Wyrok NSA, sygn. akt GSK 1182/04
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2004-12-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne postępowanie
Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 183 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Wojtachnio (spr.), Sędziowie NSA Czesława Socha, Urszula Raczkiewicz, Protokolant Karolina Mamcarz, po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2004 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 lipca 2004 r. sygn. akt VSA 1671/03 w sprawie ze skargi "[...]" Spółka z o.o. w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Celnej Port Lotniczy w Warszawie z dnia 25 marca 2003 r. Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądza od "[...]" Sp. z o.o. W Warszawie na rzecz Dyrektora Izby Celnej w Warszawie kwotę 700,- (siedemset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 20 lipca 2004 r. sygn. akt V SA 1671/03, w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. w Warszawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia 25 marca 2003 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego IV w Warszawie z dnia 17 października 2002 r. w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe.

Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego został wydany w następujących okolicznościach sprawy:

W dniu 25 stycznia 2000 r. Agencja Celna "[...]", działająca jako przedstawiciel bezpośredni w imieniu [...] Sp. z o.o., przedstawiła w Urzędzie Celnym w Warszawie zgłoszenie celne nr [...], w którym zgłosiła do odprawy celnej w celu objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu importowany przez stronę skarżącą z Izraela towar o nazwie "aseptyczny bazowy koncentrat pomarańczowy nr 3529", deklarując kod PCN 2106 90 59 0 Taryfy celnej ze stawką celną 20 %.

W wyniku ustaleń dokonanych w toku przeprowadzonej kontroli celnej w siedzibie [...] Sp. z o.o. dotyczących niewłaściwej, zadeklarowanej przez stronę klasyfikacji taryfowej, Naczelnik Urzędu Celnego IV w Warszawie wszczął postępowanie celne, a następnie decyzją z dnia 17 października 2002 r. uznał powyższe zgłoszenie celne za nieprawidłowe w części odnoszącej się do klasyfikacji taryfowej towaru i stawki celnej zadeklarowanej przez importera i zaklasyfikował sporny towar do kodu PCN 2106 90 98 0 ze stawką 25% minimum 0,22 ECU/kg, określając kwotę długu celnego w podwyższonej wysokości. W uzasadnieniu decyzji organ powołał się na treść Wyjaśnień do Taryfy celnej, stanowiących załącznik do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 1999 r. (Dz. U. Nr 74, poz. 830) i wyjaśnił, że "pozycja 2106 obejmuje m.in. preparaty do produkcji lemoniady lub innych napojów, składających się ze skoncentrowanego soku owocowego z dodatkiem kwasu cytrynowego (w takiej proporcji, iż łączna zawartość kwasu jest znacznie większa niż w naturalnym soku), owocowych olejków eterycznych, syntetycznych środków słodzących, itd. Preparaty te są przeznaczone do konsumpcji jako napoje po zwykłym rozcieńczeniu wodą lub dalszej obróbce". Organ celny wyjaśnił ponadto, że kod PCN 2106 90 98 0 Taryfy celnej obejmuje ""pozostałe ...pozostałe "przetwory spożywcze, gdzie indziej nie wymienione ani nie włączone" inne niż "nie zawierające tłuszczów mleka, sacharozy, izoglukozy lub skrobi lub zawierające w masie mniej niż 1,5% tłuszczu mleka, 5% sacharozy lub izoglukozy, 5% glukozy lub skrobi"". Natomiast kod PCN 2106 90 59 0 Taryfy celnej obejmuje pozostałe "aromatyzowane lub barwione syropy cukrowe". W ocenie organu celnego

pierwszej instancji sporny towar ze względu na zawartość w jego składzie m.in. kwasku cytrynowego, witaminy C, beta karotenu i pomarańczowego olejku esencjonalnego nie mógł być zaklasyfikowany do kodu PCN 2106 90 59 0 ze stawką celną autonomiczną, deklarowaną przez importera w zgłoszeniu celnym. Orzekając na skutek wniesionego odwołania Dyrektor Izby Celnej Port Lotniczy w Warszawie decyzją z dnia 25 marca 2003 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Naczelnika Urzędu Celnego IV w Warszawie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podał, że organ pierwszej instancji w decyzji z dnia 17 października 2002 r. "sporny towar zaklasyfikował do kodu PCN 2106 90 98 0 ze stawką celną 27,5% minimum 0,24 EUR/kg". Uznając, że w sprawie sporną jest jedynie klasyfikacja taryfowa, podzielił w tej mierze stanowisko i argumenty je uzasadniające przyjęte w zaskarżonej decyzji przez organ celny pierwszej instancji. Potwierdzenia tego stanowiska organ odwoławczy upatruje w informacji o składzie importowanego produktu o nazwie "klarowny pomarańczowy bazowy koncentrat 3529", nadesłanej przez firmę [...]. Zgodnie z tą informacją produkt ten jest produkowany ze świeżych owoców, kwasku cytrynowego, kwasu askorbinowego (jako przeciwutleniacza), beta karotenu i pomarańczowego olejku esencjonalnego. Oznacza to, że w składzie tego produktu nie występuje surowiec w postaci cukru, gdyż cukry w nim zawarte pochodzą jedynie z owoców. Importowany towar nie jest więc aromatyzowanym syropem z dodatkiem soku pomarańczowego i nie podlega klasyfikacji deklarowanej w zgłoszeniu celnym. Zdaniem organu drugiej instancji aby towar mógł być klasyfikowany do kodu PCN wnioskowanego przez importera musi być aromatyzowanym lub barwionym syropem cukrowym. W takich syropach parametry takie jak liczba formolowa i ekstrakt bezcukrowy są zbliżone do zera, co jest wynikiem braku w nich składników charakterystycznych dla soków tj. azotu aminokwasowego, wpływającego na wysokość liczby formolowej oraz kwasów organicznych, garbników itp. wchodzących w skład ekstraktu bezcukrowego.

Uchylając decyzje organów celnych obu instancji w zaskarżonym wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że do każdego importowanego towaru przypisany jest odpowiedni jeden kod Taryfy celnej z przyporządkowaną do niego stawką celną. Klasyfikacja towarów podlega Ogólnym Regułom Interpretacji Systemu Zharmonizowanego (ORINS), które to reguły wraz z uwagami wyjaśniającymi i uwagami dodatkowymi, zawartymi w Taryfie celnej, uściślają i wyjaśniają treść poszczególnych pozycji Taryfy. Uwagi te nie maj ą charakteru wskazówek interpretacyjnych, lecz są stosowanym w prawie celnym rodzajem legalnej definicji pojęć zawartych w przepisach prawa, pochodzących od organu ustawowo powołanego do określania stawek celnych i ich zmiany (Sąd powołał w tej mierze wyrok SN z dnia 25 lipca 1996 r. , III ARN 22/96, OSNAPiUS, 1997 r. nr 4, poz. 45). Sąd pierwszej instancji odniósł się ponadto do spornej między stronami kwestii dotyczącej klasyfikacji i stwierdził, że weryfikacja zgłoszenia celnego, przewidziana w art. 70 § l i art.

83 § l Kodeksu celnego polega na ocenie materialnej treści dokumentów do niego załączonych np. faktury, świadectwa pochodzenia, certyfikatu towaru oraz danych zawartych w zgłoszeniu np. wskazanego przez zgłaszającego kodu PCN, stawki celnej itp. Decyzja może być wydana w okresie 3 lat od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego i w oparciu o te same dokumenty, przedstawione przy zgłoszeniu celnym, jeżeli organ celny wykaże, że dają one podstawę do zastosowania innej stawki celnej, innego kodu PCN lub do określenia inaczej wartości celnej. Organ celny, zdaniem Sadu, powinien także uwzględniać, czy regulacje zawarte bezpośrednio w Taryfie celnej, w Wyjaśnieniach do Taryfy bądź w innych przepisach są na tyle precyzyjnie sformułowane, że umożliwiają zgłaszającemu, przy zachowaniu należytej staranności, prawidłowe zaklasyfikowanie towaru oraz czy wcześniejsze działania organu celnego nie przyczyniły się do zastosowania przez zgłaszającego nieprawidłowej klasyfikacji taryfowej towaru. Na tle tych wywodów Sąd pierwszej instancji stwierdził, że brak było podstaw do wydania odmiennej niż w zgłoszeniu celnym klasyfikacji towaru. Wywiódł, że klasyfikacja taryfowa towaru o nazwie "baza koncentrat pomarańczowy" nie wynika wprost z przepisów prawa. Organ celny pierwszej instancji oparł swoje rozstrzygnięcie na ustaleniach o zawartości w składzie produktu między innymi kwasku cytrynowego, witaminy C, beta karotenu i olejków eterycznych, nie uzasadniając, dlaczego zawartość tych składników przesądza o klasyfikacji do kodu PCN 2106 90 98 0. Organ drugiej instancji swoje rozstrzygnięcie oparł na całkowicie odmiennych przesłankach i jako podstawowy czynnik wykluczający klasyfikację spornego towaru do deklarowanego kodu PCN 2106 90 59 0 wskazał liczbę formolową, która została określona dla "syropu cukrowego", nie wskazał jednocześnie jaka jest liczba formolową spornego produktu. Naruszył w ten sposób zasadę określoną w art. 121 § l Ordynacji podatkowej. W ocenie Sądu produkt o nazwie "baza koncentrat pomarańczowy" był przywożony przez skarżącą od kilku lat, a jego prawidłowa klasyfikacja po raz pierwszy została wskazana w piśmie Głównego Urzędu Ceł z dnia 18 stycznia 2000 r. i była odpowiedzią na zapytanie Urzędu Celnego w Warszawie z dnia 10 marca 1999 r. Reasumując Sąd stwierdził, że jeżeli prawidłowa klasyfikacja taryfowa nie wynika wprost z przepisów prawa i do jej ustalenia niezbędne jest powoływanie się na inne źródła wiedzy, to klasyfikacja powinna być stosowana do zgłoszeń celnych.

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną wniósł Dyrektor Izby Celnej w Warszawie, reprezentowany przez radcę prawnego Alinę Wróbel. W skardze domagał się alternatywnie uchylenia zaskarżonego orzeczenia w całości i oddalenia skargi strony z dnia 29 kwietnia 2003 r., bądź jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz w odniesieniu do obu wniosków - orzeczenia o kosztach postępowania.

Skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w Warszawie oparł na podstawach określonych w art. 174 pkt l i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o

postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270, cyt. dalej jako ustawa P.p.s.a.), podnosząc następujące zarzuty naruszenia: prawa materialnego tj. art. 65 § 4 i § 5 Kodeksu celnego przez uchylenie decyzji organów celnych obu instancji, co uniemożliwia zmianę błędnie zaklasyfikowanego w zgłoszeniu celnym towaru w związku z upływem 3 letniego terminu przedawnienia; działu 21 Taryfy celnej przez przyjęcie, że zaklasyfikowanie przez organ celny "bazowego koncentratu pomarańczowego" do kodu PCN 2106 90 98 0 Taryfy było wadliwe w przypadku, gdy w odniesieniu do tego towaru tylko ten kod był właściwy; art. 85 § l Kodeksu celnego przez przyjęcie, że zaimportowany towar jest syropem cukrowym, podczas gdy w rzeczywistości jest to preparat stosowany do produkcji napojów, objęty kodem PCN 2106 90 98 0; przepisów prawa procesowego tj. art. 145 § l pkt l lit. c) i art. 141 § 4 ustawy P.p.s.a. wobec sanowania przez Sąd wnioskowanego przez stronę kodu PCN 2106 90 59 0 obejmującego aromatyzowane lub barwione syropy cukrowe, bez uwzględnienia ustaleń wynikających z przedłożonego przez stronę certyfikatu o składzie spornego produktu, potwierdzającego że produkt ten nie zawiera syropu cukrowego i nie jest roztworem cukru z dodatkiem aromatów lub barwników. Nie może być więc klasyfikowany do kodu PCN deklarowanego w zgłoszeniu celnym importera. W ocenie skarżącego właściwym kodem dla tego produktu jest kod PCN 2106 90 98 0. Uchylenie decyzji organów celnych obu instancji w sytuacji, gdy towar był importowany w 2000 r., powoduje że, z powodu upływu 3 letniego okresu od dnia przyjęcia zgłoszenia celnego (art. 65 § 5 Kodeksu celnego) nie można w chwili obecnej wydać decyzji o zmianie klasyfikacji taryfowej i określeniu kwoty długu celnego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną [...]. wniosła o jej oddalenie i wyjaśniła, że zarzuty zawarte w skardze nie są zasadne, ponieważ Wojewódzki Sąd Administracyjny był władny uchylić decyzje organów celnych obu instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarżący kwestionuje zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc skargę kasacyjną w trybie art. 173 ustawy P.p.s.a. Skarga ta spełnia ustawowe wymagania, wskazując w szczególności podstawy kasacji (art. 174 pkt l i 2 ustawy) oraz formułując żądania uchylenia zaskarżonego wyroku.

Zgodnie z art. 174 cyt. ustawy skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną j ego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz naruszeniu przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).

W myśl art. 183 § l ustawy P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, poza przypadkami

nieważności postępowania wymienionymi w § 2 tego artykułu, z których żaden w tej sprawie nie zachodzi.

Na wstępie należy rozważyć zarzut naruszenia tych przepisów postępowania, które zdaniem skarżącego miały znaczenie dla ustaleń faktycznych, gdyż dla oceny zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego mają znaczenie ustalenia faktyczne, stanowiące podstawę zaskarżonego orzeczenia. Za trafny należy uznać podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut polegający na naruszeniu, w zaskarżonym wyroku, art. 145 § l pkt l lit. c) i art. 141 § 4 ustawy P.p.s.a., dotyczący błędnej oceny ustaleń faktycznych w części dotyczącej składu spornego produktu, na podstawie których Sąd uznał za jedynie właściwą klasyfikację taryfową przywiezionego z Izraela towaru o nazwie "aseptyczny bazowy koncentrat pomarańczowy nr 3529" zadeklarowaną w zgłoszeniu celnym importera. Na uzasadnienie zarzutu kasacji w tym zakresie skarżący podnosi, że ustalenie składu przedmiotowego produktu nastąpiło w oparciu o certyfikat producenta przedstawiony przez stronę (importera towaru) w postępowaniu celnym. Ten pogląd skarżącego znajduje potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Wynika z niego, że dowody takie jak: informacja producenta o wyrobie nazwanym "[...]" z dnia 21 grudnia 1999 r. oraz raport analityczny z dnia 30 listopada 1999 r. , sporządzone w języku angielskim bez tłumaczenia na język polski (k. 107 i 108 akt wspólnych), na wezwanie Izby Celnej Port Lotniczy w Warszawie z dnia 10 grudnia 2002 r. (k. 103 tych akt) strona nadesłała przy piśmie z dnia 16 grudnia 2002 r. (k. 140 akt wspólnych), w którym wyjaśniła ponadto, że nie ma możliwości przedstawienia organowi celnemu opisu procesu technologicznego otrzymanego wyrobu, gdyż żaden producent nie udostępnia swojej technologii, objętej tajemnicą w każdej dziedzinie.

Z tych dokumentów przedstawionych przez importera organ celny wyprowadził wniosek, że skoro sporny towar był wyprodukowany ze świeżych owoców, kwasu cytrynowego, kwasu askorbinowego, beta karotenu i pomarańczowego olejku esencjonalnego, to te ustalenia dotyczące składu produktu uzasadniały klasyfikację towaru do kodu PCN 2106 90 98 0 Taryfy celnej i w jego ocenie klasyfikacja ta znajdowała swoje uzasadnienie w dziale 21 Taryfy celnej oraz w zakresie zastosowanego kodu celnego PCN także w Wyjaśnieniach do Taryfy. Skoro sporny produkt, jak ustalono w oparciu o informację producenta, nie zawierał w swoim składzie syropu cukrowego i nie był roztworem cukru z dodatkiem aromatów lub barwników, to zasadnie organy celne przyjęły, że nie mógł on być klasyfikowany do kodu PCN 2106 90 59 0 Taryfy celnej.

Te ustalenia poczynione przez organy celne w postępowaniu celnym nie były przedmiotem rozważań Sądu orzekającego w pierwszej instancji.

Stwierdzić zatem należy, że w świetle zgromadzonych dowodów i dokonanych przez organy celne ocen wątpliwości budzi przyjęte w zaskarżonym wyroku stanowisko, iż "brak precyzyjnej regulacji dotyczącej

klasyfikacji taryfowej towaru o nazwie "baza koncentrat pomarańczowy", wynikającej wprost z przepisów prawa, uzasadniał przyjęcie o nieistnieniu podstaw do przyjęcia odmiennej niż w zgłoszeniu celnym klasyfikacji towaru". Podnieść należy, że w myśl art. 85 § l Kodeksu celnego - należności celne są wymagalne według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących. Ustawodawca w tym przepisie ustalił więc kolejność spełnienia przesłanek, po ustaleniu których organ celny władny jest rozstrzygnąć o kwocie wynikającej z długu celnego. Stan towaru organ celny ustala w oparciu o dokumenty mające znaczenie dla kontroli celnej, dostarczone m.in. przez stronę w wykonaniu obowiązku i w terminach ustalonych przez ten organ stosownie do art. 7 § l Kodeksu celnego w tym także dokumenty dołączane do zgłoszenia celnego, których przedstawienie jest wymagane do objęcia towaru procedurą celną, do której jest zgłaszany (art. 64 § 2 Kodeksu celnego). Twierdzenie w zaskarżonym wyroku dotyczące braku precyzyjnej regulacji prawnej wynikającej wprost z przepisów prawa jest pozbawione podstaw prawnych. Klasyfikacja taryfowa, aby mogła być przypisana dla danego towaru będącego m.in. przedmiotem importu, musi być poprzedzona dokładnym wyjaśnieniem stanu towaru, którego cechy charakterystyczne w sposób bezsporny pozwolą na przyporządkowanie do odpowiedniego kodu PCN z określoną stawką celną na dzień przyjęcia zgłoszenia celnego i z zastosowaniem reguł i uwag wynikających z przepisów prawa celnego.

Podnieść nadto należy, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd nie zawarł żadnych rozważań dotyczących dokonania przez organ odwoławczy zmiany wysokości stawki celnej (jej podwyższenia) przyjętej w decyzji organu celnego pierwszej instancji w sytuacji, gdy rozstrzygając sprawę na skutek odwołania Dyrektor Izby Celnej Port Lotniczy w Warszawie w sentencji swojej decyzji orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego IV w Warszawie.

Trafnie również w skardze kasacyjnej skarżący kwestionuje zasadność uchylenia przez Sąd decyzji organu celnego pierwszej instancji. Wprawdzie skarga kasacyjna nie wskazuje wprost naruszenia przez Sąd przepisu art. 135 ustawy P.p.s.a., to jednak w oparciu o szczegółowe uzasadnienie w tej części skargi kasacyjnej taki zarzut można było wyprowadzić. Przepis art. 135 tej ustawy stanowi, że Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Z brzmienia powołanej regulacji wynika, że zastosowanie przez Sąd omawianych środków prawnych ustawodawca ograniczył warunkiem niezbędności ich zastosowania dla końcowego załatwienia sprawy. W tej sprawie warunek niezbędnego uchylenia decyzji organu celnego pierwszej instancji nie został przez Sąd wykazany. Jeżeli nawet przyjąć, jak stwierdzono w zaskarżonym

wyroku, że istniały rozbieżności między organami obu instancji w kwestii oceny stanu faktycznego spornego produktu, na skutek której organ celny pierwszej instancji oparł swoje rozstrzygnięcie na ustaleniach o zawartości składu produktu i nie uzasadnił, dlaczego te ustalenia przesądzały o przyjętej przez niego klasyfikacji taryfowej; organ odwoławczy zaś swoje rozstrzygnięcie oparł "na całkowicie odmiennych przesłankach i jako podstawowy czynnik wykluczający klasyfikację spornego towaru do deklarowanego przez stronę kodu PCN 2106 90 59 0 wskazał liczbę formolową...", to w tej mierze należy podzielić pogląd wyrażony w skardze kasacyjnej, że to uchybienie nie stanowiło o niezbędności dla końcowego załatwienia sprawy uchylenia także decyzji organu celnego pierwszej instancji. Organ odwoławczy bowiem, stosownie do art. 229 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, póz. 926 ze zm.) w związku z art. 262 Kodeksu celnego, uprawniony jest do przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, albo do zlecenia przeprowadzenia tego postępowania organowi, który wydał decyzję, a następnie do wydania decyzji w postępowaniu odwoławczym stosownie do art. 233 Ordynacji podatkowej.

Z podanych wyżej powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał , że skarga kasacyjna jest uzasadniona i na podstawie art. 183 § l, art. 185 § l i art. 203 pkt 2 ustawy P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.