Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1583/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2004-09-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Dnia 10 września 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Stahl (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Zygmunt Zgierski, p.o. Sędziego WSA Renata Kubot-Szustowska, Protokolant sekretarz sądowy Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu w dniu 10 września 2004 roku na rozprawie sprawy ze skargi B. S., S. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. -


UZASADNIENIE

II SA/Łd 1583/02

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Nr [...] ([...]) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt1 k.p.a. w związku z art. 37 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r.-Prawo budowlane ( Dz.U. Nr 38, poz.229 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania B. i S. S. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. nr [...] z dnia [...] ([...]) nakazującej wyżej wymienionym rozbiórkę budynku letniskowego typu "Brda", zrealizowanego na działce nr ew. [...] położonych w m. M. gm. W., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] wskazano, iż w dniu 12 września 2001 r. przeprowadzono na opisanej powyżej działce położonej w miejscowości M. gm. W. wizję lokalną w wyniku której stwierdzono fakt wybudowania obiektu letniskowego typu "Brda" posadowionego na gruncie za pośrednictwem podkładów betonowych.

W dniu 15 października 2001 r. w siedzibie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. ustalono na podstawie złożonego przez inwestora oświadczenia, że przedmiotowy obiekt został wybudowany w 1995 r., bez stosownych dokumentów o pozwoleniu na budowę oraz, że przed organami administracji architektoniczno-budowlanej toczyło się postępowanie w sprawie udzielenia B. i S. S. pozwolenia na użytkowanie ww. obiektu, w wyniku którego decyzją nr [...] z dnia [...] Starosta [...] odmówił udzielenia pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego obiektu, a następnie Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] utrzymał w mocy ww. decyzję organu i instancji.

Na czas toczącego się postępowania w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. postanowieniem nr [...] z dnia [...] zawiesił z urzędu postępowanie w przedmiotowej sprawie. W dniu [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. wydał decyzję nr [...] nakazującą B. i S. S. rozbiórkę budynku letniskowego typu "Brda".

Od przedmiotowej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. odwołali się zobowiązani.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] uchylił tę decyzję i skierował sprawę do ponownego rozpoznania z uwagi na fakt, że organ I-ej instancji po zawieszeniu postępowania w sprawie i negatywnym rozstrzygnięciu przez Starostę [...], a następnie Wojewodę [...] kwestii związanych z pozwoleniem na użytkowanie samowolnie wybudowanego obiektu letniskowego ,bez podjęcia na podstawie art. 97 § 2 kpa zawieszonego postępowania, rozstrzygnął sprawę merytorycznie w formie decyzji, do czego na tym etapie postępowania nie miał kompetencji. Ponadto w ocenie organu odwoławczego należało uchylić decyzję organu I instancji z uwagi na istniejącą rozbieżność dotyczącą daty budowy przedmiotowego obiektu. Według oświadczenia inwestora złożonego w PINB w W. przedmiotowy obiekt został wzniesiony w 1995 roku, natomiast w odwołaniu inwestor określił datę budowy na cyt." przed 1995 rokiem".

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, po uprzednim podjęciu wcześniej zawieszonego postępowania postanowieniem Nr [...] w dniu [...] i po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania wyjaśniającego, w dniu 15 lipca 2002 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. decyzją nr [...] nakazał B. i S. S. rozbiórkę budynku letniskowego typu " Brda", zrealizowanego na działce nr ew. [...] położonej w m. M. gm. W.

Od przedmiotowej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. odwołali się zobowiązani. W odwołaniu odwołujący się wskazali, iż wszczęcie przez Gminę W. postępowania w sprawie zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uzasadnia uchylenie wydanej decyzji a projekt zmian jest zdaniem odwołujących się obowiązującym planem. Ponadto odwołujący się powołali art. 39 prawa budowlanego z 1974 r. zgodnie z którym jeżeli względy społeczne lub gospodarcze przemawiają za celowością czasowego wykorzystania obiektu budowlanego, co do którego wydany został nakaz przymusowej rozbiórki na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1, lub w wypadku , o którym mowa w art. 38 ust. 2 , właściwy terenowy organ administracji państwowej może odroczyć wykonanie przymusowej rozbiórki na oznaczony czas i zezwolić na czasowe wykorzystanie obiektu budowlanego w sposób określony w decyzji. Wskazali ponadto, iż wykonanie decyzji rozbiórkowej narazi ich na straty finansowe.

Organ odwoławczy po zapoznaniu się z dokumentami zawartymi w aktach i po dokonaniu analizy zebranego materiału dowodowego stwierdził, że:

1. usterki i nieścisłości będące powodem uchylenia i skierowania do ponownego rozpatrzenia wcześniejszej decyzji organu I-ej instancji zostały przez ten organ usunięte. Organ postanowieniem Nr [...] w dniu [...] podjął zawieszone postępowanie , co sprawiło ze organ był uprawniony do merytorycznego rozstrzygania w sprawie oraz wyjaśnił wątpliwości , co do daty budowy przedmiotowego obiektu , przyjmując korzystniejszą dla inwestora datę budowy jako 1994 r.

2. wobec faktu, że inwestor wybudował przedmiotowy obiekt bez wymaganego prawem pozwolenia, a budowę zakończono w dniu 15 listopada 1994 r. ( protokół odbioru od wykonawcy) i w związku z tym, że zarówno w okresie zakończenia budowy, jak i w chwili obecnej działka nr [...], na której wybudowano obiekt jest przeznaczona pod uprawy rolne, zgodnie z uchwałą Nr XVIII/109/92 Rady Gminy W. z dnia 26 listopada 1992 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu ogólnego zagospodarowania gminy W.( opublikowaną w Dz.U. Woj. [...] nr 17 z 1992 roku poz.102) stwierdzić należy, że w okresie zakończenia budowy, wg zapisu ww. uchwały, która jest prawem miejscowym, na przedmiotowej działce można było budować obiekty wyłącznie związane z produkcją rolną, a obecnie na podstawie uchwały Nr IV/25/94 Rady Gminy w W. z dnia 25 listopada 1994 r. w sprawie uchwalenia zmian w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego gm. W., na działce ( nr ew. [...]) , na której inwestor wybudował przedmiotowy obiekt letniskowy, obowiązuje "bezwzględny zakaz budownictwa..." W takim stanie rzeczy , organ nadzoru budowlanego zmuszony był do orzeczenia rozbiórki obiektu na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 , z uwagi na fakt, że obiekt znajduje się na terenie ,który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę. Dlatego zaskarżona decyzja jest poprawna pod względem merytorycznym i prawnym i nie może zostać uchylona.

Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w odwołaniu Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] stwierdził, że nie uzasadniają one uchylenia wydanej decyzji, gdyż wszczęcie postępowania przez Radę Gminy W. w 2001 r. w sprawie zmian w miejscowym ogólnym planie zagospodarowania przestrzennego gminy , nie jest w żadnym razie przesłanką mogącą mieć wpływ na zapadłe rozstrzygnięcie przed organami nadzoru budowlanego. Do czasu przyjęcia uchwały o zmianach projekt zmian jest wyłącznie projektem, a obowiązującym miejscowym prawem jest plan uchwalony w 1992 r. i nowelizowany w 1994 r.

W świetle obowiązujących przepisów rozstrzyganie spraw następuje w oparciu o stan prawny na dzień wybudowania obiektu, zatem niezależnie od przyszłych rozstrzygnięć planu zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu, organy nadzoru budowlanego zobowiązane są do ustalenia i egzekwowania ówczesnego przeznaczenia nieruchomości. Podobnie prawem nie jest, pozostająca w sprzeczności z obowiązującym miejscowym ogólnym planem zagospodarowania przestrzennego gminy, opinia Wójta Gminy W. dotycząca zagospodarowania działki Nr [...] w M. i jako taka nie ma wpływu na zapadłe rozstrzygnięcie przed organami nadzoru budowlanego.

Postępowanie w trybie art. 39 prawa budowlanego z 1974 r. o którym wspominają B. i S. S. w odwołaniu, jest odrębnym postępowaniem w stosunku do obiektów , dla których orzeczono rozbiórkę w trybie art. 37 ust. 1 pkt 1 ( lub 38 ust. 2)i może być wszczęte w momencie kiedy decyzja orzekająca o nakazie rozbiórki w trybie art. 37 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego z 1974 r. , stanie się ostateczna.

Argument, że wykonanie zaskarżonej decyzji narazi odwołujących się na straty finansowe nie może być uwzględniony przez organ odwoławczy, gdyż straty te są naturalną konsekwencją wcześniejszego złamania prawa przez inwestora i są przewidziane ustawowo. Skoro inwestor naruszył art. 28 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., a zachodzą przesłanki z art. 37 ust. 1 pkt. 1 prawa budowlanego organy nadzoru budowlanego zobligowane są ww. ustawą do orzeczenia rozbiórki takiego obiektu.

Powyższą decyzję zaskarżyli do Sądu B. i S. S., wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi skarżący zarzucili organowi odwoławczemu naruszenie art. 133 i art. 7 kpa. Wskazali ponadto, iż uzasadnione jest uchylenie zaskarżonej decyzji nakazującej rozbiórkę również ze względu na możliwość starania się wnioskodawców o uzyskanie pozwolenia na czasowe użytkowanie obiektu w trybie art. 39 Prawa budowlanego z 1974 r.

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując argumenty tożsame z zawartymi w zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przez organ art. 7 i 133 kpa stwierdzono:

1) Zgodnie z dyspozycją art. 133 kpa organ I-ej instancji winien w terminie 7 dni przesłać odwołanie wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu. Ponieważ termin ten został naruszony( odwołanie wraz z aktami sprawy przesłano do organu odwoławczego 10-go dnia) stwierdzić należy, ze okoliczność ta jest uchybieniem organu I-ej instancji. Na opieszałość organu odwoławczego przysługiwała skarga( art. 227 kpa).Skoro jednak organ I-ej instancji przesłał odwołanie wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu ( 10-go dnia), a skarga wówczas nie wpłynęła to na obecnym etapie podnoszenie tego faktu jest bezzasadne, ponieważ nie miał on wpływu na zapadłe przed organem odwoławczym rozstrzygnięcie, nie rodzi skutków prawnych i nie działa na niekorzyść strony.

2) W ocenie organu nadzoru budowlanego bezzasadnym jest zarzucanie organowi naruszenia art. 7 k.p.a. przez brak uwzględnienia w postępowaniu odwoławczym "interesu społecznego i słusznego interesu obywateli" co zarzuca skarga.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje.

Skarga nie jest zasadna i tym samym nie mogła być uwzględniona. Tylko naruszenie prawa – materialnego i procesowego dałoby Sądowi kompetencję do uchylenia zaskarżonej decyzji a decyzja ta prawa nie narusza. Sporną początkowo kwestię daty wybudowania domku letniskowego ostatecznie rozstrzygnięto przyjmując, że miało to miejsce przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (w dacie orzekania Dz.U. z 2000 r., Nr 106,poz.1126 ze zm.) a zatem w sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38,poz.229 ze zm.).W myśl art. 37 ust.1 pkt 1 powołanej ustawy obiekty budowlane lub ich części wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w czasie budowy, podlegają przymusowej rozbiórce gdy znajdują się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę. Uchwała Nr XVIII/109/92 Rady Gminy w W. z dnia 26 listopada 1992 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy W.(opub. Dz.Urz.Woj. [...] Nr 17,poz.102) przewidywała na tym terenie ( ozn.RP )tereny upraw rolnych z dopuszczeniem budownictwa związanego z produkcją rolną a uchwała NR IV/25/94 Rady Gminy w W. z dnia 25 listopada 1994 r. w sprawie uchwalenia zmian w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego gminy W. dla terenów ozn. RP – terenów upraw rolnych - przewidziała bezwzględny zakaz budownictwa na obszarze doliny rzeki W. i dolin bocznych, zakaz działalności mogących spowodować erozję gleb chronionych i szereg zaleceń szczegółowych związanych z ochroną Załęczańskiego Parku Krajobrazowego. W tej sytuacji zważywszy, że budynek letniskowy został wybudowany z naruszeniem przepisu art.28 ust.1 Prawa budowlanego z 1974 r. a zachodzi przesłanka określona w art.37 ust.1 pkt 1 pow. Ustawy bo budynek został wybudowany na terenie nie przeznaczonym w miejscowym ogólnym planie zagospodarowania przestrzennego gminy W. pod tego typu zabudowę – orzeczenie o nakazie rozbiórki nie naruszało powołanych przepisów prawa materialnego. Nie można również uznać za zasadne zarzutów dotyczących naruszenia prawa procesowego. Należy podzielić w tym zakresie stanowisko organu odwoławczego, że uchybienie terminu dotyczącego przesłania odwołania wraz z aktami sprawy do organu odwoławczego, w sytuacji gdy w sprawie tej zwłoki skarżący nie podejmowali żadnych działań a odwołanie zostało rozpatrzone, na tym etapie sprawy nie miało wpływu na jej wynik. Nie jest również zasadny zarzut naruszenia art.7 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie interesu społecznego i "słusznego " interesu obywateli mającego polegać , w ocenie skarżących, na nieuwzględnieniu dokumentów potwierdzających zamiar władz gminy zmiany postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i dopuszczenia na przedmiotowym terenie , zgodnie z wnioskami skarżących, zabudowy letniskowej. Istotnie takie dokumenty ( opinia Wójta , informacja o zgodzie Rady Gminy na podjęcie prac zmierzających do zmiany planu, uchwały Rady Gminy Nr XXI/229/2001 z 23 listopada 2001 r. o przystąpieniu do zmiany planu i Nr XXIV/253/2002 z 26 kwietnia 2002 r. w sprawie opracowania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania, zgody na budowę urządzeń infrastruktury )znajdują się w aktach sprawy i są dołączone do skargi ale w świetle mających w sprawie zastosowanie postanowień ustawy Prawo budowlane z 1974 r. nie mają one znaczenia prawnego i tym samym uwzględnione być nie mogły. Z akt sprawy wynika także, że skarżący zdawali sobie sprawę z innego, niż letniskowe, przeznaczenia działek i podejmowali starania o jego zmianę ale już po wybudowaniu domku letniskowego. Zaskarżona decyzja nie uniemożliwia skarżącym starania się o pozwolenie na czasowe użytkowanie budynku w oparciu o przepis art.39 Prawa budowlanego z 1974 r. Argument o narażeniu skarżących na straty finansowe w sytuacji gdy ewentualne straty finansowe muszą być uznane za konsekwencję naruszenia przepisów Prawa budowlanego obowiązujących w czasie budowy i zastosowania wynikającej z tego naruszenia ustawowej sankcji również nie mógł być uznany za zasadny.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz.U. Nr 153,poz.1270) w związku z art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę-prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz.U. Nr 153,poz.1271 ze zm.),orzeczono jak w sentencji.