Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 488/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2011-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędzia WSA Barbara Drzazga Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2011 r. sprawy ze skargi stowarzyszenia A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] października 2010r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji o określeniu dopuszczalnego poziomu hałasu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] października 2010 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu, po rozpoznaniu wniosku Stowarzyszenia A (dalej: [...]), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2009 r. nr [...], którą organ I instancji zmienił decyzję własną z dnia [...] 2005 r. nr [...] określającą dopuszczalne normy hałasu, jakie mogą być emitowane do środowiska z Toru [....] przy ul. [...] w [...] (dalej: [...] Tor), eksploatowanego przez Stowarzyszenie A. z siedzibą przy ul. [...] w [...].

Powyższe decyzje wydano w następującym stanie faktycznym.

Decyzją z dnia [...] 2005 r. nr [...] , wobec stwierdzenia przekroczenia wartości dopuszczalnego hałasu, Prezydent Miasta P. określił dopuszczalne wartości poziomu hałasu, jakie może emitować do środowiska Tor [...] przy ul. [...] w [...], należący do Stowarzyszenia A przy ul. [...] w [...].

Następnie decyzją z dnia [...] 2008 r. nr [...] Prezydent Miasta P. zmienił decyzję własną z dnia [...] 2005 r. nr [...] w ten sposób, że ustalił dla Toru [...] "należącego do Stowarzyszenia A" odmienne dopuszczalne poziomy hałasu dla wskazanych w tej decyzji terenów. Decyzja ta została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] i przekazana organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia ze wskazaniem, iż decyzja określająca dopuszczalny poziom hałasu musi dotyczyć emisji hałasu z Toru [...], a nie przez Tor [...], a ponadto że w osnowie decyzja powinna wyraźnie wskazywać Stowarzyszenie A jako użytkownika i administratora tegoż toru, jako podmiot zobowiązany do dokonywania pomiarów hałasu.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy organ I instancji, na podstawie art. 115a ust. 7 pkt 2 i pkt 3 oraz ust. 4 pkt 2 i pkt 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz.U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.), wydał decyzję z dnia [...] 2009 r. nr [...], którą zmienił decyzję własną z dnia [...] 2005 r. nr [...], ustalając dla Toru [...] "eksploatowanego przez Stowarzyszenie A " dla terenów:

- rekreacyjno - wypoczynkowych ([...]) oraz mieszkaniowo - usługowych zlokalizowanych w [...] przy ul. [...] oraz w [...] przy ul. [...] i [...], dla wszystkich zawodów samochodowych, motocyklowych i kartingowych oraz wszystkich treningów samochodowych, motocyklowych i kartingowych dopuszczalny poziom hałasu emitowany z Toru [...] do środowiska, wyrażony w równoważnym poziomem dźwięku A, w wysokości: LAeq D = 55 dB, LAeq N = 45 dB;

- zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w [...] przy ul. [...] i [...], dla wszystkich zawodów samochodowych, motocyklowych i kartingowych oraz wszystkich treningów samochodowych, motocyklowych i kartingowych dopuszczalny poziom hałasu emitowany z Toru [...] do środowiska, wyrażony w równoważnym poziomem dźwięku A, w wysokości: LAeq D = 50 dB, LAeq N = 40 dB.

Jednocześnie Prezydent zobowiązał adresata decyzji do wykonywania pomiarów hałasu każdorazowo podczas trwania treningów motocyklowych prowadzonych przez grupy zewnętrzne wynajmujące tor od Stowarzyszenia A, każdorazowo w trzech punktach pomiarowych, które należy zlokalizować:

- przy ul. [...] w [...], na granicy terenów mieszkaniowej jednorodzinnej, w miejscu najsilniejszego akustycznie oddziaływania ogródków działkowych, w miejscu najsilniejszego akustycznie oddziaływania Toru [...]. Organ określił, iż pomiary należy wykonywać zgodnie z metodyką zawartą w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej (Dz.U. z 2008 r. Nr 206, poz. 1291) oraz zgodnie z wymogami art. 147a ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, to jest przez akredytowane laboratorium w rozumieniu ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności (Dz.U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2087 ze zm.). Ponadto organ zobowiązał adresata decyzji do przedkładania w Wydziale Ochrony Środowiska wyników wyżej opisanych pomiarów w terminie 30 dni od ich wykonania, w sposób zgodny z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie rodzajów wyników pomiarów prowadzonych w związku z eksploatacją instalacji lub urządzenia i innych danych oraz terminów i sposobów ich reprezentacji (Dz.U. z 2008 r. Nr 215, poz. 1366).

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji powołał się na treść art. 115a znowelizowanej ustawy o ochronie środowiska i opisał przebieg postępowania, włącznie z okresem poprzedzającym wydanie deczyji z dnia [...] 2005 r. Organ podniósł, iż z nadesłanego przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w Poznaniu w dniu [...] października 2007 r. pisma wynika, że w III i IV kwartale 2007 r. przeprowadził kontrolę wraz z pomiarami poziomu hałasu w otoczeniu Toru [...] podczas trwania treningów motocyklowych przez grupy zewnętrzne wynajmujące Tor od Stowarzyszenia A, a wyniki pomiarów wskazują, iż emisja hałasu do środowiska, na granicy z terenem zabudowy mieszkaniowej sąsiadującej z Torem [...] od strony ul. [...] w [...]powoduje przekroczenie wartości kryterialnych określonych w deczyji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2005 r. o 7,6 dBA. Natomiast na granicy zabudowy mieszkaniowej w [...] przy ul. [...] emisja hałasu z Toru podczas trwania wyścigów motocyklowych organizowanych przez grupy zewnętrzne wynajmujące Tor nie jest możliwa do określenia z uwagi na wartość hałasu emitowanego przez pojazdy poruszające się po ul. [...].

Dalej organ wyjaśnił, iż od 20 lipca 2007 r. obowiązuje rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. Nr 120, poz. 826), w którym uległa zmianie klasyfikacja terenów, dla których ustalone są dopuszczalne poziomy hałasu. Wcześniej obowiązywało rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 29 lipca 2004 r. wydane w tej samej sprawie (Dz.U. Nr 178, poz. 1841), które w załączniku określało wartości dopuszczalnych poziomów hałasu dla różnych terenów.

Przeznaczenie terenu objętego decyzją organ ustalił zgodnie z treścią art. 115 ustawy Prawo ochrony środowiska, na podstawie ich faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania, uwzględniając rodzaje terenów podlegających ochronie akustycznej określone w art. 113 ust. 2 pkt 1 tej ustawy. Klasyfikacja terenów sąsiadujących z Torem [...] zlokalizowanych w [...] i [...] pozwala pod względem akustycznym zaliczyć je do terenów opisanych w pkt 2 i 3 załącznika do wyżej opisanego rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r.

Uwzględniając przyjętą klasyfikację terenów sąsiadujących z Torem [...] oraz wyniki pomiarów poziomu hałasu w otoczeniu Toru podczas trwania treningów motocyklowych organizowanych przez grupy zewnętrzne wynajmujące Tor od Stowarzyszenia A, organ stwierdził, że na granicy z terenem zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej sąsiadującej z Torem od strony [...] w [...] występują przekroczenia wartości dopuszczalnych określonych w aktualnym rozporządzeniu Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku.

Następnie organ przedstawił aktywność stron i mieszkańców osiedli zlokalizowanych przy Torze [...] w postępowaniu, w tym Stowarzyszenia B.

Ustawa Prawo ochrony środowiska przy ochronie przed hałasem nie wprowadza rozgraniczenia dla obiektów powstających wcześniej lub później od hałaśliwego obiektu i dlatego uwagi zgłoszone przez Stowarzyszenie A nie mogły być uwzględnione w wydawanej decyzji. Najbliżej Toru [...] zlokalizowane są tereny mieszkaniowe, które zgodnie z art. 113 ust. 2 pkt 1 tej ustawy oraz rozporządzenia w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu i w środowisku można zakwalifikować do terenów mieszkaniowo - usługowych. Tereny zabudowy mieszkaniowej znajdują się dalej od Toru [...] niż tereny rekreacyjno - wypoczynkowe oraz tereny mieszkalno - usługowe i są ekranowane przez zabudowania terenów mieszkaniowo -usługowych. Zachowanie normatywów akustycznych na granicach terenów mieszkaniowo - usługowych oraz na granicach terenów rekreacyjno -wypoczynkowych zapewni zachowanie normatywów akustycznych na terenach zabudowy jednorodzinnej zlokalizowanej przy ul. [...]. W ustawie Prawo ochrony środowiska nie ma żadnych odniesień uzależniających stosowanie norm emisji hałasu od przeznaczenia zakładu; ustawa nie zezwala również na to, by hałas generowany podczas wyścigów samochodowych i innego rodzaju pojazdów przekraczał dopuszczalne normatywy. Organ zwrócił także uwagę na to, ze największy hałas jest emitowany do środowiska podczas jazd komercyjnych a nie podczas imprez sportowych o charakterze masowym.

Odnosząc się do lokalizacji punktów pomiarowych, wskazanych w pkt II.1 decyzji organ wyjaśnił, iż została ona szczegółowo przeanalizowana i w miejscach najsilniejszego akustycznego oddziaływania Toru [...] można odróżnić hałas lotniczy i hałas ul. [...] od hałasu emitowanego z Toru [...]; taka sytuacja umożliwia wykonanie pomiarów hałasu, zaś szczegółowe wytyczne określające jak należy wykonać tego rodzaju pomiary akustyczne określone są w wymienionym w decyzji rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2008 r. oraz w art. 3 pkt 21 ustawy Prawo ochrony środowiska.

Reasumując organ stwierdził, iż wobec zmiany rozporządzenia w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, stwierdzenia przekroczenia wartości dopuszczalnego poziomu hałasu oraz po przeanalizowaniu zastrzeżeń zawartych w decyzji organu odwoławczego z dnia [...] grudnia 2008 r., organ postanowił orzec jak w osnowie decyzji.

W odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2009 r. Stowarzyszenie A domagało się jej uchylenia w całości, podnosząc że decyzja została skierowana do podmiotu, który nie posiada zdolności administracyjnoprawnej, oraz do nienależytego kręgu adresatów, jak również że narusza przepisy art. 7, art. 8 i art. 11 K.p.a. Ponadto odwołujący zarzucił, iż organ nie zastosował się do decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] grudnia 2008 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] października 2010 r. przedstawiło stanowiska uczestników i stron postępowania zaprezentowane w pismach złożonych na etapie postępowania odwoławczego.

Kolegium odwołało się do treści art. 113 ust. 1 i art.115a ust. 3 ustawy Prawo ochrony środowiska, który stanowi, iż w decyzji, o której mowa w ust. 1 tegoż artykułu, określa się dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem przy zastosowaniu wskaźników hałasu LAeq D i LAeq N w odniesieniu do terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, na które to tereny oddziałuje zakład.

Rozpatrując zarzuty skarżącego co przyznania osobowości administracyjnoprawnej Torowi [...] Kolegium wskazało, iż organ I instancji jednoznacznie wskazał w rozstrzygnięciu, iż adresatem decyzji jest podmiot skarżący, który eksploatuje Tor [...]. Organ odwoławczy podkreślił, iż decyzja określająca dopuszczalny poziom hałasu dotyczy emisji hałasu z Toru [...], a nie przez Tor [...], który jest zakładem w myśl przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska, a tym samym organ I instancji mógł wydać zaskarżoną decyzję. Pozostawienie w rozdzielniku decyzji Toru [...] jest bez znaczenia, bowiem adresatem wskazanym w decyzji rozstrzygnięciu i uzasadnieniu jest skarżący Stowarzyszenie A.

Dalej organ II instancji stwierdził, iż Tor [...] położony jest na terenie, dla którego nie ma miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatem zastosowanie znalazł art. 115 ustawy Prawo ochrony środowiska, zgodnie z którym w razie braku planu miejscowego oczny, czy teren należy do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 powołanej ustawy, właściwe organy dokonują na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystania tego terenu i terenów sąsiednich, przy odpowiednim zastosowaniu art. 114 ust. 2 tej ustawy. Dlatego też organ I instancji trafnie, w granicach swoich kompetencji, ustalił kategorie terenów i wydał na tej podstawie normy emisji hałasu.

Kolegium wyjaśniło, iż zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego organ winien równoważyć słuszny interes społeczny, jakim jest ochrona środowiska z równie słusznym interesem społecznym - rozwojem sportu i motoryzacji. W zakresie, w jakim zarzuty skarżącego odnoszą się do przeznaczenia przedmiotowego toru, organ I instancji samodzielnie rozważył i uznał, że interesem społecznym podlegającym ochronie jest interes mieszkańców, a nie użytkowników toru wyścigowego. Organ odwoławczy stwierdził, iż wobec przytoczenia w uzasadnieniu decyzji przez organ I instancji argumentów, które jego zdaniem przemawiają za koniecznością ochrony interesów mieszkańców terenów sąsiednich w stosunku do zakładu, brak podstaw do uznania, że decyzja została wydana w sposób dowolny. Dalej Kolegium podniosło, że z zebranego materiału wynika, iż w bliskim sąsiedztwie toru cały czas ma miejsce wysoka emisja hałasu spowodowana ruchem samochodów na ul. [...], jak również bliskie sąsiedztwo Portu Lotniczego [...], jednakże organ I instancji jednoznacznie wskazał, że jest w stanie odróżnić w punktach pomiarowych hałas emitowany z zakładu wywołanego przez ruch pojazdów na sąsiednich ulicach oraz wskutek działalności portu lotniczego. W konsekwencji zaskarżona decyzja jest wykonalna, gdyż organ I instancji będzie w stanie określić jaki jest poziom hałasu emitowanego wyłącznie przez zakład użytkowany przez skarżącego. Z kolei pisma złożone przez strony i osoby trzecie przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, bowiem zawierają opis relacji zachodzących pomiędzy odwołującym a innymi podmiotami, a także wzajemne oskarżenia i niedomówienia. Przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy znaczenie mają takie kwestie, jak: określenie adresata decyzji, określenia norm emisji hałasu z uwzględnieniem przeznaczenia terenów sąsiednich, uzasadnienie decyzji organu I instancji i zarzuty odwołania.

W skardze na decyzję Kolegium z dnia [...] października 2010 r. Stowarzyszenie A wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzającej ja decyzji organu I instancji. Zarzucił naruszenie: art. 29 K.p.a. poprzez uznanie, iż decyzja Prezydenta Miasta P. została skierowana do podmiotu, który może być stroną w sprawie; art. 115a Prawa ochrony środowiska, poprzez uznanie, iż Tor [...] i Stowarzyszenie A są podmiotami emitującymi hałas przekraczający dopuszczalne normy i powinny być adresatami decyzji; art. 107 § 1 K.p.a. w zw. z art. 61 K.p.a. poprzez uznanie, że decyzja organu I instancji została skierowana do wszystkich stron oraz naruszenie wyrażonej w art. 8 K.p.a. zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa.

W uzasadnieniu skargi Stowarzyszenie A podkreślił, że Kolegium utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta P., pomimo iż została ona skierowana do podmiotu, który nie posiada zdolności administracyjno-prawnej. Zgodnie z art. 29 K.p.a. stronami mogą bowiem być jedynie osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki nie posiadające osobowości prawnej, jeśli takimi jednostkami są państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne i organizacje społeczne. Zdaniem skarżącego podmiot, do którego została skierowana decyzja organu I instancji (określenie "należący do", jak i "eksploatowany przez" opisują ten sam podmiot), a jest nim w ocenie skarżącego Tor [...], nie jest żadnym z podmiotów wskazanych w Kodeksie postępowania administracyjnego i nie może być stroną w postępowaniu. Niezależnie od powyższego skarżący zaznaczył, że skoro decyzja Prezydenta Miasta P. została skierowana do właściwego podmiotu - Toru [...] - to prowadzi to do konieczności stwierdzenia nieważności decyzji z powodu wydania jej przez niewłaściwy organ, bowiem zgodnie z art. 21 § 1 pkt 3 K.p.a. właściwość miejscową organu administracji publicznej ustala się według miejsca siedziby strony. Zgodnie zaś z art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a. organ stwierdza nieważność decyzji, która została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości. Stowarzyszenie A wyjaśnił, że Tor [...] ma siedzibę w [...] przy ul. [...]. Uznanie, iż podmiot ten jest stroną prowadzi do wniosku, że organem właściwym miejscowo do wydania decyzji powinien być Wójt Gminy T. [...], gdyż na terenie tejże gminy położona jest wskazana miejscowość, nie zaś Prezydent Miasta P.. Kolejnym faktem, który zdaniem skarżącego przemawia za stwierdzeniem nieważności decyzji jest okoliczność, że ani Tor [...] jako zakład, ani Stowarzyszenie A swoim działaniem nie emitują hałasu przekraczającego dopuszczalne normy, a więc nie spełniają materialno-prawnych przesłanek wynikających z prawa ochrony środowiska. Zgodnie z art. 115a Prawa ochrony środowiska adresatem decyzji powinien być zakład, w wyniku którego działalności zostały przekroczone dopuszczalne normy hałasu. Tor [...], spełniający kryteria zakładu w myśl przepisów ustawy, sam z siebie takiego hałasu nie emituje. Takim podmiotem nie jest również Stowarzyszenie A, który administruje Torem. Działalność skarżącego nie stanowi źródła hałasu, co potwierdziły badania Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska. Pomiary wykazały, że emisja hałasu do środowiska nie powoduje przekroczenia wartości kryterialnych w porze dziennej, przy zachowaniu ustalonych przez Stowarzyszenie A oraz przyjętych przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w Poznaniu, efektywnych czasów trwania biegów podczas zawodów oraz podczas treningów przed zawodami. Przekroczenie norm hałasu następuje wyłącznie podczas trwania treningów motocyklowych prowadzonych przez grupy zewnętrzne wynajmujące Tor [...] od Stowarzyszenia A. Powołując się na powyższe okoliczności skarżący stwierdził, że decyzja powinna być skierowana do podmiotów korzystających z Toru, których działalność powoduje przekroczenie dopuszczalnych norm hałasu, a nie do Toru [...] czy Stowarzyszenia A.

W ocenie skarżącego Kolegium pominęło również całkowicie fakt, iż w decyzji własnej z dnia [...] grudnia 2008 r. przedstawiło wyraźne wytyczne dla organu I instancji, którymi był związany przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Dotyczyło to przede wszystkim problematyczności badan pomiarowych z bliskiego sąsiedztwa Toru z ul. [...] i lotniskiem, na którym cały czas ma miejsce wysoka emisja hałasu przez samochody i samoloty, jak również zbadanie słusznego interesu ludności uczestniczącej w imprezach sportowych. W ocenie skarżącego organ I instancji nie podjął żadnych dodatkowych działań pozwalających mu na zajęcie jednoznacznego stanowiska, a podał jedynie, że przeanalizował lokalizację punktów pomiarowych, nie wskazując przy tym sposobu analizy ani argumentów przemawiających za wiarygodnością uzyskanych pomiarów. W ocenie strony Prezydent Miasta P. nie przedstawił też żadnych argumentów przemawiających za koniecznością ochrony interesów mieszkańców terenów sąsiednich i w związku z powyższym wydał decyzję w sposób dowolny, przy tym wydał decyzje w oparciu o przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska, a z całkowitym pominięciem zasad postępowania administracyjnego. W konsekwencji stanowisko Kolegium podważa wiarygodność organu sprawującego kontrolę nad decyzjami organów administracji, jak również zaufanie obywateli do organów Państwa.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi organ zauważył, iż podniesione w skardze zarzuty są w istocie tożsame z zarzutami zawartymi w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Zdaniem Kolegium organ odniósł się do wcześniejszej decyzji uchylającej poprzednią decyzję i naprawił uchybienia dostrzeżone przez organ wyższego stopnia. W rozpatrywanej sprawie, w ocenie Kolegium, najistotniejsze znaczenie ma brak przepisów prawa, które powodowałyby inne traktowanie torów wyścigowych niż innych zakładów - instalacji. Tym samym brak jest podstaw do odstąpienia od nałożenia na skarżącego nowych norm emisji hałasu.

Postanowieniem z dnia 24 stycznia 2011 r. sygn. akt II SA/Po 858/10 tutejszy Sąd zawiesił postępowanie z uwagi na jednoczesne zaskarżenie przez Stowarzyszenie A decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] października 2010 r. nr [...], którą organ ten utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...], którą odmówiło stwierdzenia nieważności deczyji ostatecznej Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2005 r. nr [...]. Zatem sprawa o sygn. akt II SA/Po 870/10, która dotyczy postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2005 r. Oznacza to, że kwestia rozpatrywana w tej ostatniej sprawie jest znacznie dalej idąca aniżeli zmiana decyzji.

Wyrokiem z dnia 23 lutego 2011 r. sygn. akt II /Po 870/10 tutejszy Sąd oddalił skargę Stowarzyszenia A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności.

Postanowieniem z dnia 16 czerwca 2011 r. tutejszy Sąd podjął postępowanie w sprawie, która była dalej prowadzona pod sygnaturą akt II SA/Po 488/11.

Na rozprawie w dniu 13 października 2011 r. Sąd postanowił przeprowadzić poza rozprawą dowód z akt tutejszego Sądu o sygn. II SA/Po 870/10.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy.

Spór w tej sprawie w pierwszym rzędzie skupia się wokół sposobu zaadresowania decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2009 r. nr [...], czego konsekwencją są kontrowersje dotyczące ustalenia jej adresata. Fakt przekroczenia norm hałasu emitowanego z Toru [...] został przyznany przez stronę skarżącą, jednakże strona podniosła, iż następuje wyłącznie podczas trwania treningów motocyklowych prowadzonych przez grupy zewnętrzne wynajmujące Tor [...] od Stowarzyszenia A.

W ocenie Sądu stanowisko Stowarzyszenia A przedstawione

w skardze jest całkowicie niezasadne. Nie zachodzi bowiem sytuacja, iż decyzja Prezydenta Miasta P. została skierowana do podmiotu, który nie jest stroną

w sprawie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze trafnie uznało, iż adresatem decyzji był Stowarzyszenie A. Należy zaznaczyć, iż jest to podmiot eksploatujący Tor [...], a kierowanie decyzji do "zakładu" w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska nie było potrzebne. Samo tylko wskazanie w rozdzielniku i wysłanie przez Prezydenta Miasta P. decyzji do przedmiotowo rozumianego zakładu Tor [...] obok skierowania decyzji do Stowarzyszenia A nie miało wpływu na zmianę kręgu adresatów decyzji, skoro taki podmiot nie istnieje, a pod adresem: Tor [...], ul. [...] [...] decyzję odebrał osobiście przedstawiciel Stowarzyszenia A (zob. zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji z dnia [...] 2009 r., zawarte w aktach adm. I inst.).

Dla interpretacji decyzji z dnia [...] 2009 r. istotne znaczenie ma również przyjęta w niej formuła osnowy, na co Kolegium nie zwróciło uwagi. Pokreślić trzeba, że zgodnie z art. 115a ust. 1 Prawa ochrony środowiska w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu. W decyzji określa się dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem przy zastosowaniu wskaźników hałasu (art. 115a ust. 3 ustawy). Zgodnie z art. 115a ust. 7 powołanej ustawy decyzja, o której mowa w ust. 1, może ulec zmianie w przypadku:

1) uchwalenia albo utraty mocy obowiązującej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczącego terenów objętych oddziaływaniem hałasu z zakładu;

2) zmiany faktycznego zagospodarowania i wykorzystania nieruchomości, na które oddziałuje hałas z zakładu, nieobjętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego;

3) zmiany obowiązujących dopuszczalnych poziomów hałasu.

Organ I instancji wyjaśnił sytuację zmiany obowiązujących dopuszczalnych poziomów hałasu dla różnych terenów, jakie nastąpiły wskutek wejścia w życie od 20 lipca 2007 r. rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. Nr 120, poz. 826), w którym uległa zmianie klasyfikacja terenów, dla których ustalone są dopuszczalne poziomy hałasu, w stosunku do poprzednio obowiązującego rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 29 lipca 2004 r. wydanego w tej samej sprawie, które w załączniku określało wartości dopuszczalnych poziomów hałasu dla różnych terenów. W konsekwencji w sprawie zaszły podstawy do zastosowania przez organ art. 115a ust. 7 powołanej ustawy i zmiany decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu.

"Zakład", o którym mowa w art. 115a ust. 1 i 3 powołanej ustawy, to z kolei jedna lub kilka instalacji wraz z terenem, do którego prowadzący instalacje posiada tytuł prawny, oraz znajdującymi się na nim urządzeniami (art. 3 pkt 48 ustawy). Brzmienie przywołanych przepisów prowadzi do wniosku, że dopuszczalne poziomy hałasu ustala się "dla danego zakładu" powodującego jego emisję, co oczywiście nie zmienia faktu, że decyzja - jako akt administracyjny nakładający określone obowiązki - kierowana jest do podmiotu prowadzącego instalacje (zakład). Dla stwierdzenia samego faktu prowadzenia instalacji nie ma zaś znaczenia posiadanie tytułu prawnego do terenu, na którym znajdują się określone urządzenia.

W decyzji z dnia [...] 2009 r. Prezydent Miasta P. postanowił ustalić "dla Toru [...] (...) eksploatowanego przez Stowarzyszenie A (...) dopuszczalny poziom hałasu emitowany z Toru [...] do środowiska ...". Decyzję tę wysłano na adres: Stowarzyszenia A, ul. [...], [...] (pierwszy z podmiotów wymienionych w rozdzielniku decyzji) oraz na adres Toru [...] jako zakładu powodującego emisję, ul. [...],[...]. Łatwo zatem zauważyć, że w nagłówku decyzji nie wymieniono Toru [...] jako adresata decyzji, ale jako zakład, w odniesieniu do którego określa się dopuszczalny poziom hałasu. Można się natomiast zgodzić, że niefortunne jest sformułowanie mające wskazać na podmiot będący adresatem decyzji ("eksploatowanego przez Stowarzyszenie A"). Całościowa analiza treści rozstrzygnięcia nie nasuwa jednakże żadnych wątpliwości, iż Prezydent Miasta P. uznawał Stowarzyszenie A za adresata wydanego aktu. Po pierwsze zwrot "eksploatowanego przez" znalazł się decyzji określającej poziom hałasu dla zakładu nieprzypadkowo i był konsekwencją regulacji nakazującej tego rodzaju decyzję skierować do podmiotu prowadzącego instalację (zakład) powodującą emisję (art. 115a w zw. z art. 3 pkt 6 i pkt 48 Prawa ochrony środowiska). Po drugie, z uzasadnienia decyzji wynika, że eksploatującym instalację powodującą hałas jest Stowarzyszenie A. Co więcej - decyzję skierowano i doręczono na adres rejestrowy Stowarzyszenia A (ul. [...] [...]). W takiej sytuacji doręczenie decyzji na adres określony jako "Tor [...] ul. [...], [...]", pod którym działał przedstawiciel Stowarzyszenia A posługujący się oficjalną pieczęcią tego stowarzyszenia będącego jednocześnie przedsiębiorcą, na której to pieczęci uwidoczniony został adres rejestrowy używany przez skarżącego w obrocie było zbędne. Nie rodziło to jednak żadnych wątpliwości dotyczących określenia kręgu jej adresatów, tym bardziej, że przesyłkę tę, jak już wspomniano, odebrał stacjonujący w siedzibie Toru [...] pełnomocnik Stowarzyszenia A (patrz zwrotne potwierdzenia odbioru dołączone do decyzji z dnia [...] 2009 r. - k. 109 akt adm.). Ubocznie też należy wskazać, iż w pismach skarżącego składanych w postępowaniu administracyjnym jako jeden z oficjalnych adresów przedsięwzięć prowadzonych przez Stowarzyszenie A wskazano adres Toru [...] (zob. k. 43, k. 71 akt adm. I inst.).

W tym miejscu warto także zwrócić uwagę na to, że stwierdzenie w postępowaniu sądowoadministracyjnym zachodzenia przyczyny, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. co do zasady obligowałoby sąd do stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. może mieć miejsce tylko w przypadku kwalifikowanego naruszenia prawa przez skierowanie decyzji do jednostki, która w świetle przepisów prawa nie jest stroną postępowania w danej sprawie. Przy ocenie stopnia naruszenia przepisów prawa należy zatem uwzględnić, czy w toku postępowania prowadzono czynności wobec jednostki, która jest stroną w sprawie. Jeżeli z materiałów dowodowych wynika, że całe postępowanie było prowadzone wobec strony w rozumieniu art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego, a jedynie w decyzji omyłkowo określono stronę, nie ma podstaw do stosowania sankcji nieważności decyzji (tak: wyrok z dnia 19 stycznia 2007 r. sygn. akt I OSK 350/06 - dostępne w centralnej bazie orzeczeń pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ze względu na istotę nieważności decyzji z przyczyny o jakiej mowa w art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a., która wiąże się z nieprawidłowym ukształtowaniem stosunku prawnego, należy stwierdzić, że zachodzi ona wówczas, gdy skierowano decyzję do osoby nie będącej stroną, ale mylnie traktowanej przez organ, jako strona. Kwalifikowana wada prawna decyzji, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a., przesądzająca o nieprawidłowym ukształtowaniu stosunku prawnego, zachodzić będzie jedynie wówczas, gdy podmiot do którego skierowano decyzję nie miał przymiotu strony postępowania w rozumieniu art. 28 K.p.a., a mimo to został przez organ administracji publicznej potraktowany jako strona tegoż postępowania. Przepis ten obejmuje zatem takie przypadki, gdy decyzja administracyjna kształtuje sytuację prawną podmiotu, którego w świetle prawa materialnego nie powinna dotyczyć, np. decyzję skierowano do pełnomocnika strony (patrz wyroki NSA: z dnia 24 maja 2007 r., sygn. akt II GSK 400/06; z dnia 28 kwietnia 2010 r. sygn. akt II GSK 540/09 i z dnia 28 kwietnia 2010 r. sygn. akt II GSK 543/09 - dostępne w bazie orzeczeń jw.).

Mając na uwadze powyższe, nie ma podstaw do twierdzenia, iż decyzja Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2009 r. była skierowana do osoby, która nie była stroną w sprawie. Postępowanie w przedmiotowej sprawie prowadzone było bowiem wobec Stowarzyszenia A, którego poinformowano o wszczęciu postępowania (k. 17 akt adm. I inst.) i umożliwiono przed wydaniem decyzji zapoznanie się z aktami sprawy (k. 96 akt adm. I inst.). Nadto z formuły osnowy decyzji nie można wyprowadzić wniosku, iżby obowiązki z niej wynikające były nakładane na kogokolwiek innego aniżeli Stowarzyszenie A, a w końcowej części decyzji wymieniono Stowarzyszenie A jako adresata i temu podmiotowi w pierwszej kolejności prawidłowo doręczono decyzję na adres rejestrowy wynikający z Krajowego Rejestru Sądowego. W zaistniałych okolicznościach sprawy nie znajduje należytego potwierdzenia w materiale zgromadzonym w sprawie administracyjnej teza, iż Prezydent Miasta P. – co stanowiłoby naruszenie art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. - skierował decyzję o określeniu poziomu hałasu do Toru [...], traktując ten zakład jako podmiot będący adresatem obowiązków określonych w wydanej decyzji.

W tym miejscu warto wspomnieć, że zagadnienie podobne do zaistniałego

w analizowanym przypadku było już przedmiotem rozważań w innych sprawach sądowoadministracyjnych. Między innymi w wyroku z dnia 26 listopada 2008 r. sygn. akt II SA/Ol 809/08 WSA w Olsztynie przyjął, że fakt, iż w nagłówku postanowienia, w którym zwyczajowo umieszcza się dane strony do której kierowane jest postanowienie, podano dane jej pełnomocnika nie oznacza, iż osoba ta uzyskała przymiot strony, o ile z treści postanowienia wyraźnie wynika, iż jest to jedynie pełnomocnik strony. Błąd polegający na niewłaściwym technicznym rozmieszczeniu danych nie może stanowić o nieważności postanowienia, skoro brak jest obowiązujących regulacji w tym zakresie. Również w wyroku z dnia 30 listopada 2007 r. sygn. akt I SA/Gd 433/07 WSA w Gdańsku (powyższe orzeczenia dostępne w bazie orzeczeń pod adresem jw.) stwierdził, że samo nieprecyzyjne określenie adresata decyzji w sytuacji, gdy w osnowie decyzji prawidłowo wskazano stronę postępowania, nie wypełnia przesłanki z art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a.

Odnosząc się do zarzutu, iż Kolegium pominęło wskazania zawarte we wcześniejszej decyzji własnej z dnia [...] grudnia 2009 r. stwierdzić należy, iż organ ten w decyzji, wydanej na skutek wniesienia przez skarżącego odwołania [...] decyzji z dnia [...] 2008 r., podniósł zastrzeżenia co do sposobu określenia adresata decyzji (w decyzji z dnia [...] 2008 r. przyjęto podobną formułę redakcyjną osnowy, jak rozważana w niniejszej sprawie). Nie może jednak ujść z pola widzenia, jak to już zostało wcześniej wyjaśnione, iż określenie wymogów w zakresie poziomu hałasu zostało odniesione do Toru [...] w ujęciu przedmiotowym, jako instalacji (zakładu), zaś adresatem decyzji niewątpliwie był Stowarzyszenie A. Ponadto Kolegium przede wszystkim wytknęło błędne stwierdzenie, iż podmiotem emitującym hałas jest Tor [...], jak i wskazywało, że "część II sentencji deczyji powinna wyraźnie wskazywać Stowarzyszenie A, jako użytkownika i administratora tegoż toru, jako podmiot zobowiązany do dokonywania pomiarów hałasu". To w tym kontekście Kolegium uznało, że decyzja nie określa jednoznacznie kto i z jakiego względu jest jej adresatem, bowiem Tor [...] nie należy do Stowarzyszenia a jest jedynie w jego użytkowaniu. Kolegium podniosło, iż Tor [...] jest zakładem w myśl przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska, ale stroną postępowania, a jednocześnie adresatem deczyji, jest Stowarzyszenie A. Zarazem Kolegium zwróciło na kwestię redakcyjną, iż określenie dopuszczalnego poziomu hałasu dotyczy emisji hałasu "z toru [...] a nie "przez tor [...]". Decyzja organu I instancji z dnia [...] 2009 r. uwzględniła powyższe uwagi.

Zaskarżona decyzja uwzględnia wcześniej sformułowane wskazówki co do dalszego postępowania, zgłoszone pod adresem organu I instancji. Organ odwoławczy rozważył i omówił stanowisko organu I instancji dotyczące tych kwestii, na które Kolegium wcześniej zwróciło uwagę temu organowi w decyzji z dnia [...] grudnia 2008 r. Należy też mieć na uwadze, iż Kodeks postępowania administracyjnego nie daje podstaw do zakładania rygorystycznego związania organu I instancji, a co za tym idzie również organu odwoławczego, treścią rozstrzygnięcia kasacyjnego, o którym mowa w art. 138 § 2 K.p.a., w tym sensie, iżby determinowało rodzaj rozstrzygnięcia, jakie może zapaść w sprawie, bowiem w tym zakresie decydować może wyłącznie organ I instancji. Wskazanie przez organ odwoławczy okoliczności, jakie organ ma wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy nie oznacza, że w postępowaniu administracyjnym w fazie zasadniczej, która ze swej natury jest procesem dynamicznym, organ I instancji będzie bezwzględnie związany tymi wskazaniami co do okoliczności, które należało wziąć pod uwagę ponownie rozpatrując sprawę. Ponadto Kodeks postępowania administracyjnego nie zawiera uregulowania analogicznego do treści art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowi, iż ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wiążą ten sąd i organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Art. 138 § 2 K.p.a. w brzmieniu sprzed wejścia w życie z dniem 11 kwietnia 2011 r. wskazywał też tylko na możliwość a nie powinność wskazania okoliczności, które należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrywaniu sprawy. Oceniając w tym kontekście stanowisko organu I instancji i samego Kolegium co do wskazań zawartych w decyzji Kolegium z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] uznać należy, iż Prezydent Miasta P. uwzględnił te wskazówki ponownie rozpatrując sprawę i odniósł się do okoliczności dotyczących wyważenia interesów społecznych - wymogów ochrony środowiska i potrzeb uczestników sportowych imprez masowych. Trafnie organ I instancji podniósł, iż największy hałas emitowany jest do środowiska podczas jazd komercyjnych, jak również wskazał, iż przepisy dotyczące ochrony środowiska nie wprowadzają zezwalają na przekroczenie norm hałasu generowanego podczas wyścigów samochodowych i podobnych. W konsekwencji stanowisko organu odwoławczego, który uznał, iż w takich warunkach nie można uznać rozstrzygnięcia organu I instancji za dowolne, jest prawidłowe.

Co się zaś tyczy wskazania przez Kolegium w poprzedniej decyzji na potrzebę uzyskania jednoznacznego stanowiska Wydziału Ochrony Środowiska co do tego, czy punkty pomiaru będą rzeczywiście wiarygodne, biorąc pod uwagę emisję hałasu ze źródeł spoza Toru [...] stwierdzić należy, iż Wydział Ochrony Środowiska jest jednostką organizacyjną Urzędu Miasta P., a zaskarżoną decyzję w imieniu Prezydenta Miasta wydał zastępca dyrektora Wydziału Ochrony Środowiska. W konsekwencji zalecenie zawarte w decyzji Kolegium dotyczyło w istocie ponownego wewnętrznego rozważenia okoliczności sprawy w tym zakresie przez organ I instancji. Niemniej jednak organ ten nawet pozyskał w ponownie prowadzonym postępowaniu stanowisko Starostwa Powiatowego, Gminy T. [...] i innych uczestników postępowania w odniesieniu do lokalizacji punktów pomiarowych. Zatem stanowisko organów obydwu instancji w przedmiocie lokalizacji punktów pomiarowych, o których mowa w pkt II decyzji organu I instancji z dnia [...] 2009 r., należy uznać za wystarczająco uzasadnione. Tym bardziej, że skarżący nie przedstawił żadnych doniosłych okoliczności faktycznych, które mogłyby przełamać ustalenia organów obydwu instancji w tym zakresie.

Odnosząc się do pozostałych argumentów skargi, Sąd stwierdza, iż są one całkowicie bezzasadne.

Stowarzyszenie A podnosi, że przyznanie, iż decyzję doręczono prawidłowo na adres Tor [...] ul. [...], [...] implikowałoby zmianę właściwości organu, którą ustala się - jego zdaniem - według miejsca siedziby strony (art. 21 § 1 pkt 3 K.p.a.). Rozumowanie to jest błędne i opiera się na nieporozumieniu co do przepisów regulujących właściwość organów ochrony środowiska. Zgodnie z art. 378 Prawa ochrony środowiska organem ochrony środowiska właściwym w sprawach, o których mowa w art. 115a ust. 1, art. 149 ust. 1, art. 150, art. 152 ust. 1, art. 154 ust. 1, art. 178, art. 183, art. 237 i art. 362 ust. 1-3, jest starosta, natomiast w myśl artykułu 382 ustawy, jeżeli przepis ustawy nie stanowi inaczej, właściwy miejscowo do prowadzenia sprawy, w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego, jest organ właściwy ze względu na położenie nieruchomości, na której terenie planuje się lub realizuje przedsięwzięcie związane z przedmiotem postępowania (ust. 1). Jeżeli nieruchomość położona jest na terenie działania więcej niż jednego organu, właściwy jest organ, na którego terenie działania znajduje się większa część nieruchomości; organ ten wydaje przewidziane prawem decyzje w uzgodnieniu z pozostałymi właściwymi organami (ust. 2). Powyższe oznacza, że właściwość miejscową starosty (prezydenta na prawach powiatu) ustala się w odniesieniu do położenia instalacji powodującej emisję hałasu. W sprawie o sygn. akt II SA/Po 870/10 zarządzeniem z dnia 27 grudnia 2010 r. Sąd wystąpił do Prezydenta Miasta P. o wyjaśnienie czy Tor [...], jako instalacja służąca wyścigom samochodowym i motocyklowym, należąca do Stowarzyszenia A, znajduje się w granicach administracyjnych Miasta [...]. W piśmie z dnia [...] grudnia 2010 r. organ wyjaśnił, że Tor [...] znajduje się w granicach administracyjnych Miasta [...] (takie położenie Toru, który wraz z działkami na których się znajduje, w całości mieści się w granicach Miasta - potwierdzają także dane wynikające z map zwartych w aktach adm. I inst. - k. 7 i 18, jak ogólnodostępne dane z portalu "iGeomap.pl"). Mając to na uwadze, bezsprzecznie organem właściwym w sprawie ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu dla Toru [...] był i jest Prezydent Miasta P. W konsekwencji w sprawie nie zachodziła inna, niż wcześniej omówiona, przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji, wymieniona w art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a.

W skardze podniesiono również, że zgodnie z art. 115a Prawa ochrony środowiska adresatem decyzji powinien być zakład, w wyniku którego działalności zostały przekroczone dopuszczalne normy hałasu, a zdaniem skarżącego Tor [...], spełniający kryteria zakładu w myśl przepisów ustawy, sam z siebie takiego hałasu nie emituje, ponadto takim podmiotem nie jest również Stowarzyszenie A, który administruje Torem. Skarżący podniósł, iż jego działalność nie stanowi źródła hałasu, co potwierdziły badania Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska, a przekroczenie norm hałasu następuje wyłącznie podczas trwania treningów motocyklowych prowadzonych przez grupy zewnętrzne wynajmujące Tor [...] od Stowarzyszenia A. Z argumentacją skarżącego i konkluzją, że decyzja powinna być skierowana do podmiotów korzystających z Toru, których działalność powoduje przekroczenie dopuszczalnych norm hałasu, a nie do Toru [...] czy Stowarzyszenia, nie sposób się zgodzić. Stowarzyszenie A, jak sam przyznaje, prowadzi między innymi działalność sportową i komercyjną, a przede wszystkim administruje obiektem sportowym, jakim jest Tor [...]. W konsekwencji jest zatem podmiotem prowadzącym instalację powodującą emisję hałasu w rozumieniu przepisów Prawa ochrony środowiska i ponoszącym odpowiedzialność za ten stan rzeczy. Nie ma przy tym znaczenia, że bezpośrednim źródłem hałasu są silniki poruszających się po torze pojazdów, w szczególności pojazdów kontrahentów korzystających komercyjnie z instalacji. Istotne jest bowiem, iż to Stowarzyszenie A tworzy warunki i udostępnia specjalną instalację do niepublicznego ruchu pojazdów sportowych (w ruchu publicznym normy hałasu powinni zachować poszczególni posiadacze pojazdów). Nie ulega żadnej wątpliwości, że instalacja ta, jeżeli jest eksploatowana w sposób dla niej przeznaczony (wyścigi, treningi), powinna spełniać wymogi ochrony środowiska, w tym dotyczące emisji hałasu. Wobec powyższego adresatem decyzji w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu powinien być Stowarzyszenie A prowadzący instalacje, z których emitowany jest hałas, nie zaś bliżej niezidentyfikowani kontrahenci skarżącego komercyjnie korzystający za Toru [...]. Wobec tego brak również podstaw do przyjęcia, iż w niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 107 § 1 i art. 61 K.p.a. w sposób zarzucany przez stronę.

Ostatni zarzut zawarty w skardze dotyczy naruszenia zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej. W ocenie Sądu zasada ta nie została naruszona w zaskarżonym postępowaniu. O ile można się zgodzić,

że osnowa decyzji z dnia [...] 2009 r. została sformułowana w pewnym stopniu mało fortunnie (o czym wyżej), to jednak okoliczność ta nie stanowiła podstawy do stawiania Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w Poznaniu zarzutu orzekania z naruszeniem powyższej zasady. Tym bardziej, że Kolegium w uzasadnieniu odniosło się do tych okoliczności, na które wcześniej zwróciło uwagę organowi I instancji w decyzji kasacyjnej z dnia [...] grudnia 2008 r.

W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.