Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1042/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-10-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 132 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2019 poz 161
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej (spr.), Sędzia WSA Konrad Łukaszewicz, Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Wiechowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 października 2019 r. sprawy ze skargi G. U. na orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany oddala skargę.


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji orzeczeniem z dnia [...] marca 2019 r. nr [...], na podstawie art. 135n ust. 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2019 r. poz. 161, z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy orzeczenie Komendanta Szkoły Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] o wymierzeniu G.U. kary dyscyplinarnej nagany.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że G.U. dopuścił się przewinienia dyscyplinarnego określonego w art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji polegającego na wykonaniu czynności służbowej w sposób nieprawidłowy, ponieważ w dniu [...] września 2018 r. w Szkole Policji w [...], będąc odpowiedzialnym za przechowywanie broni palnej w podręcznym magazynie uzbrojenia kompanii szkolnej (pomieszczenie [...]), nie zamknął na klucz górnego zamka drzwi tego magazynu. Organ zaznaczył, że funkcjonariusz, pełniąc służbę na stanowisku [...] Wydziału [...] Szkolenia Szkoły Policji w [...], był zobowiązany zgodnie z kartą opisu stanowiska pracy do prowadzenia podręcznych magazynów uzbrojenia. Stosownie do treści § 7 ust. 3 w zw. z § 5 pkt 2 decyzji nr 18 Komendanta Szkoły Policji w [...] z dnia 28 marca 2017 r. w sprawie szczegółowych zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów, odpowiedzialność za przechowywanie broni w podręcznym magazynie uzbrojenia spoczywa na dowódcy/asystencie. Ponadto kwestie związane z zabezpieczeniem magazynu uzbrojenia określa Instrukcja w sprawie gospodarowania uzbrojeniem i sprzętem techniczno-bojowym w Policji, będąca załącznikiem do decyzji nr 360 Komendanta Głównego Policji z dnia 6 lipca 2005 r. w sprawie gospodarowania uzbrojeniem i sprzętem techniczno- bojowym w Policji. W pkt 88 załącznika wskazano, że podręczny magazyn uzbrojenia musi spełniać wymagania określone w pkt 74-75. Punkt 75 ppkt 1 stanowi, że w zależności od warunków lokalowych stosuje się dodatkowe zabezpieczenia pomieszczeń magazynowych przez zainstalowanie dwóch zamków. Natomiast zgodnie z pkt 89 podręczny magazyn broni każdorazowo otwiera, zamyka i plombuje magazynier lub policjant, któremu sprzęt przekazano pod opiekę.

Z materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu wynika, że G. U. był zobowiązany do prowadzenia magazynu uzbrojenia i prawidłowego dbania o jego bezpieczeństwo. Ponosił także odpowiedzialność za prawidłowe przechowywanie broni w tym magazynie i dlatego był zobligowany do jego dokładnego i starannego zamykania. Wymieniony wyżej załącznik do decyzji nr 360 Komendanta Głównego Policji z dnia 6 lipca 2005 r. jednoznacznie określa, jakie stosuje się zabezpieczenia pomieszczeń magazynów uzbrojenia. Przy czym celowe jest wykorzystanie wszystkich tych zabezpieczeń, a podstawowymi i najważniejszymi są te mechaniczne. Przepis ten należy stosować obligatoryjnie, a nie fakultatywnie, jeżeli w drzwiach magazynu uzbrojenia są zainstalowane dwa zamki to należy zamykać je obydwa. Ponadto podał, że stosowanie dwóch zamków jest konieczne, chociażby z uwagi na wypadek awarii jednego z nich.

Organ podkreślił, że ocena materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania dyscyplinarnego wskazuje, iż działanie G. U. w zakresie zarzucanego mu czynu było zawinione. Nie ulega wątpliwości, że funkcjonariusz pomimo, iż drzwi do magazynu uzbrojenia zabezpieczone były zgodnie z obowiązującymi przepisami dwoma zamkami, zamknął je jedynie na zamek dolny, a powinien również na zamek górny. Tym samym funkcjonariusz nie wykorzystał wszystkich dostępnych zabezpieczeń, przez co zamknięcie magazynu wykonał w sposób niepełny, a więc nieprawidłowy. G. U. jako policjant doświadczony zawodowo, znający obowiązujące przepisy i zakres swoich obowiązków nie zachował ostrożności wymaganej w danych okolicznościach i popełnił przewinienie dyscyplinarne w opisany powyżej sposób. Przy czym bezspornie G.U. miał pełną świadomość konieczności zachowania szczególnej ostrożności oraz rozumiał skutki swego postępowania. Mógł uniknąć zachowania opisanego w zarzucie, poprzez dołożenie należytej staranności w wykonywaniu swoich obowiązków oraz postępowania w taki sposób, aby nie naruszyć obowiązujących przepisów.

Wbrew ocenie wyrażonej w odwołaniu przez funkcjonariusza organ pierwszej instancji zgromadził pełny materiał dowodowy, co pozwala na dokonanie obiektywnej oceny czynu popełnionego przez G. U. Zarzut naruszenia art. 132 ust. 1 i 2 ustawy o Policji nie zasługuje na uwzględnienie. G.U. zarzucono, że nie zamknął na klucz górnego zamka drzwi podręcznego magazynu uzbrojenia, do czego był zobowiązany. Natomiast w toku postępowania dyscyplinarnego potwierdzono, zwłaszcza na podstawie nagrania z monitoringu, że funkcjonariusz dopełnił pozostałych czynności składających się na zamknięcie i zabezpieczenie magazynu uzbrojenia.

Z kolei zarzut dotyczący braku przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów, które określałyby wyraźnie procedurę zamykania magazynu z bronią w momencie zaistnienia zdarzenia, w szczególności, które nakazywałyby zamykać pomieszczenie również na zamek górny, gdyż regulujące ten nakaz wytyczne zostały wydane dopiero w dniu 16 października 2018 r., a więc po dacie przedmiotowego zdarzenia, także nie zasługuje na uwzględnienie. Podnieść należy, że szczegółowa procedura nie była konieczna, ponieważ istniejące w czasie popełnienia przewinienia dyscyplinarnego uregulowania prawne precyzyjnie określały sposób zabezpieczania pomieszczeń z uzbrojeniem. W Instrukcji w sprawie gospodarowania uzbrojeniem i sprzętem techniczno-bojowym w Policji określono rodzaj zabezpieczeń i nakaz ich stosowania, a zatem należy je wszystkie każdorazowo wykorzystywać. Ponadto organ zauważył, że zamykanie drzwi nie jest czynnością skomplikowaną i nie wymaga specyficznych umiejętności. Wynika ona z doświadczenia życiowego, jest powszechna i prosta, nie ma więc potrzeby prawnego precyzowania poszczególnych składających się na nią zachowań.

W odniesieniu do wniosku funkcjonariusza o powołanie komisji do zbadania zaskarżonego orzeczenia organ wskazał, że w przypadku odwołania od orzeczenia o ukaraniu karą, o której mowa w art. 134 pkt 4-6 (wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe, obniżenie stopnia oraz wydalenia ze służby), wyższy przełożony dyscyplinarny jest obowiązany powołać komisję. Jest ona najczęściej powoływana do zbadania skomplikowanych i wielowątkowych zagadnień. Natomiast czyn zarzucany funkcjonariuszowi nie jest złożony czy też wielowątkowy, a zatem powoływanie komisji do zbadania zaskarżonego orzeczenia jest bezzasadne.

Organ stwierdził, że uwzględniając charakter popełnionego przewinienia dyscyplinarnego należy uznać, iż wymierzona mu kara dyscyplinarna jest współmierna do stopnia zawinienia popełnionego czynu.

Powyższe rozstrzygnięcie stało się przedmiotem skargi G. U. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o jego uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie:

1. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

a) art. 7, art. 76 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz dowolnej ocenie, co w konsekwencji doprowadziło do uznania, że jest winny przewinień dyscyplinarnych, podczas gdy prawidłowa analiza materiału dowodowego powinna prowadzić do jego uniewinnienia od zarzucanych mu przewinień,

b) art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy zaskarżonego orzeczenia Komendanta Szkoły Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. w sytuacji, gdy prawidłowe było uchylenie przedmiotowego orzeczenia i orzeczenie o uniewinnieniu od zarzucanych mu czynów.

2. przepisu prawa materialnego, tj.

a) art. 132 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, poprzez uznanie, że doszło do naruszenia dyscypliny służbowej, podczas gdy w jego działaniu brak jest winy, gdyż dokonał czynności mających na celu zabezpieczenie i zamknięcie magazynu, w szczególności odbił referentkę, dokonał zamknięcia dolnego zamka, naciśnięcia na klamkę oraz włączenia alarmu, zaś nie miał i nie mógł mieć wiedzy o usterce tego zamka,

b) art. 132 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 132 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, poprzez uznanie, że doszło do naruszenia dyscypliny służbowej, podczas gdy w dacie czynu brak było przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów, które określałyby wyraźnie procedurę zamykania magazynu z bronią, w szczególności które nakazywałyby zamykać pomieszczenia również na zamek górny, zaś wytyczne takie zostały wydane dopiero 16 października 2018 r. a więc po dacie przedmiotowego zdarzenia.

Skarżący wskazał, że analizując zgromadzony w aktach postępowania materiał dowodowy nie można uznać, że czynność zamknięcia przez niego magazynu została dokonana w sposób nieprawidłowy. Zaznaczył, że dokonał czynności mających na celu zabezpieczenie i zamknięcie magazynu, w szczególności odbił referentkę, dokonał zamknięcia dolnego zamka, naciśnięcia na klamkę oraz włączenia alarmu. Brak zamknięcia magazynu nie został ujawniony przez kolejnych funkcjonariuszy dokonujących inspekcji, którzy stwierdzili, że drzwi pozostawały zamknięte i zabezpieczone. Dopiero po mocniejszym naciśnięciu klamki przez M. R. nastąpiło otwarcie magazynu, jednak doszło również do uruchomienia alarmu. Magazyn był więc skutecznie uzbrojony przez skarżącego w kolejne zabezpieczenie, które zadziałało w sposób prawidłowy. Podkreślił, że D. S. w ramach kontroli zabezpieczeń naciskała na klamkę i również stwierdziła, że magazyn jest zamknięty. Przełamanie zamka wymagało zatem bądź silnego naciśnięcia na klamkę, jak to uczynił M. R., bądź też kilkukrotnych naciśnięć i gdyby to M. R. pierwszy przed D. S. użył klamki, również stwierdziłby zamknięcie drzwi. Nie sposób zatem uznać jego winy, skoro za brak zamknięcia magazynu odpowiada wadliwie działający zamek, a on nie miał i nie mógł mieć wiedzy o jego wadliwym działaniu.

Nie można również twierdzić, że ponosi on winę za niewłaściwe zamknięcie magazynu, skoro kolejni dyżurni potwierdzili zamknięcie magazynu, a świadek D.S. wprost potwierdziła, że dokonywała naciśnięcia na klamkę, a pomimo tego drzwi magazynu pozostały zamknięte. Obwiniony nie może ponosić konsekwencji niewłaściwego działania zamka w drzwiach magazynu. Zachował on wymaganą ostrożność, odbijając referentkę, zamykając zamek na klucz, naciskając na klamkę w celu sprawdzenia, czy drzwi są zamknięte oraz uruchamiając alarm. Zastosowane przez niego zabezpieczenie zostało potwierdzone jako skuteczne przez kolejnych dyżurujących, w tym również przez M. R., skoro nawet po siłowym otwarciu drzwi doszło do uruchomienia alarmu.

Skarżący zwrócił uwagę, że przepisy w zakresie obowiązku zamykania drzwi magazynu na wszystkie zamki (w tym górny) zostały wydane dopiero w dniu 16 października 2018 r., a kwestia była sygnalizowana już w protokole wyjaśnień obwinionego. Z uwagi zatem na brak przepisów, rozkazów czy poleceń dotyczących procedury zamykania drzwi magazynu w dacie popełnienia zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego nie można uznać, że brak zamknięcia górnego zamka przy zamknięciu drzwi na zamek dolny oraz zabezpieczeniu ich alarmem stanowi o naruszeniu dyscypliny służbowej, skoro w dacie czynu nie istniały w tym zakresie wyraźne regulacje prawne czy wytyczne.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107, z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ sądowa kontrola legalności zaskarżonego orzeczenia Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] utrzymującego w mocy orzeczenie Komendanta Szkoły Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] o wymierzeniu G.U. kary dyscyplinarnej nagany nie narusza prawa.

Stosownie do treści art. 132 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 161, z późn. zm.), policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Przy czym naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów. Wedle art. 132 ust. 3 pkt 3 powołanej ustawy, naruszeniem dyscypliny służbowej jest zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy.

Z powyższych przepisów wynika, że w związku z zarzutami skargi kontrola orzeczenia dyscyplinarnego w niniejszej sprawie wymaga w szczególności oceny, czy w zaskarżonym orzeczeniu dyscyplinarnym wykazano takie działanie lub zaniechanie policjanta, które stanowi naruszenie dyscypliny służbowej, czy ustalone przewinienie dyscyplinarne jest zawinione (umyślnie lub nieumyślnie) oraz czy wymierzona kara mieści się w katalogu kar przewidzianych w art. 134 ustawy o Policji, a jej wymiar odpowiada dyrektywom wymiaru kary określonym w art. 134h tej ustawy.

Zdaniem Sądu poczynione przez organ ustalenia faktyczne w zakresie istotnym dla treści podjętego rozstrzygnięcia są prawidłowe.

W toku postępowania organ ustalił, że w dniu [...] września 2018 r. G.U. jako [...] Wydziału [...] Szkolenia Szkoły Policji w [...], będąc odpowiedzialny za magazyn uzbrojenia znajdujący się w pomieszczeniu oznaczonym nr [...], pobrał klucze do wymienionego pomieszczenia od dyżurnego szkoły, co zostało udokumentowane w Książce ewidencji kluczy stref ochronnych. Przedmiotowe klucze skarżący zdał tego samego dnia o godzinie 14:00. W dniu [...] września 2018 r. G. U. dwukrotnie otwierał i zamykał drzwi do magazynu uzbrojenia. Drzwi do tego pomieszczenia były wyposażone w alarm oraz w zabezpieczenie mechaniczne w postaci dwóch zamków: dolnego i górnego. Drugie zamknięcie magazynu przez funkcjonariusza nastąpiło o godzinie 9:15. Z nagrania monitoringu znajdującego się na korytarzu budynku "[...]", obejmującego swoim zasięgiem drzwi magazynu wynika, że G.U. po wyjściu z magazynu uzbrojenia założył referentkę i odbił ją w pojemniku z plasteliną, wyciągnął z kieszeni klucz, włożył go do zamka dolnego i przekręcił. Następnie wyjął klucz z zamka dolnego, otworzył urządzenie alarmowe, wykonał czynności związane z uzbrojeniem alarmu, zamknął urządzenie alarmu i oddalił się od drzwi magazynu. Z zapisu monitoringu wynika, że od momentu zamknięcia drzwi magazynu uzbrojenia przez G. U. do dnia [...] września 2018 r. do godz. 14:50, nikt nie otwierał drzwi magazynu ani ich nie zamykał oraz nie wchodził do środka. Osoby pełniące funkcję dyżurnego kompanii I dokonywały głównie wzrokowego sprawdzenia zabezpieczeń drzwi magazynu, nie ujawniając nieprawidłowości. W dniu [...] września 2018 r. około godz. 14:50, podczas sprawdzania zabezpieczeń magazynu, po naciśnięciu klamki przez dyżurnego kompanii I M. R., drzwi się otworzyły, co spowodowało uruchomienie alarmu. Następnie komisja w składzie T. M., J. G. oraz D. L. dokonała sprawdzenia stanu powyższego magazynu uzbrojenia, które nie wykazało naruszeń zabezpieczeń szaf

z bronią, amunicją, a także ubytków broni przechowywanej poza szafami.

Podkreślić należy, że w dniu [...] września 2018 r. w momencie sprawdzania przez komisję stanu magazynu uzbrojenia, stwierdzono nieprawidłowe działanie dolnego zamka w drzwiach wejściowych do wymienionego pomieszczenia. W trakcie sprawdzania wymienionego zamka okazało się, że klucz w zamku obracał się, a mimo to rygle wysuwały się tylko częściowo i po silnym naciśnięciu klamki drzwi do magazynu otwierały się, aż ostatecznie doszło do zablokowania klucza w zamku.

W toku postępowania dyscyplinarnego G. U. został dwukrotnie przesłuchany w charakterze obwinionego. Policjant nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, wyjaśniając, że nie pamięta dokładnie kolejności wykonywanych czynności towarzyszących zamknięciu magazynu uzbrojenia w dniu [...] września 2018 r. Jednocześnie wskazał, że nie przypomina sobie, aby zauważył problemy z użytkowaniem dolnego zamka.

Orzeczeniem dyscyplinarnym uznano G. U. winnym popełnienia przewinienia dyscyplinarnego określonego w art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji polegającego na wykonaniu czynności służbowej w sposób nieprawidłowy, tj. na tym, że

w dniu [...] września 2018 r. w Szkole Policji w [...], pełniąc służbę na stanowisku [...], a zatem będąc odpowiedzialnym za przechowywanie broni palnej w podręcznym magazynie uzbrojenia kompanii szkolnej (pomieszczenie [...]), nie zamknął na klucz górnego zamka drzwi tego magazynu. Stosownie do treści § 7 ust. 3 w zw. z § 5 pkt 2 decyzji nr 18 Komendanta Szkoły Policji w [...] z dnia 28 marca 2017 r. w sprawie szczegółowych zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów, odpowiedzialność za przechowywanie broni w podręcznym magazynie uzbrojenia spoczywa na dowódcy/asystencie. Kwestie związane z zabezpieczeniem magazynu uzbrojenia określa Instrukcja w sprawie gospodarowania uzbrojeniem i sprzętem techniczno-bojowym w Policji, będąca załącznikiem do decyzji nr 360 Komendanta Głównego Policji z dnia 6 lipca 2005 r. w sprawie gospodarowania uzbrojeniem i sprzętem techniczno-bojowym w Policji. W pkt 88 załącznika wskazano, że podręczny magazyn uzbrojenia musi spełniać wymagania określone w pkt 74-75. Punkt 75 ppkt 1 stanowi, że w zależności od warunków lokalowych stosuje się dodatkowe zabezpieczenia pomieszczeń magazynowych przez zainstalowanie dwóch zamków. Natomiast zgodnie z pkt 89 podręczny magazyn broni każdorazowo otwiera, zamyka i plombuje magazynier lub policjant, któremu sprzęt przekazano pod opiekę.

Zgodnie z § 3 załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji

z dnia 31 grudnia 2013 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta" policjant powinien wykonywać czynności służbowe według najlepszej woli i wiedzy, z należytą uczciwością, rzetelnością, wykazując się odpowiedzialnością, odwagą i ofiarnością. Ponadto stosownie do treści §15 pkt 1 zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. W sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji wykonywanie czynności podwładnego w szczególności polega na terminowej, dokładnej i starannej realizacji zadań stałych, określonych w kartach i opisach stanowisk oraz poleceń przełożonego, z kolei z § 15 pkt 2 wymienionego zarządzenia wynika, że podwładny niezwłocznie powiadamia przełożonego o okoliczności utrudniającej lub uniemożliwiającej realizację zadania stałego albo polecenia w sposób określony w pkt 1. Natomiast w myśl § 15 pkt 6 cyt. wyżej przepisu podwładny zawiadamia przełożonego o zaistniałej w trakcie wykonywania polecenia zmianie stanu faktycznego, uzasadniającej modyfikację treści polecenia, a gdy nie jest to możliwe - wykonanie polecenia z uwzględnieniem zmienionych warunków działania.

Przywołane przepisy w ocenie Sądu stanowiły wystarczającą podstawą do stwierdzenia przez organ, że zamknięcie drzwi na jeden zamek, w przypadku gdy drzwi są wyposażone w dwa zamki, stanowi przewinienie dyscyplinarne. Fakt, że wytyczne dotyczące zabezpieczenia pomieszczeń z uzbrojeniem zostały wydane po przewinieniu skarżącego, tj. w dniu 16 października 2018 r., nie ma znaczenia w przedmiotowej sprawie, ponieważ wskazane wyżej przepisy w dostateczny sposób w czasie popełnienia czynu regulowały sposób zabezpieczenia takich pomieszczeń.

W związku z powyższym należy stwierdzić, że ustalony w sprawie stan faktyczny nie budził jakichkolwiek wątpliwości. Okoliczność, że świadek D. S. naciskała klamkę i nie spowodowało to otwarcia drzwi, nie pozostaje w jakimkolwiek związku przyczynowo-skutkowym z tym, że skarżący nie zamknął drzwi na górny zamek. Podkreślić należy, że zarzut nie obejmuje odpowiedzialności za otwarcie drzwi w dniu [...] września 2018 r. podczas ich sprawdzenia przez M. R., ale za nieprawidłowe wykonanie czynności opisanych w ww. przepisach polegających na zamknięciu drzwi magazynu tylko na jeden zamek.

Zdaniem Sądu w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia zostały szczegółowo opisane okoliczności związane z popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i Sąd aprobuje argumentację uzasadniającą te ustalenia, a znajdującą potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Organ dyscyplinarny wykazał istnienie wzorca zachowania, które skarżący wykonał nieprawidłowo, tj. miał zamknąć drzwi i klucze zdeponować. Skoro na drzwiach zostały zamontowane dodatkowe zabezpieczenia w postaci 2 zamków oraz referentki i alarmu, to należało zabezpieczyć drzwi przy użyciu tych instrumentów ochrony. Dowodem potwierdzającym fakt zaniechania zamknięcia jest protokół oględzin monitoringu oraz sam monitoring. Żaden ze świadków nie widział zamknięcia drzwi na górny zamek, sam skarżący też tej okoliczności nie podnosi, a przede wszystkim jej nie wykazał. W związku z powyższym zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego są nieuzasadnione.

Odnosząc się do kary wymierzonej skarżącemu należy zauważyć, że w postępowaniu dyscyplinarnym dobór kary adekwatnej do przewinienia dyscyplinarnego należy do sfery uznania organów dyscyplinarnych. Kontrola uznaniowości w tym zakresie sprowadza się w istocie do oceny, czy organ badał sprawę w zakresie dyrektyw ustawowych, jak również, czy zebrał i rozważył cały materiał dowodowy w tym, czy uwzględnił dotychczasowy przebieg służby obwinionego funkcjonariusza. Sąd nie może natomiast ingerować w uprawnienia zastrzeżone wyłącznie dla organu prowadzącego postępowanie dyscyplinarne i oceniać celowości czy słuszności zastosowanych przezeń sankcji (por. wyroki: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 1587/12 i Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 2687/12, dostępne na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wymierzenie zatem w postępowaniu dyscyplinarnym kary, musi być poprzedzone wnikliwą i obiektywną oceną, aby nie można było postawić zarzutu dowolności, co do zastosowanej sankcji. Organ ma obowiązek uwzględnienia i rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć wpływ na rozmiar kary (art. 134h ust. 1-4 ustawy). Zgodnie z art. 134h ust. 1 ustawy o Policji wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby. Stopień winy powinien więc mieć wpływ na wymiar kary. Zdaniem Sądu organ odwoławczy prawidłowo ocenił całokształt okoliczności sprawy oraz obszerny materiał dowodowy. Orzekając o karze, organ uwzględnił ustawowe dyrektywy jej wymiaru oraz w sposób wnikliwy i przekonujący wyjaśnił przyczyny wymierzenia skarżącemu kary nagany. Nagana jest najłagodniejszą z przewidzianych przez ustawodawcę kar dyscyplinarnych. Ma ona głównie charakter moralnego potępienia przewinienia policjanta, ponieważ nie obejmuje sfery wolnościowej i majątkowej. Naganę można orzec tylko wtedy, gdy ze względu zarówno na charakter, jak i okoliczności przewinienia lub właściwości i warunki osobiste policjanta należy zasadnie przypuszczać, że jej zastosowanie jest wystarczające do uświadomienia mu, że poszanowanie prawa

i uznanych powszechnie za najwłaściwsze zasad współżycia społecznego jest jego powinnością.

Za chybiony należy uznać także zarzut naruszenia przepisów procesowych dotyczących postępowania dowodowego. Organy Policji w sposób wyczerpujący zebrały

i rozpatrzyły cały materiał dowodowy oraz dokonały oceny dowodów z zachowaniem reguł określonych w K.p.a. nie przekraczając przy tym granic uznania administracyjnego.

W wystarczający sposób uzasadniły też swoje rozstrzygnięcia, także w części dotyczącej rodzaju wymierzonej kary. Organ w sposób jasny i przejrzysty wyjaśnił również skarżącemu powody wydania rozstrzygnięcia utrzymującego w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

W takim stanie sprawy zarzuty podniesione w skardze należało uznać za bezpodstawne, przyjmując w tym względzie za trafną argumentację organu ujętą zarówno w zaskarżonym orzeczeniu, jak i w odpowiedzi na skargę.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.

Odnośnie żądania zwrotu kosztów postępowania należy stwierdzić, że zgodnie z art. 239 § 1 pkt 1 lit. d tej ustawy, skarżący w przedmiotowej sprawie nie miał obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Zwrot kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw przysługuje skarżącemu od organu w wypadku uwzględnienia skargi oraz w sytuacji określonej w art. 201 powołanej ustawy, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca