Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2397/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-02-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 122
journal: Dz.U. 2001 nr 115 poz 1229
law: Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne.
article: art. 145 § 1 pkt 1 a i pkt 3, art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7, art. 9, art. 77
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędziowie Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2013 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia wodnoprawnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lutego 2012 r. znak [...]; 2. zasądza od Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej na rzecz skarżącego S. S. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Sygn. akt IV SA/Wa 2397/12 UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. Nr [...] Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej na podstawie art 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 wraz z późn. zm -dalej k.p.a.), w związku z art. 9 ust, 1 pkt 19 lit. b, art. 15 ust 9, art. 31 ust. 2, art. 125 pkt 2, art. 126 pkt 1 oraz art.,128 ust. 1 pkt 7a ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (tekst jedn. Dz, U. z 2012 r. poz.-145) po rozpatrzeniu odwołania Pana S. S., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą A. w P., od decyzji Marszałka Województwa [...] o z dnia [...] lutego 2012 r. znak: [...], odmawiającej udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie jazu powłokowego wraz z przepławką i MEW S. oraz robót na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, jak również na piętrzenie i energetyczne korzystanie z wód rzeki B. w km [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Powyższe rozstrzygnięcie było wynikiem następujących ustaleń faktycznych i ocen prawnych.

Pismem z dnia 26 września 2011 r. Pan S. S. - dalej Skarżący, złożył do Starosty L. wniosek o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie jazu wraz z przepławką i MEW (1 turbina Kapłana) w km [...] rzeki B. oraz na szczególne korzystanie z wód dla potrzeb MEW S. (piętrzenie do rzędnej 87,90 m n.p.m. i korzystanie z wód do celów energetycznych w ilości do 19 m3/s), przy czym z uwagi na realizację części robót na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, wniosek ten został przekazany do załatwienia Marszałkowi Województwa [...]. W trakcie prowadzonego postępowania, Wojewódzki Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w [...] złożył wniosek o nałożenie na uprawnionego szeregu obowiązków, m.in. .utrzymywania koryta rzeki B. poniżej piętrzenia do końca umocnień gabionami tj. do km [...], a także powyżej jazu do zasięgu cofki tj. do km [...]. Zastrzeżenia w zakresie oddziaływania inwestycji na tereny przyległe złożył Wójt Gminy Z., stwierdzając brak przekrojów poprzecznych rzeki, dokumentujących warunki odpływu wód, w miejscu ujść rowów melioracyjnych oraz kwestionując m. in. możliwość Ułożenia drenażu w drodze będącej własnością gminy, a także nie uwzględnienie drenażu w decyzji o warunkach zabudowy.

Zastrzeżenia w zakresie oddziaływania piętrzenia na tereny przyległe (podtapianie nieruchomości) złożyło również 35 właścicieli gruntów, mieszkańców miejscowości W. i U. Z uwagi na rozbieżności między zapisami raportu oddziaływania na środowisko i operatu wodnoprawnego Skarżący został wezwany do wniesienia niezbędnych poprawek i udzielenia dodatkowych wyjaśnień, co uczynił w formie pisemnej.

Decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. Marszałek Województwa [...] odmówił udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych i szczególne korzystanie z wód rzeki B. dla potrzeb MEW S. W uzasadnieniu decyzji omówiono przebieg postępowania, zgłoszone w trakcie postępowania uwagi i wyjaśnienia do tych uwag, jak również dołączone dodatkowe dokumenty. Odnosząc się do zarzutów strony organ wyjaśnił, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach dopuszcza wariant jazu powłokowego oraz zobowiązuje do takiego zaplanowania przedsięwzięcia, aby nie powodowało zalewania i podtapiania pól. Decyzja nie określa sposobu likwidacji negatywnych skutków piętrzenia więc w tym zakresie wniosek nie jest sprzeczny z ustaleniami w/w decyzji. W konkluzji organ stwierdził, że inwestor nie przedstawił decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na wykonaniu drenażu, a drenaż ten niezależnie od innych pełnionych funkcji, będzie przede wszystkim urządzeniem zapobiegającym szkodom i zmniejszającym negatywne skutki piętrzenia, będącego następstwem wnioskowanego przez inwestora korzystania z wód, co stanowi podstawę do odmowy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył Pan S. S. kwestionując podstawę odmowy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego, a w szczególności traktowania melioracji wodnych szczegółowych jako urządzeń wymagających uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Zdaniem skarżącego planowana inwestycja odtwarza warunki zbliżone do naturalnych w warunkach gospodarczego, ekstensywnego użytkowania łąk i pastwisk oraz integruje w pozostałe formy gospodarczego użytkowania terenu z wymogami ochrony obszaru Natura 2000. Odnosząc się do prowadzonego równolegle postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na odbudowę starej elektrowni z dwoma turbinami Francisa skarżący stwierdził, że posiada już pozwolenia wodnoprawne na wykonanie MEW w K. i S. na rzece B., i że tylko jeden użytkownik rzeki może działać odpowiedzialnie i merytorycznie, i takie uwarunkowania powinny lec u podstaw prowadzonych postępowań.

Organ II instancji zaskarżoną decyzją z [...] lipca 2012 r. nie podzielił stanowiska Strony, że brak wyjaśnienia organu czy wykonanie urządzeń melioracji wodnych szczegółowych wymaga, czy też nie wymaga, uzyskania pozwolenia na budowę, a tym samym uzyskania decyzji o warunkach zabudowy jest wadą prowadzonego postępowania, gdyż prowadzone postępowanie nie dotyczy wykonania urządzeń melioracji wodnych szczegółowych. Kwalifikacja urządzeń wodnych nie jest związana z ich konstrukcją, lecz w pierwszej kolejności z ich przeznaczeniem. Drenaż, mający na celu regulację stosunków wodnych w celu polepszenia zdolności produkcyjnej gleby i ułatwieniu jej uprawy, stosownie do przepisu art. 70 ust. 1 Prawa wodnego będzie urządzeniem melioracji wodnych szczegółowych, wykonywanym przez zainteresowanych właścicieli gruntów i na ich koszt. Taki sam drenaż wykonywany w celu odwodnienia obiektu budowlanego (drogi, linii kolejowej, budynku czy innej budowli) będzie urządzeniem budowlanym, o którym mowa w art, 3 pkt 9 Prawa budowlanego, zapewniającym możliwość użytkowania tego obiektu, zgodnie z jego przeznaczeniem. W przedstawionej sytuacji przedmiotowy drenaż jest więc również urządzeniem budowlanym, zapewniającym możliwość funkcjonowania piętrzenia bez negatywnych skutków dla środowiska, będących konsekwencją wykonanej budowli hydrotechnicznej. Budowlą tą, w myśl przepisu § 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 20 kwietnia 2007 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle hydrotechniczne i ich usytuowanie, jest zbiornik wodny, powstały w wyniku wykonania budowli piętrzącej, wraz z jego czaszą oraz zboczami, do zasięgu cofki, określonego w operacie wodnoprawnym jako km [...]. Decyzją o warunkach zabudowy jaką uzyskał Skarżący dotyczy wyłącznie części działek nr [...] i nr [...], na których ma być zlokalizowana budowla piętrząca (jaz i MEW) natomiast nie obejmuje zbiornika w zasięgu cofki, jak również drenażu po obu brzegach zbiornika, likwidującego ujemne skutki piętrzenia.

Organ podzielił stanowisko Skarżącego co do tego, że planując wykonanie urządzeń wodnych należy się kierować zasadą zrównoważonego rozwoju. Nie można jednak przyjąć prezentowanego stanowiska, że planując przedmiotową inwestycję należy uwzględnić wymogi obszaru Natura 2000, natomiast pominąć prawa właścicieli gruntów i pozbawić ich źródła dochodu, jakim jest uprawa gruntów zgodnie z dotychczasowym ich przeznaczeniem, bowiem stosownie do przepisu art. 31 ust. 2 prawa wodnego korzystanie z wód nie może powodować szkód. Takie stanowisko jest sprzeczne ponadto z warunkiem zawartym w decyzji Wójta Gminy Z. z dnia [...] lutego 2011 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, w myśl którego spiętrzenie wody nie może powodować zalewania i podtapiania pól znajdujących się po obu stronach rzeki B. oraz ograniczać odpływu wody z urządzeń melioracyjnych. Można się, zdaniem organu zgodzić ze stanowiskiem Skarżącego, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie narzuciła rozwiązań projektowych, mających na celu ochronę użytków rolnych przed nadmiernym uwilgotnieniem i, że takim rozwiązaniem może być planowany drenaż, jednakże drenaż ten musi spełniać przewidziane prawem warunki, a przedstawione rozwiązania projektowe nie dają takiej gwarancji. Na podstawie przedłożonej dokumentacji nie można mieć również pewności, że nie będzie utrudnień w odpływie wód z rowów melioracyjnych, bowiem funkcjonowały one prawidłowo za czasów poprzedniego piętrzenia, jednakże obecne piętrzenie planowane jest wyżej od poprzedniego.

Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska Skarżącego, że dla prawidłowego gospodarowanie wodą rzeki B. konieczny jest tylko jeden użytkownik wszystkich MEW, gdyż prawidłowe gospodarowanie wodami powinna zapewnić, wspólna dla wszystkich MEW, instrukcja gospodarowania wodą na zależne od siebie korzystanie z wód. Ponadto udzielenie pozwolenia wodnoprawnego właścicielowi starego młyna jest przedmiotem odrębnego postępowania i nie może być rozpatrywane w niniejszym postępowaniu.

Poza tym w operacie wodnoprawnym zasięg cofki określono na 5629 m jednakże nie podano na jakiej rzędnej będzie się układać zwierciadło wody w jej zasięgu (na przekroju podłużnym rzeki zaznaczono wyłącznie planowany NPP). Oznacza to również, że przedmiotowy operat nie precyzuje wpływu piętrzenia na tereny przyległe, szczególnie w cofce zbiornika, a biorąc pod uwagę planowaną trasę drenażu, zlokalizowaną w działce drogi, w zasięgu piętrzenia znajdą się wszystkie działki między lustrem wody a planowanym drenażem.

Brak ustalenia rzędnej NPP w zasięgu cofki nie pozwala również na stwierdzenie, czy wraz z pozwoleniem wodnoprawnym na wykonanie przedmiotowych urządzeń wodnych nie powinna być ustalona istniejąca linia brzegu rz. B.

Na marginesie sprawy organ zwrócił uwagę, że z mapy sytuacyjno- wysokościowej (rys. nr 1 w operacie wodnoprawnym) można wnioskować, że w planowanym przekroju piętrzenia koryto wody płynącej zostało poważnie zawężone, a operat wodnoprawny nie zawiera żadnych rozwiązań projektowych w tym zakresie, jak również obliczeń, które by dokumentowały, że takie rozwiązanie jest możliwe do zastosowania ze względów hydraulicznych i hydrologicznych (przepuszczenia wód powodziowych). Sprzeciw w tym zakresie, w trakcie postępowania prowadzonego w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zgłaszał Wojewódzki Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w [...]. W bardzo ogólnym zarysie przedstawiono również potrzebę wykonania umocnień brzegów poniżej i powyżej budowli piętrzących, nie precyzując zakresu tych prac w części opisowej operatu wodnoprawnego (str. 38) ani też w części rysunkowej, a zakres tych prac może być istotny z punktu widzenia stateczności mostu zlokalizowanego poniżej projektowanej budowli piętrzącej.

Ostatecznie jednak to brak decyzji o warunkach, zabudowy dla działek na których ma być zlokalizowany zbiornik wodny wraz z drenażem, którego zadaniem jest utrzymanie dotychczasowego sposobu użytkowania terenów, stanowił podstawę do odmowy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego. Dodatkowo pozwolenia wodnoprawnego odmówiono z uwagi na omówione wyżej braki w operacie wodnoprawnym, które nie pozwalały, zdaniem organu, na stwierdzenie, że zaprojektowane urządzenie wodne pozwoli na bezpieczne przeprowadzanie wód powodziowych przez budowlę piętrzącą, nie zagrozi stateczności mostu zlokalizowanego poniżej budowli piętrzącej, jak również nie spowoduje nadmiernego uwilgotnienia terenów znajdujących się w zasięgu piętrzenia.

Skargę na powyższą decyzję wywiódł Skarżący.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego tj.

- art. 125 i 126 ustawy prawo wodne i 59 pkt 1 i 2 ustawy o p..z.p. , art. 29 ust 1, art. 3 pkt 9 ustawy z 7 lipca 2004 r. prawo budowlane, poprzez wadliwe przyjęcie, że na planowany drenaż potrzeba jest wydania decyzji o warunkach zabudowy podczas gdy na tego rodzaju prace taka decyzja nie jest wymagana oraz naruszenie art. 70 ust. 1 ustawy prawo wodne poprzez przyjęcie, że drenaż ten nie stanowi melioracji wodnych szczegółowych;

-naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7-9 i 77 k.p.a. poprzez nie należyte wyjaśnienie czy przedmiotowy drenaż stanowi meliorację wodną szczegółową przy jednoczesnym stwierdzeniu, że za taką może być uznany oraz zaniechanie wezwania strony do złożenia decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji w której organ był zdania, że tego rodzaju dokument jest niezbędny do wydania pozytywnej decyzji; wadliwe przyjęcie, że drenaż nie gwarantuje odpowiednich parametrów w sytuacji w której przedstawione przez Skarżącego dokumenty z wyliczeniami nie zostały przez organ skutecznie podważone; brak wszechstronnej i wspólnej analizy planowanego przedsięwzięcia oraz innego, zaproponowanego przez pana B., w sytuacji w której oba mają służyć wykorzystaniu potencjału energetycznego rzeki poprzez budowę elektrowni wodnych a organy powinny rozważyć które z nich jest rozwiązaniem bardziej korzystnym dla gospodarki kraju. W tym wypadku organy prowadzące oba postępowania powinny wykorzystać posiadaną przez nie wiedzę z urzędu; wadliwe przyjęcie, że krzywe cofkowe mają być ujęte w dokumentacji. Wskazał, że planowane jest kompleksowe korzystanie z wód w tym jej regulacja na obszarach sąsiadujących do rzeki. Przedstawiono wszystkie możliwe informacje mające wpływ na kształtowanie planowanego korzystania z wód oraz ocenę zgodności z art. 32 ust.1 ustawy prawo wodne. Wylewanie wody poza linię brzegową jeżeli jej nie ujęto w dokumentacji będzie podlegała art. 133 ustawy prawo wodne; wadliwe uznanie, że przyjęty przełyk 10m3/s nie obsługuje przepływów średnich rzeki gdyż wynosi tyle ile SSQ dla rzek; brak podstaw do przyjęcia, że dojdzie do utrudniania przepływu z rowów melioracyjnych i powstanie szkoda w użytkach rolnych podczas gdy proponowany drenaż wraz ze studniami redukuje poziom wody nie tylko do różnicy wynoszącej 30 cm ale całej głębokości wody spiętrzonej i nie ma potrzeby do jego przedłużania poza proponowane odcinki cofki - czego organ nie wziął pod uwagę; wadliwe przyjęcie iż dokumentacja nie jest kompletna ponieważ nie zawiera danych co do wysokości wody w cofce przy różnych natężeniach przepływu w sytuacji w której tego rodzaju wyliczenia są zbędne w świetle art. 126 ust. 6 ustawy prawo wodne; wadliwe uznanie jako stronę postępowania Pana B. jako że planowana inwestycja nie oddziałuje na urządzenia wodne będące jego własnością - które to uchybienia miały wpływ na treść rozstrzygnięcia i skutkowały bezpodstawną odmową wydania pozytywnej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Ocenie podlega konkretna sprawa, rozpoznawana wcześniej przez organ administracji publicznej, pod kątem prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa i trafności rozstrzygnięcia.

Kompetencje sądu administracyjnego nakładają na niego obowiązek oceny przebiegu postępowania administracyjnego i to zarówno czynności podejmowanych w toku tego postępowania jak i treści i podstaw wydanej decyzji administracyjnej. Działanie sądu ma bowiem na celu ewentualne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji czy postanowienia, które w jakikolwiek sposób naruszałyby obowiązujące prawo. (por. wyrok NSA Warszawa z 20 stycznia 2010 r. I GSK 982/08 LEX nr 594803).

Podstawą prawną do wydania zaskarżonej decyzji były przepisy art. 122 i następne prawa wodnego a podstawą do odmowy wydania pozwolenia wodnoprawnego art. 126 tej ustawy. Zgodnie z jego brzmieniem wydania pozwolenia wodnoprawnego odmawia się, jeżeli:

1) projektowany sposób korzystania z wody narusza ustalenia dokumentów, o których mowa w art. 125 pkt 1 i 2, lub nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 125 pkt 3;

2) projektowany sposób korzystania z wody dla celów energetyki wodnej nie zapewni wykorzystania potencjału hydroenergetycznego w sposób technicznie i ekonomicznie uzasadniony.

Z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynikało, źe powodem odmowy był fakt, że Skarżący nie spełniał warunku z art. 131 ust. 2 pkt 1 ustawy prawo wodne ponieważ nie przedstawił decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na wykonaniu drenażu. Argumenty te podzieli organ li instancji.

Oceniając treść zaskarżonych decyzji i ich zgodność z prawem Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że brak było podstaw do odmowy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego z wyżej wymienionej przyczyny, co czyni trafnym zarzut skargi dotyczący naruszenia przepisów prawa materialnego za skuteczny.

Zakresem planowanego przedsięwzięcia jest wykonanie jazu wraz z przepławką i MEW (1 turbina Kapłana) drenażu, małej elektrowni wodnej, odprowadzanie wód podziemnych oraz piętrzenie i energetyczne korzystanie z wód rzeki B. w km [...]. Częścią tego przedsięwzięcia jest wykonanie drenażu z barierą 6 szt. studni którego zadaniem jest zachowanie dotychczasowych warunków wilgotnościowych gleb w zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia na grunty przyległe. Zgodnie z definicją zawartą w art. 70 ust. 1 ustaw prawo wodne "melioracje wodne polegają na regulacji stosunków wodnych w celu polepszenia zdolności produkcyjnej gleby, ułatwienia jej uprawy oraz na ochronie użytków rolnych przed powodziami". Dzielą się na podstawowe i szczegółowe w zależności od ich funkcji parametrów a do urządzeń melioracji wodnych szczególnych zalicza się drenowania (art. 73.1.1a). Ustawodawca zatem w powołanych przepisach dokonał kategorycznego rozróżnienia urządzeń wodnych w zależności od spełnianych przez nich funkcji i parametrów, z czym co do zasady zgodził się organ. Każde zatem urządzenie które ma służyć regulacji stosunków wodnych jest urządzeniem melioracji wodnej. Zdaniem Sądu drenaż którego celem jest zachowanie warunków wilgotnościowych gleb jest sposobem na ochronę użytków rolnych przed powodzią oraz ułatwieniem uprawy gleby a więc przyznana temu drenażowi funkcja (nawet gdyby była funkcją uboczną) determinuje uznanie tego rodzaju budowli za urządzenie melioracji wodnej szczegółowej o jakiej mowa w art. 70 ust. 1 i 2 w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 1a ustawy prawo wodne.

Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w art. 59 ust. 1 wskazuje na generalny obowiązek ustalenia w drodze decyzji o warunkach zabudowy (gdy brak jest planu zagospodarowania przestrzennego), warunków zabudowy w przypadku każdej zmiany zagospodarowania terenu polegającej na ich wykonaniu. Odstępstwa od tej zasady wymienione są w art. 50 ust. 2 pkt. 2 i dotyczą m.in. tych z przedsięwzięć które nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę.

Katalog robót budowlanych na które nie jest wymagane uzyskanie pozwolenia na budowę zawarty jest w art. 29 ustawy prawo budowlane. Wyłączenia dotyczą budowy różnego rodzaju obiektów szczegółowo tam opisanych, w tym urządzeń melioracji wodnych szczegółowych z wyjątkiem ziemnych stawów hodowlanych i urządzeń melioracji wodnych szczegółowych usytuowanych w granicach parków narodowych, rezerwatów przyrody i parków krajobrazowych oraz ich otulin (art. 29 ust. 2 pkt. 9). Zgodnie z art. 73.1.1 a ustawy prawo wodne drenowanie stanowi urządzenie melioracji wodnych szczegółowych (MWS). Tego rodzaju przedsięwzięcie, zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 9 prawa budowlanego nie wymaga więc wydania pozwolenia na budową a co za tym idzie uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Nie ma również zastosowania w niniejszej sprawie art. 29 ust. 2 pkt. 12 ustawy prawo budowlane, ponieważ dotyczy on wykonywania zupełnie innych prac tj. przebudowy dróg, torów i urządzeń kolejowych i nie zrozumiałym jest powoływanie się skarżącego na te przepisy. Z przepisów ustawy prawo budowlane wynika, że w przypadku gdy nie ma konieczności wydania pozwolenia na budowę (a wcześniej decyzji o warunkach zabudowy) wystarczy samo zgłoszenie zamiaru rozpoczęcia prac. Wynika to z art. 30 ust. 1 pkt. 2, który stanowi, że budowa o której mowa w art. 29 ust. 2 pkt 9-13 ( a więc drenaż) wymaga jedynie zgłoszenia prac właściwemu organowi. Inwestor nie ma zatem w takim wypadku obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę.

Inwestycja polegająca na budowie drenażu nie jest także przedsięwzięciem które wymagałoby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko lub oceny oddziaływania na obszar Natura 2000 - zgodnie z art. 59 ustawy z 3 października 2008 r o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U.2008.199.1227), co wynika z ostatecznej decyzji Wójta Gminy Z. z [...] lutego 2011 r., znak [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Tym samym art. 29 ust. 3 ustawy prawo budowlane nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. W związku z tym Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że obie zaskarżone decyzje zostały wydane z naruszeniem art 29 ust. 2 pkt 9 prawa budowlanego w zw. z art. 126 ustawy prawo wodne, gdyż brak było przesłanek do odmowy wydania decyzji z powodu nie przedstawienia przez Skarżącego decyzji o warunkach zabudowy skoro ta, w świetle powołanych wyżej unormowań prawnych nie była wymagana.

Nie zrozumiały jest zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 125 ustawy prawo wodne skoro przepis ten określa jedynie jakich sfer i ustaleń nie może naruszać pozwolenie wodnoprawne.

Podobnie należy ocenić zarzut naruszenia art. 59 ust 1 i 2 ustawy o p.z.p. Przepis ten określa wymóg uzyskiwania decyzji o warunkach zabudowy w przypadku budowy obiektu budowlanego lub innych robót budowlanych. Z uregulowań komentowanego przepisu wynika wyraźnie, że decyzja o warunkach zabudowy jest wydawana zarówno wtedy, gdy zmiana zagospodarowania terenu polega na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, z wyłączeniem sytuacji przewidzianych w art. 50 ust. 2 u.p.z.p., oraz na zmianie sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, jak i wówczas, gdy przeprowadzenie robót nie wymaga pozwolenia na budowę oraz gdy zmiana sposobu zagospodarowania terenu nie wymaga podejmowania robót budowlanych. Przepis ten nie ma zastosowania w niniejszej sprawie ponieważ drenaż nie stanowi ani obiektu budowlanego ani budowli. Jak wynika z art. 3 ust. 1 i 3 prawa budowlanego obiektami budowlanymi są: budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi lub budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, obiekt małej architektury natomiast wśród definicji do pojęcia budowla nie ma wymienionych instalacji drenażowych.

Analiza pozostałych przepisów prawa budowlanego powołanych w skardze, pod kątem możliwości ich zastosowania do stanu faktycznego objętego niniejszym postępowaniem została omówiona wyżej

W odniesieniu do zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazywanych przez Skarżącego art. 7-9 i 77 k.p.a Sąd uznał, że wbrew temu co twierdził Skarżący, organ wzywał go do złożenia decyzji o warunkach zabudowy a więc działając w granicach prawa (choć błędnie wykładanego) dopełnił w tym zakresie obowiązku związanego z podejmowaniem czynności niezbędnych do załatwienia sprawy (art. 7 k.p.a.) oraz na bieżąco informował Skarżącego o konieczności składania brakujących dokumentów (art. 9 k.p.a), co czyni zarzuty naruszenia przepisów art. 7 i 9 i 77 k.p.a. we wskazanym przez skarżącego zakresie za nieskuteczne.

Do naruszenia przepisów prawa procesowego które mogłyby mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a) dochodzi wtedy gdy sąd stwierdzi, że doszło do innego naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Jak to się wskazuje w orzecznictwie (pr. T Woś - Postępowanie sądowoadministracyjne Warszawa 2000, str. 305-305) chodzi o taką sytuację w której organ bez należytego ustalenia stanu faktycznego i oceny materiału dowodowego wydaje decyzję merytoryczną. Inne naruszenie przepisów postępowania, o jakim mowa w przytoczonej regulacji musi dotyczy oceny konkretnych przepisów postępowania, nie może natomiast polegać na błędnej, czy mało wyczerpującej argumentacji organu.

Oceniając pod tym kątem treść decyzji Sąd uznał, że rozważania organu o przyjęciu przez Skarżącego niewystarczających rozwiązań projektowych mających na celu ochronę gruntów przed zalewaniem mają walor czysto hipotetyczny. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie narzuciła Skarżącemu rozwiązań projektowych mających na celu ochronę gruntów przed zalaniem a tego rodzaju argument, w świetle art. 126 ustawy prawo wodne nie uzasadnia odmowy wydania pozwolenia wodnoprawnego. Kolejny zarzut sformułowany w decyzji a dotyczący braku rzędnych układania się zwierciadła wody w zasięgu cofki - może być przedmiotem dodatkowych ustaleń i wyliczeń dokonanych przez Skarżącego na polecenie organu, gdyż organ rozstrzygający w przedmiocie pozwolenia wodnoprawego, ma, wynikający z art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek wszechstronnego zebrania a następnie rozpatrzenia materiału dowodowego. Takie czynności powinien zatem podjąć także wtedy gdy uzna że zebrane dowody nie są wystarczające do podjęcia rozstrzygnięcia zgodnego z prawem. Tym samym może, co już wielokrotnie czynił, wzywać skarżącego do złożenia dodatkowych dokumentów czy wyliczeń i może sam przeprowadzić postępowanie w sprawie ustalenia linii brzegowej. Art. 15 ust. 9 ustawy prawo wodne nakłada bowiem na organy właściwe do wydania pozwolenia wodnoprawnego obowiązek przeprowadzenia postępowania w sprawie ustalenia linii brzegu czy uzupełnienia dokumentacji w zakresie związanym z możliwością zwężenia koryta rzeki. Zaniechanie tego obowiązku jest równoznaczne z naruszeniem przepisów postępowania tj. art. 77 k.p.a. Tym samym Sąd uznał, że organ dopuścił się – ale tylko w niewielkim zakresie naruszenia art. 77 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania w przedmiocie ustalenia linii brzegowej, rzędnych wysokości cofki i zwężenia koryta rzeki - o ile uzna, że dane te są niezbędne do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia.

Nie trafny jest zarzut Skarżącego sprowadzający się do kwestionowania udziału M. B. jako strony. Jest on właścicielem działek [...], [...], [...], [...] i [...] będących w zasiągu oddziaływania planowanej inwestycji, co oznacza że jest on na podstawie art. 127 ust. 7 pkt 5 prawa wodnego stroną toczącego się postępowania

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględni wyżej zaprezentowaną ocenę prawną i dokona ponownych ustaleń faktycznych pozostających w zgodzie z wyżej wskazanymi przepisami prawa, pamiętając o tym że odmowa udzielenia pozwolenia wodnoprawnego możliwa jest jedynie w sytuacjach spełniających kryteria określone w art. 126 prawa wodnego a obowiązek wszechstronnego zebrania materiału dowodowego a następnie dokonanie subsumcji pod określoną normę prawa materialnego, zgodnie z art. 77 k.p.a. spoczywa na organie prowadzącym postępowanie administracyjne.

Z tych wzglądów i na podstawie art. 145§ 1 pkt. 1a i c p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.