Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SAB/Wr 521/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2021-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Stwierdzono bezczynność organu
Powołane przepisy: article: art. 37 par. 1 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Władysław Kulon, Sędziowie Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński (sprawozdawca), Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II w dniu 16 listopada 2021 r. sprawy ze skargi R. K. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę I. stwierdza, że Wojewoda Dolnośląski dopuścił się bezczynności; II. stwierdza, że bezczynność Wojewody Dolnośląskiego ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. zobowiązuje Wojewodę Dolnośląskiego do wydania aktu w terminie 30 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi; IV. przyznaje od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz skarżącego sumę pieniężną w kwocie 200 (dwieście) złotych; V. zasądza od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz skarżącego kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Skarżący (R. K.), wniósł w dniu 16.06.2021 r. skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego (dalej: Wojewoda, organ administracji), polegającą na niedotrzymaniu terminów załatwienia spraw z jego wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę – złożonego 15.01.2021 r.

Działając na podstawie art. 3 § 2 pkt 8, art. 50 § 1 i art. 53 § 2b ustawy z 30.08.2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019r., poz. 2325 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), skarżący zarzucił organowi naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 8, art. 12, art. 35 § 1- 3 i art. 36 § 1 k.p.a. Na tej podstawie wniósł o:

1. dokonanie kontroli bezczynności organu, którego dotyczy skarga;

2. zobowiązanie organu do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie 14 dni od daty doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy;

3. przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości 1.000 zł;

4. zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

Skarżący uzasadnił wnioski i zaprezentował swoje stanowisko.

W odpowiedzi na skargę, Wojewoda wniósł o jej oddalenie, wskazując na typowe przyczyny opóźnienia w procedowaniu w tego rodzaju sprawach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga na bezczynność organu w sprawie z wniosku skarżącego o wydanie decyzji zezwalającej na pobyt czasowy okazała się uzasadniona, albowiem z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że organ nie załatwił sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. Analiza akt administracyjnych sprawy dowodzi bowiem, że 15.01.2021 r. skarżący złożył do Wojewody wniosek w przedmiotowej sprawie. Jeszcze w tym samym dniu organ, powołując się przepis art. 61 § 1 i art. 36 § 1 k.p.a. oraz art. 108 ustawy o cudzoziemcach, zawiadomił cudzoziemca o wszczęciu postępowania oraz przewidywanym terminie zakończenia postępowania, który ustalił na dzień 15.10.2021 r. Wojewoda wyjaśni, że powodem przedłużenia terminu rozpatrzenia wniosku jest konieczność sprawdzenia złożonych dokumentów i możliwości udzielenia zezwolenia. Ponadto organ powołał się na dużą liczbę prowadzonych jednocześnie postępowań w sprawie cudzoziemców. W dniu 09.03.2021 r. skarżący wniósł ponaglenie na działanie organu. Pismem z 29.06.2021r. Wojewoda poinformował skarżącego, że przewidywany termin zakończenia postępowania w sprawie określono na 29.10.2021 r. Ponadto organ zwrócił się do odpowiednich służb o przekazanie informacji na temat pobytu cudzoziemca na terytorium RP.

Powyższe wskazuje, że organ pozostawał w sprawie bezczynny, naruszając w ten sposób zasady i terminy określone w art. 35, art. 36 oraz w art. 8, art. 12 k.p.a. Przede wszystkim nie można w sprawie zaakceptować sytuacji, w której już w momencie złożenia wniosku (bez weryfikacji spełnienia wymogów formalnych takiego wniosku), Wojewoda wyznaczył - na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. – przewidywany termin zakończenia postępowania. Możliwość wyznaczenia na tej podstawie, co należy podkreślić - nowego terminu załatwienia sprawy – uaktualnia się dopiero wówczas, gdy organ administracji nie załatwił sprawy niezwłocznie (art. 35 § 1 i 2 k.p.a.) lub w terminach określonych w art. 35 § 3, 3a i 4 k.p.a. Podstawy do wyznaczenia w ten sposób nowego terminu załatwienia sprawy nie stanowi natomiast - powołana przez Wojewodę - konieczność sprawdzenia złożonych dokumentów i możliwości udzielenia zezwolenia. Sprawdzenie kompletności złożonego wniosku oraz weryfikacja przesłanek udzielenia zezwolenia, powinno nastąpić w terminach określonych w art. 35 k.p.a. Z całą również pewnością nie może stanowi podstawy do zastosowania art. 36 § 1 k.p.a. okoliczność zbyt dużej liczby prowadzonych jednocześnie postępowań w sprawie cudzoziemców. Jednocześnie Sąd nie znajduje podstaw prawnych pozwalających na wyznaczenie przez Wojewodę tak odległego terminu. Wyznaczający na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. nowy termin załatwienia sprawy organ jest bowiem związany przepisami art. 12 § 2 i art. 35 § 1 k.p.a. Zatem jest obowiązany do ustalenia możliwie najkrótszego terminu. W świetle zaistniałych w sprawie okoliczności, Sąd stwierdził, że wyznaczenie już w momencie wszczęcia postępowania administracyjnego, nowego, a przy tym tak odległego terminu załatwienia sprawy, nie chroni organu w żaden sposób przed zarzutem bezczynności. Dlatego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzeczono jako w pkt. I sentencji wyroku.

Biorąc pod uwagę brak wymaganych działań organu po otrzymaniu wniosku cudzoziemca, w tym zwłaszcza fakt zainteresowania się sprawą dopiero po wniesieniu ponaglenia, Sąd uznał, że organ dopuścił się kwalifikowanego naruszenia prawa o którym mowa wart. 149 § 1a p.p.s.a. Zaistniałej w niniejszej sprawie sytuacji nie da się pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawa, a zachowanie organu podważa zaufanie jednostki do organów administracji publicznej i obowiązującego porządku prawnego. W szczególności, jako kwalifikowane naruszenie art. 35 i art. 36 k.p.a., Sąd uznał konieczność przymuszania przez stronę organu do zajęcia się sprawą przez składanie skargi do Sądu na bezczynność. W rzeczywistości organ nie stosuje przepisów dotyczących ram czasowych postępowania lecz kryterium pozaprawne – datę złożenia skargi na przewlekłość postępowania/bezczynność. W ocenie Sądu, wykazana bezczynność nosi cechę rażącego naruszenia prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.), o czym Sąd orzekł w pkt II wyroku.

Wobec braku przekazania przez organ informacji o wydaniu decyzji załatwiającej wniosek złożony w niniejszej sprawie, Sąd zobowiązał Wojewodę do załatwienia sprawy przez wydanie aktu kończącego postępowanie, w terminie 30 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, zgodnie z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (pkt III sentencji wyroku).

Na wniosek skarżącego, zgodnie z przyznaną prawem kompetencją (Sąd "może") i nie będąc związany wnioskami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.), Sąd przyznał sumę pieniężną w kwocie 200 zł (pkt IV sentencji wyroku), o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. W ocenie Sądu, kwota ta będzie adekwatna w kontekście zaistniałych w sprawie okoliczności (opisanej wcześniej postawy organu wobec strony postępowania administracyjnego), jak i trudności, z jakimi cudzoziemiec musi zmagać się nie posiadając stosownego zezwolenia na pobyt na terytorium obcego państwa. Sąd wyraża przekonanie, że konieczność wypłaty w/w kwoty przez organ posłuży zwalczaniu dalszej bezczynności organu w sprawie (zdyscyplinuje organ).

Z przedstawionych wyżej względów, Sąd - na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3, § 1a i § 2 w zw. z art. 154 § 7 p.p.s.a. - orzekł jak w pkt l-IV sentencji wyroku.

O kosztach Sąd postanowił zgodnie z art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. (pkt V sentencji wyroku).