Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SAB/Wa 368/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 8, 9, 12, 35, 36
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 149 par. 1 i art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Skiba Sędziowie: WSA Iwona Kosińska WSA Marta Kołtun-Kulik (spr.) Protokolant referent Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi H.P. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość 1. zobowiązuje Prezydenta W. do rozpoznania wniosku H.P. z dnia 22 sierpnia 2008 r. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] - w terminie jednego miesiąca od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem; 2. stwierdza, że bezczynność Prezydenta W. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezydenta W. na rzecz skarżącej H.P. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 1 września 2011 r. H.Z., reprezentowana przez adwokata R.N., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o odszkodowanie za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], ozn. nr hip. [...].

Jak wynika z akt administracyjnych sprawy wnioskiem z dnia 22 sierpnia 2008 r. skarżąca wystąpiła do Urzędu Miasta W. Wydział Spraw Dekretowych i Związków Wyznaniowych o przyznanie odszkodowania za przedmiotową nieruchomość, która na mocy dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279), przeszła na własność Państwa.

W związku z przedłużającym się milczeniem organu skarżąca złożyła zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższej instancji wskazując, iż organ rozpatrujący sprawę od dnia wpłynięcia wniosku do dnia złożenia zażalenia z dnia 27 kwietnia 2010 r. nie podjął żadnych czynności w sprawie.

Pismem z dnia 7 czerwca 2010 r. Urząd Miasta W. Biuro Gospodarki Nieruchomościami, wskazując na konieczność gromadzenia materiału dowodowego w sprawie, wyznaczył termin załatwienia sprawy na dzień 31 listopada 2010 r.

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] Wojewoda [...] uznał wniesione w sprawie zażalenie z dnia 27 kwietnia 2010 r. za uzasadnione i wyznaczył organowi dodatkowy termin na załatwienie sprawy do dnia 15 listopada 2010 r.

Pomimo wyznaczenia ww. terminu załatwienia sprawy, pismem z dnia 22 listopada 2010 r., Urząd Miasta W. Biuro Gospodarki Nieruchomościami, wskazując po raz kolejny na konieczność gromadzenia materiału dowodowego w sprawie, wyznaczył termin załatwienia sprawy na dzień 31 marca 2011 r., następnie pismem z dnia 31 marca 2011 r. przesunął termin załatwienia sprawy na dzień 31 sierpnia 2011 r., informując iż w sprawie został sporządzony operat szacunkowy z dnia [...] grudnia 2010 r., określający wartość rynkową ww. nieruchomości, z którym można się zapoznać w gmachu Urzędu.

Następnie pismem z dnia 5 października 2011 r. organ poinformował wnioskodawczynię, iż z powodu konieczności przeprowadzenia procedur dokonywanych przed wydaniem decyzji sprawa o odszkodowanie nie mogła być załatwiona w terminie do dnia 31 sierpnia 2011 r., w konsekwencji organ wyznaczył po raz kolejny termin załatwienia sprawy, tym razem na dzień 31 grudnia 2011 r.

W skierowanej, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze, skarżąca wskazała, iż organ I instancji nie zastosował się do wyznaczonego przez Wojewodę [...] terminu załatwienia sprawy (tj. do 15 listopada 2010 r.) oraz, pomimo wyznaczania kolejnych terminów, nie wydał merytorycznego rozstrzygnięcia do dnia wniesienia skargi. Ponadto skarżąca podniosła, iż organ nie zawiadomił jej o przyczynach przekroczenia terminu załatwienia sprawy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i wskazał, że pismem z dnia 5 października 2011 r. pełnomocnik skarżącej został poinformowany o przewidywanym terminie zakończenia postępowania tj. 31 grudnia 2011 r. oraz przyczynach niezałatwienia sprawy w terminie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona, co skutkowało wydaniem przez Sąd wyroku zobowiązującego organ do wydania orzeczenia w określonym terminie.

Z zasad ogólnych postępowania administracyjnego wynika, że organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy (art. 12 § 1 Kpa). Ponadto z przepisu art. 35 § 1 Kpa wynika obowiązek załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki, nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 Kpa). O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy (art. 36 § 1 Kpa). Ten sam obowiązek ciąży na organie również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 Kpa).

W oparciu o powyższe należy stwierdzić, że organ administracji publicznej zmierza do załatwienia sprawy, jeżeli prowadzi postępowanie w zgodzie ze standardami wskazanymi w powołanych wyżej przepisach. Jeżeli tak nie jest, to występuje przypadek niezałatwienia sprawy w terminie, a więc istnieje stan pozostawania przez organ w bezczynności i to zarówno w przypadku nie załatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 Kpa, jak również w terminie dodatkowym, o którym mowa w art. 36 § 1 Kpa.

Ponadto wskazać należy, że bezczynność organu administracji publicznej występuje nie tylko wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, ale również wtedy, gdy je podjął, lecz mimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem decyzji lub innego aktu administracyjnego.

Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie, bowiem Prezydent W. od dnia 27 sierpnia 2008 r. (kiedy to wpłynął do Urzędu wniosek o odszkodowanie) do dnia wyrokowania nie wydał rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia odszkodowania za niniejszą nieruchomość. Działaniem sanującym powyższe uchybienie organu, nie może być, zdaniem Sądu, sporządzenie operatu szacunkowego w sprawie z dnia [...] grudnia 2010 r., gdyż również od daty jego sporządzenia do dnia wniesienia skargi organ nie wydał merytorycznego rozstrzygnięcia w przedmiotowym zakresie. Zważyć przy tym należy, że kolejne pismo informujące o przewidywanym terminie załatwienia sprawy wystosowano do wnioskodawczyni dopiero w dniu 5 października 2011 r., a to na skutek wniesienia przez nią skargi na bezczynność organu.

W tym stanie rzeczy zarzut bezczynności przy rozpoznawaniu wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną przy ul. [...] w W. uznać należało za uzasadniony. Nie można nie dostrzec, że czas jakim dysponował Prezydent w przedmiotowej sprawie był aż nadto wystarczający, aby móc zgromadzić materiał dowodowy niezbędny do wydania decyzji.

Ponadto nie ulega wątpliwości, że w prowadzonym postępowaniu organ uchybił wskazanym wyżej przepisom procesowym (art. 35 oraz art. 36 Kpa), a także naruszył, wynikającą z art. 12 kpa zasadę szybkości postępowania. Takie postępowanie podważa także wyrażoną w art. 8 kpa zasadę prowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów Państwa.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stwierdził, że bezczynność Prezydenta miała miejsce z rażącym naruszeniem podstawowych zasad postępowania, zwłaszcza wynikających z art. 8, art. 9, art. 12, jak również z rażącym naruszeniem art. 35 i art. 36 Kpa.

W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 i 2 sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a.

-----------------------

3