Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 340/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Odrzucenie skargi kasacyjnej
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Stahl Sędziowie NSA Anna Lech (spr.) Joanna Runge-Lissowska Protokolant Tomasz Zieliński po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Obrony Narodowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 listopada 2005 r. sygn. akt II SA/Wa 1875/04 w sprawie ze skargi A. O. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia 20 lipca 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku specjalnego do uposażenia żołnierza zawodowego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 listopada 2005 r. sygn. akt II SA/Wa 1875/04, uchylił decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia 20 lipca 2004 r. nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania A. O. dodatku specjalnego do uposażenia żołnierza zawodowego.

W uzasadnieniu wyroku Sąd podał, że decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia 18 lutego 2002 r. nr [...], A. O. został zwolniony z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego Dowódcy Jednostki Wojskowej nr 3106 i przeniesiony do dyspozycji Ministra Obrony Narodowej.

Zajmowane przez A. O. stanowisko służbowe Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] uprawniało, zgodnie z § 31 ust. 1 pkt 4 lit. a rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy (Dz. U. Nr 90, poz. 1005 ze zm.), do otrzymywania dodatku specjalnego w wysokości 34% kwoty należnego uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego.

Wobec przeniesienia A. O. do dyspozycji Ministra Obrony Narodowej, Dyrektor Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego MON, decyzją z dnia 23 kwietnia 2003 r. nr [...] przyznał skarżącemu, na podstawie § 31 ust. 1 pkt 7 wymienionego rozporządzenia w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy, dodatek specjalny w wysokości 27% kwoty należnego uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego. Decyzja została doręczona zainteresowanemu w dniu 3 czerwca 2003 r. i stała się ostateczna.

Decyzją z dnia 23 kwietnia 2004 r. nr [...] Dyrektor Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego MON wstrzymał skarżącemu – na okres pozostawania w dyspozycji Ministra Obrony Narodowej – wypłatę dodatku dla żołnierzy Wojskowych Służb Informacyjnych i Żandarmerii Wojskowej. Powyższa decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 3 czerwca 2003 r. i uzyskała przymiot ostateczności.

W wyniku złożonego wniosku, Minister Obrony Narodowej wydał decyzję z dnia 4 lipca 2003 r. nr 403, mocą której zwolnił A. O. z zawodowej służby wojskowej z dniem 25 lutego 2004 r. i przeniósł do rezerwy wskutek nabycia prawa do zaopatrzenia emerytalnego z tytułu wysługi lat.

Dyrektor Departamenty Kadr i Szkolnictwa Wojskowego MON, działając na podstawie § 7 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy, decyzją z dnia 25 lutego 2004 r. nr [...] przyznał A. O. w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej, to jest w lutym 2004 r. dodatek dla żołnierzy Wojskowych Służb Informacyjnych i Żandarmerii Wojskowej.

W dniu 8 marca 2004 r. A. O. wystąpił do Dyrektora Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego MON z wnioskiem o przyznanie w okresie pozostawania w dyspozycji Ministra Obrony Narodowej, dodatku specjalnego w wysokości 34% kwoty należnego uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego. W uzasadnieniu skarżący podniósł m.in., że z dniem 30 stycznia 2004 r. znowelizowano przepisy wyżej powołanego rozporządzenia w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy, gwarantując w § 8 ust. 4b tego rozporządzenia żołnierzowi przeniesionemu do dyspozycji w związku z przewidywanym jego zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej, prawo do otrzymywanych na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym dodatków.

Dyrektor Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego MON, decyzją z dnia 13 maja 2004 r. nr [...] odmówił przyznania skarżącemu dodatku specjalnego w okresie pozostawania w dyspozycji Ministra Obrony Narodowej, w wysokości 34% kwoty należnego uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego wskazując, że choć z dniem 30 stycznia 2004 r. zmieniono regulacje prawne w zakresie dodatków do uposażenia zasadniczego przysługujących żołnierzom w okresie pozostawania w dyspozycji, to jednak nie mogą one mieć zastosowania w stosunku do A. O.. Regulacja bowiem weszła w życie z dniem 30 stycznia 2004 r., a skarżący przybył do dyspozycji w marcu 2003 r. oraz przeniesienie skarżącego do dyspozycji Ministra Obrony Narodowej nie było związane z przewidywanym jego zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej.

W dniu 28 maja 2004 r. (pismo nadane w dniu 31 maja 2004 r.) A. O. wniósł do Ministra Obrony Narodowej odwołanie od powyższej decyzji, podtrzymując uprzednio podniesione argumenty.

Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia 20 lipca 2004 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Departamentu i Szkolnictwa Wojskowego MON i stwierdził, że zmiana stanu prawnego dokonana z dniem 30 stycznia 2004 r. nie miała wpływu na wysokość uprzednio przyznanego ostateczną decyzją administracyjną na okres pozostawania w dyspozycji dodatku specjalnego, w wysokości 27% kwoty należnego uposażenia zasadniczego według ostatnio zajmowanego stanowiska służbowego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, A. O. wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z uwagi na brak uzasadnienia prawnego i faktycznego, stanowiącego podstawę jej wydania, ponadto z powodu naruszenia przepisów art. 6, art. 7, art. 107 § 1 i 3 kpa, art. 36 ustawy o uposażeniu żołnierzy i przepisów rozporządzenia w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy.

Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżona decyzja podlega uchyleniu ze względu na naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Nie ma natomiast podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, o co wnosił skarżący.

Sąd podniósł, że obowiązujący w dacie skierowania skarżącego do dyspozycji Ministra Obrony Narodowej przepis art. 36 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy (Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz. 693 ze zm.) stanowił, że żołnierz zawodowy w okresie choroby, urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych, albo pozostawania bez przydziału służbowego zachowywał prawo do pobieranego ostatnio uposażenia i innych należności pieniężnych, z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian mających wpływ na wysokość uposażenia zasadniczego lub na prawo do dodatków i innych należności pieniężnych.

Sąd zgodził się z poglądem organu, że przywołany przepis, regulujący kwestię otrzymywania uposażenia i innych należności pieniężnych przez żołnierzy zawodowych pozostających w dyspozycji, dopuszczał możliwość dokonywania zmian w wysokości w pobieranych przez żołnierzy zawodowych dodatkach do uposażenia i nie ograniczał dokonywanych zmian jedynie na korzyść żołnierza.

Zgodnie z § 31 ust. 1 pkt 4 lit. a powołanego rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy, prawo do otrzymywania dodatku specjalnego w wysokości 34% kwoty należnego uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego, przysługiwało wyłącznie żołnierzom zawodowym w okresie zajmowania stanowiska służbowego dowódcy jednostki wojskowej.

Wobec powyższego, z chwilą skierowania do dyspozycji Ministra Obrony Narodowej, A. O. tracił prawo do otrzymywania dodatku specjalnego w tej wysokości. Natomiast skarżącemu w okresie pozostawania w dyspozycji przysługiwał dodatek specjalny w wysokości 27% kwoty należnego uposażenia według ostatnio zajmowanego stanowiska służbowego.

Sąd wskazał, że mocą § 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 grudnia 2003 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy (Dz. U. z 2004 r. Nr 6, poz. 55) dokonano zmian w zakresie otrzymywania dodatków do uposażenia zasadniczego przez żołnierzy zawodowych pozostających w dyspozycji.

Na skutek tej zmiany wprowadzono § 8 ust. 4b, zgodnie z którym żołnierze zawodowi przeniesieni do dyspozycji w związku z przewidywanym zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej, zachowują prawo do dodatków o charakterze stałym należnych na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Przepis ten wszedł w życie 30 stycznia 2004 r.

Sad podniósł, że powyższa regulacja nie zawiera przepisów intertemporalnych. Przyjąć zatem należy, że prawem do otrzymywania dodatków należnych na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym objęto także żołnierzy przeniesionych do dyspozycji w związku z przewidywanym ich zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej przed dniem wejścia w życie przedmiotowej regulacji. Taka interpretacja wynika z gramatycznej i celowościowej wykładni tego przepisu.

Bez wątpienia skarżący w chwili wejścia w życie rozporządzenia zmieniającego był żołnierzem zawodowym przeniesionym do dyspozycji, w stosunku do którego skutek w postaci zwolnienia ze służby jeszcze nie nastąpił. Minister Obrony Narodowej dopiero z dniem 25 lutego 2004 r. zwolnił A. O. z zawodowej służby wojskowej i przeniósł do rezerwy. A zatem zwolnienie nastąpiło po dniu wejścia w życie powyższego przepisu.

Z tego też względu, regulacja ta może mieć zastosowanie w stosunku do żołnierzy, którzy zostali przeniesieni do dyspozycji w związku z przewidywanym ich zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej przed dniem jej w życie i wobec których skutek w postaci zwolnienia z zawodowej służby wojskowej nastąpił po dniu 30 stycznia 2004 r.

Sąd zauważył, że choć skarżący został przeniesiony do dyspozycji ministra z uwagi na potrzeby Sił Zbrojnych, gdyż takie jest uzasadnienie decyzji przenoszącej oficera do dyspozycji, niemniej jednak to w czasie pozostawania w dyspozycji doszło do jego faktycznego zwolnienia ze służby. W ocenie Sądu, skierowanie A. O. do dyspozycji, w istocie zmierzało do jego późniejszego zwolnienia, choćby z uwagi na osiągnięcie uprawnień emerytalnych.

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, złożył skargę kasacyjną Minister Obrony Narodowej zastąpiony przez pełnomocnika radcę prawnego J. M. i wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Skarżący oparł skargę kasacyjną ma podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) i zarzucił błędne przyjęcie, że przepis § 8 ust. 4b rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy (Dz. U. Nr 90, poz. 1005 z późn. zm.) ma zastosowanie w stosunku do żołnierzy, którzy zostali przeniesieni do dyspozycji przed dniem jego wejścia w życie tj. 30 stycznia 2004 r. i wobec których skutek w postaci zwolnienia z zawodowej służby wojskowej nastąpił po dniu 30 stycznia 2004 r.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podniósł, że zasady otrzymywania przez żołnierzy dodatków do uposażenia były określone w wyżej przywołanym rozporządzeniu w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy. Od momentu wejścia w życie tego aktu prawnego, żołnierze zawodowi, którzy byli przeniesieni do dyspozycji tracili prawo do otrzymywanych na uprzednio zajmowanym stanowisku służbowym dodatków, których otrzymywanie uzasadnione było szczególnymi warunkami lub właściwościami oraz otrzymywali dodatek specjalny w wysokości 27% kwoty należnego uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego. Mając bowiem na uwadze, że w okresie pozostawania w dyspozycji żołnierze wykonywali jedynie zadania doraźne zlecone przez dowódcę, do którego dyspozycji zostali skierowani, Minister Obrony Narodowej nie przewidział w rozporządzeniu elementów faworyzujących tę kategorię żołnierzy zawodowych, w stosunku do innych żołnierzy zajmujących stanowiska służbowe, na których występowały szczególne warunki lub właściwości i otrzymujących z tego tytułu stosowny dodatek.

Jednakże uwzględniając, że uposażenie wypłacone żołnierzowi w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej stanowi podstawę do obliczenia wysokości świadczeń pieniężnych w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej oraz wojskowych świadczeń emerytalno-rentowych, w rozporządzeniu w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy, dodano przepis § 8 ust. 4b.

Intencją Ministra Obrony Narodowej było zapewnienie żołnierzom zawodowym, w stosunku do których wydana została decyzja o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej i którzy zostali zwolnieni z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesieni na okres wypowiedzenia do dyspozycji (co umożliwiło wyznaczenie innego żołnierza na to stanowisko służbowe), zachowanie dotychczasowego poziomu uposażenia. Bez wątpienia, celem wprowadzenia tej regulacji prawnej nie było preferowanie, poprzez wypłatę żołnierzowi z mocą wsteczną, tj. od dnia przeniesienia do dyspozycji, utraconych w wyniku przeniesienia do dyspozycji dodatków stałych do uposażenia.

Konstruując taki przepis rozporządzenia kierowano się zasadą , zgodnie z którą norma prawna obowiązuje od określonego momentu początkowego. Oznacza to, że norma prawna ma zastosowanie do tych zdarzeń, które zachodzą od momentu jej wejścia w życie. Zatem przepis § 8 ust. 4b rozporządzenia w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego, miał zastosowanie do zdarzeń powstałych po jego wejściu w życie, to jest do żołnierzy przeniesionych do dyspozycji po dniu 30 stycznia 2004 r., w związku z przewidywanym ich zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej.

Objęcie dyspozycją tego przepisu również A. O., oznaczałoby przyznanie mu dodatku specjalnego z mocą wsteczną od momentu przeniesienia do dyspozycji, to jest od dnia 12 marca 2003 r. i to w sytuacji, gdy w tym dniu nie podjęte były jakiekolwiek czynności (w szczególności nie wydano jakiegokolwiek aktu administracyjnego) mające na celu jego zwolnienie z zawodowej służby wojskowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 listopada 2005 r. błędnie zatem zastosował przepis § 8 ust. 4b rozporządzenia w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy, do żołnierz przeniesionego do dyspozycji 11 miesięcy wcześniej niż ten przepis wszedł w życie i którego przeniesienie do dyspozycji nie było związane z przewidywanym zwolnieniem żołnierza z zawodowej służby wojskowej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

w celu ustalenia dla A. O. wysokości dodatku specjalnego do uposażenia zasadniczego żołnierza zawodowego, należy rozważyć jakie przepisy obowiązywały w czasie od dnia 18 lutego 2002 r., to jest od czasu zwolnienia A. O. ze stanowiska służbowego Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] i przeniesienia go do dyspozycji Ministra Obrony Narodowej do czasu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej z dniem 25 lutego 2004 r. i przeniesienia do rezerwy na skutek nabycia prawa do zaopatrzenia emerytalnego z tytułu wysługi lat.

We wskazanym wyżej okresie aż do 30 czerwca 2004 r. obowiązywała ustawa z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 ze zm.), której przepis art. 20 ust. 3 stanowił, że żołnierz zawodowy, z wyjątkiem wymienionego w ust. 2 tego artykułu, to jest przeniesionego do rezerwy kadrowej, zwolniony z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego może być przeniesiony do dyspozycji Ministra Obrony Narodowej lub określonego przez niego organu wojskowego, jeżeli przewiduje się wyznaczenie go na nowe stanowisko służbowe lub zwolnienie z zawodowej służby wojskowej. W tym czasie obowiązywał też przepis art. 36 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz. 693 ze zm.), który stanowił, że "w okresie choroby, urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych albo pozostawania bez przydziału służbowego, żołnierz zachowuje prawo do pobieranego ostatniego uposażenia i innych należności pieniężnych, z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian mających wpływ na wysokość uposażenia zasadniczego lub na prawo do dodatków i innych należności pieniężnych".

Na podstawie art. 45 powołanej ustawy o uposażeniu żołnierzy zawodowych, Minister Obrony Narodowej wydał w dniu 10 października 2000 r. rozporządzenie w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy (Dz. U. Nr 90, poz. 1005). W tym akcie wykonawczym § 8 ust. 1 brzmi: " w okresie szkolenia, choroby, urlopu oraz w okresie pozostawania bez przydziału służbowego żołnierz otrzymuje, z zastrzeżeniem ust. 2, dodatki o charakterze stałym, należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na wysokość tych dodatków".

Wyjątek z ust. 2 tego rozporządzenia dotyczy żołnierzy odbywających naukę w akademii, szkole lub kursie wojskowym albo skierowanym do pełnienia służby poza granicami państwa.

Przepis § 8 ust. 1 powołanego rozporządzenia był zatem zgodny z ustawową regulacją zawartą w art. 36 powołanej ustawy o uposażeniu żołnierzy zawodowych. Wbrew twierdzeniu zawartemu w skardze kasacyjnej żołnierze zawodowi pozostawieni w dyspozycji Ministra Obrony Narodowej od dnia wejścia w życie tego rozporządzenia nie tracili prawa do dodatków otrzymywanych na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym i nie mogli być zaliczani do kategorii, o której mowa w § 31 ust. 1 pkt 7 powołanego wyżej rozporządzenia, to jest traktowani jako "inny żołnierz", gdyż taka wykładnia naruszałaby przepis art. 36 powołanej ustawy o uposażeniu żołnierzy zawodowych.

Jeżeli zatem intencją skarżącego było, aby żołnierze zawodowi przeniesieni do dyspozycji tracili prawo do dodatków otrzymywanych na uprzednio zajmowanym stanowisku służbowym, to winien doprowadzić do ewentualnej zmiany przepisu art. 36 powołanej ustawy o uposażeniu żołnierzy zawodowych.

Przepis § 8 powołanego wyżej rozporządzenia uległ zmianie, gdyż z dniem 26 lutego 2003 r. to jest z dniem wejścia w życie rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 21 lutego 2003 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie dodatków do uposażenia żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 33, poz. 275) dodano do tego paragrafu ust. 4a w brzmieniu: "przepisy ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio do żołnierzy zawodowych przeniesionych do dyspozycji lub rezerwy kadrowej".

Następnie rozporządzeniem Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 grudnia 2003 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy, które weszło w życie w dniu 30 stycznia 2004 r. dodano w § 8 ust. 4b w brzmieniu "żołnierz zawodowy przeniesiony do dyspozycji w związku z przewidywanym zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej zachowuje prawo do otrzymywania dodatków o charakterze stałym należnych na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym".

Zgodzić się należy z zarzutem skargi kasacyjnej, że co do zasady zmiany przepisów mogą mieć zastosowanie, z braku przepisów intertemporalnych, jedynie do stanów faktycznych powstałych po dacie wejścia tych przepisów w życie.

Jednak w niniejszym przypadku dokonane zmiany § 8 powołanego rozporządzenia budzą istotne wątpliwości co do zgodności z art. 36 powołanej ustawy o uposażeniu żołnierzy zawodowych.

Kwestią wykładni przepisów dotyczącą uposażenia żołnierzy zajmował się również Trybunał Konstytucyjny, który w uzasadnieniu wyroku z dnia 6 grudnia 2005 r. sygn. akt SK 33/04 (OTK-A z 2005 r., Nr 11, poz. 130) wskazał, iż użyte w ustawie z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy określenie "pozostawanie bez przydziału służbowego" oznaczało "pozostawanie żołnierza w dyspozycji". Oznacza to, że żołnierz pozostający w dyspozycji, zgodnie z art. 36 tej ustawy zachował prawo do pobieranego ostatnio uposażenia i innych należności pieniężnych z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na wysokość uposażenia zasadniczego lub prawo do dodatków i innych należności, to znaczy tak jakby do ostatniego dnia służby pozostawał na stanowisku dowódcy jednostki wojskowej.

Dodać należy, że uwzględnienie zmian w uposażeniu i innych należnościach pieniężnych powstałych w okresie po przeniesieniu do dyspozycji oznacza zmiany, które zachodzą w stosunku do wszystkich żołnierzy, takie jak zmiana wysokości uposażenia na danym stanowisku, nie zaś jak to przyjął skarżący, że zmiana nastąpiła w związku z przeniesieniem do dyspozycji, gdyż taka interpretacja niweczyłaby uprawnienie wynikające z art. 36 powołanej wyżej ustawy o uposażeniu żołnierzy.

Zatem wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie mimo częściowo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak w sentencji.