Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SAB/Wa 24/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-01-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Naczelnik Urzędu Skarbowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 52 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 141 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędziowie Sędzia WSA Marek Wroczyński, Asesor WSA Artur Kot /sprawozdawca/, Protokolant Anita Sałek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi A.M. w przedmiocie bezczynności Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w R. w sprawie nierozpoznania wniosku o umorzenie zaległości podatkowych oddala skargę.


UZASADNIENIE

I. Pismem z 23 stycznia 2007 r. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w R. wezwał A.M. do stawienia się w Urzędzie celem złożenia wyjaśnień w sprawie braku deklaracji dotyczącej opodatkowania zryczałtowanym podatkiem dochodowym przychodu uzyskanego przez skarżącego z odpłatnego zbycia udziału w spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego (1/2 części) przed upływem pięciu lat od dnia nabycia tego prawa (PIT – 23).

Odpowiadając na wezwanie organu podatkowego (pismo z 7 lutego 2007 r.) skarżący wyjaśnił, że deklarację na formularzu PIT – 23 przesłał do Urzędu listem poleconym wraz z pismem z 18 stycznia 2005 r. oraz zeznaniem podatkowym o wysokości dochodów osiągniętych w 2004 r. (PIT – 37). Przesyłka listowa złożona została w urzędzie pocztowym 20 stycznia 2005 r. Pismo z 18 stycznia 2005 r. zawierało wyśnienia dotyczące braku możliwości dokonania wpłaty należnego podatku oraz wniosek o umorzenie zaległości podatkowej. Do pisma z 7 lutego 2007 r. skarżący załączył kopię deklaracji podatkowej (PIT – 23), kopię dowodu nadania przesyłki listem poleconym oraz kopię pisma z 18 stycznia 2005 r.

Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego dotyczącego przesyłki listowej, na którą powołał się skarżący, organ podatkowy pismem z 28 lutego 2007 r. wyjaśnił skarżącemu, że przedmiotowa przesyłka listowa zawierała jedynie zeznanie podatkowe za 2004 r. (PIT – 37). Nie zawierała zaś deklaracji, na którą powołuje się podatnik (PIT – 23) oraz wniosku o udzielenie ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowych. Następnie, pismem z 4 maja 2007 r. (upomnienie) Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w R. wezwał skarżącego do uregulowania zaległości podatkowych (PIT – 23) z odsetkami za zwłokę oraz z kosztami upomnienia.

Odpowiadając na upomnienie pismem z 15 maja 2007 r. skarżący odmówił dokonania zapłaty należności wskazanych w upomnieniu i wezwał organ podatkowy do rozpoznania jego wniosku o umorzenie zaległości podatkowych. Odwołał się przy tym do swojego pisma z 18 stycznia 2005 r.

II. Pismem z 22 maja 2007 r. organ podatkowy ponownie powiadomił skarżącego, iż do Urzędu nie wpłynął wniosek o umorzenie zaległości podatkowych oraz deklaracja PIT – 23. Dodał, że pismo skarżącego z 15 maja 2007 r. potraktował jako wniosek o umorzenie zaległości podatkowych w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych. Wezwał jednocześnie skarżącego do stawienia się w Urzędzie celem złożenia informacji o jego stanie majątkowym.

Pismem z 11 czerwca 2007 r. skarżący wystąpił do Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w R. o umorzenie jako bezprzedmiotowego postępowania w sprawie umorzenia zaległości podatkowych. Powiadomił jednocześnie o wniesieniu skargi na bezczynność tego organu (skargę zawiera pismo z 11 czerwca 2007 r. złożone tego dnia w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie). Decyzją z 21 czerwca 2007 r. organ podatkowy umorzył postępowanie wszczęte na wniosek zawarty w piśmie z 15 maja 2007 r.

III. Pismem z 6 sierpnia 2007 r. skarżący wystąpił do Dyrektora Izby Skarbowej w W. – za pośrednictwem Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w R. – z ponagleniem "na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie". Uzasadniając ponaglenie odwołał się do swojego pisma z 18 maja 2005 r. zawierającego wniosek o umorzenie zaległości podatkowych, który to wniosek nie został rozpatrzony przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w R.

Prawomocnym postanowieniem z 29 sierpnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A.M. na bezczynność Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w R. Skarżący nie wyczerpał bowiem trybu przewidzianego w art. 141 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) w związku z art. 52 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: "u.p.p.s.a."). Sąd uznał za spóźnione pismo skarżącego z 6 sierpnia 2007 r.

IV. Po doręczeniu skarżącemu powyższego postanowienia, pismem z 13 września 2007 r. złożył on ponownie skargę na bezczynność Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w R.. W uzasadnieniu podał, że pismem z 6 sierpnia 2007 r. (ponaglenie) usunął przeszkody formalne do rozpoznania jego skargi na bezczynność organu podatkowego, który nie rozpoznał jego wniosku zawartego w piśmie z 18 stycznia 2005 r. o umorzenie zaległości podatkowych w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych (PIT – 23). Oświadczył, że złożył stosowny wniosek wraz z deklaracją na formularzu PIT – 23. Powołał się przy tym na "twardy dowód" w postaci kopii dowodu nadania 20 stycznia 2005 r. przesyłki listowej zawierającej jego zdaniem wniosek o umorzenie zaległości podatkowych, notarialnie poświadczony odpis deklaracji PIT – 23 oraz zeznanie PIT – 37. Za niewiarygodne uznał wyjaśnienia Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w R., iż w kopercie, na którą powołuje się skarżący, znajdowało się jedynie jego zeznanie podatkowe za 2004 r. (PIT – 37).

Zdaniem skarżącego, w Drugim Urzędzie Skarbowym w R. "nagminnie giną dokumenty podatkowe podatników", co może potwierdzić E.M. Wystąpił przy tym do Sądu o rozważenie możliwości przeprowadzenia dowodu z przesłuchania tego świadka. Dodatkowo skarżący podniósł, że jego żona (A.M.) została wezwana do złożenia odpisu aktu notarialnego, który został uprzednio przesłany do organu przez notariusza. W ocenie skarżącego jest to "koronny dowód" potwierdzający jego zarzut, iż w Drugim Urzędzie Skarbowym w R. giną dokumenty.

Drugą istotną zdaniem skarżącego okolicznością świadcząca o tym, że przesyłka listowa złożona w urzędzie pocztowym 20 stycznia 2005 r. zawierała poza zeznaniem podatkowym za 2004 r. (PIT – 37), także przedmiotowe pismo z 18 stycznia 2005 r. oraz deklarację PIT – 23, jest załączenie przez skarżącego kopii tejże deklaracji na formularzu obowiązującym w 2005 r. Formularz deklaracji PIT – 23 ulegał dwukrotnie zmianom. Skoro skarżący posiada formularz obowiązujący w 2005 r., to jego zdaniem świadczy to o złożeniu 20 stycznia 2005 r. w urzędzie pocztowym zarówno tej deklaracji, jak i pisma z 18 stycznia 2005 r. zawierającego wniosek o umorzenie zaległości podatkowych. Nie mógł bowiem w 2007 r. posiadać formularza deklaracji obowiązującego w 2005 r.

W dalszej części uzasadnienia skarżący krytycznie odniósł się zarówno do postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] odmawiającego wyłączenia Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w R. od udziału w sprawie dotyczącej umorzenia zaległości podatkowej w zryczałtowanym podatku dochodowym za 2004 r., jak również do zawiadomienia o sposobie załatwienia skargi (ponaglenia).

Na zakończenie dodał, że organy podatkowe nie przedstawiły "nawet ułamka dowodu" na to, że skarżący nie złożył wniosku o umorzenie zaległości podatkowych wraz z deklaracją PIT – 23 na formularzu obowiązującym w 2005 r. Odwołał się przy tym do zasady, że ciężar dowodu spoczywa na stronie, która z tego dowodu wyprowadza skutki prawne.

Do pisma zawierającego skargę skarżący załączył kopię postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] oraz kopię pisma Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w R. z 8 stycznia 2007 r. wzywającego A.M. (żonę skarżącego) do złożenia aktu notarialnego (umowy sprzedaży spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego), który został uprzednio przesłany do Urzędu przez notariusza.

V. Odpowiadając na skargę, Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w R. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Przedstawiając przebieg postępowania w sprawie podniósł, że przesyłka listowa złożona w urzędzie pocztowym 20 stycznia 2005 r. zawierała wyłącznie zeznanie podatkowe skarżącego za 2004 r. (PIT – 37). Nie zawierała zaś pisma z 18 stycznia 2005 r. oraz deklaracji PIT – 23. Świadczy o tym adnotacja dokonana na kopercie. W ocenie organu, skarżący nie przedstawił dowodu złożenia w Urzędzie dokumentów, na które się powołuje.

Odpowiadając na zarzuty postawione w skardze, organ podatkowy wyjaśnił, że poświadczony przez notariusza za zgodność z oryginałem odpis formularza deklaracji podatkowej PIT – 23 rzeczywiście obowiązywał w latach 2004 – 2005. Zmiany tego formularza nie świadczą jednak o tym, że jest on niedostępny w wersji obowiązującej w latach 2004 – 2005. Formularze w tej wersji dostępne są bowiem zarówno w urzędach skarbowych, jak i na wskazanych przez organ stronach internetowych Ministerstwa Finansów. Deklaracje w wersji obowiązującej w latach 2004 – 2005 wciąż wykorzystywane są przez podatników, którzy deklarują zobowiązanie podatkowe za te lata.

Za niezasadne organ uznał twierdzenie skarżącego, iż w Urzędzie nagminnie giną dokumenty. Oświadczył, że wypis aktu notarialnego, na który powołuje się skarżący, znajduje się w Referacie Podatków Majątkowych i Podatku od Czynności Cywilnoprawnych. Wezwanie do A.M. wystosował zaś w imieniu organu pracownik Referatu Orzecznictwa Podatku Dochodowego. Organ podatkowy przedstawił nadto zasady obowiązującego w Urzędzie obiegu dokumentów, jeżeli złożona w urzędzie pocztowym koperta zawiera pisma przeznaczone dla różnych komórek organizacyjnych.

VI. Pismem procesowym z 4 stycznia 2008 r. skarżący podtrzymał skargę i wnioski w niej zawarte, a także swoje dotychczasowe stanowisko.

VII. W trakcie rozprawy poprzedzającej wydanie wyroku, skarżący popierając skargę oświadczył, że oczekiwał wydania przez organ podatkowy stosownej decyzji o umorzeniu zaległości podatkowej. Przez dwa lata nie ponaglał organu, gdyż jego uwaga skoncentrowana była na prowadzonym przeciwko niemu postępowaniu karnym. Miał zresztą świadomość tego, że termin przedawnienia zaległości podatkowych w zryczałtowanym podatku dochodowym wynosi pięć lat.

Skarżący oświadczył, że dokumentów, o których mowa w skardze, nie wkładał osobiście do koperty. Czynność ta została dokonana przez jego żonę. Skarżący zostawił jedynie swojej żonie dokumenty do wysłania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

VIII. Z dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) wynika, że Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności).

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej u.p.p.s.a.), zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 1-4 tej ustawy. Tak więc zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w określonym przepisami K.p.a. lub Ordynacji podatkowej bądź przepisami innego aktu szczególnego terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale pomimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył postępowania wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu albo nie podjął stosownej czynności. Dotyczy to zarówno sytuacji, gdy decyzja lub postanowienie nie zostały podjęte w pierwszej instancji, jak i przypadku gdy w obowiązującym terminie nie zostały one wydane przez organ drugiej instancji.

Z treści art. 52 § 3 u.p.p.s.a. wynika zaś, iż jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa – w terminie 14 dni od dnia, w którym dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przewidziany w ustawie.

Dodatkowo wskazać należy, że w świetle art. 106 § 3 u.p.p.s.a. oddaleniu podlegał wniosek skarżącego o przeprowadzenie dowodu ze źródeł osobowych, gdyż ustawodawca nie wyposażył sądów administracyjnych w kompetencje do przeprowadzania tego rodzaju dowodów. Powołany przepis umożliwia jedynie sądowi administracyjnemu przeprowadzenie dowodu z dokumentów, a i to tylko wówczas, gdy jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.

IX. Na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie przepisy Ordynacji podatkowej przewidują środek wymuszający, określany jako ponaglenie, który przysługuje do dyrektora izby skarbowej wówczas, gdy sprawa nie została załatwiona przez naczelnika urzędu skarbowego (art. 141 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej). Ponaglenie na niezałatwienie sprawy jest specyficznym środkiem ochrony praw strony w postępowaniu podatkowym, przysługuje na czynność organu administracyjnego, która w tym przypadku będzie przybierała formę milczenia. Pomimo pewnych wątpliwości, w piśmiennictwie przyjmuje się, że ponaglenie należy traktować jako środek zaskarżenia (por.: J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa. Komentarz, UNIMEX Wrocław 2003 r., s.522). Jego konsekwencją jest bowiem konieczność zajęcia przez organ wyższej instancji stanowiska w sprawie bezczynności. W razie uznania ponaglenia za uzasadnione, organ podatkowy wyznacza dodatkowy termin do załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby podejmuje środki zapobiegające naruszaniu terminów załatwienia spraw w przyszłości (art. 141 § 2 Ordynacji podatkowej). W przypadku zaś, gdy organ uznaje ponaglenie za nieuzasadnione, wówczas winien w formie postanowienia rozstrzygnąć o jego nieuwzględnieniu. Wydanie takiego postanowienia będzie uzasadniało wniesienie skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu (zob. R. Hauser [w:] S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek; Ordynacja podatkowa. Komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2004, s. 452). Podobne stanowisko w powyższej kwestii zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 14 lutego 2006 r. (sygn. akt I FSK 588/05, LEX nr 193106), zgodnie z którym skuteczne wniesienie skargi na bezczynność organu w postępowaniu podatkowym uzależnione jest od rozpatrzenia ponaglenia złożonego w trybie art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej, a ponaglenie to winno być załatwione niezwłocznie (art. 139 § 2 Ordynacji podatkowej), nie później jednak niż w terminie 30 dni od daty jego wniesienia.

Pismo skarżącego z 6 sierpnia 2007 r. (ponaglenie) skierowane do organu wyższego stopnia oraz uzyskanie odpowiedzi na to pismo, otwierają Sądowi możliwość merytorycznego rozpoznania skargi na bezczynność Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w R.. Skarżący wyczerpał bowiem tryb przewidziany w powołanych wyżej przepisach.

X. Po rozpoznaniu sprawy Sądu uznał, że skarga na bezczynność nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż nie sposób mówić o bezczynności organu wówczas, gdy organ ten nie dysponował wnioskiem wszczynającym postępowanie w sprawie umorzenia zaległości podatkowych skarżącego. Okoliczności sprawy, zgromadzony materiał dowodowy oraz brak działań ze strony skarżącego na przestrzeniu dwóch lat od stycznia 2005 r. pozwalają na wniosek, że brak jest wystarczających podstaw do zobowiązania organu podatkowego do tego, aby rozpoznał wniosek o umorzenie zaległości podatkowych z 18 stycznia 2005 r., przy tym wbrew woli skarżącego.

Wskazać w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 149 u.p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach przewidzianych w art. 3 § 2 pkt 1-4 zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Z treści pism skarżącego wynika, że domaga się on zobowiązania organu podatkowego do tego, aby rozpoznał on wniosek skarżącego o umorzenie zaległości podatkowych zawarty w jego piśmie z 18 stycznia 2005 r., choć wcześniej wystąpił on o umorzenie postępowania podatkowego w tej sprawie. Pomimo tego Sąd postanowił merytorycznie rozpoznać skargę na bezczynność, gdyż w przypadku przyznania racji skarżącemu należałoby przyjąć, że nie może on ponosić jakichkolwiek negatywnych konsekwencji bezczynności organu.

XI. W ocenie Sądu skarżący nie udowodnił jednak, że rzeczywiście złożył pismo z 18 stycznia 2005 r. zawierające wniosek o umorzenie zaległości podatkowych. Nie udowodnił, że przesyłka listowa złożona w urzędzie pocztowym 20 stycznia 2005 r. zawierała poza zeznaniem podatkowym (PIT – 37) także deklarację na formularzu PIT – 23 oraz pismo z 18 stycznia 2005 r., z którego treści wynikałoby, że występuje on z wnioskiem o umorzenie zaległości podatkowych. Należy przyznać skarżącemu rację co do tego, że zasadą jest, iż ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne (art. 6 Kodeksu cywilnego). W realiach niniejszej sprawy oznacza to jednak, że obowiązek udowodnienia, iż organ pozostawał w bezczynności, spoczywał na skarżącym. Skarżący zaś nie udowodnił, że jego pismo z 18 stycznia 2005 r. zawierające wniosek o umorzenie zaległości podatkowych oraz deklaracja na formularzu PIT – 23 wpłynęły do organu wraz z zeznaniem podatkowym skarżącego za 2004 r. (PIT – 37).

Zauważyć w pierwszej kolejności bowiem należy, że na kopercie złożonej w urzędzie pocztowym 20 stycznia 2005 r. znajduje się adnotacja, iż zawierała ona tylko zeznanie podatkowe skarżącego za 2004 r. (PIT – 37). Brak jest zaś adnotacji, iż w kopercie umieszczone zostały inne dokumenty, na które powołuje się skarżący. W trakcie rozprawy poprzedzającej wydanie wyroku skarżący oświadczył przy tym, że nie on dokonywał czynności związanych ze złożeniem przedmiotowej koperty w urzędzie pocztowym.

W związku z powyższym, wystarczającym dowodem na to, że w kopercie umieszczone zostały poza zeznaniem podatkowym skarżącego za 2004 r. (PIT – 37), także deklaracja PIT – 23 oraz pismo z 18 stycznia 2005 r., nie może być wypełnione przez skarżącego lub jego żonę potwierdzenie nadania przesyłki poleconej nr 33234 w dniu 20 stycznia 2005 r. Treść tego dowodu jest bowiem sprzeczna z tym, co wynika z treści adnotacji dokonanej na przedmiotowej kopercie przez skarżącego lub jego żonę. W tym zakresie brak jest dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy potrzeby weryfikowania tego dowodu.

Po drugie, skarżący zdecydował się podjąć działania w niniejszej sprawie dopiero wówczas, gdy został wezwany do złożenia stosownych wyjaśnień związanych z brakiem deklaracji PIT – 23. Przez dwa lata nie podejmował w sprawie żadnych działań pomimo tego, że wiedział, jak oświadczył w trakcie rozprawy poprzedzającej wydanie wyroku, iż samo złożenie wniosku o umorzenie zaległości podatkowych jedynie wszczyna postępowanie w sprawie. Aby zaległości zostały umorzone, konieczne jest wydanie przez organ stosownej decyzji. W dobrze pojętym interesie skarżącego leżało więc podjęcie stosownych działań niezwłocznie po tym, gdy jego wniosek nie został rozpoznany w przewidzianym terminie (art. 139 – 141 Ordynacji podatkowej). Mając świadomość tego, że zobowiązanie podatkowe wygasa po upływie pięciu lat licząc od końca roku, w którym powstało (art. 70 Ordynacji podatkowej), powinien wiedzieć, że jest obowiązany do jego uiszczenia, skoro zobowiązanie to przekształciło się w zaległość podatkową, a zaległość ta nie została umorzona. W tym kontekście brak inicjatywy ze strony skarżącego przemawia na jego niekorzyść, oczywiście tylko w kontekście zasadności jego skargi na bezczynność organu.

Zdaniem Sądu, o bezczynności organu nie mogą decydować zarzuty skarżącego dotyczące bałaganu panującego jakoby w Urzędzie. Dowodem na to nie może być wezwanie żony skarżącego do przedstawienia dokumentu będącego w posiadaniu organu. Jest to bowiem tylko oznaka braku właściwej komunikacji w Urzędzie. Skarżący nie udowodnił jednak, że przedmiotowa umowa sporządzona w formie aktu notarialnego została zagubiona przez pracowników organu. Odpowiadając na skargę organ wyjaśnił zresztą, że posiada przedmiotową umowę i wskazał miejsce jej przechowywania (odpowiednią komórkę organizacyjną).

XII. Nie sposób również uznać, że posiadanie przez skarżącego deklaracji (PIT – 23) na formularzu obowiązującym w latach 2004 – 2005 oznacza, że deklaracja ta została złożona w urzędzie pocztowym 20 stycznia 2005 r. wraz z wnioskiem o umorzenia zaległości podatkowych i zeznaniem o wysokości dochodów skarżącego osiągniętych w 2004 r. (PIT – 37). Skarżący nie udowodnił bowiem, że deklaracja ta została rzeczywiście umieszczona w kopercie zawierającej przesyłkę listową, nawet jeżeli taki był zamiar skarżącego.

Posiadanie przez skarżącego tejże deklaracji w wersji obowiązującej w latach 2004 – 2005, co zostało poświadczone notarialnie, oznacza co najwyżej, że posiadał on w styczniu 2005 r. dwa egzemplarze przedmiotowej deklaracji. To jednak dalej nie oznacza, że jeden z tych egzemplarzy został rzeczywiście umieszczony w kopercie, która została złożona w urzędzie pocztowym 20 stycznia 2005 r. Skarżący nie podważył argumentacji organu, że deklaracje PIT – 23 w wersji obowiązującej w latach 2004 – 2005 są dostępne zarówno w urzędach skarbowych, jak i na wskazanych przez organ stronach internetowych. Okoliczność ta nie oznacza jednak, że skarżący nie posiadał zamiaru złożenia deklaracji w styczniu 2005 r. Nie udowodnił jedynie, że to uczynił.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 u.p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.