Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt III SAB/Łd 12/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2006-04-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Dnia 5 kwietnia 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Janusz Furmanek po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2006 roku na posiedzeniu niejawnym skargi E. K. na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w Ł. z siedzibą w Z. w przedmiocie nierozpatrzenia wniosku o przyznanie emerytury p o s t a n a w i a: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

E. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział II w Ł. z siedzibą w Z. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o przyznanie emerytury. W skardze tej zawarł wniosek o nakazanie organowi rentowemu przyznania mu emerytury w zakresie określonym we wniosku z dnia 11.11.2005 r., złożonym w dniu 15.11.2005 r.

Jednocześnie skarżący wniósł, aby Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział II w Ł. z siedzibą w Z. ujawnił pod jakim numerem i z jaką datą zaksięgował wniosek złożony w dniu 15.11.2005 r., bowiem organ ten nie ma zwyczaju wpisywania liczby dziennika do prezentaty, co jest sprzeczne z przepisami postępowania administracyjnego, zarówno polskimi, jak i europejskimi.

Wyraził przy tym obawę, iż powyższa praktyka organu rentowego może służyć manipulowaniu datami. Dodał, iż wpis liczby dziennika do prezentaty następuje z urzędu, a nie na wniosek osoby składającej pismo.

Do skargi załączył wniosek o przyznanie emerytury z dnia 11.11.2005 r., wniesiony do ZUS Oddział II w Ł. z siedzibą w Z. w dniu 15.11.2005 r.

W odpowiedzi na skargę Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział II w Ł. z siedzibą w Z. wniósł o uznanie skargi w całości za bezzasadną. W uzasadnieniu wyjaśnił m.in., iż wniosek skarżącego złożony w dniu 15.11.2005 r. został rozpoznany na podstawie przepisów ustawy z dnia 17.12.1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jedn. Dz.U. z 2004 r. Nr 39 poz. 353, z późn. zm.), z uwagi na utratę mocy przez ustawę z dnia 28.04.1983 r. o zaopatrzeniu emerytalnym pracowników kolejowych i ich rodzin. Oddział ZUS przyznał wnioskodawcy emeryturę kolejową od 1.01.2006 r., tj. od osiągnięcia wieku emerytalnego na mocy decyzji z dnia [...], znak: [...].

Decyzja ta została wydana w terminie prawem przewidzianym, tj. w ciągu 30 dni od wyjaśnienia ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji.

Jednocześnie organ rentowy podniósł, iż jeśli skarżący nie zgadza się z treścią ww. decyzji, może wnieść odwołanie do Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, wskazując przy tym, iż skarżący wniósł przedmiotowe odwołanie w dniu 13.03.2006 r. (data wpływu odwołania).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, iż zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 13 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) - dalej p.p.s.a., wnoszenie skarg do sądów administracyjnych na bezczynność organów administracji publicznej jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy organy te nie wydają rozstrzygnięć w postępowaniu administracyjnym w sprawach wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4 tej ustawy, należących, co z całą mocą należy podkreślić, do właściwości wojewódzkich sądów administracyjnych.

Istota skargi wniesionej w niniejszej sprawie dotyczy żądania wydania przez ZUS Oddział II w Ł. .z siedzibą w Z. decyzji o przyznaniu emerytury, zgodnie z wnioskiem skarżącego z dnia 11.11.2005 r. oraz żądania ujawnienia oznaczenia numeru sprawy i daty wpływu tego wniosku do organu rentowego. Żądania te skarżący opiera na występującej w jego przekonaniu bezczynności organu rentowego w zakresie przyjęcia i rozpoznania tegoż wniosku.

Charakter żądań skarżącego dowodzi zatem niezbicie, iż sprawa będąca przedmiotem skargi należy do kategorii spraw z zakresu ubezpieczeń społecznych, o których mowa w art. 476 § 3 zd. 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. (Dz. U. Nr 43, poz. 269 z późn. zm) - zwanej dalej k.p.c.

Zgodnie z powołanym art. 476 § 3 zd. 1 k.p.c., przez sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych rozumie się także sprawy wszczęte na skutek niewydania przez organ rentowy (w tym oddział Zakładu Ubezpieczeń Społecznych) decyzji we właściwym terminie, a także sprawy, w których wniesiono odwołanie od orzeczenia wojewódzkiego zespołu do spraw orzekania o stopniu niepełnosprawności oraz sprawy o roszczenia ze stosunków prawnych między członkami otwartych funduszy emerytalnych a tymi funduszami lub ich organami.

Stosownie zaś do treści art. 4778 k.p.c., tego rodzaju sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych należą do właściwości sądów okręgowych – sądów pracy i ubezpieczeń społecznych. Wskazać przy tym należy, iż kwestie dotyczące procedury składania odwołań na bezczynność organów rentowych uregulowane zostały szczegółowo w art. 4779 § 4 k.p.c.

W myśl tego przepisu, jeśli organ rentowy nie wydał decyzji w terminie dwóch miesięcy, licząc od dnia zgłoszenia roszczenia w sposób przepisany, odwołanie można wnieść w każdym czasie po upływie tego terminu.

Z powyższego wynika zatem, iż rozpoznanie wniesionej przez skarżącego skargi na bezczynność organu rentowego, polegającą na niewydaniu we właściwym terminie decyzji, zastrzeżone zostało do właściwości sądu okręgowego - sądu pracy i ubezpieczeń społecznych i do tegoż sądu, analogicznie jak w przypadku odwołania od decyzji organu rentowego z dnia [...], skarżący powinien był wnieść skargę (odwołanie) na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział II w Ł. z siedzibą w Z., z zachowaniem trybu określonego w powołanym wyżej art. 4779 § 4 k.p.c.

Podnieść przy tym należy, iż z odpowiedzi na skargę wynika, że skarżący odwołanie od decyzji organu rentowego z dnia [...] wniósł właśnie do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych.

W oparciu o powyższe ustalenia uznać więc należało, iż sprawa będąca przedmiotem skargi E. K. nie należy do właściwości sądu administracyjnego i z tego względu skargę jako niedopuszczalną odrzucić.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.