Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 1241/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2004-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 603  Utrzymanie i ochrona dróg publicznych i innych dróg ogólnodostępnych, ruch na tych drogach, koleje, lotnictwo cywilne, p
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
journal: Dz.U. 1985 nr 14 poz 60
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.
journal: Dz.U. 1999 nr 43 poz 430
law: Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wieczorek, Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (spr.), Protokolant st.ref. Wiesława Dudek, po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji dotyczącej wyrażenia zgody na urządzenie zjazdu indywidualnego z drogi powiatowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją Nr [...] z dnia [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania M. J. od decyzji wydanej z upoważnienia Zarządu Powiatu przez Dyrektora Zarządu Dróg Powiatu z siedzibą w B. Nr [...] z dnia [...] lipca 2003 r. odmawiającej uchylenie decyzji Nr [...] z dnia [...] marca 2000 r. dotyczącej wyrażenia zgody na urządzenie zjazdu indywidualnego z drogi powiatowej nr [...] na działkę nr 25 w miejscowości K. wydanej na wniosek T. i T. małż. S., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W motywach powyższego rozstrzygnięcia przytoczono następujące ustalenia i wnioski.

Dyrektor Zarządu Dróg Publicznych z siedzibą w B. działając z upoważnienia Starosty po rozpatrzeniu wniosku T. i T. małż. S. działając na podstawie art. 29 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych /Dz.U. Nr 14, poz. 60 z późn. zm./ oraz rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie /Dz.U. Nr 43 poz. 430/ decyzją Nr [...] z dnia [...] marca 2000 r. wyraził zgodę na urządzenie zjazdu z drogi powiatowej nr [...] w miejscowości K. na działkę Nr 25 na następujących warunkach:

1/ szerokość utwardzonej nawierzchni zjazdu 3,5 m;

2/ krawędzie nawierzchni zjazdu należy wyokrąglić łukiem o promieniu

R-3,00 m;

3/ wody opadowe z terenu działki i zjazdu odprowadzić poza pas drogowy;

4/ zjazd pod kątem prostym do osi drogi powiatowej;

5/ przewidzieć przepust Ø 60;

6/ opracować projekt techniczny i organizację ruchu.

Jednocześnie zarządca drogi zobowiązał inwestora do uzgodnienia projektu technicznego na budowę zjazdu wraz z projektem organizacji ruchu z tymże zarządcą.

Na wniosek M. J. Dyrektor Zarządu Dróg Powiatowych działając z upoważnienia Zarządu Powiatu postanowieniem Nr [...] z dnia [...] maja 2003 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 4, art. 147 w zw. z art. 235 kpa, wznowił postępowanie w sprawie wyrażenia zgody na urządzenie zjazdu z drogi powiatowej na działkę nr 25 położoną w miejscowości K. i decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 2003 r. odmówił uchylenia powyższej decyzji Nr [...] z dnia [...] maja 2003 r.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji uznał za zasadny zarzut M. J., iż nie brał on udziału w postępowaniu administracyjnym bez własnej winy. Jednocześnie organ odmówił zmiany własnej decyzji, gdyż w wyniku postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swojej istocie decyzji dotychczasowej.

W dalszej części uzasadnienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze podnosiło, iż stosownie do dyspozycji art. 29 pkt 2 ustawy o drogach publicznych zarządca drogi przy rozpoznawaniu wniosku małż. S. miał na uwadze funkcje drogi publicznej, organizację i bezpieczeństwo ruchu na drodze, jej przepustowość, płynność i swobodę ruchu drogowego, a także dostosowanie zjazdu do wymogów bezpieczeństwa ruchu na drodze, wymiary gabarytów pojazdu dla których jest on przeznaczony oraz wymogi ruchu pieszych. Są to okoliczności określone treścią przepisów rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie /Dz.U. Nr 43, poz. 430/.

Odnosząc się do odwołania M. J. organ II instancji stwierdził, iż podnoszone w nim kwestie dotyczące projektu budowlanego, jego zatwierdzenia przez organy budowlane i udzielenie pozwolenia na budowę nie podlegają kontroli starosty.

Stwierdził również, że istniejąca obsługa komunikacyjna do działki nr 21/1 - zainteresowanego występowała po zajeżdżonym pasie terenu stanowiącym w istocie pas drogowy, co jednak nie pozwala na uznanie go za zjazd w rozumieniu ustawy o drogach publicznych.

M. J. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższe rozstrzygnięcie zarzucając, iż narusza ono jego prawa jako właściciela sąsiedniej działki przez uniemożliwienie wjazdu na jego działkę.

W uzasadnieniu podnosił, iż działka T. S. ma szerokość ok. 30 m i istniało wiele możliwości zlokalizowania wjazdu na nią, niekoniecznie przy granicy z jego działką. Wykonanie zjazdu spowodowało, iż skarżący pozbawiony został możliwości wjazdu na swoją działkę.

W konkluzji M. J. wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosiło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Decyzje administracyjne organów obu instancji, pomimo błędnego uzasadnienia – nie naruszają prawa.

Niespornym jest, że skarżący M. J. wniósł do Dyrektora Zarządu Dróg Powiatowych z siedzibą w B., który jest upoważniony do wydawania decyzji administracyjnych w imieniu Starosty oraz do Starosty szereg pism, z treści których wynikało, że żąda wznowienia postępowania w sprawie wyrażenia T. i T. małż. S., zgody na urządzenie zjazdu indywidualnego z drogi nr [...].

Wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania następuje z urzędu albo na wniosek strony /art. 147 kpa/.

Przepisy kodeksu postępowania nie określają wprost wymogów, jakie musi spełniać wniosek strony o wznowienie postępowania, ma więc tu zastosowanie przepis art. 63 § 3 kpa.

Po wniesieniu podania o wznowienie postępowania do organu, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, organ winien wydać postanowienie o wznowieniu postępowania bądź wydać decyzję odmawiającą wznowienia postępowania. Przy czym decyzję o odmowie wznowienia postępowania organ może wydać w przypadku, gdy:

- wniosek o wznowienie postępowania złożył podmiot, który nie jest stroną;

- wniosek został złożony przez stronę, lecz po upływie terminu określonego

w art. 148 kpa;

- wniosek złożyła strona nie mająca zdolności do czynności prawnych i działa

bez przedstawiciela ustawowego.

Wszczęcie postępowania bądź odmowa wszczęcia postępowania o wznowieniu postępowania zamykają fazę wstępną tego postępowania.

W przypadku natomiast, gdy organ administracji publicznej – jak w sprawie – stojąc na stanowisku, że zachodzą przesłanki określone w art. 145 § 1 kpa uzasadniające wznowienie postępowania wznowił postępowanie, to stosownie do postanowień art. 149 § 2 kpa obowiązany jest przeprowadzić postępowanie co do przyczyn wznowienia oraz, co do rozstrzygnięcia o istocie sprawy.

Z powyższego wynika, że wydając decyzję na podstawie art. 151 kpa, organ administracji musi ustalić i rozważyć w pierwszej kolejności czy są podstawy wznowieniowe z art. 145 § 1 kpa do tego, by można było uchylić dotychczasową decyzję ostateczną. Brak takich podstaw wznowieniowych musi doprowadzić do wydania decyzji odmawiającej uchylenia dotychczasowej decyzji ostatecznej.

W ocenie organów obu instancji zaistniały przesłanki w sprawie do wydania decyzji na podstawie art. 151 § 2 i 146 § 2 kpa, odmówiły jednak uchylenia decyzji z dnia [...] marca 2000 r. wyrażającej zgodę na urządzenie zjazdu z drogi powiatowej nr [...] na działkę nr 25 położoną w K.

Uznały one M. J. za stronę, która bez swojej winy nie brała udziału w sprawie wyrażenia zgody na budowę zjazdu.

Prezentowane w tym zakresie stanowisko organów obu instancji należy uznać za błędne.

Art. 28 kpa stanowi, że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.

Zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie niekwestionowany jest pogląd, że interes prawny musi wynikać z konkretnego przepisu prawa, który odnosi się do uprawnień lub obowiązku danego podmiotu. Oznacza to, że interes prawny należy rozumieć jako obiektywną, czyli rzeczywiście istniejącą potrzebę ochrony prawnej. Interes ten musi być osobisty, własny, indywidualny i konkretny dający się obiektywnie stwierdzić.

Z materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy wynika, że interes swój do występowania w sprawie o wyrażeniu zgody na wykonanie zjazdu skarżący wywodzi z faktu, iż jest właścicielem sąsiedniej działki na której miał być urządzony ten zjazd.

Treść art. 29 punkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych /Dz.U. Nr 14, poz. 60 z późn. zm., w dacie wydawania przedmiotowej decyzji Nr [...] z dnia [...] marca 2000 r. o wyrażeniu zgody na urządzenie zjazdu indywidualnego z drogi nr [...] była następująca "Wykonanie lub przebudowa zjazdu z drogi do pól uprawnych i zabudowań należy: do właściciela lub użytkownika gruntów przyległych do drogi po uzyskaniu zgody zarządu drogi". Oznacza to, że stroną w postępowaniu administracyjnym, dotyczącym uzyskania zgody zarządu drogi na wykonanie zjazdu z drogi, może być jedynie właściciel lub użytkownik gruntów przyległych do drogi.

W postępowaniu administracyjnym, które toczy się na wniosek właściciela lub użytkownika działki jak słusznie zauważył organ odwoławczy, zarząd drogi odnosi się tylko do funkcji drogi publicznej z której urządzony ma być zjazd, organizacji i bezpieczeństwa ruchu drogowego na tej drodze, jej przepustowości, płynności i swobody ruchu drogowego. Określa również parametry techniczne zjazdu dostosowując je do indywidualnych cech działki do której ma być urządzony, mając na uwadze rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie /Dz.U. Nr 43, poz. 430/.

Z treści decyzji Nr [...] z dnia [...] marca 2000 r. wynika, iż organ który ją wydał tylko powyższe kwestie miał na uwadze.

Decyzja powyższa wskazywała również stronie postępowania tj. T. i T. małż. S. dalsze czynności od zrealizowania których uzależnione było wykonanie zjazdu indywidualnego z drogi publicznej.

Skarżący w swoich licznych pismach koncentruje się na okolicznościach - lokalizacji zjazdu przy jego nieruchomości oraz zagłębieniu które pozostało po wykonaniu przez małż. S. zjazdu do ich działki, które nie były objęte postępowaniem administracyjnym w sprawie o wyrażenie zgody na wykonanie zjazdu indywidualnego z drogi publicznej. Świadczy to o tym, iż M. J. podnosząc powyższe okoliczności legitymuje się jedynie interesem faktycznym w rozstrzygnięciu sprawy administracyjnej, a nie interesem prawnym popartym konkretnymi przepisami prawa materialnego.

W powyższej sytuacji faktycznej i prawnej nie ma podstaw ku temu by przyjąć, iż zachodzi w sprawie spełnienie się podstawy wznowieniowej art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Dlatego decyzją należało odmówić uchylenia decyzji dotychczasowej.

Takiej też treści, zapadła decyzja po przeprowadzeniu wznowienia postępowania.

Z uwagi na merytoryczne prawidłowe rozstrzygnięcie, a jedynie błędne uzasadnienie decyzji obu instancji należało pozostawić je w obrocie prawnym.

Dlatego też Sąd mając na uwadze treść art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271/ orzekł, jak w sentencji wyroku.