Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 564/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-07-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 156  par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 lipca 2021 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2021 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB", "organ odwoławczy"), decyzją z [...] stycznia 2021 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a.") po rozpatrzeniu odwołania A. S.A. (dalej: "skarżąca") od decyzji Wojewody [...] (dalej: "Wojewoda", "organ I instancji") z [...] czerwca 2020 r. znak: [...], odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta P. z [...] lipca 2006 r., nr [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego – utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Decyzja GINB zapadła w poniższym stanie faktycznym i prawnym.

Prezydent Miasta P. decyzją z [...] lipca 2006 r., nr [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. S.A. pozwolenia na budowę urządzenia reklamowego jako tymczasowego obiektu budowlanego na działce nr ewid. [...], obręb Ł., przy ul. G. w P. W decyzji tej określono czas użytkowania tymczasowego obiektu budowlanego – do 30 czerwca 2011 r. oraz termin rozbiórki – 30 dni po upływie ww. czasu użytkowania.

W dniu 20 lutego 2020 r. Prezydent Miasta P. upomniał inwestora o obowiązku rozbiórki urządzenia reklamowego jako tymczasowego obiektu budowlanego.

Pismem z 2 marca 2020 r. A. S.A. z siedzibą w W., na podstawie art. 156 § 2 k.p.a., wniosła o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Prezydenta Miasta P., wskazując, że przedmiotowa tablica reklamowa istniała już przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę i nie powstała na jej podstawie, co stanowi o rażącym naruszeniu prawa.

Decyzją z [...] czerwca 2020 r. Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta P. z [...] lipca 2006 r. zaś Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, w wyniku roz P. odwołania skarżącej, utrzymał w mocy decyzję Wojewody. GINB stwierdził, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia stanowi wyjątek od przyjętej przez ustawodawcę w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ma na celu wyjaśnienie jej kwalifikowanej niezgodności z prawem, a nie ponowne rozpoznawanie zakończonej sprawy.

Organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006 r., poz. 2016, Nr 207 z późn. zm. - według stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji), pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie do art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, inwestor powinien dołączyć powyższy dokument do wniosku o pozwolenie na budowę. W aktach sprawy znajduje się oświadczenie pełnomocnika A. S.A. o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością inwestycyjną na cele budowlane. W związku z powyższym GINB stwierdził, że w analizowanym przypadku nie doszło do rażącego naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego.

Dalej GINB wskazał, że zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stosownie zaś do art. 33 ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego, powyższą decyzję inwestor powinien dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę. Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r., Nr 80, poz. 717 - według stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji) zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Z ustaleń GINB wynika, że na terenie objętym sporną inwestycją nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania terenu. W aktach sprawy brak jest decyzji ustalającej, na wniosek inwestora, warunki zabudowy dla spornej inwestycji. Postępowanie wyjaśniające jakie przeprowadził organ odwoławczy także nie potwierdziło, aby Spółka uzyskała decyzję o ustaleniu warunków zabudowy dla spornej inwestycji.

Wobec powyższego GINB stwierdził, że kontrolowana decyzja Prezydenta Miasta P. z [...] lipca 2006 r, nr [...], została wydana z naruszeniem art. 32 ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego. W ocenie GINB stwierdzone powyżej naruszenie nie nosi jednak znamion rażącego naruszenia prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowo-administracyjnym o rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - czyli skutki które wywołuje decyzja. Dalej stwierdził, że nie każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa może być uznane za rażące, nie jest też decydujący charakter przepisu, jaki został naruszony. Oceniając zaś skutki społeczno-gospodarcze wyżej dostrzeżonego naruszenia, GINB podkreślił, że nie można pominąć kwestii, że od dnia wydania kontrolowanej decyzji Prezydenta Miasta P. z [...] lipca 2006 r. upłynęło ponad 14 lat. Stwierdzenie nieważności decyzji po upływie ponad 14 lat jej funkcjonowania w obrocie prawnym, w sytuacji gdy przez ponad 13 lat od jej wydania przez nikogo nie była kwestionowana, pozostawałoby w opozycji do fundamentalnej zasady pewności obrotu, która powinna być tym silniej respektowana, im dłuższa jest w danej sferze życia perspektywa czasowa podejmowanych działań (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 7 lutego 2001 r., sygn. akt K 27/00, OTK ZU 2001/2/29; wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 14 czerwca 2000 r., sygn. akt P 3/00, OTK ZU 2000/5/138) oraz naruszałoby elementarne poczucie sprawiedliwości. GINB wskazał, że powyższe stanowisko znalazło odzwierciedlenie także w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 12 maja 2015 r., sygn. akt P 46/13 (Dz. U. z 2015 r., poz. 702), w którym uznano za niezgodny z art. 2 ustawy zasadniczej, art. 156 § 2 k.p.a. w zakresie, w jakim nie wyłącza dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa, gdy od wydania decyzji nastąpił znaczny upływ czasu, a decyzja była podstawą nabycia prawa lub ekspektatywy. Ponadto, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 25 lutego 2016r., sygn. akt II OSK 1603/14, "wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 12 maja 2015 r. sygn. akt P 46/13, skierowany jest do ustawodawcy, jednakże nie może ujść uwadze, że ów upływ czasu, o którym mowa w tym orzeczeniu, musi być brany pod uwagę przy ocenie ww. skutków społeczno-gospodarczych, które wywołuje rozstrzygnięcie." Powyższe znajduje także potwierdzenie w licznym orzecznictwie sądów administracyjnych (np. wyrok WSA w Warszawie z 27 lipca 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 1013/16, wyrok NSA z 30 marca 2016 r., sygn. akt II OKS 1871/14).

W konsekwencji według organu odwoławczego stwierdzone naruszenie art. 32 ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego nie wywołuje skutków społeczno - gospodarczych niemożliwych do zaakceptowania w praworządnym państwie. Ponadto, nie wywołuje ono takich skutków również z tego powodu, że kontrolowana decyzja Prezydenta Miasta P. z [...] lipca 2006 r., jest decyzją o charakterze czasowym, a okres użytkowania nośnika reklamowego na jaki zostało udzielone pozwolenie na budowę (tj. do dnia 30 czerwca 2011 r.) już upłynął. Podobnie, jak przedłużony okres użytkowania (tj. do 5 sierpnia 2016 r.) wyznaczony decyzją Prezydenta Miasta P. z [...] sierpnia 2011 r., nr [...], zmieniającą decyzję Prezydenta Miasta P. z [...] lipca 2006 r., nr [...]. GINB stwierdził, że upływ czasu oznaczonego w pozwoleniu na budowę tymczasowego obiektu budowlanego wiąże się z koniecznością rozbiórki takiego obiektu budowlanego wraz z upływem wskazanego w decyzji terminu. Powyższe potwierdza orzecznictwo sądowo - administracyjne (np. wyrok WSA w Warszawie z 7 sierpnia 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 866/08, wyrok WSA w Poznaniu z 13 lutego 2013 r., sygn. akt IV SA/Po 1147/12). W konsekwencji, zdaniem GINB, decyzja Prezydenta Miasta P. z [...] lipca 2006 r., nr [...], nie kształtuje żadnych praw dla inwestora.

Odnosząc się do zasadniczego zarzutu odwołania skarżącej, że urządzenie reklamowe objęte kontrolowaną decyzją z [...] lipca 2006 r. istniało w dacie jej wydania, GINB wyjaśnił, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że A. S.A. zgłosiła zamiar wykonania robót budowlanych polegających na postawieniu nośnika reklamowego przy ul. G. w P. w formie nośnika reklamowego typu "blacklight" o wymiarach 5,9 m x 2,9 m wraz z przyłączem energetycznym, na okres 3 lat (do 31 października 2003 r.), przedłużony następnie do 31 października 2005 r. Wobec ww. zgłoszenia Urząd Miasta P. Wydział Urbanistyki i Architektury pismem z 26 października 2000 r., znak: [...], poinformował inwestora, że "nie zgłasza wobec powyższego zamiaru, sprzeciwu (...)". Po upływie okresu przez jaki ww. nośnik reklamowy objęty powyższym zgłoszeniem mógł być usytuowany na działce nr ewid. [...], w dniu [...] czerwca 2006 r., inwestor wystąpił z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę nośnika reklamowego typu "blacklight" o wymiarach 5,9 x 2,9 m, na okres 5 lat, na działce nr ewid. [...] (obecnie [...]), ark. [...], obręb Ł., przy ul. G. w P., a Prezydent Miasta P. kwestionowaną decyzją z [...] lipca 2006 r., nr [...], udzielił pozwolenia na budowę ww. inwestycji z okresem użytkowania do dnia 30 czerwca 2011 r. Wbrew twierdzeniu skarżącej okoliczność, że organ stopnia podstawowego ww. pismem z 26 października 2000 r., przyjął zgłoszenie zamiaru rozpoczęcia robót budowlanych polegających na budowie nośnika reklamowego nie jest równoznaczne z tym, że organ ten wiedział o istnieniu ww. obiektu w dacie wydania kontrolowanej decyzji z [...] lipca 2006 r. GINB podkreślił, że z akt sprawy nie wynika, by Prezydent Miasta P. wydając kontrolowaną decyzję z [...] lipca 2006 r. miał wiedzę o tym, że nośnik reklamowy zrealizowany na działce nr ewid. [...] w trybie zgłoszenia, wciąż istnieje na ww. działce, pomimo upływu terminu jego użytkowania. W szczególności, z akt sprawy nie wynika, aby inwestor informował o tym Prezydenta Miasta P.

Dalej organ odwoławczy podniósł, że składając wniosek o wydanie decyzji - tymczasowego pozwolenia na budowę inwestor godzi się z koniecznością rozebrania takiego obiektu po upływie określonego w decyzji terminu. Ze względu na upływ czasu oznaczonego w pozwoleniu, tymczasowe obiekty budowlane podlegają rozbiórce z mocy prawa. Oznacza, to iż obowiązek rozbiórki tymczasowych obiektów staje się wymagalny wraz z upływem wskazanego w decyzji terminu i to z mocy tego właśnie pozwolenia. Zobowiązanym do dobrowolnego wykonania obowiązku wynikającego z decyzji jest jej adresat wraz z upływem wskazanego w niej terminu, bez konieczności podejmowania przez organ jakichkolwiek działań (por. wyrok WSA w Warszawie z 7 sierpnia 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 866/08, wyrok WSA w Poznaniu z 13 lutego 2013 r., sygn. akt IV SA/Po 1147/12).

Odnosząc się natomiast do dołączonego przez skarżącą oświadczenia byłego pracownika E. P. z 13 lipca 2020 r., z którego wynika, że: "Pracownicy Urzędu Miasta P. zajmujący się sprawą mieli pełną świadomość, że reklama już istnieje (...)" GINB wyjaśnił, że dokument ten nie stanowi wystarczającego dowodu do przyjęcia, że organ stopnia podstawowego miał takową wiedzę. Jak zostało wskazane wyżej, z akt sprawy nie wynika, aby Prezydent Miasta P. w dacie wydania kontrolowanej decyzji z [...] lipca 2006 r., posiadał wiedzą o istnieniu nośnika reklamowego na działce nr ewid. [...]. Dodatkowo organ odwoławczy podkreślił, że ww. oświadczenie zostało złożone dopiero w 2020 r., a powyższa kwestia nie była podnoszona przez skarżącą przez blisko 14 lat.

Dalej GINB wskazał, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Mając na uwadze charakter i zakres spornej inwestycji GINB stwierdził, że kontrolowana decyzja Prezydenta Miasta P. z [...] lipca 2006 r. nie narusza rażąco przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., nr 75, poz. 690 ze zm. - według stanu na dzień wydania badanej decyzji).

Reasumując, GINB podkreślił, że kontrolowana decyzja Prezydenta Miasta P. z [...] lipca 2006 r. nie naruszyła przepisów prawa obowiązujące w dacie jej wydania. Ponadto, nie organ stwierdził, aby wydano ją z naruszeniem przepisów o właściwości lub bez podstawy prawnej. Decyzja nie dotyczy sprawy rozstrzygniętej wcześniej inną decyzją ostateczną, jak również nie skierowano jej do osoby niebędącej stroną sprawie. Decyzja ta nie była niewykonalna w dniu jej wydania, zaś jej wykonanie nie wywołuje czynu zagrożonego karą. Nie jest ona także dotknięta wadą powodującą nieważność rozstrzygnięcia z mocy prawa

A. .A, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję GINB z [...] stycznia lutego 2021 r.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1) art. 156 § 1 k.p.a., art. 8 k.p.a., w zw. z art. 32 ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo Budowlane - poprzez bezpodstawne i dowolne stwierdzenie, że wydanie decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę bez wydania uprzedniej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy nie stanowi rażącego naruszenia prawa - w sytuacji, gdy jest to typowy przykład rażącego naruszenia prawa, które musi skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji;

2) art. 156 § 1 k.p.a., art. 8 k.p.a., w zw. art. 28 ust. 1 w zw. z art. 32 ust. 4a ustawy Prawo Budowlane - poprzez bezpodstawne i dowolne stwierdzenie, że organ administracji nie wiedział o istnieniu urządzenia reklamowego, którego dotyczy sprawa w chwili wydawania decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę - w sytuacji, gdy całokształt materiału dowodowego (w szczególności uprzednie zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych oraz brak wydania uprzedniej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy) wskazuje na istnienie rażącego naruszenia prawa skutkującego koniecznością stwierdzenia nieważności decyzji.

W uzasadnieniu skargi skarżąca przedstawiła stanowisko na poparcie podniesionych zarzutów.

W konsekwencji A. S.A. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej jej decyzji Wojewody [...] z [...] czerwca 2020 r. a także zasądzenie od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego.

W odpowiedzi na skargę, GINB podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U z 2019 r., poz. 2325, dalej: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57 a.

Biorąc pod uwagę powyższe kryteria kontroli, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] stycznia 2021 r., którą organ utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] czerwca 2020 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta P. z [...] lipca 2006 r. Tą ostatnią Prezydent zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. S.A. pozwolenia na budowę urządzenia reklamowego jako tymczasowego obiektu budowlanego na działce nr ewid. [...], obręb Ł., przy ul. G. w P.

W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja GINB została poprzedzona prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem wyjaśniającym. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego orzekając w sprawie miał bowiem na względzie, że znajduje się w postępowaniu nadzorczym prowadzonym w trybie stwierdzenia nieważności oraz, że z uwagi na tryb w jakim orzeka, obowiązany jest kierować się stanem faktycznym i prawnym z daty badanego aktu. Miał też na względzie, co potwierdza uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia, iż w tego rodzaju postępowaniu nadzwyczajnym (samodzielnym i niezależnym od postępowania zwykłego) inne są obowiązki organu, które to ukierunkowane są wyłącznie na kontrolę decyzji w aspekcie wystąpienia przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a., w oparciu o zamknięty materiał dowodowy (tj. ten, który posłużył do wydania badanego orzeczenia). W konsekwencji, organ ten (opierając się na dowodach zgromadzonych w postępowaniu zwykłym) słuszne stwierdził, że z akt sprawy nie wynika, aby Prezydent Miasta P. wydając kontrolowaną decyzję z [...] lipca 2006 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego miał wiedzę o tym, że nośnik reklamowy zrealizowany na działce nr ewid. [...] w trybie zgłoszenia, wciąż istnieje, pomimo upływu terminu do jego użytkowania. Usytuowanie nośnika reklamowego typu "blacklight" o wymiarach 5,9 m x 2,9 m wraz z przyłączem energetycznym (ze zgłoszenia wobec którego organ nie wniósł sprzeciwu) było dopuszczalne bowiem tylko do 31 października 2005 r. Składając wniosek o wydanie tymczasowego pozwolenia na budowę inwestor godził się z koniecznością rozebrania takiego obiektu po upływie określonego terminu na użytkowanie.

Sąd zgadza się także ze stanowiskiem organu odwoławczego, że oświadczenie byłego pracownika E. P. z [...] lipca 2020 r. (złożone po 14 latach od wydania decyzji) nie jest podstawą do przyjęcia twierdzeń skarżącej zaś wszelkie wątpliwości w zakresie ustaleń faktycznych lub wystąpienia okoliczności uzasadniających twierdzenie, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, należy rozstrzygać na korzyść legalności decyzji ostatecznej - zgodnie z zasadą trwałości decyzji ostatecznej wyrażoną w art. 16 k.p.a.

Dalej należy wskazać, że kontrolowana decyzja Prezydenta Miasta P. z [...] lipca 2006 r. została wydana na podstawie art. 28, art. 33, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Z akt sprawy wynika, że inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jak prawidłowo stwierdził GINB, dla przedmiotowego terenu nie obowiązywał plan zagospodarowania przestrzennego zaś w aktach sprawy brak jest decyzji ustalającej, na wniosek inwestora, warunki zabudowy dla niniejszej inwestycji. Postępowanie wyjaśniające w tym kierunku również nie potwierdziło, aby inwestor uzyskał decyzję o ustaleniu warunków zabudowy. Należało więc ocenić, czy brak tej decyzji (po 14 latach od wydania decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego na budowę nośnika reklamowego tymczasowego) - skutkował rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 33 ust. 2 pkt 3 w związku z art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego.

W tym miejscu należy podnieść, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Przy korzystaniu z tej wywołującej najdalej idące konsekwencje instytucji wskazane wyżej przesłanki muszą wystąpić łącznie i nie mogą być dorozumiewane, ale jasno wskazane (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 878/10, LEX nr 992652). Trafnie podniesiono w decyzji GINB znaczny upływ czasu od daty wydania pozwolenia na budowę. Zgodzić należy się w szczególności z prezentowaną w orzecznictwie linią, że o ile wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 12 maja 2015 r,. sygn. akt P 46/13 nie daje podstaw do przyjęcia, że w odniesieniu do wady kwalifikowanej z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. ma zastosowania art. 156 § 2 k.p.a. (wyłączający stwierdzenie nieważności na skutek upływu czasu) to jednakże upływ czasu musi być uwzględniany przy ocenie przesłanki rażącego naruszenia prawa jaką są skutki społeczno-gospodarcze niemożliwe do zaakceptowania w państwie prawa. W tej sytuacji Sąd nie widzi podstaw, aby z tej to przyczyny stwierdzić nieważność decyzji Prezydenta Miasta P. z 2006 r. - z uwagi na znaczny upływ czasu. Nie bez znaczenia jest także w tej sprawie to, że kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja nie kształtuje już żadnych praw dla inwestora. Upływ czasu oznaczonego w pozwoleniu na budowę tymczasowego obiektu budowlanego wiąże się z koniecznością rozbiórki takiego obiektu budowlanego wraz z upływem wskazanego w decyzji terminu. W sprawie nie doszło zatem do naruszenia ww. przepisów prawa materialnego (art. 33 ust. 2 pkt 3 w związku z art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego) w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Przepis ten organy obu instancji zastosowały prawidłowo. Nie zostały również naruszone rażąco przepisy Prawa budowlanego powołane w skardze w pkt 2 jak i przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Decyzje organów zostały sformułowane i uzasadnione zgodnie z wymaganiami określonymi w art. 107 § 1 i 3 k.p.a. W ocenie Sądu organy wszechstronnie wypowiedziały się w sprawie.

Z powyższych względów skarga podlegała oddaleniu, o czym orzeczono na podstawie art. 151 p.p.s.a.