Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 89/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-03-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Asesor WSA Piotr Borowiecki Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2007 r. sprawy ze skargi D. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] września 2006 r. [...] Komendant Wojewódzki Policji w K. cofnął pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej D. B. na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525, ze zm.) oraz art. 104 i art. 268 a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, ze zm.). W uzasadnieniu organ ustalił, że przeciwko stronie toczy się postępowanie karne o popełnienie czynu określonego w art. 284 § 2 k.k., tj. o to, że w dniu [...] listopada 2004 r. poprzez sprzedaż spółki z o.o. "A." z/s w K. dokonał przywłaszczenia przedmiotu leasingu w postaci ciągnika siodłowego m-ki [...] o nr rej. [...]własności V. Sp. z o.o. z/s w W. w ten sposób, że jako leasingobiorca mając na podstawie pkt 8.1c ogólnych warunków umowy leasingu obowiązek zgłoszenia finansującemu oddania w/w przedmiotu leasingu do użytkowania osobie trzeciej nie uczynił tego, ostatecznie nie zwracając finansującemu przedmiotu leasingu oraz nie informując o miejscu jego przechowywania czym działał na szkodę V. Sp. z o.o. powodując straty nie mniejsze niż 53095,56 zł. W dniu [...] lutego 2006 r. Prokuratura Rejonowa w T. poinformowała, że z dniem [...] października 2005 r. postępowanie prowadzone przeciwko D. B. zostało zawieszone. Strona działająca przez pełnomocnika, w myśl art. 10 k.p.a. została zaproszona do udziału w prowadzonym postępowaniu, z którego to prawa pełnomocnik strony skorzystał nie wnosząc uwag. Jednocześnie w dniu [...] sierpnia 2006 r. pełnomocnik strony wniósł o dopuszczenie dowodu z akt sprawy karnej prowadzonej przeciwko stronie. Postanowieniem z dnia [...] września 2006 r. [...] Komendant Wojewódzki Policji w K. odmówił uwzględnienia żądania pełnomocnika strony o przeprowadzenie dowodu uznając, że ocena oraz zasadność dokumentacji zgromadzonej w sprawie karnej nie należą do jego kompetencji. Dla zastosowania art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wystarczające jest więc tylko ustalenie, że przeciwko posiadaczowi pozwolenia na broń toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstw wymienionych w tym przepisie. Przeciwko stronie toczy się takie postępowanie, bowiem postawiono jej zarzut popełnienia przestępstwa z art. 284 § 2 k.k., a więc przeciwko mieniu, który to rodzaj czynów został przez ustawodawcę bezpośrednio wymieniony w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, jako szczególnie uzasadniający istnienie obawy, o której w tym przepisie mowa, a ponadto przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 w/w ustawy ma obligatoryjny charakter.

Od powyższej decyzji D. B. wniósł w dniu [...] października 2006 r. odwołanie, zarzucając jej naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, polegające na błędnym przyjęciu, iż powołane przepisy obligują organ administracji do cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej bez konieczności badania okoliczności toczącego się postępowania karnego oraz naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść wydanej decyzji, tj. art. 7 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 78 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., polegające na bezzasadnym oddaleniu wniosku strony o dopuszczenie dowodu z akt toczącego się przeciwko skarżącemu postępowania karnego oraz nieprzeprowadzeniu dowodu z zeznań świadków, którzy zostali przesłuchani w tym charakterze w w/w postępowaniu oraz art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., polegające na niepodjęciu decyzji o zawieszeniu postępowania w przypadku zaistnienia w sprawie przesłanki nakazującej organowi wydanie takiego rozstrzygnięcia. Wskazując na powyższe zarzuty, wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, albowiem rozstrzygnięcie sprawy wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części. W uzasadnieniu odwołania skarżący podał, że bezspornym jest, iż przeciwko niemu toczy się postępowanie karne o przestępstwo z art. 284 § 2 k.k. Powyższa okoliczność nie może jednak sama przez się stanowić przyczyny cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej przez skarżącego. Pierwszorzędne dla sprawy znaczenie mają bowiem okoliczności sprawy będącej przedmiotem w/w postępowania karnego. Zbadanie przez organ l instancji przedmiotowych okoliczności pozwoliłoby na stwierdzenie, iż postawione zarzuty w najmniejszym nawet stopniu nie czynią prawdopodobnym, iż skarżący mógłby użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Biorąc powyższe pod uwagę, wskazać należy, iż D. B. został oskarżony o to, że poprzez sprzedaż spółki z ograniczoną odpowiedzialnością "A." z siedzibą w K. dokonał przywłaszczenia przedmiotu leasingu w postaci ciągnika siodłowego marki [...]. Sprzedaż udziałów nie miała ponadto żadnego wpływu na stan majątku oraz interesów spółki "A.", albowiem transakcja nie odniosła żadnego skutku w odniesieniu do zawartej wcześniej przez spółkę umowy leasingu. Nie wiadomo w jaki sposób sprzedaż udziałów miała spowodować przywłaszczenie samochodu.

W odwołaniu ponadto skarżący podał, że w/w postępowanie karne zostało zawieszone, a data jego podjęcia nie jest oczywiście znana. Mając na uwadze obowiązującą praktykę, sprawa może pozostawać zawieszona nawet przez kilkanaście lat. Z orzecznictwa sądowoadministracyjnego dotyczącego opisywanej materii wynika, iż analiza okoliczności popełnienia przestępstwa, będącego podstawą cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej, stanowi obowiązek organu prowadzącego postępowanie administracyjne. Całkowicie chybione jest stanowisko organu I instancji, z którego wynika, iż przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 w/w ustawy obliguje organ administracji do cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej bez konieczności badania okoliczności toczącego się postępowania karnego. Z opisanym naruszeniem powołanych przepisów prawa materialnego związane jest naruszenie przez organ l instancji licznych przepisów proceduralnych. W szczególności wskazać należy, iż z niezrozumiałych względów organ odmówił uwzględnienia wniosku strony o przeprowadzenie dowodu z akt prowadzonego postępowania karnego. Dopuszczenie dowodu z akt sprawy karnej, a następnie przesłuchanie występujących w sprawie osób w charakterze świadków pozwoliłoby natomiast na ustalenie, że postawione skarżącemu zarzuty mają charakter absurdalny, wobec czego wysoce prawdopodobnym jest wydanie przez Sąd wyroku uniewinniającego.

Decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2006 r. Komendant Główny Policji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268 a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity z 2000 r., Dz. U. Nr 98, poz. 1071, ze zm.) oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity z 2004 r., Dz. U. Nr 52, poz. 525, ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania D. B. złożonego przez pełnomocnika adw. J. S. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] września 2006 r. nr [...] cofającej pozwolenie na broń palną myśliwską utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ podał, że dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy o broni i amunicji nakazuje organowi Policji cofnięcie pozwolenia na broń w przypadku, gdy daną osobę uznano za należącą do kategorii osób określonej w art. 15 ust. 1 pkt 6, tj. do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa. Ustawodawca istnienie obawy, określonej w przywołanym przepisie jako przesłankę cofnięcia pozwolenia na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy, związał wprost z popełnieniem przez posiadacza broni przestępstwa wymierzonego przeciwko mieniu, lub tylko z toczącym się postępowaniem karnym o popełnienie przestępstwa tego rodzaju. Ta druga okoliczność występuje w sprawie D. B., bowiem postawiono mu tego rodzaju zarzut w toczącym się postępowaniu karnym. Strona, jako osoba, która stoi pod zarzutem popełnienia czynu zabronionego, wymierzonego przeciwko mieniu nie daje gwarancji przestrzegania prawa w przyszłości, a więc także przepisów ustawy o broni i amunicji. Konsekwencją tego jest przekonanie organów, że nie daje także gwarancji bezpiecznego używania broni palnej myśliwskiej, a tym samym budzi uzasadnione obawy, że broni może użyć w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Istotne znaczenie ma przy tym fakt, że skarżący stoi pod zarzutem popełnienia przestępstwa wymierzonego przeciwko mieniu, a więc wprost wskazanego przez ustawodawcę w przykładowym katalogu przestępstw, stanowiących podstawę do uznania posiadacza pozwolenia na broń za osobę, określoną w tymże art. 15 ust. 1 pkt 6. Należy przy tym zaznaczyć, że od posiadaczy broni, oczekuje się przestrzegania porządku prawnego. Prawo do posiadania broni jest bowiem prawem szczególnym, wyróżniającym osobę je posiadającą z ogółu społeczeństwa. Dostęp do niego podlega ścisłej administracyjnej reglamentacji i uzyskać je można za zgodą właściwego organu, wyrażonej w decyzji administracyjnej, z uwagi na ścisły związek tego prawa ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Odnosząc się do argumentu sformułowanego przez pełnomocnika, że prawdopodobnie jego mocodawca zostanie uniewinniony przez sąd, Komendant Główny Policji wyjaśnia, iż prognoza ta nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, z uwagi na brzmienie wskazanych powyżej przepisów ustawy o broni i amunicji. Komendant Główny Policji stwierdza też, że postanowienie organu I instancji o nie przeprowadzeniu dowodu z akt sprawy karnej było zasadne. Z samego literalnego brzmienia przepisów stanowiących podstawę materialnoprawną decyzji wynika, że fakt toczącego się postępowania karnego dot. popełnienia przestępstwa przeciwko mieniu - w ocenie ustawodawcy uzasadnia obawę użycia przez posiadacza broni w sposób określony i obliguje organy do cofnięcia pozwolenia. Organy administracji publicznej nie mogą natomiast dokonywać oceny materiałów zgromadzonych na potrzeby postępowania karnego, a zatem przeprowadzenie wnioskowanego dowodu i to na okoliczności związane z przedmiotem postępowania karnego, a nie administracyjnego, jest prawnie nieuzasadnione. Gdy chodzi o przywołane przez pełnomocnika orzecznictwo sądów administracyjnych wyjaśnić należy, iż nie zostało ono zastosowane adekwatnie do sprawy.

W dniu [...] grudnia 2006 r. (data stempla pocztowego) skarżący złożył skargę na w/w decyzję Komendanta Głównego Policji, zarzucając jej naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, polegające na błędnym przyjęciu, iż powołane przepisy obligują organ administracji do cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej bez konieczności badania okoliczności toczącego się postępowania karnego oraz naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść wydanej decyzji, tj. art. 7 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 78 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., polegające na bezzasadnym oddaleniu wniosku strony o dopuszczenie dowodu z akt toczącego się przeciwko skarżącemu postępowania karnego oraz nieprzeprowadzeniu dowodu z zeznań świadków, którzy zostali przesłuchani w tym charakterze w w/w postępowaniu oraz art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., polegające na niepodjęciu decyzji o zawieszeniu postępowania w przypadku zaistnienia w sprawie przesłanki nakazującej organowi wydanie takiego rozstrzygnięcia. Wskazując na powyższe zarzuty, wniósł o uchylenie decyzji organu I i II instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, albowiem rozstrzygnięcie sprawy wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części. W uzasadnieniu skarżący wskazał na dokładnie te same argumenty, co w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej, a ponadto na chybione powoływanie się przez organ II instancji na dokonaną nowelizację ustawy o broni i amunicji w powyższym zakresie. Zmiana art. 15 ust. 1 pkt 6 w/w ustawy (która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2004 r.) dotyczyła bowiem jedynie poszerzenia katalogu przestępstw stanowiących podstawę do cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej - z przestępstw popełnionych z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej na przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Dokonana nowelizacja nie miała natomiast absolutnie żadnego wpływu na zasadność podnoszonych przez skarżącego argumentów, a cytowane powyżej orzecznictwo sądów administracyjnych zachowało pełną aktualność. Z opisanym naruszeniem powołanych przepisów prawa materialnego związane jest naruszenie przez organy administracji licznych przepisów proceduralnych – organ odmówił uwzględnienia wniosku strony o przeprowadzenie dowodu z akt prowadzonego postępowania karnego. Dopuszczenie dowodu z akt sprawy karnej, a następnie przesłuchanie występujących w sprawie osób w charakterze świadków pozwoliłoby natomiast na ustalenie, że postawione skarżącemu zarzuty mają charakter absurdalny, wobec czego wysoce prawdopodobnym jest wydanie przez Sąd wyroku uniewinniającego. Powołane wyżej orzeczenia Sądów administracyjnych jednoznacznej wskazują, iż organ dopuścił się w powyższym zakresie licznych uchybień przepisom postępowania administracyjnego. Postanowienie w przedmiocie oddalenia złożonego wniosku dowodowego było więc całkowicie chybione. Skarżący podniósł, iż zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Mając wiedzę o prowadzonej równolegle sprawie karnej organ nie zawiesił postępowania administracyjnego, pomimo tego, że wydanie przez Sąd Rejonowy w T. wyroku miałoby decydujący wpływ na przebieg i wynik niniejszego postępowania. W ten sposób strona została pozbawiona możliwości zweryfikowania stanowiska organu w powyższym zakresie, zanim zapadło merytoryczne rozstrzygnięcie w sprawie (tak NSA w powołanym wyżej wyroku z dnia 12 grudnia 2002 r.). Jak już wyżej wskazano, analiza akt sprawy karnej wskazuje na dużą dozę prawdopodobieństwa, iż skarżący zostanie uniewinniony.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podał, że po zapoznaniu się z wniesioną skargą podtrzymuje stanowisko zajęte w decyzji z dnia [...] listopada 2006 r., a podniesione przez pełnomocnika skarżącego zarzuty są bezzasadne. Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Stosownie natomiast do brzmienia art. 15 ust. 1 pkt 6 uobia, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

Z przytoczonych przepisów wynika zatem jednoznacznie, że organy Policji są zobligowane cofnąć pozwolenie na broń osobom, co do których w ich ocenie - istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Analiza tych przepisów prowadzi także do wniosku, że prawomocne skazanie osoby posiadającej pozwolenie na broń lub podejrzenie jej o popełnienie którekolwiek z przestępstw określonych w ww. przepisie nakazuje uznać ją za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w ww. celu. Zaznaczenia jednocześnie wymaga, że dla podjęcia decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń na mocy przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 uobia nie ma znaczenia okoliczność, że czyn, za który została skazana lub podejrzana osoba posiadająca pozwolenie na broń, nie został popełniony z użyciem broni. Podstawową przesłanką cofnięcia pozwolenia jest bowiem uzasadniona obawa, że osoba taka może użyć broni w celu określonym w art. 15 ust. 1 pkt 6 uobia, a wynika ona z faktu popełnienia przez nią czynu zabronionego. Z tego względu właściwy organ Policji dysponując dowodami potwierdzającymi fakt wszczęcia wobec osoby, posiadającej pozwolenie na broń, postępowania karnego o popełnienie przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu zobligowany jest cofnąć wydane jej pozwolenie. Takie stanowisko organów Policji oraz przyjęta interpretacja, że ustawodawca sam rozstrzygnął, iż fakt prawomocnego skazania lub wszczęcie postępowania karnego o popełnienie którekolwiek z przestępstw wymienionych przykładowo w art. 15 ust. 1 pkt 6 uobia budzi tę obawę, wynika także z licznego w podobnych sprawach orzecznictwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Biorąc pod uwagę przytoczone wyżej przepisy prawa oraz ich wykładnię, jak również fakt, że skarżącemu został postawiony zarzut popełnienia przestępstwa przeciwko mieniu stwierdzić należy, że organy Policji, nie mogły podjąć innej decyzji, niż decyzja cofająca skarżącemu wydane mu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej.

Mając na względzie treść przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 uobia przyjąć także należy, że organy Policji uzyskując dowody potwierdzające prowadzenie wobec skarżącego postępowania karnego o przestępstwo przeciwko mieniu podjęły niezbędne działania w celu wyjaśniania stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz w sposób wyczerpujący zebrały cały materiał dowodowy. Podkreślenia bowiem wymaga, że organy administracji publicznej nie są uprawnione do badania okoliczności popełniania czynu zabronionego, w szczególności nie są upoważnione do ustalania, czy w postępowaniu karnym nie zachodzi przesłanka wyłączająca prowadzenie przedmiotowego postępowania i skutkująca jego umorzeniem na etapie postępowania przygotowawczego, czy nawet uniewinnieniem oskarżonego w postępowaniu sądowym. Badanie tych kwestii należy do wyłącznej kompetencji organów prowadzących postępowanie karne. Powyższe prowadzi natomiast do wniosku, że nieuzasadniony jest zarzut naruszenia przez organy Policji art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1 oraz art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Bezpodstawne jest także twierdzenie pełnomocnika skarżącego, że organy Policji naruszyły art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zauważyć bowiem należy, że zgodnie z w/w przepisem, organ administracji zawiesza postępowanie administracyjne gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Przez zagadnienie wstępne rozumienie się natomiast zagadnienie prawne o charakterze materialnym, które wyłoniło się w toku postępowania w sprawie administracyjnej i do którego rozstrzygnięcia nie jest właściwy organ prowadzący postępowanie, ale inny organ lub sąd i rozstrzygnięcie tego zagadnienia jest koniecznym warunkiem wydania decyzji przez organ administracji. W przedmiotowej sprawie zagadnienie prejudycjalne, o którym mowa w przepisie art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego nie występuje. Z treści art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wynika bowiem, że zgodnie z wolą ustawodawcy brak ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy karnej nie stanowi przeszkody do zakończenia postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywania pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.).

Skarga analizowana stosownie do wymienionych kryteriów podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja pierwszoinstancyjna nie naruszają prawa. W działaniu organów wydających decyzję Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały przesłanki podjętego rozstrzygnięcia a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca i Sąd całkowicie się z nią zgadza.

Należy wskazać, iż zarzut skargi, dotyczy naruszenia przy wydaniu zaskarżonej decyzji prawa materialnego przez błędną jego wykładnię tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, polegające na błędnym przyjęciu, iż powołane przepisy obligują organ administracji do cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej bez konieczności badania okoliczności toczącego się postępowania karnego jest całkowicie chybiony.

Stosownie bowiem do art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 z późn. zm.) właściwy organ policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 cytowanej wyżej ustawy.

Zastosowanie przez organ policji powołanego przepisu i cofnięcie pozwolenia na broń jest zatem obligatoryjne w każdym przypadku, gdy osoba należy do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy.

Jedną z takich kategorii osób są osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności zaś skazanym prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

Z literalnego brzmienia cytowanego przepisu wynika w sposób oczywisty, że chodzi w nim o sytuację, gdy doszło do skazania za przestępstwo określone w tym przepisie albo gdy toczy się o to przestępstwo postępowanie karne ale także o każdą inną sytuację wskazującą na to, że istnieje uzasadniona obawa, że broń może być użyta w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Tak więc istnienie konieczności uzasadnienia występowania obawy powstaje w przypadku popełnienia przez daną osobę innego przestępstwa niż wymienione w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Prawomocne zaś skazanie osoby posiadającej pozwolenia na broń lub podejrzenie jej o popełnienie któregokolwiek z przestępstw określonych w w/w przepisie nakazuje uznać ją za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Bezsporne jest, że przeciwko skarżącemu toczy się postępowanie o popełnienie czynu z art. 284 § 2 k.k. Przestępstwo przywłaszczenia należy do przestępstw przeciwko mieniu. Tak więc w świetle powyższych rozważań organ policji miał podstawę do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń bez badania okoliczności popełnienia czynu poprzez przesłuchiwanie świadków czy podejrzanego tymbardziej, że do dokonywania tych czynności nie był upoważniony, albowiem sprawa leży w gestii organów ścigania. Sam fakt toczącego się przeciwko skarżącemu postępowania o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu obligował organy policji do cofnięcia pozwolenia na posiadaną przez skarżącego broń.

Tym samym pozbawiony jest podstaw zarzut drugi skargi, polegający na naruszeniu wskazanych tam przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Nie było potrzeby przeprowadzania postępowania dowodowego, o które wnosił skarżący ani też zawieszania postępowania w sprawie na mocy art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., skoro fakt prowadzenia postępowania karnego obligował organ do cofnięcia pozwolenia na broń.

Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.