Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1222/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 97 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Urszula Zięba (spr.) Sędziowie: WSA Inga Gołowska WSA Stanisław Grzeszek Protokolant: Julia Mejer po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi S. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania dotyczącego rozpatrzenia wniosku o dofinansowanie ze środków PFRON uczestnictwa w turnusie rehabilitacyjnym skargę oddala


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2020r., nr [...] utrzymało w mocy postanowienie Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w Z. z dnia 7 lipca 2020r., nr [...] o zawieszeniu postępowania dot. rozpatrzenia wniosku o dofinansowanie ze środków PFRON uczestnictwa w turnusie rehabilitacyjnym.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. Orzeczeniem Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w N. z dnia 4 lutego 2016r. S. M. (uprzednio [...]), została zaliczona do znacznego stopnia niepełnosprawności na okres do 28 lutego 2020r.

W piśmie Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w Z. znak: [...] z dnia 7 lipca 2020r. skierowanym do ww. stwierdzono, że dofinansowanie ze środków PFRON jej uczestnictwa w turnusie rehabilitacyjnym winno wynieść 1.040,00 zł. Z treści tego pisma wynika, że w związku z decyzją SKO w N. znak: [...] z dnia [...] marca 2020r. PCPR w Z. ponownie rozpatrzyło wniosek ww. o dofinansowanie ze środków PFRON jej uczestnictwa w turnusie rehabilitacyjnym. W piśmie podano, że w dniu 15 czerwca 2020r. do PCPR została złożona informacja o wyborze turnusu rehabilitacyjnego a wraz z nią dostarczone nowe orzeczenie o stopniu niepełnosprawności S. M., wydane w dniu 6 kwietnia 2020r. zaliczające ją do lekkiego stopnia niepełnosprawności, od którego to orzeczenia wniosła ona odwołanie. Zaznaczono, że zgodnie z ustawą z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, poprzednie orzeczenie o jej niepełnosprawności z dnia 4 lutego 2016r. wydane na czas do dnia 28 lutego 2020r. utraciło ważność w dniu wydania nowego orzeczenia o stopniu jej niepełnosprawności, tj. w dniu 6 kwietnia 2020r. Dalej w piśmie tym stwierdzono, że w związku ze znacznym niedoborem środków PFRON w stosunku do istniejących potrzeb, wysokość przyznawanego dofinansowania do turnusu rehabilitacyjnego została obniżona o 20%, zgodnie z § 6 ust. 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 listopada 2007r. w sprawie turnusów rehabilitacyjnych i następnie w wyniku dokonanego wyliczenia podano, że dla osoby ze znacznym stopniem niepełnosprawności, dofinansowanie to wynosi 1.248,00 zł. Stwierdzono, że jednak ze względu na nowe orzeczenie o stopniu niepełnosprawności S. M., wydane w dniu 6 kwietnia 2020r. zaliczające ją do lekkiego stopnia niepełnosprawności, to przyznane jej dofinansowanie do turnusu rehabilitacyjnego zostało zweryfikowane i winno wynosić 1.040,00 zł Jednakże w konkluzji tegoż pisma stwierdzono, że PCPR w Z. zawiesza postępowanie w przedmiotowej sprawie do czasu rozpatrzenia przez Wojewódzki Zespól ds. Orzekania o Niepełnosprawności w K. wniesionego przez S. M. odwołania od orzeczenia Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w N. wydanego w dniu 6 kwietnia 2020r. zaliczającego ją do lekkiego stopnia niepełnosprawności i dostarczenia do Centrum prawomocnego orzeczenia.

Od powyższego pisma ww. wniosła odwołanie zarzucając, że zostało ono wydane z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa.

W świetle powyższego, organ II instancji wydał postanowienie z dnia 21 sierpnia 2020r., o którym mowa na wstępie. Kolegium oceniło, że pismo Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w Z. znak: [...] z dnia 7 lipca 2020r. należy traktować, jako postanowienie o zawieszeniu postępowania, a odwołanie od tego pisma, jako zażalenie na to postanowienie. W konsekwencji utrzymano w mocy zaskarżone postanowienie organu i instancji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca ww. postanowieniu zarzuciła naruszenie:

- art. 104 § 1 k.p.a. w zakresie niesprecyzowanej i niedookreślonej przez ustawę o rehabilitacji oraz wydanego na jej podstawie rozporządzenia formy, w jakiej ma być podjęte rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy przyznania dofinansowania, przez nie przyjęcie przez SKO, że właściwą formą są wszystkie wydane w sprawie kolejne decyzje administracyjne a zatem, że załatwienie wniosku następuje poprzez wydanie każdorazowo decyzji administracyjnej.

- całkowite pominięcie wcześniejszej decyzji SKO sygn. [...] z dnia [...] marca 2020r., stanowiącej podstawę kolejnych rozstrzygnięć. Zakwestionowano również w całości prawidłowość rozstrzygnięcia - informacji o nieprzyznaniu dofinansowania z dnia 7 maja 2019r., znak: [...], oraz znak: [...] z dnia 26 maja 2020r., kolejne 19 czerwca 2020r. i kolejne 7 lipca 2020r. wszystkie pod znakiem: [...] polegające na naruszeniu:

- art. 15h ust. 1 pkt l specustawy Covid-19 z dnia 31 marca 2020r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw,

- art. 10e ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji w zw. z § 4 ust. 1, § 5 ust. 11-13 i § 6 ust 3 rozporządzenia w sprawie turnusów rehabilitacyjnych, poprzez ich niezastosowanie, w sytuacji, gdy spełnione zostały wszystkie warunki konieczne do otrzymania dofinansowania, art. 10d ust 8 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji w zw. z § 6 ust. 3 rozporządzenia, poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na ustaleniu przez organ własnych preferencji przy przyznawaniu dofinansowania, nieznajdujących oparcia w przepisach powszechnie obowiązujących,

- art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, poprzez wprowadzanie dyskryminujących kryteriów rozpatrywania wniosków osób niepełnosprawnych, ubiegających się o dofinansowanie uczestnictwa w turnusach rehabilitacyjnych,

- art. 68 Konstytucji RP oraz art. 26 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, poprzez bezpodstawną odmowę przyznania dofinansowania przy spełnianiu określonych prawem kryteriów,

- art. 107 § 1 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie, przejawiające się w braku pouczenia, czy i w jakim trybie, służy od niej odwołanie oraz o prawie do zrzeczenia się odwołania i skutkach zrzeczenia się odwołania.

W uzasadnieniu skargi, skarżąca przedstawiła obszerną argumentację na poparcie ww. zarzutów i wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia SKO i decyzji PCPR w całości; orzeczenie, że forma wydanego przez PCPR w Z. pisma z dnia 19 czerwca 2020r. nosi znamiona decyzji administracyjnej i za taką winna być uznana, do czego odnosi się decyzja SKO sygn. [...]; wyraźne orzeczenie, że skarżąca nadal posiada status osoby niepełnosprawnej i nadal jest zaliczona do znacznego stopnia niepełnosprawności - do czasu prawomocnego uzyskania nowego orzeczenia - w oparciu i z zastosowaniem przepisów specustawy o Covid 19 z dnia 31 marca 2020r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych; orzeczenie reformacyjne o przyznaniu dofinansowania w wysokości 30% przeciętnego wynagrodzenia, o którym mowa w art. 2 pkt 4 ustawy, zwanego dalej "przeciętnym wynagrodzeniem" - dla osoby niepełnosprawnej nadal ze znacznym stopniem niepełnosprawności, tj. przy przyjęciu, że przeciętne wynagrodzenie w czwartym kwartale 2018r., wg komunikatu GUS wyniosło 4863,74 zł, zatem przyznanie dofinansowania w kwocie 1451,02 zł na dzień złożenia wniosku; a także o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania wg norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji, podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie. W zakresie zarzutów skargi, uznał je za bezpodstawne i powołał się na treść zaskarżonego postanowienia. W konsekwencji wniesiono o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019r. poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania.

Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, w tym także te niepodniesione w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych.

Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd podejmuje także środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W niniejszej sprawie, zaistniały zatem warunki do jej rozpoznania w trybie uproszczonym.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji w granicach kompetencji, przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie wyżej wymienionych przepisów, Sąd uznał, że nie zawierają one wad, powodujących konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Sąd podziela argumentację zawartą w postanowieniach organu I i II instancji. W konsekwencji skarga S. M. (uprzednio M. ) nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2020r., nr [...], którym utrzymano w mocy postanowienie Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w Z. z dnia 7 lipca 2020r., nr [...] o zawieszeniu postępowania dot. rozpatrzenia wniosku o dofinansowanie ze środków PFRON uczestnictwa w turnusie rehabilitacyjnym.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że istota problemu w badanej sprawie, sprowadza się do zasadności zawieszenia postępowania, które dotyczy rozpatrzenia wniosku o dofinansowanie ze środków PFRON uczestnictwa w turnusie rehabilitacyjnym.

Zgodnie z treścią art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020r., poz. 256, dalej: "k.p.a."), organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

Pod pojęciem "zagadnienia wstępnego", o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., rozumie się bowiem sytuacje, w których wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie, będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem, uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego. Oznacza to, że bez rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd, wydanie decyzji w danej sprawie jest niemożliwe. Musi zatem istnieć związek przyczynowy, pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, a zagadnieniem wstępnym. W przypadku braku takiego związku, zawieszenie postępowania na tej podstawie nie jest dopuszczalne. Z tych względów organ, przed którym toczy się postępowanie w sprawie głównej, musi ustalić związek przyczynowy, pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, a zagadnieniem wstępnym. O takiej zależności, przesądza treść przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę prawną decyzji administracyjnej. Powyższa zależność musi być bezpośrednia. Gdy w sprawie wyłania się zagadnienie, które wykazuje jedynie pośredni związek z rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji, nie ma ono charakteru zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Mogą wiązać się z nim określone skutki, ale powstanie takiego zagadnienia nie rodzi obowiązku zawieszenia postępowania administracyjnego. Innymi słowy, aby jakieś zagadnienie prawne mogło zostać zakwalifikowane, jako zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., to od jego rozstrzygnięcia musi zależeć sama możliwość rozpatrzenia sprawy, a nie wyłącznie sposób jej rozpatrzenia (por. wyrok NSA z dnia 14 lipca 2020r., sygn. akt I OSK 2660/19, LEX nr 3058625).

W myśl § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 listopada 2007r. w sprawie turnusów rehabilitacyjnych (Dz.U. Nr 230, poz. 1694), osoba niepełnosprawna może ubiegać się o dofinansowanie uczestnictwa w turnusie rehabilitacyjnym, jeżeli spełnia warunki określone w tym przepisie, a pierwszym z tych warunków jest taki, aby osoba ta została skierowana na taki turnus na wniosek lekarza, pod którego opieką się znajduje.

Jak wynika z akt sprawy, skarżąca legitymowała się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności wydanym w dniu 4 lutego 2016r. przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w N. , zaliczającym ją do znacznego stopnia niepełnosprawności. Orzeczenie to utraciło swą ważność w dniu wydania jej nowego orzeczenia o stopniu jej niepełnosprawności, tj. w dniu 6 kwietnia 2020r., zaliczającego ją do lekkiego stopnia niepełnosprawności. Od tego nowego orzeczenia, zaliczającego ją do lekkiego stopnia niepełnosprawności skarżąca złożyła odwołanie, a Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w N. , przesłał je do rozpatrzenia Wojewódzkiemu Zespołowi ds. Orzekania o Niepełnosprawności w K., (pismo znak: [...] z dnia 18 maja 2020r.).

W kontekście powyższego, zasadnie zauważa Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że do czasu wydania zaskarżonego postanowienia, skarżąca nie dostarczyła do PCPR w Z. nowego prawomocnego orzeczenia o stopniu jej niepełnosprawności, a to oznacza, że wówczas nie była ona zaliczona do żadnego stopnia niepełnosprawności, bo poprzednie orzeczenie utraciło już swoją ważność, a nowe orzeczenie nie było jeszcze prawomocne. W związku z tym, organ ten prawidłowo zawiesił postępowanie w przedmiotowej sprawie do czasu wydania i dostarczenia do PCPR w Z. takiego prawomocnego orzeczenia.

W konsekwencji, zawieszenie postępowania w przedmiotowej sprawie, należy uznać za słuszne, ponieważ dla osoby legitymującej się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, dofinansowanie do turnusu rehabilitacyjnego wynosiło 1.248,00 zł, a dla osoby zaliczonej do lekkiego stopnia niepełnosprawności, to dofinansowane wynosiło 1.040,00 zł.

Nie budzi zatem wątpliwości Sądu, że w kontrolowanej sprawie, istotne znaczenie ma określenie w prawomocnym orzeczeniu o stopniu niepełnosprawności, do jakiego stopnia niepełnosprawności będzie zaliczona skarżąca.

W świetle powyższych okoliczności faktycznych i powołanych regulacji prawnych, postępowanie organów obu instancji w zakresie rozstrzygnięcia o zawieszeniu postępowania, należy uznać za prawidłowe w kontekście obowiązujących przepisów prawa materialnego.

Sąd wskazuje również, że zaskarżone postanowienie organu I i II instancji nie narusza zasad ogólnych postępowania administracyjnego. Poddane sądowej kontroli rozstrzygnięcie organu I i II instancji, stanowi wynik prawidłowej wykładni oraz prawidłowego zastosowania postanowień k.p.a. Organ wywiązał się z obowiązku podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego ustalenia stanu faktycznego. W toku postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie naruszono również zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organu I i II instancji, wyjaśniono również zasadność przesłanek, którymi kierowano się przy załatwieniu sprawy.

Dopełniając powyższe, Sąd wskazuje, że wydane w sprawie postanowienie organu I i II instancji zawiera prawidłowe rozstrzygnięcie i zawiera pełne uzasadnienie, zarówno faktyczne, jak i prawne. W swoim postanowieniu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, opisało stan faktyczny sprawy i w sposób wyczerpujący, odniosło się do wszystkich zarzutów skarżącej.

Konkludując rozważania w powyższym zakresie, należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie organu I i II instancji, odpowiada prawu. Wydając poddane sądowej kontroli postanowienie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, prawidłowo utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji.

Biorąc pod uwagę wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 w zw. z art. 120 p.p.s.a., oddalił skargę, uznając ją za bezzasadną.