Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 561/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2004-03-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1271
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
journal: Dz.U. 1995 nr 74 poz 368
law: Ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.
journal: Dz.U. 1997 nr 156 poz 1024
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
journal: Dz.U. 1995 nr 142 poz 702
law: Ustawa z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Kwiatek, Sędziowie NSA Ewa Gdulewicz, NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk (spr.), Protokolant st.sekr.sąd. Magdalena Futyma, po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2004 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Handlowego [...] Sp. z o.o. w C. na decyzję Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za m-c X 1999 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją, działając na podstawie art. 233 §1 pkt. 1 ordynacji podatkowej Izba Skarbowa, po rozpatrzeniu odwołania Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Handlowego "[...]" Sp. z o.o. w C. od decyzji Urzędu Skarbowego z dnia [...].03.2000r. znak [...] w sprawie wymiaru podatku od towarów i usług oraz dodatkowego zobowiązania podatkowego za m-c październik 1999r. - utrzymała w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu swojej decyzji Izba Skarbowa podała, iż po przeprowadzeniu kontroli podatkowej w PPH "[...]" Sp. z o.o. organ podatkowy I instancji zakwestionował prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony zawarty w fakturze VAT nr [...] z dnia [...].09.1999r. wystawionej przez Fundację Naukową w W., co stanowiło podstawę wydania decyzji przez ten organ.

W odwołaniu strona zarzucała wydanie tej decyzji z naruszeniem art. 120 i 122 ordynacji podatkowej, co doprowadziło do błędnego zastosowania w sprawie § 54 ust. 4 pkt. 1 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Wskazywała, iż w najwyższym stopniu uprawdopodobniła fakt istnienia i prawo do wystawiania faktur VAT przez Fundację. Wnosiła o przeprowadzenie postępowania uzupełniającego na okoliczność, czy Fundacja była w dacie wystawienia spornej faktury podatnikiem uprawnionym do wystawiania faktur VAT.

Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego zgodnie z wnioskiem strony Izba Skarbowa ustaliła, iż w żadnym z Urzędów Skarbowych właściwych ze względu na swoją siedzibę Fundacja Naukowa, po dacie wystawienia spornej faktury, rozliczeń z budżetem państwa nie dokonywała. Nie została przeprowadzona kontrola krzyżowa u wystawcy faktury, gdyż brak jest wiadomości o obecnej siedzibie Fundacji. W rejestrach Sądu Rejonowego jako ostatni adres siedziby figuruje ul. K. w W. w miejscu tym Fundacja działalności nie prowadzi. Z informacji uzyskanych z Ministerstwa Edukacji Narodowej wynika, iż Fundacja za lata 1997-1999 nie złożyła wymaganych sprawozdań ze swojej działalności, a kierowanej do niej korespondencji nie odbiera. Obecny adres Fundacji nie jest znany. Skład Zarządu znany jest na rok 1996. Przesłuchanie członków Zarządu Fundacji nic do sprawy nie wniosło, bowiem J. K. zakończył współpracę z Fundacją w 1996r., J. Ł. - D. po zwolnieniu z zakładu karnego nie przebywa w miejscu zameldowania i jest nieuchwytny. A. F. - upoważniona przez J. Ł.- D. na podstawie znajdującego się w aktach sprawy pełnomocnictwa do odbioru czeku stanowiącego zapłatę należności za kontrakt - o Fundacji nic nie wie, nie była jej pracownikiem, a pełnomocnictwo dotyczyło tylko tej jednej czynności. Przeprowadzone przez pracowników wywiadu skarbowego UKS czynności rozpoznawcze w celu przeprowadzenia kontroli Fundacji nie dały żadnego rezultatu. Ustalono, że Fundacja od 1997r. nie tylko nie wykonuje obowiązków sprawozdawczych wobec MEN, lecz nie złożyła również wymaganych przez prawo podatkowe zgłoszeń aktualizacyjnych zgłoszenie rejestracyjne w zakresie dotyczącym siedziby i miejsca prowadzenia działalności. Mając na uwadze podjęte także w toku postępowania odwoławczego kroki zmierzające do uzupełnienia materiału dowodowego Izba Skarbowa wywiodła, iż zachowano należytą staranność w zgromadzeniu kompletnego materiału dowodowego i jego rzetelnej i obiektywnej ocenie, wypełniając tym samym dyspozycje Ordynacji podatkowej dotyczące ogólnych zasad postępowania.

Spór w sprawie sprowadzał się do ustalenia, czy wystawca faktury był podmiotem istniejącym , uprawnionym do jej wystawienia, co warunkuje prawo strony do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w tej fakturze.

Uprawnienie podatnika do obniżenia podatku należnego wynika z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym ( Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.). Uprawnienie to jest skuteczne, gdy faktura stanowi element legalnego obrotu prawnego, a więc pochodzi od podatnika uprawnionego do jej wystawienia - § 54 ust. 4 pkt.1 lit. a cyt. rozporządzenia Ministra Finansów z dn. 15.12.1997r. ( Dz. U. Nr 156, poz. 1024 ze zm.).

Wystawiona w dniu 1.09.1999r. przez Fundację Naukową faktura VAT nr [...] na kwotę brutto - 732.000zł - podatek VAT 132.000 zł odliczony w całości przez podatnika, dokumentowała należność za wykonanie kontraktu polegającego na sporządzeniu opracowania rozpoznania rynku motoryzacyjnego. Kontrakt ten w imieniu Zarządu podpisał J. Ł. - D. Fundacja w dacie wystawienia faktury posługiwała się dwoma adresami: ul. W., w W oraz ul. K., w W. - widniejącym na spornej fakturze. Ustalono, że Fundacja nie figuruje w rejestrze podatników I Urzędu Skarbowego, właściwego terytorialnie dla podatników mających siedzibę przy ul. Kopernika ( pod adresem tym nie prowadziła działalności, ani nie składała deklaracji VAT- 7, co sama przyznała w piśmie do Urzędu Skarbowego).

Do maja 1997r. pozostawała czynnym podatnikiem Urzędu Skarbowego, który nadał jej numer identyfikacji podatkowej.[...]2.05.1998r. Sąd Rejonowy poinformował Urząd Skarbowy, iż ostatnim adresem siedziby Fundacji jest ul. K. w W. Jednak w Centralnym Rejestrze Krajowej Ewidencji Podatników figuruje ona nadal pod adresem ul. W. w W. Fundacja zmieniając adres siedziby nie dopełniła obowiązku aktualizacji danych objętych zgłoszeniem aktualizacyjnym - art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 13.10.1995r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników ( Dz. U. Nr 142, poz. 702 ) oraz obowiązku wynikającego z art. 9 ust. 9 ustawy o VAT.

Zgodnie zaś z § 36 ww. rozporządzenia Ministra Finansów, do wystawienia faktury upoważnieni są wyłącznie podatnicy zarejestrowani. Prawidłowa rejestracja jest więc warunkiem niezbędnym, umożliwiającym podatnikom legalne uczestnictwo w obrocie gospodarczym. Przytoczone ustalenia faktyczne wskazują na brak uprawnień ze strony Fundacji do wystawienia spornej faktury, która stanowiłaby podstawę do odliczenia podatku naliczonego z niej wynikającego.

W ramach prowadzonego postępowania dowodowego badano również, czy Fundacja wpłaciła należny podatek VAT wynikający ze spornej faktury. Nie było to jednak możliwe z uwagi na brak wiedzy organów podatkowych, co do miejsca przechowywania dokumentacji Fundacji. Protokół przesłuchania J. Ł.- D. nie wnosi nic do sprawy, a jego oświadczenia, iż nie jest Prezesem Zarządu nie potwierdza wypis z rejestru fundacji z dnia [...].11.2002r. ( wypis z rejestru prowadzonego przez Sąd Rejonowy). Fundacja nie została zaś przerejestrowana do Krajowego Rejestru Sądowego, do czego była zobligowana.

Nie było zatem możliwości sprawdzenia kopii faktury u wystawcy - § 54 ust. 4 pkt. 2 cyt. rozporządzenia.

Z poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych wynika, iż ani obecnie, ani w dacie wystawienia faktury Fundacja pod wskazanymi adresami działalności nie prowadziła, za m-c październik 1999r. nie złożyła deklaracji dla potrzeb podatku od towarów i usług VAT - 7 oraz nie uiściła podatku należnego zawartego w fakturze wystawionej dla strony - PPH "[...]" Sp. z o.o. w C. Prawo nabywcy do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje tylko wtedy, gdy podatek został uiszczony przez zbywcę ( por. orzeczenie TK z dnia 16.06.1998r. sygn. U9/97 ).

W przedmiotowej sprawie nie ma wątpliwości, że wobec nie realizowania przez wystawcę faktury podstawowych obowiązków w zakresie podatku od towarów i usług ( nie dokonania zmian aktualizacyjnych, nie składania deklaracji podatkowych, i nie rozliczania podatku z urzędem skarbowym ) warunek uiszczenia podatku w poprzedniej fazie obrotu nie został spełniony. Podatnik, który nie wywiązuje się ze swoich podstawowych obowiązków jest podatnikiem wypełniającym dyspozycję § 54 ust. 4 pkt. 1 lit. a cyt. rozporządzenia Ministra Finansów jako nieistniejący i nieuprawniony do wystawiania faktur lub faktur korygujących ( por. też wyrok NSA z dnia 27.01.2000r. sygn. akt I S.A./Gd 2645/98 ). Prawo do odliczenia podatku naliczonego dają wyłącznie faktury wystawione przez podmiot zarejestrowany we właściwym urzędzie skarbowym i będący czynnym podatnikiem podatku VAT w momencie wystawienia tych dokumentów. Fundacja, chociaż formalnie figuruje w Krajowej Ewidencji Podatników, to dane wykazane przez nią w ewidencjach rejestrowych są nieaktualne.

Wniosek o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków J. O. i A. K. został uwzględniony, lecz nie mógł być przeprowadzony, bowiem pełnomocnik strony wnioskujący o ich przesłuchanie nie wskazał adresów tych osób, a wezwania na dostępne adresy fundacji wróciły ze stosowną adnotacją, bez ich podjęcia.

W tych okolicznościach faktycznych i prawnych orzeczono jak w decyzji.

Na powyższą decyzję Izby Skarbowej Przedsiębiorstwo Produkcyjno -Handlowe "[...]" Sp. z o.o. w C. wniosło skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W skardze zarzucało wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 187§ 1, 190 § 1, 120, 121§ 1 i 123 oraz 123 ordynacji podatkowej, błędne zastosowanie art. 146 tej ustawy oraz obrazą prawa materialnego - § 36 i § 54 ust. 4 pkt. 1 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, wobec czego wnosiło o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Główne zarzuty skargi sprowadzają się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania podatkowego w zakresie zebrania oraz oceny materiału dowodowego, co spowodowało wydanie decyzji z naruszeniem § 36 i § 54 ust. 4 pkt. 1 lit. a powołanego rozporządzenia. Wg strony skarżącej Organ odwoławczy pozorował działania, które miały doprowadzić do ustalenia stanu faktycznego. Nie przesłuchano jednak osób wchodzących w skład zarządu Fundacji, nie ustalono w Legionowie, gdzie przechowywana była do 1997r. dokumentacja podatkowa Fundacji w jaki sposób i komu przekazano tę dokumentację, nie podjęto skutecznych działań w celu przesłuchania osoby, która podpisała sporną fakturę - głównego księgowego Fundacji. Stwierdzenie przez organ podatkowy, iż zwrócenie wezwań na przesłuchanie dla J. O. i J. K. wyczerpuje dyspozycję art. 146 § 1 i § 2 ordynacji podatkowej dokonane zostało z naruszeniem tego przepisu prawa. Wezwanie strony do wskazania adresów wnioskowanych przez nią do przesłuchania świadków jest próbą przerzucenia na stronę obowiązków organu, który powinien podejmować wszelkie niezbędne działania, zmierzające do ustalenia stanu faktycznego sprawy. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika jedynie to, że obecnie Fundacja prawdopodobnie zaniedbuje wykonywanie obowiązków podatnika określonych ustawami o NIP i VAT. Z ustaleń zaś Izby nie wynika, iż Fundacja nie istniała lub nie była uprawniona do wystawiania faktur VAT. Izba Skarbowa wprowadza do § 54 ust. 4 pkt.1 lit a rozporządzenia dodatkową przesłankę "podatnika czynnego", która nie wynika z żadnego przepisu prawa. Wystawca faktury istnieje jako osoba prawna, jest zarejestrowanym, podatnikiem podatku VAT ( potwierdza to decyzja NIP ), a zatem ma prawo i obowiązek wystawiania faktur VAT. Z akt nie wynika, aby wpis do rejestru lub decyzja NIP były nieprawdziwe. Bezradność organów podatkowych oraz brak umiejętności dochodzenia do prawdy obiektywnej oraz skutki jego nieporadności nie mogą być przerzucane na stronę.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wnosił o jej oddalenie i podtrzymywał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, iż z dniem 1 stycznia 2004 roku utraciła moc ustawa z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym ( Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) - art. 3 i 106 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ) i przestały funkcjonować ośrodki zamiejscowe tego Sądu, a w ich miejsce powstały wojewódzkie sądy administracyjne - art. 85 powołanej ustawy.

Stosownie do art. 97 § 1 powołanej ustawy sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.01.2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Skarga w niniejszej sprawie wniesiona została do sądu przed 1.01.2004r., a zatem podlegała rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie i na podstawie przepisów powołanej ustawy.

Przystępując do merytorycznego rozpoznania skargi stwierdzić należało, iż

jest ona bezzasadna, a podniesione w niej zarzuty, co do meritum sprawy, w ocenie sądu, nie są trafne.

Podstawą materialnoprawną decyzji był przepis § 54 ust. 4 pkt. 1 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym ( dz. U. Nr 156, poz. 1024 ze zm.), zgodnie z którym w przypadku, gdy sprzedaż towarów lub usług została udokumentowana fakturami lub fakturami korygującymi wystawionymi przez podmiot nieistniejący lub nie uprawniony do wystawiania faktur lub faktur korygujących, faktury te nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego.

Nie jest w sprawie sporne, iż Fundacja Naukowa jest osobą prawną. Nie jest też sporne, iż Fundacja ta w dniu [...].09.1999r. wystawiła dla strony skarżącej fakturę VAT na kwotę 600.000 zł VAT 132.000 zł z tytułu " wykonania kontraktu z dnia 15.03.1999r". Na tej fakturze jako swój adres Fundacja wskazała ul. K., w W. ( k.- 5 akt podatkowych ). Adres wskazany na fakturze jest adresem figurującym w rejestrze sądowym, jako adres siedziby osoby prawnej ( k.- 164 ). Właściwym dla rozliczeń podatkowych Fundacji wg tego adresu i na dzień wystawienia spornej faktury był Urząd Skarbowy ul. L., w którym Fundacja nie dokonywała rozliczeń ze Skarbem Państwa i nie składała deklaracji VAT -7( k.- 3 i k.- 93), co potwierdza także Fundacja w piśmie z dnia [...].01.2000r. ( k.- 59 ).

Na piśmie z dnia [...] stycznia 2000r. jako swój adres Fundacja podała ul. W., W., informując jednocześnie, że otrzymała nowe biuro i dokonuje centralizacji wszystkich placówek, a w ślad za wyjaśnieniem prześle stosowne dokumenty, których notabene nigdy nie przysłała. Wskazany adres jest również adresem widniejącym w Krajowej Ewidencji Podatników ( k.- 157). Urzędem Skarbowym właściwym wg powyższego adresu dla rozliczeń podatkowych Fundacji był Urząd Skarbowy ul. L. Wg informacji tego Urzędu Fundacja ostatnią deklarację w podatku od towarów i usług złożyła za m-c maj 1997 r. tj. ponad dwa lata przed wystawieniem spornej faktury. Od tego czasu nie składała deklaracji i nie dokonywała rozliczeń z budżetem, a uzyskana z Sądu Rejestrowego informacja wskazywała adres Fundacji - ul. K. (k.- 93,94, 150). W ocenie Sądu, w ustalonym stanie faktycznym sprawy trafne jest stanowisko zaskarżonej decyzji, co do zastosowania § 54 ust. 4 pkt. 1 lit a powołanego rozporządzenia.

Stosownie do art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług ( Dz. U. nr 11, poz. 50 ze zm.) podatnicy, o których mowa w art. 5, są obowiązani, przed dniem wykonania pierwszej czynności określonej w art. 2, złożyć w urzędzie skarbowym zgłoszenie rejestracyjne, z zastrzeżeniem nie mającym zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Stosownie do art. 9 ust. 9 powołanej ustawy, jeżeli dane zawarte w zgłoszeniu rejestracyjnym ulegną zmianie, podatnik jest obowiązany zgłosić zmianę do urzędu skarbowego w terminie 7 dni od dnia, w którym nastąpiła zmiana. Obowiązek aktualizacji danych nakłada również na podatników ustawa z dnia 13 października 1995r. o zasadach identyfikacji podatników i płatników ( Dz. U. Nr 142, poz. 702 ) - art. 9 ust. 1 pkt. 1 w zw. art. 6 ust. 1 tej ustawy. Faktury wystawiają zarejestrowani podatnicy posiadający numer identyfikacji podatkowej lub posługujący się numerem tymczasowym ( § 36 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997r. w sprawie wykonania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym Dz. U. nr 156, poz. 1024 ze zm.).

Faktura stwierdzająca dokonanie sprzedaży powinna zawierać co najmniej imiona i nazwiska lub nazwy bądź nazwy skrócone sprzedawcy i nabywcy oraz ich adresy - § 38 ust. 1 pkt. 1 powołanego rozporządzenia.

Istota podatku VAT polega na możliwości odliczenia przez podatników od podatku należnego, w związku z dokonaniem sprzedaży, podatku zapłaconego przez poprzednich podatników we wcześniejszych fazach produkcji lub dystrybucji towarów i usług. Mając na uwadze istotę tego podatku za podmiot nieistniejący występujący w obrocie należy uznać nie tylko podmiot faktycznie nieistniejący, lecz także podmiot formalnie zarejestrowany w oparciu o nieaktualne dane, który nie składa deklaracji podatkowych i nie wykazuje podatku należnego wynikającego z wystawionych faktur. W ocenie sądu, z punktu widzenia podatkowego podmiotem istniejącym jest podmiot dający się zidentyfikować, tj. taki, którego dane ewidencyjne zgodne są ze stanem rzeczywistym. Z ustaleń faktycznych sprawy wynika bezspornie, iż ani w dacie wystawienia spornej faktury, ani w okresie późniejszym dane ewidencyjne Fundacji nie były zgodne ze stanem rzeczywistym, tak że nie jest możliwe zidentyfikowanie jej jako podatnika podatku VAT. W tych okolicznościach ocena, iż sprzedaż potwierdzona fakturą VAT nr [...] z dnia [...].09.1999r. wystawioną przez Fundację Naukową została udokumentowana fakturą wystawioną przez podmiot nieistniejący, a zatem faktura ta nie stanowi podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego, była w ustalonym stanie faktycznym uprawniona.

W ocenie Sądu, w sprawie nie zostały naruszone przepisy postępowania podatkowego w zakresie zebrania materiału dowodowego w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji.

W dniu [...] lipca 2003r. strona skarżąca złożyła wniosek dowodowy m.in. o przesłuchanie świadków: J. O. - donatora Fundacji oraz A. K. - głównego księgowego, nie wskazując ich adresów. Dowód ten miał być przeprowadzony na okoliczność, czy w dokumentach księgowych Fundacji znajduje się kopia spornej faktury ( k.- 267 ). Strona wezwana do wskazania adresów tych osób (k- 269) nie uczyniła tego, żądając przeprowadzenia tego dowodu z urzędu (k.- 271 ). Organ podatkowy wezwania dla ww. osób doręczył na znane adresy Fundacji, lecz oczywiście bezskutecznie, bowiem adresy te są nieaktualne, co bezspornie dowiedzione zostało w toku postępowania.

W takim stanie faktycznym oczywiście błędne jest stanowisko organu podatkowego, iż w sprawie miał zastosowanie art. 146 § 1 ordynacji podatkowej, bowiem nie dotyczy on świadka lecz podmiotów wprost w nim wymienionych - stron, przedstawicieli stron, oraz pełnomocników, lecz tych, z uwzględnieniem art. 145 § 3 zd. pierwsze.

Uchybienie to jednak, w ocenie sądu, nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia, bowiem podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji, nie był przepis § 54 ust. 4 pkt. 2 powołanego rozporządzenia ( "nabywca posiada fakturę lub fakturę korygującą nie potwierdzoną kopia u sprzedawcy" , a te okoliczności mieli potwierdzić ww. świadkowie ). Skuteczność prawna żądania strony co do przeprowadzenia dowodu wiąże się z przesłanką "okoliczności mającej znaczenie dla rozstrzygnięcia". Takiej przesłanki w okolicznościach sprawy strona nie wykazała. Nie było sporne w sprawie kto podpisał fakturę, jak i jej strona formalna. Wezwanie organu podatkowego do wskazania adresów świadków wyczerpuje nadto dyspozycję art. 189 ordynacji podatkowej.

Przedstawienie dowodu z zeznań świadka, to nie tylko wskazanie imienia i nazwiska świadka lecz również jego adresu, bowiem tylko takie dane dają możliwość skutecznego przeprowadzenia takiego dowodu. Przedstawienie dowodu to również wskazanie istotnych dla sprawy okoliczności, na które świadek ma zeznać. Czy okoliczności, na które ma zeznać wskazany przez stronę świadek są istotne dla rozstrzygnięcia i dlaczego powinno wynikać z tezy dowodowej.

Zarzucając wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 123 ordynacji podatkowej strona nie wskazała na czym naruszenie to miałoby polegać. Z akt wynika, iż w toku postępowania strona, reprezentowana przez trzech profesjonalnych pełnomocników, brała czynny udział w postępowaniu, a przed wydaniem decyzji zapoznana została z całym zebranym w sprawie materiałem dowodowym ( k.- 267 ).

Analiza akt wskazuje, iż organ podatkowy bez naruszenia zasad wynikających z art. 120, art. 121, art.122 przeprowadził postępowanie podatkowe oraz bez naruszenia art. 187 § 1, art. 190 i art. 191ordynacji podatkowej zebrał i w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy niezbędny dla wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy istotnego dla rozstrzygnięcia, a stanowisko swoje uzasadnił bez naruszenia art. 210 § 4 ordynacji podatkowej.

W tej sytuacji, skoro zarzuty skargi są bezzasadne, a zaskarżona decyzja prawa nie narusza, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) należało skargę oddalić i orzec jak w sentencji.