Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1133/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-08-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 11 g ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2008 nr 193 poz 1194
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska, Sędzia WSA Maria Tarnowska, Protokolant st. ref. Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lipca 2013r. sprawy ze skarg W. C. i Stowarzyszenia "[...]" w [...] na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] czerwca 2012 r., znak [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej skargi oddala


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej jako "k.p.a.") oraz art. 11g ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194, z późn. zm. - zwanej dalej "ustawą"), po rozpatrzeniu odwołań od decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r., znak: [...], o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn.: "Budowa Trasy Średnicowej Północnej w głównym szkieletowym układzie drogowym miasta na kierunku wschód zachód na odcinku od trasy mostowej w osi ul. [...] do ul. [...] (węzeł [...]) - Odcinek od ul. [...] do ul. [...] w [...]", uchylił w części zaskarżoną decyzję i orzekł w tym zakresie, zaś w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Z akt postępowania administracyjnego wynika, że pismem z dnia [...] stycznia 2011 r., znak: [...], Prezydent Miasta [...] (dalej jako "Inwestor", wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla budowy Trasy Średnicowej Północnej w głównym szkieletowym układzie drogowym miasta na kierunku wschód - zachód na odcinku od trasy mostowej w osi ul. [...] do ul. [...] (węzeł [...]) - odcinek od ul. [...] do ul. [...].

Wobec powyższego, pismem z dnia [...] stycznia 2011 r. Wojewoda [...] zawiadomił wnioskodawcę, właścicieli oraz użytkowników wieczystych nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie decyzji o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji. Pozostałe strony zostały powiadomione o wszczęciu postępowania w drodze obwieszczeń.

Pismem z dnia [...] lutego 2011 r., znak: [...], Inwestor wniósł o nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności ze względu na uzasadniony interes społeczny i gospodarczy. Jak wyjaśnił, Trasa Średnicowa Północna jest jedną z najważniejszych inwestycji strategicznych nie tylko miasta [...], ale również dla całego województwa [...]. Niniejsze przedsięwzięcie polega na budowie drogi publicznej o kategorii GP (droga główna ruchu przyśpieszonego o 4-ech pasach ruchu). Jej głównym zadaniem jest stworzenie połączenia z istniejącym wewnętrznym układem komunikacyjnym miasta poprzez budowę centralnie położonej arterii komunikacyjnej. Planowany do realizacji fragment Trasy umożliwi sprawne przemieszczanie się na kierunku wschód-zachód dzięki połączeniu z drogą wojewódzką nr [...] oraz drogami krajowymi nr [...],[...] i [...]. Przebieg Trasy Średnicowej Północnej w "korytarzu" zarezerwowanym dla przedmiotowego odcinka od ul. [...] do ul. [...] został wyznaczony już w latach 60-tych. Kształt i lokalizacja drogi były przedmiotem uzgodnień zawartych w następujących po sobie Miejscowych Planach Zagospodarowania Przestrzennego. Obecnie dla ww. inwestycji aktualne są plany zagospodarowania przestrzennego, obowiązujące na mocy uchwały Rady Miasta [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2006 r. i nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. Jak wyjaśnił Inwestor, budowa Trasy Średnicowej Północnej stanowi jedno z dwóch zadań realizowanych w ramach projektu kluczowego pn.: "Budowa i przebudowa głównego szkieletowego układu drogowego miasta [...]". W 2007 r. Zarząd Województwa [...] zaakceptował propozycję wpisania przedmiotowej inwestycji na indykatywną Listę Projektów Kluczowych zaplanowanych do współfinansowania ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2007-2013. Z uwagi na to, że inwestycja ta będzie współfinansowana ze środków unijnych, gdzie podpisane umowy obligują zarządcę drogi do rozpoczęcia inwestycji w wyznaczonym terminie, nierozpoczęcie budowy mogłoby skutkować utratą tych środków.

Następnie, przy piśmie z dnia [...] lutego 2011 r., znak: [...], Inwestor poinformował o wyłączeniu z zakresu inwestycji działki nr [...] (obręb [...]) oraz przesłał skorygowany projekt budowlany.

Pismem z dnia [...] marca 2011 r., znak: [...], Wojewoda [...] zwrócił się z prośbą do Wojskowej Komendy Transportu Oddział w [...] Delegatura w [...] o wydanie, stosownie do art. 11f ust. 1 pkt 3 ustawy, opinii dla ww. inwestycji w zakresie warunków wynikających z potrzeb obronności państwa.

Przy piśmie z dnia [...] marca 2011 r., Komendant Wojskowej Komendy Transportu Oddział w [...] wyjaśnił, że przedmiotowa inwestycja nie wymaga uzgodnień z ww. jednostką.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...], znak: [...], zezwolił na realizację inwestycji drogowej pn.: "Budowa Trasy Średnicowej Północnej w głównym szkieletowym układzie drogowym miasta na kierunku wschód - zachód na odcinku od trasy mostowej w osi ul. [...] do ul. [...] (węzeł [...]) - Odcinek od ul. [...] do ul. [...]" w [...] oraz nadał jej rygor natychmiastowej wykonalności.

Od przedmiotowej decyzji odwołanie do Ministra Infrastruktury, za pośrednictwem organu I instancji, wnieśli m. in. Stowarzyszenie "[...]" i W. C.

Stowarzyszenie "[...] " w odwołaniu z dnia [...] maja 2011 r. wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i o wstrzymanie natychmiastowego wykonania decyzji. W uzasadnieniu wskazano, że do dnia złożenia ww. pisma nie zostało jeszcze rozpatrzone przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska odwołanie od decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2010 r. znak: [...], o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn.: "Budowa i przebudowa głównego szkieletowego układu drogowego miasta [...], zadanie II budowa Trasy Średnicowej Północnej w głównym szkieletowym układzie drogowym miasta na kierunku wschód-zachód na odcinku od trasy mostowej w osi ul. [...] do ul. [...] (węzeł [...]). Etap I - odcinek od ul. [...] do ul. [...]. Etap II - odcinek od trasy mostowej w osi ul. [...] od ul. [...]". W ocenie odwołującego, jest wysoce prawdopodobne, że powyższa decyzja zostanie uchylona, tym samym brak było przesłanek do wydania przez Wojewodę [...] inkryminowanej decyzji oraz nadawania jej rygoru natychmiastowej wykonalności.

W piśmie z dnia [...] maja 2011 r. Stowarzyszenie "[...]" uzupełniło odwołanie, wnosząc o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej oraz zarzucając:

- naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 11b, art. 11d ust. 1 pkt 8 lit "d" i "f" ustawy poprzez wydanie decyzji w sytuacji, gdy wnioskodawca nie zasięgnął opinii właściwego miejscowo zarządu województwa, prezydenta miasta, dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej oraz Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...], które odnosiłyby się do projektu w wersji złożonej organowi,

- naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 11d ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy poprzez wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej na podstawie niekompletnego i nie uzupełnionego przez Inwestora wniosku,

- naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 11 f ust. 1 ustawy poprzez wydanie decyzji, która nie zawiera obligatoryjnych składników decyzji zawartych w ww. przepisie,

- obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy tj. art. 17 ustawy, poprzez nadanie zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności w sytuacji, gdy nie zostały spełnione wymogi wskazane w tym przepisie,

- obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy - art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez niezbadanie materiału dowodowego mającego być podstawą rozstrzygnięcia sprawy, a w konsekwencji - oparcie rozstrzygnięcia w sprawie na materiale niekompletnym, z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów i brak rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wnikliwy, prawidłowy i wyczerpujący,

- naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 8, art. 9 oraz art. 11 k.p.a., poprzez brak wskazania dowodów na potwierdzenie okoliczności stanowiących podstawę faktyczną podjęcia decyzji oraz brak wskazania przyczyn uznania wiarygodności poszczególnych dowodów.

W odwołaniu podniesiono, że wnioskodawca winien złożyć do akt sprawy dowody potwierdzające wypełnienie obowiązków, o których mowa w art. 11b ust. 1 ustawy. W jego ocenie, w aktach niniejszej sprawy brak dowodów wskazujących na dopełnienie ww. obowiązków. Ponadto, przedmiotem opinii powinien być ostateczny kształt dokumentacji projektowo - podziałowej i technicznej wraz z projektem wniosku. Tymczasem, zdaniem skarżącego stowarzyszenia, po wydaniu przedmiotowych opinii doszło do zmian w projekcie inwestycji, które nie zostały poddane opiniom i konsultacjom właściwych organów. Znajdująca się w aktach sprawy opinia Urzędu Marszałkowskiego z dnia [...] lipca 2009 r. zawiera szereg uwag, które, w ocenie odwołującego, zostały zignorowane przez wnioskodawcę. Oprócz tego, począwszy od dnia [...] lipca 2009 r. projekt przedmiotowej inwestycji ulegał licznym modyfikacjom, stąd jego ostateczna forma winna również zostać zgłoszona ww. organowi celem zgłoszenia do niego uwag.

Jak podkreśliło Stowarzyszenie "[...]", załączone do wniosku dokumenty nie zawierają, kompletnej analizy powiązania drogi z innymi drogami publicznymi. Niekompletne są również dane dotyczące zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu. Zdaniem odwołującego, naruszenie art. 11d ust. 1 pkt 2 ustawy przejawia się brakiem przeprowadzenia analizy powiązania projektowanej drogi z innymi drogami publicznymi. Powiązanie to powinno być przeanalizowane pod względem terytorialnym i pod względem rozwiązań technicznych. Z twierdzeń wnioskodawcy nie wynika, w ocenie strony skarżącej, by była to droga o charakterze lokalnym.

Zdaniem strony odwołującej, decyzja nie zawiera prawidłowych wymagań dotyczących ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, choć obowiązek taki został nałożony na mocy art. 11 f ust. 1 pkt 4 ustawy. Nadto w ocenie odwołującego stowarzyszenia, brak było podstaw do przyjęcia, że zaktualizowały się obie przesłanki pozwalające na nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Argumenty o zagrożeniu "paraliżem komunikacyjnym" nie zostały poparte żadnymi dowodami, w tym szczegółowymi ekspertyzami natężenia ruchu. Odwołujący podkreślił, że konieczność budowy znacznej ilości dróg na terenie Polski jest faktem notoryjnym, który sam w sobie nie uzasadnia nadawaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

W ocenie Skarżącego, sam fakt możliwości uzyskania środków na budowę drogi także nie uzasadnia zastosowania tej wyjątkowej instytucji. Wnioskodawca, jak podkreślono, planował przedmiotową inwestycję od wielu lal, co wiąże się z faktem, że miał wiele czasu na przygotowanie inwestycji. Stowarzyszenie "[...]" podkreśliło, że nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności nie może prowadzić do pogorszenia sytuacji innych stron postępowania, które zmuszone są znosić związane z tym niedogodności wyłącznie na skutek zbyt późno złożonego wniosku. Skarżący wyraził również przekonanie, że kwestia zawarcia umowy o finansowanie przedsięwzięcia pozostaje bez znaczenia dla możliwości nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności..

W odwołaniu z dnia [...] maja 2011 r. W. C. działając przez pełnomocnika, zaskarżył ww. decyzję Wojewody [...] w części dotyczącej nieruchomości położonej w [...], przy ul. [...] (jednostka ewidencyjna [...] Obręb [...], działka nr [...]) i wniósł o zmianę ww. rozstrzygnięcia organu I instancji. Podniósł, że działka nr [...] stanowiąca jego własność ma ulec podziałowi na działki o numerach [...] i [...]. Działka nr [...] przeznaczona została pod inwestycję, zaś działka nr [...] została przeznaczona do czasowego zajęcia, w związku z robotami rozbiórkowymi znajdującego się na nieruchomości budynku mieszkalno-gospodarczego. W odwołaniu uszczegółowiono, że decyzja organu I instancji skarżona jest w zakresie dotyczącym rozbiórki ww. budynku według projektu budowlano- wykonawczego z maja 2009 r., z uwagi na brak zgody na rozbiórkę całego obiektu. W jego ocenie, rozbiórka niniejszego obiektu winna obejmować część znajdującą się w granicach działki nr [...], natomiast pozostała jego część, znajdująca się na działce nr [...] winna być zachowana. Niedokonywanie rozbiórki całego budynku jest, zdaniem strony odwołującej, uzasadnione z tego względu, że budynek ten ma istotne znaczenie gospodarcze dla właścicieli nieruchomości. Jego odbudowanie byłoby niezwykle trudne i kosztowne.

W dalszej części odwołania odwołujący podniósł szereg uwag związanych m.in. z okresem zajęcia działki nr [...], kwestią dojazdu do nieruchomości, na której prowadzone będą roboty rozbiórkowe, możliwości ogrodzenia oraz uporządkowania terenu działki [...] po przeprowadzonych robotach rozbiórkowych. Odwołujący wskazał również na rozbieżności w ekspertyzie stanu technicznego budynku.

Organ pismem z dnia [...] lipca 2011 r. znak: [...], wezwał Inwestora do wypowiedzenia się w kwestiach poruszonych przez odwołujących, zaś inwestor w piśmie z dnia [...] lipca 2011 r. znak: [...], wyraził swoje stanowisko, wskazując na racjonalność i optymalność przyjętego we wniosku wariantu przebiegu planowanej inwestycji.

W piśmie z dnia [...] sierpnia 2011 r. W. C., podtrzymał argumentację zawartą w odwołaniu z dnia [...] maja 2011 r. oraz podniósł, że zaprezentowane przez Inwestora stanowisko odnośnie rozbiórki budynku będącego własnością odwołującego jest niejasne, gdyż nie daje gwarancji przeprowadzenia prac rozbiórkowych zgodnie z żądaniem. W związku z powyższym wniósł o ostateczne przedstawienie sposobu i zakresu prac rozbiórkowych, z uwzględnieniem zachowania części budynku znajdującego się w granicach działki nr [...].

Przy pismach z dnia [...] maja 2012 r. oraz z dnia [...] maja 2012 r., znak: [...], Inwestor przedłożył skorygowaną dokumentację projektową, uwzględniającą zmiany wynikające z decyzji Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2012 r., znak: [...], uchylającej w części i orzekającej w tym zakresie, a w pozostałej części utrzymującej w mocy decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2010 r. znak: [...].

Po rozpatrzeniu odwołań Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Marskiej decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...]

I. Uchylił w sentencji zaskarżonej decyzji zapisy, znajdujące się na stronie 27, w punkcie 8:

"Na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194, ze zmianami) na wniosek zarządcy drogi tj. Prezydenta Miasta [...], w którego imieniu wystąpił Miejski Zarząd Dróg w [...] reprezentowany przez Dyrektora A. G., nadaję decyzji w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej pn. "Budowa Trasy Średnicowej Półn, w głównym szkieletowym układzie drogowym miasta na kierunku wschód - zachód na odcinku od trasy mostowej w osi ul. [...] do ul. [...] (węzeł [...]) - Odcinek od ul. [...] do ul. [...]" w [...], rygor natychmiastowej wykonalności.

Nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności zobowiązuje właściciela działki wydzielonej pod drogę do niezwłocznego wydania nieruchomości, uprawnia do faktycznego objęcia nieruchomości w posiadanie przez zarządcę drogi oraz uprawnia do rozpoczęcia robót budowlanych.

Nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności może stanowić podstawę do przeprowadzenia egzekucji obowiązków wynikających z niniejszej decyzji w przypadku braku dobrowolnego wydania nieruchomości."

i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie w miejsce uchylenia nowego pkt 8 o treści:

"Działając na podstawie art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194, z późn. zm.), określam termin wydania nieruchomości na 120 dzień od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna. Jednocześnie, działając na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, nadaję niniejszej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

Nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności zobowiązuje właściciela działki wydzielonej pod drogę do niezwłocznego wydania nieruchomości, uprawnia do faktycznego objęcia nieruchomości w posiadanie przez zarządcę drogi oraz uprawnia do rozpoczęcia robót budowlanych.

Nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności może stanowić podstawę do przeprowadzenia egzekucji obowiązków wynikających z niniejszej decyzji w przypadku braku dobrowolnego wydania nieruchomości."

II. Uchylił w sentencji zaskarżonej decyzji zapis, znajdujący się na stronie 33, w punkcie 11 ppkt 8:

"właścicielom działek położonych przy drodze należy zapewnić dostęp do drogi publicznej co najmniej na dotychczasowych warunkach"

i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie w miejsce uchylenia nowego zapisu "właścicielom działek położonych przy drodze należy zapewnić dostęp do drogi publicznej,"

III. Uchylił w sentencji zaskarżonej decyzji zapis, znajdujący się na stronie 34, w punkcie 14:

"Nakładam obowiązek sporządzenia analizy porealizacyjnej, obejmującej między innymi pomiary hałasu i zanieczyszczeń emisji ze środków komunikacyjnych: gazowych, pyłowych oraz wód podziemnych, po upływie 1 roku od dnia oddania obiektu do użytkowania i jej przedstawienie Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w [...] oraz Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska w [...], w terminie 18 miesięcy od dnia oddania obiektu do użytkowania. W przypadku stwierdzenia przekroczeń wartości dopuszczalnego poziomu hałasu należy wykonać dodatkowe zabezpieczenie akustyczne eliminujące nadmierny poziom hałasu, w rejonie zabudowy, w szczególności na odcinku [...], poprzez wymianę stolarki okiennej, bądź zastosowanie ekranów elewacyjnych lub utworzyć obszar ograniczonego użytkowania."

i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie w miejsce uchylenia nowego zapisu: "Nakładam obowiązek sporządzenia analizy porealizacyjnej obejmującej pomiary hałasu oraz pomiary zanieczyszczeń gazowych i pyłowych emitowanych do powietrza (minimum dwutlenku azotu i pyłu zawieszonego PM 10) dokonane według metodyki i wymagań określonych w przepisach wydanych na podstawie ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. 2008 r., Nr 25, poz. 150, z późn. zm.). Pomiary wykonać po upływie 1 roku od dnia oddania obiektu do użytkowania, a ich wyniki przedstawić Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w [...], Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska w [...], Generalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska, w terminie 18 miesięcy od dnia oddania obiektu do użytkowania".

IV. Uchylił w sentencji zaskarżonej decyzji zapis, znajdujący się na stronie 32, w punkcie 10 ppkt 11:

"Obiekty zabytkowe mogą być miejscem bytowania nietoperzy. Należy przed ich rozbiórką sprawdzić, czy występują w nich te ssaki i podjąć odpowiednie działania mające na celu ochronę tych zwierząt jak np. przeprowadzenie prac poza okresem przebywania w nich zwierząt"

i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie w miejsce uchylenia nowego zapisu:

"Na etapie realizacji przedsięwzięcia zapewnić nadzór przyrodniczy. Nadzorem przyrodniczym należy objąć:

organizację i przygotowanie terenu budowy,

kontrolę drzew przeznaczonych do wycinki, o których mowa w punkcie 1.2.16 sentencji decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska Nr [...] z dnia [...] maja 2010 r., znak: [...],

kontrolę obecności fauny w zabudowaniach przeznaczonych do rozbiórki".

V. Uchylił znajdujący się w załączniku nr 3/2 zaskarżonej decyzji punkty 8.5.1, 8.5.2 oraz 8.5.3 (Projekt budowlany branża drogowa, część opisowa), i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie w miejsce uchylenia nowych punktów 8.5.1, 8.5.2 oraz 8.5.3, oznaczonych jako załącznik nr 1a do niniejszej decyzji;

VI. Uchylił znajdujący się w załączniku nr 3/2 zaskarżonej decyzji rysunek pt. "Oznaczenia Planu Sytuacyjnego" (Projekt budowlany branża drogowa) i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie w miejsce uchylenia nowego rysunku, oznaczonego jako załącznik nr 2a do niniejszej decyzji;

VII. Uchylił znajdujący się w załączniku nr 3/2 zaskarżonej decyzji rysunek 4 ark. 1 nr 1 "Przekroje normalne" (Projekt budowlany branża drogowa) i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie w miejsce uchylenia nowego rysunku, oznaczonego jako załącznik nr 3a do niniejszej decyzji;

VIII. Uchylił znajdujący się w załączniku nr 3/2 zaskarżonej decyzji rysunek 4 ark. 2 nr 1 "Przekroje normalne" (Projekt budowlany branża drogowa) i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie w miejsce uchylenia nowego rysunku, oznaczonego jako załącznik nr 3b do niniejszej decyzji;

IX. Uchylił znajdujący się w załączniku nr 3/2 zaskarżonej decyzji rysunek 4 ark. 3 nr 1 "Przekroje normalne" (Projekt budowlany branża drogowa) i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie w miejsce uchylenia nowego rysunku, oznaczonego jako załącznik nr 3c do niniejszej decyzji;

X. Uchylił znajdujący się w załączniku nr 3/2 zaskarżonej decyzji rysunek 4 ark. 4 nr 1 "Przekroje normalne" (Projekt budowlany branża drogowa) i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie w miejsce uchylenia nowego rysunku, oznaczonego jako załącznik nr 3d do niniejszej decyzji;

XI. Uchylił znajdujący się w załączniku nr 3/1 zaskarżonej decyzji punkty 8.5.1, 8.5.2 oraz 8.5.3 (Projekt zagospodarowania terenu, część opisowa), i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie w miejsce uchylenia nowych punktów 8.5.1. 8.5.2 oraz 8.5.3, oznaczonych jako załącznik nr 4a do niniejszej decyzji;

XII. W pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że po analizie materiału dowodowego zgromadzonego przez Wojewodę [...] uznał, że wniosek Inwestora o wydanie przedmiotowej decyzji jest kompletny, tj. zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 11d ustawy.

Organ odwoławczy wskazał, że przed złożeniem wniosku inwestor, zgodnie z art. 11b ust. 1 ustawy, uzyskał opinię: Dyrektora Departamentu Planowania Strategicznego i Gospodarczego Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] w [...] z dnia [...] lipca 2009 r., znak: [...] oraz Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2009 r., znak: [...]. Do wniosku załączono mapę w skali 1:500, na której przedstawiono proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu, jak również załączono analizę powiązania przedmiotowej drogi z innymi drogami publicznymi, mapy zawierające projekty podziału nieruchomości wraz z wykazem zmian gruntowych oraz określono zmiany w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu. Ponadto, do wniosku Inwestor dołączył cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami oraz dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. Projekt został wykonany i sprawdzony przez osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane.

Po dokonaniu analizy przedłożonego projektu budowlanego, Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej stwierdził, że jest on zgodny z art. 34 ust. 1 i ust. 2 ustawy Prawo budowlane oraz z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2003 r. Nr 120, poz. 1133, z późn. zm.).

W ocenie organu odwoławczego przedmiotowy projekt, po dokonanych w decyzji zmianach, jest zgodny z decyzją Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2012 r., znak: [...], uchylającą w części i orzekającą w tym zakresie, a w pozostałej części utrzymującą w mocy decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2010 r., o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia.

Organ wskazał, że zgodnie z art. 11d ust. 1 pkt 8 ustawy do wniosku Inwestor załączył także: opinię [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] lipca 2009 r. znak: [...], opinię Miejskiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] czerwca 2009 r., znak: [...] i opinię Komendanta Wojskowej Komendy Transportu Oddział w [...] z dnia [...] marca 2010 r., znak: [...]. Co do pozostałych opinii, wskazanych w art. 11d ust. 1 pkt 8 ustawy, Inwestor nie miał obowiązku ich przedkładania, gdyż w obszarze projektowanej inwestycji nie znajdują się tereny, z których istnieniem ustawodawca wiąże skutek uzyskania stosownych uzgodnień.

W ocenie organu odwoławczego Wojewoda [...] prawidłowo poinformował strony o wszczętym postępowaniu, podał jego podstawę prawną, pouczył o prawie do składania wniosków, uwag i zastrzeżeń, a zatem należycie i wyczerpująco poinformował strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, będących przedmiotem postępowania administracyjnego, które mogły mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków. Nadto w aktach sprawy znajdują się dowody potwierdzające zamieszczenie obwieszczenia na tablicy ogłoszeń [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] w dniach od 1 do 15 lutego 2011 r., na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta [...] w dniach od 4 do 21 lutego 2011 r. jak również na stronie internetowej tego Urzędu w tym samym terminie. Obwieszczenie zostało opublikowane również w prasie lokalnej "Gazeta Wyborcza-[...]" z dnia [...] lutego 2011 r.

Zdaniem organu odwoławczego kontrolowana decyzja czyni zadość wymogom przedstawionym w art. 11 f ust. 1 ustawy. Decyzja zawiera wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, określenie linii rozgraniczających teren inwestycji (mapa w skali 1:500, stanowiąca załącznik Nr 2 decyzji), a także zatwierdzenie podziału nieruchomości (mapy w skali 1:500, stanowiące załączniki Nr 1). Ponadto, na mocy przedmiotowego rozstrzygnięcia zatwierdzono projekt budowlany (załącznik Nr 3 decyzji). W decyzji określono także nieruchomości, które stają się z mocy prawa własnością Województwa [...] oraz Skarbu Państwa. Poza tym ustalono warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska oraz ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej, określono wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, a także szczegółowe warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych, jak również szczegółowe wymagania dotyczące nadzoru na budowie.

Organ odwoławczy uznał, że przebieg planowanej inwestycji został ustalony prawidłowo. Przedsięwzięcie polegać będzie m.in. na budowie dwóch jezdni Trasy Średnicowej, każda po 2 pasy ruchu z poszerzeniami na dodatkowe pasy ruchu w obrębie skrzyżowań, budowie ciągów pieszych (chodników) szer. 1,50 m, oddzielonych od jezdni pasem zieleni oraz szer. 2,00 m - przy jezdni, budowie ścieżek rowerowych dwukierunkowych szer. 2,00 m, wzdłuż projektowanej ulicy, po stronie południowej, na odcinku od ul. [...] do ul. [...], budowie skrzyżowania rozszerzonego z wyspą centralną na przecięciu Trasy Średnicowej z ul. [...], budowie skrzyżowania skanalizowanego na przecięciu Trasy Średnicowej z ul. [...], przebudowie ul. [...] oraz budowie skrzyżowania rozszerzonego z wyspą centralną na przecięciu Trasy Średnicowej z ul. [...].

Organ II instancji stwierdził jednocześnie, że wydana decyzja, pomimo, że właściwa pod względem formalnym, wymaga dokonania korekty merytoryczno - reformacyjnej.

Analizując zaskarżoną decyzję Wojewody [...] pod kątem spełnienia warunku określonego w art. 16 ust. 2 ustawy, Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej stwierdził, że rozstrzygnięcie organu I instancji nie zawiera określenia terminu wydania nieruchomości objętych liniami rozgraniczającymi teren inwestycji. W ocenie organu odwoławczego obowiązek zamieszczenia w sentencji decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zapisów w przedmiocie określenia terminu wydania nieruchomości istnieje niezależnie od faktu nadania temu rozstrzygnięciu rygoru natychmiastowej wykonalności. Uzyskanie przez omawianą decyzję waloru ostateczności skutkuje ustaniem rygoru natychmiastowej wykonalności, wobec czego wykonanie tej decyzji wynika z faktu jej ostateczności, a nie przymiotu natychmiastowej wykonalności. Jakkolwiek wykonanie decyzji z rygorem natychmiastowej wykonalności i następnie uzyskanie przez decyzję waloru ostateczności nie cofa skutków faktycznych wykonania tej decyzji w czasie obowiązywania rygoru natychmiastowej wykonalności, to w przypadku nieobjęcia nieruchomości w posiadanie przez właściwego zarządcę drogi do dnia, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej stała się ostateczna, konieczne staje się rozstrzygnięcie w przedmiocie określenia terminu wydania nieruchomości niezbędnych dla realizacji inwestycji. W związku w powyższym Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, uchylił w sentencji zaskarżonej decyzji zapis, znajdujący się na stronie 27, w punkcie 8 i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie, w miejsce uchylenia, nowego pkt 8 określając termin wydania nieruchomości na 120 dzień od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna.

Kolejna dokonana przez organ odwoławczy korekta ww. rozstrzygnięcia Wojewody [...], dotyczy zawartego w pkt 11 ppkt 8 decyzji wymogu poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich. W ocenie Ministra organ I instancji błędnie przyjął, że właścicielom działek położonych przy drodze należy zapewnić dostęp do drogi publicznej "co najmniej na dotychczasowych warunkach", wykraczając tym samym poza dyspozycję przepisu art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, który stanowi podstawę prawną ochrony praw właściciela w zakresie dostępu do drogi publicznej. Nadto prowadziłoby to również do rażącego naruszenia przepisu § 113 pkt 7 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. nr 43, poz. 430 z póżn. zm.). Organ odwoławczy podkreślił, że brak jest przepisu prawa, który nakazywałby zapewnienie określonego charakteru dostępu do drogi publicznej, ewentualnie dostępu do określonej kategorii dróg publicznych, bądź projektowanie dostępu zgodnie z żądaniem osoby zainteresowanej, a do tego sprowadzałoby się literalne stosowanie przedmiotowego zapisu pkt 11 ppkt 8 ww. decyzji. Mając na uwadze powyższe, organ II instancji, uchylił zapis znajdujący się na stronie 33 w pkt 11 ppkt 8 skarżonej decyzji i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie, iż "właścicielom działek położonych przy drodze należy zapewnić dostęp do drogi publicznej", co jest zgodne z dyspozycją powoływanego już art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane.

Organ odwoławczy zwrócił również uwagę, że Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. znak: [...], uchylił w części i orzekł w tym zakresie, a w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2010 r., o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia. W związku ze zmianami dokonanymi w ww. rozstrzygnięciu Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, uchylił w sentencji zaskarżonej decyzji zapis, znajdujący się na stronie 32, w punkcie 10 ppkt 11 i orzekł w tym zakresie. Ponadto, organ odwoławczy uchylił w sentencji zaskarżonej decyzji zapis, znajdujący się na stronie 34, w punkcie 14 i orzekł w tym zakresie, oraz w punktach V-XI niniejszej decyzji uchylił projekt budowlany, w części obejmującej wykonanie nawierzchni, i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie w miejsce uchylenia nowego projektu, oznaczonego jako załączniki nr 1a-4a do niniejszej decyzji. Organ odwoławczy wskazał ponadto, że inne postanowienia zawarte w decyzji Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2012 r., dotyczą innego odcinka Trasy Średnicowej i nie wymagają uwzględnienia w treści decyzji.

W pozostałym zakresie organ II instancji uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i brak jest podstaw do jej zakwestionowania.

Organ wyjaśnił, że zgodnie z przepisami ustawy wojewoda pełni w procesie budowy drogi publicznej funkcję organu administracji, który jest zobowiązany wyłącznie do wydania decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej, a nie jest natomiast upoważniony do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, ani też do zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań. To Inwestor jest kreatorem miejsca, sposobu i kształtu realizacji inwestycji, natomiast organ orzekający wyznacza dopuszczalne prawem granice tej kreacji, poprzez dokonywanie oceny prawnej, kończącej się aktem władztwa publicznego, zakreślającego te granice. Zadaniem organu jest bowiem sprawdzenie, czy wyznaczone przez wnioskodawcę linie rozgraniczające pas drogowy odpowiadają woli ustawodawcy wyrażonej w innych regulacjach prawnych, mających znaczenie dla wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Organy wydające decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej są uprawnione jedynie do oceny prawnej całości przedsięwzięcia inwestycyjnego dokumentacji przedłożonej przez wnioskodawcę. Tylko bowiem stwierdzenie przez organ, iż kształt inwestycji w wersji zgłoszonej we wniosku narusza normę wynikającą z określonych przepisów prawa, zobowiązuje ten organ do odmowy wydania zezwolenia na realizację inwestycji drogowej w wersji wnioskowanej przez zarządcę drogi publicznej.

Odnosząc się do zarzutów W. C., organ wyjaśnił, że działka nr [...] ma ulec podziałowi na działki o numerach [...] i [...]. Działka nr [...] przeznaczona została pod inwestycję, zaś działka nr [...] została przeznaczona do czasowego zajęcia w związku z robotami rozbiórkowymi znajdującego się na nieruchomości budynku mieszkalno-gospodarczego. Jak podkreślił Inwestor w piśmie z dnia [...] lipca 2011 r., podjęto decyzję o nie zmienianiu zakresu projektu budowlanego na obecnym etapie. Ostateczna decyzja może być podjęta podczas prowadzenia prac rozbiórkowych, w konsultacji z projektantem i wykonawcą prac projektowych.

Zdaniem organu odwoławczego ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że wskazywane przez odwołującego rozbieżności dotyczące ekspertyzy stanu istniejącego, a stanu rzeczywistego nie wpływają na jakość i zakres prowadzonych prac rozbiórkowych. Zajęcie przedmiotowej działki nastąpi po wyłonieniu wykonawcy robót, o czym Inwestor udzieli wcześniejszej informacji, zaś obszar czasowego zajęcia działki będzie wynosił ok. 180 m2. Powyższe prace będą prowadzone przez działkę nr [...], po uprzednim zdemontowaniu ogrodzenia w celu bezpiecznego dostępu sprzętu budowlanego do wyburzanych budynków, nie jest natomiast planowane wejście przez bramę.

W ocenie organu także zarzuty podniesione przez Stowarzyszenie "[...]" nie zasługują na uwzględnienie.

Organ podkreślił że decyzja środowiskowa Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska jest decyzją ostateczną, w związku z czym, dopóki nie zostanie prawomocnie wyeliminowana z obrotu prawnego jest wiążąca dla organu odwoławczego. Nadto organ po zbadaniu kompletności wniosku, w tym również opinii przedłożonych przez Inwestora, nie stwierdził braków. Wskazał, że opinie organów, o których mowa w art. 11b i d ustawy nie są wiążące dla wnioskodawcy, jak również nie są wiążące dla organu wydającego decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Mają one charakter poglądowy, w szczególności co do funkcjonalności przyjętych rozwiązań projektowych w lokalnej infrastrukturze, tym samym Wojewoda [...] nie był zobligowany badać uwzględnienia przez Inwestora uwag poczynionych przez organy samorządu terytorialnego.

Organ wskazał również, że na Inwestorze nie ciąży obowiązek przedkładania, po raz kolejny, wszystkim organom, wymienionym w przepisach ustawy, całości dokumentacji projektowej, zweryfikowanej pod kątem zgodności z uwagami przedstawionymi w przedmiotowych opiniach. Opinie te stanowią branżowe wsparcie dla inwestora, jak i organu orzekającego, w dokonywaniu oceny dopuszczalności realizacji inwestycji drogowej przez pryzmat ochrony prawnej tych wartości, którym służą regulacje prawne dotyczące sfery pozostającej w zakresie działania tych organów. Nienadanie przez ustawodawcę tym opiniom formy postanowienia wynika natomiast z ich charakteru, jako aktów niewiążących wnioskodawcę oraz organ orzekający w sprawie.

Niezasadny jest w ocenie organu także zarzut naruszenia art. 11 d ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy poprzez wydanie decyzji na podstawie niekompletnego i nie uzupełnionego przez Inwestora wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. W załączonej do wniosku z dnia [...] stycznia 2011 r. dokumentacji, zawarta została bowiem analiza powiązania projektowanej drogi z innymi drogami publicznymi, wraz z określeniem klas ulic oraz kategorii dróg. Inwestor przedłożył również komplet uzgodnień branżowych, pozyskanych w trakcie opracowywania dokumentacji projektowej. Projekty techniczne w przedmiocie przebudowy istniejącej infrastruktury technicznej podziemnej i naziemnej, kolidującej z planowanym przebiegiem drogi, zostały uzgodnione z odpowiednimi gestorami poszczególnych sieci oraz całościowo uzgodnione w Urzędzie Miasta [...] w Wydziale Geodezji i Kartografii i zakończone wydaniem pozytywnej opinii Zespołu Uzgadniania Dokumentacji Projektowej.

Jeśli chodzi o zarzut naruszenia art. 11 f ust. 1 ustawy to organ odwoławczy wyjaśnił, że Wojewoda [...] w dostateczny sposób uczynił zadość wymogom powyższego unormowania. W pkt 4 sentencji decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r., opisane zostało powiązanie projektowanej inwestycji drogowej z innymi drogami wraz z określeniem ich kategorii. Natomiast w pkt 11 sentencji zaskarżonej decyzji organ I instancji szczegółowo określił wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, w przedmiocie m.in. utrudnień w sposobie korzystania z terenów przyległych, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej oraz infrastruktury telekomunikacyjnej, kwestii odprowadzania wód opadowych z zapewnieniem ochrony nieruchomości bezpośrednio przyległych do pasa drogowego. Jedynie w kwestii zapewnienia dostępu do drogi publicznej właścicielom działek położonych przy drodze Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej dokonał w pkt II sentencji niniejszej decyzji zmiany zapisu rozstrzygnięcia organu I instancji.

Organ odwoławczy nie stwierdził naruszenia art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. bowiem jego zdaniem ustalenia dokonane przez organ I instancji znajdują potwierdzenie w zebranym i ocenionym materiale dowodowym, a orzekając w przedmiotowej sprawie organ I instancji działał zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. W ocenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, w niniejszej sprawie została przeprowadzona wszechstronna i rzetelna analiza zebranego materiału dowodowego oraz ocena poczynionych ustaleń faktycznych w świetle przesłanek określonych w art. 11 f ustawy, warunkujących prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia. Organ orzekający wziął pod uwagę nie tylko stanowisko Inwestora, w którym ustosunkował się on do zgłaszanych przez strony postępowania zarzutów, ale również wniesione zastrzeżenia i uwagi tychże stron. Analizy materiału dowodowego organ I instancji dokonał zgodnie z art. 80 k.p.a. i wynik tej analizy, łącznie z oceną zebranych dowodów, przedstawił w uzasadnieniu decyzji kończącej postępowanie administracyjne w I instancji.

Odnosząc się do żądania skarżącego stowarzyszenia dotyczącego przeprowadzenia rozprawy administracyjnej organ odwoławczy uznał, że nie ma ono uzasadnienia, bowiem w omawianej sprawie nie zaistniała żadna z przesłanek uzasadniająca konieczność przeprowadzenia rozprawy administracyjnej.

Za niezasadny organ odwoławczy uznał również zarzut naruszenia przez Wojewodę [...] art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 8, art. 9 oraz art. 11 k.p.a. W niniejszej sprawie w uzasadnieniu decyzji organ wskazał fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zajmując stanowisko wobec całego materiału procesowego. Organ I instancji prawidłowo wyjaśnił również podstawę prawną inkryminowanej decyzji, przytaczając odpowiednie przepisy prawa.

Organ odwoławczy nie zgodził się również z zarzutem obrazy przez Wojewodę [...] przepisów postępowania, mającą istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy tj. art. 17 ust. 1 ustawy, poprzez nadanie zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Organ odwoławczy wskazał, że przepis ten jest jednym z instrumentów mających zapewnić realizację celu omawianej ustawy, jakim jest zapewnienie sprawnego przebiegu inwestycji drogowych, a tym samym szybkiej modernizacji i rozbudowy sieci dróg w kraju. Inwestor w piśmie z dnia [...] lutego 2011 r., znak: [...], obszernie uzasadnił kwestię nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności., a argumentacja ta zdaniem organu odwoławcze nie pozwala mieć wątpliwości, że szybka realizacja omawianej leży w interesie społecznym i gospodarczym, o jakim mowa w art. 17 ust. 1 ustawy. Ponadto organ odwoławczy powołując się na orzecznictwo podał, że planowane terminy realizacji inwestycji, jak również jej finansowanie z funduszy europejskich mogą stanowić, obok innych przesłanek takich, jak poprawa jakości i bezpieczeństwa ruchu użytkowników dróg, jego płynności, podstawę do nadania rozstrzygnięciu rygoru natychmiastowej wykonalności. Organ odwoławczy odniósł się ponadto do zarzutów podniesionych przez pozostałych odwołujących.

Skargę na powyższą decyzję złożył W. C. oraz Stowarzyszenie "[...]".

W. C. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. zarzucając naruszenie art. 7, 8 i 11 k.p.a. W uzasadnieniu wskazał, że nie zgadza się z decyzją Ministra w zakresie dotyczącym rozbiórki budynku mieszkalno-gospodarczego według projektu budowlanego-wykonawczego z maja 2009 r. Skarżący podał, że nie wyraził zgody na rozbiórkę całego budynku. Rozbiórka budynku może objąć tę jego część, która znajduje się w graniach działki nr [...] powstałej z podziału, przeznaczonej pod inwestycję, natomiast pozostała część budynku, która znajdować się będzie na działce nr [...] nie powinna być przeznaczona pod rozbiórkę. W ocenie skarżącego stanowisko inwestora jest niejasne, gdyż nie daje żadnych gwarancji przeprowadzenia prac rozbiórkowych zgodnie z żądaniem skarżącego. Skarżący podał, że nie wiadomo w oparciu o jakie kryteria będzie ustalana wartość budynków, a co za tym idzie jaka będzie wartość odszkodowania. Wskazał, że Minister nie wyjaśnił tej kwestii jak również tego, czy możliwa jest rozbiórka całego budynku z zapewnieniem stronom odtworzenia budynku w części niezajętej pod inwestycję. Organ nie zmienił zakresu projektu budynku nie dając jednocześnie żadnej gwarancji skarżącemu, że na etapie wykonania inwestycji jego prawa własności nie zostaną naruszone.

Stowarzyszenie "[...]" w skardze wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania oraz zarzuciło:

Naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 11b ustawy poprzez bezzasadne przyjęcie, że do wniosku o wydanie decyzji załączone zostały dokumenty, o których mowa w tym przepisie.

Naruszenie przepisów prawa materialnego art. 11 d ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy poprzez wydanie decyzji, w sytuacji gdy do wniosku nie zostały załączone aktualne dokumenty określające powiązania z siecią drogową oraz wskazujące na zmiany w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu, a w szczególności w sieci ciepłowniczej administrowanej przez [...] S.A.

Naruszenie przepisów prawa materialnego art. 11 d ust. 1 pkt 8 lit. d ustawy poprzez przyjęcie, że do wydania decyzji nie jest potrzebna opinia Regionalnego Dyrektora Gospodarski Wodnej.

Naruszenie przepisów prawa procesowego art. 11 f ust. 3 ustawy poprzez przyjęcie, że Wojewoda [...] opublikował zawiadomienie o wydaniu decyzji pierwszoinstancyjnej w prasie lokalnej, w sytuacji gdy nie doszło do opublikowania tej decyzji w prasie lokalnej, a co za tym idzie jej ogłoszenie (doręczenie zastępcze) było nieprawidłowe.

Naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 138 ust. 2 k.p.a. poprzez nie uchylenie zaskarżonej decyzji i nieprzekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji, w sytuacji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania.

Naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 2 w zw. z art. 8 w zw. z art. 9 w zw. z art. 10 k.p.a. poprzez wybiórcze informowanie tylko niektórych odwołujących o stanowiskach prezentowanych w toku postępowania odwoławczego przez inwestora - Miejski Zarząd Dróg w [...].

Naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 15 k.p.a. poprzez istotną zmianę w toku postępowania odwoławczego dokumentacji projektowej, tak że dokumentacja projektowa, w oparciu o którą wydał decyzję organ odwoławczy była inną dokumentacją niż ta, w oparciu, o którą procedował Wojewoda [...], co doprowadziło do tego, że dokumentacja ta nie została dwukrotnie rozpoznana.

W uzasadnieniu strona skarżąca wskazała, że wnioskodawca załączył do akt sprawy opinię Dyrektora Departamentu Planowania Strategicznego i Gospodarczego Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] z dnia [...] lipca 2009 r., w przypadku, gdy to Zarząd województwa jest organem wykonawczym województwa. Tymczasem w miejsce ustawowego organu - zarządu województwa opinię wydał jedynie dyrektor jednego z departamentów. Nadto po wydaniu opinii załączonych do wniosku o wydanie decyzji doszło do zmian w projekcie inwestycji, które nie zostały poddane opiniom właściwych organów. Przedmiotem opinii winna być dokumentacja ostateczna, tj. w takiej formie jaka została złożona do wniosku o wydanie zezwolenia na realizację inwestycji drogowego.

Skarżąca wskazała również, że załączone do wniosku dokumenty nie zawierają kompletnej analizy powiązania drogi z innymi drogami publicznymi. Kolidują one z informacjami przekazywanymi przez inwestora społeczeństwu. Naruszenie art. 11d ust. 1 pkt 2 ustawy przejawia się brakiem przeprowadzenia analizy powiązania drogi z innymi drogami publicznymi. Powiązanie to powinno być zanalizowane pod względem terytorialnym i pod względem rozwiązań technicznych. Niekompletne są również dane dotyczące zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu. Również ocena Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej, jest zdaniem skarżącej niezbędna, gdyż jedynie ten organ jest władny stwierdzić, czy teren inwestycji jest terenem zalewowym oraz wydać opinię odnośnie urządzeń znajdujących się nad rowem odwadniającym.

Skarżąca podała również, że zawiadomienie o wydaniu decyzji zostało opublikowane w [...] dodatku Gazety Wyborczej a właściwym dla obszaru [...] jest toruński dodatek Gazety Wyborczej, co wskazuje na nieprawidłowe ogłoszenie decyzji organu I instancji. Również w toku postępowania organ wybiórczo informował tylko niektórych odwołujących o stanowisku Miejskiego Zarządu Dróg.

Ponadto w ocenie odwołującej organ odwoławczy rozpoznawał wniosek o innej treści niż wniosek będący przedmiotem rozpoznania przed organem I instancji, bowiem w toku postępowania odwoławczego dokonano zmian w dokumentacji projektowej, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 15 k.p.a.

W odpowiedzi na skargi Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skarg.

W pismach procesowych uczestnik postępowania – Prezydent Miasta [...] wniósł o oddalenie obu skarg. W ocenie uczestnika postępowania zarzuty w obu skargach są niesłuszne i nie zasługują na uwzględnienie. Uczestnik postępowania w związku z zarzutami skarżącego W. C. oświadczył, że budynki gospodarcze stanowią własność Gminy Miasta [...] w 2/4 części, zostały podjęte działania związane z wcześniejszymi zobowiązaniami w tym zakresie. Została również opracowana opinia o stanie technicznym i zakresie robót rozbiórkowych budynków gospodarczych na działkach [...] i [...] położonych przy ul. [...] w [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 zm. - zwanej dalej p.p.s.a.).

W sprawie niniejszej tego rodzaju uchybienia nie wystąpiły co czyni skargi nieuzasadnionymi.

Przed wskazaniem przyczyn oddalenia obu skarg Sąd zauważa, iż postępowanie dowodowe organu winno prowadzić do wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą (art. 7 k.p.a.), oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia w tym celu całego materiału dowodowego, tj. dowodów dotyczących wszystkich mających znaczenie prawne dla sprawy faktów (art. 77 § 1 k.p.a.). Określenia faktów mających znaczenie dla sprawy organ winien natomiast dokonać w oparciu o przepis prawa materialnego, będący podstawą prawną rozstrzygnięcia sprawy. Sąd zauważa też, że dopiero na podstawie prawidłowo zgromadzonego materiału dowodowego organ administracyjny może dokonać oceny zebranych w sprawie dowodów, opierając się na przekonywujących podstawach i dając temu wyraz w uzasadnieniu swojej decyzji (art. 107 § 3 k.p.a.). Uzasadnienie stanowi integralną część decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie podjętego przez organ rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu decyzji powinno znaleźć się więc pełne odzwierciedlenie i ocena zebranego materiału dowodowego oraz wyczerpujące wyjaśnienie przesłanek dokonanego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie powinno przekonywać zarówno co do prawidłowości oceny stanu faktycznego i prawnego, jak i co do zasadności samej treści podjętej decyzji. Przez właściwe motywowanie decyzji organ realizuje zasadę przekonywania, wyrażoną w art. 11 k.p.a.

Oceniając w świetle powyższego zaskarżoną decyzję stwierdzić należy, że decyzja ta, nie narusza wskazanych przepisów postępowania administracyjnego oraz prawa materialnego co uzasadniałoby jej uchylenie.

Organ I instancji orzekał w sprawie na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 721 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dacie jej wydania tj. 29 czerwca 2012r. a więc po nowelizacji z dnia 10 września 2008 r.

W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że w myśl art. 31 ust. 2 specustawy sąd administracyjny, uwzględniając skargę na decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności po upływie 14 dni od dnia rozpoczęcia budowy, może jedynie stwierdzić, że decyzja ta narusza prawo z przyczyn określonych w art. 145 lub 156 k.p.a. A zatem sąd administracyjny rozpoznając skargę na decyzję o pozwoleniu na budowę wydaną w trybie tej ustawy może ją uwzględnić jedynie w przypadkach wystąpienia kwalifikowanych przesłanek, tj. wznowieniowych lub nieważnościowych. Pomimo stwierdzania przez Sąd takich uchybień, decyzja obarczona tego typu wadami będzie nadal obowiązywała, a stronom, które poniosły szkodę z powodu wydania decyzji obarczonej wadą będą przysługiwały roszczenia odszkodowawcze, na zasadach określonych w art. 4171 § 2 Kodeksu cywilnego. Natomiast wszelkie inne, niż określone w tych dwóch przepisach k.p.a. naruszenia prawa nie mogą skutkować uwzględnieniem skargi na taką decyzję (por. wyroki NSA: z dnia 7 września 2010 r. sygn. akt II OSK 1299/10; z dnia z dnia 17 września 2009 r. sygn. akt II OSK 993/09; z dnia 20 października 2009 r. sygn. akt II OSK 849/09, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Oznacza to, że przepis ten odnosi się do decyzji organu pierwszej instancji o pozwoleniu na budowę drogi, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, a nie decyzji organu drugiej instancji (organu odwoławczego), a zatem nie zawiera ograniczeń w zakresie orzekania przez sąd administracyjny w stosunku do decyzji organu odwoławczego.

Interpretacja ta nie dotyczy jednak w ocenie Sądu sytuacji w której o rygorze natychmiastowej wykonalności rozstrzyga reformatoryjnie organ II instancji jak to miało miejsce w sprawie niniejszej.

Jak to opisano powyżej organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji uchylił zapis decyzji organu I instancji dotyczący nadania rygoru natychmiastowej wykonalności ii orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie w miejsce uchylenia nowego pkt 8 o treści:

"Działając na podstawie art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194, z późn. zm.), określam termin wydania nieruchomości na 120 dzień od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna. Jednocześnie, działając na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, nadaję niniejszej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

Nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności zobowiązuje właściciela działki wydzielonej pod drogę do niezwłocznego wydania nieruchomości, uprawnia do faktycznego objęcia nieruchomości w posiadanie przez zarządcę drogi oraz uprawnia do rozpoczęcia robót budowlanych.

Nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności może stanowić podstawę do przeprowadzenia egzekucji obowiązków wynikających z niniejszej decyzji w przypadku braku dobrowolnego wydania nieruchomości."

W tej sytuacji w ocenie Sądu norma art. 31 ust 2 specustawy w odniesieniu do decyzji zaskarżonej ma bezpośrednie zastosowanie i uniemożliwia jej uchylenie z wyjątkiem stwierdzenia że decyzja ta narusza prawo z przyczyn określonych w art. 145 lub 156 k.p.a co w sprawie niniejszej nie ma miejsca i czego nie domagają się sami skarżący.

Odnosząc się jednocześnie do zarzutów skargi Stowarzyszenia "[...]" to należy wskazać, iż nie zasługują one na uwzględnienie.

Wbrew zarzutom skargi inwestor, zgodnie z art. 11b ust. 1 specustawy, uzyskał opinię: Dyrektora Departamentu Planowania Strategicznego i Gospodarczego Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] w [...] z dnia [...] lipca 2009 r., znak: [...] oraz Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2009 r., znak: [...]. Nadto inwestor załączył mapę w skali 1:500, na której przedstawiono proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu, jak również załączono analizę powiązania przedmiotowej drogi z innymi drogami publicznymi, mapy zawierające projekty podziału nieruchomości wraz z wykazem zmian gruntowych oraz określono zmiany w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu. Inwestor przedłożył cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami oraz dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. Projekt został wykonany i sprawdzony przez osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane. Obligatoryjny załącznik do wniosku o wydanie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej stanowią cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z zaświadczeniem właściwej izby samorządu zawodowego potwierdzającym uprawnienia sporządzających ten projekt do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (art. 11d ust. 1 pkt 5 specustawy drogowej). Przy czym projekt odpowiada wymogom rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. poz. 462).

Stosownie do treści art. 11d ust. 1 pkt 3 specustawy drogowej inwestor do wniosku o zezwolenie na lokalizację inwestycji drogowej dołączył mapy zawierające projekty podziału nieruchomości sporządzone zgodnie z odrębnymi przepisami. Mowa tu przede wszystkim o przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości (Dz. U. Nr 268, poz. 2663).Zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć opinie, uzgodnienia, pozwolenia i inne dokumenty wymagane przepisami szczególnymi. W przypadku wniosku o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej wszystkie te opinie, uzgodnienia, pozwolenia i inne dokumenty (stanowiska) zastąpione zostały opiniami wyrażanymi w terminie 30 dni od dnia zwrócenia się przez zarządcę drogi z żądaniem ich wydania. Tak więc stanowiska organów mają formę niewiążącej opinii. Niewyrażenie opinii w powyżej wskazanym terminie skutkuje przyjęciem fikcji prawnej o braku zastrzeżeń do projektowanej inwestycji - art. 11d ust. 1 pkt 8 oraz art. 11d ust. 2 i 3 specustawy drogowej. Ustawodawca miał bowiem na celu odformalizowanie i przyspieszenie procedury wydawania zezwoleń na realizację inwestycji drogowej.

Mając powyższe na uwadze nie budzi wątpliwości Sądu, iż inwestor prawidłowo zwrócił się do właściwego miejscowo zarządu województwa o opinię. Bez znaczenia prawnego pozostaje zaś okoliczność, iż odpowiedzi udzielił Dyrektor Departamentu Planowania Strategicznego i Gospodarczego Urzędu Marszałkowskiego, a nie Zarząd Województwa [...].

Brak jest natomiast przyczyn dla których inwestor miałby uzyskać opinię Regionalnego Dyrektora Gospodarki Wodnej, bowiem projekt nie przewiduje wykonania urządzeń wodnych zaś obszar inwestycji nie znajduje się w obszarze bezpośredniego zagrożenia powodzią.

Kwestionowana analiza powiązania projektowanej drogi z innymi drogami publicznymi wraz z określeniem klas ulic i kategorii dróg znalazła się w projekcie zagospodarowania terenu stanowiącym załącznik do projektu budowlanego. Jak wynika z powyższej dokumentacji inwestycja dotyczy budowy Trasy Średnicowej ( GP) oraz skrzyżowań ulic : [...] (G). [...] (Z), [...] (G), [...] (D), [...] (D), [...] (D), [...] (D), [...] (D).

Należy także podkreślić, iż projekty techniczne dotyczące przebudowy istniejącej infrastruktury technicznej podziemnej i nadziemnej zostały uzgodnione z gestorami sieci ( vide projekty budowlane branżowe) i całości uzgodnione przez Wydział Geodezji i I Kartografii Urzędu Miasta [...] ( decyzja nr [...] z [...] września 2009r.) W aktach znajduje się także podnoszona w skardze opinia [...] S.A., której warunki uwzględnia projekt budowlany-branża sanitarna- przebudowa sieci ciepłowniczej.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 11 f ust. 3 ustawy poprzez przyjęcie, że Wojewoda [...] opublikował zawiadomienie o wydaniu decyzji pierwszoinstancyjnej w prasie lokalnej w sytuacji gdy organ I instancji dokonał obwieszczenia o wydaniu decyzji e prasie lokalnej która swym zasięgiem nie obejmowała miasta [...], należy uznać, iż zarzut ten jest trafny jednak nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia. Nie budzi bowiem wątpliwości, iż organ dokonał obwieszczeń na tablicy ogłoszeń [...] Urzędu Wojewódzkiego a także na tablicy ogłoszeń i stronie internetowej Urzędu Miasta [...]. Nadto Wojewoda dokonał pisemnych zawiadomień na adres właścicieli oraz użytkowników wieczystych nieruchomości objętych inwestycją. Brak również jakichkolwiek przesłanek dla przyjęcia, iż organ pominął w postepowaniu którąś ze stron postępowania co zresztą skutkowałoby powstaniem przesłanki wznowieniowej w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 kpa.

Analiza akt postępowania administracyjnego nie potwierdziła także zarzutu naruszenia art. 10 kpa. Należy także podzielić stanowisko organu wynikające z wieloletniego orzecznictwa sądów administracyjnych, iż zarzut naruszenia tego przepisu może odnieść skutek wówczas, gdy strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (wyrok NSA z dnia 18 maja 2006 r., II OSK 831/05; wyrok NSA z dnia 24 maja 2007 r., II GSK 4/07; wyrok NSA z dnia 1 lutego 2011 r., II OSK 1098/10 a także uchwała 7 sędziów NSA z dnia 25 kwietnia 2005 r., FPS 6/04 dotycząca naruszenia art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej). Strona powinna w szczególności wykazać, że niewydanie i niedoręczenie jej zawiadomienia, o którym mowa przed wydaniem decyzji uniemożliwiło jej na przykład zgłoszenie wniosków dowodowych o przesłuchanie w charakterze świadka danej osoby co w sprawie niniejszej nie miało miejsca.

Powyższa ocena decyzji wyrażona przez Sąd czyni automatycznie chybionym zarzut naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 138 § 2 k.p.a. poprzez nie uchylenie zaskarżonej decyzji i nieprzekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji, w sytuacji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania.

Z art. 138 § 2 k.p.a. wynika, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Wskazać przy tym należy, że stosownie do art. 136 k.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję.

Z powyższych przepisów wynika, że w zasadzie organ odwoławczy powinien ponownie merytorycznie rozpatrzyć i rozstrzygnąć sprawę uprzednio rozpoznaną przez organ I instancji. Jeżeli zachodzi potrzeba uzupełnienia postępowania wyjaśniającego, to w pierwszej kolejności organ odwoławczy powinien rozważyć zastosowanie cytowanego wyżej art. 136 k.p.a.

Brak należycie przeprowadzonego przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego jest wadą postępowania, jednak należy zauważyć, że nie wszystkie naruszenia przepisów postępowania mogą być podstawą stosowania art. 138 § 2 k.p.a. Przewidziana w omawianym przepisie możliwość przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji jest wyjątkiem od zasady merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy. Z tego też względu niedopuszczalne jest rozszerzające interpretowanie tego przepisu i wydawanie w oparciu o ten przepis decyzji w innych sytuacjach niż zostały w nim wskazane.

Przepis art. 138 k.p.a., realizując zasadę dwuinstancyjności postępowania, ukształtował bowiem postępowanie przed organem odwoławczym jako postępowanie merytoryczne (zob. wyrok NSA z 25 września 2009 r. w sprawie II OSK 1441/08 opublikowany w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach na stronie www.nsa.gov.pl). Przyjąć zatem należy, że organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną jedynie wówczas, gdy organ pierwszej instancji z powodu naruszenia przepisów postępowania w ogóle nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego albo przeprowadził je w taki sposób, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. To organ odwoławczy ma podjąć wszelkie, oczywiście możliwe kroki, do merytorycznego załatwienia sprawy, a nie uwalniać się od obowiązku orzekania przekazaniem sprawy organowi pierwszej instancji. Zdaniem Sądu z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, aby zachodziła konieczność uchylenia decyzji organu I instancji zaś wydanie przez organ odwoławczy decyzji reformatoryjnej czyni zadość zasadzie merytorycznego orzekania przez organy w obu instancjach. Mając powyższe na uwadze za bezzasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 15 kpa.

Odnosząc się do zarzutów skargi W. C. należy zauważyć, iż zgodnie z zaskarżoną decyzją działka nr [...] ma ulec podziałowi na działki o numerach [...] i [...] ( ( ul. [...] w [...]). Działka nr [...] przeznaczona została pod inwestycję, zaś działka nr [...] została przeznaczona do czasowego zajęcia w związku z robotami rozbiórkowymi znajdującego się na nieruchomości budynku mieszkalno-gospodarczego według projektu budowlanego z maja 2009r. Na działkach tych posadowione są budynki gospodarcze oznaczone numerami [...] i [...]. Jak wynika z opisu stanu technicznego są to budynki parterowe, bez podpiwniczenia posadowione na fundamentach ceglanych lub kamiennych i betonowym, pokryte dachem drewnianym jednospadowym z pokryciem papowym. Działka nr [...], po podziale działki nr [...] i [...] stanowią w 2/4 własność Gminy [...], zaś w ¼ własność skarżącego W. C. Gmina jako współwłaściciel wyraziła zgodę na rozbiórkę przedmiotowych budynków w całości.

Należy także podnieść, iż zgodnie z treścią uzasadnienia zaskarżonej decyzji sporządzona została opinia o stanie technicznym i zakresie robót rozbiórkowych budynków gospodarczych na działkach nr [...] i [...], z której w sposób nie budzący wątpliwości wynika ,iż stan techniczny obu obiektów budowlanych określa się jako zły choć nie zagrażający bezpieczeństwu użytkowników.

Analizując zatwierdzony projekt budowlany należy także zwrócić uwagę, iż zaprojektowany przebieg ekranów akustycznych warunkuje konieczność rozbiórki budynków [...] i [...] zaś korekta tego przebiegu w celi zachowania części budynku zgodnie z żądaniem skarżącego jest niemożliwa ze względu na kolizję z projektowaną siecią wodociągową oraz ścieżki rowerowe. Opinia wskazuje także, iż pozostawienia fragmentu budynku nr [...] i rozbiórka tylko jego części jest nieuzasadniona ekonomicznie ze względu na wysokie koszty przebudowy.

Z tych względów, uznając zarzuty skarg za bezzasadne Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 p.p.s.a skargi oddalono.