Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 87/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-05-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18,  art. 33,  art. 15 par. 1;8),  art. 26 par. 1,  art. 1a pkt 13,  art. 2,  art. 5 par. 1 pkt 2,  art. 34 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 1015
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art. 70 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Strzebinczyk Sędziowie Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Sędzia WSA Małgorzata Malinowska-Grakowicz (spr.) Protokolant Aneta Szmyt po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 6 maja 2015 r. sprawy ze skargi M. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie wyrażenia stanowiska co do zarzutów zgłoszonych do prowadzonej egzekucji administracyjnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] listopada 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst. jedn. Dz.U. z 2013 r.poz. 267) oraz art. 17 § 1, art. 18, art.33 § 1 pkt.l, ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 1015 z późn zm.), po rozpatrzeniu zażalenia K. D. (dalej skarżący, strona) na postanowienie Burmistrza L. Z. ( wierzyciela) z dnia [...] września 2014 roku w sprawie wyrażenia stanowiska co do zarzutów zgłoszonych przez zobowiązanego do prowadzonej egzekucji administracyjnej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. K. utrzymało w mocy pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że pismem z dnia [...] kwietnia 2014 roku skarżący złożył za pośrednictwem Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. K. zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego w oparciu o tytuł wykonawczy z dnia [...] lutego 2014 roku nr [...] wydany przez Burmistrza L. Z. obejmujący dodatkową opłatę roczną, której obowiązek został orzeczony w związku z niedotrzymaniem, przez stronę, ustalonego terminu zagospodarowania nieruchomości położonej w L. Z. , obręb S. Z. , ul. Z. dz. nr [...] ( AM-3) o pow. 686m2. W piśmie strona podniosła zarzut przedawnienia swego zobowiązania, wskazując na treść art.70 §1 ustawy -Ordynacja Podatkowa, z którego wynika, że zobowiązanie powyższe przedawnia się z upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności należności , a więc z końcem 31 grudnia 2013 roku.

Postanowieniem z dnia 30 maja 2014 roku 2014 roku Burmistrz uznał, że należność określona w tytule wykonawczym SW4/73/2011 wystawionym przez organ jest wymagalna i nie uległa przedawnieniu.

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2014 , na skutek zażalenia skarżącego, Kolegium uchyliło zaskarżone postanowienie i sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Postanowieniem z dnia [...] września 2014r. nr 1/2014 Burmistrz ponownie wyraził stanowisko wobec zarzutów zobowiązanego i uznał, że należność określona w tytule wykonawczym z nr [...] wystawionym przez Burmistrza jest wymagalna i nie uległa przedawnieniu. W uzasadnieniu postanowienia wierzyciel uznał, że dodatkowa opłata roczna ustalona decyzją podjętą na podstawie art.63 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami ma charakter specyficzny nie podlega 3- letniemu przedawnieniu w trybie art.118 k.c. Ponadto w sprawie doszło do przerwy biegu przedawnienia, gdyż w dniu 2 lipca 2013 roku wyegzekwowano kwotę [...] złotych.

Skarżący w zażaleniu na powyższe postanowienie zarzucił rażące naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść orzeczenia, a to art. 59 §1 i §4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez błędne stwierdzenie, że należność określona tytułem wykonawczym SW4/73/2011 wystawionym przez Burmistrza w dniu [...] lutego 2014 roku jest wymagalna i nie uległa przedawnieniu. Strona wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez stwierdzenie, że należność określona w tytule wykonawczym nie jest wymagalna , gdyż uległa przedawnieniu ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł, że dodatkowa opłata roczna orzeczona z tytułu niedotrzymania ustalonego terminu zagospodarowania nieruchomości, ma charakter niepodatkowych należności budżetowych jednostki samorządu terytorialnego wynikających ze stosunków publicznoprawnych i do niej stosuje się przepisy ustawy Ordynacja podatkowa. Wobec tego na podstawie art.70 §1 ordynacji podatkowej zobowiązanie obejmujące dodatkową opłatę roczną z tytułu niedotrzymania ustalonego terminu zagospodarowania nieruchomości przedawniło się z upływem 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności należności, a więc z upływem 31 grudnia 2013 roku. Strona podniosła również, że nie doszło do przerwy w biegu przedawnienia, gdyż kwota [...] złotych wyegzekwowana w dniu [...] lipca 2013 roku została wyegzekwowana na podstawie innego tytułu wykonawczego z dnia [...] maja 2011 roku. Obecnie egzekucja jest prowadzona na podstawie tytułu egzekucyjnego o tym samym numerze tj[...] , ale z dnia [...]` lutego 2014 roku.

W uzasadnieniu orzeczenia utrzymującego w mocy zaskarżone postanowienie Samorządowe Kolegium Odwoławcze, zważyło, że zgodnie z art. 33 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy. Natomiast stosownie do art. 34 ustawy zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt. 1- 7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące.

Przedmiotem rozpoznania organu odwoławczego jest więc postanowienie Burmistrza, wydane na podstawie powołanego wyżej art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Organ podkreślił, że zarzut, o którym mowa w art. 33 ustawy jest środkiem prawnym przysługującym zobowiązanemu, którego celem jest ochrona adresata czynności egzekucyjnych. Podstawą zarzutu mogą być okoliczności wymienione enumeratywnie w art.33 ustawy, a wniesienie zarzutów nie wstrzymuje postępowania egzekucyjnego. Zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są rozpatrywane zawsze przez organ egzekucyjny, ale ustawodawca wprowadził obowiązek uzyskania przed rozpoznaniem zasadności tych zarzutów stanowiska wierzyciela, przy czym, nie zawsze to stanowisko jest wiążące dla organu egzekucyjnego. Stosownie do art. 34 §1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji jedynie w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące.

Zarzut podniesiony przez skarżącego w piśmie z dnia 17 kwietnia 2014 roku mieści się więc w treści art. 33 §1 pkt.1 ustawy, wobec tego stanowisko wierzyciela –Burmistrza - wydane w tym zakresie jest dla Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. K. wiążące.

Dalej organ podniósł, że wierzyciel w postanowieniu z dnia [...] września 2014 roku wypowiedział się co do okoliczności, iż należność określona w tytule wykonawczym [...] jest wymagalna i nie uległa przedawnienia. Uznał, że dodatkowa opłata roczna ustalona decyzją podjętą na podstawie art.63 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami ma charakter specyficzny nie podlega 3-letniemu przedawnieniu w trybie art.118 k.c., albowiem nie ma charakteru cywilnoprawnego. Wskazał również, że doszło do przerwy w biegu przedawnienia zobowiązania, gdyż na podstawie tytułu wykonawczego w dniu 2 lipca 2013 roku wyegzekwowano kwotę [...] złotych.

Kolegium rozpoznając środek odwoławczy uznało, że stanowisko wierzyciela, polegające na tym, że należność określona w tytule wykonawczym nr [...] roku jest wymagalna i nie uległa przedawnieniu jest prawidłowe. Jednakże zwróciło uwagę, że stanowisko wierzyciela dotyczy tytułu wykonawczego z dnia [...] lutego 2014 roku, a także uznało za konieczne zweryfikowanie uzasadnienia prawnego stanowiska wierzyciela.

W pierwszej kolejności organ odwoławczy podkreślił, że odnosząc się do zarzutu skarżącego, iż zobowiązanie obejmujące dodatkową opłatę roczną w związku z niedotrzymaniem przez stronę ustalonego terminu zagospodarowania nieruchomości z uwagi na treść art.70 §1 ustawy - Ordynacja Podatkowa przedawniło się z upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności należności, a więc z końcem 31 grudnia 2013 roku, koniecznym jest rozważenie, czy faktycznie do dodatkowych opłat rocznych ustalonych, na podstawie art. 63 i 64 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2014r. poz.518) z tytułu niedotrzymania przez stronę terminu zagospodarowania nieruchomości, należy stosować przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku -Ordynacja podatkowa ( Dz.U. z 2012, poz. 749 z póżn. zm.), w tym przepis art. 70 § 1, w myśl którego, zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.

Dalej organ wywodził w uzasadnieniu, że będąca przedmiotem niniejszego postępowania egzekucyjnego dodatkowa opłata roczna z tytułu niezagospodarowania nieruchomości w określonym terminie została ustalona decyzją Burmistrza L. Z. z dnia [...] marca 2008 roku nr [...]. Decyzja ta stała się ostateczna. W dniu [...] kwietnia 2008 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją znak[...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Według organu należy uznać, że decyzja ostateczna, stanowiąca podstawę wystawienia tytułu wykonawczego została wydana w dniu 3 marca 2008 roku.

W ocenie Kolegium ten dzień jest punktem wyjścia dla ustalenia przepisów regulujących charakter należności objętych tytułem wykonawczym z dnia [...] lutego 2014 roku, a także dopuszczalność ich przedawnienia. Organ wskazał, że dodatkowa opłata roczna, ustalana w drodze decyzji administracyjnej, której podstawę materialnoprawną stanowi art. 63 ust.2 i ust.3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami ma charakter niepodatkowej należności budżetowej jednostki samorządu terytorialnego. Opłaty te ponadto nie mają charakteru obowiązkowego, są uznaniowe i organ ustalający obowiązek zapłaty takiej opłaty dodatkowej nie występuje w roli organu podatkowego w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa. Wobec tego opłat tych nie należy kwalifikować wprost do tych należności, które znajdują się w katalogu wymienionym w art. 2 §1 pkt.1 tej ustawy.

Natomiast jako niepodatkowe należności budżetowe jednostki samorządu terytorialnego opłaty te podlegają ustawie o finansach publicznych, a ściślej art. 60 pkt.7 tej ustawy, który stanowi, że środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publiczno-prawnym są w szczególności następujące dochody budżetu państwa albo budżetu jednostki samorządu terytorialnego - dochody pobierane przez państwowe i samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw i egzekucja tych opłat odbywa się w oparciu o ustawę z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2012, poz. 1015 z późn.zm).Mając na uwadze powyższe rozważania według organu odwoławczego dla ustalenia możliwości przedawnienia zobowiązania do zapłaty dodatkowej opłaty rocznej z tytułu niezagospodarowania w terminie nieruchomości oddanej w użytkowanie wieczyste, istotna jest właśnie data wydania decyzji ostatecznej ustalającej obowiązek dodatkowej opłaty rocznej. Stosownie do treści art.67 ustawy o finansach publicznych do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267) i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z póżn. zm.).

Zasady określone ustawą z dnia 27 sierpnia 2009 roku o finansach publicznych, dopuszczające możliwość przedawnienia niepodatkowych należności budżetowych na zasadach określonych w ordynacji podatkowej, weszły w życie od dnia 1 stycznia 2010 roku. Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 roku o finansach publicznych nie zawiera przepisów regulujących kwestię stosowania tej ustawy do niepodatkowych należności budżetowych powstałych, na podstawie decyzji ostatecznej przed dniem wejścia w życie tej ustawy. Jedynie zgodnie z art.115 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 roku - przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych do spraw dotyczących niepodatkowych należności budżetowych, o których mowa w art. 60 ustawy wymienionej w art. 1 ( ustawy o finansach publicznych), wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Wobec tego należy zdaniem organu uznać, że tym bardziej zasada ta musi obowiązywać wobec tych należności, które zostały ustalone na podstawie ostatecznej decyzji przed dniem wejścia w życie ustawy o finansach publicznych z 27 sierpnia 2009 roku. To oznacza, że do takich należności nie będą miały zastosowanie przepisy Ordynacji podatkowej, w szczególności działu III, do którego odsyła powołany wyżej przepis art. 67 ustawy o finansach publicznych, a który w rozdziale 8 reguluje kwestię przedawnienia zobowiązań podatkowych i w którym znajduje się powoływany przez stronę art. 70 §1 ordynacji podatkowej , dopuszczający przedawnienie zobowiązania podatkowego z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Dalej organ uzasadniał, że skoro zobowiązanie do zapłaty dodatkowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego gruntu za rok 2008 w wysokości [...] złotych za nieruchomość położoną w L. Z., w związku z niezagospodarowaniem jej w terminie określonym w akcie notarialnym Rep. [...] z dnia [...] grudnia 1992 roku, zostało ustalone ostateczną decyzją Burmistrza z dnia [...] marca 2008 roku, to do tej należności, powstałej przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 roku o finansach publicznych nie mają zastosowania przepisy Ordynacji Podatkowej, to uzasadnione jest przyjęcie, że zasad przedawnienia tej należności należy poszukiwać w ustawie o gospodarce nieruchomościami. Organ podkreślił, że opłata dodatkowa, choć jest związana z użytkowaniem wieczystym, które to prawo należy do kategorii prawa cywilnego, to jednakże sam fakt, że dodatkowa opłata , ustalana jest na podstawie art. 63 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami i ma charakter sankcyjny, a ustawodawca przewidział dla jej ustalenia formę decyzji administracyjnej, w której to formie zawiera się władczy charakter działania organów administracji publicznej, wyklucza możliwość przyjęcia, że opłata ta ma charakter cywilnoprawny i podlega regułom przewidzianym dla spraw cywilnych, również w zakresie przedawnienia roszczeń. W przypadku dodatkowej opłaty , ustawodawca w przepisach ustawy o gospodarce nieruchomościami nie skorzystał z możliwości odesłania w zakresie stosowania tej opłaty do przepisów prawa cywilnego, co wedle organu wskazuje, że opłata taka ma charakter stricte publiczny i podlega regułom prawa administracyjnego, a co za tym idzie nie ma podstaw do posiłkowego stosowania zasad określonych w kodeksie cywilnym.

Według organu odwoławczego, przyjmując, że w przypadku dodatkowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego ustalonej, na podstawie art. 63 ustawy o gospodarce nieruchomościami, decyzją właściwego organu z 2008 roku mają zastosowanie jedynie przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a więc normy prawa administracyjnego, to podkreślić należy, że prawo administracyjne, co do zasady nie zna Instytucji przedawnienia. O przedawnieniu roszczenia wynikającego wprost z przepisów prawa administracyjnego można mówić jedynie wtedy, gdy konkretny przepis wyraźnie tak stanowi. Tymczasem żaden przepis regulujący kwestie dodatkowych opłat rocznych, ustalonych w związku z niezagospodarowaniem nieruchomości w ustalonym terminie, w tym ustawa o gospodarce nieruchomościami, nie przewiduje przedawnienia roszczeń z tego tytułu. To oznacza, że z uwagi na fakt, że opłata ta nie podlega regułom określonym w art. 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 roku o finansach publicznych, gdyż jak już wcześniej wskazano, została ustalona decyzją ostateczną z dnia 3 marca 2008 roku, w ocenie Kolegium należy przyjąć, że opłata ta w ogóle nie ulega przedawnieniu. W tym stanie rzeczy zdaniem Kolegium należało uznać, że należność określona w tytule wykonawczym [...] z dnia [...] lutego 2014 roku wystawionym przez Burmistrza jest wymagalna i nie uległa przedawnieniu.

Skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W.. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:

- naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, a to art. 60 w zw. z art. 67 ustawy z dnia 27.08.2009r. o finansach publicznych (Dz. U. Z 2009r., Nr 157, poz. 1240 z poźn. zm. )w zw. z art. 70 § 1 ustawy z dnia 29.08.1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że dodatkowa opłata roczna z tytułu użytkowania wieczystego wyliczona na podstawie art. 63 ustawy z dnia 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. 2004 r. Nr 261 poz. 2603 ze zm.) ustalona decyzją Burmistrza L. Z. z dnia [...] marca 2008r. nr [...] w ogóle nie ulega przedawnieniu;

- naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, a to art. 67 ustawy z dnia 27.08.2009r. o finansach publicznych (Dz. U. Z 2009r" Nr 157, poz. 1240 ze zm. ) w zw. z art. 70 § 1 ustawy z dnia 29.08.1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) poprzez błędne przyjęcie, iż wskazanych przepisów nie można zastosować do opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego wyliczonej na podstawie art. 63 ustawy z dnia 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. 2004 r. Nr 261 poz. 2603 ze zm.), w sytuacji gdy na ich podstawie uległa ona przedawnieniu;

- naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 59 § 1 i 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.) poprzez błędne stwierdzenie, że należność określona tytułem wykonawczym SW4/73/2011 wystawionym przez Burmistrza L. Z. w dniu [...] lutego 2014 roku jest wymagalna i nie uległa przedawnieniu.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, stwierdzenie, zaskarżone postanowienie nie może być wykonane do chwili uprawomocnienie się wyroku, zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podniósł, że zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza. w sprawie wyrażenia stanowiska co do zarzutów zgłoszonych przez zobowiązanego do prowadzonej egzekucji administracyjnej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, opierając się na uznaniu, że dodatkowa opłata roczna z tytułu użytkowania wieczystego ustalona decyzją właściwego organu w oparciu o art. 63 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami w ogóle nie ulega przedawnieniu.

Zdaniem skarżącego stanowiska takiego nie sposób podzielić, albowiem obowiązek zapłaty dodatkowej opłaty rocznej z tytułu niezagospodarowania w terminie nieruchomości oddanej w użytkowanie wieczyste ulega przedawnieniu. W tym wypadku ma bowiem zastosowanie przepis art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym zobowiązanie skarżącego przedawniło się z upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności należności, a więc z dniem 31 grudnia 2013r. Rozwiązanie takie wprowadzone zostało ustawą z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych, która dopuściła możliwość przedawnia nieopodatkowanych należności budżetowych na zasadach określonych w Ordynacji Podatkowej. W myśl art. 67 ustawy o finansach publicznych do spraw dotyczących należności uregulowanych w innych ustawach (w tym w ustawie o gospodarce nieruchomościami) stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisy działu III Ordynacji podatkowej. Wskazana ustawa o finansach publicznych nie zawiera przepisów regulujących stosowanie jej do niepodatkowych należności budżetowych jednostki samorządu terytorialnego powstałych na podstawie decyzji ostatecznej przed dniem wejścia w życie tej ustawy, co odnosi się do zobowiązania skarżącego objętego decyzją wydaną przez Burmistrza L. Z. w dniu [...] marca 2008 roku. W przypadku, gdy ustawodawca wyraźnie nie rozstrzygnie powyższych kwestii, przyjmuje się, że zadecydował o bezpośrednim działaniu nowego prawa. Skarżący odwołał się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 października 2010 r., sygn. akt II FSK 884/09 (publ. orzeczenia.nsa.gov.pl.) i uchwały NSA z 10 kwietnia 2006r. IOSP 1/06.Dalej w skardze wywodził, że w sytuacji braku uregulowania w ustawie przepisów przejściowych, nowa ustawa ma zastosowanie do zdarzeń prawnych powstałych po jej wejściu w życie, jak i do tych, które miały miejsce wcześniej, jednak trwają dalej, po wejściu w życie nowej ustawy. Skoro nie ma przepisów intertemporalnych odnośnie terminu przedawnienia. to należy przyjąć, iż przepis art. 67 o finansach publicznych w zw. z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej dotyczy wszystkich zobowiązań zarówno powstałych przed 1 stycznia 2010r., których skutki trwają nadal, jak i do zobowiązań powstałych po tym dniu. Kwestia rozpoczęcia biegu terminu przedawnienia powinna być tak interpretowana, aby nowa regulacja prawna obciążała proporcjonalnie wszystkich adresatów nowych przepisów. Obowiązki związane ze zmianą prawa winny obciążać w miarę równo wszystkie strony (a więc wierzyciela i dłużnika).

Wszystkie te okoliczności, zdaniem skarżącego, jednoznacznie wskazują, że błędne było uznanie przez organ II instancji za prawidłowe stanowisko wierzyciela, iż należność określona w tytule wykonawczym SW4/73/2011 wystawionym przez Burmistrza w dniu [...] lutego 2014 roku jest wymagalna i nie uległa przedawnieniu.

Skarżący podniósł, że obowiązek zapłaty dodatkowej opłaty rocznej z tytułu niezagospodarowania nieruchomości w określonym terminie ustalony został decyzją Burmistrza z dnia [...] marca 2008r., która stała się ostateczna w dniu [...] kwietnia 2008r. na skutek decyzji z Samorządowego Kolegium Odwoławczego, utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji. Skoro zobowiązanie skarżącego powstało w 2008r., to w myśl art. 70 Ordynacji podatkowej przedawniło się ono z upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności należności, a więc z dniem 31 grudnia 2013 roku. Natomiast tytuł wykonawczy, w oparciu o który prowadzone jest niniejsze postępowanie egzekucyjne został wydany w dniu [...] lutego 2014 roku[...], a więc już po okresie przedawnienia tej należności, co też powinno skutkować jego umorzeniem.

Odnosząc się z kolei do przerwania biegu przedawnienia, to zdaniem skarżącego, nie może być o nim mowy, gdyż kwota [...] zł w dniu[...].07.2013r. została wyegzekwowania na podstawie innego tytułu wykonawczego i oczywistym jest, iż nie można było wyegzekwować należności przed wydaniem tytułu ją obejmującego. Obecne postępowanie toczy się na podstawie tytułu wykonawczego [...] z dnia [...] lutego 2014 roku. Tymczasem kwota [...] zł została wyegzekwowana w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie wystawionego przez Burmistrza tytułu wykonawczego [...] z dnia [...].05.2011r.,które zostało prawomocnym postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] lutego 2014 roku, [...] umorzone. Powodem powyższego było stwierdzenie, że w wyżej wymienionym tytule wykonawczym zostało podane orzeczenie z dnia [...]05.2008. nr[...], które nie występuje w obrocie prawnym, a więc nie może być podstawą do prowadzenia egzekucji.

Dalej skarżący wskazał na przepis art. 59 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zgodnie z którym, w razie wystąpienia w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego przeszkód o trwałym charakterze, uniemożliwiających dalsze jego prowadzenie, bądź powodujące, że jego dalsze prowadzenie jest niecelowe, w szczególności przez wygaśnięcie obowiązku ze względu na przedawnienie, następuje umorzenie postępowania egzekucyjnego. Dlatego też według skarżącego zdania temu przeciwne przedstawione zarówno przez organ I jak i II instancji nie mogą być uznane za prawidłowe. Ponieważ zaskarżonym postanowieniem zaaprobowano niesłuszne stanowisko wierzyciela wyrażone w postanowieniu z dnia[...].09.2014r., nie może się ono ostać w tej postaci i w związku z tym uzasadniony pozostaje wniosek o stwierdzenie, że nie podlega ono wykonaniu do daty uprawomocnienia się wyroku

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 cyt. ustawy). Stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja/postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji/postanowienia (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.).

Uwzględniając powyższe regulacje należało przyjąć, że skarga jest niezasadna, Sąd nie dopatrzył się bowiem takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia.

Materialnoprawną podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły m.in. przepisy ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. z 2012 r. poz. 1015), przy czym zgodnie z art. 18 ustawy - jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis ten pozwala traktować, jako pewną ciągłość postępowania z Kodeksu postępowania administracyjnego i postępowania wykonawczego unormowanego ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Dlatego w przypadku, gdy jakaś kwestia nie jest uregulowana w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym, przepis ten pozwala na zastosowanie przepisów ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanego dalej - k.p.a. Zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są środkiem ochrony zobowiązanego gdy postępowanie egzekucyjne narusza istotne zasady tego postępowania lub gdy egzekucja jest niedopuszczalna. Podstawą zarzutu mogą być tylko okoliczności taksatywnie wymienione w art. 33 ustawy. Zgodnie z treścią przepisu art. 33 ustawy podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27. Stosownie zaś do przepisu art. 26 § 1 ustawy organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Jeżeli wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym, przystępuje z urzędu do egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego przez siebie wystawionego (§ 4). Wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego (§ 5 pkt 1). Przepis art. 1a pkt 13 ustawy wskazuje, że przez pojęcie wierzyciela - rozumie się podmiot uprawniony do żądania wykonania obowiązku lub jego zabezpieczenia w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym. Natomiast w pkt 7 przywołanego przepisu określono, że pojęcie organu egzekucyjnego obejmuje - organ uprawniony do stosowania w całości lub w części określonych w ustawie środków służących doprowadzeniu do wykonania przez zobowiązanych ich obowiązków o charakterze pieniężnym lub obowiązków o charakterze niepieniężnych oraz zabezpieczenia wykonania tych obowiązków. Zaś w pkt 14 tego przepisu wskazano, że przez właściwy organ jednostki samorządu terytorialnego rozumie się odpowiednio wójta, burmistrza (prezydenta miasta), starostę lub marszałka województwa. Przepis art. 2 ustawy określa jakie obowiązki podlegają egzekucji administracyjnej. Egzekucji administracyjnej podlegają m.in. - należności pieniężne przekazane do egzekucji administracyjnej na podstawie innych ustaw (art. 2 pkt 5 ustawy). Natomiast art. 5 § 1 pkt 2 ustawy stanowi, że uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków określonych w art. 2 jest organ lub instytucja bezpośrednio zainteresowana w wykonaniu przez zobowiązanego obowiązku albo powołana do czuwania nad wykonaniem obowiązku, a w przypadku braku takiej jednostki lub jej bezczynności - podmiot, na którego rzecz wydane zostało orzeczenie, lub którego interesy prawne zostały naruszone w wyniku niewykonania obowiązku.W świetle przywołanej powyżej regulacji nie ulega wątpliwości, że wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego.

Podkreślić należy, że zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym w administracji są swoistym środkiem zaskarżenia. Jednym z elementów tej procedury jest obowiązek uzyskania przez organ egzekucyjny wypowiedzi wierzyciela co do zgłoszonych zarzutów.Wierzyciel jest obowiązany zająć stanowisko w przedmiocie zgłoszonych zarzutów do czasu, gdy prowadzone jest postępowanie egzekucyjne. Art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przesądza bowiem, że zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym – także na podstawie art. 33 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca.

Brzmienie powołanego wyżej przepisu, dotyczącego obowiązku uzyskania przez organ egzekucyjny stanowiska wierzyciela co do zgłoszonych zarzutów, w tym zwłaszcza co do zarzutów nieistnienia albo braku wymagalności obowiązku, których organ egzekucyjny nie może badać, jest kategoryczne. Odstąpienie przez organ egzekucyjny od przewidzianego w art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji obowiązku uzyskania wypowiedzi wierzyciela (niebędącego jednocześnie organem egzekucyjnym) przed rozpatrzeniem zarzutów zobowiązanego, o których mowa w art. 33 pkt 1-6 powołanej ustawy, stanowi naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik prowadzonego postępowania egzekucyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego O/Z w Łodzi z dnia 20 lutego 1998 r., I SA/Łd 911/96, ONSA z 1998 r. nr 4, poz. 148.).

Z art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wprost wynika, że stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Organ egzekucyjny nie jest zatem uprawniony do prowadzenia odrębnego postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalenie podstaw do uwzględnienia zarzutów i do podważenia w tym trybie stanowiska wierzyciela (por. m. in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 maja 2013 r., II FSK 359/12, dostępny pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z uwzględnieniem powyższych przepisów, należy stwierdzić, że zarzuty podniesione w skardze okazały się niezasadne, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Przy czym stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Dlatego ustalenia te Sąd w całości podziela, uznając je za niewadliwe.

Przedmiotem skargi jest postanowienie SKO utrzymujące w mocy postanowienie Burmistrza w przedmiocie uznania zarzutu dotyczącego braku wymagalności i przedawnienia obowiązku określonego w wydanym tytule wystawionym w związku z nieuregulowaniem przez stronę dodatkowej opłaty z tytułu niedotrzymania ustalonego terminu zagospodarowania nieruchomości za niezasadne.

Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy na tle przedstawionych okoliczności sprawy i dokonanej oceny prawnej, weryfikującej ocenę prawną stanowiska wierzyciela, dokonanej przez organ II instancji, podważonej przez skarżącego, wydany przez Burmistrza w dniu [...] lutego 2014r. nr [...] tytuł wykonawczy obejmujący dodatkową opłatę roczną, której obowiązek został orzeczony decyzją ostateczną z dnia [...] marca 2008 roku w związku z niedotrzymaniem przez stronę ustalonego terminu zagospodarowania nieruchomości stanowi należność, która według skarżącego uległa już przedawnieniu w świetle art.70 §1 ustawy - Ordynacja Podatkowa, z którego według jego oceny wynika, że zobowiązanie określone w tytule przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności należności, a więc z końcem [...] grudnia 2013 roku.

W ocenie Sądu orzekającego zarzuty skarżącego podniesione w skardze, a to - naruszenie przepisów art. 60 w zw. z art. 67 ustawy z dnia 27.08.2009r. o finansach publicznych w zw. z art. 70 § 1 - Ordynacja podatkowa poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że dodatkowa opłata roczna z tytułu użytkowania wieczystego wyliczona na podstawie art. 63 ustawy z dnia 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami ustalona decyzją Burmistrza z dnia [...] marca 2008r. w ogóle nie ulega przedawnieniu; - art. 67 ustawy. o finansach publicznych w zw. z art. 70 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa poprzez błędne przyjęcie, iż wskazanych przepisów nie można zastosować do opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego wyliczonej na podstawie art. 63 ustawy o gospodarce nieruchomościami, w sytuacji gdy na ich podstawie uległa ona przedawnieniu; - art. 59 § 1 i 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez błędne stwierdzenie, że należność określona tytułem wykonawczym [...] wystawionym przez Burmistrza w dniu [...] lutego 2014 roku jest wymagalna i nie uległa przedawnieniu, są bezzasadne.

Sąd dokonując kontroli zaskarżonego w niniejszym postępowaniu postanowienia wydanego w toku postępowania egzekucyjnego, z uwzględnieniem wymogów procedury egzekucji administracyjnej, uznał, że nie budzi ono zastrzeżeń. Obowiązek wskazany w tytule wykonawczym istnieje i podlega egzekucji administracyjnej, a należność określona w tytule wykonawczym - dodatkowa opłata roczna ustalona ostateczną decyzją w 2008r. na podstawie art. 63 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie podlega instytucji przedawnienia. Przedstawiona przez organ II instancji ocena prawna jest prawidłowa.

Odnosząc się do zarzutu przedawnienia zobowiązania z art.70 §1 ustawy - Ordynacja Podatkowa, w ocenie Sądu, trafnie organ zważył, że koniecznym w sprawie było ustalenie, czy do dodatkowych opłat rocznych ustalonych na podstawie art. 63 i 64 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami z tytułu niedotrzymania przez stronę terminu zagospodarowania nieruchomości, należy stosować przepisy ustawy Ordynacja podatkowa, w tym przepis art. 70 § 1, w myśl którego, zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.

Bezspornym jest, że będąca przedmiotem postępowania egzekucyjnego dodatkowa opłata roczna z tytułu niezagospodarowania nieruchomości w określonym terminie została ustalona decyzją ostateczną Burmistrza z dnia [...] marca 2008 roku. Słuszne jest stanowisko Kolegium, że data wydania decyzji ostatecznej jest decydująca dla ustalenia przepisów regulujących charakter należności objętych tytułem wykonawczym z dnia 18 lutego 2014 roku, a także dopuszczalności ich przedawnienia. Dodatkowa opłata roczna, ustalana w drodze decyzji administracyjnej, której podstawę materialnoprawną stanowi art. 63 ust.2 i ust.3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami ma charakter niepodatkowej należności budżetowej jednostki samorządu terytorialnego. Opłaty te nie mają charakteru obowiązkowego, są uznaniowe i organ ustalający obowiązek zapłaty takiej opłaty dodatkowej nie występuje w roli organu podatkowego w rozumieniu ustawy - Ordynacja podatkowa. Opłat tych nie należy kwalifikować wprost do tych należności, które znajdują się w katalogu wymienionym w art. 2 §1 pkt.1 tej ustawy. Jako niepodatkowe należności budżetowe jednostki samorządu terytorialnego opłaty te podlegają ustawie o finansach publicznych. Przepis art. 60 pkt 7 tej ustawy stanowi, że środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publiczno-prawnym są w szczególności następujące dochody budżetu państwa albo budżetu jednostki samorządu terytorialnego - dochody pobierane przez państwowe i samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw. Według art. 66 egzekucja tych opłat odbywa się w oparciu o ustawę o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Z kolei art. 67 ustawy o finansach publicznych stanowi, że do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267) i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z póżn. zm.).

Zasady określone ustawą z dnia 27 sierpnia 2009 roku o finansach publicznych, dopuszczające możliwość przedawnienia niepodatkowych należności budżetowych na zasadach określonych w ordynacji podatkowej, weszły w życie od dnia 1 stycznia 2010 roku. Ustawa o finansach publicznych nie zawiera przepisów regulujących kwestię stosowania tej ustawy do niepodatkowych należności budżetowych powstałych, na podstawie decyzji ostatecznej przed dniem wejścia w życie tej ustawy. Art.115 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 roku - przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych stanowi, że do spraw dotyczących niepodatkowych należności budżetowych, o których mowa w art. 60 ustawy wymienionej w art.1(ustawa o finansach publicznych), wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Wobec tego należy, zdaniem Sądu, w ślad za organem uznać, że tym bardziej zasada ta musi obowiązywać wobec tych należności, które zostały ustalone na podstawie ostatecznej decyzji przed dniem wejścia w życie ustawy o finansach publicznych z 27 sierpnia 2009 roku, a to oznacza, że do takich należności nie będą miały zastosowanie przepisy Ordynacji podatkowej, w szczególności działu III, do którego odsyła powołany wyżej przepis art. 67 ustawy o finansach publicznych, a który w rozdziale 8 reguluje kwestię przedawnienia zobowiązań podatkowych i w art. 70 §1 dopuszczający przedawnienie zobowiązania podatkowego z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Skoro zobowiązanie do zapłaty dodatkowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego gruntu za rok 2008 zostało ustalone ostateczną decyzją Burmistrza z dnia [...] marca 2008 roku, to do tej należności, powstałej przed dniem wejścia w życie ustawy o finansach publicznych nie mają zastosowania przepisy ordynacji podatkowej to uzasadnione jest przyjęcie, że zasad przedawnienia tej należności należy poszukiwać w ustawie o gospodarce nieruchomościami. Trafnie organ podkreślił, że opłata dodatkowa, choć jest związana z użytkowaniem wieczystym, które to prawo należy do kategorii prawa cywilnego, to jednakże sam fakt, że dodatkowa opłata, ustalana jest na podstawie art. 63 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami i ma charakter sankcyjny, a ustawodawca przewidział dla jej ustalenia formę decyzji administracyjnej, w której to formie zawiera się władczy charakter działania organów administracji publicznej, wyklucza możliwość przyjęcia, że opłata ta ma charakter cywilnoprawny i podlega regułom przewidzianym dla spraw cywilnych, również w zakresie przedawnienia roszczeń. Ustawodawca w przepisach ustawy o gospodarce nieruchomościami nie skorzystał z możliwości odesłania w zakresie stosowania tej opłaty do przepisów prawa cywilnego, co wskazuje, że opłata taka ma charakter stricte publiczny i podlega regułom prawa administracyjnego. Nie ma więc podstaw do posiłkowego stosowania zasad określonych w kodeksie cywilnym.

Prawo administracyjne, co do zasady nie zna instytucji przedawnienia. Zdaniem Sądu należy podzielić stanowisko organu, że w przypadku dodatkowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego ustalonej na podstawie art. 63 ustawy o gospodarce nieruchomościami, decyzją właściwego organu z 2008 roku mają zastosowanie jedynie przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a więc normy prawa administracyjnego. O przedawnieniu roszczenia wynikającego wprost z przepisów prawa administracyjnego można mówić jedynie wtedy, gdy konkretny przepis wyraźnie tak stanowi. Żaden przepis regulujący kwestie dodatkowych opłat rocznych, ustalonych w związku z niezagospodarowaniem nieruchomości w ustalonym terminie, w tym ustawa o gospodarce nieruchomościami, nie przewiduje przedawnienia roszczeń z tego tytułu. Z uwagi na fakt, że opłata ta nie podlega regułom określonym w art. 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 roku o finansach publicznych, gdyż, została ustalona decyzją ostateczną z dnia [...] marca 2008 roku, w ocenie Sądu należy przyjąć za organem, że opłata ta w ogóle nie ulega przedawnieniu. W tym stanie rzeczy należność określona w tytule wykonawczym [...] z dnia [...] lutego 2014 roku wystawionym przez Burmistrza jest wymagalna i nie uległa przedawnieniu.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, co uzasadnia oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.