Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1762/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-08-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 107, art. 108 § 1, art. 116 § 1, art. 210 § 4
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Stanisław Bogucki, Sędzia NSA Jerzy Rypina (sprawozdawca), Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Kalamala, Protokolant Justyna Nawrocka, po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2015 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej G. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 2384/12 w sprawie ze skargi G. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 24 maja 2012 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w sprawie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od G. Z. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 25 lutego 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. akt III SA/Wa 2384/12) oddalił skargę G.Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 24 maja 2012 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji orzekającej o odpowiedzialności członka zarządu spółki za zaległości podatkowe tej spółki.

Ze stanu sprawy przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji wynika, że Naczelnik P. Urzędu Skarbowego W. decyzją z 23 listopada 2009 r. orzekł o odpowiedzialności podatkowej skarżącego, jako członka zarządu "I." sp. z o. o. za zaległości podatkowe tej spółki z tytułu pobranych a niewpłaconych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za okres od stycznia do października 2006 r., w łącznej kwocie 19.083,79 zł wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej kwocie 7.704 zł. Pismem z 3 października 2011 r. skarżący wystąpił do Dyrektora Izby Skarbowej z wnioskiem o stwierdzenie, na podstawie art. 247 § 1 pkt 3 w związku z art. 248 § 1 i § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej, nieważności decyzji z dnia 23 listopada 2009 r. z uwagi na rażące naruszenie przepisów prawa, tj. art. 107, art. 108 § 1 oraz art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez ich błędne zastosowanie, polegające na braku stwierdzenia w zaskarżonej decyzji, że orzeczona odpowiedzialność podatkowa skarżącego, jako osoby trzeciej, ma charakter odpowiedzialności solidarnej ze spółką oraz z drugim członkiem zarządu.

Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie decyzją z 2 marca 2012 r. odmówił stwierdzenia nieważności powyższej decyzji. W uzasadnieniu wskazał, że naruszenie prawa tylko wtedy powoduje nieważność aktu administracyjnego, gdy ma ono charakter rażący. Odnosząc się do podniesionego zarzutu, iż w decyzji o odpowiedzialności podatkowej skarżącego, jako osoby trzeciej, winno zawierać się sformułowanie o odpowiedzialności solidarnej ze spółką oraz z drugim członkiem zarządu, organ wskazał, że z samego brzmienia art. 116 Ordynacji podatkowej wynika, że dotyczy on solidarnej odpowiedzialności skarżącej. W ocenie organu nie doszło w sprawie również do rażącego naruszenia art. 108 § 1 Ordynacji podatkowej.

Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie, w wyniku wniesionego odwołania, decyzją z 24 maja 2012 r. utrzymał w mocy własną decyzję wydaną w pierwszej instancji.

W skardze na powyższą decyzję skarżący wniósł o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji pierwszej instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił: naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 107, art. 108 § 1 oraz 116 § 1 Ordynacji podatkowej, a także naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy t.j. art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do stwierdzenia, czy zaistniały w przedmiotowej sprawie podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 23 listopada 2009 r., z powodu jej wydania z rażącym naruszeniem prawa.

Sąd doszedł do przekonania, że decyzja organu podatkowego nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, brak jest więc podstaw do stwierdzenia jej nieważności, na podstawie art. 247 § 1 pkt Ordynacji podatkowej. Uznał, że brak samego stwierdzenia w decyzji organu podatkowego, iż odpowiedzialność skarżącego jest odpowiedzialnością solidarną, nie może być uznana za rażące naruszenie art. 116 w związku z art. 107 i 108 § 1 Ordynacji podatkowej, skutkujące stwierdzeniem nieważności tej decyzji. Wyjaśnił, że treść samego przepisu art. 116 Ordynacji podatkowej, wprost traktującego o solidarnym charakterze odpowiedzialności członków zarządu, została powołana w rozstrzygnięciu organu pierwszej instancji.

Zdaniem Sądu brak zamieszczenia w sentencji decyzji stwierdzenia o odpowiedzialności solidarnej skarżącego wraz ze spółką i drugim członkiem zarządu nie skutkuje stwierdzeniem nieważności takiej decyzji na podstawie art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, gdyż ani z przepisu art. 116 Ordynacji podatkowej, ani z innych przepisów tej ustawy nie wynika obowiązek zamieszczania w sentencji takiego stwierdzenia. Ponadto w uzasadnieniu decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 23 listopada 2009r. przytoczono treść art. 116 Ordynacji podatkowej, wobec czego strona wiedziała, że odpowiedzialność przewidziana w tym przepisie jest odpowiedzialnością solidarną. Wynika ona nie z decyzji organu podatkowego, a z mocy ustawy, w tym przypadku regulacji zawartej w art. 116 Ordynacji podatkowej.

Na opisany powyżej wyrok skarżący wniósł skargę kasacyjną zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi. Wniósł również o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Wyrokowi zarzucił, na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), dalej: p.p.s.a., naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 107, art. 108 § 1 oraz art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że brak stwierdzenia w decyzji, że orzeczona odpowiedzialność podatkowa osoby trzeciej – skarżącego - członka zarządu spółki, za jej zaległości z tytułu pobranych, a niewpłaconych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za okres od stycznia do października 2006 r. ma charakter odpowiedzialności solidarnej z podatnikiem – spółką oraz pozostałym członkiem zarządu spółki, nie stanowi rażącego naruszenia prawa, a tym samym nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji.

Zarzucono także, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w związku z art. 107, art. 108 § 1, art. 116 § 1 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej polegające na oddaleniu skargi oraz nieuchyleniu decyzji organów obu instancji, pomimo iż organ dokonał wadliwej wykładni prawa materialnego oraz niedostatecznie i niepełnie uzupełnił decyzję, z której nie wynika dlaczego w tym samym stanie faktycznym i prawnym organ wydał różne rozstrzygnięcia, raz wydając decyzję podatkową orzekającą, że odpowiedzialność podatkowa osoby trzeciej skarżącego – jako członka zarządu spółki za jej zaległości podatkowe ma charakter odpowiedzialności solidarnej z podatnikiem spółką i pozostałym członkiem zarządu spółki, a raz pomijając w decyzji element solidarności zobowiązania podatkowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, a zaskarżony wyrok WSA w Warszawie odpowiada prawu, zatem skarga kasacyjna podlega oddaleniu.

Przed ustosunkowaniem się do zarzutów skargi kasacyjnej koniecznym jest przypomnienie, że skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym wysoce sformalizowanym, zgodnie bowiem z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Granice skargi są wyznaczone przez podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też przepisu procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wnoszący skargę kasacyjną wyznacza zatem zakres kontroli instancyjnej wskazując, które przepisy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji wnoszącego skargę kasacyjną. Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi więc być precyzyjne, gdyż - z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów.

Odnosząc powyższe uwagi do sprawy, należy podkreślić, że przedmiotem skargi kasacyjnej jest wyrok WSA w Warszawie, którym oddalono skargę na decyzję Dyrektora IS w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji orzekającej o odpowiedzialności członka zarządu. Sąd pierwszej instancji, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji uznał, że wydając decyzję ostateczną nie dopuszczono się rażącego naruszenia prawa. Nie zachodzi więc podstawa prawna do stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej przewidziana w art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Wykładnia tego przepisu była zatem zasadniczym powodem zaskarżonego rozstrzygnięcia. Tymczasem w ramach zarzutów skargi kasacyjnej nie podniesiono zarzutu naruszenia art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Ograniczono się jedynie do zarzutów naruszenia prawa materialnego, tj.: art. 107, art. 108 § 1 oraz 116 § 1 Ordynacji podatkowej. Zdaniem strony błędna wykładnia polega na uznaniu, że brak stwierdzenia w decyzji, iż orzeczona odpowiedzialność podatkowa skarżącego jako członka zarządu spółki za jej zaległości z tytułu podatku ma charakter odpowiedzialności solidarnej z podatnikiem (spółką) oraz pozostałym członkiem zarządu spółki nie stanowi rażącego naruszenia prawa, a tym samym nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wskazał na przepis art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Przytoczył własną interpretację pojęcia "rażącego naruszenia prawa". Pomimo zatem pewnych uchybień redakcyjnych przy sporządzaniu skargi kasacyjnej, merytorycznie ustosunkowano się do tego zarzutu.

Organ podatkowy uznał, że brak jest przesłanki określonej w art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej do stwierdzenia nieważności aktu administracyjnego. Zdaniem organu nie doszło bowiem do rażącego naruszenia prawa. Stanowisko to zaakceptował WSA w Warszawie w zaskarżonym wyroku. Uzasadniając to stanowisko, powołał się Sąd pierwszej instancji na przyjęte powszechnie w orzecznictwie sądowym i teorii rozumienie pojęcia rażącego naruszenia prawa jako na oczywistej sprzeczności pomiędzy treścią przepisu prawa a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Z powyższego wynika, że Sąd pierwszej instancji opowiada się za podejściem kasacyjnym (formalnym), a nie apelacyjnym do stwierdzenia nieważności decyzji z powodu wydania jej z rażącym naruszeniem prawa. Polega ono na rozumieniu tego pojęcia jako oczywistej sprzeczności pomiędzy treścią przepisu prawa a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Taka linia orzecznictwa jest następstwem językowej wykładni tego pojęcia i dość konsekwentnie reprezentowana jest w judykaturze oraz piśmiennictwie (zob. wyrok NSA z dnia 3 lipca 2014 r., I FSK 1137/13 i powołane tam orzecznictwo oraz literatura).

Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy, należy podkreślić, że przywoływana w skardze kasacyjnej uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 2009 r. o sygn. I FPS 4/08, nie daje podstaw do stwierdzenia, że skoro w decyzji o przeniesieniu odpowiedzialności na skarżącą za zaległości podatkowe spółki nie wyrzeczono o solidarnej odpowiedzialności skarżącego wraz z innymi członkami zarządu, to w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, które obligowało sąd do uchylenia zaskarżanej decyzji, a tym bardziej do stwierdzenia nieważności decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny w powołanej uchwale kwestii takich nie badał, skupiając się wyłącznie na obowiązku wszczęcia i prowadzenia postępowania względem każdego członka zarządu oraz koniecznością prowadzenia jednego postępowania względem wszystkich członków.

Zasadnicza kwestia sporna w rozpoznawanej sprawie, a mianowicie brak wymienienia w zaskarżonej decyzji o solidarnej odpowiedzialności wszystkich wskazanych z imienia i nazwiska byłych członków zarządu stanowiła już wielokrotnie przedmiot rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. np. wyrok z dnia 3 lipca 2014 r., I FSK 1137/13 i powołane tam orzecznictwo). Przyjmuje się, że orzeczona odpowiedzialność członka zarządu za zaległości podatkowe spółki jest odpowiedzialnością solidarną z pozostałymi członkami tego zarządu i wynika z mocy samego prawa, a mianowicie z art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej, stanowiącego, że za zaległości podatkowe spółki odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu. Ten sam reżim odpowiedzialności odnosi się także do relacji członka zarządu ze spółką, stosownie do art. 107 § 1 Ordynacji podatkowej, ponieważ mamy tutaj do czynienia z podwójną solidarnością - po pierwsze, między podatnikiem (w tym przypadku spółką z o.o.) a zobowiązanymi osobami trzecimi (członkami zarządu spółki), a po drugie, między samymi członkami zarządu. Skoro solidarność wynika wyraźnie z przepisu prawa, to wskazanie jej w decyzji orzekającej o odpowiedzialności członka zarządu spółki, o której mowa w art. 116 Ordynacji podatkowej, ma wyłącznie charakter informacyjny. Dlatego brak wyraźnego stwierdzenia w rozstrzygnięciu decyzji, że dany członek zarządu spółki odpowiada solidarnie z pozostałymi członkami tego zarządu (i ze spółką) za zaległości spółki nie może stanowić wystarczającej podstawy uchylenia tej decyzji, a tym bardziej do stwierdzenia jej nieważności.

Przepisy Ordynacji podatkowej w zakresie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich we wszystkich przypadkach przewidują solidarną odpowiedzialność majątkową tych osób wraz z podatnikiem. Przy czym ustawodawca zastosował różne techniki legislacyjne. Przykładowo w art. 112 § 1 Ordynacji podatkowej ustawodawca wprost określił, że nabywca przedsiębiorstwa ponosi odpowiedzialność solidarną z podatnikiem. Podobnie uregulowano odpowiedzialność byłego małżonka (art. 110 § 1 Ordynacji podatkowej), członków rodziny podatnika (art. 111 § 1 Ordynacji podatkowej), pomocnika (art. 113 Ordynacji podatkowej), dzierżawcy lub użytkownika nieruchomości (art. 114a Ordynacji podatkowej), wspólnika spółki osobowej (art. 115 § 1 Ordynacji podatkowej), gwaranta lub poręczyciela (art. 117a Ordynacji podatkowej). W tych przepisach prawnych expressis verbis wskazano, że osoba trzecia ponosi solidarną odpowiedzialność wraz z podatnikiem. Natomiast odmienną technikę legislacyjną zastosowano w odniesieniu do odpowiedzialności członka zarządu spółki kapitałowej (art. 116 Ordynacji podatkowej), czy członków organów zarządzających osoby prawnej (art. 116a Ordynacji podatkowej). W treści tych przepisów wprost nie określono, że odpowiedzialność tych osób trzecich jest solidarna z odpowiedzialnością podatnika. Takie postanowienie zawarto w art. 107 § 1 Ordynacji podatkowej, który stanowi, że w przypadkach i w zakresie przewidzianym w rozdziale XV tej ustawy za zaległości podatkowe podatnika odpowiadają całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem również osoby trzecie. W tych wszystkich przypadkach solidarna odpowiedzialność wynika zatem konkretnego przepisu ustawy nie zaś z decyzji orzekającej odpowiedzialność.

Reasumując, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie ma wątpliwości interpretacyjnych co do wynikającej z ustawy odpowiedzialności solidarnej wymienionych podmiotów. Przy takiej redakcji decyzji osoba trzecia również nie będzie miała trudności prawnych w zakresie dochodzenia ewentualnych roszczeń regresowych, gdyż źródłem odpowiedzialności solidarnej jest ustawa a nie wyłącznie decyzja. Uwzględniając powyższe argumenty, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku trafnie uznał, że nie doszło do rażącego naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej, tych samych przepisów, co wskazano w skardze kasacyjnej. Tym samym zarzuty podniesione w rozpoznawanym środku odwoławczym są bezzasadne.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a.