Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1650/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-05-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: w art. 70 § 6 pkt 1 , art. 70c
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Roman Wiatrowski, Sędzia NSA Izabela Najda-Ossowska (sprawozdawca), Sędzia NSA Zbigniew Łoboda, po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej F. sp. z o.o. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 października 2020 r. sygn. akt I SA/Kr 488/20 w sprawie ze skargi F. sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 30 stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne kwartały roku 2014 oraz za I kwartał 2015 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od F. sp. z o.o. z siedzibą w K. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie kwotę 4.050 (słownie: cztery tysiące pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zbigniew Łoboda Roman Wiatrowski Izabela Najda-Ossowska


UZASADNIENIE

1. Zaskarżonym wyrokiem z 14 października 2020 r., sygn. akt. I SA/Kr 488/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, oddalił skargę F. sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej: Skarżąca/Spółka) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie (dalej: Organ) z 30 stycznia 2020 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne kwartały 2014 r. oraz I kwartał 2015 r.

2. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Spółka zarzuciła:

I. naruszenie przepisów postępowania,

a) art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm. dalej: P.p.s.a.) w związku z art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 70 § 6 pkt 1) oraz art. 70c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2020 poz. 1325 ze zm. dalej: O.p.) przez przyjęcie, iż Organ dokonał prawidłowego zastosowania przepisów art. art. 70 § 6 pkt 1) oraz art. 70c O.p., w sytuacji gdy doszło do ich nieprawidłowej wykładni polegającej na błędnym uznaniu, iż postępowanie o przestępstwo skarbowe wszczęte wyłącznie w celu zawieszenia terminu biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego wywołuje skutek zawieszenia terminu biegu przedawnienia, w sytuacji gdy powyższa wykładnia przepisów stanowiłaby naruszenie zasady legalności określonej w art. 120 O.p. i zasady zaufania do organów podatkowych określonej w art. 121 O.p., a w konsekwencji spowodowało naruszenie prawa materialnego tj. art. 70 § 1 w zw. z art. 120 i 121 O.p. poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż w toku niniejszej sprawy doszło do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego Skarżącej,

b) art. 3 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 151 P.p.s.a w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 70 § 6 pkt 1) oraz art. 70c w zw. z art. 208 § 1 O.p., przez przyjęcie, iż w sprawie doszło do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych, co skutkowało niezasadnym nieuwzględnienie skargi z uwagi na niestwierdzenie przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania przez organy podatkowe oraz nie wydaniem postanowienia o umorzeniu postępowania w sytuacji, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe, w świetle nieskutecznego zawieszenia terminu biegu przedawnienia a w konsekwencji przedawnienia zobowiązania podatkowego;

c) art. 3 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 187 § 1 oraz art. 188 w zw. art. 122 O.p. poprzez niezasadne przyjęcie, że organy podatkowe prawidłowo odmówiły przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka Pana Y. X., pomimo iż Skarżąca żądała przeprowadzenia tego dowodu, a jego przedmiotem są okoliczności mające znaczenie dla sprawy - tj. okoliczności nawiązania przez Skarżącą współpracy ze spółkami M. Sp. z o.o., S. Sp. z o.o., B. Sp. z o.o., G. Sp. z o.o. oraz N. Sp. z o.o., warunki współpracy z w/w spółkami, sposób współpracy, tj. w szczególności sposób kontaktowania się, składania zamówień i dokonywania zapłaty za zakupiony towar - które to okoliczności nie zostały wystarczająco stwierdzone innym dowodem, gdyż wiedzę o tych okolicznościach posiadał jedynie działający w imieniu spółki Y. X., co doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego będącego podstawą wydanych przez nich decyzji, co skutkowało niezasadnym nieuwzględnieniem skargi z uwagi na niestwierdzenie przez Sąd naruszenia przepisów postępowania przez organy podatkowe;

d) art. 3 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 191 O.p. w zw. z art. 187 § 1 oraz art. 122 O.p. poprzez:

- niezasadne przyjęcie, że organy podatkowe prawidłowo ustaliły stan faktyczny w oparciu o prawidłowy, kompletny i wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie materiał dowodowy, pomimo że w sprawie doszło do ustalenia stanu faktycznego wyłącznie w oparciu o część zgromadzonego materiału dowodowego przemawiającego za stanowiskiem Organu, a równocześnie bezpodstawnie pominięto okoliczności przemawiające za twierdzeniem Skarżącej, a w szczególności okoliczności wskazane przez świadka S.J. dotyczące funkcjonowania Skarżącej, co skutkowało dowolną oceną świadomości Spółki co do rzekomej fikcyjności faktur wystawionych przez w/w spółki oraz jej należytej staranności w kwestii weryfikacji rzetelności swoich kontrahentów, opartej jedynie na decyzjach podatkowych wydanych w innych sprawach, przy jednoczesnym pominięciu okoliczności przeciwnych wskazywanych przez Skarżącą, w tym wynikających z zeznań świadka S. J. oraz nie danie wiary dowodom zapłaty przedstawionym przez Skarżącą,

- bezpodstawne uznanie, iż podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, pomimo nieuwzględnienia wniosku Skarżącej o przesłuchanie świadka Pana Y. X., którego zeznania były kluczowe dla pełnego i rzeczowego wyjaśnienia okoliczności niniejszej sprawy, co skutkowało zebraniem materiału dowodowego w sposób wybiórczy,

- niezasadne przyjęcie, że ocena okoliczności niniejszej sprawy oraz ustalenia stanu faktycznego zostały dokonane przez Organ w oparciu o całość zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w sytuacji gdy rozważania dotyczące odpowiedzialności prawnej Skarżącej zostały oparte w głównej mierze na decyzjach podatkowych wydanych przez organy podatkowe wobec spółek M. Sp. z o.o., S. Sp. z o.o., B. Sp. z o.o., G. Sp. z o.o. oraz N. Sp. z o.o., które w żadnym zakresie nie dotyczą Skarżącej oraz nie odnoszą się do kluczowej dla niniejszego postępowania kwestii świadomości Skarżącej w zakresie rzekomej fikcyjności faktur wystawionych przez w/w spółki oraz jego należytej staranności w kwestii weryfikacji rzetelności swoich kontrahentów,

- błędne i nieusprawiedliwione uznanie, że zasadnym jest oparcie twierdzenia Organu o świadomości Skarżącej co do rzekomej fikcyjności faktur wystawionych przez w/w spółki oraz jej należytej staranności w kwestii weryfikacji rzetelności swoich kontrahentów wyłącznie na podstawie wpisu w Krajowym Rejestrze Sądowym Skarżącej wskazującego, iż w przedmiotowym okresie wpisany jako członek zarządu uprawniony do reprezentacji Skarżącej był wyłącznie Pan S. J., a co za tym idzie była to jedyna osoba, która prowadziła sprawy spółki, tj. miała wiedzę i podejmowała wszystkie decyzje dotyczące Skarżącej, podczas gdy z zeznań Pana S. J. jednoznacznie wynika, iż Pan Y. X. był w tym okresie umocowany do działania w imieniu i na rzecz Skarżącej w relacjach handlowych z w/w spółkami,

co skutkowało niezasadnym nieuwzględnieniem skargi z uwagi na niestwierdzenie przez Sąd naruszenia przepisów postępowania przez organy podatkowe, w sytuacji gdy doszło do rażącego naruszenia przepisów postępowania skutkujących niepełnym zgromadzeniem materiału dowodowego.

3. Na bazie tak sformułowanych zarzutów Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi poprzez jej uwzględnienie, uchylenie w całości decyzji organu odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania podatkowego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, a nadto o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Skarżąca oświadczyła, że zrzeka się rozprawy.

4. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Organ wniósł o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Oświadczył, że nie domaga się przeprowadzenia rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5. Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw. Formułując zarzuty w petitum skargi kasacyjnej autor wskazał, że opiera je wyłącznie na podstawie kasacyjnej przewidzianej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. tj. naruszeniu przepisów postępowania jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jednak opis przedstawionych naruszeń wskazuje, że zarzuty dotyczą również zastosowania przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.) i w takim zakresie Naczelny Sąd Administracyjny również rozpoznał zarzuty skargi kasacyjnej. Rozpoznając zarzuty skargi kasacyjnej w granicach wyznaczonych przez art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny ocenił je za nieuzasadnione.

6. Najdalej idącym zarzutem skargi kasacyjnej był zarzut przedawnienia zobowiązań podatkowych objętych przedmiotem zaskarżonej decyzji tj. zobowiązań za poszczególne kwartały 2014 r. oraz I kwartał 2015 r. Zobowiązania w tym zakresie przedawniały się z upływem 2019 i 2020 roku. Decyzja organu I instancji wydana została 18 października 2019 roku a zaskarżona – 30 stycznia 2020 r. Oznacza to, że w momencie wydawania decyzji odwoławczej nie były przedawnione zobowiązania podatkowe za IV kwartał 2014 r. i I kwartał 2015 r. Kwestię przedawnienia można rozważać jedynie w odniesieniu do I, II i III kwartału 2014 r. W tym zakresie Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko Organu, że w sprawie nie doszło do przedawnienia zobowiązań podatkowych ponieważ bieg tego terminu został skutecznie zawieszony na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p.

7. Niesporna pozostawała okoliczność, że pismem z 21 listopada 2019 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w K. zawiadomił Spółkę o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych za analizowane okresy w związku z zaistnieniem przesłanki przewidzianej w art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Zawiadomienie w trybie art. 70c O.p. doręczone zostało pełnomocnikowi Spółki w dniu 28 listopada 2019 r.

8. Wskazując na naruszenie art. 70 § 6 pkt 1 oraz art. 70c O.p. w związku z art. 120 i art. 121 O.p. Skarżący w uzasadnieniu podnosił, że celem postępowania karnego w sprawie nie było wykrycie sprawcy przestępstwa, lecz wykorzystanie postępowania przygotowawczego w innych celach "wyłącznie w celu spowodowania zawieszenia biegu terminu tego zobowiązania". Skarżący wskazał, że wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo karne skarbowe nastąpiło 18 listopada 2019 r. czyli na około 1,5 miesiąca przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w sprawie. Organy uczyniły to prawie dwa lata po zakończeniu kontroli podatkowej, której protokół stwierdzał nieprawidłowości będące następnie przedmiotem postępowania podatkowego. Zarzucił, że organy nie wykazały się żadną aktywnością w postępowaniu karnym poza wszczęciem postępowania i zawiadomieniem Skarżącej zgodnie z art. 70c O.p. W tym znaczeniu, zdaniem Skarżącego, nastąpiło naruszenie prawa materialnego w postaci art. 70 § 1 O.p.

9. Odnosząc się do tego zarzutu, Naczelny Sąd Administracyjny uznał go za nieuzasadniony. Podkreślić trzeba, że Skarżąca w uzasadnieniu skargi kasacyjnej przede wszystkim prezentowała ogólne i teoretyczne wywody, cytując orzecznictwo i piśmiennictwo w zakresie, jak należy rozumieć instrumentalne wykorzystanie instytucji wszczęcia postępowania karnego skarbowego. Tymczasem każdorazowo ocena takiego ustalenia wymaga zindywidualizowanego podejścia, z uwzględnieniem okoliczności faktycznych w konkretnej sprawie. Samo powoływanie się na okoliczność wszczęcia postępowania karnego skarbowego w bliskości upływu terminu przedawnienia, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie oznacza, że mamy do czynienia z instrumentalnym wszczęciem tego postępowania. Pięcioletni okres przedawnienia zobowiązania podatkowego co do zasady skutkuje tym, że jedne postępowania wszczynane są na początku tego okresu a inne pod koniec jego upływu. Wynika to z inicjatywy organów, które uznają za zasadne przeanalizowanie prawidłowości samorozliczenia podatnika, czego jednak nie mogą robić w każdym przypadku zaraz po złożeniu deklaracji podatkowej.

10. W stanie faktycznym sprawy Skarżąca pomija okoliczność, że postępowanie dotyczyło kwartalnych rozliczeń za 2014 rok i jeden kwartał 2015 roku. Wszczęcie postępowania karnego skarbowego dotyczyło zobowiązań podatkowych zarówno takich, których termin przedawnienia wkrótce upływał jak też takich, które się nie przedawniały w ogóle, bo decyzje weryfikujące te rozliczenia wydane zostały przed upływem terminu przedawnienia.

11. Nie jest też uzasadnione twierdzenie, że postępowanie zostało wszczęte po ponad dwuletnim, bezzasadnym oczekiwaniu mimo, że organom znane były nieprawidłowości opisane już w protokole kontroli podatkowej sporządzonym 6 lutego 2018 roku. Przy takim stwierdzeniu Spółka pomija bowiem, że stwierdzone w protokole nieprawidłowości stały się podstawą do wszczęcia postępowania podatkowego, które zakończyło się wydaniem decyzji 8 listopada 2018 r., która w następstwie wniesionego odwołania, została uchylona decyzją z 28 lutego 2019 r. Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie a sprawa przekazana została do ponownego rozpatrzenia. Organ I instancji kolejną decyzję w sprawie wydał 18 października 2019 r. Dopiero wówczas (18 listopada 2019 r.) Naczelnik wszczął postępowanie w sprawie postępowania karego skarbowego albowiem ustalenia decyzji dawały mu wiedzę co do wartości stwierdzonych naruszeń.

12. Skarżąca nie podniosła innych okoliczności, które uzasadniałyby instrumentalność wszczętego postępowania karnego skarbowego w sprawie. Podniesione zarzuty, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego tego nie wykazały, stąd zarzuty skargi kasacyjnej sformułowane w pkt 1 lit. a) oraz b) uznane zostały za niezasadne.

13. Druga grupa zarzutów procesowych skargi kasacyjnej zmierzała do podważenia prawidłowości przeprowadzonego przez organy postępowania podatkowego, którego efektem było pozbawienie Spółki prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych na jej rzecz przez kontrahentów: G. sp. z o.o., M. spółka z o.o., S. Sp. z o.o., B.Sp. z o.o., N. Sp. z o.o. (dalej: Kontrahenci). W tym zakresie Spółka podniosła zaakceptowanie przez Sąd pierwszej instancji naruszenia przez Organ art. 187 § 1, art. 188, w związku z art. 122 i art. 191 O.p.

14. W uzasadnieniu powyższych zarzutów Spółka powoływała się na brak zupełności postępowania dowodowego w związku z nieuwzględnieniem jej wniosków dowodowych dotyczących przeprowadzenia dowodu z przesłuchania w charakterze świadka Y. X. na okoliczność nawiązania kontaktów i współpracy z Kontrahentami. Zdaniem Skarżącej niekompletność materiału dowodowego skutkowała jego nieprawidłową oceną. Dotyczyło to szczególnie wniosków wynikających z przesłuchania świadka S.J. na okoliczność osoby, która w analizowanym czasie reprezentowała Spółkę i w związku z tym konieczności przesłuchania Y. X.. Nieuzasadnionej odmowy dania wiary dowodom zapłaty za towar przedstawionym przez Skarżącą. Skarżąca zarzuciła, że ustalenia Organu zostały oparte głównie na decyzjach podatkowych wydanych wobec kontrahentów a nie ustaleniach dokonanych w niniejszym postępowaniu, stąd pomijały dobrą wiarę Spółki przy transakcjach. W czterech skonkretyzowanych punktach w petitum skargi kasacyjnej (lit. d) pkt i.- iv) sprecyzowała zarzuty w tym zakresie.

15. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazane zarzuty nie podważyły ustaleń dokonanych przez Organ i zaakceptowanych przez Sąd pierwszej instancji. Organ przedstawił szeroką argumentację na poparcie swoich twierdzeń, przenalizował szereg dowodów, w tym dokumentów przedstawionych przez Skarżącą, i nie sposób wyprowadzić wniosku, że decydujące znaczenie w tej ocenie miały decyzje wydane wobec kontrahentów. Te ostatnie stanowiły tylko jeden z dowodów w sprawie pomocny przy ocenie działalności samych Kontrahentów, których to ustaleń Skarżąca w istocie nie podważała, koncentrując swoje zarzuty na wykazaniu, że przy kwestionowanych dostawach działała w dobrej wierze.

16. Odnosząc się do zarzutu, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był niezupełny dla podjęcia rozstrzygnięcia z powodu braku przesłuchania w sprawie świadka Y. X., Naczelny Sąd Administracyjny uznał go za nieuzasadniony. Jakkolwiek były przesłanki do przesłuchania tej osoby w charakterze świadka, to podkreślić należy, że organy podatkowe prowadząc postępowanie mają obowiązek równoważyć w nim zasadę prawdy obiektywnej (art. 122 O.p.) z zasadą szybkości postępowania (art. 125 O.p.). Oznacza to, że analizują, czy dowód zawnioskowany do przeprowadzenia jest na tyle niezbędny, że bez niego nie da się ustalić istotnych okoliczności sprawy, czy też można go zastąpić innymi dowodami w sprawie. Uwzględniają także postawę strony przy postępowaniu dowodowym, by wykluczyć składanie wniosków dowodowych jedynie w celu przedłużania postępowania.

17. Organy przeanalizowały i przedstawiły swoje stanowisko w przedmiocie realizacji wniosku o przesłuchanie świadka Y. X.. Jak wskazano to w zaskarżonej decyzji osoba ta miała okazję złożyć zeznania lub pisemne oświadczenie w sprawie. Organ wezwał świadka w celu przesłuchania, jednak Spółka poinformowała, że osoba ta przebywa w [...] i nie ma możliwości przesłuchania jej w Polsce albowiem z zaświadczenia z 30 sierpnia 2019 r. wynikało, że leczy uraz stopy. Tymczasem zauważyć należy, że kontrolę podatkową w Spółce wszczęto 13 czerwca 2017 roku a postępowanie podatkowe 4 czerwca 2018 r. i trwało do 30 sierpnia 2019 r. Była więc okazja do zaoferowania dowodu z przesłuchania świadka w Polsce lub przedstawienia jego stanowiska w innej formie, skoro – jak twierdzi Skarżąca – osoba ta miała decydującą pozycję przy zakwestionowanych transakcjach. Organ pismem z 11 lipca 2018 r. wystosował do Spółki, reprezentowanej już formalnie przez Y.X. – pismo o złożenie w tej formie wyjaśnień, odebrane przez Skarżącą 17 lipca 2018 r. Spółka w żaden sposób nie odpowiedziała na przedmiotowe pismo. W tych okolicznościach trudno uznać, że po stronie Skarżącej istniała rzeczywista wola współdziałania w doprowadzeniu do przeprowadzenia wnioskowanego dowodu.

18. W kontekście powyższych uwag wskazać należy, że praktycznie całość argumentacji skargi kasacyjnej w zakresie naruszenia przepisów postępowania zbudowana została na zarzucie o doniosłości uchybienia wobec nieprzeprowadzenia dowodu z przesłuchania wskazanego świadka. Autor skargi kasacyjnej wskazywał, że świadek ten mógłby wyjaśnić zasady współpracy z Kontrahentami, sposób nawiązania kontaktów, co miałoby wpływ na ocenę dobrej wiary Spółki przy zakwestionowanych transakcjach. Podnosił, że w okresie od 1 stycznia 2015 4 r. do 31 marca 2015 r. Spółkę w relacjach z Kontrahentami reprezentował bowiem faktycznie Y. X..

19. Należy zauważyć, że organy podatkowe w sprawie przesłuchały w dniu 18 czerwca 2019 r. w charakterze świadka, S. J., który w okresie, którego dotyczyła kontrola podatkowa (2014 rok oraz I kwartał 2015 r.) i postępowanie podatkowe, jako jedyny członek zarządu, był formalnie upoważniony do reprezentowania Spółki. Sąd pierwszej instancji prawidłowo wskazał, że wykreślenie z dniem 2 lipca 2013 r. wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego (KRS) dotyczącego wykreślenia ze stanowiska Prezesa Zarządu Y. S., skutkowało tym, że w okresie do 17 stycznia 2016 r. uprawnionym do reprezentacji Spółki był S. J.. Spółka, działająca przez swoje organy, odpowiada za swoją organizację wobec podmiotów zewnętrznych, jak również ujawnianie rzeczywistego stanu w KRS.

20. W kontekście powyższego Organ przedstawił, że z zeznań S. J. wynikała znikoma wiedza o kontaktach z Kontrahentami, natomiast świadek sygnalizował wykonywanie poleceń "szefa", z którego traktował Y. X., który w tym okresie nie był ani udziałowcem Spółki ani członkiem jej organów. Zeznał, że otrzymywał "od pracowników lub szefa bliżej mi nieznane dokumenty, które zawoziłem do W.". Do akt sprawy złożony został dokument sporządzony w C., z którego wynikało, że 15 lutego 2016 r. Y. X. jako członek Zarządu Spółki udzielił pełnomocnictwa o szerokim zakresie S. J. do działania w imieniu Spółki.

21. Istotna pozostawała również ocena przedłożonych przez Skarżącą do akt dokumentów w postaci umów handlowych z Kontrahentami, które z ramienia Spółki podpisał Y. X. jako Prezes Zarządu mimo, że w tamtym okresie (rok 2013 i 2014) nie miał jeszcze takiego statusu a nadto przy określaniu danych Skarżącej wskazano siedzibę Spółki pod adresem, który ujawniony został w KRS dopiero w 2017 roku (w trakcie kontroli podatkowej). Niespójności te podważały rzetelność przedmiotowych umów i z pewnością nie dowodziły okoliczności starannego działania Spółki.

22. Mając na uwadze przedstawioną wyżej argumentację, Naczelny Sąd Administracyjny ocenił, że zarzutami skargi kasacyjnej Skarżąca nie podważyła prawidłowości ustalenia w sprawie stanu faktycznego, który stanowił podstawę do zastosowania przepisów prawa materialnego. Akceptacja przez Sąd pierwszej instancji stanowiska Organu nie naruszała art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit c oraz art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 122, art. 187 § 1, art. 188 oraz art. 191 O.p.

23. W zakresie oceny naruszenia przepisów prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że Skarżąca podniosła jedynie naruszenie przepisów związanych z zarzutem przedawnienia zobowiązań podatkowych, które ocenione zostały wyżej (pkt 6-12).

24. Mając na uwadze przedstawioną wyżej argumentację, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako niezasadną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzekł w oparciu o art. 209, art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w związku z § 2 pkt 6 i §14 ust 1 pkt 1 lit. a oraz pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekt jednolity Dz.U. z 2018 r. poz.265).

Sędzia NSA Sędzia NSA Sędzia NSA (spr)

Zbigniew Łoboda Roman Wiatrowski Izabela Najda-Ossowska