Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1163/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2009-09-07 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Odmówiono przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego
Powołane przepisy: article: art. 869 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wrocław, dnia 07 września 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Zbigniew Łoboda po rozpoznaniu w dniu 07 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. Z. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi w sprawie ze skargi P. Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego postanawia: odmówić przywrócenia terminu.


UZASADNIENIE

W dniu [...] P. Z. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego.

Decyzja Dyrektora Izby Celnej została doręczona skarżącemu w dniu [...]

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia [...] P. Z. został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 321 zł, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi.

Odpis zarządzenia doręczono skarżącemu w dniu [...].

W piśmie nadanym [...] skarżący wniósł o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu, dokonując spóźnionej czynności.

W uzasadnieniu wniosku wskazał, że odpis zarządzenia Przewodniczącego został doręczony do jego domu w czasie, gdy przebywał za granicą. Z jego treścią zapoznał się dopiero w dniu [...]. Z kolei [...]. przeprowadził w tej kwestii rozmowę z sekretarzem sądowym w Wydziale I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w trakcie której został poproszony o dokonanie zapłaty wpisu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 86 § 1 i 87 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) strona może wnosić o przywrócenie uchybionego terminu do dokonania czynności, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie to nie nastąpiło z jej winy. Art. 87 § 1 p.p.s.a. wymaga natomiast, aby wniosek ten został złożony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przeszkody, skutkującej uchybieniu tego terminu.

Przesłanką merytoryczną przywrócenia terminu jest zatem brak zawinienia strony przy jego uchybieniu. Należy stwierdzić, że chodzi tu o zachowanie należytej staranności w prowadzeniu sprawy, charakteryzującej osobę dbającą o własne interesy. Innymi słowy, chodzi tu o taką sytuację, gdy przyczyną opóźnienia są wyłącznie okoliczności zewnętrzne i obiektywne.

W przypadku wniosku o przywrócenie terminu, ustawodawca złagodził rygor dowodowy, ustanawiając stronie jedynie obowiązek uprawdopodobnienia przytoczonych przez nią okoliczności. Oznacza to, ze strona musi jedynie wykazać duże prawdopodobieństwo, że przytoczone przez nią okoliczności miały miejsce.

Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że nie ma podstaw do uznania, że skarżący uchybił terminowi do uiszczenia wpisu w sposób niezawiniony

Na wstępie należy zauważyć, że zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu [...] w trybie art. 72 p.p.s.a. (doręczenie zastępcze), zgodnie z którym jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, jeżeli osoba ta pojęła się oddania mu pisma.

Z wniosku skarżącego wynika jednoznacznie, że po powrocie z zagranicy zapoznał się z treścią przedmiotowego zarządzenia, co miało miejsce w dniu [...], a więc w terminie otwartym do uiszczenia wpisu (ostatni dzień). Skarżący nie przedstawił, czy i ewentualnie jakie nadzwyczajne przeszkody, uniemożliwiły mu zapłatę opłaty sadowej w tym dniu. W tych okolicznościach, sam pobyt za granicą nie mógł stanowić usprawiedliwienia dla przekroczenia terminu, co wniosek czyniło nieuzasadnionym i powodowało jego oddalenie na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a.