Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 603/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2023-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 25 ust. 1, art. 37a pkt 1, art. 43 ust. 1, art. 71 b ust. 1, ust. 9 pkt 1
journal: Dz.U. 2021 poz 1882
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.
article: 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska, Sędzia WSA Diana Trzcińska, Protokolant: Asystent sędziego Joanna Karpińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi J. S. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku z dnia 13 czerwca 2022 r., nr 727 w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę.


UZASADNIENIE

Rozkazem personalnym z dnia 27 kwietnia 2022 r. (nr 479) Komendant Miejski Policji w G.- działając na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 43 ust. 1 i art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j.: Dz. U. z 2021 r., poz. 1882 ze zm.) - zwolnił ze służby asp. szt. J.S. (dalej zwanego także "policjantem", "funkcjonariuszem" lub "skarżącym") z dniem 30 kwietnia 2022 r.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że J.S. przebywał nieprzerwanie na zwolnieniach lekarskich od dnia 14 kwietnia 2021 r. do dnia 13 lipca 2021 r., a następnie w dniu 14 lipca 2021 r. został skierowany na badania kontrolne. Lekarz profilaktyk orzekł, że jest on niezdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku. W dniu 19 lipca 2021 r. J.S. został skierowany do komisji lekarskiej, celem ustalenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby. W dniu 10 stycznia 2022 r. Pomorska Rejonowa Komisja Lekarska w G. uznała go za trwale niezdolnego do służby. Z dniem 10 stycznia 2022 r. został zwolniony od zajęć służbowych do dnia zwolnienia ze służby. W okresie pomiędzy orzeczeniem lekarza profilaktyka a orzeczeniem komisji o niezdolności do służby, funkcjonariusz nie pełnił służby - stawienie się ww. do służby i odebranie skierowania na badania lekarskie nie jest równoznaczne z podjęciem obowiązków służbowych przez wymienionego i nie spowodowało przerwania biegu 12-miesięcznego okresu zaprzestania służby z powodu choroby.

Organ wskazał, że zgodnie z art. 41 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 43 ust. 1 i art. 45 ust. 3 ustawy o Policji, policjanta zwalnia się ze służby w przypadku orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską. Zwolnienie policjanta nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, chyba że policjant zgłosi pisemne wystąpienie ze służby.

W rozpatrywanej sprawie w dniu 14 kwietnia 2022 r. upłynął okres 12 miesięcy od dnia zaprzestania przez J.S. służby z powodu choroby.

Ponadto, organ - na podstawie art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. -Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm. - dalej powoływanej jako "k.p.a.") - nadał rozkazowi rygor natychmiastowej wykonalności ze względu na interes służby, wyrażający się szczególnym statusem i zadaniami Policji oraz interes społeczny wynikający z potrzeby zapewnienia ciągłości funkcjonowania Policji i wypełniania jej ustawowych zadań.

J.S. , działając przez profesjonalnego pełnomocnika, odwołał się od rozkazu personalnego organu I instancji zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 43 ust. 1 ustawy o Policji, poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie skutkujące wadliwym ustaleniem daty zaprzestania służby z powodu choroby, w sytuacji gdy nie upłynął okres 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby. Zarzucił również naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.: 1/ art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy i załatwienia sprawy poprzez nieuwzględnienie okoliczności, iż od dnia 15 lipca 2021 r. funkcjonariusz mógł kontynuować służbę na innym stanowisku, jednak nie zostało mu to umożliwione, wobec czego można uznać, iż od dnia 14 kwietnia 2021 r. upłynął okres 12 miesięcy, w którym odwołujący się zaprzestał służby; 2/ art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 108 § 1 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji, w tym nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, które ma raczej charakter pouczenia i przytoczenia przepisów prawa oraz poprzez przytoczenie ogólnych stwierdzeń co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia prawidłową kontrolę merytoryczną zaskarżonej decyzji. Podniósł także, że organ I instancji dopuścił się błędów w ustaleniach stanu faktycznego, które polegały na: wadliwym ustaleniu daty, od której upłynął okres 12 miesięcy przewidziany w art. 43 ust. 1 ustawy o Policji, a mianowicie ustalenia, iż w dniu 14 kwietnia 2022 r. upłynął okres 12 miesięcy od zaprzestania służby z powodu choroby, w sytuacji, w której okres ten upłynie w dniu 10 stycznia 2023 r.; ustaleniu, iż stawienie się do służby i odebranie skierowania na badania lekarskie nie jest równoznaczne z podjęciem obowiązków służbowych i w konsekwencji uznaniu, że powyższe działanie nie wpłynęło na przerwanie terminu 12-miesięcznego okresu zaprzestania służby z powodu choroby, w sytuacji gdy funkcjonariuszowi nie zostały przydzielone obowiązki na innym stanowisku służbowym, a dodatkowo funkcjonariusz pozostawał w dyspozycji telefonicznej wobec tego nie zaprzestał służby od dnia 14 kwietnia 2021 r.; wadliwym ustaleniu, iż na mocy orzeczenia lekarskiego nr [...] wydanego na podstawie skierowania [...] została stwierdzona niezdolność do służby funkcjonariusza, w sytuacji gdy na mocy ww. orzeczenia lekarskiego stwierdzono jedynie istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku.

Po rozpatrzeniu odwołania Komendant Wojewódzki Policji w Gdańsku rozkazem personalnym z dnia 13 czerwca 2022 r. (nr 727) uchylił zaskarżony rozkaz personalny organu I instancji w części dotyczącej daty, z którą policjant zostaje zwolniony ze służby w Policji, określając ją na dzień 2 maja 2022 r. (§ 1), natomiast w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny (§ 2).

W uzasadnieniu organ odwoławczy w pierwszej kolejności przedstawił stan faktyczny sprawy wskazując w tym zakresie, że policjant przebywał na zwolnieniach lekarskich w okresach: od 14 kwietnia 2021 r. do 13 maja 2021 r., od 14 maja 2021 r. do 13 czerwca 2021 r., od 14 czerwca 2021 r. do 13 lipca 2021 r. Następnie w dniu 14 lipca 2021 r. otrzymał skierowanie na badana profilaktyczne. W dniu 15 lipca 2021 r. orzeczeniem lekarskim nr [...], wobec istnienia przeciwwskazań zdrowotnych, J.S. został uznany za niezdolnego do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku służbowym (przy czym rozkazem personalnym z dnia 5 lipca 2021 r. został przeniesiony na mocy decyzji wydanej na podstawie art. 37a pkt 1 ustawy o Policji do dyspozycji KMP w G.). W dniu 19 lipca 2021 r. Komendant Miejski Policji w G. wystawił z urzędu skierowanie nr 8/2021 do Pomorskiej Rejonowej Komisji Lekarskiej, w celu ustalenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza do służby. Komisja lekarska podległa Ministrowi Właściwemu do Spraw Wewnętrznych wydała w dniu 10 stycznia 2022 r. orzeczenie (nr [...]) o trwałej niezdolności policjanta do służby. Badanego zaliczono do trzeciej grupy inwalidzkiej, wskazano że inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą oraz że istnieje od dnia 10 stycznia 2022 r.

Następnie, przechodząc do analizy rozpatrywanej sprawy oraz odnosząc się do argumentów pełnomocnika skarżącego zawartych w odwołaniu, organ odwoławczy wskazał, że podstawę materialnoprawną zwolnienia policjanta ze służby w Policji stanowił art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta zwalnia się ze służby w Policji w przypadku orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską. Zgodnie natomiast z art. 43 ust. 1 cyt. ustawy zwolnienie policjanta ze służby m.in. na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, chyba że policjant zgłosi pisemne wystąpienie ze służby. Działanie organu policyjnego w tym przypadku następuje z urzędu i to po jego stronie jest przede wszystkim inicjatywa do ustalenia, czy rzeczywiście zaistniały przesłanki do zwolnienia funkcjonariusza na podstawie wyżej wymienionego przepisu. Przepis ten ma niewątpliwie charakter gwarancyjny, ale chroni trwałość stosunku służbowego wyłącznie przez ściśle określony czas. Zwolnienie na podstawie tego przepisu ma charakter obligatoryjny, a zatem organ nie ma możliwości zastosowania innej podstawy prawnej.

Mając na uwadze prawomocne orzeczenie lekarskie uznające policjanta za niezdolnego do służby, organ odwoławczy stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie została spełniona przesłanka obligatoryjna do zwolnienia określona w art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. Organ odwoławczy ocenił ponadto, że 12-miesięczny okres ochronny, o którym mowa w art. 43 ust. 1 ustawy o Policji, upłynął z dniem 14 kwietnia 2022 r. Podkreślając, że funkcjonariusz przebywał na ciągłym nieprzerwanym zwolnieniu lekarskim w okresie od 14 kwietnia 2021 r. do 13 lipca 2021 r., a następnie, w dniu 14 lipca 2021 r. - w związku z długotrwałym przebywaniem na zwolnieniu lekarskim - został skierowany na badanie kontrolne policjanta celem ustalenia stanu zdrowia.

Organ odwoławczy nie zgodził się z argumentacją pełnomocnika skarżącego, że realizacja skierowania na badania kontrolne stanowiła podjęcie służby przez policjanta. Wskazując, że zgodnie z art. 71b ust. 1 ustawy o Policji w celu ustalenia zdolności do wykonywania zadań na zajmowanym stanowisku służbowym policjant jest obowiązany poddać się badaniom okresowym lub kontrolnym w terminie wskazanym w skierowaniu na takie badanie. Skierowanie na badanie kontrolne wystawia się najpóźniej w dniu zgłoszenia się policjanta do służby (art. 71b ust 9 cyt. ustawy). Zgodnie z art. 71b ust. 10 pkt 2 ustawy o Policji badania zarówno okresowe jak i kontrolne kończą się wydaniem orzeczenia lekarskiego stwierdzającym - jak to ma miejsce w rozpatrywanej sprawie - istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do służby na określonym stanowisku służbowym. Od powyższego orzeczenia komisji lekarskiej policjantowi również przysługuje odwołanie w terminie 7 dni od dnia otrzymania orzeczenia. Z materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym nie wynika jednak, żeby policjant złożył odwołanie od powyższego orzeczenia.

Organ odwoławczy zaakcentował także, że przełożony policjanta zobligowany był do ustalenia jednoznacznego stanu zdrowia funkcjonariusza, gdyż zgodnie z treścią art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, służbę w Policji może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii, który nie był skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, korzystający z pełni praw publicznych, posiadający co najmniej wykształcenie średnie lub średnie branżowe oraz zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych. Przepis ten jednoznacznie statuuje warunki, jakimi muszą legitymować się nie tylko kandydaci do służby, ale także policjanci w całym toku jej trwania. Wobec tego ustawodawca wyposażył przełożonych w sprawach osobowych w instrument umożliwiający ustalenie tej zdolności, w postaci m.in. skierowania z urzędu funkcjonariusza do komisji lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w celu określenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby, jak również związku poszczególnych chorób ze służbą. W przypadku skierowania z urzędu funkcjonariusza, jest on zobowiązany do poddania się badaniom lekarskim zaleconym przez komisję, co też J.S. uczynił. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreślono, że orzeczenia wydawane przez komisję rozstrzygają co do istoty sprawy, na podstawie wyników badań lekarskich oraz dokumentacji medycznej i dotyczą konkretnej osoby oraz zmierzają do ustalenia pewnych faktów prawotwórczych. Charakter prawny orzeczeń o zdolności do służby w Policji nosi cechy typowej decyzji administracyjnej, zawierającej rozstrzygnięcie o zdolności do służby, które to rozstrzygnięcie jest zasadniczym celem orzeczenia. A zatem orzeczenia w sprawie ustalenia i oceny stanu zdrowia funkcjonariusza na potrzeby zaliczenia go do określonej kategorii zdolności do służby, w celu jej dalszego pełnienia mają byt autonomiczny, a ich ostateczność w tym przedmiocie jest wiążąca dla organu właściwego w sprawach osobowych policjanta.

Organ odwoławczy dodał, że w przypadku orzeczenia lekarskiego wydanego w wyniku badania lekarskiego kontrolnego, gdzie u policjanta wskazano istnienie przeciwwskazań zdrowotnych i niezdolność do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku istniała ewentualna możliwość dalszego pełnienia służby na innym stanowisku, to stwierdzając powyższe organ wydający przedmiotowe orzeczenie lub komisja lekarska ma obowiązek określenia, jakie warunki służby są przeciwwskazane dla badanego, co - jak wynika z orzeczenia znajdującego się w aktach sprawy - nie zostało orzeczone (orzeczenie lekarskie nr [...]). Skutkiem wydanego orzeczenia policjant nie mógł pełnić służby na dotychczasowym stanowisku. Rodziło to zatem konieczność określenia przez przełożonego właściwego w sprawach osobowych na nowo jego sytuacji kadrowej w zakresie mianowania na stanowisko. Mianowanie na stanowisko służbowe jest uzależnione od posiadanego przez policjanta wykształcenia, uzyskania określonych kwalifikacji zawodowych, a także stażu służby w Policji. Stan zdrowia policjanta, a raczej jego zmniejszona zdolność do jej pełnienia, nie powoduje jeszcze możliwości mianowania go na każde stanowisko, ale tylko takie, na jakie predysponują go wykształcenie, kwalifikacje zawodowe oraz staż służby. Zdaniem organu odwoławczego spełnienie powyższych warunków przez policjanta nie zobowiązuje organu do mianowania go na określone stanowisko i nie stanowi przesłanki powstania po stronie policjanta roszczenia o jego mianowanie. W orzecznictwie przyjmuje się, że regułą jest przeniesienie policjanta na stanowisko równorzędne, natomiast gdy nie jest to możliwe, to na stanowisko niższe. Przy czym przy równorzędności stanowisk należy uwzględnić jak najwięcej elementów pozwalających na ich ocenę, w tym warunki służby, które są jedną z cech charakterystycznych dla danego, określonego stanowiska służbowego. Równorzędne są zatem takie stanowiska, które mają takie same elementy składowe tj. stopień etatowy, parametry uposażenia. Zobowiązuje to zatem organ do ustalenia czy organ dysponuje stanowiskiem równorzędnym mając na względzie przede wszystkim warunki służby na tym stanowisku, stopień etatowy, parametry uposażenia oraz kwalifikacje zawodowe i wykształcenie policjanta. Jednak znalezienie stanowiska dla takiego policjanta, nie może wiązać się z koniecznością zmiany stosunku służbowego innego policjanta, tylko po to aby mianować na to stanowisko policjanta z orzeczeniem. Takie działanie nie ma umocowania ani w przepisach ustawy, ani tym bardziej w zasadach konstytucyjnych. Konsekwencją orzeczenia nie musi być jednak przeniesienie na inne stanowisko służbowe, gdyż może to również oznaczać zakończenie stosunku służbowego lub przeniesienie policjanta do dyspozycji na okres nie dłuższy niż 12 miesięcy, poprzedzający powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe, lub zwolnienie ze służby w Policji, co miało miejsce w rozpatrywanej sprawie. Taką możliwość przewiduje art. 37a ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji i z takiej normy prawnej skorzystał Komendant Miejski Policji w G. wydając rozkaz personalny nr 449 w dniu 5 lipca 2021 r. i przenosząc asp. szt. J.S. do swojej dyspozycji z dniem 6 lipca 2021 r.

Organ odwoławczy nie zgodził się z argumentacją pełnomocnika skarżącego, że okres ochronny wynikający z art. 43 ust. 1 ustawy o Policji winien być liczony od dnia wydania orzeczenia przez komisję lekarską tj. od dnia 10 stycznia 2022 r. Podkreślił, że J.S. zaprzestał służby z powodu choroby jeszcze przed wydaniem orzeczenia o niezdolności do służby, ponieważ od dnia 14 kwietnia 2021 r. do dnia 13 lipca 2021 r. przebywał nieprzerwanie na zwolnieniach lekarskich, a od dnia 6 lipca 2021 r. został przeniesiony do dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji w G. i nie realizował żadnych czynności służbowych z uwagi na brak aktualnego określenia stanu zdrowia.

Jako na argument wzmacniający poprawność powyższego twierdzenia o spełnieniu przesłanek do możliwości podjęcia decyzji o zwolnieniu z dniem 30 kwietnia 2022 r. ze służby w Policji skarżącego organ powołał się na wykładnię art. 43 ust. 1 ustawy o Policji dokonaną w uchwale 7 sędziów NSA z dnia 26 czerwca 2016 r. (sygn. akt I OPS 16/13).

Odnosząc się do kwestii nadania przez organ I instancji zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 108 § 1 k.p.a. decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. Wiadomym jest, że w przedmiotowej sprawie nie pojawiają się wszystkie okoliczności wymienione w powyżej cytowanym artykule. W przedmiotowej sprawie rygor natychmiastowej wykonalności został nadany ze względu na interes społeczny wynikający z potrzeby zapewnienia ciągłości funkcjonowania Policji i wykonywania jej ustawowych zadań, w tym w szczególności funkcjonowania Zespołu Dyżurnych Wydziału Prewencji Komisariatu Policji w G. oraz z uwagi również na ochronę finansów publicznych. Policja jako instytucja, która jest powołana do ochrony najważniejszych wartości, tj. zdrowia i życia obywateli oraz do ochrony ładu i porządku publicznego powinna działać szybko i zgodnie z prawem. Zatem zasadne było jak najszybsze wprowadzenie decyzji w życie. Organy Policji bowiem nie mogą być pozbawione możliwości doboru kadry tak, aby służbę w tej formacji pełniły osoby o określonych predyspozycjach, w tym przede wszystkim zdolne fizycznie i psychicznie do jej pełnienia.

Organ odwoławczy końcowo wyjaśnił, że zaskarżony rozkaz personalny uwzględnia datę zwolnienia asp. szt. J.S. ze służby w Policji na dzień 30 kwietnia 2022 r., jednakże z uwagi na fakt, iż powyższy rozkaz personalny został doręczony za pośrednictwem Urzędu pocztowego w dniu 2 maja 2022 r, tj. po wejściu rzeczonego rozkazu w życie, należało określić nowy termin zwolnienia ze służby funkcjonariusza - na dzień 2 maja 2022 r. Wynika to z treści art. 110 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Oznacza to, że decyzja administracyjna (rozkaz personalny) jako indywidualny akt skierowany do konkretnej osoby (funkcjonariusza) wywołuje skutki dopiero w momencie jej skutecznego doręczenia bądź ogłoszenia. Adresat decyzji musi bowiem mieć świadomość, że taki akt administracyjny został w stosunku do niego wydany, co będzie możliwe tylko w momencie skutecznego doręczenia decyzji. Skoro rozkaz personalny o zwolnieniu ze służby w Policji jest decyzją administracyjną, to o jego wprowadzeniu do obrotu prawnego i o jego obowiązywaniu wobec strony można mówić dopiero z chwilą doręczenia, a wyjątkowo ustnego ogłoszenia.

J.S. , działając przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżył powyższy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnosząc o jego uchylenie i o uchylenie poprzedzającego go rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w G. oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, zarzucając naruszenie:

1/ przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść zaskarżonego rozkazu, w postaci:

a/ art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, skutkujące wadliwym ustaleniem daty zaprzestania pełnienia służby przez skarżącego z powodu choroby, podczas gdy ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego, co również potwierdzają sformułowania wywiedzione w treści uzasadnienia zaskarżonego rozkazu personalnego wynika, iż orzeczeniem lekarskim nr [...] z dnia 15 lipca 2021 r. ustalono jedynie istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku, niemniej jednak nie umożliwiono skarżącemu kontynuowania służby na innym stanowisku, co potwierdza organ wskazując, iż "istniała ewentualna możliwość dalszego pełnienia służby na innym stanowisku, a dopiero decyzją z dnia 10 stycznia 2022 r. uznano asp. szt. J.S. trwale niezdolnego do służby", wobec czego okres 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby upływał dopiero w dniu 10 stycznia 2023 r.;

b/ art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w postaci m.in. braku uwzględnienia treści decyzji Pomorskiej Rejonowej Komisji Lekarskiej w Gdańsku z dnia 10 stycznia 2022 r., z której wynika, iż inwalidztwo asp. szt. J.S. pozostaje w związku ze służbą i istnieje od dnia 10 stycznia 2022 r., co również uzasadnia uznanie, że skarżący zaprzestał pełnienia służby z powodu choroby od dnia 10 stycznia 2022 r., albowiem z tym dniem został zwolniony od zajęć służbowych;

c/ art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy poprzez nieuwzględnienie okoliczności, iż J.S. mógł pełnić służbę na innym stanowisku - jak sam przyznaje organ w uzasadnieniu - niemniej jednak komisja lekarska nie określiła, jakie warunki są przeciwwskazane dla badanego, a wobec czego niedopatrzenia komisji lekarskiej nie powinny negatywnie rzutować na skarżącego, albowiem to w kompetencji organów jest dołożenie należytej staranności do wszelkich kwestii formalnych;

d/ art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy poprzez ustalenie daty zaprzestania służby z powodu choroby od dnia 14 kwietnia 2021 r., w sytuacji w której od dnia 16 lipca 2021 r. asp. szt. J.S. pozostawał w gotowości służbowej, a także w dyspozycji telefonicznej, co przeczy ustaleniu zaprzestania przez niego służby od dnia 14 kwietnia 2021 r.;

e/ art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy poprzez nieuwzględnienie okoliczności, iż asp. szt. J.S. decyzją personalną nie został zwolniony od zajęć służbowych na czas oczekiwania określenia aktualnego stanu zdrowia;

f/ art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia okoliczności spraw przy jednoczesnym wskazaniu, iż "organ winien działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, a zatem dalsze gromadzenie innej dokumentacji albo wykonywanie innych czynności (na wniosek strony lub jej pełnomocnika), w sposób oczywisty powodowałoby przedłużenie tego postępowania", gdy tymczasem intencją skarżącego, reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika, było podjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy;

g/ art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., polegające na częściowym uchyleniu decyzji w zakresie daty i utrzymaniu w mocy wadliwego orzeczenia organu I instancji, w sytuacji gdy prawidłowa data zaprzestania pełnienia służby winna być ustalona od dnia 10 stycznia 2022 r., tj. od dnia orzeczenia lekarskiego, w którym to orzeczeniu uznano skarżącego za trwale niezdolnego do służby i zaliczono skarżącego do trzeciej grupy inwalidzkiej jako niezdolnego do służby i z tym dniem zwolniono asp. szt. J.S. od zajęć służbowych;

h/ art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy postanowienia organu, dotyczącym nadania zaskarżonemu rozkazowi rygoru natychmiastowej wykonalności, w sytuacji w której w przedmiotowej sprawie nie zachodziły przesłanki umożliwiające nadanie takiego rygoru;

2/ przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia w postaci:

a/ art. 43 ust. 1 ustawy o Policji poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie skutkujące wadliwym ustaleniem daty zaprzestania służby z powodu choroby, w sytuacji gdy nie upłynął okres 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby;

b/ art. 43 ust. 1 ustawy o Policji poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że J.S. zaprzestał pełnienia służby w dniu 14 kwietnia 2021 r., gdy tym samym organ w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wskazuje, że "zaprzestanie służby z powodu choroby może wynikać zarówno z zaświadczenia lekarskiego jak i orzeczenia komisji lekarskiej o całkowitej niezdolności do służby z powodu choroby. Jeżeli zatem policjant przed wydaniem orzeczenia o trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską zaprzestał pełnienia służby z powodu choroby, okres ochronny o którym mowa w art. 43 ust. 1 ustawy o Policji rozpoczyna się od dnia zaprzestania służby z tego powodu, natomiast w przypadku, gdy policjant nie zaprzestał służby przed wydaniem orzeczenia, okres ochronny rozpoczyna się od dnia w którym policjant zaprzestał służby z powodu choroby stwierdzonej w orzeczeniu o trwałej niezdolności do służby", co tym samym uzasadnia żądanie skarżącego w zakresie ustalenia daty zaprzestania służby od dnia 10 stycznia 2022 r., a tym samym zwolnienie asp. szt. J.S. ze służby w Policji z dniem 10 stycznia 2023 r.;

c/ art. 43 ust. 1 ustawy o Policji poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na stwierdzeniu, iż "tylko zatem wtedy, gdy po raz pierwszy orzeczeniem komisji lekarskiej i z ciągłością do dnia orzekania przez organy stwierdzono u policjanta tą niezdolność, to od tego czasu należałoby uwzględnić okres ochronny", w sytuacji w której u skarżącego orzeczono jego trwałą niezdolność do służby od dnia 10 stycznia 2022 r. i od tego dnia zwolniono go również z obowiązków służbowych co uzasadnia ustalenie, iż okres ochronny, tj. okres 12 miesięcy, winien rozpocząć bieg od dnia 10 stycznia 2022 r., a co uzasadniałoby zwolnienie skarżącego z wykonywania służby w dniu 10 stycznia 2023 r.;

d/ art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji w której policjanta zwalnia się ze służby w Policji w przypadku orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską, a w przedmiotowej sprawie niezdolność do służby u asp. szt. J.S. została stwierdzona na dzień 10 stycznia 2022 r., co uzasadnia jego zwolnienie ze służby z dniem 10 stycznia 2023 r.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Gdańsku wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Przepis art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. - dalej powoływanej jako "p.p.s.a."), stanowi, że uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W wyniku przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonej decyzji (rozkazu personalnego) Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które uzasadniałyby wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Podniesione w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego oraz procesowego nie są uzasadnione. Postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone z zachowaniem przepisów prawa procesowego a organy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego.

Stosownie do art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, służbę w tej formacji mogą pełnić osoby posiadające m.in. fizyczną i psychiczną zdolność do jej pełnienia. Przepis art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji stanowi, że policjanta zwalnia się ze służby w przypadku orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską.

Zgodnie natomiast z art. 43 ust. 1 ustawy o Policji zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 38 ust. 4 oraz art. 41 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 pkt 1 i 4 ustawy nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, chyba że policjant zgłosi pisemnie wystąpienie ze służby. Przepis ten reguluje kwestię terminu, w jakim - w wyszczególnionych przypadkach - dopuszczalne jest rozwiązanie stosunku służbowego z policjantem (zwolnienie ze służby w Policji) i z uwagi na swą treść ma niewątpliwie charakter ochronny.

W okolicznościach niniejszej sprawy istota sporu sprowadzała się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy określony w zaskarżonej decyzji dzień zwolnienia skarżącego policjanta (2 maja 2022 r.) – z uwagi na ochronę prawną funkcjonariusza przewidzianą w art. 43 ust. 1 ustawy o Policji – został wskazany prawidłowo, co z kolei wiąże się z dokonaniem oceny zgłoszenia przez skarżącego gotowości do służby w czasie, w którym – po zwolnieniu z dotychczas zajmowanego stanowiska (5 lipca 2021 r.) a przed wydaniem orzeczenia komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu ds. wewnętrznych (10 stycznia 2022 r.) – został on przeniesiony na podstawie art. 37a pkt 1 ustawy o Policji do własnej dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji w G. (pozostawał w dyspozycji KMP w G.). Stosownie bowiem do art. 37a pkt 1 ustawy o Policji policjanta w przypadku zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego można przenieść do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych, na okres poprzedzający powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe albo zwolnienie ze służby, nie dłuższy niż 12 miesięcy.

W myśl § 15 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 września 2020 r. w sprawie rozkładu czasu służby policjantów (Dz. U. z 2020 r., poz. 1574 ze zm. – dalej jako "rozporządzenie z dnia 11 września 2020 r.") prawodawca wskazał, że po okresie usprawiedliwionej nieobecności w służbie policjant podejmuje służbę w pierwszym dniu, który zgodnie z harmonogramem jest jego dniem służby, chyba że kierownik komórki organizacyjnej jednostki organizacyjnej Policji zarządzi inaczej.

W niniejszej sprawie organ wskazywał, że z uwagi na niezdolność do pracy trwającą dłużej niż 30 dni (bowiem w okresie od 14.04.-13.07.2021 r.) skarżący funkcjonariusz został skierowany na badanie kontrolne do komisji lekarskiej, w celu ustalenia zdolności do wykonywania pracy. Przełożony nie mógł bowiem dopuścić do służby funkcjonariusza bez aktualnego orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań do pracy na określonym stanowisku w warunkach pracy opisanych w skierowaniu na badania lekarskie.

Obowiązek skierowania policjanta na kontrolne badanie lekarskie z uwagi na niezdolność do pracy trwającą dłużej niż 30 dni wynika z przepisów obowiązującego prawa - ustawy o Policji oraz Kodeksu pracy. Zgodnie z art. 71 a ust. 6 ustawy o Policji w sprawach bezpieczeństwa i higieny służby stosuje się odpowiednio przepisy działu dziesiątego Kodeksu pracy, a także przepisy wykonawcze wydane na jego podstawie, z wyłączeniem przepisów art. 207 § 2 pkt 7, art. 2091 § 4, art. 228 § 1 i 2, art. 229 § 1-12, 4a i 8 w zakresie niedotyczącym wskazówek metodycznych w sprawie przeprowadzania badań profilaktycznych pracowników oraz dokumentowania i kontroli badań okresowych i kontrolnych, art. 230 § 2, art. 232, art. 234 § 1-31, art. 235-2352, art. 237-2372, art. 2377 § 1 pkt 1 i § 2-4, art. 2378 § 1, art. 2379 § 3, art. 23711 § 4 oraz art. 23711a § 4. Z przepisu tego wynika, że w stosunku do policjantów znajduje zastosowanie unormowanie dotyczące badań kontrolnych przewidziane w art. 229 § 2 i 4 (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 1510 ze zm. – dalej w skrócie "k.p."). Przepis art. 229 § 2 k.p. stanowi, że w przypadku niezdolności do pracy trwającej dłużej niż 30 dni, spowodowanej chorobą, pracownik podlega kontrolnym badaniom lekarskim w celu ustalenia zdolności do wykonywania pracy na dotychczasowym stanowisku. Pracodawca nie może dopuścić do pracy pracownika bez aktualnego orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań do pracy na określonym stanowisku w warunkach pracy opisanych w skierowaniu na badania lekarskie (art. 229 § 4 k.p.). Kontrolne badania lekarskie przeprowadza się na podstawie skierowania wydanego przez pracodawcę (art. 229 § 4a k.p.).

Z kolei w art. 71b ust. 1 ustawy o Policji wskazano, że w celu ustalenia zdolności do wykonywania zadań na zajmowanym stanowisku służbowym policjant jest obowiązany poddać się badaniom okresowym lub kontrolnym w terminie wskazanym w skierowaniu na takie badanie. Skierowanie na badanie kontrolne wystawia się najpóźniej w dniu zgłoszenia się policjanta do służby, co wynika z art. 71b ust. 9 pkt 1 ustawy o Policji.

Zgodnie zatem z art. 229 § 4 k.p. w zw. z art. 71a ust. 6 ustawy o Policji przełożony nie mógł dopuścić skarżącego do pełnienia służby bez aktualnego orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań do pracy na określonym stanowisku w warunkach pracy opisanych w skierowaniu na badania lekarskie, lecz powinien wystawić skarżącemu skierowanie na badanie kontrolne najpóźniej w dniu jego zgłoszenia się do służby (art. 71b ust. 9 pkt 1 ustawy o Policji).

Skarżący w dniu 14 lipca 2021 r. został skierowany na badanie kontrolne i w dniu 15 lipca 2021 r. zostało wydane orzeczenie lekarskie nr [...] r., którym stwierdzono wobec skarżącego istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do służby na określonym stanowisku służbowym (tj. Dyżurny w dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji w G.z art. 37a pkt 1 ustawy o Policji).

Jak wynika z wyjaśnień organu - czego skarżący nie kwestionuje - w okresie pozostawania w dyspozycji służbowej Komendanta Miejskiego Policji w G., skarżący nie realizował żadnych czynności służbowych. Z wyjaśnień organu wynikało bowiem, że stan taki spowodowany był brakiem aktualnego określenia stanu zdrowia skarżącego funkcjonariusza.

Skarżący z kolei stoi natomiast na stanowisku, że skoro w ww. orzeczeniu lekarskim z dnia 15 lipca 2021 r. ustalono jedynie istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do pełnienia służby "na zajmowanym stanowisku", to należało mu umożliwić kontynuowanie służby na innym stanowisku, bowiem – pozostając w dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji w G. - pozostawał tym samym w gotowości służbowej, a także w dyspozycji telefonicznej. Mógł bowiem – jak wskazywał - podjąć służbę na innym stanowisku, o co się z resztą upominał, dlatego nie może ponosić ujemnych konsekwencji tego, że nie wyznaczono mu w tym czasie stanowiska służbowego i nie przydzielono obowiązków, a organ nie podjął choćby próby znalezienia dla niego nowego stanowiska służbowego, pozostawiając go w dyspozycji bez przydzielenia mu jakichkolwiek obowiązków służbowych.

W ocenie Sądu – w świetle istniejącego stanu faktycznego - brak jest w opisanej sytuacji podstaw do twierdzenia, że w okolicznościach niniejszej sprawy doszło z uwagi na stan deklarowanej przez skarżącego gotowości i dyspozycyjności do pełnienia służby do przerwania biegu 12-miesiecznego terminu przewidzianego w art. 43 ust. 1 ustawy o Policji.

Przede wszystkim należy podkreślić, że jedynie faktyczne podjęcie służby przez funkcjonariusza zgodnie z zarządzeniem przełożonego (zob. § 15 ust. 2 rozporządzenia z dnia 11 września 2020 r.) po jego zgłoszeniu się do służby - co w realiach niniejszej sprawy nie miało miejsca - przemawiałoby za uznaniem, że w sprawie doszło do przerwania okresu określonego w art. 43 ust. 1 ustawy o Policji. Samego natomiast faktu zgłoszenia się policjanta do służby po okresie usprawiedliwionej nieobecności w służbie (przebywania na zwolnieniu lekarskim) i sygnalizowanej przez niego gotowości do służby, nie można uznać za czynności równoznaczne z podjęciem służby. Aby można było mówić o podjęciu służby przez policjanta (np. po jej zaprzestaniu z powodu choroby), to musi on zostać przez przełożonego dopuszczony do wykonywania czynności służbowych.

W rozpoznawanej sprawie skarżący funkcjonariusz, pozostając we własnej dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji w G., nie został przez przełożonego dopuszczony do wykonywania czynności służbowych z uwagi na stan zdrowia, co wynikało z orzeczenia lekarskiego z dnia 15 lipca 2021 r. Następnie zaś w dniu 19 lipca 2021 r. skarżący został skierowany przez KMP w G. do Pomorskiej Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi spraw wewnętrznych, celem ustalenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej skarżącego funkcjonariusza do służby

Postępowanie orzecznicze Pomorskiej Rejonowej Komisji Lekarskiej nie potwierdziło zdolności skarżącego do służby, lecz jego trwałą niezdolność do służby. Okoliczność ta, pomimo tego, że dopiero została stwierdzona orzeczeniem Pomorskiej Rejonowej Komisji Lekarskiej z dnia 10 stycznia 2022 r., potwierdza w istocie zasadność decyzji o niepowierzaniu skarżącemu funkcjonariuszowi realizacji jakichkolwiek czynności służbowych z uwagi na jego stan zdrowia.

Jak już wspomniano powyżej służba w Policji (czyli wykonywanie czynności służbowych) może być pełniona jedynie przez osoby posiadające m.in. fizyczną i psychiczną zdolność do służby w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej dyscyplinie służbowej, której są gotowe się podporządkować (zob. art. 25 ust. 1 ustawy o Policji). Pomimo zatem tego, że skarżący zgłosił się do służby po zwolnieniu lekarskim i został skierowany na badania kontrolne, a następnie po uzyskaniu orzeczenia lekarskiego nr [...] r. z dnia 15 lipca 2021 r. został niezwłocznie skierowany do Komisji Lekarskiej celem ustalenia stanu zdrowia i zdolności fizycznej i psychicznej do pełnienia służby, to nie oznacza to, że opisane zdarzenia doprowadziły do przerwania 12-miesięcznego okresu "zaprzestania służby z powodu choroby", gdyż skarżącemu de facto nie zostały powierzone żadne czynności służbowe do wykonania, a tym samym nie można przyjąć, że podjął i pełnił on w tym czasie służbę.

Służba to stosunek służbowy, którego ramy czasowe wyznaczają daty: przyjęcia do służby i zwolnienia z niej i tak rozumiana służba trwa nawet pomimo zwolnień lekarskich czy zawieszenia w czynnościach służbowych. Jednakże – co należy podkreślić - istotę służby stanowią czynności (zadania) służbowe i to w takim właśnie kontekście, tj. ich wykonywania, ustawodawca użył sformułowania "służba" w art. 43 ust. 1 ustawy o Policji, gdyż w innym znaczeniu zaprzestanie służby oznaczałoby zaprzestanie trwania stosunku służbowego. Stanowisko takie znajduje to potwierdzenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2019 r. (sygn. akt I OSK 1392/19) wskazano, że okoliczność, iż policjant stawił się do służby zgłaszając gotowość do jej pełnienia (do której nie został dopuszczony przez przełożonego), nie jest równoznaczne z podjęciem przez niego służby w tym dniu, a zatem do okresu 12 miesięcy, określonego w art. 43 ust. 1 ustawy o Policji, wlicza się czas jego pozostawania w gotowości do służby, bez jej faktycznego podjęcia. Natomiast w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 listopada 2019 r. (sygn. akt I OSK 3291/18) stwierdzono, że przepis art. 43 ust. 1 ustawy o Policji odnosi się do nieprzerwanego okresu zaprzestania służby z powodu choroby funkcjonariusza Policji, a nie do nieprzerwanego okresu zwolnienia lekarskiego, bowiem fakt nielegitymowania się zwolnieniami lekarskimi nie zaprzecza sam w sobie, że funkcjonariusz nadal nie jest niezdolny do służby z powodu choroby.

Odnosząc się w tym miejscu do powoływanego przez skarżącego stanowiska zaprezentowanego w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 grudnia 2013 r. (sygn. akt III SA/Gd 746/13), dotyczącego "umożliwienia policjantowi niezdolnemu do służby na określonym stanowisku kontynuowania służby na innym stanowisku" - które co do zasady Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela – podkreślenia wymaga, że zostało ono wydane na gruncie innego stanu faktycznego, aniżeli stan faktyczny istniejący w niniejszej sprawie. W wyroku tym – wbrew co prawda przywołanemu w skardze cytatowi (skarżący dokonał bowiem samodzielnej kompilacji stanowiska Sądu, ujmując jednocześnie tę wypowiedź w cudzysłów i przedstawiając jako cytat) – Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził, że "Ochrona stosunku służbowego policjanta, której wyrazem jest szczegółowe określenie przesłanek jego rozwiązania, zawarta w art. 41 ustawy, wymaga, by policjant niezdolny do służby jedynie na określonym stanowisku mógł służbę tę kontynuować na stanowisku innym. Jeśli nie jest to jednak możliwe, organy policyjne dysponują instrumentem określonym w art. 37a pkt 1 ustawy, umożliwiającym przeniesienie policjanta w przypadku zwolnienia go z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych, na okres poprzedzający powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe albo zwolnienie ze służby, nie dłuższy niż 12 miesięcy. W tym też czasie możliwe jest zweryfikowanie, czy policjant zdolny jest w ogóle do pełnienia służby".

Należy zatem stwierdzić, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy Komendant Miejski Policji w G. – zgodnie ze powyżej przywołanym stanowiskiem Sądu – dokonał rozkazem personalnym nr 449 z dnia 5 lipca 2021 r. przeniesienia skarżącego policjanta w trybie art. 37a pkt 1 ustawy o Policji do własnej dyspozycji, podejmując jednocześnie kroki mające na celu ustalenie czy skarżący funkcjonariusz z uwagi na stan zdrowia jest nadal zdolny (przydatny) do pełnienia służby.

Zwrócić ponadto należy uwagę, że w aktach niniejszej sprawy brak jest także jakiegokolwiek dokumentu, tj. pisma czy raportu skarżącego, z którego wynikałoby, że po powrocie ze zwolnienia lekarskiego w lipcu 2021 r. wnosił o wskazanie mu nowego stanowiska oraz wyrażał gotowość natychmiastowego podjęcia czynnej służby, co także znacząco różnicuje stan faktyczny niniejszej sprawy oraz sprawy, na którą powołuje się skarżący odwołując się do wyroku tutejszego Sądu z dnia 17 grudnia 2013 r. Przede wszystkim podkreślenia wymaga, że w stosunkach służbowych obowiązuje zasada pisemności, dlatego też - wobec braku w aktach sprawy jakiegokolwiek stanowiska skarżącego wskazującego na wolę dopuszczenia go do czynności służbowych po powrocie ze zwolnienia lekarskiego - trudno dać wiarę aktualnym twierdzeniom strony i przyjąć, że pomimo skierowania skarżącego przez organ w lipcu 2021 r. na Komisję Lekarską celem ustalenia jego stanu zdrowia oraz zdolności fizycznej i psychicznej do pełnienia służby, skarżący stanowczo domagał się dopuszczenia go do realizacji czynności służbowych. Przeczy temu chociażby treść znajdującego się w aktach sprawy raportu Komendanta Komisariatu Policji w G. z dnia 2 maja 2021 r. – który nie został w toku postępowania w żaden sposób przez skarżącego podważony – w którym wskazano, że w rozmowie z Komendantem skarżący stwierdził, że "na zwolnieniu lekarskim przebywał będzie do momentu skierowania go na komisję lekarską. Nie planuje wrócić do służby tylko odejść na zaopatrzenie emerytalne (rentę)".

W ocenie Sądu nie sposób zatem przyjąć, że w okolicznościach niniejszej sprawy organy policji dokonały bezzasadnej odmowy dopuszczenia do wykonywania obowiązków służbowych przez policjanta zamierzającego powrócić do służby po długotrwałym zwolnieniu lekarskim, czego w istocie dotyczył powoływany w skardze wyrok tutejszego Sądu z dnia 17 grudnia 2013 r.

Mając powyższe na uwadze należało przyjąć, że wskazana w niniejszej sprawie data zwolnienia skarżącego ze służby z dniem 2 maja 2022 r. została określona z uwzględnieniem terminu wynikającego z art. 43 ust. 1 ustawy o Policji. Skarżący zaprzestał bowiem pełnienia służby (wykonywania czynności służbowych) od dnia 14 kwietnia 2021 r. i od tego czasu faktycznie nie pełnił służby (przez okres do dnia 13 lipca 2021 r. z uwagi na usprawiedliwioną nieobecność spowodowaną przebywaniem na zwolnieniu lekarskim, natomiast po dniu 13 lipca 2021 r. z uwagi na brak powierzania mu do wykonywania czynności służbowych z uwagi na stan zdrowia). Brak jest zatem podstaw do uznania, że po zakończeniu absencji chorobowej w lipcu 2021 r. i ustania z tej przyczyny zaprzestania przez skarżącego służby, został tym samym przerwany bieg 12-miesiecznego terminu wskazanego w art. art. 43 ust. 1 ustawy o Policji. Mimo bowiem faktu nieprzebywania w tym okresie na zwolnieniu lekarskim skarżący faktycznie nie podjął już służby, bowiem – w oczekiwaniu na orzeczenie Pomorskiej Rejonowej Komisji Lekarskiej o stanie zdrowia i zdolności do służby - nie został dopuszczony przez przełożonego do wykonywania jakichkolwiek czynności służbowych. W konsekwencji – wbrew twierdzeniu skarżącego - organy orzekające w niniejszej sprawie nie dopuściły się naruszenia art. 43 ust. 1 oraz art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie.

W niniejszej sprawie należało także podzielić stanowisko organów odnośnie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności zaskarżonemu rozkazowi personalnemu wydanemu w przedmiocie zwolnienia ze służby. Za w pełni uzasadnione i przekonujące w okolicznościach sprawy należy przyjąć stanowisko o konieczność nadania kontrolowanemu rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności ze względu na interes społeczny wynikający z potrzeby zapewnienia ciągłości funkcjonowania Policji i wykonywania jej ustawowych zadań, w tym w szczególności funkcjonowania Zespołu Dyżurnych Wydziału Prewencji Komisariatu Policji w G. oraz z uwagi również na ochronę finansów publicznych. Wskazać należy, że rygor natychmiastowej wykonalności nadano ze względu na interes społeczny, tożsamy w tym wypadku z interesem służby, który wymaga niezwłocznego rozwiązania stosunku służbowego z policjantem, w stosunku do którego orzeczono trwałą niezdolność do służby. Organy Policji nie mogą być bowiem pozbawione możliwości doboru kadry tak, aby służbę w tej formacji pełniły osoby o określonych predyspozycjach, w tym przede wszystkim zdolne fizycznie i psychicznie do jej pełnienia. Skarżący – co jest bezsprzeczne – został uznany za trwale niezdolnego do pełnienia służby i skoro nie mógł już wypełniać ustawowych zadań Policji należało rozkazowi personalnemu (decyzji) w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby nadać rygor natychmiastowej wykonalności.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił wniesioną skargę jako niezasadną.

Powoływane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).