Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 667/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-02-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Hasła tematyczne: Dodatki mieszkaniowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 1 i ust. 2
journal: Dz.U. 2001 nr 71 poz 734
law: Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych.
article: art. 138 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: par. 2 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2001 nr 156 poz 1817
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędziowie Sędzia WSA Lidia Serwiniowska (spr.), Sędzia NSA Julia Szczygielska, Protokolant starszy asystent sędziego Marcin Kuliś, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 10 lutego 2015 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przyznania dodatku mieszkaniowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust.1 i 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 2001 r. Nr 71 poz. 734 ze zm.), dalej: ustawa, oraz § 2 ust.1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156, poz. 1817) - po rozpatrzeniu odwołania J. B., dalej: skarżąca, od decyzji wydanej z upoważnienia Burmistrza Miasta B. przez Kierownika Działu Świadczeń Rodzinnych Alimentacyjnych i Dodatków Mieszkaniowych Ośrodka Pomocy Społecznej w B. z dnia [...], nr [...] w sprawie przyznania dodatku mieszkaniowego w wysokości 24,52 zł miesięcznie na okres od 1 czerwca 2014 r. do 30 listopada 2014 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano na następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Wymienioną decyzją z dnia [...], nr [...] organ I instancji przyznał skarżącej dodatek mieszkaniowy w kwocie 24,52 zł miesięcznie na okres od 1 czerwca 2014 r. do 30 listopada 2014 r. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji przedstawił dane, które przyjął do wyliczenia dodatku, natomiast w załączniku do decyzji podał jego wyliczenie.

Od wydanej decyzji skarżąca wniosła odwołanie kwestionując brak uwzględnienia uprawnień do zwiększenia powierzchni normatywnej oraz brak uwzględnienia niepełnosprawności i przyznanego z tego tytułu prawa do zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. Ponadto podała, że jest osobą schorowaną o znacznym stopniu niepełnosprawności, wymagającą stałej opieki w związku ze znacznie ograniczoną samodzielnością. Osoby opiekujące się nią, nie są ze skarżącą spokrewnione i zmieniają się, nie melduje ich, ponieważ każda z nich ma własne mieszkanie, jednakże osoby te cały dzień świadczą skarżącej usługi opiekuńcze, podając leki, wspierając w chorobie i życiu osobistym, stąd skarżąca potrzebuje dwóch pokoi i nie zgadza się ze stanowiskiem organu I instancji, iż w jej sytuacji nie mają zastosowania przepisy art. 5 ust.3 ustawy .

Zdaniem organu odwoławczego, z akt sprawy wynika, że skarżąca w dniu 8 maja 2014 r. złożyła wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego wraz z deklaracją o dochodach. Wnioskodawczyni zajmuje w spółdzielni mieszkaniowej (jako właściciel) lokal mieszkalny nr [...] w budynku nr [...] na Osiedlu [...] w B., w którym zamieszkuje sama (według pkt. 10 wniosku). Lokal pod wyżej wymienionym adresem jest wyposażony w instalację centralnego ogrzewania oraz gazu przewodowego, natomiast nie posiada instalacji ciepłej wody. Jak potwierdził zarządca budynku powierzchnia lokalu wynosi 37,20 m2. Wykazana kwota wydatków za mieszkanie za ostatni miesiąc wynosi 204,93 zł.

Według złożonej deklaracji dochód, za okres 3 miesięcy poprzedzających złożenie wniosku (tj. za luty, marzec i kwiecień 2014 r.), wynosił 3.592,74 zł, z czego na miesiąc przypada 1.197,58 zł.

Podkreślono, że w myśl art. 2 ust.1 ustawy prawo do dodatku mieszkaniowego przysługuje m.in osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych, do których przysługuje im spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175 % kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125 % tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku, a zajmowana powierzchnia nie przekracza określonej powierzchni normatywnej. Powierzchnia normatywna dla jednej osoby wynosi 35 m2 ( art. 5 ust.1 pkt.1 ustawy ). W myśl art.5 ust.3 ustawy normatywną powierzchnię powiększa się o 15 m2, jeżeli w lokalu mieszkalnym zamieszkuje osoba niepełnosprawna poruszająca się na wózku lub osoba niepełnosprawna, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. O wymogu zamieszkiwania w oddzielnym pokoju orzekają powiatowe zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności, o których mowa w ustawie z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 776, ze zm.). Fakt uprawnień do zwiększonej powierzchni winien wynikać z pkt. 6 lit. a i b wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego.

W pkt. 6 lit. b wniosku skarżąca wykazała, iż niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. Do akt sprawy załączona została kserokopia orzeczenia Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w D. z dnia [...], nr [...] o zaliczeniu skarżącej do znacznego stopnia niepełnosprawności na stałe.

Jednocześnie w punkcie 10 niniejszego orzeczenia przyznano skarżącej prawo do zamieszkiwania w oddzielnym pokoju.

Według komunikatu Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 18 lutego 2014 r. w sprawie kwoty najniższej emerytury i renty, dodatku pielęgnacyjnego i dodatku dla sierot zupełnych oraz kwot maksymalnych zmniejszeń emerytur i rent (M. P. 2014, poz.165) od dnia 1 marca 2014 r. emerytura, renta rodzinna i renta dla osoby całkowicie niezdolnej do pracy wynosiła - 844,45 zł.

Za dochód uważa się wszelkie przychody po odliczeniu kosztów ich uzyskania oraz po odliczeniu składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zostały już zaliczone do kosztów uzyskania przychodu.

Do dochodu nie wlicza się świadczeń pomocy materialnej dla uczniów, dodatków dla sierot zupełnych, jednorazowych zapomóg z tytułu urodzenia się dziecka, dodatku z tytułu urodzenia dziecka, pomocy w zakresie dożywiania, zasiłków pielęgnacyjnych, zasiłków okresowych z pomocy społecznej, jednorazowych świadczeń pieniężnych i świadczeń w naturze z pomocy społecznej, dodatku mieszkaniowego oraz zapomogi pieniężnej, o której mowa w przepisach o zapomodze pieniężnej dla niektórych emerytów, rencistów i osób pobierających świadczenie przedemerytalne albo zasiłek przedemerytalny w 2007 r. (art. 3 ust. 3 ustawy).

Wnioskodawca spełniający łącznie trzy wymienione wyżej przesłanki (tytułu prawnego do lokalu, dochodu i powierzchni normatywnej) kwalifikuje się do otrzymania dodatku mieszkaniowego .

Stosownie do cytowanych przepisów skarżąca spełnia przesłankę tytułu prawnego do lokalu oraz dochodu, natomiast przekroczona została powierzchnia normatywna. Istotnym w przedmiotowej sprawie jest, czy w przypadku strony występuje przekroczenie powierzchni normatywnej, czy też nie ma powyższego przekroczenia wobec zwiększenia powierzchni normatywnej stosownie do cytowanego wyżej art. 5 ust. 3 ustawy. Bezspornym jest, że z uwagi na niepełnosprawność, skarżąca wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju, ale jednocześnie zaznaczono, że skarżąca zajmuje lokal samodzielnie.

Fakt, że osoby opiekujące się skarżącą nie są spokrewnione, zmieniają się świadcząc usługi opiekuńcze polegające na podawaniu leków, wspieraniu skarżącej w chorobie i życiu osobistym (strona nie melduje ich, ponieważ każda z nich ma własne mieszkanie) nie oznacza, że opiekunowie ci prowadzą wspólne gospodarstwo domowe ze skarżącą. W myśl art. 4 ustawy przez gospodarstwo domowe rozumie się gospodarstwo prowadzone przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy, samodzielnie zajmującą lokal albo gospodarstwo prowadzone przez tę osobę wspólnie z małżonkiem i innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi, które swoje prawa do zamieszkiwania w lokalu wywodzą z prawa tej osoby.

W świetle powyższego, zdaniem organu odwoławczego, nie można przyjąć, że w lokalu nr [...] na Osiedlu [...] w B. zamieszkuje więcej niż jedna osoba. Jednocześnie wskazano, że utrwalona linia orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazała na cel przepisu art. 5 ust. 5 ustawy, to jest aby osoba niepełnosprawna, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju dysponowała pokojem dla własnych potrzeb, aby zapewnić takiej osobie odpowiednie warunki bytowe.

Wedle stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego, przepis art. 5 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, po jego nowelizacji nie stwarza obecnie możliwości takiego jego odczytania, iż w każdym przypadku niezależnie od tego z ilu pokoi składa się lokal zajmowany przez osobę niepełnosprawną, osobie takiej przysługuje zwiększenie powierzchni normatywnej o 15 m2 umożliwiające przyznanie dodatku mieszkaniowego. W sytuacji kiedy lokal mieszkalny zajmuje jedna osoba, która na mocy orzeczenia wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju , to nie można wyłączyć z powierzchni tego lokalu oddzielnego pokoju. Pokój oddzielny to pomieszczenie, które osoba nie musi dzielić z innymi osobami. Zatem w razie braku innych osób zamieszkujących lokal mieszkalny nie można dokonać rozróżnienia na pokoje oddzielne i nieoddzielne.

Osoba niepełnosprawna, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju i mieszka w lokalu sama, jest w takiej samej sytuacji – z uwagi na kryterium korzystania z oddzielnego pokoju – jak osoba niepełnosprawna, której niepełnosprawność wymaga oddzielnego pokoju, a która dzieli mieszkanie z innymi osobami i korzysta z oddzielnego pokoju.

Nie można twierdzić, że dysponowanie przez osobę niepełnosprawną orzeczeniem o wymogu zamieszkiwania w oddzielnym pokoju skutkuje automatycznie powiększeniem powierzchni normatywnej lokalu.

Uwzględniając powyższe, Kolegium nie znalazło podstaw do zwiększenia powierzchni normatywnej o 15 m2 , bowiem skarżąca zajmuje sama lokal nr [...] na Osiedlu [...] w B. i w tym lokalu ma zrealizowane uprawnienie do zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. Wobec czego w przypadku strony występuje przekroczenie powierzchni normatywnej (powierzchnia lokalu wynosi 37, 20 m2 , powierzchnia normatywna dla jednej osoby wynosi 35 m2).

Dodano, że ustawodawca dopuszcza możliwość przyznania dodatku w sytuacji przekroczenia zarówno dochodu jak i powierzchni normatywnej, jednakże tylko do pewnych granic tego przekroczenia. I tak w przypadku przekroczenia powierzchni normatywnej dodatek mieszkaniowy wylicza się w oparciu o wydatki przypadające na powierzchnię normatywną, a nie o faktycznie ponoszone wydatki. Ponadto nie wszystkie ponoszone wydatki na lokal można przyjąć do wyliczenia dodatku mieszkaniowego lecz tylko te , które wskazał ustawodawca. Stosownie do § 2 ust.1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych podstawę obliczania dodatku mieszkaniowego w gospodarstwach domowych członków spółdzielni mieszkaniowych, którym przysługują spółdzielcze prawa do lokali mieszkalnych, osób, którym przysługuje spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego, niebędących członkami spółdzielni mieszkaniowych, oraz właścicieli lokali mieszkalnych w budynkach spółdzielni mieszkaniowych stanowią następujące rodzaje wydatków: opłaty za energię cieplną, wodę, odbiór nieczystości stałych i płynnych oraz opłaty związane z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości w częściach przypadających na lokale mieszkalne w spółdzielni mieszkaniowej, z wyłączeniem ubezpieczeń, podatku od nieruchomości i opłat za wieczyste użytkowanie gruntów.

Z informacji Spółdzielni Mieszkaniowej w B. wydatki za w/w lokal wynoszą 204, 93 zł (w tym eksploatacja + fundusz remontowy - 43, 90 zł i 36, 83 zł; centralne ogrzewanie 73,28 zł + 35,34 zł, wywóz nieczystości stałych - 12, 50 zł, zimna woda + ścieki 2, 62 zł oraz 0, 46 zł opłaty abonamentowej za wodomierz).

Uwzględniając przekroczenie powierzchni normatywnej wydatki na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu oblicza się dzieląc wydatki na lokal zajmowany przez jego powierzchnię użytkową i mnożąc uzyskany w ten sposób wskaźnik przez normatywną powierzchnię użytkową lokalu tj. 204, 93 zł : 3, 20 m2 x 35 m2 = 192, 81 zł. Jednocześnie dla celów obliczania dodatku mieszkaniowego wyliczone wydatki w kwocie 192, 81 zł ulegają zwiększeniu o ryczałt za brak ciepłej wody w wysokości 11, 34 zł (bowiem jeżeli lokal mieszkalny nie jest wyposażony w instalację ciepłej wody, za wydatek na ten cel uznaje się równowartość 20 kWh energii elektrycznej według rachunku za ostatni okres rozliczeniowy z wyłączeniem opłaty abonamentowej oraz stałych opłat miesięcznych na każdego członka gospodarstwa - tj. 20 kWh x 0, 5674 zł x 1 osoba = 11, 34 zł.

Według wyliczeń organu łączna kwota wydatków za zajmowany lokal wynosi 204, 16 zł zaś wysokość dodatku mieszkaniowego zależy nie tylko od ponoszonych wydatków lecz także od dochodu wnioskodawcy.

Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji prawidłowo wyliczył dochód strony. Do wyliczenia dochodu należało przyjąć średni miesięczny dochód gospodarstwa domowego w okresie trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku. Wniosek został złożony w miesiącu maju br., stąd należało przyjąć dochód otrzymany za okres od lutego do kwietnia 2014 r. i po 1203,90 zł w marcu i kwietniu 2014 r., co stanowi łącznie 3592,74 zł.

Stosownie do art. 6 ust. 1 i ust. 2 ustawy wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości 15% dochodów w gospodarstwie jednoosobowym.

W przypadku strony piętnaście procent dochodu wynosi 179,64 zł tj. 3.592,74 zł: 3m-ce x 15 % = 179, 64 zł.

Stąd dodatek mieszkaniowy wynosi 24,52 zł / tj. 204,16 zł - 179,64 zł = 24,52 zł.

Wyliczenie dodatku mieszkaniowego nie zależy od uznania organu, jest to wyliczenie matematyczne i nie może być zwiększone lub zmniejszone niezależnie od sytuacji życiowej czy innych okoliczności w sprawie. Zdaniem organu odwoławczego, dodatek mieszkaniowy wyliczony został w prawidłowej wysokości .

Pismem z dnia 4 sierpnia 2014 r. skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...].

Skarżąca powtórzyła zarzuty odwołania, tj. zakwestionowała brak uwzględnienia uprawnień do zwiększenia powierzchni normatywnej oraz brak uwzględnienia niepełnosprawności i przyznanego z tego tytułu prawa do zamieszkiwania w oddzielnym pokoju.

Dodatkowo wniosła o uwzględnienie faktu, że osoby stale zamieszkujące i gospodarujące ze skarżącą wywodzą swoje prawo do zamieszkania z jej prawa do zamieszkiwania w oddzielnym pokoju.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W ocenie Sądu wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane zgodnie z prawem.

Na wstępie podkreślenia wymaga, że zasady i tryb przyznawania, ustalania wysokości i wypłacania dodatków mieszkaniowych, regulują przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 2001 r. Nr 71 poz. 734 ze zm.), zwanej dale ustawą.

Wysokość przyznanego dodatku mieszkaniowego jest wynikiem obliczeń matematycznych, dokonywanych według zasad określonych w ustawie, na podstawie danych zawartych we wniosku o przyznanie dodatku oraz deklaracji o wysokości dochodów. Dlatego też organ pomocy społecznej rozpatrujący wnioski o przyznanie omawianego świadczenia nie ma swobody w wyborze podejmowanego rozstrzygnięcia. Osoba ubiegająca się o tę formę pomocy musi spełniać wszystkie określone w ustawie warunki. Niedopełnienie choćby jednego z nich wyklucza możliwość przyznania dodatku.

Stosownie do treści art. 2 powołanej ustawy dodatek mieszkaniowy, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 3 i 4, przysługuje:

1) najemcom oraz podnajemcom lokali mieszkalnych,

2) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych, do których przysługuje im spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego,

3) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych znajdujących się w budynkach stanowiących ich własność i właścicielom samodzielnych lokali mieszkalnych,

4) innym osobom mającym tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego i ponoszącym wydatki związane z jego zajmowaniem,

5) osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, oczekującym na przysługujący im lokal zamienny albo socjalny.

Zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 ustawy dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa a art. 2 ust. 1, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym.

Przepis art. 4 zawiera definicję pojęcia gospodarstwa domowego, zgodnie z którą przez gospodarstwo domowe rozumie się gospodarstwo prowadzone przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy, samodzielnie zajmującą lokal albo gospodarstwo prowadzone przez tę osobę wspólnie z małżonkiem i innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi, które swoje prawa do zamieszkiwania w lokalu wywodzą z prawa tej osoby.

Natomiast przepis art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy stanowi, iż normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego, w którym znajduje się tylko jeden lokal mieszkalny (dom jednorodzinny), zwana dalej "normatywną powierzchnią", w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego nie może przekraczać 35 m2 dla jednej osoby.

Normatywną powierzchnię powiększa się o 15 m2, jeżeli w lokalu mieszkalnym zamieszkuje osoba niepełnosprawna poruszająca się na wózku lub osoba niepełnosprawna, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju (art. 5 ust. 3 ustawy).

Dodatek mieszkaniowy przysługuje, gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza normatywnej powierzchni o więcej niż:

1) 30 % albo

2) 50 % pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60 %. (art. 5 ust. 5 ustawy)

Powyżej powołane przepisy w sposób jednoznaczny określają kryteria nabycia prawa do uzyskania dodatku mieszkaniowego. Warunkiem jego otrzymania jest łączne spełnienie następujących warunków: 1) zajmowanie lokalu mieszkalnego o określonej normatywnej powierzchni użytkowej , z uwzględnieniem liczby członków gospodarstwa domowego; 2) osiąganie określonego dochodu w przeliczeniu na jednego członka gospodarstwa domowego; 3) tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego.

W sprawie bezspornym jest, że skarżąca spełnia przesłanki do przyznania dodatku mieszkaniowego w świetle ustawy.

Kwestią sporną zaś jest brak uwzględnienia przez organy administracji uprawnienia określonego w art. 5 ust. 3 ustawy. W ocenie skarżącej fakt, iż jest osobą niepełnosprawną, legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności uprawnia ją do powiększenia przysługującej jej powierzchni normatywnej o 15 m2.

Jak już wcześniej wskazano powołany przepis art. 5 ust. 3 ustawy dopuszcza powiększenie normatywnej powierzchni o 15 m2, jeżeli w lokalu mieszkalnym zamieszkuje osoba niepełnosprawna poruszająca się na wózku lub osoba niepełnosprawna, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. O wymogu zamieszkania w oddzielnym pokoju orzekają właściwe powiatowe zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności. Wskazać należy, iż powołana norma prawna dopuszcza powiększenie normatywnej powierzchni jeżeli osoba ubiegająca się o przyznanie świadczenia spełnia określone warunki: 1) wnioskodawca będący osobą niepełnosprawną musi poruszać się na wózku lub jego niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju, 2) wymóg zamieszkiwania w oddzielnym pokoju musi być potwierdzony przez właściwy, wskazany w ustawie powiatowy zespół do orzekania o niepełnosprawności.

W ocenie Sądu skarżąca nie spełnia powyższych warunków. Skarżąca jest wprawdzie osobą niepełnosprawną, ale sama zajmuje lokal nr [...] na Osiedlu [...] w B. a zatem ma zapewnione zamieszkiwanie w oddzielnym pokoju. Dysponowanie przez osobę niepełnosprawną orzeczeniem o wymogu zamieszkiwania w oddzielnym pokoju nie skutkuje automatycznie powiększeniem powierzchni normatywnej lokalu (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 października 2010 r., I OSK 804/10, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Przepis art. 5 ust. 3 zezwala na powiększenie powierzchni normatywnej jeżeli w lokalu mieszkalnym zamieszkuje osoba poruszająca się na wózku, lub osoba której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. Podstawą powiększenia powierzchni mieszkalnej nie jest sam fakt niepełnosprawności osoby zamieszkałej w danym lokalu. W przypadku gdy osoba niepełnosprawna samotnie zajmuje lokal mieszkalny ma zapewnione zamieszkiwanie w oddzielnym pokoju. Dlatego też w takiej sytuacji przepis art. 5 ust. 3 nie znajdzie zastosowania. Pokój oddzielny to pomieszczenie, które osoba nie musi dzielić z innymi osobami. Zatem w razie braku innych osób zamieszkujących lokal mieszkalny nie można dokonać rozróżnienia na pokoje oddzielne i nieoddzielne (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2006 r. , sygn. akt I OSK 565/06, publ. LEX nr 290657, publ. CBOSA).

Nie można też było przyjąć, tak jak tego chciała skarżąca, że lokal nr [...] na Osiedlu [...] w B. zamieszkuje więcej niż jedna osoba.

Osoby, które świadczą usługi opiekuńcze na rzecz skarżącej, są osobami z nią niespokrewnionymi, niezameldowanymi w mieszkaniu skarżącej, posiadającymi własne mieszkanie. Trafnie zatem organy orzekające w sprawie przyjęły, że osoby te nie prowadzą ze skarżącą wspólnego gospodarstwa domowego.

Końcowo przypomnieć trzeba, że wyliczenie dodatku mieszkaniowego nie zależy od uznania organu, jest to wyliczenie matematyczne i nie może być zwiększone lub zmniejszone niezależnie od sytuacji życiowej czy innych okoliczności w sprawie.

Organy obu instancji dokonały zatem prawidłowego obliczenia wysokości dodatku mieszkaniowego przysługującego skarżącej.

Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało zatem wydane w wyniku prawidłowego ustalenia istotnych w sprawie okoliczności – na podstawie danych zawartych we wniosku skarżącej o przyznanie dodatku mieszkaniowego oraz w konsekwencji prawidłowego zastosowania przepisów ustawy.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 powołanej ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.