Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 37/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2004-04-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Powołane przepisy: article: art. 187 par.1, art. 191, art. 210 par. 4
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA S. Presnarowicz (spr.), Sędzia NSA J. Lewkowicz, Asesor WSA W. Stachurski, Protokolant A. Ziniewicz, po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi "P." Spółka z o.o. w B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] grudnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące: IV, V, XI i XII 1999 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. orzeka, że zaskarżony akt nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w B. na rzecz skarżącej spółki kwotę 3.378,00 (słownie: trzy tysiące trzysta siedemdziesiąt osiem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Inspektor Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej

w B. po przeprowadzeniu kontroli w Spółce z o.o. "P.", zwanej dalej Spółką, w B. decyzją z dnia [...] grudnia 2001 r. podatnikowi zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiące kwiecień, maj, listopad i grudzień 1999 r., zaległość w podatku od towarów i usług za te miesiące wysokość odsetek oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe.

W uzasadnieniu organ kontroli skarbowej stwierdził, że zgodnie z art. 2

ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług opodatkowaniu podlega m.in. odpłatne świadczenie usług na terytorium RP. W myśl art. 18 ust. 1 tej ustawy, jeżeli nie uregulowano inaczej, stawka podatku od towarów i usług wynosi 22 %. Do odrębnego uregulowania ustawodawca wyłączył w zakresie reklamy wyłącznie ogłoszenia prasowe zlecone przez osoby fizyczne nie prowadzące działalności gospodarczej, opodatkowane stawką 7 % i wymienione w poz. 75 załącznik Nr 3 do ustawy o VAT. Zatem pozostałe usługi o charakterze reklamowym i promocyjnym są opodatkowane stawką 22 % podatku od towarów i usług. W świetle tych przepisów świadczone przez Spółkę w 1999 r. usługi organizacji

i prowadzenia nieloteryjnej akcji promocyjnej na rzecz Zakładów Przemysłu [...] S.A. w R. na mocy umowy z 10 sierpnia 1999 r. oraz usługi kampanii reklamowej "M." na rzecz O. [...] Sp. z o.o. w/g umowy z dnia 4 marca 1999 r. podlegały opodatkowaniu w/g stawki 22 %.

Dotyczy to:

1) dwóch faktur wystawionych usługobiorcy na podstawie umowy z 10 sierpnia 1999 r.:

– Nr [...] z dnia 16 listopada 1999 r. pod LP. 2 "Wysyłka mat. rekl.

z dostarczonej bazy" - wartość sprzedaży netto [...] zł,

– Nr [...] z dnia 14 grudnia 1999 r. pod Lp. 1 "Wysyłka kubków

i saszetek w akcji odjazd za odjazd" - wartość sprzedaży netto [...] zł,

które uznała za zwolnione od podatku od towarów i usług, jako stanowiące równowartość zakupionych wcześniej w placówkach PPUP "P. [...]"

i "refakturowanych" usług pocztowych.

Nie opodatkowując podatkiem od towarów i usług czynności wymienionych

w powyższych fakturach Spółka zaniżyła podatek należny o kwoty:

– 701,44 zł za listopad 1999 r.,

– 1.361,16 zł za grudzień 1999 r.;

2) dwóch faktur wystawionych na mocy umowy ze Spółką O. [...] z dnia

4 marca 1999 r.:

– Nr [...] z dnia 6 kwietnia 1999 r., w której wykazała sprzedaż "Emisje billboardu sponsorskiego "[...]" maj", cenę netto, wartość netto i kwotę do zapłaty [...] zł,

– Nr [...] z dnia 4 maja 1999 r., w której wykazała sprzedaż "Emisje billboardu spons. "[...]" czerwiec", cenę netto, wartość netto

i kwotę do zapłaty [...] zł.

Z tytułu nie opodatkowania czynności wymienionych w tych fakturach Spółka zaniżyła należny podatek o kwoty:

– 13.344,26 zł za kwiecień 1999 r.,

– 16.680,33 zł za maj 1999 r.

Dodatkowe zobowiązanie podatkowe Inspektor ustalił na podstawie art. 27 ust. 5 ustawy o podatku od towarów i usług w wysokości 30 % w/w zaniżeniu podatku.

W odwołaniu Spółka zarzuciła naruszenie art. 10 ust. 2 i art. 27 ust. 5 ustawy o podatku od towarów i usług oraz art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej,

i wniosła o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu podniesiono, że przyjęte w decyzji założenie, iż czynności towarzyszące nie mogą być sprzedawane odrębnie od czynności głównej, jest gołosłowne. Żaden przepis prawa (nie wskazał go zresztą Inspektor kontroli skarbowej) nie wyłącza możliwości sprzedaży, ani refakturowania usług, nawet jeśli mają one charakter "pomocniczy", "dodatkowy" w stosunku do usługi głównej.

Umowa dotycząca świadczenia usług, związanych z organizacją

i prowadzeniem nieloteryjnej akcji promocyjnej marki G. [...] "[...]", swoją podstawę prawną zawiera w dyspozycji art. 750 k.c. W ramach swobody umów zobowiązanie kontrolowanej jednostki do wykonania dodatkowych świadczeń na rzecz Zakładów Przemysłu [...] S.A. w R. w postaci "wysyłki materiałów reklamowych z dostarczonej bazy" oraz "wysyłki kubków i saszetek w akcji "[...]" nie oznacza, że świadczenia te wchodzą w skład usługi podstawowej objętej umową

Nr [...].

Poza sporem przy tym jest, że dokonano sprzedaży tych usług po cenie zakupu, nie naliczając marży, co uzasadniało również zastosowanie zwolnienia, przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt. 2 ustawy o VAT (poz. 12 zał. Nr 2 do ustawy - usługi pocztowe i kurierskie KWiU 64.11.).

Z powyższych względów niezasadnie objęto obowiązkiem podatkowym czynności zwolnione od podatku, a wynikające z poz. Ip. 2 faktury VAT

Nr [...] z dnia 16 listopada 1999 r. oraz z poz. Ip. 1 faktury VAT

Nr [...] z dnia 14 grudnia 1999 r.

Drugi zarzut kontrolującego dotyczy sposobu opodatkowania czynności wykonanych na rzecz O. [...] na podstawie umowy z dnia 4 marca 1999 r.,

a dotyczących faktur: Nr [...] z dnia 6 kwietnia 1999 r. i Nr [...] z dnia 4 maja 1999 r. Faktury te obejmowały sprzedaż "Emisji billboardu sponsorskiego "[...]". Faktury te nie były fakturami VAT, bowiem dokumentowały czynności nie podlegające ustawie o podatku od towarów i usług.

Przekazywanie w trakcie imprezy kulturalnej lub sportowej przez radio lub telewizję informacji o sponsorze, polegającej jedynie na podaniu nazwy firmy bez zamieszczenia dodatkowych informacji, które by zmierzały do promocji sprzedaży towaru lub usługi sponsora, nie jest opodatkowane VAT, bowiem nie jest (sponsorowanie) czynnością, wymienioną w art. 2 ustawy o podatku od towarów

i usług oraz o podatku akcyzowym. Wynika to z faktu, że wartości niematerialne

i prawne, które obejmują także nazwę, firmę czy też znak towarowy, nie są "towarami" w rozumieniu art. 4 ust. 1 w/w ustawy. Towarami są zaś tylko rzeczy ruchome, wszelkie postacie energii, budynki, budowle lub ich części.

Nie wykazano przy tym, aby nazwa firmy "O. [...]" była na tyle upowszechniona w powszechnym odbiorze, aby kojarzyć się z produktami tej firmy, jak np. miałoby to miejsce w sytuacji firmy "Coca – Cola" czy też "Telekomunikacja Polska" S.A.. Skojarzenia tego rodzaju w przedmiotowej sprawie nie występują, bowiem nie dotyczą ani firmy, ani znaku towarowego powszechnie znanego. W konkluzji Spółka stwierdziła, że stanowisko Inspektora jest nieprawidłowe tym bardziej, że nie wykazano - wbrew dyspozycji art. 187 i 191 Ordynacji podatkowej – aby w przedmiotowym zakresie naruszono zakres legalnej definicji sponsora, określonej w art. 4 pkt. 7 ustawy o radiofonii i telewizji, gdzie: "sponsorem jest osoba, nie będąca nadawcą lub producentem audycji, która pośrednio lub bezpośrednio finansuje w całości lub w części tworzenie audycji

w celu upowszechnienia swej nazwy, firmy lub znaku towarowego".

Izba Skarbowa w B. decyzją z dnia [...].04.2002 r. zaskarżoną decyzję utrzymała w mocy.

W uzasadnieniu Izba Skarbowa stwierdziła, że z akt sprawy wynika, iż

w 1999 r. Spółka wykonała na rzecz ZPT w R. usługi w charakterze promocyjno-reklamowym, zgodnie z umową z dnia 10 sierpnia 1999 r., w zakresie wymienionym w § l umowy.

Za wykonanie usług wynikających z umowy Spółka wystawiła usługobiorcy faktury z 22 % stawką VAT. W ramach świadczenia czynności głównej, tj. usług promocyjno-reklamowych, Spółka dokonała odprzedaży ZPT

w R. usług pocztowych zakupionych wcześniej od [...]. Usługi te Spółka nazwała w fakturze Nr [...] z dnia 16 listopada 1999 r. pod Ip. 2 oraz w fakturze Nr [...] z dnia 14 grudnia 1999 r. pod Ip. 1 odpowiednio: "wysyłka materiałów reklamowych z dostarczonej bazy" oraz "wysyłka kubków i saszetek w akcji odjazd za odjazd".

Refakturując te usługi na rzecz ZPT w R., tj. fakturując ich odprzedaż, Spółka wykazała cenę ich sprzedaży równą cenie ich zakupu od [...] (bez zysku), uwzględniła także zwolnienie z VAT, tak jak wykazała to [...] w fakturach wystawionych Spółce. Takie postępowanie jest niedopuszczalne.

W rozpatrywanym przypadku bowiem Spółka świadczyła na rzecz ZPT

w R. kompleksową usługę promocyjno-reklamową, obejmującą również organizację i wysyłkę nagród - zgodnie z § 1 pkt. 7 umowy z dnia 10 sierpnia

1999 r. W związku z tym charakter świadczonej przez Spółkę usługi nie pozwalał na wyłączenie kosztów zakupu usług od [...], związanych

z organizacją i wysyłką nagród, z kompleksowej wartości usługi. Koszty zakupu tych usług stanowiły jeden ze składników świadczonej przez Spółkę usługi promocyjno-reklamowej i nie były odrębnie rozliczane oraz nie stanowiły przedmiotu odrębnej umowy.

Odnośnie wykonanych usług na rzecz O. [...] Sp. z o.o. w O. Izba Skarbowa podała, że w ramach świadczonej usługi reklamowej, polegającej na przygotowaniu i przeprowadzeniu kampanii reklamowej "M.", Spółka dokonała odprzedaży na rzecz O. [...] części kosztów produkcji programu wieczorynki M., zakupionych wcześniej od Telewizji Polskiej. Refakturując te czynności na rzecz O. [...], tzn. fakturując ich odprzedaż, w wystawionych fakturach Nr [...] z dnia 6 kwietnia 1999 r. oraz Nr [...] z dnia 4 maja 1999 r. czynności te Spółka nazwała odpowiednio: "emisja billboardu sponsorskiego [...] maj" oraz "emisja billboardu sponsorskiego [...] czerwiec".W fakturach tych cena sprzedaży była wyższa aniżeli cena zakupu. Spółka w powyższych fakturach nie wykazała podatku od towarów i usług uznając, iż czynności potwierdzone tymi dokumentami nie są objęte opodatkowaniem tym podatkiem. Należy stwierdzić, że Spółka świadczyła na rzecz O. [...] kompleksową usługę reklamową, obejmującą zakup w Telewizji Polskiej czasu antenowego do emisji billboardu sponsorskiego - zgodnie z § 1 ust. 1 lit. "c" umowy z dnia 4 marca 1999 r. Charakter świadczonej przez Spółkę usługi również

i w tym przypadku nie pozwalał na wyłączenie kosztów zakupu od Telewizji Polskiej emisji billboardu sponsorskiego z wartości kompleksowej usługi. Koszty zakupu emisji billboardu stanowiły jeden ze składników świadczonej przez Spółkę usługi reklamowej i nie były odrębnie rozliczane oraz nie stanowiły przedmiotu odrębnej umowy. Spółka nie miała zatem podstaw do wykazania, iż czynności te nie podlegają opodatkowaniu.

W skardze na powyższą decyzję Izby Skarbowej w B. do Naczelnego Sądu Administracyjnego Spółka wniosła o uchylenie decyzji zarzucając naruszenie art. 10 ust. 2 i art. 27 ust. 5 ustawy o podatku VAT i art. 187 § 1 oraz art. 191 ustawy – Ordynacja podatkowa.

W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa w B. podtrzymała swoje stanowisko i wniosła o oddalenie skargi.

Po rozpoznaniu skargi Naczelny Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 27.02.2003 r. sygn. akt SA/Bk 678/02 uchylił decyzję Izby Skarbowej z powodu, iż materiał dowodowy mogący mieć wpływ na wynik sprawy nie został zebrany w sposób wyczerpujący. Tym samym Sąd stwierdził naruszenie przepisów art. 187 § l, art. 191 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej.

W uzasadnieniu orzeczenia Sąd podnosił potrzebę wyjaśnienia kwestii dotyczącej stwierdzenia Inspektora Kontroli Skarbowej w decyzji utrzymanej w mocy przez Izbę Skarbową, że wykazane przez Spółkę w fakturach Nr [...] z dnia

6 kwietnia 1999 r.i Nr [...] z dnia 4 maja 1999 r. usługi na rzecz O. [...] Spółka z o.o. w O. zakupione zostały od Telewizji Polskiej S.A. w Warszawie.

Nie wyjaśnienie powyższych okoliczności uniemożliwiło Sądowi dokonanie oceny zawartych umów w aspekcie ich skutków podatkowych. Natomiast odnośnie ustaleń związanych z zawartą przez Spółkę umową z Zakładami Przemysłu [...]

w R. (nie kwestionowanych w skardze), Sąd z urzędu nie dopatrzył się naruszeń prawa.

Izba Skarbowa w B. decyzją z dnia [...].04.2003 r. nr [...] uchyliła w całości decyzję Inspektora z dnia [...].12.2001r nr [...] i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wskazano w uzasadnieniu, iż rozstrzygnięcie sprawy wymaga przeprowadzenia postępowania w celu wyjaśnienia kwestii wskazanych przez Sąd w uzasadnieniu wyroku.

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego i ponownym rozpatrzeniu sprawy wydał w dniu [...].10.2003 r. decyzję nr [...], którą określił Spółce za kwiecień, maj, listopad i grudzień 1999 r. zobowiązanie w podatku od towarów i usług oraz ustalił za te miesiące dodatkowe zobowiązanie podatkowe. W decyzji opodatkowano za kwiecień i maj 1999r stawką 22% VAT usługi świadczone na rzecz firmy O. [...], zakupione wcześniej od Telewizji Polskiej oraz za listopad i grudzień 1999r usługi świadczone na rzecz Zakładów Przemysłu [...] w R., zakupione wcześniej od [...].

Od decyzji tej Spółka w dniu 23.10.2003 r. wniosła odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej w B., podnosząc podobne argumenty jak w poprzednich swoich pismach.

Po rozpatrzeniu wyżej opisanego odwołania Dyrektor Izby Skarbowej

w B., decyzją z dnia [...].12.2003 r. Nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego za miesiące kwiecień, maj, listopad i grudzień 1999 r., w pozostałej zaś części utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Na decyzję tą Dyrektora Izby Skarbowej w B. Spółka złożyła

w dniu 26.01.2004 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Białymstoku, wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 10 ust. 2 w zw. z art. 2 ust. 1, art. 4 pkt 2, art. 54 ust. 1 i art. 18 ust. 1 ustawy

o podatku VAT oraz art. 187 § 1, jak też art. 191 ordynacji podatkowej.

W uzasadnieniu wykazywano, iż przyjęte założenie, że czynności odsprzedaży usług pocztowych dla ZPT w R. nie mogą być dokonane odrębnie od czynności głównej, jest nie słuszne. Umowa dotycząca świadczenia usług, związanych z organizacją i prowadzeniem nie loteryjnej akcji promocyjnej marki G. [...], swoją podstawę prawną zawiera w dyspozycji art. 65 kc i art. 750 k.c. W ramach swobody umów zobowiązanie kontrolowanej jednostki do wykonania dodatkowych świadczeń na rzecz Zakładów Przemysłu [...] S.A. w R. w postaci "wysyłki materiałów reklamowych z dostarczonej bazy" oraz "wysyłki kubków i saszetek w akcji "Odjazd za odjazd" nie oznacza, że świadczenia te wchodzą w skład usługi podstawowej objętej umową nr [...]

W ocenie skarżącego w niniejszej sprawie mamy do czynienia z refakturowaniem usług, które jest prawnie dopuszczalne i powszechnie praktykowane. Należy zauważyć, że P. sp.

z o.o. wykonując usługę na podstawie umowy z dnia 10.08.1999 r. nie wystawiał faktur częściowych za wykonanie usługi reklamowej, lecz faktury za poszczególne czynności objęte umową. Wskazuje to jednoznacznie na zgodny zamiar i wolę stron, aby rozliczać poszczególne zadania wykonane w ramach umowy, nie zaś całą usługę reklamową. W tej sytuacji brak jest podstaw do dzielenia usługi na czynność główną i pomocnicze. Z uwagi na fakt, że taki błędny podział był podstawą decyzji organów podatkowych, winna być ona uznana za nieprawidłową.

Zdaniem Spółki nie trafny jest także drugi zarzut dotyczący zakwalifikowania emisji billboardu sponsorskiego jako czynności zwolnionej z podatku VAT i udokumentowanej fakturami Nr [...] z dnia 16.04.1999 r. oraz [...] z dnia 04.05.1999 r. Nawet gdyby emisja billboardu nastąpiła na podstawie umowy z dnia 04.03.1999 r. zarzut zaniżenia podatku VAT byłby także bezzasadny, albowiem emisja billboardu sponsorskiego była czynnością samodzielną. W wypadku czynności wykonywanych na rzecz O. [...] sp. z o.o. w O. P. nie wystawiał faktur częściowych za wykonanie usługi reklamowej, lecz faktury za poszczególne czynności objęte umową. Wskazuje to jednoznacznie na zgodny zamiar i wolę stron, aby rozliczać poszczególne zadania wykonane w ramach umowy, nie zaś całą usługę reklamową. Z tego względu również w tej sytuacji brak jest podstaw do dzielenia usługi na czynność główną i pomocnicze.

Ponadto skarżący podkreślał, że przekazywanie w trakcie imprezy kulturalnej lub sportowej przez radio lub telewizję informacji o sponsorze, polegającej jedynie na podaniu nazwy firmy bez zamieszczenia dodatkowych informacji, które by zmierzały do promocji sprzedaży towaru lub usługi sponsora, nie jest opodatkowane VAT, bowiem nie jest (sponsorowanie) czynnością, wymienioną w art. 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Wynika to z faktu, że wartości niematerialne i prawne, które obejmują także nazwę, firmę czy też znak towarowy, nie są "towarami" w rozumieniu art. 4 ust. 1 w/w ustawy. Towarami są zaś tylko rzeczy ruchome, wszelkie postacie energii, budynki, budowle lub ich części.

W świetle powyższego – wywodził dalej skarżący - audycja sponsorowana ze wskazaniem jedynie sponsora, nie może być utożsamiana w części przekazu informacji

o sponsorze z audycją reklamową. Sponsoring daje jedynie możliwość zaprezentowania nazwy lub marki oraz produktu lub zarejestrowanego znaku towarowego. Ponieważ nie jest reklamą nie może być nośnikiem treści komercyjnych, zmierzających bezpośrednio do promocji towarów czy usług. W tym stanie rzeczy, zdaniem skarżącego w sytuacji gdy sponsoring nie jest usługą wymienioną w KWiU, nie jest tym samym co czynność reklamowa, to oznacza, że nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wnosił

o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, zważył co następuje:

Skarga jest zasadna, z uwagi na naruszenie przepisów postępowania podatkowego oraz przepisów ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm)., mogące mieć istotny wpływ na wynik przedmiotowej sprawy.

Stosownie do treści art. 30 cytowanej wyżej ustawy z dnia 11 maja 1995 r.

o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Sądu wiąże w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

W wyroku z dnia 27.02.2003 r. sygn. akt SA/Bk 678/02 Naczelny Sąd Administracyjny w Białymstoku uchylił decyzję Izby Skarbowej uprzednio wydaną w przedmiotowej sprawie z powodu, iż materiał dowodowy mogący mieć wpływ na wynik sprawy nie został zebrany w sposób wyczerpujący. W uzasadnieniu swego orzeczenia Sąd jednoznacznie wskazał, jakie czynności powinny podjąć organy podatkowe w sprawie.

Mianowicie Sąd stwierdził:

"...kolejna niewyjaśniona kwestia dotyczy stwierdzenia Inspektora Kontroli Skarbowej w decyzji utrzymanej w mocy przez Izbę Skarbową, że wykazane przez Spółkę w fakturach Nr [...] z dnia 6 kwietnia 1999 r.

i Nr [...] z dnia 4 maja 1999 r. usługi na rzecz O. [...] Spółka z o.o.

w O. zakupione zostały od Telewizji Polskiej S.A. w Warszawie według dowodów:

1) rachunku [...] z dnia 30 sierpnia 1999 r. wystawionego "Na pokrycie części kosztów produkcji programu [...], numer umowy: [...]" na kwotę ogółem [...] zł,

2) rachunku [...] z dnia 30 września 1999 r. wystawionego "Na pokrycie części kosztów produkcji programu [...], numer umowy: [...]" na kwotę, ogółem [...] zł (str. 17, 18 decyzji).

W skardze skarżąca Spółka zarzuciła, że Inspektor błędnie wskazał rachunki o powyższych numerach, gdyż prawidłowe rachunki wystawione zostały dnia

29 kwietnia 1999 r. Nr [...] i dnia 31 maja 1999 r.

Nr [...]. Rachunki te Spółka dołączyła do skargi. Wynika z nich, że wystawione one zostały "na pokrycie części kosztów programu "M.", numer umowy [...]". Kwoty na tych rachunkach to [...] zł i [...] zł.

Z powyższych rachunków wynika więc, że Telewizja Polska zawarła co najmniej dwie umowy na pokrycie części kosztów produkcji programu "M.". Drugiej umowy w aktach brak. Kontrola skarbowa obejmowała cały 1999 r."

Z uzasadnień wydanych w rozpatrywanych sprawach decyzji, jak też

z materiałów dowodowych obrazujących przebieg prowadzonego postępowania wyjaśniającego przez organy podatkowe, zebranych po wydaniu wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny w Białymstoku z dnia 27.02.2003 r., sygn. akt SA/Bk 678/02 nie wynika, aby powyższe okoliczności zostały wyjaśnione. Do kwestii tych nie był w stanie odnieść się również pełnomocnik skarżącego, jak też przedstawiciel Dyrektora Izby Skarbowej w B., obecni na posiedzeniu Sądu w dniu 9 kwietnia 2004 r. Bez dokonania ustaleń w tym zakresie Sąd nie może ustosunkować się do merytorycznych zarzutów skargi.

Zatem szczegółowa analiza zebranego w postępowaniu przed organami podatkowymi materiału dowodowego wskazuje, że materiał dowodowy mogący mieć wpływ na wynik sprawy nie został zebrany w sposób wyczerpujący.

W efekcie naruszone zostały przepisy art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa oraz art. 30 przywołanej wyżej ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.

Sąd niezwiązany granicami skargi, zwraca uwagę organom o obowiązku przestrzegania zasady czynnego udziału strony i ich pełnomocników w postępowaniach skarbowo-podatkowych. Stosownie do treści art. 123 § 1 w zw. z art. 190 przywoływanej ustawy Ordynacja podatkowa, strona (jej pełnomocnik) powinna być zawiadomiona

o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu miedzy innymi z zeznań świadków, przynajmniej na 7 dni przed terminem czynności. W przedmiotowej sprawie datę przesłuchania świadka P. G. Ł. ustalono na dzień 15 września 2003 r. o godz. 8.30 w siedzibie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. Jednakże zawiadomienie o danej czynności sporządzone przez tenże organ podatkowy, pełnomocnik skarżącego również otrzymał 15 września 2003 r. Powyższe uchybia omawianym regulacjom prawnym oraz stawia pod znakiem zapytania możliwość uznania wyjaśnień P. G. Ł., jako dowodu w rozumieniu art. 180 w zw. z art. 192 omawianej ustawy Ordynacja podatkowa,

Z powyższych powodów Sąd orzekł jak w sentencji w oparciu o przepisy

art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c), art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ).

Ponieważ skarga uznana została za zasadną, Sąd orzekł

o zwrocie kosztów w oparciu o przepisy art. 200, art. 209 i art. 206 cytowanej ustawy – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.