Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 794/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2014-02-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15  ust. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca), Sędziowie WSA Ewa Ibrom,, WSA Jadwiga Pastusiak, Protokolant Asystent sędziego Radosław Kot, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 13 lutego 2014 r. sprawy ze skargi K. J. na decyzję Wojewody z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia (...) września 2013 r. Nr (...) Wojewoda (...) utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta (...) z dnia (...) sierpnia 2013 r. o wymeldowaniu A z pobytu stałego z lokalu przy ulicy (...).

W uzasadnieniu Wojewoda podniósł, że wyrokiem Sądu Rejonowego I Wydział Cywilny w Lublinie z dnia 22 maja 2006 r., sygn. I C 134/06 A został zobowiązany do opuszczenia w/w lokalu i wydania go B. Wykonanie tego nakazu Sąd wstrzymał do czasu dostarczenia przez Gminę (...) lokalu socjalnego. Dalej Wojewoda argumentował, że przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie wyjaśniające wykazało, że od co najmniej 2010 r. A nie mieszka w tym lokalu. Wcześniej w okresie od 2005 do 2010 r. przebywał w nim okazjonalnie i wówczas nocował. Od trzech lat w spornym lokalu był dwa razy. Przyznał, że w jego pokoju zamieszkuje syn. Wojewoda stwierdził, że życie osobiste skarżącego koncentruje się w miejscowości (...), gdzie zamieszkuje wraz z rodzicami. Oznacza to, że A wykonał wynikający z w/w wyroku nakaz opuszczenia lokalu, co jest równoznaczne z opuszczeniem lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Ustalono także, że skarżący nie podejmował czynności zmierzających do uzyskania lokalu socjalnego z zasobów Gminy (...).

W skardze do WSA w Lublinie A zarzucił między innymi, że nie opuścił dobrowolnie i na stałe lokalu. Podniósł, że posiada klucze do mieszkania i ma w nim swoje rzeczy osobiste. Stwierdził, że przebywa w (...) tylko na czas sprawowania opieki na rodzicami. Pobyt u rodziców nie wynika jednak z dobrowolnego wyboru, ale z konieczności ponieważ nie ma pracy i środków pieniężnych na utrzymanie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Postępowanie w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją przeprowadzono na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 cyt. ustawy, organ gminy wydaje, na wniosek strony lub z urzędu, decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Pobytem stałym, zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy, jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego lub długotrwałego przebywania, z wolą koncentracji w danym miejscu swoich spraw życiowych. Z definicji zamieszczonej w tym przepisie wynika, że aby uznać pobyt danej osoby za pobyt stały, należy fizycznie zamieszkiwać pod oznaczonym adresem i mieć wolę stałego w nim przebywania. Innymi słowy, miejsce pobytu danej osoby to miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe czynności życiowe, a w szczególności przebywa, nocuje, przygotowuje i spożywa posiłki, przechowuje rzeczy niezbędne do prowadzenia gospodarstwa domowego. Zatem o kwalifikacji pobytu danej osoby w konkretnym lokalu mieszkalnym decyduje nie tylko treść jej oświadczeń, ale przede wszystkim całokształt okoliczności faktycznych sprawy wskazujących jaki jest rzeczywisty zamiar osoby podlegającej obowiązkowi meldunkowemu. Rezygnacja z przebywania w określonym lokalu może nastąpić w sposób wyraźny, bądź dorozumiany – przez zachowanie, które wprost nie wyraża woli stałego przebywania w miejscu, gdzie dotychczas koncentrowały się sprawy życiowe danej osoby.

Istotą ewidencji ludności jest dokumentowanie faktów, co do pobytu danej osoby pod określonym adresem, a nie ustalanie uprawnień do korzystania z lokalu, czy tym bardziej rozstrzyganie sporów na tym tle. Zameldowanie jest tylko czynnością rejestracyjną potwierdzającą fakt przebywania danej osoby pod określonym adresem, nie daje natomiast prawa do przebywania w tym lokalu. Ewidencja ludności służąca rejestrowaniu pobytu ma charakter wyłącznie porządkowy, co oznacza, że zameldowanie nie jest związane z rozstrzyganiem uprawnień do lokalu, ani tym samym do przebywania w nim. Jedynie stwierdzenie faktu przebywania w lokalu winno być kryterium rozstrzygającym o zameldowaniu, a podstawę do wymeldowania stanowi ustalenie przez właściwy organ faktu opuszczenia lokalu (zob. wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2013 r. sygn. akt II OSK1595/11). Sporadyczne przebywanie w mieszkaniu, przechowywanie rzeczy i odbieranie korespondencji nie mogą świadczyć o przebywaniu w lokalu z zamiarem stałego pobytu (tak NSA w wyroku z dnia 14 lutego 2013 r. sygn. akt II OSK 1938/11).

Przenosząc te uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że z prawidłowo poczynionych ustaleń dokonanych przez organ wynika, że A nie zamieszkuje w lokalu (...) co najmniej od 2010 r. Fakt ten został potwierdzony przez C i D, dzieci skarżącego oraz przez samego skarżącego, który w trakcie postępowania administracyjnego przyznał, że obecnie przebywa w domu swojego brata położonym w miejscowości (...), gdzie opiekuje się rodzicami z uwagi na ich podeszły wiek i zły stan zdrowia. Skarżący wyjaśnił ponadto, że obecnie jego życie osobiste koncentruje się w tej miejscowości.

W tych warunkach organ prawidłowo wymeldował skarżącego w trybie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

Zarzuty i wnioski, że skarżący nie opuścił dobrowolnie lokalu, że posiada klucze do mieszkania, nie podważają legalności zaskarżonej decyzji i wyrażonego w niej stanowiska Wojewody (...), że A wykonał wyrok Sądu Rejonowego I Wydział Cywilny w Lublinie z dnia 22 maja 2006 r., sygn. akt I C 134/06 nakazujący opuszczenie lokalu (...) oraz wydanie go w posiadanie B. Za utrwalony w świetle orzecznictwa sądowoadministracyjnego należy uznać pogląd, że wyłączną przesłanką wymeldowania określonej osoby z lokalu jest sam fakt opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu, niezależnie od tego, czy utraciła uprawnienie do przebywania w tym lokalu. Zameldowanie lub wymeldowanie są jedynie aktami rejestracji danych dotyczących pobytu danej osoby w określonym lokalu bądź ustania tego pobytu w dotychczasowym miejscu (zob. wyrok NSA z dnia 4 stycznia 2012 r., I sygn. akt OSK 1973/10). Jak wyjaśnia Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 listopada 2013 r. sygn. akt II OSK 1507/12, wykonanie wyroku eksmitującego powoduje, iż zmienia się miejsce stałego pobytu skarżącego w rozumieniu art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

W tych okolicznościach zaskarżona decyzja Wojewody (...) nie narusza prawa.

Z tych też względów skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.