Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 996/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-02-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 54 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1314
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Beata Sobocha (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Honorata Łopianowska, sędzia WSA Jarosław Trelka, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 lutego 2019 r. sprawy ze skargi J. Z. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę.


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] (dalej: "NUS", "organ egzekucyjny") prowadził postępowanie egzekucyjne do majątku Skarżącego – J. Z., na podstawie wystawionego przez [...] P. S.A., tytułu wykonawczego z dnia [...] lipca 2017 r. o nr [...], obejmującego należności z tytułu opłaty abonamentowej RTV za okres luty - kwiecień 2012 r., czerwiec - grudzień 2013 r., lata 2014 - 2016 oraz styczeń - kwiecień 2017 r. na kwotę 1 021,10 zł należności głównej.

W celu wyegzekwowania przedmiotowych należności organ egzekucyjny, na podstawie zawiadomień z dnia 3 sierpnia 2017 r., w oparciu o ww. tytuł wykonawczy, dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w C. S.A. Przedmiotowe zawiadomienie wraz z odpisem tytułu wykonawczego zostało odebrane przez Skarżącego w dniu 24 sierpnia 2017 r. Bank potwierdził odbiór zawiadomienia w dniu 3 sierpnia 2017 r.

Skarżący pismem z dnia 7 września 2017 r., na podstawie art. 54 § 1 i § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r., poz. 1201, dalej: "u.p.e.a.") wniósł skargę na czynność egzekucyjną dotyczącą zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego. W uzasadnieniu podniósł szereg zarzutów dotyczących wszczętej egzekucji m.in. naruszenie art. 29 § 2 pkt 3, i art. 27 § 1 pkt 6 u.p.e.a. oraz nieprawidłowości dotyczące tytułu wykonawczego. Wedle Skarżącego nie powstał obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej, gdyż nie otrzymał zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego.

Skarżący wniósł o odstąpienie od czynności egzekucyjnych z uwagi na nieistnienie obowiązku.

Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] pismem z 18 września 2017 r. wystąpił do [...] P. S.A, o zajęcie stanowiska w sprawie wniesionego zarzutu nieistnienia obowiązku, informując jednocześnie, że w wyniku dokonanego zajęcia w dniu 24 sierpnia 2017 r. uzyskano całość dochodzonej należności, którą przekazano na konto Wierzyciela.

W odpowiedzi wierzyciel wyjaśnił, że wpłacone zaległości z tytułu opłat RTV za okres od kwietnia 2012 r. do maja 2013 r. w kwocie 289,42 zł z dnia 24 maja 2017 r. zostały pomniejszone w tytule wykonawczym.

Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] postanowieniem z dnia [...] listopada 2017 r. uznał za bezzasadną skargę na czynność dotyczącą zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w C. S.A., dokonaną zawiadomieniem z dnia 3 sierpnia 2017 r.

Organ egzekucyjny wyjaśnił, że w postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne - stanowiącym fragment postępowania egzekucyjnego - ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do czynności egzekucyjnych dokonanych przez organ egzekucyjny, a następnie stwierdził, że dokonana czynność zajęcia rachunku bankowego była zgodna z wnioskiem wierzyciela i przedłożonym przez niego tytułem.

Odnośnie natomiast zarzutów, wyjaśnił, że nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Zdaniem organu egzekucyjnego tytuł wykonawczy z dnia [...] lipca 2017 r. spełniał wymogi określone w art. 27 § 1 u.p.e.a.

Skarżący pismem z dnia 8 grudnia 2017 r. złożył zażalenie, zarzucając:

- naruszenie art. 29 § 2 pkt 3 u.p.e.a. przez przystąpienie do egzekucji mimo, że tytuł wykonawczy nie spełniał wymogów zawartych w art. 27 § 1 pkt 3 i 6 ww. ustawy, organ egzekucyjny w zaskarżonym postanowieniu nie wypowiedział się dlaczego nie odstąpił od egzekucji mimo oczywistych przesłanek zawartych w ww. art. 27 § 1 pkt 3 i 6 u.p.e.a.,

- naruszenie art. 45 § 1 u.p.e.a. przez nieodstąpienie od czynności egzekucyjnych i zajęcie wierzytelności mimo przedstawienia dowodu na brak obowiązku zawartego w tytule wykonawczym i w zawiadomieniu o zajęciu wierzytelności.

Ponadto Skarżący podniósł zarzut wyegzekwowania nieistniejącego obowiązku przed wszczęciem egzekucji, tj. przed 24 sierpnia 2017 r. z rażącym naruszeniem art. 26 § 5 pkt 1 u.p.e.a. oraz rażące naruszenie art. 26 § 1 ww. ustawy egzekucyjnej i przepisy rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 27 lutego 2017 r. (Dz. U. z 3 marca 2017 r., poz. 469) przez niestosowanie wzoru tytułu wykonawczego będącego załącznikiem do tego rozporządzenia i obowiązującego od 4 marca 2017 r. z oznaczeniem TW-1 (3).

W ocenie Skarżącego czynności egzekucyjne zostały dokonane z naruszeniem art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8 § 1 i 2, art. 77 § 1 i § 4 oraz art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017r. poz. 1257, dalej: "K.p.a.") mającymi wpływ na wynik sprawy.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: DIAS) po rozpatrzeniu powyższego zażalenia postanowieniem z dnia [...] stycznia 2018 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie NUS.

Organ odwoławczy wskazał, w ramach skargi na czynność egzekucyjną, o której mowa w art. 54 u.p.e.a., ocenie podlega prawidłowość zastosowania przez organ egzekucyjny środka egzekucyjnego w postaci egzekucji z rachunku bankowego, bowiem w postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do czynności egzekucyjnych dokonanych przez organ egzekucyjny. Podniesione przez Skarżącego kwestie nie mogą podlegać rozpatrzeniu w postępowaniu prowadzonym w zakresie skargi na czynność egzekucyjną, jako dotyczące zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Nie bada się w nim zasadności wystawienia tytułów wykonawczych przez wierzyciela, czy też istnienia egzekwowanego obowiązku.

W ramach skargi na czynności egzekucyjne może wnosić wyłącznie zarzuty formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego bądź egzekutora przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonywania czynności egzekucyjnych w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym.

Organ egzekucyjny dokonał zawiadomieniem z dnia 3 sierpnia 2017 r. zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w C. S.A., stosując przewidziany art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a. środek egzekucyjny, tj. egzekucję z rachunku bankowego. Zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego dokonano zgodnie z art. 80 § 1 ww. ustawy przez przesłanie do banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi.

Przedmiotowe zawiadomienie i odpis tytułu wykonawczego zostało odebrane przez Skarżącego w dniu 24 sierpnia 2017 r. Bank potwierdził odbiór zawiadomienia w dniu 3 sierpnia 2017 r. Do zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego wykorzystano druk "Zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego", który odpowiadał wzorowi określonemu dla druków tego rodzaju w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1339). Wedle organu nadzoru, czynność egzekucyjna polegająca na zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego została przeprowadzona zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Odnośnie natomiast przedstawionego dowodu w postaci potwierdzenia dokonania w dniu 24 maja 2017 r. na konto P. S.A. przelewu kwoty 289,42 zł, został on dołączony do pisma z dnia 7 września 2017 r., po wystosowanym do C. S.A. zawiadomieniu z dnia 3 sierpnia 2017 r. o zajęciu rachunku bankowego, które zostało przez ten Bank odebrane w tym samym dniu, zaś przez Skarżącego wraz z odpisem tytułu wykonawczego w dniu 24 sierpnia 2017 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższe postanowienie DIAS, Skarżący zarzucił naruszenie:

- art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. przez bezzasadne utrzymanie w mocy wadliwego postanowienia organu I instancji,

- art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., przez nie odniesienie się w treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia do wszystkich zarzutów podniesionych w zażaleniu, a w konsekwencji niespełnienie wszystkich wymogów uzasadnienia wynikających z treści obwiązujących przepisów,

- art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. przez nie uwzględnienie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności,

- art. 6, art. 7, art. 8 i art. 12 K.p.a w zw. z art. 18 u.p.e.a. przez naruszenie ogólnych zasad postępowania administracyjnego,

- art. 29 § 1 i 2 pkt 3 u.p.e.a. uznanie za zasadne przystąpienie do egzekucji, mimo że tytuł wykonawczy nie spełniał wymogów zawartych w art. 27 § 1 pkt 3 i pkt 6 u.p.e.a.,

- art. 45 § 1 u.p.e.a. uznając za zasadne nieodstąpienie przez organ egzekucyjny od czynności egzekucyjnych i zajęcie wierzytelności mimo przedstawienia dowodu na brak obowiązku podwójnej opłaty abonamentu za kwiecień 2012 r. zawartej w tytule wykonawczym i w zawiadomieniu o zajęciu wierzytelności,

- art. 26 § 1 u.p.e.a. i przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 27 lutego 2017 r. (Dz. U. z 3 marca 2017 r. poz. 469) obowiązującego od 4 marca 2017 r. przez wszczęcie postępowania na podstawie tytułu wykonawczego niezgodnego ze wzorem tytułu wykonawczego zawartym w załączniku do tego rozporządzenia i obowiązującego od 4 marca 2017 r., z oznaczeniem TW-1 (3).

- art. 67 § 1 u.p.e.a. przez akceptację jako podstawę zastosowania środka egzekucyjnego, przez organ egzekucyjny, użytego w tym celu zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego, niezgodnego ze wzorem określonym w § 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2016 r. określającego min. wzór zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego, stanowiący załącznik nr 3 do ww. rozporządzenia,

- art. 7 ust. 4 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1204 z późn. zm.) przez naliczanie odsetek w zawiadomieniu w wysokości innej niż dla zaległości podatkowych w rozumieniu Ordynacji podatkowej, choć przepis jest oczywisty i zrozumiały, nie wymagający interpretacji i jakichkolwiek objaśnień,

- art. 54 §1 pkt 5 Ordynacji podatkowej naliczając w zawiadomieniu odsetki poniżej wysokości wskazanej w tym przepisie,

- § 1 pkt 3 ww. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2016 r. przez stosowanie zaokrągleń odsetek do 1 grosza,

- art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8 § 1 i 2, art. 12, art. 77 § 1 i 4, art. 80 K.p.a. mającym wpływ na wynik sprawy.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Kluczową kwestią sporną w niniejszej sprawie jest ocena zasadności stanowiska organu egzekucyjnego w przedmiocie uznania za bezzasadną skargę na czynność egzekucyjną - zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego w C. S.A.

Na wstępie należy zaznaczyć, że procedura ustanowiona w u.p.e.a., co do zasady nie służy ustaleniu bądź określeniu obowiązków zobowiązanego, a przymusowemu wykonaniu tych obowiązków w drodze egzekucji. Postępowanie egzekucyjne jest szczególnym typem postępowania administracyjnego, mającego własne instytucje procesowe i środki zaskarżenia. Zgodnie z art. 18 u.p.e.a. w postępowaniu egzekucyjnym przepisy k.p.a. mają odpowiednie zastosowanie, co oznacza, że zakres ich stosowania uzależniony jest od konkretnej kwestii powstałej w toku postępowania egzekucyjnego i w sytuacji, która nie jest wprost, bądź odmiennie uregulowana w ustawie egzekucyjnej (por. wyrok WSA w Olsztynie z 9 maja 2013 r. o sygn. akt I SA/Ol 152/13 - wszystkie orzeczenia dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić też należy, że w postępowaniu tym, przy pewnej ochronie praw zobowiązanego, dominuje jednak interes wierzyciela.

Zgodnie z art. 54 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Skargę na czynności egzekucyjne, o której mowa w § 1, wnosi się w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia zobowiązanego o czynności egzekucyjnej, o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej (§ 4).

Szczególnego podkreślenia wymaga kwestia, że skarga na czynności egzekucyjne, o której mowa w art. 54 § 1 u.p.e.a., stanowi samoistną instytucję postępowania egzekucyjnego. Ma bowiem charakter subsydiarny, komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji, czy skargę do sądu powszechnego. Skarga w tym trybie przysługuje na dokonanie przez organ egzekucyjny czynności natury wykonawczej, czy czynności faktyczne podejmowane już w toku prowadzonej egzekucji przez organ egzekucyjny lub przez egzekutora, a także na wydawane w toku egzekucji akty, na które nie przysługuje inny środek zaskarżenia, jak np. zażalenie, czy zarzuty (por. wyrok NSA z 8 grudnia 2017 r. o sygn. akt II FSK 3048/15, wyrok NSA z 2 kwietnia 2015 r. o sygn. akt II FSK 778/13). Zatem skarga unormowana w art. 54 § 1 u.p.e.a. przysługuje zobowiązanemu na czynności organu egzekucyjnego o charakterze wykonawczym, faktycznym, na które nie przysługuje inny środek zaskarżenia, czy - w szerszym ujęciu - ochrony prawnej.

Z poczynionych powyżej rozważań wynika zatem jednoznacznie, że skarga na czynności egzekucyjne może być skutecznie wywiedziona wyłącznie z takich okoliczności, które nie dają zobowiązanemu prawa do wystąpienia z innym środkiem prawnym wynikającym z u.p.e.a. Ponadto za utrwalony w judykaturze należy uznać pogląd prawny, zgodnie z którym, z uwagi na zasadę niekonkurencyjności środków zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym, skarga przewidziana w art. 54 § 1 u.p.e.a. przysługuje wyłącznie na czynności podjęte w toku egzekucji o charakterze faktycznym i tylko wówczas, gdy zobowiązany nie może ich kwestionować w ramach innych środków prawnych, m.in. środków zaskarżenia czy wniosków. Omawiana skarga może dotyczyć wyłącznie konkretnej czynności organu egzekucyjnego, natomiast nie może obejmować zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, prawidłowości jego prowadzenia, czy działań wierzyciela poprzedzających wystawienie tytułu wykonawczego (por. wyrok NSA z 10 lipca 2012 r. o sygn. akt II FSK 2555/10). Oznacza to, że skarga, o której stanowi art. 54 § 1 u.p.e.a., nie może być traktowana przez zobowiązanego jako jeden z wielu środków prawnych (środków zaskarżenia, wniosków), w których będzie przedstawiał te same argumenty i te same żądania, a organ każdorazowo będzie je rozpatrywał co do istoty. Innymi słowy, w sprawie zainicjowanej skargą na czynności egzekucyjne zobowiązany nie może skutecznie kwestionować zastosowania środka egzekucyjnego z powodu - w jego przekonaniu - niezgodnego z prawem prowadzenia egzekucji, nieistnienia obowiązku podlegającego egzekucji. Są to bowiem zagadnienia podlegające rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu w innych trybach przewidzianych w u.p.e.a., jak zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji, czy wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego.

Przedmiotem skargi wnoszonej na podstawie art. 54 § 1 u.p.e.a. mogą być jedynie czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora, ewentualnie przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Przez czynność egzekucyjną zgodnie z art. 1a pkt 2 u.p.e.a. należy rozumieć wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. W postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne - stanowiącym w istocie fragment postępowania egzekucyjnego - ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej. W postępowaniu tym nie orzeka się o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego ani też nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia (por. wyrok NSA z dnia 5 marca 2015 r., o sygn. akt II FSK 290/13).

W postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne - stanowiącym w istocie fragment postępowania egzekucyjnego - ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej. W postępowaniu tym nie orzeka się o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego ani też nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia. Rozstrzygnięcie w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne co do zasady nie ma zatem wpływu na możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Uwzględnienie skargi wywiera skutki jedynie w zakresie czynności, na którą ją wniesiono (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 kwietnia 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 69/08).

W kontekście poczynionych wyżej rozważań Sąd stwierdza, że zarzuty Skarżącego na czynność egzekucyjną (zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego) w istocie nie kwestionują poprawności przeprowadzonej przez organ I instancji czynności.

Na podstawie art. 7 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne przewidziane w ustawie. Jednym z takich środków w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnych, stosownie do art. 1a pkt 12 lit. atiret 4 u.p.e.a. jest egzekucja z rachunków bankowych. Zatem dokonywanie przez organ egzekucyjny w postępowaniu egzekucyjnym zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych jest prawnie dozwolone. Zgodnie z art. 80 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego poprzez przesłanie do banku, a jeżeli bank posiada oddziały - do właściwego oddziału, zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Zawiadomienie takie sporządza się według wzoru określonego w drodze rozporządzenia przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych, a jego obowiązkowymi elementami są (art. 67 § 1 i 2 ww. ustawy):

1. oznaczenie zobowiązanego, wierzyciela i organu egzekucyjnego;

2. oznaczenie dłużnika zajętej wierzytelności;

3. określenie stosowanego środka egzekucyjnego;

4. numer tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę do zajęcia;

5. kwota należności, okres, za który należność została ustalona lub określona, termin płatności należności, rodzaj i stopa odsetek z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz kwota odsetek naliczonych do dnia wystawienia zawiadomienia;

6. kwota należnych kosztów egzekucyjnych;

7. wezwanie dłużnika zajętej wierzytelności do realizacji zajęcia lub powiadomienia organu egzekucyjnego o przeszkodzie w realizacji zajęcia;

8. pouczenie zobowiązanego i dłużnika zajętej wierzytelności o skutkach zajęcia;

9. data wystawienia zawiadomienia, podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisk pieczęci organu egzekucyjnego.

Stosownie do art. 80 § 1 i § 3 u.p.e.a. organ egzekucyjny wzywa jednocześnie bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz bezzwłocznie przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności albo zawiadomił organ egzekucyjny, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty. Jednocześnie organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony i odpis zawiadomienia skierowanego do banku o zakazie wypłaty zajętej kwoty z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego.

W niniejszej sprawie Skarżący wniósł skargę na czynność egzekucyjną polegającą na zajęciu rachunku bankowego w C. S.A., dokonaną przez Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] zawiadomieniem z 3 sierpnia 2017 r. (karty 6-7 akt adm.), w oparciu o tytuł wykonawczy (karty 2-5 akt adm.) obejmujący zaległości z tytułu opłaty abonamentowej.

Analiza zgromadzonych w sprawie dokumentów prowadzi do wniosku, iż przedmiotowe zajęcie zostało dokonane prawidłowo i było zgodne ze wzorem określonym w załączniku nr 3 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1339) oraz zawierało wszystkie elementy określone w art. 67 § 2 i art. 80 § 1 i § 3 u.p.e.a. Zawiadomienie o zajęciu zostało skutecznie doręczone zarówno Skarżącemu (z odpisami przedmiotowych tytułów wykonawczych) jak i Bankowi. Zatem dokonane przez organ egzekucyjny w postępowaniu egzekucyjnym zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego jest prawnie dozwolone.

Wobec powyższego organy prawidłowo uznały za bezzasadną przedmiotową skargę na czynność zajęcia rachunku bankowego.

Wskazać należy, iż Skarżący w treści skargi nie wskazał żadnych konkretnych zarzutów dotyczących dokonanej czynności egzekucyjnej, polegającej na zajęciu rachunku bankowego. Natomiast wniósł zarzuty dotyczące nieistnienia zaległości abonamentowej za kwiecień 2012 r. oraz odnoszące się do prawidłowości tytułu wykonawczego, określone w art. 33 § 1 pkt 1 i 10 u.p.e.a., które organ egzekucyjny postanowieniem z dnia [...] listopada 2017 r. uznał za wniesione z uchybieniem terminu. Ponadto kwestionował on naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej w zakresie określenia wysokości odsetek za zwłokę. Mając na uwadze poczynione powyżej rozważania odnośnie środka zaskarżenia jakim jest skarga na czynność egzekucyjną, podniesione przez Skarżącego kwestie nie mogą podlegać rozpatrzeniu w przedmiotowym postępowaniu.

W ocenie Sądu zarówno organ egzekucyjny, jak i organ nadzoru rozstrzygając w przedmiotowej sprawie, wbrew opinii Skarżącego, działali zgodnie z podstawowymi zasadami prowadzenia postępowania, określonymi w art. 6, 7, 8 i 12 k.p.a., rozwiniętymi w art. 77, art. 78 i 80 k.p.a. mającymi zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym na podstawie art. 18u.p.e.a.

Reasumując Sąd stwierdza, że zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie odpowiadają prawu, bowiem przy ich wydaniu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i procesowego w tym również art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.