Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 2/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2020-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. pkt 3 i 4
journal: Dz.U. 2017 poz 180
law: Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Kamieniecka Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi Z.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego I.oddala skargę w całości; II.przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu - adwokat J. D. wynagrodzenie w wysokości 295,20 (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć i 20/100) złotych, w tym 23% VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławczego we W.

po rozpatrzeniu odwołania skarżącego Z. R. od - wydanej z upoważnienia Prezydenta W. - decyzji Administratora w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej we W. z dnia [...] [(nr ...)], odmawiającej skarżącemu przyznania dodatku mieszkaniowego, na wniosek złożony dnia 4 kwietnia 2018 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu podano, ze skarżący wymienionym wyżej wnioskiem zwrócił się o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Wraz z podaniem złożył deklarację o wysokości dochodów z dnia 3 kwietnia 2018 r., oświadczenie osoby pełnoletniej bez stałego źródła dochodu z dnia 3 kwietnia 2018 r. i zawiadomienie o wysokości opłat z dnia 4 kwietnia 2018 r. Organ pierwszej instancji pismem z dnia 11 kwietnia 2018 r. (nr [...]), zwrócił się do Zarządu Zasobu Komunalnego we W. o wyjaśnienie wątpliwości dotyczących posiadania przez skarżącego tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego zlokalizowanego we W. przy ul. [...], a także o wskazanie, czy skarżący oczekuje na "dostarczenie [...] przysługującego lokalu zamiennego lub socjalnego". W piśmie tym powołano pismo Zarządu Zasobu Komunalnego we W. z dnia 26 lutego 2018r. ([...]), w którym wskazano, że Gmina W., pismem z dnia 8 stycznia 2018 r., wypowiedziała skarżącemu najem tego lokalu, ze skutkiem prawnym na dzień 28 lutego 2018 r. W odpowiedzi Kierownik Biura Obsługi Klienta nr 9 w Zarządzie Zasobu Komunalnego we W., pismem z dnia 24 kwietnia 2018 r. poinformowała, że skarżący zajmuje wymieniony lokal bez tytułu prawnego, umowa najmu lokalu została wypowiedziana ze skutkiem prawnym na dzień 28 lutego 2018 r., a przyczyną wypowiedzenia była zwłoka w zapłacie czynszu i innych opłat za użytkowanie lokalu. Podała również, że skierowano do skarżącego pismo wzywające do zapłaty zadłużenia.

Skarżący powiadomiony o możliwości wypowiedzenia się przez niego co do zgromadzonego materiału dowodowego oraz zgłoszonych żądań w sprawie w terminie siedmiu dniu od dnia doręczenia zawiadomienia , a także o tym, że może przedłożyć dodatkowe dowody, celem wykazania, iż spełnia przesłanki do przyznania wnioskowanego świadczenia - nie skorzystał z tego uprawnienia.

Po zakończeniu postępowania Prezydent W. (zastępowany w ramach upoważnienia administracyjnego), opisaną na wstępie decyzją, odmówił przyznania dodatku mieszkaniowego. Od decyzji tej skarżący wniósł odwołanie. Na posiedzeniu Kolegium, które odbyło się w dniu 2 sierpnia 2018 r., po zapoznaniu się z odwołaniem i aktami sprawy, postanowiono wystosować do skarżącego pismo z dnia [...], w którym na podstawie art. 50 § 1 K.p.a., zwrócono się o wskazanie, w jakim zakresie ma być przeprowadzone przez Kolegium postępowanie wyjaśniające, a w szczególności - podanie o przeprowadzenie, jakich dowodów wnosi (należało je sprecyzować i wskazać, na jaką okoliczność mają być przeprowadzone). W piśmie tym miejscu wyjaśniono jednocześnie, mając na uwadze art. 9 K.p.a., że - w świetle rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156, poz. 1817 z późn. zm.) - to, czy wnioskujący o przyznanie dodatku mieszkaniowego posiada tytuł prawny do zajmowanego lokalu potwierdza zarządca. Zarząd zaś Zasobu Komunalnego we W. (gminna jednostka organizacyjna) wskazał, że skarżący - od dnia [...] - nie posiada tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego, natomiast skarżący nie przedstawił dowodu pozwalającego na stwierdzenie, że takowy tytuł posiada, czy też na to, iż toczy się spór między nim a Gminą Wrocław przed sądem powszechnym w ww. zakresie. Po złożeniu pisma przez skarżącego, w którym domagał się między innymi "oględzin celem wykrycia aktu własności", Kolegium, kolejnym pismem z dnia 10 września 2018 r. ([...]), zwróciło się do Zarządu Zasobu Komunalnego we W. o wskazanie, czy między skarżącym a Gminą Wrocław toczy się przed sądem powszechnym spór co do posiadania przez skarżącego tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego, a jeśli tak – to o przekazanie szczegółowych informacji w tym zakresie.

W dniu 27 września 218 r. do Kolegium wpłynęło pismo Zarządu Zasobu Komunalnego z dnia 26 września 2018 r. ([...]),którym wskazano, że między skarżącym a Gminą W. nie toczy się przed sądem powszechnym spór co do posiadania przez skarżącego tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego.

Skarżącego powiadomiono o zebraniu materiału dowodowego w sprawie oraz o możliwości wypowiedzenia się, z czego skarżący skorzystał składając wyjaśnienia pisemne.

Rozpatrując odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze przytoczyło najpierw uregulowania prawne, a to art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 2017 r. poz. 180; zwanej dalej "ustawą"), zgodnie z którym to przepisem dodatek mieszkaniowy, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 3 i 4 ustawy, przysługuje:

1) najemcom oraz podnajemcom lokali mieszkalnych;

2) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych, do których przysługuje im spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego;

3) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych znajdujących się w budynkach stanowiących ich własność i właścicielom samodzielnych lokali mieszkalnych;

4) innym osobom mającym tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego i ponoszącym wydatki związane z jego zajmowaniem;

5) osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, oczekującym na przysługujący im lokal zamienny albo socjalny.

Dokonując wykładni zacytowanego przepisu organ odwoławczy stwierdził, że z art. 2 ust. 1 ustawy wynika, że przesłanką nabycia prawa do dodatku mieszkaniowego jest - co do zasady - posiadanie tytułu prawnego do lokalu. Przyznanie dodatku mieszkaniowego osobie nieposiadającej takowego tytułu możliwe jest jedynie w przypadku, gdy ta oczekuje na lokal zamienny albo socjalny. Przepis art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy dotyczy zatem osób, które posiadają już prawo do lokalu zamiennego albo socjalnego, ale prawo to nie zostało jeszcze zrealizowane. Innymi słowy, danej osobie musi już przysługiwać prawo do lokalu zamiennego albo socjalnego, na którego realizację oczekuje w lokalu, co do którego nie ma tytułu prawnego. W rozpoznawanej sprawie jednak, jak ustalono, umowa najmu lokalu mieszkalnego zajmowanego przez skarżącego została wypowiedziana przez Gminę ze skutkiem prawnym na dzień 28 lutego 2018 r. (pisma Zarządu Zasobu Komunalnego we W.: z dnia 26 lutego 2018 r. i z dnia 24 kwietnia 2018 r.) Nie toczy się także spór między skarżącym a Gminą - Zarządem Zasobu Komunalnego (gminną jednostką organizacyjną, która zarządza przedmiotowym lokalem) przed sądem powszechnym w zakresie, o którym mowa w zdaniu poprzednim (zob. pismo Zarządu Zasobu Komunalnego we W. z dnia 26 września 2018 r.). W zawiadomieniu o wysokości opłat z dnia 4 kwietnia 2018 r. Zarząd Zasobu Komunalnego określił wysokość odszkodowania za bezumowne korzystanie z lokalu przez skarżącego. Jak dalej organ argumentował - skarżący nie przedstawił żadnego dowodu świadczącego o tym, że tytuł prawny do ww. lokalu (nadal) posiada (choć został poinformowany o takim prawie). Samo zamieszkiwanie bez tytułu prawnego przez skarżącego w lokalu mieszkalnym nie oznacza, że skarżący spełnia warunek określony w art. 2 ust. 1 ustawy. Co ważne, w świetle rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie dodatków mieszkaniowych - to zarządca potwierdza, czy wnioskujący o przyznanie dodatku mieszkaniowego posiada tytuł prawny do zajmowanego lokalu. Zarząd Zasobu Komunalnego we W. nie potwierdził - na wniosku z dnia 4 kwietnia 2018 r. - tego, iż skarżący posiada tytuł prawny do lokalu. Ww. lokal - wbrew gołosłownemu twierdzeniu skarżącego - nie jest jego własnością. Znamienne jest to, jak zauważył organ, że sam skarżący - w odwołaniu - powołuje się na umowę najmu, która dawała mu niegdyś tytuł prawny do ww. lokalu mieszkalnego. Skarżący występując wielokrotnie w latach poprzednich o przyznanie dodatku mieszkaniowego, we wnioskach o przyznanie tego świadczenia zaznaczał najem jako tytuł prawny do lokalu.

Organ następnie podkreślił, że skarżący, zajmując lokal komunalny bez tytułu prawnego, mogłby skutecznie ubiegać się o dodatek mieszkaniowy (naturalnie, jeśli spełniłaby inne warunki do przyznania takiego świadczenia), gdyby oczekiwał na lokal zamienny albo socjalny, co wynika z treści pkt 5 ust. 1 art. 2 ustawy. Jednakże nie jest on osobą oczekującą na przysługujący jej lokal zamienny bądź socjalny, którego to faktu nie kwestionuje). Okoliczności sprawy nie dają podstaw do stwierdzenia, że - w świetle ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1234 z późn. zm.) oraz uchwały Nr XXXVII/2420/05 Rady Miejskiej W. z dnia 21 kwietnia 2005 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali mieszkalnych wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy W. (Dz. Urz. Woj. Doln. z 2013 r. poz. 4430 z późn. zm.) - skarżącemu przysługuje prawo do lokalu zamiennego. Skonstatować zatem należy, że nie jest on osobą oczekującą na lokal zamienny. Brak jest również informacji o tym, aby wobec skarżącego zapadł wyrok sądu orzekający o eksmisji wraz z przyznaniem prawa do lokalu socjalnego. Zgodnie z poglądem wyrażonym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 kwietnia 2007 r., I OSK 214/06, "w przepisie tym użyto sformułowania «osobom....oczekującym na przysługujący im lokal zamienny lub socjalny». Tak więc - jak to słusznie podniósł Sąd I instancji - danej osobie musi już przysługiwać prawo do lokalu socjalnego, na którego realizację oczekuje w lokalu, co do którego nie ma tytułu prawnego, Dodać przy tym należy, że orzeczenie w wyroku eksmisyjnym o przyznaniu prawa do lokalu socjalnego ma charakter konstytutywny. Dopiero więc po uprawomocnieniu się orzeczenia o przyznaniu takiego prawa, skarżąca będzie spełniała przesłanki z powołanego art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, do uzyskania takiego dodatku".

Organ również zaznaczył, że skarżący także nie podnosi, że oczekuje na lokal zamienny albo socjalny.

W ocenie organu odwoławczego skarżący nie spełnił zatem aktualnie przesłanki warunkującej przyznanie dodatku mieszkaniowego, o której mowa w art. 2 ust. 1 ustawy (wyroki WSA we W. : z dnia 30 września 2013 r., IV SA/Wr 237/13 i z dnia 28 listopada 2013 r., IV SA/Wr 569/13).

Odnosząc się jeszcze do kwestii podnoszonych przez skarżącego organ ten wyjaśnił między innymi, że:

1) Prezydent W. nie jest stroną niniejszego postępowania administracyjnego, którego przedmiotem jest kwestia przyznania dodatku mieszkaniowego, na wniosek złożony dnia 4 kwietnia 2018 r.;

2) przepisy ustawy nie przewidują możliwości przyznania dodatku mieszkaniowego wnioskującemu o przyznanie tego rodzaju świadczenia z uwagi na słuszny interes strony, w sytuacji, gdy wnioskodawca nie spełnia przesłanki, o której mowa w art. 2 ust. 1 ustawy. Przyznanie dodatku mieszkaniowego osobie, która nie spełnia ww. warunku, stanowiłoby rażące naruszenie art. 2 ust. 1 ustawy i rażąco naruszałoby interes społeczny;

3) organ administracji publicznej właściwy do załatwienia sprawy przyznania dodatku mieszkaniowego - w sytuacji stwierdzenia, że wnioskujący o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie spełnia przesłanki, o której mowa w art. 2 ust. 1 ustawy - nie ma

obowiązku wyliczenia hipotetycznej wysokości dodatku mieszkaniowego i przedstawienia tych obliczeń w decyzji o odmowie przyznania dodatku mieszkaniowego;

4) zakwestionowana decyzja zawiera wszystkie elementy określone w art. 107 § 1 K.p.a.;

5) to, iż Gmina jest właścicielem lokalu mieszkalnego, w którym skarżący zamieszkuje bez tytułu prawnego nie było i nie mogło być przedmiotem postępowania spadkowego po radach narodowych (zob. w tym zakresie ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych; Dz. U. Nr 32, poz. 191 z późn. zm.). Spadkodawcą może być wyłącznie osoba fizyczna.

Organ przytoczył także poglądy judykatury, z których wynika, że organ administracji publicznej jest wprawdzie zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału, ale strona nie jest zwolniona od współdziałania w wyjaśnianiu okoliczności faktycznych, skoro nieudowodnienie określonego faktu może prowadzić do wydania decyzji dla niej niekorzystnej. Strona postępowania administracyjnego nie może czuć się zwolniona od współdziałania z organem w realizacji obowiązku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2010 r., II OSK 1677/10). Jakkolwiek zgodnie z art. 77 k.p.a. organ administracji publicznej jest zobowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzeć cały materiał dowodowy, co nie oznacza, że jest on zobowiązany do poszukiwania dowodów w nieskończoność. Strona powinna współdziałać z organem w zakresie gromadzenia dowodów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Jeżeli strona nie przedstawi dowodów na poparcie swoich twierdzeń, wówczas organ administracji publicznej może zażądać od strony, aby ta przedstawiła dowody na poparcie swoich twierdzeń. Innymi słowy skarżący nie może negatywnych skutków wykazywanej przez siebie bierności w postępowaniu przenosić na organ, który podjął wszelkie działania w celu wyjaśnienia sprawy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 czerwca 2011 r., II GSK 631/10).

W skardze skarżący między innymi wniósł o stwierdzenie nieważności postępowania w obu instancjach oraz nieważności decyzji obu instancji, a także o stwierdzenie rażącej przewlekłości w obu instancjach administracyjnych w rozpoznawaniu sprawy, wymierzenia grzywny w maksymalnej wysokości Prezydentowi, Dyrektorowi MOPS oraz Prezesowi SKO za rażące naruszenie prawa w postępowaniu administracyjnym oraz rażące naruszenie przepisów ustawy o dodatkach mieszkaniowych i o pomocy społecznej a także za rażącą przewlekłość i pominięcie w sprawie dowodu i obowiązkowego przeprowadzenia i sporządzenia wywiadu środowiskowego w miejscu zamieszkania, o którego przeprowadzenie skarżący wnosił, rozpoznania sprawy w trybie przyspieszonym, zwolnienie z kosztów sądowych,

W uzasadnieniu skargi podał, że zachodzi nieważność postępowania w obu instancjach oraz nieważność wydanych w sprawie decyzji w obu instancjach, stąd wniosek skarżącego o zniesienie postępowania w całości i uchylenie obu decyzji administracyjnych. Zarzucił, że organ pomocowy nie przeprowadził obowiązkowego wywiadu środowiskowego w miejscu zamieszkania strony oraz wizji lokalnej. Na skutek nie przeprowadzenia wywiadu organ pozbawił skarżącego dowodu z oświadczenia złożonego pod odpowiedzialnością karną, który jest wymagany, gdy strona nie ujawnia dochodu i powstał spór pomiędzy skarżącym a Prezydentem miasta o czynsz w wyniku jednostronnego bezprawnego wypowiedzenia umowy najmu. Pomimo, że organ pomocowy twierdzi, że skarżący nie posiada tytułu prawnego do lokalu, to spór jaki się toczy - dotyczy czynszu. Dodatek mieszkaniowy nie jest świadczeniem uznaniowym, a przyznaje się go na podstawie dowodów z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego oraz oświadczenia strony, jeżeli deklaruje ona całkowity brak dochodu.

Skarżący stwierdził, że ma prawo domagać się dopuszczenia dowodu z dokumentów jakim jest oświadczenie złożone pod odpowiedzialnością karną do protokołu w trakcie wywiadu środowiskowego oraz że może powoływać się na taki dowód z oświadczenia, iż posiada prawo i tytuł prawny do lokalu i dowód z takiego dokumentu nie może być odrzucony dopóki organ nie przedstawi wyroku sądu powszechnego. Wszelkie zaś wątpliwości powinny zostać rozstrzygnięte na korzyść petenta.

W odpowiedzi organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasową argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.), sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wymienionego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W razie stwierdzenia braku naruszeń prawa a wobec tego nieuwzględnienia skargi – sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a).

Rozpoznając skargę w ramach kryteriów określonych powyższymi przepisami, Sąd uznał, że jest ona niezasadna. Zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają bowiem prawa procesowego ani materialnego.

Przedmiotem skargi jest decyzja odmawiająca przyznania dodatku mieszkaniowego z uwagi na stwierdzenie brak tytułu prawnego skarżącego do lokalu mieszkalnego.

Aktem prawnym, który reguluje zasady i tryb przyznawania, ustalania wysokości i wypłacania dodatków mieszkaniowych oraz właściwości organów jest ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (w stanie prawnym sprawy t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 180 ze zm.; przywoływana poniżej jako ustawa). Według art. 2 ust. 1 tej ustawy dodatek mieszkaniowy, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 przysługuje:

1) najemcom oraz podnajemcom lokali mieszkalnych,

2) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych, do których przysługuje im spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego,

3) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych znajdujących się w budynkach stanowiących ich własność i właścicielom samodzielnych lokali mieszkalnych,

4) innym osobom mającym tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego i ponoszącym wydatki związane z jego zajmowaniem,

5) osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego oczekującym na przysługujący im lokal zamienny albo socjalny.

Bezsprzecznie organ rozpoznający wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego w pierwszej kolejności musi ustalić, czy osoba zainteresowana posiada tytuł prawny do lokalu. Jest to bezsprzecznie warunek sine qua non przyznania dodatku mieszkalnego. Wyjątek od tej zasady przewiduje pkt 5 powołanego wyżej przepisu, według którego dodatek mieszkaniowy przysługuje także osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, oczekującym na przysługujący im lokal zamienny albo socjalny.

W realiach rozpatrywanej sprawy organy niewadliwie ustaliły, że skarżący nie posiada tytułu prawnego do zajmowanego lokalu. Wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego wpłynął do organu pierwszej instancji 4 kwietnia 2018 r. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. z 2001 r. Nr 156, poz. 1817) w § 5 stanowi, że osoba ubiegająca się o przyznanie dodatku mieszkaniowego powinna złożyć w urzędzie gminy: 1) wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego, według wzoru stanowiącego załącznik Nr 1 do rozporządzenia (...). Wymieniony wyżej załącznik określa między innymi tytuły prawne jakie może posiadać wnioskodawca do zajmowanego lokalu zaś w końcowej części tego załącznika wskazano, że prawdziwość dokonanych wpisów potwierdza zarządca domu, według okazanych dokumentów. Jednakże na wniosku skarżącego zarządca domu wpisał, że jest brak tytułu prawnego do lokalu. Sądowi z urzędu wiadomo jest, że skarżący był najemcą spornego lokalu, co wynikało z szeregu skarg składanych do tut. Sądu. Wszakże prowadzone czynności wyjaśniająco-dowodowe na etapie postępowania administracyjnego ujawniły fakt, o czym mowa w zaskarżonej decyzji, iż Zarząd Zasobu Komunalnego - jednostka budżetowej Gminy W. (wynajmujący) - ze skutkiem prawnym na dzień 28 lutego 2018 r. wypowiedział najem lokalu skarżącemu w piśmie z 8 stycznia 2018 r. z powodu zwłoki w zapłacie czynszu. Skarżący odebrał to pismo z oświadczeniem wynajmującego o wypowiedzeniu umowy najmu lokalu mieszkalnego w dniu 12 stycznia 2018 r. Fakt odbioru tego pisma skarżący osobiście potwierdził własnoręcznym podpisem. Godzi się nadto podkreślić, że Zarząd Zasobu Komunalnego określił wysokość odszkodowania za bezumowne korzystanie z lokalu przez skarżącego. W ramach postępowania w sprawie przyznania dodatku mieszkaniowego nie rozstrzyga się sporów na tle istnienia tytułu prawnego do lokalu, gdyż sprawy z tego zakresu mają charakter cywilnoprawny a nie administracyjnoprawny i są rozstrzygane w postępowaniach cywilnych przed sądami cywilnymi. Organy wszakże ustaliły, że w kwestii istnienia stosunku najmu nie toczy się żadne postępowanie przed sądem powszechnym.

W takim świetle trzeba uznać, że organy nie miały żadnych podstaw do przyjęcia by wypowiedzenie stosunku najmu skarżącemu (czyli ustanie stosunku najmu z datą 28 lutego 2018 r.) było bezskuteczne. W każdym bądź razie skarżący nie podważył skuteczności wypowiedzenia stosunku najmu na drodze prawnej.

Skarżący aczkolwiek utrzymuje, że jest właścicielem przedmiotowego lokalu, jednakże nie przedstawił na powyższe twierdzenie żadnego dowodu mimo wezwania organu. Ciężar dowodu w tym zakresie spoczywa na stronie a wylegitymowania się tytułem prawnym (w postaci stosownego dokumentu – np. umowy najmu, aktu notarialnego własności lokalu) nie można zastąpić, do czego dąży skarżący, oświadczeniem złożonym przez stronę pod odpowiedzialnością karną lub oświadczeniami złożonymi w trakcie wywiadu środowiskowego do protokołu.

Trafnie przy tym organ przyjął , że przeprowadzenie wywiadu środowiskowego jest nieobowiązkowe. Zgodnie z art. 7 ust. 3 i 4 ustawy powinno to nastąpić wówczas, gdy pojawią się wątpliwości co do stanu rodzinnego lub majątkowego. Przepisy ustawy nie wprowadzają obowiązkowego przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, nie odwołują się również do ustawy o pomocy społecznej, na którą wskazuje skarżący. Ustawa o dodatkach mieszkaniowych jest odrębnym aktem prawnym regulującym w pełnym zakresie postępowanie dotyczące dodatków mieszkaniowych.

Skoro skarżący nie może się wylegitymować tytułem prawnym do lokalu, to mógłby w takim przypadku ubiegać się o sporny dodatek na podstawie art. 2 pkt 5 ustawy, lecz pod warunkiem, że jest zarazem osobą oczekującą na przysługujący mu lokal zamienny albo socjalny. Jednak jak bezsprzecznie ustalono, skarżący nie oczekuje na przysługujący mu lokal zamienny albo socjalny, nie podjął bowiem żadnych działań w tym kierunku, co także wyklucza go z kręgu podmiotów uprawnionych do otrzymania dodatku mieszkaniowego. W tej materii wypada również zauważyć, że przesłanki do przyznania komentowanego świadczenia jak wynika z brzmienia art. 2 ust.1 ustawy zostały przez ustawodawcę ściśle i wiążąco sprecyzowane, a zatem nie zależą od uznania organu, wobec czego nie znajduje tu zastosowania zasada "rozstrzygania wątpliwości na korzyść petenta".

Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa. Postępowanie administracyjne w obu instancjach było prowadzone prawidłowo, bardzo starannie, z zagwarantowaniem stronie postępowania wszelkich praw procesowych oraz z jej aktywnym udziałem, po stosownych pouczeniach organu w celu dążenia do tego by strona nie poniosła szkody i by wszechstronnie ustalić wszystkie okoliczności faktyczne sprawy. Nie uchybiono zatem regułom art. 7, art. 9 i art. 77 K.p.a. Decyzje nie są dotknięte wadami o których mowa w art. 156 § 1 K.p.a., przeciwnie – organy dokonały prawidłowej wykładni mających zastosowanie w sprawie norm prawa, to jest wymienionych przepisów ustawy o dodatku mieszkaniowym i poprowadziły postępowanie wyjaśniająco-dowodowe w kierunku ustalenia wszystkich tych okoliczności faktycznych, które miały charakter prawotwórczy zaś uzasadnienia rozstrzygnięć spełniają przesłanki z art. 107 § 3 K.p.a. w związku z art. 80 K.p.a. W sprawie nie znajdują zastosowania unormowania ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1508) i dlatego nie mogły zostać naruszone. Zachodzi brak jakichkolwiek podstaw prawnych do nałożenia grzywny na organ.

W prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy, skoro na dzień wydania zaskarżonej decyzji nie zostały spełnione omówione wyżej podstawy prawne dla przyznania skarżącemu dodatku mieszkaniowego z art. 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, skarga podlegała oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a.