Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1699/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2  ust. 1  pkt 3
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Lidia Błystak, Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Borońska (sprawozdawca), Sędzia WSA Anetta Chołuj, Protokolant: Aleksandra Połaczewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 listopada 2013 sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2011 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną (powołaną w sentencji) decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. (dalej: SKO, Kolegium), po rozpatrzeniu odwołania "A" sp. z o.o. we W. (później: "A" sp. z o.o. z siedzibą we W. - dalej: strona, spółka, skarżąca), utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta N. z dnia [...] 2013 r. (nr [...]) określającą zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2011 r. w kwocie 62.320 zł. Jako podstawę prawną decyzji wskazało art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. - dalej: O.p.), art. 1a ust. 1 pkt 2 i 3, art. 2 ust. 1 pkt 1 i 3, art. 3 ust. 1 pkt 1 i 3, art. 4 ust. 1 pkt 1 i 3, art. 5 ust. 1 oraz art. 6 ust. 9 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r.o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r., nr 95, poz. 613 ze zm. - dalej: u.p.o.l., w brzmieniu obowiązującym w 2011 r.).

Jak wynika z akt sprawy, spółka zwróciła wnioskiem z dnia 12 grudnia 2011 r. spółka wystąpiła do Burmistrza Miasta N. o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok 2011 w wysokości 9.241,15 zł oraz zaliczenie jej na poczet zobowiązań podatkowych, podnosząc, że urządzenia redukcyjno-pomiarowe gazu jak i urządzenia rozdzielcze energii elektrycznej (transformatory, rozdzielnie, przekształtniki prądu), niezależnie od ich lokalizacji tj. umieszczone w stacjach kontenerowych, szafkach bądź w budynkach, nie stanowią obiektów budowlanych (budowli) i tym samym nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Razem z wnioskiem Spółka złożyła korektę deklaracji na podatek od nieruchomości za rok 2011.

Organ podatkowy I instancji wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia ww. Spółce zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2011. Postępowanie zakończyło się wydaniem decyzji z dnia [...] 2012 r., która została następnie uchylona przez SKO decyzją nr [...] z dnia [...] 2013 r., a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia. Przyczyną uchylenia ww. decyzji organu pierwszej instancji był brak w zakresie odniesienia się i oceny w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do przedstawionego przez podatnika operatu szacunkowego oraz brak dokonania analizy i oceny opinii technicznej sporządzonej przez biegłego powołanego przez organ. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] 2013 r. nr [...] organ I instancji określił spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2011 r. w kwocie 62.320,00 zł.

W uzasadnieniu tej decyzji organ podatkowy pierwszej instancji zakwestionował stanowisko podatnika i uznał, że sporne urządzenia techniczne położone w kontenerowych stacjach redukcyjno-pomiarowych gazu - oraz w stacjach transformatorowych stanowią budowle w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, co uzasadnia ich opodatkowanie podatkiem od nieruchomości. Przy czym podkreślił, iż przyjął jako podstawę opodatkowania oraz należny podatek z deklaracji (pierwotnej) złożonej przez podatnika z dnia 17 stycznia 2011 roku, gdyż uznał dane w niej wskazane za prawidłowe.

Odwołując się do art. 1a pkt 2 u.p.o.l. oraz art.3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, wskazał, że budowlą w rozumieniu tych przepisów jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze , części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców wiatrowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń) oraz urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym składających się na całość użytkową. Następnie wskazał, że celem wyjaśnienia wątpliwości przeprowadzono dowód z opinii biegłego na okoliczność ustalenia charakteru budowli w postaci spornych obiektów infastruktury gazowniczej, w której ten wskazał, że gazociąg jest obiektem liniowym, zaś ustawodawca w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego wymienia wprost jako przykład budowli obiekty liniowe. Opinię te organ ocenił jako spójną i rzetelną, zaś ponoszone przez podatnika w stosunku do niej zarzuty za nieuzasadnione.

Po rozpatrzeniu odwołania od powyższej decyzji SKO utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

W pierwszej kolejności organ odwoławczy wskazał, że mając na uwadze charakter procedury w sprawie stwierdzenia nadpłaty oraz w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego, organ jest uprawniony do wszczęcia postepowania wymiarowego już w trakcie wszczętego postepowania w sprawie nadpłaty – co miało miejsce w niniejszej sprawie.

Następnie wskazał organ, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają m. in. budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podało, że budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu tych przepisów związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem (art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.).

Organ kontynuował, że w myśl art. 3 pkt 1 lit b) ustawy Prawo budowlane przez pojęcie obiekt budowlany należy rozumieć budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Kolegium wskazało, że stosownie do art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane pojęcie budowla oznacza każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, taki jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Zgodnie z art. 3 pkt 3a tej ustawy przez obiekt liniowy należy rozumieć obiekt budowlany, którego charakterystycznym parametrem jest długość, w szczególności droga wraz ze zjazdami, linia kolejowa, wodociąg, kanał, gazociąg, ciepłociąg, rurociąg, linia i trakcja elektroenergetyczna, linia kablowa nadziemna i umieszczona bezpośrednio w ziemi, podziemna, wał przeciwpowodziowy oraz kanalizacja kablowa, przy czym kable w niej zainstalowane nie stanowią obiektu budowlanego lub jego części ani urządzenia budowlanego. Dalej SKO zaznaczyło, że - w myśl art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. - drugim rodzajem budowli stanowiących przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości są urządzenia budowlane, które w art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane zostały zdefiniowane jako urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Organ powołał również definicje sieci gazowej, gazociągu, stacji gazowej, stacji redukcyjnej oraz stacji pomiarowej, zawarte w § 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz. U. Nr 97, poz. 1055).

W ocenie Kolegium, skoro gazociąg to rurociąg wraz z wyposażeniem, służący do przesyłania i dystrybucji paliw gazowych, to niewątpliwie urządzenia służące do redukcji i pomiaru gazu stanowią jeden z elementów tworzących z gazociągiem całość techniczno – użytkową. Nie można wykluczyć, iż każdy z tych elementów może być samodzielnym obiektem, choć nie zawsze będzie mógł być samodzielnie wykorzystywany do określonego celu, budowla stanowić ma za całość techniczno – użytkową. Trudno wyobrazić sobie, aby urządzenia służące do redukcji i pomiaru gazu bez połączenia ich z gazociągiem pełniły samodzielną funkcję użytkową. Dopiero urządzenia te wespół z gazociągiem stanowią pewną całość użytkową, pozwalającą na prowadzenie działalności w postaci przesyłania i dystrybucji paliwa gazowych. Całość ta razem stanowi budowlę liniową (obiekt liniowy), o której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego.

Należy przyjąć, że gazociąg czyli rurociąg wraz z wyposażeniem, na które składają się urządzenia służące do redukcji i pomiaru gazu, stanowiący całość techniczno – użytkową stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Bez znaczenia jest, że urządzenia te zlokalizowane są w budynkach, w szafkach (na ścianach budynków) bądź na fundamentach, posiadające obudowę kontenerową. Obudowy spełniają funkcję typowo ochronną. Obudowa nie może być inaczej traktowana aniżeli jako budowla. Urządzenia techniczne, tworzące stację redukcyjno–pomiarową gazu w istocie stanowią całość techniczno –użytkową. Ze względu na to, że budowle mają charakter bardziej zróżnicowany niż budynki i często pozostają w funkcjonalnym związku, konieczne jest traktowanie jako jednego obiektu takich budowli, które stanowią całość techniczno – użytkową. SKO podkreśliło, że budowlę mogą tworzyć elementy gotowe, nie wykonane w ramach prac budowlanych.

Odnosząc się do argumentów strony, Kolegium wskazało, że bezpodstawne jest odwoływanie się do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB), ponieważ jest to akt wykonawczy do ustawy o statystyce publicznej, funkcjonujący wyłącznie dla celów statystycznych. Poza tym, znaczenie terminu "budowla" w ustawie podatkowej ma szerszy zasięg, gdyż oprócz obiektu budowlanego obejmuj również urządzenia budowlane z obiektem tym związane.

Organ podkreślił, że rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie zostało oparte na opinii wydanej przez biegłego mgr. inż. P. M. z lipca 2012 r., w której stwierdzono, że sporne obiekty stanowią urządzenia techniczne zapewniające możliwość użytkowania obiektu budowlanego jakim jest gazociąg zgodnie z przeznaczeniem. Natomiast przedłożone p[rzez spółkę pracowanie z września 2011 r. , sporządzone przez L. R. to operat szacunkowy, określający wartość elementów trwale związanych z gruntem wszystkich obiektów infrastruktury gazowniczej na terenie Gminy N.. Operat ten nie zawiera jednak ustaleń technicznych i oceny technicznej rodzaju obiektów. Kolejne dwa opracowania dołączone przez stronę, sporządzone w kwietniu 2013 r. przez dr. inż. L. W. (opinia techniczno-budowlana w zakresie kwalifikacji urządzeń pomiarowych)oraz autorstwa dr. hab. inż. S. Z. (opinia techniczno-budowlana) zawierają natomiast podobne argumenty, do podnoszonych przez stronę w odwołaniu i do których SKO odniosło się w swojej decyzji.

Kolegium uznało również, że organ pierwszej instancji nie naruszył wskazanych w odwołaniu przepisów art. 120, art. art. 122, art. 180 i art. 181 Ordynacji podatkowej.

W skardze, spółka wniosła o uchylenia powyższej decyzji SKO oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Skarżąca, zarzuciła kwestionowanemu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów prawa materialnego tj.:

- art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust.1 pkt 2 u.p.o.l. w związku z art. 1 i art. 3 pkt 1 lit. b) i pkt 6 ustawy Prawo budowlane przez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż urządzenia techniczne stanowią budowle podlegające opodatkowaniu, mimo że nie są one w ogóle obiektami budowlanymi ani urządzeniami budowlanymi,

- art. 3 pkt 1 lit. b) i art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. przez ich błędną wykładnię polegająca na przyjęciu, że obiektem budowlanym są urządzenia techniczne niezależnie od części budowlanych tych urządzeń,

- art. 3 pkt 3a Prawa budowlanego w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. poprzez uznanie za obiekt liniowy (gazociąg) stacji redukcyjno-pomiarowych oraz urządzeń tych stacji, mimo iż nie spełniają one definicji obiektu liniowego (gazociągu).

Ponadto wywiedziono zarzut naruszenia przepisów postępowania podatkowego, tj.: art. 120 O.p. poprzez wydanie decyzji z naruszeniem przepisów prawa materialnego, art. 121 § 1 O.p. w związku z art. 124 O.p. czyli zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych oraz reguły prawidłowego uzasadniania przez organ podatkowy przesłanek poprzez interpretację istniejących wątpliwości wyłącznie na niekorzyść podatnika, art. 122 O.p. poprzez niewyjaśnienie dokładnie stanu faktycznego, art. 124 O.p. poprzez uznanie sprawy za bezsporną, mimo toczącego się postępowania podatkowego, art. 180 § 1 w związku z art. 122 i 124 O.p. poprzez bezzasadną odmowę waloru dowodowego opiniom biegłych, przedstawionym przez spółkę, art. 210 § 1 pkt 6 i 4 poprzez wadliwe uzasadnienie decyzji, w tym sprzeczności wewnętrzxne uzasadnienia.

Skarżąca spółka obszernie uzasadniła postawione na wstępie zarzuty.

Odwołując się do definicji budowli (art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. i art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane) i obiektu budowlanego (art. 3 pkt 1 w/w ustawy), wskazując - pomocniczo, celem doprecyzowania definicji z ustawy Prawo budowlane - na definicję obiektu budowlanego wg Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych spółka oceniła, że nielogiczne i niezgodne z zasadą spójności prawa podatkowego jest twierdzenie, że obiektami budowlanymi z jednej strony będą tylko takie, które są trwale związane z gruntem i powstałe w wyniku prac budowlanych, z drugiej zaś strony tylko takie, które nie są trwale z gruntem związane i np. zostały zamontowane, czyli wykonane w sposób niewymagający robót budowlanych. Opodatkowaniu mogą podlegać, co do zasady, wyłącznie konstrukcje trwale związane z gruntem.

Zdaniem strony, organ podatkowy błędnie odwołuje się do kwestii całości techniczno- użytkowej, wskazując że urządzenia redukcyjno – pomiarowe są budowlą, ponieważ stanowią wyposażenie gazociągu. Tylko jednoczesne wystąpienie związku użytkowego oraz technicznego warunkować będzie uznanie, że urządzenia oraz z fundamentami stanowią jeden obiekt budowlany – budowlę, a zarazem i przedmiot opodatkowania. Urządzenia i fundamenty nie stanowią całości technicznej, brak jest miedzy nimi powiązań technicznych, nie stanowią jednolitej całości z fundamentami i nie można powiedzieć, że występuje między nimi związek techniczny.

Sieć przesyłowa nie stanowi łącznie całości techniczno – użytkowej, bowiem stanowi ona nie jedną rzecz złożoną, ale zbiór rzeczy. Urządzenia redukcyjno – pomiarowe nie stanowią jednej całości z gazociągiem, tak z cywilistycznego, jaki

z podatkowego punktu widzenia. Nie wystarczy bowiem funkcjonalne połączenie dwóch elementów, by mówić o całości techniczno – użytkowej na potrzeby opodatkowania. Urządzenia techniczne są montowane, a nie budowane, a niektóre z elementów stacji nie są w ogóle połączone z gazociągiem.

Zdaniem Skarżącej organ niezasadnie odwołał się do rozporządzenia

w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe. Wnosząca skargę wyraziła pogląd, że sporne w sprawie urządzenia techniczne stanowią jedynie część sieci gazowej w aspekcie powiązań funkcjonalnych, nie zaś technicznych (w przypadku tych urządzeń nie występuje związek techniczny, gdyż nie są one technicznie powiązane z fundamentem, z kontenerem /budynkiem/ i siecią gazową /gazociągiem/; powstają one w zupełnie innym procesie produkcyjnym). Podała, że urządzenia te - po ich zdemontowaniu i przeniesieniu w inne miejsce - bez uszczerbku dla ich funkcjonalności, będą mogły być dalej wykorzystywane. Nie zgodziła się strona ze stanowiskiem organu, że w takiej sytuacji między urządzeniami a budowlą będzie istniał trwały związek, skoro nie stanowią one razem całości technicznej. Spółka uznała, że sam związek funkcjonalny nie jest wystarczający dla objęcia instalacji i urządzeń technicznych opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości. W konsekwencji, jej zdaniem, opodatkowaniu będą podlegały wyłącznie fundamenty, na których zostały posadowione urządzenia stacji redukcyjno - pomiarowej gazu oraz obudowa urządzeń (kontener) - jeżeli jest trwale związany z fundamentem, a także gazociąg oraz inne elementy budowlane składające się funkcjonalnie na sieć gazową. Dodała, że słuszność jej stanowiska potwierdza treść § 26 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe.

Stacja gazowa wraz z urządzeniami nie może stanowić wyposażenia gazociągu z kilku przyczyn, m. in. z powodu odrębnego definiowania gazociągu oraz stacji gazowych, akcesoryjnego charakteru wyposażenia względem obiektu głównego, której to cechy nie można przypisać stacji gazowej w odniesieniu do gazociągu.

Strona dowodziła, że argumentem za nieprzyjmowaniem do opodatkowania stacji redukcyjno - pomiarowej gazu, jako elementu sieci gazowej lub gazociągu, jest to, że - na mocy art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane - opodatkowaniu podlegają tylko elementy budowlane urządzeń redukcyjno - pomiarowych, tj. fundament i kontener. Zdaniem strony, urządzenia techniczne "same w sobie" nie są obiektami budowlanymi, gdyż są one wytworem przemysłu a nie procesu budowlanego. Strona podała, że urządzenia te są w pewien sposób funkcjonalnie związane z konstrukcjami wsporczymi (fundamentami), na których są posadowione. Nie są natomiast powiązane z konstrukcją wsporczą (fundamentem) w sposób techniczny. Uznała, że konstrukcja wsporcza (fundament) sama stanowi całość techniczno-użytkową.

Z uwagi na powyższe spółka uznała, że organ naruszył obowiązujące przepisy prawa przez błędną wykładnię terminu budowla, prowadzącą do wniosku, że stacje redukcyjno-pomiarowe gazu powinny podlegać obowiązkowi opodatkowania jako sieci gazowe, mimo że nie wynika to z przepisów u.p.o.l. i ustawy Prawo budowlane.

Dalej, na poparcie swoich racji, spółka odwołała się do poglądów doktryny

i wyroków sądów administracyjnych. Stwierdziła, że jednolite stanowisko sądów administracyjnych potwierdza poprawność jej kwalifikacji podatkowej spornych

w sprawie obiektów.

Końcowo strona podkreśliła, że organ zignorował przedstawione przez nią dokumenty (opinie techniczne), co pozostaje w sprzeczności z zasadą prawdy materialnej, jak i instytucją dowodu w postepowaniu podatkowym – za który uważa się także dokumenty prywatne.

Odpowiadając na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

| |

|Przedmiotem skargi "A" z o. o. Oddział we W., poprzednio "A" Spółka z o.o. we W. (dalej: strona, spółka, skarżąca) jest decyzja |

|Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] 2013 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy Z. z dnia [...] 2013 r. Nr [...] |

|w sprawie określenia ww. podatnikowi zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2011 r. w kwocie 47.062,00 zł. |

|Z akt sprawy wynika, że pismem z 12 października 2011 r. strona złożyła wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2011 |

|r. w kwocie 6.091,23 zł oraz o zaliczenie jej na poczet zobowiązań podatkowych. Wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty Spółka złożyła |

|korektę deklaracji na podatek od nieruchomości za 2011 r., w którym zmniejszyła podstawę opodatkowania budowli o wartość urządzeń służących|

|do redukcji i pomiaru gazu oraz do rozdzielania energii elektrycznej (transformatory, rozdzielnie, przekształtniki prądu), które są |

|zlokalizowane |

|w kontenerach posadowionych na fundamentach, w szafkach (na ścianach budynków) |

|i w budynkach stacji redukcyjno-pomiarowych. Według podatnika ww. przedmioty opodatkowania zadeklarowane do opodatkowania w złożonej |

|uprzednio deklaracji na podatek od nieruchomości za 2011 r. nie stanowią budowli w rozumieniu ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach |

|i opłatach lokalnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm. - dalej: u.p.o.l., w brzmieniu obowiązującym w 2011 r.) w |

|związku z tym nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. |

|Wójt Gminy Z. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za|

| |

|2011 r., w efekcie którego powołaną na wstępie decyzją określił spółce zobowiązanie |

|w tym podatku. Opodatkowaniem objęto: grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni: 158 m2, budowle związane z |

|prowadzeniem działalności gospodarczej o wartości 2.347.007,00 zł. |

|W uzasadnieniu organ podatkowy dokonał analizy regulacji znajdujących zastosowanie w sprawie tj. art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. oraz art. 3 |

|pkt 1 lit. b, pkt 2, pkt 3, pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm. - |

|dalej: ustawa Prawo budowlane). Organ wyjaśnił, że sieć gazowa wraz ze stacjami kontenerowymi i umieszczonymi w nich urządzeniami |

|redukcyjno – pomiarowymi gazu jest obiektem liniowym, który zgodnie z art. 3 pkt 3 i pkt 3a ustawy Prawo budowlane zaliczany jest do |

|budowli. Sieć gazowa, składająca się |

|m. in. ze stacji redukcyjno – pomiarowych (wraz ze znajdującymi się w niej urządzeniami ) stanowi całość techniczno – użytkową, |

|zapewniającą dostarczanie odbiorcom gazu. W związku z powyższym wskazane urządzenia podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości od |

|całej wartości. Spółka bezzasadnie obniżyła wartość budowli o wartość urządzeń technicznych stacji redukcyjno – pomiarowych gazu, jak i |

|stacji transformatorowych. Wartość budowli została przyjęta |

|z wcześniejszych deklaracji złożonych przez Spółkę na rok 2011. |

|Od w/w decyzji spółka wniosła odwołanie, w którym zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, tj.: |

|- art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 1a ust.1 pkt 2 u.p.o.l. w związku z art. 3 pkt 1 lit. b) i art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane przez ich |

|błędną wykładnię, polegająca na pominięciu braku związku technicznego pomiędzy elementami stacji redukcyjno – pomiarowej, skutkujące |

|błędnym przyjęciem, że wskazane urządzenia techniczne są obiektami budowlanymi, |

|- art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w związku z art. 3 pkt 1 lit. b) i art. 3 pkt 3 ustawy Prawo Budowlane poprzez ich błędną wykładnię |

|polegającą na przyjęciu, że obiektami budowlanymi są urządzenia techniczne niezależnie od części budowlanych tych urządzeń, |

|- art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w związku z art. 3 pkt 3a ustawy Prawo Budowlane poprzez przyjęcie, że sieć gazowa, stacje redukcyjno – |

|pomiarowe oraz urządzenia techniczne stanowią obiekt liniowy, |

|- art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w związku z art. 3 pkt 3 ustawy Prawo Budowlane poprzez uznanie za synonimy zupełnie różnych obiektów wbrew|

|wyraźnemu brzmieniu tego przepisu, |

|- art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. |

|z 2012 r., poz. 749 ze zm. - dalej: O.p.) - poprzez wydanie decyzji z naruszeniem przepisów prawa materialnego, |

|- art. 121 § 1 O.p. poprzez naruszenie wskazanych przepisów oraz zastosowanie wykładni rozszerzającej i pro fiskalnej przy rozstrzyganiu w |

|przedmiotowej sprawie, |

|- art. 122 O.p. poprzez naruszenie zasady podjęcia wszelkich niezbędnych działań |

|w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, |

|- art. 124 i art. 210 O.p. poprzez stosowanie argumentacji sprzecznej wewnętrznie oraz sprzecznej z przepisami prawa, |

|- art. 187 O.p. poprzez nieprzeporwadzenie postępowania dowodowego w sprawie. |

|Przy piśmie z dnia 3 czerwca 2013 r. strona przedłożyła dwie opinie techniczno – budowlane w zakresie kwalifikacji stacji i punktów |

|redukcyjno – pomiarowych, sporządzone przez rzeczoznawców budowlanych, jako uzupełnienie materiału dowodowego. |

|Po rozpatrzeniu sprawy w trybie odwoławczym, skarżoną decyzją Kolegium utrzymało decyzję organu pierwszej instancji w mocy. SKO wskazało, |

|że przedmiotem sporu jest kwestia opodatkowania podatkiem od nieruchomości urządzeń technicznych służących do redukcji i pomiaru gazu, |

|zlokalizowanych w kontenerach posadowionych na fundamentach, w szafkach (na ścianach budynków) oraz w budynkach stacji redukcyjno - |

|pomiarowych. W opinii spółki opodatkowaniu podlega tylko część budowlana, tj. fundament i obudowa kontenerowa, jeżeli jest trwale związany |

|z gruntem oraz że nie podlegają opodatkowaniu urządzenia techniczne znajdujące się na fundamentach i w obudowie kontenerowej, jako nie |

|będące obiektami budowlanymi (nie powstające w procesie budowlanym oraz nie związane trwale z fundamentami). |

|W ocenie Kolegium, stanowisko strony jest nieprawidłowe i rację ma organ pierwszej instancji. |

|SKO wskazało, że zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają m. in. budowle lub ich części związane|

|z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podało, że budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, niebędący |

|budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu tych przepisów związane z obiektem budowlanym, które |

|zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem (art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.). |

|Organ kontynuował, że w myśl art. 3 pkt 1 lit b) ustawy Prawo budowlane przez pojęcie obiekt budowlany należy rozumieć budowlę stanowiącą |

|całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Kolegium wskazało, że stosownie do art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane |

|pojęcie budowla oznacza każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, taki jak: obiekty liniowe, lotniska, |

|mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem |

|urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe |

|lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne |

|przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych |

|(kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, |

|jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Zgodnie z art. 3 pkt 3a tej ustawy przez |

|obiekt liniowy należy rozumieć obiekt budowlany, którego charakterystycznym parametrem jest długość, w szczególności droga wraz ze |

|zjazdami, linia kolejowa, wodociąg, kanał, gazociąg, ciepłociąg, rurociąg, linia i trakcja elektroenergetyczna, linia kablowa nadziemna i |

|umieszczona bezpośrednio w ziemi, podziemna, wał przeciwpowodziowy oraz kanalizacja kablowa, przy czym kable w niej zainstalowane nie |

|stanowią obiektu budowlanego lub jego części ani urządzenia budowlanego. Dalej SKO zaznaczyło, że - w myśl art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. - |

|drugim rodzajem budowli stanowiących przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości są urządzenia budowlane, które w art. 3 pkt 9 |

|ustawy Prawo budowlane zostały zdefiniowane jako urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania |

|obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także|

|przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Organ powołał również definicje sieci gazowej, gazociągu, stacji gazowej, |

|stacji redukcyjnej oraz stacji pomiarowej, zawarte w § 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001 r. w sprawie warunków |

|technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz. U. Nr 97, poz. 1055). |

|W ocenie Kolegium, skoro gazociąg to rurociąg wraz z wyposażeniem, służący do przesyłania i dystrybucji paliw gazowych, to niewątpliwie |

|urządzenia służące do redukcji i pomiaru gazu stanowią jeden z elementów tworzących z gazociągiem całość techniczno – użytkową. Nie można |

|wykluczyć, iż każdy z tych elementów może być samodzielnym obiektem, choć nie zawsze będzie mógł być samodzielnie wykorzystywany do |

|określonego celu, budowla stanowić ma za całość techniczno – użytkową. Trudno wyobrazić sobie, aby urządzenia służące do redukcji i pomiaru|

|gazu bez połączenia ich z gazociągiem pełniły samodzielną funkcję użytkową. Dopiero urządzenia te wespół z gazociągiem stanowią pewną |

|całość użytkową, pozwalającą na prowadzenie działalności w postaci przesyłania i dystrybucji paliwa gazowych. Całość ta razem stanowi |

|budowlę liniową (obiekt liniowy), o której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. |

|Należy przyjąć, że gazociąg czyli rurociąg wraz z wyposażeniem, na które składają się urządzenia służące do redukcji i pomiaru gazu, |

|stanowiący całość techniczno – użytkową stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 w |

|związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Bez znaczenia jest, że urządzenia te zlokalizowane są w budynkach, w szafkach (na ścianach |

|budynków) bądź na fundamentach, posiadające obudowę kontenerową. Obudowy spełniają funkcję typowo ochronną. Obudowa nie może być inaczej |

|traktowana aniżeli jako budowla. Urządzenia techniczne, tworzące stację redukcyjno – pomiarową gazu |

|w istocie stanowią całość techniczno –użytkową. Ze względu na to, że budowle mają charakter bardziej zróżnicowany niż budynki i często |

|pozostają w funkcjonalnym związku, konieczne jest traktowanie jako jednego obiektu takich budowli, które stanowią całość techniczno – |

|użytkową. |

|Odnosząc się do argumentów strony, Kolegium wskazało, że bezpodstawne jest odwoływanie się do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 |

|grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB), ponieważ jest to akt wykonawczy do ustawy o statystyce |

|publicznej, funkcjonujący wyłącznie dla celów statystycznych. Poza tym, znaczenie terminu "budowla" w ustawie podatkowej ma szerszy zasięg,|

|gdyż oprócz obiektu budowlanego obejmuj również urządzenia budowlane z obiektem tym związane. |

|Kolegium uznało również, że organ pierwszej instancji nie naruszył wskazanych w odwołaniu przepisów art. 120, art. 121, art. 122, art. 124,|

|art. 187 i art. 210 Ordynacji podatkowej. |

|Strona nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem SKO w J. złożyła skargę do Sądu, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i |

|poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie na rzecz spółki kosztów postępowania. Skarżąca, zarzuciła |

|kwestionowanemu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: |

|- art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust.1 pkt 2 u.p.o.l. w związku z art. 1 i art. 3 pkt 1 lit. b) i pkt 6 ustawy Prawo budowlane |

|przez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż urządzenia techniczne stanowią budowle podlegające opodatkowaniu, mimo że nie są one w |

|ogóle obiektami budowlanymi ani urządzeniami budowlanymi, |

|- art. 3 pkt 1 lit. b) i art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. przez ich błędną wykładnię |

|polegająca na przyjęciu, że obiektem budowlanym są urządzenia techniczne niezależnie od części budowlanych tych urządzeń, |

|- art. 3 pkt 3a Prawa budowlanego w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. poprzez uznanie za obiekt liniowy (gazociąg) stacji |

|redukcyjno-pomiarowych oraz urządzeń tych stacji, mimo iż nie spełniają one definicji obiektu liniowego (gazociągu). |

|Ponadto wywiedziono zarzut naruszenia przepisów postępowania podatkowego, tj.: art. 120 O.p. poprzez wydanie decyzji z naruszeniem |

|przepisów prawa materialnego, art. 121 § 1 O.p. w związku z art. 124 O.p. czyli zasady prowadzenia postępowania |

|w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych oraz reguły prawidłowego uzasadniania przez organ podatkowy przesłanek poprzez |

|interpretację istniejących wątpliwości wyłącznie na niekorzyść podatnika, art. 122 O.p. poprzez niewyjaśnienie dokładnie stanu faktycznego,|

|art. 124 O.p. poprzez uznanie sprawy za bezsporną, mimo toczącego się postępowania podatkowego, art. 187 w związku z art. 197 O.p. poprzez |

|niewyjaśnienie dokładnie stanu faktycznego i samowolne rozstrzyganie przez organ podatkowy o kwestiach technicznych, co do których bez |

|wątpienia nie posiada wiedzy specjalistycznej. |

|Skarżąca spółka obszernie uzasadniła postawione na wstępie zarzuty. |

|Odwołując się do definicji budowli (art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. i art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane) i obiektu budowlanego (art. 3 pkt |

|1 w/w ustawy), wskazując - pomocniczo, celem doprecyzowania definicji z ustawy Prawo budowlane - na definicję obiektu budowlanego wg |

|Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych spółka oceniła, że nielogiczne i niezgodne z zasadą spójności prawa podatkowego jest |

|twierdzenie, że obiektami budowlanymi z jednej strony będą tylko takie, które są trwale związane |

|z gruntem i powstałe w wyniku prac budowlanych, z drugiej zaś strony tylko takie, które nie są trwale z gruntem związane i np. zostały |

|zamontowane, czyli wykonane w sposób niewymagający robót budowlanych. Opodatkowaniu mogą podlegać, co do zasady, wyłącznie konstrukcje |

|trwale związane z gruntem. |

|Zdaniem strony, organ podatkowy błędnie odwołuje się do kwestii całości techniczno- użytkowej, wskazując że urządzenia redukcyjno – |

|pomiarowe są budowlą, ponieważ stanowią wyposażenie gazociągu. Tylko jednoczesne wystąpienie związku użytkowego oraz technicznego |

|warunkować będzie uznanie, że urządzenia wraz |

|z fundamentami stanowią jeden obiekt budowlany – budowlę, a zarazem i przedmiot opodatkowania. Urządzenia i fundamenty nie stanowią całości|

|technicznej, brak jest miedzy nimi powiązań technicznych, często nie są ze sobą fizycznie w ogóle styczne. |

|Sieć przesyłowa nie stanowi łącznie całości techniczno – użytkowej, bowiem stanowi ona nie jedną rzecz złożoną, ale zbiór rzeczy. |

|Urządzenia redukcyjno – pomiarowe nie stanowią jednej całości z gazociągiem, tak z cywilistycznego, jaki |

|z podatkowego punktu widzenia. Nie wystarczy bowiem funkcjonalne połączenie dwóch elementów, by mówić o całości techniczno – użytkowej na |

|potrzeby opodatkowania. Urządzenia techniczne są montowane, a nie budowane, a niektóre z elementów stacji nie są w ogóle połączone z |

|gazociągiem. |

|Autorka skargi dowodziła, że organ niezasadnie odwołał się do rozporządzenia |

|w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe. Wnosząca skargę wyraziła pogląd, że sporne w sprawie urządzenia |

|techniczne stanowią jedynie część sieci gazowej w aspekcie powiązań funkcjonalnych, nie zaś technicznych |

|(w przypadku tych urządzeń nie występuje związek techniczny, gdyż nie są one technicznie powiązane z fundamentem, z kontenerem /budynkiem/ |

|i siecią gazową /gazociągiem/; powstają one w zupełnie innym procesie produkcyjnym). Podała, że urządzenia te - po ich zdemontowaniu i |

|przeniesieniu w inne miejsce - bez uszczerbku dla ich funkcjonalności, będą mogły być dalej wykorzystywane. Nie zgodziła się strona ze |

|stanowiskiem organu, że w takiej sytuacji między urządzeniami a budowlą będzie istniał trwały związek, skoro nie stanowią one razem całości|

|technicznej. Spółka uznała, że sam związek funkcjonalny nie jest wystarczający dla objęcia instalacji i urządzeń technicznych |

|opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości. W konsekwencji, jej zdaniem, opodatkowaniu będą podlegały wyłącznie fundamenty, na których |

|zostały posadowione urządzenia stacji redukcyjno - pomiarowej gazu oraz obudowa urządzeń (kontener) - jeżeli jest trwale związany z |

|fundamentem, a także gazociąg oraz inne elementy budowlane składające się funkcjonalnie na sieć gazową. Dodała, że słuszność jej stanowiska|

|potwierdza treść § 26 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe. |

|Stacja gazowa wraz z urządzeniami nie może stanowić wyposażenia gazociągu z kilku przyczyn, m. in. z powodu odrębnego definiowania |

|gazociągu oraz stacji gazowych, akcesoryjnego charakteru wyposażenia względem obiektu głównego, której to cechy nie można przypisać stacji |

|gazowej w odniesieniu do gazociągu. |

|Strona dowodziła, że argumentem za nieprzyjmowaniem do opodatkowania stacji redukcyjno - pomiarowej gazu, jako elementu sieci gazowej lub |

|gazociągu, jest to, że - na mocy art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane - opodatkowaniu podlegają tylko elementy budowlane urządzeń redukcyjno|

|- pomiarowych, tj. fundament i kontener. Zdaniem strony, urządzenia techniczne "same w sobie" nie są obiektami budowlanymi, gdyż są one |

|wytworem przemysłu a nie procesu budowlanego. Strona podała, że urządzenia te są w pewien sposób funkcjonalnie związane z konstrukcjami |

|wsporczymi (fundamentami), na których są posadowione. Nie są natomiast powiązane z konstrukcją wsporczą (fundamentem) w sposób techniczny. |

|Uznała, że konstrukcja wsporcza (fundament) sama stanowi całość techniczno-użytkową. |

|Z uwagi na powyższe spółka uznała, że organ naruszył obowiązujące przepisy prawa przez błędną wykładnię terminu budowla, prowadzącą do |

|wniosku, że stacje redukcyjno-pomiarowe gazu powinny podlegać obowiązkowi opodatkowania jako sieci gazowe, mimo że nie wynika to z |

|przepisów u.p.o.l. i ustawy Prawo budowlane. |

|Dalej, na poparcie swoich racji, spółka odwołała się do poglądów doktryny |

|i wyroków sądów administracyjnych. Stwierdziła, że jednolite stanowisko sądów administracyjnych potwierdza poprawność jej kwalifikacji |

|podatkowej spornych |

|w sprawie obiektów. |

|Spółka zarzuciła również nie powołanie w sprawie biegłego i uznanie za chybione poglądów, wyrażonych w opiniach techniczno – budowlanych, |

|sporządzonych przez rzeczoznawców budowlanych. Organ podatkowy przyjął stan faktyczny, dotyczący skomplikowanych obiektów infrastruktury |

|gazowniczej, do czego konieczne jest posiadanie wiedzy technicznej bez takiej wiedzy i w sprzeczności z wiedzą zaprezentowaną w opiniach |

|rzeczoznawców budowlanych. |

|W odpowiedzi na skargę, Kolegium wniosło o jej oddalenie. |

| |

|Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: |

|Skarga okazała się nieuzasadniona, bowiem zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o prawidłowo powołane i zinterpretowane przepisy |

|prawa materialnego, a jej wydanie zaś poprzedziło postępowanie, w którym nie uchybiono regułom procesowym. |

|Sąd uznał, że w sprawie dokonano prawidłowego wymiaru podatku od nieruchomości za 2011 r. Stanowiska stron są rozbieżne odnośnie uznania za|

|budowlę, w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., urządzeń technicznych stacji/punktów redukcyjno - pomiarowych gazu i urządzenń |

|rozdzielczych energii elektrycznej, (zlokalizowanych m. in. w szafkach, stacjach kontenerowych posadowionych na fundamentach, w budynkach),|

|i opodatkowania ich podatkiem od nieruchomości, zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. |

|Sąd zauważa, że w tożsamej kwestii Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wypowiedział się już w wyroku z dnia 17 grudnia 2012 r. |

|sygn. akt I SA/Wr 1071/12 oraz w wyroku z dnia 18 października 2013 r., sygn.. akt I SA/Wr 1486/13, dostępne: orzeczenia.nsa.gov.pl. Sąd w |

|składzie orzekającym w sprawie podziela w całej rozciągłości stanowisko a argumentację wyrażone w tych wyrokach i przyjmuje je za własne.|

|Za prawidłowe należy uznać - zaprezentowane w skarżonej decyzji - stanowisko organu podatkowego odnośnie kwalifikacji, dla celów |

|opodatkowania podatkiem od nieruchomości, urządzeń technicznych służących do redukcji i pomiaru gazu, dotyczy to także urządzeń |

|rozdzielczych energii elektrycznej. W opinii Sądu, organ podatkowy dokonał prawidłowej wykładni, po czym właściwie zastosował do stanu |

|faktycznego sprawy, art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a pkt 2 u.p.o.l. w powiązaniu z art. 3 pkt 3 (także art. 3 pkt 1 lit. b/ i pkt 3a) |

|ustawy Prawo budowlane. |

|Tym samym, chybione są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego. Składając korektę deklaracji na podatek od |

|nieruchomości za 2011 r., strona zmniejszyła wartość - będących w jej posiadaniu - budowli, wnioskując jednocześnie o stwierdzenie nadpłaty|

|w tym podatku. W związku z uznaniem, że strona błędnie skorygowała w/w deklarację przez nieuwzględnienie, jako budowli, wartości urządzeń |

|służących do redukcji i pomiaru gazu, znajdujących się m. in. w kontenerach posadowionych na fundamentach, celem ich opodatkowania, |

|stwierdzając, że wysokość zobowiązania jest inna aniżeli wynikająca ze skorygowanej deklaracji, organ podatkowy (po wcześniejszym wszczęciu|

|postępowania podatkowego) wydał decyzję wymiarową w oparciu o art. 21 § 1 pkt 1, § 3 i § 5 O.p. |

|Przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości określa art. 2 u.p.o.l., który w ust. 1 pkt 3 stanowi, że opodatkowaniu tym podatkiem |

|podlegają "budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej". Definicję - użytego na potrzeby ustawy podatkowej - |

|terminu budowla zawiera art. 1a u.p.o.l., który w ust. 1 pkt 2 stwierdza, że budowla to "obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa |

|budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego |

|związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem". Z definicji tej wynika, że |

|budowlą jest każdy obiekt budowlany, |

|z wyłączeniem budynku lub obiektu małej architektury. W świetle zacytowanego przepisu nie ulega wątpliwości, że - dla potrzeb opodatkowania|

|podatkiem od nieruchomości - zdefiniowanie pojęcia budowli musi nastąpić z uwzględnieniem w tym zakresie przepisów prawa budowlanego, a |

|więc przy zastosowaniu wykładni systemowej opartej na tej gałęzi prawa. |

|Jak wskazał NSA - w wyroku z 2 lutego 2010 r. (sygn. akt II FSK 1022/08) - przy określeniu zasad opodatkowania danego obiektu trzeba |

|zastosować tryb postępowania, w którym w pierwszej kolejności należy stwierdzić, czy dany obiekt jest obiektem budowlanym w rozumieniu art.|

|3 pkt 1 Prawa budowlanego, a po ustaleniu, że jest to obiekt budowlany, wyjaśnić, czy nie jest to obiekt małej architektury i czy obiekt |

|budowlany ma cechy budynku z art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l, i jeżeli to zostanie wykluczone, bowiem dany obiekt nie spełnia wymogów |

|definicji budynku, należy go uznać za budowlę w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. |

|Poza sporem w rozpoznawanej sprawie pozostaje, że przedmiot sporu nie jest ani budynkiem, ani też obiektem małej architektury. Zatem należy|

|zastanowić się, czy jest on budowlą stanowiącą całość techniczno - użytkową wraz z instalacjami |

|i urządzeniami. |

|Definicja budowli zawarta została w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, według którego przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt |

|budowlany, niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, |

|przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, |

|obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie|

|ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia |

|terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni |

|wiatrowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części |

|przedmiotów składających się na całość użytkową. W pkt 3a tego przepisu scharakteryzowano obiekt liniowy jako obiekt budowlany, którego |

|charakterystycznym parametrem jest długość, w szczególności droga wraz ze zjazdami, linia kolejowa, wodociąg, kanał, gazociąg, ciepłociąg, |

|rurociąg, linia i trakcja elektroenergetyczna, linia kablowa nadziemna i umieszczona bezpośrednio w ziemi, podziemna, wał przeciwpowodziowy|

|oraz kanalizacja kablowa, przy czym kable w niej zainstalowane nie stanowią obiektu budowlanego lub jego części ani urządzenia budowlanego.|

|Przytoczona definicja budowli, zawierająca zarazem - w art. 3 pkt 3 i 3a ustawy Prawo budowlane - katalog budowli, ma charakter otwarty i |

|przykładowy. Jednocześnie wskazuje na możliwość, że pewne obiekty mogą występować jako odrębne budowle (instalacje przemysłowe, urządzenia |

|techniczne, części budowlane urządzeń technicznych, fundamenty pod maszyny i urządzenia), a w konkretnych sytuacjach mogą tworzyć jedną |

|budowlę z uwagi na zachodzącą między nimi spójność techniczno-użytkową (patrz: powołany wyżej wyrok NSA z dnia 2 lutego 2010 r. i wyrok NSA|

|z dnia 28 listopada 2006 r., sygn. akt II FSK 1403/05, dostępny: j/w). |

|Aby odpowiedzieć na pytanie, czy stanowiące przedmiot sporu urządzenia techniczne stacji/punktów redukcyjno-pomiarowych gazu, zlokalizowane|

|w kontenerach posadowionych na fundamentach, stanowią budowle podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust.|

|1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., należy pierwotnie ustalić charakter tych urządzeń. |

|Strona skarżąca wskazuje wprost w skardze, że nie kwestionuje opodatkowania gazociągu, lecz stwierdza, że oceniane, stanowiące przedmiot |

|sporu, urządzenia redukcyjno-pomiarowe gazu nie stanowią obiektów budowlanych trwale związanych |

|z gruntem, nie powstały one w wyniku prac budowlanych, mogą być one w każdej chwili zdemontowane i przeniesione. |

|W ocenie Sądu, o tym, że sporne urządzenia techniczne stacji redukcyjno-pomiarowych i urządzenia rozdzielcze energii elektrycznej gazu |

|należą do budowli, przesądza fakt, że stanowią one, wbrew stanowisku strony, całość techniczno-użytkową, która zapewnia możliwość |

|korzystania z sieci gazowej zgodnie z jej przeznaczeniem. Odłączenie tych urządzeń czyniłoby budowle bezużytecznymi i spowodowałoby |

|niemożność jej funkcjonowania. Przytoczona wyżej definicja budowli wskazuje na kompletność obiektu budowlanego przez użycie sformułowania |

|"jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową". Nie ma przy tym znaczenia, czy do |

|wytworzenia lub zamontowania urządzeń konieczne są roboty budowlane i czy prowadzone są one na podstawie uzyskanego pozwolenia na budowę |

|czy zgłoszenia wykonania robót budowlanych. Nie jest także istotna okoliczność braku ich trwałego połączenia z gruntem, możliwość wymiany |

|urządzeń (ich przeniesienia w inne miejsce), odległość poszczególnych urządzeń i brak fizycznej styczności. Przepisy prawa nie przewidują |

|takich wymogów. Również podnoszona przez stronę kwestia wyróżnienia fundamentów i obudowy urządzeń (kontenerów trwale związanych z |

|fundamentami), jako odrębnych przedmiotów opodatkowania, czy też podział na część budowlaną i niebudowlaną (fundamentów i urządzeń |

|technicznych) nie może mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia. Przypomnieć w tym miejscu trzeba, że ustawodawca nie rozróżnia części |

|budowlanych i niebudowlanych sieci gazowej lecz traktuje o sieci jako takiej (jako pewnej całości). |

|Wbrew stanowisku strony, demontaż poszczególnych elementów sieci gazowej, połączonych i współpracujących ze sobą, służących do przesyłania |

|i dystrybucji paliw gazowych, należących do przedsiębiorstwa gazowniczego, skutkowałby niemożnością funkcjonowania gazociągu, nie mówiąc o |

|całości sieci gazowej i zarządzającym nią przedsiębiorstwie. |

|Jak zauważył NSA w wyroku z dnia 21 stycznia 2011 r. (sygn. akt II FSK 2017/10, dostępny j/w), odwołując się do rozporządzenia Ministra |

|Gospodarki z dnia |

|30 kwietnia 2001 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz. U. z 2001 r., nr 97, poz. 1055), wydanego na|

|podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, zawierającego definicję sieci gazowej, definicja ta i dalsze przepisy rozporządzenia |

|wskazują na to, że sieć gazową zdefiniowano jako gazociągi wraz ze stacjami gazowymi, układami pomiarowymi, tłoczniami gazu, magazynami |

|gazu, połączone i współpracujące ze sobą, służące do przesyłania i dystrybucji paliw gazowych, należące do przedsiębiorstwa gazowniczego (§|

|2 pkt 1 rozporządzenia). NSA ocenił, że definicja ta i dalsze przepisy rozporządzenia pozwalają na postawienie tezy, że - dla celów |

|budowlanych - pod pojęciem sieci gazowej ustawodawca rozumie pewną całość, składającą się z wielu połączonych ze sobą-w sposób podany w |

|rozporządzeniu (warunki techniczne) - elementów, służących wspólnie do osiągnięcia określonego celu przy czym połączenie to nie musi mieć |

|charakteru trwałego (§13 i § 17 rozporządzenia). Cechy takie przypisać można także innym obiektom sieciowym. Również w wyroku z 20 września|

|2011 r. (sygn.akt II FSK554/10),podobnie wyroki w sprawach II FSK 144/10, II FSK 484/10 i inne (wszystkie wyroki dostępne j/w), NSA |

|wyjaśnia pojęcie całości techniczno-użytkowej stwierdzając, że "tworzenie całości techniczno-użytkowej należałoby rozumieć jako połączenie |

|poszczególnych elementów w taki sposób, aby zgodnie z wymogami techniki nadawały się one do określonego użytku. Nie można przy tym |

|wykluczyć, że każdy z tych elementów może być samodzielnym obiektem, choć nie zawsze będzie mógł być samodzielnie wykorzystywany do |

|określonego celu, budowla stanowić ma zaś całość techniczno-użytkową". Podobnie niektóre z ocenianych w niniejszej sprawie elementów, po |

|ich wymontowaniu, mogą odrębnie posiadać wartość techniczno-użytkową, jednakże demontaż któregokolwiek elementu spowoduje, że celowość |

|istnienia budowli zostanie "zaburzona", powodując niemożność jej funkcjonowania. |

|Nie można zgodzić się z poglądem, że pojęcie obiektu budowlanego wymaga zaistnienia związku urządzeń z budowlą o charakterze technicznym i |

|użytkowym, |

|a o braku występowania tego związku świadczy możliwość odrębnego istnienia urządzeń redukcyjno - pomiarowych i gazociągu czy też trwałego |

|połączenia ich |

|z gruntem. Wskazać należy na nieodosobniony w orzecznictwie sądowym pogląd zawarty w wyroku z 2 grudnia 2005 r. (sygn. akt III SA/Wa |

|2342/05, niepubl.), który Sąd w składzie orzekającym w sprawie podziela, wedle którego "budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący |

|budynkiem lub obiektem małej architektury, stanowiący całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, niezależnie od sposobu|

|ich powiązania z gruntem". |

|Aprobując stanowisko, że sieć techniczną należy traktować jako całość, przywołać trzeba jeszcze jeden wyrok z dnia 9 listopada 2005 r. |

|(sygn. III SA/Wa 2515/05, niepubl.), wydany w związku ze sporem dotyczącym opodatkowania linii elektroenergetycznej, w którym wskazano, że:|

|"Rację mają bowiem organy podatkowe twierdząc, że w takiej sytuacji linię elektroenergetyczną należy postrzegać jako funkcjonalną całość. W|

|przeciwnym razie można byłoby zasadnie twierdzić, że każdy |

|z jej cząstkowych elementów jako takich (np. słup czy lina przewodząca) nie stanowi przedmiotu opodatkowania, a więc i cała linia w ten |

|sposób rozumując, nie powinna być objęta podatkiem od nieruchomości. Jeśli zatem w konkretnym stanie faktycznym linia elektroenergetyczna |

|realizuje oprócz podstawowego jej zadania, jakim jest przesyłanie |

|i dostarczanie energii elektrycznej końcowym jej użytkownikom, także zadania pośrednie w postaci funkcjonalności oświetleniowej, nie można |

|twierdzić, że te podzespoły (urządzenia techniczne - jak nazywa skarżący), które realizują funkcje dodatkowe, nie stanowią elementu tejże |

|napowietrznej linii przesyłowej. W takim przypadku więź funkcjonalno-gospodarcza musi mieć decydujące znaczenie, niezależnie od tego, że |

|usunięcie tych "dodatkowych" elementów nie będzie miało znaczenia dla bytności i realizacji głównego zadania linii elektroenergetycznej, a |

|także niezależnie od tego, czy w ujęciu cywilistycznym oprawy oświetleniowe stanowią część składową tej linii. Dopóki zatem przeznaczeniem |

|napowietrznej linii elektrycznej jest także oświetlanie określonego terenu, dopóty powinna ona stanowić kompleksowo postrzegany przedmiot |

|opodatkowania w podatku od nieruchomości". |

|Niewątpliwe zatem - w ocenie Sądu - jest, że wymienione przez skarżącą urządzenia techniczne, niezależnie od ich usytuowania, stanowią |

|elementy składowe sieci gazowej podlegającej jako budowla opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 3 |

|u.p.o.l. Do pojęcia budowli na gruncie ustawy Prawo budowlane (art. 3 pkt 3 i 9) zaliczono bowiem również sieci techniczne i urządzenia |

|techniczne, pod warunkiem, że stanowią całość techniczno-użytkową wraz |

|z instalacjami i urządzeniami albo urządzeniami budowlanymi. |

|Oznacza to, że dokonywane przez spółkę "dekompletowanie" sieci gazowej na poszczególne elementy i wyodrębnianie z niej fundamentów ma |

|charakter sztuczny |

|i jest sprzeczne ze wskazaniami zawartymi w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. |

|Podobnie nie można przyjąć, że elementu budowli, jako całości użytkowej, nie mogą stanowić urządzenia, które nie zostały wytworzone w |

|procesie budowlanym, ale są fabrycznie "gotowe", gdyż obiekty w postaci sieci technicznych składają się w dużej mierze z takich właśnie |

|elementów. |

|Nie zasługują na uwzględnienie także zarzuty strony skarżącej odnoszące się do naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 120, art. 121 § |

|1, art. 124 O.p. Przepis art. 120 O.p. odnosi się do zasady praworządności, która zobowiązuje organy podatkowe do działania w ramach |

|powszechnie obowiązującego porządku prawnego. Zdaniem strony skarżącej naruszenie tego przepisu nastąpiło przez wydanie zaskarżonej decyzji|

|z naruszeniem prawa materialnego. W ocenie Sądu, wynikającej z powyższych wywodów, naruszenie takie nie nastąpiło a wydana decyzja nie |

|narusza prawa materialnego, tj. mających zastosowanie w sprawie przepisów u.p.o.l. i pozostających |

|z nią w związku - na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. - przepisów ustawy Prawo budowlane. |

|Odnośnie zarzutu naruszenia przez organy podatkowe wymogów art. 121 § 1 O.p., zawierającego zasady prowadzenia postępowania podatkowego w |

|sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji, będącej wynikiem |

|postępowania podatkowego, w tym analiza akt sprawy, nie pozwala na podzielenie tego zarzutu. Fakt, że organy podatkowe nie podzieliły |

|stanowiska strony w kwestii mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego nie może być traktowany w kategorii naruszenia |

|zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 O.p.). |

|W uzasadnieniu skarżonej decyzji wyjaśniono stronie, dlaczego sprawa została załatwiona tak, a nie inaczej, co stanowi o realizacji zasady |

|przekonywania, określonej w art. 124 O.p. |

|Nie dopatrzył się w sprawie Sąd naruszenia zasad procesowych określonych |

|w art. 180§ 1 w związku z art. 122 i 124 O.p. wskutek pominięcia przedstawionych przez stronę opinii biegłych. Przedłożone przez stronę |

|dokumenty zostały, wbrew zarzutom strony, poddane ocenie w postepowaniu dowodowym. Słusznie jednakże organ uznał, że nie mogły mieć one |

|przesądzić o rozstrzygnięciu sprawy, jako że nie podważały one ustaleń co do charakteru i cech technicznych spornych obiektów, ale ich |

|ocenę w świetle przepisów prawa. Kwestię sporną stanowi bowiem kwalifikacja prawna przedmiotu opodatkowania, a w tym zakresie ocena |

|należała do organu podatkowego. Ocena ta została szczegółowo przedstawiona i uzasadniona w zaskarżonej decyzji, wraz z odniesieniem się do |

|kwestii spornych , w tym także wyjaśnieniem zagadnień, co do których spółka dopatrywała się sprzeczności w uzasadnieniu decyzji. To zaś |

|czyni bezzasadnymi zarzuty naruszenia art. 210 § 1 pkt 4 i 6 O.p. |

|Sąd dostrzega, że w orzecznictwie sądowym (powołanym zresztą w skardze |

|i znanym Sądowi) wyrażane są poglądy zbliżone do stanowiska, które reprezentuje strona. Sąd nie podziela jednak tej linii orzeczniczej, |

|akceptując linię odmienną, którą reprezentują powołane w niniejszym wyroku (wyżej) orzeczenia. |

|Chybiony (nieznajdujący oparcia w materiale dowodowym sprawy i wydanych decyzjach) jest pogląd skargi, że wszelkie pojawiające się w |

|sprawie wątpliwości były rozstrzygane na niekorzyść strony. Analiza wydanych w sprawie decyzji dowodzi, że organy podatkowe obu instancji |

|podjęły rozstrzygnięcia z pełnym przekonaniem co do ich zgodności z obowiązującymi przepisami. |

|W związku z powyższym, brak jest podstaw do uznania zasadności zarzutów skargi i uwzględnienia żądania uchylenia zaskarżonej decyzji i |

|poprzedzającej ją decyzji organu podatkowego I instancji. |

|Wobec braku stwierdzenia w sprawie uchybień procesowych, jak i naruszeń przepisów prawa materialnego, Sąd - na podstawie art. 151 |

|u.p.p.s.a. - skargę, jako nieuzasadnioną, oddalił. |