Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 999/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-08-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Ochrona przyrody
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 23,24
journal: Dz.U. 2009 nr 151 poz 1220
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak (spr.), sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant ref. staż. Filip Rutkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi K. K. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia warunków zabudowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska po rozpatrzeniu zażalenia K. K. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. z dnia [...] kwietnia 2012 r., odmawiające uzgodnienia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wiaty gospodarczej na działce nr ew. [...], obręb [...], gmina J.

W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że pismem z dnia 28 lutego 2012 r. Burmistrz J. zwrócił się o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla powyżej opisanej inwestycji.

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w O. odmówił uzgodnienia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wiaty gospodarczej na działce nr [...], obręb [...], gmina J. Uzasadniając swoje stanowisko organ pierwszej instancji stwierdził, że w omawianej sprawie planowane zamierzenie inwestycyjne koliduje z § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]) tj. zakazem lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej.

Rozpatrując zażalenie K. K. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wskazał, że inwestycja, której dotyczy projekt decyzji o warunkach zabudowy, przewidziana jest do realizacji na działce nr [...], położonej w obrębie [...], gmina J., w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu [...], który to Obszar - stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 16.04.2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220 ze zm.) stanowi formę ochrony przyrody. W świetle zaś art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska - w odniesieniu do innych niż park narodowy i jego otulina obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody.

Art. 24 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody zawiera katalog zakazów, które mogą być wprowadzone na obszarze chronionego krajobrazu. Jednym z nich jest zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. W stosunku do Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] taki zakaz został wprowadzony przepisem § 4 ust. 1 pkt 8 powyższego rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...].

Organu drugiej instancji wskazał, że działka nr [...], na której miałaby być realizowana przedmiotowa wiata, jest położona w odległości mniejszej niż 100 m od linii brzegu jeziora. Podkreślił, że pomiar komputerowy dokonany na stronie internetowej http://maps.geoportal.gov.pl/webclient/ wskazuje, że niewielkie fragmenty północnego krańca działki mogą znajdować się w odległości większej niż 100 m, ale fragmenty te są tak małe, że wątpliwa jest możliwość zlokalizowania na nich nawet niewielkiej wiaty. Załącznik graficzny do projektu decyzji o warunkach zabudowy wskazuje, że inwestor mógłby w przypadku wydania takiej decyzji usytuować wiatę także w odległościach o wiele mniejszych niż 100 m (nieprzekraczalna linia zabudowy została w projekcie wyznaczona w odległości ok. 20-30 m od linii brzegu jeziora).

Zdaniem organu odwoławczego lokalizacja przedmiotowej inwestycji w sposób określony w projekcie decyzji o warunkach zabudowy naruszałaby § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...]; nie jest ona bowiem urządzeniem wodnym lub obiektem służącym prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej, w stosunku do których przepis powyższy przewiduje wyjątek. Organ rozważał czy w niniejszej sprawie nie zachodzi jeden z pozostałych wyjątków od zakazu, określonych w dalszych przepisach. Zgodnie bowiem z § 4 ust. 5 rozporządzenia zakaz ten nie dotyczy:

1) obszarów zwartej zabudowy miast i wsi, w granicach określonych w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin (lub w równorzędnych dokumentach planistycznych) oraz uzupełnień zabudowy mieszkaniowej i usługowej pod warunkiem wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegów zgodnie z linią występującą na działkach przyległych;

a) siedlisk rolniczych - w zakresie uzupełnienia istniejącej zabudowy o obiekty niezbędne do prowadzenia gospodarstwa rolnego, pod warunkiem nie przekraczania dotychczasowej linii zabudowy od brzegu;

b) wyznaczanych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego terenów dostępu do wód publicznych - w zakresie niezbędnym do pełnienia funkcji plaż, kąpielisk i przystani, po uzgodnieniu z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w O. Ponadto wyjątek od przedmiotowego zakazu przewiduje § 4 ust. 6 rozporządzenia.

W ocenie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w niniejszej sprawie nie zachodzi żaden ze wskazanych wyżej wyjątków.

Zdaniem organu szczególnej uwagi wymaga analiza odstępstwa określonego w § 4 ust. 5 pkt 1 powyższego rozporządzenia. Wątpliwości budzić może, czy dwa przewidziane powyższym przepisem wyjątki należy traktować łącznie, czy też do zastosowania odstępstwa wystarczające jest spełnienie którejkolwiek z dwóch przesłanek. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 września 2012 r., sygn. akt II OSK 2091/11 wyraził pogląd, dominujący w orzecznictwie, iż oba warunki muszą zostać spełnione łącznie. Organ podkreślił jednak, że na gruncie niniejszej sprawy bez znaczenia jest jednak wyjaśnianie powyższych wątpliwości, gdyż i tak żaden z warunków nie został w niej spełniony.

Z rysunku Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta i Gminy J. wynika, że przedmiotowa działka znajduje się na obszarze oznaczonym jako "obszary zabudowane i wskazane pod zabudowę na cele rozwoju funkcji turystyczno - wypoczynkowych i obsługi ruchu turystycznego".

Organ wskazał, że pojęcie zwartej zabudowy nie posiada legalnej definicji. Powołał się na wyrok z dnia 10 listopada 2011 r. sygn. akt IV SA/Wa 1530/11, w którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał: "(...) zwarta zabudowa występuje wówczas gdy przez jednostkowe jej uzupełnienie powstaje stan kiedy nie ma już możliwości dalszego inwestowania - gospodarstwa ścieśnione (zabudowa centralna, śródmiejska)."

Przedmiotowe odstępstwo dotyczy jedynie zabudowy zwartej, a zatem terenu pozbawionego wartości przyrodniczych, gdzie zakaz nie jest potrzebny dla ochrony przyrody. Tymczasem co innego wynika zarówno ze zdjęć satelitarnych terenu wokół działki nr [...], jak i "Analizy: a) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, b) funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie wiaty gospodarczej, na działce nr [...], obręb [...], gm. J.". W punkcie 2.5 analizy znajduje się stwierdzenie, że w obszarze analizowanym średni udział powierzchni zabudowy do powierzchni działki wynosi od 1 % do 7 %.

Zdaniem organu planowana inwestycja nie stanowi też uzupełnienia zabudowy mieszkaniowej i usługowej, gdyż jak wynika z punktu 2.3 analizy, "na obszar analizowany składają się grunty zabudowane budynkami rekreacji indywidualnej zlokalizowane wokół jeziora [...] oraz grunty rolne niezabudowane". Przedmiotowe zamierzenie dotyczy zaś wiaty gospodarczej w zabudowie letniskowej.

Analizując możliwość zastosowania drugiego, przytoczonego wyżej odstępstwa od zakazu określonego w § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Wojewody [...] stanowiącego, iż nie dotyczy on siedlisk rolniczych - w zakresie uzupełnienia istniejącej zabudowy o obiekty niezbędne do prowadzenia gospodarstwa rolnego, pod warunkiem nieprzekraczania dotychczasowej linii zabudowy od brzegu, zdaniem organu drugiej instancji powyższe odstępstwo odnosi się do sytuacji, gdy na danej działce znajdują się już obiekty budowlane związane z prowadzeniem gospodarstwa rolnego, których sposób użytkowania związany jest z produkcją rolną. W takim wypadku możliwe jest uzupełnienie powyższej zabudowy o obiekty niezbędne do prowadzenia gospodarstwa rolnego, a więc np. o budynki gospodarcze. Tymczasem przedmiotowy projekt decyzji o warunkach zabudowy wskazuje jako rodzaj zabudowy - zabudowę letniskową; ponadto zawiera informację że działka nr [...] nie jest zabudowana budynkami. W związku z powyższym w przedmiotowej sprawie organ nie mógł zastosować odstępstwa wskazanego w § 4 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia.

Niemożliwe jest w okolicznościach niniejszej sprawy zastosowanie wyjątku określonego w § 4 ust. 5 pkt 3 rozporządzenia, stanowiącego, iż zakaz budowy obiektów budowlanych nie dotyczy wyznaczanych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego terenów dostępu do wód publicznych - w zakresie niezbędnym do pełnienia funkcji plaż, kąpielisk i przystani, po uzgodnieniu z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w O.

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wskazał, że w sprawie niniejszej nie znajdzie już również zastosowania wyjątek określony w § 4 ust. 6 rozporządzenia, który brzmi: zakaz, o którym mowa w ust 1 pkt 8 nie dotyczy ustaleń obowiązujących w dniu wejścia w życie rozporządzenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz sporządzonych projektów planów w stosunku do których zawiadomiono o terminie wyłożenia tych planów do publicznego wglądu, ale postępowanie nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie rozporządzenia. Organ podkreślił, że powyżej opisana sytuacja nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska stwierdził ponadto, iż nie jest możliwe zastosowanie żadnego z odstępstw od powyższego zakazu określonych w art. 24 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody tj.:

1) wykonywania zadań na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa;

2) prowadzenia akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym;

3) realizacji inwestycji celu publicznego, co wynika wprost z samego już charakteru planowanej do realizacji inwestycji.

Zdaniem organu bez znaczenia dla niniejszej sprawy jest wskazany przez skarżącego przepis art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, z późn. zm.), zgodnie z którym pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii o powierzchni zabudowy do 25 m2. Organ podkreślił, że przedmiotem niniejszej sprawy jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy, a nie decyzji o pozwoleniu na budowę. Brak wymogu uzyskania pozwolenia na budowę nie oznacza automatycznie, że nie jest wymagana również decyzja o warunkach zabudowy - świadczy o tym art. 59 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym: przepis ust. 1 stosuje się również do zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga pozwolenia na budowę, z wyjątkiem tymczasowej, jednorazowej zmiany zagospodarowania terenu, trwającej do roku.

Odnosząc się natomiast do uwagi, że "wokół jeziora stoi pełno domków", organ wyjaśnił, że okoliczność, iż inni inwestorzy uzyskali wcześniej korzystne dla siebie rozstrzygnięcia, nie może stanowić wystarczającej podstawy do również korzystnego załatwienia sprawy niniejszej. Lokalizacje innych inwestycji mogły odbywać się w innym stanie zarówno prawnym, jak i faktycznym.

Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. K.

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1/ naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i poprzez rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie tylko i wyłącznie w ramach regulacji rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008 r., a w szczególności § 4 ust. 1 pkt 8. Pod pojęciem zgodności decyzji z przepisami odrębnymi ustawodawca rozumiał katalog przepisów odrębnych i powszechnie obowiązujących, przez których pryzmat jest dokonywana ocena zgodności zamierzenia inwestycyjnego z przepisami, a w szczególności z ustawą zasadniczą, tj. Konstytucją RP z dnia 2 kwietnia 1997 r., postulującą w art. 32 ust. 1 zasadę równości wszystkich obywateli wobec prawa i obowiązek równego traktowania każdego obywatela przez władze publiczne, a w art. 21, iż ochrona własności stała się jedną z zasad ustroju gospodarczego RP, zaś art. 64 Konstytucji RP świadczy o tym, że własność stała się jednym z podstawowych praw ekonomicznych;

2/ naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 23 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody i z § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP wobec uznanie, że ustalenia powyższego rozporządzenia dały podstawę do wprowadzenia zróżnicowania podmiotowego inwestorów, gdzie nakazy i zakazy zawarte w tych przepisach winny dotyczyć wszystkich, mają charakter przedmiotowy, nie zaś uderzać w generalną i fundamentalną zasadę równości wszystkich obywateli wobec prawa, co w konsekwencji czyni rozporządzenie niekonstytucyjnym, dając możliwość tylko i wyłącznie inwestycjom podmiotów: w urządzenia wodne, w obiekty służące prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej, w inwestycje publiczne;

3/ naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 140 kc i § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. w związku z brakiem konstatacji, że ustalenia rozporządzenia, które nie zostały zakwestionowane w sposób przewidziany w przepisach o kontroli nad stanowieniem prawa materialnego, rzutują na treść i wykonywanie prawa własności nieruchomości;

4/ niesprawdzenie czy stan faktyczny został ustalony przez organ administracyjny z zachowaniem reguł procedury, a zatem czy w sposób właściwy ustalono, iż inwestycja planowana przez skarżącego na posiadanej nieruchomości zagrażać będzie czynnej ochronie ekosystemów w tym, czy zakazy właściwe dla danego Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] są właściwe, zwłaszcza, że nie ustalono w jaki sposób planowana inwestycja miałaby wpływać na powyższy obszar, zaś ograniczono się tylko i wyłącznie do stwierdzenia, iż lokalizacja planowanego obiektu budowlanego mieści się w pasie szerokości 100 m od linii brzegu jeziora; nie ustalono i nie wskazano w decyzji, w jaki sposób inwestycja skarżącego mogłaby wpłynąć na warunki ochrony przyrody, w szczególności w stosunku do chronionego obszaru, w jaki sposób zmieniłaby się wielkość lub układ obciążeń dla w/w terenu, jak i terenów sąsiednich w związku z planowaną inwestycją;

5/ przekroczenie upoważnienia ustawowego zawartego w przepisie art. 23 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody przez Wojewodę [...] stanowiącego przedmiotowy akt prawa miejscowego.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpatrując niniejszą sprawę, Sąd nie stwierdził, aby zaskarżone postanowienie naruszało przepisy prawa w stopniu skutkującym konieczność wyeliminowania go z obrotu prawnego.

Działka objęta projektem decyzji o warunkach zabudowy znajduje się na terenie formy ochrony przyrody, jaką jest obszar chronionego krajobrazu. Przepis art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) w zw. z art. 60 ust. 1 i 1a) stanowi, że projekty decyzji o warunkach zabudowy uzgadnia się z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska - w odniesieniu do innych niż wymienione w pkt 7 obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tj. Dz. U. z 2009r, Nr 151, poz. 1220 ze zm.) w art. 6 ust. 1 pkt 4) przewiduje formę ochrony przyrody w postaci obszaru chronionego krajobrazu. Stąd dla wszelkiej działalności inwestycyjnej na działce w obszarze chronionego krajobrazu konieczne jest wyrażenie zgody przez właściwego regionalnego dyrektora ochrony przyrody.

Organ odmawiając uzgodnienia trafnie powołał się na zapisy rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]), gdyż ten akt jako zawierający przepisy prawa powszechnie obowiązującego o charakterze miejscowym ustanawia zasady postępowania na obszarze objętym ochroną. Stosownie do art. 24 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody na obszarze chronionego krajobrazu mogą być wprowadzone zakazy enumeratywnie wymienione w tym przepisie. Jeśli zakazy takie znalazły się w akcie wyznaczającym ten obszar stają się prawem obowiązującym, które musi być respektowane, w szczególności przez organ mający na celu ochronę walorów przyrodniczych naszego kraju. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 czerwca 2007r. (sygn. akt II OSK 943/06, Lex 3401250) wypowiedział się, że rozporządzenie wojewody, wydane na podstawie art. 23 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 92, poz. 880 ze zm.), jako akt prawa miejscowego zawiera przepisy odrębne, przez pryzmat których dokonuje się oceny warunków do wydania decyzji na podstawie art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wskazując na powyższe wywody nie zasadny jest wskazany w skardze zarzut naruszenia art. 23 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody.

Powołane rozporządzenie Wojewody [...] w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] w § 4 ust. 1 pkt 8) wprowadziło zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Organ dokonując odmowy uzgodnienia projektu decyzji trafnie powołał się na wymieniony zakaz.

Stan faktyczny w sprawie polega na tym, że planowana inwestycja dotyczy działki nr ew. [...], obręb [...], gmina J. W odległości mniejszej niż 100 m od terenu inwestycji znajduje się jezioro [...] i jest to okoliczność niekwestionowana. Przy przyjęciu, że stan faktyczny sprawy wyczerpuje zakaz ustanowiony w § 4 ust. 1 pkt 8) rozporządzenia Wojewody, konieczne było rozważenie przez organ, czy nie wystąpiły sytuacje normatywnie ujęte w tym akcie, które wyłączałyby ów zakaz.

Przywołane bowiem rozporządzenie Wojewody przewiduje odstępstwo od powyższego zakazu (§ 4 ust. 1 pkt 8), a mianowicie nie dotyczy on:

1/ obszarów zwartej zabudowy miast i wsi, w granicach pokreślonych w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz uzupełnień zabudowy mieszkaniowej i usługowej pod warunkiem wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegów zgodnie z linią występującą na działkach przyległych (§ 4 ust. 5 pkt 1);

2/ siedlisk rolniczych – w zakresie uzupełnienia istniejącej zabudowy o obiekty niezbędne do prowadzenia gospodarstwa rolnego, pod warunkiem nie przekraczania dotychczasowej linii zabudowy od brzegu(§ 4 ust. 5 pkt 2);

3/ wyznaczonych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego terenów dostępu do wód publicznych – w zakresie niezbędnym do pełnienia funkcji plaż, kąpielisk i przystani, po uzgodnieniu z wojewodą (§ 4 ust. 5 pkt 3);

4/ wykonywania zadań na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa, prowadzenia akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym, realizacji inwestycji celu publicznego (§ 4 ust. 2 pkt 1,2,3);

5/ ustaleń obowiązujących w dniu wejścia w życie rozporządzenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz sporządzonych projektów planów w stosunku do których zawiadomiono o terminie wyłożenia tych planów do publicznego wglądu, ale postępowanie nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie rozporządzenia (§ 4 ust. 6);

Organ odwoławczy zasadnie przyjął, że nie wystąpiły w sprawie wymienione wyżej okoliczności. Przede wszystkim proponowana zabudowa nie stanowi uzupełnienia siedliska rolniczego, nie jest to teren dostępu do wód publicznych w zakresie niezbędnym do pełnienia funkcji plaż i kąpielisk, inwestycja nie stanowi wykonywania zadań na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa, prowadzenia akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym, realizacji inwestycji celu publicznego. Ponadto dla przedmiotowego terenu nie uchwalono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Odnosząc się wyjątku wymienionego w pkt 1 to wskazać należy, że działka nr ew. [...] nie jest położona w obszarze zwartej zabudowy wsi P., ponadto inwestycja nie jest uzupełnieniem istniejącej już zabudowy. Powyższe okoliczności nie są kwestionowane przez skarżącego.

Odnosząc się do wskazanych w skardze zarzutów to podkreślić należy, że katalog przepisów odrębnych, przez których pryzmat jest dokonywana ocena zgodności zamierzenia inwestycyjnego, zależy od położenia terenu będącego przedmiotem ustaleń. Do przepisów odrębnych należy niewątpliwie zaliczyć regulacje dotyczące ochrony środowiska, przyrody, gruntów rolnych i leśnych, zabytków, uzdrowisk, ochrony granic, obszarów morskich, a także przepisy sanitarne, unormowania z zakresu prawa geologicznego i górniczego i inne (T. Bąkowski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Wydawnictwo Zakamycze, Kraków 2004, s. 213).

W ocenie Sądu odmowa uzgodnienia warunków zabudowy dla inwestycji skarżącego nie narusza przepisu art. 64 Konstytucji RP. Przepis ten, dopuszcza możliwość ograniczenia prawa własności, które może zostać ograniczona w drodze ustawy, w zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności. Jakkolwiek zatem prawo własności jest prawem rzeczowym, dającym najpełniejsze władztwo nad rzeczą, to nie jest prawem absolutnym.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.