Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 546/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2019-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 124 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 121
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2019 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi H. B., I. B., R. B., S. B., K. S. i M. L. na decyzję Wojewody z dnia 5 czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na zajęcie nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Skarga H. B., I. B., R. B., S. B., K. S. i M. L. na decyzję Wojewody z dnia 5 czerwca 2018 r., nr [..], wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Decyzją z dnia 7 lutego 2016 r., nr [..], Starosta orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z części nieruchomości położonej w obrębie M., gmina U., oznaczonej w operacie ewidencji gruntów jako działka nr [..] o powierzchni 6,93 ha, poprzez udzielenie A. zezwolenia na założenie, przeprowadzenie i utrzymanie przewodów i urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej w postaci dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV, dla inwestycji pod nazwą "Budowa stacji 110/15 kV GPZ[..]", zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie realizacji inwestycji celu publicznego - budowy stacji [..] kV oraz budowy napowietrznej dwutorowej linii 110 kV, zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy nr XV.189.2016 z dnia 12 lutego 2016 r. Od decyzji tej skarżący wnieśli odwołanie i Wojewoda decyzją z dnia 4 czerwca 2018 r., nr [..], utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia 7 lutego 2016 r.

Wnioskiem z dnia 28 listopada 2016 r. A. zwróciła się do Starosty, wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, o wydanie decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości oznaczonej jako działka nr [..], o pow. 6,93 ha, obręb M., gmina U., poprzez udzielenie inwestorowi zezwolenia na założenie, przeprowadzenie i utrzymanie na przedmiotowej nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej w postaci dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV, na części przedmiotowej nieruchomości o całkowitej powierzchni zajęcia 3451,9 m2 (wyznaczonej pasem technologicznym, o szerokości 12 m (2 x 6 m od osi linii), przy długości projektowanej trasy linii 287,6 m (po osi linii)), w tym lokalizacja 2 słupów.

Decyzją z dnia 8 lutego 2017 r., nr [..], Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej:

1. udzielił A. zezwolenia na niezwłoczne zajęcie części przedmiotowej nieruchomości w celu założenia, przeprowadzenia i utrzymania przewodów i urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej w postaci dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV;

2. wskazał, że zezwolenie obejmuje w szczególności prawo wstępu A. na część przedmiotowej nieruchomości oznaczonej jako działka nr [..] o powierzchni ograniczenia 3451,9 m2, tj. pas technologiczny o szerokości 12 (2 x 6 m od osi linii) i długości 287,6 m (po osi linii), w tym lokalizacja 2 słupów w celu budowy dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV;

3. decyzji tej nadał rygor natychmiastowej wykonalności.

Od decyzji tej skarżący także wnieśli odwołanie zarzucając, że wydana została ona z naruszeniem: art. 104 i art. 107 k.p.a.; art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez nie wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego i niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy a polegające m.in. na oparciu podstawowych ustaleń w sprawie na podstawie oświadczeń wnioskodawcy nie żądając od wnioskodawcy dowodów na potwierdzenie jego oświadczeń, a także na niewyjaśnieniu w sposób jasny i wyczerpujący podstaw i uzasadnienia decyzji; art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz art. 108 k.p.a. - poprzez udzielenie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości w tym zezwolenia na prawo wstępu na przedmiotową nieruchomość oraz nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności w sytuacji, gdy nie jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego, a także nie jest to niezbędne dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przez ciężkimi startami oraz nie jest to niezbędne ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony.

Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia 5 czerwca 2018 r., wydaną na podstawie art. 9a w zw. z art. 124 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (j.t. Dz.U. z 2018 r., poz. 121 ze zm.) – zwanej dalej u.g.n., Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty, wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej z dnia 8 lutego 2017 r.

Wojewoda uznał, że w sprawie zachodziły przesłanki do wydania przez Starostę decyzji na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n.

W niniejszej sprawie zaistniała bowiem przesłanka uprzedniego wydania decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. Decyzję taką wydał wobec przedmiotowej nieruchomości Starosta w dniu 7 lutego 2017 r. a decyzją z dnia 4 czerwca 2018 r. Wojewoda utrzymał przedmiotowe rozstrzygnięcie w mocy. Niewątpliwie przy tym budowa linii energetycznej jest realizacją celu publicznego, o jakim stanowi art. 6 pkt 2 u.g.n.

W niniejszej sprawie zaistniały również okoliczności uzasadniającej nadanie tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. We wniosku z dnia 28 listopada 2016 r. inwestor wskazał, że ważnym elementem uzasadniającym konieczność natychmiastowego rozpoczęcia inwestycji jest zapewnienie dostawy energii dla nowych odbiorców oraz, że inwestycja wynika z braku możliwości przyłączenia nowych odbiorców energii elektrycznej w rejonie miejscowości R. Podkreślił, że bezpieczeństwo energetyczne regionu będzie zapewnione w przypadku utrzymania należytego stanu technicznego infrastruktury technicznej, jak i w sytuacji przyłączenia nowych źródeł wytwórczych. Inwestor wskazał także, że wniosek o wydanie decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości uzasadniony jest ze względu na interes społeczny oraz wyjątkowo ważny interes strony i wyjaśnił, że realizacja przedmiotowej inwestycji podyktowana jest koniecznością utrzymania zdolności sieci dystrybucyjnej do realizacji zaopatrzenia w energię elektryczną w sposób ciągły i niezawodny, przy zachowaniu obowiązujących wymagań jakościowych tych dostaw oraz stale rosnące zapotrzebowanie na moc, a zatem realizacja przedsięwzięcia jest niezbędna. W ocenie Wojewody zapewnienie dostaw energii ma nie tylko podstawowe znaczenie dla poszczególnych jednostek, ale jest również istotne z punktu widzenia ogółu społeczeństwa. Ma ono bowiem bezpośredni wpływ na poziom życia obywateli. Jest również elementem zaspokojenia zbiorowych potrzeb mieszkańców w zakresie lokalnej infrastruktury. Mając to na uwadze Wojewoda stwierdził, że realizacja celu publicznego, w szczególności związana z zapewnieniem i utrzymaniem odpowiedniej ilości dostaw energii oraz zwiększeniem bezpieczeństwa energetycznego całej aglomeracji wskazuje na istnienie zarówno interesu społecznego jak i ważnego interesu gospodarczego.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania Wojewoda wyjaśnił, że dla inwestycji będącej przedmiotem niniejszego postępowania nie jest wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko, gdyż inwestycji tej nie można zaliczyć do inwestycji mogącej znacząco oddziaływać na środowisko, o której mowa w § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. nr 257, poz. 2573 z zm.). W przepisie tym jest mowa o stacjach elektroenergetycznych lub napowietrznych liniach elektroenergetycznych o napięciu znamionowym wynoszącym nie mniej niż 220 kV, a przedmiotowa inwestycja dotyczy inwestycji budowy stacji 110/15 kV GPZ, budowy napowietrznej dwutorowej linii 110 kV, budowy powiązań istniejącej sieci SN z projektowanym GPZ, stacji kontenerowej 15/0,4 kV, powiązań istniejącej sieci nn z nową stacją 15/0,4 kV oraz zasilania rezerwowego potrzeb własnych GPZ, która nie wchodzi w zakres stosowania cytowanego przepisu, gdyż dotyczy linii elektroenergetycznej o mniejszym napięciu znamionowym niż 220 kV.

Wojewoda wyjaśnił także, że planowana inwestycja polegająca na budowie stacji 110/15 kV GPZ oraz budowie napowietrznej dwutorowej linii 110 kV zgodna jest z zapisami obowiązującego na przedmiotowym obszarze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego przez Radę Gminy uchwałą nr XV.l89.2016 z dnia 12 lutego 2016 r., na co wskazuje pismo Wójta Gminy z dnia 29 kwietnia 2016 r.

We wniesionej do Sądu skardze na decyzję Wojewody z dnia 5 czerwca 2018 r. skarżący domaga się uchylenia zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji stawiając zarzut naruszenia:

1. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - poprzez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji Starosty z dnia 8 lutego 2017 r.;

- art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. - poprzez jego niezastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo wystąpienia ustawowych przesłanek do jej uchylenia;

- art. 104 i art. 107 k.p.a.;

- art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. - polegające na nie wyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, poprzez między innymi oparcie podstawowych ustaleń w sprawie na podstawie oświadczeń wnioskodawcy nie żądając od wnioskodawcy dowodów na potwierdzenie jego oświadczeń, a także na nie wyjaśnieniu w sposób jasny i wyczerpujący podstaw i uzasadnienia wydanej decyzji;

- art. 6 k.p.a. albowiem organ zobowiązany jest do działania na podstawie przepisów prawa a w niniejszej sprawie organ dopuścił się szeregu uchybień w prowadzonym postępowaniu;

- art. 8 i art. 11 k.p.a. - poprzez przeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób niezgodny z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego nie wyjaśniając stronom przesłanek, którymi się kieruje przed wydaniem decyzji błędnie pouczając stronę, uniemożliwiając stronie wzięcie czynnego udziału w toku postępowania oraz poprzez wadliwe stosowanie prawa materialnego, czym organ nie wzbudził zaufania uczestnika postępowania do władzy publicznej;

2. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 124 ust. 1a u.g.n. oraz art. 108 k.p.a. - poprzez udzielenie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości uczestników w tym zezwolenie na prawo wstępu na przedmiotową nieruchomość oraz nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalność w sytuacji, gdy nie jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego, a także nie jest to niezbędne dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami oraz nie jest to niezbędne ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony, co potwierdza chociażby fakt, iż od wydania decyzji w dniu 8 lutego 2017 r. do chwili obecnej, czyli przez okres 1,5 roku A. nie przystąpił do prac na ww. działce.

Skarżący są zdania, że w niniejszej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek do orzeczenia niezwłocznego zajęcia nieruchomości, gdyż inwestor oprócz gołosłownych twierdzeń nie przedstawił żadnych dowodów na potwierdzenie zastosowania art. 124 ust 1 u.g.n. Brak przesłanek do zastosowania art. 124 ust. 1a u.g.n. dodatkowo potwierdza fakt, że inwestor od dnia wydania decyzji przez Starostę w dniu 8 lutego 2017 r. do dnia wniesienia skargi tj. przez okres ponad 1,5 roku nie przystąpił do prac na nieruchomości należącej do skarżących.

Ponadto, skarżący uważają, że inwestycja nie jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie realizacji inwestycji celu publicznego – budowy stacji 110/15 Kv GPZ oraz budowy napowietrznej dwutorowej linii 110 kV, zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy z dnia 12 lutego 2016 r., nr XV.189.2016, a przedsiębiorstwo powinno zostać zobowiązane do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Skarżący wskazali także, że zaskarżona decyzja nie określa terminu udzielenia zezwolenia mimo, że termin jest zasadniczym elementem przedmiotowej decyzji, który wyznacza horyzont czasowy pozbawienia właściciela uprawnień rzeczowych do skutecznego sprzeciwu wobec udzielonego zezwolenia.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 1 października 2018 r. A. również wniosła o oddalenie skargi i o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu w postaci uzasadnienia techniczno – ekonomicznego na budowę stacji transformatorowej 110/15 kV GPZ wraz z linią zasilającą 2 x 110 kV oraz powiązań 15 kV na okoliczności uzasadniające wydanie decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości oraz nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zaskarżona decyzja Wojewody z dnia 5 czerwca 2018 r. jak i poprzedzająca ją decyzja Starosty, wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej z dnia 8 lutego 2017 r. są zgodne z prawem.

Stanowiący podstawę kontrolowanych w niniejszej sprawie decyzji przepis art. 124 ust. 1a u.g.n. stanowi, że po wydaniu decyzji, o której mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n., starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, w przypadkach określonych w art. 108 k.p.a. lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym. Decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

Przepis art. 124 ust. 1 u.g.n. stanowi zaś, że starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Przepis art. 108 § 1 k.p.a. stanowi z kolei, że decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony

Z przywołanych regulacji wynika, że udzielenie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. może nastąpić, gdy spełnione zostaną następujące przesłanki:

1. uprzednio wydana została decyzja na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości,

2. wniosek dotyczy realizacji inwestycji celu publicznego,

3. spełnione zostaną przesłanki wskazane w art. 108 k.p.a., tj.: konieczność ochrony zdrowia lub życia ludzkiego, konieczność zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami, interes społeczny, wyjątkowo ważny interes strony;

4. występuje ważny interes gospodarczy.

Przy czym, przesłanka zaistnienia okoliczności wskazanych w art. 108 k.p.a. i przesłanka ważnego interesu gospodarczego nie wymagają łącznego ich wystąpienia a zaistnienie jednej z nich uprawnia organ do wydania decyzji na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n.

W stanie faktycznym niniejszej sprawy, jak słusznie uznały orzekające organy, wystąpiły przesłanki do zastosowania dyspozycji art. 124 ust. 1a u.g.n.

Przede wszystkim bowiem, decyzją z dnia 7 lutego 2016 r., nr [..], Starosta orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z części nieruchomości położonej w obrębie M., gmina U., oznaczonej w operacie ewidencji gruntów jako działka nr [..] o powierzchni 6,93 ha, poprzez udzielenie A. zezwolenia na założenie, przeprowadzenie i utrzymanie przewodów i urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej w postaci dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV, dla inwestycji pod nazwą "Budowa stacji 110/15 kV GPZ, budowa napowietrznej dwutorowej linii 110 kV, budowa powiązań istniejącej sieci SN z projektowanym GPZ, stacji kontenerowej 15/0,4 kV, powiązań istniejącej sieci nn z nową stacją 15/0,4 kV oraz zasilania rezerwowego potrzeb własnych GPZ ", zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie realizacji inwestycji celu publicznego - budowy stacji 110/15 kV GPZ oraz budowy napowietrznej dwutorowej linii 110 kV, zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy nr XV.189.2016 z dnia 12 lutego 2016 r. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Wojewody z dnia 4 czerwca 2018 r., nr [..]. Zauważyć w tym miejscu należy, że wydanie decyzji na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. nie wymaga, aby wcześniej została wydana ostateczna decyzja ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości, o jakiej mowa w ust. 1 tego samego artykułu. Celem wydania decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości jest właśnie to, aby inwestor mógł rozpocząć inwestycję zanim decyzja ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości poprzez zezwolenie na zakładanie na niej różnego rodzaju ciągów i przewodów stanie się ostateczna i wykonalna (zob. wyrok WSA w Kielcach z dnia 6 września 2018 r., sygn. akt II SA/Ke 306/18, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Po wydaniu tej decyzji, pismem z dnia 28 listopada 2016 r. A. złożyła wniosek o wydanie decyzji na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. w celu założenia, przeprowadzenia i utrzymania na działce nr [..] przewodów i urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej w postaci dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV, na części przedmiotowej nieruchomości o całkowitej powierzchni zajęcia 3451,9 m2, wyznaczonej pasem technologicznym o szerokości 12 m i długości projektowanej trasy linii na działce 287,6 m, w tym lokalizacja 2 słupów.

Przedmiotowa inwestycja, niewątpliwie wiąże się z inwestycją celu publicznego, o jakiej mowa w art. 6 pkt 2 u.g.n., który za cele publiczne uznaje budowę i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Inwestycja ta ma zostać wykonana w ramach zamierzenia "Budowa stacji 110/15 kV GPZ, budowa napowietrznej dwutorowej linii 110 kV, budowa powiązań istniejącej sieci SN z projektowanym GPZ, stacji kontenerowej 15/0,4 kV, powiązań istniejącej sieci nn z nową stacją 15/0,4 kV oraz zasilania rezerwowego potrzeb własnych GPZ ".

W ocenie Sądu orzekające w sprawie organy słusznie uznały przy tym, że wydanie zaskarżonych decyzji było uzasadnione interesem społecznym i ważnym interesem gospodarczym.

Zauważyć przy tym należy, że oceniając wystąpienie przesłanek do wydania decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości nie jest konieczne udowadnianie przesłanek wymienionych w art. 124 ust. 1a poprzez w szczególności przedstawianie przez inwestora dowodów świadczących o konieczności jak najszybszej budowy (zob. wyrok WSA w Kielcach z dnia 6 września 2018 r., sygn. akt II SA/Ke 306/18, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wystąpienie przesłanki ważnego interesu społecznego czy też ważnego interesu gospodarczego nie jest kwestią wykazania, lecz raczej uargumentowania, nie odnosi się bowiem wyłącznie do sfery faktów, lecz wymaga ich ewaluacji, dokonanej przez organ. Nie istnieje zatem potrzeba przedstawiania dowodów na okoliczność spełnienia powyższych przesłanek, a wystarczające jest ograniczenie się do przedstawienia cech, parametrów i przeznaczenia inwestycji (por. wyrok NSA z dnia 7 września 2016 r., sygn. akt I OSK 33/16, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

We wniosku z dnia 28 listopada 2016 r. inwestor wskazał zaś, że ważnym elementem uzasadniającym konieczność natychmiastowego rozpoczęcia inwestycji jest zapewnienie dostawy energii dla nowych odbiorców oraz, że inwestycja wynika z braku możliwości przyłączenia nowych odbiorców energii elektrycznej w rejonie miejscowości R. Inwestor wyjaśnił, że bezpieczeństwo energetyczne regionu będzie zapewnione w przypadku utrzymania należytego stanu technicznego infrastruktury technicznej, jak i w sytuacji przyłączenia nowych źródeł wytwórczych. Inwestor wskazał także, że realizacja przedmiotowej inwestycji podyktowana jest koniecznością utrzymania zdolności sieci dystrybucyjnej do realizacji zaopatrzenia w energię elektryczną w sposób ciągły i niezawodny, przy zachowaniu obowiązujących wymagań jakościowych tych dostaw oraz stale rosnące zapotrzebowanie na moc, a zatem realizacja przedsięwzięcia jest niezbędna. Zauważyć ponadto należy, że inwestor został wyznaczony operatorem systemu dystrybucyjnego na obszarze określonym w koncesji na dystrybucję energii elektrycznej, z wyłączeniem zlokalizowanych na tym obszarze sieci dystrybucyjnych, za których ruch jest odpowiedzialny inny operator systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego lub operator systemu połączonego elektroenergetycznego wyznaczony w trybie art. 9h ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne, decyzją Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z dnia 24 czerwca 2008 r. na okres od dnia 1 lipca 2008 r. do dnia 31 grudnia 2020 r. Tym samym Spółka wykonuje wszelkie ustawowe obowiązki operatora systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego określone w art. 9c ust. 3 Prawo energetyczne, do których należy m.in. rozbudowa sieci przesyłowych i połączeń z innymi systemami elektroenergetycznymi.

Ponadto, w świetle orzecznictwa sądowoadministracyjnego, które Sąd orzekający w pełni podziela, budowa czy przebudowa odcinka sieci elektroenergetycznej o dużej mocy, realizuje ważny interes gospodarczy państwa oraz interes społeczny (zob. wyrok NSA z dnia 6 lipca 2016 r., sygn. akt I OSK 1648/15 oraz wyrok NSA z dnia 25 października 2013 r., sygn. akt I OSK 2967/12 – oba dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie Sądu organy prawidłowo przyjęły za wyczerpujące wyjaśnienia inwestora, który wskazywał na istnienie zarówno interesu społecznego, jak i ważnego interesu gospodarczego. Rozbudowa sieci energetycznej zapewni poprawę jakości i niezawodności zasilania odbiorców energii elektrycznej, wzrost bezpieczeństwa jej dostawy oraz umożliwi realizację nowych inwestycji w zakresie budownictwa mieszkaniowego i polepszenie warunków rozwoju gospodarczego regionu. Niewątpliwie inwestycja ta służyć będzie ogólnie pojętemu interesowi publicznemu, a co za tym idzie niezbędne dla jej przeprowadzenia zezwolenie na zajęcie nieruchomości skarżących podyktowane jest takim słusznym interesem społecznym. Ponadto, podmiot eksploatujący linię energetyczną nie planowałby, będącej dla niego finansowym obciążeniem, jej kosztownej modernizacji w sytuacji, gdy istniejąca infrastruktura w pełni zabezpieczałaby potrzeby energetyczne odbiorców, a jej stan nie powodowałby wystąpienia niebezpieczeństwa rozległej awarii (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 12 grudnia 2018 r., sygn. akt IV SA/Po 402/18, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Sformułowane w skardze zarzuty braku przesłanek do nadania zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności nie są zasadne. Wprost z przepisu art. 124 ust. 1a u.g.n. wynika, że decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Ustawodawca konstruując przepis art. 124 ust. 1a u.g.n. przesądził o obligatoryjnym nadaniu decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości rygoru natychmiastowej wykonalności. Nadanie tego rygoru nie jest zatem pozostawione uznaniu organu, ani uzależnione od jakichkolwiek dodatkowych przesłanek.

Nie można podzielić jednakże stanowiska inwestora, który wskazał, że po stronie inwestora występuje ponadto przesłanka wyjątkowo ważnego interesu strony. Interesu o takim bowiem charakterze nie można bowiem wywodzić wyłącznie z ustawowych obowiązków przedsiębiorcy energetycznego, który zobowiązany jest do zapewnienia dostaw energii elektrycznej w sposób ciągły i niezawodny oraz zapewnienia odbiorcom świadczenia tych usług. Nie ma to jednak wpływu na prawidłowość kontrolowanego rozstrzygnięcia, albowiem ziściły się pozostałe przesłanki decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości w niniejszej.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja została wydana z zachowaniem wymogów określonych w dyspozycji powołanych przepisów ustawy, będących podstawą jej wydania. Wbrew stanowisku skarżących, mające zastosowanie w sprawie przepisy u.g.n. nie wskazują na obowiązek określenia w decyzji wydawanej na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. terminu udzielenia zezwolenia, jak i nie wymagają przed jej wydaniem zbadania zgodności zaplanowanej przez inwestora inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Przepisy te nie nakładają również na organ obowiązku określenia, czy inwestycja ta zaliczana jest do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko czy też mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Dlatego też, Sąd uznał, że wydanie kwestionowanych decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia a dokonana przez orzekające w sprawie organy ocena materiału dowodowego nie nosi cech dowolności. W oparciu o art. 107 § 3 k.p.a. w rozstrzygnięciu zawarto podstawowe jego elementy, wskazano także uzasadnienie faktyczne i prawne.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., skargę jako bezzasadną oddalił.

Sąd orzekł w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., uwzględniając wniosek Wojewody zgłoszony w odpowiedzi na skargę.