Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 137/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-06-18 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6148 Działalność badawczo-rozwojowa
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono wniosek o sprostowanie uzasadnienia wyroku
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 i par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Tadeusz Wołek po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "A" Sp. z o.o. z siedzibą w K. o sprostowanie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2015 r. sygn. akt III SA/Kr 137/15 w sprawie ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Komisji Odwoławczej Rady Narodowego Centrum Nauki z dnia 10 kwietnia 2013 r. nr [ ] w przedmiocie odmowy przyznania środków finansowych postanawia: oddalić wniosek


UZASADNIENIE

"A" Sp. z o.o. z siedzibą w K. złożyła dnia 26 maja 2015 r. wniosek o sprostowanie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2015 r., sygn. III SA/Kr 137/15. We wniosku podniesiono, że:

"1. str 3 na samym dole: strona skarżąca zawsze twierdziła, że procedura odwoławcza powinna zakończyć się w terminie 3 miesięcy, zgodnie z art 33 p 3, od złożenia odwołania tj. do dnia 28 marca 2012 r. W uzasadnieniu na stronie 3 Wysoki Sąd twierdzi, że do 28 listopada 2012 r."

"2. Na stronie 3 Uzasadnienia, na dole, Wysoki Sąd pisze, że "Zdaniem strony (skarżącej), grono ekspertów zatrudnianych i opłacanych przez NCN nie jest w stanie dokonać rzeczywistej oceny wartości naukowej wniosku i udzielić odpowiedzi na konkretne naukowe pytania."

Strona skarżąca wskazała:

"Nigdy tak nie twierdziłem. Twierdziłem wprost przeciwnie.

W odwołaniu do Komisji Odwoławczej z 2.01.2012 (jest w aktach) na str. 2 sformułowałem to stwierdzenie jako zarzut 2, że "Grono ekspertów ...."

Jasno widać, że Uzasadnienie kompletnie zmieniło twierdzenie strony skarżącej.

W Skardze do WSA z 20.06.2013 (w aktach) na str. 5 napisałem, że wysoko-kwalifikowani experci NCN powinni określać podstawowe zagadnienia naukowe a nie mechanicznie liczyć punkty. Strona skarżąca twierdzi, że "Experci są w stanie i powinni dokonać rzeczywistej oceny wartości naukowej wniosku i udzielić odpowiedzi na konkretne naukowe pytania."

3. str 5 Uzasadnienia, na dole, - Moja prośba o ochronę prawną mojej własności intelektualnej nie jest związana, jak pisze Wysoki Sąd, z naruszeniem jej przez ekspertów. Prośba wynika stąd, że wysoko-kwalifikowani eksperci NCN uznali moją teorię za błędną. Ponieważ w przyszłości może okazać się (ja jestem przekonany, że tak) to aby moją teorię ochraniał prawnie NCN. Było to jasno sformułowane we wniosku nr 2 Skargi do WSA, poprzez NCN z 20.06.2003, który brzmiał:

2. o zobowiązanie Dyrektora NCN do objęcia ochroną prawną własności intelektualnej "A" i Prof. R. J. R. w postaci twierdzenia, które NCN przyjęło jako zasadniczy zarzut, że "Wnioskodawca, tj. "A" i R. J. R. pragnie wyjaśnić specyficzne własności silnie skorelowanych układów jako efekt istnienia w krysztale "wieloelektronowych stanów pola krystalicznego". Podejście takie, propagowane przez R. J. R. od wielu lat i przeciwstawiane obliczeniom pasmowym i z pierwszych zasad, nie znajduje większego uznania w środowisku fizyków zajmujących się układami z silnymi korelacjami elektronowymi." (z opinii eksperta NCN będącego podstawą decyzji Dyrektora NCN z [.....] 2012 roku.)".

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek jest bezzasadny.

Zgodnie z art. 156 § 1 oraz art. 159 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", Sąd może zarówno z urzędu jak i na wniosek prostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.

W orzecznictwie nie budzi wątpliwości podgląd, że prostować można również uzasadnienie wyroku. Aby można było jednakże dokonać sprostowania wyroku lub uzasadnienia wyroku, wymienione w art. 156 § 1 P.p.s.a. nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości wyraża się ona w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia.

O dopuszczalności sprostowania wyroku decyduje przede wszystkim wpływ omyłki na treść orzeczenia sądu. Nie ma charakteru oczywistego omyłka, której stwierdzenie wymaga głębszej analizy akt postępowania. Nie podlega również sprostowaniu mylne ustalenie faktu, chociażby zostało ono spowodowane przeoczeniem. Kwestia czy prostowana okoliczność jest w rzeczywistości poparta dokumentami znajdującymi się w aktach postępowania jest bez znaczenia dla oceny możliwości dokonania sprostowania. (postanowienie NSA z 23 października 2013 r. II OSK 990/12, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przedmiotem sprostowania może być, zatem, np. błędne oznaczenie imion i nazwisk stron postępowania, nieprawidłowe opisanie zaskarżonego aktu lub czynności (poprzez podanie złej sygnatury aktu lub daty) oraz inne błędy polegające np. na mylnej pisowni wyrazu lub jego nieprawidłowym użyciu.

W uzasadnieniu wyroku z dnia 23 kwietnia 2015 r., sygn. III SA/Kr 137/15 nie wystąpiły niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, które mogą być sprostowane w trybie art. 156 § 1 P.p.s.a. Dlatego też wniosek skarżącego o sprostowanie nie może być uwzględniony.

Podnoszone przez skarżącego nieprawidłowości nie mogą być postrzegane, jako oczywista omyłka, ponieważ nie mają charakteru oczywistego. W orzecznictwie podkreśla się, że w żadnym razie sprostowanie orzeczenia nie może prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia, a żądanie skarżącego stanowiłoby właśnie ingerencję w rozstrzygnięcie merytoryczne sprawy. Instytucja sprostowania nie służy, zatem zmianie podejmowanych przez sąd rozstrzygnięć, a właściwym do tego celu środkiem jest skarga kasacyjna, o której dopuszczalności strona skarżąca została pouczona wraz z doręczonym odpisem wyroku i jego uzasadnieniem.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 156 § 1 i 2 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.