Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1666/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-05-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 54  par. 1 i 3
journal: Dz.U. 2014 poz 1619
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Radom, Sędziowie sędzia WSA Anetta Chołuj (sprawozdawca), sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska, Protokolant specjalista Edyta Luniak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 maja 2016 r. sprawy ze skargi K. A. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia rachunku bankowego oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: Kolegium) we W. z dnia [...] maja 2015 r. utrzymujące w mocy postanowienie tegoż Kolegium z dnia [...]stycznia 2015 r. oddalające skargę K. A. (dalej: strona, zobowiązany, skarżący) na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia rachunku bankowego w A. z dnia [...] kwietnia 2014 r. ([...]).

Jak wynika z akt sprawy, Prezydent W., będący jednocześnie wierzycielem i organem egzekucyjnym, prowadzi postępowanie egzekucyjne przeciwko zobowiązanemu celem ściągnięcia zaległości z tytułu podatku od nieruchomości. Zawiadomieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. ([...]) dokonano zajęcia rachunku bankowego zobowiązanego w A. Następnie, kolejnym zawiadomieniem z dnia [...] sierpnia 2014 r. (nr [...]), zajęto wierzytelności zobowiązanego z rachunku bankowego w A.

Pismem z dnia 29 września 2014 r. zobowiązany wniósł skargę na czynność egzekucyjną zajęcia rachunku bankowego z dnia [...]sierpnia 2014 r. Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. oddaliło tę skargę zobowiązanego. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zobowiązany wskazał, iż pismem z dnia [...] września 2014 r. wniósł także skargę na czynność z dnia [...]kwietnia 2014 r.

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...], Kolegium utrzymało w mocy swoje wcześniejsze postanowienie. Odrębnym postanowieniem z dnia [...]stycznia 2015 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze oddaliło natomiast skargę zobowiązanego na czynność egzekucyjną z dnia [...]kwietnia 2014 r. Kolegium wskazało, że ta skarga została wniesiona z uchybieniem ustawowego terminu.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zobowiązany wskazał, że skarga została złożona w terminie ustawowym. Wyjaśnił, że na kopercie, w której zawarte było zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego z dnia [...] sierpnia 2014 r., widnieją stemple z datami [...]sierpnia 2014 r. i [...] września 2014 r. Zobowiązany odebrał pismo w terminie 14 dni i złożył skargę na czynność egzekucyjną. Na kopercie nie było wypełnionego terminu awizowania powtórnego. Zobowiązany zauważył, że posiada więcej kopert, na których nie jest wypełnione pole data awizowania powtórnego. Zobowiązany oświadczył, iż w terminie od dnia [...] kwietnia do dnia [...] maja 2014 r. w jego skrzynce odbiorczej nie umieszczono żadnego zawiadomienia o możliwości odbioru korespondencji od organu egzekucyjnego. Dalej strona zarzuciła, iż odrębne rozpatrzenie skarg na czynności było wadliwe.

Postanowieniem z [...] maja 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie uwzględniło wniosku zobowiązanego o ponowne rozpoznanie sprawy i utrzymało w mocy postanowienie pierwszoinstancyjne. Kolegium podkreśliło, że dla skutecznego skorzystania ze skargi na czynność egzekucyjną konieczne jest jej złożenie w ustawowym terminie. W przypadku zajęcia z dnia [...] kwietnia 2014 r. ([...]) termin ten upłynął niewątpliwe przed dniem wniesienia skargi przez zobowiązanego, tj. [...]września 2014 r. Z akt sprawy wynika bowiem, że przesyłkę doręczono zobowiązanemu w trybie fikcji doręczeń ze skutkiem na dzień [...] maja 2014 r. Zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki złożono bowiem dnia [...] kwietnia 2014 r. i przesyłkę pozostawiono na okres 14 dni w placówce pocztowej. Powtórnego powiadomienia dokonano dnia [...] kwietnia 2014 r.

Kolegium wyjaśniło, iż nie ma żadnych podstaw do uznania, iż doręczyciel oświadczył nieprawdę w opisie doręczenia pisma. Dowód doręczenia jest dokumentem urzędowym i drogę doręczenia można prześledzić elektroniczne (nr przesyłki). Zobowiązany nie przedstawił zaś żadnego dowodu, że doręczone było nieprawidłowe. Ograniczył się jedynie do gołosłownych twierdzeń, że posiada więcej kopert z dowodem wadliwego doręczenia. Kolegium zauważyło, że przepisy o postępowaniu egzekucyjnym nie określają, jak powinno być sformułowane rozstrzygnięcie w przypadku złożenia skargi po terminie. Skład orzekający w pierwszej instancji oddalił skargę. Zdaniem Kolegium, takie rozstrzygnięcie jest prawidłowe. Wystarczy bowiem, aby z treści postanowienia wynikało, że skarga została wniesiona po terminie.

Końcowo, Kolegium wyjaśniło zobowiązanemu, że zajęcie z dnia [...]kwietnia 2014 r. i zajęcie z dnia [...] sierpnia 2014 r., to różne czynności egzekucyjne. Obejmują one nawet inne tytuły wykonawcze. Łączy je jedynie osoba zobowiązanego, wierzyciela i bank. Brak było zatem podstaw do łącznego załatwiania tych dwóch skarg. Data realizacji zajęcia egzekucyjnego nie ma natomiast znaczenia dla sprawy terminowości zaskarżenia czynności egzekucyjnej. Ponadto Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że w sprawie skargi na czynność egzekucyjną w dniu [...] października 2014 r. działało jako organ pierwszej instancji i jeżeli zobowiązany skarżył w piśmie z dnia [...] września 2014 r. czynność zajęcia z dnia [...]kwietnia 2014 r., to mógł wnieść zażalenie na bezczynność Kolegium w tym zakresie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. zobowiązany wniósł o uchylenie postanowienia Kolegium z [...] maja 2015 r. oraz zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. W treści skargi skarżący zakwestionował zasadność dokonanych w sprawie zajęć oraz ich proporcjonalność. Dodatkowo podał, że organ powinien mu doręczyć odpis zawiadomienia o zajęciu, mimo nieuwzględnienia skargi. Podkreślił, że w jego ocenie w sprawie zostało skutecznie obalone domniemanie prawidłowego doręczenia przesyłki przez operatora pocztowego. Do skargi skarżący dołączył dowody na poparcie tezy o nieprawidłowości doręczenia zawiadomienia.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie oraz podtrzymało argumentację z zaskarżonego postanowienia. Wyjaśniło, że wydane przez Kolegium postanowienie miało charakter procesowy. W związku z niezachowaniem terminu przez skarżącego Kolegium nie mogło się odnieść merytorycznie do kwestionowanych czynności egzekucyjnych. Co do zaś prawidłowości doręczenia, Kolegium podkreśliło, że skarżący nie przedstawił żadnych dowodów uzasadniających przyjęcie odmiennej oceny. Dołączona natomiast do skargi kopia koperty dotyczy innej przesyłki niż ww. zawiadomienie z dnia [...] kwietnia 2014 r.

Na rozprawie w dniu 12 maja 2016 r. skarżący ponownie podniósł, że przesyłki adresowane do nie były doręczane pod niewłaściwy adres (mieszkanie nr [...] podczas gdy skarżący zamieszkuje w mieszkaniu nr [...]). Na potwierdzenie tego przedłożył "powtórne" zawiadomienie dotyczące doręczenia przesyłki z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W., stanowiącej odpowiedź na skargę strony w tejże sprawie. Te okoliczności zdaniem skarżącego dowodzą o nieprawidłowościach związanych z doręczeniem mu pism. Ponadto pełnomocnik skarżącego przedstawił wydruk ze stron internetowych firmy INPOST opisujący tryb doręczenia tej przesyłki. Wskazał, że organ podatkowy pominął, że wniosek strony z dnia [...] kwietnia 2016 r. nie odnosił się tylko do pierwszego zajęcia ale zawierał też inne wnioski – o wyłączenie spod egzekucji kwot na rachunku, oraz dotyczył obu zajęć egzekucyjnych. Oprócz tego pełnomocnik skarżącego zarzucił, że postępowanie prowadzano z naruszeniem przepisów dot. zbiegu z egzekucji oraz zarzut naruszenia przepisów o wyłączeniu pracowników wskazując na rozpoznanie sprawy przez tych samych pracowników.

W piśmie procesowym z dnia [...] maja 2016 r. pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie:

1) art. 7, art. 8, art. 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.), a w konsekwencji art. 6 k.p.a. w zw. z. art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm.; dalej: u.p.e.a.) poprzez przedwczesne przyjęcie, że pismo skarżącego z dnia [...] września 2014 r. stanowisko skargę na czynność egzekucyjną, pod czas gdy analiza jego treści nie pozwala na jednoznaczną interpretację intencji autora;

2) art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności dotyczących nieprawidłowego działania operatora pocztowego;

3) art. 8 i art. 9 k.p.a. poprzez błędne informowanie strony o jej uprawnieniach w toku postępowania;

4) art. 27 § 1 w zw. z art. 24 § 1 k.p.a. w zw. z. art. 18 u.p.e.a. poprzez wydanie postanowienia w trybie ponownego rozpoznania sprawy przez pracownika, który brał udział w wydaniu postanowienie w pierwszej instancji;

5) art. 87 § 4 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 2014 r., poz. 1502 ze zm.) poprzez jego pominięcie podczas rozpoznawania skargi na czynności egzekucyjne.

W uzasadnieniu pisma pełnomocnik podniósł, że pismo skarżącego z dnia [...]września 2014 r. mogło być zinterpretowane jako skarga na czynności egzekucyjne, ale także jako wniosek o wyłączenie zajętych kwot spod egzekucji, bądź też zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka. Wskazał ponownie, że zdarzenie o powtórnym awizowaniu w dniu [...] kwietnia 2014 r. nie zostało odnotowanie w systemie informatycznym operatora pocztowego. Podkreślił, że faktem notoryjnym jest to, że operator pocztowy INPOST nie świadczy rzetelnie usług. Organ zaniechał jednak jakiejkolwiek dodatkowej weryfikacji prawidłowości doręczenia, ograniczył się do stwierdzenia, że dowód doręczenia jest dokumentem urzędowym. Pełnomocnik zauważył, że w piśmie z dnia [...] kwietnia 2015 r. skarżący wniósł jednoznacznie o uzupełnienie postanowienia w zakresie czynności z dnia [...] kwietnia 2014 r. Oznacza to, że orzeczenie z dnia [...] stycznia 2015 r. stanowi w istocie rozstrzygnięcie uzupełniające w stosunku do pozostałych, które zostało wydane przez członków Kolegium, którzy podlegali wyłączeniu. W opinii pełnomocnika, sprawa nie powinna zostać rozpatrzona odrębnie. W treści pisma pełnomocnik powtórzył także argumentację dotyczącą nieprawidłowości dokonanych w sprawie zajęć.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. zważył, co następuje.

Skarga okazała się niezasadna.

W rozpatrywanej sprawie istota sporu sprowadzała się do tego, czy skarżący wniósł w terminie skargę na czynność egzekucyjną dokonaną zawiadomieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. Organ nadzoru stwierdził, że w sprawie doszło do uchybienia terminu, gdyż zawiadomienie z dnia [...] kwietnia 2014 r. zostało skutecznie doręczone zobowiązanemu w trybie fikcji doręczeń. Skarga na czynność egzekucyjna została zaś wniesiona w dniu [...] września 2014 r. W opinii natomiast skarżącego, zawiadomienie o zajęciu zostało nieskutecznie doręczone, w efekcie czego skarga powinna zostać rozpoznana merytorycznie przez organ nadzoru.

Zdaniem Sądu, stanowisko skarżącego nie jest prawidłowe.

W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, że w sprawie nie ma wątpliwości, że pismo skarżącego z dnia [...] września 2014 r. stanowiło skargę na czynność egzekucyjną. W treści swojego pismo skarżący jednoznacznie wskazał, że jest to "skarga na zajęcie egzekucyjne". Nieuprawnione są zatem wnioski strony, że tak zatytułowane pismo mogłoby stanowić, jakiś inny środek obrony zobowiązanego. Potwierdza to także treść pisma skarżącego, w której zarzucał nieprawidłowość dokonanego zajęcia. W treści wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący wskazał sam, że jego "skarga dotyczyła również zajęcia [...]". Ponadto w toku postępowania skarżący nie kwestionował kwalifikacji wniesionego pisma. Intencja skarżącego była zatem jasna. W konsekwencji nie było podstaw do wzywania przez organ nadzoru do sprecyzowania zakresu żądania. Nie doszło zatem do naruszenia art. 9 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.

Jak wynika z akt sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze oddaliło skargę skarżącego z uwagi na uchybienie terminu. Należy zgodzić się z organem nadzoru, że skargi nie można było rozpatrzyć merytorycznie. Artykuł 54 § 1 u.p.e.a. stanowi bowiem, że: "Zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego". Według natomiast art. 54 § 4 u.p.e.a. (w brzmieniu sprzed 1 stycznia 2016 r.): "Skargę na czynności egzekucyjne, o których mowa w § 3, wnosi się w terminie 14 dni od dnia dokonania zakwestionowanej czynności egzekucyjnej, o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej".

W rozpoznawanej sprawie czynność egzekucyjna została dokonana w dniu [...]kwietnia 2014 r. Skarga została zaś wniesiona przez zobowiązanego w piśmie z [...] sierpnia 2014 r., czyli bezsprzecznie po upływie czternastodniowego terminu z art. 54 § 4 u.p.e.a.

Co do kwestii zawiadomienia o zajęciu Sąd wyjaśnia, że w świetle brzmienia art. 54 § 4 u.p.e.a. okoliczność ta nie mogła mieć wpływu na termin wniesienia skargi na czynność egzekucyjną. Wskazany przepis jednoznacznie bowiem stanowi, że termin liczy się od dnia dokonania zakwestionowanej czynności egzekucyjnej, czyli w omawianym przypadku zajęcia rachunku bankowego. Stosownie natomiast do treści art. 80 § 3 u.p.e.a. zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu. W analizowanej sprawie bank, w którym zobowiązany posiadał rachunek bankowego, otrzymał zawiadomienie w dniu [...] kwietnia 2014 r. Skarga na czynność egzekucyjną została zaś wniesiona dopiero w dniu [...] września 2014 r., czyli po terminie.

Mimo jednak braku wpływu zawiadomienia zobowiązanego na upływ terminu do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną, Sąd chce jednoznacznie wskazać, że w analizowanej sprawie nie ma w ogóle żadnych podstaw do twierdzenia przez skarżącego o nieprawidłowości doręczenia spornego zawiadomienia. Sąd zauważa, że przesyłka zawierająca zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego była właściwie adresowana a zwrotne potwierdzenie odbioru zostało odpowiednio opisane. Na kopercie przesyłki doręczyciel umieścił informację o pierwszym ([...] kwietnia 2014 r.), jak i drugim ([...] kwietnia 2014 r.), awizowaniu przesyłki. Organ egzekucyjny uprawniony był zatem do zastosowania fikcji doręczeń. Zgodnie bowiem z art. 44 § 4 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. przesyłkę podwójnie awizowaną uważa się za doręczoną z upływem czternastego dnia okresu, o którym mowa w art. 44 § 1 k.p.a., tj. przechowywania pisma w placówce operatora pocztowego.

Sąd nie zgadza się, że nieprawidłowość doręczenia można wywieść z faktu, że w innych sprawach zdarzały się błędy w awizowaniu przesyłki. Należy wyjaśnić skarżącemu, że Sąd orzeka jedynie na podstawie akt sprawy, o czym stanowi wprost art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej: p.p.s.a.). W toku postępowania w sprawie skargi egzekucyjnej skarżący nie przedłożył jednak żadnych dowodów, które wskazywałyby jednoznacznie na nieprawidłowość doręczenia. Przedstawione przez skarżącego dowody nie dotyczyły spornego zawiadomienia, a innych przesyłek listowych kierowanych do skarżącego. Według Sądu, wyciąganie wniosków o nieprawidłowości doręczenia zawiadomienia z dnia [...] kwietnia 2014 r. z tych dokumentów stanowi zbytnie uproszczenie.

Warto zauważyć, że gdyby przychylić się do argumentacji skarżącego, to dalsze prowadzenie postępowania egzekucyjnego byłoby nader utrudnione. Organy administracji publicznej nie miałyby nigdy pewności, czy doręczenie było skuteczne, choć koperta i zwrotne potwierdzenie odbioru były właściwie opisane. Zawsze strona mogłaby bowiem podnieść, że w innych sprawach doręczenia były nieprawidłowe lub operator działał w sposób nierzetelny.

Przy okazji Sąd wyjaśnia, że operator pocztowy organu egzekucyjnego – INPOST S.A. z/s w Krakowie jest wpisany do rejestru operatorów pocztowych, tak samo jak POCZTA POLSKA S.A. z/s w Warszawie. Trzeba zauważyć, że działalność pocztowa to działalność regulowana i tylko podmioty wpisane do rejestru prowadzonego przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej mogą wykonywać działalność pocztową. Uzyskanie wpisu przez operatora pocztowego jednoznacznie świadczy o tym, że podmiot ten spełnia wszystkie wymogi z ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo Pocztowe (Dz. U. z 2012 r., poz. 1529 ze zm.). Sąd nie miał zatem podstaw uznać, że operator pocztowy jest nierzetelny.

Konkludując, w omawianej sprawie organ nadzoru słusznie uznał za prawidłowe doręczenie zawiadomienia. Trafnie uznał, że zupełnym dowodem na okoliczność prawidłowości doręczenia jest w tej sprawie zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki. Według Sądu, takie postępowanie organu nie narusza zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.).

Sąd nie zgadza się także z twierdzeniami skarżącego, że jego skargi na zajęcia egzekucyjne winny zostać rozpatrzone w jednym postanowieniu. Sąd wskazuje, że organ nadzoru nie miał takiego obowiązku. Należy podkreślić, że jedynie zgodnie z art. 62 k.p.a.: "W sprawach, w których prawa lub obowiązki stron wynikają z tego samego stanu faktycznego oraz z tej samej podstawy prawnej i w których właściwy jest ten sam organ administracji publicznej, można wszcząć i prowadzić jedno postępowanie dotyczące więcej niż jednej strony". Powołany przepis, który stosuje się odpowiednio w postępowaniu egzekucyjnym, ma zatem zastosowanie tylko wtedy, gdy istnieje wielość stron, co w omawianym przypadku nie miało miejsca. Należy przy tym wyraźnie zaznaczyć, że w sytuacji, gdy jedno rozstrzygnięcie ma charakter merytoryczny, a drugi procesowy, wydanie przez organ dwóch postanowień jest najbardziej zasadne i nie narusza w żaden sposób prawa. Nie można przy tym zgodzić się, że to postanowienie procesowe stanowić będzie uzupełnienie postanowienia merytorycznego. Skarżący nie zauważa, że składając dwa środki prawne w jednym piśmie wszczął de facto dwa postępowania. Przedmiot pierwszego postępowania stanowiła skarga na zajęcie z dnia [...] sierpnia 2014 r., która została załatwiona postanowieniami Kolegium z [...]października 2014 r. i [...] stycznia 2015 r. Przedmiotem drugiego postępowania była zaś skarga na zajęcie z dnia [...] kwietnia 2014 r., która została załatwiona postanowieniami Kolegium z [...] stycznia 2015 r. i [...] maja 2015 r. Tym samym nie można zarzucić organowi nadzoru, że zaskarżone rozstrzygnięcie wydał ten sam członek Kolegium, co w pierwszej instancji. Na marginesie należy dodać, że przepisy o wyłączeniu członka Kolegium nie mają zastosowania do uzupełnienia rozstrzygnięcia (decyzji, postanowienia). W konsekwencji nieuzasadnione są twierdzenia strony o naruszeniu art. 27 § 1 w zw. z art. 24 § 1 k.p.a.

W ocenie Sądu, bezpodstawne są także twierdzenia skarżącego o wprowadzeniu go w błąd przez organ nadzoru. Jak już wskazano, skarżone postanowienie nie mogło stanowić uzupełnienia wcześniejszych postanowień organu nadzoru, gdyż nie miało charakteru merytorycznego. Trafnie zaś organ nadzoru wskazał, że nierozpatrzenie całości podania przez organ stanowi "niezałatwienie sprawy w terminie", które może być zwalczane zażaleniem (wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa) z art. 37 k.p.a. W postępowaniu nie została zatem naruszona zasada informowania (art. 9 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.).

Sąd zaznacza przy tym, że nierozpatrzenie całości podania skarżącego i wydanie od razu dwóch postanowień na dwie skargi nie może skutkować wzruszeniem skarżonego postanowienia. Należy podkreślić, że skarżący zaskarżył jedynie skargę na postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym. Do Sądu nie została zaskarżona natomiast bezczynności organu nadzoru, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Poza zakresem niniejszego postępowania sądowego, a w efekcie kontrolą Sądu, pozostaje w rezultacie kwestia terminowości podejmowanych działań w rozpatrywanej sprawie.

Co do naruszenia przepisów art. 87 § 4 Kodeksu pracy, Sąd pragnie zauważyć, że ze względu na naruszenie terminu organ nadzoru nie mógł zbadać merytorycznie zasadności czynności egzekucyjnej. Należy wskazać, że skarga na czynność egzekucyjną nie jest środkiem nadzoru, lecz środkiem zaskarżenia. Organ nadzoru nie może zatem z urzędu badać prawidłowości czynności egzekucyjnych. Zawsze do tego potrzebny jest skutecznie złożony wniosek właściwego podmiotu. W rozpoznawanej sprawie skarga została złożona po terminie, co nie pozwalało organowi ustosunkować się merytorycznie co do czynności egzekucyjnej. Z tych samych powodów Sąd także nie mógł odnieść się do prawidłowości czynności egzekucyjnej i ewentualnego naruszenia art. 87 § 4 Kodeksu pracy.

Reasumując, według Sądu, organ nadzoru prawidłowo uznał, że skarga na czynność egzekucyjną dokonaną zawiadomieniem z dnia [...]kwietnia 2014 r. została złożona po upływie czternastodniowego terminu z art. 54 § 4 u.p.e.a. Z tego względu organ nadzoru był zobowiązany oddalić – z powodów procesowych – skargę skarżącego. Zaskarżone postanowienie należało zatem uznać za zgodne z przepisami prawa.

Wobec powyższego, Sąd był zobligowany oddalić skargę skarżącego w całości na mocy art. 151 p.p.s.a.