Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2301/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 138
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Katarzyna Tomiło-Nawrocka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lutego 2011 r. sprawy ze skargi D. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza na rzecz D. z siedzibą w W. od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

IV SA/Wa 2301/10

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. Prezydent W. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku biurowo-usługowo-mieszkalnego z garażem podziemnym, infrastrukturą techniczną i wjazdem na działkach ew. nr [...] i części działki ew. nr [...] z obrębu [...] położonych przy ul. [...] (w rejonie [...]) w W. Podał, iż powtórnie przeprowadzona analiza obszaru w oparciu o art. 53 ust. 3 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz.717 z późn. zm.) wykazała brak możliwości realizacji planowanego zamierzenia. Z dokonanych bowiem obliczeń wynika, ze średni wskaźnik powierzchni zabudowy w stosunku do całego analizowanego terenu wynosi 0,25, a zatem jest on znacznie niższy niż wskaźnik 0,72 tj. wnioskowany przez inwestora. Zdaniem organu maksymalnym wskaźnikiem jaki można by przyjąć dla działki objętej wnioskiem jest wskaźnik 0,37 tj. najwyższy wskaźnik z wyliczonych wskaźników dla poszczególnych obszarów.

Ponadto organ stwierdził, iż wysokość górnej elewacji frontowej budynków znajdujących się w obrębie terenu objętego analizą jest zróżnicowana i wynosi od 4,0 do 9,0 m dla budynków mieszkalnych jednorodzinnych i wielorodzinnych w postaci małych willi miejskich oraz do 36,0 m (XI kondygnacji) dla budynków mieszkalnych wielorodzinnych i budynku biurowego usytuowanego na działce nr ew. [...] przy [...]. Organ podkreślił, iż teren objęty wnioskiem położony jest bezpośrednio przy ul. [...] i projektowane na nim budynki stanowiły będą północną pierzeję tej ulicy. Aktualnie północną pierzeję ul. [...] na odcinku między [...], a ul. [...] stanowią nieprzypadkowo zlokalizowane budynki. W bezpośrednim sąsiedztwie wnioskowanej lokalizacji usytuowane są budynki, które tworzą uporządkowany układ architektoniczno-urbanistyczny, oparty na osi urbanistycznej. Organ uznał wnioskowaną przez inwestora wysokość budynku, wynoszącą 24,3m za niedopuszczalną z tej przyczyny, że w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji usytuowane są budynki tworzące uporządkowany ład architektoniczno-urbanistyczny, obejmujący dwa siedmiokondygnacyjne budynki (oznaczone na załączniku graficznym E i F) o wysokości 26,0 m, które są symetrycznie otoczone przez cztery budynki czterokondygnacyjne o wysokości 15,0 m (oznaczone literami A, B, C i D). W konsekwencji powyższego organ pierwszej instancji stwierdził, iż parametr wysokości elewacji frontowej dla wnioskowanego budynku powinien być ustalony przy uwzględnieniu w/w walorów kompozycyjno-estetycznych oraz w celu zachowania ładu przestrzennego. Dla wyznaczenia wysokości projektowanej zabudowy przyjął budynki tworzące północną pierzeję ul. [...] (IV-V kondygnacji tj. 15,0-18,0 m wysokości) oraz budynki C i D o wysokości 15,0 m (IV kondygnacje) i uznał, że jego wysokość winna się zawierać w przedziale od 15,0 do 18,0 m. W ocenie organu przy zachowaniu takiej wysokości elewacji frontowej planowany budynek stworzy zamknięcie istniejącego układu urbanistycznego i równocześnie wkomponuje się w pierzeję ul. [...]. Jednocześnie organ wskazał, iż realizacja na terenie objętym analizą, budynku o wysokości 24,3 m (tj. zgodnie ze skorygowanym wnioskiem inwestora) wprowadziłaby daleko idące zmiany w ogólnym charakterze zabudowy ukształtowanej po północnej stronie ul. [...] na odcinku od [...] do ul. [...]. Po zrealizowaniu bowiem, wnioskowany budynek zaburzyłby istniejącą, wyrównaną wysokość i gabaryty budynków tworzących tę pierzeję ul. [...] i doprowadziłby do stanu "bezładu architektonicznego", a taka wysokość budynku nie wynikałaby z potrzeb zachowania ładu przestrzennego.

Prezydent W. zaznaczył, iż wprawdzie na działce nr [...], która stanowi lustrzane odbicie w stosunku do przedmiotowej działki wydana została w dniu [...] lutego 2005r. decyzja ustalająca warunki zabudowy dla budynku mieszkalnego wielorodzinnego o zróżnicowanej wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej (maksymalnie 18,0 m w sąsiedztwie budynków IV- kondygnacyjnych i maksymalnie 30,0 m w części centralnej budynku) to wysokości ustalone w tej decyzji nawiązywały do wysokości budynków istniejących w rejonie skrzyżowania ul. [...] i [...], tworzących zupełnie odmienny architektonicznie zespół zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej (luźno usytuowane w zieleni pojedyncze budynki wysokie, wycofane o 20,0 m od linii rozgraniczającej ul. [...]).

Od powyższej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego odwołała się "D." Spółka z o.o. reprezentowana przez Z. W. - radcę prawnego. Odwołująca wskazała, że o odmowie ustalenia wnioskowanych warunków zabudowy decydują - zdaniem organu pierwszej instancji - dwa parametry: wysokość budynku oraz wskaźnik zabudowy w stosunku do terenu inwestycji. Odwołująca wskazała również, że ten sam organ decyzją nr [...] ustalił warunki zabudowy dla działki o nr [...] - sąsiadującej z terenem objętym wnioskiem, dopuszczając realizację IX- kondygnacyjnego budynku o wysokości 30 m. Spółka zwróciła uwagę, że argumentacja podniesiona przez organ pierwszej instancji jest całkowicie subiektywna, a więc niedopuszczalna. Przy ustalaniu parametru wysokości budynku organ pierwszej instancji wziął pod uwagę wyłącznie budynki, które tworzą północną pierzeję ul. [...], mimo że z przepisu wynika, że wysokość planowanej inwestycji powinna być ustalana ze względu na wysokość zabudowy na działkach sąsiednich, a nie tylko na niektórych działkach sąsiednich. Podniesiono także, że wnioskowany budynek na działce o nr [...] byłby symetrycznie położony w stosunku do budynku na działce nr [...], dla którego ustalono warunki zabudowy decyzją Prezydenta W. z [...] marca 2005r. i znakomicie wkomponowałby się w zmieniony układ budynków, zamykając go i uzupełniając.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] listopada 201Or, na podstawie art. 138 § 2 k.p.a, uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.

SKO wskazało, iż niezależnie od oceny zasadności zarzutów strony skarżącej, merytoryczna kontrola każdej decyzji administracyjnej musi być poprzedzona kontrolą formalną. Charakter decyzji o warunkach zabudowy został ukształtowany ustawą z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ustawa ta w art. 61 ust.1 określa przesłanki, które muszą być spełnione, aby możliwe było wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Sposób ustalania wymagań, o których mowa w art. 61 w/w ustawy określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Przepis § 3 ust.1 cyt. rozporządzenia stanowi, iż w celu ustalenia wymagań nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1- 5 ustawy, a w myśl ustępu 2 tego paragrafu, granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków, nie mniejszej jednak niż 50 metrów.

Kolegium stwierdziło, że w przedmiotowej sprawie obszar analizowany został wyznaczony zgodnie z cyt. powyżej przepisem, jednakże przeprowadzona analiza uwzględniła wybiórczo jedynie budynki czterokondygnacyjne i w oparciu o te wysokości organ pierwszej instancji uznał, że wnioskowany budynek o wysokości planowanej 24,3 m wprowadziłby daleko idące zmiany w ogólnym charakterze zabudowy ukształtowanej po północnej stronie ul. [...].

Zdaniem Kolegium odmowa ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanego budynku o parametrach wskazanych przez inwestora argumentowana przez organ pierwszej instancji możliwością wkomponowania w istniejącą zabudowę pierzejową przy ulicy [...] budynku o wysokości od 15 do 18 metrów, który tworzyłby zamknięcie określonego układu urbanistycznego, wskazuje na dowolność w działaniu organu pierwszoinstancyjnego. Kolegium podkreśliło, że wyznaczenie obszaru analizowanego bez dowolności, z uwzględnieniem kryteriów obiektywnych ma zasadnicze znaczenie dla samej analizy oraz jej wyników, a tym samym dla rozstrzygnięcia sprawy. Nie może ono zależeć w szczególności od koncepcji urbanistycznych, czy architektonicznych wielu różnych podmiotów wydających decyzję o warunkach zabudowy w konkretnych sprawach, albo też osób przygotowujących projekty takich decyzji.

Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że wytypowanie tylko niektórych budynków jako odniesienia dla planowanej inwestycji, powinno być poparte rozważną argumentacją przedstawioną w uzasadnieniu decyzji. Brak stosownej argumentacji uzasadniającej odmowę ustalenia warunków zabudowy w oparciu o zabudowę sąsiednią i odmowa ich ustalenia w oparciu tylko o ład przestrzenny powoduje, że kwestia ta wymyka się spod administracyjnej kontroli instancyjnej.

Kolegium podzieliło zarzut odwołującej, że na terenie wyznaczonym jako obszar analizowany znajduje się zróżnicowana zabudowa i niska i bardzo wysoka, natomiast organ pierwszej instancji wydając odmowną decyzję, powołał się li tylko na ład architektoniczny, bez uwzględnienia podstawowych warunków wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co wskazuje na dowolność decyzji jako wydanej w oparciu o uznanie organu pierwszej instancji.

Kolegium podniosło, że niezależnie od kwestii wynikających z wiążących uzgodnień i przepisów odrębnych, analiza winna podawać konkretne dane, o których mowa w § 4-7 w/w rozporządzenia. Treść i konstrukcja powołanych przepisów naprowadza, że obowiązują tu również zobiektywizowane, podane wprost przez ustawodawcę standardy, uznane za gwarancje zachowanie ładu przestrzennego, które określono w § 4 ust. 1-3, § 5 ust. 1, § 6 ust. 1, § 7 ust. 1-3 rozporządzenia.

Kolegium wskazało, że odnosząc te ogólne uwagi do stanu faktycznego niniejszej sprawy, należy stwierdzić, że sporządzona analiza obszarowa jest niepełna.

W części tekstowej analizy nie wskazano dokładnych danych istotnych dla stosowania § 4-7 rozporządzenia. Dotyczy to parametrów dotyczących wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, gzymsu lub attyki i geometrii dachu, szerokości elewacji frontowej, wskaźnika zabudowy dla zabudowy, która znajdowała się w obszarze analizowanym. Analiza zawiera tylko bardzo ogólną charakterystykę. Powyższe oznacza, że sporządzona analiza nie odpowiada innym wymogom wynikającym z przepisów prawa, a jej wyniki nie mogą być uznane za stwarzające podstawę do odmowy ustalenia wnioskowanych warunków zabudowy planowanej inwestycji.

Dane w analizie nie zawierały ani nie uwzględniały konkretnych danych co do powierzchni zabudowy działek w obszarze analizowanym wraz ze średnim wskaźnikiem tej wielkości dla obszaru analizowanego, nie wskazywały wszystkich wysokości górnych krawędzi elewacji frontowej występujących na obszarze analizowanym, a te parametry stały się podstawą do odmowy ustalenia wnioskowanych warunków zabudowy.

W konkluzji powyższych rozważań SKO stwierdziło, że w sprawie nie został zebrany cały materiał dowodowy, który pozwoliłby organowi odwoławczemu na podjęcie rozstrzygnięcia merytorycznego.

Skargę na powyższą decyzję Samorządowego kolegium Odwoławczego złożył profesjonalny pełnomocnik "D." Spółka z o.o., zarzucając jej naruszenie art. 138§2 wzw. żart. 136 k.p.a., a także art. 6, 8, 12 i 107 §3 k.p.a.

Wskazując na powyższe naruszenia strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

W uzasadnieniu skargi podkreślono, iż Kolegium po raz trzeci uchyliło decyzję organu pierwszej instancji odmawiającą ustalenia warunków zabudowy i przekazało sprawę do pierwszej instancji celem ponownego rozpatrzenia.

Zdaniem skarżącej w sprawie niniejszej istniały podstawy do wydania przez organ odwoławczy decyzji merytorycznie rozstrzygającej sprawę, co eliminuje prawną dopuszczalność kasacyjnej decyzji organu odwoławczego. W toku kilkukrotnego już rozpatrywania sprawy, znaczna część okoliczności wynikających z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 23 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym została dostatecznie wyjaśniona, jest bezsporna i nie budzi żadnych wątpliwości. Sporne są tylko dwa parametry tj. wysokość planowanego budynku i wskaźnik nowej zabudowy, które należy określać z punku widzenia przepisów w/w rozporządzenia Ministra Infrastruktury.

SKO uchylenie decyzji i zwrot sprawy do pierwszej instancji uzasadniło brakami w analizie objętej częścią pisemną skarżonej decyzji. Zdaniem skarżącej z tego rodzaju argumentacją nie sposób się zgodzić. W aktach sprawy bowiem znajduje się dokumentacja, m.in. mapy, z których jednoznacznie wynikają takie dane, jak charakterystyka geodezyjna terenu analizowanego (liczba działek wraz z numerami ewidencyjnymi), zabudowa poszczególnych działek i jej gęstość wraz z funkcją oraz wysokością i liczbą kondygnacji poszczególnych budynków.

W ocenie skarżącej organ odwoławczy posiadał odpowiednie dane do uzupełnienia analizy organu pierwszej instancji i wydania decyzji merytorycznie rozstrzygającej sprawę. Skarżąca podkreśliła, iż we wszystkich dotychczasowych decyzjach uchylających rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji przyczyną uchylenia była raczej błędna ocena materiału dowodowego, a nie braki w zgromadzonym materiale dowodowym. Skarżąca podniosła nadto, iż nawet gdyby organ odwoławczy nie posiadał wszelkich danych do weryfikacji analizy, to mógł, a w zasadzie był zobowiązany zgodnie z art. 138 § 2 w zw. z art. 136 k.p.a. przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe lub zlecić przeprowadzenie takiego postępowania Prezydentowi W. Nie było bowiem przeszkód, ażeby SKO zażądało od organu pierwszej instancji przekazania dodatkowych dokumentów, map czy też określonych danych. Jednakże SKO nie podjęło trudu merytorycznego załatwienia sprawy, a w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ograniczyło się tylko do wskazania luk w materiale dowodowym (a właściwie wadliwości jego oceny), nie wyjaśniając w żaden sposób dlaczego nie można było uzupełnić tego materiału w trybie art. 136 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko i argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż, jak trafnie podniesiono w skardze, zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja kasacyjna wydana w trybie art. 138 §2 k.p.a.

Na wstępie podkreślić należy, iż art. 138 k.p.a. reguluje zakres kompetencji organu odwoławczego, który ukształtowany jest przez konstytucyjną zasadę dwuinstancyjności. Organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę, która została rozstrzygnięta decyzją organu pierwszej instancji. Oznacza to, że granice rozpoznania wyznacza rozstrzygnięcie sprawy decyzją organu pierwszej instancji. W takich granicach organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę, co oznacza, że obowiązany jest zakończyć postępowanie decyzją merytorycznie rozstrzygającą sprawę, która może być tożsama co do treści z rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji, co stanowi podstawę do utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji (art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.) lub rozstrzygającą sprawę co do treści rozstrzygnięcia odmiennie, co stanowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości lub w części i w tym zakresie orzeczenia co do istoty sprawy (art. 138 §1 pkt 2 k.p.a.). Z kolei art. 138 § 1 pkt 2 in fine przyznaje organowi odwoławczemu kompetencje do wydania decyzji kasacyjnej typowej.

Wyłącznie w przypadku, gdy organ pierwszej instancji uchylił się od rozpoznania sprawy nie prowadząc wymaganego przepisami postępowania wyjaśniającego organ odwoławczy nie ma kompetencji do konwalidowania tej wadliwości postępowania, natomiast ma kompetencje uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Decyzja kasacyjna wydawana jest zatem wtedy, gdy organ pierwszej instancji albo w ogóle nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, albo przeprowadzone postępowanie wyjaśniające nie jest wystarczające dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy i jednocześnie brak jest podstaw do zastosowania przez organ przepisu art. 136 k.p.a. tj. przeprowadzenia przez organ odwoławczy dodatkowego postępowania dowodowego (por. wyrok NSA z dnia 4 lutego 201 Or. II OSK 253/09 nie publik.). Kompetencja organu odwoławczego do podejmowania decyzji kasacyjnych jest zatem ograniczona przesłankami ustawowymi. Organ odwoławczy stosując przepis art. art. 138 § 2 k.p.a. powinien w decyzji kasacyjnej uzasadnić istnienie przesłanek wymienionych w tym przepisie.

Przenosząc powyższe wywody na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż trafnie podniosła strona skarżąca, że organ odwoławczy wydając decyzję o charakterze kasacyjnym uchylił się od obowiązku merytorycznego rozpoznania sprawy.

Jak wynika z analizy akt administracyjnych przedstawionych Sądowi sprawa niniejsza została w sposób dostateczny wyjaśniona. Organ pierwszej instancji zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) wyznaczył obszar analizowany, zakreślając jego granice na kopii odpowiedniej mapy i dokonał na nim analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.).

Zauważyć należy, iż w analizie funkcji oraz cech zabudowy wyznaczonego obszaru, organ pierwszej instancji - wbrew stwierdzeniu Kolegium - wskazał wysokości budynków na poszczególnych działkach. W uzasadnieniu decyzji Prezydent W. wywiódł, iż pomimo, że w obszarze analizowanym znajdują się budynki o wysokości górnej elewacji frontowej większej niż 24,3 m, to ze względu na zachowanie określonego uporządkowanego układu urbanistycznego dopuszczalna wysokość zabudowy na przedmiotowej działce wynosi od 15 m do 18m . Jednocześnie podkreślił, iż realizacja budynku o wysokości 24,3 m zaburzyłaby istniejącą, wyrównaną wysokość i gabaryty budynków tworzących północną pierzeję ulicy [...], zaś taka wysokość budynku nie wynikałaby z potrzeb zachowania ładu przestrzennego.

Podkreślenia wymaga, iż organ pierwszej instancji ustalając średni wskaźnik zabudowy wyliczony dla obszaru objętego analizą uwzględnił wytyczne SKO zawarte w poprzedniej jego decyzji z dnia [...] grudnia 2009r. wydanej w tej sprawie. Mianowicie Kolegium w decyzji tej stwierdziło, że zgodnie z § 5 w/w rozporządzenia Ministra Infrastruktury wielkość tego obliczać należy albo w stosunku do powierzchni działek, albo w stosunku do powierzchni terenu ( alternatywa rozłączna). Organ pierwszej instancji ustalając średni wskaźnik zabudowy dla obszaru analizowanego dokonał wyliczeń powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu. W tym celu w obrębie analizowanego terenu dokonał wydzielenia po liniach rozgraniczających ulic bądź dróg wewnętrznych - czternastu obszarów, dla których policzony został wskaźnik powierzchni zabudowy do powierzchni terenu. Granice i oznaczenie kolejnymi numerami tych terenów zostały zaznaczone na kopii mapy stanowiącej załącznik do decyzji. Jak wynika z analizy akt sprawy, wyliczeniami tymi objęto wszystkie istniejące w obszarze analizowanym budynki.

Jako podstawę uchylenia decyzji Prezydenta W. o odmowie ustalenia warunków zabudowy Kolegium podało brak w analizie konkretnych danych co do powierzchni zabudowy działek w obszarze analizowanym wraz ze średnim wskaźnikiem tej wielkości dla obszaru analizowanego oraz niewykazanie wszystkich wysokości górnych krawędzi elewacji frontowej występujących na obszarze analizowanym.

W ocenie Sądu argumenty wskazane w zaskarżonej decyzji nie uzasadniały uchylenia decyzji organu pierwszej instancji.

Jak wcześniej zostało zaznaczone organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną tylko wówczas, gdy organ pierwszej instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego lub gdy przeprowadził je w sposób wadliwy. Nie może stanowić takiej przesłanki konieczność ponownego dokonania oceny prawnej przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji postępowania wyjaśniającego czy też konieczność dokonania oceny zarzutów podniesionych w odwołaniu, z czym może się wiązać ewentualne przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów przez organ odwoławczy (art. 136 k.p.a.).

W niniejszej sprawie organ odwoławczy nie wykazał aby rozstrzygnięcie sprawy wymagało przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części przez organ pierwszej instancji.

Słusznie zauważył pełnomocnik skarżącej, iż materiał dowodowy zgromadzony w sprawie pozwalał organowi odwoławczemu na dokonanie ustaleń w zakresie istniejącej zabudowy na poszczególnych działkach objętych obszarem analizowanym, jak również stanu zagospodarowania tychże działek.

W tym stanie rzeczy zaskarżoną decyzję należało wyeliminować z obrotu prawnego.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.

O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 tej ustawy.