Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 3312/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-07-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art 5 ust. 4, art 3 pkt 23
journal: Dz.U. 2018 poz 2220
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jolanta Rudnicka (spr.) Sędziowie sędzia NSA Iwona Bogucka sędzia del. WSA Dariusz Chaciński po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 września 2019 r. sygn. akt II SA/Łd 366/19 w sprawie ze skargi S. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku rodzinnego wraz z dodatkami 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania; 2. odstępuje od zasądzenia od S. J. zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 19 września 2019r., sygn. akt II SA/Łd 366/19, uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z [...] stycznia 2019 r., nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z [...] grudnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku rodzinnego wraz z dodatkami.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Prezydent Miasta P. decyzją z [...] grudnia 2018 r., nr [...], odmówił S. J. przyznania zasiłku rodzinnego wraz z dodatkami na dzieci M. i A. J. na okres od 1 listopada 2018 r. do 31 października 2019 r.

W uzasadnieniu organ powołał się na art.3 pkt 1 i 2a, art.5 ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2220 z późn. zm. – dalej "u.ś.r."). W oparciu o załączoną przez wnioskodawcę dokumentację ustalono, że rodzina S. J. w okresie zasiłkowym 2018/2019 przekroczyła kryterium dochodowe uprawniające do przyznania zasiłku.

W odwołaniu od powyższej decyzji S. J. zarzucił organowi niewzięcie pod uwagę, że wnioskodawca skorzystał z kilkunastodniowego bezpłatnego urlopu u pracodawcy dla podreperowania swojego stanu zdrowia, a w konsekwencji był zmuszony do obniżenia zatrudnienia z całego etatu na ½ jego części, a co za tym idzie i wynagrodzenie zostało obniżone o połowę. Aby uzupełnić rodzinny budżet córka wnioskodawcy – M. rozpoczęła pracę w weekendy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z [...] stycznia 2019 r., nr [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, w uzasadnieniu przytaczając treść art. 3 pkt 24 i art. 5 u.ś.r.

Organ ustalił, że miesięczny dochód rodziny wynosi 829,81 zł, a zatem przekracza kryterium dochodowe ( 674 zł).

Ponadto organ, w związku z przekroczeniem kryterium dochodowego ustalił, że wysokość zasiłków rodzinnych wraz z dodatkami, ustalona zgodnie z art 5 ust. 3a, od 1 listopada 2018r do 31 października 2019 r. jest niższa niż 20,00 zł, zatem świadczenia te nie przysługują S. J. w okresie od 1 listopada 2018 r. do 31 października 2019 r. Tym samym Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że organ I instancji wydał prawidłową decyzję.

Na powyższą decyzję S. J. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, podnosząc zarzuty, na które powołał się w odwołaniu od decyzji i wniósł o zmianę decyzji organu II instancji poprzez przyznanie prawa do zasiłków rodzinnych i zasądzenie ich wypłaty wraz z odsetkami.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc argumenty wymienione w zaskarżonej decyzji oraz wskazując, że zmniejszenie wymiaru czasu pracy nie stanowi przesłanki utraty dochodu z art. 3 ust. 23 u.ś.r., stanowi ją jedynie utrata zatrudnienia. Również przebywanie przez skarżącego na urlopie bezpłatnym w okresie od 1 sierpnia 2018 r. do 14 sierpnia 2018 r. nie jest utratą dochodu w rozumieniu w/w przepisów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi powołanym na wstępie wyrokiem z 19 września 2019 r. uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji.

W ocenie Sądu nie jest zasadne stanowisko przyjęte przez organy, że w niniejszej sprawie nie znajdują zastosowania przepisy dotyczące utraty dochodu. Sąd nie zgodził się z twierdzeniem, że z utratą zatrudnienia mamy do czynienia wyłącznie w przypadku rozwiązania stosunku pracy, a nie zmianą jego wymiaru czy też zmianą wynagrodzenia.

Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 stycznia 2018 r., sygn. akt I OSK 1728/17 Sąd Wojewódzki stwierdził, że zmiana wysokości wynagrodzenia, nawet w razie utrzymania ciągłości stosunku pracy, może być odczytywana jako utrata dochodu w rozumieniu ustawy. Nie powinno – zdaniem Sądu – budzić wątpliwości, że przepisy określające przesłanki warunkujące uzyskanie prawa do zasiłku rodzinnego powinny być wykładane w sposób pozwalający realizować ustawowy cel tego świadczenia, a zatem zaspokajanie potrzeb dziecka w zakresie adekwatnym do aktualnej sytuacji finansowej osoby ubiegającej się o tego rodzaju świadczenie. Wskazano, że aktualna sytuacja finansowa determinowana jest nie tylko nawiązaniem lub rozwiązaniem stosunku pracy, bądź podjęciem lub zakończeniem zatrudnienia w inny sposób, lecz również wszelkimi zmianami związanymi z zatrudnieniem lub inną pracą zarobkową określonej osoby wpływającymi na zmniejszenie jej dochodów. Sąd wskazał, że zmiana warunków pracy i płacy (wypowiedzenie zmieniające) zawiera w sobie dwa elementy – rozwiązanie dotychczasowych zobowiązań stron stosunku pracy i ukształtowanie ich na nowo. Jeżeli zmiana ta oznacza nowe, niższe wynagrodzenie to należy je również traktować jako utratę dochodu związaną z utratą (częściową) zatrudnienia. Takiej wykładni nie sprzeciwia się brzmienie art. 3 pkt 23 lit.c ustawy (Sąd błędnie podał art. 2).

Sąd uznał ponadto, że skarżący nie był prawidłowo pouczony o sytuacjach skutkujących utratą prawa do świadczenia rodzinnego.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi; w przypadku, gdyby wniosek ten nie zasługiwał na uwzględnienie, wniesiono o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego oraz o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, wobec zrzeczenia się prawa do rozprawy.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego, tj.:

a) art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), przez niewłaściwe zastosowanie, gdyż dokonano oceny dowolnej, która nie przystaje do stanu prawnego i zebranego materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia zasady trójpodziału władzy poprzez zastąpienie ustawodawcy swoim orzecznictwem,

b) art. 5 ust. 4 w zw. z art. 3 pkt 23 lit. c) u.ś.r., poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że zmniejszenie wymiaru czasu pracy jest równoznaczne z utratą dochodu,

c) art. 30 ust. 2 pkt 1 u.ś.r, poprzez błędną wykładnię, polegająca na przyjęciu, że pouczenie zawarte w wniosku o przyznanie zasiłku rodzinnego oraz dodatku do tego zasiłku jest niewystarczające do uznania, iż S. J. był prawidłowo pouczony o sytuacjach skutkujących utratą prawa do świadczenia rodzinnego,

2. przepisów postępowania, tj.:

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn.zm. – dalej "p.p.s.a."), przez błędne przyjęcie, że miało miejsce naruszenie norm prawa materialnego,

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., przez błędne przyjęcie, że normy te zostały naruszone w stopniu uzasadniającym uchylenie decyzji ostatecznej, bowiem materiał dowodowy jest pełny i zebrany w sposób prawidłowy, jak i dokonano jego prawidłowej oceny, co znalazło swój wyraz w uzasadnieniach podjętych decyzji, zaś istota sprowadza się do wykładni norm prawa materialnego,

c) art. 141 § 4 w związku z art. 153 p.p.s.a., przez przedstawienie oceny prawnej niespójnej i lakonicznej w zakresie własnych rozważań, brak oceny zebranego materiału dowodowego oraz brak wykazania, że uchybienia miały wpływ na wynik rozstrzygnięcia, brak konkretnych wskazań co do dalszego prowadzenia postępowania, a w szczególności w odniesieniu do stanu prawnego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, powołując się na orzecznictwo, podniesiono, że z utratą dochodu spotykamy się wówczas, gdy osoba utraci jedno ze źródeł dochodu mające umocowanie w określonym stosunku prawnym. Z utratą dochodu spotykamy się wówczas, gdy nastąpi rozwiązanie stosunku prawnego, na mocy którego dany dochód tej osobie, czy rodzinie przysługiwał. Innymi słowy, tak długo jak jest obowiązuje i wywołuje skutki prawne stosunek prawny stanowiący podstawę uzyskiwania dochodu, tak długo nie można – w ocenie skarżącego kasacyjnie organu – mówić o utracie tego dochodu. To zaś oznacza, że czasowe zmniejszenie wysokości danego dochodu nie jest uznawane za dochód utracony. Podkreślono, że art. 3 pkt 23 u.ś.r. zawiera zamknięty katalog przesłanek kwalifikujących utratę dochodu. Wśród wymienionych przesłanek ustawodawca nie wymienił – jako powodu utraty dochodu – obniżenia kwoty wynagrodzenia. A skoro tak, to nie było jakichkolwiek podstaw do rozpatrywania okoliczności wiążących się ze zmianą warunków pracy, z których wynikało obniżenie wynagrodzenia jako utraty dochodu w ramach przesłanki wymienionej w art. 3 pkt 23 c) u.ś.r. Zmiana warunków pracy, w wyniku której obniżono wynagrodzenie nie jest bowiem tożsama z jej utratą, ani z utratą dochodów w rozumieniu powołanej ustawy. Wobec tego skarżący kasacyjnie organ uznał, że w rodzinie skarżącego nie doszło do utraty dochodu. Zmniejszenie wymiaru czasu pracy, które nastąpiło na wniosek skarżącego nie może być bowiem utożsamiane z utratą dochodu.

SKO wskazało ponadto, że S. J. był prawidłowo pouczony o zasadach obliczania dochodu. Został pouczony o obowiązku powiadomienia organu administracji o uzyskaniu lub utracie dochodu, lecz pomimo tego, obowiązku tego nie dopełnił.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną, S. J. wniósł o: oddalenie skargi; gdyby wniosek o oddalenie nie został uwzględniony, wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej zgodnie z dyspozycją art. 184 p.p.s.a. Wniesiono ponadto o: zasądzenie kosztów postępowania na rzecz strony przeciwnej, o zwolnienie z kosztów postępowania w związku z trudną sytuacją materialną zgodnie z art. 207 § 2 p.p.s.a., o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym wobec zrzeczenia się prawa do rozprawy.

W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę kasacyjną przychylono się do stanowiska i argumentacji Sądu I instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej.

Skoro w niniejszej sprawie pełnomocnik – na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, to rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.

Należy wskazać, że jeżeli skarga kasacyjna zarzuca naruszenie zarówno prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, to co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Jednak w niniejszej sprawie zarzuty te w sposób bezpośredni wiążą się z zarzutami naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego, dlatego też ocena zarzutów naruszenia przepisów postępowania wymaga uprzedniego odniesienia się do zasadniczego problemu w niniejszej sprawie. Podstawowe bowiem znaczenie miała kwestia związana z prawidłową wykładnią prawa materialnego, a zatem z tej przyczyny ocena zasadności zarzutów materialnoprawnych winna w tym przypadku być dokonywana na wstępie.

Istota sporu dotyczy wykładni art. 5 ust. 4 w zw. z art. 3 pkt 23 lit. c) u.ś.r., a ściślej, czy pojęcie utraty dochodu obejmuje również zmniejszenie wymiaru czasu pracy.

Warunkiem przyznania prawa do zasiłku rodzinnego jest spełnienie kryterium dochodu rodziny w przeliczeniu na osobę, który wynika z art. 5 ust 1 w/w ustawy i wynosi 674 zł. Definicję dochodu zawiera art. 3 pkt 1 u.ś.r. Natomiast dochodem rodziny jest suma dochodów członków rodziny (art. 3 pkt 2 u.ś.r.), zaś dochodem członka rodziny jest przeciętny miesięczny dochód członka rodziny osiągnięty w roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy, z zastrzeżeniem art. 5 ust. 4-4c, (art. 3 pkt 2a u.ś.r.). Zgodnie zaś z art. 5 ust. 4 u.ś.r., w przypadku utraty dochodu przez członka rodziny, osobę uczącą się lub dziecko pozostające pod opieką opiekuna prawnego w roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy lub po tym roku, ustalając ich dochód, nie uwzględnia się dochodu utraconego.

W odniesieniu do zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego dokonania przez Sąd błędnej wykładni pojęcia "utraty dochodu" z art. 3 pkt 23 lit.c u.ś.r., uznać należy, że zarzut ten jest uzasadniony. Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku błędnie bowiem uznał, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z sytuacją dochodu utraconego wskutek tego, że S. J. od dnia 1 września 2018 r. z uwagi na stan zdrowia uzyskał zgodę pracodawcy na zmianę warunków pracy w zakresie czasu pracy i wysokości wynagrodzenia.

Należy wskazać, że definicję utraty dochodu w brzmieniu na dzień wydania zaskarżonej do Sądu decyzji, zawiera art. 3 pkt 23 lit.c u.ś.r. , który stanowi, że ilekroć w ustawie jest mowa o utracie dochodu - oznacza to utratę dochodu spowodowaną utratą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej,

Art. 3 pkt 23 u.ś.r. wymienia różne źródła dochodów, których utrata uznawana była za dochód utracony lub też za utratę dochodu uznawane było uzyskanie prawa do urlopu wychowawczego. Przepis ten nie wymienia jednak zmiany wysokości wynagrodzenia, przy ciągłości zatrudnienia, jako przesłanki do uznania utraty dochodu. Wobec tego, w sytuacji, gdy ustawa zawiera własną definicję utraty dochodu, wiążąc go z utratą określonego źródła dochodu lub uzyskaniem prawa do urlopu wychowawczego, to nie można odwoływać się do słownikowej definicji utraty, bo prowadzi to do wniosków sprzecznych z definicją ustawową. Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny w obecnym składzie nie podziela poglądu zawartego w wyroku NSA z 19 stycznia 2018 r., sygn. I OSK 1728/17, do którego odwołał się Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku. Gdyby ustawodawca chciał uznać przejściowe uszczuplenie (zmniejszenie) dochodu z określonego źródła za utratę dochodu, to zapewne tak by uczynił. Zdefiniował to jednak inaczej uznając, że utrata dochodu to utrata wymienionych w przepisie źródeł dochodu lub uzyskanie prawa do urlopu wychowawczego.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego takie rozumienie art. 3 pkt 23 lit.c u.ś.r. nie kłóci się z celem zasiłku rodzinnego, którym jest częściowe pokrycie wydatków na utrzymanie dziecka (art. 4 ust. 1 u.ś.r.). Gdyby bowiem celem świadczeń rodzinnych było pokrycie wydatków utrzymania dziecka, bez względu na wysokość dochodów w rodzinie, to ustawodawca nie wprowadzałby w art. 5 ust. 1 ustawy kryterium dochodowego.

Ponadto przyjęcie takiej wykładni, jak uczynił to Sąd I instancji w odniesieniu do dochodu utraconego w związku ze zmniejszeniem wynagrodzenia mogłoby prowadzić do wniosku, że zwiększenie wynagrodzenia jest uzyskaniem dochodu, o czym mowa w art.3 pkt 24 lit.c u.ś.r. A taka wykładnia przecież nie wynika ze wskazanego przepisu.

W niniejszej sprawie S. J. nie utracił źródła dochodu w sposób trwały, a jedynie na jego wniosek, obniżony został jego dochód ze stosunku pracy, jak również zmniejszony został wymiar czasu pracy. Nie można więc uznać, że wnioskodawca spełnia przesłankę z art. 3 pkt 23 lit. c u.ś.r., pozwalającą na uznanie utraty dochodu.

Uzasadniony okazał się zatem zarzut skarżącego kasacyjnie organu, że analiza przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych nie daje podstaw do uznania, że w przypadku obniżenia wynagrodzenia za pracę i czasu pracy, przy trwającym stosunku pracy, następuje utrata dochodu w rozumieniu art. 3 pkt 23 lit.c tej ustawy. Treść tych przepisów, według ich brzmienia literalnego, nie nasuwa wątpliwości co do rozumienia "utraconego dochodu".

Stanowisko to wpisuje się w utrwaloną linię orzeczniczą. Zagadnienie to było już przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego. W orzecznictwie przyjmowano ścisłe, literalne brzmienie tego przepisu, posługując się wykładnią językową. Wskazywano, że utrata zatrudnienia oznacza utratę pracy świadczonej na podstawie umowy o pracę lub innych umów wymienionych w art. 3 pkt 22 ustawy, nie oznacza natomiast zmiany warunków pracy i płacy, polegającej na obniżeniu, czy podwyższeniu wynagrodzenia, przy trwaniu stosunku pracy. Gdy z osobą wnioskującą o przyznanie świadczenia rodzinnego rozwiązany zostanie stosunek pracy lub zostanie rozwiązana inna z umów wymienionych w art.3 pkt 22 ustawy, czyli w sytuacji, gdy osoba ta utraci jedno ze źródeł dochodu mające umocowanie w określonym stosunku prawnym, to wówczas może odliczyć dochód utracony. Wywodzono, że analiza przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych: art.3 pkt 22 i pkt 23, art.5 ust.4 nie daje podstaw do uznania, że w przypadku obniżenia wynagrodzenia za pracę przy trwającym stosunku pracy następuje utrata dochodu w rozumieniu art.5 ust.4 w zw. z art.3 pkt 23 lit. c omawianej ustawy.

Taką samą konstrukcją definicji "utraty dochodów" ustawodawca posługuje się nie tylko we wskazanym wyżej art. 3 pkt 23 lit. c ustawy o świadczeniach rodzinnych, ale także w art. 2 pkt 17 ustawy z 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów oraz w art. 2 pkt 19 ustawy z 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowaniu dzieci. W poszczególnych punktach wskazanych przepisów mowa jest o tym, że "utratą dochodów" jest utrata spowodowana utratą różnego rodzaju świadczeń – w przedmiotowej sprawie, z tytułu zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Pozwala to w niniejszej sprawie odwołać się do wypowiadanych w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisk odnośnie "utraty dochodu" spowodowanego "utratą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej", wyrażanego również w odniesieniu do wyżej powołanych regulacji ( por. wyroki NSA z 12 sierpnia 2008 r., sygn. I OSK 1324/07, z 4 listopada 2011 r., sygn. I OSK 1047/11, z 10 listopada 2016 r., sygn. I OSK 1368/16, z 24 kwietnia 2020 r., sygn. I OSK 1106/19, dostępne na www.nsa.gov.pl).

Odnośnie do zarzutu naruszenia art. 30 ust. 2 pkt 1 u.ś.r, jest on o tyle niezasadny, że przepis ten nie był podstawą rozstrzygnięć wydanych w niniejszej sprawie. Sprawa niniejsza nie dotyczyła nienależnie pobranych świadczeń, lecz odmowy przyznania zasiłków rodzinnych. Sąd I instancji poczynił w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zbędne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy dywagacje dotyczące pojęcia nienależnie pobranych świadczeń i co się z tym wiąże odpowiednich pouczeń.

Wobec powyższego należy stwierdzić, że organy administracji dokonały prawidłowej wykładni przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych, a tym samym nieuzasadnione jest stanowisko Sądu I instancji, że został naruszony art. 5. ust. 4 w zw. z art. 3 pkt 23 lit. c) u.ś.r.

Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania dotyczącego błędnego przyjęcia, że organ naruszył przepisy prawa materialnego - art. 3 pkt 23 lit.c u.ś.r. są uzasadnione, gdyż prawidłowo wykładając ten przepis nie było podstaw do przyjęcia, że z tej przyczyny wydane w sprawie decyzje powinny być uchylone.

W skardze kasacyjnej zarzucono również naruszenie art. 141 § 4 w zw. z art.153 p.p.s.a. przez przedstawienie oceny prawnej niespójnej i lakonicznej w zakresie własnych rozważań, brak oceny zebranego materiału dowodowego oraz brak wykazania, że uchybienia miały wpływ na wynik rozstrzygnięcia, brak konkretnych wskazań co do dalszego prowadzenia postępowania, a w szczególności w odniesieniu do stanu prawnego. W uzasadnieniu zaś skargi kasacyjnej rozwinięto ten zarzut twierdząc, że "skoro Sąd prezentuje pogląd, iż do uwzględnienia dochodu niezbędne jest długotrwałe uzyskiwanie, to konsekwencją jest ustalenie przez ten Sąd co rozumie pod pojęciem owej długotrwałości (....). Jaki powinien być punkt odniesienia do oceny ewentualnej długotrwałości, rok kalendarzowy, czy okres zasiłkowy?" Takiego jednak stwierdzenia Sądu (dotyczącego długotrwałego uzyskiwania dochodu) trudno doszukać się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Z uzasadnienia wynika natomiast, że Sąd w ogóle nie dokonywał analizy art.5 ust.4b u.ś.r. W skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia tego przepisu również nie podniesiono. Nie można zatem uznać, aby trafnie zarzucono Sądowi I instancji naruszenie art.141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wszystkim wymogom określonym we wskazanym przepisie.

Mając na uwadze powyższe rozważania oraz stan faktyczny i prawny rozpoznawanej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185§1 oraz art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości, uznając, że w tej sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek polegający na tym, że wnosząc skargę do Sądu I instancji skarżąca odwoływała się do poglądów wyrażanych w orzecznictwie, a z uwagi na przedmiot sprawy nie powinno to prowadzić do dodatkowego obciążenia jej kosztami postępowania.