Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1405/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-12-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6379 Inne o symbolu podstawowym 637
Skarżony organ: Komisja Nadzoru Finansowego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Bytner po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Komisja Nadzoru Finansowego (dalej: "Komisja", "KNF", "organ") decyzją z [...] marca 2020 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256, dalej: "K.p.a."), art. 11 ust. 1 i ust. 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz. U. z 2020 r., poz. 180) oraz art. 97 ust. 1a pkt 1 w związku z art. 69 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 87 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 87 ust. 5 pkt 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (Dz. U. z 2019 r., poz. 623 z późn. zm., dalej: "ustawa o ofercie"), po rozpoznaniu wniosku M. P. (dalej: "Skarżący", "Strona"), o ponowne rozpatrzenie sprawy, uchyliła w całości decyzję z [...] sierpnia 2018 r., sygn. [...], nakładającą na Stronę karę pieniężną w wysokości 900 000 zł i nałożyła na Stronę karę pieniężną w wysokości 765 000 zł wobec stwierdzenia, że Strona dopuściła się naruszenia naruszenia art. 69 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 87 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 87 ust. 5 pkt 4 ustawy o ofercie w związku z niedokonaniem w terminie zawiadomienia Komisji i [...] S.A. o przekroczeniu 18 września 2017 r. 5 % ogólnej liczby głosów w tej spółce.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Komisja wyjaśniła, że postanowieniem z [...] października 2017 r. wszczęto z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie nałożenia na Stronę kary pieniężnej, na podstawie art. 97 ust. 1a pkt 1 ustawy o ofercie, w związku z podejrzeniem naruszenia ww. przepisów prawa.

Komisja wyjaśniła również, że na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach postępowania ustaliła stan faktyczny, który jest identyczny z ustalonym w toku postępowania zakończonego wydaniem decyzji I instancji, za wyjątkiem sytuacji majątkowej Strony.

Opisując stan faktyczny sprawy, Komisja wskazała, że w 2017 r. Strona była pełnomocnikiem do rachunków papierów wartościowych prowadzonych przez [...] AD na rzecz [...],[...] z siedzibą w [...] (dalej: "[...]") oraz [...]. Na ww. rachunkach w 2017 r. były zapisane akcje [...]. Z dokumentów otrzymanych od [...] AD wynikało, że Strona nie była ostatecznym beneficjentem ww. podmiotów. Strona nie posiadała indywidualnie akcji spółki [...].

Organ wyjaśnił, że rachunek papierów wartościowych dla [...] został założony 1 kwietnia 2017 r. Pełnomocnikiem do dysponowania ww. rachunkiem bez ograniczeń, w tym do dokonywania na rachunku czynności zbycia lub nabycia papierów wartościowych Strona została ustanowiona na podstawie pełnomocnictwa udzielonego przez [...] 1 września 2017 r., uprawniającego do podejmowania wszelkich czynności faktycznych i prawnych w imieniu oraz na rzecz tego podmiotu (k. 36-51, k. 233-244, k. 252-264, k. 342-346). Rachunek papierów wartościowych dla [...] został założony 11 maja 2017 r. Na podstawie pełnomocnictwa udzielonego przez [...] 28 lutego 2017 r. do podejmowania wszelkich działań dotyczących akcji spółki [...] S.A. oraz wszelkich innych czynności, które były niezbędne w celu wykonywania tych działań Strona został ustanowiona pełnomocnikiem do tego rachunku (k. 3-18, k. 192-224, k. 327-334, k. 361-363). Rachunek papierów wartościowych dla [...] został założony 16 marca 2017 r. Na podstawie pełnomocnictwa z 12 grudnia 2016 r. do podejmowania wszelkich czynności faktycznych i prawnych w imieniu i na rzecz [...] Strona była upoważniona do dysponowania rachunkiem bez ograniczeń, w tym do dokonywania czynności zbycia lub nabycia papierów wartościowych (k. 112-131, k. 245-251, k. 270-314).

Komisja wskazała następnie, że Spółka [...] S.A. została zarejestrowana w rejestrze przedsiębiorców w lipcu 2006 r. jako [...] S.A. W sierpniu 2007 r. zarząd Giełdy Papierów Wartościowych w [...] S.A. (dalej: "GPW") wprowadził akcje spółki do obrotu na [...]. W 2013 r. spółka zmieniła firmę na [...]. 20 stycznia 2017 r. zarejestrowano podwyższenie kapitału zakładowego [...] w drodze emisji akcji serii M. 14 181 000 akcji serii M, stanowiących 60,08 % ogólnej liczby głosów objęła [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: "[...]"). W okresie 5-15 września 2017 r. [...] zbyła wszystkie posiadane akcje [...]. 15 września 2017 r. spółka [...] przekazała dwa raporty bieżące sporządzone na podstawie zawiadomień od [...] informujące o dokonanych transakcjach zbycia akcji. Nie ujawnił się natomiast żaden akcjonariusz posiadający co najmniej 5 % ogólnej liczby głosów w Spółce (k. 185-191).

Komisja wyjaśniła, że na podstawie raportów bieżących opublikowanych przez spółkę [...] pod koniec listopada 2017 r. ustaliła, że 5 września 2017 r. 3 525 000 akcji, stanowiących 14,93 % ogólnej liczby głosów w [...] nabyła od [...] LLC z siedzibą w [...] (dalej: "[...]"). Następnie w tym samym dniu sprzedała w drodze umowy cywilnoprawnej 1 175 000 akcji [...], stanowiących 4,98 % ogólnej liczby głosów na rzecz [...]. Strona reprezentowała [...] przy zawarciu umowy sprzedaży akcji (k. 97-111). W związku z tym Strona, z uwagi na obowiązki informacyjne spoczywające na pełnomocnikach upoważnionych do dokonywania na rachunku czynności zbycia lub nabycia papierów wartościowych, powinna wliczać do stanu posiadania liczbę głosów posiadanych przez mocodawcę wynikających z akcji zapisanych na rachunkach, w zakresie których miała umocowanie. Uwzględniając akcje na rachunku [...] stan posiadania Strony wynosił na 5 września 2017 r. 1 175 000 akcji, stanowiących 4,98 % ogólnej liczby głosów.

Następnie 15 września 2017 r. [...] nabyła w drodze umowy cywilnoprawnej od [...] LLC z siedzibą w [...] (dalej: "[...]") 1 175 000 akcji spółki [...], stanowiących 4,98 % ogólnej liczby głosów w spółce. Strona reprezentowała [...] przy zawarciu umowy, złożyła dyspozycję zaksięgowania akcji na rachunku tego podmiotu. Akcje zostały zapisane na rachunku 18 września 2017 r. (k. 19-35, k. 225-232).

Komisja wskazała, że wobec powyższego na dzień 18 września 2017 r. stan posiadania Strony wynikający z faktu udzielenia pełnomocnictw do rachunków [...] i [...] wynosił 2 350 000 akcji, stanowiących 9,96 % ogólnej liczby głosów. O przekroczeniu 5 % ogólnej liczby głosów w [...] Strona powinna zawiadomić Komisję i spółkę [...] niezwłocznie, nie później niż w ciągu 4 dni roboczych od dnia, w którym dowiedziała się o zmianie udziału lub przy zachowaniu należytej staranności mogła się o niej dowiedzieć. Organ stwierdził, że o zmianie udziału Strona mogła się dowiedzieć w dniu zawarcia przez [...] umowy sprzedaży akcji (15 września 2017 r.), a najpóźniej w dniu zaksięgowania akcji na rachunku tego podmiotu (18 września 2018 r.), złożyła bowiem w imieniu [...] podpis na ww. umowie. Ponadto, jako pełnomocnik miała dostęp do rachunków mocodawców oraz mogła zsumować ich stany posiadania i wykonać obowiązek informacyjny, czego nie uczyniła.

Komisja wskazała dalej, że w dniach 18-21 września 2017 [...] sukcesywnie zbywała na [...] akcje [...]. W tym czasie akcje [...] nabywała na [...]. Zlecenia w imieniu ww. podmiotów składała Strona (k. 52-96, k. 132-179, k. 265-269).

Komisja wskazała również, że w dniach 18-21 września 2017 r. Strona zawarła jako pełnomocnik 613 transakcji pomiędzy [...] (strona kupująca) i [...] (strona sprzedająca) o łącznym wolumenie 598 939 akcji o łącznej wartości 981 tys. zł (k. 378-413). Wolumen transakcji stanowił ok. 57 % całego sesyjnego wolumenu obrotu (k. 375a-377c). Strona zawarła także transakcje, w których [...] i [...] występowały po jednej stronie transakcji, tj. 167 transakcji, w których [...] była stroną kupującą (k. 415-419), 8 transakcji, w których [...] była stroną kupującą (k. 414) i 103 transakcje, w których [...] była stroną sprzedającą (k. 420-422), tj. łącznie 891 transakcji (w tych dniach zawarto 984 transakcje - k. 375a-377c, k. 423-425). Zdaniem Komisji Strona doprowadziła do zawyżenia kursu akcji spółki [...]. Ww. transakcje nie doprowadziły jednak do istotnych zmian łącznego stanu posiadania.

Komisja wskazała, że w toku postępowania prowadzonego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy Strona załączyła wypowiedzenia pełnomocnictw do rachunków papierów wartościowych [...] oraz [...], z których wynika, że pełnomocnictwa do rachunków papierów wartościowych ww. podmiotów, udzielone Stronie, zostały odwołane 11 września 2017 r. Jednocześnie na podstawie korespondencji z [...] AD z 21 maja 2019 r. ustalono, że na moment udzielanej odpowiedzi nie przekazano dokumentu odwołującego pełnomocnictwo dla Strony do rachunku papierów wartościowych [...] oraz [...] oraz, że udzielone pełnomocnictwa wygasły wraz z upływem terminu ich ważności.

Komisja po przytoczeniu przepisów prawa mających zastosowanie w niniejszej sprawie stwierdziła, że po ponownym rozpatrzeniu sprawy podtrzymała swoje stanowisko wyrażone w treści decyzji I instancji, wskazując, iż Strona dopuściła się we wrześniu 2017 r. jednego naruszenia obowiązku zawiadamiania o posiadaniu znacznych pakietów akcji spółki [...] z tytułu umocowania do rachunków papierów wartościowych [...] i [...].

Zdaniem Komisji Strona decydując się na uczestnictwo w obrocie papierami wartościowymi powinna znać obowiązki dotyczące ujawniania stanu posiadania przez pełnomocników do rachunków upoważnionych do zbycia lub nabycia papierów wartościowych (niezależnie od obowiązków mocodawcy), z których niespełnieniem wiąże się nałożenie sankcji do wysokości 1 000 000 zł. Z uwagi na spoczywające obowiązki Strona powinna na bieżąco i regularnie kontrolować zmiany stanu posiadania zachodzące na rachunkach (jako pełnomocnik miała do nich nieograniczony dostęp) zwłaszcza, że była pełnomocnikiem do kilku rachunków, na których były zapisane akcje spółki [...], zatem zmiany stanu posiadania akcji przez te podmioty, a w konsekwencji obowiązki po ich zsumowaniu, mogły powstawać częściej.

Komisja stanęła na stanowisku, iż zachowanie Strony wypełniło przesłanki określone w art. 97 ust. la pkt 1 ustawy o ofercie. Niezależnie od powyższego, po ponownym rozpatrzeniu sprawy i ustaleniu sytuacji majątkowej Strony, organ nadzoru uznał, że kara pieniężna w wysokości 900 000 zł byłaby zbyt dolegliwą sankcją, mając na uwadze ponoszone przez Stronę koszty oraz osiągane dochody. W związku z powyższym Komisja nałożyła na Stronę karę pieniężną w wysokości 765 000 zł za jednokrotne naruszenie obowiązków dotyczących zawiadamiania o zmianie stanu posiadania.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Komisja wskazała m.in., że w postępowaniu w I instancji całość korespondencji była kierowana pod adres zamieszkania Strony na Cyprze potwierdzony przez Stronę we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zatem jego prawidłowość jest niepodważalna, a Komisja była uprawniona do kierowania korespondencji pod ten adres. Powodem dla którego Strona miała nie podejmować korespondencji miały być czasowe nieobecności Strony pod tym adresem, wynikające z podróży. Komisja stwierdziła, że z powyższej okoliczności Strona nie może wyciągać dla siebie pozytywnych skutków. Strona miała obiektywną możliwości podjęcia korespondencji, a tym samym uzyskania informacji o toczącym się wobec niej postępowaniu. Dlatego zdaniem Komisji, Strona nie może zarzucać organowi nadzoru, iż pozbawiono go prawa do przedstawienia wniosków dowodowych w sprawie, co uniemożliwiło dokonania ustaleń faktycznych w sprawie, jak i uniemożliwiło Stronie uczestnictwa w rozprawie administracyjnej.

Odnośnie wypowiedzenia pełnomocnictw udzielonych przez [...] oraz [...] 11 września 2017 r., organ wskazał, że jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego w postaci zestawienia zleceń składanych z rachunków papierów wartościowych [...] oraz [...] w okresie od 18 września 2017 r. do 21 września 2017 r., składającym zlecenia z ww. rachunków w przeważającej części była Strona, która była zarówno kupującym, jak i sprzedającym akcje spółki [...] (k. 378-422). Mając zatem na uwadze oświadczenia Strony, iż po wypowiedzeniu pełnomocnictw, które nastąpiło 11 września 2017 r., nie doszło do udzielania żadnych nowych pełnomocnictw, Komisja nie dała wiary twierdzeniu Strony, iż po 11 września 2017 r. nie pozostawała pełnomocnikiem do ww. rachunków papierów wartościowych. Komisja podkreśliła, iż nie neguje cywilnoprawnego aspektu wypowiadania pełnomocnictwa do rachunku papierów wartościowych, jak i braku wymaganej przepisami prawa formy takiego wypowiedzenia. Co nie oznacza jednakże, że organ nadzoru nie może dokonać oceny powyższej kwestii z punktu widzenia innych norm prawnych, tj. art. 87 ust. 1 pkt 4 i 7 ustawy o ofercie, okoliczności faktycznych oraz skuteczności powołania się na fakt wypowiedzenia pełnomocnictwa w odniesieniu do możliwości realizowania uprawnień z tytułu praw zapisanych na rachunkach papierów wartościowych. Powyższy przepis ustawy o ofercie odnosi się odpowiednio do sytuacji, w której obowiązki uregulowane w rozdziale 4 tejże ustawy spoczywają na pełnomocniku akcjonariusza działającym na walnym zgromadzeniu lub na pełnomocniku niebędącym firmą inwestycyjną, upoważnionym do dokonywania na rachunku papierów wartościowych czynności zbycia lub nabycia papierów wartościowych. Z punktu widzenia art. 87 ustawy o ofercie istotne znaczenie ma faktyczna możliwość dokonania transakcji na rachunku papierów wartościowych czy też możliwość głosowania na walnym zgromadzeniu z akcji przez pełnomocnika. Dom maklerski jest pośrednikiem w wykonywaniu transakcji na rachunkach papierów wartościowych, dlatego na posiadaczu rachunku ciąży obowiązek przekazania domowi maklerskiemu oświadczenia o wypowiedzeniu pełnomocnictwa, celem uniemożliwienia pełnomocnikowi wykonywania uprawnień w imieniu posiadacza rachunku. W przeciwnym razie, pełnomocnik występuje przed domem maklerskim nadal jako uprawniony do rachunku, a zatem, z punktu widzenia przepisów prawa rynku kapitałowego, spoczywają na nim obowiązki wynikające z art. 87 ust. 1 pkt 4 i pkt 7 ustawy o ofercie. Zdaniem Komisji, na okoliczność wypowiedzenia pełnomocnictwa tytułem zwolnienia z obowiązków określonych w przywołanym przepisie można powoływać się skutecznie z chwilą, w której dom maklerski zapoznał się z oświadczeniem woli posiadacza rachunku. Komisja stwierdziła więc, że nie mogła abstrahować od faktu, iż Strona nadal składała zlecenia na ww. rachunkach, a ponadto, na podstawie informacji udzielonych przez [...] AD, stwierdził, iż nie doszło do przedstawienia wspomnianych wypowiedzeń pełnomocnictwa. Zdaniem Komisji, Strona nie może zatem wskazywać, iż przestała występować w roli pełnomocnika do rachunków papierów wartościowych, skoro nadal składała z nich zlecenia.

Komisja wyjaśniła dalej, że nie mogła przychylić się do odstąpienia od wymierzenia Stronie kary pieniężnej na podstawie art. 189f § 1 K.p.a., ponieważ wobec Strony nie została zastosowana sankcja administracyjna lub karna za powyższe naruszenie i waga tego naruszenia nie jest znikoma ponieważ naruszony został interes uczestników obrotu, którzy nie posiadali pełnych i rzetelnych danych na temat obrazu akcjonariatu [...] w związku z brakiem zawiadomień. Dlatego zdaniem Komisji, waga naruszenia, mimo iż dotyczyło najniższego progu, z którym wiąże się obowiązek informacyjny, była znaczna. Zdaniem Komisji, niewykonanie obowiązku informacyjnego przez Stronę było celowe i służyło ukryciu stanu posiadania [...] i [...], którzy indywidualnie posiadali blisko 5 % ogólnej liczby głosów w Spółce (4,98 %). Obowiązek informacyjny powstaje zaś przy osiągnięciu 5,00 % ogólnej liczby głosów. Ww. okoliczności naruszenia Komisja uwzględniła jako zaostrzające wymiar kary.

Komisja wyjaśniła, że uwzględniła okoliczność braku uprzedniej karalności przy nakładaniu kar pieniężnych, nie wzięła jednak pod uwagę przy wymiarze kary gotowości Strony do współpracy z Komisją przy wyjaśnianiu okoliczności naruszenia. Strona nie odbierała bowiem korespondencji w toku postępowania.

Komisja uznała za okoliczność łagodzącą incydentalny charakter naruszenia i brak wcześniejszych naruszeń przepisów ustawy o ofercie przez Stronę.

Komisja wyjaśniła, że z uwagi na istniejące obciążenia majątku, zaciągnięte zobowiązania oraz niewielkie dochody, kara pieniężna w wysokości 900 000 zł stanowiłaby nieproporcjonalny środek sankcyjny, który mógłby skutkować znaczącym pogorszeniem warunków egzystencji Strony. Kara natomiast w wysokości 765 000 zł, stanowiąca 76,5 % ustawowego wymiaru kary pieniężnej w niniejszej sprawie, jest uzasadniona ze względu na wagę i naganność naruszenia, w szczególności w postaci działań podjętych przez Stronę w celu osiągnięcia dalszych korzyści ze sprzedaży akcji spółki [...], stanowiąc adekwatny i proporcjonalny środek sankcyjny do stwierdzonych naruszeń przepisów prawa i ustalonych okoliczności sprawy.

Pismem z 5 czerwca 2020 r. Skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję KNF z [...] marca 2020 r., zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie w całości oraz decyzji I instancji, a także o zasądzenie na Jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) poprzez brak uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Komisji z uwagi na istotne naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) poprzez naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77, art. 80 K.p.a., polegające na nieprawidłowej i fragmentarycznej analizie materiału dowodowego w sprawie oraz dokonaniu ustaleń nieuwzględniających złożonych przez Skarżącego dokumentów i wyjaśnień, co w konsekwencji doprowadziło do uznania, że Skarżący dopuścił się naruszenia art. 69 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 87 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 87 ust. 5 pkt 4 ustawy o ofercie, co jest sprzeczne ze stanem faktycznym,

3) art. 69 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 87 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 87 ust. 5 pkt 4 ustawy o ofercie, poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że w niniejszej sprawie doszło do przekroczenia przez Skarżącego progu 5% ogólnej liczby głosów w spółce [...], podczas gdy w żadnym momencie Skarżący nie posiadał - ani osobiście ani jako pełnomocnik - więcej niż 5% ogólnej liczby głosów w spółce [...], z wyjątkiem sytuacji gdy działając w imieniu spółki [...] przekroczył próg 5% ogólnej liczby głosów w spółce [...], co skutkowało złożeniem przez Skarżącego komunikatu (zawiadomienia) o przekroczeniu a następnie o zmniejszeniu posiadanego przez Skarżącego udziału w ogólnej liczbie głosów, co miało miejsce w okresie styczeń - marzec 2018 r.,

4) art. 97 ust. 1g ustawy o ofercie, poprzez jego nieprawidłowe zastosowane i nałożenie na Skarżącego tak wysokiej kary pieniężnej, podczas gdy przepis ten zawiera katalog okoliczności jakie KNF powinna wziąć pod uwagę i z tych okoliczności w sposób bezsprzeczny wynika, że ewentualna kara powinna być znacznie niższa.

Skarżący wniósł również o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu - komunikat z [...]. posiedzenia KNF [...] marca 2020 r. na okoliczność wysokości kary pieniężnej nałożonej na osobę fizyczną za przekroczenie znacznie wyższych stanów posiadania akcji również na spółce [...], co jednoznacznie pokazuje niewspółmierność nałożonej przez KNF kary pieniężnej na Skarżącego.

W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, że nabycie akcji przez [...] oraz [...] było rozłożone w czasie. [...] nabyło 1.175.000 akcji spółki [...] 5 września 2017 r. Nabyta przez [...] ilość akcji odpowiadała 4,98% udziału w ogólnej liczbie głosów w spółce [...], czyli nie powodowała obowiązku zawiadomienia KNF i spółki o tej transakcji. Z kolei [...] nabyła taka samą ilość akcji jak [...] (1.175.000) 18 września 2017 r., czyli 7 dni po wypowiedzeniu Skarżącemu pełnomocnictwa przez reprezentanta spółki [...]. Skarżący podniósł, że 18 września 2017 r., czyli w dniu nabycia przez [...] akcji [...], nie posiadał ani bezpośrednio ani pośrednio żadnych akcji [...], gdyż od 11 września 2017 r. nie był już pełnomocnikiem ani [...] ani [...].

Skarżący dodał, że zgodnie z ogólnymi zasadami prawa cywilnego, odwołanie pełnomocnictwa jest jednostronną czynnością prawną, która nie wymaga formy szczególnej nawet wówczas, gdy do udzielenia pełnomocnictwa zastrzeżona była forma szczególna. Odwołanie natomiast pełnomocnictwa udzielonego Skarżącemu przez [...] nastąpiło w sposób pisemny, a dokument odwołania pełnomocnictwa został załączony do akt postępowania przed KNF. Skarżący wyjaśnił, że odwołania pełnomocnictwa nie złożył do biura maklerskiego [...] AD, gdyż nie był już pełnomocnikiem więc nie był uprawniony do zgłaszania jakichkolwiek informacji dotyczących spółki [...], a po drugie dlatego też, że otrzymał informację, że spółka [...] samodzielnie zajmie się wszystkimi swoimi sprawami i nie jest jej już potrzebny pełnomocnik. Tym samym, zdaniem Skarżącego, nie było powodów żebym to Skarżący informował [...] AD o odwołaniu pełnomocnictwa. Natomiast fakt powiadomienia lub nie domu maklerskiego o odwołaniu pełnomocnictwa nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, gdyż odwołanie pełnomocnictwa było w pełni skuteczne i zgodne z prawem, a tym samym od 11 września 2017 r. Skarżący nie był już pełnomocnikiem ani spółki [...] ani spółki [...], w związku z czym przekazał kody i logowania tym spółkom i nie posiadł wiedzy ani informacji kto dokonywał tych zleceń.

Zdaniem Skarżącego, Jego jedynym błędem było niezgłoszenie faktu odwołania pełnomocnictw przez te podmioty do biura maklerskiego, co również pomogłoby KNF w prawidłowej ocenie przedmiotowego postępowania i jego umorzenia jako bezprzedmiotowe. Skarżący wyjaśnił, że w związku ze wzrostem kursu akcji spółki [...] czekał na rozwój sytuacji, gdyż wzrost był bardzo dynamiczny. Skarżący dodał, że nie jest również prawdą, że wzrost nie był uzasadniony, gdyż 15 września 2017 r. poza raportami o zejściu przez [...] sp. z o.o. poniżej progu 5% głosów został również przekazany raport o nabyciu przez spółkę [...] LLC z/s w [...], USA, tj. spółkę powiązaną z ówczesnym Prezesem Zarządu – P. M.. Skoro spółka powiązana z Prezesem Zarządu kupowała akcje to znaczy, że Prezes Zarządu wierzył w spółkę i w jej wartość, a tym samym zasadne było kupowanie akcji [...] w tamtym czasie. Informacja o zakupie akcji przez Prezesa Zarządu (lub podmiot z nim powiązany) zawsze jest impulsem do wzrostu kursu notowań. Zgodnie z przekazanymi raportami, w okresie 15-19 września 2017 r. spółka [...] LLC nabyła łącznie 161.271 (sto sześćdziesiąt jeden tysięcy dwieście siedemdziesiąt jeden) akcji [...] za łączną kwotę 219.064,11 zł, tj. średnio 1,36 zł (jeden złoty trzydzieści sześć groszy) za jedną akcję. Przekazane raporty są cenotwórcze i mają bardzo duży wpływ na notowania akcji. Kurs akcji [...] w okresie 15-21 września 2017 r. wzrósł z 1,28 zł (15 września 2017 r.) do 1,74 zł (21 września 2017 r.) i był uzasadniony - wynikał z bardzo pozytywnego odbioru przez inwestorów raportów o nabywaniu akcji przez podmiot powiązany z Prezesem Zarządu.

Skarżący podniósł również, że kara jest zbyt wygórowana i całkowicie oderwana od zdolności finansowych Skarżącego, ale również od wytycznych określonych w art. 97 ust. 1g ustawy o ofercie. Skarżący podkreślił, że ewentualna waga naruszenia była bardzo nieznaczna, gdyż mogła dotyczyć jedynie pierwszego z wskazanych w art. 69 ustawy o ofercie progów - progu 5%. Skarżący wskazał, że KNF [...] marca 2020 r. utrzymała nałożoną na osobę fizyczną karę pieniężną w wysokości 300.000,00 zł w związku z niezawiadomieniem KNF i spółki [...] o przekroczeniu progu 50% i następnie zmniejszeniu posiadanego udziału najpierw do poziomu 33%, później poniżej 33%, później poniżej 20%, później poniżej 15%. Sprawa również dotyczyła spółki [...], za którą strona niniejszego postępowania została ukarana. Zdaniem Skarżącego, jest jawną niesprawiedliwością ukaranie za przekroczenie progu 5% karą pieniężną w wysokości 765.000 zł a osobę fizyczną, która najpierw przekroczyła próg 50% (czyli 10 razy wyższy próg!), a później nie poinformowała o zejściu do poziomu poniżej 15% udziału, nie przekazując "po drodze" informacji o zejściu do 33%, poniżej 33% i poniżej 20%. Nałożenie ponad 2 razy niższej kary pieniężnej na osobę, która 10 razy wyższy próg akcji przekroczyła jest jawnym naruszeniem równego traktowania uczestników postępowania administracyjnego i jest sprzeczne z wytycznymi wskazanymi w art. 97 ust. 1g ustawy o ofercie publicznej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie.

W niniejszej sprawie na Skarżącego została nałożona kara pieniężna za niedokonanie w terminie zawiadomienia Komisji i spółki [...] o przekroczeniu 18 września 2017 r. 5 % ogólnej liczby głosów w tej spółce. Obowiązek zawiadomienia Komisji oraz spółki [...] o przekroczeniu powyższego 5 % progu ogólnej liczby głosów w spółce [...] wynika z art. 69 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie, zgodnie z którym kto osiągnął lub przekroczył 5%, 10%, 15%, 20%, 25%, 33%, 331/3%, 50%, 75% albo 90% ogólnej liczby głosów w spółce publicznej – jest obowiązany niezwłocznie zawiadomić o tym Komisję oraz spółkę, nie później niż w terminie 4 dni roboczych od dnia, w którym dowiedział się o zmianie udziału w ogólnej liczbie głosów lub przy zachowaniu należytej staranności mógł się o niej dowiedzieć, a w przypadku zmiany wynikającej z nabycia lub zbycia akcji spółki publicznej w transakcji zawartej na rynku regulowanym lub w alternatywnym systemie obrotu - nie później niż w terminie 6 dni sesyjnych od dnia zawarcia transakcji.

Jak wynika natomiast z art. 87 ust. 1 pkt 7 ustawy o ofercie, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w przepisach niniejszego rozdziału, obowiązki w nim określone odpowiednio spoczywają również na pełnomocniku niebędącym firmą inwestycyjną, upoważnionym do dokonywania na rachunku papierów wartościowych czynności zbycia lub nabycia papierów wartościowych. Do liczby głosów, która powoduje powstanie obowiązków określonych w przepisach niniejszego rozdziału, jak stanowi art. 87 ust. 5 pkt 4 ustawy o ofercie, po stronie pełnomocnika, o którym mowa w ust. 1 pkt 7, wlicza się liczbę głosów posiadanych przez mocodawcę wynikających z akcji zapisanych na rachunkach papierów wartościowych, w zakresie których pełnomocnik ma umocowanie.

W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości, że Skarżący na podstawie pełnomocnictwa z 1 września 2017 r. został ustanowiono pełnomocnikiem do dysponowania bez ograniczeń rachunkiem papierów wartościowych [...] w tym do dokonywania na rachunku czynności zbycia lub nabycia papierów wartościowych (k. 36-51, k. 233-244, k. 252-264, k. 342-346). Na podstawie pełnomocnictwa udzielonego przez [...] 28 lutego 2017 r. do podejmowania wszelkich działań dotyczących akcji spółki [...] S.A. oraz wszelkich innych czynności, które były niezbędne w celu wykonywania tych działań Strona został ustanowiona pełnomocnikiem do rachunku [...] (k. 3-18, k. 192-224, k. 327-334, k. 361-363). Ponadto, na podstawie pełnomocnictwa z 12 grudnia 2016 r. do podejmowania wszelkich czynności faktycznych i prawnych w imieniu i na rzecz [...] Skarżący został upoważniony do dysponowania rachunkiem spółki [...], bez ograniczeń, w tym do dokonywania czynności zbycia lub nabycia papierów wartościowych (k. 112-131, k. 245-251, k. 270-314).

Nie budzi również wątpliwości w sprawie, że Spółka [...], reprezentowana przez Skarżącego, nabyła 5 września 2017 r. w drodze umowy cywilnoprawnej 1 175 000 akcji spółki [...], stanowiących 4,98 % ogólnej liczby głosów w tej spółce (k. 97-111), a 15 września 2017 r. w drodze umowy cywilnoprawnej 1 175 000 akcji spółki [...], stanowiących 4,98 % ogólnej liczby głosów w tej spółce nabyła spółka [...], reprezentowana również przez Skarżącego (k. 19-35, 225-232). Akcje zostały zapisane na rachunku [...] 18 września 2017 r.

Zdaniem Komisji zatem, stan posiadania Skarżącego wynikający z faktu udzielenia pełnomocnictw do rachunków [...] i [...] 18 września 2018 r., wynosił 2 350 000 akcji [...], stanowiących 9,96 % ogólnej liczby głosów w tej spółce, co w świetle art. 69 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 87 ust. 1 pkt 7 i ust. 5 pkt 4 ustawy o ofercie, obligowało Skarżącego do niezwłocznego poinformowania Komisji oraz spółki [...] o przekroczeniu w tym dniu, 5 % ogólnej liczby głosów w spółce [...].

Z tym stanowiskiem nie zgadza się Skarżący podnosząc, że 11 wrześnie 2017 r., zostało Skarżącemu wypowiedziane pełnomocnictwo przez spółkę [...], w konsekwencji czego 18 września 2017 r., Jego stan posiadania ograniczał się jedynie do 1 175 000 akcji spółki [...], stanowiących 4,98 % ogólnej liczby głosów w tej spółce, na rachunku spółki [...], co z kolei oznacza, jak podnosi Skarżący, że 18 września 2017 r., nie ziścił się wobec Skarżącego obowiązek wynikający z art. 69 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 87 ust. 1 pkt 7 i ust. 5 pkt 4 ustawy o ofercie. Skarżący załączył do akt sprawy dokumenty wypowiedzenia przez [...] oraz [...] 11 września 2017 r. pełnomocnictw do rachunków papierów wartościowych tych spółek.

Kluczową kwestią sporną w niniejszej sprawie, jest zatem fakt, czy Skarżącemu zostało skutecznie odwołane 11 września 2017 r. pełnomocnictwo do rachunku papierów wartościowych spółki [...].

Wskazania wymaga, że z akt administracyjnych sprawy w sposób niezbity wynika, że pomimo przedstawionych przez Skarżącego ww. dokumentów wypowiedzenia przez [...] oraz [...] 11 września 2017 r. pełnomocnictw do rachunków papierów wartościowych tych spółek i pomimo twierdzenia Skarżącego, że w tym dniu przekazał kody i logowania tym spółkom, Skarżący dokonywał w dniach 18-21 września 2017 r., transakcji na rachunkach papierów wartościowych w imieniu obu spółek [...] oraz [...]. Skarżący w dniach 18-21 września 2017 r. zawarł jako pełnomocnik 613 transakcji pomiędzy [...] (strona kupująca) i [...] (strona sprzedająca) o łącznym wolumenie 598 939 akcji o łącznej wartości 981 tys. zł (k. 378-413), co stanowiło ok. 57 % całego sesyjnego wolumenu obrotu. Skarżący zawarła także 167 transakcji, w których [...] była stroną kupującą a sprzedającą inny podmiot niż [...] (k. 415-419) i 8 transakcji, w których [...] była stroną kupującą a sprzedającą inny podmiot niż [...] (k. 414) oraz 103 transakcje, w których [...] była stroną sprzedającą a kupującą inny podmiot niż [...] (k. 420-422). Skarżący w tych dniach zatem podejmował czynności jako pełnomocnik obu spółek ([...] oraz [...]) do rachunków papierów wartościowych tych spółek.

W świetle powyższych okoliczności Sąd całkowicie zgadza się ze stanowiskiem Komisji, że niezależnie od cywilnoprawnego aspektu wypowiadania pełnomocnictwa do rachunku papierów wartościowych, jak i braku wymaganej przepisami prawa formy takiego wypowiedzenia, KNF nie może dokonać oceny powyższej kwestii z punktu widzenia innych norm prawnych, niż art. 87 ust. 1 pkt 4 i 7 ustawy o ofercie. Jak słusznie wskazała Komisja dom maklerski jest pośrednikiem w wykonywaniu transakcji na rachunkach papierów wartościowych, dlatego na posiadaczu rachunku ciąży obowiązek przekazania domowi maklerskiemu oświadczenia o wypowiedzeniu pełnomocnictwa, celem uniemożliwienia pełnomocnikowi wykonywania uprawnień w imieniu posiadacza rachunku. W przeciwnym razie, pełnomocnik występuje przed domem maklerskim nadal jako uprawniony do rachunku, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie. Skarżący w dniach 18-21 września 2017 r. występował przed domem maklerskim [...] AD nadal jako uprawniony do rachunków [...] oraz [...] składając zlecenia na tych rachunkach. Komisja ustaliła na podstawie informacji uzyskanych od domu maklerskiego [...] AD, że nie doszło do przedstawienia domowi maklerskiemu powyższych wypowiedzeń z 11 września 2017 r. pełnomocnictw Skarżącemu do rachunków spółek [...] oraz [...]. W świetle powyższego, w ocenie Sądu, Komisja słusznie uznała, że z punktu widzenia przepisów prawa rynku kapitałowego, na Skarżącym spoczywały obowiązki wynikające z art. 69 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 87 ust. 1 pkt 7 i ust. 5 pkt 4 ustawy o ofercie, w związku z przekroczeniem 18 września 2017 r. 5 % ogólnej liczby głosów w spółce [...], na okoliczność bowiem wypowiedzenia pełnomocnictwa tytułem zwolnienia z obowiązków określonych w tych przepisach można powoływać się skutecznie z chwilą, w której dom maklerski zapoznał się z oświadczeniem woli posiadacza rachunku.

Z powyższych względów Sąd stwierdza, że niezasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia przez Komisję art. 69 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 87 ust. 1 pkt 7 i ust. 5 pkt 4 ustawy o ofercie, poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że w niniejszej sprawie doszło do przekroczenia przez Skarżącego progu 5% ogólnej liczby głosów w spółce [...].

Z tych samych względów niezasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia przez Komisję art. 7, art. 77, art. 80 K.p.a., polegające na nieprawidłowej i fragmentarycznej analizie materiału dowodowego w sprawie oraz dokonaniu ustaleń nieuwzględniających złożonych przez Skarżącego dokumentów i wyjaśnień. Komisja uwzględniła zarówno wyjaśnienia Skarżącego przedstawione w postępowaniu administracyjnym, jak również przedłożone dokumenty, w tym przede wszystkim dokumenty potwierdzające wypowiedzenia 11 września 2017 r. Skarżącemu pełnomocnictw do rachunków [...] oraz [...]. W świetle jednak dokonywania przez Skarżącego operacji na tych rachunkach w dniach 18-21 września 2017 r., co znajduje potwierdzenie w zgromadzonym w aktach administracyjnych materiale dowodowym, Komisja słusznie zdaniem Sądu, nie dała wiary twierdzeniu Skarżącego, że po 11 września 2017 r., Skarżący nie pozostawał pełnomocnikiem do rachunków papierów wartościowych spółek [...] oraz [...]. Komisja szczegółowo wyjaśniła tę kwestię w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Skarżący podniósł w skardze zarzuty naruszenia przez Komisję art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c ) nie wskazując o jaki akt prawny chodzi. Jeżeli Skarżący zarzucił naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c ) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej: "P.p.s.a."), Sąd wyjaśnia, że Komisja nie mogła naruszyć powyższych norm prawnych ponieważ ich nie stosowała w postępowaniu administracyjnym. Przepisy te stosuje sąd administracyjny w postępowaniu sądowoadministracyjnym, zarzuty te są w związku z tym niezasadne.

Za niezasadny Sąd uznał również zarzut skargi dotyczący naruszenia przez Komisję art. 97 ust. 1g ustawy o ofercie, poprzez jego nieprawidłowe zastosowane i nałożenie na Skarżącego tak wysokiej kary pieniężnej.

Zgodnie z art. 97 ust. 1a pkt 1 ustawy o ofercie, na każdego, kto nie dokonuje w terminie zawiadomienia, o którym mowa w art. 69-69b, lub dokonuje takiego zawiadomienia z naruszeniem warunków określonych w tych przepisach, Komisja może nałożyć karę pieniężną w przypadku osób fizycznych - do wysokości 1 000 000 zł. Zgodnie natomiast z art. 97 ust. 1g ustawy o ofercie, przy wymierzaniu kary za naruszenia, o których mowa w ust. 1 lub 1a, Komisja bierze w szczególności pod uwagę: 1) wagę naruszenia oraz czas jego trwania; 2) przyczyny naruszenia; 3) sytuację finansową podmiotu, na który nakładana jest kara; 4) skalę korzyści uzyskanych lub strat unikniętych przez podmiot, który dopuścił się naruszenia, lub podmiot, w którego imieniu lub interesie działał podmiot, który dopuścił się naruszenia, o ile można tę skalę ustalić; 5) straty poniesione przez osoby trzecie w związku z naruszeniem, o ile można te straty ustalić; 6) gotowość podmiotu dopuszczającego się naruszenia do współpracy z Komisją podczas wyjaśniania okoliczności naruszenia; 7) uprzednie naruszenia przepisów niniejszej ustawy popełnione przez podmiot, na który nakładana jest kara.

W pierwszej kolejności, należy wskazać, że w świetle cyt. przepisów ustawodawca nie uzależnił wysokości kary nakładanej na podstawie art. 97 ust. 1a ustawy o ofercie, od wysokości progu ogólnej liczby głosów w spółce publicznej, którego dotyczy stwierdzone naruszenie obowiązku informacyjnego wynikającego z art. 69 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie. W ocenie Sądu, ilość ogólnej liczby głosów w spółce publicznej nie stanowi również o wadze naruszenia powyższego obowiązku informacyjnego. Komisja prawidłowo, zdaniem Sądu, wagę naruszenia powiązała ze świadomym i celowym naruszeniem przedmiotowego obowiązku informacyjnego, co oznacza, że nie miał znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy wnioskowany w skardze dowód z dokumentu w postaci komunikatu z [...] posiedzenia KNF [...] marca 2020 r. na okoliczność wysokości kary pieniężnej (niższej kary pieniężnej ) nałożonej na osobę fizyczną za przekroczenie znacznie wyższych stanów posiadania akcji również na spółce [...]. Z tego względu Sąd oddalił powyższy wniosek dowodowy Skarżącego zawarty w skardze. Samo bowiem nałożenie wyższej kary pieniężnej w przypadku naruszenia obowiązku informacyjnego dotyczącego przekroczenia progu 5 % ogólnej liczby głosów w spółce publicznej, niż w przypadku przekroczenia wyższego progu ogólnej liczby głosów nawet w tej samej spółce publicznej, nie stanowi o niesprawiedliwości ukarania oraz naruszeniu równego traktowania uczestników postępowania administracyjnego, jak również o sprzeczności z wytycznymi wskazanymi w art. 97 ust. 1g ustawy o ofercie.

W niniejszej sprawie Komisja nakładając na Skarżącego karę pieniężną za naruszenie obowiązku informacyjnego wynikającego z art. 69 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie, uwzględniła przesłanki wymienione w art. 97 ust. 1g tej ustawy, szczegółowo wyjaśniając w zaskarżonej decyzji zasadność wysokości nałożonej na Skarżącego kary pieniężnej. W ocenie Sądu zatem, Komisja prawidłowo oceniła wagę stwierdzonego w niniejszej sprawie naruszenia przez Skarżącego obowiązku informacyjnego uznając, że jest ona znaczna, ze względu na celowe i świadome działanie Skarżącego w dniach 18-21 września 2017 r. w warunkach naruszenia obowiązku informacyjnego z art. 69 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie. Opisane powyżej transakcje zlecane przez Skarżącego na rachunkach papierów wartościowych spółek [...] oraz [...], w dniach 18-21 września 2017 r., dotyczące akcji spółki [...], doprowadziły do zawyżenia kursu tych akcji. Podkreślenia wymaga, że w powyższych dniach łącznie miało miejsce 891 transakcji, w których zlecenia składał Skarżący, podczas gdy wszystkich transakcji w tych dniach, których przedmiotem były akcje spółki [...], zawarto 984. Zatem tylko w przypadku 93 transakcji zleceń nie składał Skarżący. W ocenie Sądu, Komisja prawidłowo uznała, że niewykonanie obowiązku informacyjnego przez Skarżącego, było celowe i służyło ukryciu stanu posiadania spółek [...] oraz [...], które indywidualnie posiadały blisko 5 % ogólnej liczby głosów w spółce [...], a Skarżący miał obowiązek dokonania 18 września 2017 r. zsumowania stanu posiadania na rachunkach obu spółek i zawiadomienia o tym stanie Komisję oraz spółkę [...].

Działania Skarżącego doprowadziły do znacznej korzyści osiągniętej przez spółkę [...], która nabyła 5 września 2017 r. 1 175 000 akcji spółki [...] od [...] po cenie 0,30 zł za jedną akcję, ze zbycia natomiast w dniach 18-21 września 2017 r., łącznie 763 080 akcji [...] uzyskała ok. 1,24 mln zł, a więc ok. 1,01 mln zł zysku, po uwzględnieniu prowizji maklerskiej. Sąd zgadza się również z Komisją, że świadome działanie Skarżącego miało również na celu osiągnięcie korzyści przez spółkę [...], w wyniku bowiem tych działań kurs akcji [...] z 1,3 zł na otwarciu 18 września 2017 r., wzrósł do 1,74 zł – 21 września 2017 r. Na żądanie jednak Komisji, zarząd GPW zawiesił obrót akcjami spółki [...] od 22 września 2017 r.

Sąd zgadza się przy tym ze stanowiskiem Komisji, że nabycie przez spółkę [...] LLC w okresie 15-19 września 2017 r. akcji spółki [...] nie miało takiego wpływu na wzrost kursu akcji spółki [...], jaki nadaje mu Skarżący. Spółka [...] LLC nabyła w okresie 15-19 września 2017 r. łącznie 161.271 akcji [...] za łączną kwotę 219.064,11 zł, tj. średnio 1,36 zł za jedną akcję. Tymczasem w dniach 18-21 września 2017 r. spółka [...] zbyła łącznie 763 080 akcji spółki [...], a spółka [...] nabyła 723 914 akcji spółki [...]. Jak wskazał Skarżący, kurs akcji [...] w okresie 15-21 września 2017 r. wzrósł z 1,28 zł (15 września 2017 r.) do 1,74 zł (21 września 2017 r.). Należy jednak zauważyć, że na otwarciu 18 września 2017 r., kurs akcji [...] wynosił 1,3 zł i w następnych dniach do 21 września 2017 r. wzrósł do 1,74 zł. Zatem to nie nabycie przez spółkę [...] LLC w okresie 15-19 września 2017 r., łącznie 161.271 akcji spółki [...] miało cenotwórczy wpływ na kurs tych akcji, lecz opisane powyżej, zlecane przez Skarżącego transakcje w dniach 18-21 września 2017 r.

W ocenie Sądu, Komisja słusznie również wskazała, że w wyniku opisanych działań Skarżącego został naruszony interes społeczny ponieważ z powodu niewykonania obowiązku informacyjnego przez Skarżącego inwestorzy nie dysponowali aktualnymi danymi co do istotnej zmiany w akcjonariacie spółki [...]. Ponadto uczestnicy rynku ponieśli stratę w związku z zakupem akcji spółki [...] od spółki [...] po wyższym kursie.

Komisja uznała za okoliczność łagodzącą incydentalny charakter naruszenia i brak wcześniejszych naruszeń przepisów ustawy o ofercie przez Stronę. Wyjaśniła także, że nie wzięła pod uwagę przy wymiarze kary gotowości Skarżącego do współpracy z Komisją, gdyż Skarżący nie odbierał korespondencji w postępowaniu w I instancji.

Komisja dokładnie również opisała i uwzględniła stan majątkowy Skarżącego wyjaśniając ostatecznie, że z uwagi na istniejące obciążenia majątku Skarżącego, zaciągnięte zobowiązania oraz niewielkie dochody, kara pieniężna w wysokości 900 000 zł stanowiłaby nieproporcjonalny środek sankcyjny, który mógłby skutkować znaczącym pogorszeniem warunków egzystencji Skarżącego.

W świetle powyższego, należy stwierdzić, że Komisja zgodnie z wymogami art. 97 ust. 1g ustawy o ofercie, wyczerpująco uzasadniła wysokość nałożonej na Skarżącego kary pieniężnej za naruszenie w niniejszej sprawie obowiązku informacyjnego.

Sąd nie stwierdził w przedmiotowej sprawie naruszenia przez Komisję przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, dlatego na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.