Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 134/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-05-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6290 Reforma rolna
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Skarbu Państwa
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art 66 par 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art 7
journal: Dz.U. 2001 nr 97 poz 1051
law: Ustawa z dnia 6 lipca 2001 r. o zachowaniu narodowego charakteru strategicznych zasobów naturalnych kraju.
journal: Dz.U. 1944 nr 15 poz 82
law: Dekret Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 12 grudnia 1944 r. o przejęciu niektórych lasów na własność Skarbu Państwa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant Joanna Kurek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2009 r. sprawy ze skargi J. T., M. T. i A. T. na postanowienie Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...], [...] w przedmiocie zwrotu wniosku dotyczącego wypłaty rekompensaty 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] października 2008 r. nr [...], [...]; 2. orzeka, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Ministra Skarbu Państwa na rzecz skarżących J. T., M. T. i A. T. kwotę 540 (pięćset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym do Sądu Administracyjnego postanowieniem z dnia [...] listopada 2008 r. Minister Skarbu Państwa utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] października 2008 r. o zwrocie wniosku A. T., J. T. i M. T. w sprawie wypłaty rekompensaty z tytułu przejęcia przez państwo gruntów leśnych, jako wniesiony w sprawie, w której właściwy jest sąd powszechny.

W uzasadnieniu Minister podał, iż nie ma obecnie żadnego przepisu, który przewidywałby właściwość organu administracyjnego do orzekania o roszczeniach dotyczących nabycia przez Skarb Państwa własności nieruchomości na podstawie dekretu PKWN z dnia 12 grudnia 1944 r. o przejęciu niektórych lasów na własność Skarbu Państwa (Dz. U. Nr 15, poz. 82 ze zm.). Zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 27 kwietnia 1994 r. (sygn. akt III CZP 54/94, OSNC 1994/11/215) organ administracyjny nie jest właściwy do rozstrzygania sporów dotyczących nabycia przez Skarb Państwa własności na mocy dekretu PKWN z dnia 12 grudnia 1944 r.

Obecnie jedyną drogą dochodzenia roszczeń z tytułu przejęcia na własność Skarbu Państwa nieruchomości na podstawie dekretu PKWN z dnia 12 grudnia 1944 r. jest w ocenie Ministra zwrócenie się do sądu rejonowego, na terenie którego położona jest przedmiotowa nieruchomość.

Jednocześnie wyjaśnił, iż art. 7 ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o zachowaniu narodowego charakteru strategicznych zasobów naturalnych kraju (Dz.U. z 2001 r. Nr 97, poz. 1051, ze zm.), nie został przez ustawodawcę na tyle skonkretyzowany, by uznać go za podstawę wszczęcia postępowania administracyjnego. Z przepisu tego nie wynika, ani który organ administracji publicznej byłby uprawniony do przeprowadzenia takiego postępowania, ani też nie określono zasad, wedle których należałoby ustalić wysokość rekompensaty czy sposób jej wypłaty. Zawiera on jedynie nazbyt ogólną normę prawną kreującą roszczenie osób fizycznych (ich spadkobierców) z tytułu utraty własności m.in. gruntów leśnych. Minister zauważył, że przepis ten wprawdzie zawiera normę prawną odsyłającą do odrębnych przepisów, jednakże przepisy takie do chwili obecnej nie zostały uchwalone.

Roszczenie spadkobiercy właściciela z tytułu przejętych przez państwo gruntów leśnych nie ma charakteru sprawy administracyjnej, a więc nie może być rozstrzygane przez organ administracji publicznej, jakim jest Minister Skarbu Państwa.

Ponadto zdaniem Ministra nie jest on władny do przeprowadzenia postępowania w przedmiocie ustalenia wysokości odszkodowania w związku z przejęciem nieruchomości na podstawie dekretu PKWN z dnia 12 grudnia 1944 r. o przejęciu niektórych lasów na własność Skarbu Państwa. Nie może więc wypełnić dyspozycji normy prawnej z ww. art. 7 ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o zachowaniu narodowego charakteru strategicznych zasobów naturalnych kraju. Wysokość takiego odszkodowania może być ustalona wyłącznie w drodze postępowania przed sądem powszechnym. Następnie zaś na podstawie prawomocnego orzeczenia sądu wypłacona osobie uprawnionej przez Ministra Skarbu Państwa.

Wskazał, iż Minister Skarbu Państwa dokonuje wypłat odszkodowań z Funduszu Reprywatyzacji w związku ze stwierdzeniem nieważności decyzji i orzeczeń nacjonalizacyjnych. Podstawą wypłaty odszkodowania jest jednakże w każdym przypadku decyzja lub wyrok sądowy o przyznaniu odszkodowania i o jego wysokości wydany przez organ, który wydał decyzję w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczeń nacjonalizacyjnych, bądź przez sąd powszechny. Odszkodowanie wypłacane jest na podstawie decyzji administracyjnej właściwego organu lub wyroku sądu powszechnego, Minister Skarbu Państwa nie jest zaś organem władnym do jego ustalenia i prowadzenia w tym zakresie postępowania.

Na to postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli A. T., J. T. i M. T., reprezentowani przez adwokata wnosząc o uchylenie zarówno zaskarżonego jak i poprzedzającego go postanowienia Ministra i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucili:

1. naruszenie art. 66 § 3 Kpa w zw. z art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (Dz.U. z 2007 r., Nr 65, poz. 437 ze zm.) poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na niewłaściwym przyjęciu, iż do rozpoznania sprawy o wypłatę rekompensaty za utratę na rzecz Skarbu Państwa własności zasobów naturalnych kraju - gruntów leśnych - właściwy jest sąd powszechny;

2. naruszenie art. 8 Kpa i art. 107 § 3 Kpa poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonego postanowienia, z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnikowych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiana zaufania obywateli do

organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonego postanowienia, w szczególności niewyjaśnienie dlaczego rozpoznawana sprawa ma charakter sprawy cywilnej;

3. art. 184 ust. 1 w związku z art. 177 Konstytucji, które to przepisy konstruują domniemanie drogi sądowej przed sądem powszechnym, kognicja zaś sądów administracyjnych musi wynikać z wyraźnych postanowień ustawy. Kluczowe jednak znaczenie dla oceny, czy dana sprawa jest sprawą administracyjną ma to, czy pomiędzy osobą ubiegającą się o świadczenie a podmiotem, do którego zadań należy rozstrzyganie o jego przyznaniu bądź odmowie przyznania, powstaje stosunek administracyjnoprawny, który w ocenie Skarżących w przedmiotowej sprawie zachodzi;

4. naruszenie art. 2 Konstytucji RP i wyrażonej w nim zasady demokratycznego państwa prawnego, gdyż organ bezpodstawnie uznał się za zwolnionego z obowiązku przestrzegania postanowień zawartych w normach bezwzględnie obowiązujących, co godzi w podstawy systemu prawa Rzeczypospolitej Polskiej. Organy państwa obowiązane są przestrzegać postanowień prawa, co potwierdza również wywodzona przez Trybunał Konstytucyjny z art. 2 Konstytucji zasada zaufania do państwa i tworzonego przez nie prawa, która gwarantuje ochronę przed zmianą regulacji, a która to zmiana narusza podstawy konstytucyjnego państwa prawnego;

5. naruszenie art. 7 ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o zachowaniu narodowego charakteru strategicznych zasobów naturalnych kraju (Dz. U. z 2001 r. nr 97 poz. 105) poprzez błędne przyjęcie, że tryb administracyjnoprawny nie jest właściwym trybem dla rozpoznania wniosku skarżących, podczas gdy z treści i charakteru normy jednoznacznie wynika, iż roszczenie podlega rozpoznaniu i wypłaty rekompensaty w trybie administracyjnoprawnym, a właściwym w sprawie jest wskazany przez skarżących organ administracji publicznej.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż wnioskodawcy wystąpili nie tylko o wypłatę, ale również o ustalenie rekompensaty, jednak Minister nie odniósł się do tej kwestii uznając, iż zajmuje się tylko i wyłącznie wypłatą rekompensat. Skarżący podnieśli, iż zgodnie z przyjętym w orzecznictwie zapatrywaniem ustalenie, czy pomiędzy osobą ubiegającą się o świadczenie a podmiotem, do którego zadań należy rozstrzyganie o jego przyznaniu bądź odmowie przyznania, powstaje stosunek administracyjnoprawny. Ma on kluczowe znaczenie dla oceny, czy dana sprawa jest

sprawą administracyjną. Ogólna reguła wynikająca z art. 184 ust. 1 w związku z art. 177 Konstytucji RP konstruuje domniemanie drogi sądowej przed sądem powszechnym, a kognicję sądów administracyjnych uzależnia od istnienia wyraźnej normy wynikającej z postanowień ustawy. Nie znajduje natomiast zastosowania w wypadku wcześniejszego ustalenia, iż mamy do czynienia ze sprawą administracyjną. Odmienne przyjęcie prowadziłoby niejednokrotnie do naruszenia art. 1 Kpa, który normuje postępowanie w sprawach, które mają charakter administracyjny. Stosunek administracyjnoprawny powstaje tylko wówczas, gdy wynika on z przepisów będących źródłem prawa powszechnie obowiązującego. I tak właśnie, zdaniem skarżących, jest w objętej sporem sytuacji. Źródłem praw podmiotowych po stronie osoby ubiegającej się o świadczenia pieniężne jest z art. 7 ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o zachowaniu narodowego charakteru strategicznych zasobów naturalnych kraju. Powyższe stanowisko potwierdza, w ich ocenie, uchwała SN z dnia 27 czerwca 2007 r. sygn. III CZP 152/06, z której wynika jednoznacznie, iż wyłączną przyczyną przyjęcia, że pomiędzy stronami sporu brak było stosunku administracyjnoprawnego było ustalenie, że źródłem praw podmiotowych po stronie osoby ubiegającej się o świadczenia pieniężne z Fundacji jest statut Fundacji, regulamin Komisji Weryfikacyjnej Fundacji oraz stosowne przepisy prawa niemieckiego i austriackiego, które to akty nie stanowią źródeł prawa powszechnie obowiązującego w rozumieniu Konstytucji. Dodatkowo podkreślili, iż wypłata rekompensat i odszkodowań o podobnym charakterze do roszczenia wynikającego z art. 7 ustawy o zachowaniu narodowego charakteru strategicznych zasobów naturalnych kraju jest zawsze domeną administracji publicznej. Zwrócili także uwagę na to, iż przyjęta w ustawie o zachowaniu narodowego charakteru strategicznych zasobów naturalnych kraju nomenklatura wskazuje, że roszczenie objęte niniejszą skargą winno być dochodzone w trybie administracyjnym. Prawo cywilne nie posługuje się bowiem pojęciem "rekompensaty", w przeciwieństwie do aktów prawnych przyznających prawo dochodzenia świadczeń o podobnym charakterze w trybie administracyjnym. Jednocześnie wskazali, że art. 7 wskazanej ustawy przyznaje w sposób jednoznaczny uprawnienie do dochodzenia rekompensaty za utracone zasoby naturalne kraju tj. w niniejszym przypadku z grunty leśne. W art. 7 ustawy z dnia 6 lipca 2001 roku o zachowaniu narodowego charakteru strategicznych zasobów naturalnych kraju ustawodawca posłużył się przepisem blankietowym w zakresie

określenia organu zobowiązanego do wypłaty rekompensaty oraz trybu tej wypłaty. Minister winien był, zdaniem skarżących, odnieść się do ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej, który w art. 25 ust. 1 stanowi, iż dział Skarb Państwa obejmuje sprawy dotyczące gospodarowania mieniem Skarbu Państwa oraz ochrony interesów Skarbu Państwa, a w tych sprawach Minister Skarbu Państwa reprezentuje Skarb Państwa. Jest on również dysponentem Funduszu Reprywatyzacyjnego, z którego wypłacane są rekompensaty, o których mowa w art. 7 ustawy o zachowaniu narodowego charakteru strategicznych zasobów naturalnych kraju, wobec czego zdaniem skarżących zasadnym jest uznanie, iż kwestią ustalenia kwoty rekompensaty zajmuje się również Minister Skarbu Państwa. Skarżący wskazali nadto, iż sprawa o ustalenie i wypłatę rekompensaty za utracone zasoby naturalne kraju tj. grunty leśne jest sprawą z zakresu administracji publicznej również z tego względu, iż pomiędzy podmiotami postępowania administrującym i administrowanym powstaje typowy stosunek administracyjnoprawny. Pomimo, iż skarżący wnoszą o wydanie decyzji w indywidualnej sprawie, to i tak organ decyzyjny powinien wydać orzeczenie w sprawie - zgodnie z fundamentalną zasadą prawa administracyjnego. Dodatkowo zwrócili uwagę, że z zestawienia art. 66 § 4 Kpa i art. 1991 Kpc wynika, iż ustawodawca nie przewiduje, aby w razie sporów co do właściwości istniało domniemanie właściwości sądu powszechnego, a nie organu administracji publicznej. Ponadto ich zdaniem, wydane przez Ministra postanowienie narusza art. 2 Konstytucji RP wyrażającej zasadę demokratycznego państwa prawnego. Skoro bowiem norma przyznaje podmiotom jednoznacznie roszczenie o wypłatę rekompensaty, to obowiązkiem organu jest wykonanie tej normy, albowiem organy państwa zobowiązane są do przestrzegania postanowień prawa.

W odpowiedzi na skargę Minister Skarbu Państwa wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Dodatkowo podkreślił, iż nie ma żadnego przepisu prawnego, który przewidywałby właściwość organu administracyjnego do orzekania o roszczeniach dotyczących nabycia przez Skarb Państwa własności nieruchomości na podstawie dekretu PKWN z dnia 12 grudnia 1944 r. o przejęciu niektórych lasów na własność Skarbu Państwa. Sama dyspozycja art. 7 ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o zachowaniu narodowego charakteru strategicznych zasobów naturalnych kraju nie może stanowić podstawy

do wszczęcia postępowania administracyjnego. Przyczyną jest zbyt ogólnikowe jego sformułowanie przyznające osobom fizycznym roszczenie z tytułu utraty własności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednak z innych przyczyn niż podnoszone w skardze.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Cytowany przepis daje podstawę do uwzględnienia skargi także wtedy, gdy strona nie podnosi w trakcie toczącego się postępowania sądowego zarzutów będących podstawą wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu administracyjnego.

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 19 Kpa organy administracji mają obowiązek przestrzegania z urzędu swojej właściwości. Wydanie decyzji przez organ niewłaściwy skutkuje tym, że jest ona obciążona wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 1 Kpa. Organ administracji publicznej ma obowiązek badać swoją właściwość rzeczową i miejscową w każdym stadium postępowania. Jeżeli organ, do którego wniesiono podanie, przed wszczęciem postępowania administracyjnego stwierdzi swoją niewłaściwość w sprawie, a sprawa podlega rozpatrzeniu w trybie administracyjnym, to zgodnie z art. 65 § 1 Kpa przekaże to podanie niezwłocznie do organu właściwego w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Natomiast jeżeli organ administracji publicznej stwierdzi swoją niewłaściwość a organu właściwego nie można ustalić, lub właściwy jest sąd powszechny, to organ zwraca je wnoszącemu. Należy zatem przyjąć, iż aby organ mógł zastosować art. 66 § 3 Kpa i na jego podstawie zwrócić podanie wnioskodawcy, zobowiązany jest stwierdzić, że sprawa objęta podaniem jest sprawą w rozumieniu art. 1 Kpc, a zatem sprawą z zakresu prawa cywilnego, rodzinnego i opiekuńczego, prawa pracy, sprawą z zakresu ubezpieczeń społecznych, bądź

sprawą do której przepisy powyższej ustawy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (por. wyrok WSA w Warszawie z 6 czerwca 2006 r., sygn. akt II SA/Wa 768/06, publ. LEX nr 235525).

W niniejszym postępowaniu administracyjnym Minister rozważając jaki podmiot byłby właściwy do rozpatrzenia wniosku opartego o art. 7 ustawy z dnia 6 lipca 2001r. o zachowaniu narodowego charakteru strategicznych zasobów naturalnych kraju (Dz. Nr 97, poz. 1051 ze zm.) wyprowadził błędne wnioski uznając, iż właściwym w tej sprawie jest sąd powszechny.

Dekret Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 12 grudnia 1944 r. o przejęciu niektórych lasów na własność Skarbu Państwa miał charakter aktu nacjonalizacyjnego, a przewidziane nim przejęcie lasów i gruntów na własność Skarbu Państwa następowało z mocy prawa. Przepisy dekretu czy aktu wykonawczego do niego nie uzależniały nabycia własności gruntów leśnych od jakiejkolwiek czynności organu administracji publicznej - czy to sporządzenia protokołu, o jakim mowa w § 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 20 stycznia 1945 r. w sprawie wykonania dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 12 grudnia 1944 r. o przejęciu niektórych lasów na własność Skarbu Państwa (Dz. U. Nr 4, poz. 16), czy też wydania orzeczenia administracyjnego. Dekret nie przewidywał żadnych wymagań formalnych odnośnie skutecznego przejęcia lasów na rzecz Skarbu Państwa. W tym nie przewidywał wydania decyzji przez właściwy organ administracji państwowej stwierdzającej, w deklaratoryjny sposób, fakt przejęcia określonych lasów i gruntów leśnych (por. stanowisko wyrażone przez Sąd Najwyższy w uchwale z 22 kwietnia 1994 r., III CZP 50/94 - OSNC z 1994, nr 11, poz. 212 i z 27 kwietnia 1994 r., III CZP 54/94 - OSNC z 1994 r.).

Pozostaje natomiast otwarta kwestia jaki charakter ma roszczenie wymienione w art. 7 ustawy z dnia 6 lipca 2001r. o zachowaniu narodowego charakteru strategicznych zasobów naturalnych kraju. W sposób bowiem wyraźny skarżący twierdzi, że roszczenie spadkobierców właściciela przejętego lasu opiera się na wskazanym wyżej przepisie i obejmuje żądanie wypłaty rekompensaty z tytułu utraty własności lasów, nie zaś z tytułu przejęcia tych lasów z naruszeniem prawa (czyli podważanie legalności samego aktu przejęcia). W pierwszej kolejności organ powinien zatem zbadać czy przepis ustawy przewidujący owo roszczenie został na tyle skonkretyzowany, aby można było uznać, że stanowi podstawę do wszczęcia

postępowania administracyjnego. Ta kwestia przesądza bowiem czy sprawa ma charakter sprawy administracyjnej, do rozstrzygania której powołany jest organ administracji publicznej. Zagadnienie właściwości miejscowej i rzeczowej organu ma w takiej sytuacji charakter wtórny. Bez rozstrzygnięcia tej podstawowej kwestii niemożliwym staje się prowadzenie dalszego postępowania. Podobnie wnioski zawarł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 19 lipca 2006 r. (sygn. akt I SA/Wa 2276/05, Lex 258371), gdzie stwierdził, że "organ administracji publicznej, do którego wniesione zostało pismo z konkretnym żądaniem (podanie) jest obowiązany w pierwszej kolejności zbadać, czy jest organem właściwym rzeczowo do wszczęcia postępowania w sprawie oraz czy żądanie objęte podaniem może być rozpoznane w postępowaniu administracyjnym".

W niniejszej sprawie zagadnienie kognicji organów administracji nie wynika w sposób jednoznaczny z powoływanej ustawy o zachowaniu narodowego charakteru strategicznych zasobów naturalnych kraju. Cytowany przepis zawiera deklarację, że roszczenia zgłoszone z tytułu utraty własności mienia zaliczonego przez ustawę do strategicznych zasobów naturalnych kraju zostaną zaspokojone w formie rekompensat. Jednocześnie jednak odsyła co do zasad wypłaty tych rekompensat do przepisów odrębnych. Przepisy takie nie zostały jednakże dotąd uchwalone. W szczególności nie jest wiadomym, czy wypłata rekompensat będzie wymagała wydania indywidualnej decyzji administracyjnej dla każdej z ewentualnych osób uprawnionych, czy też wystarczającym będzie ogólna regulacja ustawowa, której jedynie wykonanie w formie wypłaty rekompensat zostanie powierzone właściwemu ministrowi, czy też w tym celu zostanie powołany zupełnie nowy organ lub przewidziana inna instytucja. Nie jest także wiadomym czy dochodzenie roszczeń z tytułu wypłaty rekompensat nie zostanie przekazane do właściwości sądów powszechnych.

W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że norma z cyt. art. 7 ma charakter deklaratoryjny, nic z niej nie wynika, więc nie wywołuje skutków normatywnych. Brak jest w tym zakresie jakichkolwiek uregulowań. Brak procedury w oparciu o którą roszczenia te mogłyby być zaspokajane nie może, w ocenie Sądu, zostać uzupełniony rozwiązaniami opartymi na założeniach systemowych, czy też przez zastosowanie analogii, jak sugeruje pełnomocnik skarżących.

W szczególności w polskim systemie prawnym nie jest uregulowana kwestia właściwości sądów powszechnych do rozpoznania wniosku skarżącego o zapłatę

rekompensaty w oparciu o art. 7 ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o zachowaniu narodowego charakteru strategicznych zasobów naturalnych kraju. Wobec tego, brak jest podstaw do wskazywania, że żądanie rekompensaty może zostać uwzględnione przez sąd powszechny. Nie istnieją bowiem przepisy, które określałyby właściwość tego sądu, jak to sugerował Minister. Orzeczenie sądu nie może w zaistniałej sytuacji zastąpić konstytucyjnego obowiązku władzy ustawodawczej stanowienia prawa.

W tym stanie rzeczy należało uchylić rozstrzygnięcie Ministra Skarbu Państwa, bowiem bez wyraźnej podstawy prawnej stwierdził on, iż w sprawie tej właściwy jest sąd powszechny. Z przytoczonych uprzednio względów nie mogły zostać uwzględnione zarzuty podnoszone przez skarżących, dotyczące naruszenia przez Ministra art. 184 ust 1 w związku z art. 177, czy art. 2 Konstytucji RP, czy ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej. Ustalenie rekompensaty nie należało także do zakresu kompetencji Ministra, jak już wywiedziono.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. a powołanej na wstępie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.

W pkt 2 wyroku orzeczono na podstawie art. 152 wymienionej ustawy, natomiast orzeczenie o kosztach - w pkt 3, oparto o art. 200 i 205 cyt. ustawy.