Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 780/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2010-02-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka Protokolant: Asystent sędziego Daniel Łuczon po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 lutego 2010 r. sprawy ze skargi S. sp. z o. o. w N. oraz T. s. c. w B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uregulowania statusu celnego towaru 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości 3. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w T. na rzecz S. sp. z o. o. w N. kwotę [...] zł tytułem zwrotu kosztów postępowania oraz na rzecz T. s. c. w B. kwotę [...] zł tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Naczelnik Urzędu Celnego w B. stwierdził powstanie długu celnego i określił solidarnie "T." sp. z o.o. w B., "S." sp. z o. o. w N. oraz spółce cywilnej "T." s. c, w B. należność wynikającą z długu celnego w wysokości [...] zł. Organ wskazał, że procedura tranzytu zewnętrznego, towaru w postaci 100 sztuk instrukcji obsługi na płytach CD licencji Windows XP, 25 sztuk napędu dysku twardego, 1.144 sztuk pamięci oraz 247 sztuk systemów komputerowych, zgłoszona na podstawie zgłoszenia celnego z dnia 29 września 2004 r. nie została zakończona. Organ ustalił,

że przedmiotowy towar nie został przedstawiony w hiszpańskim urzędzie celnym przeznaczenia. W konsekwencji, na podstawie art. 203 ust. 1 WKC, w stosunku do wymienionego towaru powstał dług celny, którym organ obciążył głównego zobowiązanego do korzystania z procedury wspólnotowego tranzytu zewnętrznego – "S." sp. z o. o., zgłaszającego towar do procedury wspólnotowego tranzytu – "T." sp. z o. o. oraz firmę transportową – "T." s. c.

Od decyzji organu I instancji wszyscy jej adresaci wnieśli odwołania. Firma "T." s. c. wniosła o chylenie decyzji i umorzenie postępowania, zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie prawa materialnego, tj.: art. 1, art. 29 ust. 1, art. 62 ust. 1 i ust. 2, art. 96 ust. 1 i ust. 2, art. 203 ust. 1, ust. 2 i ust. 3, art. 214 i 215 ust. 1, art. 122 lit. b, art. 221 ust. 3 Wspólnotowego Kodeksu Celnego oraz przepisów proceduralnych, tj.: art. 121 § 1,

art. 122, art. 125 § 1 w związku z art. 139 § 1, art. 187 § 1 w związku z art. 205 § 1,

art. 187 § 1 w związku z art. 180 § 1, art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej.

W odwołaniu firmy "T. " decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 210 § 4, art. 122, art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 221 ust.3 Wspólnotowego Kodeksu Celnego w związku z art. 55 ust. 2 Prawa celnego, art. 1 pkt b i art. 2 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską.

Spółka "S." decyzji zarzuciła naruszenie art. 165 § 1 i 4, art. 123 § 1 w zw.

z art. 200 § 1, art. 187 § 1 w zw. z art. 180 § 1, art. 187 § 1 w zw. z art. 205 § 1,

art. 125 § 1 w zw. z art. 139 § 1 i § 2, art. 201 § 1 pkt 2 w zw. z art. 203 § 1, art. 187

§ 1 w zw. z art. 180 § 1, art. 191, art. 53a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, naruszenie art. 1, art. 221 ust. 3, art. 20 ust. 1, art. 29 ust. 1, art. 92 ust. 1

i ust. 2, art. 203 ust.1, ust. 2, ust. 3, art.122 lit. b, art. 213, art. 214 ust. 1 i ust. 3, art. 215 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego oraz art. 519 rozporządzenia Komisji (EWG)

z dnia 02 lipca 1993 r. nr 2454/93 ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U.UE.L.93.253.1 ze zm.). Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji

i umorzenie postępowania w sprawie.

Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej w T. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ wskazał na dwie kwestie mające zasadnicze znaczenie dla oceny prawidłowości wydanego przez organ I instancji rozstrzygnięcia. Po pierwsze, czy w sprawie istotnie doszło do naruszenia art. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego poprzez uznanie towarów za niewspólnotowe, co w konsekwencji prowadziło do nieprawidłowego zastosowania przepisów Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 oraz czy zebrany materiał dowodowy pozwalał na ustalenie faktu, że procedura tranzytu nie została prawidłowo zakończona, generując po stronie organu obowiązek naliczenia kwoty długu celnego.

Odnosząc się do pierwszej kwestii organ stwierdził, że przedmiotowe towary, które zostały objęte w dniu 29 września 2004 r. zgłoszeniem celnym były towarami niewspólnotowymi, z uwagi na to, że stanowiły one produkty kompensacyjne objęte uprzednio procedurą uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń, przed przystąpieniem Polski do Unii Europejskiej. Zatem, aby potwierdzić ich wspólnotowy status należałoby przedłożyć jeden z dowodów, określonych w art.315-317b, art.319-322, art.325, art.462a i w załączniku 42b, art. 812 i załącznik 109, art.314c lit. g, art.843 WKC. W związku z brakiem jakiegokolwiek z ww. dokumentów, nie było podstaw do uznania zgłoszonych towarów za towary wspólnotowe. Ponadto, rozpoczęta w dniu

13 listopada, 11 grudnia, 15 grudnia 2003 r., 30 marca, 13 kwietnia 2004 r. na podstawie zgłoszeń celnych procedura gospodarcza uszlachetniania czynnego

w systemie ceł zawieszonych, zakończona została, zgodnie z ustawodawstwem wspólnotowym, poprzez objęcie towaru procedurą tranzytu. Oznacza to, że gospodarcza procedura celna zakończona została w prawidłowy sposób w dniu 29 września 2004 r., bowiem towar otrzymał inne przeznaczenie celne, objęty został kolejną procedurą - procedurą tranzytu i w jej ramach podlegał dozorowi celnemu, jednakże na zasadach obowiązujących w nowym stanie prawnym, tj. na warunkach przewidzianych przez ustawodawstwo wspólnotowe. Z tego też względu, w sprawie niezakończonego tranzytu zastosowanie znalazły przepisy prawa, obowiązujące

w chwili usunięcia towaru spod dozoru celnego.

Odnosząc się do istnienia przesłanek do naliczenia wobec przedmiotowego towaru kwoty długu celnego organ wskazał, że z akt sprawy wynika, iż towar objęty procedurą tranzytu zewnętrznego na podstawie zgłoszenia z dnia 29 września 2004 r. nie został przedstawiony w wyznaczonym terminie, tj. do dnia 02 października 2004r.

w urzędzie celnym przeznaczenia. Powyższy fakt potwierdzają dowody zgromadzone

w wyniku postępowania poszukiwawczego, w szczególności: nota z dnia

21 października 2004 r. uzupełniona przez hiszpański urząd celny przeznaczenia - Aeropuerto Palma de Mallorca oraz monit z dnia 17 maja 2005 r., zawierający adnotację urzędową hiszpańskiego urzędu celnego przeznaczenia - Aeropuerto Palma de Mallorca. W powyższych dokumentach obca administracja celna wskazała na fakt, że przedmiotowe towary nie zostały przedstawione w tamtejszym urzędzie. Ponadto, nie zostały też przedłożone żadne dokumenty, dotyczące ww. towarów oraz brak jest jakiejkolwiek informacji na ten temat.

Ustosunkowując się do przedłożonych przez spółkę "S." dokumentów mających potwierdzić zakończenie procedury tranzytu, organ wskazał, że art. 365 WKC określa trzy kategorie dokumentów, które mogą zostać dopuszczone przez właściwe organy kraju wyjścia jako alternatywny dowód, że procedura tranzytowa zakończyła się lub że można ją uznać za zakończoną. Żadne inne dokumenty nie mogą być dopuszczone jako alternatywny dowód. Taki alternatywny dowód jest dopuszczalny, wyłącznie jeżeli został poświadczony przez organ celny i jest wystarczający dla właściwych organów kraju wyjścia, tj. jeżeli umożliwia im sprawdzenie, czy dotyczy odnośnych towarów i jeżeli nie ma wątpliwości co do jego autentyczności i poświadczenia. Oceniając przedłożone przez głównego zobowiązanego, firmę "S." dowody, organ celny odmówił im mocy dowodowej z uwagi na to, że żaden z nich nie spełnia wymogów, o których mowa w przepisach prawa - wszystkie dokumenty są fotokopiami i nie posiadają stosownego poświadczenia władz celnych. Z tych samych powodów organ odmówił mocy dowodowej dokumentom, wniesionym do akt przez firmę "T.".

W związku z powyższym Dyrektor Izby Celnej w T. stwierdził, że organ

I instancji prawidłowo uznał, iż stosownie do art. 203 ust.1 w zw. z art. 92 WKC,

w stosunku do towarów będących przedmiotem zaskarżonej decyzji powstał dług celny. Towary objęte ww. zgłoszeniem tranzytowym były produktami kompensacyjnymi wywożonymi po poddaniu ich procesom uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń, podlegającym należnościom celnym i podatkowym, które uległy zawieszeniu ze względu na objęcie ich gospodarczą procedurą celną. Zatem

w momencie nie zakończenia procedury tranzytowej, należności celne przywozowe i inne opłaty stały się należne.

Tym samym twierdzenie, że w omawianej sprawie doszło do naruszenia przepisów merytorycznych, w szczególności art. 1, art. 29 ust. 1, art. 92 ust. 1 i 2 oraz art. 203 ust. 1, ust. 2, ust. 3, art. 122 lit. b, art. 213, art. 214 ust. 1 i ust. 3, art. 215 ust. 1 WKC organ odwoławczy uznał za bezzasadne.

Odnosząc się do zarzutu spółki "S.", ze nie zapewniono jej czynnego udziału w postępowaniu poprzez nie zastosowanie art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, organ stwierdził, że zarzut ten nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Z akt sprawy bowiem wynika, że organ celny I instancji w dniu [...] wydał postanowienie wyznaczające siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, które zostało skierowane do wszystkich stron postępowania. Postanowienie to zostało prawidłowo doręczone w dniu 07, 10 oraz 21 marca 2008 r. Tym samym umożliwiono stronom skorzystanie z powyższego prawa.

Analizując przebieg postępowania, organ II instancji nie dopatrzył się istnienia przeszkody, uniemożliwiającej stronom swobodny dostęp do całości akt sprawy oraz wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów. W ocenie organu odwoławczego postanowienie o wszczęciu postępowania z dnia [...] zostało prawidłowo doręczone wszystkim stronom postępowania.

Odnosząc się do złożonego zażalenia w sprawie odmowy wydania nieuwierzytelnionych kserokopii postanowień z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej uznał zastosowany przez organ I instancji tryb za prawidłowy. Wskazał, że art. 178 Ordynacji podatkowej nie przewiduje możliwości sporządzania nieuwierzytelnionych kopii dokumentów i przesyłania ich stronie.

Ustosunkowując się do złożonego w trakcie prowadzonego postępowania wniosku spółki "S." o przesłanie akt sprawy do Izby Celnej w R., organ

II instancji wyjaśnił, że przepisy Ordynacji podatkowej nie przewidują takiego trybu postępowania. Zdaniem organu, pełnomocnik spółki "S." miał możliwość zapoznania się w lokalu organu celnego i w obecności funkcjonariusza celnego z całością akt sprawy, w tym żądać wydania kopii dokumentów, wnosić o ich uwierzytelnienie, czy też sporządzania stosownych notatek. Okoliczność, że pełnomocnik nie zastał w dniu, w którym przyjechał do lokalu organu celnego osoby prowadzącej postępowanie nie oznacza, że nie zapewniono mu swobodnego dostępu do całości zgromadzonego materiału dowodowego lub uniemożliwiono przeprowadzenia rozmowy z przełożonym lub wyznaczonym zastępcą.

W kwestii zarzutu, że cały materiał dowodowy nie został przez organ celny zebrany i w sposób wyczerpujący rozpatrzony oraz że w trakcie postępowania nie dopuszczono wszystkiego, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy w związku

z podjęciem zawieszonego postępowania przed ustąpieniem przyczyn uzasadniających jego zawieszenie, organ wskazał, że podstawą decyzji o podjęciu przez organ celny postępowania, zawieszonego wcześniej na mocy art. 87 § 1 Prawa celnego jest dyspozycja zawarta w art. 450b ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) z dnia 02 lipca 1993 r. nr 2454/93 ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, która obliguje organ celny do bezzwłocznego wznowienia wszczętego postępowania w sytuacji nie otrzymania odpowiedzi ze strony organów, do których skierowana była nota TC 24 (mająca na celu potwierdzenie organu właściwego dla odzyskania długu celnego),

w terminie trzech miesięcy. Organ stwierdził, że decyzja Naczelnika Urzędu Celnego

w B. o przerwaniu biegu zawieszenia postępowania była prawidłowa z punktu widzenia przytoczonych wyżej przepisów prawa celnego i w żaden sposób nie naruszyła art. 187 § 1, art. 180 § 1 oraz art. 205 § 1 Ordynacji podatkowej. Organ celny w trakcie prowadzonego postępowania zebrał i w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy, wyjaśniając tym samym wszystkie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 191 Ordynacji podatkowej, zgodnie

z którym organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona, organ uznał go za niezasadny. Materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania nie pozwolił na przyjęcie innej oceny niż ta, jakiej dokonał organ celny. Ponadto, zdaniem Dyrektora Izby Celnej w T., w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji znalazło się również wyczerpujące wyjaśnienie przyczyn, dla których kwota długu celnego została określona w wysokości [...] zł.

Ustosunkowując się do zarzutów naruszenia art. 201 § 1 pkt 2 w zw. z art. 203

§ 1 Ordynacji podatkowej w związku z niezawieszeniem postępowania celnego do czasu rozstrzygnięcia przez sąd lub inny organ sprawy związanej z powiadomieniem Prokuratury Rejonowej w B. przez Dyrektora Agencji Celnej "G." sp. z o. o., Dyrektor Izby Celnej w T. uznał go za całkowicie bezzasadny z uwagi na to, że w myśl przepisu art. 92 WKC warunkiem prawidłowego zakończenia procedury tranzytu zewnętrznego oraz spełnienia obowiązków zobowiązanego jest przedstawienie towarów objętych tą procedurą w urzędzie celnym przeznaczenia, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Żadne przepisy natomiast nie nakładają na organy celne obowiązku uznania dostarczenia towaru do miejsca innego niż jest to wskazane w polu

53 dokumentu MRN i zakończenia procedury. Organ wskazał, że na głównym zobowiązanym i przewoźniku oraz odbiorcy, który przyjmuje towary, wiedząc, że są one objęte procedurą tranzytu wspólnotowego, ciąży obowiązek przedstawienia towarów

w wyznaczonym terminie, w nienaruszonym stanie wraz z załączonymi dokumentami

w wyznaczonym urzędzie celnym. W omawianej sprawie Naczelnik Urzędu Celnego

w B. prawidłowo uznał, iż dłużnikiem nie jest konkretny kierowca, a podmiot gospodarczy, zajmujący się świadczeniem usług transportowych, który go zatrudnia.

W świetle obowiązujących przepisów celnych, prowadzone przez Prokuraturę Rejonową B. postępowanie nie było wystarczającym powodem do zawieszenia postępowania celnego. Jednocześnie organ podkreślił, że organy celne w trakcie postępowania celnego wzięły pod uwagę materiały dowodowe zebrane przez organy prokuratury, a w szczególności postanowienie wydane przez Prokuratora Rejonowego B. o umorzeniu śledztwa, sygn. akt [...] z dnia [...] wobec braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia przestępstwa przywłaszczenia mienia w postaci części komputerowych. Organ zaznaczył, że ewentualne udowodnienie przez sąd popełnienia przestępstwa fałszerstwa niektórych dokumentów, może stanowić dla dłużników podstawę dochodzenia stosownych roszczeń o charakterze odszkodowawczym na drodze postępowania cywilnego.

Odpierając zarzut naruszenia art. 187 § 1 w zw. z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej organ wyjaśnił, że zebrany w sprawie materiał dowodowy jest zupełny

i wszystkie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy zostały wyjaśnione. Kierując się treścią art. 92 WKC organ stwierdził, że zgromadzony materiał dowodowy pozwala na wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia, tj. uznanie, iż procedura tranzytu zewnętrznego nie została prawidłowo zakończona. Jednocześnie odrzucając zgłoszone przez strony wnioski dowodowe dotyczące przesłuchania świadków organ uznał, że okoliczności, które miałyby zostać dzięki nim udowodnione nie są istotne dla sprawy oraz że uzyskane dzięki nim dowody potwierdziłyby okoliczność już uprzednio dowiedzioną w sposób wystarczający innym dowodem. Ponadto, Dyrektor Izby Celnej

w T. za chybiony uznał zarzut, iż organ celny w sposób wybiórczy korzystał

z informacji uzyskanych w trakcie śledztwa prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową B. Organ celny wziął pod uwagę zeznania właścicieli firm przewozowych oraz wskazanych przez nich kierowców. Natomiast, w trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego kierował się również treścią ww. postanowienia o umorzeniu śledztwa, sygn. akt [...].

Końcowo, w zakresie zarzutu naruszenia art. 221 ust. 3 WKC poprzez powiadomienie dłużnika o kwocie należności po upływie trzech lat, licząc od dnia powstania długu celnego, Dyrektor Izby Celnej w T. wyjaśnił, że nie znajduje on potwierdzenia w aktach sprawy, z których wynika, ze powyższy termin nie został przekroczony. Organ celny prawidłowo odliczył okresy dwukrotnego zawieszenia postępowania w związku z koniecznością wystosowania do hiszpańskiego urzędu przeznaczenia not TC 24. Podstawę zawieszenia postępowania stanowił przepis art. 87 ust. 1 Prawa celnego, zgodnie z którym organ celny może zawiesić postępowanie

w przypadku, gdy w jego toku wystąpił z wnioskiem o pomoc prawną do organu celnego państwa obcego lub innego uprawnionego podmiotu państwa obcego.

Na decyzję organu II instancji firma "T." s.c. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego:

- art. 1 W KC poprzez niewłaściwe zastosowanie;

- art. 29 ust 1 WKC poprzez przyjęcie, iż można ustalić wartość celną dla towarów wspólnotowych pomimo zastosowania tego przepisu w obrocie z państwami trzecimi (spoza obszaru celnego Wspólnoty);

- art. 62 ust. 1 i ust. 2 WKC poprzez błędną jego wykładnię, albowiem zgłoszenie towaru winno nastąpić w formie pisemnej;

- art. 92 WKC poprzez przyjęcie wbrew zgromadzonemu materiałowi dowodowemu, że procedura tranzytu zewnętrznego T1 nie została zakończona;

- art. 96 ust. 1 i ust. 2 WKC poprzez niewłaściwe zastosowanie, albowiem procedurą wspólnotowego tranzytu zewnętrznego mogą być objęte jedynie towary niewspólnotowe;

- art. 96 ust. 2, art. 203 ust. 3 WKC poprzez nie wskazanie przez organ w zaskarżonej decyzji podstawy prawnej odpowiedzialności strony skarżącej;

- art. 203 ust. 1, ust.2, ust.3 WKC poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisu, albowiem przepis ten ma zastosowanie do towarów z państw trzecich;

- art. 214 i 215 ust. 1 WKC poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisów, albowiem przepisy te mają zastosowanie do towarów z państw trzecich;

- art.122 lit. b WKC poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisów, albowiem przepisy te mają zastosowanie do towarów z państw trzecich;

- art. 221 ust. 3 WKC w związku z przepisem art. 55 pkt 2 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne poprzez nie uwzględnienie terminu przedawnienia statuowanego we wskazanym przepisie i w konsekwencji wydanie zaskarżonej decyzji pomimo nastąpienia przedawnienia ustalenia należności - wygaśnięcia długu celnego;

Jednocześnie zarzucono naruszenie następujących przepisów prawa proceduralnego:

- art. 200 § 1 i art. 123 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez nie zastosowanie się do dyspozycji ww. przepisów i w konsekwencji uniemożliwienie stronie postępowania wypowiedzenie się co do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i złożenia wniosków dowodowych;

- art. 121 § 1, art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez zaniechanie prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych oraz do podjęcia wszelkich działań niezbędnych w celu wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy;

- art. 125 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez zaniechanie stosowania podstawowej zasady szybkości postępowania;

- art. 187 § 1 w związku z art. 205 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez podjęcie zawieszonego postępowania pomimo braku uzyskania wytoczonego przez organ celny celu;

- art.187 § 1 w związku z art. 180 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez nie przesłuchanie w charakterze świadka, zarówno przedstawicieli spółki Prodigios Interactivos S.A. z Hiszpanii, jak i wskazanych przez odwołującego się osób, mających wiedzę i dowody o kluczowym znaczeniu dla wyjaśnienia sprawy;

- art. 122, art. 180 § 1 i art. 187 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez zbieranie

i analizowanie materiału dowodowego w języku hiszpańskim.

Mając na uwadze powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organu I i II instancji w całości i umorzenie postępowania.

Również "S." sp. z o. o. wniosła o uchylenie decyzji organu I i II instancji

całości. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 165 § 1 i 4 Ordynacji podatkowej poprzez wszczęcie postępowania bez powiadomienia spółki o tym fakcie; art. 123 § 1

w zw. z art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez uniemożliwienie stronie zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym i wypowiedzenia się w zakresie tego materiału z powodu nie przesłania akt sprawy do Izby Celnej w R.; naruszenie art. 187 § 1 w zw. z art. 180 § 1 oraz art. 205 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez zawieszenie postępowania, a następnie jego podjęcie pomimo nie uzyskania stanowiska hiszpańskich władz celnych; naruszenie art. 125 § 1 w zw. z art. 139 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej poprzez niewszczęcie postępowania w terminie określonym w art. 366 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 ustanawiającego przepisy wykonawcze do Wspólnotowego Kodeksu Celnego i nie zakończenie tego postępowania w terminie wskazanym w Ordynacji podatkowej; naruszenie art. 201 § 1 pkt 2 w zw. z art. 203 § 1 oraz art. 187 § 1 w zw. z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nie zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez Prokuraturę Rejonową w B. w zakresie dostarczenia towaru oraz ustalenia wszystkich stron postępowania; naruszenie art. 1 WKC poprzez zastosowanie przepisów tego kodeksu do towarów wspólnotowych przeznaczonych do jednego z krajów Wspólnoty; naruszenie art. 221 ust. 3 WKC poprzez powiadomienie dłużnika o należnościach celnych po upływie 3 lat od dnia powstania długu celnego; naruszenie art. 92 ust. 1 i 2 WKC poprzez objęcie procedurą tranzytu zewnętrznego towarów wspólnotowych, podczas gdy tą procedurą mogą być objęte wyłącznie towary niewspólnotowe; naruszenie art. 203 ust. 1, 2, 3, art. 122 lit. b, art. 213 ust. 1, 3, art. 215 ust. 1 WKC poprzez ich zastosowanie do towarów wspólnotowych, podczas gdy przepisy te mają zastosowanie do towarów przywożonych na obszar celny Wspólnoty z krajów trzecich.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w T. wniósł o oddalenie skarg, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 30 grudnia 2009 r. Sąd wydał postanowienie, na podstawie którego do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia zostały połączone sprawy o sygn. akt I SA/Bd 799/09 i I SA/Bd 780/09.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270) wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta narusza prawo.

W skardze strony podniosły szereg zarzutów przeciwko zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu w pierwszej kolejności należy rozpatrzeć zarzut naruszenia art. 221 ust.3 WKC. W świetle tego przepisu powiadomienie dłużnika o kwocie należności, nie może nastąpić po upływie trzech lat, licząc od dnia powstania długu celnego. Bieg tego terminu zostaje zawieszony z chwilą złożenia odwołania w rozumieniu art. 243 na czas trwania procedury odwoławczej.

Europejski Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 23 lutego 2006 r.,

C – 201/04 (Belgische Staat v. Molenbergnatie NV) stwierdził, że z upływem określonego w art. 221 ust. 3 kodeksu celnego terminu roszczenie o pokrycie długu celnego ulega przedawnieniu, z zastrzeżeniem określonego w tym artykule wyjątku, co jest równoważne z przedawnieniem samego długu, a zatem z jego wygaśnięciem.

Z kolei w wyroku z dnia 13 marca 2003 r., C – 156/00 (Królestwo Niderlandów

v. Komisja) ETS podkreślił, że zgodnie z art. 221 ust.3 powiadomienie dłużnika o kwocie należności musi uwzględniać trzyletni termin przedawnienia, który rozpoczyna swój bieg, licząc od daty powstania długu celnego.

Odwołanie wynikające z art. 243 WKC jest środkiem zaskarżenia, które można złożyć w pierwszej instancji do organów celnych wyznaczonych przez państwa członkowskie lub w drugiej instancji do niezależnej instytucji, którą może być organ wymiaru sprawiedliwości lub wyspecjalizowany organ równorzędny, zgodnie

z przepisami obowiązującymi w państwach członkowskich.

Instytucję przedawnienia regulują także przepisy ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne w art. 65 ust. 7 – 11. Według tych przepisów kwot należności można dochodzić w terminie 5 lat, licząc od dnia, w którym zostały zaksięgowane. Bieg przedawnienia terminu, zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym dłużnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zakończono postępowanie egzekucyjne. Kolejne wszczęcie postępowania egzekucyjnego nie przerywa biegu terminu przedawnienia. Bieg przedawnienia terminu, zostaje zawieszony z dniem: 1) wszczęcia postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe,

2) wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Termin przedawnienia biegnie dalej od dnia następującego po dniu: 1) prawomocnego zakończenia postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe,

2) doręczenia organowi celnemu prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego.

W rozpatrywanej sprawie towar objęty został procedurą tranzytu zewnętrznego na podstawie zgłoszenia z dnia 29 września 2004 r. Towar ten powinien zostać przedstawiony do dnia 2 października 2004 r. w urzędzie celnym przeznaczenia, tj.

w hiszpańskim urzędzie celnym. W związku z brakiem informacji o zakończeniu procedury tranzytu zewnętrznego wszczęte zostało postępowanie poszukiwawcze, w wyniku którego ustalono, że towary objęte tą procedurą i właściwe dokumenty nie zostały przedstawione w urzędzie celnym przeznaczenia, wobec czego procedura nie została zakończona w wymaganym terminie. W konsekwencji organy celne uznały, że stosownie do art. 203 ust. 1 WKC powstał dług celny w przywozie w wyniku usunięcia spod dozoru celnego towarów podlegających należnościom przywozowym. "T" s,c. i spółka "S." zostali uznani, obok spółki "T", za dłużników ponoszących odpowiedzialność za ten dług.

W przedmiotowej sprawie dług celny powstał w dniu 3 października 2004 r. Uwzględniając trzyletni termin wynikający z art. 221 ust. 3 WKC przedawnienie długu nastąpiło, w oparciu o art.12 § 4 Ordynacji podatkowej, w dniu 3 października 2007 r. Do tej daty zatem organ celny powinien powiadomić skarżącego o kwocie należności. Tymczasem Naczelnik Urzędu Celnego w B. decyzję określająca kwotę należności wynikająca z długu celnego wydał w dniu 18 marca 2008 r., a doręczenie jej nastąpiło: firmie "T." s,c. w dniu 20 marca 2008 r., a spółce "S." w dniu 29 marca 2008 r. Organ

I instancji doręczenie tej decyzji potraktował za równoznaczne z powiadomieniem dłużnika o kwocie należności. Powiadomienia dokonano więc w odniesieniu do obydwu skarżących po upływie terminu przedawnienia.

Zdaniem Dyrektora Izby Celnej przekroczenie 3 - letniego terminu wynikającego z art. 221 ust. 3 nie nastąpiło, ponieważ należy uwzględnić okresy zawieszenia postępowania celnego, na podstawie art. 87 ust. 1 Prawa celnego, w związku

z koniecznością wystosowania do hiszpańskiego urzędu przeznaczenia not TC 24 (mających na celu ustalenie organu właściwego za odzyskanie długu celnego).

W odpowiedzi na skargę wniesioną przez "T." s,c., organ odwoławczy powołał się dodatkowo na przepisy Ordynacji podatkowej.

Zdaniem Sądu stanowisko Dyrektora Izby Celnej nie znajduje potwierdzenia

w przepisach prawnych. Z art. 221 ust.3 WKC wynika, że tylko złożenie odwołania powoduje zawieszenie biegu terminu przedawnienia. Nie budzi wątpliwości, że

w przedmiotowej sprawie nie chodzi o zawieszenie biegu terminu przedawnienia

w związku ze złożeniem odwołania. Wskazany przepis nie przewiduje możliwości zawieszenia biegu tego terminu z innych powodów, np. w związku z wysłaniem not informacyjnych i zawieszeniem postępowania w oparciu o art. 87 ust. 1 Prawa celnego. Takiej możliwości nie przewidują także przepisy Ordynacji podatkowej. Wprawdzie

w art. 206 Ordynacji mówi się o wstrzymaniu biegu terminów w związku

z zawieszeniem postępowania, lecz dotyczy o wyłącznie terminów procesowych (przewidzianych w dziale IV Ordynacji), a nie terminów materialnoprawnych, a takim jest termin przedawnienia długu celnego. Poza wskazanymi, innych przepisów dla uzasadnienia swojego stanowiska organ odwoławczy nie powołał.

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie mają zastosowania przepisy

art. 65 ust. 7 – 11 Prawa celnego. W myśl bowiem art. 55 pkt 2 Prawa celnego organ celny nie księguje i nie pobiera kwoty należności przywozowych, jeżeli upłynął termin na powiadomienie dłużnika o kwocie należności.

Sąd zauważa, że wydłużenie terminu przedawnienia dopuszcza art. 221 ust. 4 WKC zgodnie z którym, jeżeli dług celny powstał na skutek czynu podlegającego,

w chwili popełnienia, wszczęciu postępowania karnego, dłużnika można powiadomić

o kwocie długu celnego na warunkach przewidzianych w obowiązujących przepisach, po upływie terminu trzech lat. Art. 56 Prawa celnego ustanawia w tym zakresie termin

5 lat, licząc od dnia powstania długu celnego.

Na tle art. 221 ust. 4 WSA w Lublinie (np. w wyroku z dnia 5 listopada 2009 r.,

III SA/Lu 355/09), odwołując się do wyroku ETS z dnia 18 grudnia 2007 r., C-62/06 (Fazenda Pública - Director Geral das Alfândegas v. ZF Zefeser - Importaçao

e Exportaçao de Produtos Alimentares Lda) uznał, że to organy celne są zobowiązane do stwierdzenia, czy istnieje związek pomiędzy powstaniem długu celnego,

a popełnieniem czynu podlegającego postępowaniu karnemu, z zastrzeżeniem, że ustalenia takie są czynione tylko i wyłącznie na użytek postępowania zmierzającego do ustalenia należności celnych.

W przedmiotowej sprawie prokuratura postanowieniem z dnia [...] wszczęła postępowania karne w związku ze złożonymi zawiadomieniami o popełnieniu przestępstwa polegającego na niedostarczeniu towaru do odbiorcy hiszpańskiego, jednakże postanowieniem z dnia [...] śledztwo zostało umorzone, bowiem fakt przewiezienia towaru nie został poddany w wątpliwość.

Organ odwoławczy nie podważa ustaleń dokonanych w tym postępowaniu karnym, nie twierdzi również że został popełniony jakiś inny czyn podlegający, w chwili popełnienia, wszczęciu postępowania karnego. Dyrektor Izby Celnej w zaskarżonej decyzji w ogóle nie stosował art. 221 ust. 4 WKC.

Sprawowana przez sąd administracyjny kontrola pod względem zgodności

z prawem zaskarżonych orzeczeń (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo

o ustroju sądów administracyjnych), w praktyce oznacza, że sąd administracyjny dokonując kontroli kwestii związanych z procesem stosowania prawa w postępowaniu celnym, bada, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń, co do obowiązywania zaskarżonej normy prawnej, czy normę tę właściwe interpretował i nie naruszył zasad ustalenia określonych faktów za udowodnione. Innymi słowy, sąd administracyjny nie ma możliwości podejmowania rozstrzygnięć merytorycznych czy działań należących do kompetencji organu, którego akt administracyjny jest przedmiotem sądowej kontroli (por. wyrok NSA z dnia 20 maja 2009 r., II FSK 790/08). Ustalenie, czy w sprawie został ewentualnie popełniony czyn podlegający, w chwili popełnienia, wszczęciu postępowania karnego należy do organu celnego, a nie do Sądu, i powinno to wynikać z decyzji wydanej przez ten organ.

Mając powyższe uwadze na podstawie art.145 §1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia

30 sierpnia Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270) orzeczono jak w sentencji. Na podstawie art.152 cyt. ustawy Sąd określił, iż zaskarżona decyzja nie może być wykonana.

O kosztach sądowych postanowiono na podstawie art. 200 ustawy Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

H. Adamczewska – Wasilewicz L. Kleczkowski E. Kruppik – Świetlicka