Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 1411/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2007-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6309 Inne o symbolu podstawowym 630
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędziowie Asesor WSA Mirosław Kupiec (spr.), Asesor WSA Barbara Orzepowska-Kyć, Protokolant Sekretarz sądowy Joanna Spadek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2007r. przy udziale - sprawy ze skargi A. O. – Firmy A w B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Skarbowej w K., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) (zwanej dalej O.p.), rozpatrując odwołanie A. O. - Firmy A, decyzją z dnia [...]r. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...]r. nr [...], którą odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...]r. nr [...] uznającej zgłoszenie celne z dnia [...]r. nr [...] za nieprawidłowe w części dotyczącej zapisów w polach [...],[...],[...] oraz [...] dla towaru wymienionego w poz. 2, 3 i 4 oraz określającej z tego tytułu wysokość długu celnego, opłat manipulacyjnych i podatku od towarów i usług.

Stan sprawy przedstawia się następująco.

Dnia [...]r. na podstawie jednolitego dokumentu administracyjnego SAD nr [...], działająca z upoważnienia A. O. Agencja Celna [...] z siedzibą w C. zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym odzież bawełnianą w postaci [...]oraz [...],[...].

Wartość importowanego towaru została zadeklarowana zgodnie z fakturą nr [...] z dnia [...]r. w kwocie [...]USD.

W przedmiotowej sprawie w wyniku przeprowadzonej weryfikacji, zakwestionowano w oparciu o art. 23 § 7 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz. U. Nr 23, poz. 117 z późn. zm.) (zwanej dalej Kodeksem celnym), wiarygodność załączonej do zgłoszenia celnego wymienionej faktury w części dotyczącej wartości celnej towaru ujętego w poz.2 - 4.

Postanowieniem z dnia [...]r. organ celny wyznaczył stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego stosownie do art. 200 O.p. Tego dnia reprezentujący stronę Agent celny potwierdził odbiór postanowienia oraz zapoznał się z dokumentacją i nie wniósł żadnych uwag do przeprowadzonego postępowania (k. [...] akt administracyjnych).

Decyzją z dnia [...]r. Naczelnik Urzędu Celnego w B. uznał powyższe zgłoszenie celne za nieprawidłowe w części dotyczącej kwoty wynikającej z długu celnego oraz zapisów w polach [...],[...],[...] oraz [...] dla towaru wymienionego w poz. 2, 3 i 4. Decyzja ta została doręczona osobiście działającej w imieniu strony Agencji Celnej dnia [...] r. (k. [...] akt administracyjnych) i stała się ona ostateczna, ponieważ nie zostało od niej wniesione odwołanie.

Pismem z dnia [...]r. A. O. wystąpił do Dyrektora Izby Celnej w K. z wnioskiem o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji na podstawie art. 247 § 1 pkt 3 O.p. Według strony zakupiona odzież nie była pierwszego gatunku, nie podlegała zwrotowi i gwarancji, a organ celny pierwszej instancji, kwestionując wartość towaru z faktury handlowej, wszedł w nieujawniony sposób w posiadanie faktur zakupu odzieży z [...], które porównywał z fakturą handlową. Wnioskodawca uznał, że organ nie przeprowadził żadnego postępowania w ramach przepisu art. 23 § 1 i 7 Kodeksu celnego i nie ustosunkował się do dowodów dostarczonych przez niego w szczególności opinii rzeczoznawcy dotyczącej rzeczywistej wartości towaru oraz ustalenia jego składu surowcowego. Wskazał przy tym, że opinia została dołączona do akt sprawy dnia [...]r. Ponadto przyjął też, że towary z porównywanych faktur nie mogły być uznane za "podobne", w myśl art. 26 § 1 i 2 w zw. z art. 22 § 1 pkt 3 Kodeksu celnego, ponieważ brak było określenia w tych fakturach jakości towaru, znaku towarowego, renomy, jak i też ze względu na okres czasu, jaki dzielił ocenianą fakturę handlową (z dnia [...]r.) z datami niektórych porównywanych faktur (z dnia [...]i [...]r.). Powołując się na powyższe zarzuty strona uznała, że organ celny naruszył w sposób rażący przepisy postępowania wyrażone w art. 120, 121, 122, 123, 187 i 191 O.p. oraz przepisy prawa materialnego wynikające z art. 23 i art. 26 Kodeksu celnego, gdyż, według strony, przyjęcie takich środków dowodowych oraz takie przeprowadzenie postępowania spowodowało niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia prawa ustalenie stanu faktycznego sprawy i określenie długu celnego oraz kwoty podatku od towarów i usług.

W toku tego postępowania nadzwyczajnego dnia [...]r. (k. [...] akt administracyjnych) przedstawiciel strony zapoznał się z dokumentacją zgromadzoną w sprawie nie zgłaszając zastrzeżeń i wniosków dowodowych.

Decyzją z dnia [...]r. Dyrektor Izby Celnej w K. odmówił stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w B. dnia [...]r.

Zdaniem organu w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiło rażące naruszenie prawa, gdyż Naczelnik Urzędu Celnego w B., dysponując materiałem porównawczym, dającym możliwość ustalenia wartości celnej sprowadzonego towaru w oparciu o wartość transakcyjną towarów identycznych, określoną w art. 25 Kodeksu celnego, prawidłowo ustalił wartość celną towaru zgodnie z postanowieniami art. 26 Kodeksu celnego uwzględniając wszystkie warunki wynikające z tego przepisu. Ponadto według Dyrektora Izby Celnej w K. organ pierwszej instancji dokonał wszechstronnej oceny stanu faktycznego sprawy, uzasadniając szczegółowo fakt zakwestionowania wartości transakcyjnej.

W odwołaniu z dnia [...]r. strona wskazując ogólnie na rażące naruszenie prawa przez Naczelnika Urzędu Celnego w B. przede wszystkim zarzuciła Dyrektorowi Izby Celnej w K., że w ramach tego postępowania nie zebrał całego, właściwego dla sprawy, materiału dowodowego, czyli, że naruszył zasady wynikające z art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 § 1 O.p. Strona zaznaczyła, że w aktach sprawy brak było: wniosku z dnia [...]r., skierowanego do Naczelnika Urzędu Celnego w B., w którym zwrócono się o wyjaśnienie powodu odrzucenia wartości celnej, przedstawionych do sprawy kontraktów handlowych, certyfikatu pochodzenia, złożonej wraz ze zgłoszeniem celnym i podpisanej deklaracji wartości celnej, przedstawionej do sprawy opinii rzeczoznawcy nr [...] z dnia [...]r. i zgromadzonych przez organ celny materiałów (faktur) wskazujących wartości porównawcze.

Organ odwoławczy zebrał dodatkowy materiał dowodowy i działając na podstawie art. 123 § 1 i art. 200 O.p. zawiadomił dnia [...]r. stronę o możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Dnia [...]r. osoba upoważniona przez stronę zapoznała się z tym materiałem (k. [...] akt administracyjnych).

Decyzją z dnia [...]r. organ odwoławczy rozpatrując odwołanie utrzymał w mocy własną decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...]r.

W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy podtrzymał wywody zawarte we wcześniejszej decyzji, że brak jest podstaw do uznania, że w sprawie organ celny rażąco naruszył prawo. Podkreślił przy tym, że przy rażącym naruszeniu prawa, jako podstawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, istotnym jest, że nie może być za takie uznane każde naruszenie, nawet oczywiste. Według organu rażące naruszenie prawa występuje wówczas, gdy treść decyzji jest jednoznacznie sprzeczna z treścią określonego przepisu prawa i gdy charakter naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być zaakceptowana jako rozstrzygnięcie wydane przez organ praworządnego państwa.

Natomiast odnosząc się do zarzutu nie zebrania całości materiału dowodowego w postaci określonych dokumentów, to wskazano, że pismo z dnia [...]r. zostało złożone do akt ale innego postępowania dotyczącego zgłoszenia celnego z dnia [...]r., które toczyło się równolegle i gdzie organ odpowiedział na to pismo stronie. Odnośnie kontraktu, to zwrócono uwagę, że nie był on dołączony do przedmiotowego zgłoszenia celnego, a w innych sprawach dokument zwany Umową Współpracy Handlowej z dnia [...]r. dotyczył innego sprzedawcy. W zakresie opinii rzeczoznawcy, na którą powoływała się strona, organ stwierdził, że brak było informacji świadczącej o tym, że strona taki dokument złożyła w tej lub innych sprawach. Natomiast w sprawie faktur porównawczych służących do ustalenia wartości celnej towaru wskazano, że osoba upoważniona przez stronę zaznajomiła się z nimi.

W zakresie naruszenia przepisów postępowania, to organ odwoławczy uznał, że organy celne zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy oraz dopuściły jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie było sprzeczne z prawem. Według organu nie została również naruszona zasada swobodnej oceny dowodów.

W skardze z dnia [...]r. skarżący zarzucił organowi celnemu, który wydał decyzję wymiarową, błędną ocenę stanu faktycznego sprawy przy ustalaniu wartości transakcyjnej. Zdaniem skarżącego Naczelnik Urzędu Celnego w B. rażąco naruszył prawo materialne określone w art. 23 § 1 i 7 Kodeksu celnego oraz prawo procesowe wynikające z art. 120, art. 121, art. 122, art. 123, art. 124, art. 187 i art. 191 O.p. W tym zakresie strona powołała się jeszcze raz na dokumenty, które, jej zdaniem, nie były brane pod uwagę w postępowaniu wymiarowym, jak i postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności, a mianowicie:

1/ opinię rzeczoznawcy z dnia [...]r., którą strona dołączyła do skargi, sporządzoną w oparciu o protokół pobrania próbek z dnia [...]r.; strona, opierając się na oświadczeniu agenta M. S. – pracownika upoważnionej Agencji celnej [...], stwierdziła, że opinia ta została przekazana przez tego agenta organowi celnemu dnia [...]r.,

2/ kontrakt handlowego, który, według strony, został przekazany organowi przez tego samego agenta,

3/ faktury porównawcze, odnośnie których skarżący stwierdził, że organ celny nie przeprowadził postępowania dowodowego, nie ujawnił sposobu, w jaki pozyskano ten materiał porównawczy, nie weryfikował i nie wypowiadał się w sprawie dowodów dostarczonych przez stronę, a w szczególności zgłosił wątpliwość związaną z wyborem przez organ celny z całości faktur jedynie faktury z dnia [...]r. i z dnia [...]r.,

4/ deklarację wartości celnej, jako oświadczenia o rzetelności i prawdziwości wskazanych elementów kalkulacyjnych wartości celnej, do której, według strony, organ nie ustosunkował się.

Dodatkowo skarżący zarzucił Dyrektorowi Izby Celnej w K., że nie zebrał w sprawie tych dowodów, czyli że nie mógł skutecznie zweryfikować i dowieść prawdziwości postępowania Naczelnika Urzędu Celnego w B.. Według strony w sprawie stwierdzenia nieważności organ miał możliwość i powinien przesłuchać w charakterze świadka agenta celnego M. S. na okoliczność, że opinia rzeczoznawcy i kontrakt handlowy zostały udostępnione organowi celnemu w trakcie prowadzonego postępowania. Zdaniem skarżącego takie przesłuchanie nie mogło być uznane za rozszerzenie materiału dowodowego, ponieważ stanowiło tylko fragment czynności odtwarzających materiał dowodowy, który z niewyjaśnionych okoliczności nie został zaprezentowany w postępowaniu o stwierdzenie nieważności.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty i wywody zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podkreślił przy tym, że w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru o stwierdzenie nieważności organ ma obowiązek rozpatrywać sprawę w granicach określonych dla postępowania o stwierdzenie nieważności, a to oznacza, że nie może rozpatrywać sprawy co do jej istoty, jak w postępowaniu odwoławczym. Wskazano, ze w sprawie o stwierdzenie nieważności chodzi o sprawdzenie, czy któraś z okoliczności wymienionych w art. 247 § 1 O.p. nie wpłynęła na treść decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym.

Na rozprawie dnia 9 marca 2007 r. za stronę skarżącą nikt się nie stawił. Pełnomocnik organu odwoławczego argumentował, jak w odpowiedzi na skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz.623 z późn. zm.) w rozpatrywanej sprawie należało zastosować, tak jak to uczyniły organy celne, przepisy Kodeksu celnego.

Przepis ten stanowi (pogrubienia Sądu), że przepisy dotychczasowe stosuje się do spraw dotyczących długu celnego, jeżeli dług celny powstał przed dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej. Analizując treść normy wynikającej z niego należy dojść do wniosku, że jej dyspozycja (przepisy dotychczasowe stosuje się do spraw dotyczących długu celnego), w sytuacji opisanej w hipotezie (jeżeli dług celny powstał przed dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej ), obejmuje swym zakresem nie tylko postępowanie zwyczajne, w ramach którego następuje wymiar długu celnego, ale także postępowania nadzwyczajne jakimi są postępowanie w sprawie wznowienia postępowania i właśnie stwierdzenia nieważności. Bez wątpienia postępowania nadzwyczajne dotyczą długu celnego, ponieważ w wyniku ich przeprowadzenia organ może między innymi po uchyleniu ostatecznej decyzji orzec co do istoty długu celnego, a mianowicie, w przypadku wznowienia postępowania, może zwiększyć lub zmniejszyć jego wymiar albo umorzyć postępowanie wymiarowe, czy też w przypadku postępowania o stwierdzenie nieważności usunąć z obrotu prawnego decyzję wymierzającą dług celny stwierdzając jej nieważność. Pojęcie "sprawy dotyczące" użyte przez ustawodawcę w części dyspozytywnej tego przepisu jest pojęciem szerokim, które nie zostało ograniczone innymi przepisami. Jeśliby takie ograniczenia ustawodawca chciał wprowadzić, to dałby temu zdecydowany wyraz albo poprzez wyraźne wyłączenie z tego zakresu nadzwyczajnych postępowań albo też poprzez użycie innego pojęcia węższego przedmiotowo np. "w sprawie określenia kwoty wynikającej z długu celnego" tak jak to wynika z przepisu art. 65 § 3 i 4 Kodeksu celnego stanowiącego podstawę prawną wymiaru długu celnego.

W przedmiotowej sprawie ocenie zgodności z prawem podlega decyzja odwoławcza wydana w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji organu celnego zapadłej w postępowaniu zwykłym. W tym zakresie należy zgodzić się z organem odwoławczym, że stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej jest instytucją procesową, dającą możliwość ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy (od której nie służy odwołanie w administracyjnym toku postępowania), jeżeli taka decyzja zawiera wadę (podstawę stwierdzenia nieważności) określoną w art. 247 § 1 O.p w zw. z art. 262 Kodeksu celnego. Wadę taką określa się jako kwalifikowaną podstawę do wzruszenia rozstrzygnięcia celnego w nadzwyczajnym trybie postępowania celnego. Taki zakres omawianego postępowania wiąże się niewątpliwie z treścią art. 128 O.p., statuującego zasady trwałości ostatecznych decyzji, na co zwrócił uwagę organ odwoławczy.

Z istoty postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji wynika, że jest ono odrębnym od postępowania zwyczajnego postępowaniem nadzwyczajnym, które nie może być poświęcone ponownej ocenie zasadności dokonanych rozstrzygnięć merytorycznych, np. w zakresie określenia wysokości długu celnego. W tym postępowaniu nie mogą być eliminowane wszystkie wady decyzji, lecz tylko te, które wypełniają przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 247 § 1 O.p. (zob. wyrok NSA z 25 listopada 2005 r., I FSK 268/05, LEX nr 187911; wyrok NSA z 13 marca 2003 r., III SA 1473/01, Biul.Skarb. 2004/3/26 i wyrok WSA z 12 marca 2004 r., III SA 2070/02, LEX nr 146536).

Jeśli chodzi o analizowaną podstawę stwierdzenia nieważności w niniejszej sprawie, to strona wskazywała na rażące naruszenie prawa (art. 247 § 1 pkt 3 O.p.). W tym zakresie, powołując się na orzecznictwo, strony podobnie wskazywały, że warunkiem koniecznym do uznania naruszenia prawa za rażące jest wystąpienie oczywistego charakter tego naruszenia oraz zaistnienie takiej sytuacji, w ramach której treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu (zob. wyrok NSA z 13 października 2005 r., FSK 2294/04, LEX nr 173113; wyrok WSA w Warszawie z 14 października 2004 r., III SA 2293/03, M.Podat. 2004/11/3; wyrok NSA z 16 grudnia 2002 r., III SA 293/02, Biul.Skarb. 2003/4/30). Przesłanka ta w swej treści jest na tyle pojemna, że rozciąga się na przypadki bardzo ciężkich naruszeń nie tylko przepisów materialnych ale także przepisów procesowych, mających wpływ na załatwienie sprawy.

W związku z tak zakreślonymi granicami postępowania organ podatkowy nie może gromadzić nowych dowodów w sprawie, które prowadziłyby do nowych ustaleń faktycznych. W tym zakresie Sąd podziela stanowisko wyrażone w orzecznictwie, że oceny legalności decyzji ostatecznej dokonuje się tylko i wyłącznie na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym, zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej (zob. wyrok NSA z 2 października 2003 r., III SA 3370/01, Biuletyn Skarbowy 2004, nr 3, poz. 23).

W niniejszej sprawie Sąd oceniając całość postępowania doszedł do wniosku, iż nie można zarzucić Dyrektorowi Izby Celnej w K., że odmawiając stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w B. naruszył prawo.

Swoje twierdzenia o rażącym naruszeniu przepisów art. 23 § 1 i 7 Kodeksu celnego, a ponadto przepisów postępowania art. 120, art. 121, art. 122, art. 123, art. 124, art. 187 i art. 191 O.p. skarżący opiera na przekonaniu, że ten organ celny wydając przedmiotową decyzję nie uwzględnił pewnych okoliczności wynikających z określonych dokumentów, a mianowicie opinii rzeczoznawcy – biegłego sądowego, która została dołączona do skargi, kontraktu handlowego, faktur porównawczych i deklaracji wartości celnej dołączonej do zgłoszenia celnego, które zostało uznane za nieprawidłowe. Jednak w postępowaniu w zakresie stwierdzenia nieważności strona nie wykazała, że określone dokumenty, na które się powołała, zostały złożone Naczelnikowi Urzędu Celnego w B. w trakcie postępowania zakończonego decyzją, która stała się ostateczna. Zarzut nie uwzględnienia tych dowodów mógłby być brany pod uwagę tylko w przypadku, gdyby organ miał obowiązek ustosunkowania się do nich, czyli gdyby dowody zaistniały w prowadzonym postępowaniu. Obowiązek ten wynika albo z konieczności uwzględnienia określonych okoliczności z urzędu albo odniesienia się do nich, gdy strona powołuje się na nie wskazując środek dowodowy. W przedmiotowej sprawie Naczelnik Urzędu Celnego w B. ustalając wartość celną części przywiezionych towarów w oparciu o wartość transakcyjną podobnych towarów wynikającą z faktur porównawczych nie posiadał tych dowodów. Wynika to z ustaleń dokonanych przez Dyrektora Izby Celnej w postępowaniu o stwierdzenie nieważności, które nie budzą wątpliwości. Oparte one zostały o wszechstronnie zebrany materiał dowodowy, którego ocena nie naruszyła granic swobodnej oceny dowodów. Natomiast strona kwestionując te ustalenia nie wykazała w toku postępowania nadzwyczajnego, że analizowane dowody były w posiadaniu organu celnego wydającego decyzję, która stała się ostateczna. Ponadto organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyczerpująco ustosunkował się do tych twierdzeń.

W tym kontekście zarzut, zgłoszony w skardze, nie przesłuchania przez Dyrektora Izby Celnej w charakterze świadka Agenta celnego M. S. nie jest zasadny, gdyż strona nie składała takiego wniosku w ramach toczącego się postępowania nadzwyczajnego, mimo zaznajamiania się z aktami postępowania na każdym jego etapie, a organ nie miał uzasadnionych podstaw aby przeprowadzać taki dowód z urzędu. Zebrane materiały nie wzbudzały wątpliwości w kwestii braku zgłoszenia w postępowaniu zwykłym dowodów, na które powoływała się strona w postępowaniu o stwierdzenie nieważności. Tym samym organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył przepisów postępowania. Dodatkowo zaznaczyć należy, że opinia z dnia[...]r. nie była przeprowadzona na wniosek organu, ponieważ wyraźnie z niej wynika, że zlecenie na jej wykonanie wystawił skarżący, a nie organ (pkt [...]. opinii).

Nie zostały też naruszone w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji przepisy stanowiące podstawę do orzekania w tym zakresie w ramach zgłoszonego wniosku. Zasadnie organ odwoławczy przyjął, że decyzja wydana w postępowaniu zwykłym nie została wydana z rażącym naruszeniem przepisów ani materialnych ani procesowych. Naczelnik Urzędu Celnego w B. wydając decyzję z dnia [...]r. w zwykłym toku postępowania prawidłowo zastosował przepis art. 23 § 7 i art. 26 § 1 i 2 Kodeksu celnego kwestionując wartość celną importowanych towarów i przyjmując wartość transakcyjną towarów podobnych sprzedanych w [...], a sprowadzonych do kraju w zbliżonym czasie. Jak wynika z uzasadnienia tej decyzji przy ustaleniu wartości celnej importowanego towaru w postaci:

- spodni [...] bawełnianych przyjęto cenę jednostkową za szt. wynoszącą [...]USD wynikającą z faktury porównywanej z dnia [...]r. nr [...], zamiast [...]USD z faktury handlowej,

- spodni [...] bawełnianych przyjęto cenę jednostkową za szt. wynoszącą [...]USD wynikającą z faktury porównywanej z dnia [...]r. nr [...], zamiast [...]USD z faktury handlowej oraz

- spodni [...] bawełnianych przyjęto cenę jednostkową za szt. wynoszącą [...] USD wynikającą z faktury porównywanej z dnia [...]r. nr [...], zamiast [...] USD z faktury handlowej.

Dokonując tych ustaleń organ celny opierał się na powyższych fakturach porównawczych, a przed wydaniem decyzji postanowieniem z dnia [...]r. (doręczonym upoważnionemu Agentowi celnemu M. S.) wyznaczył stronie termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego (k. [...] akt administracyjnych). Tym samym strona miała możliwość zgłaszania wniosków dowodowych w tym postępowaniu i złożenia odwołania po doręczeniu decyzji dnia [...]r. uprawnionemu Agentowi celnemu M. S. (k. [...] akt administracyjnych).

Odnosząc się do tego postępowania należy stwierdzić, że Sąd nie doszukał się po stronie Naczelnika Urzędu Celnego w B. takiego naruszenia przepisów wskazanych przez stronę, które miałyby charakter rażący i uzasadniający stwierdzenie nieważności.

Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne i prawne Sąd nie znalazł podstaw, zawartych w zarzutach zgłoszonych przez stronę skarżącą lub branych pod uwagę z urzędu do stwierdzenia, że orzekające w sprawie organy celne naruszyły prawo, dlatego stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) oddalił skargę.