Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 481/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2009-04-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 2 i pkt 7
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alicja Palus Sędzia NSA Halina Kremis (spr.) Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Protokolant Magdalena Dworszczak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2009r. sprawy ze skargi I. i M. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 10 czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przystępując do rozstrzygania sprawy, Sąd przyjął następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Decyzją z dnia 25 kwietnia 2007 r. SKO [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji wydanej przez Wójta Gminy W. M. z dnia 29 listopada 1996 r. nr [...] ustalającej na rzecz J. K. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie domu jednorodzinnego w miejscowości P., gmina W. M., na działce nr [...]. Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności tej decyzji wystąpili I. i M. A., będący właścicielami nieruchomości bezpośrednio przylegającej do nieruchomości, której dotyczyła decyzja lokalizacyjna. Odmawiając stwierdzenia nieważności organ nadzoru nie podzielił stanowiska wnioskodawców podnoszących sprzeczność decyzji lokalizacyjnej z obowiązującym w dacie jej wydania miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, przyjętym uchwałą Rady Gminy W. M. z dnia 18 lipca 1993 r., Nr W21/93 (Dz. Urz. Woj. Wrocławskiego, z 1993 r. Nr 11). Według tego planu teren działka nr [...] (obecnie działka [...]) znajdowała się na obszarze oznaczanym na rysunku planu symbolem PR 1 MN. Dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolem PR 1 MN, plan zagospodarowania przestrzennego w części tekstowej przewidywał tereny zabudowy mieszkaniowej zagrodowej i jednorodzinnej z usługami handlu, rzemiosła i obiektami produkcyjnymi. Natomiast teren oznaczony symbolem PR 2 RPZ, w obrębie którego położona jest należąca do I. i M. A. nieruchomość, bezpośrednio przylegający do terenu PR 1 MN, w chwili uchwalania planu był przewidziany jako "teren urządzeń produkcji zwierzęcej; ferma drobiu do 40 tys. sztuk". W ustaleniach docelowej jego funkcji i wytycznych jego zagospodarowania w planie wpisano: "Użytkowanie terenu bez zmian. Strefa 100 m". Organ nie podzielił stanowiska wnioskodawców, że w przypadku obszaru oznaczonego symbolem PR 2 RPZ można mówić o ,,100 metrowej strefie ochronnej wzdłuż granicy z fermą drobiu oznaczającej zakaz wznoszenia jakichkolwiek budynków". W ocenie organu w sprawie występuje trudność dotycząca wskazania normatywnego charakteru wydzielonego obszaru, celu oraz jak go wyznaczyć. Ze strefą tą plan nie wiąże w szczególności żadnych zakazów lub nakazów zabudowy mieszkaniowej. Brak jest także odesłań do przepisów odrębnych. Ponadto organ podniósł, że gdyby nawet w drodze wykładni celowościowej przyjąć, że jest to strefa chroniąca przed uciążliwością stwarzaną przez urządzenia produkcji zwierzęcej, to przyjęcie założenia, że strefa ta liczona być powinna od zewnętrznych granic terenu oznaczonego symbolem PR 2 RPZ, prowadziłoby do sprzeczności z ustaleniami samego planu. W strefie tej znalazłby się wówczas w całości teren oznaczony symbolem PR 1 MN, dla którego plan dopuścił wprost zabudowę mieszkaniową. Wykluczyłoby to przeznaczenie tego terenu zgodne z planem, tj. pod budownictwo mieszkaniowe. Jednocześnie według planu zapis "strefa 100 m" jest tzw. "docelową funkcją terenu, wytyczną dla zagospodarowania terenu" . Jest to zatem podstawowe założenie określające na przyszłość sposób zagospodarowania terenu PR 2 RPZ (a nie terenu PR 1 MN). Zdaniem organu nadzoru tego rodzaju sformułowanie sugeruje, że strefa ta - według planu - powinna mieścić się w granicach terenu PR 2 RPZ. Innymi słowy, był to obszar wydzielony w ramach terenu PR 2 RPZ.

Po rozpoznaniu wniosku I. i M. A. o ponowne rozpatrzenie sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. decyzją z dnia 10 czerwca 2008 r. SKO [...] utrzymało w mocy własną decyzję z dnia 25 kwietnia 2007 r. W uzasadnieniu decyzji, po uprzednim wyjaśnieniu specyfiki postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, organ powołując się na zapadłe w sprawie rozstrzygnięcie wskazał, że nie można na podstawie samego planu (a tylko sprzeczność z planem może być przesłanką stwierdzenia nieważności na podstawie art. 34 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w związku art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a.), jednoznacznie rozstrzygnąć, że na terenie PR 1 MN (obejmującym działkę nr [...]) obowiązywał ewidentny zakaz zabudowy mieszkaniowej w ogóle, lub zabudowy określonego rodzaju. Organ zastrzegł, że nie jest uprawniony do prowadzenia wykładni, która de facto prowadziłaby do uzupełnienia tekstu prawa miejscowego i rozszerzenia nałożonych nim ograniczeń na właścicieli nieruchomości leżących w granicach terenu PR 1 MN.

Ustosunkowując się do zarzutu braku w aktach sprawy wniosku J. K. o wydanie decyzji, organ wskazał, że J. K. przedstawił w trakcie postępowania nieważnościowego kopię wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy obejmującego działkę nr [...] (pismo z dnia 18 lipca 2007 r.). Na rozprawie okazał zaś do wglądu oryginał wniosku z dnia 8 listopada 1996 r., na podstawie którego została wydana decyzja z dnia 29 listopada 1996 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu I. i M. A. domagając się uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu, zarzucili jej naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 7, art. 10 ust.1 pkt 8, art. 33, art. 40 ust.1, art. 43 i art. 46a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89 poz. 415 z 1994 r. z późniejszymi zmianami) w związku z uchwałą z dnia 28 lipca 1993 r. Nr U/21/93 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla W. M. ustanawiającym 100 metrową strefę ochronną przewidzianą dla fermy drobiu należącej do skarżących. Ponadto zarzucili naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, art. 61 § 1 i § 2 kpa poprzez wydanie decyzji przez Wójta Gminy W. M. z dnia 29 listopada 1996 r. Nr [...] bez wniosku strony zainteresowanej. Na tej podstawie Skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy W. M. z dnia 29.11.1996 r. Nr [...].

W uzasadnieniu skargi powtarzając zaprezentowaną we wcześniejszych wnioskach argumentację skarżący wskazali, że J. K. w trakcie postępowania wyjaśniającego przedstawił wniosek dotyczący działki nr [...], który nosił datę 20 grudnia 1996 r. natomiast kwestionowaną decyzję organ gminy wydał już w dniu 29 listopada 1996 r., a zatem bez wniosku strony. Takie okoliczności zdaniem Skarżących kwalifikują sporną decyzję do stwierdzenia nieważności. Uzasadniając z kolei zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego Skarżący wywiedli, że dla terenu, na którym znajduje się ferma drobiu plan ustanawiał 100 metrową strefę z zakazem zabudowy. Działka nr [...] znajdowała się zaś w tej strefie i w konsekwencji jej zabudowa nie była prawnie dopuszczalna.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., powoływanej dalej jako ,,p.p.s.a.") uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

W niniejszej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie nastąpiły, dlatego skarga została oddalona.

Na wstępie podkreślenia wymaga, że skarżący I. i M. A. zmierzali do wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej z dnia 29 listopada 1996 r. w jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego uregulowanych w Kodeksie postępowania administracyjnego - w trybie stwierdzenia nieważność, wskazując jako podstawę weryfikacji decyzji art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 7 k.p.a. w związku z art. 34 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, co miałoby doprowadzić do wyeliminowania tej decyzji z obrotu prawnego jako wadliwej, ze skutkiem ex tunc. W doktrynie prawniczej i orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych, wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a., może mieć ono zatem miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych wyczerpująco w art. 156 § 1 k.p.a. Z tego powodu przesłanki te nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej. Oceniając zaistnienie przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji, w stosunku do której toczy się postępowanie administracyjne o stwierdzenie jej nieważności, organ bada stan faktyczny, jak i prawny z daty wejścia jej do obrotu prawnego. Z tych też powodów w rozpoznawanej sprawie ocena legalności badanej decyzji musiała zostać dokonana przy uwzględnieniu przepisów, które były podstawą jej wydania tj. ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89, poz. 415 ze zm).

Zgodnie z przepisem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Z bogatego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego na ten temat wynika, że o rażącym naruszeniu prawa mówić można wówczas, gdy treść decyzji pozostaje z wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. W orzecznictwie sądowym wyrażane były także poglądy, że jako "rażącego" nie można traktować takiego rozstrzygnięcia, które wynika z odmiennej interpretacji danej normy. Rażące naruszenie prawa jest bowiem z reguły wyrazem ewidentnego i jasno uchwytnego błędu w interpretowaniu prawa. Jeżeli zaś przepis dopuszcza rozbieżną interpretację, nawet mniej lub bardziej uzasadnioną - to wybór jednej z takich interpretacji, jeżeli nawet później zostanie uznany za nieprawidłowy, nie może być oceniany jako "rażące" naruszenie prawa. Z rażącym naruszeniem prawa mamy więc do czynienia wtedy, gdy uchybienie prawu ma charakter oczywisty, jasny i bezsporny, nie dopuszczający możliwości odmiennej wykładni. O rażącym (a nie jakimkolwiek) naruszeniu prawa można mówić, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym. Wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono, albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązek. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą (wyrok NSA z 11 sierpnia 2000 r. w sprawie III SA 1935/99, Lex nr 47008).

W świetle zaprezentowanego stanowiska w pełni podzielić należy pogląd Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W., które nie dopatrzyło się w rozpoznawanej sprawie żadnego rażącego naruszenia prawa.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia art. 41 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu następuje na wniosek zainteresowanego, przypomnieć trzeba, że skarżący dopatrywali się naruszenia tego przepisu w tym, iż postępowanie, w którym wydano decyzję o warunkach zabudowy nie zostało wszczęte wnioskiem zainteresowanego podmiotu lecz z urzędu. Zdaniem Sądu, organ nadzoru w przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym, usunął wszelkie wątpliwości związane z datą wszczęcia postępowania, w którym została wydania decyzji z dnia 29 listopada 1996 r. W tym zakresie Sąd nie znajduje podstaw do kwestionowania prawidłowości dokonanych ustaleń. Nie budzi wątpliwości w świetle wyjaśnień J. K., złożonych na rozprawie w dniu 26 października 2007 r., że wniosek o ustalenie warunków zabudowy został złożył przed wydaniem spornej decyzji lokalizacyjnej. Wyjaśnienia te zostały poparte przedstawionym przez stronę oryginałem wniosku o wydanie decyzji z dnia 29 listopada 1996 r., opatrzonego pieczęcią gminy W. M. Na tej podstawie organ nadzoru, zgodnie z zasada swobodnej oceny dowodów prawidłowo przyjął, że pomimo niewątpliwego braku w aktach sprawy oryginału wniosku dotyczącego wydania decyzji lokalizacyjnej, poczynione w postępowaniu nieważnościowym ustalenia pozwalają uznać, że taki wniosek został w rzeczywistości złożony. W takim przypadku nie znajduje potwierdzenia teza skarżących, że decyzja Wójta Gminy W. M. z dnia 29 listopada 1996 r. została wydana z urzędu i tym samym z rażącym naruszeniem art. 41 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Kopia wniosku dołączona do skargi dotyczy podania o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę a nie wszczęcia postępowania w zakresie ustalenia warunków zabudowy, a tego dotyczy kontrolowane postępowanie.

Przechodząc do rozpoznania zarzutu dokonania przez organ nadzoru błędnej wykładni planu zagospodarowania przestrzennego Gminy W. M., stwierdzić należy, że zarówno ustalenia planów miejscowych zagospodarowania przestrzennego przyjętych pod rządami ustawy o planowaniu przestrzennym, jaki i ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym były wiążące przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym ustalanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu następowało w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stosownie do treści art. 43 wskazanej ustawy, organ nie mógł odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie nie było sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy sprzecznej z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego skutkować musiało na podstawie art. 34 ustawy stwierdzeniem nieważności takiej decyzji. Stosownie do treści art. 33 ustawy ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami prawa, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości.

Z powołanych przepisów wynika związanie organu przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Sedno zagadnienia, które należy tu przedstawić, jest wskazanie, że plan zagospodarowania przestrzennego Gminy W. M. nie nadał żadnego znaczenia normatywnego związanej z terenem oznaczonym symbolem PR 2 RPZ strefie 100 m. W ocenie Sądu uwzględniając całość zapisów planu zagospodarowania przestrzennego nie można powiedzieć, aby wolą normodawcy było nadanie normatywnej treści wprowadzonej w planie 100 metrowej strefie. W tym zakresie podzielić należy w całości stanowisko zaprezentowane przez organa nadzoru.

Zarówno w orzecznictwie Sądu Najwyższego, jak i w doktrynie przyjmuje się zgodnie, że punktem wyjścia w procesie wykładni tekstu prawnego są językowe dyrektywy interpretacyjne. Pierwszeństwo wykładni językowej nie ma jednak charakteru bezwzględnego. Potrzeba sięgnięcia po inne rodzaje wykładni zachodzi wówczas, gdy norma wyinterpretowana metodą językową byłaby w jaskrawy sposób niedorzeczna, czy też niewątpliwie wskazywałaby na zbyt wąski lub zbyt szeroki zakres jej stosowania (por. uchwała SN z dnia 20 czerwca 2000 r., I KZP 16/00, OSNKW 2000, z. 7–8, poz. 60; uchwała SN z dnia 11 stycznia 1999 r., I KZP 15/98, OSNKW 1999, z. 1–2, poz. 1; L. Morawski: Wykładnia w orzecznictwie sądów. Komentarz, Toruń 2002, s. 85, s. 100; M. Zieliński: Wykładnia prawa. Zasady. Reguły. Wskazówki, Warszawa 2002, s. 310; Z. Ziembiński: Teoria prawa, Warszawa–Poznań 1973, s. 107). Punktem wyjścia stała się zatem próba zinterpretowania zapisów planu w oparciu o reguły wykładni językowej, zwłaszcza reguły semantyczne (znaczeniowe) oraz uzupełniająco w oparciu o reguły wykładni systemowej, nazywanej również wykładnią systematyczną, według której zbiór norm obowiązujących w danym państwie winien być spójny i uporządkowany. Na interpretatorze ciąży zatem powinność dążenia do takiego tłumaczenia norm, które tworzyłoby spójny z prakseologicznego punktu widzenia system (zob. uchwała TK z dnia 25 stycznia 1995 r., W 14/94, OTK 1995/1/19).

Pojęcie "strefa" to w znaczeniu potocznym pewien obszar wydzielony z większego obszaru ze względu na charakterystyczne cechy (Słownik Języka Polskiego PWN P - Ś, pod red. Stanisława Dubisza, Warszawa 2006, str. 1414). Za stanowiskiem opowiadającym się za tym, że plan nie ustanowił żadnych zakazów związanych z ustaloną strefą, ani też nie odsyłał w tym zakresie do żadnych przepisów pozwalających jednoznacznie przesadzić charakter strefy i związane z tym rygory przemawia poza brakiem expresis verbis wyrażonych w części tekstowej planu stosownych zakazów także fakt, że takie zakazy zabudowy uczyniono w planie np. dla terenów oznaczonych symbolem KW 6 MN, PS 8UR, P - zakaz zabudowy w odległości 50 m od wałów; str. 40, 54 planu. Ponadto przyjęcie zakazu zabudowy w strefie 100 m od granicy terenu PR 2 RPZ niweczyłoby w całości ustalenia planu dla terenu PR 1 MN, albowiem w całości znajduje się on w obszarze 100 strefy. W konsekwencji unormowania planu dla terenu PR 1 MN, przewidujące zabudowę byłyby sprzeczne z ustaleniami planu dla terenu PR 2 RPZ. Jakakolwiek zatem zabudowa na terenie PR 1 MN nie mogłaby być realizowana. Taka wykładnia przepisów planu, jak słusznie wskazał organ nadzoru prowadzi do wewnętrznej sprzeczności zapisów planu i z tego powodu jest niedopuszczalna.

Według planu zapis "strefa 100 m" jest tzw. "docelową funkcją terenu, wytyczną dla zagospodarowania terenu" (por. str. 57 planu). Jest to zatem podstawowe założenie określające na przyszłość sposób zagospodarowania terenu PR 2 RPZ (a nie terenu PR 1 MN). Tego rodzaju sformułowanie sugeruje, że strefa ta - według planu - powinna mieścić się w granicach terenu PR 2 RPZ. Innymi słowy, był to obszar wydzielony w ramach terenu PR 2 RPZ. Należy także, co podnosił organ nadzoru, brać pod uwagę to, że plan zagospodarowania przestrzennego zawiera ustalenia szczegółowe w zakresie zasad ochrony przyrody dla obszarów szczególnie chronionych dla rolnictwa z glebami w klasach bonitacyjnych I - III. Według jednej z tych zasad (por. rozdział V, pkt 4, ppkt 4.8, str. 21 planu): "Ustala się zakaz lokalizacji budownictwa mieszkaniowego / socjalnego poza terenami wskazanymi w planie. Dotyczy to w szczególności terenów położonych w pobliżu istniejących lub projektowanych obiektów uciążliwych". Zapis ten wprowadzał generalny zakaz zabudowy mieszkaniowej w stosunku do określonych terenów rolnych, dla których plan wprost takiej zabudowy nie przewidywał. Innymi słowy, możliwość lokalizacji budownictwa mieszkaniowego na określonych terenach rolnych, istniała tylko wtedy, gdy plan wprost przewidywał taką zabudowę. Zakaz ten nie odnosił się do terenu PR 1 MN, na którym znajduje się działka nr [...]. Nie był to bowiem teren przeznaczony w planie na cele rolne z glebami w klasach bonitacyjnych I - III (por. wypis z rejestru gruntów według stanu na 29 listopada 1996 r.). Z przepisu tego wynika a contario to, że na terenach innych niż rolne, przeznaczonych w planie pod budownictwo, zabudowa mieszkaniowa była dopuszczalna.

Podsumowując, uznać należy, że wbrew twierdzeniom skarżących zapis o 100 metrowej strefie nie oznacza, że jest to "100 metrowa strefa ochronna wzdłuż granicy z fermą drobiu oznaczająca zakaz wznoszenia jakichkolwiek budynków". Nie można więc na podstawie treści planu (a tylko sprzeczność z planem może być przesłanką stwierdzenia nieważności na podstawie art. 34 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w zw. art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a.) rozstrzygnąć, że na terenie PR 1 MN (obejmującym także działkę nr [...]) obowiązywał zakaz zabudowy mieszkaniowej w ogóle lub zabudowy określonego rodzaju.

W konsekwencji podzielić należy stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, że w sprawie nie można mówić o sprzeczności decyzji lokalizacyjnej z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego Gminy W. M. w szczególności dotyczącymi zapisu o powiązanej z terenem oznaczonym symbolem PR 2 RPZ strefie 100 m i podstawie do stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu na podstawie art. 34 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w zw. art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny opierając się na przepisie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.