Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 3035/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-03-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1 pkt 2, art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 141 § 4, art. 149, art. 151, art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska (spr.) sędzia NSA Maciej Dybowski Protokolant asystent sędziego Marcin Rączka po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 września 2012 r. sygn. akt II SAB/Wa 193/12 w sprawie ze skargi J. S. na bezczynność Wójta Gminy K. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 12 września 2012 r., sygn. akt II SAB/Wa 193/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w pkt 1 zobowiązał Wójta Gminy K. do rozpatrzenia wniosku skarżącego J. S. o udostępnienie informacji publicznej z dnia 23 kwietnia 2012 r. w zakresie jego punktu 2, w terminie 14 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; w pkt 2 wyroku Sąd podał, że stwierdzona bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; w pkt 3 Sąd oddalił skargę w pozostałym zakresie.

Rozstrzygnięcie to Sąd oparł na następującym stanie sprawy. Pismem z dnia 23 kwietnia 2012 r. J. S. zwrócił się do Wójta Gminy K. – w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej – o pilne i precyzyjne poinformowanie go:

1) co stało się z przechowywaną w Urzędzie odziedziczoną dokumentacją kat. A, dotyczącą przekazywania gospodarstw rolnych, a jeśli dokumentacja ta nadal znajduje się w Urzędzie, wnioskodawca zażądał dokładnego wskazania, jakiego okresu ona dotyczy;

2) czy w okresie pomiędzy kontrolami Archiwum Państwowego w P., dokonanymi w dniach: 9 maja 2002 r., 11 sierpnia 2008 r. i 30 czerwca 2011 r., dochodziło do brakowania ww. dokumentów lub do ich przekazania do Archiwum Państwowego, a jeśli tak, to wnioskodawca wniósł o wydanie kopii kompletu dokumentów z tym związanych (wniosków, pozwoleń i protokołów brakowania) lub kopii protokołów przekazania ich do Archiwum Państwowego.

W odpowiedzi na powyższy wniosek, pismem z dnia 26 kwietnia 2012 r. Wójt Gminy K. wyjaśnił zainteresowanemu, że:

1) dokumentacja dotycząca przekazywania gospodarstw rolnych następcom, która była stosowana w latach 80-tych, została przekazana w roku 2008 do Archiwum Państwowego w P., zaś umowy przekazania gospodarstw rolnych następcy przed Naczelnikiem Gminy w K. w latach 1978–1979 i 1979–1989 znajdują się w zbiorach ww. Archiwum;

2) w 2010 r. wystąpiono do Archiwum o wyrażenie zgody na brakowanie akt niearchiwalnych, na co otrzymano zgodę, natomiast w 2011 r. przekazano do Archiwum Państwowego dwie teczki akt dotyczące przekazywania gospodarstwa rolnego następcy i dokumentacja ta została umieszczona na stronie www.bip.klembow.pl w zakładce "Archiwum".

W dniu 2 maja 2012 r. J. S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wójta Gminy K., zarzucając, że jego wniosek z dnia 23 kwietnia 2012 r. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie został rozpatrzony zgodnie z żądaniem, ponieważ organ nie udzielił precyzyjnej informacji w zakresie punktu 1-ego wniosku, z kolei w części dotyczącej punktu 2-ego przedstawił odpowiedź całkowicie wymijającą. Skarżący wniósł także o podjęcie przez Sąd postanowienia sygnalizacyjnego, o którym mowa w art. 155 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z uwagi na powtarzające się istotne naruszenia prawa, jakich – jego zdaniem – dopuszcza się organ.

W odpowiedzi na skargę, Wójt Gminy K. wniósł o jej oddalenie, ewentualnie o umorzenie postępowania, argumentując, że dokonał stosownej czynności materialno-technicznej, udostępniając skarżącemu żądane informacje zgodnie z jego wnioskiem.

Powyższym wyrokiem z 12 września 2012 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązał Wójta Gminy K. do rozpatrzenia wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej z dnia 23 kwietnia 2012 r. w zakresie jego punktu 2, w terminie 14 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; jednocześnie oddalił skargę w pozostałym zakresie.

Sąd wskazał, że Wójt Gminy K. jest podmiotem zobowiązanym na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej do udzielenia informacji, mającej charakter informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu – art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). Uznał także, iż żądana przez skarżącego informacja stanowi informację publiczną.

Sąd pierwszej instancji zauważył, że w niniejszej sprawie skarżący zarzutem bezczynności organu objął cały wniosek z dnia 23 kwietnia 2012 r., twierdząc, że nie został on rozpatrzony zgodnie z jego żądaniem. Tymczasem z akt sprawy wynika, że Wójt Gminy K., udzielając odpowiedzi zainteresowanemu, przedstawił ją w zakresie punktu 1-ego, natomiast nie udzielił stosownej informacji w zakresie punktu

2-ego wniosku z dnia 23 kwietnia 2012 r. W ocenie Sądu nie można bowiem uznać, że informacja przekazana skarżącemu w odpowiedzi na jego pierwsze pytanie nie została udzielona czy też jest niewyczerpująca. Zdaniem Sądu w tej części organ udzielił odpowiedzi, natomiast twierdzenia skarżącego, przybierają formę nowego wniosku o udzielenie informacji. Wójt Gminy K. wskazał bowiem wnioskodawcy, co stało się z dokumentacją wytworzoną przez organ (kat. A), a dotyczącą przekazywania gospodarstw rolnych następcom, gdzie i kiedy została ona przekazana i jakich konkretnie lat dotyczy, a te kwestie były objęte pytaniem 1-ym, zawartym we wniosku skarżącego z dnia 23 kwietnia 2012 r. Dlatego też, w tym zakresie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za nieuzasadnioną i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), oddalił ją.

W odniesieniu zaś do oceny udzielonej przez organ odpowiedzi na pytanie 2 wniosku skarżącego z dnia 23 kwietnia 2012 r. Sąd uznał, że w tym zakresie udostępniona wnioskodawcy informacja nie odpowiada treści sformułowanego pytania, jest wymijająca i nie na temat, bowiem nie odnosi się do dokumentów archiwalnych (kat. A), lecz do dokumentów niearchiwalnych, co oznacza, że w tym zakresie wniosek skarżącego z dnia 23 kwietnia 2012 r. nie został rozpatrzony zgodnie z żądaniem.

Tym samym Sąd pierwszej instancji uznał, że w świetle ustawy o dostępie do informacji publicznej, organ pozostawał w zwłoce, wobec czego zobowiązał Wójta Gminy K. do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 23 kwietnia 2012 r. w zakresie jego punktu 2, bądź poprzez udostępnienie informacji, bądź wydanie decyzji o odmowie, zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o art. 149 § 1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku.

Jednocześnie Sąd uznał, że stwierdzona bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Sąd pierwszej instancji uznał ponadto, że pomimo częściowego uwzględnienia skargi w niniejszej sprawie, nie było podstaw do wydania postanowienia sygnalizacyjnego w trybie art. 155 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o co wnosił skarżący, bowiem w toku rozpoznawania sprawy nie stwierdził istotnych naruszeń prawa lub okoliczności mających wpływ na ich powstanie, a tylko te mogą determinować tego rodzaju postanowienie.

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną złożył J. S., wnosząc o jego uchylenie w części dotyczącej pkt 3 i przekazanie sprawy w tej części do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

1) art. 151 p.p.s.a., poprzez jego zastosowanie i nieuwzględnienie skargi w zakresie pkt 1 pisma skarżącego z dnia 23 kwietnia 2012 r.,

2) art. 149 p.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie i oddalenie skargi w zakresie pkt 1 pisma skarżącego z dnia 23 kwietnia 2012 r., pomimo że organ naruszył przepisy art. 7 ust. 1 pkt 2, art. 10 ust. 1 oraz 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy,

3) art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przedstawienie stanu sprawy niezgodnie ze stanem faktycznym, polegające na przyjęciu przez Sąd I instancji, że żądana przez skarżącego informacji publiczna w zakresie pkt 1 pisma skarżącego z dnia 23 kwietnia 2012 r. została skarżącemu udzielona w sposób zgodny z wnioskiem.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że żądanie sformułowane przez skarżącego było precyzyjne, bowiem dotyczyło całości dokumentacji określonej w pierwszym pytaniu wniosku z dnia 23 kwietnia 2012 r. Zdaniem skarżącego kasacyjnie o precyzyjności jego wniosku świadczy treść tegoż wniosku, a nadto okoliczność, że organ nie wzywał go do doprecyzowania żądania oraz udzielił odpowiedzi nie informując jednocześnie, że nie dysponuje innymi danymi np. za lata ubiegłe. Wobec tego – zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną – organ pozostawał w bezczynności, gdyż nie załatwił wniosku skarżącego w zakresie jego punktu pierwszego.

W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy i w związku z tym podlegała oddaleniu.

Przede wszystkim całkowicie chybione są zarzuty dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji art. 151 i art. 149 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 2, art. 10 ust. 1 oraz art. 13 ust. 1 ww. ustawy o dostępie do informacji publicznej. W sytuacji bowiem kiedy Sąd I instancji uznaje, że organ nie pozostawał w bezczynności zobligowany jest skargę w tym zakresie oddalić i nie ma podstaw do stosowania art. 149 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej organ wywiązał się z obowiązku udzielenia skarżącemu żądanej informacji o "odziedziczonych" dokumentach dotyczących przekazywania gospodarstw rolnych. Ponieważ żądanie informacji było precyzyjne i odnosiło się nie do wszystkich dokumentów dot. przekazywania gospodarstw rolnych, ale tylko do tych "odziedziczonych" przez Gminę, to udzielona odpowiedź zawiera stosowną informację w tym zakresie. Jeżeli skarżący jest zainteresowany innymi informacjami o dokumentach dot. przekazywania gospodarstw rolnych to może się o nie zwrócić. Stwierdzić przy tym należy, iż skarżący nawet nie wskazał na czym oparł swoje stanowisko, iż udzielona informacja nie jest zgodna z wnioskowanym żądaniem.

W związku z tym uznać należy, iż Sąd I instancji zasadnie przyjął brak istnienia przesłanek do uznania bezczynności organu. W żaden tez sposób nie naruszył art. 141 § 4 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Motywy rozstrzygnięcia zawierają wszystkie elementy, o których mowa w powyższym przepisie. Przedstawienie zaś stanu sprawy nastąpiło zgodnie ze stanem faktycznym. Sąd bowiem wręcz przytoczył tak treść wniosku skarżącego, jak i treść pisma organu zawierającą stosowną informację publiczną. Fakt, że skarżący nie zgadza się z ocena dokonaną przez Sąd I instancji co do rozpoznania przedmiotowego wniosku nie oznacza, że przedstawiony stan sprawy nie jest zgodny ze stanem faktycznym.

Z tych też względów uznając, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy, Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 184 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.