Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 202/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2021-05-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6129 Inne o symbolu podstawowym 612
Hasła tematyczne: Geodezja i kartografia
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 47a
journal: Dz.U. 2020 poz 2052
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - t.j.
article: par. 5
journal: Dz.U. 2012 poz 125
law: Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 9 stycznia 2012 r. w sprawie ewidencji miejscowości, ulic i adresów

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędziowie Sędzia WSA Renata Siudyka, Sędzia WSA Rafał Wolnik (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 maja 2021 r. sprawy ze skargi U. P., F. P., A. G. na czynność Burmistrza Miasta I. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nadania numeru porządkowego nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 30 listopada 2020 r. U. P. i F. P. zwrócili się do Burmistrza Miasta I. o ustalenie numeru porządkowego dla prognozowanego budynku położonego w I., w rejonie ulic [...] i [...], na działce nr 1.

Burmistrz Miasta I. zawiadomieniem z dnia [...] r. poinformował wnioskodawców oraz A. P. (obecnie: G.), że dla budynku prognozowanego do wybudowania zlokalizowanego na nieruchomości oznaczonej numerem 1, obręb I., ozn. w ewidencji gruntów nr rej.: [...], stanowiącej własność A. P., F. P. i U. P. położonej w miejscowości I. przy ul. [...], ustalił numer porządkowy "[...]". Jako podstawę prawną ustalenia numeru porządkowego wskazał przepisy art. 47a i art. 47b ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2020 r., poz. 2052), zwanej dalej p.g.i.k., w związku z rozporządzeniem Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 9 stycznia 2012 r. w sprawie ewidencji miejscowości, ulic i adresów (Dz. U. z 2012 r., poz.125), zwanym dalej rozporządzeniem.

Skargę na powyższą czynność wnieśli wnioskodawcy oraz A. G. - będący razem współwłaścicielami przedmiotowej nieruchomości. Zarzucili naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

- art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie materiału dowodowego, którym dysponuje Gmina I. W szczególności chodzi o dostęp do materiałów z ewidencji gruntów i budynków, z których to jasno wynika, że przedmiotowa działka nie ma dostępu do drogi publicznej od ul. [...]. Wymieniona działka leży w znacznej odległości od ulicy [...];

- art. 10 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie skarżącej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem rozstrzygnięcia;

- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wskazania dowodów, na jakich organ się oparł, wydając kwestionowane rozstrzygnięcie.

Skarżący wnieśli o uchylenie w całości przedmiotowego zawiadomienia lub stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności oraz o zasądzenie na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu wskazali, że organ nie uzasadnił, na podstawie jakich dokumentów został ustalony numer porządkowy z ulicy [...], choć z tej ulicy nie istnieje dojazd do przedmiotowej działki. Dla tej działki nigdy nie ustanowiono żadnej służebności przejazdu od ulicy [...]. Działka ma zapewniony dojazd z drogi gminnej, bocznej z ul. [...]. Jest to jedyny prawny dojazd do tej działki. Skarżący zaznaczyli, że są zainteresowani nadaniem numeru porządkowego z ul. [...], z której mają prawny dojazd. Nadanie numerów porządkowych z ulicy [...] powoduje chaos i zamieszanie dla wszystkich.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

W uzasadnieniu wskazał, że w postępowaniu o nadanie numeru porządkowego organ nie definiuje dostępu nieruchomości do drogi publicznej w sensie prawnym ani faktycznym, a jedynie ustala numer porządkowy dla budynku zapewniający jego unikalność w przestrzeni z zachowaniem regularności względem numerów sąsiednich.

Dalej organ przytoczył przepisy stanowiące podstawę prawną do działania w tym przedmiocie. Podał, że wykorzystał również inne dokumenty dotyczące przedmiotowej nieruchomości, w tym postanowienie z dnia [...] r. pozytywnie opiniujące sposób podziału nieruchomości pierwotnej, jak również wydaną na jego podstawie decyzję z dnia [...] r. zatwierdzającą podział nieruchomości. Z treści tych dokumentów wynika, że nieruchomość pierwotna, z której w wyniku podziału powstała m.in. przedmiotowa działka, miała mieć zapewniony dostęp do ulicy [...]. W ocenie organu nadanie numeru porządkowego od ulicy [...] spowodowałoby sytuację, w której z jednej strony tej samej działki drogowej byłyby adresy od ulicy [...], [...] i prawdopodobnie od ulicy [...].

Organ dodatkowo zauważył po analizie mapy ewidencyjnej, że uzyskanie pozwolenia na budowę domu z dojazdem od ulicy [...] po działce gminnej oznaczonej numerem 2 mającej ok. 3,6 - 4,6 m szerokości może być utrudnione bądź niemożliwe. Działka ta na rysunku planu miejscowego od strony ulicy [...] ma przeznaczenie "teren komunikacji pieszo-rowerowej" (symbol planu: E8.KPR), a w dalszym swym przebiegu, po uwzględnieniu poszerzenia jej parametrów po działkach przyległych, określona została jako "teren dróg wewnętrznych" (symbol planu: E13.KDW). Przeznaczenie działki gminnej w planie miejscowym wywodzi się właśnie z parametrów tej działki. Nie wyklucza to jednak innej możliwości zapewnienia dostępu do drogi publicznej dla przedmiotowej działki poprzez ustanowienie odpowiednich służebności drogowych po działkach sąsiednich, czyli od strony ulicy [...], [...] czy właśnie od ulicy [...]. Nadanie numeru jest czynnością techniczną a jego zmiany można dokonać na wniosek lub z urzędu, stosownie do zaistniałej sytuacji w terenie. Organ uznał, że w chwili rozpatrywania wniosku ustalenie adresu od ulicy [...] jest zasadne.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi organ wskazał, że w przeprowadzonym postępowaniu uproszczonym nie było potrzeby informowania stron o zebranych dowodach, gdyż wniosek został rozpatrzony zgodnie z treścią wniosku i zgodnie z oczekiwaniem wnioskodawców. Strony we wniosku wskazały na położenie prognozowanego budynku przy ulicy [...] lub [...]. W związku z powyższym odstąpiono od uzasadnienia wydanego zawiadomienia.

W piśmie procesowym z dnia 2 marca 2021 r., odnoszącym się do odpowiedzi na skargę, skarżący ponownie zarzucili, że organ nie dokonał ustaleń faktycznych i prawnych. W szczególności podkreślili, że przedmiotowa działka nie ma dostępu do ulicy [...]. Wprawdzie we wniosku wskazano, że działka położona jest w rejonie ul. [...]/[...], ale wynika to z historycznych dokumentów, które w sposób bardzo wybiórczy zostały powołane w wyjaśnieniach organu. Skarżący nie zgodzili się ze stwierdzeniem organu, że wniosek został rozpatrzony zgodnie z oczekiwaniem strony, albowiem we wniosku określono jedynie położenie nieruchomości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Kontrola administracji publicznej sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem działań podejmowanych przez te organy (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo u ustroju sądów administracyjnych – Dz. U. z 2021 r., poz. 137).

Istota sporu zawisłego przed Sądem sprowadza się do odpowiedzi na pytanie o kryteria, jakimi powinien kierować się organ administracji publicznej w procedurze nadawania numeru porządkowego nieruchomości.

Zgodnie z treścią art. 47a ust. 1 pkt 1 p.g.i.k., do zadań gminy należy ustalanie numerów porządkowych oraz zakładanie i prowadzenie ewidencji miejscowości, ulic i adresów. Wójt (burmistrz lub prezydent miasta) ustala numery porządkowe budynków z urzędu lub na wniosek zainteresowanych i zawiadamia o tych ustaleniach właścicieli nieruchomości lub inne podmioty uwidocznione w ewidencji gruntów i budynków, które tymi nieruchomościami władają (art. 47a ust. 5 p.g.i.k.). Przyznana organowi kompetencja do ustalania numerów porządkowych nie ma jednak charakteru nieograniczonego, lecz przeciwnie, jest reglamentowana zasadami wskazanymi w rozporządzeniu Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 9 stycznia 2012 r. w sprawie ewidencji miejscowości, ulic i adresów. W odniesieniu do terenów nowozabudowanych zastosowanie znajduje przepis § 5 ust. 8 przywołanego rozporządzenia, zgodnie z którym numery porządkowe wzdłuż ulic głównych wzrastają w kierunku od centrum miejscowości ku jej granicom albo z południa na północ oraz ze wschodu na zachód (ust.1), natomiast numery porządkowe wzdłuż ulic bocznych wzrastają, poczynając od głównej ulicy, w kierunku granic miejscowości (ust. 2). Numery porządkowe o strukturze niespełniającej określonych wyżej wymogów określonych mogą być ujawnione i nadal stosowane w ewidencji, jeżeli w takiej strukturze były przyjęte w ewidencji numeracji porządkowej nieruchomości, a jednocześnie zapewniają unikalność związanych z nimi adresów i ich czytelną identyfikację w terenie w powiązaniu z adresami sąsiednimi (§ 5 ust. 9 rozporządzenia).

Z powyższego wynika jednoznacznie, że organ ustalając numerację porządkową nieruchomości nie kieruje się całkowitą swobodą, lecz przeciwnie, musi mieć na względzie określone wyżej reguły. Tym samym, o ile wola właścicieli nieruchomości pozostaje w kolizji z przywołanymi regulacjami, organ nie może odstąpić od ich stosowania.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy i mając na uwadze zaistniały stan faktyczny należało stwierdzić, że czynność nadania numeru porządkowego dla prognozowanego budynku mieszkalnego na nieruchomości o numerze 1, podjęta przez Burmistrza Miasta I., odpowiada prawu.

Zauważyć bowiem przyjdzie, że posesja skarżących zlokalizowana jest na obszarze, do którego jedyny istniejący dojazd jest od ul. [...], poprzez nieruchomość oznaczoną numerem 2. Fakt ów potwierdza nie tylko wyciąg z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy I. lecz również informacje z systemu informacji przestrzennej, dostępnego pod adresem www.geoportal.gov.pl. Wbrew twierdzeniom skarżących zawartym w skardze oraz w piśmie procesowym z dnia 2 marca 2021 r., nie można uznać, aby do ich posesji istniał dojazd od ul. [...] (o co wnoszą) albowiem nieruchomość o numerze 2 mająca być owym dojazdem nie ma na całej swojej długości charakteru drogi wewnętrznej, co ewentualnie mogło by być argumentem w sporze z organem. Przeciwnie, na wysokości nieruchomości 3 zmienia ona swój status z drogi wewnętrznej na teren komunikacji pieszo – rowerowej i właśnie w tej postaci łączy się z ul. [...]. W konsekwencji nie można uznać, że ul. [...] łączy się bezpośrednio (poprzez jakąkolwiek drogę) z nieruchomością skarżących. Tymczasem regulacje przywołanego rozporządzenia nakładają na organ obowiązek uwzględniania usytuowania nieruchomości względem ulic głównych i bocznych i nadawania numeracji w taki sposób, aby zachować uporządkowanie i czytelną orientację w przypisanych numerach. Powołane przez organ argumenty nie dają podstaw do stwierdzenia, że wykroczył on poza normatywnie ustalone ramy swoich kompetencji, a podjęty akt naruszał prawo

Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325).

Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 1842, ze zm.).