Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 709/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-08-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Anna Szymańska, Sędzia WSA Marian Wolanin, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 sierpnia 2012 r. sprawy ze skarg Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w W., L. P. i Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w W. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Prezydent W. decyzją z dnia [...] marca 2009 r. nr [...], działając na podstawie art. 59 ust. 1 i art. 60 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. 104 k.p.a. oraz art, 39 ust.1 i art. 26 ust, 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym w zw. z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia [...] r. o [...], po rozpatrzeniu wniosku S. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w W., ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z powierzchnią biurową w parterze, garażem podziemnym oraz infrastrukturą podziemną na działce nr ew. [...] i części działki nr ew. [...] (ze względu na dojazd) z obrębu [...] -[...] -[...] przy ul. [...] (rejon ul. [...]) w W.

Odwołania od wskazanej decyzji Prezydenta W. wnieśli do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W.: Wspólnota Mieszkaniowa [...] w W., Wspólnota Mieszkaniowa [...] w W oraz L.P.

Po rozpatrzeniu tych odwołań, zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2009 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. działając na podstawie art. 127 § 2 i art. 17 pkt 1 k.p.a. oraz art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych w zw. z art. 39 ust. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, na zasadzie art. 138 § 2 k.p.a. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, sporządzonej w sprawie na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zawierają błędy przesądzające o sprzeczności z prawem decyzji Prezydenta W. z dnia [...] marca 2009 r. Zastrzeżenia organu odwoławczego odnosiły się do wyznaczenia linii zabudowy, określenia wysokości i szerokości elewacji frontowej planowanej inwestycji.

Skargę na opisaną decyzję organu drugiej instancji z dnia [...] września 2009 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w W.

W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z dnia 13 stycznia 2010r. sygn. akt IV SA/Wa 1709/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu analiza akt postępowania przeprowadzonego przez Prezydenta. W. nie upoważnia do stwierdzenia, iż w przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, bądź też, że przeprowadził je w rażący sposób naruszając przepisy procesowe. W konsekwencji, w ocenie Sądu, niedopuszczalne było wydanie przez organ odwoławczy decyzji w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a.

Sąd wskazał, iż Prezydent W., stosownie do § 3 ust. 1 powoływanego rozporządzenia, przeprowadził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust, 1 -5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wynik przeprowadzonej analizy stanowi załącznik nr 2 do decyzji z dnia 12 marca 2009 r. Z części tekstowej tego dokumentu (załącznik nr 2a) wynika, iż granice obszaru analizowanego wyznaczono w odległości trzykrotnej szerokości frontu działki objętej wnioskiem i wykreślono na kopii mapy dołączonej do wniosku inwestora o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, zgodnie z wymogiem określonym w art. 52ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (załącznik nr 2b). Zdaniem Sądu organ pierwszej instancji prawidłowo zatem wyznaczył obszar analizowany, a następnie dokonał porównania planowanej inwestycji z budynkami znajdującymi się na tym obszarze. W części tekstowej analizy wskazano, że wysokość budynków znajdujących się na analizowanym obszarze jest zróżnicowana. Podano ilość kondygnacji i średnią wysokość objętych analizą budynków jednorodzinnych oraz ilość kondygnacji budynków wielorodzinnych. Wskazano ilość kondygnacji znajdujących się na wyznaczonym obszarze budynków wielorodzinnych. Opierając się na dokumentacji będącej w posiadaniu organu pierwszej instancji, podano też wysokość budynków o określonej ilości kondygnacji. Ustalono średnią wysokość budynków, konfrontując ją z danymi przedstawionymi przez inwestora. Określono średni wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki dla zabudowy jednorodzinnej i dla zabudowy wielorodzinnej i uzasadniono dopuszczenie wyższego niż średni wskaźnika dla planowanej inwestycji. Podano, że w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej istniejąca linia zabudowy jest ukształtowana, zgodna z ustawą o drogach publicznych, a zabudowa mieszkaniowa jest "rozrzucona" Określono nieprzekraczalną linię zabudowy dla planowanej inwestycji, odnosząc się do części graficznej sporządzonej analizy. Wskazano szerokość elewacji frontowej w analizowanym obszarze dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i dla zabudowy wielorodzinnej. Ustalono maksymalną szerokość tej elewacji dla projektowanej inwestycji ponad średnią wartość występującą w analizowanym obszarze wskazując, że charakter zabudowy ma kształtować pierzeję ulicy [...], z obowiązkiem zastosowania podziałów pionowych. Wskazano, że zaproponowany przez inwestora płaski dach nawiązuje do zabudowy wielorodzinnej w analizowanym obszarze. Ustalono, że teren planowanej inwestycji ma dostęp do dróg publicznych kategorii powiatowej i kategorii gminnej i stwierdzono, że zarządcy dróg uzgodnili obsługę komunikacyjną planowanej inwestycji z przywołanymi w analizie uwagami. Wskazano, że teren planowanej inwestycji znajduje się w zasięgu istniejącej sieci infrastruktury technicznej, a inwestor uzyskał w odpowiednich jednostkach branżowych wstępne warunki zaopatrzenia w media. Stwierdzono, że dla terenu objętego wnioskiem brak jest konieczności uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cle nierolnicze i nieleśne. Wnioski z przeprowadzonej przez organ pierwszej instancji analizy znalazły następnie odzwierciedlenie w wydanej przez Prezydenta W. decyzji z dnia [...] marca 2009 r.

Zdaniem Sądu przywołane powyżej ustalenia w jednoznaczny sposób wskazują, że organ pierwszej instancji przeprowadził postępowanie dowodowe w stopniu wystarczającym do wydania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzji merytorycznej, po ewentualnym skorzystaniu z kompetencji określonych w art. 136 k.p.a. W ocenie Sądu również niezawarcie w decyzji z dnia [...] marca 2009 r. wyliczeń matematycznych, na podstawie których organ pierwszej instancji ustalił szerokość elewacji frontowej, czy też brak uzasadnienia wyznaczenia takiej, a nie innej szerokości elewacji nie oznacza, że postępowanie w pierwszej instancji zostało przeprowadzone z rażącym naruszeniem norm prawa procesowego i nie może prowadzić do przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Prezydenta W.. Sąd zauważył, że w aktach sprawy znajduje się m.in. przygotowana przez E. sp. z o.o. w W. w październiku 2008 r. Analiza Urbanistyczno-Architektoniczna - Koncepcja Wstępna, w której zawarto Analizę Otoczenia w odległości trzykrotnej szerokości działki w drodze dojazdowej wokół terenu projektowanej inwestycji. We wskazanym dokumencie przedstawiono dane niezbędne do przeprowadzenia analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji. W ocenie Sądu, opracowanie to, a także pozostała znajdująca się w aktach administracyjnych dokumentacja w postaci map, zdjęć, opisów i zestawień, pozwala na weryfikację przez organ odwoławczy ustaleń przyjętych przez Prezydenta W. w decyzji z dnia [...] marca 2009 r. Poza tym, w razie potrzeby organ odwoławczy może skorzystać z kompetencji określonych w art. 136 k.p.a. Sąd zauważył ponadto, że przedstawione przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. stanowisko odnośnie do rozumienia § 4 i § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. nie jest prawidłowe. Sąd podzielił wprawdzie stanowisko, że przez działki sąsiednie, o których mowa w § 4 ust. 1 i w § 7 ust. 1 rozporządzenia należy rozumieć działki znajdujące się w tzw. bliskim sąsiedztwie, to jest działki zabudowane położone najbliżej nieruchomości, dla której mają być ustalone warunki zabudowy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2009 r. sygn. akt II OSK 1945/08. Niepublikowane). Wskazuje jednak, że § 4 ust. 4 oraz § 7 ust. 4 powoływanego rozporządzenia dopuszczają zastosowanie odstępstw od wyznaczenia linii zabudowy oraz górnej krawędzi elewacji frontowej jako przedłużenia tej linii lub tej krawędzi zabudowy istniejącej na sąsiednich działkach, jeżeli wynika to z przeprowadzonej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji. Jeżeli zatem wynika to z przeprowadzonej analizy, można odstąpić od wyznaczenia obowiązującej linii zabudowy, czy też górnej krawędzi elewacji frontowej, przyjmując np. większą wysokość tej krawędzi. W kontekście powyższego należy stwierdzić, że nieprawidłowe jest stanowisko organu pierwszej instancji, że Prezydent W. nieprawidłowo określił wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, bowiem wziął pod uwagę "(...) wyłącznie cały obszar analizowany, nie przeanalizował natomiast bliskiego sąsiedztwa (...)".Skoro organ pierwszej instancji, określając tę wysokość, brał bod uwagę cały obszar zanalizowany, to niezasadne jest twierdzenie, że nie przeanalizował zabudowy znajdującej się w tzw. bliskim sąsiedztwie, która znajduje się przecież na obszarze analizowanym. Powyższe uwagi odnoszą się również do wyznaczenia szerokości elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki.

Podsumowując, Sąd jeszcze raz podkreślił, iż jeżeli w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. zgromadzone w sprawie dowody i materiały w sprawie nie są wystarczające do wydania decyzji merytorycznej, to w nowo prowadzonym postępowaniu odwoławczym powinno ono na zasadzie art. 136 k.p.a. przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia tych materiałów lub dowodów, bądź też zlecić przeprowadzenie takiego postępowania Prezydentowi W., a następnie rozstrzygnąć sprawę co do istoty. Jeżeli przeprowadzone, dodatkowe postępowanie doprowadzi organ odwoławczy o odmiennych wniosków w zakresie kwestionowanych przezeń ustaleń Prezydenta W., dotyczących wyznaczenia linii zabudowy, określenia wysokości i szerokości elewacji frontowej planowanej inwestycji, to będzie on mógł wydać rozstrzygnięcie reformatoryjne.

Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie została wniesiona skarga kasacyjna, która wyrokiem z dnia 3 czerwca 2011 r. sygn. akt II OSK 941/10 została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Rozpoznając sprawę ponownie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia z dnia [...] lutego 2012 r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. po rozpoznaniu odwołań; Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w W., Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w W. oraz L.P. orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta W. z dnia [...] marca 2009 r. nr [...]. W uzasadnieniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze w pierwszej kolejności przytoczyło treść przepisów mających w sprawie zastosowanie, a następnie stwierdziło, iż analiza ww. przepisów prawa oraz stanu faktycznego i materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie prowadzi do wniosku, że zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z prawem.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2012r. skargę do Sądu wniosła Wspólnota Mieszkaniowa [...] w W. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości przez oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej Instancji, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ odwoławczy i zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odowławczego na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa przez pełnomocnika, według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła:

1) naruszenie art. 153 u.p.p.s.a. przez organ odwoławczy, poprzez nieuwzględnienie wiążących wskazań co do dalszego postępowania, wyrażonych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 13 stycznia 2010 roku (sygn. akt IV SA/Wa 1709/09);

2) naruszenie art. 136 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1) k.p.a. oraz z uwzględnieniem treści uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 stycznia 2010 roku (sygn. akt IV SA/Wa 1709/09), poprzez rozstrzygnięcie sprawy zaskarżoną decyzją w sposób wręcz przeciwny do pierwotnego jej rozstrzygnięcia decyzją nr [...] z dnia [...] września 2009 roku przy braku przeprowadzenia jakiegokolwiek uzupełniającego lub korygującego postępowania dowodowego;

3) naruszenie art. 8 k.p.a., poprzez rozstrzygnięcie sprawy zaskarżoną decyzją w sposób wręcz przeciwny do pierwotnego jej rozstrzygnięcia decyzją nr [...] z dnia [...] września 2009 roku przy braku przeprowadzenia jakiegokolwiek uzupełniającego lub korygującego postępowania dowodowego, w czego wyniku postępowanie, na podstawie którego została wydana zaskarżona decyzja zostało przeprowadzone w sposób niebudzący zaufania Skarżącego do władzy publicznej;

4) naruszenie art. 7, 77 i 107 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie uzupełniającego lub korygującego postępowania dowodowego, pomimo uprzedniego wyrażania twierdzeń o niekompletnym i nieprawidłowym materiale dowodowym, zebranym przez organ pierwszej instancji, a także poprzez niekompletne, lakoniczne i niemerytoryczne uzasadnienie zaskarżonej decyzji;

5) naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (w szczególności § 3), poprzez nieuwzględnienie ratio legis owych przepisów, sprowadzającego się do zapewniania ochrony ładu przestrzennego.W uzasadnieniu skargi strona rozwinęła powyższe zarzuty.

Skargę wniosła również Wspólnota Mieszkaniowa [...] w W. (pismem z dnia [...] marca 2012r.) zarzucając:

1. błędną wykładnię art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;

2. naruszenie art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z §1, 2, 3, 4, 6 oraz 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez dokonanie subsumcji, bez szczegółowej analizy graficznego i tekstowego załącznika do decyzji Prezydenta W. dotyczącego obszaru analizowanego;

3. naruszenie art. 7 w związku art. 77 k.p.a. polegające na zaniechaniu przez SKO rozpoznania sprawy w pełnym zakresie i zaniechaniu dokonania samodzielnej oceny materiału dowodowego;

4. naruszenie art. 107 k.p.a. polegające na braku wystarczającego uzasadnienia faktycznego decyzji;

5. niewłaściwe określenie przedmiotu decyzji, poprzez:

- bezpodstawne wskazanie lokalizacji inwestycji tj. ul. [...] (obecnie [...]),

- bezprawne wskazywanie cz. dz, [...] jako miejsce inwestycji, która to część nie należy do inwestora lecz do Skarbu Państwa.

Wobec powyższych zarzutów strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w W. W uzasadnieniu strona rozwinęła powyższe zarzuty.

Pismem z dnia [...] marca 2012 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł również L.P., formułując zarzuty jak w wyżej opisanych skargach.

W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie pełnomocnik uczestnika postępowania Spółki P. wniósł o odrzucenie skargi L.P. z uwagi na niewskazanie interesu prawnego strony w niniejszej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Skargi podlegają uwzględnieniu.

W pierwszej kolejności podkreślić należy, iż stosownie do treści art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tekst jedn. Dz. U. z 2012r. poz. 270) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia.

Orzekający już w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 stycznia 2010r. sygn. akt IV SA/Wa 1709/09 stwierdził, iż organ pierwszej instancji przeprowadził postępowanie dowodowe w stopniu wystarczającym do wydania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzji merytorycznej, po ewentualnym skorzystaniu z kompetencji określonych w art. 136 k.p.a. Jednocześnie Sąd podkreślił, iż przedmiotem postępowania odwoławczego jest zarówno weryfikacja decyzji organu pierwszej instancji, jak i rozpatrzenie konkretnej sprawy i jej merytoryczne załatwienie. Z tych względów organ odwoławczy przed wydaniem swojej decyzji powinien przeprowadzić postępowanie zmierzające do wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz do zbadania zasadności żądań i zarzutów podniesionych w odwołaniu. Powinien on przede wszystkim ocenić zebrany przez organ pierwszej instancji materiał dowodowy, a także dokonane przez ten organ ustalenia. W swej ocenie organ odwoławczy nie jest skrępowany ani tymi ustaleniami, ani argumentami odwołania. Jeżeli dojdzie do wniosku, że w materiale dowodowym zebranym w postępowaniu przed organem pierwszej instancji znajdują się luki, może przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe lub zlecić przeprowadzenie takiego postępowania organowi pierwszej instancji na podstawie art. 136 k.p.a.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, iż orzekające ponownie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. nie zastosowało się do powołanych wytycznych Sądu czym naruszyło art. 153 p.p.s.a. a pnadto art. 15 k.p.a. tj. zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.), która polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przez dwa różne organy tej samej sprawy wyznaczonej treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Chodzi zatem o to, by "przeprowadzono dwukrotnie merytoryczne postępowanie, by dwukrotnie oceniono dowody, w sposób rzeczowy i poważny przeanalizowano wszelkie argumenty i opinie, i w konsekwencji doprowadzono do wydania takiego rozstrzygnięcia, które najlepiej odpowiadać będzie prawu, interesowi publicznemu i słusznym interesom strony" (uzasadnienie uch. SN z dnia 1 grudnia 1994 r., III AZP 8/94, OSNAPiUS 1995, nr 7, poz. 82).

Przenosząc wskazane rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. rozpatrując ponownie odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w W., Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w W. oraz L.P., naruszyło powyższą zasadę, ograniczając się w zasadzie do bardzo lakonicznej oceny prawidłowości rozstrzygnięcia dokonanej przez organ pierwszej instancji. Tymczasem skarżący w swoich odwołaniach podnosili konkretne zarzuty dotyczące wyznaczenia linii zabudowy, określenia wysokości i szerokości elewacji frontowej planowanej inwestycji, przeprowadzonej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 - 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Rolą orzekającego ponownie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. było, więc ponowne merytoryczne rozpoznanie sprawy z uwzględnieniem oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania zawartych w orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 13 stycznia 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 1709/09.

Jednocześnie ponieważ sprawa ponownie będzie przedmiotem rozpoznania przez organ odwoławczy - zdaniem Sądu przedwczesne byłoby ustosunkowywanie się do zarzutów merytorycznych podniesionych w skardze.

Ponadto Sąd nie uwzględnił wniosku pełnomocnika uczestnika o odrzucenie skargi L.P. uznając, iż kwestia jego legitymacji do wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego przesądzona została na etapie poprzednio rozpoznawanej sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, kiedy L.P. uznany został za uczestnika postępowania.

Mając na uwadze powyższe Sąd doszedł do przekonania, że sprawa wymaga ponownej szczegółowej analizy we wskazanym wyżej kierunku, sąd administracyjny nie czyni bowiem własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpujących istotę zagadnień ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ administracyjny rozstrzygający sprawę, których w niniejszej sprawie nie poczyniono. Rozważania organu muszą znaleźć swoje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia stosownie do treści art. 107 § 3 k.p.a.

Dlatego też Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt c) p. p. s. a. uchylił zaskarżoną decyzję. Na podstawie art. 152 orzekł o niewykonywaniu uchylonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 r., nr 163, poz. 1348 zezm.).