Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 354/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2017-08-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 2
journal: Dz.U. 2015 poz 1892
law: Ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Orłowska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Zegan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi I. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie zaświadczenia o samodzielności lokali mieszkalnych 1. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia 19 września 2016 r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej I. G. 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 27 lutego 2017 r., sygn. akt [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta G. z dnia 19 września 2016 r. nr [...] o odmowie wydania zaświadczenia stwierdzającego samodzielność lokali mieszkalnych nr 2 i 6 w budynku mieszkalnym przy ul. [...] 81 w G.

Opisując stan faktyczny sprawy organ wskazał, że I. G. wystąpiła o wydanie ww. zaświadczenia wnioskiem z dnia 23 sierpnia 2016 r., do którego dołączyła inwentaryzację budynku oraz lokali sporządzoną w styczniu 2016 r. Organ I instancji dołączył do akt sprawy dokumentację związaną ze wskazaną we wniosku nieruchomością i pismem z dnia 1 września 2016 r. wezwał wnioskodawczynię do przedłożenia dokumentu potwierdzającego przyjęcie do użytkowania budynku zrealizowanego na podstawie pozwolenia na budowę z dnia 17 lutego 2005 r. oraz dokumentów, na podstawie których zostały wykonane roboty budowalne w lokalach mieszkalnych, albowiem przedłożona przy wniosku inwentaryzacja odbiega od zatwierdzonego projektu budowlanego. Nieprzedłożenie przez wnioskodawczynię żądanej przez organ dokumentacji stało się powodem odmowy wydania zaświadczenia.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w pełni podzieliło stanowisko, że brak ww. dokumentacji uniemożliwił wydanie zaświadczenia o żądanej przez I. G. treści. Zdaniem organu, niewątpliwie załączona do wniosku inwentaryzacja jest niezgodna z dokumentacją budynku będącą w posiadaniu (w archiwum) organu I instancji. Zgodnie z archiwalną dokumentacją budynku przy ul. [...] 81 w G. na poziomie piwnic znajduję się 4 piwnice i sień, na kondygnacji parterowej z prawej strony klatki schodowej zaznaczono lokal sklepowy oraz łazienkę, natomiast po lewej stronie klatki schodowej jest jedno mieszkanie trzypokojowe i kuchnia. Na I i II piętrze budynku projekt budowalny przewidywał po jednym mieszkaniu na każdej kondygnacji – tj. mieszkanie czteropokojowe plus kuchnia. Organ I instancji dołączył do akt sprawy pozwolenie na budowę z dnia 17 lutego 2005 r. na rozbudowę budynku przy ul. [...] 81 w G. o nadbudowę garażu (o jedną kondygnację mieszkalną). Z kolei dołączona do wniosku inwentaryzacja określa, że w rzucie piwnic znajduje się 6 pomieszczeń oraz dwa garaże. Na parterze znajdują się dwa mieszkania oznaczone nr 1 i 2. Na I i II kondygnacji zaznaczone zostały po dwa mieszkania na każdej kondygnacji oznaczone numerami od 3 do 6. Wobec powyższego stwierdzono, że brak jest dokumentacji technicznej budynku, na której można byłoby dokonać zaznaczeń lokali mieszkalnych zgodnie z art. 2 ust. 5 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, a zatem niezbędne jest dokonanie zaznaczeń w sposób określony w art. 2 ust. 6 ww. ustawy. tj. zgodnie z wymogami przepisów prawa budowalnego. Kolegium zauważyło, że z art. 2 ust. 5 cyt. ustawy o własności lokali wynika, że podstawę dla stwierdzenia samodzielności lokalu stanowi "dokumentacja techniczna budynku", w skład której wchodzą " rzuty... kondygnacji budynku" i "operat ewidencyjny". Natomiast w przypadku braku takiej dokumentacji, podstawę stanowi dokumentacja pozyskana "zgodnie z wymogami przepisów prawa budowlanego". Kolegium uznało, że dokumentacja z 2016 r. dołączona do wniosku nie jest dokumentacją pozyskaną "zgodnie z wymogami prawa budowlanego". Jest to bowiem jedynie odzwierciedlenie obecnego stanu faktycznego lokalu, swoisty spis z natury, natomiast dokumentacja pozyskana "zgodnie z wymogami prawa budowalnego", w przypadku, gdy w lokalu dokonano zmian - np. przebudowy – to dokumentacja z postępowania, które stanowiło podstawę do dokonania zmian w lokalu. Zdaniem organu za dokumentację w rozumieniu art. 2 ust. 6 cyt. ustawy może być uznana tylko taka dokumentacja, która odzwierciedla aktualny stan lokalu i sporządzona została w toku postępowania określonego przepisami prawa budowlanego, np. w toku postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę, pozwolenia na użytkowanie itp. Uzasadniając swoje stanowisko organ powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca z 2001 r., sygn. akt II SA/Lu/393/00, w którym wskazano, że wydanie zaświadczenia o spełnieniu wymagań samodzielności lokalu może nastąpić dopiero po dopuszczeniu do użytkowania budynku, w którym lokal jest usytuowany.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku I. G. wniosła o uchylenie wydanych w sprawie postanowień podnosząc zarzuty naruszenia przez organy art. 2 w. zw. z art. 2 ust. 3 cyt. ustawy oraz jej art. 2 ust. 5 i 6 poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, a także naruszenie art. 7 w. zw. z art. 77 kpa.

Skarżąca podkreśliła, że dla przyjęcia czy dany lokal jest samodzielnym lokalem mieszkalnym, decydują kryteria z art. 2 ust 2 cyt. ustawy, które nie zostały jednak przez organy w ogóle poddane ocenie. Wskazany przepis przewiduje, że jedynymi przesłankami uznania lokalu mieszkalnego za samodzielny, jest trwałe wydzielenie go ścianami oraz zaspokojenie funkcji mieszkaniowej. Przepis ten nie przewiduje więc powoływania się na inne kryteria. W rezultacie prawidłowo przeprowadzone postępowanie w przedmiocie wydania zaświadczenia powinno ograniczać się do stwierdzenia istnienia lub nieistnienia przesłanek z art 2 ust. 2 cyt. ustawy. Zawarte w zaskarżonym postanowieniu rozważania organu wskazują natomiast, że wniosek został poddany badaniu w zakresie pozaustawowym.

Opierając się na orzecznictwie sądów administracyjnych, skarżąca argumentuje, że wbrew twierdzeniom organów, kwestia, czy budynek został oddany do użytkowania, nie wchodzi w zakres badania w postępowaniu wyjaśniającym, poprzedzającym wydanie zaświadczenia. Dla stwierdzenia samodzielności lokalu nie jest też niezbędne przedstawienie dokumentacji potwierdzającej przyjęcie budynku do użytkowania.

Skarżąca wskazała końcowo, że budynek pry ul. [...] powstał w latach 50-tych XX wieku i od dawna funkcjonuje w nim podział na odrębne lokale zamieszkiwane przez poszczególnych członków rodziny i osoby trzecie. Strona nie dokonywała żadnej przebudowy tej nieruchomości. Ewentualne prace były prowadzone przez innych współwłaścicieli i nie dotyczyły objętych wnioskiem lokali nr 2 i 6, które zamieszkuje skarżąca oraz jej syn. Strona nie może więc ponosić ujemnych konsekwencji domniemanego niezgłoszenia odbioru robót przez inne osoby i w innej części budynku. Okoliczności te nie mogą działać na niekorzyść strony tj. na jej uprawnienie do potwierdzenia samodzielności lokali, które nigdy nie były przedmiotem rozbudowy i przebudowy. Skarżąca podkreśliła, że zarówno powierzchnia jak i rozmieszczenie lokali objętych złożonym przez nią wnioskiem są zgodne z pierwotnym pozwoleniem na budowę.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako p.p.s.a.,) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga wniesiona do sądu może zostać uwzględniona w sytuacji, gdy stwierdzone w toku kontroli sądowej uchybienia, do jakich doszło przy wydawaniu zaskarżonej decyzji(postanowienia), miały bądź mogły mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 §1 pkt. 1 p.p.s.a.).

Przedmiotem kontroli sądowo-administracyjnej w niniejszej sprawie są postanowienia, mocą których organy obu instancji odmówiły wydania zaświadczenia o samodzielności lokali mieszkalnych nr 2 i 6 położonych w budynku mieszkalnym nr 81 przy ul. [...] w G..

Skarga jest uzasadniona, albowiem zaskarżone zaświadczenia wydane zostały w wyniku wadliwie przeprowadzonego postępowania, co w konsekwencji spowodowało naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali ( Dz.U. z 2015 r., poz. 1892 ze zm. w zw. z art. 2 ust. 5 i art. 2 ust. 6 tej ustawy.

Z akt sprawy wynika, że skarżąca I. G., współwłaścicielka budynku nr 81 przy ul. [...] 81 w G., wniosła o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu (-li) nr 2 i 6 położonych w budynku.

Do wniosku dołączona została inwentaryzacja lokalu(-li) wykonana – zdaniem wnioskującej przez osobę uprawnioną, a wniosek uzupełniony został żądaniem zawartym w piśmie z dnia 23 sierpnia 2016 r. o "wydzielenie dwóch lokali położonych w kamienicy", w sposób opisany w piśmie (k-1 i 1 akt adm.).

Wnioskująca wskazała również cel żądania wydania zaświadczenia – częściowe zniesienie współwłasności nieruchomości (k-1 akt), czyli – dokonanie czynności cywilnoprawnej.

W takiej sytuacji znajdują zastosowanie przepisy ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali ( j.t. Dz.U. z 2015 r., poz.1892 ze zm.), przy czym w dacie wydawania postanowień organów obu instancji zarówno definicja samodzielnego lokalu mieszkalnego w rozumieniu ustawy, jak i sposób dokonywania zaznaczenia obrysu samodzielnego lokalu mieszkalnego wraz z pomieszczeniami przynależnymi nie wymagały – wbrew poglądom wyrażonym w uzasadnieniach postanowień – "dopuszczenia budynku do użytkowania" i sięgania po dokumentację zgromadzoną w tym postępowaniu.

Jak wyjaśniano to wielokrotnie w orzecznictwie sądów administracyjnych, a równolegle z postanowieniem organu II instancji - w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1458/15 : "analiza treści art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, wskazuje jednoznacznie, że kryterium decydującym o odrębnej własności lokalu jest samodzielność lokalu. Jest to jedyna przesłanka, jaką musi spełniać lokal, aby mógł stać się odrębną nieruchomością. Samodzielny lokal mieszkalny ma spełniać wymagania do korzystania z niego zgodnie z przeznaczeniem, przy uwzględnieniu stałego przebywania w nim ludzi, bez konieczności korzystania z innych samodzielnych lokali oraz sprostać wymaganiom obrotu cywilnoprawnego.

Lokal posiada cechę samodzielności, o ile funkcjonalnie nie stanowi on części składowej innego lokalu, a korzystanie z niego nie wiąże się z koniecznością korzystania z pomieszczeń znajdujących się w innym lokalu. O tym, czy dany lokal może być uznany za samodzielny decyduje jego wydzielenie trwałymi ścianami, swobodny dostęp do niego właściciela czy mieszkańca i możliwość korzystania z niego bez wymogu korzystania z innych samodzielnych lokali, co oznacza przeznaczenie lokalu do wyłącznego użytku jego właściciela (mieszkańca)".

Z przytoczoną definicją skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni się zgadza, a pozostaje ona również w harmonii z poglądami wyrażanymi w innych wyrokach wojewódzkich sądów administracyjnych, także w Gdańsku w sprawach podobnych ( por. :wyrok WSA w Poznaniu z dnia 26.03.2013 r., w sprawie sygn. akt IV SA/ Po 119/13; wyrok WSA w Gdańsku w sprawie III SA/Gd 144/14 z dnia 13.04.2017 r.).

Zatem wniosek skarżącej winien zostać rozpatrzony na podstawie art. 217 i n. kpa, które to przepisy stanowią, że organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie, co dotyczy niniejszego postepowania /.../ jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (art. 217 § 2 pkt. 1 kpa).

Art. 2 ust. 3 cyt. wyżej ustawy z 1994 r. stanowi bowiem, że spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 2 ( tj.: o samodzielności lokalu w rozumieniu ustawy o własności lokali), stwierdza starosta w formie zaświadczenia.

Jak wynika z akt, organ I instancji, rozpoznając wniosek skarżącej: " stwierdził, że załączona do wniosku inwentaryzacja (dokumentacja) jest niezgodna z dokumentacją budynku będącą w posiadaniu archiwum tut. Organu" i - "zwrócił się do I. G. o złożenie wyjaśnień /.../ poprzez przedłożenie wyszczególnionej w uzasadnieniu do postanowienia dokumentacji technicznej budynku przy ul. [...] 81 w G., w tym – dołączenie do wniosku pozwolenia na użytkowanie budynku" etc.

Dalej – wbrew przedłożonej dokumentacji, tj. inwentaryzacji, sporządzonej przez uprawnionych architektów, która zawiera wydzielenie lokali nr 2 i 6 "trwałymi ścianami w obrębie budynku zespołu izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi", jak wymaga tego przepis art. 2 ust. 2 ustawy, organ I instancji porównał przedłożoną dokumentację z archiwalną, znajdującą się w Urzędzie i – odmówił wydania żądanego zaświadczenia.

Należy dodać, że organ nie wyjaśnił, dlaczego na przedłożonej dokumentacji nie można zaznaczyć lokali w myśl wymagań z ustępu 5 omawianego art. 2 ustawy, a jedynie podał, że brak jest odpowiedniej dokumentacji, zatem niezbędne jest dokonanie zaznaczeń w sposób określony w art. 2 ust. 6 ustawy, tj. zgodnie z wymogami przepisów prawa budowlanego.

W tym miejscu przypomnieć należy, że przytaczane ustępy 5 i 6 art. 2 ustawy, jak to wielokrotnie wyjaśniano w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, adresowane są do uczestników czynności cywilnoprawnych, nie zaś – do organu wydającego zaświadczenie ( por.: wyrok WSA w Poznaniu z dnia 26.03.2013 r r., w sprawie sygn. akt IV SA/ Po 119/13 i cytowane oraz przytaczane tam wyroki sądów administracyjnych).

Z uzasadnienia do postanowienia organu I instancji wynika, że przytoczone wyżej argumenty były powodem odmowy wydania zaświadczenia o żądanej przez I. G. treści, a odmowa wydania zaświadczenia (zaświadczeń) i wyjaśnienie przyczyn zaaprobowane zostało przez organ odwoławczy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] rozpoznając sprawę, poddało analizie (porównaniu) pierwotny czy – kolejny projekt budowy lub rozbudowy całego budynku z przedłożoną inwentaryzacją i – doszło do konkluzji, że "Innymi słowy, podstawę do stwierdzenia samodzielnego lokalu mieszkalnego stanowić może jedynie taka dokumentacja, która odzwierciedla aktualny stan lokalu i sporządzona została w toku postępowania określonego przepisami prawa budowlanego, np. w toku postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę, pozwolenia na użytkowanie".

Zauważyć w tym miejscu należy, że kilka wierszy wyżej organ przyznał, że "przedłożona inwentaryzacja jest – jedynie – odzwierciedleniem obecnego stanu faktycznego lokalu, swoistym spisem z natury", natomiast nie wyjaśniono, dlaczego organ odwoławczy uważa, że dokumentacji tej nie wykonano zgodnie z przepisami prawa budowlanego oraz – jakie przepisy prawa stawiają wymóg, by "dokumentację sporządzano w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę i/lub w postępowaniu o wydanie pozwolenia na użytkowanie budynku."

Dalsza część uzasadnienia kontrolowanego postanowienia poświęcona jest analizie przepisów mówiących o samodzielności lokali in abstracto, z treścią której oczywiście należy się zgodzić, nie wynika z niego jednak, czy analizie organu podlegała dokumentacja techniczna przedłożona przez skarżącą i dotycząca konkretnych lokali nr 2 i nr 6 w budynku przy ul. [...] 81 w G. i – czy spełniają one, bądź nie, wymogi bycia samodzielnym lokalem mieszkalnym zgodnie z rozumieniem ustawy o własności lokali, a w szczególności – jej art. 2 ust. 2 w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania.

Organy obu instancji nie wyjaśniły w uzasadnieniach do postanowień, na czym polegały braki w przedłożonej przez skarżącą dokumentacji technicznej, uniemożliwiające dokonanie na nich zaznaczeń, o których mowa w art. 2 ustęp 5 ustawy. W czasie orzekania w sprawie omawiane przepisy ustawy stanowiły, że to zaznaczeń dokonuje się zgodnie z wymogami przepisów prawa budowlanego, zaś treść ust. 6 i 1 i 2 cyt. art. 2 , a w szczególności –art. 1 i n. ustawy wskazują cel uregulowań prawnych, którym jest: "sposób ustanowienia odrębnej własności samodzielnych lokali mieszkalnych, lokali o innym przeznaczeniu, prawa i obowiązki właścicieli tych lokali oraz zarząd nieruchomością wspólną". Nie było zatem podstaw prawnych, by w niniejszej sprawie organy obu instancji powoływały się na takie okoliczności faktyczne i prawne, które miały znaczenie z punktu widzenia regulacji przepisów prawa budowlanego (szeroko rozumianego, tj. z przepisami wykonawczymi do ustawy).

Zaznaczyć również należy dwie kwestie : po pierwsze zarówno w odwołaniu jak i w skardze skarżąca podkreślała, że objęte wnioskiem lokale nr 2 i 6 w przedmiotowym budynku nie były zmieniane bądź rozbudowywane (przebudowywane) od czasu wybudowania budynku w latach 30-tych XX wieku. Do twierdzenia tego organy obu instancji nie odniosły się.

Po wtóre – na gruncie obowiązujących przepisów w dacie orzekania przez organy obu instancji sąd podziela i ten pogląd judykatury, który wskazuje, że z analizy art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali wynika jednoznacznie, iż kryterium decydującym o odrębnej własności lokalu jest kryterium samodzielności, a nie kryterium zaspakajania potrzeb mieszkaniowych ludzi. Gdyby ustawodawca zamierzał z tego ostatniego kryterium uczynić przesłankę niezbędną dla wydania zaświadczenia, musiałby wskazać dodatkowe kryterium dla lokalu przeznaczonego na inne cele niż mieszkalne, a nie nakazywać jedynie ich odpowiednie stosowanie (tak: wyrok WSA w Poznaniu z dn.9.11.2006 r., III SA/Po 250/06, i wyrok WSA w Poznaniu z dn.26.03.2013 r., III SA/Po 119/13, CBOSA).

Reasumując – z akt sprawy wynika, że organ I instancji w ogóle nie wyjaśniał i nie ocenił, czy wskazywane przez skarżącą lokale nr 2 i nr 6 w budynku przy ul. [...] 81 w G. spełniają wymogi samodzielności, natomiast zobowiązał skarżącą do przedłożenia "dokumentu potwierdzającego przyjęcie do użytkowania części budynku zrealizowanego na podstawie pozwolenia na budowę /... z dnia 17.02.2005 r." i – dokumentów, na podstawie których zostały wykonane roboty budowlane w lokalach mieszkalnych (przedłożona inwentaryzacja odbiega od zatwierdzonego projektu budowlanego przedmiotowego budynku)" (cyt. z pisma organu I instancji z dn. 1.09.2016 r. k-3 akt adm.), do czego skarżąca, w myśl przepisów w brzmieniu z daty orzekania przez organy, nie była zobowiązana.

Następnie organ ten, posługując się argumentacją nie znajdującą oparcia w ówcześnie obowiązujących przepisach ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, odmówił wydania wnioskowanego zaświadczenia, a organ odwoławczy – poszerzając odmowną argumentację – zaskarżone zażaleniem postanowienie utrzymał w mocy. Tymczasem, co godzi się jeszcze raz przypomnieć, w czasie orzekania przez organy mające zastosowanie w sprawie przepisy art. 2 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali ( j.t. Dz.U z 2015 r., poz. 1892 ze zm.) stanowiły, że:

- ust. 5 Lokale wraz z pomieszczeniami do nich przynależnymi zaznacza się na rzucie odpowiednich kondygnacji budynku, a w razie położenia pomieszczeń przynależnych poza budynkiem mieszkalnym - także na wyrysie z operatu ewidencyjnego; dokumenty te stanowią załącznik do aktu ustanawiającego odrębną własność lokalu,

I ust. 6 - W razie braku dokumentacji technicznej budynku, zaznaczeń, o których mowa w ust. 5, dokonuje się, zgodnie z wymogami przepisów prawa budowlanego, na koszt dotychczasowego właściciela nieruchomości, o ile strony umowy o ustanowienie odrębnej własności lokalu nie postanowiły inaczej.

Tym samym, reasumując, za uzasadnione sąd uznał zarzuty skargi o naruszeniu przez organy obu instancji zarówno przepisów prawa materialnego w postaci art. 2 ust.2-6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, jak i przepisów postępowania, a w szczególności art. 217 § 2 pkt.2 kpa i art. 218 § 2 kpa poprzez odmowę wydania zaświadczenia bez wyjaśnienia okoliczności istotnych dla sprawy, przy czym organ odwoławczy aprobując błędne stanowisko organu i instancji naruszył również art. 138 § 1 pkt. 1 w zw. z art. 144 kpa.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sad Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 145 §1 pkt. 1 lit. a i c p.p.s.a orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. O kosztach orzeczono w myśl art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.

Rozpoznając ponownie sprawę organ załatwi wniosek I. G. mając na względzie przedstawione powyżej rozważania, wskazania i poglądy sądu.