzupełnionego pismem z dnia 19 maja 2022 r. o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych.

W kontrolowanej sprawie, zagadnienie prawne, nakreślone pytaniami, odnosiło się w pierwszej kolejności do kwalifikacji przedstawionej we wniosku działalności skarżącej, polegającej na tworzeniu programów komputerowych (oprogramowania), do działalności badawczo-rozwojowej na podstawie art. 5a pkt 38 w zw. z pkt 40 i art. 30ca ust. 2 u.p.d.o.f.

Zdaniem organu interpretacyjnego, udzielone przez skarżącą odpowiedzi na wezwanie organu do usunięcia braków formalnych wniosku nie usunęły wszystkich wątpliwości, gdyż nie zostały one w pełni wyjaśnione. W związku z tym uchybieniem organ uznał, że brak było możliwości do merytorycznego rozpoznania wniosku.

Według przeciwnego poglądu skarżącej, złożony przez nią wniosek, uzupełniony pismem z 19 maja 2022 r., spełniał wszelkie wymogi formalne, o których mowa w art. 14b § 3 o.p., a zatem brak było podstaw do wydania postanowienia pozostawiającego ten wniosek bez rozpoznania.

W istocie kluczowym zagadnieniem w sprawie, była kwestia, czy wyjaśnienia złożone przez stronę, wraz z informacjami przedstawionymi we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, uzasadniały pozostawienie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpoznania.

Mając na uwadze tak nakreśloną płaszczyznę sporu na wstępie niniejszych rozważań należy zwrócić uwagę na charakter postępowania wywołanego wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego, cel wydania interpretacji indywidualnej i jej istotne cechy. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się m.in., że indywidualna interpretacja prawa podatkowego nie jest aktem administracyjnym, a więc nie rozstrzyga o prawach i obowiązkach jej adresata. Jest to czynność, która nie dotyczy uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a tylko o nich się wypowiada. Polega ona bowiem wyłącznie na udzieleniu informacji, nie wiąże się z przyznaniem, stwierdzeniem albo uznaniem uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego nie tworzy w stosunku do jej adresata jakichkolwiek prawnie znaczących uprawnień i/lub obowiązków. Tworzy jedynie stan udzielenia informacji o możliwościach stosowania i wykładni prawa, do której jej adresat może się zastosować, choć niewątpliwie nie ma takiego obowiązku. Na etapie uzyskiwania interpretacji dochodzi jedynie do niewiążącej "wymiany poglądów" na możliwość zastosowania konkretnych przepisów prawa podatkowego do pewnego stanu faktycznego (por. wyrok NSA z 3 czerwca 2014 r., sygn. akt II FSK 1550/12, wyrok ten i orzeczenia powołane w dalszej części uzasadnienia dostępne są na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Odnosząc się natomiast do charakteru postępowania interpretacyjnego z punktu widzenia podatnika, zwrócić należy uwagę, że w celu zabezpieczenia swojego interesu prawnego, zainteresowany (wnioskodawca) ma prawo oczekiwać wyjaśnienia przez właściwy organ nasuwającej wątpliwości regulacji ukształtowanej przepisami prawa podatkowego. Dlatego w orzecznictwie akcentuje się także, że instytucja indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego pełni dwie funkcje, tj.:

1) informacyjną, ponieważ ma na celu usunięcie ewentualnych wątpliwości, co do prawno-podatkowych skutków dotyczących zastosowania konkretnego przepisu prawa podatkowego w konkretnym stanie faktycznym oraz

2) gwarancyjną, ponieważ chroni podmiot, który zastosował się do wydanej w jego sprawie interpretacji indywidualnej przed ewentualnymi negatywnymi skutkami wynikającymi z zastosowania się do jej treści.

Ponadto wskazuje się też, że wniosek zainteresowanego o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, składany w jego indywidualnej sprawie, może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (art. 14b § 2 o.p.). Stosownie zaś do art. 14b § 3 tej ustawy, składający wniosek obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ wydający interpretację indywidualną dokonuje oceny stanowiska wnioskodawcy i przedstawia jej uzasadnienie prawne, a w przypadku oceny negatywnej - wskazuje stanowisko prawidłowe wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 1 - § 2 o.p.). Podkreśla się ponadto, że pojęcie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego, którym posługują się przepisy o.p., nie jest tożsame z pojęciem wykładni prawa, ani też nawet interpretacji rozumianej, jako wynik przeprowadzonej wykładni. Postępowanie, które jest prowadzone w sprawie wydania pisemnej interpretacji prawa podatkowego jest postępowaniem, w którym organ uprawiony do jej wydania ma udzielić podatnikowi informacji w zakresie zastosowania i wykładni prawa podatkowego w przedstawionym przez podatnika stanie faktycznym sprawy.

Ponadto należy zaznaczyć, że choć w art. 14b § 1 o.p. mowa jest o tym, że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydaje się na wniosek zainteresowanego, w jego indywidualnej sprawie, to błędne jest rozumienie tego przepisu w ten sposób, że każdy wniosek podatnika o wydanie interpretacji podatkowej w jego indywidualnej sprawie zobowiązuje organ podatkowy do wydania takiej interpretacji. Leżące u podstaw wprowadzenia instytucji interpretacji indywidualnych prawo podatnika do uzyskania informacji o sposobie rozumienia określonych przepisów prawa podatkowego nie ma bowiem charakteru absolutnego. Jego realizacja nie jest bezwarunkowa, a wręcz przeciwnie, obwarowana została przez ustawodawcę pewnymi przesłankami, na jakich prawo to może znaleźć swój wyraz w procesowej formie pisemnej interpretacji podatkowej w indywidualnej sprawie podatnika. Warunki te, to nie tylko wymogi formalne wniosku o jej udzielenie, jak obowiązek wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz przedstawienie własnego stanowiska, ale w równym stopniu także kryteria materialnoprawne, tj. związane m.in. z tym, o co pyta podatnik.

Jak już wyżej wskazano, przepis art. 14b § 3 o.p. nakłada na składającego wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązek do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. W judykaturze wyrażono pogląd, że wyczerpująco przedstawiony stan faktyczny to taki, na podstawie którego można w sposób pewny i nieuzasadniający żadnych przedmiotowych wątpliwości, udzielić informacji w zakresie możliwości zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie. Stan faktyczny musi więc być opisany w sposób konkretny i jednoznaczny (por. wyrok WSA w Krakowie z 19 lutego 2014 r., sygn. akt I SA/Kr 1803/13). Organ podatkowy nie może domniemywać intencji podatnika, ani za podatnika ustalać stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), uzupełniać, zmieniać, weryfikować, czy oceniać jego zgodność z rzeczywistością. Uwaga ta dotyczy również sądu administracyjnego, tym bardziej, że nie jest on organem interpretacyjnym w rozumieniu o.p. i udzieloną (w określonym stanie faktycznym) interpretację indywidualną tylko kontroluje pod względem zgodności z prawem i legalności postępowania, w którym została wydana. Skutkiem tego, ani organ wydający interpretację, ani sąd administracyjny ją kontrolujący, nie mogą przyjmować własnych ustaleń faktycznych, odmiennych od okoliczności przedstawionych przez wnioskodawcę (por. uchwała siedmiu sędziów NSA z 12 grudnia 2011 r., sygn. akt II FPS 2/11; wyrok WSA w Szczecinie z 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt I SA/Sz 268/14). Kontrola sądu administracyjnego w swojej istocie polega na ocenie, czy za podstawę udzielonej interpretacji podatkowej posłużył stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe przedstawiony przez podatnika we wniosku o interpretację, a jeśli tak, to czy organ prawidłowo zinterpretował przepisy prawa (por. wyrok WSA w Krakowie z 30 listopada 2017 r., sygn. akt I SA/Kr 994/17).

Wychodząc z powyższych założeń wskazać należy, że podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowił art. 169 § 1 w zw. z art. 14h o.p.

Zgodnie z art. 169 § 1 o.p. jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Wymóg wyczerpującego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego realizuje się poprzez podanie wszystkich jego elementów, istotnych z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska wnioskodawcy. W trybie żądania uzupełnienia braków formalnych pisma, jakim jest wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, organ podatkowy może żądać jedynie uzupełnienia wniosku o takie elementy, bez których nie jest możliwa ocena, czy stanowisko przedstawione we wniosku i ocena prawna są prawidłowe czy też błędne. Elementy te organ podatkowy powinien precyzyjnie wskazać w wezwaniu, wyjaśniając dlaczego ich brak uniemożliwia wydanie interpretacji indywidualnej. Interpretacja indywidualna ma bowiem na celu uzyskanie stanowiska organu podatkowego w zakresie rozumienia przepisów prawa podatkowego na gruncie przedstawionego przez wnioskodawcę, a nie ustalanego przez organ podatkowy, stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Wymaga podkreślenia, że wyczerpująco przedstawiony stan faktyczny (zaistniały bądź przewidywany), to taki, na podstawie którego można w sposób pewny i nieuzasadniający żadnych przedmiotowych wątpliwości, udzielić informacji w zakresie możliwości zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie. Stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe muszą więc być opisane w sposób konkretny i jednoznaczny.

Stosownie natomiast do art. 14h o.p., w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio m.in. przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 165a oraz art. 169 § 1 i 2 o.p., a nadto przepisy rozdziału 6 działu IV tej ustawy.

W kontrolowanej sprawie istotą rzeczy była ocena, czy działalność wnioskodawczyni stanowi działalność badawczo-rozwojową w rozumieniu art. 5a pkt 38 w zw. z pkt 40 u.p.d.o.f.

W ocenie Sądu skarżąca we wniosku opisała dokładnie, na czym jej działalność polega, wskazując podejmowane działania i czynności w kontekście definicji działalności badawczo-rozwojowej. Skarżąca w sposób wyczerpujący odpowiedziała też na wszystkie pytania organu sformułowane w wezwaniu.

Z kolei organ w wezwaniu do uzupełnienia wniosku w pkt III ppkt 1 lit. a i b poprzez wyjaśnienie: "Czy w ramach pytania pierwszego oczekuje Pani oceny, czy podejmowana przez Panią działalność polegająca na tworzeniu, ulepszaniu i modyfikowaniu programów komputerowych mieści się w kategorii działalności badawczo-rozwojowej, o której mowa w art. 5a pkt 38 u.p.d.o.f. jako prace rozwojowe, o których mowa w art. 5a pkt 40 u.p.d.o.f.", a następnie w pkt IV ppkt 1 i 2 wezwania do uzupełnienia opisu sprawy o informacje czy w ramach tej działalności samodzielnie prowadziła Pani albo prowadzi Pani badania naukowe,(...) czy w ramach tej działalności samodzielnie prowadziła Pani albo prowadzi Pani prace rozwojowe", w sposób pośredni domagał się od skarżącej wskazania, czy jej działalność jest działalnością badawczo-rozwojową, a więc odpowiedzi na pytanie zawarte we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w tym zakresie.

W ocenie Sądu, tak sformułowane wezwanie stanowi ewidentne przerzucenie na skarżącą rozstrzygnięcia kwestii, której oceny wprost domagała się w swoim pytaniu.

Innymi słowy, wniosek skarżącej zmierzał do uzyskania oceny, czy szczegółowo opisana przez nią działalność, uzupełniona następnie po wezwaniu organu o inne jeszcze dane, spełniać będzie przesłanki do zakwalifikowania jej do działalności badawczo-rozwojowej, co determinuje skutki prawne w postaci sposobu dokonywania rozliczeń podatkowych. Jednak organ uchylił się od odpowiedzi na to pytanie, żądając dokonania odpowiedzi przez samą wnioskodawczynię.

Zaznaczenia także wymaga, że w wezwaniu do uzupełnienia wniosku w pkt III ppkt 1 lit. a organ zapytał: "Czy w ramach pytania pierwszego oczekuje Pani oceny, czy podejmowana przez Panią działalność polegająca na tworzeniu, ulepszaniu i modyfikowaniu programów komputerowych jest pracami rozwojowymi o których mowa w art. 4 ust. 3 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce – jednocześnie zaznaczając, że postępowanie w sprawie interpretacji nie daje możliwości takiego rozstrzygnięcia. Zdaniem Sądu, organ w toku postępowania interpretacyjnego może jednak ocenić, czy podejmowane przez skarżącą czynności (obszernie opisane we wniosku) stanowią działalność badawczo-rozwojową. Co więcej, sama kwalifikacja opisanych czynności jako badań naukowych, czy prac rozwojowych jest obowiązkiem organu. W realiach rozpoznawanej sprawy podkreślenia wymaga, że Minister Finansów w Objaśnieniach Podatkowych z 15 lipca 2019 r. dotyczących preferencyjnego opodatkowania dochodów wytwarzanych przez prawa własności intelektualnej – IP Box wskazał, że zarówno ustawy podatkowe jak i ustawy pozapodatkowe, w szczególności u.p.a.p.p., nie definiują pojęcia "autorskie prawo do programu komputerowego". Praktyka stosowania tego pojęcia na świecie potwierdza, że ze względu na dynamiczny rozwój nowych technologii, w których programy komputerowe zajmują kluczową pozycję, nie da się ustalić wyczerpującej i niezmiennej definicji tego pojęcia oraz uniknąć rozbieżności interpretacyjnych. Innymi słowy, w obecnym stanie prawnym w Polsce nie ma możliwości ustawowego i wyczerpującego zdefiniowania pojęcia "autorskie prawo do programu komputerowego" (pkt 74 tych Objaśnień). Z kolei w pkt 75 Objaśnień Minister stwierdził, że podatnik chcący skorzystać z preferencji IP Box wobec dochodów z autorskiego prawa do programu komputerowego i otrzymać w tym zakresie stosowną ochronę prawnopodatkową powinien złożyć wniosek o interpretację indywidualną do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej (KIS). Ze względu bowiem na wspominaną powyżej dynamikę ewolucji budowy i funkcjonowania programów komputerowych oraz brak wykształconej praktyki stosowania przepisów o IP Box w tej materii, ogólne objaśnienia podatkowe nie stanowią najbardziej adekwatnej instytucji prawnej zapewniającej ochronę prawnopodatkową dla podatnika. Powołane powyżej zapisy Objaśnień Ministra Finansów świadczą expressis verbis o braku możliwości ustawowego i wyczerpującego zdefiniowania "autorskiego prawa do programu komputerowego" z powodu dynamiki ewolucji budowy i funkcjonowania programów komputerowych oraz braku wykształconej praktyki stosowania przepisów o IP Box w tej materii. Jednocześnie należy zaakcentować, że w związku z ww. problemem sam Minister Finansów wskazuje, że podatnik, który chce skorzystać z preferencji IP Box wobec dochodów z autorskiego prawa do programu komputerowego, i mieć stosowną ochronę prawnopodatkową w tym zakresie, powinien wystąpić z wnioskiem o interpretację indywidualną do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej.

W wezwaniu do uzupełnienia wniosku organ zapytał: "Czy efekty Pani pracy, zawsze są utworami w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych." Odpowiadając na powyższe pytanie skarżąca wyczerpująco wyjaśniła, że efekty jej pracy nazywane oprogramowaniem komputerowym i jego częścią są utworami w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Są one produktami o charakterze oryginalnym, twórczym, zawsze są kreacją nowej, nieistniejącej wcześniej wartości niematerialnej – tworzone od zera. Produkty te nie są również efektem pracy, która wymaga do osiągnięcia rezultatu jedynie określonych umiejętności programistycznych. Projekty tworzone przez wnioskodawczynię niewątpliwie mają charakter twórczy, ponieważ to do niej należy urzeczywistnienie wizji tworzonego produktu. Skarżąca także w treści wniosku opisuje, na czym konkretnie polegają prowadzone przez nią prace, co jest ich efektem oraz wskazuje realizowane przez nią projekty.

Organ twierdzi, że skarżąca nie przedstawiła w sposób kompletny, w jaki sposób umowy z Kontrahentami regulują kwestię jej wynagrodzenia, czy otrzymuje ona wynagrodzenie: wyłącznie z tytułu przenoszenia na Kontrahenta praw do "programu komputerowego" czy także z tytułu innych czynności. Skarżąca odpowiadając na to pytanie stwierdziła, że wykonując czynności objęte umową na rzecz kontrahenta uzyskuje wynagrodzenie z tytułu prowadzenia prac rozwojowych nad programem komputerowym. W efekcie, otrzymuje przychód z tytułu przenoszenia autorskich praw majątkowych do programów komputerowych. W ocenie Sądu odpowiedź skarżącej była wystarczająca.

W ocenie organu, niejednoznaczna była także odpowiedź skarżącej w zakresie wyodrębniania na bieżąco w odrębnej od podatkowej księdze przychodów i rozchodów ewidencji. Zdaniem Sądu z wniosku oraz z jego uzupełnienia wynikało, że wnioskodawczyni prowadzi na bieżąco i systematycznie odrębną od podatkowej księgi przychodów i rozchodów ewidencję. Ewidencja zarówno wyodrębnia jak i będzie wyodrębniała każde kwalifikowane prawo własności intelektualnej oraz pozwala i będzie pozwalała na ustalenie kwotowe: przychodu, kosztów i dochodu - przypadających na każde kwalifikowane prawo. Ponadto, ewidencja wyodrębnia zarówno teraz jak i w przyszłości koszty o których mowa w art. 30ca ust.4 u.p.d.o.f., w sposób zapewniający określenie kwalifikowanego dochodu.

W odpowiedzi na pytanie dotyczące wskazania jakie prace stanowią "inne czynności związane z programowaniem" i "inne prace związane z programowaniem" i czy efektem tych prac jest program komputerowy, skarżąca szczegółowo odpowiedziała na powyższe, zaznaczając jednak, że prace stanowiące powyższe pojęcia obejmują czynności, które nie zostały wskazane na kanwie niniejszego wniosku - jednak wpisują się w proces tworzenia i ulepszania programu komputerowego bądź jego części. Pojęcia te noszą fachowe nazwy i obejmują szereg zindywidualizowanych czynności w branżach programistycznych. Skarżąca zaprezentowała też kilka przykładów takich prac.

Należy zgodzić się ze skarżącą, że niewskazanie wprost, czy efektem powyższych prac jest program komputerowy, nie ma wpływu na ogólne rozstrzygnięcie organu, a tym samym nie uniemożliwia organowi wydania rozstrzygnięcia, czy przedmiotowa działalność może zostać zakwalifikowana jako badawczo-rozwojowa i czy skarżąca jest uprawniona do stosowanie preferencyjnej stawki podatku w wysokości 5%. Podobnie nie udzielenie odpowiedzi w zakresie w jaki sposób wyniki prac rozwojowych będą wykorzystywane na potrzeby prowadzonej działalności, w ocenie Sądu nie uniemożliwia organowi wydania rozstrzygnięcia.

Podkreślić należy, że wiele z pytań w wezwaniu sformułowano w taki sposób, że w istocie nadal, w sposób zawoalowany organ przerzuca na skarżącą obowiązek określenia, wskazania, że działania podejmowane przez nią stanowią prace rozwojowe albo badania naukowe w rozumieniu ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, co jest nieuprawnione w świetle argumentacji przedstawionej powyżej.

Mając na względzie powyższe Sąd stwierdza, że organ nie miał podstaw, aby wzywać skarżącą w trybie art. 169 § 1 o.p. do sprecyzowania informacji, które wynikają z wniosku, stosownie do art. 14b § 3 o.p. Był zaś zobowiązany do oceny stanu faktycznego oraz do udzielenia odpowiedzi merytorycznej dotyczącej wątpliwości prawnych skarżącej. Sąd zaznacza, że w trybie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h o.p. nie można żądać od podatnika, ubiegającego się o interpretację indywidualną, aby we własnym zakresie rozstrzygnął on, czy podejmowane przez niego czynności stanowią działalność badawczo-rozwojową, w rozumieniu art. 5a pkt 38-40 u.p.d.o.f.

W konsekwencji powyższych ustaleń i rozważań Sąd stwierdza, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa procesowego, tj. art. 169 § 1 w zw. z art. 14b § 3 zw. z art. 14c § 1 w zw. z art. 14g oraz w zw. z art. 14h o.p., poprzez ich zastosowanie w sprawie i pozostawienie wniosku skarżącej bez rozpoznania. Wbrew stanowisku organu, w rozpoznawanej sprawie brak było podstaw do takiego działania. Na uwzględnienie zasługiwał także zarzut naruszenia art. 121 § 1 o.p.

W toku ponownego rozpoznania sprawy organ wyda interpretację indywidualną w zakresie objętym wnioskiem (wraz z jego uzupełnieniem), uwzględniając ocenę prawną Sądu, co do spełnienia przez stronę wymogów formalnych wniosku określonych w art. 14b § 1 i § 3 o.p.

W tym stanie rzeczy, Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa procesowego i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i § 4 p.p.s.a., jak punkcie II sentencji wyroku.