Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 297/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-07-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6179 Inne o symbolu podstawowym 617
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia D. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 maja 2021 r., sygn. akt VI SA/Wa 1459/20 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 28 maja 2020 r., nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 12 maja 2021 r., odmówił D. P. wstrzymania wykonania objętej jego skargą decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia 28 maja 2020 r., w sprawie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.

Sąd wskazał, że we wniesionej na wymienione rozstrzygnięcie skardze, skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie jego wykonania z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Strona argumentowała, że wstrzymanie wykonania decyzji Komendanta Głównego Policji jest nie tylko w interesie jego samego, ale również w interesie społecznym. Od lat prowadzi działalność gospodarczą polegającą na prowadzeniu usług detektywistycznych oraz ochrony osób i mienia.

Sąd I instancji stwierdził, że przytoczone przez skarżącego okoliczności, nie uprawdopodobniały zaistnienia przesłanek potrzebnych do wstrzymania wykonania decyzji. W ocenie Sądu brak było możliwości stwierdzenia, czy w istocie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w związku z wydaniem zaskarżonej decyzji.

D. P., nie zgadzając się z rozstrzygnięciem Sądu I instancji, zaskarżył je w całości wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy i zmianę postanowienia.

Komendant Główny Policji, w odpowiedzi na zażalenie wniósł o jego oddalenie w całości oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu zażaleniowym stosownie do obowiązujących w tym zakresie norm.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw, albowiem podniesiona w nim argumentacja nie podważa prawidłowości postanowienia Sądu I instancji, którym orzeczono o odmowie zastosowania w stosunku do skarżącego ochrony tymczasowej.

Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sąd, przed którym toczy się postępowanie kontrolujące akt lub czynność organu administracji publicznej jest uprawniony do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli w stosunku do strony – wnioskodawcy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez pojęcie szkody użyte w przywołanym przepisie należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

Podkreślenia wymaga, że warunkiem zastosowania w stosunku do wnioskodawcy ochrony tymczasowej wynikającej z powołanego przepisu jest wykazanie przez stronę, że w związku z wykonaniem decyzji lub aktu administracji publicznej zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody bądź jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skoro zaś sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.

Mając powyższe na uwadze, za trafną należy uznać ocenę wniosku strony skarżącego w aspekcie art. 61 § 3 p.p.s.a., jakiej dokonał Sąd I instancji.

Pomieszczony w wywiedzionej od decyzji Komendanta Głównego Policji skardze wniosek o jej wstrzymanie, w zakresie jego uzasadnienia ograniczał się wyłącznie do stwierdzenia, że: "(...) wstrzymanie wykonania orzeczenia jest nie tylko w interesie samego skarżącego, ale również w interesie społecznym. Skarżący jest wieloletnim, byłym pracownikiem Policji. Od lat prowadzi działalność gospodarczą polegającą na prowadzeniu usług detektywistycznych i ochrony osób i mienia (licencja uzyskana w 2000 roku). Zarzucane mu przestępstwo miało zostać popełnione w związku z wykonywanymi czynnościami, zatem w interesie społecznym jest umożliwienie mu pracy bowiem nie popełnił przestępstwa umyślnego o charakterze powszechnym, nie naruszył porządku prawnego."

Tak sformułowany wniosek nie odpowiadał wymogom stawianym przez powołany art. 61 § 3 p.p.s.a.

W konsekwencji zaś braku jakiejkolwiek szerszej argumentacji zbieżnej z tą zawartą w motywach zażalenia, Sąd I instancji nie miał możliwości dokonania oceny wystąpienia w stosunku do skarżącego w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji jednej bądź obu przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., warunkujących zastosowanie instytucji ochrony tymczasowej w postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W takim stanie sprawy Sąd I instancji zasadnie odmówił skarżącemu wstrzymania wykonania decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia 28 maja 2020 r.

Wskazania wymaga, że negatywne rozpoznanie wniosku strony nie ogranicza ani nie wyłącza możliwości ponownego ubiegania się przez skarżącego o zastosowanie w stosunku do niego ochrony przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a., przy czym wniosek powinien spełniać wymogi stawiane powołaną regulacją zaś argumentacja zawarta w uzasadnieniu wniosku powinna zostać poparta dokumentami źródłowymi.

Odnosząc się do sformułowanego w odpowiedzi na zażalenie wniosku Komendanta Głównego Policji o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego, Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje na wskazuje na treść uchwały z dnia 4 lutego 2018 r., sygn. akt I OPS 4/07 oraz postanowienia NSA z dnia 21 kwietnia 2011 r., sygn. akt II GZ 13/11.

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w z w. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.