Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 162/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2017-07-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 1, art. 18b ust. 1 pkt 7, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1, ust. 2, ust. 3, załącznik nr 3 lp 2.1, lp 5.2.1, lp 8.4
journal: Dz.U. 2016 poz 1907
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 28, art. 75 § 1, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 102 poz 1 art. 4 lit. d, j, art. 7, art. 12
law: Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów  socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również  uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Tekst mający znaczenie dla EOG).
article: art. 13 ust. 1 i ust. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 1155
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca), Sędzia WSA Robert Hałabis, Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Bałaban, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 11 lipca 2017 r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. (nr [...] [...]) – wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 4 pkt 7 i 22, art. 18 ust. 1, art. 18b ust. 1 pkt 7, art. 20 ust. 1 i 1a, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2014 r. o czasie pracy kierowców oraz lp. 2.1, lp. 5.2.1 i lp. 8.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym - Inspektor Transportu Drogowego rozpatrzył odwołanie K. B. i utrzymał w mocy decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2016 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8600 zł.

Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiły ustalenia poczynione w trakcie kontroli drogowej (w dniu 10 lutego 2016 r.) autobusu marki Volkswagen o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował K. B.. Wyniki kontroli (jej przebieg i ustalenia opisane w protokole nr [...] z dnia 10 lutego 2016 r.) oraz dodatkowe czynności wyjaśniające podjęte przez organ wskazywały, że wystąpiły nieprawidłowości polegające na:

- wykonywaniu przewozu regularnego bez wymaganego zezwolenia, bez wymaganego zaświadczenia na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym,

- przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy,

- nieudzieleniu przerwy, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców.

Inspektor Transportu Drogowego argumentował, że wysokość orzeczonej kary pieniężnej wynikała z załącznika nr [...] do ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z lp. 2.1 tego załącznika, wykonywanie przewozu regularnego bez wymaganego zezwolenia, bez wymaganego zaświadczenia na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym jest sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 8000 zł. Organ odwoławczy stwierdził, że przedsiębiorca wykonywał przewóz osób z D. do W. (przewoził 20 osób). Kontrolowany okazał wypis z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, a następnie zabrał ten dokument. Natomiast nie okazał wypisu z zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym twierdząc, że wykonuje przewóz okazjonalny. Wobec braku wymaganego zezwolenia, o którym mowa w art. 18 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym nałożono karę w wysokości 8 000 zł.

Organ podał, że stosownie do treści lp. 5.2.1 załącznika nr 3, przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 minut do 30 minut sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 150 zł. Według danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy, w dniu 25 stycznia 2016 r. kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy. W tym dniu kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 53 minuty, tj. od godziny 04:02 do godziny 09:20. Kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 23 minuty. Podobnego rodzaju naruszenie miało miejsce w dniu 27 stycznia 2016 r. kiedy to przekroczony został o 16 minut maksymalny czas prowadzenia pojazdu. Przepis art. 12 rozporządzenia nr 561/2006 stanowi, iż pod warunkiem, że nie zagraża to bezpieczeństwu drogowemu oraz umożliwia osiągnięcie przez pojazd odpowiedniego miejsca postoju, kierowca może odstąpić od przepisów art. 6-9 w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku. Kierowca wskazuje powody takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój. Strona nie okazała dokumentów dających podstawę zastosowania art. 12 rozporządzenia 561/2006. Zasadne jest w tej sytuacji nałożenie kary pieniężnej - na podstawie art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy o transporcie drogowym i lp. 5.2.1 załącznika nr 3 do tej ustawy - w wysokości 300 zł, tj. 2 x 150 zł za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 minut do 30 minut.

Inspektor Transportu Drogowego wyjaśnił, że zgodnie z art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o czasie pracy kierowców, po sześciu kolejnych godzinach pracy kierowcy przysługuje przerwa przeznaczona na odpoczynek w wymiarze nie krótszym niż 30 minut, w przypadku gdy liczba godzin pracy nie przekracza 9 godzin, oraz w wymiarze nie krótszym niż 45 minut, w przypadku gdy liczba godzin pracy wynosi więcej niż 9 godzin. Przerwa może być dzielona na okresy krótsze trwające co najmniej 15 minut każdy, wykorzystywane w trakcie sześciogodzinnego czasu pracy lub bezpośrednio po tym okresie. Przerwy, o których mowa w ust. 1, ulegają skróceniu o przerwę w pracy trwającą 15 minut, którą pracodawca jest obowiązany wprowadzić, jeżeli dobowy wymiar czasu pracy kierowcy wynosi co najmniej 6 godzin. Kontrola wykazała, że kierowca K. B. nie odebrał wymaganej przerwy na odpoczynek podczas wykonywania przewozu osób. W dniu 22 stycznia 2016 r. kierowca pracował w godzinach od 07:54 do 20:58, tj. 13 godzin i 4 minuty. Kierowca po sześciu kolejnych godzinach prowadzenia pojazdu powinien odebrać przerwę przeznaczoną na odpoczynek w wymiarze 45 minut, ponieważ liczba godzin jego pracy przekroczyła 9 godzin. Kierowca nie odebrał przerwy w pełnym wymiarze, co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej w wysokości 300 zł (lp. 8.4 załącznika nr 3 do ustawy) za nieudzielenie przerwy, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców.

W skardze do WSA w Lublinie K. B. zarzucił naruszenie:

- art. 28 k.p.a. poprzez nieprawidłowe określenie strony;

- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez oparcie decyzji tylko na części materiału dowodowego;

- art. 7 w związku z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nienależyte wyjaśnienie sprawy.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł między innymi, że na początku kontroli okazano wypis z licencji udzielonej K. B. na wykonywanie transportu drogowego. Kiedy kontrolowany zorientował się, że okazał błędny dokument, przedstawił wypis z zezwolenia nr [...] na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oraz udzielone J. B. zezwolenie nr [...] na wykonywanie przewozów regularnych. Kontrolowany oświadczył, że przewóz drogowy realizowany jest w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy J. B., zaś kierujący K. B. wykonuje wyłącznie usługę prowadzenia pojazdu. Organ wadliwie uznał, iż przewóz realizowany jest przez przedsiębiorcę K. B.. Z uwagi na fakt nieprawidłowego określenia kontrolowanego podmiotu, skarżący odmówił podpisania protokołu kontroli. Organ nie uwzględnił, że kasa fiskalna zainstalowana w pojeździe o nr rej. [...] należała do przedsiębiorcy J. B. i w jego imieniu były sprzedawane bilety. Przedmiotowy pojazd zgłoszono do zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego przez tegoż przedsiębiorcę i wykonywanie przez niego przewozów regularnych na trasie W. – D..

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Sąd zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna.

Tytułem wstępu należy wyjaśnić, że zgodnie z ustawą o transporcie drogowym, podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenie albo oświadczenie o niekierowaniu pojazdem, o których mowa w art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców, a ponadto wykonując przewóz drogowy osób przy wykonywaniu przewozów regularnych i regularnych specjalnych - odpowiednie zezwolenie lub wypis z zezwolenia wraz z obowiązującym rozkładem jazdy (art. 87 ust. 1 ustawy). W myśl jej art. 92a ust. 1, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 10 000 zł za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10 000 zł (ust. 2). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (ust. 6).

Zgodnie z lp. 2.1 załącznika nr 3 do ustawy, wykonywanie przewozu regularnego bez wymaganego zezwolenia, bez wymaganego zaświadczenia na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym jest sankcjonowane karą pieniężną w wysokości

8 000 zł..

Stosownie do treści lp. 5.2.1 załącznika nr 3, za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 minut do 30 minut przewidziana jest kara pieniężna w wysokości 150 zł.

Za naruszenie polegające na nieudzieleniu przerwy, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, ustawodawca wprowadza sankcję w postaci kary pieniężnej w wysokości 300 zł ( lp. 8.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym).

Przechodząc do szczegółowych rozważań należy stwierdzić, że w dniu 10 lutego 2016 r. w R. dokonano kontroli drogowej autobusu marki Volkswagen o numerze rejestracyjnym [...] [...] Autobusem kierował K. B.. Wyniki kontroli, jej przebieg i ustalenia opisano w protokole nr [...] Ustalenia poczynione w trakcie kontroli wskazywały, że skarżący naruszył zasady regulujące wykonywanie przewozu. Skarżący nie posiadał zezwolenia na wykonywanie transportu drogowego osób, a to uzasadniało nałożenie kary pieniężnej w kwocie 8 000 zł. Stosownie bowiem do art. 18 ust. 1 ustawy, wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia. W świetle art. 18b ust. 1 pkt 7 ustawy o transporcie drogowym, przewozy regularne w krajowym transporcie drogowym są wykonywane zgodnie z warunkami przewozu osób określonymi w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18.

W toku kontroli skarżący okazał wypis z zezwolenia nr [...] na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego i wypis z zezwolenia nr [...] wydanego dla J. B.. Dokumenty te podobnie, jak i wyjaśnienia skarżącego z dnia 21 marca 2016 r., że w dniu kontroli wykonywano przewóz w imieniu przedsiębiorcy J. B., na dowód czego przedłożono zezwolenie i rozkład jazdy, nie świadczyły o tym, że skarżący nie wykonywał w dniu 10 lutego 2016 r. na własny rachunek przewozu regularnego osób. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie potwierdzał stanowiska skarżącego. Skarżący realizował przewóz osób na trasie D. - W.. W zatrzymanym autobusie skarżący przewoził 20 osób, wśród których były M. D. i M. K.. Pasażerki przesłuchano w charakterze świadków. Obydwie zeznały, że z usług przewozu wykonywanych przez przedsiębiorcę K. B. korzystają od około pięciu lat., z częstotliwością 13-14 razy w miesiącu. Oświadczyły, że z przewoźnikiem dojeżdżają do pracy i wracają z pracy do domu. Za wykonane usługi przewozu płacą raz w miesiącu i otrzymują fakturę potwierdzającą uiszczenie opłaty. Wyjaśnienia świadków wskazywały, że regularnie korzystają z usług przedsiębiorcy K. B., a nie innego przewoźnika.

Okoliczność, że skarżący nie podpisał protokołu z kontroli z tego powodu, że miało miejsce złe oznaczenie przedsiębiorcy i przesłuchano świadków bez prawa do zadawania pytań ze strony skarżącego, nie podważa ustaleń poczynionych w trakcie podjętych czynności kontrolnych. Oświadczenie skarżącego z dnia 10 lutego 2016 r. nie jest dowodem, że "na wszystkie pytania" odpowiadał inspektor kontroli, a nie świadkowie. Ich wyjaśnienia – jak wynika z akt sprawy - zostały zaprotokołowane. Dodatkowe pisemne wyjaśnienia M. K. z dnia [...] kwietnia 2016 r. (k. 30 akt adm.) wskazują, że nie potrafi ona określić czy jej przejazdy, w tym przejazd w lutym, w dniu kontroli był wykonywany przez K. B., czy J. B.. W ocenie M. K., "pytania w dniu kontroli (...) same w sobie kierunkują odpowiedzi". Dodatkowe wyjaśnienia M. D. zawarła w piśmie z dnia [...] kwietnia 2016 r. (k. 28 akt adm.) informującym, że należność za wykonana usługę reguluje u kierowcy linii autobusowej D. – W., czasami jest to "Pan K. ", a czasami inny kierowca lub Pan J. B. – właściciel firmy".

Nie budzi większych wątpliwości, że w dniu 10 lutego 2016 r. obie pasażerki w odpowiedzi na pytanie nr [...] sprowadzające się w istocie do tego, czy świadek korzysta regularnie z usług K. B. - wyjaśniły, że korzystają z jego usług w dni, w których " przypada moja zmiana pracy" i w drodze powrotnej z pracy.

W tych okolicznościach za miarodajne mogły być uznane wyjaśnienia świadków złożone w czasie wykonywania kontroli drogowej (w dniu 10 lutego 2016 r.), a nie później.

Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 28 k.p.a. Przepis ten stanowi, że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.

Stroną w niniejszym postępowaniu dotyczącym nałożenia kary pieniężnej nie mógł być przedsiębiorca J. B.. Wnioski skargi w tym zakresie okazały się nieusprawiedliwione. Po pierwsze, dane na temat skontrolowanego pojazdu świadczyły, że ubezpieczonym był K. B. (k. 14 akt adm.). Po drugie, w "wykazie pojazdów do licencji nr [...]" z dnia 2 kwietnia 2014 r. sporządzonym przez K. B. (k. 38 akt adm.) zgłoszono - poddany w dniu 10 lutego 2016 r. kontroli drogowej - pojazd marki VW CRAFTER o numerze rejestracyjnym [...] Po trzecie, według opisu zawartego w protokole z kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu 10 lutego 2016 r. K. B. był przedsiębiorcą osobiście wykonującym tego dnia krajowy transport drogowy osób z D. do W..

W tym stanie rzeczy nie był usprawiedliwiony zarzut skargi o przeprowadzeniu postępowania z udziałem niewłaściwej strony.

Skarżący nie przedstawił dowodu, że przewóz osób był wykonywany przez J. B.. Z wyjaśnień świadków (M. K. i M. D.) jednoznacznie wynikało, że korzystają one z usług przewozowych realizowanych przez K. B. (w okresie około 5 lat). W dacie kontroli obydwie wskazane pasażerki znajdowały się pojeździe o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował skarżący K. B.. Faktury nr [...]/2016 i nr [...]/2016 z dnia 29 lutego 2016 r. i 31 marca 2016 r. dokumentowały, że przewóz realizowany był przez K. B., a nie przez inną osobę, czy też inny podmiot gospodarczy. Każda z faktur identyfikowała sprzedawcę. Był nim K. B.. Osobą upoważnioną do wystawienia faktur był skarżący. Na fakturach widnieją zresztą jego własnoręczne podpisy. Nie można więc uwzględnić argumentacji, że wystawienie faktur stanowiło tylko niemającą większego znaczenia czynność fiskalną zmierzająca do pobrania opłaty od klienta. Kwestia ewentualnego refakturowania przez K. B. pobranych opłat nie ma znaczenia do ustalenia odpowiedzialności skarżącego za naruszenie zasad wykonywania transportu drogowego.

Ma rację skarżący, że sam fakt wystawienia faktury nie świadczy automatycznie o realizacji przewozu drogowego przez ten sam podmiot. Skarżący nie może pomijać, że podstawą orzeczenia o karze pieniężnej nie była wyłącznie okoliczność związana z wystawieniem faktur przez skarżącego, co wyżej wykazano.

Nie zasadny jest zarzut, że w celu ostatecznego wyjaśnienia sprawy, organ korzystając z uprawnień wynikających z art. 75 § 1 k.p.a. miał obowiązek przesłuchać J. B. w charakterze świadka w celu jednoznacznego ustalenia, który podmiot realizował w dniu 10 lutego 2016 r. przewóz drogowy. Zgromadzony materiał dowodowy został prawidłowo zebrany i oceniony. Wszystkie istotne dla sprawy okoliczności faktyczne poczyniono w trakcie kontroli drogowej i nie wystąpiła konieczność dodatkowego uzupełnienia materiału dowodowego. W tym zakresie organ uczynił zadość obowiązkom wynikającym z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.

.Zarzut skargi o tym, że J. B. powierzył zgodnie z obowiązującymi przepisami skarżącemu wykonanie przewozu na podstawie art. 5 ustawy Prawo przewozowe, nie został poparty żadnym dowodem. Zgodnie z przywołanym unormowaniem, przewoźnik może powierzać wykonanie przewozu innym przewoźnikom na całej przestrzeni przewozu lub jej części, jednakże ponosi odpowiedzialność za ich czynności jak za swoje własne. Twierdzenia skarżącego o powierzeniu mu wykonania przewozu przez J. B. ograniczyły się do tego, że z rażącym naruszeniem art. 77 k.p.a. zaniechano uzupełnienia dowodów i organ wbrew poglądom wyrażanym w doktrynie wypaczył sens tego przepisu i nie przesłuchał J. B..

Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy (art. 75 § 1 k.p.a.). Skoro sprawa wykonania przewozu przez skarżącego w dniu 10 lutego 2016 r. została wyjaśniona, organ nie musiał dysponować wyjaśnieniami J. B..

Z akt sprawy wynikało, że w dniach 25 i 27 stycznia 2016 r. skarżący przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy (o 23 minuty - w dniu 25 stycznia 2016 r. oraz o 16 minut - w dniu 27 stycznia 2016 r.). Skarga nie zarzuca, że tego rodzaju nieprawidłowość nie miała miejsca. Wymierzenie kary pieniężnej w łącznej kwocie 300 zł znajduje normatywne uzasadnienie w świetle lp. 5.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, zaś faktyczne – w świetle analizy danych zawartych na karcie kierowcy K. B.. Jego wyjaśnienia z dnia 21 marca 2016 r. na temat stwierdzonego naruszenia (k. 22 akt adm.) wskazują, że skarżący przyznał fakt przekroczenia czasu jazdy o 23 minuty. Odnośnie naruszenia popełnionego w dniu 27 stycznia 2016 r. skarżący podał w ww. piśmie, że jazda trwała 4 godziny i 45 minut (organ przyjął, że 4 godziny i 46 minut od godziny 4:07 do 9:23) z czego ostatnie 2 minuty, to czas, kiedy pojazd poruszał się po terenie prywatnym i wobec tego nie ma zastosowania ustawa o czasie pracy kierowców.

Stosownie do art. 4 lit. d) i lit. j) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, przerwa jest definiowana jako okres, w którym kierowca nie może prowadzić pojazdu ani wykonywać żadnej innej pracy, jest to czas wykorzystywany wyłącznie do wypoczynku, natomiast czas prowadzenia pojazdu oznacza czas trwania czynności prowadzenia pojazdu zarejestrowany:

- automatycznie lub półautomatycznie przez urządzenia rejestrujące określone w załącznikach I i IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85; lub

- ręcznie, zgodnie z art. 16 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3821/85.

W myśl art. 7 cyt. rozporządzenia, po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa trwająca co najmniej czterdzieści pięć minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut, rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego.

Przepis art. 12 rozporządzenia nr 561/2006 stanowi, że pod warunkiem, że nie zagraża to bezpieczeństwu drogowemu oraz umożliwia osiągnięcie przez pojazd odpowiedniego miejsca postoju, kierowca może odstąpić od przepisów art. 6-9 w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku. Kierowca wskazuje powody takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój.

Ciężar dowodu, że istnieją podstawy do zastosowania art. 12 rozporządzenia nr 561/2006 obciążał skarżącego. Jego wyjaśnienia z dnia 21 marca 2016 r. nie stanowią dowodu – w rozumieniu powyższego przepisu – wskazującego na wystąpienie uzasadnionych przyczyn usprawiedliwiających odstępstwo od obowiązujących reguł wykonywania transportu drogowego.

Przepis art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o czasie pracy kierowców określa, że po sześciu kolejnych godzinach pracy kierowcy przysługuje przerwa przeznaczona na odpoczynek w wymiarze nie krótszym niż 30 minut, w przypadku gdy liczba godzin pracy nie przekracza 9 godzin, oraz w wymiarze nie krótszym niż 45 minut, w przypadku gdy liczba godzin pracy wynosi więcej niż 9 godzin. Przerwa może być dzielona na okresy krótsze trwające co najmniej 15 minut każdy, wykorzystywane w trakcie sześciogodzinnego czasu pracy lub bezpośrednio po tym okresie. Przerwy, o których mowa w ust. 1, ulegają skróceniu o przerwę w pracy trwającą 15 minut, którą pracodawca jest obowiązany wprowadzić, jeżeli dobowy wymiar czasu pracy kierowcy wynosi co najmniej 6 godzin. W dniu 22 stycznia 2016 r. skarżący pracował w godzinach od 07:54 do 20:58, tj. 13 godzin i 4 minuty. Po sześciu kolejnych godzinach prowadzenia pojazdu skarżący powinien odebrać przerwę przeznaczoną na odpoczynek w wymiarze 45 minut. Skarżący nie skorzystał z przerwy w pełnym wymiarze na odpoczynek i nie zaprzeczył, że w dniu 22 stycznia 2016 r. nie odebrał wymaganej przerwy na odpoczynek podczas dokonywania przewozu osób Wymierzenie w tym przypadku kary (300 zł) za stwierdzone naruszenie, o którym mowa w lp. 8.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, było czynnością prawidłową. Skarga nie zarzuca, że w tym zakresie organ dokonał wadliwych ustaleń. Niepotwierdzone są wyjaśnienia skarżącego z dnia 21 marca 2016 r., że nie doszło do przekroczenia czasu pracy, ponieważ tego dnia od godziny 10:05 pojazdu nie użytkowano w celach zarobkowych wobec awarii, która spowodowała, że pojazd stał do godziny 20:26. Sam fakt rejestracji - w opinii skarżącego - wskazywał tylko, że nie przełączono tachografu w pozycję odpoczynek.

Niezasadnie skarżący zarzuca naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Wspomniane wymogi wprowadzone wyżej wymienionym przepisem nie zostały naruszone. Oceny tej nie zmienia fakt, że organ nie przeprowadził dowodu na okoliczność, kto jest właścicielem kasy fiskalnej w skontrolowanym pojeździe. Całokształt okoliczności – a nie tylko wybrana część materiału dowodowego - stanowiła podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Z tych też względów skarga podlegała oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a.