Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SAB/Gl 9/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2019-09-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kornacki, Sędziowie WSA Krzysztof Kandut (spr.), Bożena Suleja-Klimczyk, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 września 2019 r. sprawy ze skargi G. K. na bezczynność Prezydenta Miasta C. w przedmiocie rozpoznania wniosku dotyczącego podatku od nieruchomości postanawia: 1) odrzucić skargę; 2) zwrócić skarżącemu uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 (sto) złotych.


UZASADNIENIE

W dniu 6 czerwca 2019 r. G.K. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach ze skargą na bezczynność Prezydenta Miasta C. w sprawie zainicjowanej wnioskiem skarżącego z 27 kwietnia 2019 r. o podanie współczynnika proporcjonalności niezbędnego w 2019 r. do ustalenia podatku na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1445 - UPLok). Jako podstawę prawną skargi wskazał art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.).

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:

Pismem z 27 kwietnia 2019 r. skarżący wystąpił do Prezydenta C. o podanie, w terminie 7 dni od wpływu wniosku, wartości współczynnika proporcjonalności kAB = A/B. W uzasadnieniu wskazał, że zasada proporcjonalności kAB = A/B jest niezbędna do ustalenia podatku na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a UOPLok.

W odpowiedzi na powyższe Prezydent C. w piśmie z [...] poinformował wnioskodawcę o treści art. 5 ust. 1 pkt 1 lit.a UPLok, a nadto o Uchwale Rady Miasta Chorzów nr LII/947/18 z 6 września 2018 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości obowiązujących na terenie miasta Chorzów, podając szczegółowo gdzie została opublikowana. Do w/w odpowiedzi załączył powyższą uchwałę, a nadto Obwieszczenie Ministra Finansów z 25 lipca 2018 r. w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych na rok 2019 r. (M.P. z 2018 r. poz. 745). Korespondencję w tej sprawie doręczono skarżącemu 21 maja 2019 r.

Pismem z 22 maja 2019 r. skarżący ponowił w/w wniosek z 27 kwietnia 2019 r. w szczególności podnosząc, że udzielona odpowiedź nie podaje wartości bezwzględnej współczynnika proporcjonalności kAB [a/b] oraz jej jednostki miary. W ślad za tym, pismem z 23 maja 2019 r., wniósł zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach na bezczynność Gminy Miasta C. (Prezydenta) "w ustalaniu granic prawa podatków za 2019 r.".

Pismem z [...] Prezydent C. poinformował wnioskodawcę, że wartość współczynnika proporcjonalności nie stanowi podstawy ani sposobu wymiaru podatku od nieruchomości. Powołał się przy tym na odpowiedź udzieloną stronie [...].

Z kolei Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach postanowieniem z [...], na podstawie art. 141 ustawy z 29 sierpnia 1997 r .Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm.), uznało ponaglenie za niezasadne.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący zarzucił bezczynność Miasta C., reprezentowanego przez Prezydenta, w sprawie wniosku z 27.04.2019 r. Motywując swoje stanowisko przedstawił argumentację prowadzącą do konkluzji, że "Gmina Miasto C. nie ma podstawy do naliczania podatków".

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podkreślając, że nie pozostaje w bezczynności, bowiem każdorazowo udzielał odpowiedzi na składane przez skarżącego wnioski.

W reakcji na powyższe skarżący złożył replikę, kwestionując stanowisko organu oraz podtrzymując i obszernie rozwijając swoją dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu, jako niedopuszczalna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 2018 r., poz. 2107 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zakres tej kontroli, a więc wskazanie obszarów, w których sąd może badać zgodność z prawem działań organów administracji, określają przepisy prawa.

Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – dalej zwana: p.p.s.a.), prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych.

Stosowanie do art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 oraz z 2018 r. poz. 149 i 650), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 508, 650, 723, 1000 i 1039), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., a także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 2a i 3 p.p.s.a.).

Powyższa regulacja tworzy katalog zamknięty sytuacji, w których sądy administracyjne mogą kontrolować administrację.

Z przepisów tych wynika, że p.p.s.a. normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych. Przedmiotem tego postępowania są zatem jedynie określone w tych przepisach działania lub zaniechania administracji publicznej o ściśle określonej formie, tj. decyzje, postanowienia, uchwały czy akty nadzoru, a także spełniające określone warunki akty i czynności. Są to przy tym takie akty, czynności, działania, przewlekłości czy bezczynności, które spełniają łącznie kilka przesłanek. Akt lub czynność, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego, charakteryzują się tym, że są podejmowane w sprawie indywidualnej, są skierowane do oznaczonego podmiotu, dotyczą uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, samo zaś uprawnienie lub obowiązek, którego akt (czynność) dotyczy – co należy podkreślić - są określone w przepisie prawa powszechnie obowiązującego.

Z analizy treści skargi wynika, że swoje zarzuty skarżący wywodzi z pkt 8 w/w art. 3 § 2 p.p.s.a., który poddaje kontroli sądu bezczynność w sprawach dotyczących przypadków określonych pkt 1-4 art. 3 § 2, a zatem aktów bądź czynności tam wskazanych.

Bezczynność organu zachodzi wówczas, gdy w ustawowo przewidzianym terminie nie podjął on żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub innego aktu bądź czynności, z tym zastrzeżeniem, że na organie ciążył wynikający z przepisów prawa obowiązek takiego działania, tj. wszczęcia postępowania i podjęcia w nim stosownego rozstrzygnięcia - wydania aktu lub podjęcia czynności nakazanych prawem.

W tej sprawie nie istniał prawny obowiązek Prezydenta C. wydania informacji o wartości współczynnika proporcjonalności w formie określonej w pkt 1-4 art. 3 § 2 p.p.s.a. Brak bowiem przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który stanowiłby o takim obowiązku. To w konsekwencji oznacza, że brak jest drogi postępowania sądowoadministracyjnego.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne. Zdaniem sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy żądanie zgłoszone w skardze nie mieści się w ramach kognicji sądów administracyjnych, wyznaczonych w ramach art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.