Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1203/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-01-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 79 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2021 poz 450
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Edyta Kędzierska, Asesor WSA Tomasz Dziuk, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi M.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie wyrejestrowania pojazdu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej (SKO), po rozpatrzeniu z odwołania M.K., reprezentowanego przez pełnomocnika adwokata M.N., od decyzji Starosty [...] (organ I instancji) z dnia [...]r. nr [...], o wyrejestrowaniu z urzędu, samochodu osobowego [...] o numerze identyfikacyjnym [...] i numerze rejestracyjnym [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 79 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 450 – dalej "ustawa") oraz § 21 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 11 grudnia 2017 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2355 ze zm.-dalej "rozporządzenie") - utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

Stan sprawy przedstawiał się następująco.

Wnioskiem z dnia 22 kwietnia 2021 r. skarżący zwrócił się do Starosty [...] o wyrejestrowanie samochodu osobowego [...] o numerze identyfikacyjnym [...] i numerze rejestracyjnym [...]. Do wniosku dołączył pełnomocnictwo, dowód uiszczenia opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz niepoświadczone kserokopie: zaświadczenia o demontażu przedmiotowego pojazdu z dnia [...] r. i ugody będącej załącznikiem do protokołu z dnia [...]r. sygn. akt [...].

Pismem z 12 maja 2021 r. organ I instancji wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku o: dowód uiszczenia opłaty skarbowej w wysokości 10 zł na wskazane konto tytułem wyrejestrowania pojazdu, oryginał zaświadczenia o demontażu pojazdu, oryginału dowodu rejestracyjnego pojazdu, oryginału karty pojazdu, oryginału protokołu wraz z ugodą z dnia [...]r., sygn. akt [...], dwóch unieważnionych tablic rejestracyjnych o wyróżniku [...].

Przy piśmie z dnia 20 maja 2021 r. pełnomocnik skarżącego przedstawił oryginał dowodu rejestracyjnego i oryginał karty pojazdu.

Decyzją z dnia [...]r. nr [...] orzekł o odmowie wyrejestrowania, na wniosek, wskazanego pojazdu marki [...]. Przedmiotowa decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dni 9 czerwca 2021 r,

Pełnomocnik skarżącego w kolejnym piśmie, które wpłynęło do organu I instancji w dniu 14 czerwca 2021 r., wniósł o wydanie decyzji o wyrejestrowanie wskazanego pojazdu. Wskazał, że odpis ugody sądowej znoszącej współwłasność pojazdu, odpis zaświadczenia o demontażu pojazdu, oryginał dowodu rejestracyjnego, oryginał karty pojazdu znajdują się w aktach innego postępowania prowadzonego przez organ I instancji. Oświadczył, że tablice rejestracyjne stanowiące własność skarżącego jest gotowy okazać w siedzibie kancelarii.

Decyzją z dnia [...]r. nr [...] organ I instancji orzekł o wyrejestrowaniu z urzędu pojazdu marki [...]. W uzasadnieniu wskazał, że pojazd przekazano do uprawnionej stacji demontażu w dniu [...]r. Wyjaśnił, że ze względu na ponowne nieprzedłożenie przez właściciela pojazdu oryginalnego zaświadczenia o demontażu pojazdu organ I instancji wyrejestrował pojazd z urzędu, ponieważ upłynęło 30 dni od dnia otrzymania przez organ zaświadczenia o demontażu od przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu. Nadto organ I instancji wezwał skarżącego o zwrot do organu unieważnionych tablic rejestracyjnych, ponieważ nie stanowią one własności skarżącego i podlegają oddaniu do organu rejestrującego zgodnie z obowiązującym prawem.

W odwołaniu obejmującym dwie, formalnie odrębne decyzje Starosty [...] z dnia [...]r. nr [...] o odmowie wyrejestrowania na wniosek skarżącego samochodu osobowego [...] (rozpatrzonej wcześniej odrębną decyzją [...]) oraz z dnia [...] r. nr [...] o wyrejestrowaniu wskazanego pojazdu [...] z urzędu. Skarżący odnosząc się do decyzji organu I instancji z dnia [...] r. wniósł o jej uchylenie i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego. Natomiast w odniesieniu do decyzji o wyrejestrowaniu pojazdu z urzędu skarżący wniósł o usunięcie jednego z akapitów uzasadnienia w zakresie stwierdzenia "wzywa właściciela pojazdu do zwrotu unieważnionych tablic rejestracyjnych". W uzasadnieniu tych wniosków poniesiono że skarżący przekazał pojazd uprawnionemu przedsiębiorcy prowadzącemu demontaż pojazdów, co jest poza sporem. Stwierdził, że art. 79 ust 3 ustawy przewiduje wyrejestrowania pojazdu z urzędu po upływie 30 dni od otrzymania informacji " od administratora danych i informacji od prowadzącego stację ", a zatem decyzja o wyrejestrowaniu pojazdu z urzędu powinna zostać wydana przed [...] r., a postępowanie "na wniosek strony umorzone, jako bezprzedmiotowe", czego organ I instancji nie dokonał. Zdaniem skarżącego decyzja z dnia [...]r. miałaby podlegać uchyleniu, a postępowanie " w tym zakresie umorzone". Nadto zakwestionował żądanie zawarte w uzasadnieniu decyzji organu I instancji z dnia [...] r. w części dotyczącej zwrotu unieważnionych tablic rejestracyjnych, jako sprzeczną z art. 64 pkt 2 i 3 Konstytucji i mające być "konfiskatą mienia .... kawałka blachy bez znaczenia prawnego". Mają te tablice pozostawać własnością osoby pojazd rejestrującej i nie być w świetle orzecznictwa SN dokumentem. Odnosząc się z kolei do żądania dostarczania nie kopii, a oryginałów dokumentów w opinii skarżącego pozostaje w "rażącej" sprzeczności z K.p.a. – "upoważniającej pełnomocnika do uwierzytelniania za zgodność z oryginałem przedkładanych dowodów". Stwierdził, że żądanie zwrotu tablic jest nieracjonalne.

SKO po rozpatrzeniu odwołania skarżącego uznało, że nie zasługuje ono na uwzględnienie i utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Stwierdziło, że argumentacja pełnomocnika skarżącego jest całkowicie niezasadna, a dodatkowo w części przekłamuje tok postępowania i brzmienie przepisów. Wskazało, że żądanie zwrotu tablic nie jest dla porządku prawnego bez znaczenia, bowiem stają się takie "kolekcjonerskie", a nieważne tablice przedmiotem nie ewidencjonowanego obrotu, a w skrajnych wypadkach ułatwiają nielegalne poruszanie się pojazdów legalnie do ruchu drogowego nie dopuszczonych, ułatwiając tak kradzieże tak w RP, jak i zagraniczne. Wskazało na treść art. 76a. K.p.a. uznając za nieprawdziwe zawarte w odwołaniu argumenty pełnomocnika skarżącego odnoszące się do uwierzytelniania dokumentów. SKO zauważyło, że pełnomocnik nie uwierzytelnił załączonych do pierwszego wniosku: "Zaświadczenia o demontażu pojazdu" i zawartej do protokołu postępowania cywilnego "ugody majątkowej". Dalej odrzuciło twierdzenia skarżącego o bezprzedmiotowości odmowy wyrejestrowania pojazdu. Stwierdziło, że celem wprowadzenia przepisu art. 79 ust. 3 ustawy jest umożliwienie działania z urzędu wtedy gdy właściciel pojazdu złomowanego właściwie, nie składa wniosku o wyrejestrowanie. Uznało, złożenie wniosku niekompletnego za równoznaczne z brakiem wniosku o wyrejestrowanie. Zdaniem SKO organ I instancji prawidłowo załatwił (odmową) wniosek o wyrejestrowanie pojazdu na wniosek by tę sprawę zakończyć, a dopiero wtórnie w postępowaniu formalnie odrębnym wyrejestrował pojazd z urzędu. SKO podkreśliło, że obowiązek zwrotu tablic wynika z przepisów, gdyż jest to swoisty załącznik do wniosku o wyrejestrowanie pojazdu wskazany w § 21 ust 1 pkt 1 oraz w innych przypadkach z określonych w rozporządzeniu. Stwierdziło, że żądanie zwrotu tablic jest zasadne, nie tworzy ono nowego stanu prawnego tylko jest obowiązkiem powstałym ex lege. Uznało za nietrafne żądanie usunięcia tego akapitu z decyzji organu I instancji tak proceduralnie jak i co do kwestii której dotyczy.

W skardze do wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący zaskarżył decyzję SKO z dnia [...] r. w całości wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasadzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazał, że istota sporu sprowadza się do stwierdzenie bezzasadności żądania zwrotu tablic rejestracyjnych, a pozbawienie strony prawa własności tablic rejestracyjnych niebędących dokumentem może być regulowane jedynie w formie ustawowej, a nie rozporządzenia.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko i argumentację prawną. Podkreśliło, ż e ustawodawca inaczej obwarował tryby wyrejestrowania pojazdu tj. na wniosek i z urzędu. W obu trybach obowiązek zwrotu tablic jest analogiczny, z tym że na wniosek ma zostać zrealizowany przed wydaniem decyzji o wyrejestrowaniu pojazdu (tablice są swoistym załącznikiem do wniosku), a w przypadku wyrejestrowania pojazdu z urzędu – po wydaniu decyzji. Podkreśliło, że tablice rejestracyjne nie są własnością właściciela pojazdu, na którym się znajdują. Zauważyło, że pełnomocnik skarżącego zaskarżył jedynie decyzję o utrzymaniu w mocy decyzji o wyrejestrowaniu pojazdu z urzędu, a nie zaskarżył decyzji SKO o utrzymaniu decyzji organu I instancji o odmowie wyrejestrowania pojazdu na wniosek. Zauważyło, że obie sprawy są ze sobą powiązane

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: p.p.s.a.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej, a stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2021 r. poz. 137) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie zgodnie z 134 p.p.s.a. sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych w granicach danej sprawy, której skarga dotyczy, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia.

Oceniając skargę przy zastosowaniu powyższych kryteriów oceny Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej (SKO) utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] r. o wyrejestrowaniu z urzędu samochodu osobowego [...] nie zostały wydane z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do ich wyeliminowania z obrotu prawnego.

Na wstępie przypomnieć trzeba, że materialnoprawną podstawę działania organów stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym(t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 450 – dalej "ustawa"). Zgodnie z art. 79 ust. 1 pkt 1 ustawy pojazd podlega wyrejestrowaniu przez organ właściwy ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu, na wniosek jego właściciela, w przypadku:

1) przekazania pojazdu do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów, na podstawie zaświadczenia o demontażu pojazdu, o którym mowa w ust. 2 bądź w art. 24 ust. 1 pkt 2 lub art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, albo równoważnego dokumentu wydanego w innym państwie;

2) kradzieży pojazdu, jeżeli jego właściciel złożył stosowne oświadczenie pod odpowiedzialnością karną za fałszywe zeznania;

3) wywozu pojazdu z kraju, jeżeli pojazd został zarejestrowany za granicą lub zbyty za granicę;

4) zniszczenia (kasacji) pojazdu za granicą;

5) udokumentowanej trwałej i zupełnej utraty posiadania pojazdu bez zmiany w zakresie prawa własności;

6) przekazania niekompletnego pojazdu do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów, na podstawie zaświadczenia o przyjęciu niekompletnego pojazdu, o którym mowa w art. 25 ust. 1 lub art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, albo równoważnego dokumentu wydanego w innym państwie;

7) wycofania pojazdu z obrotu, o którym mowa w art. 70g ust. 5.

Wskazać w tym miejscu należy, iż uzupełnienie procedury wyrejestrowania pojazdu uregulowane zostało, zgodnie z zawartą w art. 76 ust. 1 ustawy delegacją ustawową, w przepisach wykonawczych, to jest w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 11 grudnia 2017 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych (Dz. U. 2017 r. poz. 2355 – dalej "rozporządzenie").

Analiza treści powołanego wyżej art. 79 ust. 1 pkt 1 ustawy oraz § 21 ust. 1 rozporządzenia z 2017 r. wskazuje, iż postępowanie w sprawie wyrejestrowania pojazdu jest postępowaniem opartym na zasadzie skargowości, co oznacza, iż do jego uruchomienia niezbędny jest wniosek właściciela pojazdu, a określony w art. 79 ust. 1 ustawy. Katalog przesłanek umożliwiających wyrejestrowanie pojazdu jest katalogiem zamkniętym. Stosownie zaś do § 21 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w celu wyrejestrowania pojazdu właściciel pojazdu składa do organu rejestrującego właściwego ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu wniosek o wyrejestrowanie pojazdu na formularzu, którego wzór jest określony w załączniku nr 1 do rozporządzenia, a w przypadku pojazdu, o którym mowa w art. 73 ust. 2a ustawy, na formularzu, którego wzór jest określony w załączniku nr 2 do rozporządzenia, do którego dołącza w przypadku określonym w art. 79 ust. 1 pkt 1 ustawy - dokument, o którym mowa w tym przepisie, dowód rejestracyjny, kartę pojazdu, jeżeli była wydana, oraz tablice (tablicę) rejestracyjne. W § 1 pkt 3 i 4 rozporządzenia wskazano przy tym, iż określa ono wzory tablic rejestracyjnych oraz innych tablic, cech identyfikacyjnych i oznaczeń, w które zaopatruje się pojazd, a także ich opis; szczegółowe wymagania techniczne dla tablic rejestracyjnych oraz zakres i sposób ich badania.

Stan faktyczny w rozpatrywanej sprawie został ustalony w sposób prawidłowy. Bezspornym jest, że skarżący wystąpił z wnioskiem o wyrejestrowanie samochodu osobowego [...] o numerze identyfikacyjnym [...] i numerze rejestracyjnym [...]. Wniosek o wyrejestrowanie pojazdu nie był kompletny i nie został uzupełniony na wezwanie organu I instancji. Skarżący w skardze polemizował prezentowanym przez SKO stanowiskiem konsekwentnie wskazując przy tym, że tablice rejestracyjne (również unieważnione) stanowią własność skarżącego, a organy bezzasadnie żądają ich zwrotu. W związku z tym wnosił o usunięcie jednego z akapitów uzasadnienia akcentując, że nie ma normatywnych podstaw do żądania zwrotu tablic. Zauważył, że pozbawienie strony własności tablic rejestracyjnych może być regulowana jedynie w formie ustawowej. Przy czym ze znajdujących się w aktach sprawy pism pełnomocnika skarżącego (karta 8-10 i 19 akt adm.) wynika, że skarżący jest w posiadaniu unieważnionych tablic.

Organy I instancji decyzją z dnia [...] r. odmówił wyrejestrowania na wniosek samochodu osobowego [...] ze względu na nieuzupełnienie braków formalnych wniosku. Natomiast decyzją z dnia [...]r. wyrejestrował wymieniony pojazd wskazując, że w dniu [...] r. wskazany pojazd został przekazany uprawnionej stacji demontażu, co stanowiło podstawę do jego wyrejestrowania.

Rozpoznając odwołanie skarżącego SKO skupiło się na prawnym aspekcie sprawy, podnosząc, iż w świetle powołanych wcześniej przepisów ustawy i rozporządzenia, skarżący był zobowiązany do przedłożenia wraz z wnioskiem o wyrejestrowanie pojazdu tablic rejestracyjnych.

W ocenie Sądu stanowisko skarżącego wskazujące na to, że tablice rejestracyjne pojazdu stanowią własność właściciela pojazdu, a żądanie ich zwrotu do organu I instancji jest chybione i stanowi jedynie polemikę wywodami SKO. Zauważyć bowiem przyjdzie, że tablice rejestracyjne wydawane są przez organy właścicielowi pojazdu, muszą spełniać określone wymogi prawne. Są wydawane właścicielowi pojazdu na jego wniosek zgodnie z § 2 rozporządzenia, mogą podlegać legalizacji na wniosek właściciela pojazdu (§ 9 rozporządzenia), organ rejestrujący na wniosek właściciela pojazdu może wydać wtórnik tablicy rejestracyjnej (§ 15 rozporządzenia)- tak więc właściciel pojazdu nie włada tablicami rejestracyjnymi. Właściciel pojazdu nie nabywa tablic rejestracyjnych. Są one z woli ustawodawcy formalną przesłanką dopuszczenia pojazdu do ruchu. Z tego też względu właściciel pojazdu celem jego wyrejestrowania zobligowany jest do zwrotu tychże tablic.

Z uwagi na zarzuty skargi, kwestionujące przekroczenie delegacji ustawowej określonej w art. 76 ustawy przez ministra i prawidłowość zastosowania przepisów rozporządzenia w sprawie, wskazać należy, że rozporządzenie to zostało wydane w oparciu delegację zawartą w art. 76 ust. 1 pkt 1 lit. a i c ustawy, który w dacie wydania rozporządzenia przewidywał, iż Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw informatyzacji, ministrem właściwym do spraw wewnętrznych oraz Ministrem Obrony Narodowej warunki i tryb rejestracji pojazdów, czasowej rejestracji pojazdów, wyrejestrowania pojazdów, z zastrzeżeniem ust. 2-3, oraz wzory dowodu rejestracyjnego, pozwolenia czasowego, nalepki kontrolnej, tablic rejestracyjnych oraz innych tablic, cech identyfikacyjnych i oznaczeń, w które zaopatruje się pojazd, a także ich opis oraz szczegółowe wymagania techniczne dla tablic rejestracyjnych oraz zakres i sposób ich badania. W tej sytuacji i wobec powyższego, zarzuty skargi dotyczące przekroczenia delegacji ustawowej i nieuprawnionego zastosowania przepisów ww. rozporządzenia należało uznać za bezpodstawne.

Tym samym, niniejsza sprawa, wywołana ww. wnioskiem skarżącego, wymagała rozpatrzenia ze szczególnym uwzględnieniem cyt. art. 79 ust. 1 pkt 1 ustawy oraz ww. § 21 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia. W myśl tego pierwszego, pojazd podlega wyrejestrowaniu przez organ właściwy ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu, na wniosek jego właściciela, w przypadku przekazania pojazdu do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów, na podstawie zaświadczenia o demontażu pojazdu, o którym mowa w ust. 2 bądź w art. 24 ust. 1 pkt 2 lub art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, albo równoważnego dokumentu wydanego w innym państwie. W myśl tego drugiego w celu wyrejestrowania pojazdu właściciel pojazdu składa do organu rejestrującego właściwego ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu wniosek o wyrejestrowanie pojazdu na formularzu, którego wzór jest określony w załączniku nr 1 do rozporządzenia, a w przypadku pojazdu, o którym mowa w art. 73 ust. 2a ustawy, na formularzu, którego wzór jest określony w załączniku nr 2 do rozporządzenia, do którego dołącza w przypadku określonym w art. 79 ust. 1 pkt 1 ustawy - dokument, o którym mowa w tym przepisie, dowód rejestracyjny, kartę pojazdu, jeżeli była wydana, oraz tablice (tablicę) rejestracyjne.

W sprawach, dotyczących wyrejestrowania pojazdu i mimo brzmienia ww. przepisów, w tym wykonawczych - wskazujących wprost dowody mające potwierdzać wystąpienie przesłanki wyrejestrowania, które to strona winna złożyć, to na organie spoczywają obowiązki wynikające m.in. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Zgodnie zaś z tymi przepisami, organ w toku prowadzonego postępowania, stojąc na straży praworządności, zobowiązany jest z urzędu lub na wniosek stron podejmować wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 K.p.a.), a następnie na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 K.p.a.). Winien przy tym jako dowód dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 75 § 1 K.p.a.). W konsekwencji, w ocenie Sądu, w sytuacji, gdy skarżący wniósł o wyrejestrowanie pojazdu i nie dołączył wymaganych prawem dokumentów oraz tablic rejestracyjnych, wobec jasnego stanowiska skarżącego co do tablic rejestracyjnych skutkującego odmową ich zwrotu do organu wyrejestrowanie pojazdu z urzędu było zasadne. Organ był bowiem w posiadaniu oryginału zaświadczenia o demontażu pojazdu z dnia [...]r. co potwierdzało wystąpienie jednej z przesłanek z art. 79 ust. 1 ustawy.

Zdaniem Sądu, w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy organy dokonały prawidłowej wykładni prawa materialnego, jak i procesowego. Sąd uznał także pozostałe zarzuty skargi za nieuzasadnione.

Z wszystkich przedstawionych powyżej przyczyn oraz na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.