Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 353/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-02-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz zaskarżone postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 188, 183 par. 1,
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 2
journal: Dz.U. 2010 nr 220 poz 1447
law: Ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Bożena Walentynowicz Sędziowie sędzia NSA Jerzy Stelmasiak sędzia del. NSA Jacek Hyla (spr.) Protokolant asystent sędziego Wojciech Latocha po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2011r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Z. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 22 października 2009 r. sygn. akt II SA/Gl 640/09 w sprawie ze skargi Z. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia w sprawie wykonanych robót budowlanych 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. uchyla postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] oraz postanowienie Wójta Gminy Brenna z dnia [...] marca 2009 r. nr [...]; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej na rzecz Z. S. kwotę 677 (sześćset siedemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 22 października 2009 r., sygn. II SA/Gl 640/09 oddalił skargę Z. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia w sprawie wykonanych robót budowlanych.

Z uzasadnienia wyroku sądu I instancji wynika, że wyrok ten wydano w następujących okolicznościach sprawy:

Wnioskiem z 11 marca 2009 r. Z. S. zwrócił się do Wójta Gminy Brenna o wydanie zaświadczenia o zgodności wykonywanych robót z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Jako miejsce wykonywania robót wskazał działki nr [...],[...] i [...] w Brennej, a obiekt budowlany scharakteryzował jako halę magazynową. Podał, że zaświadczenie jest mu potrzebne celem przedłożenia w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w Cieszynie. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach w dniu 22 października 2009 r. skarżący wyjaśnił, że do przedłożenia zaświadczenia był zobligowany na mocy postanowienia organu nadzoru budowlanego w związku z prowadzonym przez ten organ postępowaniem po uchyleniu decyzji o pozwoleniu na budowę hali magazynowej.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2009 r. Wójt Gminy Brenna odmówił wnioskodawcy wydania zaświadczenia o żądanej treści, dotyczącej zgodności budowy hali magazynowej z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu podano, że działki objęte wnioskiem są zabudowane. Znajdują się na nich: budynek mieszkalny oraz budynek zakładu produkcyjno-magazynowego. Budynek hali magazynowej zlokalizowany jest w granicy. Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy Brenna, zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy z dnia 16 września 2004 r., nr XXIV/198/04 (Dz. Urz. Woj. Śl. nr 105, poz. 1949 z 5 listopada 2004 r.), działki objęte wnioskiem położone są w jednostkach oznaczonych symbolami 3.ME.109 i KL. Teren oznaczony KL stanowi teren dróg lokalnych o szerokości w liniach rozgraniczających 12 m. Natomiast symbol 3.ME.109 oznacza tereny o podstawowym przeznaczeniu dla lokalizacji zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, znajdującej się w bezpośrednim sąsiedztwie drogi powiatowej i rzeki Brennicy. Rygory zagospodarowania tego terenu reguluje § 48 planu. Dla tego terenu przewidziano utrzymanie istniejącej zabudowy mieszkaniowej, z możliwością rozbudowy, przebudowy, remontu obiektów mieszkaniowych, z jednoczesnym porządkowaniem istniejącej zabudowy gospodarczej i użytkowanego terenu budowlanego. W § 48 pkt 3 planu ustalono zasady kształtowania nowych budynków mieszkalnych i usługowych, w pkt 9 przewidziano możliwość adaptacji istniejących i lokalizacji usług zarówno wbudowanych w obiekty mieszkaniowe jak i wolnostojących, z zastrzeżeniem, że oddziaływanie obiektu na środowisko powinno zamknąć się w granicach działki. Jednocześnie wykluczono działalność usługową powodującą niezorganizowaną emisję pyłów i odorów. W pkt 15 dopuszczono lokalizowanie budynków gospodarczych i garażowych w granicach działki z zaleceniem sytuowania bezpośrednio do ściany budynku na sąsiedniej działce.

Zdaniem organu I instancji obiekt hali, zarówno w części projektowanej, jak i wykonywanej, nie jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Budynek hali magazynowej nie służy bowiem do świadczenia usług, lecz do przechowywania materiałów (podczas gdy plan przewiduje tylko dopuszczalność lokalizowania usług). Nadto usytuowanie budynku w granicy może stać w sprzeczności z zastrzeżeniem planu, że oddziaływanie obiektu winno zamknąć się w granicach działki, ze względu na odprowadzenie nadmiaru wód opadowych lub śniegu na działkę sąsiednią. Inne wymagania planu dotyczące parametrów dopuszczalnej zabudowy uznano za spełnione.

W zażaleniu na powyższe postanowienie inwestor zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych i wadliwą interpretację postanowień planu poprzez przyjęcie, że budynek hali magazynowej nie służy do świadczenia usług. Należało rozważyć, czy działalność magazynowa jako podstawowa lub pomocnicza w stosunku do działalności podstawowej może być zaliczona do usług. W tym zakresie strona powołała się na definicję działalności gospodarczej zawartą w art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2007 r., nr 155, poz. 1095 ze zm.) i podniosła, że działalność magazynowa nie odpowiada żadnemu z wyróżnionych tam rodzajów aktywności, poza działalnością usługową. Wskazano też na art. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r., nr 54, poz. 535 ze zm.). Strona uznała, że skoro ustawa dotyczy podatku od towarów i usług a w art. 2 pkt 6 zdefiniowano pojęcie towaru, zatem wszystko, czego nie obejmuje ta definicja, jest usługą. Także na gruncie rozporządzenia RM z dnia 24 grudnia 2007 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności ( Dz. U. nr 251, poz. 1885) magazynowanie towarów jest zaliczane do usług. W konsekwencji należało zatem uznać, że przedmiotowa hala służy do świadczenia usług wspomagających podstawową działalność inwestora. Jako pozbawione uzasadniania oceniono także stanowisko, że lokalizacja obiektu w granicy może skutkować wykroczeniem oddziaływania poza granice działki.

Postanowieniem z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Kolegium podzieliło przekonanie o braku zgodności inwestycji z planem miejscowym. Hala zlokalizowana jest na obszarze, którego podstawowym przeznaczeniem jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i z uwzględnieniem tego faktu należy interpretować postanowienia planu dotyczące możliwości lokalizacji usług. W ocenie Kolegium możliwość ta dotyczy tylko usług uzupełniających dla funkcji mieszkaniowej. Tymczasem hala związana jest z istniejącym zakładem produkcyjnym. Jej przeznaczenie - magazynowanie związane z prowadzoną działalnością gospodarczą - nie służy realizowaniu funkcji usługowej. Wskazano, że rozporządzenie RM z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów wyróżnia kategorię budynków handlowo-usługowych od obiektów przemysłowych i magazynowych.

W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gliwicach inwestor wniósł o uchylenie postanowienia organu odwoławczego, zarzucając mu wadliwe uzasadnienie, co uniemożliwia kontrolę toku rozumowania organu, skutkującą pozbawieniem strony prawa do rozstrzygnięcia sprawy w dwóch instancjach. W uzasadnieniu wywiedziono, że uzasadnienie postanowienia nie odpowiada wymogom prawa, organ nie odniósł się do argumentów zażalenia, nie wyjaśnił też dlaczego zapis planu dotyczący dopuszczalności lokalizacji usług miałby dotyczyć usług związanych z funkcją mieszkaniową. Stanowisko to stoi w sprzeczności z § 48 pkt 9 planu i wymienionym w nim ograniczeniami lokalizacji usług. Nie uzasadniono też powołania się na Polską Klasyfikację Obiektów Budowlanych i nie wyjaśniono, dlaczego miałaby ona mieć zastosowanie przy interpretacji planu miejscowego.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę wskazał, że w toku postępowania przed organami nadzoru budowlanego doszło do zobowiązania skarżącego do przedłożenia zaświadczenia o zgodności wykonywanych robót z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Okoliczność ta uzasadnia wydanie postanowienia na podstawie art. 217 k.p.a. Roboty te dotyczą budowy hali magazynowej. Taki charakter obiektu został wskazany przez inwestora we wniosku o wydanie zaświadczenia i tak hala jest charakteryzowana w opisie wykonanych robót, przedłożonym przez inwestora organowi, i tak też opisuje skarżący ten obiekt w składanych pismach. W istocie nie budzi zatem wątpliwości, że budynek ma służyć jako magazyn. Nie jest także sporne, że powstaje on na terenie, na którym skarżący prowadzi już działalność gospodarczą i który jest zabudowany innymi budynkami z tą działalnością związanymi. Działalność ta polega na wykonywaniu ogrodzeń. Magazyn ma służyć przechowywaniu elementów służących do wykonywania ogrodzeń, a także sprzedawanych innym osobom.

Teren, na którym realizowana jest hala magazynowa objęty jest planem miejscowym. Kwestią mającą zasadnicze znaczenie dla oceny zgodności inwestycji z planem jest interpretacja zapisów tego planu, dotycząca dopuszczalności lokalizowania obiektów usługowych. Ustalenia wymaga, czy realizowana hala jest obiektem usługowym i czy ewentualnie tego rodzaju usługi są dopuszczalne w danej jednostce planistycznej.

Skarżący wywodził, że hala magazynowa ma charakter usługowy, co w jego przekonaniu decyduje o dopuszczalności jej realizacji na danym terenie. Plan miejscowy nie wskazuje, jakie obiekty należy kwalifikować jako usługowe. Zajęcie jednoznacznego stanowiska w tej kwestii w niniejszej sprawie nie było w przekonaniu Sądu konieczne. Może budzić wątpliwości, czy magazyn należy zaliczyć do obiektów służących świadczeniu usług i ewentualnie na jakich warunkach. Strona w złożonym zażaleniu wskazała, że obiekt służy do świadczenia usług wspomagających podstawową działalność skarżącego. Uznanie tego stanowiska strony wcale jednak nie prowadzi w prosty sposób do wniosku, że realizacja przedmiotowej hali jest dopuszczalna. Nawet bowiem zakwalifikowanie hali do kategorii obiektów służących świadczeniu usług nie jest wystarczające dla przyjęcia, że jej realizacja jest zgodna z planem. W przekonaniu Sądu prawidłowo organ odwoławczy zwrócił uwagę na konieczność uwzględnienia jakie jest podstawowe przeznaczenie terenu. Sąd I instancji nie podzielił zarzutu skarżącego, że wymóg związania funkcji usługowej z funkcją mieszkalną nie znajduje uzasadnienia. Przy interpretacji planu, jak w przypadku wykładni każdego tekstu prawnego, należy wziąć pod uwagę kontekst systemowy interpretowanego fragmentu. Plan jest instrumentem realizacji ładu przestrzennego i wyznaczania przeznaczenia poszczególnych terenów. Dla ustalenia dopuszczalności świadczenia usług określonego rodzaju w przekonaniu Sądu konieczne jest w danym przypadku dokonanie oceny z uwzględnienie podstawowej funkcji terenu. Teren oznaczony symbolem ME przeznaczony jest pod zabudowę jednorodzinną. Dla zachowania ładu przestrzennego konieczne jest, aby zabudowa o innej funkcji nie kolidowała z funkcja podstawową. Jej charakter, rodzaj usług winny zatem być kwalifikowane z uwzględnieniem funkcji mieszkaniowej. Nie budzi wątpliwości, że podstawowa działalność prowadzona przez skarżącego ma charakter produkcyjny, polega na wykonywaniu ogrodzeń. Nawet przy przyjęciu, że w pewnym sensie poprzez wykonywanie na zamówienie ogrodzeń skarżący świadczy usługi, to nie są to usługi towarzyszące funkcji mieszkaniowej.

Uznając merytoryczną prawidłowość stanowiska organu odwoławczego Sąd nie stwierdził jednocześnie wad, o jakich mowa w skardze. Nie jest jasne, na jakiej podstawie strona twierdzi, że doszło do pozbawienia jej prawa do rozstrzygnięcia sprawy w dwóch instancjach, skoro sprawa była przedmiotem badania niezależnie przez dwa organy. Natomiast tok rozumowania organu odwoławczego nie wydaje się być na tyle niejasny, aby mógł uzasadniać zarzut arbitralności rozstrzygnięcia.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego Z. S., zarzucając mu:

– naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 8 k.p.a., art. 15 k.p.a. , art. 107 §3 k.p.a. w zw. z art. 144 i art. 140 k.p.a. oraz w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a.,

– naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, co doprowadziło do sporządzenia uzasadnienia wyroku o treści nie odpowiadającej wymogom prawa;

– naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), poprzez naruszenie § 48 ust. 9 uchwały Nr XXIV/198/04 Rady Gminy Brenna z dnia 16 września 2004 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Brenna, opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Województwa Śląskiego nr 105, poz. 2949 z dnia 05.11.2004r. poprzez błędną wykładnię.

Wskazując na powyższe w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że skarżący w zażaleniu na postanowienie organu I instancji wskazał szereg zarzutów i argumentów, które w jego ocenie podważały zasadność stanowiska tego organu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku - Białej albo w ogóle nie odniosło się do tych zarzutów albo w sposób bardzo pobieżny. Ponadto Samorządowe Kolegium Odwoławcze przedstawiając argumenty, które miały uzasadniać podjęte rozstrzygnięcie, nie przedstawiło szczegółowego, zgodnego z wymaganiami proceduralnymi, uzasadnienia faktycznego i prawnego. Takie działanie organu odwoławczego, w ocenie skarżącego wadliwe, zostało zakwestionowane w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, z przytoczeniem naruszonych przepisów proceduralnych.

Z art. 134 § 1 p.p.s.a., wyznaczającego zakres rozpoznania sprawy przez Sąd, wynika obowiązek rozpoznania zgłoszonych w skardze zarzutów. Nie można uznać, że Sąd wypełnił ten obowiązek, skoro ustosunkowanie się do postawionych w skardze zarzutów proceduralnych zawarło się w trzech zdaniach uzasadnienia wyroku. W skardze zostało wyraźnie wskazane, w czym skarżący upatruje naruszenia prawa do rozpoznania sprawy w dwóch instancjach.

Należy więc stwierdzić, iż skarżący również w postępowaniu sądowoadministracyjnym, został pozbawiony możliwości zapoznania się z motywami, które doprowadziły Sąd orzekający do nieuwzględnienia zarzutów i oddalenia skargi. Wskazane wyżej argumenty uzasadniają również podniesiony zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie można wyciągnąć jednoznacznego wniosku, czy Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela pogląd skarżącego, iż działalność magazynowa jest świadczeniem usług (w tym konkretnym przypadku wspomagających podstawową działalność skarżącego). Sąd zdaje się przychylać do tego poglądu, stwierdza jednak, iż dla ustalenia dopuszczalności świadczenia usług określonego rodzaju konieczne jest w danym przypadku dokonanie oceny z uwzględnieniem podstawowej funkcji terenu. Z powyższym stanowiskiem nie można się zgodzić, gdyż jest ono zaprzeczeniem normatywnej funkcji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003r. Nr 80 poz. 717, z poźn. zm.) ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

Każdy, kto podejmuje decyzję o zakupie nieruchomości, czy też o określonym przedsięwzięciu inwestycyjnym, w oparciu o treść planu powinien być w stanie ustalić, co na danym terenie jest dopuszczalne, a co nie. Nie może to być zależne o interpretacji organów administracyjnych, opartych na niezdefiniowanych klauzulach ogólnych. Interpretacja planu dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny opiera się na założeniu, iż "rodzaj usług winien zatem być kwalifikowany z uwzględnieniem funkcji mieszkaniowej". W uzasadnieniu wyroku nie zostało jednak wskazane jakie przepisy powszechnie obowiązujące lub przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dają kompetencję organom administracyjnym do owej oceny rodzaju usług przez pryzmat funkcji mieszkaniowej. Przyznanie organom administracyjnym takiej kompetencji prowadziłoby do całkowitej dowolności w interpretacji planu, gdyż tylko od uznania i subiektywnej interpretacji organu administracyjnego zależałoby, czy uzna daną usługę jako związaną z funkcją mieszkaniową.

O tym, jakie usługi mogą być na danym terenie lokalizowane powinien jednoznacznie rozstrzygać miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Obowiązujący na terenie gminy Brenna plan czyni to w § 48 pkt 9 wskazując, "iż w jednostkach planu: 3 .ME.109 i KL jest możliwa również" adaptacja istniejących i możliwość lokalizacji usług zarówno wbudowanych w obiekty mieszkaniowe jak i wolno stojących z zastrzeżeniem, że oddziaływanie obiektu na środowisko powinno się zamknąć w granicach działek". Ponadto stwierdzono, iż " Wyklucza się prowadzenie działalności usługowej powodującej emisję niezorganizowaną pyłów i odorów".

Tak więc w treści planu zostały wskazane wszystkie ograniczenia co do rodzaju usług: oddziaływanie obiektu na środowisko powinno się zamknąć w granicach działek oraz zakaz prowadzenia działalności usługowej powodującej emisję niezorganizowaną pyłów i odorów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje,

Skarga kasacyjna opiera się na usprawiedliwionych podstawach.

W myśl art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 154, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania.

Za uzasadniony uznać należało przede wszystkim zawarty w skardze kasacyjnej materialnoprawny zarzut naruszenia przepisu § 48 ust. 9 uchwały Nr XXIV/198/04 Rady Gminy Brenna z dnia 16 września 2004 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Brenna, przez dokonanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny błędnej wykładni pojęcia "działalności usługowej". W tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym sprawę niniejsza podziela poglądy wyrażone w wyroku z dnia 30 czerwca 2010r. sygn. akt II OSK 1008/09 w sprawie dotyczącej tej samej inwestycji, ze skargi skarżącego także w niniejszej sprawie Z. S.. W powołanym wyroku NSA wskazał, że działalność gospodarcza polegająca na magazynowaniu towarów jest niewątpliwie działalnością usługową, skoro art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 roku o swobodzie działalności gospodarczej ( t.j. Dz. U. z 2010r. Nr 220 poz. 1447 ze zm.) definiuje działalność gospodarczą, jako działalność wytwórczą, budowlaną, handlową i usługową, zaś magazynowanie towarów nie może być zaliczone do działalności wytwórczej, budowlanej oraz handlowej. Tym samym tego rodzaju działalność musi zostać zaliczona do działalności usługowej.

Działalnością usługową będzie zarówno świadczenie usług na rzecz osób trzecich, jak również na własne potrzeby usługodawcy. Nie ma znaczenia, czy inwestor będzie świadczył usługi w postaci magazynowania towarów na rzecz osób trzecich, czy też będzie to działalność wykonywana na jego własne potrzeby. Dla rozstrzygnięcia sprawy istotne jest, jaką funkcję będzie pełnił planowany do realizacji obiekt. Skoro ma to być magazyn, to brak jest podstaw do twierdzenia, że planowana inwestycja narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z § 48 pkt 9 tego planu wynika, iż dopuszczalne jest prowadzenie na terenie planowanej inwestycji działalności w postaci usług.

Nie można podzielić stanowiska sądu I instancji, co do sposobu wykładni przepisów planu miejscowego. Przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku swobodna metoda interpretacji tych przepisów naruszałaby konstytucyjnie chronioną zasadą ochrony prawa własności. Jak wskazuje się w literaturze (por. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz pod. red. Z. Niewiadomskiego str. 142) plan miejscowy upoważnia jedynie do takiego rozstrzygnięcia, jakie wyraźnie wynika z jego treści tekstowej i graficznej. Wszelka rozszerzająca wykładnia planu na niekorzyść właścicieli nieruchomości byłaby sprzeczna z konstytucyjną zasadą ochrony prawa własności i stanowiłaby naruszenie ustaleń tego planu.

Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zabrania prowadzenia działalności usługowej powodującej niezorganizowaną emisję pyłów i odorów. Materiał zgromadzony w aktach sprawy wskazuje, że brak podstaw, by sądzić, że działalność polegająca na magazynowaniu towarów tego rodzaju skutki może wywoływać. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 30 czerwca 2010r. sygn. akt II OSK 1008/09 wskazał także i na to, że również i wymóg, by oddziaływanie obiektu, w którym usługi będą prowadzone zamykało się w granicach działki - w odniesieniu do projektowanego obiektu należy uznać za spełniony.

Wymienione powyżej naruszenia prawa materialnego w zaskarżonym wyroku musiały skutkować jego uchyleniem. Stwierdzając naruszenie przez sąd I instancji prawa materialnego Naczelny Sąd Administracyjny uznał także, iż zachodzą przesłanki dla zastosowania art. 188 p.p.s.a. i rozpoznania skargi. Dlatego też Sąd uchylił na podstawie powyższego przepisu zaskarżone do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego postanowienie, a także postanowienie organu I instancji.

Rzeczą właściwego organu administracji będzie rozpatrzenie sprawy zgodnie z przedstawioną powyżej oceną prawną.