Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 516/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2007-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 63, art. 64 par. 2, art. 145a, art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 1 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 134, art. 145 par. 1 pkt 2, art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Sadurski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Marcinowski,, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Protokolant Asystent sędziego Adam Traczyk, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 30 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi W. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie rejestracji pojazdu 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty z dnia [...] nr [...] dotyczącej odmowy wznowienia postępowania w sprawie rejestracji ciągnika samochodowego marki RENAULT R 420 Magnum decyzją z dnia [...]. 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania w wysokości [...] złotych.


UZASADNIENIE

I

Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, utrzymało w mocy decyzję Starosty z dnia [...] nr [...] w sprawie odmowy wznowienia postępowania w sprawie rejestracji ciągnika samochodowego marki RENAULT R 420 Magnum, nr nadwozia [...], rok produkcji 1998, nr rejestracyjny [...] decyzją z dnia [...].

W uzasadnieniu organ II instancji przedstawił, iż dnia [...] maja 2006 r. W. D. wystąpił z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] w sprawie rejestracji ciągnika samochodowego marki RENAULT R 420 Magnum w toku którego pobrano kwotę 1000 zł tytułem opłaty ewidencyjnej za wydanie karty pojazdu. W. D. wniósł o uchylenie dotychczasowej decyzji i wydanie nowej rozstrzygającej o istocie sprawy, uwzględniającej zmianę wysokości opłaty za wydanie karty pojazdu oraz nakazującej zwrot kwoty 925 zł uiszczonej bez podstawy prawnej. W uzasadnieniu wniosku strona powołała wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r. na mocy którego orzeczono o niezgodności § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu z Konstytucją.

Działający z upoważnienia Starosty, Kierownik Wydziału Komunikacji i Drogownictwa, decyzją z dnia [...] odmówił wznowienia postępowania, stwierdzając iż powołane we wniosku okoliczności stanowią przedmiotowe przyczyny niedopuszczalności wznowienia postępowania.

Od przedmiotowej decyzji odwołanie złożył W. D., wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie decyzji w sprawie rejestracji pojazdu i wydanie nowej decyzji uwzględniającej zmianę wysokości opłaty za wydanie karty pojazdu.

Rozpoznając odwołanie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, iż wydanie decyzji odmawiającej wznowienia postępowania jest możliwe tylko wtedy gdy wznowienie postępowania z przyczyn podmiotowych czy przedmiotowych jest niedopuszczalne oraz gdy strona złożyła żądanie wznowienia postępowania z uchybieniem ustawowego terminu. Niedopuszczalność wznowienia z przyczyn przedmiotowych ma miejsce gdy strona żąda wznowienia postępowania w sprawie w której organ działał w innej formie prawnej, np. umowy cywilnej, czynności materialno-technicznej, w formie zaświadczenia.

Z treści wniosku o wznowienie postępowania wynika, że przedmiotem wznowienia postępowania w sprawie rejestracji pojazdu jest czynność materialno-techniczna polegającą na pobraniu od wnioskodawcy kwoty 500 zł tytułem opłaty ewidencyjnej za wydanie karty pojazdu.

Strona żąda zmiany wysokości opłaty za wydanie karty pojazdu i zwrotu kwoty 425 zł uiszczonej bez podstawy prawnej i opiera przesłankę wznowienia na art. 145 a § 1 kpa. Strona powołuje się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r., sygn. akt: 3/1/A/2006, na mocy którego Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu, z art. 77 ust.4 pkt 2 i ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym oraz z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji RP.

W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy powołuje się na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 28 listopada 2005 r. w którym stwierdzono, że pobranie opłaty za wydanie karty pojazdu stanowi czynność materialno-techniczną. Sąd stwierdził iż ustawową podstawę pobierania opłaty za kartę pojazdu stanowi art. 77 ust. 3 ustawy - prawo o ruchu drogowym. Na mocy art. 77 ust. 4 wskazanej ustawy do określenia w drodze rozporządzenia wysokości opłat za kartę pojazdu upoważniony został minister właściwy do spraw transportu, na podstawie tego upoważnienia wydane zostało rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu.

Zarówno obowiązek uiszczenia opłaty jak i jej wysokość wynika bezpośrednio z przepisów prawa. Organ administracji jest tylko zobowiązany, przed wydaniem karty pojazdu, do pobrania opłaty którą osoba rejestrującą pojazd ma obowiązek uiścić, bez wydania wcześniej jakiegokolwiek aktu konstytucyjnego lub deklaratywnego ze strony organu rejestracyjnego.

Kolegium w uzasadnieniu w pełni podzieliło pogląd WSA w Opolu iż pobranie opłaty i wydanie karty jest czynnością materialno-techniczną. Wobec czego jeżeli przedmiotem wznowienia postępowania w istocie jest właśnie czynność materialno-techniczna, to z przyczyn przedmiotowych zachodzi niedopuszczalność wznowienia postępowania.

II

Na przedmiotową decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniósł W. D., powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r., domagał się jej uchylenia oraz zwrotu nadpłaconej kwoty tj. 925 zł.

III

W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo zwróciło uwagę, iż podstawę pobrania opłaty w przedmiotowej sprawie, stanowił art. 77 ust. 3 ustawy o ruchu drogowym, natomiast wysokość opłaty wynikała z § 1 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 4 marca 2002 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu. Rozporządzenie to utraciło moc z dniem 21 sierpnia 2003 r. tj. z dniem wejścia w życie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu.

Przedmiotem skargi konstytucyjnej do Trybunału Konstytucyjnego był przepis § 1 ust. 1 rozporządzenia z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie opłat za kartę pojazdu. Z sentencji orzeczenia TK z dnia 17 stycznia 2006 r. wynika, że rozporządzenie to utraciło moc obowiązującą z dniem 1 maja 2006 r. Trybunał Konstytucyjny nie wypowiadał się w kwestii zgodności z Konstytucją przepisów rozporządzenia Ministra

Infrastruktury z dnia 4 marca 2002 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, zważył co następuje:

IV

Mając na uwadze art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sąd dokonuje kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd uwzględnia skargę i stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kpa lub w innych przepisach.

Jako, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca wydane zostały z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa) skarga podlega uwzględnieniu z przyczyn wziętych pod uwagę przez sąd z urzędu.

W niniejszej sprawie przedmiotem badania jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...], która utrzymuje w mocy decyzję Starosty z dnia [...] nr [...] w sprawie odmowy wznowienia postępowania w sprawie rejestracji ciągnika samochodowego marki Renault R 420 Magnum.

V

Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, w pierwszej kolejności należy zaznaczyć, iż postępowanie wznowieniowe jest postępowaniem szczególnym. Otwiera możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, która została rozstrzygnięta decyzją ostateczną.

W przedmiotowej sprawie skarżący żądał wznowienia postępowania na podstawie art. 145 a kodeksu postępowania administracyjnego, który stanowi że można żądać wznowienia postępowania gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie której została wydana decyzja.

Wznowienie postępowania w oparciu o tę podstawę dopuszczalne jest tylko w sytuacji gdy sprawa administracyjna zakończona została decyzja ostateczną; Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego wydana została decyzja ostateczna, a akt normatywny uznany za niezgodny z Konstytucją utracił moc obowiązywania wskutek wejścia w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego.

Treść art. 147 kpa stanowi, iż wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. w art. 145 a następuje tylko na żądanie strony. Oznacza to, że w zakresie tej podstawy wznowienia, dla uruchomienia tego trybu niezbędna jest inicjatywa strony w postaci żądania wznowienia postępowania. Żądanie wznowienia postępowania w sprawie jest podaniem w rozumieniu art. 63 kpa. Podanie powinno spełniać minimum wymogów formalnych. Zgodnie z treścią art. 63 § 2 i 3 powinno zawierać określenie wnoszącego wraz ze wskazaniem jego adresu, treść żądania oraz podpis wnioskodawcy. Podpis na podaniu warunkuje fakt pochodzenia żądania od osoby określonej jako wnosząca podanie. W sytuacji gdy podanie, w przedmiotowej sprawie - żądanie wznowienia postępowania, zawiera braki usuwalne organ administracji ma obowiązek, zgodnie z art. 64 § 2 kpa, wezwać wnoszącego do usunięcia braków. Usunięcie braków nastąpić powinno w terminie siedmiu dni od doręczenia. W wezwaniu organ ma obowiązek pouczenia strony, iż niedochowanie terminu skutkuje pozostawieniem bez rozpoznania takiego wniosku czy podania.

W przedmiotowej sprawie wniosek skarżącego o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] w sprawie rejestracji ciągnika samochodowego marki Renault R 420 Magnum, w toku którego pobrano kwotę 1000 zł tytułem opłaty za wydanie karty pojazdu, został złożony do Starostwa Powiatowego w dniu [...]. Strona skarżąca nie złożyła na wskazanym wniosku swojego podpisu, wobec czego wniosek ten zawierał braki formalne, do których uzupełnienia organ obowiązany był wezwać stronę, czego jednak nie uczynił. Wznowienie postępowania, na podstawie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, stwierdzającego niezgodność aktu normatywnego z Konstytucja, umową międzynarodową czy z ustawą, może zostać wszczęte, jak wskazano powyżej, tylko i wyłącznie na podstawie wniosku złożonego przez osobę uprawnioną. Skoro wniosek złożony przez skarżącego nie zawierał podpisu to nie spełniał wymagań formalnych podania, wobec czego nie mógł stanowić podstawy do wszczęcia postępowania o wznowienie. Należy wobec tego stwierdzić, iż w przedmiotowej sprawie nie został złożony wniosek o wznowienie postępowania. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż organ wszczynając postępowanie działał z urzędu do czego w tym zakresie nie miał uprawnień.

Tego rodzaju nadużycie ustawowych kompetencji organu I instancji należy traktować jako rażące naruszenie prawa skutkujące nieważnością wydanej przez ten organ decyzji. Rażącym naruszeniem prawa było również pozostawienie w obrocie prawnym przez organ II instancji nieważnej decyzji organu I instancji. Taka sytuacja skutkuje również nieważnością decyzji II instancji.

VII

Dodatkowo należy także zauważyć, że we wniosku o wznowienie postępowania, skarżący powołał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r., w którym Trybunał orzekł o niezgodności § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu. z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym oraz z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji RP.

Natomiast decyzja dotycząca rejestracji samochodu Renault R 420 Magnum wydana została w roku 2002, wobec czego wysokość opłaty za wydanie karty pojazdu wynikała z § 1 ust.2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 4 marca 2002 r., obowiązującego w chwili wydawania przedmiotowej decyzji. Skarżący nie miał zatem podstawy do żądania wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 a kpa, gdyż rozporządzenie to nie było przedmiotem rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny.

Organy, zarówno pierwszej jak i drugiej instancji, wydając decyzję o odmowie wznowienia postępowania, po pierwsze nie zwróciły uwagi na to, że wniosek zawiera braki formalne, co doprowadziło do wszczęcia postępowania z urzędu. Po drugie nie zwróciły uwagi, że orzeczenie TK wskazane we wniosku o wznowienie postępowania, nie dotyczyło aktu normatywnego będącego podstawą pobrania opłaty za wydanie karty pojazdu.

Z tych też względów oraz na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 134 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.