Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 1/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2020-09-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 48 ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 9 września 2020 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A. P. i W. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę.


UZASADNIENIE

A. P. i W. P. wnieśli skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 7 listopada 2019 r. uchylającej decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 4 września 2018 r. i nakazującej A. i W. P. rozbiórkę dobudowy do budynku mieszkalnego, trwale związanej z gruntem, murowanej, z dachem spadzistym krytym blachodachówką o wymiarach 9,90 m x 10,10 m + 4,40 m x 5,05 m zlokalizowanej na działce nr [...], położonej w obrębie ewidencyjnym K. B., gmina K.

Skarga została wniesiona w następującym stanie sprawy:

Przedmiotem prowadzonego postępowania organy nadzoru budowlanego uczyniły dobudowę do budynku mieszkalnego, usytuowaną na działce nr [...] przy ul. W. w K. B., gmina K. Inwestycja została wykonana we wrześniu 2007 r, przez A. i W. P. Inwestorzy nie posiadają pozwolenia na budowę na wykonanie powyższych robót budowlanych.

Podkreśliły organy, że zasadą prawa budowlanego, wyrażoną w art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j, Dz. U. z 2019 r., poz. 1196 ze zm.) jest, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31 ww. ustawy, dlatego leż organ I instancji wdrożył procedurę wynikającą z art. 48 ustawy Prawo budowlane.

Procedura ta polega na tym, że inwestor na żądanie organu (wydane postanowienie) przedstawia mu wymagane dokumenty, a następnie organ na ich podstawie w trybie przepisów art. 49 ustawy Prawo budowlane dokonuje oceny zgodności samowolnej budowy z przepisami o planowaniu przestrzennym, a także czy wybudowany obiekt nie narusza innych przepisów, w szczególności techniczno - budowlanych. O ile obiekt spełnia powyższe warunki to organ nadzoru budowlanego w dalszej kolejności nakłada na inwestora obowiązek uiszczenia opłaty legalizacyjnej, a po jej uiszczeniu wydaje decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego. Legalizacja samowoli budowlanej jest uprawnieniem inwestora. Organ nie ma obowiązku legalizacji samowoli budowlanej wbrew woli strony. Nie ma też prawnej możliwości dokonania legalizacji robót budowlanych w sytuacji, gdy inwestor nie wykonuje swoich obowiązków przewidzianych w procedurze legalizacyjnej. Dlatego jeśli inwestor przedłożył organowi wymagane prawem dokumentów, organ nadzoru budowlanego prowadzi procedurę legalizacyjną tj. ocenę prawidłowości wykonanych robót budowlanych i wydanie dalszego rozstrzygnięcia przewidzianego w powyższym trybie.

Inwestor na każdym etapie postępowania legalizacyjnego może zrezygnować ze swojego uprawnienia. Przejawem tej rezygnacji może być albo nie złożenie przez inwestora żądanych przez organ dokumentów bądź (na dalszym etapie tego postępowania) nieuiszczenie opłaty legalizacyjnej. Niespełnienie tych warunków (niezależnie od ich przyczyn) skutkuje obowiązkiem organu nadzoru budowlanego orzeczenia rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części (art. 48 ust. 4, art. 49 ust. 3 Prawa budowalnego .

W prowadzonym postępowaniu organ I instancji postanowieniem z 10 maja 2009 r. wstrzymał roboty budowlane przy budowie przedmiotowego obiektu budowlanego i nałożył na skarżących obowiązek przedstawienia w terminie do dnia 31 sierpnia 2011 r. określonych dokumentów. Jednakże zobowiązani nie przedłożyli wymaganych dokumentów wymienionych w sentencji tego postanowienia (m.in. dokumentacji projektowej), dlatego organ I instancji nakazał rozbiórkę przedmiotowej inwestycji.

W toku postępowania odwoławczego organ II instancji zlecił, Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanemu, przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego w celu;

- wykonania szkicu działki z wyraźnym zaznaczeniem przedmiotowego budynku wraz z podaniem jego wymiarów, konstrukcji, sposobu związania z gruntem, funkcji i odległości od poszczególnych granic działki,

- uzupełnienia o aktualną, opisaną dokumentację zdjęciową przedmiotu postępowania,

- przesłania wypisu i wy rysu z rejestru ewidencji gruntów, dotyczącego działki nr [...], położonej w obrębie ewidencyjnym K. B., gmina K.,

- ustalenia czy przedmiotowy budynek stanowi samodzielny obiekt czy dobudowę.

Następnie organ odwoławczy wystąpił do A. P. o udzielenie wyjaśnień w związku z brakiem przesłania projektu do organu nadzoru budowlanego cyt. "zwracam się z uprzejmą prośbą o wydłużenie terminu przedstawienia projektu budynku na działce [...] w K. B. do 15 grudnia 2011 r. Projekt jest już wykonany, ale pozostało jeszcze uzyskanie uzgodnień między innymi z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. Wykonanie projektu przedłużyło się ze względu na długi termin oczekiwania na decyzję o warunkach zabudowy.". W odpowiedzi pismem z 1 marca 2019 r. A. P. poinformowała "po wykonaniu projektu chciałam go złożyć w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego, Inspektor nie przyjął ode mnie projektów, bo były niekompletne z powodu braku uzgodnienia z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. W związku z tym zawiozłam projekt do uzgodnienia do Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, gdzie mnie poinformowano, że decyzja konserwatora zostanie przesłana do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Po tej informacji byłam przekonana, że urzędy tę sprawę wyjaśnią między sobą, a projekt z opinią Konserwatora Zabytków trafi do P. "

Pismem z 18 lutego 2019 r. organ odwoławczy wystąpił do Urzędu Gminy K. o udzielenie informacji czy cyt. "w odniesieniu do przedmiotowej zabudowy została wydana – A. P. bądź W. P. - około 2011 r. decyzja o warunkach zabudowy, Jeżeli tak, proszę o przesłanie jej kopii z informacją czy były złożone odwołania. ". W odpowiedzi, pismem z 28 lutego 2019 r. Urząd Gminy K. poinformował, że w latach 2009-2011 nie wydano decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej działki.

Pismem z 27 marca 2019 r. organ odwoławczy wystąpił do A. P. o przesłanie kopii decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej działki. W odpowiedzi A. P. przesłała kopię decyzji o warunkach zabudowy, z której wynika m.in.. że po rozpatrzeniu wniosku A. V. Wójt Gminy decyzją z 27 stycznia 2010 r. ustalił warunki zabudowy w związku z rozbudową budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...], obr. K. B., gm. K.

Pismem organ odwoławczy wystąpił do A. P. o udzielenie wyjaśnień kim jest osoba, na wniosek której wydano decyzję o warunkach zabudowy (mając na uwadze fakt, iż obowiązek wynikający z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 4 września 2018 r, został nałożony na skarżących. W odpowiedzi z dnia 30 maja 2019 r. A. P. przesłała do organu opinię inspektora wojewódzkiego ds. zabytków nieruchomych z 19 listopada 2011 r., w której opiniuje on pozytywnie ze stanowiska konserwatorskiego dokumentację projektową rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. W. [...], dz. nr [...] w K. B., gm. K. Ponadto A. P. przesłała kopię aktu notarialnego Rep. A nr [...] z 29 sierpnia 2014 r., z którego wynika, że A. V. darowała A. P. (wnuczce) przedmiotową nieruchomość.

W związku z powyższym organ odwoławczy wystąpił do Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z prośbą o udzielenie informacji czy dokumentacja dot. przedmiotu postępowania została przekazana - jak twierdzi A. P. - do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W odpowiedzi z 31 lipca 2019 r. Wojewódzki Konserwator Zabytków poinformował, że organ ochrony zabytków nie przekazał jakiejkolwiek dokumentacji dotyczącej przedmiotowej sprawy do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Ponadto, zgodnie z pismem ww. organu cyt. "Przypuszczalnie dopuszczono się samowoli budowlanej, albowiem nie dokończono procedury uzyskania pozwolenia na inwestycję. Opinia nie upoważnia do uzyskania pozwolenia na budowę w przypadku terenu wpisanego do rejestru zabytków, lecz zgodnie z art. 39 ust 1: Prowadzenie robót budowlanych przy obiekcie budowlanym wpisanym do rejestru zabytków lub na obszarze wpisanym do rejestru zabytków wymaga, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, uzyskania pozwolenia na prowadzenie tych robót, wydanego przez właściwego konserwatora zabytków.".

Podsumował organ odwoławczy, że w postępowaniu odwoławczym przedłożona została decyzja o warunkach zabudowy z 27 stycznia 2010 r., natomiast inwestorzy nie przedłożyli ani projektu budowlanego ani oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, co wynikało z postanowienia z 10 maja 2009 r. Ponadto organ I instancji uzupełnił materiał dowodowy o protokół z oględzin z udziałem A. P., w którym określił wymiary dobudowy do istniejącego budynku mieszkalnego na przedmiotowej nieruchomości.

Podsumowując stwierdzono, że wobec nie przedłożenia wymaganych dokumentów prawidłowe jest wydanie nakazu rozbiórki samowolnie zrealizowanej inwestycji. Natomiast wobec jednoznacznego doprecyzowania wymiarów wykonanej dobudowy, zasadne stało się wydanie decyzji reformatoryjnej na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a..

Wobec powyższego. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił w całości zaskarżoną decyzję organu I instancji i nakazał A. i W. P. rozbiórkę dobudowy do budynku mieszkalnego, trwale związanej z gruntem, murowanej, z dachem spadzistym krytym blachodachówką o wymiarach 9,90 m x 10.10 m + 4,40 m x 5,05 m na działce nr [...], położonej w obr. ew. K. B., gmina K.

Zgodnie z treścią art. 139 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, organ odwoławczy nic może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się chyba, że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. Niniejsze rozstrzygnięcie nie narusza tego przepisu, ponieważ organ odwoławczy doprecyzował jednoznacznie zakres inwestycji objętej nakazem rozbiórki.

W złożonej skardze zarzucono skarżonej decyzji naruszenie:

1. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. polegające na nieuwzględnieniu słusznego interesu skarżącego poprzez brak podjęcia przez organ wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy kwestiach;

2. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak podjęcia przez organ wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dowolną ocenę przez organ materiału dowodowego, skutkujące błędem w ustaleniach faktycznych polegającym na przyjęciu, że wobec nieprzedłożenia przez skarżących wymaganych dokumentów prawidłowe jest wydanie nakazu rozbiórki samowolnie zrealizowanej inwestycji, podczas gdy z prawidłowej oceny materiału dowodowego wynika, że w sprawie nie zaistniały przesłanki do wydania wobec skarżących nakazu rozbiórki;

3. art. 8 k.p.a., art. 10 k.p.a., 11 k.p.a. i art. 9 k.p.a. poprzez nie rozważenie wszystkich obowiązujących przepisów co do nakazu rozbiórki, naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej oraz nienależytego informowania skarżących o okolicznościach faktycznych i prawnych, które miały wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, będących przedmiotem postępowania administracyjnego, a także poprzez nieudzielanie niezbędnych wyjaśnień i wskazówek oraz nienależyte czuwanie nad tym, aby skarżący nie ponieśli szkody z powodu nieznajomości prawa;

4. art. 139 k.p.a., poprzez nieuprawnione orzeczenie na niekorzyść strony odwołującej się, w sytuacji braku zaistnienia przesłanki rażącego naruszenia prawa i braku zaistnienia przesłanki rażącego naruszenia interesu społecznego;

5. art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu faktycznym zaskarżonej decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, dla których odmówił wiarygodności i mocy dowodowej;

6. art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie mimo, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie wykazał, aby zaistniały bezwzględne przesłanki do wydania nakazu rozbiórki dobudowy do domu mieszkalnego, trwale związanej z gruntem, położonej na działce nr [...], położonej w obrębie ew. K. B., gmina K., w oparciu o ww. przepis.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik wskazał, że skarżący aktywnie, ale nieudolnie brali udział w postępowaniu administracyjnym, którego efektem miała być legalizacja dobudowy do budynku mieszkalnego. Skarżący wyrazili zatem swoją wolę do przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego, a organ winien im w tym pomóc, z uwagi na nieznajomość przez nich prawa. W okolicznościach tej konkretnej sprawy organ nie wyznaczył skarżącym odpowiedniego terminu do uzupełnienia dokumentacji w toku postępowania legalizacyjnego, skutkiem czego było przedwczesne zakończenie postępowania administracyjnego.

Zdaniem skarżących, organ nie rozstrzygnął w sposób wszechstronny zebranego w sprawie materiału dowodowego, nadto błędnie ustalił, że w sprawie zachodzi konieczność nakazania skarżącym dokonania rozbiórki dobudowy do budynku mieszkalnego, zlokalizowanej na działce nr [...], położonej w obrębie ewidencyjnym K. B., gmina K. Faktycznie bowiem w sprawie istniała możliwość dokonania legalizacji ww. dobudowy. Ponadto zarzucono, że Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego orzekł na niekorzyść strony odwołującej się, w sytuacji braku zaistnienia przesłanki rażącego naruszenia prawa i braku zaistnienia przesłanki rażącego naruszenia interesu społecznego. Decyzja wydana przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego była decyzją wadliwą, czego efektem było jej uchylenie przez organ odwoławczy. Natomiast wydanie w stosunku do skarżących nakazu rozbiórki stanowi pozbawienie skarżących prawa do II Instancji. Wydana decyzja niewątpliwie zawiera rozstrzygnięcie na niekorzyść strony odwołującej się.

W ocenie skarżących wydana decyzja zawiera wadliwe uzasadnienie. Organ odwoławczy nie wskazał bowiem jakimi motywami i przesłankami kierował się wydając decyzję w przedmiocie nakazu rozbiórki. W ocenie skarżących dokonanie przez organ licznych naruszeń zasad postępowania administracyjnego, doprowadziło do bezzasadnego zastosowania art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. W niniejszej sprawie istnieje bowiem możliwość zalegalizowania dobudowy do budynku mieszkalnego.

Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kontrolując zaskarżoną w sprawie decyzję oraz decyzję organu I instancji sąd stwierdził, że nie naruszają one prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie, a tym samym skarga A. P. i W. P. nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z dyspozycją art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j, Dz. U. z 2019 r., poz. 1196 ze zm.), roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31 ww. ustawy.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowił przepis art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane.

Wydanie nakazu rozbiórki poprzedzone zostało postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 10 maja 2009 r., wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, nakładającym m. in. obowiązek przedstawienia, w terminie do 31 sierpnia 2011 r., ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz projektu budowlanego wraz z niezbędnymi opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi..

Ustalony przez organy nadzoru budowlanego stan faktyczny jest bezsporny.

Przedmiotem prowadzonego postępowania organ nadzoru budowlanego uczynił dobudowę do budynku mieszkalnego, usytuowaną na działce nr [...] przy ul. W. w K. B., gmina K. Inwestycja została wykonana we wrześniu 2007 r, przez A. i W. P. Inwestorzy nie posiadają pozwolenia na budowę na wykonanie powyższych robót budowlanych. Strona skarżąca nie zakwestionowała w toku postępowania administracyjnego braku pozwolenia na budowę spornego obiektu. Postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia 10 maja 2009 nakazano wstrzymanie robót budowlanych przy budowie przedmiotowego obiektu budowlanego, nakładając jednocześnie na A. i W. P. obowiązek przedstawienia określonych dokumentów w terminie zakreślonym przez organ. Z tego obowiązku skarżący nie wywiązali się, wobec czego organ I instancji nakazał rozbiórkę przedmiotowej inwestycji. W toku postępowania przed organem II instancji skarżący przedłożyli decyzję o warunkach zabudowy, jednakże projekt budowlany wciąż nie został przekazany.

Organy nadzoru budowlanego słusznie zakwalifikowały budowę opisanego wyżej obiektu budowlanego - jako roboty wymagające pozwolenia na budowę, stosownie do treści art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. Katalog obiektów budowlanych oraz robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę, w tym wymagających zgłoszenia (art. 29 i art. 30 Prawa budowlanego) nie obejmuje przedmiotowej inwestycji.

Art. 48 ust. 1-4 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania obu decyzji, stanowił, iż

1. Organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego:

1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo

2) bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia.

2. Jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. Na postanowienie przysługuje zażalenie.

3. W postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie:

1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego;

2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2.

4. W przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1.

W świetle przytoczonej wyżej regulacji zasadą jest poprzedzenie obowiązku rozbiórki w przypadku wybudowania (budowy) obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, oceną możliwości jej legalizacji, po ustaleniu, że budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz nie narusza innych przepisów, w tym techniczno - budowlanych. Nakaz rozbiórki obiektu może być orzeczony dopiero wówczas, gdy okaże się, że nie ma prawnych możliwości jego legalizacji, przy czym dowodzenie okoliczności wymienionych w ust. 2 art. 48 obciąża samowolnego inwestora.

Samowola budowlana, o której mowa w przytoczonym przepisie dotyczy budowy obiektu budowlanego lub jego części, bez wymaganego prawem – jak o tym mowa w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, pozwolenia na budowę.

W sprawie nie budzi wątpliwości, że obowiązki określone w postanowieniu z 10 maja 2009 r. nie zostały przez skarżących wykonane pomimo upływu wyznaczonego przez organ okresu na ich spełnienie. Jednocześnie wskazać należy, że organ wyznaczył na realizację tychże obowiązków ponad 2 letni termin – do 31 sierpnia 2011 r.. Nadto pismo strony skarżącej zawierające prośbę o przedłużenie tego terminu wpłynęło do organu I instancji już po upływie tego terminu tj. 16 września 2011, zaś zgodnie z datowaniem tego pisma nie zostało sporządzone wcześniej niż w ostatnim dniu wyznaczonego przez organ terminu. Niewątpliwie strona skarżąca mogła już wcześniej podjąć kroki celem wywiązania się z nałożonych przez organ nadzoru budowlanego obowiązków, a gdyby na tym etapie wystąpiły poważne trudności przemawiające za przedłużeniem tego terminu – umożliwiłoby to złożenie wniosku o przedłużenie terminu na realizację obowiązków w stosownym czasie, nie zaś już po przekroczeniu tego terminu.

Ponadto podkreślenia wymaga okoliczność, iż pomimo wnioskowania przez skarżących o przedłużenie terminu na wykonanie zobowiązania do 15 grudnia 2011 r., strona skarżąca i tak nie wykonała obowiązków w zakreślonym przez nią terminie, zaś organ I instancji sporządził pierwsze zawiadomienie o upływie terminu przedstawienia dokumentów dopiero 11 października 2012 r., drugie zawiadomienie zaś zostało sporządzone 29 maja 2017 r. Biorąc pod uwagę, iż organ I instancji wydał decyzję nakazującą rozbiórkę w dniu 04 września 2018 r. zauważyć należy, iż od momentu zobowiązania strony do złożenia niezbędnych dokumentów do wydania w związku z tym decyzji nakazującej rozbiórkę upłynęło ponad 9 lat.

Wobec zaś faktu nieznajomości przepisów prawa, skarżący mogli skorzystać z pomocy prawnej profesjonalnego pełnomocnika – co też bez problemu uczynili na etapie formułowania skargi na decyzję organu II instancji.

Zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Prawidłowe były bowiem ustalenia organu odwoławczego co do tego, że warunki określone w postanowieniu z 10 maja 2009 r. nie zostały spełnione, co uzasadniało, w świetle przepisu art. 48 ust. 1 w związku z ust. 4 ustawy - Prawo budowlane, orzeczenie nakazu rozbiórki. Treść art. 48 Prawa budowlanego jednoznacznie określa warunki legalizacji poprzedzające rozbiórkę, a nakaz rozbiórki ma charakter bezwzględny w razie ich niespełnienia.

Z tych wszystkich przyczyn sąd uznał, że zaskarżona decyzja jak i decyzja ją poprzedzająca są zgodne z prawem, a postępowanie zostało prowadzone zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 7, art. 8-11, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 48 ust 1 ustawy Prawo budowlane (wedle stanu sprawnego w dacie sporządzania zaskarżonych decyzji).

Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia art. 139 k.p.a. stwierdzić należy, iż w myśl art. 139 k.p.a. organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. "Niekorzyść", o której mowa w tym przepisie to obiektywne pogorszenie sytuacji prawnej strony odwołującej się wskutek wydania decyzji przez organ odwoławczy. O tym, czy pogorszenie takie nastąpi, przesądza zestawienie osnowy decyzji organu pierwszej instancji z projektowanym rozstrzygnięciem organu odwoławczego. (por. np. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 20 lutego 2020 r. sygn. I SA/Ke 503/19).

Przenosząc te rozważenia na grunt niniejszej sprawy zauważyć należy, iż organ II instancji nie naruszył dyspozycji tego przepisu, ponieważ wydana przez niego decyzja doprecyzowywała jedynie zakres inwestycji objętej nakazem rozbiórki.

Nie sposób też podzielić zapatrywań strony skarżącej co do naruszenia dyspozycji art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a.. Analiza uzasadnienia decyzji organu II instancji wskazuje na fakty i dowody na których oparł się organ tj. okoliczności nie przedłożenia wymaganych dokumentów, która to okoliczność uzasadniała wydanie rozbiórki samowolnie zrealizowanej inwestycji. W toku postępowania administracyjnego strona nie wnosiła dowodów przeciwnych wskazujących na spełnienie nałożonego na nią obowiązku w postaci złożenia wymaganych prawem dokumentów.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako niezasadną oddalił.