Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 198/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-02-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
658
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 247
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Ciąglewicz /spr./ po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia [...] w Ś. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 września 2016 r., sygn. akt IV SAB/Wr 167/16 o oddaleniu wniosku [...] w Ś. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi [...] w Ś. na bezczynność Kombinatu Górniczo-Hutniczego Miedzi – Fundacji "Polska Miedź" w Lubinie w przedmiocie dofinansowania renowacji pomnika postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

[...] w Ś. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Kombinatu Górniczo-Hutniczego Miedzi – Fundacji "Polska Miedź" w Lubinie w przedmiocie dofinansowania renowacji pomnika.

Jednocześnie, w skardze skarżący zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy.

Postanowieniem z dnia 22 września 2016 r., sygn. akt IV SAB/Wr 167/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał, że wniosek o przyznanie prawa pomocy nie może zostać uwzględniony z uwagi na oczywistą bezzasadność skargi, o której mowa w art. 247 P.p.s.a. Mając na uwadze treść art. 3 § 1 i 2 P.p.s.a. Sąd wskazał, że kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w sytuacjach wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a. Przy czym, w przypadku skargi na bezczynność przedmiotem kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Właściwość sądów administracyjnych dotyczy zatem niepodejmowania przez ograny administracji publicznej nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych, chodzi tu o takie akty jak: decyzje administracyjne; postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym, zabezpieczającym a także inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Sąd zwrócił uwagę, że przedmiot skargi dotyczy bezczynności w sprawie, która nie mieści się w powołanym katalogu spraw objętych właściwością sądów administracyjnych. Kognicja sądu administracyjnego w niniejszej sprawie nie wynika również z innych przepisów prawa.

W zażaleniu na powyższe postanowienie [...] w Ś. wniósł o jego uchylenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zakres kognicji sądu administracyjnego określa art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, ze zm.), dalej P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd administracyjny sprawuje kontrolę nad działalnością administracji publicznej w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę, co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty jednostek samorządu terytorialnego i ich związków inne niż określone w pkt. 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Nadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3).

Stosownie do treści art. 247 P.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi.

O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Oznacza, to że zastosowanie powołanego przepisu jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na uwzględnienie skargi. W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 P.p.s.a. (por. J. P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2010, str. 573).

W niniejszej sprawie [...] w Ś. wniósł skargę na bezczynność Kombinatu Górniczo-Hutniczego Miedzi – Fundacji "Polska Miedź" w Lubinie w przedmiocie dofinansowania renowacji pomnika. Skarżący Komitet wskazał, że zwrócił się KGHM o dofinansowanie renowacji pomnika. W związku z nieotrzymaniem odpowiedzi Komitet złożył "wezwanie przedprocesowe", na które również nie uzyskał odpowiedzi, wniósł skargę na bezczynność.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd wyrażony przez Sąd pierwszej instancji, że skarga ta nie mieści się w katalogu spraw objętych właściwością sądów administracyjnych, o którym mowa w art. 3 § 2 P.p.s.a. Kognicja sądu administracyjnego w niniejszej sprawie nie wynika również z innych przepisów prawa. Stwierdzona niedopuszczalność skargi oznacza oczywistą bezzasadność skargi, o której mowa w art. 247 P.p.s.a., a w takiej sytuacji prawo pomocy nie przysługuje. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu prawidłowo zatem odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy ze względu na oczywistą bezzasadność jego skargi.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.