Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3509/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 245 pkt 2, art. 130 par. 1 pkt 6, art. 217, art. 200
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Przybysz, Sędziowie sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, sędzia WSA Jarosław Trelka (sprawozdawca), Protokolant sekretarz sądowy Karol Kodym, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi W. Sp. J. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia po wznowieniu postępowania decyzji ostatecznej w sprawie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2007 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją ostateczną z dnia [...] września 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2011 r., określającą wobec W. Sp. z o. o. w W. (obecnie W. Sp. j., dalej zwanej "Skarżącą", "Stroną" lub "Spółką") kwoty zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za styczeń, luty, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik i grudzień 2007 r., oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następne okresy rozliczeniowe za marzec, kwiecień i listopad 2007 r.

Organ odwoławczy potwierdził w swoim rozstrzygnięciu ustalenia Organu pierwszej instancji, wskazujące, że usługi budowlane wyszczególnione na fakturach VAT pomiędzy spółką P. oraz spółką W., a Stroną, w rzeczywistości nie miały miejsca. W związku z powyższym stwierdził, iż Spółka w kontrolowanym okresie obniżyła kwotę podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w wysokości 472 153 zł na podstawie faktur, które nie dokumentowały rzeczywistych transakcji wystawionych przez powyższe firmy, czym naruszyła art. 86 ust. 1, ust. 2 pkt 1 lit. a) oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm., dalej zwanej też "ustawa o VAT" lub "ustawą").

Na przedmiotową decyzję Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 25 lipca 2013 r., sygn. III SA/Wa 3092/12, oddalił skargę.

Od powyższego orzeczenia Spółka złożyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną, który wyrokiem z dnia 28 stycznia 2015 r., sygn. akt I FSK 1955/13, oddalił skargę kasacyjną.

Wnioskiem z dnia [...] lipca 2015 r. Spółka wystąpiła, na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej ("O.p."), o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] września 2012 r. W uzasadnieniu wniosku Spółka podniosła, że w sprawie zostały ujawnione nowe dowody istniejące w momencie orzekania, a nie znane Organowi podatkowemu. Nowe dowody (faktury i protokoły do faktur) zostały dostarczone Stronie przez wykonawcę, tj. N., po uprawomocnieniu się decyzji oraz wyroków wydanych w przedmiotowej sprawie. Do wniosku dołączyła ww. dokumenty mające uzasadnić żądanie wznowienia.

Dyrektor Izby Skarbowej w W., postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r., wznowił postępowanie zakończone własną decyzją ostateczną, a po przeprowadzeniu postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy, decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. odmówił uchylenia tejże decyzji ostatecznej. W uzasadnieniu Dyrektor nie zgodził się z stanowiskiem Spółki. Uznał, że dowody przedstawione wraz z wnioskiem z dnia 8 lipca 2015 r. nie stanowią nowych, istotnych dla sprawy dowodów w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Organ stwierdził w szczególności, że dokumenty te nie odnoszą się do transakcji pomiędzy Stroną, a P. Sp. z o.o., nie zawierają również podpisów odbiorców robót ani też przedstawicieli Strony. Strona nie wyjaśniła, w jaki sposób weszła w posiadanie ww. dokumentów, nie wykazała też relacji z wystawcą ww. faktur. Potwierdza to tym samym, według Dyrektora, że nie istnieją okoliczności do zmiany ustaleń, iż usługi budowlane wyszczególnione na fakturach VAT pomiędzy Stroną, a P. Spółka z o.o., w rzeczywistości nie miały miejsca.

Od powyższej decyzji Strona złożyła odwołanie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Spółka zarzuciła naruszenie art. 130 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej z uwagi na tzw. bliskość sprawy o wznowienie wobec sprawy pierwotnej i niewyłączenie się z nadzwyczajnego postępowania pracownika biorącego udział w orzekaniu w postępowaniu odwoławczym, czyli dokonanie błędnej wykładni tego przepisu polegającej na przyjęciu, że w postępowaniu wznowieniowym dopuszczalny jest udział pracownika biorącego udział w wydaniu kwestionowanej decyzji. Strona wskazała nadto na naruszenie art. 187 w zw. z art. 191 i w zw. z art. 122 i 121 Ordynacji podatkowj, z uwagi na brak przeprowadzenia postępowania dowodowego i niewyjaśnienie wątpliwości istniejących w dowodach przesłanych przez Stronę. Skarżąca zauważyła, że Dyrektor naruszył art. 200 O.p., gdyż nie zapoznał jej z aktami sprawy przed wydaniem decyzji, a także art. 245 § 1 pkt 2 tej ustawy, poprzez nieuchylenie decyzji mimo zaistnienia przesłanki do uchylenia.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] października 2015 r. utrzymał w mocy swoją poprzednią decyzję z [...] sierpnia 2015 r. W ocenie Dyrektor w rozpoznawanej sprawie wskazane we wniosku o wznowienie postępowania dowody odnoszące się do ustaleń dotyczących poszczególnych okresów 2007 r. nie spełniają przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., tj. nie stanowią o wyjściu na jaw istotnych dla sprawy, nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, istniejących w dacie wydania kwestionowanej decyzji. Przedstawione do wniosku materiały to dokumenty w postaci protokołów do faktur VAT sporządzonych przez N. w okresie od marca do lipca 2007 r., dotyczące zakresu prac objętych zleceniem agencji tymczasowej P. Sp. z o.o., wykonywanych pod nadzorem Spółki, oraz faktury VAT za tożsamy okres, wystawione przez N. na rzecz P. Sp. z o.o. Wobec powyższego, w ocenie Dyrektora, treść powyższych dokumentów wskazuje, że w stosunku do sprawy rozstrzygniętej ostateczną decyzją mogły one istnieć w dniu wydania tej decyzji oraz mogą stanowić nowe dowody, jako dotyczące kontrahenta Strony, tj. spółki P.

Organ wskazał, że przedmiotem ostatecznego rozstrzygnięcia z dnia [...] września 2012 r. są ustalenia, iż usługi budowlane pomiędzy spółką P., a Stroną, wyszczególnione na fakturach VAT wystawionych w poszczególnych okresach 2007 r., w rzeczywistości nie miały miejsca. Ponadto w trakcie pierwotnego postępowania włączono do akt postępowania wyciąg z prawomocnej decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2012 r., skierowanej do P. Sp. z o.o., a dotyczącej rozliczenia podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2007 r. W decyzji tej stwierdzono, iż w kontrolowanym okresie Spółka P. nie prowadziła faktycznej działalności gospodarczej, nie wykonywała czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, a wystawione przez nią faktury VAT nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych.

Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że powyższe stanowisko Organów podatkowych zostało potwierdzone wymienionymi wyrokami Sądów administracyjnych.

Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia i okoliczności, Dyrektor Izby Skarbowej nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że przedstawione przez Stronę dowody są istotne dla sprawy, tj. mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie. W szczególności dowody te nie stanowią podstawy do odmiennych ustaleń w zakresie rzeczywistego wykonywania usług przez kontrahenta Strony, tj. spółkę P. W sytuacji, gdy jednoznacznie ustalono, że nie prowadziła ona działalności gospodarczej, dodatkowe dokumenty, nawet gdy oznaczone zostały jako wydane w przedmiotowym okresie oraz wymieniają jako jeden z podmiotów spółkę P., nie podważają powyższego ustalenia. Istotne bowiem jest, iż w dalszym ciągu Strona wskazuje, że zakwestionowane czynności były wykonywane za pośrednictwem spółki P., tyle że poprzez firmę dotychczas nieujawnioną, tj. N. To nie zmienia jednak podstaw ostatecznego rozstrzygnięcia i nie może mieć wpływu na odmienne ustalenia odnośnie rzeczywiście wykonywanych czynności. W ocenie Organu nie zostałaby wydana decyzja zawierająca inne rozstrzygnięcie nawet wówczas, gdyby ww. dokumenty były znane na etapie wydawania pierwotnej decyzji.

Dyrektor, odnosząc się do samej treści przedstawionych dokumentów, wskazał, że na załączonych protokołach znajduje się pieczęć firmy N. z nieczytelnym podpisem, a także adnotacje: "roboty wykonane pod nadzorem W.", "zakres prac wykonanych pod nadzorem osób oddelegowanych z firmy W. Sp. z o.o." lub "roboty wykonano na terenie hali produkcyjnej W. w W. ". Przedstawione faktury nie są podpisane przez odbiorcę, również na protokołach znajduje się jedynie pieczęć wystawcy faktur. Dokumenty te nie zawierają również podpisów odbiorców robót ani też przedstawicieli Strony. Dyrektor podkreślił ponadto, że firma N. jest zarejestrowana jako podmiot prowadzący działalność w zakresie agencji reklamowych. Z przedstawionych zaś dokumentów wynika, iż adres prowadzenia działalności (W., ul. [...]) jest tożsamy z adresem prowadzenia działalności przez Stronę.

Skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję z [...] października 2016 r. W skardze ponowiła swoją argumentację, a ponadto wskazała na naruszenie art. 143 § 1 Ordynacji. Uznała, że nie przedstawiono upoważnienia pracownika Izby Skarbowej do wydania decyzji w imieniu Dyrektora. Organ naruszył też, według Skarżącej, art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji, poprzez odrzucenie wniosku o uchylenie decyzji podatkowej pomimo, że wskazane dowody wypełniają w sposób zupełny i wyczerpujący hipotezę powyższej normy, a także art. 217 tej ustawy (zasadę dwuinstancyjności postępowania), poprzez brak ponownego rozpatrzenia sprawy, a jedynie odniesienie się w zaskarżonej decyzji do zarzutów zawartych w odwołaniu. Spółka podniosła zarzut wadliwego uzasadnienia decyzji (brak wskazania podstawy prawnej oraz nieprawidłowe uzasadnienie prawne i faktyczne), zarzut naruszenia art. 122 i art. 191 O.p. (nie podjęto wszystkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym) oraz naruszenia art. 130 § 1 pkt 6 Ordynacji. W tej ostatniej kwestii podniosła, że w sprawach zakończonych decyzjami z dnia [...] września 2011 r. oraz z dnia [...] sierpnia 2015 r. brał udział ten sam pracownik, gdyż decyzje te sygnowano literami "AO".

Wskazując na naruszenie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Skarżąca podkreśliła, że podziela stanowisko linii orzeczniczej wskazujące, iż instytucja wznowienia postępowania nie jest środkiem, za pomocą którego można wzruszać każdą wadliwą decyzję ostateczną niezależnie od stopnia jej wadliwości. Jednakże wątpliwości budzi fakt, iż dokonując oceny dowodów załączonych do wniosku z dnia 8 lipca 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej wznowił postępowanie, następnie jednak stwierdził w uzasadnieniu decyzji, że wskazane dowody nie stanowią o zaistnieniu przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Zdaniem Strony w takiej sytuacji należało już na etapie podejmowania decyzji o wznowieniu odmówić wznowienia tego postępowania. Spółka podkreśliła, wskazywane we wniosku o wznowienie dokumenty stanowią pośredni dowód na wykonanie usług na rzecz Spółki przez P., jednak dopiero w toku postępowania, po uchyleniu decyzji ostatecznej, możliwe byłoby prawidłowe ustalenie tego stanu.

Skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem Dyrektora Izby Skarbowej, iż naruszenie podstawowych uprawnień podatnika, przejawiające się w niezapoznaniu go z materiałem dowodowym, nie stanowi naruszenia prawa i jest bez znaczenia. W ocenie Strony w przeprowadzonym postępowaniu pojawiły się wątpliwości ze strony Organu (Organ odnotował, że nie wiadomo, skąd Spółka uzyskała nowe faktury i protokoły do faktur), na które Spółka mogła odpowiedzieć, gdyby była zapoznana z aktami sprawy. Brak zagwarantowania czynnego udziału w postępowaniu spowodował, zdaniem Spółki, niepełne ustalenie stanu faktycznego sprawy i wydanie rozstrzygnięcia z naruszeniem prawa.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie podtrzymując zaprezentowane wcześniej stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym decyzji administracyjnych, zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Zgodnie natomiast z art. 134 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem nieistotnym dla sprawy).

Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługiwała na uwzględnienie.

Podkreślić należy, że postępowanie w niniejszej sprawie toczyło się z wniosku Spółki o wznowienie, miało więc charakter nadzwyczajny. W takiej procedurze, jak trafnie zauważył Dyrektor, nie przeprowadza się ponownie całego postepowania dowodowego, lecz zbadać należy tylko tę okoliczność, czy rzeczywiście zaszły przesłanki do wznowienia postepowania oraz - jeśli nawet zaszły – czy uzasadniają one uchylenie (zmianę) decyzji pierwotnej.

W niniejszej sprawie Organ trafnie ocenił, że sam wniosek Skarżącej o wznowienie uzasadniał takie wznowienie – pochodził od strony pierwotnego postępowania, we wniosku Spółka wskazywała na istnienie nowych faktów (wykonanie zafakturowanych robót) i dowodów (faktury i protokoły do faktur wystawione przez S. G. na rzecz kontrahentów Spółki, którzy wystawili na rzecz Skarżącej faktury zakwestionowane w pierwotnym postępowaniu). Te faktury i protokoły miały świadczyć, zgodnie z wnioskiem o wznowienie, o wykonywaniu przez S. G. usług na rzecz wspomnianych kontrahentów, którzy z kolei świadczyć mieli usługi na rzecz Skarżącej. Sama okoliczność natomiast, czy powoływane nowe fakty i dowody rzeczywiście występują, a – w odniesieniu do dowodów - czy rzeczywiście dowodzą świadczenia przez kontrahentów usług na rzecz Spółki w poszczególnych miesiącach roku 2007, podlegała ocenie we wznowionym już postępowaniu. Należy zatem podkreślić chronologię ocen podejmowanych w postępowaniu wznowieniowym – najpierw Organ powinien ocenić, czy deklarowane we wniosku o wznowienie istnienie okoliczności faktycznej lub (i) dowodu dotyczy okoliczności i dowodów nowych oraz istotnych, zaś po potwierdzającej odpowiedzi na te pytania, Organ powinien – już po wznowieniu postępowania – odpowiedzieć po pierwsze na pytanie, czy wskazywany nowy dowód rzeczywiście dowodzi deklarowanej we wniosku o wznowienie okoliczności faktycznej, a także, w razie ustalenia, że dowodzi – czy ta okoliczność jest istotna.

Deklarowana przez Spółkę okoliczność faktyczna była oczywiście nowa (w poprzednim postępowaniu Organy przyjęły, że faktury były "puste", obecnie Spółka twierdziła, że były autentyczne, że dotyczyły rzeczywistych zdarzeń), nowe były też dowody (faktur i protokołów wystawionych przez S. G. poprzednio Organy nie znały). Ponadto te nowe fakty i dowody były z pewnością istotne – to bowiem, czy zakwestionowane faktury były "puste", czy nie, stanowiło w poprzednim postępowaniu, a nadto stanowi w postępowaniu wznowieniowym, centralną kwestię sprawy.

Powtórzyć należy zatem, że Organ zasadnie wznowił postępowanie.

Niemniej deklarowane fakty nie wystąpiły, a dowody nie dowodziły autentycznego charakteru faktur zakwestionowanych poprzednio. Z tego względu Organ zasadnie odmówił zmiany decyzji.

Otóż wypada przypomnieć, że kwestionowane przez Spółkę decyzje wydane w pierwotnym postępowaniu (zwykłym) zostały oparte – od strony faktograficznej – na szeregu dowodach, wśród których zasadnicze znaczenie należało przypisać dowodom osobowym. Chodzi zatem o przesłuchania m.in. M. T., J. S., I. O., A. W., J. K., H. B., M. J., J. G. i Z. W. (przedstawicieli Skarżącej). Podstawą tych decyzji były też ustalenia podjęte przez inne organy podatkowe. Dowody te doprowadziły Organy, a następnie Sądy obydwu instancji, do wniosku, że spółka P. wykazywała cechy charakterystyczne dla tzw. "firm – krzaków". Nie posiadają one środków trwałych ani wartości niematerialno - prawnych, nie posiadają potencjału ludzkiego oraz sprzętowego do wykonania jakichkolwiek prac budowlanych, wykonywane przez nie usługi polegają na pośrednictwie w pozyskiwaniu pracowników, tzn. wyszukiwaniu kolejnych podwykonawców, osoby zarządzające takimi spółkami nie potrafią podać danych identyfikujących podwykonawców, nie pamiętają ich nazw, adresów, nazwisk pracowników podwykonawców, nie widują osobiście na budowach rzeczywistego wykonywania robót, nie bywają na inwestycjach, nie przyjmują na budowach żadnych robót, wiedza prezesów o wykonywanych usługach oparta jest na sporządzonych bez ich udziału protokołach odbioru robót bądź zaufaniu do osób trzecich, które podają im dane do wpisania na wystawianych fakturach, prezesi spółek, pomimo pełnienia najwyższych funkcji, nie potrafią udzielić konkretnych informacji odnośnie współpracy z kontrahentami wskazując na brak wiedzy lub pamięci. Wszystkie przedstawione wtedy przez Dyrektora wnioski znajdowały, według Sądów, oparcie w materiale dowodowym.

W tej sytuacji powoływanie się przez Spółkę na szereg nieznanych dotąd faktur i protokołów do faktur wystawionych przez S. G., mających potwierdzić jego status podwykonawcy spółki P., nie mogły zmienić powyższych ustaleń. Ocena ta nie zależy przy tym od tego, w jaki sposób Spółka weszła w posiadanie tych nowych faktur i protokołów.

Z uwagi na fakt, że Sąd wystąpił do Organu o przesłanie upoważnienia dla pracownika Izby Skarbowej do wydawania decyzji w imieniu Dyrektora, a upoważnienie takie zostało przesłane (k. 41 akt sądowych), zarzut braku umocowania tego pracownika został na rozprawie cofnięty. Sąd podaje zatem lakonicznie, że takie umocowanie istniało i było prawidłowe.

W przypadkach postępowań nadzwyczajnych, do których należy też wznowienie, zasada dwuinstancyjności (art. 217 Ordynacji) oczywiście nadal obowiązuje, ale siłą rzeczy polega ona na ponownym przeanalizowaniu kwestii wystąpienia przesłanki wznowienia oraz ewentualnego uchylenia kwestionowanej decyzji. W niniejszej sprawie Dyrektor respektował tak interpretowaną zasadę dwuinstancyjności. Właśnie z tego punktu widzenia należy także oceniać prawidłowość i kompletność uzasadnienia decyzji w przedmiocie wznowienia. W niniejszej sprawie Organ jasno wskazał podstawę wznowienia, wyjaśnił powody, dla których - po wznowieniu - nie uchylił kwestionowanej decyzji, a także podstawę odmowy tego uchylenia (art. 245 pkt 2 O.p.), dlatego zarzut wadliwego uzasadnienia decyzji uznać należy za chybiony.

Odnośnie natomiast do zarzutu naruszenia art. 130 § 1 pkt 6 Ordynacji, należy odwołać się już do literalnego brzmienia tego przepisu. Wynika z niego, że pracownik jest wyłączony od udziału w postępowaniu, jeśli brał udział w wydaniu "zaskarżonej" decyzji. "Zaskarżenie" rozumieć należy jako wniesienie środka dewolutywnego (odwołanie i zażalenie) w tej samej sprawie. Tymczasem wniosek o wznowienie inicjuje odrębną sprawę, toteż pracownik, który brał udział w sprawie zakończonej decyzją wymiarową, nie podlega wyłączeniu w postępowaniu wznowieniowym względem tego pierwszego postępowania (vide np. wyrok NSA o sygn. II FSK 622/13), chyba że zaszły inne przesłanki wyłączenia (np. z art. 130 § 1 pkt 7 Ordynacji). W niniejszej sprawie wznowieniowej takie okoliczności jednak nie zaszły.

Naruszenie art. 200 Ordynacji podatkowej wymaga zawsze oceny co do wpływu na wydaną decyzję. W niniejszej sprawie kwestią sporną było tylko to, czy przedłożone przez Skarżącą nowe faktury i protokoły do tych faktur uzasadniają wznowienie postępowania (Organ trafnie udzielił na to pytanie odpowiedzi twierdzącej) oraz uchylenie decyzji pierwotnej (Organ trafnie udzielił na to pytanie odpowiedzi przeczącej). Z tego względu naruszenie art. 200 Ordynacji nie mogło mieć wpływu na treść decyzji, gdyż wszystkie inne okoliczności faktyczne sprawy były bezsporne, zaś - jak Sąd wyżej wyjaśnił – źródło pozyskania przedłożonych faktur i protokołów nie mogło zmienić wniosku, że te nowe dowody i deklarowane nowe fakty nie zmieniały oceny co do legalności decyzji wydanej w postępowaniu pierwotnym.

Końcowo Sąd wskazuje, że w ramach postępowania wznowieniowego nie przeprowadza się postępowania dowodowego ponad to, co wynika z samego wniosku o wznowienie. Niezasadne byłoby oczekiwanie, że organ podatkowy przeprowadzi wyczerpujące, pełne postępowanie dowodowe, jakie mogłoby wyniknąć np. z wątpliwości co do wiarygodności świadka wskazywanego jako nowy dowód we wniosku o wznowienie, tj. np., że przesłucha dalszych świadków albo powoła biegłych dla oceny okoliczności zreferowanych w zeznaniach takiego świadka. Takie postępowanie organu podatkowego byłoby bowiem zaprzeczeniem zasady stałości decyzji administracyjnych, gdyż czyniłoby zawsze otwartym pytanie o kompletność postępowania dowodowego. Ograniczenie aktywności dowodowej organu podatkowego w postępowaniu wznowieniowym nie pozbawia natomiast podatnika uprawnienia do zgłoszenia kolejnego wniosku o wznowienie, o ile w tym kolejnym wniosku wskaże on rzeczywiście występujące nowe fakty lub nowe dowody istotnych okoliczności sprawy. Inicjatywa w tym zakresie należy jednak do Spółki. Nie powinna ona oczekiwać, że raz zgłoszony wniosek o wznowienie będzie skutkował obowiązkiem Organu podatkowego dalszego, samodzielnego poszukiwania ewentualnie innych, dalszych, nowych faktów/dowodów istotnych dla sprawy.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd oddalił skargę jako niezasadną.