Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1908/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-03-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 51 ust. 1 i ust 7
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: par. 242
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Sędzia WSA Maria Tarnowska, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak (spr.), , Protokolant sekr. sąd. Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2015 r. sprawy ze skargi F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odstąpienia od nałożenia obowiązku demontażu drzwi wejściowych skargę oddala


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej: k.p.a.) oraz na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409, dalej: Prawo budowlane) po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej [...], Wspólnoty Mieszkaniowej [...] oraz F. sp. z o.o. z siedzibą w W. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] nr [...] z dnia [...] marca 2014 r., którą odstąpiono od nałożenia obowiązków wymienionych w art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego – demontażu dodatkowych drzwi wejściowych zamontowanych w lokalu nr [...] w budynku przy ul. N. w W.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż w trakcie oględzin przeprowadzonych w dniach [...] października 2011 r., [...] października 2012 r. i [...] czerwca 2013 r. ustalono, że do lokalu nr [...] zostały zamontowane dodatkowe drzwi wejściowe, antywłamaniowe, otwierane na zewnątrz lokalu - na podest klatki schodowej, dwuskrzydłowe o wymiarach 1,3 x 2,5 m. Według oświadczenia obecnego właściciela drzwi zostały zamontowane przez poprzedniego właściciela lokalu. Odległość skrzydła do ościeżnicy drzwi do sąsiedniego lokalu wynosi 64 cm, skrzydło drzwi posiada szerokość 56 cm. Przy pełnym otwarciu skrzydło nakłada się na ścianę. Drugie skrzydło ma szerokość 61 cm.

Tak ustalony stan faktyczny stanowił podstawę do wydania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...]decyzji nr [...] z dnia [...] marca 2014 r., którą orzekł o odstąpieniu od nałożenia obowiązku demontażu dodatkowych drzwi wejściowych do lokalu nr [...] w budynku przy ul. N. w W.

W toku postępowania odwoławczego przeprowadzono w ramach zleconego uzupełnienia materiału dowodowego dodatkowe oględziny w dniu [...] czerwca 2014 r., w trakcie których stwierdzono, że w lokalu nr [...] zamontowane są dodatkowe drzwi zewnętrzne, otwierane na zewnątrz. Drzwi stalowe dwuskrzydłowe – obydwa skrzydła otwierane na zewnątrz. Drzwi o wymiarach w ościeżnicy 140 x 268 cm, w świetle ościeżnicy 113,5, cm x 247 cm. Skrzydło lewe o szerokości 56 cm oraz prawe o szerokości 60 cm. Skrzydło lewe wykłada się na ścianę w całości na odległość 46 cm, skrzydło prawe na ścianę prostopadłą do zamontowanych drzwi. Odległość wyłożonego lewego skrzydła od ściany, w której zamontowane są drzwi lokalu sąsiedniego, wynosi 7 cm. Do protokołu z przeprowadzonej czynności został załączony materiał zdjęciowy oraz szkic sytuacyjny.

Organ wskazał, że z treści pisma Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] m. W. z dnia [...] lipca 2013 r. wynika, iż w archiwum nie znaleziono dokumentów potwierdzających wydanie zgody na montaż dodatkowych drzwi do lokalu nr [...]. Właściciel lokalu również nie przedstawił jakichkolwiek dokumentów potwierdzających legalność wykonanych prac, co przesądza, że drzwi zostały zamontowane w warunkach samowoli budowlanej.

Dalej organ wskazał, że § 242 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2002, nr 75, poz. 690) stanowi, iż skrzydła drzwi, stanowiących wyjście na drogę ewakuacyjną, nie mogą, po ich całkowitym otwarciu, zmniejszać wymaganej szerokości tej drogi. Szerokości drogi ewakuacyjnej nie może być mniejsza niż 1,2 m, jeżeli jest ona przeznaczona do ewakuacji nie więcej niż 20 osób.

W niniejszej sprawie przedmiotowe drzwi otwierają się na zewnątrz, jednakże po ich otwarciu wykładają się one w całości na sąsiadujące ściany, nie zawężając przez to wymaganej szerokości drogi ewakuacyjnej. Taki sposób ich otwarcia nie koliduje również z drzwiami wejściowymi do sąsiadującego lokalu.

Zdaniem organu, prawidłowość wykonania montażu drzwi nie budzi wątpliwości, ponadto sposób ich otwierania nie narusza przepisów techniczno- budowlanych. Brak jest zatem podstaw do wydania jakiegokolwiek nakazu określonego art. 51 Prawa budowlanego, mającym zastosowanie do wykonanych robót budowlanych, jak również art. 66 tej ustawy, dotyczącego utrzymania i użytkowania obiektu.

Organ jednocześnie wyjaśnił, iż F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. w piśmie inicjującym postępowanie zawarła wniosek o wydanie przez organ nadzoru budowlanego nakazu demontażu drzwi, brak jest wobec tego podstaw do umorzenia postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość (art. 105 k.p.a.). Zasadne jest w takiej sytuacji wydanie decyzji odmawiającej wydania rozstrzygnięcia żądanej treści – z uwagi na bezzasadność żądania strony.

Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie F. Sp. z o.o. z siedzibą w W., zarzucając naruszenie prawa materialnego – art. 28 ust. 1 oraz art. 51 ust. 1 pkt w związku z art. 51 ust 7 w związku z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez ich niezastosowanie, gdyż wbudowanie drzwi w lokalu nr 34 w budynku przy ul. Noakowskiego 16 w Warszawie wymagało uzyskania pozwolenia na budowę oraz naruszenie przepisów prawa procesowego:

1. art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez brak dokładnej analizy stanu faktycznego sprawy i zgromadzonych dowodów w sprawie;

2. art. 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wydanie decyzji, która nie uzasadnia w należyty sposób procesu decyzyjnego organu oraz poprzez nieodniesienie się w decyzji do kwestii tego, czy wbudowanie drzwi w lokalu nr [...] w budynku przy ul. N. w W. wymagało uzyskania pozwolenia na budowę;

3. art. 8 poprzez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego.

Podnosząc powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Zaskarżoną decyzją [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...], którą odstąpiono od nałożenia obowiązków wymienionych w art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego – demontażu dodatkowych drzwi wejściowych zamontowanych w lokalu nr [...] w budynku przy ul. N. w W.

W sprawie niesporne jest, co ustalono w czasie oględzin przeprowadzonych przez uprawnionych pracowników organu powiatowego, że w lokalu nr [...] zamontowano dodatkowe drzwi stalowe zewnętrzne, których obydwa skrzydła otwierają się na zewnątrz. Drzwi o wymiarach ościeżnicy 140 x 268 cm, w świetle ościeżnicy 113,5, cm x 247 cm, których skrzydła wykładają się w całości na boczne ściany. Odległość wyłożonego lewego skrzydła od ściany, w której zamontowane są drzwi lokalu sąsiedniego, wynosi 7 cm.

Stosownie do § 242 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2002, nr 75, poz. 690, dalej: rozporządzenie), określającego dopuszczalną minimalną szerokość dróg ewakuacyjnych, w ust. 4 zawarto zastrzeżenie, że skrzydła drzwi, stanowiących wyjście na drogę ewakuacyjną, nie mogą, po ich całkowitym otwarciu, zmniejszać wymaganej szerokości tej drogi.

Jak niewadliwie ustalił organ, drzwi stalowe zewnętrzne do lokalu nr [...] w razie ich całkowitego otwarcia nie spowodują zwężenia istniejącej drogi ewakuacyjnej, zatem zasadnie organ odstąpił od nałożenia obowiązku ich demontażu, gdyż nie naruszają obowiązujących przepisów.

Odnosząc się do zarzutów skargi, wskazać należy, że organ ustalił, iż drzwi zostały zamontowane w warunkach samowoli budowlanej. Zamontowanie dodatkowych drzwi jest przypadkiem innym niż określone w art. 48 albo 49b (art. 50 Prawa budowlanego), wszczęto więc postępowanie naprawcze w trybie art. 51 Prawa budowlanego. Organ prawidłowo ustalił i wynika to z uzasadnienia decyzji, że na zamontowanie dodatkowych drzwi nie jest potrzebne pozwolenie na budowę, lecz zgłoszenie. Organ zastosował prawidłowy tryb, wynikający z przepisów prawa budowlanego, i po ustaleniu w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, że montaż nie został wykonany w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, odmówił nakazania demontażu drzwi.

Nie są zasadne także zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego: art. 7 w zw. z art. 77, art. 11 w zw. z art. 107 § 3 oraz art. 8 k.p.a.

Przede wszystkim należy wskazać, że organ zgromadził pełny materiał dowodowy (m.in. zlecając w tym celu dodatkowe pomiary drzwi) i rozpatrzył go w oparciu o obowiązujące w dacie wydawania decyzji przepisy prawa. Skarżący w uzasadnieniu skargi nie sprecyzował, jakich dowodów organ nie zgromadził lub dlaczego nie rozpatrzył całego materiału dowodowego (czyli jakie dowody przy rozpoznawaniu pominął). Takie sformułowanie zarzutu uniemożliwia jego ocenę.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., wskazać należy w pierwszej kolejności, że zasada przekonywania, wyrażona w art. 11 k.p.a., sprowadza się do wyjaśnienia osobie, że adresowana do niej decyzja wynika z racjonalnych przesłanek i jest oparta o przepisy obowiązującego prawa, to znaczy, że w istniejącym stanie prawnym i faktycznym wydanie innej decyzji było niemożliwe. Organ odpowiada za naruszenie tej zasady, jeżeli nie podejmie lub bezpodstawnie odstąpi od czynności mających przekonać osobę o zasadności decyzji, np. odstąpi od uzasadnienia decyzji. Zasada ta nakłada na organ obowiązek dołożenia należytej staranności w wyjaśnieniu osobie zasadności podjętego rozstrzygnięcia. Nie wymaga się zaś od niego osiągnięcia rezultatu, to znaczy faktycznego przekonania osoby do prawidłowości podjętej decyzji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 2 października 2013 r., sygn. akt II SA/Łd 631/13).

W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, decyzja zawiera pełne i prawidłowo sporządzone uzasadnienie, zawierające wytłumaczenie podstawy prawnej i faktycznej rozstrzygnięcia, nie można zatem stwierdzić naruszenia ww. przepisów. Ponadto, jak wskazano powyżej, organ – wbrew twierdzeniu skarżącej – wskazał, jaki tryb jest właściwy w przypadku montażu dodatkowych drzwi zewnętrznych.

Zarzut naruszenia art. 8 opiera się na stwierdzeniu przez skarżącą, że organ nie wziął pod uwagę nie tylko zagrożenia bezpieczeństwa mieszkańców, ale również oszpecenia stuletniej kamienicy, co jest z punktu widzenia zasad współżycia społecznego niecelowe i krzywdzące dla skarżącej.

Wskazać należy, że organy, wydając rozstrzygnięcia w sprawach nadzoru budowlanego, kierują się przepisami prawa, nie zaś zasadami współżycia społecznego, właściwymi dla postępowania cywilnego. Organ odniósł się zaś do przepisów regulujących bezpieczeństwo na wypadek zagrożenia pożarowego i stwierdził, że drzwi po całkowitym ich otworzeniu nie blokują drogi ewakuacyjnej.

Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) oddalił skargę, jako nieuzasadnioną.