Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 253/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2011-07-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6302 Kontyngenty taryfowe, pozwolenia, cła  antydumpingowe i inne ograniczenia w obrocie towarowym z zagranicą
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 122, art. 187 par. 1, art. 191
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
journal: Dz.U.UE.L 2005 nr 240 poz 1 art. 1 ust. 1
law: Rozporządzenie Rady (WE) NR 1487/2005 z dnia 12 września 2005 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe oraz ostatecznie  pobierające tymczasowe cło nałożone na przywóz niektórych wykończonych tkanin z włókien poliestrowych pochodzących z Chińskiej  Republiki Ludowej.
article: art. 65 par. 5, art. 73 ust. 1, art. 91
journal: Dz.U. 2004 nr 68 poz 622
law: Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne
journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1 art. 20 ust. 1, art. 67, art. 78, art. 201 ust. 1 i 2, art. 214
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Gocki (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Gerard Czech Sędzia NSA Joanna Kuczyńska Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Frydryk po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 lipca 2011r. sprawy ze skargi L. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 25 marca 2011r., nr [...] w przedmiocie retrospektywnego zaksięgowania cła antydumpingowego powstałego w związku z importem towaru oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 28 grudnia 2006 r. firma K. w O., prowadzona przez L. K.(zwanego dalej skarżącym), dokonała, za pośrednictwem Agencji Celnej D. Sp. z o.o. z siedzibą w S., zgłoszenia celnego do procedury dopuszczenia do obrotu towaru opisanego w pozycji 1 SAD jako "tkanina 100% poliester – 1051 mb" z zastosowaniem kodu TARIC 5407 10 00 00 – obejmującym "tkaniny wykonane z przędzy o dużej wytrzymałości na rozciąganie, z nylonu lub z pozostałych poliamidów, lub poliestrów" - ze stawką celną 8% erga omnes i podatkiem VAT według stawki 22%. Do zgłoszenia dołączono fakturę nr CA694 z dnia 24 października 2006r. wystawioną przez chińskiego eksportera firmę Z.CO. LTD., dokument DW1 w którym zadeklarowano wartość celną pozycji 1 SAD w kwocie 8307,64 USD, certyfikat pochodzenia towaru nr [...] z dnia [...]r. potwierdzający chińskie pochodzenie obrusów (369 opakowań) i tkaniny poliestrowej 100% (56 opakowań) wg faktury nr CA694, kontrakt z dnia 17.08.2006r. pomiędzy skarżącym a wskazanym wyżej eksporterem dotyczący obrusów wodoodpornych i tkanin poliestrowych ze wskazaniem gramatury tych towarów, a nadto dokumenty transportowe.

Po przyjęciu i zarejestrowaniu zgłoszenia celnego w dniu [...]. pod poz. OGL [...]organ celny w dniu 3 stycznia 2007 r. przeprowadził częściową rewizję celną, w której stwierdzono: "towar w rolkach opakowany w folię. Zrewidowano 5 rolek i stwierdzono tkaninę z tworzywa sztucznego. Pobrano próbki tkanin z tworzywa sztucznego w celu przeprowadzenia badań laboratoryjnych".

Centralne Laboratorium Celne Izby Celnej w Warszawie w sprawozdaniu z dnia 20.02.2007 r. z badania przekazanej próbki zwróciło uwagę na możliwość klasyfikacji towaru do kodu TARIC 540761900, jednak z uwagi na brak możliwości nie przeprowadziło badań wytrzymałościowych tkaniny.

Po wszczęciu postępowania celnego skarżący na wezwanie organu celnego przedłożył zamówienie tego towaru złożone chińskiemu eksporterowi wskazujące na tkaninę o wysokiej wytrzymałości, o gramaturze 120 g/m2 i szerokości 163 cm oraz wykonaną na żądanie organu opinię rzeczoznawcy z zakresu włókiennictwa E. P., wydaną w oparciu o udostępnione przez organ próbki. W jej ocenie brak było możliwości przeprowadzenia badań wytrzymałościowych ze względu na mniejszą od wymaganej przez normę PN-EN ISO 13934-1:2002 ilość i wielkość próbek. Rzeczoznawca opisał próbki przedłożonych mu tkanin wskazując na ich obrusowe lub inne dekoracyjne przeznaczenie, stwierdzając, że "przeznaczenie jak i rodzaj zastosowanego włókna ciągłego standardowego i szczepionego, kwalifikuje je do grupy pozostałych (ani nie standardowe ani nie teksturowane w wielkościach powyżej 85%)". Wskazał też, że nowoczesne technologie i stosowane środki do roztworów przędzalniczych pozwalają na zwiększenie wytrzymałości włókien, a zatem można przyjąć, że określony w uwagach warunek wytrzymałościowy jest generalnie spełniony.

W związku z powyższym badania wytrzymałościowe przekazanej próbki tkaniny na zlecenie organu celnego przeprowadziło Laboratorium Instytutu Włókiennictwa w Łodzi (dalej jako: Laboratorium) stwierdzając w sprawozdaniu z badań z dnia 16.07.2007 r. nr 90.1/2007/A wynik badań wytrzymałościowych na rozciąganie osnowy i wątku odpowiednio 31,5 cN/tex i 23,5 cN/tex.

Postanowieniem z dnia 23.07. 2007r. organ celny włączył do akt sprawy dowody w postaci sprawozdania z tego badania jak też z próbek pobranych przy innych zgłoszeniach celnych z dnia 4.12.2006 r. i z dnia 6.10.2006 r., z badań Centralnego Laboratorium Celnego w Warszawie (CLC), pisma rzeczoznawcy E. P. a także zamówienie towaru oraz notatki związane z jego przyjęciem w magazynie.

Po zapoznaniu się z aktami sprawy, strona pisemnie wypowiedziała się w sprawie zebranego materiału dowodowego, kwestionując m.in. miarodajność wykonanych wyników badań ze względu na niewystarczający rozmiar przesłanej do badań próbki tkaniny. Zakwestionowała także związek niniejszej sprawy z pozostałymi sprawozdaniami włączonymi do materiału dowodowego wskazując na fakt, iż poddane badaniom próbki pochodziły z innych dostaw. Dodatkowo strona wskazała na zasady przeprowadzania badań i zasady poboru próbek wynikające z Normy PN-EN ISO 13934-1:2002, podkreślając zastosowanie do badań przeprowadzonych przez Laboratorium w Łodzi niewłaściwej normy.

Mając na względzie tak zebrany materiał dowodowy i wynikające z niego ustalenia Naczelnik Urzędu Celnego w Opolu decyzją z dnia [...]r. postanowił: retrospektywnie zaksięgować i powiadomić skarżącego o zaksięgowanej kwocie 13.798 PLN cła antydumpingowego powstałego w związku z importem towaru z pozycji 1 zgłoszenia celnego z dnia [...]r. nr [...], a także zaklasyfikować towar do kodu TARIC 540761900 zmieniając dane zgłoszenia celnego w polach 31, 33 i 47. Organ celny zwrócił uwagę, że to zgłaszający ponosi odpowiedzialność za wykazanie, że towar cechuje się wykonaniem z przędzy o dużej wytrzymałości na rozciąganie wymaganej dla zadeklarowanego kodu. Biorąc pod uwagę materiał dowodowy zgromadzony w sprawie oraz reguły ORINS nie jest możliwa klasyfikacja tej tkaniny do pozycji TARIC 5407100000 zarezerwowanej dla tkanin z przędzy o dużej wytrzymałości na rozciąganie ze względu na niespełnienie warunku wytrzymałościowego zawartego w uwadze 6 do sekcji XI WTC, według której normy wytrzymałości na rozciąganie wynoszą dla przędzy pojedynczej z poliestrów 60 cN/tex, zaś z badań wynikało, że pobranej próbce wskaźniki te nie przekraczały dla przędzy i dla osnowy 40 cN/tex. Stosując zatem reguły 1 i 6 ORINS łącznie z uwagą 6 do sekcji XI i uwagą 1 (ij) do podpozycji sekcji XI organ celny dokonał klasyfikacji towaru do: pozycji 5407, podpozycji 540761, kodu: 54076190000, co dawało podstawę do nałożenia cła antydumpingowego według stawki 56,2%.

Biorąc pod uwagę zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz reguły ORINS, organ wskazał, iż nie jest możliwa klasyfikacja tej tkaniny do pozycji TARIC 5407100000, zarezerwowanej dla tkanin z przędzy o dużej wytrzymałości na rozciąganie, ze względu na niespełnienie warunku wytrzymałościowego zawartego w uwadze 6 do sekcji XI WTC, według której wskaźnik wytrzymałości na rozciąganie wynosi dla przędzy pojedynczej z poliestrów 60 cN/tex. Jak natomiast wynikało ze zgromadzonych dowodów, w tym sprawozdania Instytutu Włókiennictwa w Łodzi nr 90.1/2007/A z dnia 16.07.2007r., towar nie spełniał wymaganej normy pozwalającej na uznanie go za wykonany z przędzy o wysokiej wytrzymałości na rozciąganie, bowiem wytrzymałość na rozciąganie wątku tkaniny wyniosła dla osnowy 31,5 cN/tex., a dla wątku 23,25 cN/tex Dodatkowo organ zauważył, iż także w przypadku innych tkanin podobnych do tkaniny importowanej przez stronę w niniejszej sprawie, których wyniki badań włączono do tego postępowania, również nie zostały spełnione warunki dotyczące wytrzymałości na rozciąganie. W dostawach tkanin poliestrowych 100% importowanych przez stronę - dla których przebadano próbki i certyfikaty z badań włączono do materiału dowodowego - wytrzymałość przędzy w żadnym przypadku nie przekraczała 40 cN/tex.

Mając na uwadze ustalenia dotyczące składu towaru (100% poliestru), wytrzymałości przędzy pojedynczej (poniżej 60 cN/tex), rodzaju włókna (ciągłe, nieteksturowane), bielenia tkaniny (bielona) oraz zgodnie z 1 i 6 regułą ORINS łącznie z uwagą 6 do sekcji XI i uwagą l(f) do podpozycji sekcji XI - organ celny zaklasyfikował przedmiotowy towar do pozycji 5407 - tkaniny z przędzy z włókna ciągłego syntetycznego, włącznie z tkaninami wykonanymi z materiałów objętych pozycją 5404. Następnie do podpozycji 540761 - pozostałe tkaniny, zawierające 85 % masy lub więcej włókien ciągłych poliestrowych, nieteksturowanych i kolejno do - 5407 61 10 niebielone lub bielone, a końcowo do – 5407611010 - bielone.

W odwołaniu od tej decyzji skarżący zarzucił posłużenie się przez organ celny pierwszej instancji opinią biegłego wydaną na podstawie niepełnego materiału badawczego wymaganego przez zastosowaną do badań normę PN-88/P-04625 oraz przyjęcie opinii biegłego wydanej w innej sprawie, co skutkowało według niego, wadliwymi ustaleniami faktycznymi i błędnym zastosowaniem przepisów prawa materialnego powołanego jako podstawa prawna rozstrzygnięcia, prowadzącym do bezpodstawnego nałożenia cła antydumpingowego.

W ramach postępowania odwoławczego Dyrektor Izby Celnej w Opolu uzupełnił materiał dowodowy o dodatkowe wyjaśnienia z dnia 15.10.2007 r. rzeczoznawcy E. P., wypowiadającej się o zakresie stosowania normy PN-EN ISO 13934-1:2002 i wymaganym dla tej normy materiale badawczym oraz o takie same dodatkowe wyjaśnienia z dnia 5.11.2007 r. Laboratorium w Łodzi stosującego do badań normę PN-88/P-04625. Z wyjaśnień tych wynikało, że pierwsza ze wskazanych norm jest stosowana dla oceny wytrzymałości tkaniny, a nie przędzy – jak tego wymaga uwaga 6 do działu XI WTC definiująca pojęcie przędzy o dużej wytrzymałości na rozciąganie zarezerwowane dla kodu TARIC 5407 10 00 00. Laboratorium podtrzymało stanowisko, że wytrzymałość nitek wyprutych z tkaniny co do badanych próbek (ze zgłoszenia celnego z dnia [...] r. i z dnia 4.12.2006 r.) była niższa niż 60 cN/tex, dlatego przędza nie mogła być uznana za przędzę o dużej wytrzymałości na rozciąganie i stwierdziło, że badane próbki tkanin nie spełniają wymagań zdefiniowanych dla potrzeb Taryfy celnej. Nitki wyprute są nitkami pojedynczymi i nie należy ich klasyfikować jako przędze wieloskładnikowe lub kablowane. Zdaniem Laboratorium norma PN-EN ISO 13934-1:2002 nie może mieć zastosowania, gdyż wyznacza wytrzymałość tkaniny, a nie przędzy. Z wyjaśnień dodatkowych wynikało ponadto, że firma TEXTILTEST E. P. nie posiada akredytacji, posiada ja natomiast – w zakresie obydwu wskazywanych norm – Laboratorium IW w Łodzi. Do materiału dowodowego sprawy włączono również pisma Urzędu Celnego w Gdyni z dnia 3.09.2008 r. i z dnia 23.02.2009 r. z aktami postępowań prowadzonych przez Naczelnika tego Urzędu, dotyczących zgłoszeń celnych skarżącego z dnia 09.01.2009 r. i z dnia 12.02.2009 r. oraz pisma Urzędu Celnego z dnia 18.02.2009 r. i z dnia 27.02.2009 r. wraz z załączonymi dokumentami.

Mając na względzie całość tak zebranego materiału dowodowego Dyrektor Izby Celnej w Opolu decyzją z dnia [...]r. odwołania nie uwzględnił i zaskarżoną decyzję organu I instancji utrzymał w mocy, podzielając prawidłowość ustaleń faktycznych i oceny prawnej tego organu.

Nie godząc się z wydaną decyzją L. K., działający przez pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu. Domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji zarzucił naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art.120, art. 121, art. 125 § 1, art. 181, art. 191 oraz art. 197 § 3 w związku z art. 200a § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, w szczególności poprzez przyjęcie jako wiążącej opinii biegłego, opartej na materiale dowodowym, pozyskanym niezgodnie z zasadami określonymi w normie PN-88/P-04625 oraz poprzez niewyznaczenie rozprawy w celu wyjaśnienia istotnych okoliczności stanu faktycznego przy udziale biegłych i świadków, a tym samym uniemożliwienie skarżącemu składania wyjaśnień i zadawania pytań biegłym. Nadto skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 1, 20 ust. 1, art. 67, art. 78 ust. 2 w związku z art. 201 ust. 1 lit. a) i ust. 2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego (Dz.U.UE.L.92.302.1, ze zm.) w związku z art. 1 i 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23.07.1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. WE.L. 256 z dnia 7.09.1987 r., ze zm.) i rozporządzenia Komisji (WE) nr 1810/2004 z dnia 7.09.2004r. zmieniającego załącznik nr 1 do rozporządzenia Rady EWG nr 2658 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. WL NR 327 z dnia 30.10.2004 r.) oraz art. 1 i art. 2 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1487/2005 z dnia 12.09.2005 nakładającego ostateczne cło antydumpingowe oraz ostatecznie pobierające tymczasowe cło nałożone na przywóz niektórych wykończonych tkanin z włókien poliestrowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. Urz. WEL 240, poz. 1 z 2005 r.). Zarzuty te oparto na niezgodnym z tymi przepisami ustaleniu przez organy, że od tkaniny pochodzącej ze zgłoszenia celnego z dnia 28 grudnia 2006 r. nr OGL [...]należy wnieść dopłatę w kwocie 13.798 zł będącą kwotą należnego ostatecznego cła antydumpingowego typ A30 wraz z odsetkami. Dodatkowo podniesiony został zarzut naruszenia art. 65 ust. 5 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622, ze zm.), z uwagi na jego niezastosowanie w sytuacji, gdy podanie nieprawidłowych i niekompletnych danych spowodowane było okolicznościami, które nie wynikały z zaniedbania czy świadomego działania strony.

W uzasadnieniu skarżący wskazał na wadliwie pobranie próbki towaru będącej przedmiotem badania, przez co wyniki badań nie są miarodajne, a organ zaniechał wyjaśnienia tej kwestii przez przesłuchanie przedstawicieli strony obecnych przy pobieraniu próbek. Podkreślił, że posłużenie się sprawozdaniami z badań próbek tkanin pobranych z innych partii towaru, objętych innymi zgłoszeniami, nie może być zaakceptowane, albowiem przepisy nie przewidują możliwości zastąpienia dowodu z próbek innym dowodem. Możliwość taka istnieje w przypadku weryfikacji wartości celnej, a nie weryfikacji taryfikacji towaru. Zarzut ten wraz zaniechaniem przeprowadzenia rozprawy jest przejawem zastępczego gromadzenia dowodów przez organy celne. Zatem organ celny nie dysponował dostatecznymi dowodami, które pozwalałyby nałożyć na skarżącego cło antydumpingowe. Nadto skarżący podkreślił, że w sprawie nie wystąpiły zaniedbania, o których mowa w art. 65 ust. 5 Prawa celnego pozwalające na domaganie się odsetek od dnia powstania długu celnego.

Pełnomocnik skarżącego dodatkowo zarzucił, iż organ celny nie odniósł się dotąd do zarzutu badania próbek w sposób sprzeczny z normą PN-88/P-04625 oraz pominął dowód z zamówienia towaru i certyfikatu producenta na okoliczność cech towaru celnego. Podał, że przywołane przez organ inne zgłoszenia celne dotyczyły wprawdzie skarżącego, lecz odnosiły się do innych dostaw tkanin, a w jednym ze wskazywanych przypadku dostawa pochodziła od innego producenta tkaniny, przez co przekroczone zostały granice swobodnej oceny dowodów.

Dyrektor Izby Celnej w Opolu w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Organ celny podtrzymał też swoje stanowisko o niepodważalnym charakterze badań przeprowadzonych przez Laboratorium w Łodzi z uwagi na posiadaną akredytację, również w zakresie normy zastosowanej do badań. Akredytacja do badań według określonych norm jest gwarancją zgodności z tymi normami, a analizowanie zgodności pobranych próbek nie jest wymogiem stawianym organowi, bowiem to akredytowany instytut dokonuje takiej analizy.

W wyniku rozpoznania skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 21 października 2009r. sygn. akt. i SA/Op 275/09 uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu nr [...]z dn. [...]r.

Rozpoznając sprawę, Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja naruszała prawo procesowe w sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.), mimo, iż jak podkreślił Sąd, nie wszystkie podniesione zarzuty okazały sie trafne. Uwzględniając skargę Sąd stwierdził, że w toku postępowania celnego doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. art. 122 i 187 § 1 O.p. przez niewyjaśnienie wszystkich wątpliwości odnoszących się do stanu faktycznego, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Zważono, że z uwagi na brzmienie zadeklarowanego kodu TARIC 5407 10 00 00: "tkaniny wykonane z przędzy o dużej wytrzymałości na rozciąganie, z nylonu lub pozostałych poliamidów, lub z poliestrów", kwestią zasadniczą było ustalenie, czy tkanina odpowiadała powyżej wskazanym cechom, czy też należało wykluczyć taką taryfikację ze względu na niespełnienie warunków wytrzymałościowych określonych w uwadze 6 do Sekcji XI Wspólnej Taryfy Celnej. Zgodnie z tą uwagą, wyrażenie: "przędza o wysokiej wytrzymałości na rozciąganie" oznacza "przędzę wykazującą wytrzymałość na rozciąganie określoną w centynewtonach na tex, przekraczającą dla nitki pojedynczej poliestrów wartość 60 cN/tex".

Rozstrzygnięcie tej kwestii, w ramach przeprowadzonego postępowania celnego zapadło przede wszystkim na podstawie badania wytrzymałościowego przekazanej próbki tkaniny, które na zlecenie organu celnego przeprowadziło Laboratorium Instytutu Włókiennictwa w Łodzi i danych zawartych w sporządzonym z badania sprawozdaniu z dnia 16.07.2007 r. nr 90.1/2007/A. z których wynikało, że wytrzymałość na rozciąganie wątku tkaniny wynosiła dla osnowy 31,5 cN/tex., a dla wątku 23,25 cN/tex .

Sąd zaaprobował jednocześnie stanowisko organów celnych o zasadności zastosowania do badań normy PN-88/P-04625 o nazwie: "Tkaniny- Wyznaczanie masy liniowej, skrętu i siły zrywającej nitek wyprutych z tkaniny" (stosowało ją Laboratorium Instytutu Włókiennictwa w Łodzi), przy równoczesnym wykluczeniu normy wskazywanej przez E. P. jako odnoszącej się do wytrzymałości tkaniny, a nie – przędzy. Za trafne natomiast uznano zarzuty skarżącego o niepełnym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy poprzez niewyjaśnienie wątpliwości związanych z wiarygodnością badań wykonanych na niepełnym materiale badawczym, niezbędnym przy zastosowanej metodzie badania. W sprawie nie było bowiem sporne, że badania wytrzymałościowe sprowadzonej tkaniny przeprowadzono na jednej próbce o wymiarach 28x24 cm, co dotyczy zarówno sprawozdania z badań CLC w Warszawie, jak i E. P. i Laboratorium w Łodzi. Do akt sprawy nie włączono także protokołu pobrania próbki ze spornego zgłoszenia celnego.

Zasadniczy dowód w sprawie w postaci sprawozdania z dnia 16.07.2007 r. nr 90.1/2007/A został sporządzony przez Laboratorium w Łodzi posiadające odpowiednią dla danej normy akredytację, przez co niewątpliwie spełnia ono powyższe wymagania formalne. Także pozostałe sprawozdania dotyczące innych zgłoszeń celnych podobnej tkaniny sprowadzonej przez skarżącego, włączone do materiału dowodowego sporządzone zostały przez wskazane Laboratorium. Jednakże, na co zwrócił Sąd uwagę, sam fakt przeprowadzenia badań przez jednostkę posiadającą akredytację, nie oznacza jeszcze, że taki dowód jest dowodem niepodważalnym i nie wymagającym uzupełnienia w zakresie niezbędnym dla wyjaśnienia istniejących wątpliwości co do możliwości zastosowania normy PN-88/P-04625 ze względu na brak wystarczającej ilości i rozmiaru pobranych próbek. Dlatego też, dowód ten należało ocenić w kontekście wszystkich stawianych przez stronę zarzutów, gdyż zarzut braku wystarczającego materiału badawczego należy uznać za istotny z punktu widzenia wniosków końcowych sporządzonego sprawozdania, które miało znaczenie przesądzające dla wyniku sprawy. Tego rodzaju zarzut strony nie mógł być skutecznie zwalczony apriorycznym stwierdzeniem, że już sam fakt posiadania akredytacji jest gwarancją zgodności wykonania przez to Laboratorium badań próbek tkaniny objętych zgłoszeniem celnym, a przeprowadzenie badań przez takie Laboratorium powoduje brak konieczności dalszego wyjaśniania wypełniania warunków przeprowadzenia badania. Posiadanie akredytacji oznacza jedynie, iż podmiot jest uprawniony formalnie do wykonywania badań towaru w myśl art. 91 Prawa celnego. Żaden jednakże przepis nie przypisuje nadzwyczajnej rangi i bezwzględnej mocy wiążącej tego rodzaju dowodowi, a akceptacja takiego stanowiska byłaby równoznaczna z przyjęciem legalnej teorii dowodów, co pozostawałaby w oczywistej sprzeczności z art. 191 O.p. w związku z art. 73 par. 1 Prawa celnego. Dlatego też sprawozdanie z badań sporządzone przez akredytowane Laboratorium stanowi tylko jeden z dowodów w sprawie podlegających ocenie organu celnego, również w kontekście zarzutów podnoszonych przez skarżącego, w tym podważających miarodajność wyników badania ze względu na braki w materiale badawczym.

Z tych też względów, w ocenie Sądu, w ponownie przeprowadzonym postępowaniu koniecznym będzie uzupełnienie materiału dowodowego w zakresie prawidłowości pobranego materiału do badań (próbek) i wyjaśnienie kwestii wpływu tak pobranego materiału badawczego na wynik przeprowadzonego badania przy zastosowaniu normy PN-88-P/04625.

Jednocześnie za bezzasadne uznano zarzuty skarżącego, iż wystarczającym dowodem na spełnienie wymogów kodu TARIC 5407100000 są: certyfikat producenta oraz treść złożonego zamówienia, wskazujące na tkaninę o wysokiej wytrzymałości na rozciąganie, albowiem jak wskazał Sąd, dla zastosowania powyższego kodu niezbędne jest spełnienie konkretnych parametrów wyznaczonych przez uwagę 6 do sekcji XI WKC (powyżej 60 cN/tex), czego przedłożone organom celnym dokumenty nie zawierały.

W toku ponownego rozpoznania sprawy organ odwoławczy przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe zwracając się do Laboratorium w Łodzi o złożenie uzupełniających wyjaśnień dotyczących badań tkaniny ujętej w sprawozdaniu nr 90.2/2007/A z dn. 16.07.20071". oraz w sprawozdaniu nr 90.1/2007/A z dn. 16.07.2007r. w kwestii:

• czy przedmiotowe badania wykonano zgodnie z PN-88/P-04625 Tkaniny --Wyznaczanie masy liniowej, skrętu i siły zrywającej nitek wyprutych z tkaniny,

• czy ilość i wymiary próbek przekazanych do przedmiotowych badań miały wpływ na uzyskane wyniki badanego parametru tj. wytrzymałości właściwej wyprutych nitek. Jakie wymagania stawia norma PN-38/P-04625 w odniesieniu do próbek przeznaczonych do badań wytrzymałości właściwej wyprutych z tkaniny, którym podlegały przedmiotowe tkaniny.

• czy posiadanie przez Laboratorium akredytacji do badań wg normy PN-88/P-04625 gwarantuje, że uzyskane w przedmiotowym badaniu wyniki są miarodajne (są: kompetentne, rzetelne, niezawodne, pewne).

• czy jest miarodajnym stwierdzenie zawarte w pkt 2 pisma BMW/279/07 z dn. 05.11.2007r.: "Przędza, z której wykonano badane próbki tkanin nie spełnia wymagań zdefiniowanych dla potrzeb Taryfy celnej. Zgodnie z wynikami badań przedstawionymi w Sprawozdaniach z badań nr 90.1/2007/A i 90.2/2007/A wytrzymałość właściwa badanych nitek jest niższa niż 60 cN/tex, a zatem badana przędza, wypruta z tkanin przekazanych do badań, nie może być przędzą o wysokiej wytrzymałości na rozciąganie."

W udzielonej odpowiedzi na powyższe wezwanie Instytut Włókiennictwa w Łodzi pismem z dn. 26.11.2009r. wyjaśnił, że mimo mniejszych wymiarów niż opisuje to pkt 2.2 normy PN-88/P-04625, wymiary przebadanej próbki były wystarczające do przeprowadzenia pomiarów wyznaczających masę liniowa i siłę zrywającą nitek. Wyjaśniono także, że wytrzymałość właściwa (stanowiąca kryterium taryfikacji celnej), jest wielkością przeliczeniową stanowiącą iloraz siły zrywającej nitkę i jej masy liniowej, a sama metoda badawcza wg normy PN-88/P-04625 określa długość zakleszczenia nitki: 200mm, (co przebadana próbka zapewniała dla nitek wątku). Badania wykonano na właściwej maszynie wytrzymałościowej pozwalającej przeprowadzić je z właściwą prędkością przesuwu zacisków: 200 mm/min, a uzyskane wyniki badań masy liniowej wątku wykazywały średnią wartość: 23,3 tex , a osnowy 35,1 tex, przy czym wartość zazwyczaj występująca w przędzy o wysokiej wytrzymałości wynosi ok.100 tex. Natomiast, wyniki przeprowadzonych badań siły zrywającej wątku średnio wyniosły ok. 555,8 cN i 1106 CN, przy czym dla przędzy o wysokiej wytrzymałości wartości tej siły są kilkakrotnie wyższe i wynoszą ok. 6000 cN. Stwierdzono, także że zwiększanie rozmiarów próbek nie może spowodować zwielokrotnienia uzyskiwanych w badaniach wartości wyznaczanych parametrów przędzy, a brak podstaw do zwielokrotnienia tych wartości jednoznacznie wykluczało możliwość osiągnięcia wartości granicznej 60cN/tex.

Podsumowując te wyjaśnienia Instytut Włókiennictwa w Łodzi stwierdził brak podstaw do stwierdzenia, że ilość pobranych próbek tkaniny, a zatem również ilość wyprutych nitek z tkaniny, spowoduje znaczne zmiany wartości siły zrywającej i masy liniowej i uzyskanie wytrzymałości właściwej nitek wyprutych z tkaniny na poziomie 60 cN/tex oraz niemożliwe jest aby zwiększenie ilości przebadanych próbek przyczyniło się do uzyskania takiego wyniku.

Wskazano również, że akredytacja laboratorium badawczego podlegająca audytom przeprowadzanym systematycznie przez Polskie Centrum Akredytacji w zakresie kompetencji laboratoriów badawczych i wzorcujących, zapewnia wiarygodność uzyskiwanych wyników badań oraz, że opisane wyniki badań, wiedza

i doświadczenie w zakresie badań wyrobów włókienniczych Instytutu powodują, że stwierdzenia zawarte w piśmie BMW/279/07 z dn. 05.11.2007r. są wiarygodne.

Celem doprecyzowania powyższych wyjaśnień, organ celny dodatkowo zobowiązał Instytut do wypowiedzenia się w kwestii wpływu niespełnienia wszystkich czynników, które opisuje norma PN-88/P-04625 w pkt 2.2. "Przygotowanie i pobieranie próbek", w zakresie wymagań stawianych przygotowaniu i pobieraniu próbek, na możliwość ewentualnego zwielokrotnienia uzyskanego wyniku badań wytrzymałości właściwej na rozciąganie przędzy , do poziomu 60cN/tex lub więcej.

W udzielonej odpowiedzi Instytut Włókiennictwa w piśmie nr BM-410-649-21/09/10 z dnia 20.01.2010r. jednoznacznie wykluczył taką sytuację stwierdzając, że

w przypadku przedmiotowych tkanin, nawet przy zachowaniu wymogów zasad pobierania próbek zgodnych z pkt 2.2 Normy PN-88/P-04625. wielkość wytrzymałości właściwej nitek wyprutych z tkaniny nie osiągnie poziomu 60cN/tex.

Analogiczne stanowisko Instytut zajął także w tej samej kwestii, w stosunku do wyników badania wykonanego na zlecenie skarżącego w odniesieniu do zgłoszenia celnego [...] z dn. [...]r. w którym również zadeklarowano tkaniny poliestrowe wykonane z przędzy o wysokiej wytrzymałości na rozciąganie. Wyniki tych badań również wykazały, że tkanina nie spełniała warunku wytrzymałościowego (60cN/tex).

Wyjaśniając natomiast zagadnienie stanu przebadanych próbek Dyrektor Izby Celnej w Opolu zwrócił się do Urzędu Celnego w Opolu o przekazanie korespondencji związanej z wysyłką próbki do badań w Centralnego Laboratorium Celnego w Warszawie (dalej CLC) oraz. korespondencji towarzyszącej zwrotowi tej próbki, a także o przekazanie "Protokołu pobrania próbek towaru" sporządzonego w trakcie rewizji celnej przedmiotowego towaru z dn. 3.01.2007r.

Odpowiadając Urząd Celny w Opolu w piśmie [...]

z dn. [...];. wyjaśnił, że próbka tkaniny przekazana do Instytutu Włókiennictwa w Łodzi nie była tą samą próbką, którą wcześniej badano w CLC, przy czym wskazano, że próbki były pobrane w postaci trzech identycznych kawałków tkaniny oraz, że laboratorium CLC zwrotnie nie odesłało przebadanej próbki. Załączono też "Protokół pobrania próbek towaru" dla numeru ewidencji [...] poz.1 sporządzony w Oddziale Celnym w Opolu w dniu 3.01.2007r" w którym stwierdzono, że pobrano 3 próbki w celu badań, a przedstawiciel zgłaszającego potwierdził reprezentatywność próbki dla zgłoszonego towaru.

Dodatkowo dokonano też analizy dokumentacji związanych z innymi odprawami tkanin podobnych zaimportowanych z Chin przez skarżącego w zbliżonym czasie (z przełomu 2006 r. i 2007 r.) a to zgłoszenia; [...] z dn. [...], dokonanego w OC w Opolu; [...]z dn. [...]. dokonanego w OC w Opolu; [...] z dn. [...]. dokonanego w OC "Baza Kontenerowa" w Gdyni; [...] z dn. [...]. dokonanego w OC "Baza Kontenerowa" w Gdyni .

Z tej dokumentacji, według organu wynikało, że skarżący wielokrotnie dokonywał nieprawidłowej klasyfikacji taryfowej w imporcie tego rodzaju tkanin. Skarżący, tak jak w niniejszej sprawie deklarował tkaniny wykonane z przędzy o wysokiej wytrzymałości - TARIC 5407100000, mimo że wytrzymałość przędzy nie spełniała wymagań Uwagi nr 6 sekcji XI WTC, co organy celne wykazały w prowadzonych postępowaniach celnych. Dowodzi to, według Dyrektora Izby, że skarżący dokonując poszczególnych zgłoszeń nie kierował się rzeczywistymi danymi wytrzymałościowymi i kryteriami klasyfikacyjnymi wynikającymi z WTC, lecz klasyfikował towar wg własnych kryteriów. Poza nieprawidłową klasyfikacją taryfową skutkowało to brakiem zadeklarowania powstałego cła antydumpingowego, co wskazuje na przyjęcie kryterium ekonomicznego. Na kryterium ekonomiczne wskazuje również analiza wykazu zgłoszeń celnych tkanin poliestrowych z pozycji 5407, zaimportowanych z Chin a dokonanych przez skarżącego od chwili wstąpienia do Unii Europejskiej. Zważono bowiem, że ponieważ rozporządzeniem Komisji (WE) nr 426/200!5 r. z dnia 15 marca 2005 r. nałożono od dnia 17.03.2005r. tymczasowe cło antydumpingowe a następnie rozporządzeniem Rady (WE) nr 1487/2005 z dnia 12.09.2005 nałożono z dniem 17.09.2005r. ostateczne cło antydumpingowe na import z Chin większości tkanin poliestrowych, skarżący zaprzestał stosowania od dnia 16.05.2005r. wcześniej deklarowanego kodu 5407520000 dla importowanych przez siebie tkanin, na rzecz kodu 5407100000 wolnego od cła antydumpingowego. Przed wprowadzeniem ceł antydumpingowych nie deklarował importu tkanin wykonanych z przędzy o wysokiej wytrzymałości na rozciąganie, co wskazuje na to, że przy obecnym klasyfikowaniu tej kategorii tkanin skarżący kieruje się kryteriami ekonomicznymi.

Pismem z dnia 14.05.2011r. pełnomocnik Strony wypowiedział się w sprawie zgromadzonych dowodów podtrzymując zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji organu I instancji jak i w wywiedzionej wówczas skardze do Sądu. Dodatkowo stwierdził, że dowody zgromadzone w ponownie przeprowadzonym postępowaniu odwoławczym nadal nie są wystarczające do ustalenia, że przedmiotowa tkanina nie spełniała warunków wytrzymałościowych określonych w uwadze 6 do Sekcji XI Wspólnej Taryfy Celnej. Dlatego też pełnomocnik wniósł o uzupełnienie postępowania dowodowego przez dopuszczenie dowodów z opinii biegłego rzeczoznawcy z zakresu włókiennictwa w celu udzielenia odpowiedzi na pytania: czy na podstawie pobranych próbek było możliwe przeprowadzenie w sposób zgodny z normą PN-88/P-04625 badań wartości wytrzymałości tych tkanin na rozciąganie i czy mimo wykonania badania w sposób niezgodny z tą normą uzyskane wyniki są reprezentatywne i wiarygodne oraz czy mogą stanowić podstawę do ustalenia, że tkaniny nie spełniły Uwagi 6 do Sekcji XI WTC.

Organ odwoławczy, po rozpatrzeniu całości zgromadzonego materiału dowodowego, decyzją nr [...] z dn. [...]. wydaną na podstawie art. 233 §1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 8 z 2005 poz.60 ze zm.) [dalej: O.p.], w związku z art. 73 ust. 1 ustawy Prawo celne z dnia 19 marca 2004r. (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.) i art. 1, art. 20 ust. 1, art. 67, art. 78, art. 201 ust. 1 lit. a) i ust.2, art. 214 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 19.10.1992, ze zm. - WKC), art. 1, art.2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z dnia 07.09.1987 ze zm. - WTC) i rozporządzenia Komisji (WE) nr 1719/2005 z dnia 27 października 2005 r. zmieniającego załącznik nr 1 do rozporządzenia Rady EWG nr 2658/87 (Dz.U.WE L nr 286 z dnia 28.10.2005r.), art. 1 i art. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1487/2005 z dnia 12.09.2005 nakładającego ostateczne cło antydumpingowe oraz ostatecznie pobierające tymczasowe cło nałożone na przywóz niektórych wykończonych tkanin z włókien poliestrowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. U. WE L nr 240 poz. 1 z 2005r.) - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Opolu.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Dyrektor Izby Celnej w pierwszej kolejności zważył, iż zasadnicze znaczenie w rozpoznawanej sprawie ma prawidłowe przeprowadzenie klasyfikacji w Taryfie Celnej Wspólnot Europejskich (WTC) opartej na Nomenklaturze Scalonej (CN), a zaklasyfikowanie spornej tkaniny do określonego kodu CN decyduje o zaliczeniu lub nie zaliczeniu jej w poczet towarów, z importem których związane jest cło antydumpingowe.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1487/2005 nakładającego ostateczne cło antydumpingowe oraz ostatecznie pobierające tymczasowe cło nałożone na przywóz niektórych wykończonych tkanin z włókien poliestrowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. U. WE L nr 240 poz. 1 z 2005r.), nałożono ostateczne cło antydumpingowe na przywóz tkanin między innymi o kodach CN 5407 6110 (TARIC 5407 61 10 10); 5407 61 30 pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej. W myśl art. 1 ust. 2 rozporządzenia, na tkaniny inne niż wyprodukowane przez firmy wymienione w rozporządzeniu, nałożono cło antydumpingowe wg stawki 56,2 % oznaczając je kodem dodatkowym A999, przy czym Firma Z., która wyprodukowała sprowadzony przez stronę towar nie została wymieniona w Rozporządzeniu Rady (WE) nr 1487/2005.

Dlatego tak istotnego znaczenia nabiera kwestia oceny prawidłowości dokonanej przez skarżącego w zgłoszeniu celnym towaru do kodu TARIC 5407100000: "- Tkaniny wykonane z przędzy o dużej wytrzymałości na rozciąganie, z nylonu lub pozostałych poliamidów, lub poliestrów", zarezerwowanego dla tkanin z przędzy o dużej wytrzymałości na rozciąganie. Stosownie do uwagi 6 do sekcji XI Wspólnej Taryfy Celnej (WTC), normy wytrzymałości na rozciąganie dla tego rodzaju tkanin wynoszą dla przędzy pojedynczej z poliestrów 60 cN/tex.

Aby wyjaśnić sprawę spełnienia kryteriów klasyfikacyjnych wynikających z reguł klasyfikacji taryfowej (ORINS) na poszczególnych poziomach tej klasyfikacji, niezbędnym było przeprowadzenie badań sprowadzonej tkaniny pod kątem spełniania przez nią normy wytrzymałości, co na zlecenie organów celnych dokonane zostało przez Instytut Włókiennictwa w Łodzi. Dokonując oceny zebranego w sprawie materiału dowodowy stwierdzono, że wyniki zawarte w sprawozdaniach z badań przeprowadzonych przez Instytut Włókiennictwa są dowodami wyjaśniającymi przedmiotową sprawę w zakresie spełnienia kryterium klasyfikacyjnego. Badania i oględziny przeprowadzone były wprawdzie na próbce pobranej w trakcie rewizji celnej z przedmiotowej tkaniny w ilości i rozmiarze mniejszym niż zalecane w Polskiej Normie opisującej metodykę badania. Jednakże możliwe było wykonanie stosownego badania i poczynienie ustalenia, że zakwestionowana tkanina nie została wykonana z przędzy o wysokiej wytrzymałości. Warunek wytrzymałościowy winien być bowiem spełniony przez całą przędzę, z której jest wykonana tkanina a więc zarówno przez przędzę wątku jak i osnowy. Ponieważ ani przędza wątku jak i osnowy nie spełniała warunku wytrzymałościowego, to przedmiotowa tkanina nie mogła być uznana za wykonaną z przędzy o wysokiej wytrzymałości na rozciąganie.

Odnosząc się do zarzutu braku w toku badania pobranej próbki towaru pełnej realizacji normy PN-88/P-04625 przyznano wprawdzie, iż w tym zakresie norma ta nie była w pełni zrealizowana, jednakże jak zauważono pobór prób był przeprowadzony w celu przeprowadzenia badań prowadzących do ustalenia prawidłowości klasyfikacji taryfowej, a sam WTC nie nakazuje w tym zakresie zastosowania określonych norm badawczych. Nie są one również nakazane innymi przepisami prawa. Sprawdzenie zatem warunku wytrzymałościowego podlega dowodzeniu opartemu na zasadach wynikających z Ordynacji podatkowej i nie podlega jednocześnie obowiązkowi normalizacji. Zebranie dowodów przez pobranie prób reprezentujących cechy zgłoszonego towaru, przeprowadzenie badań wymaganych parametrów fizycznych (bez formalnego warunku realizacji określonej normy), uzyskanie wyników, ich opracowanie i ocena (przez akredytowane laboratorium), zebranie wyjaśnień od osób dysponujących wiedzą specjalną (IW w Łodzi, mgr inż. E. P.), oraz dokonanie swobodnej oceny zgromadzonych dowodów, według organu stanowiło w pełni zrealizowanie zasady postępowania dowodowego. Brak spełnienia wymogów PN-88/P-04625 w zakresie pobrania prób, zbadanie pojedynczych próbek, czy zbadanie mniejszej niż zalecana ilości nitek, nie jest więc powodem do odrzucenia opinii o braku możliwości spełnienia kryterium klasyfikacyjnego, wyrażonej przez posiadające wiedzę specjalną laboratorium IW w Łodzi. Stwierdzenia zwarte w wyniku badania i dodatkowych wyjaśnieniach uzyskanych od Laboratorium IW w Łodzi, oparte zostały na wiedzy teoretycznej i praktycznej z zakresu włókiennictwa, na porównaniu parametrów oznaczonych w wyniku badania przedmiotowej tkaniny, ich wielokrotnie niższej wartości niż wymagana, a także wartości tych parametrów występujących zazwyczaj w rozważanej kategorii tkanin. Powyższe porównania, w ocenie organu, pozwoliły na wiarygodne i miarodajne stwierdzenie w odniesieniu do przedmiotowej tkaniny, że nie spełniała ona warunków wytrzymałościowych określonych w Uwadze 6 do Sekcji XI WTC i według niego, były wystarczające. Nie wymagały też dalszego dowodzenia, w szczególności w ramach uzupełnienia dowodów o opinie kolejnego biegłego rzeczoznawcy z zakresu włókiennictwa w celu wyjaśnienia: czy na podstawie pobranych próbek było możliwe przeprowadzenie badań w sposób zgodny z normą PN-88/P-04625. Według organu zgromadzony materiał dowodowy w pełni wyjaśnił, że norma ta nie była zrealizowana w ramach przeprowadzonego badania tkaniny, a z uwagi na mniejszą niż wymagana wielkość i ilość próbek, doszło do odstępstwa w zakresie liczby pomiarów. Sam natomiast ewentualny wpływ zastosowanego odstępstwa na końcowy wynik badania był przedmiotem postępowania wyjaśniającego, a zebrane w tym względzie dowody podlegały ocenie organu. Według natomiast organu, w sytuacji wykonania badania przez niewątpliwie wyspecjalizowaną jednostkę, po wyjaśnieniu wszystkich wątpliwości powstałych przy analizie dowodów, sam brak pełnej realizacji normy PN-88/P-04625 nie stoi na przeszkodzie przyznania uzyskanym wynikom badania waloru wiarygodnego dowodu, co do parametrów wytrzymałościowych tkaniny ( przędzy z której została wykonana).

W procesie taryfikacji posłużono się Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS) –zawartymi w części I sekcji 1 A załącznika nr 1 do rozporządzenia Rady EWG nr 2658/07 zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1789/2003 z 11.09.2003r. (Dz. U. WE L nr 281 z 30.10.2003r.). Klasyfikacja towaru do pozycji 5407 okazała się niesporna. Następnie klasyfikacja do podpozycji podlegała regule 6 ORINS i za jej pomocą przypisano towar do "pozostałe tkaniny, zawierające 85% masy lub więcej z włókien poliestrowych". Klasyfikacja na dalszym poziomie z uwagi, że włókna nie są teksturowane wskazuje na podpozycję 5407 61 (zawierające 85 % masy lub więcej włókien ciągłych poliestrowych, nieteksturowanych). W dalszej kolejności (klasyfikacja na poziomie trzech kresek) uzależniana jest od zaliczenia tkaniny do tkanin barwionych lub bielonych i niebielonych. Zgromadzone dowody wykazały, że przedmiotowa tkanina jest tkaniną bieloną, a zatem należy zaklasyfikować ją do podpozycji TARIC 5407 6110 - niebielone lub bielone. Ostateczna klasyfikacja to 5407 61 10 10 - właściwa dla tkaniny bielonej.

Ustalonemu powyżej kodowi TARIC w dniu dokonania zgłoszenia celnego odpowiadała stawka cła (erga omnes) 8%. Przyjmując zadeklarowaną w zgłoszeniu celnym wartość celną: 8.307,64 USD, tj. 24.552,00 PLN cło wyliczono na kwotę 1.964,00 zł. Zgodnie z art. 1 ust. 1 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1487/2005 nakładającego ostateczne cło antydumpingowe oraz ostatecznie pobierające tymczasowe cło nałożone na przywóz niektórych wykończonych tkanin z włókien poliestrowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. U. WE L nr 240 poz. 1 z 2005r.), nałożono ostateczne cło antydumpingowe na przywóz tkanin między innymi o kodach CN 5407 6110 (TARIC 5407 61 10 10); 5407 61 30 pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej. W myśl art. 1 ust. 2 rozporządzenia, na tkaniny inne niż wyprodukowane przez firmy wymienione w rozporządzeniu, nałożono cło antydumpingowe wg stawki 56,2 % oznaczając je kodem dodatkowym A999. Ponieważ firma Z., która wyprodukowała sprowadzony przez stronę towar nie została wymieniona w Rozporządzeniu Rady (WE) nr 1487/2005. , należało nałożyć na sprowadzony towar ostateczne cło antydumpingowe , które w niniejszej sprawie wyniosło 13.798,00PLN.

W ocenie organu odwoławczego w rozpoznawanej sprawie nie doszło też do naruszenia art. 65 ust. 5 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz.U. Nr 68, poz. 622, z późno zm.), poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji, gdy podanie nieprawidłowych i niekompletnych danych przez skarżącego było spowodowane okolicznościami nie wynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania. Wbrew temu twierdzeniu strony, jej zaniedbaniem było zadeklarowanie klasyfikacji do podpozycji Wspólnej Taryfy Celnej TARIC odpowiadającej tkaninom wykonanym z przędzy o wysokiej wytrzymałości na rozciągnie, nie posiadając informacji co do wartości liczbowych parametru wytrzymałościowego a tym samym możliwości zaliczenia towaru do tej kategorii towarów. Skarżący także na wezwanie organu celnego o przedstawienie wyników badań wytrzymałościowych przedmiotowych tkanin nie udzielił na to odpowiedzi ani stosownych dowodów. Wskazano przy tym, iż samo złożenie w urzędzie celnym zgłoszenia podpisanego przez zgłaszającego lub jego przedstawiciela czyni zgłaszającego lub jego przedstawiciela odpowiedzialnym, zgodnie z obowiązującymi przepisami, za prawdziwość informacji podanych w zgłoszeniu, autentyczność załączonych dokumentów, oraz przestrzeganie wszelkich obowiązków odnoszących się do objęcia danych towarów odpowiednią procedurą. Odpowiedzialność za składanie deklaracji w kwestii klasyfikacji taryfowej wymaga zatem od zgłaszającego zadeklarowania prawdziwych danych. W kwestii parametru wytrzymałości np. wynik badania lub certyfikat producenta zawierający określony parametr, mogą być podstawą realizacji obowiązku deklarowania prawdziwych danych. Brak takich dowodów w posiadaniu Strony wskazuje na brak podjęcia właściwych czynności dla dokonania prawidłowego zgłoszenia celnego

Nadto, od chwili poboru przez organ celny w dn. 06.10.2006r. próbek tkanin zgłoszonych według [...] w celu przeprowadzenia badań, Strona miała świadomość wątpliwości organu celnego co do deklarowanej przez nią klasyfikacji taryfowej tkanin i prowadzenia postępowania wyjaśniającego. Nie mogła zatem pozostawać w przekonaniu o prawidłowości deklarowanej przez siebie klasyfikacji i spełnienia warunków wytrzymałościowych w oparciu jedynie o treść zamówień, czy nieprecyzyjnych stwierdzeń producenta.

Nie godząc się z wydaną decyzją L. K., działający przez pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu. Domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zarzucił jej naruszenie:

1. prawa procesowego mającego istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 122 art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez:

• nieuwzględnienie wniosku z 14.03.2011 r. o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego - rzeczoznawcy z zakresu włókiennictwa, wskutek przyjęcia w sposób sprzeczny z rzeczywistym stanem rzeczy, że okoliczności powołane w tym wniosku dowodowym zostały już dostatecznie wyjaśnione innymi dowodami zebranymi w niniejszej sprawie,

• zaniechanie przez organ odwoławczy przy ustalaniu stanu faktycznego, stanowiącego podstawę faktyczną zaskarżonej decyzji, przeprowadzenia wszechstronnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego w sposób bezstronny oraz zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego,

• zaniechanie wyjaśnienia przyczyn, dla których w polskiej normie PN-88/P04625 "Tkaniny. Wyznaczanie masy liniowej, skrętu i siły zrywającej nitek wyprutych z tkaniny" szczegółowo określono wymagania, jakie powinny być spełnione przy badaniu siły zrywającej i wyznaczaniu masy liniowej nitek wyprutych z tkaniny, a w tym, z jakich przyczyn w tej normie szczegółowo określono sposób pobrania próbek do badania, ilość pobranych próbek, ilość pomiarów (którą określono na 350 pomiarów) oraz sposób wyznaczania siły zrywającej i masy liniowej badanych tkanin,

• przyjęcie w sposób dowolny i sprzeczny z rzeczywistym stanem rzeczy, że poprzez zamieszczenie w Protokole pobrania próbek z 3.01.2007 r. swojego podpisu przedstawiciel L. K.dał wyraz temu, że uważa pobraną próbkę za reprezentatywną dla towaru objętego zgłoszeniem celnym nr [...],

• przyjęcie w sposób dowolny, z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów, że treść pism Instytutu Włókiennictwa w Łodzi nr [...] z 26.11.2009 r. i nr [...] z 20.01.2010 r. pozwala na ocenę, iż przeprowadzenie badania objętego Sprawozdaniem z badania nr [...] z 16.07.2007 r. w sposób niezgodny z polską normą PN-88/P-04625 nie posiadało wpływu na wynik tego badania w zakresie masy liniowej i siły zrywającej nitek wyprutych z tkaniny i że nawet przy zachowaniu w toku badania wymogów normy dotyczących zasad pobierania próbek nie udałoby się osiągnąć wyniku 60cN/tex, wymaganego dla tkanin o wysokiej wytrzymałości,

• przyjęcie w sposób dowolny, z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów, że dokumenty w postaci Protokołu pobrania próbek

z 03.01..2007r, Sprawozdania z badania nr [...] z 16.07.2007 r. oraz pism instytutu Włókiennictwa w Łodzi nr [...] z 26.11.2009 r. i nr [...] z 20.01.2010 r. stanowią wiarygodne dowody na fakt, że tkanina objęta zgłoszeniem celnym nr OGL [...]z [...]r. nie spełniała wymogów wytrzymałościowych określonych w uwadze 6 do Sekcji XI Wspólnej Taryfy Celnej,

2 naruszenie prawa materialnego, to jest:

• art. 1 i art. 2 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej; (Dz. Urz. WE L 256 z 1987 L, ze zm.) i Wspólnej Taryfy Celnej stanowiącej załącznik nr 1 do Rozporządzenia nr 2658/87, zmienionej załącznikiem do Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1719/2005 z 27 października 2005 r. poprzez błędne przyjęcie, że tkanina objęta zgłoszeniem celnym z [...] r. podlega klasyfikacji według kodu TARIC 5407611010, podczas gdy tkanina ta powinna zostać zaklasyfikowana według kodu TARIC 5407100000

• art. 1 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1487/2005 z 12 września 2005r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe oraz ostatecznie pobierające tymczasowe cło nałożone na przywóz niektórych wykończonych tkanin z włókien poliestrowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.Urz. WE L z 2005 r. nr 240, poz. 1 z późn, zrn.), poprzez utrzymanie w mocy decyzji nr [...] z dn. [...]. w której organ I instancji pomimo niespełnienia przesłanek prawnych z art. 1 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1487/2005 retrospektywnie zaksięgował cło antydumpingowe w kwocie 13.798,,00 zł.

W uzasadnieniu skarżący ponownie wskazał na wadliwe pobranie próbki towaru będącej przedmiotem badania, przez co wyniki badań nie są miarodajne, a organ zaniechał wyjaśnienia tej kwestii, nie stosując się w tym zakresie do zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu zwartych w wyroku uchylającym uprzednio zaskarżoną decyzję organu odwoławczego. W ocenie pełnomocnika zebrane na etapie ponownego postępowania odwoławczego dowody nadal nie pozwalają na ustalenie, jaki wpływ na wynik badań przeprowadzonych przez Instytut Włókiennictwa w Łodzi miał fakt nieprawidłowego pobrania próbek materiału jak i brak ich reprezentatywności. Nie można przy tym skutkami tych wad poboru próbek obciążać skarżącego, w sytuacji gdy próbki te były pobrane przez funkcjonariusza celnego.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Celnej w Opolu wniósł o jej oddalenie, nie zgadzając się z podniesionymi w niej zarzutami.

Na rozprawie strony podtrzymały swoje dotychczasowe stanowiska, zaś sam skarżący stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie nie tyle odstąpiono od obowiązującej normy, ale w ogóle jej nie zastosowano. W jego ocenie fakt, że taryfa celna nie odwołuje się bezpośrednio do określonej normy nie oznacza że ona nie obowiązuje, albowiem to według niej muszą być prowadzone procedury badania określonego towaru. Dodatkowo przedłożono do akt sprawy pismo Inspektora Inspekcji Handlowej we Wrocławiu z dnia 15.06.2011r., wskazujące w ocenie skarżącego na istotny charakter norm.

Odnosząc się do tego stanowiska pełnomocnik organu zauważył, że dla określenia kodu taryfy celnej w stosunku do spornego produktu ustawodawca nie wyznaczył obowiązującej normy, a zatem ustalenie cech fizycznych towaru możliwe było również przy zastosowaniu innych metod.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (§1), a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Nadto zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), /zwanej dalej - p.p.s.a./, sądy te sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone ustawą. Wyżej powiedziane, oznacza, że skarga może zostać uwzględniona, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145-150 ustawy).

W ocenie Sądu wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Na wstępie rozważań należy zwrócić uwagę na wynikającą z uregulowania art. 153 p.p.s.a kwestię związania organu celnego, w ponownym rozpoznaniu sprawy, oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, wyrażoną w uprzednio zapadłym w sprawie wyroku tut. Sądu z dnia 21 października 2009 r. sygn. akt I SA/Op 275/09

Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu, wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. W judykaturze powszechnie przyjmuje się, że ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Sądu wiąże w sprawie tak długo, jak długo wyrok Sądu nie zostanie uchylony w prawem określonym trybie, bądź też nie ulegnie zmianie stan prawny, będący podstawą orzekania (zob. wyrok NSA z dnia 16 października 1997 r., I SA/Po 263/97; wyrok SN z dnia 25 lutego 1998 r., III RN 130/1999, nr 1, poz. 2; wyrok NSA z dnia 29 lipca 1999 r., IV SA 1177/97; wyrok NSA z dnia 6 września 2001 r., III SA 3377/00; wyrok NSA z dnia 1 października 2001 r., SA/Rz 434/00, Palestra 2002, nr 9-10, s. 199).

Ustawodawca na gruncie art. 153 p.p.s.a., jak słusznie zauważono w wyroku WSA w Warszawie z dnia 10 maja 2007r. sygn. akt. V SA/Wa 856/07 (Lex 344171), w żadnym przypadku nie przewiduje zwolnienia organu od obowiązku uwzględnienia w toku ponownego rozpoznawania sprawy oceny prawnej i wskazań, co do dalszego postępowania wyrażonych w orzeczeniu sądu.

Niewątpliwie zatem, organ odwoławczy w ramach ponownego rozpoznania odwołania skarżącego od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Opolu z dnia [...]r., zobligowany był do uwzględnienia ocen prawnych i wskazań co do dalszego postępowania, wyrażonych w orzeczeniu tut Sądu z dnia 21 października 2009r. Sąd uchylając wcześniejszą decyzję organu odwoławczego z dnia 17 kwietnia 2009r., zakreślił ramy ponownego rozpoznania sprawy.

Ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania, o których mowa w przepisie art. 153 p.p.s.a, są formułowane w uzasadnieniu orzeczenia. W tym więc zakresie uzasadnienie orzeczenia wykazuje moc wiążącą. Przez ocenę prawną rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie (czynności), jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt (czynność) zostało uznane za wadliwe (wyrok WSA w Warszawie z dnia 20.12.2006r. sygn. akt. V SA/Wa 1803/06, LEX 304131).

Dokonując zatem oceny zakresu w jakim organy podatkowe zostały w ponownym rozpoznaniu sprawy związane ustaleniami Sądu wynikającymi z prawomocnego wyroku z dnia 21 października.2009r., celowym staje się przeprowadzenie analizy jego uzasadnienia. Wyraźnie bowiem Sąd, uchylając wprawdzie w całości zaskarżoną wówczas decyzję Izby Celnej w Opolu z dnia 17 kwietnia 2009r dokonał w uzasadnieniu orzeczenia rozgraniczenia zakresu, w jakim podzielając zarzuty skargi uznano za niezbędne przeprowadzenie ponownego postępowania zgodnie ze wskazaniami Sądu, od tych zarzutów skargi które okazały się chybione. Tym samym, sam fakt uchylenia w całości zaskarżonej decyzji, nie oznacza jeszcze, iż w ramach powtórnego postępowania odwoławczego organy podatkowe nie będą związane orzeczeniem Sądu w tym zakresie, w jakim uznano wywiedzioną skargę za niezasadną. Związanie wynikające z tego wyroku dotyczy zarówno tych zagadnień w stosunku do których Sąd wówczas podzielił zarzuty skargi, jak i tych jej aspektów, które nie zostały uznane za zasadne.

Powyższe rozważania mają bardzo istne znaczenie dla oceny obecnie zaskarżonej decyzji, wydanej w ponownym rozpoznaniu sprawy, szczególnie że nadal osią sporu jest zgodność przeprowadzonego przez Laboratorium Instytutu Włókiennictwa w Łodzi badania wytrzymałościowego przekazanej próbki tkaniny z obowiązującą do badania normą PN-88/P-04625 "Tkaniny- Wyznaczanie masy liniowej, skrętu i siły zrywającej nitek wyprutych z tkaniny".

Oceniając zasadność stanowisk stron, Sąd w uprzednio wydanym wyroku zaaprobował stanowisko organów celnych o zasadności zastosowania do badań normy PN-88/P-04625, przy równoczesnym wykluczeniu normy wskazywanej przez E. P. jako odnoszącej się do wytrzymałości tkaniny, a nie – przędzy.

W ocenie Sądu jedynie ta norma mogła znaleźć zastosowanie, jako odnosząca się do badania wytrzymałości przędzy, a nie tkaniny, gdyż to stopień wytrzymałości przędzy miał rozstrzygające znaczenie w sprawie, ze względu na treść uwagi 6 do sekcji XI WTC. Jak bowiem stanowi reguła 1 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS) tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne; dla celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów, oraz, o ile nie są one sprzeczne z treścią pozycji i uwag, zgodnie z regułami 2-6 ORINS. Dlatego norma PN-EN ISO 13934-1:2002 zastosowana przez E. P. jako odnosząca się do tkanin została prawidłowo wykluczona.

Powyższa ocena Sądu, co należy podkreślić, nie odnosiła się do spornego zagadnienia, czy w ramach uwagi 6 do sekcji XI WTC badanie wytrzymałości przędzy może być wyłącznie przeprowadzone w oparciu o zasady wynikające z nomy PN-88/P-04625, ale dotyczyła spornej wówczas kwestii dopuszczalności stosowania w odniesieniu do gotowej tkaniny przy ustalaniu wytrzymałości na rozciąganie przędzy normy PN -EN ISO 13934-1:2002 służącej do wyznaczania wskaźników wytrzymałości tkaniny, na którą to normę wskazywała rzeczoznawca powołana przez skarżącego -E .P.a.

W takim też zakresie powyższa ocena Sądu zachowuje swoje związanie również na obecnym etapie postępowania, co jednakże nie oznacza, jak wywodzi skarżący, że jedynie badanie przeprowadzone zgodnie z zapisami normy PN-88/P-04625 "Tkaniny- Wyznaczanie masy liniowej, skrętu i siły zrywającej nitek wyprutych z tkaniny", może stanowić podstawę do kontroli warunku wytrzymałościowego, wynikającego z uwagi nr 6 do sekcji XI Taryfy celnej.

Takie stanowisko pozostaje bowiem w sprzeczności z dalszymi zaleceniami Sądu zawartymi w tym samym wyroku, który uznał za zasadne te zarzuty skarżącego, które dotyczyły kwestii niepełnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy poprzez niewyjaśnienie wątpliwości związanych z wiarygodnością badań wykonanych na niepełnym materiale badawczym..

W sprawie nie było sporne, że badania wytrzymałościowe sprowadzonej w niniejszej sprawie tkaniny przeprowadzono jedynie na jednej próbce o wymiarach 28x24cm. Sąd zwrócił jednocześnie uwagę, że sam fakt przeprowadzenia badań przez jednostkę posiadającą akredytację nie oznacza jeszcze, że taki dowód jest dowodem niepodważalnym i nie wymagającym uzupełnienia w zakresie niezbędnym dla wyjaśnienia istniejących wątpliwości, co do możliwości zastosowania normy PN-88/P-04625 ze względu na brak wystarczającej ilości i rozmiaru pobranych próbek. Sąd w związku z tym podkreślił, że dowód ten należało ocenić w kontekście wszystkich stawianych przez stronę zarzutów, gdyż zarzut braku wystarczającego materiału badawczego należy uznać za istotny z punktu widzenia wniosków końcowych sporządzonego sprawozdania, które miało znaczenie przesądzające dla wyniku sprawy. Tego rodzaju zarzut strony nie mógł być skutecznie zwalczony apriorycznym stwierdzeniem, że już sam fakt posiadania akredytacji jest gwarancją zgodności wykonania przez to Laboratorium badań próbek tkaniny objętych zgłoszeniem celnym, a przeprowadzenie badań przez takie Laboratorium powoduje brak konieczności dalszego wyjaśniania wypełniania warunków przeprowadzenia badania.

Sąd podkreślił, że sprawozdanie z badań, sporządzone przez akredytowane Laboratorium, stanowi tylko jeden z dowodów w sprawie, podlegających ocenie organu celnego. Twierdzenie to dotyczy także pozostałych sprawozdań włączonych do materiału dowodowego w niniejszej sprawie. Skoro tak, to organy winny ocenić te dowody także w kontekście zarzutów podnoszonych przez skarżącego, w tym podważających miarodajność wyników badania ze względu na braki w materiale badawczym oraz w zakresie prawidłowości pobrania próbek i ich przydatności do badań.

Podkreślono jednocześnie, iż zarzuty podnoszone przez stronę w tym zakresie nie mogły być skutecznie zwalczone twierdzeniem, iż sam fakt przystąpienia przez Laboratorium do badań i sporządzenie sprawozdania z nich oraz przedstawienie wyników nakazuje wnioskować o braku przeszkód do ich przeprowadzenia zgodnie z zastosowaną normą z uwagi na posiadaną akredytację. Tego rodzaju wywód nie może być oparty na przypuszczeniach, lecz musi jasno wynikać z zebranych w sprawie dowodów, gdyż tylko wówczas będzie mógł być zweryfikowany zarówno przez stronę jak i sąd kontrolujący rozstrzygnięcie. Z akt sprawy bezsprzecznie wynikało, że pomimo kwestionowania przez stronę miarodajności wyników badania ze względu na brak odpowiedniego materiału badawczego, wymaganego przez zastosowaną przez to Laboratorium metodę badawczą (normę PN-88/P-04625), organ odwoławczy nie zobowiązał Laboratorium do wyraźnego wyjaśnienia tej kwestii, pomimo że mógł to bez przeszkód uczynić przed wydaniem decyzji, a uzupełnienie wypowiedzi Laboratorium w tym zakresie było konieczne z uwagi na zarzut podnoszony przez skarżącego. Dlatego też, na co wskazał Sąd, w ponownie przeprowadzonym postępowaniu konieczne było uzupełnienie materiału dowodowego w zakresie prawidłowości pobranego materiału do badań (próbek) i wyjaśnienie kwestii wpływu tak pobranego materiału badawczego na wynik przeprowadzonego badania przy zastosowaniu normy PN-88-P/04625.

Powyższe wskazania Sądu co do zakresu dalszego postępowania wyjaśniającego nie przesądzają zatem o tym, że naruszenie normy PN-88/P-04625 zastosowanej w procesie badawczym czyni już z tego samego faktu uzyskany wynik za niemiarodajnym, ale wręcz odwrotnie, Sąd wskazuje na to, że w sytuacji odstępstwa od normy badawczej niezbędnym było dodatkowe wyjaśnienie wpływu dokonanego odstępstwa na ostateczny wynik badania i jego wiarygodność. Samo zatem odstępstwo od normy nie powoduje jeszcze automatycznie braku miarodajności samego wyniku, do czego w dużym stopniu sprowadza się stanowisko skarżącego. Według niego sam fakt pobrania próbek tkaniny niezgodnie z normą dyskwalifikuje ostateczny wynik badania. Gdyby takie stanowisko wynikało z wyroku Sądu, bezcelowym byłoby zlecanie organowi przeprowadzenie dalszych czynności wyjaśniających, w sytuacji , gdy sam fakt niespełniania przez pobrane próbki tkaniny normy PN-88/P-04625 był już wówczas bezsporna. Gdyby zatem niespełnienie zasad pobrania próbki według wskazań normy, było równoznaczne z niemiarodajność samego wyniku, zbędne byłyby dalsze wskazania Sądu , co do poczynienia przez organy celne w ponownym rozpoznaniu sprawy dodatkowych wyjaśnień odnośnie wypływu odstępstwa od założeń normy, na wiarygodność uzyskanego wyniku badania.

Mając na uwadze zawarte w wyroku wskazania, co do zakresu postępowania uzupełniającego, w ocenie Sądu, rozpoznającego niniejszą sprawę, zostały one w pełni zrealizowane przez organ odwoławczy w ponownym rozpoznaniu sprawy.

Zwrócono się do Laboratorium w Łodzi o złożenie uzupełniających wyjaśnień dotyczących badań tkaniny ujętej w sprawozdaniu nr [...] z dn. [...] r. oraz w sprawozdaniu nr [...] z dn. [...]. w kwestii:

• czy przedmiotowe badania wykonano zgodnie z PN-88/P-04625 Tkaniny --Wyznaczanie masy liniowej, skrętu i siły zrywającej nitek wyprutych z tkaniny,

• czy ilość i wymiary próbek przekazanych do przedmiotowych badań miały wpływ na uzyskane wyniki badanego parametru tj. wytrzymałości właściwej wyprutych nitek. Jakie wymagania stawia norma PN-88/P-04625 w odniesieniu do próbek przeznaczonych do badań wytrzymałości właściwej wyprutych z tkaniny, którym podlegały przedmiotowe tkaniny.

• czy posiadanie przez Laboratorium akredytacji do badań wg normy PN-88/P-04625 gwarantuje, że uzyskane w przedmiotowym badaniu wyniki są miarodajne (są: kompetentne, rzetelne, niezawodne, pewne).

• czy jest miarodajnym stwierdzenie zawarte w pkt 2 pisma [...] z dn. [...].: "Przędza, z której wykonano badane próbki tkanin nie spełnia wymagań zdefiniowanych dla potrzeb Taryfy celnej. Zgodnie z wynikami badań przedstawionymi w Sprawozdaniach z badań nr [...] i [...] wytrzymałość właściwa badanych nitek jest niższa niż 60 cN/tex, a zatem badana przędza, wypruta z tkanin przekazanych do badań, nie może być przędza o wysokiej wytrzymałości na rozciąganie."

W udzielonej odpowiedzi na powyższe wezwanie Instytut Włókiennictwa w Łodzi pismem z dn. [...]. wyjaśnił, że mimo mniejszych wymiarów niż opisuje to pkt 2.2 normy PN-88/P-04625, wymiary przebadanej próbki były wystarczające do przeprowadzenia pomiarów wyznaczających masę liniowa i siłę zrywającą nitek. Wyjaśniono także, że wytrzymałość właściwa (stanowiąca kryterium taryfikacji celnej), jest wielkością przeliczeniową stanowiącą iloraz siły zrywającej nitkę i jej masy liniowej, a sama metoda badawcza wg normy PN-88/P-04625 określa długość zakleszczenia nitki: 200 mm, (co przebadana próbka zapewniała dla nitek wątku i osnowy). Badania wykonano na właściwej maszynie wytrzymałościowej pozwalającej przeprowadzić je z właściwą prędkością przesuwu zacisków: 200mm/min, a uzyskane wyniki badań masy liniowej wątku wykazywały średnią wartość: 23,3 tex, , a dla osnowy 35,1 tex przy czym wartość ta zazwyczaj występująca w przędzy o wysokiej wytrzymałości wynosi ok.100 tex. Natomiast wyniki przeprowadzonych badań siły zrywającej wątku średnio wyniosły ok. 555,8 cN, i 1106 cN, przy czym dla przędzy o wysokiej wytrzymałości, wartości tej siły są kilkakrotnie wyższe i wynoszą ok. 6000 cN. Stwierdzono także, że zwiększanie rozmiarów próbek nie może spowodować zwielokrotnienia uzyskiwanych w badaniach wartości wyznaczanych parametrów przędzy, a brak podstaw do zwielokrotnienia tych wartości jednoznacznie wykluczało możliwość osiągnięcia wartości granicznej 60cN/tex. Według Laboratorium także ilość pobranych próbek tkaniny, a zatem również ilość wyprutych nitek z tkaniny, nie spowoduje znacznej zmiany wartości siły zrywającej i masy liniowej i uzyskanie wytrzymałości właściwej nitek wyprutych z tkaniny na poziomie 60 cN/tex oraz niemożliwe jest aby zwiększenie ilości przebadanych próbek przyczyniło się do uzyskania takiego wyniku.

Wskazano również, że akredytacja laboratorium badawczego podlegająca audytom przeprowadzanym systematycznie przez Polskie Centrum Akredytacji w zakresie kompetencji laboratoriów badawczych i wzorcujących zapewnia wiarygodność uzyskiwanych wyników badań oraz, że opisane wyniki badań, wiedza

i doświadczenie w zakresie badań wyrobów włókienniczych Instytutu powodują, że stwierdzenia zawarte w piśmie [...] z dn. [...]. są wiarygodne.

Celem doprecyzowania powyższych wyjaśnień, dodatkowo zobowiązano Instytut do wypowiedzenia się w sprawie wpływu czynników, które opisuje norma PN-88/P-04625 w pkt 2.2. "Przygotowanie i pobieranie próbek", tj. braku spełnienia wszystkich wymagań stawianych przygotowaniu i pobieraniu próbek sformułowanych w tej normie , na wyniki badań wytrzymałości właściwej na rozciąganie przędzy i możliwość jego zwielokrotnienia do poziomu 60cN/tex lub więcej.

W udzielonej odpowiedzi Instytut Włókiennictwa w piśmie nr [...] z dnia [...]. jednoznacznie wykluczył taką sytuację, stwierdzając, że

w przypadku przedmiotowych tkanin, nawet przy zachowaniu wymogów zasad pobierania próbek zgodnych z pkt 2.2 Normy PN-88/P-04625. wielkość wytrzymałości właściwej nitek wyprutych z tkaniny nie osiągnie poziomu 60cN/tex.

Analogiczne stanowisko Instytut zajął także w tej samej kwestii, w dotyczącej wyników badania wykonanego na zlecenie skarżącego, w odniesieniu do zgłoszenia celnego [...] z dn. [...]., w którym również zadeklarowano tkaniny poliestrowe wykonane z przędzy o wysokiej wytrzymałości na rozciąganie. Wyniki tych badań również wykazały, że tkanina nie spełniała warunku wytrzymałościowego (60cN/tex).

Wyjaśniając natomiast zagadnienie stanu przebadanych próbek Dyrektor Izby Celnej w Opolu zwrócił się do Urzędu Celnego w Opolu o przekazanie korespondencji związanej z wysyłką próbki do badań w Centralnym Laboratorium Celnym w Warszawie oraz korespondencji towarzyszącej zwrotowi tej próbki, a także o przekazanie "Protokołu pobrania próbek towaru' sporządzonego w trakcie rewizji celnej przedmiotowego towaru z dn. 03.01..2007r.

Odpowiadając Urząd Celny w Opolu w piśmie [...]

z dn. [...];. wyjaśnił, że próbka tkaniny przekazana do Instytutu Włókiennictwa w Łodzi nie była tą samą próbką, którą wcześniej badano w CLC, przy czym wskazano, że próbki były pobrane w postaci trzech identycznych kawałków tkaniny oraz, że laboratorium CLC zwrotnie nie odesłało przebadanej próbki. Załączono też "Protokół pobrania próbek towaru" dla numeru ewidencji [...] poz.1 sporządzony w Oddziale Celnym w Opolu w dniu 3.01.2007r" w którym stwierdzono, że pobrano 3 próbki w celu badań, a przedstawiciel zgłaszającego potwierdził reprezentatywność próbki dla zgłoszonego towaru.

W ocenie Sądu, te poczynione ustalenia dodatkowe, w dostatecznym stopniu wyjaśniły sporne kwestie dotyczące stopnia wytrzymałości przędzy, z której wykonana została sporna tkanina i pozwalały organowi celnemu na dokonanie jej prawidłowej klasyfikacji do kodu TARIC 5407611010.

Analizując zebrany w sprawie materiał dowodowy organy celne, wbrew zarzutom skargi, dokonały jego oceny w ramach swobodnej oceny dowodów, nie naruszając w tym względzie dyspozycji art. 191 O.p. Zgodnie z tym przepisem, organ ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Uprawnienie do dokonywania swobodnej oceny dowodów oznacza, że ocena taka, o ile jest dokonana w zgodzie z zasadami logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego, nie może być skutecznie kwestionowana w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Sąd administracyjny nie dokonuje tym samym ponownej, weryfikującej oceny dowodów przeprowadzonych przez organy celne, ale ocenia poprawność dokonania tej oceny przez te organy w oparciu o kryterium jej zgodności z prawem. Jeżeli więc ocena przeprowadzona przez organy podatkowe mieści się w granicach określonych przepisem art. 191 Ordynacji podatkowej, uznana być powinna za zgodną z prawem, co wyklucza możliwość jej podważenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Dodatkowo, poza wynikami badania próbki pobranej ze spornej partii towaru, organy dokonały też analizy innych zgłoszeń celnych dokonanych przez skarżącego,

dotyczących tkanin podobnych, zaimportowanych z Chin w zbliżonym czasie (z przełomu 2006r. i 2007r.) a to zgłoszenia; OGL381010/008427 z dn. 06.10.2006r, dokonanego w OC w Opolu; [...] z dn. [...]. dokonanego w OC w Opolu; [...] z dn. [...]. dokonanego w OC "Baza Kontenerowa" w Gdyni; [...] z dn. [...]. dokonanego w OC "Baza Kontenerowa" w Gdyni .

Z tej dokumentacji, według organu wynikło, że skarżący wielokrotnie dokonywał nieprawidłowej klasyfikacji taryfowej w imporcie tego rodzaju tkanin. Podobnie jak w niniejszej sprawie deklarował on tkaniny wykonane z przędzy o wysokiej wytrzymałości - TARIC 5407100000, mimo, że wytrzymałość przędzy nie spełnia wymagań Uwagi nr 6 sekcji XI WTC, co organy celne wykazały w prowadzonych postępowaniach celnych. Zważono też, że skarżący ponieważ rozporządzeniem Komisji (WE) nr 426/2005 r. z dnia 15 marca 2005 r. (Dz.U.UE.L nr 69 poz.6 z 2005r.) nałożono od dnia 17.03.2005r. tymczasowe cło antydumpingowe a następnie rozporządzeniem Rady (WE) nr 1487/2005 z dnia 12.09.2005 r. nałożono z dniem 17.09.2005 r. ostateczne cło antydumpingowe na import z Chin większości tkanin poliestrowych, skarżący zaprzestał stosowania od dnia 16.05.2005 r. wcześniej deklarowanego kodu 5407520000 dla importowanych przez siebie tkanin, na rzecz kodu 5407100000 wolnego od cła antydumpingowego. Przed wprowadzeniem ceł antydumpingowych nie deklarował importu tkanin wykonanych z przędzy o wysokiej wytrzymałości na rozciąganie.

Wprawdzie powyższe dowody nie dotyczą wprost obecnie zakwestionowanego zgłoszenia celnego, jednakże obrazują w pewnym stopniu stosowaną przez skarżącego praktykę, mogącą wskazywać na działania zmierzające do obejścia, przez zmianę dotychczas stosowanej pozycji taryfy celnej, wprowadzonych ceł antydumpingowych. Ocena tych dowodów stanowiła jedynie jeden z elementów, wspomagających organy, przy dokonywaniu logicznej i zgodnej z doświadczeniem życiowym ocenie bezpośredniego dowodu, jakim by wynik badania próbki materiału pobranego z konkretnego towaru, będącego przedmiotem zakwestionowanego zgłoszenia celnego.

Odnosząc się natomiast do podstawowej kwestii spornej, a mianowicie twierdzeń skarżącego, iż wskazywane przez niego wady pobranych próbek tkaniny uniemożliwiały przeprowadzenie ich wiarygodnych badań zgodnie z normą PN-88/P-04625 "Tkaniny- Wyznaczanie masy liniowej, skrętu i siły zrywającej nitek wyprutych z tkaniny", należy zauważyć iż sama taryfa celna, a w szczególności treść uwagi 6 do sekcji XI WTC, w ogóle nie odwołuje się do żadnej skonkretyzowanej normy. Przeciwnie w ramach uwagi 6 do sekcji XI Wspólnej Taryfy Celnej (WTC), określono samodzielnie normy wytrzymałości na rozciąganie, które wynoszą dla przędzy pojedynczej z poliestrów 60 cN/tex, dla przędzy wieloskładowej (złożonej) lub kablowanej z poliestrów: 53 cN/tex. Uregulowanie to określa zatem określoną wartość fizyczną wytrzymałości na rozciąganie, nie wskazując konkretnej metody badawczej, jaką wartość ta może być ustalona. W sytuacji, gdy wolą prawodawcy jest powiązanie określonej pozycji taryfy celnej z konkretną obowiązującą normą, wyraźnie przepisy celne odwołują się do niej w swojej treści.

W tej sytuacji trudno jest czynić zarzut funkcjonariuszowi celnemu dokonującemu poboru spornych próbek, że nie dostosował się do obowiązujących w tym zakresie zasad, skoro takowe nie obowiązywały. Na etapie poboru próbek nie było możliwe też przewidzenie, jaka metoda badania próbek będzie stosowana przy ich późniejszym badaniu, gdyż wybór metody należy do laboratorium akredytowanego, któremu zostanie zlecone ich badanie. Laboratorium akredytowane może bowiem zarówno oprzeć się na z normie PN-88/P-04625, jak i posiadać własną akredytowaną inną metodę badawczą.

Celem bowiem samego badania próbek nie jest udzielenie odpowiedzi, czy przędza z której wykonano tkaninę odpowiada ściśle określonej normie, ale czy jej wytrzymałość na rozciąganie, jako właściwość fizyczna, wynosi co najmniej 60 cN/tex. To zaś, jaką metodą badawczą właściwość ta zostanie przebadania , zależy od akredytowanej jednostki badawczej, przy jednoczesnym zapewnieniu wiarygodności samego wyniku. Między innymi z tego względu, ustawodawca, dla przeprowadzenia takiego badania na potrzeby postępowań celnych, obwarował koniecznością przeprowadzenia badań przez jednostkę akredytowaną. Zatem, na co zwrócił Sąd uwagę, sam wynik badania jest takim samym dowodem jak inne, podlegającym ocenie organu, jednakże równocześnie zwiększył wymagania dla takiego badania , poprzez nałożenie na biegłego ( rzeczoznawcę) obowiązku uzyskania akredytacji.

Same wymiary pobranej próbki mają w tej sytuacji jedynie znaczenie dla możliwości podjęcia się przez jednostkę akredytowaną takiego badania i zapewnienia mu wiarygodności. Możliwa jest zatem sytuacja, że jednostka nie podejmie się określonego badania, ze względu na ilość pobranego materiału, która według niej nie pozwala na wiarygodne ustalenie wartości wytrzymałości przędzy. Taka jednakże sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie.

Trzeba też zwrócić uwagę, że organy celne, zwracając się do Instytutu Włókiennictwa w Łodzi o przeprowadzenie badania próbki tkaniny, określiły jako przedmiot badania nie zgodność pobranego materiału z określoną normą, ale zwróciły się wyłącznie o określenie wartości wytrzymałości przędzy, z której został on wykonany, przywołując brzmienie samej uwagi 6 do sekcji XI Wspólnej Taryfy Celnej (WTC). Badanie zatem nie miało na celu ustalenie, czy sporna przędza, z której wykonano tkaninę jest zgodna z normą PN-88/P-04625, ale ustalenie, jaka jest jej wytrzymałość na rozciąganie. W pierwszym przypadku udzielenie odpowiedzi musiałoby uwzględniać całość zapisów normy, w tym także sposobu pobrania próbek, w drugim przypadku jedynie określenie wskazanej wartości fizycznej w przekazanej do badania próbce. Oczywiście, przy badaniu tej wartości jednostka badawcza może odwołać się do procedury przewidzianej w określonej normie, jak również zastosować od niej pewne odstępstwa, jeżeli jest w stanie zapewnić końcowemu wynikowi wiarygodność. Może także dokonać badania według innej akredytowanej przez siebie metody badawczej.

Dlatego też, jeżeli w oparciu o przekazaną do badania próbkę tkaniny możliwe było ustalenie wartości fizycznej wytrzymałości przędzy na rozciąganie i jej prawidłowe wyliczenie, z jednoczesnym wykazaniem braku wpływu określonych czynników na wiarygodność końcowego wyniku, to samo niespełnienia wszystkich wymogów procedury badawczej przewidzianej w normie PN-88/P-04625 nie dyskwalifikuje uzyskanego w tych warunkach wyniku badania.

Pełnomocnik skarżącej, odwołując się do zapisów normy PN-88/P-04625 wskazywał także na zawarte w niej uwarunkowania ilościowe próbek i sposoby jej pobrania. Zgodnie ze wskazywaną normą, w celu przeprowadzenia badania niezbędne jest wycięcie z tkaniny (3 metry od końca i 10 cm od brzegów) 7 próbek o wymiarach co najmniej 50x50 cm, co w konsekwencji powoduje konieczność pobrania dla każdego z trzech kompletów próbek po 1,75 m2 tkaniny i to z różnych miejsc. Dalej, w celu zapewnienia reprezentatywności badania należałoby analogiczny pobór dokonać w odniesieniu do każdej ze sprowadzonych rolek materiału. W praktyce zatem odwołanie się do zasad poboru próbek wynikających z normy PN-88/P-04625, byłby co najmniej trudne do wykonania na etapie rewizji celnej, a także niewątpliwie powodowałoby zniszczenie znacznej części tkaniny. W pewnych też wypadkach, z uwagi na samą wielkość sprowadzonego towaru, w ogóle niemożliwe byłoby pobranie jakiejkolwiek próbki. W takiej sytuacji, przyjmując argumentacje skarżącego, nigdy nie można by skontrolować cech fizycznych sprowadzonego produktu a tym samym zweryfikować prawidłowość pierwotnej jego klasyfikacji taryfowej.

Jednakże, jak wskazano powyżej, sama Taryfa Celna nie odwołuje się do konkretnej normy, a zatem także do przewidzianego w niej sposobu pobrania prób do badania. Dlatego też niezastosowanie wynikających z niej zasad poboru próbek tkaniny nie przesądza jeszcze o braku reprezentatywności próbki dla samego procesu jej badania.

Jeżeli natomiast w ocenie skarżącego dokonanie poboru próbek jedynie w stosunku do części sprowadzonego towaru (rewizja częściowa), nie zapewniało ich reprezentatywności w odniesieniu do całej partii tkaniny objętej zgłoszeniem celnym, to na etapie ich poboru mógł wnioskować o przeprowadzenie dodatkowej rewizji towaru.

Zgodnie z art. 70 WKC, jeżeli rewizja dotyczy jedynie części towarów objętych zgłoszeniem, to jej wyniki odnoszą się do całości towarów objętych tym zgłoszeniem. Jednakże, jeżeli zgłaszający uzna, że wyniki częściowej rewizji towarów nie są reprezentatywne dla pozostałej części zgłaszanych towarów, może zwrócić się z wnioskiem o przeprowadzenie dodatkowej rewizji. Takiego żądania na etapie prowadzonej rewizji nie zgłoszono, a zatem dopuszczalne było odniesienie wyników częściowej rewizji towaru do całości zgłoszenia. Sam fakt niezgłoszenia zastrzeżeń do reprezentatywności rewizji częściowej nie może być jednakże utożsamiony, co czynią organy celne, z jednoczesną akceptacją przez skarżącego samego sposobu pobrania próbek (ich wielkością czy ilością). Sposób pobrania próbek należy bowiem do zadań funkcjonariusza celnego prowadzącego rewizję i to na nim spoczywa obowiązek takiego ich pobrania, aby możliwe było poddanie ich badaniu w kierunku określonych w taryfie celnej parametrów wytrzymałościowych na rozciągania. Do tej zaś kwestii Sąd odniósł się już w powyżej poczynionych rozważaniach, uznając, że dokonany pobór próbek ostatecznie umożliwił przeprowadzenie stosownych badań w zakresie wymaganym w treści uwagi 6 do sekcji XI Wspólnej Taryfy Celnej (WTC).

W ocenie Sądu, w realiach rozpoznawanej sprawy brak było też konieczność przeprowadzenia dalszej analizy wskazywanych przez pełnomocnika skarżącego przyczyn, dla których norma PN-88/P-04625 wprowadza zalecenia co do ilości próbek, ilości pomiarów itd., w tym także realizacja wniosku dowodowego pełnomocnika skarżącego zmierzającego do poczynienia ponownych ustaleń w zakresie, czy na podstawie pobranych próbek było możliwe przeprowadzenie w sposób zgodny z normą PN-88/P-04625 badań wartości wytrzymałości tych tkanin na rozciąganie, oraz czy mimo wykonania badania w sposób niezgodny z tą normą uzyskane wyniki są reprezentatywne i wiarygodne i mogły stanowić podstawę do ustalenia, że tkaniny nie spełniły Uwagi 6 do Sekcji XI WTC. Te ustalenia zostały już bowiem poczynione przez organ celny na etapie ponownego rozpoznania sprawy, a o ile skarżący nie zgadzał się ze stanowiskiem jednostki badawczej przeprowadzającej badanie tkaniny na zlecenie organu, miał zapewnioną na etapie prowadzonego postępowania możliwość przedstawienia własnych wyników badań tkaniny, dokonaną w oparciu o udostępnioną mu do badania próbkę z poboru. Takich wyników własnych badań skarżący nie przedłożył, zaś opinie sporządzona przez rzeczoznawcę E. P. dotyczyła normy PN-EN ISO 13934-1:2002, która jako odnosząca się do tkanin została już przez Sąd wykluczona, na etapie uprzedniego rozpoznania sprawy.

Sama natomiast ocena rzetelności badania przeprowadzonego na zlecenie organu, podlegała jego ocenie, jako jednego z zebranych dowodów sprawie, a zatem organy także odniosły się do wyjaśnionych już przez Instytut Włókiennictwa w Łodzi, warunków i skutków odstępstwa od wymogów normy PN-88/P-04625. Okoliczności te były już zatem przedmiotem poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych, zaś nakładanie w tym względzie obowiązku ponownego przeprowadzenia dowodu na tą samą okoliczność, wykraczałoby poza zakres obowiązku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego.

Oczywiście, ocena zebranego materiału dowodowego, znajdującego się już w atach sprawy przez skarżącego może być zupełnie odmienna, jednakże w tej sytuacji, to na nim spoczywało przedstawienie dowodów, potwierdzających jego stanowisko. Chodzi tu, co podkreśla Sąd o odmienną ocenę istniejących już dowodów, a nie ewentualnego ich braku, który w niniejszej sprawie nie miał miejsca. W ocenie Sądu bez związku ze sprawą postaje także złożone przez niego na rozprawie pismo Inspektora Inspekcji Handlowej we Wrocławiu z dnia 15.06.2011r., które w ocenie skarżącego, potwierdza wiążących charakter określonych norm.

W tej sytuacji Sąd nie podzielił podnoszonych w skardze zarzutów naruszeń przepisów postępowania w zakresie braku wszechstronnego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Zebrany w sprawie materiał dowody w wystarczającym stopniu potwierdził fizyczną wartość wytrzymałości na rozciąganie przędzy z której wykonana została objęta zakwestionowanym zgłoszeniem tkanina, a to umożliwiło organowi celnemu dokonanie jej prawidłowej taryfikacji do określonego kodu taryfy celnej.

Uzyskane wyniki badań tkanin pozwalały na ustalenia, że jest ona wykonana w 100% z poliestru, wytrzymałość przędzy pojedynczej, z której ją wykonano, była poniżej 60 cN/tex, rodzaju włókna (ciągłe, nieteksturowane), tkanina bielona.

Ponieważ tkanina była wykonana z poliestru 100% (co wypełnia definicje włókien syntetycznych) podlega klasyfikacji do pozycji 5407. Dalsza klasyfikacja do określonej podpozycji podlegała regule 6 ORINS. Zgodnie z treścią podpozycji i odnoszących się do niej uwag, stosując się również do odpowiednich uwag do sekcji i działów oraz przestrzegając zasady, że tylko podpozycje na tym samym poziomie są porównywane, należy wyróżnić podpozycje;

- Tkaniny wykonane z przędzy o dużej wytrzymałości na rozciąganie, z nylonu lub pozostałych poliamidów, lub poliestrów,

- Tkaniny wykonane z pasków lub podobnego materiału

- Tkaniny wyszczególnione w uwadze 9. do sekcji tj. warstw łączonych na przecięciach przędz za pomocą kleju lub metodą termiczną.

- Pozostałe tkaniny, zawierające 85 % masy lub więcej włókien ciągłych, z nylonu lub pozostałych poliamidów

- Pozostałe tkaniny, zawierające 85 % masy lub więcej włókien ciągłych poliestrowych, teksturowanych

- Pozostałe tkaniny, zawierające 85 % masy lub więcej włókien ciągłych poliestrowych

- Pozostałe tkaniny, zawierające 85 % masy lub więcej włókien ciągłych syntetycznych

- Pozostałe tkaniny, zawierające mniej niż 85 % masy włókien ciągłych syntetycznych, zmieszanych głównie lub wyłącznie z bawełną

- Pozostałe tkaniny

Z treści powyższych podpozycji wynika konieczność ustalenia, czy przedmiotowa tkanina poliestrowa była wykonana z przędzy o dużej wytrzymałości na rozciąganie. Zgodnie z Notą wyjaśniającą do sekcji XI WTC: litera (B) "PRZĘDZE", część (1) "Uwagi ogólne" pkt (i)(b) przędza pojedyncza to przędza z włókna ciągłego lub z wielu włókien ciągłych połączonych przez skręcanie lub bez skrętu. W rozumieniu Nomenklatury Scalonej przedmiotowa tkanina została wykonana z poliestrowej przędzy pojedynczej. Przędza taka jest zaliczana do przędzy o wysokiej wytrzymałości na rozciąganie gdy spełnia warunek wytrzymałości na rozciąganie zawarty w Uwadze 6 do sekcji XI WTC. Wytrzymałość na rozciąganie musi przekraczać w tym przypadku wartość 60 cN/tex. Dopiero spełnienie tego warunku stanowi kryterium zaklasyfikowania do podpozycji - 540710 - Tkaniny wykonane z przędzy o dużej wytrzymałości na rozciąganie, z nylonu lub pozostałych poliamidów, lub poliestrów, do której to podpozycji zaliczył skarżący sprowadzony towar w dokonanym zgłoszeniu celny.

Ponieważ w ramach weryfikacji zgłoszenia celnego organy wykluczyły zakwalifikowanie tkaniny zgodnie z 6 regułą ORINS do podpozycji 540710, gdyż nie zostały spełnione wszystkie przewidziane w niej wymogi, niezbędne było przeprowadzenie oceny pozostałych podpozycji na omawianym poziomie klasyfikacji (jednej kreski).

Podpozycją, której treść opisuje przedmiotową tkaninę okazała się podpozycja "Pozostałe tkaniny, zawierające 85% masy lub więcej włókien ciągłych poliestrowych.", która na następnym poziomie klasyfikacji (dwóch kresek) podlega podziałowi na:

- - 540761 - Zawierające 85% masy lub więcej włókien ciągłych poliestrowych, nieteksturowanych,

- - 540769 - Pozostałe.

Ponieważ włókna z których wykonano tkaninę nie były teksturowane prawidłową podpozycją na tym poziomie była podpozycja: - - 5407 61.

Klasyfikacja na kolejnym poziomie (trzech kresek) uzależniana była od zaliczenia tkaniny do tkanin barwionych, bielonych lub zadrukowanych:

- 54076110 — Niebielone lub bielone,

- 54076130 - - - Barwione,

- 54076150 — Z przędz o różnych barwach,

- 54076190 — Zadrukowane,

Ponieważ tkanina stanowiła tkaniną bieloną ostatecznie podlegała ona zaklasyfikowaniu do podpozycji TARIC:- 5407 61 10 — Niebielone lub bielone, jako podpozycji kończącej klasyfikację w Nomenklaturze Scalonej CN (8 cyfr) Ostateczna zatem prawidłowa klasyfikacja zakwestionowanego towaru winna być dokonana do kodu TARIC (10 cyfr) 5407 6110 10 właściwego dla tkaniny bielonej.

Konsekwencją tak ustalonej klasyfikacji towaru do kodu TARIC 5407 6110 10 była konieczność odniesienia się do związanych z tym kodem skutków w zakresie wysokości należnego cła, wynikającego z uregulowań obowiązującego od 1 stycznia 2006 r. rozporządzenia Komisji (WE) nr 1719/2005 z dn. 27 października 2005 r. zmieniające załącznik nr 1 do Rozporządzenia Rady EWG nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U.WE L nr 286 z dnia 2005.10.28).

Wprawdzie dla ustalonego dla towaru kodu TARIC w dniu zgłoszenia Wspólna Taryfa Celna przyporządkowała stawkę cła (erga omnes) 8%., a zatem zgodną z zadeklarowaną przez samego skarżącego, jednakże równocześnie w myśl art. 1 ust.1 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1487/2005 z dnia 12.09.2005r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe oraz ostatecznie pobierającego tymczasowe cło nałożone na przywóz niektórych wykończonych tkanin z włókien poliestrowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. U. WE L nr 240 poz.1 z 2005r.) - nałożono ostateczne cło antydumpingowe na przywóz tkanin między innymi o kodzie CN 54076110 pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej.

Zgodnie z zapisami tego rozporządzenia na tkaniny inne niż wyprodukowane przez firmy w nim wymienione nałożono cło antydumpingowe wg stawki 56,2 %. Ponieważ firma Z.CO. LTD., która wyprodukowała towar objęty przez skarżącego spornym zgłoszeniem celnym nie została ujęta w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1487/2005, organy celne zasadnie uznały, iż sprowadzony towar podlegał również ostatecznemu cłu antydumpingowemu, którego wysokość wynosiła 13.798,00 zł (24.552,00 zł x 56,2% ).

Taka też wysokość ostatecznego cła antydumpingowego została skarżącemu retrospektywnie zaksięgowana w ramach zaskarżonej decyzji, a ponieważ kwota wynikająca z długu celnego została zaksięgowana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych, podanych przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym, a sam dłużnik nie udowodnił, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych było spowodowane okolicznościami nie wynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania, zaszły także podstawy do pobrania odsetek w oparciu o uregulowanie art. 65 ust. 5 Prawa celnego.

Z tych też względów Sąd nie podzielił również wskazywanych w skardze naruszeń prawa materialnego, które w ocenie pełnomocnika skarżącego w głównej mierze oparte zostały nie tyle na błędnym odczytaniu samej normy prawnej, ile nieprawidłowym jej zastosowaniu w wadliwie, według niego, ustalonym stanie faktycznym sprawy. Ten zaś zarzut dotyczący wad poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych i oceny zebranego materiału dowodowego, jak wskazał Sąd we wstępnej części czynionych rozważań, okazał się niezasadny.

Z przedstawionych powyżej przyczyn skargę jako nieuzasadnioną należało na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalić.