Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 1235/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2017-02-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.5 ust.1 pkt 2 lit.d
journal: Dz.U. 2014 poz 849
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska,, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 1 lutego 2017 r. sprawy ze skargi K. O., G. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 października 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w sprawie podatku od nieruchomości za 2015 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie decyzją z dnia [...] r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] r.,

nr [...], odmawiającą K. i G. O. (dalej: "podatnicy", "wnioskodawcy", "strony", "skarżący") stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r.

o nr [...] w sprawie podatku od nieruchomości za 2015 r.

Przedmiotowe decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawym sprawy.

Podatnicy w dniu 21 czerwca 2016 r. wystąpili o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] r., wskazując,

że została wydana z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d) ustawy

z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 849 ze zm., dalej zwanej: "u.o.p.o.l"). Wnioskodawcy stwierdzili, że organy podatkowe wadliwie intepretują ww. przepis, z którego ich zdaniem wynika, że dla zastosowania preferencyjnej stawki podatkowej podatku od nieruchomości dla budynków lub ich części wystarczy, że pomiędzy budynkiem (lub jego częścią) istnieje tylko pośredni związek z udzieleniem świadczeń zdrowotnych. Wbrew stanowisku organu, wyrażonemu w decyzji ustalającej podatek od nieruchomości za 2015 r., posiadane przez wnioskodawców lokale są związane z udzieleniem świadczeń zdrowotnych, gdyż są wydzierżawiane podmiotowi, którego przedmiotem działalności gospodarczej jest udzielanie świadczeń zdrowotnych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej z dnia [...] r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, co należy rozumieć pod pojęciem "rażącego naruszenia prawa", określonego w art. 247 § 1 pkt 3 ustawy z dnia

29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613, ze zm.), dalej: "Ordynacja podatkowa", a także, iż nie stanowi takiego naruszenia prawa odmienna wykładnia przepisów prawa materialnego. W ocenie Kolegium, organ prawidłowo zinterpretował i zastosował art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d) u.o.p.o.l. Stwierdzono także, że ww. decyzja organu podatkowego nie ma wady prawnej czyniącej ją nieważną, gdyż ma właściwą podstawę prawną, jest skierowana do właściwego podatnika, jej rozstrzygnięcie znajduje potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym, zawiera wszystkie elementy decyzji wymagane przez przepisy Ordynacji podatkowej.

W odwołaniu od powyższej decyzji, strony wniosły o jej uchylenie w całości. Zarzuciły, że organ podatkowy w podstawie prawnej decyzji wskazał niewłaściwe przepisy Ordynacji podatkowej. Nie zgodzono się także ze stanowiskiem, że naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 2 lit d) u.o.p.o.l poprzez wadliwą wykładnię nie kwalifikuje się jako przesłanka stwierdzenia nieważności.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., w wyniku ponownego rozpoznania sprawy, nie znalazło podstaw do uwzględnienia zarzutów odwołania i orzekło o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy.

W uzasadnieniu Kolegium odwołało się do art. 128 Ordynacji podatkowej wyrażającego zasadę trwałości decyzji administracyjnych. Wskazało, że przedmiotem postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji nie jest ponowne rozpatrywanie sprawy co do jej istoty, a jedynie ustalenie, czy decyzja zawiera którąś z enumeratywnie wymienionych w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej wad uzasadniających stwierdzenie jej nieważności.

Wyjaśniło także co należy rozumieć pod pojęciem "rażącego naruszenia prawa" powołując się na orzecznictwo NSA oraz poglądy doktryny, a także stanowisko, że różnica poglądów co do wykładni przepisu nie może być kwalifikowana jako przesłanka do odstąpienia od zasady trwałości decyzji ostatecznej. Wskazał, że rażące naruszenie prawa zachodzi gdy stan prawny nie budzi żadnych wątpliwości co do jego rozumienia, a wydana decyzja stanowi negację obowiązujących przepisów.

Następnie organ odwoławczy stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie nie zostały spełnione przesłanki z art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. W ocenie Kolegium nie można zgodzić się bowiem z poglądem skarżących, że niezastosowanie zwolnienia, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d) u.o.p.o.l. stanowiło rażące naruszenie prawa uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji. Organ wskazał także, że organ podatkowy dokonując wykładni art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d) u.o.p.o.l. podzielił co do zasady stanowisko Trybunału Konstytucyjnego (wyrok z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt

K 22/12), który uznał, że ww. przepis należy intepretować uwzględniając przesłankę podmiotowo-przedmiotową. Budynki i ich części zajęte przez podmioty wykonujące działalność leczniczą muszą jednocześnie pozostawać w związku z działalnością leczniczą. Zdaniem organu odwoławczego, postępowanie podatkowe wykazało,

że apartamenty będące własnością podatników dzierżawione przez spółkę [...] nie mogą być zatem objęte preferencyjną stawką podatku, gdyż spółka wprawdzie posiada wpis jako podmiot leczniczy w rozumieniu ustawy o działalności leczniczej lecz nie wykorzystuje ich do udzielania świadczeń zdrowotnych, a świadczy w nich komercyjne usługi hotelowe.

W skardze wywiedzionej na powyższą decyzję skarżący wnieśli o jej uchylenie w całości, a także o uchylenie poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] r. oraz zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania sądowego.

Skarżący zarzucili naruszenie art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej przez uznanie, że nie zaistniały przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej z dnia [...] r.

W uzasadnieniu skargi skarżący ponieśli, że treścią ich wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej było wykazanie błędnych ustaleń stanu faktycznego przez Prezydenta Miasta K. oraz okoliczność, że decyzja została wydana niezgodnie z własną wykładnią prawa. Zwrócili także uwagę, że we wniosku zarzucono także organowi podatkowemu brak obiektywizmu oraz naruszenie ogólnych zasad postępowania, co do których to zarzutów Kolegium w ogóle się nie odniosło w zaskarżonej decyzji. Ponadto, w ocenie skarżących rażące naruszenie prawa odnosi się zarówno do przepisów prawa materialnego jak i procesowego.

Według skarżących, za rażące naruszenie prawa uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] r. należało uznać niedopatrzenie Kolegium, że w sprawie nie przeprowadzono dowodów w celu ustalenia rzeczywistego związku lokali z udzielaniem świadczeń zdrowotnych przez spółkę [...], co naruszyło zasadę wyrażoną w art. 122 Ordynacji podatkowej. Zdaniem skarżących, organ podatkowy w postępowaniu podatkowym ocenił wyłącznie treść umowy dzierżawy, a nie przeprowadził postępowania na okoliczność związku lokalu z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu ustawy o działalności leczniczej. Ocena umowy była zaś dowolna, gdyż organ nie zbadał celu jej zawarcia oraz zamiaru stron umowy. Zarzucono także, że organ podatkowy nie uwzględnił oświadczeń spółki co do możliwości korzystania przez osoby zakwaterowane w lokalu z bazy leczniczej.

W ocenie skarżących, postępowanie wymagało nadto przesłuchania stron postępowania, świadków oraz przeprowadzenia oględzin lokali.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Pismem z dnia 20 stycznia 2017 r. skarżący wnieśli o zasądzenie od Kolegium na ich rzecz kosztów postępowania sądowego z uwzględnieniem [...] kosztów poniesionych na pomoc prawną. Do ww. pisma dołączono kopię faktury VAT

nr [...] z 8 listopada 2016 r.

Na rozprawie w dniu 1 lutego 2017 r., na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, ze zm., dalej zwanej: "p.p.s.a."), Sąd połączył sprawy o sygn. akt: I SA/Sz 1234/16 i I SA/Sz 1235/16 do wspólnego rozpoznania i odrębnego wyrokowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Na wstępie podkreślenia wymaga zakres, w jakim toczyło się postępowanie prowadzone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. zakończone zaskarżoną decyzją. Nie było to postępowanie prowadzone w tzw. zwykłym toku instancji, lecz postępowanie nadzwyczajne podjęte w trybie art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. W związku z tym wyjaśnić należy, że jest to odrębny od wymiarowego tryb postępowania, który nie może być poświęcony ponownej ocenie zasadności dokonanych rozstrzygnięć merytorycznych w zakresie określenia wysokości zobowiązania podatkowego. Postępowanie takie bowiem dotyczyć może tylko ustalenia, czy decyzja, do której odnosi się wniosek o stwierdzenie nieważności, obarczona jest wadami, których enumeratywny wykaz określa art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej, czy też wady te nie występują. Taki zakres omawianego przepisu ma związek z art. 128 Ordynacji podatkowej wyrażającym zasadę trwałości ostatecznych decyzji w postępowaniu podatkowym. Jej istota wyraża się w tym, że ostateczna decyzja obowiązuje w sposób trwały, objęta jest domniemaniem legalności, a jej wzruszenie może nastąpić tylko w przypadkach określonych w Ordynacji podatkowej oraz ustawach podatkowych.

Jako przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r. skarżący wskazywali wydanie decyzji wymiarowej z rażącym naruszeniem prawa (art. 247 § 1 pkt 3 O.p.). Rażącego naruszenia prawa strony upatrywały w błędnej wykładni art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d) u.o.p.o.l. dokonanej przez organ podatkowy, a także w naruszeniu ogólnych zasad postępowania podatkowego, w szczególności zasady prawdy obiektywnej uregulowanej w art. 122 Ordynacji podatkowej. Według podatników, naruszenie tej zasady objawiało się w tym, że organ podatkowy I instancji w toku postępowania poprzedzającego wydanie decyzji wymiarowej niewłaściwie zgromadził materiał dowodowy oraz nie wyjaśnił istotnych dla sprawy okoliczności związanych z opodatkowaniem apartamentów, będących własnością skarżących, dzierżawionych przez spółkę [...], prowadząca działalność m.in. w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych. Konsekwencją powyższych zaniechań było błędne przyjęcie, że przedmiotowe lokale nie mogą skorzystać z preferencji podatkowej, określonej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d) u.o.p.o.l. Strona w konsekwencji wskazywała także na rażące naruszenie przepisów prawa materialnego. Gdyby bowiem organ dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych i przyjął, że przedmiotowe lokale są związane z udzielaniem świadczeń zdrowotnych przez spółkę, nie zaś, że są wykorzystywane tylko do usług hotelowych, w sprawie miałaby zastosowanie obniżona stawka podatkowa.

Odnosząc się do wskazywanego przez strony "rażącego" naruszenia prawa przez Prezydenta Miasta K., Sąd podkreśla, że istnieją zasadnicze różnice pomiędzy "zwykłym" postępowaniem odwoławczym, a postępowaniem nadzwyczajnym, zmierzającym do wzruszenia decyzji ostatecznej, w tym przypadku postępowaniem w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa. Jeżeli bowiem strona nie skorzystała z przysługujących jej zwykłych środków zaskarżenia, a więc tak jak to miało miejsce w rozpoznanej sprawie nie wniosła odwołania od decyzji wymiarowej, to decydując się na podniesienie określonych zarzutów na etapie i w ramach postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji (w sprawie w oparciu o art. 247 § 1 pkt 3 O.p.), musi liczyć się z tym, że jej pozycja procesowa uległa osłabieniu, albowiem w takim przypadku, dla skutecznego wzruszenia rozstrzygnięcia organu podatkowego, nie wystarczy już wykazanie jakiegokolwiek naruszenia przepisów mogącego mieć wpływ na wynik sprawy, lecz konieczne jest już wykazanie, że naruszenie miało postać kwalifikowaną, tzn. że było rażące.

Pojęcie "rażącego naruszenia prawa" nie zostało zdefiniowane w przepisach Ordynacji podatkowej, a zatem organy podatkowe stosując prawo muszą dokonać jego interpretacji w odniesieniu do każdego konkretnego przypadku. Według wydania internetowego Słownika Języka Polskiego "rażący" to: "rzucający się w oczy", "wyraźny". Zarówno orzecznictwo jak i doktryna prawa wypracowały w tej mierze szereg wskazówek interpretacyjnych. Najczęściej wskazuje się, że warunkiem koniecznym do uznania naruszenia prawa za rażące, jest oczywisty (rzucający się w oczy) charakter tego naruszenia. Przyjmuje się zatem, że rażące naruszenie prawa zachodzi wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu, a rozstrzygnięciem zawartym w decyzji, a istnienie tej sprzeczności da się ustalić poprzez proste ich zestawienie.

Wskazać należy także, że spór co do wykładni przepisu prawa materialnego nie może stanowić przesłanki do stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji, czyli do uznania, że decyzja w sposób kwalifikowany została wydana bez podstawy prawnej (art. 247 § 1 pkt 2 O.p.) lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 247 § 1 pkt 3 O.p.). Taki pogląd na gruncie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 lutego 2006 r., sygn. akt

II OSK 489/05, Lex nr 196694. Należy także zauważyć, że wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa, jako przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji, polega zwykle na naruszeniu norm materialnoprawnych i dotyczy ukształtowanego w wyniku wydania decyzji stanu prawnego, jego elementu przedmiotowego lub podmiotowego. Nie można jednak z góry wykluczyć, że do wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa może dojść również w przypadku rażącego naruszenia norm proceduralnych. Naruszenie prawa będzie miało cechę "rażącego" wtedy, gdy czynności postępowania organu podatkowego lub istota załatwienia sprawy są w swej treści zaprzeczeniem treści obowiązującej regulacji prawnej. Działanie organu w toku postępowania lub rozstrzygnięcie sprawy w decyzji w ogóle nie odpowiada nakazom wynikającym z prawa obowiązującego lub też łamie zakazy w nim ustanowione (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 września 2010 r., sygn. akt II FSK 644/09, Lex nr 745784).

Przy czym, przyjmując stanowisko, że podstawą stwierdzenia nieważności może być także rażące naruszenie prawa procesowego, podkreśla się jednak zarazem, że wada wskazująca na nieważność decyzji musi tkwić w samej decyzji (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 grudnia 2005 r., sygn. akt II FSK 27/05, Lex nr 187767).

W rozpoznanej sprawie, jak to już zostało zaznaczone, zarzuty skarżących dotyczą zarówno rażącego naruszenia przepisów materialnych jak i procesowych, a konkretnie zasad ogólnych postępowania podatkowego. Wskazywane przez stronę naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności rażące naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d) u.o.p.o.l. (poprzez jego niezastosowanie), było konsekwencją nierzetelnego ustalenia stanu faktycznego. Sąd, mając na względzie ww. uwagi co do sposobu rozumienia pojęcia "rażącego naruszenia prawa" oraz warunków i zakresu jego stosowania, nie stwierdził, aby nieprawidłowe było stanowisko Kolegium wyrażone w wydanych w sprawie decyzjach, że objęta wnioskiem skarżących decyzja wymiarowa Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r. była obarczona wadą z art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej.

Sąd zauważa w szczególności, że skarżący nie wykazali, aby doszło do naruszenia zasad postępowania w sposób rażący. Taki stopień naruszenia wskazywanych przez skarżących przepisów oznaczać bowiem musi szczególnie naganne i jaskrawe przejawy wykroczenia organów podatkowych przeciwko kardynalnym zasadom poprawnego procedowania. Takiego naruszenia w sposobie prowadzenia postępowania przez organ podatkowy I instancji, Sąd nie stwierdził, podzielając w tym zakresie ocenę dokonaną przez Kolegium. Należy zaznaczyć,

że zarzuty skarżących dotyczące naruszenia przepisów normujących obowiązki organów podatkowych w zakresie postępowania dowodowego i wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy wymagałyby w istocie przeprowadzenia - w toku postępowania

o stwierdzenie nieważności decyzji - uzupełniającego postępowania dowodowego zmierzającego do należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy podatkowej, a to oznaczałoby de facto kontynuację właściwego (wymiarowego) postępowania podatkowego, co - jak już wcześniej zostało zaznaczone - jest niedopuszczalne.

Podsumowując powyższe rozważania Sąd jeszcze raz podkreśla, że ustalenie, czy postępowanie organu podatkowego było dostatecznie wnikliwe, czy nie miały miejsca uchybienia w zakresie postępowania dowodowego, czy dokonana przez niego ocena materiału dowodowego jest prawidłowa, czy organ ten ustalił wszystkie niezbędne dla prawidłowego rozstrzygnięcia elementy stanu faktycznego oraz czy w konsekwencji zaistnienia ewentualnych uchybień w tym zakresie, doszło do naruszenia prawa materialnego - mogłoby być w sposób pogłębiony dokonane, ale w ramach zwykłego postępowania instancyjnego, nie zaś w trybie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji.

Sąd zauważa, że organ podatkowy prawidłowo wyjaśnił przesłanki odmowy stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] r. Dokonanie merytorycznej oceny decyzji wymiarowej w zakresie, w jakim oczekiwali tego skarżący, byłoby ponownym rozpoznaniem co do istoty sprawy zakończonej już decyzją ostateczną. Podkreślenia wymaga, że w postępowaniu szczególnym, jakim jest postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji nie ma miejsca na zbieranie nowych dowodów, weryfikowanie i ocenianie ustaleń faktycznych dokonanych przez organy podatkowe w postępowaniu wymiarowym.

Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji i podanych w niej motywów stwierdzić należy zatem, że ocena dowodów, jakiej dokonało w tej sprawie Kolegium nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny dowodów i jako taka korzystała z ochrony przewidzianej w art. 191 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem organ podatkowy ocenia, na podstawie zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

Organ rozważył całość zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w uzasadnieniu decyzji odniósł się do wszystkich zgłoszonych przez skarżących twierdzeń.

W postępowaniu dowodowym sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji organ dokonuje bowiem oceny przez pryzmat akt postępowania zwykłego, nie przeprowadza zaś nowych dowodów, które miałyby na celu podważanie, czy też kwestionowanie stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją, która jest przedmiotem kontroli w postępowaniu nadzorczym.

SKO w K. wskazało, że postępowanie podatkowe zostało przeprowadzone prawidłowo, na podstawie obowiązujących i prawidłowo zinterpretowanych przepisów prawa, a decyzja ma oparcie w materiale dowodowym. W konsekwencji zasadnie nie stwierdziło, aby decyzja wymiarowa była dotknięta ciężką, kwalifikowaną wadą określoną w art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej.

Sąd zauważa także, że jego rolą w prowadzonym wskutek skargi strony postępowaniu sądowoadministracyjnym jest zbadanie, czy odmowa stwierdzenia nieważności była uzasadniona i zgodna z prawem. Sąd nie może natomiast oceniać decyzji, której stwierdzenia nieważności odmówiono. Nie ma więc obowiązku (ani podstaw) do badania legalności decyzji ostatecznej, bowiem wówczas wykroczyłby poza granice sprawy, poza zakres naruszeń prawa zakreślony wnioskiem skarżących o stwierdzenie nieważności decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. akt II FSK 714/11, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Nie są więc uzasadnione zarzuty co do wadliwej interpretacji przepisów prawa materialnego, jak też co do niewyjaśnienia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze stanu faktycznego sprawy, pominięcia zgromadzonych dowodów i zaniechania podjęcia czynności wyjaśniających. Zarzuty te dotyczą w istocie decyzji z dnia [...] r. Przedmiotem niniejszej sprawy jest jednak decyzja z dnia [...]r. Jak wyżej już wskazano i co należy ponownie podkreślić, przedmiotem postępowania prawnego w obszarze unormowania wynikającego z art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej nie jest kontrola i weryfikacja poszczególnych czynności i prawnie znaczących ustaleń organów podatkowych, ale wyłącznie zagadnienie realizacji przesłanki rażącego naruszenia prawa. Problematyka ta została prawidłowo rozważona i oceniona przez organ, zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie narusza w tym zakresie wymogów i standardów art. 210 Ordynacji podatkowej, bowiem - wbrew twierdzeniom skarżących – Kolegium odniosło się do wszystkich zarzutów, wyjaśniając przy tym brak przesłanek do uznania, że w zakresie zarzutów skarżących doszło do naruszenia prawa w stopniu rażącym.

Na zakończenie, w związku z pismem skarżących z 20 stycznia 2017 r. o zasądzenie kosztów postępowania sadowego, wyjaśnić należy, że chociaż strona w postępowaniu przed sądem administracyjnym może zgłosić wniosek o przyznanie jej zwrotu poniesionych kosztów (w tym kosztów zastępstwa procesowego) to koszty zasądzane są od strony przeciwnej jedynie w przypadku uwzględnienia skargi.

Mając na uwadze powyższe Sąd, działając na zasadzie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.