Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 480/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-10-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 10 par. 1, art. 35 par. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: par. 12 ust. 1, ust. 2 i ust. 3, par. 13 ust. 1, par. 22 ust. 2 pkt 1, ust. 3 i ust. 4, par. 23 ust. 1 pkt 2, ust. 2 i ust. 4
journal: Dz.U. 2015 poz 1422
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.
article: art. 32 ust. 4, art. 35 ust. 1 i ust. 4
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: par. 8 ust. 3 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 462
law: Rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy  projektu budowlanego
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 24 października 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Sędziowie Sędzia WSA Paweł Kowalski, Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.), , Protokolant Referent stażysta Aleksandra Banasiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2018 roku sprawy ze skargi B. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. a.bł.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] r., Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), powoływanej dalej jako: "k.p.a." w związku z art. 33, 34, 35 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.), zwanej dalej: "Prawem budowlanym" utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z [...] r., nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą J. S.-J. pozwolenia na nadbudowę i przebudowę obejmującą zmianę konstrukcji dachu na budynku mieszkalno-usługowym na działkach nr ewid. 781/1 i 781/2, położonych w Ł. przy ul. A 34.

Wojewoda wyjaśnił, że wnioskiem z dnia 4 sierpnia 2017 r. J. S.-J. wystąpiła o udzielenie pozwolenia na budowę dla ww. inwestycji. Starosta [...] zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie wydania przedmiotowego pozwolenia na budowę i możliwości zapoznania się stron postępowania z aktami sprawy oraz zgłoszenia zastrzeżeń i wniosków, a następnie wydał opisaną na wstępie decyzję, od której odwołanie złożył B. S.

Dalej organ II instancji, w oparciu o 32 ust. 4, art. 33 ust. 2, art. 35 ust. 1 i ust. 4 Prawa budowlanego wyjaśnił zasady postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, a następnie wskazał, że decyzją z dnia [...] maja 2017 r., nr [...], Burmistrz Miasta Ł. ustalił warunki zabudowy dla działek nr ewid. 781/1 i 781/2 położonych przy ul. A 34 w Ł., dla inwestycji: nadbudowa i przebudowa budynku mieszkalno-usługowego. Analizując ustalenia ww. decyzji w zakresie warunków ochrony i kształtowania ładu przestrzennego organ wojewódzki stwierdził, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z wytycznymi w niej zawartymi. Jak wynika bowiem z akt sprawy, nadbudowa i przebudowa budynku została zaprojektowana zgodnie ze wskazaną obowiązującą linią zabudowy, tj. w linii zabudowy istniejącego budynku mieszkalno-usługowego. Wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu oraz szerokość elewacji frontowej pozostaje bez zmian. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej mieści się w przedziale 5,0 - 6,5 m. Parametry zaprojektowanego dachu również spełniają warunki ww. decyzji w zakresie kąta nachylenia połaci dachowej 42,26 % (dopuszczalny od 10° do 30°, tj. od 17,6 % do 57,7 %) i wysokości głównej kalenicy 9,5 m (dopuszczalna od 7,5 m do 9,5 m). Ponadto układ połaci dachowych ustalono jako dach dwuspadowy, a kierunek głównej kalenicy dachu pozostawiono bez zmian.

Organ II instancji wskazał również, że zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy, planowana nadbudowa i przebudowa budynku mieszkalno-usługowego nie wymaga dodatkowych miejsc parkingowych, a dostęp do drogi publicznej ul. A zapewniony jest istniejącym zjazdem. W zakresie warunków ochrony środowiska, stwierdzono, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie będzie potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000.

Biorąc powyższe pod uwagę Wojewoda stwierdził, że projekt budowlany przedmiotowej inwestycji wypełnia wszystkie ustalenia określone w decyzji o warunkach zabudowy, zarówno w zakresie warunków i szczegółowych zasad zabudowy i zagospodarowania terenu, wynikających z przepisów odrębnych jak i wytycznych urbanistyczno-architektonicznych.

Organ odwoławczy wyjaśnił dalej, że zgodnie z projektem budowlanym, po realizacji inwestycji budynek mieszkalno-usługowy będzie obiektem o dwóch kondygnacjach nadziemnych z poddaszem nieużytkowym. Odprowadzenie wód opadowych z budynku będzie nawierzchniowe, po terenie własnej działki. Istniejący budynek oddziałuje na teren w obrębie granic własnej działki (781/1 i 781/2) oraz na działkę ewid. nr 782. Obiekt nie wywiera negatywnego oddziaływania na środowisko oraz tereny działek sąsiednich. Projekt budowlany został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane oraz które złożyły stosowne oświadczenie, że projekt budowlany został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.

Organ odwoławczy stwierdził nadto, że przedstawiony projekt budowlany spełnia wymagania, określone w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Wodnej z 27 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2015 r., poz. 1554).

Wobec powyższego organ II instancji uznał, że planowana inwestycja spełnia wszystkie wymagania określone przepisami prawa. Projekt budowlany jest zgodny z obowiązującymi regulacjami prawnymi. Fakt ten obligował organ architektoniczno-budowlany do wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu J. S.-J. pozwolenia na budowę.

Wojewoda stwierdził, że wynik weryfikacji całej dokumentacji sprawy uzasadnia wydanie zaskarżonej decyzji przez organ pierwszej instancji, stosownie do art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego. Ustawodawca wykluczył możliwość nakładania na inwestora przez organ administracji architektoniczno-budowlany dodatkowych obowiązków, poza określonymi w tych przepisach, a wobec ich spełnienia zobowiązał do wydania decyzji, nie dopuszczając jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę.

Na ostateczną decyzję Wojewody [...] skargę do sądu administracyjnego wniósł B. S., zarzucając:

1) naruszenie art. 61 § 4 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. poprzez brak zapewnienia mu czynnego udziału w postępowaniach przed organami obydwu instancji;

2) naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. poprzez brak uchylenia skarżonej decyzji organu I instancji, w sytuacji, w której skarżącemu nie zapewniono czynnego udziału w postępowaniu prowadzonym przez ten organ;

3) naruszenie § 12 ust. 2 w zw. z § 12 ust. 4 pkt 2) a contrario rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r., poz. 1422) – zwane dalej: "rozporządzeniem" – poprzez udzielenie pozwolenia na budowę polegającą na nadbudowie budynku usytuowanego w bezpośredniej granicy działek budowlanych, pomimo braku określenia dopuszczalności takiej nadbudowy w planie miejscowym;

4) naruszenie § 13 ust. 1 rozporządzenia poprzez udzielenie pozwolenia na nadbudowę istniejącego budynku mieszkalnego na działce o numerze ewidencyjnym 781/1, która to nadbudowa spowoduje zacienienie budynku mieszkalnego usytuowanego na działce o numerze ewidencyjnym 782;

5) naruszenie § 23 ust. 1 rozporządzenia poprzez udzielenie pozwolenia na zamierzenie budowlane, obejmujące usytuowanie pojemników na odpady stałe bezpośrednio przy granicy działek 781/1 i 782, w bezpośredniej styczności do budynku mieszkalnego usytuowanego na działce o numerze ewidencyjnym 782.

W ocenie skarżącego, uwzględniając zarzuty z ww. punktu od 3) do 5) organ administracji winien na podstawie art. 138 § 1 pkt 2) k.p.a. uchylić zaskarżoną decyzję Starosty [...] wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i odmowie udzielenia pozwolenia na budowę.

Skarżący podniósł, że wbrew dyspozycji z art. 61 § 4 k.p.a., w toku postępowania przed organem I instancji, nie zawiadomiono go o wszczęciu postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Również na dalszych etapach postępowania, ze względu na brak wiedzy o toczącym się postępowaniu, skarżącemu nie zapewniono czynnego w nim udziału, zaś przed wydaniem decyzji przez organ I instancji nie wysłuchano skarżącego. Zdaniem skarżącego, stanowi to o naruszeniu w toku postępowania przed Starostą [...] udzielenie pozwolenia na budowę przepisu art. 10 § 1 k.p.a.

Skarżący podkreślił, że został uwzględniony, jako strona toczącego się postępowania administracyjnego dopiero w ramach wysłania mu odpisu decyzji organu I instancji na jego prawidłowy adres. Skarżący, ówcześnie nie reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, złożył odwołanie od decyzji organu I instancji. Odwołanie to rozpoznał Wojewoda [...], czym uznał, że dopiero doręczenie B. S. na adres jego zamieszkania w W., było skuteczne i zapoczątkowało bieg terminu do złożenia odwołania.

Dalej skarżący wyjaśnił, że organ II instancji, w ramach postępowania odwoławczego, nie zawiadomił go o zebraniu materiałów postępowania, wystarczających do wydania decyzji i nie umożliwił mu wypowiedzenia się w sprawie. Podniósł, że w piśmie z dnia 27 lutego 2018 r. wskazywał na brak zapoznania się z aktami postępowania i wyraził wolę uzupełnienia odwołania - po zapoznaniu się z aktami postępowania. Pomimo tak sformułowanej treści odwołania, organ II instancji wydał decyzję już w dniu [...] roku, to znaczy w terminie faktycznie pomijającym uzupełnienie odwołania, dokonane pismem skarżącego w dniu 27 marca 2018 r.

W ocenie skarżącego, organy obu instancji naruszyły zasadę zapewnienia stronie czynnego udziału w prowadzonych postępowaniach administracyjnych. Uwzględniając zasadę dwuinstancyjności (art. 15 k.p.a.), już tylko z tego powodu decyzja o udzieleniu pozwolenia na budowę, powinna zostać uchylona, zaś sprawa przekazana do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Stąd też utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji przez organ odwoławczy było wadliwe i naruszało przepis art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a.

Niezależenie od proceduralnych uchybień na etapie wydawania decyzji przez organy obydwu instancji, skarżący podkreślił, że wykonanie nadbudowy i przebudowy obejmującej zmianę konstrukcji dachu na budynku mieszkalno-usługowym na działkach o numerze 781/1 i 781/2 przy ul. A w Ł. prowadzić będzie do naruszenia praw skarżącego i pozostaje w sprzeczności z normami prawa budowlanego. Wobec braku planu miejscowego, nie było bowiem możliwości dopuszczenia - w drodze decyzji o warunkach zabudowy - rozbudowy i nadbudowy budynku usytuowanego bezpośrednio przy granicy z zajmowaną przez skarżącego działką o numerze 782.

Skarżący dodał, że w sprawie nie miał zastosowania § 12 ust. 4 rozporządzenia. Przepis ten ma bowiem zastosowanie do nadbudowy istniejących budynków usytuowanych w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 od granicy działki budowlanej. W § 12 rozporządzenia wyraźnie natomiast odróżnia się sytuowanie budynków w odległości mniejszej od wyznaczonej od granicy działki oraz bezpośrednio przy granicy działki. A zatem, skoro w § 12 ust. 4 pkt 2) rozporządzenia stanowi się o istniejącym budynku usytuowanym w odległości mniejszej niż 4 metry lub 3 metry od granicy działki, to hipoteza tego przepisu nie obejmuje istniejących budynków usytuowanych bezpośrednio przy granicy działek budowlanych. Do takich budynków ma zastosowanie wyłącznie § 12 ust. 2 rozporządzenia, a więc dopuszczalność ewentualnej ich nadbudowy może wynikać tylko z postanowień planu miejscowego (a nie decyzji o warunkach zabudowy).

Ponadto zdaniem skarżącego, oprócz braku dopuszczalności nadbudowy budynku w ostrej granicy z jego działką, taka nadbudowa spowoduje zacienienie budynku mieszkalnego usytuowanego na działce o numerze ewidencyjnym 782. Decyzja o udzieleniu pozwolenia na budowę narusza zatem także § 13 ust. 1 rozporządzenia.

Na zakończenie skarżący wskazał, że zamierzenie budowlane opiera się na planie zagospodarowania terenu, w ramach którego - projektowane pojemniki na odpady stałe zostały usytuowane nie tylko bezpośrednio przy granicy działki o numerze 782, ale w bezpośredniej styczności z budynkiem mieszkalnym na tej działce usytuowanym. W ten sposób naruszono normy odległościowe usytuowania miejsc gromadzenia odpadów stałych wynikające z § 23 ust. 1 rozporządzenia.

W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a ponadto o zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniósł o oddalenie skargi.

Uczestniczka postępowania J. S. – J. wniosła o oddalenie skargi. Podniosła, iż podlegający nadbudowie budynek ma charakter jednorodzinny. W parterze zlokalizowany jest lokal usługowy, na piętrze natomiast lokale mieszkalne. Budynek skarżącego usytuowany jest od strony drogi, w odległości około pięciu metrów od budynku inwestorki. Jest to dom drewniany, z zarwanym dachem, obecnie nieużytkowany.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2017r., poz. 2188.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2).

Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jednolity Dz.U. z 2018r., poz. 1302, powoływanej dalej jako p. p. s. a.).

Po myśli art. 134 § 1 p. p. s. a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p. p. s. a.).

Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, brak było podstaw do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą J. S. - J. pozwolenia na nadbudowę i przebudowę, obejmującą zmianę konstrukcji dachu na budynku mieszkalno – usługowym w Ł., przy ul. A 34. Spór pomiędzy stronami związany był z usytuowaniem rozbudowywanego obiektu (w granicy z nieruchomością, której skarżący pozostaje współwłaścicielem) i związanym z tym zacienieniem budynku mieszkalnego, usytuowanego na tejże nieruchomości a także możliwością jego rozbudowy w kontekście znowelizowanego brzmienia § 12 w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

W pierwszej kolejności jednak rozważeniu podlegały zarzuty o charakterze procesowym, w tym dotyczące naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Faktem jest, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania doręczone zostało skarżącemu na adres ustalony w ewidencji gruntów (A 36, Ł.) i powróciło do organu jako prawidłowo awizowane. Dopiero z adnotacji doręczyciela, uczynionej na przesyłce, zawierającej decyzję organu I instancji, wynikało, iż adresat pod wskazanym adresem nie zamieszkuje. Jednakże, co należy podkreślić, składając odwołanie skarżący wskazał tenże adres jako adres dla doręczeń, zatem kontestowanie obecnie doręczeń, kierowanych doń uprzednio (i później) na powyższy adres uznać należy za nieuprawnione. Niezależnie od tego, na marginesie wspomnieć należy, iż B. S. kwestionuje również doręczenie dokonane pod jego [...] adresem, wskazując na sfałszowanie podpisu osoby posługującej się personaliami "E.S.". Argument natomiast, że "Wojewoda [...]" uznał za skuteczne dopiero doręczenie decyzji organu I instancji pod adresem zamieszkania w W., co dezawuuje doręczenia dokonywane uprzednio, jest o tyle wadliwy, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] r. nie została B. S. doręczona uprzednio pod żadnym innym adresem (w szczególności w Ł., bowiem wróciła z adnotacją doręczyciela, że adresat pod wskazanym adresem nie zamieszkuje).

Okoliczność zatem, że skarżącemu doręczano zawiadomienia pod adresem położenia nieruchomości, której pozostaje współwłaścicielem, a pod którym faktycznie nie zamieszkuje, pozostaje bez znaczenia, skoro strona sama tenże adres wskazuje jako jej adres w postępowaniu (k. 1 akt organu odwoławczego). Również na ten adres, zgodnie z żądaniem strony, doręczona została decyzja organu odwoławczego (k. 3 odwrót akt organu odwoławczego)

Nie można również czynić organowi odwoławczemu zarzutu, że nie uwzględnił okoliczności zawartych w piśmie pełnomocnika skarżącego z 27 marca 2018 r., skoro pismo to wpłynęło do Wojewody już po wydaniu zaskarżonej decyzji. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 35 § 3 k.p.a., załatwienie sprawy, wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Odwołanie B. S. wpłynęło do Wojewody [...] 13 marca 2018 r., a decyzja została wydana [...] r. Pomiędzy datą złożenia odwołania (27 lutego 2018r.) a datą nadania "pisma w postępowaniu odwoławczym wraz z wnioskiem o zawieszenie postępowania" (28 marca 2018r.) upłynęło zatem 29 dni, co stanowi okres ponad dwukrotnie przekraczający termin do skutecznego wniesienia odwołania. Z oczywistych względów więc organ nie był obligowany na jego oczekiwanie przez tak nieadekwatnie długi czas.

Niezawiadomienie natomiast strony o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów przed wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie, stanowi co prawda naruszenie art. 10 § 1 k.p.a., jednakże pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2006r., sygn. akt II OSK 831/05, ONSAiWSA 2006/6/157)

Skarżący ani w treści pisma, złożonego po wydaniu skarżonej decyzji ani w treści skargi nie wskazał takich okoliczności ani wniosków dowodowych, które rodziłyby konieczność przeprowadzenia określonych czynności procesowych, mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.

Jeśli natomiast chodzi o zarzuty, związane z naruszeniem przepisów prawa materialnego, mających związek z usytuowaniem budynku, podlegającego nadbudowie i przebudowie, wskazać należy przede wszystkim, że od 1 stycznia 2018 r. obowiązuje znowelizowane brzmienie § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Nowela wprowadzona rozporządzeniem Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 14 listopada 2017r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2017r., poz. 2285) istotnie w ust. 2 § 12 ograniczyła możliwość sytuowania budynku w granicy lub odległości 1,5 m od granicy wyłącznie w oparciu o miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Jednakże § 2 ust. 1 rozporządzenia zmieniającego przewiduje, iż dla zamierzenia budowlanego, wobec którego przed dniem wejścia w życie rozporządzenia:

1) został złożony wniosek o pozwolenie na budowę, odrębny wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego, wniosek o zmianę pozwolenia na budowę lub wniosek o zatwierdzenie zamiennego projektu budowlanego,

2) zostało dokonane zgłoszenie budowy lub wykonania robót budowlanych w przypadku, gdy nie jest wymagane uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę,

3) została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę lub odrębna decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego

- stosuje się przepisy dotychczasowe.

Wniosek o pozwolenie a budowę w niniejszej sprawie złożony został w dniu 4 sierpnia 2017r. a zatem w stosunku do kontrolowanego zamierzenia budowlanego obowiązują przepisy w dotychczasowym brzmieniu, pozwalającym na lokowanie inwestycji w granicy również na podstawie decyzji o warunkach zabudowy. Niezależnie od tego podkreślenia wymaga, że podlegający nadbudowie budynek mieszkalno – usługowy już obecnie zlokalizowany jest w granicy, co pozwala na jego nadbudowę w oparciu o regulację § 12 ust. 3 rozporządzenia w jego dotychczasowym brzmieniu, przewidującym, iż w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się rozbudowę budynku istniejącego, usytuowanego w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 od granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli w pasie o szerokości 3 m wzdłuż tej granicy zostaną zachowane jego dotychczasowe wymiary, a także nadbudowę tak usytuowanego budynku o nie więcej niż jedną kondygnację, przy czym w nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy nie może być otworów okiennych lub drzwiowych. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącego, odległość mniejsza niż określona w ust. 1 § 12 dla ścian pozbawionych otworów okiennych oznacza także nadbudowę obiektów usytuowanych bezpośrednio w granicy nieruchomości. Przeciwna wykładnia tego przepisu prowadziłaby do wniosku sprzecznego z logiką, pozwalając na lokowanie obiektu w ostrej granicy, zabraniając zaś jego rozbudowy i nadbudowy. (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 stycznia 2016r., sygn. akt II OSK 57/15 dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl)

Jeżeli natomiast chodzi o zacienienie budynku mieszkalnego skarżącego, to faktem jest, że w projekcie budowlanym nie ma załączonej analizy przesłaniania projektowanej nadbudowy w stosunku do zlokalizowanego na działce skarżącego budynku mieszkalnego. Niemniej jednak, odległość budynku mieszkalnego skarżącego od projektowanej nadbudowy jest na tyle duża (ok. 5 m w linii prostej ze ścianą szczytową nadbudowywanego obiektu zwróconą w kierunku północno-wschodnim), że o jakimkolwiek przesłanianiu nie może być mowy. Dodatkowo analiza zdjęć na portalu www.google.pl.maps/place/A potwierdza, iż budynek skarżącego jest w istocie niezamieszkałą ruiną z zarwanym na całej długości dachem, w którym, biorąc pod uwagę obecny stan techniczny, nie sposób wskazać jakichkolwiek pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w rozumieniu § 13 ust. 1 powołanego rozporządzenia.

Co się zaś tyczy zarzutu usytuowania pojemników na odpady w granicy z działką skarżącego podkreślić należy, że zgodnie § 23 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia odległość miejsc do gromadzenia odpadów stałych, o których mowa w § 22 ust. 2 pkt 1, 3 i 4, powinna wynosić co najmniej 10 m - od okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi (pkt 1); 3 m - od granicy działki budowlanej (pkt 2), przy czym zachowanie odległości, o której mowa w ust. 1 pkt 2, nie jest wymagane, jeżeli miejsca te stykają się z podobnymi miejscami na działce sąsiedniej (§ 23 ust. 2 rozporządzenia). Jednakże § 23 ust. 4 rozporządzenia stanowi wprost, że w zabudowie jednorodzinnej, zagrodowej i rekreacji indywidualnej odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, nie określa się. Analiza projektu zagospodarowania działki wskazuje, iż miejsce składowania odpadów faktycznie nie zostało zwymiarowane (wbrew zarzutom nie jest jednak usytuowane w granicy), co stanowi naruszenie § 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2012r., poz. 462 ze zm.). Brak ten jednakże w związku z brakiem wymogu zachowania odległości, o których mowa w § 23 ust. 1 i w powiazaniu z faktem, iż budynek zlokalizowany na działce skarżącego, z uwagi na jego stan techniczny, nie jest obecnie zamieszkały i w istocie nie posiada pomieszczeń, które nadawałyby się na pobyt ludzi, nie stanowi tego rodzaju wady, która skutkować mogłaby uchyleniem zaskarżonej decyzji.

W świetle powyższego, wobec spełnienia wymagań, określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane - jak wynika z art. 35 ust. 4 tejże ustawy - organ nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Jest to bowiem typowy przykład normy prawnej o charakterze związanym, kiedy organ nie dysponując "luzem decyzyjnym" obligowany jest do udzielenia pozwolenia na budowę, w razie spełnienia przesłanek ustawowych.

Ze wskazanych wyżej przyczyn, uznając, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi jako bezzasadnej.

dc