Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1127/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2021-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1438
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
article: art. 2 ust. 1 i 3
journal: Dz.U. 2019 poz 1801
law: Ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Pindel, Sędzia WSA Dorota Kozłowska (spr.), Asesor WSA Monika Krywow, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi I. N. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. (dalej: Dyrektor COF, wierzyciel) postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm., dalej: K.p.a.), w zw. z art. 18, art. 34 § 2 oraz art. 17 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1438 z późn. zm., dalej: u.p.e.a., ustawa egzekucyjna) i w zw. z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1801 z późn. zm., dalej: ustawa abonamentowa) po rozpoznaniu zażalenia I. N. (dalej: zobowiązana, skarżąca) utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...]r. nr [...], wydane z upoważnienia Dyrektora Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej, w którym uznano zarzut za nieuzasadniony.

Powyższe postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Wierzyciel w związku z brakiem realizacji należności z tytułu zaległych opłat abonamentowych przez zobowiązaną, przekazał w dniu 14 lutego 2020 r. do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K., tytuł wykonawczy nr [...], obejmujący zobowiązanie z tytułu zaległych opłat abonamentowych za okres od stycznia 2015 r. do października 2019 r. w kwocie [...]zł oraz koszty upomnienia w kwocie [...] zł.

Pismem z dnia 4 marca 2020 r. pełnomocnik zobowiązanej złożył zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego w administracji na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. – zgłosił zarzut nieistnienia obowiązku.

Postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor COF uznał zarzut za nieuzasadniony.

Pełnomocnik zobowiązanej wniósł zażalenie na powyższe postanowienie.

Wierzyciel rozpoznając zażalenie stwierdził, że obowiązek, co do należności objętych tytułem wykonawczym istnieje, gdyż zobowiązana w dniu [...] 1985 r. dokonała rejestracji odbiornika radiofonicznego/telewizyjnego w Urzędzie Pocztowym K [...]. Rejestracja została dokonana zgodnie z regulacjami wówczas obowiązującej ustawy z dnia 2 grudnia 1960 r. o Komitecie do Spraw Radia i Telewizji "Polskie Radio i Telewizja" (Dz.U. Nr 54, poz. 307 i z 1984 r. Nr 54, poz. 2750), która następnie została uchylona przez ustawę z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz.U. z 2001 r. Nr 101, poz. 1114), a która weszła w życie z dniem 1 marca 1993 r. Natomiast od dnia 16 czerwca 2005 r., tj. od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1801 z późn. zm.) powszechnie obowiązującymi przepisami dotyczącymi abonamentu radiowo-telewizyjnego, są wyłącznie przepisy tej ustawy. Zarejestrowanie odbiornika w czasie obowiązywania którejkolwiek z ustaw, bez jego późniejszego wyrejestrowania stanowi wystarczającą przesłankę do stwierdzenia istnienia, wynikającego z ustawy obowiązku dokonywania opłat abonamentowych, który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji o charakterze pieniężnym. Następnie odnosząc się do przywołanego w zarzutach nieistnienia obowiązku z uwagi na niedopełnienie przez Pocztę Polską obowiązku nadania indywidualnego numeru identyfikacyjnego, Dyrektor COF wskazał, iż na mocy rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 2007 r. Nr 187, poz.1342) Poczta Polska została zobowiązana do nadania posiadaczom imiennych książeczek opłaty abonamentowej, indywidualnych numerów identyfikacyjnych i powiadomienia ich o nadanych numerach, w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie tego rozporządzenia, tj. do 13 grudnia 2008 r. Zobowiązana została powiadomiona o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych [...], bowiem zawiadomienie zostało przesłane w dniu 10 września 2008 r.

Dyrektor COF podkreślił, że Poczta Polska S.A. zgodnie z § 5 ust. 2 ww. rozporządzenia, była zobowiązana wyłącznie do powiadamiania użytkowników o nadanym indywidualnym numerze identyfikacyjnym, przesyłając zawiadomienie o nadaniu tego numeru, wraz z imiennymi blankietami wpłat. Skoro powołany przepis mówi o powiadomieniu, to nadanie w dniu 10 września 2008 r. listu zwykłego (a nie poleconego), zawierającego zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego [...] wraz z pakietem pięciu spersonalizowanych blankietów wpłat na adres rejestracji odbiorników, było wyłącznym i wystarczającym w tym stanie prawnym działaniem Poczty Polskiej, która wobec zobowiązanej w sposób prawidłowy wykonała ciążące na niej obowiązki wynikające z powołanego przepisu. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2016 r., sygn. akt. II GSK 1297/15).

W odniesieniu do kwestii nieposiadania przez zobowiązaną odbiorników w okresie objętym tytułem wykonawczym Dyrektor COF stwierdził, że zgodnie z treścią § 11 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. (Dz.U. z 2013 r. poz. 1676) w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, użytkownik odbiorników niezwłocznie powiadamia operatora wyznaczonego o zmianie danych zawartych w zgłoszeniu, o zgubieniu lub zniszczeniu dowodu zarejestrowania odbiorników, o którym mowa w § 9, oraz o zaprzestaniu używania odbiorników przez złożenie, w placówce pocztowej, formularza wypełnionego w części dotyczącej zmiany danych, wraz z podaniem indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownika lub z wykorzystaniem strony internetowej operatora wyznaczonego do wypełnienia zgłoszenia. W okresie poprzedzającym zmiany związane z wejściem w życie wyżej wymienionego rozporządzenia, o zmianie danych zawartych we wniosku rejestracyjnym, jak również o zaprzestaniu używania odbiornika, zgodnie z treścią § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r., w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 2007 r. Nr 187, poz. 1342), obowiązującego do 31 grudnia 2013 r., użytkownik (abonent) niezwłocznie winien powiadomić operatora publicznego poprzez złożenie w placówce operatora publicznego "Formularza zgłoszenia zmian danych", którego wzór określał załącznik nr 3 do rozporządzenia. W każdej z opisanych powyżej regulacji prawnych abonent otrzymywał dokument potwierdzający dokonanie zgłoszenia wyrejestrowania odbiorników w placówce operatora wyznaczonego (placówce pocztowej). Wskazane wyżej regulacje nakładają na osobę, która dokonała rejestracji odbiornika obowiązek powiadomienia wierzyciela o zaprzestaniu jego używania i dopiero ta czynność znosi obowiązek uiszczania abonamentu, którego istnienie, zgodnie z art. 2 ust. 3 ustawy abonamentowej, wyraźnie powiązane jest z faktem rejestracji odbiornika.

Reasumując, zdaniem wierzyciela, nie został naruszony przepis art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.

W skardze na postanowienie Dyrektora COF, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, pełnomocnik skarżącej zarzucił naruszenie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. - poprzez jego niezastosowanie oraz nieuwzględnienie zarzutu nieistnienia zobowiązania.

Pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia wierzyciela z dnia [...]r.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej wywodził, że w niniejszej sprawie nie istnieje obowiązek stwierdzony tytułem wykonawczym. "Zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkowników odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych" z dnia 10 września 2008 r. (wytworzone dopiero w 2019 r.), nigdy nie zostało przesłane skarżącej (ani tym bardziej doręczone) w ustawowym terminie. Tym samym nie została ona do dnia 13 grudnia 2008 r. (ani w okresie późniejszym) powiadomiona o nadaniu numeru identyfikacyjnego. Skoro zatem nie istnieje dowód nadania skarżącej numeru identyfikacyjnego, to tym samym nie istnieje obowiązek stwierdzony tytułem.

Na poparcie swojej argumentacji pełnomocnik powołał się wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 15 października 2014 r., sygn. akt I SA/Gl 518/14, w którym Sąd wskazał, że owszem nie jest konieczne legitymowanie się przez wierzyciela zwrotnym potwierdzeniem odbioru powiadomienia o nadaniu numeru identyfikacyjnego. Niemniej wierzyciel jest zobligowany do wykazania, iż powiadomienie w ogóle miało miejsce, co potwierdza dowód nadania.

Ponadto pełnomocnik skarżącej podniósł, że dopiero w 2019 r. (po wcześniejszym wniosku skarżącej) doręczono jej pismo, rzekomo wcześniej do niej wysłane. Zostało ono jednak stworzone aktualnie, na potrzeby przeprowadzenia wobec skarżącej postępowania egzekucyjnego. Ponadto jest to duplikat, z pieczęcią "za zgodność z oryginałem" i podpisem osoby "G. P.", która nie jest umocowana do tego. Nadto podpis. "I. F." jest faktycznie kopią podpisu, co wskazuje, że w ogóle nie doszło do skutecznego wytworzenia tego pisma.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor COF wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że postanowienia w przedmiocie zarzutów wierzyciela nie podlegają kognicji sądów administracyjnych w brzmieniu obowiązującym do 30 lipca 2020 r. Ponadto pełnomocnik skarżącej wniósł skargę niezgodnie z prawidłowym pouczeniem wierzyciela zawartym w zaskarżonym postanowieniu, iż jest ono ostateczne i nie przysługuje na nie skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W piśmie procesowym z dnia 14 października 2020 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o przeprowadzenie dowodu z upomnienia z dnia 30 września 2020 r. na okoliczność odmiennego numeru identyfikacyjnego [...] niż wskazywany w niniejszym postępowaniu nr [...]. W ocenie pełnomocnika ta okoliczność wskazuje, że nr [...] nigdy nie został skarżącej doręczony, ale nawet nadany. Ponadto pełnomocnik skarżącej wniósł o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Wierzyciel w piśmie z 9 listopada 2020 r. wyjaśnił, że skarżąca dokonała dwukrotnie rejestracji odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych. Po raz pierwszy zarejestrowała odbiorniki w dniu [...] 1985 r. i tej rejestracji dotyczy prowadzone postępowanie, nadano jej następnie indywidualny numer identyfikacyjny [...]. Natomiast po raz drugi skarżąca dokonała rejestracji odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych, pod tym samym co w pierwszym zgłoszeniu adresem, w dniu [...] 2005 r. i w konsekwencji tej rejestracji nadano skarżącej drugi indywidualny numer indentyfikacyjny [...]. Operator pocztowy dokonał konsolidacji rachunków i odbiorniki radiofoniczne/telewizyjne pod indywidualnym numerem identyfikacyjnym [...] zostały wyrejestrowane bez zaległości abonamentowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności Sąd odniesie się do wniosku wierzyciela o odrzucenie skargi.

W ocenie Sądu wniosek o odrzucenie skargi jest niezasadny. Z dniem 30 lipca 2020 r. został zmieniony przez art. 7 ustawy z dnia 11 września 2019 r. (Dz.U. z

2019 r. poz. 2070) art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie ze znowelizowanym brzmieniem art. 3 w § 2 pkt 3 skargę do sądu administracyjnego można wnieść na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie. Zaskarżone postanowienie wierzyciela zostało wydane w dniu [...] r. i zawierało pouczenie, że nie przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego. Jednakże postanowienie to zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej dopiero w dniu [...]r. i z tą datą weszło ono do obrotu prawnego. Zgodnie bowiem z art. 109 § 1 i § 2 K.p.a., o wprowadzeniu decyzji (tutaj: postanowienia) do obrotu prawnego i jej obowiązywaniu wobec strony można mówić dopiero z chwilą doręczenia, a wyjątkowo - ustnego ogłoszenia. Decyzja administracyjna zaczyna funkcjonować w obrocie prawnym od momentu jej skutecznego doręczenia, o czym przesądza art. 110 K.p.a. stanowiący, że organ administracji publicznej jest związany decyzją od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia.

Na mocy odesłania z art. 126 K.p.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy m.in. art. 109-113 K.p.a. Moment skutecznego doręczenia decyzji/postanowienia stronie ma zatem dwojakie znaczenie dla dalszego przebiegu postępowania administracyjnego. Po pierwsze, z tą chwilą decyzja/postanowienie zaczyna wiązać organ, który ją wydał i jednocześnie dopiero od tego momentu orzeczenie może zostać zaskarżone we właściwy sposób. Tym samym decyzja administracyjna, a w rozpoznawanej sprawie postanowienie, chociaż podpisane przez organ, który je wydał, nie weszło do obrotu prawnego i nie wywołało żadnych skutków prawnych przed jego doręczeniem. Natomiast w dacie doręczenia postanowienia, czyli wejścia do obrotu prawnego na postanowienie wierzyciela przysługiwała już skarga do sądu administracyjnego. Pełnomocnik skarżącej wniósł skargę do tut. Sądu w dniu 17 sierpnia 2020 r. za pośrednictwem wierzyciela. Z tych też względów Sąd uznał skargę za dopuszczalną i złożoną w terminie.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżone postanowienie Dyrektora COF nie zawiera uchybień, które mogłyby uzasadniać wyeliminowanie go z obrotu prawnego. Prawidłowe jest także wcześniejsze postanowienie z dnia [...]r.

Odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne dla celów pobierania abonamentu podlegają (z pewnymi wyjątkami) zarejestrowaniu w placówkach operatora wyznaczonego, którym jest Poczta Polska, co wynika z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy abonamentowej.

Szczegóły procesu rejestracji odbiorników normuje obecnie rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 2013 r. poz. 1676). Obowiązek uiszczania opłat abonamentowych wynika wprost z przepisu prawa - z art. 2 ust. 1 i 3 ustawy abonamentowej - powstaje on od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego i trwa do czasu ich wyrejestrowania lub dopełnienia w placówce pocztowej Poczty Polskiej S.A. formalności związanych ze zwolnieniem od opłat abonamentowych.

Z ustawy abonamentowej wynika zarówno wysokość należności z tytułu abonamentu, jak i termin płatności. Stwierdzenie zatem, że użytkownik zarejestrowanego odbiornika zalega z zapłatą abonamentu, pozwala na ustalenie kwoty zaległości i naliczenie stosownych odsetek podatkowych.

Kwestia opłat z tytułu abonamentu RTV była przedmiotem rozważań Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt K 24/08 orzekając o zgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej art. 7 ust. 1, 3, 5 i 6 ustawy o opłatach abonamentowych wskazał, że "zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy abonamentowej na posiadaczu zarejestrowanego odbiornika ciąży ex lege obowiązek uiszczenia abonamentu, powstający z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu rejestracji odbiornika".

Przepis art. 7 ustawy abonamentowej zawiera postanowienia, których celem jest umożliwienie kontroli wywiązywania się z obowiązku rejestracji odbiorników i uiszczania abonamentu. Kontrolę tę sprawuje Poczta Polska, a nadzór nad jej działaniami sprawuje minister właściwy do spraw łączności (ust. 1 i 2). Nieuiszczone opłaty abonamentowe oraz opłaty karne mają być egzekwowane w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym (art. 7 ust. 3 ustawy abonamentowej). Ustawodawca przesądził też, że w razie opóźnień w uiszczaniu abonamentu naliczane będą odsetki w wysokości jak dla zaległości podatkowych w rozumieniu Ordynacji podatkowej (art. 7 ust. 4 ustawy abonamentowej).

Należy podkreślić, że Poczta Polska, nie anulowała zgłoszonych przez użytkowników wcześniejszych wniosków rejestracyjnych, ani też nie dokonała z urzędu ponownej rejestracji posiadanych przez użytkowników odbiorników RTV, a jedynie zgodnie z obowiązkiem nałożonym na mocy § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 2007 r. Nr 187, poz. 1342) zastąpiła imienną książeczkę opłat indywidualnym numerem identyfikacyjnym. Należy także wskazać, że w myśl § 5 ust. 2 zdanie drugie powyższego rozporządzenia Poczta Polska była zobowiązana wyłącznie do powiadomienia użytkowników o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, poprzez przesłanie zawiadomienia w formie wzoru, stanowiącego załącznik nr 2 do rozporządzenia. Przywołany przepis mówi zatem o "powiadomieniu" użytkowników, a więc przesłanie przez Pocztę Polską zawiadomienia w zwykłej przesyłce listowej (bez potwierdzenia odbioru),na prawidłowy adres abonenta czyniło zadość wymogom określonym we wskazanym wyżej przepisie rozporządzenia.

Zatem zarejestrowanie odbiornika bez późniejszego jego wyrejestrowania przesądza o obowiązku uiszczania opłat abonamentowych. Skarżąca dokonała dwukrotnie rejestracji odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych. Po raz pierwszy zarejestrowała odbiorniki w dniu [...]1985 r. i tej rejestracji dotyczy prowadzone postępowanie, nadano jej następnie indywidualny numer identyfikacyjny [...]. Natomiast po raz drugi skarżąca dokonała rejestracji odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych, pod tym samym co w pierwszym zgłoszeniu adresem, w dniu [...] 2005 r. i w konsekwencji tej rejestracji nadano skarżącej drugi indywidualny numer indentyfikacyjny [...]. Niemniej operator pocztowy dokonał konsolidacji rachunków i odbiorniki radiofoniczne/telewizyjne pod indywidualnym numerem identyfikacyjnym [...] zostały wyrejestrowane bez zaległości abonamentowych. Tak więc indywidualny numer identyfikacyjny [...], który widnieje na dokumentach rozpoznawanej sprawy, w tym na upomnieniu z 1 kwietnia 2019 r. jest prawidłowy. Taki numer nadano skarżącej 10 września 2008 r. Poczta Polska nie odnotowała zwrotu przesyłki listowej zawierającej zawiadomienie, co pozwoliło na przyjęcie, że zostało ono skutecznie przesłane skarżącej. Natomiast upomnienie z dnia 30 września 2020 r. dołączone przez pełnomocnika skarżącej do pisma z dnia 14 października 2020 r. dotyczy drugiej rejestracji odbiorników.

Sąd aprobuje pogląd wyrażony w wyroku tut. Sądu z 15 października

2014 r., sygn. akt I SA/GI 518/14 (wszystkie wyroki sądów administracyjnych powołane w uzasadnieniu dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów administracyjnych), że: "dla skuteczności nadania numeru identyfikacyjnego nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora zwrotnym potwierdzeniem odbioru takiego powiadomienia. Prawodawca nakazał bowiem operatorowi przesłanie, a nie doręczenie stronie powiadomienia."

Jak stwierdził również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13 grudnia 2016 r. z treści rozporządzenia Ministra Transportu dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych nie wynika, aby powiadomienie dokonywane poprzez przesłanie użytkownikowi zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, stanowiło warunek skuteczności dokonania czynności nadania takiego numeru. Przesłanie zawiadomienia nie kreuje i nie wpływa na skuteczność czynności operatora publicznego, który z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek indywidualny numer identyfikacyjny. Prawodawca nie wprowadza obowiązku, aby dla skuteczności nadania użytkownikowi odbiornika RTV numeru identyfikacyjnego, konieczne było doręczenie zawiadomienia o jego nadaniu. Takiej zależności cytowane przepisy nie wprowadzają. Przesłanie zawiadomienia ma wobec tego charakter wyłącznie informacyjny, wtórny do samego nadania numeru identyfikacyjnego, która to czynność dokonywana jest z urzędu, a organ nie jest zobowiązany do uzyskania potwierdzenia odbioru powiadomienia strony o jego nadaniu. Dla skuteczności nadania numeru identyfikacyjnego, nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora dowodem nadania, czy też zwrotnym potwierdzeniem odbioru takiego powiadomienia (podobnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1 czerwca 2016 r., sygn. akt II GSK 913/15).

Wskazać także należy, że w ocenie Sądu, skarżąca, wnosząc zarzut nieistnienia obowiązku (art. 33 pkt 1 u.p.e.a.), powinna przedstawić dowody potwierdzające, że obowiązek nie istnieje. W niniejszej sprawie wymagałoby to przedłożenia dowodu wyrejestrowania odbiornika, czego nie uczyniono.

Reasumując niezasadny okazał się zarzut nieistnienia obowiązku (art. 33 § 1 pkt. 1 u.p.e.a.).

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) oddalił skargę.