Wyrok NSA, sygn. akt IV SA 3290/01
NSA w Warszawie (przed reformą)
Data orzeczenia: 2003-05-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Powołane przepisy: article: par. 19 ust. 1
journal: Dz.U. 1999 nr 15 poz. 140
law: Obwieszczenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 lutego 1999 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Teza: Odległości określone w par. 19 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U. 1999 nr 15 poz. 140 ze zm./ mają zastosowanie do nowo powstających parkingów, a nie do nowo powstających budynków.

TEZY

Odległości określone w par. 19 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U. 1999 nr 15 poz. 140 ze zm./ mają zastosowanie do nowo powstających parkingów, a nie do nowo powstających budynków.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "O. W." w W. na decyzję Wojewody M. z dnia 13 września 2001 r. (...) w przedmiocie pozwolenia na budowę - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z 23 kwietnia 2001 r., (...) Burmistrz Gminy W.-W. zatwierdził projekt budowy budynku mieszkalno-usługowego i udzielił Tomaszowi K., Ewie T.-K. i Andrzejowi P. pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-usługowego na terenie nieruchomości położonej w W., przy ul. G. 35 nr działek 7/35 i 20/1.

Od decyzji tej odwołała się Spółdzielnia Mieszkaniowa "O. W." w W., która podniosła, iż nieruchomość inwestora przy ul. G. 35 w W., graniczy bezpośrednio z otwartym zgrupowaniem miejsc postojowych na około 400 samochodów członków spółdzielni /parkingiem/. Zgodnie z par. 19 ust. 1 Rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U. 1999 nr 15 poz. 140/, odległość wydzielonego, odkrytego zgrupowania miejsc postojowych dla zgrupowań większych niż 60 stanowisk od okien budynku mieszkalnego nie może być mniejsza niż 20 m.

W zatwierdzonym projekcie budowlanym odległość ta wynosi 3 i 4 metry, co ewidentnie jest sprzeczne z ww. par. 19 ust. 1. Ponadto odwołujący zarzucił, iż tok postępowania poprzedzający wydanie decyzji przez organ I instancji był niejasny zagmatwany poprzez wydawanie licznych postanowień, z których nie zawsze wynikało dlaczego zostały wydane.

Decyzją z 13 września 2001 r., (...) Wojewoda M. po rozpatrzeniu tego odwołania, utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Gminy W.-W. Wyjaśnił, iż odległości określone w par. 19 ust. 1 rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994 r., mają zastosowanie do nowo powstających parkingów, a nie do nowo powstających budynków.

W zaskarżonej decyzji odniósł się też do wydanych w toku niniejszego postępowania postanowień, i decyzji o umorzeniu postępowania wskazując między innymi, iż w dniu 5 kwietnia 2001 r. organ I instancji umorzył postępowanie o wydanie pozwolenia na budowę wobec cofnięcia wniosku przez inwestora w dniu 27 kwietnia 2000 r. Inwestor złożył nowy wniosek o pozwolenie na budowę wraz z nowym projektem budowlanym, w którym zrezygnował z budowy podziemnego garażu w ostrej granicy z sąsiednią działką, wobec czego organ I instancji podjął nowe postępowanie w sprawie budowy przedmiotowego obiektu na podstawie nowego projektu budowlanego Inwestorzy złożyli wniosek o pozwolenia na budowę w terminie ważności ostatecznej decyzji z dnia 29.10.1998 r. ustalającej warunki zabudowy, i zagospodarowania terenu. Inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla m.st. W. Wykazali się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Złożony przez nich projekt budowlany jest kompletny i posiada niezbędne uzgodnienia i opinie.

Skargę na decyzję Wojewody M. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła Spółdzielnia Mieszkaniowa "O. W." w W. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji.

Nie zgodziła się ona ze stanowiskiem organu odwoławczego odnośnie interpretacji par. 19 ust. 1 rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994 r., podnosząc, iż godzi ona w zasadę jednakowego traktowania podmiotów. Wynika z niej bowiem, że przyszły inwestor budynku mieszkalnego musi się podporządkować innym przepisom prawa, odnośnie odległości od zabudowanej wcześniej nieruchomości niż zamierzający budować parking. Ponadto zarzuciła, iż Wojewoda M. przeszedł "do porządku dziennego" nad wyrokiem NSA w sprawie IV 142/99, którym uchylono w części decyzję o. warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. Skarżący wyraził obawę, że po zrealizowaniu inwestycji - inwestor wystąpi o nakazanie odsunięcia spółdzielczego parkingu, co uszczupli ilość stanowisk i spowoduje dla spółdzielni szkodę.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, Naczelny Sąd Administracyjny właściwy jest do kontroli decyzji administracyjnych tylko w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Tak więc uchylenie decyzji przez Sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu.

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie mogła zostać uwzględniona.

Zarzut skarżącego, iż usytuowanie budynku mieszkalno-usługowego narusza par. 19 ust. 1 pkt 2 rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U. 1999 nr 15 poz. 140 ze zm./ przez niezachowanie odległości nie mniejszej niż 20 m od parkingu skarżącego - jest niezasadny.

Odległości określone w par. 19 ust. 1 cyt. rozporządzenia mają - jak słusznie zauważył to organ odwoławczy - zastosowanie do nowo powstających parkingów, a nie do nowo powstających budynków. Wobec powyższego ten przepis w niniejszej sprawie nie może być podstawą rozstrzygnięcia.

Zgodnie z pozwoleniem na budowę projektowany budynek przewidziany jest w odległości 4 m od granicy z działką skarżącego, co pozostaje w zgodności z treścią par. 12 ust. 4 pkt 1 tego rozporządzenia, określającego 4 metrową odległość dla budynków zwróconych w stronę granicy ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi. Zatem udzielone inwestorom pozwolenie na budowę mieści się w przepisach wyżej powołanego rozporządzenia - w zakresie regulującym warunki usytuowania budynków.

Prawidłowa jest też ocena organu odwoławczego, iż inwestor spełnił wszystkie wymogi określone w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126 ze zm./. Złożył bowiem wniosek w sprawie pozwolenia na budowę w dacie ważności ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzja ta była kontrolowana przez Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 18 maja 2001 r. w sprawie IV SA 142/99 uchylił zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu tylko w pkt 1.3 dotyczącym nieprzekraczalnej linii zabudowy garażu podziemnego w ostrej granicy z działkami nr 13 i 20/3.

W pozostałym zakresie decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji uzyskała walor prawomocności i jak wynika z akt sprawy r. kontrolowana decyzja o pozwoleniu na budowę spełnia jej wymogi. Nadto inwestor wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a do wniosku o pozwolenie na budowę załączył projekt budowlany wraz ze wszystkimi wymaganymi uzgodnieniami.

W związku z tym stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 27 par. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzekł jak wyroku.