Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1710/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 107 & 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka (spr.) Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Protokolant apl. radc. Mateusz Rompalski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] czerwca 2007 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. [...] Komendant Wojewódzki Policji w K. działając na podstawie art. 18 ust. 5 pkt 6 z zw. art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 20 ustawy o broni i amunicji (Dz. U. 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) i art. 104 i 268 a Kpa cofnął J.G., skarżącemu w niniejszej sprawie, pozwolenie na posiadanie broni palnej w celach łowieckich, wydane decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. nr [...] z dnia [...] sierpnia 1985 r. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, iż Komenda Wojewódzka Policji w K. został poinformowany, że w dniu 14 października 2006 r. w miejscowości S. Gm. S. skarżący na terenie swojej posesji oddawał strzały z posiadanej broni myśliwskiej do tarczy umieszczonej na bramie wjazdowej. Takie zachowanie świadczy, zdaniem organu o naruszeniu przez skarżącego zasad art. 45 powołanej ustawy i o braku odpowiedzialności i poszanowania prawa, co skutkuje zaliczeniem skarżącego do osób, o których mowa w art. 15 ust. 6 tej ustawy.

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] marca 2007 r. uchylił ww. decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zdaniem organu II instancji zaskarżona przez stronę decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, 77 § 1 Kpa i art. 107 § 3 Kpa, bo na podstawie niewystarczającego materiału dowodowego. Organ I instancji nie dokonał oceny z punktu widzenia art. 7 Kpa, nie przesłuchał świadków strony na okoliczność zachowania, nie wziął pod uwagę opinii o skarżącym z miejsca zamieszkania i koła łowieckiego, nie dokonał sprawdzenia strony w Krajowym Rejestrze Karnym i nie ustalił sposobu przechowywania broni przez niego. Zasadnym byłoby również, w ocenie Komendanta Głównego Policji uzupełnienie materiału dowodowego o protokół oględzin miejsca zdarzenia.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy [...] Komendant Główny Policji w K.na podstawie art. 104 Kpa, 268 a Kpa, art. 1, 8 ust. 1 pkt 2 ww. z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 5 pkt 3 i 6 powołanej ustawy cofnął skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni myśliwskiej do celów łowieckich, wydane decyzjami Komendanta Głównego Policji w K. nr [...]z dnia [...] sierpnia 1985 r. i [...] Komendanta Głównego Policji nr [...]z dnia [...] marca 2003 r.

Organ ustalił, ze w dniu 14 października 2006 r. w miejscowości S. gm. S. skarżący w obecności syna W. G. oddawał, na terenie swojej posesji strzały z posiadanej broni myśliwskiej do tarczy umieszczonej na bramie wjazdowej. Do popełnienia tego czynu skarżący się przyznał ale uznał, że nie jest to naruszenie prawa, gdyż strzały nie miały charakteru treningowego bądź sportowego, bo służyły usunięciu usterki układu celowniczego broni. Zdaniem organu wystrzeliwane pociski nie znajdowały naturalnego kulochwytu ziemnego i stwarzały bezpośrednie zagrożenie utraty zdrowia i życia dla osób mogących znaleźć się na linii strzału. Ilość przestrzelin na broni wskazuje na to, iż nie był to pojedynczy przypadek. Takie zachowanie świadczy o braku odpowiedzialności i poszanowania prawa. Organ nadto ustalił, iż wobec skarżącego Sąd Rejonowy w O. przeprowadził postępowanie karne o czyny z art. 27 § 1 k.k. i art. 286 § 3 k.k., które orzeczeniem z dnia 30 maja 2006 r. sygn. akt II k 197-03 zostało warunkowo umorzone na 1 rok. Ten stan rzeczy, zdaniem organu, daje podstawę do zaliczenia strony do osób określonych w art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy, co wyczerpuje przesłanki określone w art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Organ uznał również, iż skarżący naruszył również zasady określone w art. 26 cyt. ustawy, bo w terminie 14 dni od dnia zmiany miejsca stałego pobytu nie zawiadomił o tym organu Policji (zgłoszenia dokonał dopiero po upływie 6 miesięcy) co oznacza, iż spełniona została przesłanka z art. 18 ust. 5 pkt 3 ustawy.

Organ podniósł nadto, iż za czyn popełniony w dniu 14 października 2006 r (strzelanie na terenie swojej posesji) Zarząd Koła Łowieckiego K.ukarał skarżącego kara porządkową w postaci upomnienia. Zdaniem organu dotychczasowego zachowania skarżącego nie można uznać za nienaganne i wzorowe. Twierdził on bowiem, że w dniu 14 października 2006 r. był wraz z synem na polowaniu. W czasie jego trwania syn miał dokonać odstrzału dzikiego psa. W ewidencji pobytu myśliwych w rejonie łowieckim brak jest jednak wpisu, aby byli w tym dniu na polowaniu i brak informacji o odstrzale dzikiego psa. W dniu 30 listopada 2006 r. skarżący nie odnotował też wyjścia z łowiska i nie zdał upoważnień do wykonywania polowania indywidualnego, które utraciły moc w dniu 14 października 2006 r. i 2 marca 2007 r. Te fakty, w ocenie organu, podważają przedstawioną przez Zarząd Koła opinię o stronie i świadczą o tym, że skarżący świadomie nie wywiązuje się z obowiązków myśliwego. Organ stwierdził przy tym, iż skarżący był karany mandatem za przekroczenie prędkości.

W odwołaniu od tej decyzji skarżący wniósł o jej uchylenie, zarzucił pominięcie przez organ wyroku Sądu Rejonowego w K. z dnia 10 maja 2007 r. sygn. V/W163/07, który jest dowodem na to, ze Sąd w jego postępowaniu nie dopatrzył się uchybień. Czyniony mu zarzut niepowiadomienia Policji o zmianie miejsca zamieszkania też nie został należycie udokumentowany a postanowienie o umorzeniu postępowania w sprawie sygn. akt II k 197/03 zostało wydane w dniu 30 maja 2006 r., a więc minął już 1 rok i nie można powoływać się na to orzeczenie, a ponadto sprawa ta dotyczy wydarzeń (nie w pełni udokumentowanych) sprzed wielu lat.

Decyzją z dnia 26 lipca 2007 r. nr PA/ IIb – 3464/1198/07 wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, art. 268 a Kpa oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w. zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 5 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tj. Dz. U. 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.) Komendant Główny Policji utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Zdaniem organu użycie broni przez skarżącego niezgodnie z przepisami (art. 15 ust. 1 pkt 16 cyt. ustawy) wynika z faktu, iż w dniu 14 października 2006 r. na terenie posesji przestrzeliwał broń stwarzając zagrożenie dla bezpieczeństwa innych osób. Ponadto fakt popełnienia przez stronę czynu z art. 286 § 3 k.k. (co do którego wyrok warunkowo umarzający postępowanie nie uległ zatem) i wykroczeń, a także niedopełnienia formalności przed i po polowaniu także świadczy, o tym, że skarżący nie należy do osób przestrzegających przepisy prawa, organ stwierdził przy tym, że zachodzi również przesłanka z art. 18 ust. 5 pkt 3 ustawy, bo z akt sprawy wynika, ze skarżący zawiadomił organ o zmianie miejsca zamieszkania w dniu 14 maja 2007 r podczas, gdy zameldowany był pod nowym adresem od 30 października 2006 r. Zwrócono przy tym uwagę na to, że skarżący w dniu zdarzenia nie używał broni ani w celu szkoleniowym ani sportowym, i z tego względu nie zachodzi wbrew temu, co przyjął organ I instancji, przesłanka z art. 18 ust. 5 pkt 6 cyt. Ustawy. Nie mniej jednak Komendant Główny Policji uznał, iż zgromadzony materiał dowodowy wskazuje na to, iż skarżący w lekceważący sposób podchodzi do przepisów prawa, w tym do ustawy o broni i amunicji i wobec tego nie daje gwarancji, że nie stworzy w przyszłości zagrożenia dla bezpieczeństwa i porządku publicznego.

W skardze na tę decyzję strona wniosła o jej uchylenie. W uzasadnieniu podniósł, że zdarzenie z dnia 14 października 2006 r. nie może być podstawą decyzji wobec wyroku Sądu Rejonowego w K. z dnia 10 maja 2007 r. sygn. akt VI W 163/07 mocą, którego został uniewinniony od popełnienia wykroczenia z art. 51 ust. 2 pkt 11 powołanej ustawy. Zdaniem strony niezasadne są również zarzuty dot. nieterminowego meldunku i warunkowego umorzenia postępowania sądowego i nie uzasadniają cofnięcia pozwolenia na broń. W czasie zdarzenia z 14 października 2006 r. nie był jeszcze zameldowany w S., ale wniosek o meldunek był już złożony w Urzędzie Gminy w S.. Przeprowadzka trwała około 2 miesięcy, gdyż mieszkanie było remontowane. Pomieszczenie, w którym broń była przechowywana znajdowało się wcześniej w dotychczasowym miejscu i o powyższym byli w dniu 14 października 2006 r. informowani policjanci z miejscowej Komendy.

Zdaniem skarżącego nie zachodzi uzasadniona obawa użycia broni w celach sprzecznych z prawem. Zaufał mu Sąd Rejonowy skoro warunkowo umorzył postępowanie, które zresztą dotyczyło drobnego czynu określonego w art. 286 § 3 k.k jako " przypadek mniejszej wagi". Powoływanie się na mandaty dotyczące przekroczenie prędkości jest śmieszne. Skarżący, jak podał w skardze, jest myśliwym od 25 lat. Zawsze należycie wywiązywał się z obowiązków myśliwego, bezpiecznie przechowywał broń jest człowiekiem dojrzałym i nigdy nie dopuścił się czynu naruszającego porządek prawny przy pomocy posiadanej broni ani też nie uczyni tego w przyszłości.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi). Badając skargę wg. powyższych kryteriów sąd uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja, jak i decyzja utrzymana nią w mocy naruszają bowiem prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Każdy z orzekających w sprawie organów był związany rygorami procedury administracyjnej. Postępowanie w rozpoznawanej sprawie winno być zatem prowadzone w sposób zapewniający pełną realizację zasad ogólnych tej procedury. Z art. 6, 7 k.p.a. statuujących zasadę praworządności i prawdy obiektywnej wynika dla organu administracji obowiązek ustalenia stanu faktycznego sprawy na podstawie materiału dowodowego, który winien być stosownie do art. 77 § 1 k.p.a. wyczerpująco zebrany tj. w sposób umożliwiający poczynienie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia ustaleń, a następnie wnikliwie oceniony. Ustalenia i ocena prawna winny, stosownie do wymogu art. 107 § 3 Kpa znaleźć pełny wyraz w uzasadnieniu decyzji,. Tylko bowiem uzasadnienie decyzji odpowiadające tym wymogom jest źródłem informacji dotyczącej toku rozumowania organu, jak również przyjętych przez niego założeń stanowiących podstawę rozstrzygnięcia i jako takie umożliwia dokonanie przez Sąd kontroli zaskarżonego aktu.

W takim zakresie organ I jak i Ii instancji postępowania nie prowadził, a uzasadnienie decyzji nie w pełni odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a.. Skutkiem takiego stanu rzeczy jest naruszenie wskazanych przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1lit. C p.p.s.a. uzasadnia uwzględnienie skargi.

Organ I instancji wskazując jako podstawę materialnoprawną decyzji art. 18 ust. 1 pkt 2 w. zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 5 pkt 3 i 6 ustawy o broni i amunicji uznał, iż uzasadnieniem faktycznym dla cofnięcia pozwolenia na broń na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy jest zdarzenie mające miejsce w dniu 14 października 2006 r., polegające na oddaniu przez stronę strzałów z posiadanej broni myśliwskiej do tarczy umieszczonej na bramie wjazdowej, warunkowe umożenie postępowania karnego o czyny z art. 270 § 1 i art. 286 § 3 k.k zaś naruszenie zasad określonych w art. 18 ust. 5 pkt 3 i 6 powołanej ustawy wynika z faktu, iż strona w terminie określonym w art. 26 ustawy nie powiadomiła stosownego organu Policji o zmianie miejsca stałego pobytu i oddając strzały w dniu 14 października 2006 r. naruszyła przepis art. 45 ustawy.

Podnieść jednak należy, iż zarzut naruszenia obowiązku zawiadomienia organu Policji o zmianie miejsca stałego pobytu oparty jest na twierdzeniu organu o naruszeniu powyższego obowiązku. Organ twierdzenia tego w żaden sposób nie uzasadnił, nie odwołał się do stosownych dowodów skutkujących w jego ocenie takim ustaleniem. Z uzasadnienia nie wynika, kiedy nastąpiła zmiana miejsca zamieszkania, kiedy dokonano formalnych czynności zw. z zaniechaniem, wreszcie w jakiej dacie w istocie doszło do zawiadomienia organu Policji o tej zmianie, a w aktach administracyjnych znajdują się jedynie odręczne zapiski odnoszące się do tego zagadnienia i wydruk z bazy KSIP. Nawet do tych materiałów organ się nie odniósł, ograniczając się jedynie do jednozdaniowego twierdzenia, iż zawiadomienia strona dokonała po upływie 6 miesięcy. Brak wskazania dowodów, na których organ się oparł czyniąc powyższe ustalenia stanowi o naruszeniu art. 107 § 3 Kpa uniemożliwiając sądową kontrolę decyzji w tym zakresie, zwłaszcza w sytuacji, kiedy strona konsekwentnie to ustalenie podważa.

Wystarczającą podstawą cofnięcia pozwolenia na broń byłoby spełnienie przesłanek z art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy zgodnie, z którym organ Policji zobligowany jest do cofnięcia pozwolenia na broń osobie, która należy do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6 cyt. ustawy.

Zdaniem organu przebieg zdarzenia w dniu 14 października 2006 r. oraz fakt warunkowego umorzenia postępowania karnego w sprawie o sygn. II k 197/03 uzasadnia przyjęcie, iż skarżącego należy zaliczyć do osób określonych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy.

Pamiętać jednak należy o tym, iż w świetle powołanego przepisu jedynie skazanie prawomocnym wyrokiem za przestępstwo m. in. przeciwko mieniu lub prowadzenie postępowania karnego o popełnienie takiego przestępstwa (bądź przestępstwa przeciwko zdrowiu i życiu) zwalnia organ z obowiązku szczegółowej analizy i oceny wszystkich okoliczności sprawy w celu ustalenia, czy istnieje uzasadniona obawa, że strona może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Taka sytuacja jednak w sprawie nie zachodzi. Obowiązkiem organu było zatem wnikliwe rozpatrzenie całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego z punktu widzenia powyższej przesłanki. Do tego aspektu organ odniósł się ogólnikowo nie uzasadniając swojego stanowiska w sposób w pełni zgodny z wymogiem art. 107 § 3 k.p.a. Odwołanie się do kary upomnienia wymierzonej stronie przez Zarząd Koła Łowieckiego i uchybień w zakresie wykonywania obowiązków myśliwego też zresztą nie popartych dowodami również nie jest wystarczające do przyjęcia, iż organ w sposób zgodny z rygorami procedury administracyjnej uzasadnił swoje stanowisko co do istnienia przesłanki z art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy. Organ II instancji ponownie rozpatrując sprawę w z w. z odwołaniem strony od ww. decyzji, chociaż odmiennie od stanowiska Komendanta Wojewódzkiego uznał, iż stan faktyczny sprawy nie wyczerpuje dyspozycji art. 18 ust. 5 pkt 6 ww. ustawy z uwagi na wyrok Sądu Rejonowego w K. z dnia 10 maja 2007 r. sygn. VI W 163/07 uniewinniający skarżącego od popełnienia wykroczenia z art. 51 ust. 2 pkt 11 powołanej ustawy to jednak w pozostałym zakresie sprawy w sposób zgodny z zasadami procedury administracyjnej również nie rozpoznał, co skutkuje wadliwością także zaskarżonej decyzji.

Organ II instancji podzielił bowiem bezkrytycznie ustalenia organu I instancji o naruszeniu przez stronę obowiązku z art. 26 ustawy pomijając fakt, iż jak wyżej wskazano zostały one przywołane bez odwołania się do stosownych dowodów wskazujących na zasadność powyższego ustalenia. Zatem takie uzasadnienie organu II instancji nie odpowiada w pełni w tym zakresie wymogom określonym w art. 107 § 3 Kpa.

Podnieść nadto należy, iż warunkowe umorzenie postępowania, co podniósł organ, nie wywołuje skutku, jakie przepisy prawne wiążą z wyrokiem uniewinniającym ale również tego rodzaju orzeczenie Sądu nie jest równoznaczne ze skazaniem za przestępstwo. Skoro zatem strona za żadne z przestępstw, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy nie została skazana i nie toczy się przeciwko niej postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw to, na co wyżej zwrócono uwagę organ II instancji winien szczegółowo wskazać i ocenić całokształt okoliczności z punktu widzenia powołanego przepisu. Samo tylko odwołanie się do wskazanych zdarzeń nie jest wystarczające do przyjęcia, iż wymóg prawidłowego w rozumieniu art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienia decyzji został spełniony. Podnieść dodatkowo należy, iż chociaż z uzasadnienia wynika, iż obawę o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji organ wiąże także ze zdarzeniem w dniu 14 października 2006 r. (chociaż bliżej swojego stanowiska nie uzasadnia) to pełnomocnik organu na rozprawie w dniu 6 listopada 2007 r. jednoznacznie stwierdził, że decyzja zaskarżona oparta jest tylko na fakcie warunkowego umorzenia postępowania w sprawie o przestępstwo przeciwko mieniu i braku zawiadomienia organu Policji o zmianie przez stronę miejsca zamieszkania. Powyższe wskazuje na to, iż wątpliwości co do motywów tej decyzji są również po stronie organu. Także jednak podjęcie zaskarżonej decyzji z tych tylko przyczyn wymaga zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienia, tak faktycznego jak i prawnego wskazującego przyczyny, dla których organ przyjął, iż zachodzi obawa, o której w art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy, a w przypadku zarzutu naruszenia art. 26 tej ustawy i w konsekwencji zaistnienia przesłanki z art. 18 ust. 5 pkt 3 ustalenie skutkujące tym zarzutem winno być poczynione na podstawie stosownych dowodów powołanych i ocenionych przez organ w uzasadnieniu decyzji. Z tych też względów Sąd uznał, iż obie decyzje zostały podjęte z uchybieniem przepisom procedury administracyjnej mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy Sąd po myśli art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a,. orzekł jak w pkt 1 sentencji, a w pkt 2 na podstawie, art. 152 p.p.s.a.