Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SAB/Kr 109/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-08-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 149 , art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Bociąga (spr.) Sędziowie: WSA Hanna Knysiak – Sudyka WSA Barbara Pasternak po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie wydania zaświadczenia oddala skargę


UZASADNIENIE

K. J. pismem z dnia 31 lipca 2018 r. wniósł do Komendanta Powiatowego Policji o wydanie zaświadczenia żądanej treści, że "od dnia 1 maja 2005 r. pomimo zawisłości sprawy o zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych sierż. szt. w stanie spoczynku K. J., od dnia 1 maja 2005 r. pomimo konstytutywnego prawa strony do lokalu mieszkalnego winnego być przydzielonym decyzją administracyjną Komendanta Powiatowego Policji, organ nie podejmował żadnych zgodnych z obowiązującymi przepisami działań i czynności aby prawo strony zrealizować w trybie przydzielenia lokalu mieszkalnego, jak i w prawem określonej zastępczej formie, tj. równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, pomimo wiedzy, iż utrwalone jest w orzecznictwie, iż zwolnienie strony z dniem 30 kwietnia 2005 r. w orzecznictwie sądowym określane jest w zakresie równoważnika za brak lokalu mieszkalnego stanowi działanie w zakresie dyskryminowania strony w świetle wiedzy, iż w Policji prawo to jest realizowane podmiotom znajdującym się w identycznych lub zbliżonych okolicznościach prawnych i faktycznych oraz w sprawie strony kwestionuje się niezasadnie prawomocny i merytoryczny wyrok WSA w Warszawie II SA/Wa 1032/08 z dnia 14 stycznia 2009 r.".

Komendant Powiatowy Policji postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2018 r. nr [...] działając na podstawie art. 219 K.p.a. odmówił wydania zaświadczenia. W uzasadnieniu organ wskazał, że żądania strony nie znajdują odzwierciedlenia w obecnym stanie faktycznym i uregulowaniach prawnych.

Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł K. J.

Komendant Wojewódzki Policji postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2018 r. nr [...] utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Organ stwierdził, że obowiązek wydania przez organ zaświadczenia odnosi się od potwierdzonych faktów lub stanu prawnego, natomiast nie dotyczy okoliczności, których ustalenie i ocena następuje w postępowaniu jurysdykcyjnym, w sprawie rozstrzyganej w drodze orzeczenia administracyjnego. Wniosek i żądania stawiane przez skarżącego nie mogą zostać rozpatrzone pozytywnie w formie zaświadczenia, gdyż dotyczą praw i obowiązków, które mogą zostać rozstrzygnięte wyłącznie w drodze postępowania administracyjnego zakończonego decyzją administracyjną.

Pismem z dnia 31 maja 2020 r. K. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie nierozpatrzenia jego podania z dnia 31 lipca 2018 r. i niewydania zaświadczenia.

W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Policji wniósł o jej oddalenie .

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: "P.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

W myśl art. 119 pkt 4 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W tym trybie sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Na podstawie tego przepisu Sąd rozpoznał sprawę bez wyznaczania rozprawy.

Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy, stosownie do art. 149 § 1 P.p.s.a.: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). Oznacza to, że celem skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest doprowadzenie do wydania przez organ decyzji administracyjnej (lub innego aktu) w sprawie wszczętej żądaniem strony.

Zgodnie z treścią art. 53 § 2b skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.

W niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki formalnoprawne wniesienia skargi na bezczynność. W szczególności skarżący wyczerpał tryb przewidziany w art. 37 § 1 K.p.a. bowiem złożył ponaglenie do Komendanta Wojewódzkiego Policji.

Na wstępie wyjaśnić należy, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności. Dla uznania bezczynności nie ma przy tym znaczenia to, z jakiego powodu bezczynność zaistniała i czy była przez organ zawiniona. Okoliczności, które spowodowały zwłokę organu oraz sposób działania organu w toku rozpoznania sprawy (czy też zaniechania), w tym stopień przekroczenia terminów, mają jedynie znaczenie dla oceny sądu, czy stwierdzona bezczynność miała charakter kwalifikowany, tj. czy była rażąca. Podlegają one także ocenie w przypadku skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, gdzie sąd bada sprawność oraz skuteczność prowadzonego postępowania oraz zasadność jego przedłużania (por. II SAB/Op 87/16).

Zgodnie z ustanowioną w art. 12 K.p.a. zasadą szybkości postępowania, organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (§ 1). Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione bezzwłocznie (§ 2). W myśl art. 35 § 3 K.p.a. załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Artykuł 36 § 1 K.p.a. nakłada z kolei na organy administracji publicznej obowiązek zawiadomienia strony o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a., bądź terminie określonym w przepisie szczególnym, z podaniem przyczyny zwłoki oraz wskazania nowego terminu jej załatwienia.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że nie wystąpiły w niej przesłanki uzasadniające stwierdzenie bezczynności Komendanta Powiatowego Policji.

Z sytuacją, w której skarga na bezczynność lub przewlekłość została wniesiona po zakończeniu postępowania przez organ wskazany w skardze mamy do czynienia w niniejszej sprawie, bowiem postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2018 r. Komendant Powiatowy Policji rozpatrzył podanie skarżącego, odmawiając postanowieniem wydania zaświadczenia. Organ wydał zatem przewidziany przepisem art. 219 K.p.a. akt administracyjny. Skarga natomiast została wniesiona przez skarżącego w dniu 31 maja 2020 r., a więc już po wydaniu postanowienia przez organ. Komendant Powiatowy Policji w dniu wniesienia skargi nie pozostawał więc w bezczynności.

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że skoro organ jeszcze przed wniesieniem skargi wydał postanowienie o odmowie wydania skarżącemu zaświadczenia na skutek złożonego przez niego wniosku, brak jest podstaw do uwzględnienia skargi dotyczącej bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania.

W związku z tym Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.