Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1821/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2010-04-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6131 Opłaty za korzystanie ze środowiska
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję oraz stwierdzono nieważność poprzedzającej ją decyzji organu I instancji
określono, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana
Powołane przepisy: article: art.107 par. 1 i 3 , art. 156 par. 1 pkt. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak (spr.) Sędziowie: WSA Jacek Bursa WSA Wojciech Jakimowicz Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi Zakładu Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 19 października 2009 r. nr [....] w przedmiocie wymierzenia opłaty podwyższonej za korzystanie ze środowiska I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz stwierdza nieważność poprzedzającej ją decyzji organu I instancji; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz strony skarżącej Zakładu Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w S. kwotę 2687 zł (słownie dwa tysiące sześćset osiemdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Marszałek Województwa [....] wydał w dniu 1 lipca 2009 r. decyzję (znak:.....), w której wymierzył Zakładowi Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w S. opłatę podwyższoną w łącznej wysokości 264 682 zł za korzystanie ze środowiska z tytułu składowania odpadów na składowisku odpadów w P. za II półrocze 2006 r. i I półrocze 2007 r. stanowiącej różnicę pomiędzy opłatą należną a wynikającą z wykazu.

Uzasadniając wydaną decyzję Marszałek Województwa [....] wskazał, że zgodnie z art. 284 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, podmiot korzystający ze środowiska ustala we własnym zakresie wysokość należnej opłaty i wnosi ją na rachunek właściwego urzędu marszałkowskiego. Opłatę, zgodnie z art. 285 ust. 1 tej ustawy, ustala się według stawek obowiązujących w okresie, w którym korzystanie ze środowiska miało miejsce. Podmiot korzystający ze środowiska w terminie do końca miesiąca następującego po upływie każdego półrocza przedkłada marszałkowi województwa wykaz zawierający informacje i dane, o posiadanych odpadach, wykorzystane do ustalenia wysokości opłat oraz wysokość tych opłat (art. 286 ust. 1 w zw. z art. 285 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r.). Podmiot korzystający ze środowiska bez uzyskania wymaganego pozwolenia lub innej decyzji ponosi opłatę podwyższoną za korzystanie ze środowiska (art. 276 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska).

Zgodnie z art. 293 ust. 1 tej ustawy Za składowanie odpadów bez uzyskania decyzji zatwierdzającej instrukcję eksploatacji składowiska odpadów podmiot korzystający ze środowiska ponosi, z zastrzeżeniem ust. 3-5, opłaty podwyższone w wysokości 0,05 jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie odpadów na składowisku za każdą dobę składowania. W sytuacji gdy podmiot korzystający ze środowiska, nie przedłożył wykazu zawierającego informacje i dane o zakresie korzystania ze środowiska oraz o wysokości należnych opłat - marszałek województwa wymierza opłatę, w drodze decyzji, na podstawie własnych ustaleń lub wyników kontroli wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, lub gdy pomiot ten zamieścił w wykazie zawierającym informacje i dane o zakresie korzystania ze środowiska oraz o wysokości należnych opłat informacje lub dane nasuwające zastrzeżenia - marszałek województwa wymierza, w drodze decyzji, na podstawie własnych ustaleń lub wyników kontroli wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, opłatę w wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy opłatą należną a wynikającą z wykazu. Zakład Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w S. jest podmiotem obowiązanym do ustalenia we własnym zakresie i wniesienia w ustawowym terminie opłat za korzystanie ze środowiska miedzy innymi z tytułu składowania odpadów na składowisku odpadów w P.

Marszałek Województwa [....] w dniu 2 października 2007 r. decyzją znak: [....] wymierzył Zakładowi Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w S. opłatę podwyższoną za korzystanie ze środowiska z tytułu składowania odpadów bez wymaganego pozwolenia – instrukcji eksploatacji składowiska za pierwsze półrocze 2006 r. stanowiącą różnicę pomiędzy opłatą należną a wynikającą z wykazu. Decyzja ta została utrzymana w mocy ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego, a następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę na tę decyzję (sygn. II SA/Kr 699/08).

W trakcie postępowania wyjaśniającego w powyższej sprawie Marszałek Województwa [....] ustalił, że decyzją z dnia 25 kwietnia 2003 r. wydaną przez Starostę K. na podstawie art. 3 ustawy o wprowadzeniu ustawy Prawo ochrony środowiska i art. 53 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach została dla Zakładu Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w S. zatwierdzona instrukcja eksploatacji składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętnych w P. Decyzja ta obowiązywała do dnia 31 grudnia 2005 r. Ustalono również, że Zakład Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w S. w pierwszym półroczu 2006 r. nie posiadał decyzji zatwierdzającej instrukcję eksploatacji wyżej wymienionego składowiska. Ponadto Marszałek Województwa [....] był informowany zarówno przez Zakład Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w S. , jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie o toczących się postępowaniach w przedmiocie wydania decyzji zatwierdzającej instrukcję eksploatacji składowiska odpadów w P. W szczególności Marszałkowi jest znany wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 grudnia 2007 r. (sygn. II S.A./Kr 1076/07) w przedmiocie odmowy wydania decyzji zatwierdzającej instrukcję eksploatacji składowiska odpadów w P. Marszałkowi więc był znany z urzędu fakt nieposiadania przez Zakład Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w S. , do dnia wydania zaskarżonej decyzji, zatwierdzonej instrukcji eksploatacji składowiska odpadów P . W związku z tym w dniu 03 marca 2009 r. Marszałek Województwa [....] pismem z dnia 26 lutego 2009 r. (znak:.....) zawiadomił Zakład Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w S. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia wysokości opłaty za korzystanie ze środowiska z tytułu składowania odpadów na składowisku odpadów w P. w drugim półroczu 2006 r. i I półroczu 2007 r., jednocześnie Marszałek wezwał Zakład Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej do podania w terminie 7 dni od daty otrzymania pisma, ilości dób i masy składowania odpadów na składowisku w P. w ww. okresie. Żądane dane Zakład przedłożył w dniu [....] marca 2009 r. Następnie pismem z dnia [....] 2009 r. (znak....) Marszałek Województwa [....] , w związku z prowadzonym postępowaniem pouczył stronę o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz możliwości zgłaszania wniosków i uwag. W odpowiedzi na powyższe działający z upoważnienia Burmistrza Gminy S. Zastępca Burmistrza złożył pismo, w którym wskazał, że w sprawie wymierzenia opłat podwyższonych za korzystanie ze środowiska z tytułu składowania odpadów na składowisku w P. przez Zakład Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w S. prowadzone były dwa postępowania, pierwsze przez Starostę K. i dotyczyło kwestii zatwierdzenia instrukcji eksploatacji składowiska odpadów w P. , natomiast drugie prowadzone przez Marszałka Województwa [....] dotyczyło wymierzenia opłaty podwyższonej z tytułu składowania odpadów na składowisku w P. za pierwsze półrocze 2006 r.

Strona wskazała, że Starosta K. w 2006 r. zakwestionował ważność instrukcji eksploatacji składowiska odpadów w P., w związku z czym Zakład Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w S. złożył w dniu 26 października 2006 r. wniosek o zatwierdzenie instrukcji eksploatacji składowiska odpadów w P. Starosta K. decyzją z dnia 30 kwietnia 2007 r. odmówił zatwierdzenia wskazanej instrukcji, decyzja ta została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w wyniku złożonej skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie obie decyzje zostały uchylone.

Odnosząc się natomiast do postępowania prowadzonego przez Marszałka Województwa [....] dotyczącego wymierzenia opłaty podwyższonej z tytułu składowania odpadów na składowisku w P. za pierwsze półrocze 2006 r., strona wskazała, że do wydania wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, Zakład Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w S. był przekonany, że opłaty te są nienależne i w związku z tym nie składał wniosków o odroczenie terminów płatności podwyższonych opłat. Po wyroku jednakże Zakład dokonał zapłaty naliczonej za pierwsze półrocze 2006 r. opłaty podwyższonej wraz z odsetkami.

Równocześnie z trwającym postępowaniem w sprawie wydania decyzji o zatwierdzeniu instrukcji eksploatacji składowiska odpadów w P., Gmina S. przygotowywała się do likwidacji tego składowiska. Gmina złożyła do Starosty [....] wniosek w sprawie zamknięcia tego składowiska. Starosta decyzją z dnia 04 marca 2008 r. (znak:......) postanowił o zamknięciu składowiska odpadów w P. W ocenie strony wskazana decyzja o zamknięciu składowiska zastępuje instrukcję eksploatacji składowiska, co zostało potwierdzone przez Starostę [....] w decyzji z dnia 23 kwietnia 2008 r., znak: [....] , którą Starosta umorzył trwające od 2006 r. postępowanie zatwierdzające instrukcję eksploatacji składowiska odpadów w P. z uwagi na bezprzedmiotowość postępowania w kontekście zamknięcia składowiska. W ocenie Gminy decyzja ta zastępuje instrukcje eksploatacji składowiska odpadów, a skoro tak, to pod względem formalnym naliczanie opłat podwyższonych jest bezprzedmiotowe. Strona wskazała również, że wniosek o zatwierdzenie instrukcji eksploatacji składowiska odpadów w P. został złożony 26 października 2006 r., a Starosta [....] decyzję o bezprzedmiotowości postępowania w sprawie zatwierdzenia instrukcji eksploatacji wydał w dniu 23 kwietnia 2008 r., dlatego też naliczanie opłat podwyższonych powinno być zaniechane od daty wydania decyzji odmawiającej zatwierdzenia instrukcji eksploatacji składowiska wydanej w dniu 30 kwietnia 2007 r.

Marszałek Województwa [....] ustalił, że Zakład Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w S. w drugim półroczu 2006 r. i pierwszym półroczu 2007 r. składował odpady na składowisku w P. bez wymaganej przepisami prawa zatwierdzonej instrukcji eksploatacji składowiska odpadów (art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia o odpadach). Ponadto Gmina w piśmie z dnia [....] 2009 r. zawierającym wnioski i uwagi do przedmiotowego postępowania przyznała, że w okresie objętym przedmiotowym postępowaniem Zakład Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w S. nie posiadał i nadal nie posiada takiej instrukcji. Składowanie odpadów jest korzystaniem ze środowiska, z którym związany jest obowiązek ponoszenia opłaty, o której mowa w art. 273 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, przy czym jej wysokość, zasady ponoszenia oraz krąg podmiotów obowiązanych do jej ponoszenia określone są szczegółowo w przepisach ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. w jej dziale II Tytułu V.

Podstawę prawną do wydania decyzji o obowiązku uiszczenia opłaty podwyższonej za korzystanie ze środowiska są art. 276 ust. 1 oraz art. 293 ust. 1 wskazanej ustawy. Ze wskazanych przepisów wynika, że podmiot korzystający ze środowiska bez wymaganego pozwolenia lub innej decyzji ponosi opłatę podwyższoną za korzystanie ze środowiska. W przypadku działalności prowadzonej przez Zakład Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w S. taką "inną decyzją" jest decyzja zatwierdzająca instrukcję eksploatacji składowiska odpadów, o której mowa w art. 53 ustawy o odpadach. Korzystanie ze środowiska bez uzyskania takiej decyzji skutkuje zaistnieniem ustawowej przesłanki poniesienia przez dany podmiot korzystający ze środowiska opłaty podwyższonej. Ustawodawca nie przewidział od tej regulacji żadnych wyjątków, zatem w ocenie organu I instancji brak jest jakichkolwiek podstaw pozwalających na odstąpienie od obowiązku ponoszenia przez stronę opłaty podwyższonej za korzystanie ze środowiska. Na gruncie niniejszej sprawy nie ulega natomiast wątpliwości, że Zakład Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w S. w okresie od 1 lipca 2007 r. do 31 grudnia 2007 r. prowadził działalność polegająca na korzystaniu ze środowiska – składowaniu odpadów oraz, że nie posiadał decyzji, o której mowa w art. 53 ustawy o odpadach, tj. zatwierdzającej instrukcję eksploatacji składowiska odpadów w P. w tym okresie.

W ocenie organu I instancji wyłącznie uzyskanie decyzji zatwierdzającej instrukcję eksploatacji składowiska odpadów pozwala podmiotowi prowadzącemu działalność w tym zakresie na uiszczanie opłat, o których mowa w art. 273 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, to jest należnych za korzystanie ze środowiska. W przeciwnym przypadku marszałek województwa ma obowiązek do wymierzenia opłaty podwyższonej. Do ustalenia wysokości opłaty podwyższonej za korzystanie ze środowiska z tytułu składowania odpadów bez uzyskania odpowiedniej decyzji zatwierdzającej instrukcję eksploatacji zostały wykorzystane dane złożone do organu I instancji w dniu 17 marca 2009 r. Ilość i rodzaj odpadów oraz ilość dób ich składowania na składowisku w P. w drugim półroczu 2007 r. została szczegółowo zestawiona w załączniku do decyzji. Szczegółowe rozliczenie przedstawiono w załącznikach do decyzji, które stanowią jej integralną część.

Od powyższej decyzji odwołanie złożył Zakład Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w S. Zarzucił, że opłata jego zdaniem została błędnie wyliczona. Wskazał on, że nie miał świadomości ciążącego na nim obowiązku wynikającego z przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r., Prawo ochrony środowiska o ponoszeniu podwyższonych opłat, bowiem w decyzji z dnia 7 września 2006 r. Starosta [....] rozszerzając zakres wcześniejszej decyzji z dnia 29 kwietnia 2004 r. zezwalającej na unieszkodliwianie odpadów innych niż niebezpieczne postanowił, że będą one składowane zgodnie z instrukcją eksploatacji składowiska w P. zatwierdzoną decyzją Starosty [....] z dnia 25 kwietnia 2003 r., mimo iż wówczas decyzja z dnia 25 kwietnia 2003 r. wygasła w związku z upływem terminu na jaki została wydana. Dlatego też uzasadnionym było uznanie przez odwołującego się, iż decyzja z dnia 7 września 2006 r. była co najmniej zatwierdzeniem instrukcji w stosunku do poszerzonego zakresu odpadów innych niż niebezpieczne o kodach wskazanych w decyzji. Skarżący nie miał ponadto świadomości co do konieczności ponoszenia opłat w wysokości podwyższonej, co wynika z faktu, iż w decyzji w dnia 7 września 2006 r. Starosta [....] jako organ właściwy wydał zarówno zgodę na składowanie odpadów oraz zatwierdził instrukcję eksploatacji. Decyzja o zatwierdzeniu instrukcji, do której nawiązano w decyzji z dnia 7 września 2006 r. Starosty [....] , utraciła moc w dniu 31 grudnia 2005 r. W ocenie skarżącego w decyzji z dnia 7 września 2006 r. rozszerzono katalog odpadów innych niż niebezpieczne, a zatem należy uznać, że tą decyzją na nowo została zatwierdzona instrukcja. W związku z tym, że doszło tym samym do rozszerzenia katalogu odpadów, to organ I instancji mógł naliczyć opłatę podwyższoną jedynie w stosunku do tych odpadów, które nie były objęte decyzją z dnia 7 września 2006 r., to dowodzi natomiast, że organ I instancji wadliwie przeprowadził postępowanie dowodowe i w efekcie decyzja została wydana w oparciu o błędnie ustalony stan faktyczny i prawny.

Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 19 października 2009 r. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 276 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, podmiot korzystający ze środowiska bez uzyskania wymaganego pozwolenia lub innej decyzji ponosi opłatę podwyższoną za korzystanie ze środowiska, kiedy zachodzi konieczność posiadania zezwolenia na korzystanie ze środowiska, ale korzystający ze środowiska go nie posiada. Pozwolenie na korzystanie ze środowiska jest decyzją administracyjną i adresat tej decyzji będzie mógł przystąpić do korzystania ze środowiska wyłącznie w przypadku posiadania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na korzystanie ze środowiska. Podmiot składujący odpady jest obowiązany posiadać między innymi ostateczną decyzję zatwierdzającą instrukcję eksploatacji składowiska odpadów. W przedmiotowej sprawie Starosta [....] w decyzji z dnia 25 kwietnia 2003 r. (znak:....) zatwierdził instrukcję eksploatacji składowiska odpadów w P. , wskazując jednocześnie okres obowiązywania tej decyzji do dnia 31 grudnia 2005 r. To oznacza, że począwszy od dnia 1 stycznia 2006 r. Zakład Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w S. składował odpady na składowisku w P. pomimo nieposiadania ostatecznej decyzji zatwierdzającej instrukcję eksploatacji tego składowiska odpadów. Zakład nie posiadał bowiem innej – poza wskazaną decyzją Starosty – ostatecznej decyzji zatwierdzającej instrukcję eksploatacji składowiska odpadów w P.

SKO nie przychyliło się przy tym do stanowiska skarżącego, że Starosta [....] decyzją z dnia 7 września 2006 r. ponownie zatwierdził instrukcję eksploatacji składowiska odpadów w P. zatwierdzoną decyzją Starosty [....] z dnia 25 kwietnia 2003 r. Decyzją z dnia 7 września 2006 r. Starosta [....] zmienił jedynie swoją decyzję z dnia 29 kwietnia 2004 r. znak: [....] w przedmiocie udzielenia Zakładowi Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w S. – obowiązującego do dnia 29 kwietnia 2009 r. – zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania i transportu odpadów innych niż niebezpieczne. W pkt 8 tej decyzji wskazano, że przedmiotowe odpady inne niż niebezpieczne będą składowane zgodnie z instrukcją eksploatacji składowiska w P. zatwierdzoną decyzją Starosty [....] z dnia 25 kwietnia 2003 r. znak: [....]. Powyższy zapis nie oznacza jednak, że Starosta [....] w powołanej decyzji z dnia 7 września 2006 r. ponownie zatwierdził instrukcję eksploatacji składowiska w P. z dnia 25 kwietnia 2003 r.

W skardze od powyższej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego skarżący Zakład Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w S. powtórzył wszystkie zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji Marszałka Województwa [....] , a ponadto wskazał, że załącznik nr 1 do decyzji stanowiący jej integralną część nie został podpisany przez osobę upoważnioną do wydania decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Zgodnie z treścią art.3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi / art. 134 ustawy/.

Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 ppsa.

W wyniku dokonanej przez Sąd oceny postanowienia stwierdzić należy, że skarga jest uzasadniona. W przedmiotowej sprawie stwierdzono naruszenie przepisów postępowania, które stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji I instancji i uchylenia decyzji organu II instancji.

Uzasadniony jest podniesiony w skardze zarzut nieważności decyzji poprzedzającej zaskarżoną decyzję ze względu na naruszenie art.107 § 1 kpa w związku z art.156 § 1 pkt 2 kpa . Na wstępie trzeba wskazać, że weryfikacja tego zarzutu była możliwa dopiero po dostarczeniu egzemplarza decyzji, która została doręczona stronie skarżącej. W aktach sprawy znajduje się bowiem decyzja, która spełnia wszystkie konieczne i niezbędne warunki formalne, w szczególności co do jej podpisania wraz z załącznikami. Natomiast egzemplarz decyzji, który został doręczony skarżącemu, tym różni się od tego, który znajduje się w aktach przekazanych przez organ, że nie ma on podpisanych załączników.

W ocenie Sądu załączniki stanowią integralną część wydanej decyzji administracyjnej i w związku z tym powinny one spełniać te same wymagania co decyzja, dotyczy to w szczególności konieczności ich podpisania.

Zgodnie z art. 107 § 1 kpa, decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Tymczasem w egzemplarzu decyzji doręczonym stronie załączniki nie zostały podpisane, co więcej załączniki nie zostały opisane i oznaczone w taki sposób, żeby nie budziło wątpliwości, że stanowią one integralną część decyzji, nie wskazano również ile stron mają poszczególne załączniki. Brak podpisów, oraz brak jednoznacznego opisu załączników powoduje, że w istocie wątpliwości może budzić, co stanowiło podstawę do obliczenia i ustalenia wysokości opłaty podwyższonej za korzystanie ze środowiska. Zwrócić bowiem należy uwagę, że ustalenie i sposób naliczenia wysokości opłaty podwyższonej nastąpiło w istocie w załączniku do decyzji, a nie w samej decyzji, a załącznik ten nie został zobowiązanej stronie skutecznie doręczony.

W sytuacji, gdy dane rozstrzygnięcie (decyzja) na wieloczłonową strukturę to każdy z tych elementów musi odpowiadać wymogom art. 107 § 1 kpa, także w takim zakresie w jakim przepis ten nakazuje podpisanie decyzji przez osobę uprawnioną do działania za organ administracji w tym sensie, że podpisana musi zostać każda z integralnych części decyzji (por. np. wyrok WSA w Krakowie z dnia 28 maja 2008 r., sygn. II S.A./Kr 245/08). W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę brak jest podstaw do twierdzenia, że wymogom tym mogą nie odpowiadać załączniki do decyzji, w szczególności w sytuacji, gdy załączniki te nie zostały w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości opisane i zespolone z treścią wydanej decyzji.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym dotyczącym rozstrzygnięć nakładających obowiązki o charakterze pieniężnym wskazuje się zasadnie, że nie jest istotne, czy wymagane w sprawie wyliczenia zawarte są w treści samego aktu, czy też w integralnym do tego aktu załączniku. Przy czym w przypadku skorzystania z drugiej z wymienionych możliwości załącznik musi być podpisany przez osobę upoważnioną zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. Brak podpisania załącznika przez osobę upoważnioną zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. powoduje kwalifikowaną wadliwość decyzji, stanowi rażące naruszenie prawa, którego skutkiem jest nieważność rozstrzygnięcia organu stosownie do art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 września 2007 r., VI SA/Wa 751/07, LEX nr 440051, wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 września 2007 r., VI SA/Wa 752/07, LEX nr 409259). Również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 maja 2006 r., II GSK 37/06 stanął na stanowisku, zgodnie z którym "brak podpisu upoważnionej osoby na załączniku do decyzji stanowi rażące naruszenie prawa. Skutkiem rażącego naruszenia prawa jest nieważność decyzji administracyjnej stosownie do art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.". Sąd stwierdził w powyższym wyroku, że brak stwierdzenia nieważności decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. uzasadnia uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji przez NSA na podstawie art. 185 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnym (wyrok NSA z dnia 25 maja 2006 r., II GSK 37/06, LEX nr 236395). Stanowisko powyższe jest ugruntowane w orzecznictwie i w ocenie sądu rozstrzygającego niniejszą sprawę uzasadnione (por. wyrok NSA z dnia 12 marca 1997 r., SA/Gd 2939/95, LEX nr 30583, gdzie stwierdzono, że "brak podpisu osoby upoważnionej do wydania decyzji stanowi rażące naruszenie prawa. Dopuszczalne jest sporządzenie załącznika do decyzji, lecz taki załącznik musi zawierać przynajmniej dokładne oznaczenie decyzji, a przede wszystkim właściwy podpis, gdyż załącznika tego nie można traktować inaczej jak decyzji. Skoro więc załącznik ten nie zawiera podpisu, to nie może być traktowany jako decyzja"; por. też: wyrok WSA w Krakowie z dnia 9 lipca 2008 r., II SA/Kr 468/08, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 25 września 2008 r., II SA/Ol 537/08, Lex 451625, wyrok NSA z dnia 20 czerwca 2008 r., II OSK 690/07, LEX nr 488025) i piśmiennictwie (zob. M. Jaśkowska, A. Wróbel: Komentarz do art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U.00.98.1071), [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III.)

Niepodpisanie załącznika do decyzji oznacza rażące naruszenie art.107 § 1 kpa. Braku powyższego nie uzupełnił organ odwoławczy nie tylko ponieważ nie miał wiedzy o jego występowaniu (co jest zrozumiale ze względu na niewskazanie na powyższe uchybienie przez stronę, która otrzymała wadliwą decyzję), ale przede wszystkim dlatego, że nie zajął się w żadnej mierze w prowadzonym przez siebie postępowaniu ustaleniem (czy choćby weryfikacją) wysokości i sposobu obliczenia spornej opłaty, ograniczając się jedynie do stwierdzenia, że "Kolegium nie dostrzegło również błędów w obliczeniu wysokości przedmiotowej opłaty podwyższonej za korzystanie ze środowiska". Oznacza to, że w tym zakresie Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie wyjaśniło sprawy zgodnie z art. 7 i 77 kpa i nie uzasadniło swego stanowiska w tym zakresie zgodnie z art.107 § 3 kpa, co miało istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy.

Z tych względów orzeczono jak w pkt I sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1lit. c oraz § 2 w zw. z art.135 ustawy Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji orzeczono na podstawie art.152 ppsa, a o kosztach postępowania na podstawie art.200 ppsa.

.