Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 29/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2021-04-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2021 poz 137
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.
article: art. 134 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 39 ust. 1 pkt 1, ust. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 470
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - t.j.
article: art. 97 par. 4, art. 7, art. 80, art. 107 par. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Maria Mysiak, Sędzia WSA Arkadiusz Windak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi T. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na lokalizację obiektu w pasie drogowym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, dalej również jako: "Kolegium", działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.) oraz art. 39 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2020 r. poz. 470 ze zm.), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta S., dalej również jako: "Prezydent", z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie niewyrażenia zgody T. S. na lokalizację obiektu niezwiązanego z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, tj. pawilonu gastronomicznego o wymiarach 16,4 m x 6,4 m, w pasie drogowym drogi powiatowej al. [...] [...] w S., na nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr geodezyjny [...] z obrębu [...] w S., według załączonego planu sytuacyjnego.

Z uzasadnienia ww. decyzji Kolegium wynika następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

W dniu [...] sierpnia 2020 r. Prezydent - po ponownym rozpatrzeniu sprawy - nie wyraził zgody T. S. na lokalizację obiektu niezwiązanego z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego - pawilonu gastronomicznego o wymiarach 16,4 m x 6,4 m w pasie drogowym drogi powiatowej al. [...] [...], na nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr geodezyjny [...] z obrębu [...] w S..

W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że w celu uregulowania stanu prawnego przedmiotowego pasa drogowego pod obecnie funkcjonujący we wnioskowanej lokalizacji pasa drogowego obiekt gastronomiczny, przed wydaniem niniejszej decyzji, organ I instancji wydał w dniu [...] sierpnia 2020 r. decyzję nr [...], stwierdzającą wygaśnięcie decyzji z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] wraz ze zmieniającą ją decyzją z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w części dotyczącej zezwolenia D. B. na zajęcie pasa drogowego al. [...] [...] w S. pod obiekt budowlany o powierzchni [...] m˛ wraz z ogródkiem gastronomicznym o powierzchni [...],00 m˛.

Prezydent wyjaśnił, że na wniosek spadkobierców D. B., decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] udzielono im zezwolenia na zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej al. [...] [...] w S. pod: obiekt budowlany - pawilon handlowy o powierzchni [...] m˛ w okresie od dnia [...] czerwca 2020 r. do czasu zapotrzebowania terenu, lecz nie dłużej niż do dnia [...] września 2022 r., ogródek gastronomiczny o powierzchni [...] m˛ w okresach: od dnia [...] czerwca 2020 r. do dnia [...] września 2020 r., od dnia [...] kwietnia 2021 r. do dnia [...] września 2021 r., od dnia [...] kwietnia 2022 r. do dnia [...] września 2022 r. Zezwolenie to dotyczy istniejącego obiektu, odziedziczonego po zmarłej D. B..

Organ I instancji wskazał, że zarządca drogi prowadząc postępowanie w sprawie wydania zgody w trybie art. 39 ust. 3 i 3 a ustawy o drogach publicznych bada sprawę przede wszystkim pod kątem bezpieczeństwa i organizacji ruchu, jak również zgodności planowanej lokalizacji obiektu niezwiązanego z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Sprawdza inne uwarunkowania prawne (np. regulacje miejscowych planów zagospodarowania), a przede wszystkim, czy zachodzi w sprawie szczególnie uzasadniony przypadek, o którym mowa w art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych. Zasadą jest nieumieszczanie obiektów budowlanych lub innych obiektów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego w pasie drogowym. Lokalizacja różnych obiektów i urządzeń, jako wyjątek od tej zasady, wymaga spełnienia przewidzianych prawem warunków. To na podmiocie występującym o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogi publicznej spoczywa ciężar wykazania zaistnienia po jego stronie szczególnych, wyjątkowych okoliczności, które mogą usprawiedliwiać w konkretnym przypadku odstąpienie od zakazu określonego w art. 39 ust. 1 pkt 1 u.d.p.

Organ I instancji stwierdził, że w sprawie mamy do czynienia z sytuacją, w której właścicielka pawilonu gastronomicznego, posadowionego w pasie drogowym na podstawie wymaganych zgód, zmarła. Ustaleni postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2017 r. (sygn. akt I Ns [...]) o stwierdzenie nabycia spadku po zmarłej właścicielce obiektu następcy prawni uzyskali zezwolenie w celu kontynuacji zajęcia pasa drogowego. Z kolei, występująca o wyrażenie zgody na lokalizację obiektu budowlanego w pasie drogowym w tym samym miejscu T. S. nie wykazała przesłanek, które przemawiałyby za umieszczeniem nowego pawilonu w miejsce istniejącego. W chwili wydania niniejszej decyzji, istniejący pawilon funkcjonuje w pasie drogowym na podstawie obowiązującego zezwolenia udzielonego obecnym jego właścicielom.

Od opisanej wyżej decyzji T. S. złożyła odwołanie, wnosząc o zawieszenie postępowania do czasu ostatecznego zakończenia postępowania wywołanego jej wnioskiem z dnia [...] września 2020 r. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta nr [...], ewentualnie o uchylenie ww. decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Zaskarżonej decyzji odwołująca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj.:

1. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. na skutek zaniechania dokonania przez organ I instancji przy wydaniu zaskarżonej decyzji wszechstronnego i dogłębnego wyjaśnienia i rozważenia wszystkich okoliczności sprawy, istotnych z punktu widzenia normy, zawartej w art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, co skutkowało uznaniem za wyłączną przyczynę nieuwzględnienia wniosku T. S. - faktu wydania w dniu [...] lipca 2020 r. decyzji nr [...] w przedmiocie udzielenia zezwolenia na zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej al. [...] [...] w S. pod obiekt budowlany - pawilon handlowy i ogródek gastronomiczny przez spadkobierców zmarłej D. B., pomimo iż:

- postępowanie zakończone decyzją nr [...] toczyło się z naruszeniem prawa T. S. do czynnego w nim udziału, co przy uwzględnieniu zakresu przedmiotowego obu wniosków (tj. T. S. - zamierzającej zlokalizować w pasie drogowym nowy obiekt budowlany oraz spadkobierców D. B. - zamierzających zająć pas drogowy, na którym umiejscowiony jest już tymczasowy obiekt budowlany), w tym chronologii ich złożenia (tj. T. S. - w dniu [...] lipca 2019 r. oraz spadkobierców D. B. - w dniu [...] czerwca 2020 r.), jak również faktu, iż decyzje nr [...] oraz [...] - nie zostały uzasadnione żadnymi przesłankami - prowadzi do wniosku, iż organ przy ich wydaniu przekroczył granice uznania administracyjnego;

- w dniu [...] września 2020 r. T. S. wystąpiła z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta nr [...] z dnia [...] lipca 2020 r., a następnie uchylenie ww. decyzji i wydanie nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy poprzez niewyrażenie zgody spadkobiercom zmarłej D. B., tj. D. S., K. S., D. H. [...] na zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej al. [...] II w S. /dz. m 1 "dr" z obr. [...]/ pod obiekt budowlany - pawilon handlowy o powierzchni [...] m˛ oraz obiekt budowlany - ogródek gastronomiczny o powierzchni [...],00 m˛.

2. art. 10 k.p.a. poprzez uniemożliwienie skarżącej wypowiedzenie się przed wydaniem decyzji, co do zebranych dowodów i materiałów, pomimo iż w sprawie nie zaistniały żadne okoliczności uprawniające organ do odstąpienia od ww. zasady.

Kolegium, rozpatrując odwołanie strony, wskazało, że zaskarżona decyzja wydana została w wyniku rozpoznania przez organ I instancji wniosku strony o wyrażenie zgody na lokalizację w pasie drogowym drogi powiatowej al. [...] w S. pawilonu gastronomicznego - w oparciu o art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych.

Art. 39 ust. 3 u.d.p. dopuszcza wyjątek od wyrażonego w art. 39 ust. 1 u.d.p. zakazu dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego, stanowiąc w swej treści iż, w szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam, może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, wydawanym w drodze decyzji administracyjnej - zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w ust. 7 lub w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c. (art. 39 ust. 3 zd. pierwsze u.d.p.).

Podkreślenia wymaga, zdaniem Kolegium, że decyzja wydawana w trybie art. 39 ust. 3 u.d.p. ma charakter uznaniowy. Korzystanie z uznania administracyjnego nakłada na organ obowiązek wszechstronnego i dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych sprawy. Z kolei kontrola instancyjna takiej decyzji zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji o danej treści, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w ten sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Zaznaczyć nadto trzeba, że to wnioskujący o zajęcie pasa drogowego musi wykazać szczególnie uzasadniony przypadek lokalizacji obiektu w pasie drogowym.

Mając powyższe na uwadze, Kolegium uznało, że zaskarżona decyzja jest w pełni prawidłowa, a przy jej wydaniu organ I instancji nie przekroczył granic uznania administracyjnego.

Jako przyczynę wydania decyzji odmawiającej zgody na zajęcie pasa drogowego we wnioskowanej przez stronę lokalizacji organ I instancji wskazał, iż przedmiotowa część pasa drogowego jest już zajmowana przez inny tymczasowy obiekt budowlany - pawilon gastronomiczny na podstawie decyzji z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] udzielającej zgodę na zajęcie przedmiotowego pasa drogowego spadkobiercom D. B., która wcześnie zajmowała ten pas drogowy pod obiekt budowlany.

W ocenie Kolegium, nie ulega wątpliwości, iż wnioskowanie o zajęcie pasa drogowego, który jest już zajmowany przez inny podmiot na podstawie zezwolenia właściwego organu, uniemożliwia wydanie decyzji zezwalającej kolejnej osobie zajęcie tego samego fragmentu pasa drogowego. Decyzja wydawana w trybie art. 39 ust. 3 u.d.p. jest decyzją uznaniową. Ogranicza się ona w istocie do ustalenia, czy dochowano reguł proceduralnych przy wydawaniu decyzji i czy granice uznania nie zostały przekroczone. Granice te, w ocenie Kolegium, nie zostały przez organ I instancji przekroczone. Kolegium zwróciło również uwagę na okoliczność, że organy administracyjne orzekają według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydawania przez nie decyzji. Stąd też bez znaczenia pozostawały podnoszone w odwołaniu argumenty wskazujące na chronologię zdarzeń, w tym przede wszystkim na złożenie wniosku o zajęcie pasa drogowego przez T. S. w dacie wcześniejszej, skoro obecnie istnieje prawomocna decyzja zezwalająca na zajęcie przedmiotowego pasa drogowego innym podmiotom.

Wbrew stanowisku odwołującej, zdaniem Kolegium, w sprawie nie zachodzą także podstawy do zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 4 k.p.a. Przepis ten stanowi o obligatoryjnym zawieszeniu przez organ administracyjny postępowania w przypadku gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zagadnienie wstępne to okoliczność warunkująca merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej. Do czasu jego rozstrzygnięcia istnieje materialnoprawna przeszkoda w rozstrzygnięciu sprawy. Przeszkoda ta musi mieć bezpośredni wpływ na sprawę administracyjną, jej usunięcie jest konieczne dla umożliwienia dalszego biegu sprawy i jej merytorycznego rozstrzygnięcia. Związek zagadnienia wstępnego z rozpoznaniem sprawy administracyjnej i wydaniem decyzji w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., wyraża się relacją, w której brak rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, jawi się jako bezwzględna przeszkoda do wydania decyzji w prowadzonej przez organ sprawie. W razie gdy związek ten nie występuje, nie jest dopuszczalne zawieszenie postępowania. Organ administracji jest obowiązany zatem do zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie wymienionego przepisu tylko wtedy, gdy w sprawie wystąpi zagadnienie, którego brak rozstrzygnięcia wyklucza każde, zarówno pozytywne, jak i negatywne dla strony zakończenie postępowania administracyjnego. W świetle powyżej przywołanego stanowiska co do rozumienia pojęcia zagadnienia wstępnego, stanowiącego podstawę do zawieszenia postępowania administracyjnego, stwierdzić trzeba, że w tej sprawie której przedmiotem jest wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego zagadnienie wstępne nie wystąpiło. Uprzednie zakończenie sprawy o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta z dnia [...] lipca 2020 r. przyznającą innym podmiotom uprawnienie do zajęcia przedmiotowego pasa drogowego nie jest niezbędne do wydania rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie. Brak rozstrzygnięcia w sprawie wznowieniowej nie uniemożliwia bowiem wydania rozstrzygnięcia w niniejszym postępowaniu. Samo stwierdzenie, że wynik innego postępowania może mieć wpływ na treść decyzji, nie przesądza o istnieniu zagadnienia wstępnego. Pomiędzy wymienionym postępowaniem wznowieniowym a niniejszym postępowaniem nie występuje bowiem bezpośredni związek, a jedynie pośredni, nadto dla rozpoznania obu tych spraw właściwy jest ten sam organ.

W ocenie Kolegium, na uwzględnienie nie mógł zasługiwać również zarzut naruszenia art. 10 k.p.a., albowiem pomimo braku formalnego zawiadomienia strony o możliwości wypowiedzenia się jak i zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji, pełnomocnik strony w dniu bezpośrednio poprzedzającym wydanie decyzji tj. w dniu [...] sierpnia 2020 r. zapoznał się z aktami sprawy i nie zgłosił żadnych uwag.

Pismem z dnia [...] grudnia 2020 r. T. S., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła skargę na ww. decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zarzucając jej naruszenie:

a) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. na skutek zaniechania dokonania przez organ odwoławczy przy wydaniu zaskarżonej decyzji wszechstronnego i dogłębnego wyjaśnienia i rozważenia wszystkich okoliczności sprawy, istotnych z punktu widzenia normy, zawartej w art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, co skutkowało uznaniem za wyłączną przyczynę nieuwzględnienia wniosku T. S. - faktu wydania w dniu [...] lipca 2020 r. decyzji w przedmiocie udzielenia zezwolenia na zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej al. [...] [...] w S. pod obiekt budowlany - pawilon handlowy i ogródek gastronomiczny przez spadkobierców zmarłej D. B., pomimo iż:

- postępowanie zakończone decyzją nr [...] toczyło się z naruszeniem prawa T. S. do czynnego w nim udziału, co przy uwzględnieniu: zakresu przedmiotowego obu wniosków (tj. T. S. - zamierzającej zlokalizować w pasie drogowym nowy obiekt budowlany oraz spadkobierców D. B. - zamierzających zająć pas drogowy, na którym umiejscowiony jest już tymczasowy obiekt budowlany), w tym chronologii ich złożenia (tj. T. S. - w dniu [...] lipca 2019 r. oraz spadkobierców D. B. - w dniu [...] czerwca 2020 r.), jak również faktu, iż decyzje nr [...] oraz [...] - nie zostały uzasadnione żadnymi przesłankami - prowadzi do wniosku, iż organ przy ich wydaniu przekroczył granice uznania administracyjnego;

- decyzja nr [...], za której adresatów uznano: D. S., K. S. - M. oraz D. - H. [...] - opiera się na wniosku z dnia [...] czerwca 2020 r. o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg oraz robotami w pasie drogowym - w zakresie którego wymagania formalne spełniła wyłącznie D. S., co w konsekwencji wykluczało uznanie innego podmiotu za wnioskodawcę w sprawie,

- w dniu [...] września 2020 r. T. S. wystąpiła z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta z dnia [...] lipca 2020 roku, a następnie uchylenie ww. decyzji Prezydenta i wydanie nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy poprzez niewyrażenie zgody spadkobiercom zmarłej D. B., tj. D. S., K. S., D. H. [...] na zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej al. [...] [...] w S. dz. dr. nr [...] z obr. [...] pod obiekt budowlany - pawilon handlowy o powierzchni [...] m˛ oraz obiekt budowlany - ogródek gastronomiczny o powierzchni [...],00 m˛;

b) art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez dowolne przyjęcie, iż:

- w niniejszej sprawie nie zachodzę podstawy do zawieszenia postępowania na podstawie ww. przepisu, pomimo że postępowanie zawisłe w trybie nadzwyczajnym przy uwzględnieniu jego podstaw oraz ścisłej zależności zachodzącej pomiędzy decyzjami nr [...] oraz [...] w ten sposób, iż treść jednej z nich determinuje rozstrzygnięcie sprawy drugie - winno być uznane za przesłankę zawieszenia postępowania,

- zastosowanie wskazanego przepisu ogranicza się jedynie do sytuacji, gdy bez uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ czy sąd, wydanie decyzji nie jest w ogóle możliwe,

- dla rozpoznania sprawy, zakończonej decyzją nr [...] oraz w postępowaniu zawisłym w trybie nadzwyczajnym za znakiem: IG. [...] jest właściwy ten sam organ.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, dalej jako: "P.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kontroli Sądu w rozpatrywanej sprawie poddana została decyzja Kolegium utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta, którą nie wyrażono skarżącej zgody na lokalizację pawilonu gastronomicznego w pasie drogowym drogi powiatowej.

Podstawę materialnoprawną zapadłych rozstrzygnięć stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 470 ze zm., zwanej dalej "ustawą"). Przepisy tej ustawy regulują kwestie związane z korzystaniem i zarządzaniem drogami publicznymi.

Ochronę dróg i urządzeń związanych z drogą sprawuje zarządca drogi i do niego należy wydawanie zezwoleń na zajęcia pasa drogowego. Zgodnie z art. 39 ust. 1 ustawy zabrania się dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. W szczególności zabrania się lokalizacji obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego (pkt 1).

Wyjątkiem od zasady określonej w powyższym przepisie jest art. 39 ust. 3 ustawy, zgodnie z którym w szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam, może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, wydawanym w drodze decyzji administracyjnej (...).

W ocenie Sądu, prawidłowo organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji podniósł, że decyzja wydana w trybie ww. przepisów ma charakter uznaniowy. Oznacza to, że organ administracyjny może podjąć w sprawie rozstrzygnięcie, ale nie ma nakazu ustalenia określonej jego treści. W konsekwencji może przyznać wnioskowane świadczenie lub odmówić jego przyznania czy też przyznać je w innym rozmiarze (w okolicznościach niniejszej sprawy może więc wyrazić zgodę na zajęcie pasa drogowego lub jej odmówić). Element uznaniowości nie świadczy o tym, że decyzja polega na dowolności działania organu (co także trafnie zauważył organ odwoławczy). Jednocześnie trzeba podkreślić, że sądowa kontrola legalności decyzji uznaniowych obejmuje przede wszystkim zbadanie, czy wydanie decyzji poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem dowodowym, tzn. czy organ w sposób wyczerpujący zebrał materiał dowodowy i rozważył okoliczności mogące mieć wpływ na wybór rozstrzygnięcia. Spełnienie tego wymogu powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, które powinno również zawierać prawidłowo umotywowany wybór rozstrzygnięcia sprawy.

Te wymogi, w ocenie Sądu, zostały przez organy obu instancji orzekające w niniejszej sprawie spełnione.

Jako przyczynę wydania decyzji odmawiającej skarżącej zgody na lokalizację obiektu w pasie drogowym wskazano okoliczność, iż przedmiotowa część pasa drogowego jest już zajmowana przez inny tymczasowy obiekt budowlany - pawilon gastronomiczny na podstawie decyzji z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] udzielającej zgodę na zajęcie przedmiotowego pasa drogowego spadkobiercom D. B., która wcześnie go zajmowała pod obiekt budowlany.

Zgodzić należy się w tym miejscu ze stanowiskiem organu odwoławczego, że nie ulega wątpliwości, iż wnioskowanie o zajęcie pasa drogowego, który jest już zajmowany przez inny podmiot na podstawie zezwolenia właściwego organu, uniemożliwia wydanie decyzji zezwalającej kolejnej osobie na zajęcie tego samego fragmentu pasa drogowego. Jednocześnie wskazać należy, że bez znaczenia pozostawały podnoszone tak w odwołaniu, jak i w skardze, argumenty wskazujące na złożenie wniosku o zajęcie pasa drogowego przez skarżącą w dacie wcześniejszej, skoro, jak już wyżej wskazano, obecnie istnieje prawomocna decyzja zezwalająca na zajęcie przedmiotowego pasa drogowego innym podmiotom, tj. spadkobiercom dotychczasowej uprawnionej do zajmowania pasa drogowego pod ww. pawilon gastronomiczny. Niemającą wpływu na rozstrzygnięcie rozpatrywanej sprawy jest również okoliczność, na którą powołuje się skarżąca, jakoby z wnioskiem o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego wystąpiła wyłącznie jedna z córek D. B. D. S., co w konsekwencji wykluczało uznanie pozostałych spadkobierców za wnioskodawców w sprawie. Dopóki bowiem w obrocie prawnym znajduje się ostateczna decyzja udzielająca wskazanym w niej podmiotom zezwolenia na zajęcie przedmiotowego pasa drogowego, dopóty zarówno organy orzekające w niniejszej sprawie, jak i Sąd, są zamieszczonymi w niej ustaleniami związani.

Nietrafny jest również, zdaniem Sądu, zarzut naruszenia art. 97 § 4 k.p.a. poprzez przyjęcie, że w sprawie nie zachodzą podstawy do zawieszenia postępowania. Zasadnie bowiem organ odwoławczy stwierdził, że w niniejszej sprawie zagadnienie wstępne nie wystąpiło. Uprzednie zakończenie sprawy o wznowienie postępowania zakończonego ww. ostateczną decyzją Prezydenta z dnia [...] lipca 2020 r., przyznającą spadkobiercom D. B. uprawnienie do zajęcia przedmiotowego pasa drogowego nie jest, w ocenie Sądu, niezbędne do wydania rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie. Pomiędzy wymienionym postępowaniem wznowieniowym a niniejszym postępowaniem nie występuje bowiem bezpośredni związek, a jedynie pośredni. Zatem brak było podstaw prawnych do zawieszenia prowadzonego w niniejszej sprawie postępowania na podstawie ww. przepisu.

Podsumowując, wydane w sprawie decyzje odpowiadają prawu. Podstawa prawna wynika z obowiązującego prawa materialnego, wobec czego nie została naruszona zasada praworządności. Nie można również zarzucić organom nierespektowania wyrażonej w art. 7 k.p.a. zasady prawdy obiektywnej. Sprawę rozstrzygnięto po zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego (art. 70 i 80 k.p.a.). Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie wymagane art. 107 § 1 k.p.a. elementy, a opisany w niej stan faktyczny nie wymagał czynienia dodatkowych ustaleń. Sam fakt, że skarżąca nie zgadza się ze stanowiskiem orzekających organów, nie przesądza o tym, że w sprawie doszło do naruszenia obowiązujących przepisów. Jakkolwiek uznaniowość w tego typu sprawach nie może być wyrazem dowolności organu w podejmowaniu decyzji, to jednak Sąd nie dostrzegł przekroczenia granic uznania administracyjnego.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę.