Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 775/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 86 ust. 1 i ust. 2
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Janicki (spr.) Sędzia WSA Paweł Kowalski Protokolant: Sekretarz sądowy Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2015 r. sprawy ze skargi E. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2009 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...]r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z [...] r. w przedmiocie określenia E. B. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2009 r.

W uzasadnieniu powyższej decyzji przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania.

W roku 2009 E. B. prowadziła działalność gospodarczą pod nazwą A ul. A 11A ..-... Ł.. Przedmiotem prowadzonej przez stronę działalności była produkcja i sprzedaż konfekcji damskiej. W toku przeprowadzonego postepowania kontrolnego ustalono, że podatniczka odliczała podatek naliczony zawarty w fikcyjnych fakturach VAT dokumentujących nabycie towarów w postaci tkanin od następujących podmiotów:

- B z/s w P., ul. B 7/9;

- C sp. z o.o. z/s w P., ul. C 50;

- D z/s w Ł., ul. D 87;

- E z/s w P., ul. C 50.

Decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. dokonał weryfikacji rozliczenia podatku od towarów i usług za poszczególne okresy 2009 r. Organ kontroli skarbowej uwzględnił ustalenia wynikające z przeprowadzonej kontroli i rozliczył podatek od towarów i usług za wskazane okresy 2009 r., poprzez zakwestionowanie na podstawie art. 86 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur VAT dokumentujących zakupy od czterech ww. kontrahentów.

Pismem z 4 lipca 2014 r. strona wniosła odwołanie od decyzji organu kontroli skarbowej, w którym zażądała uchylenia decyzji organu I instancji i zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj.:

- art. 187 § 1 w związku z art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez błędną interpretację, co spowodowało wydanie decyzji bez zgromadzenia koniecznego i właściwego dla istniejącego stanu faktycznego materiału dowodowego;

- art. 191 w związku z art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 210 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez błędną ich interpretację, przez co wydano decyzję z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów, nie uwzględniając istniejącego i potwierdzonego w księgach stanu faktycznego;

- art. 192 w związku z art. 181 oraz art. 188 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez błędną ich interpretację, przez co wydano decyzję bez zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu;

- art. 180 § 1 i art. 181 ustawy Ordynacja podatkowa w związku z art. 31 ust. 1 oraz art. 13b ust. 1 i 2 ustawy o kontroli skarbowej, poprzez błędną ich interpretację w wyniku czego do rozstrzygnięcia przyjęto dowody uzyskane niezgodnie z prawem;

- art. 121 ust. 1 w związku z art. 191 i art. 197 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez ich błędną interpretację, w wyniku czego organ I instancji oparł się na wiedzy, której nie posiadał, przez co stwarzał tylko pozory posiadania kwalifikacji do zgromadzenia i oceny materiału dowodowego;

- oraz naruszenie prawa podatkowego materialnego, tj. art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. a, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a, art. 99 ust. 1 i 12, art. 109 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług, poprzez błędną ich interpretację, w wyniku czego organ podatkowy oparł decyzję o ustalenia, do których nie był uprawniony.

Nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania wskazaną na wstępie decyzją z [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ odwoławczy odwołując się do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego uznał za zasadne zakwestionowanie stronie prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez firmy B, D, E i C.

W pierwszej kolejności odwołując się do zeznań E. B. z 29 kwietnia 2009 r. organ wskazał, że mimo oświadczenia, iż w 2009 r. strona nabywała towary od ww. podmiotów, to z firmami tymi podatniczka nie zawierała umów pisemnych, nie posiada, poza spornymi fakturami, innych dowodów (zamówienia, kontrakty, wydruki e- mail, wydruki/kopie faxów, dowody PZ, dowody zapłaty, itp.) świadczących o współpracy z ww. firmami, nie była w siedzibie żadnej z firm, nie zna B. S., M. J. B. oraz H. K. – widziała raz czy dwa, później kontaktowała się z przedstawicielami tych firm. Wskazano, że podatniczka zna natomiast M. S., z którą negocjowała warunki zakupu towarów, mimo tego oraz faktu posiadania rachunków bankowych płatności realizowała gotówką, albowiem taki sposób płatności wydawał się podatniczce bezpieczniejszy.

Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. podniósł, że z zebranego materiału dowodowego wynika, iż "nabycie" tkanin od ww. podmiotów nie odpowiadało rzeczywistości, gdyż firmy: "C" Spółka z o.o., "D", "E", oraz "B" nie były faktycznymi dostawcami tkanin na rzecz skarżącej, a postępowanie kontrolne wykazało, że transakcje pomiędzy tymi podmiotami w 2009 r. nie miały miejsca.

W obszernej analizie materiału dowodowego organ II instancji w pierwszej kolejności wskazał, że w 2009 r. firma "D" faktycznie nie prowadziła działalności gospodarczej, choć jej właściciel zarejestrował się formalnie jako podatnik podatku od towarów i usług. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego Ł-B - po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w okresie od września 2009 r. do października 2010 r. - wykreślił M. J. B. z rejestru podatników podatku od towarów i usług na podstawie art. 96 ust. 9 ustawy o podatku od towarów i usług uznając, że podatnik nie istniał, a w każdym razie brak było możliwości skontaktowania się z nim, w celu zweryfikowania prowadzonej działalności lub stwierdzenia braku prowadzenia jakiejkolwiek działalności gospodarczej. Powyższe stanowisko zostało oparte na zeznaniach świadka J. K., materiałach Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego Ł-B, ustaleniach poczynionych w Urzędzie Miasta w P., informacjach uzyskanych od niemieckich władz podatkowych.

Biorąc pod uwagę zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, organ II instancji zgodził się ze stanowiskiem organu kontroli skarbowej, w myśl którego firma "D" była podmiotem nieistniejącym, która jedynie stwarzała formalne pozory istnienia, a która w rzeczywistości nie uczestniczyła w obrocie gospodarczym.

W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. organ kontroli skarbowej zasadnie uznał, że Spółka "C" była podmiotem jedynie zarejestrowanym formalnie, w imieniu której - bliżej nieokreślona osoba - wypełniała deklaracje podatkowe VAT-7 oraz wystawiała faktury mające pozorować obrót gospodarczy Spółki towarami handlowymi (konfekcja damska i tkaniny). W rezultacie poczynionych w latach 2007-2009 ustaleń Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Ł. wykreślił Spółkę "C" z rejestru podatników VAT uznając, że Spółka zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej (w bliżej nieokreślonym terminie) nie informując o tym fakcie i/lub Spółka "C" w ogóle nie istniała, a w każdym razie próby nawiązania kontaktu ze Spółką, w okresie składania w jej imieniu deklaracji podatkowych VAT-7, nie doprowadziły do skontaktowania się ze Spółką oraz przeprowadzenia kontroli jej działalności. Powołano się przy tym na zeznania świadków M. S. i P. D. (obecnie F), wyjaśnienia K. D., dane z systemu Poltax oraz dokumentację zgromadzoną przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł..

Biorąc pod uwagę zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, organ II instancji zgodził się ze stanowiskiem organu kontroli skarbowej, w myśl którego sp. z o.o. C była podmiotem nieistniejącym, która jedynie stwarzała formalne pozory istnienia, a która w rzeczywistości nie uczestniczyła w obrocie gospodarczym.

W odniesieniu do firmy B wyjaśniono, że postępowanie kontrolne przeprowadzone przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. wobec B. S. (w zakresie podatku od towarów i usług za 2009 r.) wykazało, że dokumentowała ona nabycie tkanin i dzianin wyłącznie fakturami wystawionymi przez Spółkę "C", firmy "D" oraz "E". Okoliczności stwierdzone w toku postępowania kontrolnego przeprowadzonego wobec B. S. stały się podstawą do wydania decyzji, którą Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. orzekł o obowiązku zapłaty podatku wykazanego w fakturach wystawionych przez B. S. (decyzja Nr [...] z dnia [...] r.) m.in. na rzecz firmy E. B. - na podstawie art. 108 ustawy o podatku od towarów i usług. Z decyzji tej wynika niezbicie, że faktury wystawione przez B. S. na rzecz skarżącej były nierzetelne, tj. nieodzwierciedlające rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy ww. decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł., a prawidłowość stanowiska organów podatkowych w powyższym zakresie potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 28.10.2014r., sygn. akt I SA/Łd 698/14. Sąd wskazał, że organy podatkowe były uprawnione do stwierdzenia, że firmy C, D nie prowadziły w roku 2009 działalności gospodarczej.

Tożsamy proceder stwierdzono w toku postępowania kontrolnego przeprowadzonego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. wobec M. S. - E (w zakresie podatku od towarów i usług za poszczególne 2009 r.), co stało się podstawą do wydania przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. decyzji, którą orzekł o obowiązku zapłaty podatku wykazanego w fakturach wystawionych przez M. S. (decyzja Nr [...] z dnia [...]r.) m.in. na rzecz firmy E. B.- na podstawie art. 108 ustawy o podatku od towarów i usług z uwagi na fakt, iż dokumenty te nie odzwierciedlały faktycznych dostaw towarów. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. zreformował ww. decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł., jednakże w zasadniczych kwestiach będących przedmiotem sporu organ odwoławczy przyznał rację organowi kontroli skarbowej. Na powyższą decyzję M. S. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokiem z dnia 9.07.2014 r., sygn. akt I SA/Łd 699/14, odrzucił ją.

Mając na uwadze powyższe, w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., zasadnie organ pierwszej instancji uznał, że transakcje udokumentowane fakturami wystawionymi przez Spółkę C oraz firmy "D", "E", oraz "B" nie zostały faktycznie przeprowadzone między podmiotami wskazanymi na fakturach (jako dostawca bądź nabywca). Dyrektor Izby Skarbowej wskazał przy tym, iż odnośnie firmy E Sąd rozpatrując skargę na decyzję organu II instancji stwierdził, że nie mogła ona kupić towarów od wyżej wymienionych firm skoro te nie prowadziły działalności gospodarczej, tym samym nie mogła tego towaru sprzedać firmie B. Zatem, faktury wystawione przez ww. firmy nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.

W związku z powyższymi ustaleniami organ odwoławczy w oparciu o treść art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług za zasadne uznał zakwestionowanie prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur Vat wystawionych przez ww. podmioty. Dodatkowo organ wskazał, że w wyroku z 28 października 2014 r., sygn. akt I SA/Łd 698/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – w analogicznym stanie faktycznym, gdzie wystawcami spornych faktur były ww. cztery podmioty jednoznacznie stwierdził, że faktury wystawione przez te podmioty nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.

W skardze do sądu administracyjnego E. B. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji podnosząc zarzuty:

1. Naruszenia przepisów postępowania :

- art. 210 § 1 pkt 6 oraz § 4 w związku z art. 193 § 1 - 3 ustawy Ordynacja podatkowa, w związku z art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. a, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a, art. 99 ust. 1 i 12, art. 109 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług, w związku z art. 24a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w związku z § 26, § 1,§ 11 ust. 1-3, § 12 ust. 1-6 oraz § 16 ust. 1-4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 r., poprzez błędną ich interpretację, co spowodowało wydanie decyzji z uzasadnieniem nieznajdującym oparcia w przepisach prawa;

- art. 188 w związku z art. 123 § 1 oraz art. art. 187 § 1 i art. 200a § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez błędną ich interpretację, przez co uniemożliwiono przeprowadzenie dowodów, których zgromadzenie mogło zmienić treść wydanej decyzji;

- art. 194 § 1 i 3 w związku z art. 188, art. 192 i art. 123 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez błędną ich interpretację, przez co – nie uwzględniając wniosków dowodowych skarżącej - uniemożliwiono jej wypowiedź co do przedstawionych jednostronnie dowodów, co w konsekwencji skutkowało brakiem możliwości czynnego udziału w postępowaniu;

- art. 192 w związku z art. 180 § 1 oraz art. 188 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez ich błędną interpretację, w wyniku czego do rozstrzygnięcia przyjęto dowody uzyskane niezgodnie z prawem;

- art. 191 w związku z art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 123 § 1 w związku z art. 180 § 1 i art. 192 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez błędną ich interpretację, w wyniku czego wydano decyzję bez zgromadzenia właściwego dla ich wydania materiału dowodowego,

- art. 191 w związku z art. 122, art. 187 § 1, art. 188, art. 192 ustawy Ordynacja podatkowa w związku z art. 2 ust. 1 pkt 3 i 5 w związku z art. 30 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy o Służbie Celnej, w związku z art. 5 ust. 6 pkt 1 i 2, art. 5 ust. 7 pkt 1 ustawy o urzędach i izbach skarbowych, w związku z art. 1 ust. 1 i 2, art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o kontroli skarbowej, poprzez "ich błędną interpretację, przez co wydano decyzję z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów, nie uwzględniając nagannej roli organów państwa i pracowników aparatu skarbowego w popieraniu możliwości zaistnienia przyjętego do rozstrzygnięcia stanu faktycznego, nie wyjaśniając skarżącej merytorycznych powodów jego zaistnienia, przy jednoczesnym przyjęciu wymyślonego przez organ takiego ich przebiegu, aby potwierdzały rozstrzygnięcie;"

2. Naruszenia prawa materialnego: tj. art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług, poprzez błędną ich interpretację w wyniku czego niezasadnie usunięto z ewidencji podatku naliczonego zakwestionowane faktury VAT.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji.

Pismem procesowym z 3 września 2015 r. skarżąca wskazała dodatkową argumentację odnoszącą się do uchybień zaistniałych na etapie przeprowadzenia postępowania przez organy obu instancji, skutkujących wadliwie ustalonym stanem faktycznym będącym podstawą wydania kwestionowanej decyzji.

W odpowiedzi pismem z 2 października 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

W pierwszym rzędzie podnieść należy, że rozstrzygnięcie organu odwoławczego znajduje oparcie w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym w sprawie.

Przypomnieć należy, że organy podatkowe zakwestionowały prawo skarżącej do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur zakupu wystawionych przez 4 podmioty: C Sp. z o.o. w P., D, E i B.

W ocenie sądu I instancji organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji prawidłowo wskazał na dowody, z których jednoznacznie wynika, że spółka C. w 2009 r. nie prowadziła działalności gospodarczej. Spółka ta już od maja 2006 r. nie posiadała aktywnego rachunku bankowego, pod żadnym ze wskazanych adresów nie prowadziła śladów działalności gospodarczej i nie można było nawiązać kontaktu z jej statutowymi władzami. Powołując się na wyjaśnienia M. S. organy podatkowe ustaliły, iż w wynajmowanym przez Spółkę pomieszczeniu nikt nie przebywa i nie prowadzi działalności gospodarczej. Wprawdzie spółka została wykreślona z rejestru czynnych podatników VAT dopiero w grudniu 2009 r., ale z przedstawionego materiału dowodowego wynika niezbicie, że przynajmniej od 2008 r. spółka nie wykazywała już żadnej aktywności. Zatem twierdzenie skarżącej, że w 2009 roku dokonała nabycia towarów od spółki C pozostaje w całkowitym oderwaniu od zebranego w sprawie materiału dowodowego.

Zakwestionowano również prawo odliczenia VAT z faktur dokumentujących nabycie towarów (konfekcji odzieżowej) od firmy D, która w 2009 roku faktycznie nie prowadziła działalności gospodarczej, choć jej właściciel zarejestrował się formalnie jako podatnik podatku od towarów i usług. Z dokumentów rejestracyjnych firmy D wynika, że zgłoszenie rejestracyjne w zakresie podatku od towarów i usług (VAT-R) zostało złożone w dniu 14.04.2009 r. Firma ta od 30 września 2009 r. nie dysponowała żadnym lokalem, a wcześniej przez trzy miesiące wynajmowała lokal o powierzchni 15 m2 na magazyn, który to lokal w tym czasie faktycznie pozostawał pusty. Również z tą spółką nie można było nawiązać żadnego kontaktu. D. został wykreślony z rejestru podatników VAT. W tej sytuacji twierdzenie skarżącej, że w 2009 roku dokonała nabycia towarów od D pozostaje w całkowitej sprzeczności z zebranym w sprawie materiałem dowodowym.

Odnośnie kolejnego podmiotu, od którego podatniczka w 2009 r. miała nabywać towary, tj. firmy B, organ odwoławczy wskazał na dowody świadczące o tym, iż faktury wystawione przez ten podmiot były nierzetelne. Z akt sprawy wynika, że B. S. prowadząca działalność pod firmą B dokumentowała nabycie tkanin i dzianin wyłącznie fakturami wystawionymi przez C Sp. z o.o. w P., D, a następnie nabycia te refakturowała na różne podmioty, w tym również na rzecz firmy skarżącej. Okoliczności stwierdzone w toku postępowania kontrolnego przeprowadzonego wobec B. S. stały się podstawą do wydania przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. decyzji, którą orzekł o obowiązku zapłaty podatku wykazanego w fakturach wystawionych przez nią m.in. na rzecz firmy skarżącej - na podstawie art. 108 ustawy o podatku od towarów i usług.

Z decyzji tej wynika niezbicie, że faktury wystawione przez B. S.. na rzecz skarżącej były nierzetelne, tj. nieodzwierciedlające rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Od decyzji organu pierwszej instancji B. S. wniosła odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej w Ł.. Po utrzymaniu w mocy tej decyzji przez organ odwoławczy B. S. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokiem z dnia 28.10.2014 r., sygn. akt I SA/Łd 698/14, oddalił ją stwierdzając, że w całej rozciągłości podziela stanowisko organów podatkowych, iż prowadzone postępowanie dowodowe nie dostarczyło nawet śladów rzeczywistej działalności gospodarczej przez C Sp. z o.o., przy braku stosownej i dającej się zweryfikować dokumentacji zdarzeń gospodarczych i dokumentów źródłowych, które mogłyby potwierdzić prowadzenie takiej działalności. Zwłaszcza istotne jest wyrejestrowanie tego podmiotu z ewidencji podatników VAT, które nastąpiło w grudniu 2009 r. Zdaniem Sądu jest oczywiste, że owo wykreślenie nastąpiło na skutek zaniechań podatnika w latach 2007-2009, który nie regulował podatków, nie deklarował ich i nie kontaktował się z organami podatkowymi. W tej sytuacji organy miały prawo przyjąć, że C Sp. z o. o. to firma nie prowadząca działalności gospodarczej, wobec czego nie mogła przeprowadzić ze skarżącą transakcji udokumentowanych spornymi fakturami zakupowymi. Dalej Sąd w sprawie I SA/Łd 698/14 stwierdził, że nie mylą się organy podatkowe wywodząc, że faktury wystawione przez D nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. W szczególności świadczy o tym fakt, że w pomieszczeniu przy ul. D 87 (gdzie miała być prowadzona działalność gospodarcza) nie było warunków prowadzenia takiej działalności. Lokal ma jedynie 15 m2. Ponadto z zeznań właściciela lokalu wynika wprost, że w lokalu tym nie była prowadzona żadna działalność gospodarcza.

W tym stanie rzeczy Dyrektor Izby Skarbowej zasadnie uznał, że skarżąca nie mogła w 2009 r. nabyć towarów od B. S..

Ponadto skarżąca wykazała za rok 2009 r. nabycie towarów od firmy E, która podobnie jak M. S., miała dokonywać zakupów konfekcji odzieżowej wyłącznie w firmach D i C Sp. z o.o. Również wobec M. S. została wydana decyzja, którą orzeczono o obowiązku zapłaty podatku wykazanego w fakturach wystawionych przez nią na rzecz firmy skarżącej - na podstawie art. 108 ustawy o podatku od towarów i usług z uwagi na fakt, iż dokumenty te nie odzwierciedlały faktycznych dostaw towarów. Decyzja ta stała się ostateczna.

Ponadto, jak już wyżej wskazano, z ustaleń organów poczynionych w niniejszej sprawie wynika, że C Sp. z o.o. w 2009 r. nie prowadziła działalności gospodarczej. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. w zaskarżonej decyzji przedstawił też, jak podniesiono powyżej, okoliczności związane z formalną rejestracją firmy D i brakiem prowadzenia działalności gospodarczej przez ten podmiot (zarówno pod adresem zameldowania M. S.., jak i przy ul. D w Ł.).

W toku postępowania wykazano więc w sposób przekonujący i jednoznaczny, że M. S. w 2009 r. nie mogła dokonać zakupu konfekcji odzieżowej w firmach C Sp. z o.o. i D. Oznacza to, że M. S. nie mogła sprzedać skarżącej towarów, których wcześniej nie zakupiła. Prawidłowy jest więc wniosek, że sporne faktury wystawione przez jej nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych i nie mogą stanowić podstawy do zaliczenia udokumentowanych nimi wydatków do kosztów uzyskania przychodów.

Podsumowując tę część rozważań podnieść należy, że w zaskarżonej decyzji prawidłowo wskazano, że przedstawione przez podatniczkę faktury od wskazanych wyżej podmiotów, stanowiące podstawę do odliczenia podatku naliczonego z nich wynikającego, nie odzwierciedlają stanu faktycznego i nie dokumentują rzeczywistych transakcji. W tej sytuacji chybione są podnoszone przez stronę zarzuty naruszenia przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (tekst jednolity Dz. U. z 2011r. nr 177, poz. 1054 ze zmianami).

Sąd I instancji w całej rozciągłości akceptuje stanowisko organu odwoławczego wyrażone w zaskarżonej decyzji a dotyczące braku dochowania przez skarżącą należytej staranności przy wyborze kontrahentów i badaniu źródła pochodzenia zakupywanych towarów. Świadczą o tym okoliczności wskazane przez organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji.

Skarżąca nie zainteresowała się tym, że dwa spośród czterech podmiotów zaopatrujących ją w towar mają swoją siedzibę pod jednym adresem, to jest P., ul. C 50. Nie zwróciła także uwagi na to, że firma mająca siedzibę na ul. D 87 w Ł. nie prowadzi tam żadnej działalności.

Nie próbowała także dowiedzieć się czy przedmiotowe podmioty zatrudniają pracowników, co miałoby decydujące znaczenie dla weryfikacji prawdziwości twierdzeń osób podających się za przedstawicieli handlowych tych firm. Co jeszcze bardziej znamienne skarżąca dokonywała płatności za towar na ręce tych właśnie rzekomych przedstawicieli handlowych, choć nie znała nawet ich danych personalnych.

W ocenie sądu I instancji są to okoliczności wystarczające, by zaakceptować stanowisko organu odwoławczego, iż skarżąca nie dołożyła należytej staranności przy weryfikacji rzetelności dostawców i źródła pochodzenia dostarczanych towarów.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, dotyczących naruszenia przepisów postępowania, stwierdzić należy, że są one również nieuzasadnione.

Zgodnie z art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), dalej "O.p." jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Powyższy przepis przyjmuje zasadę otwartego katalogu dowodów w postępowaniu podatkowym. Dopuszczalne więc i zgodne z prawem było włączenie w poczet materiału dowodowego również dowodów zgromadzonych i przeprowadzonych w innych postępowaniach. Przepis art. 181 O.p. nadaje równą moc dowodową wszystkim dowodom i w myśl postanowień tego przepisu dowodami mogą być dowody zgromadzone w postępowaniu prowadzonym wobec kontrahenta strony, czy w postępowaniu karnym. W świetle postanowień tych przepisów nie istnieje prawny nakaz, by w toku postępowania podatkowego koniecznym było powtórzenie dowodów zebranych w innym postępowaniu. Ocena zebranego materiału dowodowego została dokonana bez przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów wyznaczonych przepisem art. 191 Ordynacji podatkowej, jest zgodna z zasadami doświadczenia życiowego i logicznego wnioskowania.

Z uwagi na wyczerpujące wyjaśnienie kwestii możliwości dokonania przez skarżącą zakupów towarów w ww. czterech firmach organ odwoławczy był uprawniony do nieuwzględnienia wniosków dowodowych skarżącej. Wystawienie przez B. S. i M. S. faktur, które nie dokumentowały rzeczywistych czynności potwierdza wydanie ostatecznych decyzji dla obu wymienionych osób orzekających o obowiązku zapłaty podatku VAT na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług.

Jednocześnie podnieść trzeba, że organ podatkowy na podstawie art. 188 Ordynacji podatkowej nie jest zobowiązany do uwzględnienia wszelkich wniosków dowodowych strony. Organ podatkowy jest zobowiązany do zgromadzenia dowodów w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne do ustalenia stanu faktycznego. Celem przepisów prawa nie jest przeprowadzenie dowodu samo w sobie, lecz wyjaśnienie istotnych kwestii mających wpływ na wynik sprawy, a które nie zostały jeszcze wyjaśnione.

Zatem, jak słusznie wskazał organ II instancji, w sprawie oddalono jedynie te wnioski dowodowe, których przedmiotem były okoliczności stwierdzone wystarczająco innym dowodem. Stosowanie się zaś w pełni do podnoszonej w tym zakresie argumentacji pełnomocnika oznaczałoby to, że w sytuacji gdy podatnik kwestionuje ustalenia dokonane przez organy podatkowe i wyciągnięte na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego wnioski, każdy zgłoszony przez niego wniosek dowodowy w sposób bezwzględny powinien być zrealizowany. Przyjęcie takiej zasady prowadziłoby do faktycznej niemożności jakiegokolwiek postępowania podatkowego z obawy przed pominięciem jakiegoś dowodu, niezależnie od jego wartości dowodowej. Stałoby to w opozycji do zasady szybkości i ekonomiki postępowania (art. 125 O.p.) i nie zmierzało de facto do realizacji zasady dążenia do pozyskania prawdy obiektywnej (art. 122 O.p.).

Należy przy tym zauważyć, że o ile organ nie ustosunkował się do wszystkich wniosków dowodowych strony skarżących wyrażonych w piśmie z dnia 11 grudnia 2014 r. to jednak odniósł się do najważniejszych z nich, to jest żądania przeprowadzenia rozprawy oraz dopuszczenia dowodu z opinii biegłego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (s. 20-21 uzasadnienia). Ponadto nie sposób nie dostrzec, że moment złożenia przedmiotowego pisma procesowego zawierającego owe liczne wnioski dowodowe dawał asumpt do stwierdzenia, że mają one na celu faktyczne przedłużenie postępowania podatkowego a nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy.

Sąd nie dopatrzył się również uchybienia zasadzie prawdy obiektywnej (art. 122 Ordynacji podatkowej), gdyż organ podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Nie uchybił również zasadzie zaufania wynikającej z art. 121 Ordynacji podatkowej, gdyż w sprawie nie zaistniały istotne dla rozstrzygnięcia niejasności czy wątpliwości dotyczące stanu faktycznego, które zostały rozstrzygnięte na niekorzyść podatnika. Podnieść również należy, że uzasadnienie decyzji jest wyczerpujące, spełniające kryteria o jakich mowa w art. 210 § 1 i § 4 O.p., przedstawiono w nim bowiem stan faktyczny sprawy oraz mające zastosowanie w sprawie przepisy prawne, dokonano ich wykładni oraz przytoczono bogate orzecznictwo sądowe. Organ w sposób szczegółowy uzasadnił okoliczność nierzetelności zakwestionowanych faktur.

Nie mógł za to naruszyć powołanych w skardze przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o służbie celnej (Dz. U. z 2013r, poz. 1404) dlatego, że w rozpoznawanej sprawie ustawa ta nie ma zastosowania.

Z kolei naruszenie art. 193 § 1 i 2 O.p. znajduje uzasadnienie w stwierdzonej przez organ nierzetelności ksiąg podatkowych prowadzonych przez skarżącą.

Z powyższych względów, wobec braku uzasadnionych podstaw skargi, z mocy art. 151 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji wyroku.

mko