Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 356/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2011-06-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151,  art. 153
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: par. 5 pkt 2, art. 8 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 286 poz 2870
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie  gospodarstw niskotowarowych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Małgorzata Rymarz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi M.Ł. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wstrzymania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa po rozpatrzeniu odwołania M. Ł. od decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...], wstrzymującej M. Ł. płatność dla gospodarstwa niskotowarowego, przyznaną decyzją z dnia [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.

Do wydania tego rozstrzygnięcia doszło na tle następujących okoliczności.

W dołączonym do wniosku z dnia 9 marca 2005r. o pomoc finansową na działanie wspierania gospodarstwa niskotowarowego planie rozwoju gospodarstwa niskotowarowego M. Ł. zadeklarował zakup maszyn rolniczych oraz przystąpienie do grupy lub organizacji producentów rolnych zgodnie z przepisami o grupach producentów rolnych. Decyzją z dnia 1 lutego 2006r. została mu przyznana płatność dla gospodarstwa niskotowarowego z zastrzeżeniem, że warunkiem płatności w czwartym i piątym roku będzie zrealizowanie przedsięwzięć zgodnie z planem rozwoju gospodarstwa niskotowarowego, nie później niż w terminie 6 miesięcy od dnia wypłaty trzeciej raty. Trzecia rata została wypłacona w dniu 12 czerwca 2008r. W dniu 8 grudnia 2008r. M. Ł. złożył oświadczenie o zrealizowaniu zadeklarowanych w planie przedsięwzięć, dołączając dowody zakupu maszyn rolniczych oraz zaświadczenie z dnia 29 maja 2008 o przystąpieniu do "Stowarzyszenia Producentów Rolnych w J.". Pismem z dnia 11 marca 2009r. organ I instancji poinformował go o kontynuowaniu płatności w 4 i 5 roku, natomiast pismem z dnia 3 września 2009r. zawiadomił o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie wstrzymania płatności i po odebraniu od M. Ł. oświadczenia, że nie wiedział, iż Stowarzyszenie Producentów Rolnych nie jest grupą producentów rolnych , zarejestrowaną z Urzędzie Marszałkowskim, decyzją z dnia 30 września 2009r. wstrzymał płatność. Organ II instancji decyzję tę utrzymał w mocy wskazując, że M. Ł. nie zrealizował przedsięwzięcia, polegającego na przystąpieniu do grupy lub organizacji producentów rolnych zgodnie z przepisami o grupach o producentach rolnych, bowiem Stowarzyszenie Producentów Rolnych w J. nie zostało zarejestrowane zgodnie z ustawą z dnia 15 września 2000r.

o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw (Dz. U. Nr 88 poz. 983 ze zm.), ani zgodnie z ustawą z dnia 19 grudnia 2003r. o organizacji rynków owoców i warzyw, rynku chmielu, rynku tytoniu oraz rynku suszu paszowego ( Dz. U. Nr 11 z 2008r. poz. 70 ze zm.). Na skutek wniesionej od tej decyzji skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 25 lutego 2010r. w sprawie II SA/Ke 36/10 uchylił decyzje organów obu instancji. Po stwierdzeniu, że Stowarzyszenie Producentów Rolnych w J., do którego przystąpił M. Ł., skupia producentów trzody chlewnej, Sąd wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę organ winien wyjaśnić, czy Stowarzyszenie, do którego należy skarżący, prowadziło na podstawie decyzji odpowiedniego ministra księgę zwierząt bądź też, czy zostało przez takiego ministra uznane, stosownie do aktualnie obowiązujących przepisów. Wskazał również, że gdyby okazało się, że Stowarzyszenie Producentów Rolnych w J. w żadnym okresie, w którym jego członkiem jest skarżący, nie prowadziło księgi zwierząt, organ winien rozważyć, czy w tej konkretnej sytuacji uzasadnione jest wstrzymanie skarżącemu płatności podkreślając okoliczność, że § 5 pkt 2 Rozporządzenia jest bardzo nieprecyzyjny i z jego prawidłowym zrozumieniem trudności mógł mieć nie tylko M. Ł. ale i pracownicy organów obu instancji.

Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji na podstawie § 5 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej ( Dz. U. Nr 229 po. 2273 ) oraz § 13 ust. 1 w zw. z § 9 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych objętych planem rozwoju obszarów wiejskich ( Dz. U. Nr 286 poz. 2870) wstrzymał M. Ł. płatność, którą to decyzję organ II instancji utrzymał w mocy. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Dyrektor Oddziału Regionalnego AR i MR wskazał, że jak wynika z udzielonej przez Prezesa Zarządu "Stowarzyszenia Producentów Rolnych w J." C. S. odpowiedzi, Zarząd Stowarzyszenia nie występował do Ministra Rolnictwa o wyrażenie zgody na prowadzenie księgi zwierząt hodowlanych, ani też nie występował o uznanie go w drodze decyzji. Głównym celem powstania Stowarzyszenia było nawiązanie współpracy pomiędzy poszczególnymi członkami – hodowcami trzody chlewnej - ze sobą, po to by mogli wzmocnić swoją pozycję w pertraktacjach handlowych z odbiorcą trzody. Tak więc Stowarzyszenie to nie jest organizacją o jakiej mówią przepisy dotyczące hodowców trzody chlewnej, przytoczone w uzasadnieniu wyroku, jaki zapadł w sprawie. Nie zostało ono również zarejestrowane na podstawie przepisów ustawy z dnia 15 września 2000r.o grupach producentów rolnych i ich związkach ... (Dz. U. Nr 88 poz. 983 ze zm.), ani też zgodnie z ustawą z 19 grudnia 2003r. o organizacji rynków owoców i warzyw...( Dz. U. Nr 11 z 2008r. poz. 70 ze zm.). Stąd też organ odwoławczy uznał, że M. Ł. nie zrealizował w terminie, który upływał w dniu 12 grudnia 2008r., przedsięwzięcia polegającego na przystąpieniu do grupy lub organizacji producentów rolnych zgodnie z przepisami o grupach producentów rolnych. Wskazał też, że w sprawie nie zachodziły okoliczności, o jakich mowa w § 9 ust. 2 rozporządzenia z 7 grudnia 2004r. uniemożliwiające realizację przedsięwzięcia. Organ odwoławczy podkreślił, iż przepisy rozporządzenia z dnia 7 grudnia 2004r. weszły w życie w dniu 1 stycznia 2005r., a więc przed uruchomieniem przez Agencję naboru wniosków, że M. Ł. podpisując wniosek oświadczył, że znane mu są zasady przyznawania płatności dla gospodarstw niskotowarowych, oraz że jest świadomy skutków niewykonania zobowiązań wynikających z realizacji działania "wspieranie gospodarstw niskotowarowych". Podniósł, że wzrost konkurencyjności gospodarstw rolnych w rozumieniu założeń zrównoważonego rozwoju polskiego rolnictwa i obszarów wiejskich wymaga zastosowania odpowiednich instrumentów Wspólnej Polityki Rolnej oraz instrumentów polityki strukturalnej Unii Europejskiej. Podnoszenie konkurencyjności gospodarstw ma miedzy innymi odbywać się poprzez wdrażanie instrumentów zachęcających do przebudowy struktury agrarnej oraz podejmowania działań prowadzących do stabilizacji ich źródeł dochodów. Lepszemu rozwojowi agrarnemu ma służyć możliwość łączenia się producentów w grupy producentów, a te w dalszej kolejności w związki producentów. Idea zrzeszania w ramach takich podmiotów sprzyja optymalizacji warunków, produkcji i zbytu poprzez obniżenie kosztów, stabilizację cen, koncentrację podaży oraz unikanie wewnętrznej konkurencji.

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na tę decyzję M. Ł. zarzucił, że Agencja postępuje wobec niego niekonsekwentnie i w zasadzie wprowadza go w błąd, o czym świadczy poinformowanie go o kontynuacji płatności 3 i 4 raty i dokonanie przelewu czwartej raty, by po pół roku podjąć działania zmierzające do pozbawienia go tych należności. Nadto wskazał, że złożone przez niego zaświadczenie o przystąpieniu do Stowarzyszenia Producentów Rolnych w J. z całą pewnością stanowi potwierdzenie wykonania przedsięwzięcia przewidzianego w Planie rozwoju gospodarstwa niskotowarowego w rozumieniu § 8 ust. 1 i ust. 3 pkt 2 rozporządzenia z dnia 7 grudnia 2004r. i że nie zgadza się z odmiennym stanowiskiem Agencji, jakoby rolnik, aby otrzymać płatność, musiał być członkiem organizacji uznanej wyłącznie przez Agencję, gdyż przepisy, o których mówi organ, w żadnym razie nie wyczerpują możliwości przynależności do organizacji producentów rolnych. Przepis § 8 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia mówiący o "grupach", a następnie o "organizacjach" producentów rolnych pozostawia rolnikowi do wyboru możliwość przystąpienia do grupy, która będzie podlegać regulacji ustawy z dnia 15 września 2000r. o grupach producentów rolnych bądź przepisom innych ustaw, albo rolnik może przystąpić do organizacji, jak to ma miejsce w jego przypadku. Stowarzyszenie, do którego przystąpił działa od 1999r., czyli podjęło ono działalność wcześniej iż ustawa z 15 września 2000r. Przyjęta przez Agencję interpretacja przepisów nie może być zaakceptowana. Gdyby ustawodawcy chodziło o to, aby rolnik był członkiem określonej organizacji, która podlega ściśle wymienionej ustawie, to zarówno w planie rozwoju gospodarstwa niskotowarowego jak i w treści cytowanego rozporządzenia określiłby wprost, że chodzi wyłącznie o grupy producentów rolnych powstałych w oparciu o przepisy ustawy z dnia 15 września 2000r. Zawężająca wykładnia dokonana przez Agencję w istocie narusza zasady swobody prowadzenia działalności gospodarczej i usiłuje wprowadzić reglamentację organizacji, do których może wstąpić rolnik. Stanowiska AR i MR nie można rozumieć inaczej, jak tylko bezpodstawne utrudnianie prowadzenia przez skarżącego działalności rolniczej.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przede wszystkim podkreślić należy, iż stosownie do art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania, wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. W związku z tym celowe jest przytoczenie fragmentu uzasadnienia wyroku z dnia 25 lutego 2010r. w sprawie II SA/Ke 36/10, uchylającego poprzednio wydane decyzje organów obu instancji w tej sprawie. Mianowicie Sąd ten wskazał, że "interpretacja przepisów Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich ( Dz. U. Nr 286 poz. 2870 ze zm.), określanego dalej w skrócie Rozporządzeniem, a w szczególności jego § 5 pkt 2 budzi poważne wątpliwości. Zgodnie z tym przepisem przedsięwzięciem, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 4 lit. a jest miedzy innymi "przystąpienie do grupy lub organizacji producentów rolnych zgodnie z przepisami o grupach producentów rolnych". Ustawodawca nie sprecyzował, o jakie przepisy chodzi. Obowiązująca ustawa z dnia 15 września 2000r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw

(Dz. U. Nr 88 poz. 983 ze zm.), do której to ustawy wyłącznie odniósł się organ I instancji, w ogóle w swojej treści nie zawiera pojęcia "organizacja producentów rolnych" ani tym bardziej definicji tego pojęcia, której nie zawierają także przepisy Rozporządzenia ani też ustawy z dnia 28 listopada 2003r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich, w oparciu o którą zostało wydane Rozporządzenie. Niewątpliwie, gdyby ustawodawcy chodziło jedynie o grupy producentów rolnych zgodnie z przepisami powołanej wyżej ustawy z dnia 15 września 2000r. o grupach producentów rolnych..., wówczas nie wskazywałby w § 5 pkt 3 na możliwość przystąpienia do organizacji producentów rolnych. Skoro jednak realizację takiego przedsięwzięcia, w rozumieniu § 3 ust. 1 pkt 4 a Rozporządzenia przewidział, należy rozważyć, czy w takiej sytuacji chodzi o każdą organizację producentów rolnych, w potocznym rozumieniu, czy też tylko o takie organizacje, które spełniają określone warunki, przewidziane w różnych przepisach. Najprawdopodobniej do takiego wniosku doszedł organ II instancji, który oprócz ustawy o grupach producentów rolnych z 2000r. odwołał się dodatkowo do przepisów ustawy z dnia 19 grudnia 2003r. o organizacji rynków owoców i warzyw, rynku chmielu, rynku tytoniu oraz rynku suszu paszowego ( tekst jedn. Dz. U. Nr 11 za 2008r. poz. 70 ze zm.), stwierdzając, że Stowarzyszenie, do którego należy skarżący, nie podpada pod żadną z tych ustaw. Skład orzekający w niniejszej sprawie przychyla się do stanowiska, że ustawodawcy w § 5 nie chodziło o każdą dowolną w potocznym rozumieniu organizację, lecz o taką organizację producentów rolnych, której działalność w jakikolwiek sposób została uregulowana obowiązującymi przepisami (...) organ odwoławczy ustalając, że skarżący nie przystąpił do grupy producentów rolnych, pomimo, że stał się członkiem Stowarzyszenia Producentów Rolnych w J., w zaskarżonej decyzji odniósł się tylko do przepisów, zawartych w dwóch ustawach: z 2000r. o grupach producentów rolnych ... oraz z 19 grudnia 2003r. o organizacji rynków owoców i warzyw, rynku chmielu, rynku tytoniu oraz rynku suszu paszowego. Jak wskazuje chociażby nazwa tej ostatniej ustawy organizacje producentów, o jakich mowa w jej przepisach zajmują się produkcją warzyw, owoców, chmielu i tytoniu. Ustawa ta została wydana w związku z wejściem Polski do Unii Europejskiej i koniecznością dostosowania przepisów krajowych do przepisów unijnych, w tym zasad wynikających z rozporządzenia Rady (WE) Nr 1782/2003, ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników...( Dz. Urz. UE L 270 z 21.10.2003r. str. 1). Tymczasem jak wynika ze złożonej wraz z uzupełnieniem skargi umowy Stowarzyszenie Producentów Rolnych w J. zajmuje się chowem i hodowlą trzody chlewnej oraz chowem materiału rzeźnego. W tej sytuacji obowiązkiem organu było zbadanie, czy stowarzyszenie to nie jest organizacją producentów, o jakiej mowa w innych przepisach, które właśnie dotyczą hodowców trzody chlewnej. Brak jest bowiem jakichkolwiek argumentów przemawiających za stanowiskiem, że z pomocy finansowej uregulowanej przepisami Rozporządzenia z 7 grudnia 2004r. poprzez realizację przedsięwzięcia polegającego na przystąpieniu do organizacji producentów mogą korzystać tylko producenci warzyw i owoców.

W dzienniku urzędowym Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi ( Nr 22 za 2007r. poz. 28) zostało opublikowane obwieszczenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 6 sierpnia 2007r. w sprawie wykazu przepisów Unii Europejskiej dotyczących hodowli zwierząt i rozrodu. W stanowiącym załącznik do tego 0bwieszczenia wykazie pod poz. III "przepisy dotyczące uznawania organizacji prowadzących lub zakładających księgi hodowlane" została między innymi wymieniona decyzja Komisji 89/501/EWG z dnia 18 lipca 1989r. ustanawiająca kryteria zatwierdzania i nadzoru związków hodowców i organizacji hodowlanych, które zakładają lub prowadzą księgi zwierząt zarodowych świń hodowlanych czystorasowych ( Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t.9. str. 139). Zgodnie z art. 2 tej decyzji "organy danego Państwa Członkowskiego muszą urzędowo zatwierdzić każdy związek hodowców lub każdą organizację hodowlaną, które prowadzą lub zakładają księgę, jeżeli odpowiadają one warunkom ustanowionym w załączniku. Zarówno w obowiązującej w dacie przystąpienia przez skarżącego do Stowarzyszenia Producentów Rolnych ustawie z dnia 20 sierpnia 1997r. o organizacji hodowli i rozrodzie zwierząt gospodarskich ( Dz. U. Nr 207 za 2002r. poz. 1762 ze zm.) i wydanym na jej podstawie Rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 maja 2004r. w sprawie dodatkowych wymagań wobec związków hodowców lub innych podmiotów prowadzących księgi zwierząt hodowlanych lub ubiegających się o ich otwarcie lub prowadzenie ( Dz. U. Nr 131 poz. 1410) jak i w aktualnie obowiązującej ustawie z dnia 29 czerwca 2007r. o organizacji hodowli i rozrodzie zwierząt gospodarskich ( Dz. U. Nr 133 poz. 921) uregulowana jest kwestia prowadzenia ksiąg hodowlanych przez związki hodowców lub inne podmioty oraz kryteria, jakie związki te muszą spełniać. Skoro więc zgodnie z powołanym wcześniej art. 2 Decyzji Komisji Wspólnot Europejskich władze danego państwa mają obowiązek formalnego uznawania wszelkich organizacji lub stowarzyszeń hodowców, prowadzących lub zakładających księgi zwierząt zarodowych, pod warunkiem że spełniają one warunki ustanowione w załączniku, zdaniem Sądu, w sytuacji, gdy jakiś związek hodowców lub organizacja hodowlana prowadzą księgi zwierząt, spełniają wymogi do uznania go za organizację producentów rolnych, o jakiej mowa w § 5 Rozporządzenia. Oczywiście, stosownie do przepisów aktualnie obowiązującej ustawy z dnia 29 czerwca 2007r. organizacja taka musi być uznana w drodze decyzji przez ministra właściwego do spraw rolnictwa( art. 17 ), zaś wcześniej, zgodnie z art. 14 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997r. o organizacji hodowli i rozrodzie zwierząt gospodarskich, taki związek musiał uzyskać w formie decyzji administracyjnej zgodę właściwego ministra do spraw rolnictwa na otwarcie lub prowadzenie księgi".

Rozpoznając ponownie sprawę, stosownie do wytycznych zawartych w tym samym uzasadnieniu, organ ustalił, że Stowarzyszenie Producentów Rolnych w J., do którego przystąpił M. Ł., nie jest grupą producentów rolnych w rozumieniu ustawy z dnia 15 września 2000r.o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw ( Dz. U. Nr 88 poz. 983 ze zm.), albowiem nie zostało zarejestrowane przez Marszałka Województwa Świętokrzyskiego. Nie prowadzi również ksiąg hodowlanych i nie zostało uznane przez Ministra Rolnictwa, a taki wymóg wynika z art. 17 ustawy z dnia 29 czerwca 2007r. o organizacji hodowli i rozrodzie zwierząt gospodarskich, który to przepis odwołuje się do unijnych przepisów dotyczących uznawania organizacji prowadzących lub zakładających księgi hodowlane (podobnie w poprzednio obowiązującej ustawie z dnia 20 sierpnia 1997r. o organizacji hodowli i rozrodzie zwierząt gospodarskich - Dz. U. Nr 207 za 2002r. poz. 1762 ze zm. i wydanym na jej podstawie Rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 maja 2004r. w sprawie dodatkowych wymagań wobec związków hodowców lub innych podmiotów prowadzących księgi zwierząt hodowlanych lub ubiegających się o ich otwarcie lub prowadzenie - Dz. U. Nr 131 poz. 1410).

Jak już wcześniej wskazano, dokonana w uzasadnieniu wyroku z dnia 25 lutego 2010r. ocena prawna wiąże nie tylko organy, ponownie rozpoznające sprawę, ale także i sąd rozpoznający obecnie skargę. Dlatego też wszelkie zawarte w skardze zarzuty, sprowadzające się do twierdzenia, że Stowarzyszenie Producentów Rolnych w J. jest organizacją, o jakiej mowa w § 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa z dnia 7 grudnia 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich, nie mogą być uwzględnione. Również bez wpływu na ocenę zaskarżonej decyzji pozostaje podnoszona przez skarżącego okoliczność, iż początkowo organ I instancji uznał, że wykonał on w całości przedsięwzięcia, do jakich zobowiązał się w Planie rozwoju gospodarstwa niskotowarowego, podobnie jak to, że czwarta rata została mu wypłacona. Powyższe zdarzenia miały bowiem miejsce już po upływie terminu, o jakim mowa w § 8 ust. 1 pkt 1 wyżej powołanego rozporządzenia. Skarżący składając wniosek zobowiązał się do realizacji przedsięwzięć, mających na celu restrukturyzację gospodarstwa i oświadczył, że znane mu są zasady przyznawania płatności dla gospodarstw niskotowarowych. Jeśli nie był zorientowany, do jakiej "grupy lub organizacji producentów rolnych zgodnie z przepisami o grupach producentów rolnych" powinien przystąpić, winien był zwrócić się do organu o wyjaśnienie. W wypadku skarżącego wątpliwości tym bardziej powinny mu się nasunąć, że stowarzyszenie, do którego przystąpił, zrzesza hodowców trzody chlewnej, podczas gdy jego gospodarstwo rolne - jak wskazał w swoim piśmie z dnia 12 października 2009r. - było ukierunkowane na uprawę zbóż.

Mając powyższe na uwadze, ponieważ podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, a zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego ani też przepisów postępowania w sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, skarga podlegała oddaleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a.