Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt SA/Bd 2523/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2004-02-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Hasła tematyczne: Podatki inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Powołane przepisy: article: art. 171 par. 3
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 35 ust.1
journal: Dz.U. 1995 nr 74 poz 368
law: Ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.
article: art. 58 par. 1 pkt 2, par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska (spr.) Sędziowie WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Asesor sądowy Urszula Wiśniewska Protokolant Magdalena Buczek po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi E. R. na decyzję Izby Skarbowej w B. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w zryczałtowanym podatku dochodowym za 1999 rok postanawia odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Syg. akt SA/Bd 2523/03

U Z A S A D N I E N I E

Decyzją z [...] Izba Skarbowa w B. utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w I. z [...] odmawiającej E. R. umorzenia w całości zaległości w zryczałtowanym podatku dochodowym z tytułu odpłatnego zbycia w drodze umowy sprzedaży w 1999r prawa do lokalu mieszkalnego w kwocie (...) oraz odsetek od tej zaległości na dzień złożenia wniosku w kwocie (...).

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy powołał się na następujące ustalenia faktyczne: 28 listopada 2002r E. R. złożyła wniosek o umorzenie w całości zaległości w zryczałtowanym podatku dochodowym z odpłatnego zbycia w drodze umowy sprzedaży w 1999r prawa do lokalu mieszkalnego w kwocie (...) wraz z odsetkami od tej zaległości wskazując na trudną sytuację materialną swojej czteroosobowej rodziny. Podniosła także, że uzyskane ze sprzedaży pieniądze wydatkowane zostały na spłatę zaległości za czynsz oraz na remont obecnego mieszkania, czego dokonano z pomocą rodziny i znajomych stąd nie posiada rachunków potwierdzających przeprowadzenie robót.

Po wydaniu decyzji odmawiającej umorzenia przez Urząd Skarbowy w I. zaległości podatkowej i odsetek, podatniczka złożyła odwołanie zawierające argumenty zawarte wcześniej w uzasadnieniu wniosku.

Wyrażając swoje stanowisko w sprawie organ odwoławczy wskazał na art. 67 § 1 ordynacji podatkowej jako podstawę prawną do umorzenia w całości lub części zaległości podatkowych lub odsetek za zwłokę w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym. Decyzje organu podatkowego w tym przedmiocie należą do kategorii uznaniowych decyzji administracyjnych, cytowany przepis nie obliguje organu do udzielenia ulg a jedynie daje taką możliwość, pozostawiając organowi podatkowemu swobodę zarówno co do przyznania, jak i odmowy udzielenia ulgi.

Organ odwoławczy wskazał, że podatniczka pobiera zasiłek dla bezrobotnych w wysokości 527zł miesięcznie i z kwoty tej jest potrącana kwota 150zł tytułem zaciągniętego uprzednio kredytu natomiast jej mąż nie ma dochodów; we wspólnym gospodarstwie pozostają także pełnoletnie dzieci, które nie mają swoich dochodów. Rodzina korzysta z pomocy Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w I. W 2000r w następstwie spadkobrania mąż podatniczki nabył udział w wysokości ½ we własności nieruchomości w postaci parteru budynku położonego w I. przy ul. [...].

Organ uznał sytuację rodziny za trudną, wskazując jednak, że nie pociąga to automatyzmu w przyjęciu, że istnieje ważny interes podatnika stanowiący przesłankę do udzielenia wnioskowanej ulgi w spłacie zaległości podatkowej. Umorzenie zaległości podatkowych jest instytucją wyjątkową od zasady płacenia podatków. Taki sam charakter muszą mieć okoliczności, na które powołuje się osoba wnioskująca o przyznanie tej ulgi. Podatniczka wraz z mężem sprzedała nieruchomość za kwotę 50.000zł po czym dobrowolnie i świadomie przeznaczyła tę kwotę na inne cele niż zapłata podatku, licząc się z powstaniem zaległości podatkowej.

Powyższe okoliczności w ocenie Izby nie mogły skutkować uwzględnieniem odwołania wobec czego decyzja organu I instancji została utrzymana w mocy.

W skardze do sądu E. R. wniosła o umorzenie w całości zaległości w zryczałtowanym podatku dochodowym wraz z odsetkami, wskazując, że jej sytuacja nie uległa poprawie względem momentu złożenia wniosku. Ponadto skarżąca powołała dotychczas podnoszone okoliczności dotyczące trudnej sytuacji materialnej i rodzinnej, wskazując jednocześnie, że środki uzyskane ze sprzedaży mieszkania zostały zużyte na zaległości czynszowe i wykup mieszkania. Poza tym znaczna część środków przeznaczona została na remont zdewastowanego mieszkania, w którym rodzina skarżącej zamieszkuje obecnie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi wniesionej w dniu 09 maja 2003r, z uwagi na jej wniesienie po terminie, który upłynął w dniu 18 kwietnia 2003r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Bez względu na podniesione w skardze okoliczności dotyczące merytorycznego rozstrzygnięcia, skarga podlega odrzuceniu.

Skarżąca otrzymała odpis zaskarżonej decyzji ostatecznej Izby Skarbowej w B. w dniu 19 marca 2003r; w decyzji zawarte jest pouczenie co do terminu i środka zaskarżenia.

Skarżąca, mimo pouczenia, że skargę wnosi się bezpośrednio do sądu, w dniu 16 kwietnia 2003r wniosła skargę do Urzędu Skarbowego w I., który zwrócił ją skarżącej zgodnie z art. 171 § 3 ordynacji podatkowej. Przepis ten stanowi, że jeżeli podanie (skarga jest szczególnym rodzajem podania) wniesiono do organu niewłaściwego, a organu właściwego nie można ustalić na podstawie danych zawartych w podaniu, albo gdy z podania wynika, że właściwym w sprawie jest sąd, organ podatkowy zwraca podanie osobie, która je wniosła. Zwrotu dokonano w dniu 06 maja 2003r (przesyłka była awizowana). W następstwie tych działań skarżąca wniosła skargę do sądu w dniu 09 maja 2003r.

W chwili wnoszenia skargi obowiązywał art. 35 ust.1 ustawy z dnia 11 maja 1995r o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, który stanowił, że skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnosi się bezpośrednio do sądu w terminie 30 dni od otrzymania decyzji. Zgodnie z tą regulacją termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 18 kwietnia 2003r a więc skarga wniesiona w dniu 09 maja 2003r była nieskuteczna.

Odpis odpowiedzi na skargę, z której wynika, że skarga wniesiona została po terminie doręczony został skarżącej w dniu 22 listopada 2003r. Skarżąca nie składała wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

Termin do wniesienia skargi jest terminem ustawowym, co oznacza, że sąd nie może go przedłużać ani skracać, natomiast każdorazowo jest zobowiązany uwzględnić uchybienie tego terminu albowiem czynność dokonana po upływie ustawowego terminu jest bezskuteczna. Mając na uwadze treść art.58 § 1 pkt.2 oraz § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd postanowieniem odrzucił skargę.