Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 3/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-09-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art 33 ust 1 pkt 6 , 7, i 8 w zw z art 79 ust 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1235
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędzia del. WSA Marta Laskowska – Pietrzak (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Anita Lewińska-Karwecka po rozpoznaniu w dniu 6 września 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej K. P. w Ś. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 16 września 2015 r. sygn. akt II SA/Po 459/15 w sprawie ze skargi K. P. w Ś na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lesznie z dnia [...] marca 2015 r. nr SKO.[...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 16 września 2015 r., sygn. akt II SA/Po 459/15 oddalił skargę K. P. w Ś na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lesznie z dnia [...] marca 2015 r., znak SKO [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań.

Wyrok zapadł na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy.

Burmistrz W. decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. na podstawie art. 71 ust. 1, ust. 2 pkt 1, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 82 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.) oraz § 3 ust. 1 pkt. 40 lit. a rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397, ze zm.) ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko polegającego na "Wydobyciu torfu zbywalnego w stanie naturalnym dla rolnictwa i ogrodnictwa" przewidzianego do realizacji na działce o numerze ewid. [...] obręb Ch. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że informację o wpłynięciu wniosku o wydanie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko oraz o wszczęciu postępowania w tym przedmiocie podał do publicznej wiadomości. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 40 a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. inwestycja zalicza się do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko może być wymagane. W oparciu o opinię Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska Burmistrz zdecydował o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko oraz sporządzenia raportu, wskazując jego zakres. Informację tę podał do publicznej wiadomości, jak również podał informację o wpłynięciu raportu. Ostatecznie Powiatowy Inspektor Sanitarny oraz Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Poznaniu uzgodnili realizację przedsięwzięcia i określili warunki jego realizacji. Strony postępowania zostały poinformowane o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dokumentów i materiałów, w wyznaczony terminie, z przysługującego prawa nie skorzystano.

Dnia [...] lipca 2012 r. Burmistrz W. wydał decyzję nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, która na skutek odwołania K. P. w Ś została decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławcze w Lesznie z dnia [...] listopada 2015 r. uchylona w całości i przekazana organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Organ I instancji wskazał, że wnioskodawca uzupełnił raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, co podano do publicznej wiadomości. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny oraz Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska ponownie uzgodnili realizację przedsięwzięcia i określili jej warunki. Podano do publicznej wiadomości informacje o zakończeniu postępowania w sprawie. Wyjaśnił jednocześnie, że na skutek pisma K. P. w Ś wnoszącego o "nakazanie Inwestorowi przedłożenia spójnego, zintegrowanego raportu oddziaływania na środowisko", organ I instancji uznał, że nie ma podstawy prawnej do żądania od inwestora przedłożenia w postępowaniu o ustalenie środowiskowych uwarunkowań ujednoliconej wersji raportu.

Oceniając złożony raport, organ I instancji wskazał, że inwestor rozpatrywał dwa warianty planowanego przedsięwzięcia. W wariancie pierwszym zakładano eksploatację złoża z wykorzystaniem odwodnienia. Sztuczne depresjonowanie wód gruntowych w obrębie złoża ułatwiłoby eksploatację i ograniczyłoby konieczność pryzmowania torfu celem odsączania wody z kopaliny. Drugi wariant zakładał wydobycie kopaliny bez konieczności osuszania terenu inwestycji. Do realizacji przedsięwzięcia przyjęto wariant drugi, który jest korzystniejszy ze względów środowiskowych. Eksploatacja przedsięwzięcia wiązała się będzie z niezorganizowaną emisją substancji zanieczyszczających do powietrza, pochodzących ze spalania paliw w silnikach pojazdów poruszających się po terenie planowanej inwestycji. Z uwagi na naturalną wilgotność torfu, emisja pyłów z procesów eksploatacji i transportu kruszywa będzie bardzo niewielka, a jej oddziaływania na środowisko pomijalnie małe. Biorąc pod uwagę małe natężenie ruchu pojazdów na terenie przedsięwzięcia nie przewiduje się by eksploatacja torfu i procesy temu towarzyszące powodowały przekroczenia dopuszczalnych poziomów substancji, a w szczególności pyłów w powietrzu.

W ocenie organu I instancji przedstawiona w raporcie analiza oddziaływania akustycznego inwestycji na środowisko, zakłada sytuację, w której to oddziaływanie będzie największe. Podczas realizacji przedsięwzięcia źródłem hałasu będzie koparka oraz pojazdy poruszające się po terenie inwestycji. Rzeczywisty czas pracy koparki w ciągu ośmiu najbardziej niekorzystnych godzin pory dnia wynosić będzie do 120 minut. Inwestor nie przewiduje eksploatacji źródeł hałasu w porze nocnej. Z informacji zawartych w raporcie wynika, że najbliżej położone obszary, dla których w przepisach odrębnych określono dopuszczalne poziomy hałasu w środowiska, odległe są od granicy obszaru inwestycji o ok. 270 m. W związku z powyższym planowana inwestycja nie będzie powodowała naruszenia przepisów prawa dotyczących akustycznych standardów jakości środowiska. Z przedstawionych w raporcie oraz uzupełnieniu do raportu informacji wynika, że inwestycja położona jest poza obszarami głównych zbiorników wód podziemnych. Najbliżej położonym zbiornikiem jest GZWP nr [...] P. W. - B, znajdujący się w odległości ok. [...] km na południe od planowanej inwestycji. W obrębie planowanej inwestycji nie występują eksploatowane ujęcia wód podziemnych i nie zostały ustanowione strefy ochronne. Najbliżej położonym ujęciem wód podziemnych jest gminne ujęcie w Ch, oddalone od terenu inwestycji o ok. [...] km w kierunku południowym. Teren planowanego wydobycia znajduje się w zlewni rzeki D, która przepływa w odległości ok. [...] m od terenu inwestycji. Ponadto, w odległości ok. [...] m w kierunku północnym znajduje się Jezioro M. W bezpośrednim sąsiedztwie obszaru planowanego wydobycia znajduje się zbiornik wodny powstały po eksploatacji złóż "Ch" i "Ch II". Spośród większych zbiorników wodnych najbliżej terenu inwestycji znajdują się jezioro W, ok. [...] km w kierunku południowym oraz Jezioro W. znajdujące się w podobnej odległości w kierunku północnym. Z uwagi na niewielką głębokość wyrobiska, nieprzekraczającą 3 m oraz brak projektowanego odwodnienia i odpompowywania wód w trakcie eksploatacji nie przewiduje się powstania leja depresji i obniżenia się zwierciadła wód podziemnych i powierzchniowych w otoczeniu wyrobiska. W związku z powyższym organ I instancji stwierdził, że inwestycja nie wpłynie negatywnie na otaczający drzewostan, rosnący na gruntach Nadleśnictwa W. Według opinii dołączonej do raportu sporządzonej przez uprawnionego geologa torfowisko położone jest w obniżeniu terenowym w D D, która jest bazą drenażu, do której spływają wody z otaczającego terenu. Zjawisko to jest naturalne, kształtowane m.in. grawitacją i stanowi podstawowy system zasilania torfowiska. W dokumentacji geologicznej złoża na przekrojach hydrogeologicznych wykazano, że w złożu występuje jeden poziom wody gruntowej o swobodnym zwierciadle stabilizującym się na głębokości 0,0-0,3 m p.p.t. W trakcie eksploatacji złoża nie przewiduje się odpompowywania wód, a więc zagłębienie w terenie powstałe w wyniku wybierania torfu zapełniać się będzie wodą gruntową. Nie ma podstawy aby sądzić, że wody podziemne z głębszych warstw wodonośnych będą zasilały torfowisko.

Organ I instancji stwierdził, że jak wynika z przedłożonych dokumentów, woda wykorzystywana będzie wyłącznie na cele socjalno - bytowe pracowników. Nie planuje się wykonywania przyłączy wodociągowych lub własnego ujęcia wód podziemnych. Woda do wykorzystania przez pracowników na wszystkich etapach przedsięwzięcia dostarczana będzie w opakowaniach. Woda nie będzie w żaden sposób wykorzystywana do prac wydobywczych. Powstające ścieki komunalne gromadzone będą w przenośnym szczelnym zbiorniku bezodpływowym (toalety przenośne), który okresowo będzie opróżniany przez uprawnione firmy przy pomocy wozów asenizacyjnych, a ich zawartość zostanie przewieziona na oczyszczalnię ścieków. Wody opadowe i roztopowe z terenu inwestycji będą odprowadzane w sposób niezorganizowany do ziemi. Na terenie planowanej inwestycji Inwestor zamierza wykonać szczelne, utwardzone powierzchnie (płyty betonowe), służące, jako miejsca garażowania pojazdów i maszyn wykorzystywanych do eksploatacji złoża. Tankowanie i wszelkie naprawy pojazdów oraz maszyn eksploatacyjnych będą odbywały się poza obszarem objętym inwestycją, w miejscach do tego celu przeznaczonych (stacje benzynowe oraz warsztaty). Zapisy dotyczące ochrony wód zawarte w raporcie, znalazły swoje odzwierciedlenie w warunkach realizacji przedsięwzięcia określonych w niniejszej decyzji. Inwestor zobowiązany został do prowadzenia stałego monitoringu sprzętu eksploatacyjnego oraz przestrzegania terminów przeglądów technicznych oraz do używania wyłącznie pojazdów i maszyn sprawnych technicznie. W przypadku wystąpienia zanieczyszczenia środowiska gruntowo - wodnego, m. in. w związku z użytkowaniem sprzętu eksploatacyjnego, zobowiązano Inwestora do podjęcia działań mających na celu ograniczenie rozprzestrzeniania się zanieczyszczenia oraz jego wyeliminowania. Zanieczyszczony grunt należy zebrać do odpowiednich pojemników i przekazać do unieszkodliwienia. W związku z planowanym przedsięwzięciem na etapie eksploatacji będą wytwarzane odpady, zarówno niebezpieczne, jak i inne niż niebezpieczne. Część odpadów wymienionych w raporcie będzie wytwarzana przez firmy świadczące usługi w myśl definicji określonej w art. 3 ust. 1 pkt. 32 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r, poz. 21). Inwestor ma obowiązek wyposażyć zakład w sorbenty umożliwiające zebranie rozlanych substancji stwarzających zagrożenie zanieczyszczenia środowiska gruntowo - wodnego oraz zagospodarować zużyte sorbenty zgodnie z przepisami o odpadach. Przy założeniu, że inwestor będzie realizował planowane przedsięwzięcie zgodnie z zapisami w raporcie i warunkami niniejszej decyzji inwestycja nie będzie naruszać przepisów prawa w zakresie gospodarki odpadami. Przedsięwzięcie będzie realizowane w wariancie (II), w którym teren nie będzie odwadniany. W efekcie wyeksploatowania złoża torfu, powstanie wypełnione wodą wyrobisko o powierzchni około 0,37 ha. Teren, na którym planuje się wydobycie torfu położony jest w granicach obszaru chronionego krajobrazu "P S, P O i R Z", dla którego nie ma aktualnie obowiązujących zakazów. Organ I instancji podkreślił, że zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy z dna 16 kwietna 2004 r. o ochronie przyrody, obszar chronionego krajobrazu obejmuje tereny chronione ze względu na wyróżniający się krajobraz o zróżnicowanych ekosystemach, wartościowe ze względu na możliwość zaspokajania potrzeb związanych z turystyką i wypoczynkiem lub pełnioną funkcją korytarzy ekologicznych. Biorąc pod uwagę skalę i zakres przedsięwzięcia uznano, że jego realizacja nie będzie sprzeczna z celami obszaru chronionego krajobrazu. Ponadto, w odległości około [...] m od planowanej inwestycji znajduje się dawny użytek ekologiczny pn. "R przy D", który został powołany w celu ochrony miejsc lęgowych płazów, gadów i ptaków wodnych na starych wyrobiskach potorfowych. Użytek ten nie został powołany na nowo po zmianie ustawy o ochronie przyrody, w związku z tym w jego obrębie nie obowiązują zakazy, jednakże stanowi on obszar cenny przyrodniczo, który zasługuje na szczególną uwagę. Z analizy wpływu inwestycji, której dokonano w aneksie do raportu wynika, że eksploatacja torfu nie powinna znacząco negatywnie wpływać na ten teren, a powstałe po eksploatacji torfianki w ciągu kilkunastu lat staną się podobnie cennymi przyrodniczo ekosystemami, jak obecnie istniejące po dawnym wydobyciu torfu.

Na północ od inwestycji, w odległości około [...] m od niej, znajduje się rezerwat przyrody "B Ch". Najbliżej położonym obszarem Natura 2000 jest obszar mający znaczenie dla Wspólnoty PLH[...] "B W", oddalony o ok. [...] km. Biorąc pod uwagę tę odległość oraz zakres przedsięwzięcia uznano, że obszary chronione znajdują się poza jego zasięgiem oddziaływania. Na terenie objętym planowanym wydobyciem przeprowadzono prace terenowe obejmujące swoim zakresem inwentaryzację szaty roślinnej i występujące zwierzęta. Planowana inwestycja spowoduje całkowite zniszczenie szaty roślinnej rosnącej na powierzchni eksploatowanego złoża torfu, zniszczeniu ulegną stanowiska 6 gatunków dziko występujących roślin objętych ochroną prawną, na których zniszczenie należy uzyskać stosowne - aktualne zezwolenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu. Chociaż w związku z eksploatacją złoża znikną cenne elementy środowiska przyrodniczego, zdaniem organu I instancji oddziaływanie przedsięwzięcia na szatę roślinną nie będzie miało charakteru znacząco negatywnego. Zniszczenie szaty roślinnej będzie miało miejsce na niewielkiej powierzchni. W przypadku roślinności dotyczyć to będzie kilku - kilkunastu płatów zagrożonych zbiorowisk roślinnych. Ich łączna (wszystkich 6 zagrożonych zespołów roślinnych) powierzchnia nie przekroczy 1500 m2, co stanowi niewielki ułamek zasobów nie tylko krajowych, ale i regionalnych. W przypadku chronionych składników flory zniszczenie będzie dotyczyło gatunków niezagrożonych. W związku z tym, że efektem końcowym etapu eksploatacji złoża jest całkowite, fizyczne zniszczenie szaty roślinnej, którego nie sposób uniknąć podczas realizacji tego typu przedsięwzięć, w raporcie nie zaproponowano działań minimalizujących, w odniesieniu do tej części środowiska przyrodniczego. Zgodnie z aneksem do raportu na analizowanym terenie nie odnotowano gniazdowania chronionych gatunków ptaków, stwierdzono natomiast występowanie pospolitych gatunków zwierząt, w tym bezkręgowców. W celu minimalizacji negatywnego oddziaływania realizacji przedsięwzięcia na faunę, nałożono warunek, aby jednorazowo zniszczyć pokrywę roślinną na całości powierzchni planowanego przedsięwzięcia i dopiero później rozpocząć właściwą eksploatację złoża. Zabieg ten powinien być wykonany poza okresem rozrodczym płazów, tj. w terminie od października do lutego. Ponieważ istnieje ryzyko, że płazy będą się przemieszczać z istniejących zbiorników do stopniowo powstającego, zawodnionego wyrobiska po eksploatacji torfu, nałożono warunek, aby w przypadku pojawienia się w obrębie zawodnionego złoża płazów, wstrzymano prace do czasu ich wyłapania i przeniesienia do znajdujących się w sąsiedztwie inwestycji zbiorników wodnych, na co należy uzyskać stosowne zezwolenie. Z uwagi na zakres przedstawionego raportu oraz aneksu do raportu, nie stwierdzono konieczności ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko pod warunkiem, że we wniosku o wydanie ww. decyzji nie zostaną dokonane zmiany w stosunku do wymagań określonych w niniejszej decyzji oraz w raporcie o oddziaływaniu na środowisko. Ze względu na lokalizację oraz zakres oddziaływania inwestycji, nie stwierdzono również konieczności przeprowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko.

Odwołanie od powyższej decyzji Burmistrza W. wniósł K. P. w Ś domagając się jej uchylenia oraz przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżono także postanowienie RDOŚ w Poznaniu uzgadniające warunki inwestycji. Zarzucono, że społeczeństwo nie było informowane o uzupełnianiu przez inwestora raportu oraz o możliwości zaznajomienia się z materiałem dowodowym już po uzupełnieniu raportu, a zatem naruszono przepis art. 33 ustawy, nadto uzasadnienie decyzji nie zawiera obligatoryjnego elementu informacji o udziale społeczeństwa w postępowaniu - art. 37 pkt 2 ustawy. Odwołujący nie zgodził się z konkluzją o braku oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Chronionego Krajobrazy "P S, P O i R Z". Nie przeanalizowano skumulowanego oddziaływania przedsięwzięcia na szatę roślinną doliny D, bowiem toczy się więcej postępowań, które dotyczą podobnych przedsięwzięć. Za niewystarczającą uznano analizę oddziaływania na środowisko gruntowo-wodne oraz po wyeksploatowaniu torfu - sposób rekultywacji wyrobiska w fazie likwidacji przedsięwzięcia w opinii Odwołującego winien zostać określony w decyzji.

Rozpatrując złożone odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lesznie decyzją z [...] marca 2015 r. utrzymało zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy, wskazując w uzasadnieniu, że inwestor przedłożył raport o oddziaływaniu na środowisko dot. przedsięwzięcia, szczegółowo opisujący oddziaływanie na środowisko poszczególnych elementów przedsięwzięcia. Raport ten po jego uzupełnieniu w opinii organu II instancji nie budzi wątpliwości i zastrzeżeń, nie zawiera nieścisłości i nieprawidłowości, wobec czego brak jest podstaw, aby odmówić temu dokumentowi wiarygodności. Wynika z niego, że planowana inwestycja nie będzie stwarzała zagrożenia dla środowiska. Przede wszystkim przedsięwzięcie nie będzie powodowało naruszenia przepisów dotyczących akustycznych standardów jakości środowiska. Inwestycja nie będzie miała negatywnego wpływu na stan wód, jak również na otaczający drzewostan. Przeanalizowano także wpływ inwestycji na środowisko roślinne i zwierzęce. W ocenie organu odwoławczego raport stanowi dokument spójny, jasny i tworzący logiczną całość, stąd trudno odmówić dokumentowi mocy dowodowej. Podkreślono, że wyspecjalizowane organy uzgodniły pozytywnie realizację planowanego przedsięwzięcia. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Poznaniu postanowieniem z dnia [...] listopada 2014 r. uzgodnił realizację planowanego przedsięwzięcia. Podobnie Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w W. wyraził pozytywną opinię dla warunków realizacji przedsięwzięcia pod względem wymagań sanitarno - higienicznych.

W ocenie organu II instancji w sposób prawidłowy zapewniono udział społeczeństwu. W związku z tym, że raport podlegał uzupełnieniom, organ I instancji poinformował strony w piśmie z dnia [...] grudnia 2014 r. o zakończeniu postępowania i o możliwości zapoznania się z całym zebranym materiałem dowodowym. W związku z powyższym strony miały możliwość zapoznania się z raportem w pełnym i ostatecznym jego kształcie, bowiem w skład materiału dowodowego wchodziły również złożone uzupełnienia do raportu. Organ odwoławczy nie zgodził się z zarzutami, że organ I instancji nie rozważył w sposób należyty oddziaływania inwestycji na szatę roślinną doliny D, środowisko gruntowo-wodne, czy też oddziaływanie inwestycji już po wyeksploatowaniu torfu. Raport jest dokumentem szczegółowym, zawierającym w ocenie składu orzekającego rozważania dotyczące wpływu inwestycji na aspekty środowiska. Rozważania te są wystarczające i traktują istotne dla sprawy zagadnienia w sposób wyczerpujący.

Jednocześnie Kolegium wskazało, że uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia nie przesądza jeszcze o tym, iż planowana inwestycja zostanie zrealizowana. Celem postępowania jest bowiem ustalenie takich uwarunkowań, aby inwestycja była jak najmniej uciążliwa dla środowiska.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na decyzję organu II instancji wniósł K. P. w Ś. Domagając się jej uchylenia w całości oraz przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, zarzucając, że:

- decyzja SKO odniosła się w osnowie tylko do decyzji burmistrza (utrzymując ją w mocy), tymczasem przedmiotem odwołania było także poprzedzające ją postanowienie RDOS w Poznaniu. Organ II instancji w ogóle nie rozpatrzył odwołania w tym zakresie;

- z uzasadnienia decyzji wynika, że organ II instancji ograniczył się do kontroli i oceny decyzji I instancji, tymczasem zadaniem organu II instancji była ponowna, własna ocena zagadnienia merytorycznego na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, a nie tylko ocena, czy postępowanie I instancji zostało przeprowadzone prawidłowo. Zdaniem skarżącego organ odwoławczy w ogóle nie uzasadnił merytorycznie, dlaczego dał wiarę jednemu z dowodów - raportowi oddziaływania na środowisko, a nie podzielił argumentów przeciwnych i poszczególnych zarzutów merytorycznych do raportu, przedstawionych w odwołaniu. Skarżący nie zgodził się z konkluzją Kolegium, że raport nie stanowiący jednolitego dokumentu, a mający charakter dokumentu z licznymi uzupełnieniami i wyjaśnieniami dodatkowymi - "stanowi dokument spójny, jasny i tworzący logiczną całość". Nawet jeśli taka forma raportu oddziaływania na środowisko jest dopuszczona prawem, to z pewnością nie ma ona cech "spójności, jasności ani tworzenia logicznej całości";

- skarżący zarzucił, że organ II instancji myli procedurę wynikającą z art. 10 k.p.a. (zapewnienie stronom udziału w postępowaniu w tym poinformowanie stron o zgromadzeniu materiałów) ze szczególną procedurą udziału społeczeństwa w wydawaniu decyzji na podstawie art. 33-38 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że organ I instancji zapewnił stronom postępowania możliwość zapoznania się z ostatecznym (uzupełnionym) raportem, ale nie zapewnił takiej możliwości społeczeństwu i nie zapewnił społeczeństwu gwarantowanej ustawą możliwości wnoszenia uwag w ciągu 21 dni do kompletnego (tj. zaopatrzonego we wszystkie uzupełnienia) raportu. Wymaganym przez ustawę załącznikiem do wniosku o wydanie decyzji środowiskowej jest raport oddziaływania na środowisko. Ustawa określa, jakie wymagania musi spełniać raport i jakie elementy musi zawierać. Jeżeli raport nie zawiera tych obligatoryjnych elementów i informacji, nie może w ogóle być traktowany jako raport i organ musi wezwać do jego poprawienia lub uzupełnienia. Z samego faktu, że organ żąda uzupełnień i wyjaśnień wynika, że zdaniem organu raport nie był zgodny z wymogami ustawy - w przeciwnym razie bowiem organ nie miałby podstawy do wymagania uzupełnień. Dopiero należycie poprawiony i uzupełniony (tj. doprowadzony do zgodności z wymogami ustawy) raport może być uznany za zgodny z ustawą załącznik do wniosku o wydanie decyzji środowiskowej. Zdaniem skarżącego oznacza to, że realizacja procedury udziału społeczeństwa, która wymaga m.in. dysponowania przez organ pełną dokumentacją sprawy i jej udostępnianiem każdemu zainteresowanemu, może nastąpić dopiero wtedy, gdy organ dysponuje należycie poprawionym i uzupełnionym, zgodnym z ustawą raportem.

W ocenie skarżącego, jeżeli organ nie uznał potrzeby żądania od inwestora przedłożenia jednolitego, zgodnego z wymogami ustawy raportu, który byłby podstawą przeprowadzenia udziału społeczeństwa, to musiał przynajmniej zapewnić, że dokumentacja dostępna w ramach udziału społeczeństwa będzie obejmować wszystkie aneksy i uzupełnienia do raportu. Oznacza to, że - jeżeli nawet zapewnił udział społeczeństwa na wcześniejszym etapie postępowania - organ był obowiązany podawać do publicznej wiadomości informację o każdym uzupełnieniu raportu i umożliwić społeczeństwu składanie uwag i wniosków do kompletnego raportu (tj. wraz ze wszystkimi uzupełnieniami i załącznikami) w terminie 21 dni. Burmistrz W[...] grudnia 2015 r. podał do publicznej wiadomości informację o zakończeniu postępowania i o możliwości zapoznania się z dokumentacją sprawy, ale nie poinformował społeczeństwa o dokonaniu uzupełnień raportu i nie poinformował o możliwości składania uwag w ciągu 21 dni. Nie zrealizował więc obowiązku z art. 33 ustawy. Tym samym, społeczeństwo nie miało przysługującej mu obligatoryjnie możliwości odniesienia się do raportu w wersji uzupełnionej poprzez złożenie uwag i wniosków w ciągu 21 dni.

Nadto skarżący nie zgodził się z konkluzją o braku oddziaływania przedsięwzięcia na O Ch K "P S, P O i R Z" ponieważ przedsięwzięcie przyczyni się do dalszego "usztuczniania" i przekształcania krajobrazu doliny D i przekształci naturalny krajobraz doliny w krajobraz sztucznego zbiornika wodnego (stawu). W dodatku, oddziaływanie to będzie kumulowało się z wieloma innymi podobnymi przekształceniami mającymi miejsce w dolinie D, wpisując się w trend negatywnych zmian krajobrazu całej tej doliny. Zdaniem skarżącego nieprawidłowe są ustalenia co do gatunków chronionych. W szczególności, np. bobrek trójlistkowy nie jest obecnie wcale gatunkiem pospolitym w dolinie D. Brak jest też analizy oddziaływań skumulowanych na szatę roślinną. Zniszczenie nawet ułamka procenta zasobów może być znaczące w powiązaniu z innymi podobnymi przedsięwzięciami, które zostały zlokalizowane w dolinie D lub o które aktualnie toczą się postępowania. Organ nie przeanalizował skumulowanego oddziaływania na szatę roślinną doliny D. Niewystarczająca jest analiza oddziaływania na środowisko gruntowo - wodne oraz po wyeksploatowaniu torfu. Sposób rekultywacji wyrobiska w fazie likwidacji przedsięwzięcia np. poprzez pozostawienie stanu do naturalnego rozwoju powinien być określony w decyzji środowiskowej.

Zdaniem skarżącego docelowy sposób zagospodarowania wyrobiska powinien zostać także przeanalizowany w związku z potencjalnym zastosowaniem art. 81 ust 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, w kontekście celu środowiskowego dla wód wynikającego z ustawy Prawo wodne. W planie gospodarowania wodami dorzecza przyjętym przez Radę Ministrów 22 lutego 2011 r. rzeka D. (jednolita część wód PLRW[...]) została uznana za silnie zmienioną część wód zagrożoną nieosiągnięciem celów środowiskowych, a termin osiągnięcia celu środowiskowego derogowano do 2021 r.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lesznie wniosło o jej oddalenie i powołało się na argumentację zawartą w uzasadnieniu swojej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu opisanym we wstępie wyrokiem na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę K. P. w Ś oddalił, wskazując w uzasadnieniu, że podzielił ustalenia faktyczne poczynione przez organy obu instancji przyjmując je za własne i czyniąc podstawą swych rozważań. Wyjaśnił, że materialnoprawną podstawę decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. 2013 r., poz 1235 ze zm.), dalej zwana ustawą środowiskową.

Zgodnie z art. 71 ust. 1 i 2 ustawy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, a jej uzyskanie jest wymagane dla planowanych:

1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz

2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Planowana kopalnia torfu zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 40 a) tiret pierwszy Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397, ze zmianami) - należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Zgodnie z art. 61 ust. 2 ustawy środowiskowej, ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, stanowiącą część postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przeprowadza organ właściwy do wydania tej decyzji. Postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia. Według art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy środowiskowej, przez ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko rozumie się postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia obejmujące w szczególności: weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień, zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu. W ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, wzajemne oddziaływanie między tymi elementami, dostępność do złóż kopalin, możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz wymagany zakres monitoringu (art. 62 ust. 1 ustawy środowiskowej).

Zgodnie z art. 77 ust. 1 ustawy środowiskowej, jeżeli wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach poprzedza ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji organ właściwy uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska oraz zasięga opinii właściwego organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej (właściwość organów tej Inspekcji została określona w art. 78 ust. 1 ustawy środowiskowej). Nadto, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do jej wydania zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 79 ust. 1 ustawy środowiskowej). Jak to wynika z art. 80 ust. 1 ustawy środowiskowej, jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1, ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa oraz wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone.

Ustawodawca określił precyzyjnie katalog okoliczności uzasadniających odmowę zgody na realizację przedsięwzięcia, mianowicie organ może odmówić wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jedynie w razie:

1) niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

2) odmowy uzgodnienia warunków realizacji bądź wydania negatywnej opinii, przez organy o których mowa w art. 77 ust. 1 ustawy środowiskowej,

3) braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany, jeżeli z oceny oddziaływania na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w innym wariancie (art. 81 ust. 1 ustawy środowiskowej),

4) gdy z oceny oddziaływania na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, a za realizacją przedsięwzięcia nie przemawiają konieczne wymogi nadrzędnego interesu publicznego, w tym wymogi o charakterze społecznym lub gospodarczym i brak jest rozwiązań alternatywnych (art. 81 ust. 2 ustawy środowiskowej),

W ocenie Sądu, w kontekście przywołanych regulacji prawnych organy orzekające w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia określonego we wniosku inwestora zasadnie uznały, iż nie zaistniały przesłanki do odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji kopalni torfu, które obowiązkowo wymagało wydania takiej decyzji ze względu na treść art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy środowiskowej i § 3 ust. 1 pkt 40 a) rozporządzenia środowiskowego.

Sąd podkreślił, że podstawowym elementem postępowania w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia jest ocena oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko, która obejmuje weryfikację raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko, uzyskanie i uwzględnienie uzgodnień i opinii, zapewnienie udziału społeczeństwa w postępowaniu, w tym rozpatrzenie uwag i zarzutów do raportu (por. art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy środowiskowej). Zdaniem Sądu organy procedując w zgodzie z art. 80 ust. 1 ustawy środowiskowej, uwzględniły w decyzjach wyniki uzgodnień oraz wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa, którego przebieg szczegółowo uzasadniły w zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza (zgodnie z dyspozycją art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i ust. 3 ustawy środowiskowej) oraz ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i w jego uzupełnieniach.

W trybie art. 77 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej organ prowadzący postępowanie dwukrotnie uzgodnił warunki realizacji przedsięwzięcia z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w Poznaniu, który dokonał uzgodnień raportu i jego uzupełnień i ostatecznie postanowieniem z dnia [...] listopada 2014 r. uzgodnił realizację przedsięwzięcia, określając zarazem jej warunki. Zgodnie z wymogiem art. 77 ust. 1 pkt 2 ustawy środowiskowej organ uzyskał również pozytywną opinię Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] października 2014 r.

W związku z opinią RDOŚ, Burmistrz, stosownie do art. 63 i 64 ustawy środowiskowej, stwierdził konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko i określił zakres raportu. Raport o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko został sporządzony w niniejszej sprawie w lutym 2012 r. przez zespół autorski w zakresie ocen oddziaływania na środowisko oraz specjalistów z zakresu ochrony powietrza, analizy akustycznej, ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu. Raport został także uzupełniony w lipcu 2014 r., co do istniejącej fauny, występowania lub nie gatunków chronionych i wpływu przedsięwzięcia na faunę; skumulowanego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz przedsięwzięć istniejących na terenie inwestycji sąsiednich. Nadto uzupełniono raport o charakterystykę całego przedsięwzięcia i warunki użytkowania terenu w fazie budowy, eksploatacji lub użytkowania, główne cechy procesów produkcyjnych i przewidywane rodzaje i ilości zanieczyszczeń; o opis elementów przyrodniczych środowiska objętych zakresem oddziaływania, uzasadnienie proponowanego wariantu inwestycji ze wskazaniem jego oddziaływania na środowisko. Uzupełniono raport o elementy wynikające z art. 66 ust. 1 pkt 18 ustawy, ustosunkowano się do zarzutów skarżącego Stowarzyszenia w zakresie oddziaływania przedsięwzięcia na "R przy D", Obszar Chroniony "P S, pradolina O i R Z", skumulowanych oddziaływań na szatę roślinną i krajobraz Doliny D, oddziaływania na środowisko wodne oraz w zakresie oddziaływania przedsięwzięcia po wyeksploatowaniu torfu. Ostatecznie inwestor uzupełnił raport jeszcze pismem z 31 października 2014 r. w zakresie gospodarki wodnej i ochrony wód, co również podlegało ocenie RDOŚ, a następnie organów I i II instancji.

Sąd, raport stanowiący podstawę przeprowadzonej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko ocenił jako zgodny z zakresem wyznaczonym przez Burmistrza oraz odpowiadający w pełni wymogom art. 66 ustawy środowiskowej. Zaznaczył jednocześnie, że nie może samodzielnie dokonywać oceny merytorycznej treści raportu, gdyż wymaga to wiadomości specjalnych z poszczególnych gałęzi nauki. Stąd ocena raportu dotyczy w szczególności kwestii, czy jest on wyczerpujący (kompletny) i spójny, czyli spełnia ustawowe wymagania co do jego zawartości (treści) w rozumieniu dyspozycji art. 66 ustawy środowiskowej, a więc nie może to być ocena merytoryczna. Zdaniem Sądu, przedłożony raport spełnia powyższe wymogi ustawowe, a organy administracji obu instancji dokonały prawidłowej jego weryfikacji na potrzeby sprawy. Raport kompleksowo określa oddziaływanie przedsięwzięcia na szatę roślinną, zwierzęcą, siedliska przyrodnicze, w tym na ludzi, krajobraz, klimat, klimat akustyczny, wody powierzchniowe i podziemne, a także oddziaływanie w zakresie emisji odpadów, na każdym etapie realizacji inwestycji. W szczególności z raportu i jego uzupełnień wynika, co jest istotne z punktu widzenia możliwości wydania zaskarżonych decyzji, że planowana kopalnia torfu będzie miała nieznaczący wpływ na stan obszarów przyrodniczych, faunę oraz florę. Teren inwestycji nie jest jednak rozległy (0,37 ha), a zniszczenie chronionych roślin ze względu na ich pospolitość występowania w Polsce zostało zaakceptowane przez organ ochrony środowiska. Obszar planowanej inwestycji zostanie po zakończeniu inwestycji stopniowo także zasiedlony przez zwierzęta w procesie naturalnej sukcesji. Podkreślił, że tereny poeksploatacyjne złóż kopalin dają niepowtarzalną szansę na przywrócenie w nich pierwotnych warunków środowiskowych.

Sąd stwierdził, że organy oceniły także skumulowane oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko oraz skumulowane oddziaływanie na środowisko planowanego przedsięwzięcia oraz przedsięwzięć istniejących inwestycji sąsiednich dotyczących poinwestycyjnych złóż Ch I i II. Wyjaśnił, że planowana inwestycja znajduje się także w odległości około [...] km od obszaru Natura 2000, zatem nie oddziałuje niekorzystnie na teren w wyjątkowych walorach przyrodniczych. Okoliczność, że przedsięwzięcie znajduje się w obrębie obszaru chronionego została uwzględniona i oceniona przez wyspecjalizowane organy ochrony środowiska. Skoro one pozytywnie uzgodniły przedsięwzięcie, a skarżący nie wykazał by organy naruszyły normy prawa, dopuszczalna jest pod wskazanymi w decyzji warunkami, realizacja spornego przedsięwzięcia.

Sąd zgodził się z organami orzekającymi w sprawie, że kwestia dokładności, rzetelności i zgodności z uznanymi metodykami monitoringu, a także inwentaryzacji florystycznych i fauny oraz analizą powietrza, akustyki i w zakresie gospodarki wodnej, została wnikliwie i dokładnie zbadana, a następnie oceniona przez RDOŚ, który uzgodnił warunki realizacji przedsięwzięcia, akceptując tym samym zakres przedstawionych obserwacji i analiz oraz metodykę ich przeprowadzenia. Odnosząc się do zarzutu skarżącego Klubu dotyczącego nierozpatrzenia przez organ II instancji odwołania w zakresie zakwestionowania uzgodnieniowego postanowienia RDOŚ z [...] listopada 2014 r., Sąd stwierdził, że zarzut ten nie znalazł potwierdzenia. Kolegium w uzasadnieniu decyzji odwoławczej dało wyraz rozpatrzeniu tego zarzutu, przy czym Sąd podzielił stanowisko Kolegium, że opinia RDOŚ jest opinią organu wyspecjalizowanego, wydającego opinię w oparciu o wiedzę specjalną, co do oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w tym szatę roślinną, zwierzęta i walory przyrodnicze. Wobec tego w sytuacji, gdy organ ten pozytywnie uzgadnia realizację przedsięwzięcia, w pełni i w sposób kompletny wyjaśnia warunki realizacji przedsięwzięcia, to brak podstaw do kwestionowania zawartych w opinii wywodów i wniosków. Zdaniem Sadu postanowienie RDOŚ z dnia [...] listopada 2014 r. zgodne jest też z wymogami formalnymi przewidzianymi dla tego rodzaju orzeczeń przez reguły kodeksu postępowania administracyjnego, w tym art. 106 kpa. Sąd zauważył, że opinia sporządzona została przez specjalistę w całości uprawnionego do wyrażenia wiążącego poglądu w przedmiocie zagrożenia dla całego środowiska.

Przechodząc do kolejnego elementu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach Sąd przeanalizował postępowanie pod kątem udziału w nim społeczeństwa i uznał, że organ I instancji wypełnił dyspozycję art. 79 ust. 1 ustawy środowiskowej, który nakłada na organ administracji przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach obowiązek zapewnienia możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza się ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Działając zgodnie z przepisem art. 33 ust. 1 oraz art. 38 ustawy środowiskowej, organ administracji podawał do publicznej wiadomości informacje o wszystkich etapach postępowania, w tym o złożeniu wniosku inicjującego postępowanie, o możliwości składania pisemnych wniosków, uwag i zastrzeżeń w tej sprawie, o przystąpieniu do przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, o możliwości wnoszenia uwag i wniosków do raportu oraz jego uzupełnień i wyjaśnień pochodzących od inwestora (składanych głównie na wezwanie RDOŚ) oraz o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie oraz zgłoszonych żądań, wreszcie o wydanej decyzji i o możliwości zapoznania się z jej treścią.

Sąd wyjaśnił, że zgodnie z dyspozycją art. 74 ust. 3 ustawy środowiskowej w zw. z art. 49 k.p.a. o powyższych czynnościach organ administracji informował strony postępowania poprzez obwieszczenia odpowiednio umieszczane na tablicach ogłoszeń Urzędu Miejskiego w W, sołectwa wsi Ch, a także na stronach internetowych urzędu.

Zdaniem Sądu nie zasługuje na uwzględnienie zarzut błędnego rozumienia art. 10 § 1 k.p.a. Kwestia uwzględnienia bądź nie uwag i wniosków zgłoszonych w toku procedury z udziałem społeczeństwa została omówiona wyżej, natomiast przepis art. 10 § 1 k.p.a. dotyczy innej sytuacji, która nie miała miejsca. Mianowicie organy w toku całego postępowania zapewniły społeczeństwu możliwość aktywnego działania w postępowaniu, a przed wydaniem decyzji dokonały obwieszczenia o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, zgodnie z regułami ustawy środowiskowej. W orzecznictwie sądowym istnieje ugruntowany pogląd, iż zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się co do tego i składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Nawet gdyby doszło do naruszenia tego przepisu przed organem odwoławczym skarżący Klub nie wykazał jakiego rodzaju czynności został pozbawiony poprzez zaniechanie ze strony organu.

W ocenie Sądu prawidłowo organy administracji przyjęły, że brak jest ustawowego wymogu sporządzenia jednolitego tekstu raportu obejmującego kolejne jego aneksy i uzupełnienia. Istotne jest by społeczeństwo zostało poinformowane o ich sporządzeniu i włączeniu do materiału dowodowego w sprawie, co miało miejsce w toku niniejszego postępowania. Podkreślił, że sam tylko sprzeciw, co do realizacji inwestycji stron lub członków społeczeństwa biorącego udział w postępowaniu, których interes faktyczny przemawia za innym sposobem zagospodarowania określonych nieruchomości, nie może być podstawą do odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, czy też umorzenia postępowania w tej sprawie.

Zdaniem Sądu, przedstawione w raporcie i jego uzupełnieniach analizy oddziaływania przedsięwzięcia na zdrowie ludzi, środowisko naturalne i jego walory, następnie przeanalizowane przez organy obu instancji, są czytelne i nie budzą wątpliwości. W sytuacji gdy weryfikacja merytoryczna raportu w tym zakresie wymaga wiedzy specjalnej, a żadna ze stron postępowania zajmująca stanowisko opozycyjne względem inwestora, w tym skarżący Klub, nie zgłosiła tego dowodu na poparcie swych twierdzeń, których przeprowadzenie służyłoby zakwestionowaniu prawidłowości raportu, rozstrzygnięć organów współdziałających w wydaniu opinii oraz organów rozstrzygających sprawę główną, to brak jest podstaw do kwestionowania przyjętych w raporcie metod badań, analiz i poprawności wnioskowania. Samo sformułowanie zarzutów i wątpliwości względem raportu środowiskowego i inwestycji nie mogło stanowić samodzielnej podstawy do skutecznego podważenia prawidłowości raportu oraz rozstrzygnięć podjętych przez organy rozstrzygające w sprawie środowiskowych uwarunkowań przedmiotowego przedsięwzięcia oraz organy współdziałające. W szczególności, strona skarżąca nie skorzystała z możliwości zgłoszenia tego rodzaju wniosków dowodowych, które zmierzałyby do skutecznego podważenia miarodajności raportu środowiskowego przedstawionego przez inwestora.

Zdaniem Sądu, kwestionowana decyzja spełnia wymogi przewidziane w art. 82 ust. 1 ustawy środowiskowej, albowiem zawiera wszystkie elementy tam określone. Załącznikiem do decyzji jest charakterystyka przedsięwzięcia, która jest odzwierciedleniem opisu inwestycji wskazanej we wniosku inwestora oraz w raporcie. W decyzji szczegółowo określono szereg zabezpieczeń służących ochronie środowiska, w szczególności zwierząt i roślin, ochronie przez nadmiernym hałasem i innymi niedogodnościami, ochronie środowiska gruntowo-wodnego, które uwzględniają zalecenia RDOŚ, ze szczególnym uwzględnieniem wykorzystania terenu po zakończeniu wydobycia torfu i przywróceniu jego walorów przyrodniczych i środowiskowych.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego K. P. w Ś, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, który wyrokowi zarzucił:

I/ na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1/ naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 142 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. polegające na oddaleniu skargi i nieuchyleniu decyzji organów administracji wraz z postanowieniem uzgodnieniowym RDOŚ w Poznaniu oraz uznaniu, że organ II instancji rozpatrzył odwołanie także w zakresie postanowienia uzgodnieniowego RDOŚ w Poznaniu, czym organ miał dać wyraz poprzez stwierdzenie, że opinia RDOŚ jest opinią organu wyspecjalizowanego i brak podstaw do kwestionowania zawartych w opinii wywodów i wniosków, podczas gdy organ II instancji w uzasadnieniu decyzji odniósł się jedynie do decyzji Burmistrza, nie zaś postanowienia RDOŚ w Poznaniu, dokonując tym samym jedynie formalnej, a nie merytorycznej kontroli postanowienia uzgodnieniowego RDOŚ w Poznaniu;

2/ naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 8,11 i 15 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a, poprzez nieuwzględnienie skargi i niedostrzeżenie przez Sąd, że organ II instancji ograniczył się jedynie do kontroli i oceny decyzji organu I instancji, podczas gdy zadaniem organu II instancji była ponowna, własna ocena zagadnienia merytorycznego oraz uzasadnienie dlaczego organ II instancji nie podzielił poszczególnych zarzutów skarżącego, przez co została naruszona zasada dwuinstancyjności oraz zasada przekonywania obywateli co do słuszności podejmowanych rozstrzygnięć;

3/ art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli i nieuwzględnienie skargi oraz przyjęcie, że organ II instancji nie naruszył art. 7-8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., mimo że organ II instancji nie ustalił w sposób dokładny stanu faktycznego poprzez weryfikację raportu i naruszył zasadę swobodnej oceny dowodów uznając, że skoro raport został pozytywnie oceniony przez RDOŚ w Poznaniu jako "organ wyspecjalizowany", to korzysta z domniemania prawdziwości co do stwierdzonych tam kwestii, podczas gdy raport oceny oddziaływania na środowisko (dalej raport OOŚ) nie jest dokumentem urzędowym, a prywatnym sporządzonym odpłatnie na zlecenie inwestora, a fakt uzgodnienia przedsięwzięcia przez RDOŚ w Poznaniu nie zwalnia organu II instancji od czynienia własnych ustaleń w zakresie ochrony środowiska zmierzających do zweryfikowania przedstawionych w raporcie danych;

II/ na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie:

1/ art. 33 ust. 1 pkt 6, 7 i 8 ustawy środowiskowej w zw. z art. 79 ust. 1 ustawy środowiskowej, poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny tj. podanie przez organ I instancji do publicznej wiadomości informacji o zakończeniu postępowania, odpowiada treści w/w norm prawnych, w związku z czym zarzucił Sądowi niedostrzeżenie, że zapewnienie w postępowaniu udziału społeczeństwa polega nie tylko na podaniu do publicznej wiadomości informacji o zakończeniu postępowania i możliwości zapoznania się z dokumentacją sprawy, ale także na pouczeniu społeczeństwa o przysługujących prawach, tj. możliwości składania uwag i wniosków, sposobie i miejscu składania uwag i wniosków ze wskazaniem 21 - terminu na ich składanie oraz o organie właściwym do rozpatrzenia uwag i wniosków;

2/ art. 37 pkt 2 ustawy środowiskowej w zw. z art. 80 ust. 1 pkt 3 ustawy środowiskowej, polegające na niedostrzeżeniu przez sąd, że w uzasadnieniu decyzji organu I instancji nie znajdują się obligatoryjne elementy uzasadnienia decyzji, polegające na przedstawieniu wyników postępowania z udziałem społeczeństwa.

Wskazując na powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącego kasacyjnie na podstawie art. 176 p.p.s.a. w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a., wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu. Ponadto, na podstawie art. 203 p.p.s.a. wniósł o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącego wskazał, że z decyzji organu II instancji nie wynika, żeby postanowienie RDOŚ w Poznaniu uzgadniające inwestycję było przedmiotem merytorycznej oceny organu odwoławczego, mimo iż zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. organ II instancji zobowiązany był ustosunkować się do zarzutów skarżącego w uzasadnieniu i podać fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś z uzasadnienia prawnego - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Organ II instancji przyjął tylko "domyślnie", że jeśli utrzymuje w mocy decyzję, to utrzymuje również w mocy postanowienie. W ocenie skarżącego taki sposób procedowania jest błędny, bowiem odwołanie powinno przecież wyraźnie rozstrzygać o utrzymaniu lub uchyleniu tego, co było jego przedmiotem i nie może być tylko "dorozumiane". Zdaniem pełnomocnika skarżącego kasacyjnie przy rozpatrywaniu skargi na decyzję organu II instancji utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji w sprawie środowiskowych uwarunkowań, poprzedzoną postanowieniem uzgodnieniowym RDOŚ, Sąd był uprawniony do tego, by dokonać kontroli przedmiotowego postanowienia na zasadzie art. 135 p.p.s.a.

W ocenie skarżącego, Sąd nie ustosunkował się do zarzutu stawianemu organowi II instancji, że z uzasadnienia decyzji II instancji nie wynika dlaczego dał wiarę jednemu z dowodów - raportowi odziaływania na środowisko - a nie podzielił argumentów przeciwnych i poszczególnych zarzutów merytorycznych do raportu, przedstawionych w odwołaniu. Sąd nie dostrzegł, że organ ograniczył się tylko do nie popartego uzasadnieniem stwierdzenia, że raport "nie budzi wątpliwości i zastrzeżeń", mimo że takie wątpliwości i zastrzeżenia zostały podniesione w odwołaniu. Sąd nie dostrzegł, że organ II instancji w swoim uzasadnieniu "nie wnosi nic nowego" do sprawy, tj. w całości powiela elementy uzasadnienia decyzji organu I instancji, pozostawiając bez szerszego komentarza zgłoszone przez skarżącego wątpliwości, w żaden sposób ich nie wyjaśnia, ani nie ustosunkowuje się do nich. Organ administracji, który nie ustosunkowuje się do twierdzeń uważanych przez stronę za istotne dla sposobu załatwienia sprawy lub czyni to ogólnikowo, uchybia swym obowiązkom wynikającym z art. 8 i 11 k.p.a.

Pełnomocnik skarżącego kasacyjnie wskazał, że postanowienie RDOŚ uzgadniające inwestycję, nie jest opinią biegłego w rozumieniu art. 84 k.p.a., a raport OOŚ nie jest dokumentem urzędowym, lecz prywatnym i powinien podlegać ocenie jak każdy inny dowód w sprawie. W uzasadnieniu decyzji organy obu instancji odniosły się do kwestii raportu tylko bardzo ogólnikowo, stwierdzając, że został sporządzony prawidłowo. Natomiast Sąd I instancji dokonując kontroli dokumentu, błędnie uznał, że pod względem formalnym raport co do jego zawartości spełnia ustawowe wymagania, mimo iż w kontekście podnoszonych przez skarżącego zarzutów, raport nie dostarcza pełnej wiedzy w zakresie art. 66 ust. 1 pkt 7 a i b ustawy środowiskowej i nie został dostatecznie zweryfikowany po myśli art. 3 ust. 1 pkt 8 a ustawy środowiskowej. Twierdzenia skarżącego, który posiada w tym temacie szczególną wiedzę, przedstawione zarówno w odwołaniu, jak i w skardze, rzucają ważne światło na stan faktyczny sprawy i powinny być przez organ II instancji rozważone i ocenione.

Zarówno Sąd I instancji, jak i organ odwoławczy twierdzą, że organ I instancji publikując obwieszczenie, w którego treści zawarto zapis, że "zawiadamia się o zakończeniu postępowania (z oceną oddziaływania na środowisko) w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na: "Wydobyciu torfu zbywanego w stanie naturalnym dla rolnictwa i ogrodnictwa", przewidzianego do realizacji na działce nr [...] (cz), [...], [...] (cz) obr. Ch. W siedzibie Urzędu Miejskiego w W pokój nr 22 można zapoznawać się z dokumentacją dotyczącą przedmiotowej sprawy" - wyczerpuje wymóg zapewnienia społeczeństwu możliwości wypowiedzenia się na temat prowadzonego postępowania przed wydaniem decyzji. Taka wykładnia przepisów art. 33 ust. 1 pkt 6, 7 i 8 ustawy środowiskowej w zw. z art. 79 ust. 1 ustawy środowiskowej jest niepoprawna i przeczy ustawowym gwarancjom obywatelskim. Zapewnienie w postępowaniu udziału społeczeństwa polega nie tylko na podaniu do publicznej wiadomości informacji o zakończeniu postępowania i możliwości zapoznania się z dokumentacją sprawy, ale także na pouczeniu społeczeństwa o przysługujących prawach, tj. możliwości składania uwag i wniosków, sposobie i miejscu składania uwag i wniosków ze wskazaniem 21-terminu na ich składanie oraz o organie właściwym do rozpatrzenia uwag i wniosków, czego w obwieszczeniu organu I instancji zabrakło. Uzyskiwanie informacji o wydawaniu decyzji wymagającej udziału społeczeństwa ma charakter wieloetapowy, zgodnie bowiem z postanowieniami art. 33 ust. 1 ustawy organ prowadzący postępowanie powinien oddzielnie powiadomić o podjęciu każdej wskazanej w tym przepisie czynności procesowej. Jeżeli zatem w toku prowadzonego postępowania zachodzić będą zmiany np. co do przedmiotu postępowania, to społeczeństwo powinno być o tym poinformowane. Obwieszczeniem z dnia [...] grudnia 2015 r. znak IT.[...], organ I instancji zapewnił stronom postępowania możliwość zapoznania się z ostatecznym (uzupełnionym) raportem, ale nie zapewnił takiej możliwości społeczeństwu i nie zapewnił gwarantowanej ustawą możliwości wnoszenia uwag i wniosków w wyznaczonym terminie 21 dni. Z uwagi na obligatoryjny charakter czynności z art. 33 ust. 1 pkt 6, 7 i 8 ustawy środowiskowej w zw. z art. 79 ust 1 ustawy środowiskowej oraz fakt ich nieprawidłowej realizacji, należy uznać, że postępowanie zostało przeprowadzone wadliwie, co uzasadniało uwzględnienie skargi przez Sąd i uchylenie decyzji. Z powyższym zarzutem koresponduje zarzut niedostrzeżenia przez Sąd, że art. 37 pkt 2 ustawy środowiskowej w zw. z art. 80 ust. 1 pkt 3 ustawy środowiskowej, wymagają by uzasadnienie decyzji organu zawierało obligatoryjny element przedstawienia wyników postępowania z udziałem społeczeństwa. Za spełnienie tego wymogu nie można uznać stwierdzenia, że informacja o zgromadzeniu materiału dowodowego w sprawie, jak również o możliwości zapoznania się z materiałami w siedzibie urzędu, stanowi element omówienia postępowania z udziałem społeczeństwa. Poza podaniem w uzasadnieniu decyzji, że postępowanie zostało przeprowadzone z udziałem społeczeństwa, organ winien podać, w jaki sposób wziął pod uwagę złożone uwagi lub wnioski i w jakim zakresie je uwzględnił.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji Sądu. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. Oznacza to, że poza przypadkami wymienionymi w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w rozpoznawanej sprawie nie występują, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres.

Rozpoznawana skarga kasacyjna K. P. w Ś nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Po pierwsze, nie jest zasadny zarzut kasacyjny, wskazujący na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 135 w zw. z art. 142 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a.

Zgodnie z art. 77 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. 2013 r., poz 1235 ze zm.), dalej zwana ustawą środowiskową, jeżeli wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach poprzedza ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji organ właściwy uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska oraz zasięga opinii właściwego organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Uzgodnienie w drodze postanowienia (art. 77 ust. 3 ustawy środowiskowej), w przeciwieństwie do opinii, jest formą o znaczeniu stanowczym, bowiem wiąże organ administracji rozstrzygający sprawę w postępowaniu głównym. Uzgodnienie to jest niezaskarżalne (nie przysługuje na nie zażalenie), bowiem w art. 77 ust. 7 ustawy środowiskowej wyłączono możliwość stosowania art. 106 § 3, 5 i 6 k.p.a. Treść stanowiska zajętego przez organ uzgadniający może przesądzić o treści decyzji, która wydawana jest przez organ decydujący po przeprowadzeniu wymaganego uzgodnienia. Zakwestionowanie postanowienia o uzgodnieniu inwestycji jest natomiast możliwie w drodze odwołania od decyzji wydanej przez organ I instancji, ze względu na treść art. 142 k.p.a., który stanowi, że postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 kwietnia 2010 r. sygn. akt II OSK 711/09 w przypadku zakwestionowania w odwołaniu niezaskarżalnego postanowienia, w oparciu o treść art. 142 k.p.a., organ odwoławczy nie wydaje na skutek takiego zaskarżenia odrębnego postanowienia (rozstrzygnięcia). Uwzględnienie podnoszonych w odwołaniu od decyzji zarzutów odnoszących się do postanowienia, na które nie służy zażalenie, znajduje swój wyraz w uwzględnieniu odwołania i związanym z tym rozstrzygnięciem, przewidzianym w art. 138 k.p.a. Stanie się tak jednakże tylko wtedy, gdy naruszenie prawa przy wydaniu postanowienia, na które nie służy zażalenie, miało wpływ na wynik sprawy. Jednakże uznając uzgodnienie za prawidłowe, organ odwoławczy również nie wydaje odrębnego postanowienia o utrzymaniu w mocy postanowienia uzgodnieniowego.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, że stanowisko wyrażone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lesznie, w odniesieniu do postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu z dnia [...] listopada 2014 r. jest trafne. Organ II instancji prawidłowo na etapie postępowanie odwoławczego rozpatrzył zarzuty K. P. w Ś przeciwko stanowisku RDOŚ wyrażonemu w kwestionowanym postanowieniu z dnia [...] listopada 2014 r. Organ odwoławczy skontrolował prawidłowość uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia wskazując, że została wnikliwie i dokładnie zbadana kwestia analizy powietrza, akustyki, gospodarki wodnej, podkreślając jednocześnie, że postanowienie RDOŚ jest rozstrzygnięciem organu wyspecjalizowanego, oceniającego przedsięwzięcie w oparciu o wiedzę specjalistyczną. Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zakwestionowania zawartych w uzgodnieniu wywodów i wniosków. Tym samym organ odwoławczy zadośćuczynił wymogom skontrolowania uzgodnienia w trybie art. 142 k.p.a. Także zarzut naruszenia art. 135 p.p.s.a. jest bezpodstawny, jako że przepis ten znajduje zastosowanie wyłącznie w przypadku uwzględnienia skargi przez Sąd I instancji, nie zaś - jak w rozpoznawanej sprawie - gdy skargę oddalono.

Po drugie, biorąc pod uwagę powyższe jednoznaczne ustalenia dotyczące stanu faktycznego chybiony jest również zarzut kasacyjny, który podnosi naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 1 § 1 i 2 ustawy o ustroju sądów administracyjnych w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie wyroku Sądu I instancji spełnia bowiem wymagania nałożone przez przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. w zakresie jego ustawowych elementów. W kontekście powyższego zarzutu skarżący kasacyjnie kwestionuje prawidłowość oceny dokonanej przez organy sporządzonego w sprawie raportu oddziaływania na środowisko, a zaaprobowanej przez Sąd I instancji.

Uzasadnienie zaskarżonego wyroku wyjaśnia w sposób wyczerpujący podstawowe kwestie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, a wyrok odpowiada prawu. W szczególności Sąd I instancji ocenił kompletność wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w świetle art. 74 ustawy środowiskowej, kwestie związane z raportem - prawidłowość i kompletność raportu w aspekcie art. 66 ust. 1 ustawy, w tym przedstawienie analizowanych dwóch wariantów, a także prawidłowość i kompletność decyzji w świetle art. 80 ust. 1 i art. 82 ustawy i zachowanie trybu z art. 77 ust. 1 ustawy. Podzielić należy stanowisko Sądu I instancji, że raport (wielokrotnie uzupełniany) czyni zadość wymogom określonym w art. 66 ustawy środowiskowej. Trzeba jednocześnie zauważyć, że wnoszący skargę kasacyjną zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak i następnie w skardze do Sądu I instancji oraz w skardze kasacyjnej nie podnieśli konkretnych zastrzeżeń, potwierdzonych dowodami, co do treści raportu i późniejszych uzupełnień tych treści. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że zastrzeżenia wobec przedłożonego raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, nie będą uznane za gołosłowne, jeżeli są poparte na przykład ekspertyzą, która w sposób udokumentowany wskazuje na wady raportu (np. wyrok NSA z dnia 18 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 383/08). Raportowi o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przypisuje się szczególną wartość dowodową. Podważenie jego treści (ustaleń) może nastąpić, co do zasady, jedynie przez przedstawienie równie kompletnej analizy uwarunkowań przyrodniczych (tzw. kontrraportu), sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autorzy raportu, którego wnioski pozostawałyby w rażącej sprzeczności z wnioskami zawartymi w raporcie przedłożonym przez inwestora. Skoro w niniejszej sprawie takiego kontrraportu nie przedłożono, to należało uznać, że raport prawidłowo został potraktowany za podstawowy dowód w rozpoznawanej sprawie.

Po trzecie, chybiony jest również zarzut kasacyjny, który podnosi naruszenie przez Sąd I instancji art. 33 ust. 1 pkt 6, 7 i 8 oraz art. 37 pkt 2 ustawy środowiskowej. Udział społeczeństwa w sprawach dotyczących wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zagwarantowany został przez ustawodawcę stosownie do art. 79 ust. 1 ustawy środowiskowej. Zgodnie z tym przepisem, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do jej wydania zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Z kolei udział społeczeństwa w ochronie środowiska uregulowany został w dziale III rozdziale 1 i 2 ustawy środowiskowej (art. 29 i następne) i polega na prawie składania uwag i wniosków; nałożeniu na organ właściwy do wydania i zmiany decyzji obowiązku podania do publicznej wiadomości informacji wskazanych w art. 33 ustawy; możliwości prowadzenia rozprawy administracyjnej otwartej dla społeczeństwa; obowiązku rozpatrzenia uwag i wniosków oraz ustaleniu szczególnych wymagań w zakresie uzasadnienia decyzji tj. podania informacji o udziale społeczeństwa w postępowaniu oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa. Organ administracji jest również obowiązany do podania do publicznej wiadomości informacji o wydanej decyzji.

Z akt sprawy wynika, że [...] lipca 2011 r. Burmistrz W. zawiadomił o wpłynięciu wniosku oraz wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia p.n. "Wydobyciu torfu zbywalnego w stanie naturalnym dla rolnictwa i ogrodnictwa" przewidzianego do realizacji na działce o numerze ewid. [...] obręb Ch, jednocześnie wskazując, że w Urzędzie Miejskim w W. pokój 22, można zapoznać się ze sprawą oraz wnosić uwagi i zastrzeżenia dotyczące w/w wniosku w terminie 21 dni od daty podania powyższej informacji do publicznej wiadomości. Wnioski i uwagi w formie pisemnej winny zawierać nazwisko, imię i adres wnioskodawcy. Informację zamieszczono na stronie internetowej BIP-u - www.bip.w, tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego w W. oraz tablicy ogłoszeń w miejscowości Ch. Następnie w dniu [...] sierpnia 2011 r. Burmistrz W. zawiadomił o wydaniu postanowienia o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania w/w przedsięwzięcia na środowisko. Następnie w dniu [...] marca 2012 r. Burmistrz W. zawiadomił o wpłynięciu raportu o oddziaływaniu na środowisko dla w/w przedsięwzięcia, natomiast w dniu [...] grudnia 2014 r. Burmistrz W. zawiadomił o zakończeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych zgody na realizację w/w przedsięwzięcia. Każde z powyższych ogłoszeń zawierało informację o miejscu, w którym można zapoznać się z dokumentacją oraz wskazywało osobę urzędnika prowadzącego sprawę. Ogłoszenia zamieszczano na stronie internetowej BIP-u - www.bip.w, tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego w W. oraz tablicy ogłoszeń w miejscowości Ch.

Opisane wyżej czynności w żaden sposób nie wskazują, że prawo społeczeństwa do udziału w postępowaniu zostało przez organ administracji naruszone. Na marginesie tylko wskazać można, że w trakcie postępowania prowadzonego z udziałem społeczeństwa wszelkie uwagi, które wpłynęły do organu administracji pochodziły wyłącznie od skarżących.

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.