Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 876/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2008-11-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność aktu prawa miejscowego w części
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 3
journal: Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
article: art. 147 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędzia WSA Krystyna Skowrońska – Pastuszko (spr.) Protokolant Asystent sędziego Aleksandra Kosiecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2008 r. sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego na uchwałę Nr [...] Rady Miejskiej z dnia [...] r. w sprawie ustalenia wysokości i zasad poboru podatku od nieruchomości, opłaty od posiadania psów i opłaty targowej na rok 2008 stwierdza nieważność § 2 ust. 2 zaskarżonej uchwały.


UZASADNIENIE

Prokurator Okręgowy zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim uchwałę Nr IX/80/07 Rady Miejskiej z dnia [...] października 2007 r. w sprawie ustalania wysokości i zasad poboru podatku od nieruchomości , opłaty od posiadania psów i opłaty targowej na rok 2008 (Dz.Urz. Woj. Nr 119, poz.1584) w części obejmującej § 2 ust. 2 tej uchwały. Zarzut dotyczył rażącego naruszenie prawa - art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych ( Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.) przez ustanowienie w § 2 ust. 2 skarżonej uchwały ulgi w wysokości 37 % w zobowiązaniu podatkowym w podatku od nieruchomości z tytułu posiadania budynków lub ich części dla emerytów i rencistów , dla których emerytura lub renta stanowi jedyne źródło utrzymania, pomimo braku kompetencji do stosowania ulg podatkowych oraz do ustanawiania zwolnień podatkowych o charakterze podmiotowym.

W związku z powyższym , na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. , zwanej P.p.s.a.) , Prokurator wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części dotyczącej § 2 ust. 2 .

W uzasadnieniu podał, że jako podstawę prawną uchwały wskazano art. 18 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym oraz art. 5 ust. 1, art. 7 ust. 3, art. 15 pkt 1,2,3,4, art. 18a ust. 1 i art. 19 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych. Skarżący wskazał , że w § 2 ust. 1 uchwały postanowiono, iż zwalnia się z podatku od nieruchomości: 1) grunty wraz z budynkami będące własnością Gminy, przeznaczone na działalność jednostek organizacyjnych gminy oraz działalność jednostek ochrony przeciwpożarowej; 2) nieruchomości lub ich części stanowiące własność Gminy, które nie zostały oddane w zarząd, najem , użyczenie , dzierżawę bądź nie są użytkowane bezumownie lub z innego tytułu prawnego; 3) basen kąpielowy; 4) grunty zajęte na place zabaw; 5) grunty zajęte na boiska sportowe; 6) grunty zajęte na zieleńce komunalne; 7) grunty zajęte na cmentarze oraz kaplice posadowione na tych gruntach; 8) grunty i budynki zajęte na prowadzenie działalności bibliotecznej w ramach ogólnokrajowej sieci bibliotecznej. Natomiast w § 2 ust. 2 uchwały Rada Miejska postanowiła, że "Zwalnia się w wysokości 37 % z podatku od pozostałych budynków lub ich części zajmowanych przez emerytów i rencistów , dla których emerytura lub renta stanowi jedyne źródło utrzymania". Według Prokuratora analiza cyt. § 2 ust. 2 uchwały pozwala na stwierdzenie , że rażąco zostały naruszone przepisy art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 7 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, jak też art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym przez ustanowienie wymienionej powyżej ulgi pomimo braku kompetencji do stosowania ulg podatkowych oraz do zwolnień podatkowych o charakterze podmiotowym.

Zdaniem skarżącego w polskim systemie prawnym nie występuje w konstrukcji podatku częściowe zwolnienie z niego. Przepisy prawa, w szczególności art. 217 Konstytucji, odróżniają zwolnienie podatkowe od ulgi podatkowej. Jak wskazywał Prokurator, zwolnienie podatkowe to wyłączenie z zakresu podmiotowego danego podatku pewnej kategorii podmiotów (zwolnienie podmiotowe) lub wyłączenie z przedmiotu danego podatku pewnej kategorii sytuacji faktycznych lub prawnych (zwolnienie przedmiotowe), podczas gdy ulga w podatku sprowadza się do zmniejszenia rozmiarów podstawy opodatkowania, stawki podatkowej, czy też kwoty podatku, przybierając postać odliczeń od podstawy opodatkowania , obniżek stawek podatkowych lub odliczeń od kwoty podatku. Brak jest przy tym podstaw do utożsamiania ze sobą pojęć ulgi i zwolnienia podatkowego.

Prokurator twierdził , że rozwiązanie ukształtowane w przepisie § 2 ust. 2 skarżonej uchwały odpowiada pojęciu ulgi , rozumianej jako korekta podstawy , stawki lub kwoty podatku , czyli ilościowych (kwantytatywnych) elementów konstrukcji podatku - nie jest w takim razie rodzajem zwolnienia podatkowego. Nie ma przy tym znaczenia okoliczność , że w zakwestionowanej uchwale ulga podatkowa dla wskazanej w § 2 ust. 2 kategorii posiadaczy nieruchomości nazwana została "zwolnieniem" , gdyż nie nazwa instytucji prawnej lecz jej treść decyduje o zaliczeniu jej do kategorii zwolnień bądź ulg. Z rozróżnienia pojęć "ulga" oraz "zwolnienie" zdaniem skarżącego wynika, że rada gminy jest uprawniona do wprowadzenia ulg podatkowych tylko wówczas, gdy w danym przepisie ustawowym użyte jest pojęcie ulgi.

Prokurator twierdził ponadto , że uprawnienie do stanowienia zwolnień podatkowych wynikające z art. 7 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych dotyczy całkowitego zwolnienia z podatku, a nie zwolnień częściowych, jak to zostało zawarte w § 2 ust. 2 uchwały Rady Miejskiej.

Na poparcie swojego stanowiska skarżący wskazał szereg orzeczeń sądów administracyjnych, jak też powołał się na rozstrzygnięcia nadzorcze regionalnych izb obrachunkowych.

Skarżący wyraził przy tym pogląd, że nawet przy przyjęciu dopuszczalności konstrukcji "częściowego zwolnienia" z podatku od nieruchomości, cyt. przepis § 2 ust. 2 uchwały Rady Miejskiej także musiałby być uznany za ustanowiony z naruszeniem regulacji prawnych rangi ustawowej. Udzielenie ulgi podatkowej , czy też "zwolnienia w wysokości 37 % z podatku" emerytom i rencistom , dla których emerytura lub renta stanowi jedyne źródło utrzymania, w ocenie Prokuratora stanowi klasyczny przykład przywileju podatkowego o charakterze mieszanym podmiotowo-przedmiotowym, gdyż obejmuje swoim zasięgiem pewną ogólnie określoną kategorię zdarzeń skutkujących powstaniem zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, jaką jest posiadanie budynków lub ich części , a jednocześnie fakt zwolnienia ściśle łączy z cechami indywidualnymi podatnika niezwiązanymi zupełnie z przedmiotem opodatkowania, takimi jak jego zdolność do pracy i źródło utrzymania. Zwolnienie to ma zatem w istocie charakter podmiotowy, gdyż uchwałodawca w sposób wyraźny określił podmiot, do którego jest adresowane zwolnienie - osoby utrzymujące się wyłącznie z renty lub emerytury. W związku z powyższym Prokurator wyraził pogląd , że skoro z trzech grup podatników podatku od nieruchomości , wymienionych w art. 3 ust. 1 ustawy o podatkach i oplach lokalnych (osoby fizyczne, osoby prawne , jednostki organizacyjne) "zwolnienie" dotyczy tylko części jednej grupy - osób fizycznych , dla których jedynym źródłem utrzymania jest renta lub emerytura - to nie może ulegać wątpliwości, że takie zwolnienie ma charakter podmiotowy.

Skoro zatem żaden przepis prawa nie przyznaje gminie kompetencji do ustanawiania zwolnień o charakterze podmiotowym, a przepis art. 217 Konstytucji w sposób oczywisty i wyraźny zastrzega, iż zwolnienia takie mogą być ustanawiane wyłącznie w drodze ustawy to uznać należy, iż rada gminy nie posiada również kompetencji do wprowadzania do systemu prawa podatkowego zwolnień o charakterze mieszanym. Ustanowienie przez radę gminy tego rodzaju zwolnień, zdaniem skarżącego, musi być uznane z stanowiące oczywistą i rażącą obrazę prawa.

Reasumując, Prokurator żądał stwierdzenia nieważności § 2 ust. 2 zaskarżonej uchwały jako rażąco naruszającego art. 7 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Występująca w imieniu Rady Miejskiej pełnomocnik, w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie, jak również zgłosiła wniosek alternatywny o orzeczenie niezgodności z prawem zakwestionowanego § 2 ust. 2 zaskarżonej uchwały. Organ uchwałodawczy gminy nie podzielając stanowiska Prokuratora Okręgowego, że zaskarżoną uchwałą dokonano, niezgodnego z obowiązującymi przepisami podatkowymi, zwolnienia, które faktycznie jest ulgą w zobowiązaniu podatkowym, twierdził, że ustawodawca nie zakazuje wprowadzenia zwolnienia zarówno całkowitego, jak też częściowego. Według strony przeciwnej zwolnienie częściowe jest po prostu zwolnieniem ułamkowym lub procentowym od podatku od nieruchomości. Nie jest więc wykluczone częściowe zwolnienie w tym podatku , gdyż nie ma wyraźnej różnicy pomiędzy zwolnieniem częściowym a ulgą podatkową . Jako ratio legis uchwalenia kwestionowanego § 2 ust. 2 zaskarżonej uchwały pełnomocnik podała "ochronę najsłabszej grupy podatkowej w Gminie" oraz nienarażanie członków tej grupy na składanie "upokarzających wniosków" do Burmistrza o umorzenie podatku od nieruchomości, którymi są "składziki na opał". Strona wskazała przy tym , że zwolnienia zawarte w art. 7 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie mają wyłącznie przedmiotowego charakteru , lecz również charakter przedmiotowo-podmiotowy. W świetle tego organ gminy uważa, iż zwolnienia od podatku od nieruchomości , częściowe lub całkowite , zastosowane na podstawie upoważnienia wynikającego z art. 7 ust. 3 cyt. ustawy podatkowej mogą mieć charakter przedmiotowo-podmiotowy. Zwolnienia te nie mogą jedynie wprowadzać różnicy między podmiotami pozostającymi w takiej samej sytuacji faktycznej i prawnej, jednych uprzywilejowując, a innych dyskryminując. Podejmując uchwałę w obowiązującym kształcie Rada Miejska miała na uwadze sytuację ekonomiczną całej społeczności gminnej, pobierającej świadczenia rentowo-emerytalne, stanowiące jedyne źródło ich utrzymania. Jak wskazywała strona przeciwna, w przypadku przyznania racji Prokuratorowi , efekt ekonomiczny i odbiór społeczny uznania § 2 ust. 2 zaskarżonej uchwały za nieważny byłby niewspółmierny do podstawowej zasady zaufania obywateli do stanowionego prawa. W końcu wskazała też, że przedmiotowa uchwała nie była kwestionowana przez Regionalną Izbę Obrachunkową (organ nadzoru) , ani też przez Wojewodę przy okazji skierowania jej do opublikowania w Dzienniku Urzędowym Województwa. Z powyższych względów społecznych oraz ekonomicznych, gdyby Sąd nie uznał zarzutów skargi Prokuratora za bezzasadne, uzasadniony jest , zdaniem strony przeciwnej , wniosek o orzeczeniu tylko o niezgodności z prawem kwestionowanego 2 ust. 2 uchwały podatkowej Gminy z dnia [...] października 2007 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Na wstępie należy zauważyć , że w myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kryterium tej kontroli jest legalność zaskarżonego aktu, tzn. jego zgodność z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Akt pochodzący od organu administracji publicznej jest zgodny z prawem, jeżeli jest zgodny z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Sąd bada zgodność z prawem obowiązującym w dniu podjęcia zaskarżonego aktu. Nadto, stosownie do przepisu art. 3 § 1 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawując kontrolę działalności administracji publicznej stosują środki określone ustawą , w szczególności przepisami art. 145 do art. 150 cyt. ustawy.

Z art. 168 Konstytucji wynika prawo jednostek samorządu terytorialnego do uchwalania wysokości podatków i opłat lokalnych w zakresie ustalonym ustawą. Dalsze kompetencje samorządu terytorialnego w tym zakresie regulują ustawy dotyczące poszczególnych samorządów. W odniesieniu do gminy wskazać należy art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) , zgodnie z którym gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązującego na obszarze gminy, przy czym w myśl art. 18 ust. 2 pkt 8 tej ustawy podejmowanie uchwał w sprawach podatków i opłat należy do wyłącznej właściwości rady gminy, lecz tylko w granicach określonych w odrębnych ustawach. Unormowanie w zakresie uchwał gminnych w przedmiocie podatku od nieruchomości zawiera art. 5 oraz art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.) . Pierwszy z wymienionych przepisów w ust. 1 przyznaje kompetencje radzie gminy do określenia przez nią, w drodze uchwały , wysokości stawek podatku od nieruchomości. Natomiast w art. 7 ust. 3 radzie gminy zostało przyznane uprawnienie do wprowadzenia , w drodze uchwały , innych zwolnień przedmiotowych niż określone w ust. 1 art. 7 cyt. ustawy oraz w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 2 października 2003 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw. Jak z powyższego wynika ustawa o podatkach i opłatach lokalnych dozwala radzie gminy w przedmiocie podatku od nieruchomości jedynie na uchwalenie zwolnień o charakterze przedmiotowym. Treść upoważnienia zawartego w art. 7 ust. 3 tej ustawy jest bowiem jednoznaczna.

W punkcie wyjścia należy też zaznaczyć, że podejmując uchwały podatkowe rada gminy nie może pominąć nie tylko wskazanych wyżej przepisów ustawowych, ale także przepisów Konstytucji RP. I tak, art. 84 Konstytucji określa, iż każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków, określonych w ustawie, co odnosi się także do danin publicznych , o których mowa w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych. Z kolei art. 217 Konstytucji wskazuje, że nakładanie podatków, innych danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy. Jak słusznie zatem wskazał skarżący, Rada Miejska nie miała kompetencji do wprowadzenia zwolnień podmiotowych w podatku od nieruchomości, ponieważ art. 7 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, o czym była mowa wyżej, dopuszcza możliwość wprowadzania zwolnień z podatku od nieruchomości jedynie o charakterze przedmiotowym. Należy przy tym zgodzić się z Prokuratorem Okręgowym, iż wprowadzone w § 2 ust. 2 zaskarżonej uchwały zwolnienie ma inny charakter, to znaczy jest zwolnieniem podmiotowych. Nie ma wątpliwości, iż zwolnienie podatkowe o charakterze podmiotowym to takie, które wyłącza obowiązki podatkowe ze względu na kryterium podmiotowe, tj. dotyczy pewnej kategorii podmiotów spośród podatników. Natomiast zwolnienie przedmiotowe to wyłączenie z przedmiotu danego podatku pewnej kategorii stanów faktycznych i prawnych.

Zwolnienie podatkowe, które zostało wprowadzone w § 2 ust. 2 zaskarżonej uchwały Rady Miejskiej z dnia [...] października 2007 r., adresowane jest do zajmujących pozostałe budynki lub ich części emerytów i rencistów , dla których emerytura lub renta stanowi jedyne źródło utrzymania. Wprawdzie w gramatycznym ujęciu jest to "zwolnienie w wysokości 37 % z podatku od pozostałych budynków lub ich części", ale taka konstrukcja językowa nie powoduje, iż wprowadzone zwolnienie można traktować jako zwolnienie o charakterze tylko przedmiotowym. Zwolnieniem z podatku nie zostały bowiem objęte wszystkie pozostałe budynki lub ich części, lecz tylko te, które są zajmowane przez emerytów lub rencistów utrzymujących się wyłącznie z emerytury bądź renty. Słusznie zatem skarżący twierdził , iż w takiej sytuacji mamy do czynienia z przywilejem podatkowym o charakterze mieszanym podmiotowo-przedmiotowym, w którym mimo wysunięcia w redakcyjnym sformułowaniu na pierwszy plan elementów przedmiotowych , decydujące znaczenie należy przypisać wyróżnikom podmiotowym, skoro fakt zwolnienia pozostałych budynków lub ich części został połączony ściśle z cechami indywidualnymi podatnika takimi jak jego zdolność do pracy i źródło utrzymania. Kryterium podmiotowe jest niewątpliwie decydujące w tak określonym zwolnieniu . W ocenie Sądu, § 2 ust. 2 zaskarżonej uchwały jest wskazaniem pewnej kategorii podatników, niezależnie od tego, jak liczny jest zbiór podmiotów wchodzących do danej kategorii (grupy), a zatem występuje sprzeczność z treścią art. 217 Konstytucji, polegająca na tym , iż przewidziane w § 2 ust. 2 zwolnienie podatkowe ma przede wszystkim charakter podmiotowy.

Nie ma przy tym racji pełnomocnik organu gminy argumentując, że i zwolnienia zawarte w art. 7 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie mają charakteru wyłącznie przedmiotowego, a mają one również charakter przedmiotowo-podmiotowy. W powyższej kwestii należy wskazać , że po pierwsze w świetle art. 217 Konstytucji tylko w przepisach rangi ustawowej , a więc nie w uchwale organu jednostki samorządu terytorialnego, jest możliwe określenie kategorii podmiotów zwolnionych od podatków, a po drugie – w treści upoważnienia zawartego w art. 7 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jest mowa wyłącznie o zwolnieniach przedmiotowych , co jest zgodne właśnie z art. 217 Konstytucji. W tej sytuacji należy przyjąć, iż kwestionowany przepis § 2 ust. 2 uchwały narusza art. 217 Konstytucji RP oraz art. 7 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Również odnośnie zarzutu skargi o rażącym naruszeniu prawa przez ustanowienie w § 2 ust. 2 skarżonej uchwały ulgi w wysokości 37 % w zobowiązaniu podatkowym w podatku od nieruchomości z tytułu zajmowania budynków pozostałych lub ich części przez emerytów lub rencistów , dla których emerytura lub renta stanowi jedyne źródło utrzymania, trzeba zgodzić się z twierdzeniem skarżącego Prokuratora, iż terminów "ulga" i "zwolnienie" nie można utożsamiać w sensie prawnym. W ocenie Sądu Rada Miejska dokonała takiego niedopuszczalnego zrównania pojęć, wprowadzając w § 2 ust. 2 zaskarżonej uchwały, dla emerytów i rencistów , dla których świadczenie zabezpieczenia społecznego jest jedynym źródłem utrzymania , ulgę polegającą na obniżeniu o 37 % należnego od nich podatku. W swojej skardze Prokurator słusznie wskazał , że nie nazwa instytucji, lecz jej treść decyduje o zaliczeniu do kategorii zwolnień bądź ulg. Bezspornym jest, iż na gruncie art. 217 Konstytucji odróżnia się instytucję zwolnienia od ulgi. Jako ulgę przyjmuje się zmniejszenie rozmiarów podstawy opodatkowania, stawki podatkowej czy też kwoty podatku , a ten ostatni przypadek niewątpliwie występuje w rozpoznawanej sprawie.

W związku z powyższym na pełną aprobatę zasługuje pogląd wyrażony przez skarżącego, iż rada gminy jest uprawniona do wprowadzania ulg, gdy w danym przepisie ustawowym użyte jest słowo ulga. Sprzeczność z prawem zaskarżonego § 2 ust. 2 uchwały polega więc na tym, iż mimo nieprzyznania radzie gminy w przepisach ustawy o podatkach i opłatach lokalnych kompetencji do wprowadzania jakichkolwiek ulg , Rada Miejska uchwaliła dla emerytów i rencistów, utrzymujących się wyłącznie z emerytury lub renty ulgę podatkową w postaci obniżenia podatku o 37 % (za budynki pozostałe lub ich części). Uchwalając powyższy przywilej jako zwolnienie częściowe organ gminy również postąpił niezgodnie z prawem , bowiem nadał temu zwolnieniu przede wszystkim charakter podmiotowy , związany z cechami podatnika, tj. jego statusem wynikającym ze zdolności do pracy , jak również źródłem utrzymania.

Reasumując Sąd stwierdza, że postanowienie § 2 ust. 2 zaskarżonej uchwały jest sprzeczne z art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006r. Nr 121, poz. 844 ze zm.). W myśl przepisu art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym uchwała organu gminy sprzeczna z prawem jest nieważna. Nieważność tę powoduje każde istotne naruszenie prawa przez organ gminy. Z uwagi na wskazane powyżej istotne wady części zaskarżonej uchwały ( § 2 ust. 2), mające cechy rażącego naruszenia prawa , należało zatem orzec o stwierdzeniu nieważności uchwały Rady Miejskiej w zaskarżonej części.

Dodatkowo należy wskazać , że nie było żadnych podstaw do wydania w niniejszej sprawie orzeczenia o niezgodności z prawem zakwestionowanego § 2 ust. 2 uchwały , o co wnioskowała pełnomocnik Rady Miejskiej w odpowiedzi na skargę . Zgodnie bowiem z art. 147 § 1 P.p.s.a. jedynie w przypadku , gdy przepis szczególny wyłącza stwierdzenie nieważności uchwały, sąd uwzględniając skargę stwierdza, że uchwała wydana została z naruszeniem prawa . Wyłączenie takie w sprawie niniejszej jednak nie zachodziło. Żadnego natomiast znaczenia w procesie kontroli sądowoadministracyjnej uchwały organu gminy , a zatem i żadnego wpływu na rodzaj orzeczenia nie mogły mieć względy społeczne i ekonomiczne, na które powoływano się w wymienionym piśmie procesowym strony przeciwnej.

Z powyższych powodów Sąd uwzględnił skargę Prokuratora Okręgowego i na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

( - ) Krystyna Skowrońska-Pastuszko ( - ) Dariusz Skupień ( - ) Jacek Jaśkiewicz