Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 178/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-07-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 239b § 1 pkt 2 w zw. z § 2
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 lipca 2016 r. sprawy ze skargi "A" Spółka Cywilna W. O., S. P. w M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K . (dalej: organ II instancji, organ odwoławczy) z dnia [...] r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. (dalej: organ I instancji) z dnia [...] r. nr [...] oraz [....] nadające rygor natychmiastowej wykonalności decyzjom organu I instancji z dnia [...] r. nr [...] oraz [...] , wydanym dla "A" (dalej: Strona, Skarżąca, Spółka) w przedmiocie rozliczenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za październik i listopad 2012 r.

2. Postępowanie przed organami podatkowymi.

2.1. Z ustalonego przez organy podatkowe stanu faktycznego wynika, że postanowieniami z dnia [...]r. organ I instancji, działając na podstawie art.239b § 1 pkt 2 oraz § 2 i 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm., dalej jako O.p.), nadał powołanym wyżej decyzjom rygor natychmiastowej wykonalności, wskazując w uzasadnieniu na brak majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia.

2.2. Nie zgadzając się z powyższymi rozstrzygnięciami Strona, reprezentowana przez fachowego pełnomocnika, złożyła zażalenia na ww. postanowienia, wnosząc o ich uchylenie w całości. Wydanym rozstrzygnięciom zarzuciła naruszenie:

- art. 239b § 1 pkt 2 w związku z § 2 O.p. polegające na nie-uprawdopodobnieniu, że zobowiązanie wynikające z decyzji organu I instancji określającej zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług nie zostanie wykonane, a w szczególności na nieuprawdopodobnieniu, że skarżąca nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia.

Pismami z dnia [...] r. zażalenia na przedmiotowe postanowienia złożyła również Spółka osobiście, zarzucając naruszenie:

- art. 239 § 2 O.p. polegające na braku uprawdopodobnienia przez organ podatkowy, że zobowiązania wynikające z decyzji nie zostaną przez Spółkę wykonane,

- art. 239 b O.p., a także naruszenie art. 217 § 2 w związku z art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 oraz art. 219 O.p. poprzez niewłaściwe ich zastosowanie,

- art. 191 w związku z art. 121 § 1 O.p. poprzez dokonanie jedynie wybiórczej analizy materiału dowodowego oraz zaniechanie działań mających na celu rozpatrzenie całego materiału dowodowego,

- art. 120 i art.122 O.p. poprzez odstąpienie od zasady wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych sprawy,

- rażące naruszenie obowiązującego prawa z pogwałceniem postanowień zawartych w art. 120, art. 121, art. 122, art. 125, art. 180, art. 181, art. 187, art. 188, art. 191, art. 191, art. 193 i art. 210 O.p.

- art. 42 ustawy o podatku od towarów i usług,

- naruszenie art. 57, art. 60, art. 61, art. 65, art. 73 Kodeksu cywilnego oraz art. 7 Konstytucji RP.

Jednocześnie w dniu [...]r. Skarżąca dokonała zapłaty całości kwot wynikających z decyzji organu I instancji z dnia [...] r. nr [...] oraz [...] wraz z odsetkami za zwłokę.

2.3. Organ odwoławczy nie znajdując podstaw do uwzględnienia podniesionych zarzutów, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienia.

W motywach rozstrzygnięcia, w pierwszej kolejności odniósł się do dokonanej w dniu [...] r. zapłaty kwot wynikających z ww. decyzji z dnia [...] r. Wyjaśnił, że istota kontroli instancyjnej w postępowaniu w sprawie nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżanego postanowienia, a nie na stwierdzeniu

i wyprowadzaniu skutków procesowych z faktu wykonania obowiązku wynikającego z decyzji, której został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Strona ma interes prawny w tym, aby żądać oceny legalności zaskarżonego postanowienia.

W ocenie organu II instancji uchylenie postanowienia w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji prowadziłoby zatem do iluzoryczności kontroli instancyjnej tych postanowień, skoro wykonanie decyzji oznaczałoby skutek w postaci umorzenia postępowania zażaleniowego.

W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy powołał się na art. 239b § 1 O.p., który zawiera katalog przesłanek, na podstawie których decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Jednocześnie wskazał, że organ podatkowy może nadać nieostatecznej decyzji atrybut wykonalności, o ile wystąpi choćby jedna z nich. Natomiast zgodnie z § 2 tego artykułu, rygor nadaje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane.

Zdaniem organu II instancji z przywołanych przepisów wynika, że dla nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności konieczne jest spełnienie dwóch przesłanek. Pierwszą przesłanką jest jedna z czterech okoliczności wskazanych w § 1 art. 239b O.p. Drugą przesłanką jest uprawdopodobnienie, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane.

W niniejszej sprawie, w oparciu o odpowiedź Ministerstwa Sprawiedliwości Departament Informatyzacji i Rejestrów Sądowych, Centralna Informacja o Zastawach Rejestrowych Krajowego Rejestru Sądowego oraz Ksiąg Wieczystych z dnia 11 czerwca 2015 r. organ ustalił, że Skarżąca nie posiada żadnych nieruchomości. Z uzyskanego wykazu ksiąg wieczystych wynikało jedynie, że właścicielami wyszczególnionych tam praw majątkowych są jedynie wspólnicy spółki. Ponadto skarżąca nie posiada żadnych środków transportu, co ustalono w oparciu o dane z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców CEPiK. Ustalono także że Spółka nie dokonała żadnych czynności cywilnoprawnych podlegających opodatkowaniu.

Jednocześnie na wezwanie z dnia 17 marca 2015 r. do złożenia oświadczenia o nieruchomościach oraz prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem hipoteki przymusowej oraz o rzeczach ruchomych oraz zbywalnych prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem zastawu skarbowego, Strona poinformowała o skorzystaniu z prawa odmowy złożenia oświadczenia, na podstawie art. 39 § 2 O.p.

Dalej organ odwoławczy podkreślił, że dla niniejszej sprawy znaczenia nie mają informacje dotyczące sytuacji majątkowej wspólników Spółki. Decyzja określająca zobowiązanie podatkowe wobec spółki cywilnej na gruncie prawa podatkowego pozwala jedynie na podjęcie egzekucji tylko do majątku zobowiązanego tą decyzją podatnika, a o odpowiedzialności solidarnej wspólników za zaległości podatkowe Spółki należy rozstrzygnąć w odrębnym postępowaniu z udziałem innych stron. Dopiero wydanie decyzji o odpowiedzialności wspólnika spółki cywilnej jako osoby trzeciej pozwala na prowadzenie egzekucji w stosunku do majątku wspólnika pozostającego poza majątkiem spółki.

Odnosząc się natomiast do kwestii uprawdopodobnienia niewykonania zobowiązania, organ odwoławczy wskazał, że suma kwot wynikających z decyzji, którym nadany został rygor natychmiastowej wykonalności wyniosła ponad 690.000 zł, zatem Spółka musiałaby posiadać majątek o wartości przekraczającej wskazaną kwotę, aby wykluczyć w sprawie zaistnienie przesłanki z art. 239b § 1 pkt 2 O.p., a tego przeprowadzone postępowanie nie wykazało.

Ponadto Strona rozpoczynając prowadzenie działalności gospodarczej we wrześniu 2012 r., wykazywała w deklaracjach VAT-7 do grudnia 2012 r. bardzo wysokie podstawy opodatkowania (w wartościach od 1.033.094 zł do 4.980.730 zł), które począwszy od stycznia 2013 r. znacznie zmalały w stosunku do poprzednich okresów rozliczeniowych, by za IV oraz od VII 2013 r. do XII 2014 r. wynieść 0 zł.

Dokonane w toku postępowań podatkowych obydwu instancji porównanie obrotów spółki na przestrzeni 2012-2015 r. wskazało bezsprzecznie na pogarszającą się kondycję finansową Skarżącej. Spółka począwszy od miesiąca rozpoczęcia wykonywania działalności gospodarczej wykazywała systematycznie kwoty do zwrotu bądź do przeniesienia na następne okresy rozliczeniowe, dodatkowo fakt braku zaległości oraz informacji o prowadzonych wobec Spółki postępowaniach egzekucyjnych na dzień 29 września 2015 r. wynikał nie z dyscypliny podatkowej spółki, lecz z tego, że spółka od początku wykonywania działalności gospodarczej nie wykazuje zobowiązań podatkowych.

Wszelkie wyszczególnione okoliczności, tj. nieustabilizowana, chwiejna w sposobie przynoszenia zysków sytuacja finansowa Spółki w zestawieniu ze stwierdzonym w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z dnia 30 września 2015 r. nr [...] oraz [...] , faktem, że działalność ta była prowadzona jedynie celem uzyskiwania zwrotów podatku VAT, w połączeniu z brakiem majątku spółki powodowała realną obawę niewykonania ww. decyzji.

Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska Strony dotyczącego naruszenia przepisów prawa procesowego. W jego ocenie organ I instancji zgromadził pełny materiał dowodowy i dokonał jego oceny w sposób rzetelny i wyczerpujący w zgodzie z art. 191 O.p., a wyniki tej oceny znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu sporządzonym zgodnie z wymogami przewidzianymi w art. 217 § 2 O.p.

3. Postępowanie przed Sądem I instancji

3.1. W skardze Strona, reprezentowana przez fachowego pełnomocnika, wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie:

1. art. 239 § 1 pkt 2, § 2 i § 3 O.p. poprzez ich błędne zastosowanie polegające na uznaniu, że istnieją przesłanki do nadania decyzjom rygoru natychmiastowej wykonalności w sytuacji, gdy podatnik dobrowolnie zapłacił w toku postępowania międzyinstancyjnego całą należność objętą zaskarżonymi decyzjami,

2. art. 239b § 2 O.p. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że wskazany przepis stanowi samodzielną podstawę dla wydania postanowienia o rygorze natychmiastowej wykonalności,

3. art. 191, art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187, art. 239 § 2, art. 217 § 2, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 oraz art. 219 O.p. poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że posiadanie przez wspólników spółki cywilnej wystarczającego majątku na spłatę zobowiązania podatkowego nie dezaktualizuje potrzeby nadania rygoru natychmiastowej wykonalności.

Ponadto Skarżąca zarzuciła sprzeczność istotnych ustaleń faktycznych z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, polegająca na uznaniu, że Spółka świadomie brała udział w oszustwie mającym na celu generowanie zysków z prowadzonej działalności gospodarczej, lecz z nienależnie uzyskiwanych zwrotów podatku od towarów i usług dzięki wykorzystywania tzw. karuzeli podatkowej, podczas gdy prawidłowe ustalenia prowadzą do wniosku, że Spółka dokonała zakwestionowanych czynności w dobrej wierze co pozwalało jej na skorzystanie z prawa do odliczenia VAT.

Skarżąca podniosła, że okoliczność, iż czynności odliczenia podatku zostały zakwestionowane z uwagi na zarzut "karuzeli podatkowej" nie uprawdopodobniają tego, że spółka nie zapłaci należności dobrowolnie. Organ nie wykazał też aby spółka kiedykolwiek uchylała się od zapłaty podatku bądź też regulowała go nieterminowo.

3.2. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie.

Odnosząc się do zarzutów związanych z koniecznością przeprowadzenia postępowania dowodowego zmierzającego do ustalenia, czy transakcje gospodarcze opisane w ww. decyzjach miały w rzeczywistości miejsce wskazał, że ocena dowodów stanowiących podstawę przyszłych merytorycznych rozstrzygnięć dotyczących m. in. w sposób wskazany w zażaleniach i skardze, wykracza poza zakres niniejszego postępowania.

4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

4.1. Skarga nie jest zasadna.

4.2. Istota sporu w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia czy organ podatkowy zasadnie nadał rygor natychmiastowej wykonalności decyzjom nieostatecznym.

4.3. Na wstępie należy wyjaśnić, iż wbrew zarzutom skargi zapłata zobowiązania podatkowego wynikającego z nieostatecznej decyzji organu podatkowego nie czyni bezprzedmiotowym postępowania w sprawie nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności. Przedmiot postępowania, czyli zasadność nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, nie przestał bowiem istnieć wraz z chwilą zapłaty zobowiązania.

Przedmiotem postępowania prowadzonego, na podstawie art. 239b O.p. jest ustalenie istnienia przesłanek, które warunkują nadanie decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności. W art. 239b § 4 O.p. zagwarantowano podatnikom prawo zaskarżenia postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności, przy czym ustawodawca zastrzegł, że wniesienie zażalenia nie wstrzymuje wykonania decyzji. Z regulacji tej, podyktowanej względami celowościowymi, wynika zatem, że "wykonalność" decyzji organu pierwszej instancji nadana przez nałożenie omawianego rygoru nie niweczy instancyjnej kontroli prawidłowości jego zastosowania.

Należy także zaznaczyć, że nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności powoduje, że obowiązkiem podatnika jest natychmiastowe wykonanie obowiązku określonego decyzją, niezależnie od tego czy skorzysta z przysługujących środków zaskarżenia. W orzecznictwie podkreśla się, że istota kontroli instancyjnej w postępowaniu w sprawie nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżanego postanowienia, a nie na stwierdzeniu i wyprowadzaniu skutków procesowych z faktu wykonania obowiązku wynikającego z decyzji, której został nadany rygor natychmiastowej wykonalności (por. wyrok WSA w Gdańsku z 3 sierpnia 2011 r., sygn. akt I SA/Gd 541/11 oraz wyrok WSA w Krakowie z 20 czerwca 2013 r. sygn. akt I SA/Kr 556/13 CBOSA).

4.4. Przechodząc do oceny stanowiska organu odwoławczego w zakresie zaistnienia przesłanek uzasadniających nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzjom z dnia [...] r. wskazać należy, iż zgodnie z art. 239a O.p. co do zasady decyzja nieostateczna, nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie podlega wykonaniu, chyba że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

Stosownie natomiast do treści art. 239b § 1 O.p rygor natychmiastowej wykonalności może być nadany, gdy: (1) organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych; (2) strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia; (3) strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości; (4) okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż trzy miesiące. Na podstawie § 2 tego artykułu, przepis § 1 stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane.

Z powyższego wynika zatem, że nadanie decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności jest uzależnione od spełnienia łącznie dwóch przesłanek, po pierwsze musi zaistnieć jedna z sytuacji określonych w art. 239b § 1 O.p. oraz po drugie, organ podatkowy musi uprawdopodobnić, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane.

Jak podkreśla się w orzecznictwie uprawdopodobnienie jest środkiem zastępczym dowodu w znaczeniu ścisłym, nie dającym pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie. Jest to środek zwolniony od ścisłych formalności dowodowych, pozwalający na przyspieszenie postępowania (por. wyrok NSA z dnia 31 października 2012 r., sygn. akt II FSK 578/11, wyrok NSA z dnia 18 marca 2016 r. sygn. akt I FSK 1160/120, CBOSA).

4.5. W rozpoznawanej sprawie organy podatkowe oparły swoje rozstrzygnięcie na przesłance z art. 239b § 1 pkt 2 O.p. wskazując, że strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia. W ocenie Skarżącej przesłanka ta nie została jednak spełniona, bowiem organy podatkowe nie przeprowadziły wyczerpującego postępowania dowodowego, ograniczając się jedynie do ustalenia stanu majątkowego spółki, natomiast całkowicie pomijając majątek wspólników spółki. Zdaniem Sądu stanowisko skarżącej należy uznać z nieprawidłowe.

Podkreślić należy, że dla stwierdzenia wystąpienia okoliczności, o której mowa w art. 239b § 1 pkt 2 O.p., organ podatkowy nie ma obowiązku wykazywać tego, jakimi składnikami majątkowymi podatnik dysponuje. Wystarczające jest, że wykaże, iż podatnik nie posiada takiego majątku, który z uwagi na swoją wartość umożliwiałby ustanowienie na nim hipoteki przymusowej lub zastawu skarbowego, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia. Postępowanie dowodowe nie musi więc prowadzić do dokładnego ustalenia stanu majątkowego i ujawnienia wszystkich posiadanych przez podatnika składników majątkowych, zwłaszcza w sytuacji, gdy sam podatnik nie wykazał żadnych należących do niego składników majątku (por. wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2011 r., sygn. akt II FSK 1156/10).

Ponieważ, w rozpatrywanej sprawie, Skarżąca korzystając z uprawnienia przewidzianego w art. 39 § 2 O.p. odmówiła złożenia oświadczenia majątkowego, organy podatkowe zobowiązane były dokonać własnych ustaleń, co też w ocenie Sądu, uczyniły.

Na podstawie informacji przekazanych przez Ministerstwo Sprawiedliwości Departament Informatyzacji i Rejestrów Sądowych, Centralna Informacja o Zastawach Rejestrowych Krajowego Rejestru Sądowego oraz Ksiąg Wieczystych z dnia 11 czerwca 2015 r. organ ustalił bowiem, że skarżąca spółka nie posiada żadnych nieruchomości. Nie posiada również żadnych środków transportu, co ustalono w oparciu o dane z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców Cepik oraz nie przeprowadziła żadnych czynności cywilnoprawnych podlegających opodatkowaniu.

Za trafne należy również uznać spostrzeżenie organu odwoławczego, iż powoływanie się przez Skarżącą na majątek wspólników Spółki nie ma znaczenia w niniejszej sprawie. Dla oceny przesłanki z art. 239 § 1 pkt 2 O.p. należy brać pod uwagę majątek spółki cywilnej, a nie majątek wspólników pozostający poza Spółka.

W orzecznictwie podkreśla się, że decyzja wymiarowa wobec spółki cywilnej na gruncie prawa podatkowego pozwala jedynie na podjęcie egzekucji tylko do majątku zobowiązanego tą decyzją podatnika, a o odpowiedzialności solidarnej wspólników za zaległości podatkowe spółki należy rozstrzygnąć w odrębnym postępowaniu z udziałem innych stron. Dopiero wydanie decyzji o odpowiedzialności solidarnej wspólników spółki cywilnej jako osoby trzeciej pozawala na prowadzenie egzekucji w stosunku do majątku wspólnika pozostającego poza majątkiem spółki (por. wyrok NSA z dnia 26 stycznia 2010 r., sygn. akt I FSK 1587/10 oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 listopada 2014 r. sygn. akt VIII SA/Wa 474/14 ).

Konkludując podnoszone przez Skarżącą zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego poprzez niedokładne ustalenie jej sytuacji majątkowej należy uznać za bezpodstawne.

4.6. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie, organ uprawdopodobnił także, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że suma kwot wynikających z decyzji, którym nadano rygor natychmiastowej wykonalności przekracza wartość majątku spółki. Obawy nie spełnienia zobowiązania potęgowała również nieustabilizowana, chwiejna w sposobie przynoszenia zysków sytuacja finansowa spółki. Jednocześnie w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z dnia [...] r. nr [...] wykazano, że działalność ta prowadzona była jedynie celem uzyskania zwrotów podatku VAT. Skoro zatem fakt posługiwania się nierzetelnymi fakturami organ I instancji uznał za udowodniony wydając decyzje, którym nadano rygor natychmiastowej wykonalności, to okoliczność ta mogła być uznana za jedną z przesłanek rodzących obawę niewykonania zobowiązania.

W konsekwencji zachodziło bowiem duże prawdopodobieństwo niespełnienia zobowiązania podatkowego, a tym samym wbrew twierdzeniu Strony zachodziły podstawy do nadania nieostatecznej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

4.7. Mając na uwadze powyższe oraz zebrany w sprawie materiał dowodowy, Sąd uznał, że organy podatkowe wypełniły wynikający z art. 122 O.p. obowiązek podejmowania niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy zgodnie z zasadą prawdy materialnej wyrażoną w art. 122 O.p. Zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy sprawy. Oceny wyprowadzone na jego podstawie w sposób należyty wypełniają obowiązki płynące z zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w dyspozycji art. 122, art. 187 § 1 O.p., jak też z zasady swobodnej oceny dowodów unormowanej w art. 191 O.p.

Skoro Strona nie wykazała naruszenia prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, Sąd ustalony przez organ odwoławczy stan faktyczny przyjął za podstawę rozstrzygnięcia w sprawie.

4.8. Rozstrzygnięcie, wbrew twierdzeniom strony, znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia stosownie do 217 § 2, art. 210 § 4 oraz art. 219 O.p. Analiza zaskarżonego postanowienia implikuje stwierdzenie, że zawiera ono uzasadnienie faktyczne w szczególności wskazując fakty, które organ uznał za udowodnione, dowody, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności oraz uzasadnienie prawne. Organ II instancji wyjaśnił podstawę prawną postanowienia i przytoczył mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa.

Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 wskazać należy, że nie znajduje on w sprawie zastosowania (art. 219 O.p.).

4.9. Końcowo zaznaczyć przyjdzie, że skład orzekający pozostawił bez rozpoznania zarzuty skierowane przeciwko decyzjom wymiarowym albowiem decyzje te nie są przedmiotem skargi, a po myśli art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016, poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Przypomnieć należy, że przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest postanowienie w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności a nie decyzje wymiarowe.

4.10. Mając na uwadze powyższe, skoro Skarżąca nie wykazała naruszenia powołanych w skardze zarzutów prawa procesowego i materialnego, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę uznając ją za bezzasadną.