Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 58/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-05-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Inne
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 153
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 120,  art. 121, art. 122,  art. 187 par 1,  art. 191,
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Krajewska (spr.), Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Sędzia WSA - Joanna Zabłocka, Protokolant st. sekr. sąd. - Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2014 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty cła oraz kwoty podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług; oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...], Dyrektor Izby Celnej w W. określił wartość celną importowanego przez M. B. samochodu marki H., wyprodukowanego w 2007r., nr VIN [...], poj. 2400 cm3 - na kwotę 23 745 PLN oraz określił kwotę długu celnego w wysokości 1123 zł, zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym w wysokości 3552 zł i podatku od towarów i usług w wysokości 6528 zł.

Decyzja ta była przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który uchylił ją wyrokiem z dnia 21 lutego 2013 r., sygn. V SA/Wa 1880/12. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż spór w niniejszej sprawie sprowadza się do kwestii zasadności a w konsekwencji prawidłowości ustalenia, w rezultacie przeprowadzonej weryfikacji zgłoszenia celnego, wartości celnej używanego samochodu osobowego, który został importowany z państwa trzeciego (USA) na terytorium państwa członkowskiego i dopuszczony do obrotu na terytorium WE w sytuacji gdy, według strony skarżącej, organy celne nie miały podstaw, aby podważać akceptowalną jej zdaniem, wartość transakcyjną zakupionego samochodu osobowego, który był pojazdem używanym i uszkodzonym.

Sąd wskazał, że zgodnie z art. 29 ust. 1 WKC wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary, wtedy gdy zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty, ustalana, o ile jest to konieczne, na podstawie art. 32 i 33, pod warunkiem że:

1. nie istnieją ograniczenia w dysponowaniu lub użytkowaniu towarów przez kupującego inne niż ograniczenia, które: są nakładane lub wymagane przez prawo bądź przez władze publiczne we Wspólnocie, ograniczają obszar geograficzny, na którym towary mogą być odsprzedane lub nie mają istotnego wpływu na wartość towarów;

b) sprzedaż lub cena nie są uzależnione od warunków lub świadczeń, których wartość, w odniesieniu do towarów, dla których ustalana jest wartość celna, nie może zostać ustalona;

c) jakakolwiek część dochodu z odsprzedaży, dyspozycji lub późniejszego użytkowania towarów przez nabywcę nie przypada bezpośrednio lub pośrednio sprzedającemu, chyba że zgodnie z art. 32 może zostać dokonana odpowiednia korekta, i

d) kupujący i sprzedawca nie są ze sobą powiązani lub też, w przypadkach gdy są powiązani, wartość transakcyjna może, zgodnie z ust. 2, być zaakceptowana na potrzeby celne.

Nadto w myśl art. 29 ust. 3 WKC ceną faktycznie zapłaconą lub należną jest całkowita kwota płatności dokonana lub mająca zostać dokonana przez kupującego wobec lub na korzyść sprzedającego za przywożone towary i obejmująca wszystkie płatności dokonane lub mające być dokonane jako warunek sprzedaży przywożonych towarów przez kupującego sprzedającemu lub przez kupującego osobie trzeciej celem spełnienia zobowiązań sprzedającego.

Z kolei zgodnie z art. 30 ust. 1 i 2 WKC jeżeli wartość celna nie może zostać ustalona na podstawie art. 29, ustala się ją, stosując w kolejności lit. a), b), c) i d) ustępu 2, aż do pierwszej litery, na podstawie której będzie mogła zostać ustalona, z wyjątkiem przypadku, gdy porządek stosowania lit. c) i d) zostanie zmieniony na wniosek zgłaszającego; to jest tylko wtedy, gdy taka wartość celna nie może zostać ustalona na podstawie konkretnej litery, to znaczy, że mogą być zastosowane przepisy następnej litery według kolejności ustalonej zgodnie z tym ustępem (ust. 1). Wartością celną ustalaną na podstawie niniejszego artykułu jest:

a) wartość transakcyjna identycznych towarów sprzedanych w celu wywozu do Wspólnoty i wywiezionych w tym samym lub w zbliżonym czasie co towary, dla których ustalana jest wartość celna;

b) wartość transakcyjna podobnych towarów sprzedanych w celu wywozu do Wspólnoty i wywiezionych w tym samym lub w zbliżonym czasie co towary, dla których ustalana jest wartość celna;

c) wartość oparta na cenie jednostkowej, po jakiej towary przywożone lub towary identyczne bądź podobne sprzedawane są we Wspólnocie w największych zbiorczych ilościach osobom niepowiązanym ze sprzedawcami;

d) wartość kalkulowana, która jest sumą:

–kosztów lub wartości materiałów i produkcji bądź innych procesów zastosowanych przy wytworzeniu przywożonych towarów;

–kwoty zysku i kosztów ogólnych równych kwocie zwyczajowo wliczanej w cenę sprzedaży towarów tego samego gatunku lub rodzaju jak te, dla których ustalana jest wartość celna, wytworzonych przez producentów z kraju wywozu na eksport do Wspólnoty;

– kosztów lub wartości elementów wskazanych w art. 32 ust. 1 lit. e) i ust. 2.

Stosownie do art. 31 WKC, jeżeli wartość celna przywożonych towarów nie może być ustalona na podstawie art. 29 i. 30, jest ona ustalana na podstawie danych dostępnych we Wspólnocie, z zastosowaniem odpowiednich środków zgodnych z zasadami i ogólnymi przepisami: porozumienia w sprawie stosowania art. VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r., artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r., przepisów niniejszego rozdziału (tzw. metoda "ostatniej szansy").

Wartość celna ustalana z zastosowaniem ust. 1 nie może być określana na podstawie:

a) ceny sprzedaży na obszarze Wspólnoty towarów wytworzonych we Wspólnocie;

b) systemu polegającego na przyjmowaniu na potrzeby celne wyższej z dwóch alternatywnych wartości;

c) ceny towarów na rynku wewnętrznym kraju wywozu;

d) kosztów produkcji innych niż wartość kalkulowana, która została ustalona dla identycznych lub podobnych towarów na podstawie art. 30 ust. 2 lit. d);

e) cen na wywóz do kraju niebędącego częścią obszaru celnego Wspólnoty;

f) minimalnych wartości celnych, lub

g) arbitralnych lub nieprawdziwych wartości (art. 31 ust. 2 WKC).

Ponadto, zgodnie z art. 181 a Rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.Urz. WE L 253 z dnia 11 października 1993r.) (tzw. Rozporządzenie Wykonawcze) jeżeli zgodnie z procedurą ustanowioną w ust. 2, organy celne mają uzasadnione wątpliwości, że zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 Kodeksu, nie muszą ustalać wartości celnej przywożonych towarów z zastosowaniem metody wartości transakcyjnej (ust.1). Jeżeli organy celne mają wątpliwości określone w ust. 1, mogą zażądać, zgodnie z art. 178 ust. 4, przedstawienia uzupełniających informacji. Jeżeli wątpliwości te pozostają, organy celne przed podjęciem ostatecznej decyzji powiadamiają daną osobę na piśmie, o ile się o to zwróciła, o powodach tych wątpliwości i zapewnią jej odpowiednią możliwość udzielenia odpowiedzi. Ostateczna decyzja wraz uzasadnieniem przekazywana jest zainteresowanemu na piśmie (ust. 2).

Sąd wskazał, iż w rozpoznawanej sprawie organy celne uznały, że przedłożona przez skarżącego faktura z dnia [...] grudnia 2007 r. nie jest wiarygodnym dokumentem pod względem materialnym, o czym zadecydowała niska cena importowanego pojazdu. Za podstawę do zakwestionowania deklarowanej wartości celnej posłużyła opinia rzeczoznawcy samochodowego z dnia [...] lutego 2008 r. Cena rynkowa importowanego pojazdu przedstawiona w opinii sporządzonej w oparciu o uśrednione notowania pojazdów z kraju rynku eksportu w znaczącym stopniu odbiegała od ceny zadeklarowanej przez Skarżącego, a wynikającej z faktury. W związku z powstałymi wątpliwościami, czy wartość zadeklarowana w zgłoszeniu celnym stanowiła całkowitą płatność za importowany towar organ celny postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie prawidłowego określenia wartości celnej sprowadzonego pojazdu.

Sądu uznał, iż w rozpoznawanej sprawie organy w niedostateczny sposób uzasadniły i wykazały wątpliwości, co do wiarygodności zadeklarowanej w fakturze ceny nabycia importowanego samochodu osobowego, a w konsekwencji w nieprzekonujący sposób uzasadniły odstąpienie od ustalenia wartości celnej pojazdu marki H. na podstawie wartości transakcyjnej.

Związku z powyższym za zasadne uznał podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania celnego poprzez niepodjęcie wszelkich możliwych i niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i właściwego wyjaśnienia sprawy, w tym pominięcie takich dowodów jak: dokument zakupu samochodu, polecenie zapłaty, oświadczenie o wartości i zakupie pojazdu oraz błędnej oceny okoliczności faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia.

Za bezpodstawne Sąd uznał natomiast stanowisko Skarżącego, że wyłączona co do zasady jest możliwość przeprowadzenia przez organy celne postępowania w celu ustalenia wartości celnej towaru sprowadzanego na obszar WE, w przypadku gdy wartość celna towaru została już raz zweryfikowana i przyjęta za zgodną. Sąd wyjaśnił, iż zgodnie z art. 14 pkt 17 WKC zgłoszenie celne to czynność, poprzez którą importer wyraża, w wymaganej formie i w określony sposób, zamiar objęcia towaru określoną procedurą celną. Organ celny przyjmując zgłoszenie celne weryfikuje przede wszystkim, czy spełnia ono wymogi formalne do przyjęcia. Kontroluje dokumenty załączone do zgłoszenia celnego i może zażądać od zgłaszającego przedstawienia innych dokumentów (art. 68 i nast. WKC oraz art. 239 i nast. RWKC. Organ celny może dokonać weryfikacji zgłoszenia celnego już po zwolnieniu towaru i prawo do takiej weryfikacji nie jest ograniczone wyłącznie do sytuacji, w której doszło do ujawnienia nowych dowodów czy okoliczności. Takie uprawnienie daje organowi przepis art. 78 WKC, zgodnie z którym po dokonaniu zwolnienia towarów organy celne mogą, w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu, przystąpić do kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem oraz późniejszych operacji handlowych dotyczących tych samych towarów. Kontrole te mogą być przeprowadzone u zgłaszającego bądź u każdej innej osoby bezpośrednio lub pośrednio zainteresowanej zawodowo tymi operacjami, jak również u każdej innej osoby posiadającej dla potrzeb zawodowych wymienione dokumenty i dane. Organy mogą również przeprowadzić rewizję towarów, o ile istnieje jeszcze możliwość ich okazania. Jeżeli z kontroli zgłoszenia lub kontroli po zwolnieniu towarów wynika, że przepisy regulujące właściwą procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane, organy celne podejmują, zgodnie z wydanymi przepisami, niezbędne działania w celu uregulowania sytuacji, biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponują.

W ocenie Sądu wyrażonej w wyroku z dnia 21 lutego 2013 r., organy administracji, pomimo że nie zakwestionowały skutecznie wartości transakcyjnej importowanego samochodu i nie uzasadniły wątpliwości, czy skarżący zadeklarował wartość celną we właściwej wysokości, ustaliły tę wartość metodą "ostatniej szansy".

W związku z powyższym Sąd odstąpił od badania zgodności z prawem działania organów celnych w zakresie kwestionowania określenia wartości celnej według wartości transakcyjnej i jej ustalenie według metody "ostatniej szansy", uznając, że jest ono w realiach rozpoznawanej sprawy przedwczesne. Ocena postępowania celnego w tym zakresie może być uzasadniona dopiero po skutecznym podważeniu zadeklarowanej wartości transakcyjnej.

Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia przepisów art. 120, art. 121,art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez zgromadzenie niepełnego materiału dowodowego, a w konsekwencji błędne ustalenia stanu faktycznego. Takie postępowanie organu uprawniało Sąd do stwierdzenia, że występujące w sprawie niejasności i wątpliwości dotyczące stanu faktycznego zostały w konsekwencji rozstrzygnięte na niekorzyść podatnika, co czyniło trafnym zarzut naruszenia zasady zaufania obywateli do organów podatkowych (art. 124 Ordynacji podatkowej).

Te uchybienia procesowe Sąd potraktował, jako mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadniało uchylenie zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 139 i art. 140 Ordynacji podatkowej Sąd wyjaśnił, że termin 2 miesięcy wprowadzony przez ustawodawcę na załatwienie sprawy nie jest terminem materialnoprawnym lecz instrukcyjnym.

Sąd podkreślił, że pismo Departamentu Ceł Ministerstwa Finansów, nr [...], z dnia [...] czerwca 2004 r. nie stanowi źródła prawa powszechnie obowiązującego. Jest to akt prawa wewnętrznego, skierowany do jednostek organizacyjnie podległych organowi, który ten akt wydał. Pismo to miało wyłącznie charakter "wytycznych", a organy administracji, w tym organy celne, działają na podstawie przepisów prawa realizując zasadę praworządności określoną w art. 120 Ordynacji podatkowej.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z dnia [...] października 2013 r., nr [...]:

1. określił wartość celną samochodu osobowego marki H. wyprodukowanego w 2007r., nr VIN: [...] objętego procedurą dopuszczenia do obrotu na podstawie SAD nr [...] z dnia [...].02.2008r. w wysokości: 23 745,00 PLN

2. określił kwotę wynikającą z długu celnego podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu dla ww. towaru w wysokości: 1 123,00 PLN

3. określił kwotę podatku akcyzowego z tytułu importu ww. towaru w wysokości: 3552,00 PLN

4. określa kwotę podatku od towarów i usług z tytułu importu ww. towaru w wysokości : 6 528 PLN.

W uzasadnieniu Dyrektor Izby Celnej w W. wskazał, iż kierując się dyspozycją wynikającą z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pismem, nr [...], z dnia [...] lipca 2013r. wezwał Stronę do nadesłania wyjaśnień odnośnie roli jaką pełniła Pani A. L. w transakcji zakupu samochodu osobowego marki H., wyprodukowanego w 2007r., nr VIN [...], poj. 2400cm3 wraz z wszelkimi dokumentami, potwierdzającymi jej udział w sprawie. Ponadto wezwano Stronę do przedłożenia: dokumentów potwierdzających prowadzenie negocjacji cenowych, dokumentów potwierdzających dokonanie płatności za importowany towar w kasie firmy C., a także wszelkich dokumentów oraz wyjaśnień dotyczących przedmiotowej transakcji.

W odpowiedzi Strona nadesłała pismo z dnia [...] lipca 2013r., w którym poinformowała, iż wszystkie dodatkowe dokumenty dotyczące tej transakcji, jako zbędne, usunęła z komputera. Dotyczy to zarówno korespondencji prowadzonej z firmą C. jak i z A. L. Odwołujący się wyjaśnił, iż A. L. poznał przez swojego znajomego, w trakcie poszukiwania na rynku amerykańskim uszkodzonego i niedrogiego samochodu. A. L. pracowała lub współpracowała z firmą C. i jak twierdzi Strona pomogła niejednemu rodakowi w formalnościach sprawdzenia, zakupu i wysyłki samochodów z tej firmy. Podobnie było w Jego przypadku, tj. A. L. pomogła w formalnościach sprawdzenia, zakupu i wysyłki uszkodzonego samochodu, na jej konto przelane zostały pieniądze i to ona sprawdzała dokumenty i stan samochodu przed jego zakupem oraz dokonała faktycznego zakupu samochodu i przekazania pieniędzy. M. B. oświadczył, że z A. L. utracił kontakt w 2008 lub 2009 roku.

Pismem nr [...], z dnia [...] września 2013 r., Dyrektor Izby Celnej w W. w trybie art. 200 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa poinformował Importera o możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Pismo to zostało doręczone Stronie w dniu 11 września 2013r. Do dnia wydania decyzji Strona nie wniosła nowych dowodów do sprawy, nie złożyła dodatkowych wyjaśnień i uwag.

Mając na względzie ocenę prawną zawartą w wyroku WSA w Warszawie z dnia 21 lutego 2013 r., sygn. 1880/12, Dyrektor Izby Celnej w W. po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego oraz analizie dokumentów zebranych w sprawie wyjaśnił, co następuje:

W przedmiotowej sprawie w wyniku kontroli zgłoszenia celnego przeprowadzonej w trybie art. 78 WKC stwierdzono, że zadeklarowana wartość celna używanego samochodu osobowego marki H. w wysokości 4534 USD została zaniżona. Do zakwestionowania deklarowanej wartości celnej importowanego samochodu organ I instancji wykorzystał opinię rzeczoznawcy nr [...] z dnia [...].02.2008r. załączoną przez Stronę do zgłoszenia celnego. W oparciu o wydruki ze strony internetowej biegły ustalił średnią cenę sprzedaży na rynku amerykańskim pojazdu o analogicznych parametrach technicznych w wysokości 18747,50 USD, która czterokrotnie przewyższała wartość pojazdu zadeklarowaną w zgłoszeniu celnym.

Dodatkowo organ odwoławczy w ramach uzupełniającego postępowania wyjaśniającego zebrał materiał porównawczy w postaci wydruków ze strony internetowej www. autobildmaster.com wskazujący ceny sprzedaży uszkodzonych pojazdów marki H.na rynku kraju eksportu w wysokości 11678 USD - 19 375 USD , a zatem w wysokości znacznie wyższej niż wartość pojazdu zadeklarowana przez Stronę w zgłoszeniu celnym tj. 4534 USD. Natomiast jak wynika z danych zaczerpniętych ze strony internetowej www.autotrader.com cena sprzedaży nieuszkodzonych pojazdów marki H. na rynku kraju eksportu mieści się w przedziale 19 977 USD - 22995 USD.

Biorąc pod uwagę wskazane ceny uznano, iż zaistniały uzasadnione wątpliwości czy wartość zadeklarowana w zgłoszeniu celnym stanowiła całkowitą płatność za importowany towar, zwłaszcza że Strona przedłożyła zlecenie polecenia wypłaty na kwotę 5034 USD na rzecz Pani A. L., nie zaś na rzecz sprzedającego tj. firmy .,C.". W toku prowadzonego przez organ celny odwoławczy postępowania wyjaśniającego Strona nie przedłożyła dowodów wskazujących kwotę , która została przekazana przez P. A. L. firmie "C." tytułem zapłaty za przedmiotowy pojazd. Dodatkowo zauważono, iż polecenia wypłaty dokonanej na rzecz P. A. L. dokonano w dniu 17 grudnia 2007r. Tymczasem faktura dotycząca sprzedaży przedmiotowego samochodu została wystawiona w dniu 20 grudnia 2007r. Zdaniem organu w sytuacji, gdy polecenia wypłaty kwoty 5034 USD dokonano przed faktycznym zakupem towaru nie można wykluczyć, iż przelew ten stanowił zaliczkę lub część kwoty faktycznie zapłaconej za pojazd.

Organ zwrócił uwagę na fakt, iż na fakturze z dnia [...] lutego 2008r. dotyczącej kosztów transportu i ubezpieczenia towaru w czasie przewozu wskazano, iż płatność za wykonaną usługę ma zostać dokonana gotówką (cash), co nie pokrywa się z formą płatności za transport dokonaną przez Stronę tj. przelewem bankowym. Również w tym przypadku polecenia przelewu dokonano w dniu 17 grudnia 2007r. tj. przed wystawieniem faktury transportowej ([...] lutego 2008r.)

Organ podkreślił, iż w świadectwie własności pojazdu uszkodzonego załączonym przez Stronę do zgłoszenia celnego wpisana jest tylko firma "C."'. Brak jest natomiast informacji na temat kolejnego właściciela pojazdu: M. B., daty oraz ceny sprzedaży pojazdu. Przedstawione braki oraz sprzeczności w przedstawionych przez Stronę dokumentach stanowiły dodatkową podstawę do powzięcia przez organ celny uzasadnionych wątpliwości co do prawdziwości lub dokładności deklarowanej wartości towaru.

Zdaniem organu odrzucenie wartości transakcyjnej jako podstawy ustalenia wartości celnej importowanego towaru opierało się na uzasadnionych przesłankach. Źródłem uzasadnionych wątpliwości organów celnych co do zadeklarowanej wartości celnej sprowadzonego pojazdu były również ceny rynkowe używanych pojazdów samochodowych podobnych lub identycznych w Stanach Zjednoczonych Ameryki przewyższające znacznie zadeklarowaną przez Stronę wartość celną pojazdu. W celu uzyskania wiedzy na temat poziomu cen na tym rynku posłużono się danymi zawartymi na stronach internetowych. Porównanie cen na rynku kraju eksportu z wartością pojazdu zadeklarowaną przez Stronę w oczywisty sposób uzasadniało wątpliwości, co do prawidłowości zadeklarowanej wartości pojazdu i w świetle art. 181 Rozporządzenia Wykonawczego stanowiło podstawy do odstąpienia przez organy celne od ustalania wartości celnej sprowadzonego pojazdu na podstawie wartości transakcyjnej.

Badanie wiarygodności ceny transakcyjnej może jedynie doprowadzić do ustalenia, że jest ona niewiarygodna w aspekcie ustalania wartości celnej. Ustalenie innej wartości celnej aniżeli wartość transakcyjna nie jest zatem tożsame ze stwierdzeniem, że wykazana przez Stronę cena była w rzeczywistości wyższa; oznacza jedynie odrzucenie wartości transakcyjnej jako podstawy wymiaru cła.

Konsekwencją zakwestionowania wartości transakcyjnej wynikającej z załączonej do zgłoszenia celnego faktury była konieczność ustalenia wartości celnej przedmiotowego pojazdu z wykorzystaniem jednej z metod wskazanych kolejno w art. 30 WKC.

W przypadku gdy wartość celna nie może zostać ustalona na podstawie art. 29 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, ustala się ją stosując w kolejności lit. a), b), c) i d) ustępu 2, aż do pierwszej litery, na podstawie której będzie mogła zostać ustalona, z wyjątkiem przypadku, gdy porządek stosowania lit. c) i d) zostanie zmieniony na wniosek zgłaszającego; to jest tylko wtedy, gdy taka wartość celna nie może zostać ustalona na podstawie konkretnej litery, to znaczy, że mogą być zastosowane przepisy następnej litery według kolejności ustalonej zgodnie z tym ustępem (art. 30 ust. 1 WKC). Zatem wartością celną ustalaną na podstawie niniejszego artykułu jest min. wartość transakcyjna identycznych towarów lub podobnych sprzedanych w celu wywozu do Wspólnoty i wywiezionych w tym samym lub zbliżonym czasie co towary, dla których ustalana jest wartość celna (art. 30 ust. 2 lit. a i b WKC). Jednakże w przedmiotowej sprawie nie można zastosować wskazanych metod, gdyż niemożliwym jest znalezienie pojazdów samochodowych o identycznym bądź podobnym stopniu zużycia, nawet samochody podobnie użytkowane, z podobnym przebiegiem mają różny stopień zużycia, co dodatkowo przemawia za odrzuceniem tych metod jako właściwych do ustalenia wartości pojazdów używanych. Kolejna metoda ustalania wartości celnej towaru - metoda ceny jednostkowej towarów identycznych lub podobnych - art. 30 ust. 2 lit. c) WKC. może znaleźć w zasadzie, zastosowanie wyłącznie w przypadku importu dla celów handlowych. Dotyczy bowiem sprzedaży towarów masowych, sprzedawanych we Wspólnocie w największych zbiorczych ilościach i stanie, w jakim są towary dla których ustalana jest wartość celna. Organ wskazał na niemożność ustalenia wartości celnej używanych pojazdów samochodowych w oparciu o metodę wartości kalkulowanej (art. 30 ust. 2 lit. d) WKC). Używane pojazdy samochodowe nie są bowiem produkowane jako takie, dlatego też metoda ta oparta na koszcie produkcji importowanych towarów nie może być brana pod uwagę. Taka ocena możliwości zastosowania metod ustalania wartości celnej określonych w art. 30 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego opiera się na wyjaśnieniach Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej WCO do Porozumienia w sprawie stosowania art. VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r., a także znajduje powszechną akceptację w orzecznictwie sądowym. Wartość celna używanych pojazdów samochodowych jest ustalana według metody "ostatniej szansy" przewidzianej w (art. 31 ust. 1 WKC). Przepis ten przewiduje, iż jeżeli wartość celna przywożonych towarów nie może być ustalona na podstawie art. 29 i 30 jest ona ustalana na podstawie danych dostępnych we Wspólnocie, z zastosowaniem odpowiednich środków zgodnych z zasadami i ogólnymi przepisami:

• Porozumienia w sprawie stosowania artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994r.;

• artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994r.,

• przepisów niniejszego rozdziału.

Zgodnie z wyjaśnieniami Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej Światowej Organizacji Celnej do Porozumienia w sprawie stosowania art. VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994r. zawartymi w Studium 1.1 ,, Postępowanie wobec używanych pojazdów samochodowych", w przypadku ustalania wartości celnej przywożonych pojazdów samochodowych w oparciu o metodę ostatniej szansy istnieje możliwość skorzystania z wyspecjalizowanych katalogów lub czasopism zawierających celny rynkowe tych pojazdów na polskim obszarze celnym.

W celu ustalania wartości celnej z wykorzystaniem tej metody należy stosować specjalistyczny katalog, w którym wydawca zestawia średnie ceny pojazdów samochodowych (osobowych, terenowych, dostawczych, ciężarowych) na podstawie ogólnopolskich badań rzeczoznawczych, prowadzonych w sposób fachowy przez specjalistów w dziedzinie motoryzacji. Dla poparcia wiarygodności wartości celnej używanych pojazdów samochodowych może posłużyć także sporządzona odpowiednio opinia biegłego rzeczoznawcy samochodowego.

Do zgłoszenia celnego oprócz faktury zakupu, faktury za transport, załączono opinię nr [...] sporządzoną w dniu [...] lutego 2008r. dla określenia wartości rynkowej pojazdu w stanie uszkodzonym przez rzeczoznawcę samochodowego L. K. Opinia rzeczoznawcy odnosi się do konkretnego pojazdu, dotyczy indywidualnych cech i parametrów wycenianego samochodu i nie należy do kategorii danych ogólnie dostępnych.

Wycena rzeczoznawcy poddawana jest analizie w granicach wiedzy ogólnej, którą dysponuje organ oraz kierując się doświadczeniem umożliwiającym zweryfikowanie elementów opinii takich jak zgodność danych towaru objętego opinią z towarem będącym przedmiotem postępowania, prawdziwość danych zawartych w publikacjach powołanych przez rzeczoznawcę. Zatem opinia rzeczoznawcy stanowi jedynie część materiału dowodowego, który podlega swobodnej ocenie jak każdy inny dowód.

Dyrektor Izby Celnej w W. przeprowadził ponownie kalkulację w celu ustalenia prawidłowej wartości celnej przedmiotowego pojazdu w następujący sposób: 76.725 x 48,1% = 36.905,00 PLN 76.725 - 36.905 = 39.820,00 PLN

Od ustalonej w ten sposób wartości rynkowej pojazdu odliczono następnie daniny publicznoprawne oraz marżę.

Ostateczna wartość pojazdu po zaokrągleniu wyniosła 23.745,00 PLN i stała się podstawą do określenia długu celnego. Od tej kwoty wyliczono należności celne - łącznie 12.455.00 PLN.

Jeżeli organ celny stwierdzi, że w zgłoszeniu celnym kwota podatku została wykazana nieprawidłowo, naczelnik urzędu celnego wydaje decyzję określającą podatek w prawidłowej wysokości, (art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług). Analogicznie zgodnie z art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 23 stycznia 2004r. o podatku akcyzowym jeżeli organ celny stwierdzi, iż w zgłoszeniu celnym kwota akcyzy została wykazana nieprawidłowo, wydaje decyzję określającą kwotę akcyzy w prawidłowej wysokości. Naczelnik Urzędu Celnego może określić kwotę podatku akcyzowego i kwotę podatku od towarów i usług w decyzji dotyczącej należności celnych.

Zatem w sytuacji, gdy stwierdzono, iż wartość celna towaru oraz należności celne zostały w zgłoszeniu celnym wykazane nieprawidłowo, koniecznym stało się określenie wysokości zobowiązania podatkowego, powstałego z mocy z prawa w chwili powstania długu celnego, w prawidłowej wysokości.

Zgodnie z art. 221 ust. 3 powiadomienie dłużnika o kwocie należności celnych nie może nastąpić po upływie trzech lat, licząc od dnia powstania długu celnego. Bieg tego terminu zostaje zawieszony z chwilą złożenia odwołania w rozumieniu art. 243 na czas trwania procedur)' odwoławczej. W rozpatrywanej sprawie został zachowany trzyletni termin powiadomienia dłużnika o kwocie długu celnego. Decyzja organu I instancji została wydana w dniu [...] września 2010r. i doręczona Stronie w dniu 22 września 2010r., a zatem przed upływem terminu przewidzianego w przepisach prawa. Organ I instancji miał prawo do wydania decyzji ustalającej wysokość należności celnej i zgodnie z art. 220 ust. 1 orzec o retrospektywnym zaksięgowaniu kwoty cła.

Dyrektor Izby Celnej w W. w ramach kontroli instancyjnej dokonał zmniejszenia kwoty należności celnych podlegających retrospektywnemu zaksięgowaniu. Organ odwoławczy może bowiem na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. "a" Ordynacji podatkowej wydać decyzję reformatoryjną i ustalić kwotę wynikającą z długu celnego w wysokości niższej niż uczynił to organ pierwszej instancji. W takiej sytuacji wydanie rozstrzygnięcia korygującego wysokość należności celnych nie podlega ograniczeniu czasowemu przewidzianemu w art. 221 ust. 3 WKC.

Organ wskazał, iż podstawę materialnoprawną decyzji stanowiły przepisy Wspólnotowego Kodeksu Celnego - rozporządzenie Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U.UE z 1992 roku Nr L 302 ze zm.).

W ocenie organu II instancji przedłożony do zgłoszenia celnego rachunek z dnia 20 grudnia 2007r. stanowi potwierdzenie zakupu sprowadzonego samochodu, jednak dowód ten w żadnym stopniu nie ogranicza uprawnień organu celnego do weryfikowania wartości transakcyjnej importowanego pojazdu i poddawania w wątpliwość w uzasadnionym przypadku jego wartości celnej.

Odnosząc się do zarzutów odwołania, iż organ celny nie podjął wszystkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym nie dokonał weryfikacji dokumentu zakupu, polecenia przelewu, nie zanegował oświadczenia organ stwierdził, że nie ma obowiązku prowadzenia postępowania, mającego wykazać, że deklarowana przez stronę wartość importowanego pojazdu jest zgodna z możliwymi do uzyskania dowodami. Jak wynika z brzmienia przepisu zawartego w art. 181 a Rozporządzenia Wykonawczego zażądanie od importera dodatkowych uzupełniających informacji, w tym również tych księgowych, nie jest obligatoryjne. Organ celny nie musi udowadniać, że dokument zakupu zawiera nieprawdziwe oświadczenie. Istotne jest, że wskazana przez obie strony transakcji cena budzi wątpliwości, które są uzasadnione okolicznościami sprawy. Wątpliwości te stanowią podstawę do podważenia zadeklarowanej ceny transakcyjnej i zastosowania innej kolejności metod stosowanych do ustalenia wartości celnej towaru, przy czyni każda z tych metod ma na celu zachowanie obiektywizmu wyceny. Organ podkreślił, że jeśli deklarowana jest wartość towaru, to udokumentowanie jej wartości spoczywa na stronie, która może i powinna udostępnić wszystkie posiadane przez siebie dowody i dokumenty dotyczące zawartej transakcji. W przeciwnym przypadku, to organ celny - w sytuacji powzięcia wątpliwości co rzetelności ceny wskazanej w umowie - musiałby zastępować i wyręczać stronę w jej obowiązkach w tym zakresie.

Organ ma prawo dopuścić do wolnego obrotu sprowadzany towar, jeśli jego wartość wynika z dołączonych do zgłoszenia celnego dokumentów. Organ opiera się bowiem na deklaracji strony i ma w związku z tym prawo przypuszczać, że wartość ta jest rzetelna.

Przedłożony przez stronę dokument w postaci faktury opiewającej na kwotę 4534,00 CHF, dotyczącej kupna pojazdu został, zdaniem organu, skutecznie zakwestionowany. Zatem pominięcie metody wartości transakcyjnej było czynnością prawidłową w świetle dyspozycji art. 181 a ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny).

Organ podkreślił, że polskie organy celne nie mają możliwości zweryfikowania przedłożonych przez Stronę dokumentów przez władze celne kraju eksportu tj. Stanów Zjednoczonych Ameryki. W przypadku pojedynczych transakcji (dotyczących zakupu przez polskich importerów pojazdów z USA. gdzie środki poniesione przez amerykańską administrację celną na realizację wniosku są niewspółmierne do ewentualnych korzyści finansowych wnioski o weryfikację dokumentów nie są realizowane przez władze celne USA z ww. powodu (powołał pismo Ministerstwa Finansów nr [...] z dnia [...] lutego 2010r.)

Organ celny nie podzielił przy tym poglądu Strony, w myśl którego w sytuacji, gdy organ otrzymał takie dokumenty jak faktura zakupu, oraz dowód dokonania przelewu nie ma mowy o kwestionowaniu deklarowanej przez importera wartości celnej towaru. Wniosek taki nie znajduje uzasadnienia w stanie prawnym. Domniemanie, że zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 Kodeksu jest możliwe do obalenia bez względu na rodzaj dokumentów okazanych organowi celnemu. W obowiązujących przepisach prawa celnego nie znajdujemy przepisu, który wykluczałby taką możliwość pod warunkiem okazania konkretnych dokumentów, a przepis art. 18 la Rozporządzenia Wykonawczego do WKC mówi o uzasadnionych wątpliwościach i teoretycznie może być zastosowany w przypadku każdego zgłoszenia celnego. Nadmienić należy, iż dowód zakupu samochodu nie jest dokumentem urzędowym. Jest dokumentem prywatnym i stanowi jeden z dowodów w sprawie, który podlega ocenie na zasadach ogólnych.

Obowiązek zebrania i rozpatrzenia przez organ całokształtu materiału dowodowego jest wyrazem również tego. że organ nie jest związany w jego gromadzeniu wnioskami Strony, lecz sam określa granice postępowania wyjaśniającego, kierując się własnym rozeznaniem i przekonaniem co do konieczności udowodnienia pewnych faktów. Organ ma pełną swobodę w kształtowaniu zakresu postępowania wyjaśniającego mając jednak na względzie, że zebrany materiał ma doprowadzić do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i do załatwienia sprawy. Jak zostało wyżej wykazane, organy celne zgodnie z treścią art. 187 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy zarówno zebrany z urzędu jak i przedstawiony przez Stronę. Zatem nie doszło również do naruszenia art. 180 Ordynacji podatkowej ustawy Ordynacja podatkowa, gdyż nic wynika z nich, iż organy podatkowe obowiązane są interpretować przepisy prawa jedynie w sposób zadowalający dla podatnika, a więc w sposób zbieżny z jego stanowiskiem.

Strona w odwołaniu podnosiła, że samochody na rynku amerykańskim są ok 30 % tańsze niż identyczne samochody na rynku europejskim.

Odpowiadając na ten zarzut Dyrektor Izby Celnej w W. podkreślił, że opłacalność zakupu pojazdu za granicą, ewentualnie jej brak pozostaje kwestią indywidualnej oceny importera. Opłacalność sprowadzenia takiego samochodu nie ma bezpośredniego związku z rzeczywistą wartością jaką posiada on na granicy i nie może wpływać na ustalenie wartości celnej przedmiotowego pojazdu. Jest to zagadnienie wtórne, brane pod uwagę przez osobę analizującą opłacalność sprowadzenia pojazdu, lecz nie ma znaczenia z punktu widzenia postępowania celnego.

Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że organ celny działał zgodnie z przepisami prawa, dołożył starań do wyjaśnienia stanu faktycznego prowadząc postępowanie w zakresie określonym przepisami prawa, zatem nie naruszył art. 120 Ordynacji podatkowej. Organ celny uzasadnił wydaną decyzję, wykazał słuszność podejmowanych czynności dowodowych, jednocześnie informował podatnika w toku prowadzonego postępowania o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem, gwarantując tym samym możliwość wniesienia własnych wniosków i dowodów do sprawy. W tym wypadku nie może być mowy o naruszeniu art. 124 Ordynacji podatkowej.

Dyrektor Izby Celnej w W. uznał za bezpodstawny również zarzut naruszenia art. 125 Ordynacji podatkowej. Organy celne nie naruszyły terminów przewidzianych w przepisach prawa. Organy podatkowe (odpowiednio celne) powinny działać, szybko i wnikliwie, jednak nie oznacza to, że okoliczności faktyczne mają być badane w sposób pobieżny (zachowanie takie stałoby w sprzeczności z innymi zasadami).

Organ wskazał, że w postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada, iż ciężar dowodu spoczywa na tym kto z określonego faktu wywodzi skutki prawne. W tym stanie faktycznym organ celny podjął wszelkie niezbędne działania zgodnie z art. 122 Ordynacji podatkowej mające na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego.

Zdaniem organu w rozpatrywanej sprawie materiały dowodowe zgromadzone z urzędu oraz dokumenty załączone przez Stronę zostały ocenione zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów określoną w art. 191 Ordynacji podatkowej. Zasada ta uprawnia organ do ustalenia prawdy obiektywnej według swej wiedzy, doświadczenia oraz przekonania o wartości dowodowej poszczególnych środków dowodowych. Obowiązek zebrania i rozpatrzenia przez organ całokształtu materiału dowodowego jest wyrazem również tego, że organ nie jest związany w jego gromadzeniu wnioskami Strony, lecz sam określa granice postępowania wyjaśniającego, kierując się własnym rozeznaniem i przekonaniem co do konieczności udowodnienia pewnych faktów. Organ ma pełną swobodę w kształtowaniu zakresu postępowania wyjaśniającego mając jednak na względzie, że zebrany materiał ma doprowadzić do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i do załatwienia sprawy. Strona miała zagwarantowany czynny udział w prowadzonym postępowaniu wyjaśniającym przed organem pierwszej i drugiej instancji. Ocena zebranego materiału dowodowego i wyczerpujące wyjaśnienie przesłanek dokonanego rozstrzygnięcia znalazło wyraz w uzasadnieniu decyzji zawierającym wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów którym dal wiarę oraz przyczyny dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, a także podstawę prawną z przytoczeniem przepisów prawa. Organ odwoławczy nie dopatrzył się więc naruszenia przepisów proceduralnych, o których mowa w odwołaniu.

Na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] października 2013 r. M. B. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę z dnia [...] listopada 2013 r. wnosząc w niej o:

1. uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. w całości oraz zgodnie z art. 135 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylenie w całości decyzji organu I instancji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W.,

2. zasądzenie od Dyrektora Izby Celnej w W. zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych – w tym zwrotu kosztów związanych z pomocą przy przygotowaniem pism procesowych składanych w tej sprawie.

Zdaniem Skarżącego organy obu instancji nierzetelnie prowadziły swoje postępowania dopuszczając się:

• naruszenia przepisów prawa procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy,

• naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez ich niewłaściwą interpretację i niewłaściwe zastosowanie,

• naruszenia granic swobodnej oceny materiału dowodowego, niewyjaśnienie wszystkich istotnych i ważnych okoliczności sprawy, pominięcie okoliczności udowodnionych mających istotny wpływ na jej wynik,

• bezpodstawnego zanegowania wartości zakupu uszkodzonego samochodu, określonej w dokumencie jego zakupu (wartości transakcyjnej), w oparciu o samo przypuszczenie, bez przedstawienia wiarygodnego przeciw dowodu,

• pominięciu, nie rozpatrzeniu i nie odniesieniu się do całego materiału dowodowego (w tym: mojego oświadczenia o wartości zakupu samochodu, załączonej do zgłoszenia celnego opinii rzeczoznawcy samochodowego nr [...] oraz dokumentacji zgromadzonej w trakcie kontroli dokonanej przez funkcjonariuszy Kontroli Wewnętrznej Izby Celnej w W.),

• sprzeczności ustaleń, niezgodnych z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego,

• braku bezstronności w prowadzonym postępowania i naruszeniu zasady oceny materiału dowodowego poprzez dokonanie dowolnej jego oceny,

• naruszenia zasad prawdy materialnej i prawdy obiektywnej przy gromadzeniu i rozpatrywaniu materiału dowodowego,

• naruszenia przepisów art. 120 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez działanie niezgodne z przepisami prawa i oparcie całego postępowania jedynie na przypuszczeniach i niewiarygodnym materiale dowodowym,

• naruszenia przepisów art. 121 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez prowadzenie postępowania w sposób odmienny od postępowania, jakie powinno być prowadzone przez organy podatkowe, w tym brak obiektywizmu, zaniechanie działania dla dokładnego wyjaśnienia sprawy, bezczynność i opieszałość w prowadzonym postępowaniu,

• bezpodstawnego odrzucenia wartości dowodowej faktury nabycia samochodu, złożonego w sprawie oświadczenia dotyczącego wartości nabycia samochodu, opinii rzeczoznawcy samochodowego nr [...], dokonanego przelewu za samochód,

• nie dokonania sprawdzenia transakcji kupna sprzedaży w firmie C., bez podania powodów i przyczyn takiego działania i zaniechania,

• naruszenia przepisów art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez niepodjęcie wszelkich możliwych i niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i właściwego wyjaśnienia sprawy,

• błędnej oceny okoliczności faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, w szczególności niewłaściwe określenie i ustalenie nowej podstawy wymiaru cła bez uznania znacznych różnic cen samochodów pomiędzy rynkiem europejskim i amerykańskim i nie zastosowanie w związku z powyższym stosownych korekt,

• naruszenia przepisu art. 124 ustawy Ordynacja podatkowa, naruszenie zasady zaufania do działania organów państwowych, zgodnie z którymi organy podatkowe powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy,

• naruszenia przepisów art. 125 ustawy Ordynacja podatkowa z powodu bezczynności i opieszałości organu podatkowego w prowadzonym postępowaniu,

• naruszenia przepisów art. 180 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa polegające na niedopuszczeniu do wyjaśnienia sprawy wszystkich zgromadzonych dowodów w tym istotnych dowodów, których na etapie dodatkowego postępowania nie zanegowano, a pomimo tego je pominięto oraz przyjęcie jako podstawy rozstrzygnięcia sprawy nieprawidłowego materiału dowodowego,

• naruszenia przepisów art. 187 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez naruszenie obowiązku zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego,

• naruszenia przepisów art. 188 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez odmowę przeprowadzenia dowodu w postaci sprawdzenia transakcji zakupu samochodu w firmie C., która to kontrola była jedynym z najistotniejszych dowodów w sprawie i pozwoliłaby na potwierdzenie wartości zakupu mojego samochodu,

• naruszenia przepisów art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez niewłaściwą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, przyjęcie jako podstawę prowadzenia postępowania do ustalenia nowej wartości celnej mojego samochodu niewiarygodnych dowodów, bez wiarygodnego zanegowania faktury zakupu mojego samochodu oraz uwidocznionej w tym dokumencie wartości transakcyjnej,

• naruszenia przepisów art. 181 a Przepisów Wprowadzających Wspólnotowy Kodeks Celny (Rozporządzenie Komisji (EWG) Nr 2454/93 ze zmianami) poprzez bezpodstawne odrzucenie wartości transakcyjnej, zakwestionowanie już raz zweryfikowanej i przyjętej za zgodną wartości zakupu i wartości celnej mojego samochodu, bez właściwego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego uzasadniającego przypuszczenie organów celnych, że wartość samochodu została zaniżona,

• naruszenia ogólnie przyjętych zasad stosownych wobec dokumentów, które w postępowaniu podatkowym korzystają z zasady domniemania rzetelności i prawdziwości i jako takie nie mogą być negowane na zasadzie zwykłego przypuszczenia lub wątpliwości, do których należy deklaracja celna (zgłoszenie celne) i dokumentów, które zgodnie z przepisami stanowią załącznik do deklaracji celnej (zgłoszenia celnego), jak dokument DWC (Deklaracja Wartości Celnej) zawierający oświadczenie z powołaniem na art. 233 KK,

• naruszenia przepisów art. 29 Wspólnotowego Kodeksu Celnego (WKC) (Rozporządzenie Komisji (EWG) Nr 2913/92 ze zmianami) poprzez bezpodstawne odrzucenie wartości transakcyjnej i zakwestionowanie już raz uznanej za zgodną wartości celnej mojego uszkodzonego samochodu bez właściwego zebrania i rozpatrzenia wiarygodnego materiału dowodowego, który pozwoliłby na zanegowanie wiarygodnych dowodów w sprawie,

• naruszenia przepisów art. 68 Wspólnotowego Kodeksu Celnego (WKC) (Rozporządzenie Komisji (EWG) Nr 2913/92 ze zmianami) poprzez odrzucenie ustaleń dokonanych w dniu dokonania odprawy ostatecznej w tym dokonanej weryfikacji i uznanej za zgodną wartości celnej mojego uszkodzonego samochodu (stosowne zapisy o badaniu i uznaniu wartości mojego samochodu za zgodną, znajdują się w polu J i na odwrocie dokumentu JDA SAD [...],

• naruszenia przepisów art. 78 Wspólnotowego Kodeksu Celnego (WKC) (Rozporządzenie Komisji (EWG) Nr 2913/92 ze zmianami) poprzez podjęcie działań polegających na bezpodstawnym zakwestionowaniu wartości transakcyjnej mojego samochodu, w oparciu o same przypuszczenie, pomimo braku nowych wiarygodnych dowodów w sprawie, potwierdzających to bezpodstawne przypuszczenie,

• naruszenia przepisów art. 89 ust. 1 ustawy Prawo Celne oraz art. 180 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez bezpodstawne odrzucenie złożonego oświadczenia o wartości i zakupie mojego samochodu,

• naruszenia ustaleń wynikających z opinii 2.1 Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej Światowej Organizacji Celnej "Dopuszczalność ceny niższej od aktualnych cen rynkowych na identyczne towary", z której wynika, że sam fakt, iż jakaś cena jest niższa od aktualnych cen rynkowych na identyczne towary nic stanowi wystarczającego powodu, by ją odrzucić z punktu widzenia Artykułu 1, z zastrzeżeniem Artykułu 17 Porozumienia w sprawie stosowania Artykułu VII Układu Ogólnego w Sprawie Taryf Celnych i Handlu, który mówi o prawie administracji celnych do upewnienia się o prawdziwości i dokładności jakiegokolwiek oświadczenia, dokumentu czy deklaracji, przedłożonych dla celów wartości celnej, naruszenia zasad praworządności oraz zasady zaufania przedsiębiorców do organów Państwa wynikających z art. 2 i art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej przez niewłaściwe działanie organów celnych, błędną wykładnię przepisów i ich niewłaściwe zastosowanie i nieuprawnioną nadinterpretację oraz dowolną ocenę materiału dowodowego i bezpodstawną jego negację oraz brak obiektywizmu w prowadzonym postępowaniu, przez co organy podatkowe działały na moją niekorzyść, naruszeniu art. 77 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej w części dotyczącej szkody wyrządzonej przez niezgodne z prawem działanie organu władzy publicznej.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. zajął stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W toku rozpoznawania niniejszej sprawy Sąd miał na uwadze treść art. 153 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2013 r., sygn. V SA/Wa 1880/12, wiązały Dyrektora Izby Celnej w W. ponownie rozpoznającego sprawę jak też wiążą Sąd obecnie rozpoznający skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] października 2013 r. Wskazania co do dalszego postępowania określają sposób i kierunek działania przy ponownym rozpoznaniu sprawy.

W orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, iż związanie organu zawartymi w orzeczeniu Sądu wskazaniami co do dalszego postępowania powoduje, że zalecenia te determinują działania organu w postępowaniu administracyjnym, podejmowane w sprawie, której dotyczyło postępowanie sądowoadministracyjne, aż do czasu jej rozstrzygnięcia.

Związanie Sądu natomiast, w rozumieniu art. 153 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oznacza, iż nie może on sformułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz do konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przez organem administracji publicznej.

Mając powyższe na względzie Sąd stwierdza, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 21 lutego 2013 r., sygn. V SA/Wa 1880/12, wiążąco wyjaśnił, że na gruncie art. 68 inst. WKC, art. 239 i nst. RWKC oraz art. 78 WKC organ celny może dokonać weryfikacji zgłoszenia celnego już po zwolnieniu towaru i prawo do takiej weryfikacji nie jest ograniczone wyłącznie do sytuacji, w której doszło do ujawnienia nowych dowodów czy okoliczności. Po dokonaniu zwolnienia towarów organy celne mogą, w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu, przystąpić do kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem oraz późniejszych operacji handlowych dotyczących tych samych towarów. Kontrole te mogą być przeprowadzone u zgłaszającego bądź u każdej innej osoby bezpośrednio lub pośrednio zainteresowanej zawodowo tymi operacjami, jak również u każdej organ uprawniony jest do weryfikacji przyjętych zgłoszeń celnych i może dokonywać tej weryfikacji po zwolnieniu towaru.

Sąd zajął także już stanowisko co do możliwość przedłużenia terminu na załatwienie sprawy wyjaśniając, że termin 2 miesięcy wprowadzony przez ustawodawcę (art. 139 i art. 140 Ordynacji podatkowej) nie jest terminem materialno prawnym, lecz jest terminem wyłącznie instrukcyjnym.

Sąd wyjaśnił także, że pismo Departamentu Ceł Ministerstwa Finansów, nr [...], z dnia [...] czerwca 2004 r. nie stanowi źródła prawa powszechnie obowiązującego a jest aktem prawa wewnętrznego, skierowanym do jednostek organizacyjnie podległych organowi, który ten akt wydał i ma wyłącznie charakter "wytycznych". Ocenie sądowej podlegać mogą działania organów administracji, w tym organów celnych, podejmowane na podstawie przepisów prawa. Zasadę praworządności określa art. 120 Ordynacji podatkowej.

Zarzuty skargi z dnia [...] listopada 2013 r. odnoszące się do powyższych kwestii są zatem w pełni niezasadne.

W uzasadnieniu wyroku z dnia 21 lutego 2013 r., sygn. V SA/Wa 1880/12, Sąd wskazał, iż ustalenie wartości celnej według metody ostatniej szansy było przedwczesne, ponieważ w ocenie Sądu organy nie podważyły skutecznie – na ówczesnym etapie postępowania – zadeklarowanej przez Skarżącego wartości transakcyjnej a niejasności i wątpliwości rozstrzygnęły na niekorzyść Strony. Naruszone zostały art. 120, 121, 122, 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej.

Sąd zalecił organowi w toku ponownego rozpoznawania sprawy wyjaśnienie i rozważenie kwestii związanych z dokumentem zakupu samochodu, poleceniem zapłaty i oświadczeniem dotyczącym zakupu i wartości pojazdu. Wskazał też na konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie sprawdzenia transakcji w firmie C. oraz wyjaśnienia roli A. L. w przeprowadzonej transakcji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając skargę M. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] października 2013 r., nr [...], stwierdził, iż organ wykonał zalecenia zawarte w wyroku z dnia 21 lutego 2013 r., sygn. V SA/Wa 1880/12.

Zgodnie z wymogami art. 122 Ordynacji podatkowej podjął kroki uwzględniające wytyczne WSA i prowadzące do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.

Pismem z dnia [...] lipca 2013r. wezwał Stronę do nadesłania wyjaśnień odnośnie roli jaką pełniła A. L. w transakcji zakupu samochodu osobowego marki H., wyprodukowanego w 2007r., nr VIN [...], poj. 2400cm3 wraz z wszelkimi dokumentami potwierdzającymi jej udział w sprawie a także do przedłożenia dokumentów potwierdzających prowadzenie negocjacji cenowych, dokumentów potwierdzających dokonanie płatności za importowany towar w kasie firmy C., a także wszelkich dokumentów oraz wyjaśnień dotyczących przedmiotowej transakcji.

W odpowiedzi M. B. poinformował, iż wszystkie dodatkowe dokumenty dotyczące tej transakcji, jako zbędne, usunął z komputera a kontakt z A. L. utracił kontakt w 2008 r. Na Skarżącym spoczywał ciężar dowodu, bowiem to on z wyjaśnienia okoliczności zakupu pojazdu wywodził skutki prawne.

Tym samym, w ocenie Sądu, organ podjął wszelkie niezbędne działania zgodnie z art. 122 Ordynacji podatkowej.

Zalecenie sprawdzenia transakcji w firmie C. mającej siedzibę w Stanach Zjednoczonych było niewykonalne, co organ wyjaśnił powołując się na stanowisko Ministerstwa Finansów (pismo nr [...] z dnia [...] lutego 2010r.) Polskie organy celne nie mają możliwości zweryfikowania przedłożonych przez Stronę dokumentów przez władze celne kraju eksportu tj. Stanów Zjednoczonych Ameryki w przypadku pojedynczych transakcji dotyczących zakupu przez polskich importerów pojazdów z USA, gdy środki poniesione przez amerykańską administrację celną na realizację wniosku są niewspółmierne do ewentualnych korzyści finansowych wnioski o weryfikację dokumentów.

Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przeprowadził wnikliwą ocenę wszystkich dowodów, którymi dysponował . Rozważył dokumenty zakupu samochodu, polecenie przelewu oświadczenia Skarżącego. M. B. miał zagwarantowany czynny udział w prowadzonym postępowaniu wyjaśniającym przed organem pierwszej i drugiej instancji.

Organ w toku ponownego rozpoznawania sprawy odniósł się do wartości na rynku amerykańskim nieuszkodzonych i uszkodzonych samochodów marki H., odpowiadających parametrami pojazdowi Skarżącego. Rozważył cenę wskazywaną przez Skarżącego na gruncie rynku amerykańskiego, co zgodnie ze stanowiskiem NSA wyrażonym m. innymi w wyroku z dnia 15 marca 2011 r., sygn. IGSK 103/10, jest niezbędne dla wykazania istnienia lub nieistnienia "uzasadnionej przyczyny z art. 82a ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym.

Dla ustalenia wartości pojazdu organ w istotnym dla sprawy zakresie posłużył się przedstawioną przez Skarżącego opinią biegłego.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ocena materiału dowodowego nie nosi cech dowolności a wyliczenia obciążających Skarżącego należności zostały w zaskarżonej decyzji przedstawione w sposób umożliwiający ich kontrolę.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy zgodnie z wytycznymi WSA, organ skutecznie podważył zadeklarowaną wartość transakcyjną samochodu i zasadnie ustalił wartość celną pojazdu metodą ostatniej szansy.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, z mocy art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.