Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 391/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-08-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6552
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 149  par. 1 w zw. z  art. 145  par. 1  pkt 5,  art. 147 i  art.  150,  art. 151  par. 1,  art. 7,  art. 77  par. 1,  art.  80
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 21
journal: Dz.U. 2007 nr 64 poz 427
law: Ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju  Obszarów Wiejskich
article: par. 9  ust. 4  pkt 2,  par. 3  pkt 1  lit. a,  par. 7  ust. 1 pkt 3 i  ust. 6,  par. 2
journal: Dz.U. 2007 nr 114 poz 786
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA ROLNICTWA I ROZWOJU WSI z dnia 18 czerwca 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu  przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne", objętego Programem  Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013
article: art. 18
journal: Dz.U. 2006 nr 136 poz 969
law: Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r, o podatku rolnym - tekst jednolity
article: art. 21  ust. 2  pkt 2 i  ust. 4
journal: Dz.U. 2007 nr 64 poz 427
law: Ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju  Obszarów Wiejskich
article: par. 24
journal: Dz.U. 2009 nr 48 poz 390
law: Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju  Wsi z dnia 19 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy  finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne" objętego Programem Rozwoju Obszarów  Wiejskich na lata 2007-2013
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak Sędziowie: Sędzia NSA Józef Kremis (sprawozdawca) Sędzia WSA Małgorzata Malinowska-Grakowicz Protokolant: Renata Pawlak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] marca 2013 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i odmowy przyznania premii zalesieniowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. (nr [...]) Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. – po rozpatrzeniu odwołania J. P. od decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G. z dnia [...] r. (nr [...]) uchylającej, w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego, ostateczną decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G. z dnia [...] r. (nr [...]) w części dotyczącej przyznania premii zalesieniowej i odmawiającej przyznania skarżącemu premii zalesieniowej – utrzymał w mocy pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie.

Organ drugiej instancji powołał się przy tym na:

1) art. 138 § 1 pkt 1 i art. 151 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze. zm.),

2) art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. Nr 98, poz. 634 ze zm.),

3) art. 20 ust. 2 pkt 1, art. 21 ust. 4 pkt 1-2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz. 427 ze zm.),

4) § 3 pkt 1 lit. a) i b) rozporządzenia Ministra Rolnictwa I Rozwoju Wsi z dnia 18 czerwca 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 114, poz. 786 ze zm.), w zw. z

5) § 24 rozporządzenia Ministra Rolnictwa I Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 48, poz. 390 ze zm.).

W związku z uzyskaniem przez Kierownika BP ARiMR w G. w dniach 23 i 24 kwietnia 2012 r. informacji co do wysokości dochodu z rolnictwa na dzień złożenia przez J. P. wniosku (1 października 2007 r.), które nie były zgodne z deklaracją rolnika zawartą w oświadczeniu o uzyskanych dochodach złożonym 1 października 2007 r. oraz we wniosku i zmianie do wniosku z dnia 4 marca 2008 r., stwierdzono, że wnioskodawca nie był uprawniony do uzyskania i pobierania premii zalesieniowej.

Dlatego też w ocenie Dyrektora Oddziału Regionalnego (OR) we W. zarzuty strony skarżącej, podnoszone w odwołaniu są niezasadne i nie zasługują na uwzględnienie.

Według § 3 pkt 1 rozporządzenia zalesieniowego w brzmieniu obowiązującym dla wniosków złożonych w 2007 r., przez dochód z rolnictwa rozumie się:

a) dochody z pracy w gospodarstwie rolnym obliczone jako iloczyn powierzchni gruntów będących własnością rolnika według stanu na dzień złożenia wniosku o pomoc oraz wysokości przeciętnego dochodu z pracy w indywidualnych gospodarstwach rolnych z 1 ha przeliczeniowego, ogłoszonej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w roku poprzedzającym rok, w którym złożono wniosek o pomoc, na podstawie art. 18 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969 ze zm.)

lub

b) dochody z tytułu prowadzenia działów specjalnych produkcji rolnej w roku poprzedzającym rok, w którym złożono wniosek o pomoc.

Z unormowania tego wynika, że do wyliczenia dochodu z rolnictwa należało po pierwsze brać pod uwagę tylko i wyłącznie grunty rolne, do których wnioskodawca posiada prawo własności, a po drugie jego obliczenie dokonywane jest na podstawie wysokości przeciętnego dochodu z pracy w indywidualnych gospodarstwach rolnych z 1 ha przeliczeniowego, ogłoszonej przez GUS w roku poprzedzającym rok, w którym złożono wniosek o pomoc, czyli w omawianej sprawie ogłoszonej w roku 2006.

Oba zatem główne zarzuty odwołującego się, że przy wyliczeniu dochodu z rolnictwa organ pierwszej instancji powinien uwzględnić także grunty dzierżawione oraz wziąć pod uwagę przelicznik dochodu z ha przeliczeniowego, wynikający z obwieszczenia GUS z 20 września 2007 r., są chybione i nie zasługują na uwzględnienie.

Organ odwoławczy zauważył, że skarżący, pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń, podpisał w dniu 1 października 2007 r. formularz, w którym oświadczył, że [...] ha stanowi jego własność. Druk oświadczenia w żadnym miejscu nie odnosi się do gruntów objętych posiadaniem wynikającym z innych tytułów niż prawo własności, np. z dzierżawy.

Na podstawie zgromadzonych dokumentów w sprawie obliczano dochód z rolnictwa według następującego schematu:

- dochód w gospodarstwie rolnym wyliczony jako iloczyn liczby hektarów przeliczeniowych podanych przez urząd gminy i dochodu z pracy w gospodarstwie rolnym zawartym w Obwieszczeniu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 21 września 2006 r. w sprawie wysokości przeciętnego dochodu z pracy w indywidualnych gospodarstwach rolnych z 1 ha przeliczeniowego w 2005 r. (Dz. Urz. Nr 9 poz. 60) Głównego Urzędu Statystycznego) – 1 844 zł.

Wójt Gminy R. pismem z dnia [...] r. poinformował organ pierwszej instancji, że beneficjent na dzień 1 października 2007 r. był właścicielem gruntów rolnych o powierzchni [...]ha fizycznego, co stanowi [...]ha przeliczeniowego.

Wójt Gminy J. pismem z dnia 19 kwietnia 2012 r. poinformował organ pierwszej instancji, że skarżący – według stanu na dzień 1 października 2007 r. był właścicielem [...] ha przeliczeniowych oraz w 1/9 współwłaścicielem [...]ha przeliczeniowych.

Na tej podstawie obliczono dochód skarżącego z rolnictwa:

- ([...]ha + [...]ha + 3,878) x 1844 zł = [...] x 1844zł = [...] zł

- dochód z działów specjalnych produkcji rolnej 0,00 zł.

Z kolei dochód spoza rolnictwa za rok poprzedzający rok, w którym został złożony wniosek, zgodnie z zaświadczeniem Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] r., stanowi kwotę [...]zł.

Razem: [...]zł + [...]zł = [...]zł.

Wyliczenie procentowego udziału dochodu z rolnictwa w dochodzie ogólnym obliczono według wzoru:

Dochód z rolnictwa w % = dochód z rolnictwa/dochód ogółem x 100%

= [...]x 100%= [...]%

Z poczynionych ustaleń i obliczeń wynika, że skarżący uzyskał 23,70 % dochodu z rolnictwa, wobec czego nie spełnił warunku do przyznania premii zalesieniowej, określonego w § 7 ust. 6 rozporządzenia zalesieniowego – premia zalesieniowa przyznawana jest rolnikowi, który uzyskuje co najmniej 25% dochodów z rolnictwa.

Organ raz jeszcze podkreślił, że do wyliczenia dochodu z rolnictwa nie zostały wliczone dochody z hektara przeliczeniowego gruntów dzierżawionych przez stronę, bowiem z uwagi na brzmienie § 3 ust. 1 rozporządzenia zalesieniowego (Dz. U. Nr 114, poz. 786 ze zm.), obowiązującego w dniu złożenia wniosku przez skarżącego, przez dochody z rolnictwa rozumie się dochody z pracy w gospodarstwie rolnym obliczone jako iloczyn powierzchni gruntów będących własnością rolnika według stanu na dzień złożenia wniosku o pomoc oraz wysokości przeciętnego dochodu z pracy w indywidualnych gospodarstwach rolnych z 1 ha przeliczeniowego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący zarzucił organom:

I. Naruszenie przepisów prawa materialnego:

1. art. 151 § 2 w zw. z art. 151 § 2 i 145 § 1 pkt 5 k.p.a. – przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie, polegające na uchyleniu decyzji w części dotyczącej przyznania premii zalesieniowej mimo braku podstaw faktycznych i prawnych do wydania decyzji, albowiem w sprawie nie ustalono okoliczności nieznanych organowi wydającemu decyzję, w związku z czym powinna zostać wydana decyzja odmawiająca zmiany decyzji o przyznaniu premii zalesieniowej;

2. § 3 pkt 1a rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 czerwca 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 114, poz. 786, ze zm.) – przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie, polegające na przyjęciu tego przepisu w brzmieniu nieobowiązującym w chwili wydania decyzji;

3. art. 18 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (tekst jednolity Dz. U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969 ze zm.) w zw. obwieszczeniem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 20 września 2007 r. w sprawie wysokości przeciętnego dochodu z pracy w indywidualnych gospodarstwach rolnych z 1 ha przeliczeniowego w 2006 r. (M.P. Nr 66, poz. 738) – przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie polegające na przyjęciu błędnych przeliczników służących do ustalania dochodu uzyskiwanego przez skarżącego z rolnictwa;

II. Naruszenie przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy:

1. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. po polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie polegającej na bezpodstawnym przyjęciu, że w chwili składania wniosku skarżący podał inne dane dotyczące powierzchni gruntów rolnych i "aby ilość gruntów rolnych uprawianych przez skarżącego w chwili składania wniosku była inna niż w chwili wydania decyzji o wznowieniu postępowania w sprawie";

2. art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. – przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji polegające na nie ustosunkowaniu się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do zarzutów dotyczących braku podstawy wznowienia postępowania, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi podkreślono, że zasadniczą kwestią w sprawie stało się rozstrzygnięcie czy wystąpiły przesłanki do wznowienia postępowania, a jeśli tak (czemu skarżący zaprzecza), to czy przesłanki te powodowały konieczność uchylenia i zmiany decyzji, czy też powinna być wydana decyzja o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej.

Organy nie dokonały szczegółowej analizy okoliczności, na podstawie których nastąpiło wznowienie postępowania.

W 2008 r. Kierownik BP nie zakwestionował powierzchni gruntów i wydał decyzję pozytywną dla strony.

Skarżący nie zgadza się ze stanowiskiem organów, że uzyskane informacje były nowymi i nieznanymi organowi pierwszej instancji, gdyż powierzchnia gruntów rolnych uprawianych przez skarżącego była taka sama zarówno w 2008 r., jak i w 2012 r. Gdyby organ zwrócił się do urzędów gmin w 2008 r., to uzyskałby takie same informacje, jak w 2012 r.

Według doktryny i judykatury, w przypadku, gdy okoliczności były znane organowi, to wznowienie postępowania jest wadliwe, a decyzja wydana w jego wyniku nieważna.

W kwestiach procesowych skarżący podniósł, że organy przeprowadziły jednostronną analizę materiału dowodowego. Organ odwoławczy ograniczył się do powtórzenia treści przepisów, nie wskazał natomiast, na podstawie jakich okoliczności uznał, że w sprawie wystąpiły przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

Dane przedstawione w pismach urzędów gmin nie są nowymi okolicznościami, lecz potwierdzają dane zgłoszone przez skarżącego w chwili składania wniosku.

W kontekście tych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Podkreślił przy tym, że wbrew zarzutowi skarżącego o zastosowaniu w sprawie przepisów nieobowiązujących, organy prawidłowo wskazały na rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 18 czerwca 2007 r. ze względu na brzmienie § 24 rozporządzenia tegoż Ministra z 19 marca 2009 r.;

W związku z zarzutem zastosowania błędnych przeliczników, należało zdaniem organu brać pod uwagę brzmienie § 3 pkt 1 lit. a) w wersji z dnia wniosku (wymagana była wówczas własność gruntów) oraz obwieszczenie Prezesa GUS z 21 września 2006 r. (z roku poprzedzającego rok, w którym złożono wniosek o pomoc, a wniosek pochodził z 2007 r.).

Dane z urzędów gmin nie potwierdzają danych ujętych we wniosku skarżącego (we wniosku – własność [...] ha przeliczeniowych; w pismach urzędów – [...] ha przeliczeniowego).

W kwestii zarzutu o braku nowości danych otrzymanych z gmin, organ wskazał na unormowania zawarte w art. 21 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich. Według zawartych tam regulacji do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej, przy czym w postępowaniu dotyczącym przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie dotyczące przyznania pomocy jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Z przywołanych unormowań i z postanowień art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. organ wyprowadził wniosek, że na organach Agencji nie ciąży obowiązek aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie uprawnienia wnioskodawcy do otrzymania płatności.

W § 9 ust. 4 rozporządzenia wymieniono enumeratywnie dokumenty, które rolnik powinien dołączyć do wniosku.

Według stanu prawnego z dnia złożenia wniosku przez skarżącego (1 października 2007 r.), powinien on był dołączyć "oświadczenie rolnika o dochodach uzyskiwanych w sposób określony w § 3 pkt 1 lit. a)" (§ 9 ust. 4 pkt 2 rozp.). Według zaś noweli tego rozporządzenia (która weszła w życie dopiero 28 lipca 2008 r.), do wniosku o pomoc dołącza się wydane przez właściwy organ gminy zaświadczenie o wysokości dochodu z pracy w gospodarstwie rolnym – jeżeli rolnik ubiega się o pomoc na zalesienie gruntów rolnych (§ 9 ust. 4 pkt 3 rozp.).

Biorąc po uwagę stan prawny obowiązujący w dacie złożenia wniosku i wydania decyzji, organ pierwszej instancji nie był zobowiązany do zbierania dodatkowych dowodów na potwierdzenie oświadczenia rolnika, gdyż to na wnioskodawcy spoczywał obowiązek złożenia wspomnianego oświadczenia (nie zaś "zaświadczenia", które pojawiło się dopiero po 28 lipca 2008 r.).

Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje:

I.

Oceniając zaskarżoną decyzję według kryterium zgodności z prawem (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 i art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Sąd stwierdził, że ani zarzuty strony skarżącej, ani postępowanie sądowe nie dało dostatecznych podstaw do uchylenia kwestionowanego rozstrzygnięcia.

II.

Ponieważ zaskarżona decyzja została wydana w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G. z dnia [...] r. (nr [...]) – przyznającą skarżącemu płatność z tytułu: 1) wsparcia na zalesienie, 2) premii pielęgnacyjnej, 3) premii zalesieniowej – przeto ocenę legalności kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia należało rozpocząć przede wszystkim od zbadania podstaw wszczęcia nadzwyczajnego postępowania umożliwiającego wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji ostatecznej.

Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w G. – po uzyskaniu informacji od Wójta Gminy J. (pismo z dnia 19 kwietnia 2012 r.) i Wójta Gminy R. (pismo z dnia 18 kwietnia 2012 r.) o powierzchni gruntów rolnych stanowiących własność skarżącego (z podaniem hektarów przeliczeniowych) i wezwaniu skarżącego do wyjaśnienia rozbieżności między wnioskiem z dnia 1 października 2007 r. o przyznanie płatności zalesieniowych a dokumentacją przedstawioną przez właściwe organy jednostek samorządu terytorialnego – wydał w dniu [...] r. postanowienie (nr [...]) o wznowieniu postępowania administracyjnego na podstawie art. 149 § 1 w zw. art. 145 § 1 pkt 5, art. 147 i art. 150 k.p.a.

Skoro przymiot ostateczności uzyskała decyzja organu pierwszej instancji, tenże organ, jako wydający decyzję w ostatniej instancji, był właściwy także do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania w sprawie zakończonej przed tym organem (art. 150 § 1 w zw. z art. 149 § 1 k.p.a.). W podstawach wznowienia postępowania organ ten powołał się na art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. (wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję), a więc na przesłanki niewykluczające wznowienia postępowania z urzędu (art. 147 zd. drugie k.p.a.).

W tym zakresie nie można więc doszukać się uchybień po stronie Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w G.

III.

Postanowienie o wznowieniu postępowania administracyjnego z urzędu stanowiło podstawę do przeprowadzenia przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w G. postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy.

Odnosząc się do przyczyn wznowienia postępowania, skarżący zakwestionował stanowisko organu o ujawnieniu się w rozpoznawanej sprawie nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych jednak organowi, który wydał decyzję. Podniósł przy tym, że we wniosku o płatności określił właściwie powierzchnię uprawianych gruntów rolnych, organ zaś powinien przed wydaniem pozytywnej dla strony decyzji zweryfikować dane ujęte we wniosku. Ponadto, zdaniem skarżącego nie można uznać, by uzyskane przez organ informacje o faktycznej powierzchni gruntów rolnych były nowymi i nieznanymi organowi okolicznościami, skoro powierzchnia gruntów skarżącego w latach 2008 i 2012 była taka sama, a organ mógł wystąpić do właściwych urzędów gmin o stosowne zaświadczenia.

W uzasadnieniu skargi i argumentacji strony skarżącej można dostrzec co najmniej trzy – budzące uzasadnione wątpliwości – wątki w zakresie oceny przez skarżącego okoliczności faktycznych sprawy oraz interpretacji unormowań zastosowanych przez organy.

Pierwszy wiąże się z rozumieniem w rozpoznawanej sprawie "nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję" (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.), drugi dotyczy elementów treści decyzji

wydawanej po przeprowadzeniu wznowionego postępowania (art. 151 § 1 k.p.a.), trzeci zaś odnosi się do obowiązków organów administracji publicznej i rozkładu ciężaru dowodowego w postępowaniu o pomoc finansową na zalesianie gruntów rolnych (art. 21 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich).

IV.

W stanie prawnym obowiązującym w dniu wystąpienia skarżącego z wnioskiem o płatności z tytułu zalesiania gruntów (1 października 2007 r.), w § 9 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 czerwca 2007 r. w sprawie szczegółowe warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, prawodawca nałożył na występującego o płatności obowiązek dołączenia do wniosku "oświadczenia rolnika o dochodach uzyskiwanych w sposób określony w § 3 pkt 1 lit. a)" tego rozporządzenia. Przepis ten stanowił wówczas, że przez dochody z rolnictwa rozumie się "dochody z pracy w gospodarstwie rolnym obliczone jako iloczyn powierzchni gruntów będących własnością rolnika według stanu na dzień złożenia wniosku o pomoc oraz wysokości przeciętnego dochodu z pracy w indywidualnych gospodarstwach rolnych z 1 ha przeliczeniowego, ogłoszonej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w roku poprzedzającym rok, w którym złożono wniosek o pomoc, na podstawie art. 18 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym".

Z przywołanego unormowania jednoznacznie wynika, że skarżący – składając wniosek w dniu 1 października 2007 r. – powinien był w "oświadczeniu rolnika o dochodach uzyskiwanych z pracy w gospodarstwie rolnym" uwzględnić wyłącznie powierzchnię gruntów stanowiących przedmiot jego prawa własności. Tymczasem, wskutek niewadliwie dokonanych ustaleń we wznowionym postępowaniu, okazało się, że w dołączonym do wniosku "oświadczeniu rolnika" skarżący objął także grunty, do których nie przysługiwało mu podmiotowe prawo własności (najszersze prawo rzeczowe). Zalazły się tam bowiem nieruchomości, którymi skarżący władał na podstawie obligacyjnego prawa dzierżawy.

Właśnie w punkcie II oświadczenia rolnika o uzyskanych dochodach skarżący napisał, że "na dzień złożenia wniosku [1 października 2007 r. – przyp. Sądu] o przyznanie pomocy na zalesianie jestem właścicielem [...] ha przeliczeniowych. W związku z tym mój dochód z pracy w gospodarstwie rolnym obliczony na postawie przeciętnego dochodu z pracy w indywidualnych gospodarstwach rolnych wynosi: [...] ha x 1 844 zł = [...] zł".

Tymczasem z dokumentów przedstawionych organom administracji przez gminy, w których skarżący był podatnikiem w podatku rolnym, wynika że na dzień złożenia wniosku (1 października 2007 r.) powierzchnia użytków rolnych stanowiących własność skarżącego wynosiła: w Gminie R. [...] ha przeliczeniowych, w Gminie J. zaś [...] ha oraz z tytułu udziału 1/9 we współwłasności nieruchomości [...] ha przeliczeniowych, co łącznie dawało [...] ha przeliczeniowych. Iloczyn liczby hektarów przeliczeniowych gruntów będących własnością skarżonego oraz wysokości przeciętnego dochodu z pracy w indywidualnych gospodarstwach rolnych z 1 ha przeliczeniowego ([...] zł – jak przyjęły organy) równał się kwocie [...]zł, odzwierciadlającej dochód uzyskiwany przez skarżącego z pracy w gospodarstwie rolnym.

Porównanie treści dołączonego do wniosku o pomoc oświadczenia skarżącego o dochodach z pracy w gospodarstwie rolnym z dokumentacją przedstawioną przez organy obu gmin wskazuje na zawyżenie w oświadczeniu skarżącego liczby ha przeliczeniowych o 7,6155 ha ([...]ha – [...]ha = [...]ha) , a w konsekwencji i dochodu z pracy w gospodarstwie rolnym o 14 042 zł ([...]zł – [...]zł = 14 042 zł).

Przedstawiony wynik, jak wykazało postępowanie wyjaśniające, był skutkiem ujęcia w oświadczeniu skarżącego także gruntów dzierżawionych, a więc niebędących jego własnością, co było sprzeczne z § 3 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 czerwca 2007 r. w wersji obowiązującej w dniu złożenia wniosku o pomoc. Trzeba przy tym zaakcentować, że skarżący miał możliwości, by złożyć prawidłowe oświadczenie o uzyskanych dochodach z pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym, wszak – niezależnie od znajomości obowiązującego prawa – w wypełnionym i podpisanym przez skarżącego formularzu niedwuznacznie napisano, że chodzi o prawo własności gruntów (punkt II – "oświadczam, że na dzień złożenia wniosku o przyznanie pomocy na zalesianie jestem właścicielem ... ha przeliczeniowych", a w odnośniku do punktu II raz jeszcze wyjaśniono, że "należy wpisać liczbę hektarów przeliczeniowych będących własnością rolnika na dzień złożenia wniosku o przyznanie pomocy na zalesianie"), nie zaś o inne prawa do nieruchomości gruntowych.

Informacje zawarte w dokumentach organów obu gmin umożliwiły Kierownikowi Biura Powiatowego ARiMR w G. weryfikację – złożonego w dniu 1 października 2007 r. wraz z wnioskiem o płatności zalesieniowe – oświadczenia skarżącego o jego dochodach z pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym. Dopiero wtedy okazało się, że oświadczenie skarżącego było dotknięte wskazanymi wcześniej wadami, które miały istotny wpływ na przyznanie premii zalesieniowej (§ 7 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 czerwca 2007 r.). Gdyby bowiem oświadczenie skarżącego obejmowało – według unormowań obowiązujących w czasie złożenia wniosku – wyłącznie grunty stanowiące własność wnioskodawcy, wówczas dochód skarżącego z pracy w gospodarstwie rolnym nie odpowiadałby, przewidzianemu w § 7 ust. 6 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 czerwca 2007 r., kryterium przyznania premii zalesieniowej, a więc uzyskiwania co najmniej 25 % dochodów z rolnictwa.

Jeżeli uwzględnić dochód skarżącego z gospodarstwa rolnego ([...] zł) i dochód spoza rolnictwa [[...] zł – zaświadczenie z dnia 28 września 2007 r. (nr [...]) o dochodzie podlegającym opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach ogólnych w 2006 r., wydane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w G.], a z sumy tych dochodów ([...]zł) wyprowadzić stosunek składających się na nią wartości, to w efekcie takiej operacji rachunkowej uzyska się informację, że dochód skarżącego z rolnictwa stanowił 23,70 % ogólnego dochodu, a więc nie osiągnął pułapu określonego w prawie.

Powracając zatem do wyrażonego w skardze poglądu o nieistnieniu w sprawie nowych, istotnych dla sprawy okoliczności lub nowych dowodów, które nie byłyby znane organowi wydającemu decyzję przyznającą skarżącemu premię zalesieniową, nie można podzielić zapatrywania strony skarżącej.

Organ wydający decyzję zgodną z wnioskiem skarżącego dysponował, wymaganym przez ówczesne unormowania prawne, obligatoryjnym "oświadczeniem rolnika o dochodach" (§ 9 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 czerwca 2007 r. w wersji obowiązującej w dniu złożenia wniosku o pomoc), przedłożonym przez skarżącego w dniu 1 października 2007 r. i na podstawie danych zawartych w oświadczeniu wydał decyzję pozytywną dla wnioskodawcy. Skoro skarżący został niewątpliwie i jednoznacznie pouczony w formularzu, na którym składał swoje oświadczenie (i to w dwóch miejscach – jak wcześniej wykazano), o obowiązku ujęcia w tym oświadczeniu wyłącznie powierzchni gruntów stanowiących własność (nie inne prawo!) wnioskodawcy, organ prowadzący postępowanie nie był zobligowany (jak to sugeruje strona skarżąca) występować do właściwych gmin o weryfikację oświadczenia skarżącego, ponieważ było ono wówczas wystarczającym dokumentem do pozytywnego załatwienia wniosku strony, zwłaszcza gdy – przy jasno sformułowanym formularzu dla tego typu oświadczeń – jego treść nie budziła uzasadnionych zastrzeżeń, co do prawidłowości zawarty tam danych.

Wprawdzie – wskutek zmiany § 9 ust. 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 czerwca 2007 r. (§ 1 pkt 6 rozporządzeniem tegoż organu z dnia 18 lipca 2008 r., Dz. U. Nr 134, poz. 853) – wymóg dołączenia do wniosku "oświadczenia rolnika o dochodach" zastąpiono "zaświadczeniem" o wysokości dochodu z pracy w gospodarstwie rolnym, wydanym "przez właściwy organ gminy", jednakże zmiana ta nie miała wpływu na toczące się od 2007 r. postępowanie z wniosku skarżącego. W unormowaniu międzyczasowym postanowiono bowiem, że >do postępowań w sprawach o przyznanie pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, wszczętych i niezakończonych ostateczną decyzją przed dniem wejścia w życie rozporządzenia [28 lipca 2008 r. – przyp. Sądu], stosuje się przepisy dotychczasowe< (§ 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 lipca 2008 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 – Dz. U. Nr 134, poz. 853).

Przyjęte rozwiązanie normatywne nie zniweczyło zatem oświadczenia skarżącego z dnia 1 października 2007 r. i nie nałożyło na stronę obowiązku przedstawienia "zaświadczenia" w miejsce dotychczasowego "oświadczenia", jak też nie zobligowało organów prowadzących postępowanie administracyjne do żądania od strony takiego "zaświadczenia", czy też do występowania przez te organy o takie "zaświadczenia" do właściwych organów gmin.

Wydając w dniu 1 września 2008 r. decyzję czyniącą zadość wnioskowi skarżącego (która uzyskała przymiot ostateczności), organ nie wiedział o rozbieżności między oświadczeniem skarżącego o liczbie hektarów przeliczeniowych gruntów będących faktycznie jego własnością, a rzeczywistym stanem prawnym tych nieruchomości ujawnionym w pismach organów gmin przekazanych organowi właściwemu do orzekania o płatnościach.

Stwierdzone we wznowionym postępowaniu fakty pozwalały zatem przyjąć, że przy rozpoznawaniu wniosku skarżącego Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G. – posługując się obowiązującym i obligatoryjnym wówczas dokumentem, tj. oświadczeniem skarżącego, wadliwie odzwierciedlającym stan prawny nieruchomości objętych wnioskiem – nie wiedział o rzeczywistych okolicznościach dotyczących stanu prawnego nieruchomości skarżącego, które istniały w dniu wydania decyzji, lecz wyszły na jaw dopiero 18 i 19 kwietnia 2012 r., wskutek informacji organów gmin właściwych dla poszczególnych nieruchomości skarżącego.

W ocenie Sądu, ustalenia organów we wznowionym postępowaniu wykazały bezspornie, że w stosunku do ostatecznej decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G. wystąpiły przesłanki określone w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., albowiem informacje pochodzące z gmin, na których obszarze położone były nieruchomości objęte wnioskiem skarżącego, ujawniły nowe, istniejące w chwili wydania pozytywnej dla wnioskodawcy decyzji okoliczności, które – ze względu na błędną treść dokumentu, jakim było obligatoryjne wówczas "oświadczenia" wnioskodawcy o dochodach z gospodarstwa rolnego (jako pochodnych od powierzchni określonej w hektarach przeliczeniowych) – były nieznane organowi podejmującemu tę decyzję, przy czym okoliczności te miały istotny wpływ na przyznanie premii zalesieniowej.

V.

Po konstatacji, że organy orzekające we wznowionym postępowaniu administracyjnym niewadliwie ustaliły wystąpienie w rozpoznawanym przypadku przesłanek ujętych w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., można było przejść do oceny treści rozstrzygnięcia podjętego w granicach ekstraordynaryjnej procedury.

Sięgając po ustawowy katalog możliwości zakończenia wznowionego postępowania (art. 151 k.p.a.), organ uchylił dotychczasową decyzję (z dnia 1 września 2008 r.) w części przyznającej skarżącemu premię zalesieniową, wskutek obarczenia jej wadą, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., i wydał nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy, odmawiającą przyznania skarżącemu premii zalesieniowej, czym wypełnił dyspozycję art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.

Zebrany we wznowionym postępowaniu materiał dowodowy, w zestawieniu ze stanem faktycznym oraz prawnym istniejącym w czasie złożenia przez skarżącego wniosku o pomoc finansową i wydania decyzji pozytywnej dla wnioskodawcy, stanowił – jak wykazano – dostateczne podstawy do wznowienia postępowania i, po wyeliminowaniu z obrotu wadliwego rozstrzygnięcia, do wydania decyzji merytorycznej w sprawie.

Trzeba przy tym zauważyć, że uchylenie we wznowionym postępowaniu ostatecznej decyzji tylko w części dotyczącej jednego z trzech elementów rozstrzygnięcia (premii zalesieniowej) nie uchybia dyspozycji art. 151 § 1 pkt 3 k.p.a., wszak już wykładnia logiczno-językowa kierowanego do organu nakazu "uchyla decyzję dotychczasową" nie wyklucza wprost takiej możliwości, zwłaszcza gdy się stwierdzi, że nie wszystkie elementy rozstrzygnięcia są dotknięte wadami (w przypadku skarżącego – wsparcie na zalesienie oraz premia pielęgnacyjna), a uchylenie jednego z nich (wadliwego – w rozpoznawanej sprawie dotyczy to premii zalesieniowej), nie zburzy konstrukcji całego orzeczenia, co można odnieść w szczególności do tzw. decyzji zbiorczej, zawierającej odrębne rozstrzygnięcia w kilku niezależnych od siebie kwestiach. Uchylenie całej decyzji ostatecznej i ponowne procedowanie w zakresie wszystkich elementów jej treści, a więc także w części prawidłowych rozstrzygnięć przyznających wnioskodawcy pomoc finansową zgodnie z jego wnioskiem, mijałoby się z elementarnymi zasadami racjonalnego działania.

VI.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. wskutek – jak podniesiono w skardze – niewyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz jego dowolnej oceny przez organy, należy zauważyć, że w art. 21 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich zmodyfikowano zarówno niektóre zasady ogólne procedury administracyjnej, jak i rozstrzygnięto kwestię rozkładu ciężaru dowodu w postępowaniu objętym tą ustawę.

Stosownie do dyspozycji art. 21 ust. 4 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, to nie organ, lecz strony oraz inne osoby uczestniczące w sprawie są "obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek", przy czym "ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne".

Z przywołanym unormowaniem koresponduje art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, który w postępowaniu objętym zakresem tej ustawy istotnie modyfikuje zasadę dającą się wyprowadzić z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Nietrudno zauważyć, że art. 21 ust. 2 pkt 2 wspomnianej ustawy ogranicza obowiązek organu prowadzącego postępowanie w trybie tej ustawy do "wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego". Przyjęte rozwiązanie staje się zrozumiałe, jeżeli weźmie się pod uwagę, że art. 21 ust. 4 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. zobligował właśnie "strony oraz inne osoby uczestniczące w sprawie" do przedstawiania dowodów oraz dawania wyjaśnień co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek.

W kontekście tych unormowań należy zaakcentować, że to na stronie skarżącej ciążył w 2007 r. ustawowy obowiązek załączenia do wniosku o płatności – stanowiącego istotny dowód w sprawie – oświadczenia rolnika o dochodach z pracy w gospodarstwie rolnym, które powinno zawierać dane wyraźnie wymienione w formularzu. Skoro treść oświadczenia skarżącego nie budziła uzasadnionych zastrzeżeń organu, nie było jego powinnością – odmiennie niż twierdzi skarżący – występowanie do organów gmin o weryfikację tego oświadczenia. Ujawnienie rzeczywistego stanu nieruchomości już po ustatecznieniu się decyzji przyznającej skarżącemu płatności zalesieniowe stanowiło dostateczną podstawę do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej wspomnianą decyzją.

Wobec wskazanej modyfikacji reguł postępowania chybiony jest zarzut strony skarżącej o naruszeniu art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., skoro organy wypełniły obowiązek rozpatrzenia całego materiału (art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r.), niezastępując strony skarżącej w obowiązku przedstawienia dowodów istotnych w sprawie (art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r.).

Zarzucając organom naruszenie art. 80 k.p.a., skarżący nie skonkretyzował, który z dowodów (w większości dokumentów) został oceniony z przekroczeniem zakreślonych w tym przepisie granic oceny dowodów. Postępowanie sądowe nie wykazało, by przy ocenie dowodów organy uchybiły regułom poprawnego rozumowania.

VII.

W związku z dyspozycją art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. wiąże się problem prawa właściwego do wydania decyzji merytorycznej, rozstrzygającej sprawę co do jej istoty, po uprzednim uchyleniu decyzji dotychczasowej.

W orzecznictwie i piśmiennictwie przyjęto zasadę, według której w odniesieniu do przepisów prawa materialnego zasadą jest powrót sprawy do odpowiedniego stadium postępowania zwykłego, co z reguły oznacza stosowanie unormowań materialnoprawnych obowiązujących w chwili orzekania (zob. M. Jaśkowska /w:/ M. Jaśkowska, A. Wróbel: Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, LEX/el. 2013, art. 149 – Podstawa materialnoprawna postępowania w sprawie wznowienia, akapit 2, i powołane tam orzeczenia).

Do wskazywanych w judykaturze przypadków odstąpienia od zasady stosowania nowego prawa należy również dodać przypadki dotyczące wsparcia finansowego działalności rolniczej, w tym także płatności związanych z zalesianiem gruntów. Na rzecz takiego twierdzenia przemawia szczególny charakter unormowań materialnoprawnych w tej sferze, a mianowicie ich znaczne zróżnicowanie związane z konkretnym programem, terminem jego rozpoczęcia i funkcjonowania, a w konsekwencji ze spełnieniem przez rolnika, często odmiennych, wymaganych prawem przesłanek obowiązujących w czasie rozstrzygania o płatnościach.

Jeżeli zatem we wznowionym postępowaniu zostanie ustalone, że przy wydaniu decyzji przyznającej wnioskodawcy pomoc finansową, nie spełniał on wymaganych wówczas, a więc w odpowiedniej fazie funkcjonowania konkretnego programu, przesłanek faktycznych i prawnych, to po uchyleniu takiej decyzji i ponownym rozpatrywaniu sprawy w tym zakresie, należy powrócić do stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w chwili wydania pierwotnej decyzji i do treści złożonego wówczas wniosku. Skoro postępowanie administracyjne w sprawie płatności wszczął pierwotny wniosek skarżącego dostosowany do ówczesnych realiów faktycznych i prawnych, przeto – po wyeliminowaniu z obrotu decyzji wydanej w tamtym stanie – nie sposób treści tego wniosku i przesłanek, które miał wówczas spełniać, odnosić do nowego, niejednokrotnie znacznie zmodyfikowanego stanu prawnego, dotyczącego – co istotne – innego okresu realizacji programu rolnego. Właśnie ten szczególny charakter norm materialno-prawnych i niejednolity sposób przyznawania płatności rolnych w poszczególnych okresach, jest ważkim argumentem na rzecz wydania decyzji – odnoszącej się przecież nadal do tego samego wniosku skarżącego – według ówczesnych unormowań.

Decydujące znaczenie przy rozstrzyganiu kwestii prawa właściwego należy jednak przypisać, dokonanej po 2007 r. (a więc po wszczęciu postępowania w sprawie płatności zalesieniowych), nowelizacji rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 czerwca 2007 r. W § 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 lipca 2008 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 134, poz. 853) postanowiono, że >do postępowań w sprawach o przyznanie pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, wszczętych i niezakończonych ostateczną decyzją przed dniem wejścia w życie rozporządzenia, stosuje się przepisy dotychczasowe<.

Podobną regułą międzyczasową posłużono się w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 48, poz. 390 ze zm.), stanowiąc w § 24, że "do postępowań w sprawach dotyczących pomocy na zalesianie, wszczętych i niezakończonych ostateczną decyzją przed dniem wejścia w życie rozporządzenia, stosuje się przepisy dotychczasowe, z tym że do postępowań w sprawie wypłaty tej pomocy, wszczętych od dnia 15 marca 2009 r. i niezakończonych ostateczną decyzją przed dniem wejścia w życie rozporządzenia, stosuje się przepisy rozporządzenia".

Wydając we wznowionym postępowaniu nową decyzję w zakresie premii zalesieniowej organy niewadliwie zatem ustaliły i wykazały, że w czasie złożenia wniosku i wydania decyzji przyznającej sporną premię, skarżący nie spełniał przesłanki określonej w obowiązującym wówczas § 7 ust. 6 w zw. z § 3 pkt 1 lit a) i § 9 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 czerwca 2007 r.

Należy również zauważyć, że zaistniały między stronami spór w kwestii wysokości przeciętnego dochodu z pracy w indywidualnych gospodarstwach rolnych z 1 ha przeliczeniowego nie ma wpływu na wynik postępowania w rozpoznawanym przypadku. Bez względu bowiem na to, czy zastosuje się kwotę 1 844 zł, wynikającą z obwieszczenia Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 21 września 2006 r. w sprawie wysokości przeciętnego dochodu z pracy w indywidualnych gospodarstwach rolnych z 1 ha przeliczeniowego w 2005 r. (Dz. Urz. GUS Nr 9, poz. 60), i na jej podstawie obliczy się, że procentowy udział dochodu z rolnictwa w ogólnych dochodach skarżącego wynosi 23,70 % (powierzchnia w hektarach przeliczeniowych [...]x 1 844 zł = [...]zł; dochód skarżącego z gospodarstwa rolnego [...] zł + dochód spoza rolnictwa [...]zł = [...] zł; dochód z rolnictwa [...]zł/dochód ogółem [...]zł x 100 % = [...]%), czy też – jak wskazuje strona skarżąca – kwotę [...]zł, ujętą w obwieszczeniu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia [...] r. w sprawie wysokości przeciętnego dochodu z pracy w indywidualnych gospodarstwach rolnych z 1 ha przeliczeniowego w 2006 r. (M.P. Nr 66, poz. 738), i przy jej uwzględnieniu ustali się, że procentowy udział dochodu z rolnictwa w ogólnych dochodach skarżącego wynosi 24,22 % (powierzchnia w hektarach przeliczeniowych [...]x 1 898 zł = [...]zł; dochód skarżącego z gospodarstwa rolnego [...]zł + dochód spoza rolnictwa [...]zł = [...]zł; dochód z rolnictwa [...]zł/dochód ogółem [...]zł x 100 % = [...]%) – w obu przypadkach dochód z rolnictwa nie osiąga minimum 25 %, wymaganego do przyznania premii zalesieniowej (§ 7 ust. 6 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 czerwca 2007 r.).

Z tych też względów zarzut skarżącego o naruszeniu przez organy art. 18 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym w związku z obwieszczeniem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 20 września 2007 r. w sprawie wysokości przeciętnego dochodu z pracy w indywidualnych gospodarstwach rolnych z 1 ha przeliczeniowego w 2006 r. nie może wzruszyć zaskarżonej decyzji.

VIII.

We wcześniejszych wywodach wykazano, że wbrew stanowisku skarżącego organy nie naruszyły art. 151 § 2 w zw. z art. 151 § 2 i 145 § 1 pkt 5 k.p.a., ani unormowań zawartych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów, nie można zgodzić się z twierdzeniem strony skarżącej o naruszeniu § 3 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 czerwca 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, przez zastosowanie tego unormowania w brzmieniu nieobowiązującym w czasie wydania decyzji.

Raz jeszcze trzeba przypomnieć, że przy uwagach dotyczących przepisów międzyczasowych zaakcentowano, że do postępowania wszczętego wnioskiem skarżącego (1 października 2007 r.) decydujące znaczenie przy rozstrzyganiu kwestii prawa właściwego należy przypisać, dokonanej po 2007 r. (a więc po wszczęciu postępowania w sprawie płatności zalesieniowych), nowelizacji rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 czerwca 2007 r. W § 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 lipca 2008 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 134, poz. 853) postanowiono, że >do postępowań w sprawach o przyznanie pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, wszczętych i niezakończonych ostateczną decyzją przed dniem wejścia w życie rozporządzenia, stosuje się przepisy dotychczasowe<.

Podobną regułą międzyczasową posłużono się w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 48, poz. 390 ze zm.), stanowiąc w § 24, że "do postępowań w sprawach dotyczących pomocy na zalesianie, wszczętych i niezakończonych ostateczną decyzją przed dniem wejścia w życie rozporządzenia, stosuje się przepisy dotychczasowe, z tym że do postępowań w sprawie wypłaty tej pomocy, wszczętych od dnia 15 marca 2009 r. i niezakończonych ostateczną decyzją przed dniem wejścia w życie rozporządzenia, stosuje się przepisy rozporządzenia".

Przyjęte unormowania nakazywały więc organom uwzględnienie § 3 pkt 1 lit. a) ozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 czerwca 2007 r. w brzmieniu, w którym prawodawca wskazywał niedwuznacznie, że dochody z pracy w gospodarstwie rolnym oblicza się według powierzchni gruntów "będących własnością rolnika według stanu na dzień złożenia wniosku o pomoc", co – wbrew sugestii strony skarżącej – wykluczało uwzględnienie powierzchni gruntów, którymi władał skarżący na podstawie innego niż własność prawa podmiotowego (w tym będących w dzierżawie wnioskodawcy).

Nie znajduje dostatecznego uzasadnienia w materiale sprawy zarzut o naruszeniu art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu, który miał istotny wpływ na wynik postępowania. Lektura uzasadnienia zaskarżonej decyzji ukazuje bowiem najważniejsze okoliczności, którymi kierowały się organy we wznowionym postępowaniu, dowody, które nie pozwoliły na powtórne przyznanie skarżącemu premii zalesieniowej oraz stosowne obliczenia w tym zakresie. Treść uzasadnienia – odmiennie niż uważa skarżący – nie pozbawia ani adresata decyzji, ani sądu administracyjnego możliwości kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia, w kontekście argumentów, którymi posługiwał się skarżący i na które powoływały się organy rozstrzygające sprawę.

IX.

Z tych względów – stosownie do dyspozycji art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi – należało orzec jak w sentencji wyroku.