Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SAB/Wa 123/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-07-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Zakładu Karnego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 1-2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 150 par. 1, art. 153 par. 1-2, art. 153 par. 2a, art. 153a par. 2
journal: Dz.U. 1997 nr 90 poz 557
law: Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 30.07.2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na bezczynność Dyrektora Generalnego Służby Więziennej w przedmiocie podjęcia czynności mających na celu udzielenie przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

A. K. w piśmie z dnia 7 kwietnia 2014 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Dyrektora Generalnego Służby Więziennej w przedmiocie podjęcia inicjatywy w celu udzielania skarżącemu przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności na podstawie art. 153 § 2 Kodeksu karnego wykonawczego oraz art. 30 Konstytucji w zw. z art. 91 § 2 Konstytucji w zw. z art. 8 ust. 1 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka w zw. z art. 1 protokołu nr 1 do Europejskiej Konwencji Praw Człowieka oraz na podstawie art. 41 ust. 4 Konstytucji w zw. z art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej. Ze skargi wynika, że przerwa w odbywaniu kary pozbawienia wolności służyć ma skarżącemu do zajęcia się należącym do niego majątkiem.

Dyrektor Generalny Służby Więziennej wniósł o odrzucenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem legalności.

Jednocześnie, stosownie do art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na:

1. decyzje administracyjne,

2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,

3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,

4. inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa,

4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach,

5. oraz bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w wyżej wymienionych przypadkach.

Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ administracji zobowiązany do podjęcia czynności nie podejmuje jej w przewidzianym prawem terminie. Sądy administracyjne rozpatrują skargi na bezczynność organów administracji wyłącznie w zakresie postępowań, które mogą zakończyć się wydaniem: decyzji administracyjnych, postanowień w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty oraz postanowień w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, jak również pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach, bądź też wydaniem innych aktów lub podjęciem czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Z treści skargi A. K. z dnia 7 kwietnia 2014 r. jednoznacznie wynika, że oczekuje on od Dyrektora Generalnego Służby Więziennej podjęcia inicjatywy mającej na celu udzielenie skarżącemu przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności. A. K. powołuje się w tym względzie w szczególności na art. 153 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. Nr 90, poz. 557 ze zm.).

Zgodnie z art. 153 § 1 powołanej ustawy sąd penitencjarny udziela przerwy w wykonaniu kary w wypadku określonym w art. 150 § 1 (tj. w wypadku choroby psychicznej lub innej ciężkiej choroby uniemożliwiającej wykonywanie kary – przyp. Sądu) do czasu ustania przeszkody. Stosownie natomiast do treści powołanego przez skarżącego art. 153 § 2 sąd penitencjarny może udzielić przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności, jeżeli przemawiają za tym ważne względy rodzinne lub osobiste. Przepisy art. 151 § 3-5 stosuje się odpowiednio. W świetle zaś art. 153 § 2a wniosek o udzielenie przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności może złożyć również dyrektor zakładu karnego. W świetle art. 153a § 2 na postanowienie w przedmiocie przerwy przysługuje zażalenie.

Z przywołanych regulacji jednoznacznie wynika, że czynności, których przedmiotem jest udzielenie przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności, nie następują w żadnej z prawnych form działania, wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a ppsa, a do ich podejmowania powołane są właściwe organy postepowania karnego wykonawczego (art. 2 Kodeksu karnego wykonawczego), jak sąd penitencjarny, czy dyrektor zakładu karnego, które na tej płaszczyźnie bynajmniej nie działają jako organy administracji.

Przedmiot skargi A. K. z dnia 7 kwietnia 2014 r. nie jest więc objęty właściwością sądu administracyjnego.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 58 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.