Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 77/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2007-02-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożenna Blitek Sędziowie: NSA Grażyna Danielec WSA Dorota Dąbek (spr.) Protokolant: Monika Musiał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lutego 2007 r. sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia 17 października 2005 r., nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.


UZASADNIENIE

wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie

z dnia 1 lutego 2007r.

Decyzją z dnia [...] lipca 2005 roku, znak: [...], Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w N. nie stwierdził u Z. S. choroby zawodowej w postaci przewlekłej choroby narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym.

Na uzasadnienie podał, że orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej zostało wydane w dniu [...] września 2004 roku przez [...] Ośrodek Medycyny Pracy - Poradnią Chorób Zawodowych w N., tj. jednostkę służby zdrowia właściwą - zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa - do rozpoznawania chorób zawodowych. Przeprowadzone u odwołującej się badania laryngologiczne i badanie laryngostroboskopowe - nie uwidoczniły zmian chorobowych narządu głosu typowych dla nadmiernego obciążenia wysiłkiem głosowym takich jak: guzki głosowe twarde, wtórne zmiany przerostowe fałdów głosowych lub niedowład mięśni przywodzących i napinających fałdy głosowe z niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią. W związku z powyższym, brak było podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu. Z. S. nie zgadzając się z treścią powyższego orzeczenia lekarskiego, złożyła wniosek o przeprowadzenie ponownych badań w jednostce badawczo-rozwojowej w dziedzinie medycyny pracy. Przeprowadzone w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. konsultacyjne badania foniatryczne potwierdziły stanowisko MOMP - PChZ w N. o braku podstaw do rozpoznania przewlekłej choroby narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym. Zdiagnozowane u odwołującej się dolegliwości - zdaniem lekarzy orzeczników IMPiZŚ w S. - wynikają z przewlekłego stanu zapalnego błony śluzowej gardła i krtani o podłożu najpewniej infekcyjnym (orzeczenie z dnia [...] maja 2005 roku).

W toku postępowania Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w N. ustalił, że Z. S. pracę zawodową jako nauczyciel rozpoczęła w 1971 r. Początkowo pracowała w Szkole Podstawowej w L., a następnie w Szkołach Podstawowych w S., J., R. oraz ponownie w Szkole Podstawowej w S. Od 1986 r. rozpoczęła pracę w Szkole Podstawowej w B., gdzie pracowała do dnia 31.08.2004 r. Z dniem 1.09.2004 r. przeszła na świadczenie emerytalne. Jako nauczyciel przyrody, biologii, chemii, wychowania fizycznego oraz pracy-techniki - pracujący w pełnym wymiarze godzin dydaktycznych - narażona była na nadmierny wysiłek głosowy związany z prowadzeniem zajęć z dziećmi i młodzieżą szkolną, oraz dodatkowymi zajęciami pozalekcyjnymi, w tym prowadzeniem kółek zainteresowań.

Wykonywane w okresie czynnej pracy zawodowej badania profilaktyczne nie zawierały przeciwwskazań lekarskich do pracy jako nauczyciel. Od dnia 30.08.2001 r. ze wskazań lekarza profilaktyka zalecona została stała kontrola laryngologiczna. W okresie od 04.01.1993 r. do 04.01.1994 r. oraz w roku szkolnym 2003/2004 Z. S. korzystała z urlopów dla poratowania zdrowia.

W odwołaniu od tej decyzji Z. S. wskazała, iż pomimo, że nadal się leczy, ma problemy z gardłem, które spowodowane są nadmiernym wysiłkiem głosu w czasie długoletniej pracy zawodowej.

Decyzją z dnia 17 października 2005 roku, znak: [...], Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 KPA, w związku z art. 5 pkt 4a i art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575 z późn. zm.) oraz § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115), po rozpatrzeniu odwołania Z. S. z dnia [...].07.2005 r. od decyzji Nr [...] Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w N. z dnia [...].07.2005 r., znak: [...], o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej - przewlekłej choroby narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym trwającym co najmniej 15 lat - wymienionej w poz. 15 wykazu chorób zawodowych, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Uzasadniając swoją decyzję wskazał, iż w postępowaniu wyjaśniającym ustalono, że Z. S. pracowała kolejno: - od 01.09.1971 r. do 31.08.1972 r. w Szkole Podstawowej w L. jako nauczyciel matematyki, wychowania plastycznego, wychowania muzycznego, zajęć praktyczno-technicznych, biologii, chemii; - od 01.09.1972 r. do 31.08.1973 r. w Szkole Podstawowej w S. jako nauczyciel biologii, chemii, zajęć praktyczno-technicznych, wychowania muzycznego, wychowania fizycznego; - od 01.09.1973 r. do 30.10.1977 r. w Szkole Podstawowej w J. jako nauczyciel biologu, chemii, matematyki, wychowania fizycznego, geografii, zajęć praktyczno-technicznych, zajęć plastycznych; - od 01.11.1977 r. do 20.08.1978 r. w Szkole Podstawowej w R. jako nauczyciel języka polskiego i matematyki w klasach I-III; - od 21.08.1978 r. do 31.08.1986 r. ponownie w Szkole Podstawowej w S. jako nauczyciel biologii, chemii, zajęć praktyczno-technicznych, wychowania muzycznego, wychowania fizycznego; - od 01.09.1986 r. do 31.08.2004 r. w Szkole Podstawowej w B. jako nauczyciel biologii, chemii, zajęć praktyczno-technicznych, wychowania fizycznego. W trakcie wykonywanej pracy narażona była na nadmierny wysiłek głosowy. W okresie od 04.01.1993 r. do 04.01.1994 r. oraz w roku szkolnym 2003/2004 Z. S. korzystała z urlopów dla poratowania zdrowia.

Organ odwoławczy podniósł, iż Z. S. była badana w [...] Ośrodku Medycyny Pracy - Poradni Chorób Zawodowych w N., który dnia [...].09.2004 r. wydał orzeczenie lekarskie Nr [...], znak: [...] o braku podstaw do rozpoznania przewlekłej choroby narządu głosu związanej z nadmiernym wysiłkiem głosowym. W uzasadnieniu orzeczenia podano, że w przeprowadzonych badaniach laryngologicznych stwierdzono przewlekły podsychający nieżyt śluzówek gardła i krtani. W badaniu laryngostroboskopowym obserwowano drgania jednakowe i jednoczasowe, z prawidłową amplitudą, z zachowanym przesunięciem brzeżnym, z pełnym zwarciem fonacyjnym, fałdy głosowe blade, gładkie, podsychające, symetrycznie ruchome, głos dźwięczny, czas fonacji skrócony. U badanej nie uwidoczniono zatem zmian chorobowych typowych dla nadmiernego obciążenia wysiłkiem głosowym, takich jak guzki śpiewacze, przerost fałdów głosowych lub ich utrwalony niedowład. W związku z powyższym brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu.

W związku ze złożonym wnioskiem o ponowne badanie Z. S. została skierowana do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., który dnia [...].05.2005 r. wydał orzeczenie lekarskie Nr [...] o braku podstaw do rozpoznania przewlekłej choroby zawodowej narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym. W uzasadnieniu orzeczenia Instytut podał, iż pacjentka badana była foniatrycznie w tut. Klinice dwukrotnie w odstępie półrocznym. W trakcie pierwszego badania stwierdzono cechy przewlekłego prostego podsychającego nieżytu błony śluzowej gardła i krtani oraz niewielką niedomykalność fonacyjną fałdów głosowych. Ponieważ stwierdzana niewielka niedomykalność fonacyjna głośni, mogła być wynikiem stanu zapalnego błony śluzowej górnych dróg oddechowych zalecono półroczne intensywne leczenie przeciwzapalne i ponowną ocenę foniatryczną w tutejszej Klinice. W kolejnym badaniu foniatrycznym i laryngostroboskopowym stwierdzono utrzymywanie się objawów przewlekłego stanu zapalnego górnych dróg oddechowych, powodującego nieznaczną niedomykalność fonacyjną fałdów głosowych, która nie ma charakteru niedowładu mięśni przywodzących i napinających fałdy głosowe. Nie stwierdzono też przerostu fałdów głosowych oraz guzków głosowych. Biorąc pod uwagę charakter stwierdzonych zmian chorobowych krtani pod postacią przewlekłego prostego nieżytu błony śluzowej, bez obecności przerostu fałdów głosowych, niedowładu mięśni przywodzących i napinających fałdy głosowe, a także guzków głosowych brak było podstaw do rozpoznania przewlekłej choroby zawodowej narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym.

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. podniósł, iż decyzja organu I instancji jest merytorycznie uzasadniona. W sprawie orzekały dwie jednostki służby zdrowia właściwe do rozpoznawania chorób zawodowych tj. [...] Ośrodek Medycyny Pracy - Poradnia Chorób Zawodowych w N. oraz Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. - placówka naukowo-badawcza resortu zdrowia i opieki społecznej rozstrzygająca w sprawach spornych i wątpliwych, której orzeczenia są merytorycznie ostateczne. W ten sposób został wyczerpany tryb postępowania przewidziany przepisem § 7 cytowanego na wstępie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. Orzeczenia lekarskie obu jednostek orzeczniczych są zgodne - zawierają szerokie i jasne uzasadnienie przyczyn nie rozpoznania u w/w choroby zawodowej. Obie jednostki orzecznicze rozpoznały u Z. S. "przewlekły prosty podsychający nieżyt błony śluzowej gardła i krtani - schorzenie nie występujące w poz. 15 wykazu chorób zawodowych.

Powyższe decyzje zaskarżyła Z. S., wnosząc o ich uchylenie w całości jako naruszających prawo. Skarżąca wskazała, iż w okresie od 01.09.1971 r. do 31.08.2004 r. pracowała jako nauczycielka przyrody, chemii, techniki, wychowania muzycznego i wychowania fizycznego, a także kilku innych przedmiotów wymienionych w mojej dokumentacji zawodowej. W okresie od 04.01.1993 r. do 04.01.1994 roku oraz w roku szkolnym 2003/2004 korzystała z urlopów dla poratowania zdrowia, w tym również z przyczyn laryngologicznych. Z dniem 01.09.2004 roku przeszła na emeryturę.

Podniosła, iż w trakcie pracy pedagogicznej z oczywistych przyczyn była narażona na nadmierny wysiłek głosowy. Podała, iż w wykazie chorób zawodowych będącym załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów dnia 30 lipca 2002 roku w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz

podmiotów właściwych w tych sprawach, pod pozycją 15 wymienia się m.in. przewlekle choroby narządu głosu spowodowane nadmiernym wysiłkiem głosowym w postaci niedowładu mięśni przywodzących i napinających fałdy głosowe z niedomykalnością fonacyjną głośni. Wszystkie zaś badania jakim była poddana w postępowaniu dotyczącym choroby zawodowej stwierdzały u niej m.in. przewlekły podsychający nieżyt śluzówek gardła i krtani. Skarżąca podkreśliła, iż w grudniu 2004 roku przebywała na badaniach w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego szpitala w S. Stwierdzono wówczas u niej w trakcie badań foniatrycznych i laryngostroboskopowych również w/w przewlekły nieżyt oraz niedomykalność fałdów głosowych. W ponownych badaniach klinicznych w S. stwierdzono utrzymywanie się objawów stanu zapalnego górnych dróg oddechowych po wodujących niedomykalność fonacyjną fałdów głosowych.

W jej ocenie wyniki badań zostały zinterpretowane nieobiektywnie i w sposób ją krzywdzący. Skoro bowiem pomimo podjętego leczenia specjalistycznego odczuwa ona nadal te same dolegliwości laryngologiczne, to twierdzenie, że mają one tylko charakter infekcyjny jest nieuprawnione. W tym zakresie zachodziły istotne wątpliwości, skoro w stwierdzeniu stanu zapalnego używano określenia, że jego podłoże jest najpewniej infekcyjne. Jednak biegli przyjęli z góry założenie, że jej dolegliwości nie mogą być wynikiem choroby zawodowej, lecz zapewne przewlekłego stanu zapalnego górnych dróg oddechowych o podłożu infekcyjnym. W ocenie skarżącej jest to dowolne i nieuprawnione twierdzenie.

W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie. Ustosunkowując się do zarzutów skargi organ odwoławczy podał, że obydwie jednostki orzecznicze w przedmiotowej sprawie dysponowały pełną wiedzą o warunkach pracy Z. S. Jednak sam fakt pracy w narażeniu na nadmierny wysiłek głosowy nie daje podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej, jeżeli brak jest klinicznego jej rozpoznania. W wyniku przeprowadzonych badań jednostki orzecznicze nie rozpoznały stanu chorobowego, o którym mowa w pkt. 15 wykazu chorób zawodowych, a tylko choroby w nim wymienione mogą być uznane jako zawodowe, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych występujących w środowisku pracy. Z orzeczenia lekarskiego Instytutu wynika, że stwierdzona niedomykalność fonacyjna fałdów głosowych nie ma charakteru niedowładu mięśni przywodzących i napinających fałdy głosowe. Nie stwierdzono też przerostu fałdów głosowych oraz guzków głosowych. Brak zatem podstaw do rozpoznania choroby zawodowej bowiem charakter stwierdzonych zmian chorobowych krtani pod postacią przewlekłego prostego nieżytu błony śluzowej, bez obecności przerostu fałdów głosowych, niedowładu mięśni przywodzących i napinających fałdy głosowe, a także guzków głosowych takiej możliwości nie daje.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 134 i 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd administracyjny dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji nie jest związany granicami skargi. Oznacza to, że jeżeli wydana w granicach sprawy której dotyczy skarga decyzja administracyjna narusza prawo w sposób określony w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podlega uchyleniu bez względu na to, czy skarga formułuje zarzuty o naruszeniu prawa.

W ocenie sądu wydane w niniejszej sprawie decyzje administracyjne naruszają prawo.

Stosownie do treści § 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30.07.2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpatrywania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. z 2002 r. nr 132, poz. 1115), za choroby zawodowe uważa się "choroby ujęte w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy". Na pojęcie choroby zawodowej składają się zatem dwa elementy: istnienie schorzenia wymienionego w przedmiotowym wykazie oraz istnienie związku przyczynowego objętej wykazem choroby z warunkami wykonywanej pracy czyli tzw. narażeniem zawodowym.

Zgodnie z treścią § 8 cyt powyżej Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30.07.2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpatrywania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach, podstawą wydania przez właściwego państwowego inspektora sanitarnego decyzji w sprawie choroby zawodowej jest zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a w szczególności dane zawarte w orzeczeniu lekarskim wydanym przez upoważnioną jednostkę służby zdrowia i ocena narażenia zawodowego pracownika. Z treści zaś § 6 cyt. powyżej Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30.07.2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpatrywania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach, wynika, że orzeczenie lekarskie w sprawie choroby zawodowej wydaje się na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. W poz. 15 Wykazu chorób zawodowych wymieniono "przewlekłe choroby narządu głosu spowodowane nadmiernym wysiłkiem głosowym trwającym co najmniej 15 lat: guzki głosowe twarde, wtórne zmiany przerostowe fałdów głosowych lub niedowład mięśni przywodzących i napinających fałdy głosowe z niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią", występujące w okresie maksymalnie 2 lat od ustania narażenia.

W przedmiotowej sprawie niespornym jest istnienie w środowisku pracy skarżącej warunków narażenia na nadmierny wysiłek głosowy, a więc warunków szkodliwych przewidzianych w przytoczonych przepisach.

Spór dotyczy charakteru schorzenia gardła stwierdzanego u skarżącej. Opierając się na orzeczeniach lekarskich, orzekające w niniejszej sprawie organy administracyjne stwierdziły, że skoro upoważnione do rozpoznawania chorób zawodowych jednostki służby zdrowia nie znalazły podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, również inspektor sanitarny nie mógł wydać pozytywnej decyzji.

Podnieść jednak należy, że przedmiotowe orzeczenia lekarskie wydawane na użytek postępowania w sprawie chorób zawodowych są w istocie opiniami w rozumieniu art. 84 § 1 kpa (tak m.in. NSA w wyroku z 21 września 2001r., sygn. akt I S.A. 2870/00; z dnia 14 kwietnia 1999r, sygn. akt I S.A. 1931/98; z dnia 5 listopada 1998r., sygn. akt I S.A. 1200/98, LEX nr 45833) i jak każdy dowód winny być przez organ wszechstronnie ocenione. Bez tej opinii bądź sprzecznie z tą opinią organ administracji nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych. Nie oznacza to jednak zwolnienia organu orzekającego od obowiązku dokonania oceny opinii biegłego w granicach wskazanych w art. 80 kpa. Organ nie może oprzeć rozstrzygnięcia na opinii lekarskiej lakonicznej, nie zawierającej przekonującego uzasadnienia, bądź sprzecznej z przepisami prawa. Jeżeli organ administracyjny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy jest niewystarczający do wydania decyzji, zobowiązany jest, zgodnie z treścią § 8 ust. 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30.07.2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpatrywania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach, do uzupełnienia postępowania dowodowego poprzez wezwanie biegłych lekarzy, którzy wydali orzeczenie lekarskie do uzupełnienia orzeczenia lub wystąpienie do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację, bądź też poprzez podjęcie innych czynności niezbędnych do uzupełnienia materiału dowodowego.

Tymczasem wydane w niniejszej sprawie opinie lekarskie, na których obydwa orzekające w sprawie organy administracyjne oparły swe rozstrzygnięcia, nie spełniają wskazanych powyżej wymogów, w szczególności zaś nie zawierają pełnego, przekonywującego i jednoznacznego uzasadnienia. Powoduje to wątpliwości co do powodów wydanego rozstrzygnięcia. Pomimo stwierdzeń o rozpoznaniu schorzenia i jednocześnie niezakwalifikowaniu go jako zawodowego, nie uzasadniono tego poglądu w sposób nie budzący wątpliwości. Uzasadnienia odnoszące się do schorzenia głosu nie mogą być uznane za wystarczające.

W niniejszej sprawie organy administracyjne nie zwróciły uwagi na istniejącą zasadniczą rozbieżność w treści orzeczeń lekarskich tj. [...] Ośrodka Medycyny Pracy Poradnia w N. i Instytutu Medycyny Pracy w S. odnośnie charakteru rozpoznanego schorzenia głosu. W orzeczeniu [...] Ośrodka Medycyny Pracy stwierdzono m.in., że "w badaniu laryngostroboskopowym obserwowano drgania jednakowe i jednoczasowe, z prawidłową amplitudą, z zachowanym przesunięciem brzeżnym, z pełnym zwarciem fonacyjnym". Natomiast w uzasadnieniu orzeczenia Instytut Medycyny Pracy w S. po dwukrotnie przeprowadzonych badaniach w odstępie półrocznym stwierdzono m.in. "niewielką niedomykalność fonacyjną fałdów głosowych". Organy administracyjne nie zwróciły się do organów orzeczniczych lekarskich o wyjaśnienie tych rozbieżności w treści orzeczeń lekarskich i w ogóle się do tego nie ustosunkowały. Wręcz przeciwnie, organy uznały, że orzeczenia te są wzajemnie zgodne. Tymczasem rozbieżności te z punktu widzenia cytowanej powyżej treści punktu 15 Wykazu chorób zawodowych będącego załącznikiem do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30.07.2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpatrywania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach mają charakter zasadniczy dla treści orzeczenia w niniejszej sprawie, dotyczą bowiem jednej z istotnych cech zawodowego uszkodzenia głosu tj. niedomykalności fonacyjnej.

Niejasne i nieprzekonujące jest też uzasadnienie orzeczenia IMP w S. W uzasadnieniu tym stwierdzono, że "ponieważ stwierdzana niewielka niedomykalność fonacyjna głośni, mogła być wynikiem stanu zapalnego błony śluzowej górnych dróg oddechowych zalecono półroczne intensywne leczenie przeciwzapalne i ponowną ocenę foniatryczną w tutejszej Klinice". W kolejnym badaniu foniatrycznym i laryngostroboskopowym stwierdzono utrzymywanie się objawów przewlekłego stanu zapalnego górnych dróg oddechowych, powodującego nieznaczną niedomykalność fonacyjna fałdów głosowych, która nie ma charakteru niedowładu mięśni przywodzących i napinających fałdy głosowe". Nie wyjaśniono więc wyraźnie jaki był cel wyznaczania kolejnego badania i jego przeprowadzania, skoro uzyskanie w nim identycznych jak poprzednio wyników, przy dalej utrzymującym się stanie zapalnym, pozwoliło na wydanie orzeczenia. Nie wyjaśniono zatem dlaczego za pierwszym razem istniały wątpliwości co do charakteru schorzenia gardła wynikające z istnienia stanu zapalnego, a za drugim razem - mimo nadal istniejącego stanu zapalnego - tych wątpliwości nie było.

Organ administracyjny winien zatem uzupełnić postępowanie wyjaśniające poprzez wezwanie biegłych o uzupełnienie postępowania poprzez wyczerpujące i nie budzące wątpliwości uzasadnienie orzeczeń, a w razie potrzeby przeprowadzenie ponownych badań. W przeciwnym bowiem wypadku nie można twierdzić, że decyzja wydana została na podstawie zbieżnych opinii biegłych.

Wadą przeprowadzonego w niniejszej sprawie postępowania jest także i to, że organ nie ustosunkował się w sposób prawidłowy do wyników badań przedkładanych przez skarżącą w toku postępowania. Zgłaszane przez stronę wnioski dowodowe powinny być przez organ traktowane zgodnie z wymogami przewidzianymi przez kodeks postępowania administracyjnego, stosownie zatem do treści art. 78 kpa wnioski dowodowe przeprowadzenia dowodu z dokumentów powinny być przez organ uwzględnione, o ile przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Wnioski dowodowe składane przez skarżącą niewątpliwie miały taki właśnie charakter.

Organ administracyjny przesłał wprawdzie przedłożone przez skarżącą wyniki badań do MOMP, ale w odpowiedzi uzyskał jedynie ogólną odpowiedź, że są one bez znaczenia. Nie uzasadniono jednak w sposób wyczerpujący dlaczego uzyskane wyniki badań i diagnoza odmienne od stwierdzanych przez MOMP nie mają znaczenia. Jeżeli zaś chodzi o IMP w S., w jego orzeczeniu w ogóle nie ma odniesienia się do wyników badań przedkładanych przez skarżącą. Organ administracyjny ograniczył się decyzji do przytoczenia treści orzeczeń lekarskich i nie ustosunkował się szerzej do wyników badań przedkładanych przez skarżącą. Postępowanie w niniejszej sprawie nie zostało zatem przeprowadzone należycie, nie można bowiem uznać, że organ wyczerpał wszelkie możliwości zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. Także zatem i w tym zakresie postępowanie powinno być uzupełnione.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że organ administracyjny nie wypełnił obowiązków określonych w cytowanym powyżej § 8 ust. 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30.07.2002 r., w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpatrywania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach, przez co decyzje organów obu instancji zapadły na podstawie niepełnego materiału dowodowego, bez należytego wyjaśnienia sprawy, co naruszyło art. 7 i art. 77 § 1 kpa.

Przeprowadzone zatem w przedmiotowej sprawie postępowanie administracyjne było dotknięte wadami. Stwierdzone przez Sąd uchybienia proceduralne, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 litera c tej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stanowią podstawę do uchylenia decyzji obu instancji.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracyjne winny w sposób prawidłowy i wyczerpujący przeprowadzić postępowanie administracyjne poprzedzające wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie choroby zawodowej, uwzględniając w tym zakresie zawarte powyżej wskazówki Sądu. Dopiero wydane w oparciu o takie postępowanie rozstrzygnięcie nie będzie obarczone wadami prawnymi.

Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji.