Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 470/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2010-07-30 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania aktu
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Grzegorz Gocki po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Spółka z o.o. w K. na wynik kontroli Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Opolu z dnia 14 sierpnia 2009 r. Nr [...] w przedmiocie celowości i zgodności z prawem gospodarowania środkami publicznymi oraz środkami pochodzącymi z budżetu Unii Europejskiej w związku z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu postanawia: odmówić wstrzymania wykonania


UZASADNIENIE

Wnioskiem zawartym w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu Skarżąca – "A" Spółka z o.o. w K. wniosła o wstrzymanie wydanego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Opolu Wyniku kontroli, przedstawiającego ustalenia i wnioski z postępowania kontrolnego przeprowadzonego w zakresie celowości i zgodności z prawem gospodarowania środkami publicznymi oraz pochodzącymi z Unii Europejskiej oraz wywiązywania się z warunków finansowania pomocy w ramach realizacji Funduszu Spójności w zakresie realizacji projektu Nr [...] "zaopatrzenie w wodę i oczyszczanie ścieków w K.".

Uzasadniając wniosek Skarżąca podniosła, iż z uwagi na znaczną wysokość korekt finansowych (łącznie prawie milion EURO) oraz upływający w dniu 30 października 2009 r. termin wykonania obowiązków nałożonych na stronę, powodujących niebezpieczeństwo znacznej szkody, zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonalności zaskarżonego aktu. Nadto, zdaniem Skarżącej, waga podniesionych w skardze zarzutów powoduje, iż właściwszym byłoby w pierwszej kolejności ich rozpatrzenie a w przypadku gdyby żaden z podniesionych zarzutów się nie potwierdził, nakazanie wykonania skarżonego aktu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie .

Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), po przekazaniu skargi sądowi może on, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności.

Pamiętać jednocześnie należy, że przyznanie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 powołanej ustawy, zgodnie z którym wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. U podstaw tej regulacji legła potrzeba zagwarantowania funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Wstrzymanie wykonania aktu jest więc instytucją wyjątkową, stosowaną w szczególnie uzasadnionych wypadkach.

Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści tego przepisu wynika obowiązek wykazania przez wnioskującego okoliczności uprawdopodobniających zaistnienie wskazanych przesłanek. Wnioskujący winien wskazać na konkretne zdarzenia, czy też okoliczności świadczące o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione.

Choć zatem obowiązek ustalenia, czy spełnione zostały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. obciąża sąd administracyjny, który przy rozpatrywaniu wniosku winien brać pod uwagę wszystkie okoliczności w nim podniesione, a ponadto także te, które wynikają z całości akt sprawy, to jednak uprawdopodobnienie okoliczności faktycznych będących podstawą wniosku ciąży na skarżącym, który działa we własnym, procesowym interesie.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. post. NSA z 20.12.2004 r. w sprawie sygn. akt GZ 138/04, niepubl.). Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. post. WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r. sygn. akt II Sa/Bk 352/06, LEX nr 192964). Zatem przesłankami warunkującymi wstrzymanie aktu nie są jakiekolwiek skutki i jakakolwiek szkoda, ale o szkoda i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (tak m. inn.: postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004 r., OZ 889/04, niepubl.; postanowienie NSA z dnia 8 grudnia 2004 r., OZ 694/04, niepubl.; postanowienie z dnia 9 marca 2005 r., II OZ 52/05, niepubl.).

Uzasadnienie wniosku winno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione.

W ocenie Sądu przedstawione przez skarżącą okoliczności nie wyczerpują przesłanek, o których mowa w cytowanym przepisie, uzasadniających wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego Wyniku kontroli. W rozstrzygnięciu tym organ kontroli stwierdził nieprawidłowości w zakresie celowości i zgodności z prawem gospodarowania środkami publicznymi oraz środkami pochodzącymi z Unii europejskiej, podlegającymi zwrotowi. W związku z powyższym organ określił, iż Skarżąca winna zwrócić się do Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej z którym zostało zawarte porozumienie o realizacji Projektu Funduszu Spójności "Zaopatrzenie w wodę i oczyszczanie ścieków w K." celem uzgodnienia sposobu usunięcia nieprawidłowości wykrytych w toku kontroli oraz poinformowania organu kontroli skarbowej o ustaleniach dokonanych z tą instytucją. Jednocześnie w wyniku kontroli zawarto pouczenie, iż: kontrolowany jest obowiązany na podstawie art. 27 ust. 3 ustawy z dnia 28 września 19991r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 2004 r. nr 8, poz. 65 ze zm.) poinformować organ kontroli skarbowej o sposobie usunięcia wskazanych nieprawidłowości/ wykonania rekomendacji w ciągu 30 dni po upływie terminu określonego w pkt III niniejszego wyniku kontroli" (tj. 30 października 2009r.). W uzasadnieniu wniosku Skarżąca w żaden sposób nie precyzuje w jaki sposób wykonanie nałożonych na nią obowiązków skutkowałoby powstaniem znacznej szkody czy trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca utożsamia wykonanie nałożonych w wyniku kontroli obowiązków ze zwrotem przyznanych środków, natomiast ostateczną decyzję co do zastosowania ewentualnych korekt finansowych oraz ich wysokości kompetentna jest podjąć wyłącznie Instytucja Pośrednicząca II szczebla, tj. Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej. Nadto, w przypadku należności o charakterze pieniężnym, z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są niewątpliwie odwracalne. Jednocześnie zauważyć należy, iż w trakcie prowadzonego postępowania sądowoadministracyjnego z uwagi na zawiśnięcie w sprawie postępowania kasacyjnego, upłynął już wyznaczony termin poinformowania organu o sposobie usunięcia nieprawidłowości, wyznaczony na dzień 30 października 2009 r., co czyni w tym zakresie podniesioną przez Skarżącą argumentację bezprzedmiotową.

Również subiektywne przekonanie Skarżącej o prawnej wadliwości zaskarżonego aktu nie wyczerpuje przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Tego rodzaju okoliczności nie mogą stanowić skutecznej podstawy uwzględnienia wniosku, bowiem przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zawiera zamknięty katalog podstaw wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu i nie wymienia wśród nich wadliwości i uchybień prawnych zaskarżonego aktu. Zatem rozpoznając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, sąd nie dokonuje oceny zarzutów skargi (post. NSA z dnia 9 lipca 2004 r., FZ 163/04, niepubl.). Jak wskazuje B. Dauter w: [B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005 ], środki ochrony tymczasowej nie mogą zastępować orzeczeń zawierających merytoryczną ocenę aktu czy też wpływać na ich treść. Nadto zaskarżony akt administracyjny do momentu jego uchylenia korzysta z domniemania zgodności z prawem.

Reasumując, uregulowanie przewidziane w ramach art. 61 § 3 ustawy ma wyjątkowy charakter, a jego zastosowanie obwarowane zostało szczególnymi przesłankami, których istnienia wnioskodawca nie wykazał.

Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne i prawne orzeczono jak w sentencji.