Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2804/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-05-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 6 ust. 1 pkt 10, art. 22 ust. 1,
journal: Dz.U. 2014 poz 851
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska, Sędziowie sędzia WSA Marek Krawczak (sprawozdawca), sędzia WSA Piotr Przybysz, Protokolant referent stażysta Magdalena Gajewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2015 r. sprawy ze skargi E. Inc z siedzibą w Stanach Zjednoczonych Ameryki na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych za 2007 r. i 2008 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz E. Inc z siedzibą w Stanach Zjednoczonych Ameryki kwotę 5617 zł (słownie: pięć tysięcy sześćset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. decyzją z [...] grudnia 2013 r. odmówił E. z siedzibą w Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej (zwanego dalej "Stroną", "Podatnikiem", "Funduszem" lub "Skarżącym") stwierdzenia nadpłaty podatku dochodowego od osób prawnych za lata 2007-2008 w łącznej kwocie 124.047,22 zł.

W uzasadnieniu wskazał, że wnioskiem z 20 grudnia 2010 r. Fundusz wystąpił o stwierdzenie i zwrot nadpłaty zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych za lata 2007-2008 w kwocie ogółem 126.628,91 zł, pobranego przez następujących płatników: B.S.A., B.S.A., A. S.A., T.S.A., A. S.A., O. S.A., S.S.A., F.S.A., I. S.A., P.S.A., P. S.A., P.S.A., K.S.A., T. S.A. Z uzasadnienia wniosku wynikało, że Podatnik jest amerykańskim funduszem inwestycyjnym posiadającym osobowość prawną. Celem działalności Funduszu jest inwestowaniem w akcje polskich spółek. Fundusz wyjaśnił, że w latach 2007 - 2008 posiadał akcje niektórych spółek z siedzibą w Polsce. Dywidendy wypłacone przez polskie spółki jako płatników zostały obciążone zryczałtowanych podatkiem dochodowym od osób prawnych.

W opinii Strony nie było podstaw do pobrania podatku od wypłaconych dywidend, gdyż w świetle art. 56 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (obecnie art.63 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej) obowiązek zapłaty zryczałtowanego podatku dochodowego od dywidend wypłacanych zagranicznym funduszom inwestycyjnym jest niezgodny z zasadą swobody przepływu kapitału. Zdaniem Strony, polskie przepisy regulujące opodatkowanie zagranicznych funduszy inwestycyjnych, w zakresie odnoszącym się do obowiązku zapłaty zryczałtowanego podatku dochodowego od dywidend, przy jednoczesnym zwolnieniu z podatku z krajowych funduszy inwestycyjnych były niezgodne z art. 56 TWE, w brzmieniu obowiązującym w latach 2007-2008 (obecnie art. 63 TFUE). Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397 ze zm.) zwanej dalej "u.p.d.o.p.", dochody funduszy inwestycyjnych, działających na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych, a zwolnione z podatku dochodowego od osób prawnych. Analiza ww. przepisu oznacza, że zwolnienie przysługuje jedynie funduszom inwestycyjnym z siedzibą w Polsce i nie ma zastosowania w odniesieniu do funduszy inwestycyjnych z siedzibą w innych państwach(członkowskich czy trzecich), których działalności nie reguluje ustawa o funduszach inwestycyjnych.

Strona podkreśliła, że polskie przepisy różnicujące opodatkowanie dywidend w zależności od rezydencji spółki otrzymującej wypłatę, skutkujące w praktyce faktem pełnego opodatkowania dochodów funduszy zagranicznych, przy zwolnieniu od podatku dochodów funduszy polskich, są sprzeczne z art. 56 TWE (obecnie art. 63 TFUE), naruszają zasadę swobodnego przepływu kapitału i stanowią przejaw dyskryminacji zakazanej przez art. 12 TWE (obecnie art. 18 TFUE).

Organ podkreślił, że płatnicy, o których mowa we wniosku o stwierdzenie nadpłaty złożyli deklaracje o wysokości pobranego podatku dochodowego od dochodów z dywidend oraz innych przychodów z tytułu udziału w zyskach osób prawnych ( CIT-6R) i wpłacili wykazany w nich podatek. Na podstawie złożonych dokumentów ustalono, że B. S.A. jako płatnik pobrał od dywidend wypłaconych na rzecz Funduszu 20 maja 2008 r. zryczałtowany podatek dochodowy od osób prawnych wg stawki 19% wynikającej z art. 22 u.p.d.o.p., natomiast od dywidendy wypłaconej w dniu 23 maja 2007 r. zryczałtowany podatek dochodowy od osób prawnych wg stawki 15 % wynikającej z art. 11 ust. 2 lit. b) umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki o uniknięciu podwójnego opodatkowania i zapobieżeniu uchylania się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, podpisanej w Waszyngtonie dnia 8 października 1974 r. (Dz. U. z 1976 r. nr 31, poz. 178 i 179) zwanej dalej "Umową polsko-amerykańską".

W związku z powyższym, decyzją z [...] marca 2012 r., organ I instancji stwierdził nadpłatę w zryczałtowany podatku dochodowym od osób prawnych pobranym z tytułu dywidendy od akcji banku M. S.A. wypłaconej w dniu 20 maja 2008 r.

Pismem z dnia [...] lipca 2012 r. Strona skorygowała kwotę wnioskowanej nadpłaty ogółem zmniejszając ją o 831,44 zł, (z kwoty 126.628,91 zł do kwoty 125.797,47 zł). Zmniejszenie wnioskowanej nadpłaty podatku o kwotę 831,44 zł dotyczy podatku pobranego przez T. S.A. W przedmiotowym piśmie Fundusz wyjaśnił, że wskazana we wniosku kwota i stawka podatku była wynikiem nieprecyzyjnych danych przekazanych przez depozytariusza.

Następnie pismem z dnia 23 sierpnia 2012 r. Pełnomocnik skorygował ponownie kwotę wnioskowanej nadpłaty z kwoty 125.797,47 zł do kwoty 125.173,47 zł. Zmniejszenie wnioskowanej nadpłaty podatku dotyczyło podatku pobranego przez B.S.A. W przedmiotowym piśmie Fundusz wyjaśnił, że korekta wnioskowanej nadpłaty wynika z uwzględnienia decyzji wydanej przez Naczelnika [...]Urzędu Skarbowego w W. z [...] marca 2012 r. Pismem z [...] października 2012 r. Fundusz skorygował po raz kolejny kwotę wnioskowanej nadpłaty ogółem zmniejszając ją o 1.126,25 zł (tj. z kwoty 125.173,47 zł do kwoty 124.047,22 zł). Zmniejszenie wnioskowanej nadpłaty dotyczyło podatku pobranego przez płatnika A. S.A. W przedmiotowym piśmie Fundusz wyjaśnił, że skorygowano kwotę wnioskowanej nadpłaty z uwagi na przesłanie zgodnie z właściwością miejscową Naczelnikowi [...] Urzędu Skarbowego w R. wniosku w części dotyczącej podatku od dywidendy wypłaconej przez płatnika A. S.A. Ostatecznie po uwzględnieniu korekt wniosku. Fundusz wystąpił o stwierdzenie nadpłaty zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych za lata 2007-2008 w kwocie ogółem 124.047,22 zł.

Zdaniem organu I instancji polski ustawodawca podatkowy warunkuje zwolnienie określone w art. 6 ust. 1 pkt 10 u.p.d.o.p. od tego, aby fundusz inwestycyjny działał na podstawie ustawy o funduszach inwestycyjnych, a więc spełniał warunki wskazane w tej ustawie. Zbadania wymagała zatem, w ocenie organu podatkowego, kwestia czy fundusz amerykański posiadał cechy analogiczne do polskich funduszy inwestycyjnych, tj. działał na takich samych zasadach. Konieczna zatem była, zdaniem tego organu, szczegółowa analiza porównywalności polskich funduszy inwestycyjnych i amerykańskiego funduszu inwestycyjnego (E. Inc), który uzyskiwał w Polsce dochody w celu ustalenia czy posiadał cechy równoważne z krajowymi funduszami inwestycyjnymi, tj.:

1. podlegał w państwie, w którym ma siedzibę, opodatkowaniu podatkiem dochodowym od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania;

2. wyłącznym przedmiotem jego działalności było zbiorowe inwestowanie kapitału zebranego w drodze publicznego oraz niepublicznego proponowania nabycia tytułów uczestnictwa w papiery wartościowe, instrumenty rynku pieniężnego i inne prawa majątkowe;

3. prowadził swoją działalność na podstawie zezwolenia właściwych władz państwa, w którym na siedzibę;

4. jego działalność podlegała nadzorowi właściwych władz państwa, w którym ma siedzibę;

5. posiadał depozytariusza przechowującego aktywa tej instytucji;

6. zarządzany był przez podmiot, który prowadzi swoją działalność na podstawie zezwolenia właściwych organów nadzoru nad rynkiem finansowym państwa, w którym podmiot ten ma siedzibę.

Jednocześnie, według organu I instancji, przepływ kapitału do lub z państw trzecich, stosownie do orzecznictwa Trybunału Stanu, odbywa się w innym kontekście prawnym niż przepływ kapitału w obrębie Wspólnoty.

Organ I instancji podkreślił przy tym, że Strona jest amerykańskim subfunduszem/portfelem Spółki D. Inc działającym jako osobny fundusz inwestycyjny mający siedzibę w Stanach Zjednoczonych Ameryki (rezydent dla celów opodatkowania w USA), którego głównym celem inwestycyjnym jest zapewnienie długotrwałego wzrostu kapitału poprzez inwestycje w papiery wartościowe.

Wobec powyższego organ I instancji dokonał analizy porównywalności, w efekcie której stwierdził, że nie można uznać, iż Fundusz prowadził w latach 2007-2008 działalność na zasadach analogicznych, jak polskie fundusze inwestycyjne.

Organ I instancji wskazał również, że zasada swobodnego przepływu kapitału nie ma charakteru bezwzględnego, bowiem przepisy Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (dawniej Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską) przewidują wyjątki od jej stosowania. W art. 65 ust. 1 TFUE wskazano bowiem, iż artykuł 63 nie narusza prawa Państw Członkowskich do:

a) stosowania odpowiednich przepisów ich prawa podatkowego traktujących odmiennie podatników ze względu na różne miejsce zamieszkania lub inwestowania kapitału,

b) podejmowania wszelkich środków niezbędnych do zapobiegania naruszeniom ich ustaw i aktów wykonawczych, zwłaszcza w sferze podatkowej i w dziedzinie nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami finansowymi lub ustanowienia procedur deklarowania przypływu kapitału do celów informacji administracyjnej bądź statystycznej, lub podejmowania środków uzasadnionych powodami związanymi z porządkiem publicznym lub bezpieczeństwem publicznym.

W konsekwencji, organ I instancji stwierdził, że zasadnie pobrano od Strony zryczałtowany podatek dochodowy od osób prawnych, gdyż Fundusz nie był objęty dyspozycją normy zawartej w art. 6 ust. 1 pkt 10 u.p.d.o.p. w związku z czym nie podlegał zwolnieniu.

W odwołaniu od powyższej decyzji Strona zarzuciła naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 12 i art. 56 TWE (obecnie: art. 18 i art. 63 ust. 1 TFUE) w związku z art. 6 ust. 1 pkt 10 u.p.d.o.p. (w brzmieniu obowiązującym w latach 2005-2008) poprzez odmowę równego traktowania Funduszu pod względem podatkowym w stosunku do krajowych funduszy inwestycyjnych, pomimo obiektywnej porównywalności sytuacji ww. podmiotów w zakresie uzyskiwania dochodów od dywidend;

- art. 23 ust. 1 Umowy polsko-amerykańskiej poprzez błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że przepis ten nie daje podstaw prawnych do wymiany informacji w zakresie niezbędnym do oceny porównywalności Strony do krajowych funduszy inwestycyjnych.

2. przepisów prawa procesowego:

- art. 122 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749, ze zm.) zwanej dalej "O.p." w zw. z art. 23 ust. 1 Umowy polsko-amerykańskiej poprzez zaniechanie zastosowania dostępnych prawem środków pozwalających na wymianę informacji z odpowiednimi organami administracji podatkowej Stanów Zjednoczonych, w sytuacji uznania, że wymiana informacji z amerykańską administracją jest niezbędna do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i ograniczenie się do stwierdzenia, że nie istnieje żadne zobowiązanie do wymiany informacji pomiędzy władzami obu zainteresowanych państw;

- art. 120 O.p. poprzez pominięcie w sprawie wiążącego Rzeczpospolitą Polską prawa wspólnotowego i ignorowanie sprzeczności przepisów prawa krajowego z prawem wspólnotowym;

- art. 210 § 4 w zw. z art. 124 i art. 121 1 O.p. poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu decyzji do całości argumentacji Spółki, co nie może przekonać Spółki o słuszności podjętego rozstrzygnięcia.

Decyzją z dnia [...]czerwca 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W.utrzymał w mocy powyższą decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu wskazał, że przedmiotem postępowania jest rozstrzygnięcie sporu czy dochody osiągane przez Fundusz w 2010 roku powinny być zwolnione z podatku dochodowego od osób prawnych na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 10 u.p.d.o.p.

Zdaniem organu I instancji zwolnienie to Funduszowi nie przysługuje, gdyż w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z sytuacją porównywalną, co wynika z faktu, iż Fundusz nie był utworzony na podstawie zezwolenia właściwych władz państwa oraz nie był zarządzany przez podmiot, który prowadziłby swoją działalność na podstawie zezwolenia właściwych organów nadzoru nad rynkiem finansowym państwa, w którym podmiot ten ma siedzibę.

W opinii Podatnika, argumentacja Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W., w powyższym zakresie, nie znajduje uzasadnienia i organ ten powinien stwierdzić nadpłatę w zakresie wnioskowanym przez Stronę. Dyrektor Izby Skarbowej w W. w pierwszej kolejności zauważył, że z akt sprawy wynika, iż E. Inc z siedzibą w USA jest amerykańskim subfunduszem (inaczej: portfelem - "Portfolio") Spółki D.Inc., działającym jako oddzielna spółka inwestycyjna (fundusz inwestycyjny). Celem inwestycyjnym Funduszu jest zapewnienie długoterminowego wzrostu kapitału poprzez inwestowanie w spółki związane z rynkami wschodzącymi wskazanymi przez Komitet Inwestycyjny Doradcy. Fundusz inwestuje swoje aktywa głównie w kapitałowe papiery wartościowe na rynkach zatwierdzonych, notowane na zaufanych giełdach papierów wartościowych lub w czynnym obiegu na rynkach pozagiełdowych. Oznacza to, że zastosowanie w przedmiotowej sprawie będzie miał art. 3 ust. 2 u.p.d.o.p. podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Organ odwoławczy powołał się ponadto na art. 22 ust. 1 i ust. 2, art. 26 ust. 1, art. 21 ust. 1 u.p.d.o.p., art. 6 ust. 1 pkt 10 u.p.d.o.p. (w brzmieniu obowiązującym w latach 2006- 2009), art. 11 ust. 1 Umowy UPO, art. 2 pkt 9, ustawy o funduszach inwestycyjnych i wskazał, że ustawa o funduszach inwestycyjnych w sposób konsekwentny posługuje się rozdzielnie pojęciami "fundusz inwestycyjny" i "fundusz zagraniczny", dlatego trudno uznać, iż pojęcia te stanowią synonimy. Zgodnie z wykładnią literalną ustawy o funduszach inwestycyjnych, funduszami inwestycyjnymi działającymi na podstawie przepisów ustawy o funduszach inwestycyjnych, są wyłącznie fundusze inwestycyjne utworzone i działające na podstawie tej ustawy z siedzibą na terytorium Polski. W związku z tym zakres wskazanego zwolnienia obejmuje wyłącznie fundusze polskie, tj. utworzone i działające w oparciu o wskazane przepisy ustawy.

Zdaniem Organu, potwierdzeniem stanowiska prezentowanego przez organy podatkowe odnośnie braku podstaw do uznania Podatnika, niebędącego rezydentem Polski, za fundusz działający na podstawie przepisów ustawy o funduszach inwestycyjnych, a w konsekwencji braku podstaw do zwolnienia Strony na podstawie przepisów art. 6 ust. 1 pkt 10 u.p.d.o.p. (w brzmieniu obowiązującym w badanym okresie) jest wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z 10 kwietnia 2014 r. zapadły w sprawie C-190/12 Emerging Markets Series of DFA Investment Trust Company przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Bydgoszczy.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. wskazał, iż po dokonaniu analizy przepisów ustawy o funduszach inwestycyjnych stwierdził, iż ze zwolnienia z podatku dochodowego korzysta fundusz inwestycyjny:

1) który podlega z Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Powyższe wynika z art. 1 i art. 3 ust. 1 ustawy o funduszach inwestycyjnych w związku z art. 1 ust. 1 i art. 3 ust. 1 u.p.d.o.p. Zgodnie z art. 3 ust. 1 w związku z art. 6 ustawy o funduszach inwestycyjnych fundusz inwestycyjny jest osobą prawną z siedzibą w Polsce. Opodatkowanie osób prawnych regulują postanowienia u.p.d.o.p., co wynika z art. 1 ust. 1 tej ustawy. Jak stanowi natomiast art. 3 ust. 1 u.p.d.o.p., podatnicy, jeżeli mają siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania;

2) którego wyłącznym przedmiotem działalności jest lokowanie środków pieniężnych zebranych w drodze publicznego, a w przypadkach określonych w ustawie również niepublicznego proponowania nabycia jednostek uczestnictwa albo certyfikatów inwestycyjnych, w określone w ustawie papiery wartościowe, instrumenty rynku pieniężnego i inne prawa majątkowe, co wynika wprost z art. 3 ust. 1 ustawy o funduszach inwestycyjnych;

3) który prowadzi swoją działalność na podstawie zezwolenia właściwych władz państwa, w którym ma siedzibę. W myśl postanowień art. 14 ust. 1 ustawy o funduszach inwestycyjnych fundusz inwestycyjny może być utworzony wyłącznie przez towarzystwo, po uzyskaniu zezwolenia Komisji (obecnie Komisji Nadzoru Finansowego, poprzednio: Komisji Papierów Wartościowych i Giełd), gdyż stosownie do art. 15 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy utworzenie funduszu inwestycyjnego wymaga wydania zezwolenia przez Komisję. Jak stanowi art. 23 ust. 1 ustawy o funduszach inwestycyjnych, Komisja wydaje zezwolenie na utworzenie funduszu inwestycyjnego;

4) którego działalność podlega nadzorowi właściwych władz państwa, w którym ma siedzibę. Z przepisów ustawy o funduszach inwestycyjnych wynika jednoznacznie, że działalność funduszy inwestycyjnych podlega nadzorowi Komisji. Na powyższe wskazują art. 24 i następne ustawy o funduszach inwestycyjnych. Zgodnie z art. 225 ust. 1 ww. ustawy, towarzystwo i fundusz inwestycyjny mają obowiązek dostarczania Komisji okresowych sprawozdań oraz bieżących informacji dotyczących ich działalności i sytuacji finansowej. Stosownie do ust. 2 ww. art. 225, towarzystwo i fundusz inwestycyjny mają obowiązek dostarczania, na żądanie Komisji lub jej upoważnionego przedstawiciela, innych informacji, dokumentów lub wyjaśnień niezbędnych do wykonywania efektywnego nadzoru. Natomiast w myśl postanowień art. 225 ust. 3 ustawy o funduszach inwestycyjnych. Rada Ministrów (aktualnie: Minister właściwy do spraw instytucji finansowych) określi, w drodze rozporządzenia, zakres sprawozdań i informacji, o których mowa w ust. 1, formę oraz terminy ich dostarczania z uwzględnieniem konieczności wykonywania przez Komisję nadzoru nad działalnością towarzystwa i funduszu w zakresie określonym ustawą oraz oceny, czy działalność ta jest wykonywana w interesie uczestników funduszu, uczestników zbiorczego portfela papierów wartościowych albo klientów, dla których towarzystwo świadczy usługi zarządzania cudzym pakietem papierów wartościowych na zlecenie lub doradztwa w zakresie obrotu papierami wartościowymi (aktualnie: doradztwa inwestycyjnego albo zarządzania portfelami, w skład których wchodzi jeden lub większa liczba instrumentów finansowych);

5) który posiada depozytariusza przechowującego jego aktywa. Zgodnie z art. 9 ustawy o funduszach inwestycyjnych depozytariusz wykonuje obowiązki określone w ustawie, w szczególności polegające na prowadzeniu rejestru aktywów funduszu inwestycyjnego. Stosownie natomiast do art. 15 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy utworzenie funduszu inwestycyjnego wymaga zawarcia przez towarzystwo umowy z depozytariuszem o prowadzenie rejestru aktywów funduszu inwestycyjnego;

6) który jest zarządzany przez podmiot, który prowadzi swoją działalność na podstawie zezwolenia właściwych organów nadzoru nad rynkiem finansowym państwa, w którym podmiot ten ma siedzibę. Stosownie do art. 4 ust. 1 ustawy o funduszach inwestycyjnych towarzystwo tworzy fundusz inwestycyjny, zarządza nim i reprezentuje fundusz w stosunkach z osobami trzecimi. W myśl art. 38 ust. 1 w/w ustawy towarzystwem funduszy inwestycyjnych może być wyłącznie spółka akcyjna z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, która uzyskała zezwolenie Komisji na wykonywanie działalności określonej w art. 45 ust. 1. Jak wynika z art. 45 ust. 1 tej ustawy, przedmiotem działalności towarzystwa jest wyłącznie tworzenie funduszy inwestycyjnych i zarządzanie nimi, w tym pośrednictwo w zbywaniu i odkupywaniu jednostek uczestnictwa, reprezentowanie ich wobec osób trzecich oraz zarządzanie zbiorczym portfelem papierów wartościowych.

Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w W. Fundusz mógłby skorzystać z przedmiotowego zwolnienia w przypadku łącznego spełnienia ww. przesłanek (przy braku innych przeciwwskazań). Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz przeprowadzony test porównywalności nie wykazały jednak dostatecznej zbieżności pomiędzy Funduszem z siedzibą w Stanach Zjednoczonych a polskimi funduszami inwestycyjnymi. Wbrew twierdzeniom Strony, Fundusz amerykański nie jest porównywalny z funduszami inwestycyjnymi z siedzibą w Polsce, które podlegają ustawie o funduszach inwestycyjnych, gdyż nie spełnia warunku porównywalności określonego w ww. pkt 6), tj. nie był zarządzany przez podmiot, który prowadził działalność na podstawie zezwolenia właściwych organów nadzoru nad rynkiem finansowym państwa, w którym podmiot ten ma siedzibę. Wobec czego należy zgodzić się z oceną zaprezentowaną w tym zakresie przez organ I instancji.

W przedmiocie braku zezwolenia Dyrektor Izby Skarbowej w W. stwierdził, że Fundusz nie spełnia kryterium wskazanego powyżej w pkt 3), tj., że został utworzony na podstawie zezwolenia właściwych władz państwa. Polskie fundusze inwestycyjne mogą zostać utworzone i prowadzić swoją działalność wyłącznie na podstawie zezwolenia Komisji Nadzoru Finansowego, a ich działalność podlega przez ten organ nadzorowi. Wynika to z art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o funduszach inwestycyjnych, zgodnie z którym utworzenie funduszu inwestycyjnego wymaga wydania zezwolenia przez Komisję, co oznacza, że nie jest możliwe podjęcie działalności przez fundusz inwestycyjny bez uprzedniego uzyskania takiego zezwolenia. Przepis powyższy pozostaje również w zgodzie z Dyrektywą 85/611/EWG Rady z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne (przenoszalne) papiery wartościowe, zwanych UCITS. Zgodnie z art. 4 ust. 1 tej dyrektywy żadne UCITS nie będzie prowadzić swojej działalności jako przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania bez uzyskania zezwolenia na prowadzenie działalności od właściwych władz w Państwie Członkowskim, w którym ma siedzibę, zwanych dalej: "właściwymi władzami".

Natomiast, odnośnie Funduszu, należy wskazać, że został on utworzony i zarejestrowany zgodnie z art. 8 (a) amerykańskiej Ustawy o spółkach inwestycyjnych z 1940 r., zgodnie z którym, spółka inwestycyjna zorganizowana lub w inny sposób utworzona na podstawie przepisów prawa Stanów Zjednoczonych lub Stanu może zarejestrować się do celów niniejszego tytułu składając Komisji zgłoszenie rejestracyjne, w formie, jaką Komisja nakaże decyzją lub rozporządzeniem jako niezbędną lub odpowiednią zgodnie z interesem publicznym lub w celu ochrony inwestorów. Spółkę inwestycyjną uznaje się za zarejestrowaną z chwilą otrzymania przez Komisję takiego zgłoszenia rejestracyjnego. Z powyższego wynika zatem zdaniem Organu, że Fundusz w przypadku gdyby chciał prowadzić działalność inwestycyjną zobligowany był jedynie do przesłania zgłoszenia rejestracyjnego i już w momencie jego otrzymania przez Komisję uznawany był za podmiot zarejestrowany. Opisana powyżej procedura rejestracyjna nie może być utożsamiana ze znacznie bardziej restrykcyjną procedurą otrzymania zezwolenia, której podlegają zarówno fundusze z państw członkowski UE w tym z Polski. Nie sposób również utożsamiać "przekazania zgłoszenia rejestracyjnego" z "uzyskaniem zezwolenia".

Zgodnie zatem art. 4 ust. 2 ww. dyrektywy fundusz powierniczy uzyska zezwolenie na prowadzenie działalności tylko wtedy, jeżeli właściwe władze zatwierdzą spółkę zarządzającą, regulamin funduszu i wybór depozytariusza. Fundusz inwestycyjny uzyska zezwolenie tylko wtedy, jeżeli właściwe władze zatwierdzą zarówno jego dokumenty założycielskie, jak i wybór depozytariusza. Ponadto w art. 4 ust 3 ww. dyrektywy wskazuje się, że właściwe władze mogą nie udzielić UCITS zezwolenia na prowadzenie działalności, jeżeli dyrektorzy spółki zarządzającej, funduszu inwestycyjnego lub depozytariusza nie mają odpowiednio dobrej reputacji lub brakuje im doświadczenia wymaganego do wykonywania swoich obowiązków. W tym celu nazwiska dyrektorów spółki zarządzającej, funduszu inwestycyjnego i depozytariusza oraz każdej osoby przejmującej po nich urząd muszą być bezzwłocznie przekazywane właściwym organom. Z powyższego wynika, że warunki jakimi obwarowane jest samo uzyskanie zezwolenia przez fundusze z państw członkowskich UE działające na podstawie Dyrektywy 85/611/EWG (zmienionej następnie Dyrektywą 2009/65/WE) są o wiele dalej idące niż jedynie uzyskanie zgłoszenia rejestracyjnego jak ma to miejsce w przypadku Strony.

Organ wskazał również, że przedmiotowy warunek został uznany przez ustawodawcę i transponowany do art. 6 ust. 1 pkt 10a lit. c) u.p.d.o.p. w brzmieniu obowiązującym od 2011 r., który nie budzi zastrzeżeń Komisji Europejskiej, co do zgodności z prawem wspólnotowym.

Odnosząc się natomiast do wskazanego w pkt 6) kryterium, tj. sposobu zarządzania Funduszem, w ocenie tutejszego organu Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. prawidłowo uznał, iż Fundusz nie jest "zarządzany" przez podmiot, który prowadzi swoją działalność na podstawie zezwolenia właściwych organów nadzoru nad rynkiem finansowym państwa, w którym podmiot ten ma siedzibę. Z przedłożonych przez Stronę dokumentów i wyjaśnień wynika, iż w latach 2007-2008 Fundusz była zarządzany przez D. Inc, tj. podmiot, który pełnił rolę spółki zarządzającej inwestycjami (doradcy inwestycyjnego), jak również codziennymi sprawami administracyjnymi wszystkich portfeli spółki D. Inc. Działalność doradcy inwestycyjnego polegała na zarządzaniu portfelem dla osób fizycznych i/lub małych przedsiębiorstw, zarządzaniu portfelem należącym do spółek inwestycyjnych (w tym Funduszu), a także zarządzaniu portfelem dla przedsiębiorstw lub klientów instytucjonalnych, tj. innych niż spółki inwestycyjne (zob. formularz ADV "ujednoliconego wniosku o rejestrację doradcy inwestycyjnego", karty 934-938). W aktach sprawy znajduje się załączona do pisma z 18 listopada 2013 r. umowa o zarządzanie inwestycjami zawarta w dniu [...] sierpnia 2006 r. pomiędzy D. Inc., spółką Stanu M. (Fundusz) a D.(Doradca) oraz tłumaczenie na język polski wybranych fragmentów. Zgodnie z powyższą umową "D. Inc. zatrudnia doradcę w celu zarządzania inwestycjami oraz reinwestowania wkładów kapitałowych, tj. nieustannego dokonywania przeglądów, nadzorowania i administrowania programu inwestycyjnego Portfela, do określenia według własnego uznania papierów wartościowych, które należy kupić lub sprzedać oraz określenia części wkładów kapitałowych. Portfela, które nie mają być zainwestowane, dostarczenia Funduszowi dokumentacji dotyczącej działalności Zarządzającego, którą Fundusz winien prowadzić, oraz do regularnego dostarczania raportów członkom kadry kierowniczej i Radzie nadzorczej Funduszu, na temat wywiązywania się przez doradcę z powyższych obowiązków. Doradca będzie wykonywał powyższe obowiązki pod kontrolą kadry kierowniczej i Rady Nadzorczej Funduszu, oraz zgodnie z celami, polityką i ograniczeniami określonymi w prospekcie Portfela jak też obowiązującym prawem i przepisami." W aktach sprawy znajduje się również prospekt Portfela z [...] marca 2007 r. i z [...] marca 2008 r. D. Inc. świadczy usługi doradztwa inwestycyjnego i czynności zarządcze na rzecz Spółki jako jednego z portfeli F. Inc, jednakże zgodnie z powyższą umową działalnością ww. Funduszu kierują członkowie Rady Nadzorczej, którzy podejmują decyzje inwestycyjne. Zgodnie z art. 5 ust. 1 tej Dyrektywy 85/611/EWG dostęp do prowadzenia działalności gospodarczej przez spółkę zarządzającą podlega wymogowi uzyskania wcześniejszego zezwolenia wydanego przez właściwe władze Państwa Członkowskiego pochodzenia. Zezwolenie przyznane spółce zarządzającej na mocy niniejszej dyrektywy jest ważne we wszystkich Państwach Członkowskich. Natomiast, zgodnie z art. 5 ust. 2 tej Dyrektywy spółka zarządzająca nie może angażować się w działalność inną niż zarządzanie UCITS, którym wydano zezwolenie na podstawie niniejszej dyrektywy, z wyjątkiem dodatkowego zarządzania przedsiębiorstwami zbiorowego inwestowania , które nie są objęte niniejszą dyrektywą i w odniesieniu do których spółka zarządzająca podlega nadzorowi ostrożnościowemu, z zastrzeżeniem jednak wprowadzenia do obrotu w innych Państwach Członkowskich na mocy niniejszej dyrektywy. Pełnienie przez D. Inc. wobec Funduszu czynności zarządzania portfelem i niektórych czynności administracyjnych nie oznacza jeszcze, że doradca inwestycyjny zarządzał Funduszem. W przypadku funduszy umownych stosunek prawny między uczestnikami a spółką zarządzającą nie ma charakteru korporacyjnego. Ten model funduszu charakteryzuje się oddzieleniem majątku inwestorów od majątku spółki zarządzającej funduszem. Uczestnicy funduszy umownych podlegają ochronie prawnoadministracyjnej. Oddzielenie aktywów funduszu inwestycyjnego od aktywów organu zarządzającego przekłada się na rozdzielnie ryzyka inwestycyjnego i ryzyka gospodarczego związanego z wykonywaniem działalności polegającej na tworzeniu i zarządzaniu funduszami inwestycyjnymi. Dzięki temu, środki gromadzone przez fundusz inwestycyjny pozostają oddzielną masą majątkową, co oznacza, iż w przypadku pogorszenia sytuacji finansowej podmiotu zarządzającego środki zgromadzone w funduszu inwestycyjnym pozostają bezpieczne i nie wchodzą do masy upadłościowej spółki zarządzającej. Organ podkreślił, że pomimo, iż Fundusz powierzył zarządzanie doradcy D. Inc. to w dalszym ciągu posiadał Radę Nadzorczą, którego kompetencje jako organu uprawnionego do prowadzenia spraw Funduszu oraz występowania na rzecz i w jego imieniu na zewnątrz zostały zachowane i w dalszym ciągu to Rada ma kluczowy wpływ na zarządzanie Funduszem. Ponadto usługi D. na rzecz Funduszu świadczone są z zastrzeżeniem wskazówek i nadzoru Rady Funduszu.

Zdaniem Organu w sprawie można bowiem mówić wyłącznie o "współzarządzaniu" przez doradcę inwestycyjnego, a nie o "zarządzaniu" co powoduje, iż nie można mówić na gruncie niniejszej sprawy o spełnieniu przedmiotowego warunku. Art. 4 ust. 1 ustawy o funduszach inwestycyjnych mówi bowiem o "zarządzaniu", a nie jedynie o "współzarządzaniu". W przedmiotowej sprawie część kompetencji zarządczych pozostanie w rękach Zarządu jako organu uprawnionego do prowadzenia spraw spółki oraz reprezentowania jej na zewnątrz (przez które to pojęcie należy rozumieć przecież dokonywanie czynności prawnych, w tym zawieranie umów), a tylko część zostało powierzone Doradcy inwestycyjnemu (czynności zarządzania portfelem inwestycyjnym oraz czynności administracyjne wymienione w umowie).

Odnosząc się natomiast do stanowiska Funduszu, iż w państwach Unii Europejskiej niektóre z funduszy w formie prawnej SICAV nie wyznaczały podmiotu zarządzającego i mogły być uznane za spełniające wymogi Dyrektywy UCITS, Dyrektor Izby Skarbowej w W. stwierdził, że porównanie sytuacji prawnej i faktycznej (w tym sposobu zarządzania funduszem inwestycyjnym) odbywa się w oparciu o wymogi wynikające z ustawy o funduszach inwestycyjnych, do których wprost odnosi się przepis ustawy podatkowej (art. 6 ust. 1 pkt 10 u.p.d.o.p.). Jednym z tych warunków jest zarządzanie przez podmiot, który prowadzi swoją działalność na podstawie zezwolenia właściwych organów nadzoru nad rynkiem finansowym państwa, w którym podmiot ten na siedzibę.

Biorąc wszystko powyższe pod uwagę Dyrektor Izby Skarbowej w W. stwierdził, że wymienieni w niniejszej decyzji płatnicy zasadnie pobrali od Strony i odprowadzili zryczałtowany podatek dochodowy na podstawie art. 22 u.p.d.o.p. w związku z czym nie podlegała zwolnieniu analogicznie jak polskie fundusze inwestycyjne, a w konsekwencji odmowa stwierdzenia wnioskowanej nadpłaty była prawidłowa. Jednocześnie zdaniem tutejszego organu, jak wyjaśniono w niniejszej decyzji, nie można w zakresie przedmiotowej sprawy stwierdzić niezgodności przepisów z prawem wspólnotowym, a tym bardziej w sposób rażący, z uwagi na kryteria różnicujące Fundusz z polskimi funduszami inwestycyjnymi.

W skardze Skarżący wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W.. Ponadto wniosła o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 12 i art. 56 TWE (obecnie: art. 18 i art. 63 ust. 1 TFUE) w związku z art. 6 ust. 1 pkt 10 u.p.d.o.p. (w brzmieniu obowiązującym w latach 2007-2008) poprzez odmowę równego traktowania Funduszu pod względem podatkowym w stosunku do krajowych funduszy inwestycyjnych, pomimo obiektywnej porównywalności sytuacji ww. podmiotów w zakresie uzyskiwania dochodów od dywidend, a w efekcie naruszenie art.. 233 § 1 pkt 2 lit. a) O.p. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego i niestwierdzenie nadpłaty w zryczałtowanym podatku dochodowym na rzecz Skarżącego w sytuacji gdy z akt sprawy wynikało, ze wniosek był zasadny,

2. wadliwość formalnoprawną:

- art. 120 O.p. poprzez pominięcie w sprawie wiążącego Rzeczpospolitą Polską prawa wspólnotowego i ignorowanie sprzeczności przepisów prawa krajowego z prawem wspólnotowym;

- art. 210 § 4 w zw. z art. 124 i art. 121 1 O.p. poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu decyzji do całości argumentacji Spółki, arbitralne przywoływanie orzeczeń ETS (obecnie TSUE), w oderwaniu od ich kontekstu oraz na poparcie tez stawianych przez Dyrektora, pozostających w sprzeczności z istotą ww. wyroków oraz poprzez niespójne/wewnętrznie sprzeczne uzasadnienie swojej decyzji, co nie może przekonać Spółki o słuszności podjętego rozstrzygnięcia.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym Skarżący raz jeszcze podniósł kwestie związane ze swobodą przepływu kapitału oraz porównywalnością Funduszu do funduszy inwestycyjnych działających na podstawie przepisów ustawy o funduszach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych dalej (Dz. U. Nr 153, poz. 1296 ze zm.) oraz art. 3 i art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły prawa, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy (w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego), lub mogło mieć istotny wpływ na ten wynik (w przypadku naruszenia przepisów postępowania), bądź też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub podstaw do stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a.).

Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że narusza ona prawo procesowe w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem sporu w sprawie jest kwestia zasadności opodatkowania w Polsce zryczałtowanym podatkiem dochodowym od osób prawnych dywidend uzyskanych w latach 2007-2008 od spółek z siedzibą w Polsce przez Fundusz.

Zdaniem Funduszu, polskie przepisy regulujące opodatkowanie zagranicznych funduszy inwestycyjnych, w zakresie odnoszącym się do obowiązku zapłaty zryczałtowanego podatku dochodowego od dywidend, przy jednoczesnym zwolnieniu z podatku krajowych funduszy inwestycyjnych są niezgodne z art. 56 TWE.

W opinii Skarżącego, zwolnienie podmiotowe wynikające z art. 6 ust. 1 pkt 10 u.p.d.o.p. powoduje, że fundusze które nie mogą być uznane za podmioty działające na podstawie przepisów polskiej ustawy o funduszach inwestycyjnych są traktowane w sposób dyskryminacyjny. W efekcie tego dywidendy otrzymane przez fundusze inwestycyjne mające siedzibę w państwach spoza Unii Europejskiej podlegają zryczałtowanemu podatkowi dochodowemu zgodnie z art. 22 ust. 1 u.p.d.o.p., z uwzględnieniem przepisów umów międzynarodowych o unikaniu podwójnego opodatkowania, zaś dywidendy wypłacane przez krajowe spółki na rzecz krajowych funduszy inwestycyjnych są wolne od podatku.

W ocenie zaś organu podatkowego, zasadnie pobrano od Skarżącego zryczałtowany podatek dochodowy od osób prawnych na podstawie art. 22 u.p.d.o.p., gdyż Strona nie jest objęta dyspozycją normy zawartej w art. 6 ust.1 pkt 10 u.p.d.o.p.

Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, ww. przepis stanowi, że zwolnione od podatku dochodowego od osób prawnych są fundusze inwestycyjne działające na podstawie przepisów ustawy o funduszach inwestycyjnych. Z powyższego wynika, iż ustawa o funduszach inwestycyjnych ma zastosowanie wyłącznie do funduszy inwestycyjnych mających siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz do funduszy zagranicznych z siedzibą w jednym z państw członkowskich. W przypadku tych ostatnich ustawa o funduszach inwestycyjnych określa wyłącznie zasady prowadzenia działalności na terytorium Polski. Powyższe wynika z art. 1 tejże ustawy. Skarżący jest natomiast funduszem inwestycyjnym mającym siedzibę w państwie trzecim, tj. poza Unią Europejską.

Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, iż Fundusz nie został objęty dyspozycją normy określonej w art. 6 ust. 1 pkt 10 u.p.d.o.p. Dyspozycją tego przepisu nie zostały bowiem objęte fundusze zagraniczne jako podmioty utworzone i działające na podstawie przepisów prawa państwa macierzystego, w tym mające siedzibę w Stanach Zjednoczonych.

W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wskazał, iż potwierdzeniem stanowiska prezentowanego przez organy podatkowe odnośnie braku podstaw do uznania podatnika, niebędącego rezydentem Polski, za fundusz działający na podstawie przepisów ustawy o funduszach inwestycyjnych a w konsekwencji braku podstaw do zwolnienia Skarżącego na podstawie przepisów art. 6 ust. 1 pkt 10 u.p.d.o.p. (w brzmieniu obowiązującym w badanym okresie) jest wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 10 kwietnia 2014 r. zapadły w sprawie C-190/12 Emerging Markets Series of DFA Investment Trust Company przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Bydgoszczy.

Ponadto organ odwoławczy zaznaczył również, że w zaskarżonej decyzji dokonano analizy porównywalności Funduszu z funduszami inwestycyjnymi z Polski z uwzględnieniem spełnienia szczególnych warunków ustanowionych przez polskie przepisy w odniesieniu do funduszu inwestycyjnego korzystającego ze zwolnienia podatkowego. Analiza ta doprowadziła organ podatkowy do wniosku, iż wbrew twierdzeniom Strony Fundusz nie spełniał warunków porównywalności określonych w u.p.d.o.p.

Zdaniem Sądu, kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia rozpatrywanej sprawy mają wywody Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej zawarte w wyroku z dnia 10 kwietnia 2014r. w sprawie Emerging Markets Series of DFA Investment Trust Company przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Bydgoszczy (C-190/12).

W powyższym wyroku TSUE stwierdził, że art. 63 TFUE (poprzednio art. 56 TWE) dotyczący swobodnego przepływu kapitału znajduje zastosowanie do sytuacji, takiej jak rozpatrywana w sprawie w postępowaniu głównym, w której na mocy krajowych przepisów podatkowych ze zwolnienia podatkowego nie mogą korzystać dywidendy wypłacane przez spółki mające siedzibę w państwie członkowskim na rzecz funduszu inwestycyjnego mającego siedzibę w państwie trzecim, podczas gdy fundusze inwestycyjne mające siedzibę we wspomnianym państwie członkowskim korzystają z takiego zwolnienia. Jednocześnie TSUE podkreślił, że art. 63 TFUE i art. 65 TFUE (poprzednio art. 58 TWE) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom podatkowym państwa członkowskiego takim jak rozpatrywane w sprawie w postępowaniu głównym, na podstawie których ze zwolnienia podatkowego nie mogą korzystać dywidendy wypłacane przez spółki mające siedzibę w tym państwie członkowskim na rzecz funduszu inwestycyjnego mającego siedzibę w państwie trzecim w zakresie, w jakim istnieje pomiędzy tym państwem członkowskim a rozpatrywanym państwem trzecim zobowiązanie umowne do wzajemnej pomocy administracyjnej, które umożliwia krajowym organom podatkowym zweryfikowanie informacji przekazanych ewentualnie przez fundusz inwestycyjny. Trybunał uznał, że to do sądu odsyłającego należy zbadanie, w ramach sprawy w postępowaniu głównym, czy mechanizm wymiany informacji przewidziany w ramach tej współpracy rzeczywiście umożliwia polskim organom podatkowym zweryfikowanie, w stosownym wypadku, informacji dostarczonych przez fundusze inwestycyjne z siedzibą na terytorium Stanów Zjednoczonych Ameryki dotyczących warunków ich tworzenia i działania, w celu ustalenia, czy prowadzą one działalność w ramach regulacyjnych równoważnych z ramami regulacyjnymi Unii.

Tym samym oceny zgodności art. 6 ust. 1 pkt 10 u.p.d.o.p. z prawem unijnym należy dokonać z punktu widzenia art. 56 TWE, czyli zasady swobody przepływu kapitału, a nie podnoszonej przez organ zasady swobody przedsiębiorczości (art. 43 TWE). Do środków zakazanych przez art. 56 TWE zalicza środki mogące zniechęcać osoby niebędące rezydentami do dokonania inwestycji w tym państwie członkowskim lub które mogą zniechęcić osoby będące rezydentami państwa członkowskiego do dokonywania inwestycji w innych państwach (wyroki TSUE: z dnia 18 grudnia 2007 r. w sprawie C-101/05 A, Zb.Orz. s. I-11531; z dnia 10 lutego 2011 r. w sprawach połączonych C-436/08 i C-437/08 Haribo Lakritzen Hans Riegel i Österreichische Salinen, Zb.Orz. s. I-305; wyrok z dnia 10 maja 2012 r. w sprawach połączonych od C-338/11 do C-347/11 Santander Asset Management SGIIC i in.).

Różnica w traktowaniu pod względem podatkowym dywidend pomiędzy funduszami inwestycyjnymi będącymi rezydentami a funduszami inwestycyjnymi niebędącymi rezydentami może zniechęcać z jednej strony fundusze inwestycyjne z siedzibą w państwie trzecim do obejmowania udziałów spółek z siedzibą w Polsce, a z drugiej strony inwestorów będących rezydentami w tym państwie członkowskim do nabywania udziałów w funduszach inwestycyjnych niebędących rezydentami (zob. podobnie ww. wyrok TSUE w sprawach połączonych Santander Asset Management SGIIC i in.). Takie różne traktowanie może prowadzić do ograniczenia swobodnego przepływu kapitału.

W wyroku z dnia 10 kwietnia 2014 r., C-190/12 TSUE wykluczył, aby ograniczenia wynikające z regulacji krajowych można uzasadnić koniecznością zachowania spójności systemu podatkowego, czy podziałem kompetencji podatkowych i zachowania wpływów podatkowych.

Podkreślenia wymaga, że w sytuacji gdy uregulowania danego państwa członkowskiego uzależniają przyznanie korzyści podatkowej od spełnienia warunków, których przestrzeganie może zostać zweryfikowane jedynie w drodze uzyskania informacji od właściwych organów państwa trzeciego, co do zasady prawnie uzasadniona jest odmowa przez dane państwo członkowskie przyznania takiej korzyści, jeżeli, w szczególności z powodu braku umownego zobowiązania dostarczenia przez to państwo trzecie informacji, niemożliwe okazuje się uzyskanie informacji od tego ostatniego państwa (zob. ww. wyrok w sprawach połączonych Haribo Lakritzen Hans Riegel i Österreichische Salinen i przytoczone tam orzecznictwo).

Istotny jest również brak wspólnych ram prawnych dotyczących współpracy administracyjnej z państwami trzecimi, na wzór obowiązującej w Unii Europejskiej dyrektywy Rady 77/799/EWG z dnia 19 grudnia 1977 r. dotyczącej wzajemnej pomocy właściwych władz państw członkowskich w dziedzinie podatków bezpośrednich (Dz.U. L 336, s. 15 - wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 9, t. 1, s. 63). Powstaje zatem pytanie, czy polskie organy podatkowe są w stanie zweryfikować, w odniesieniu do funduszy inwestycyjnych niebędących rezydentami, czy spełnione są szczególne warunki ustanowione przez polskie przepisy dla funduszy inwestycyjnych.

Odpowiadając na to pytanie należy zauważyć, że w rozpatrywanej sprawie ramy prawne wzajemnej pomocy administracyjnej pomiędzy Rzeczypospolitą Polską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki, umożliwiające wymianę informacji w zakresie stosowania przepisów podatkowych, wynikają w szczególności z art. 23 umowy z dnia 8 października 1974 r. między Rządem Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki o uniknięciu podwójnego opodatkowania, a także z art. 4 Konwencji Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD) i Rady Europy, podpisanej w Strasburgu w dniu 25 stycznia 1988 r. o wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach podatkowych.

Biorąc zatem pod uwagę istnienie zobowiązań umownych pomiędzy Rzeczypospolitą Polską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki, ustanawiających wspólne ramy prawne współpracy i przewidujących mechanizmy wymiany informacji pomiędzy danymi organami krajowymi, nie można wykluczyć a priori, że fundusze inwestycyjne z siedzibą na terytorium Stanów Zjednoczonych Ameryki będą w stanie dostarczyć informacje i dowody umożliwiające polskim organom podatkowym zweryfikowanie we współpracy z właściwymi organami Stanów Zjednoczonych Ameryki, iż wykonują one działalność na warunkach równoważnych z tymi, które mają zastosowanie do funduszy inwestycyjnych z siedzibą na terytorium Unii.

Wobec powyższego kluczową w sprawie kwestią, a nie rozważoną należycie przez organy podatkowe, jest zagadnienie porównywalności funduszy krajowych i amerykańskich oraz sposób rozumienia tego pojęcia, szczególnie istotną w kontekście powoływanej przez Skarżącego zasady niedyskryminacji. Odmienne traktowanie podatników, w świetle powołanych przez Skarżącego zasad traktatowych, może dotyczyć bowiem wyłącznie przypadków, w których obiektywnie sytuacja podatników nie jest możliwa do porównania lub jest to uzasadnione względami ogólnego interesu.

W ocenie Skarżącego, sytuacja krajowych i amerykańskich funduszy inwestycyjnych w zakresie uzyskiwanych na terytorium Polski dochodów z dywidend jest porównywalna, a wskazane odmienności nie mogą być podstawą do wyciągnięcia wniosku o braku porównywalności i odmowy zastosowania w stosunku zastosowania w stosunku do Skarżącego art. 56 TWE.

Według natomiast organu odwoławczego, Fundusz różni się od funduszy krajowych. Dyrektor Izby Skarbowej w W. po przeprowadzeniu analizy wskazał na różnice funkcjonowaniu Spółki i funduszy inwestycyjnych działających na podstawie ustawy o funduszach inwestycyjnych. Organ podatkowy podniósł, że Fundusz nie utworzony na podstawie zezwolenia właściwych władz państwa, w którym Fundusz ma siedzibę. Ponadto organ podatkowy zaznaczył, że zgodnie z przyjętym przez polskiego prawodawcę modelem, fundusze inwestycyjne zarządzane są przez odrębną od nich osobę prawną, tj. towarzystwo funduszy inwestycyjnych.

Organ odwoławczy wskazał również, że o braku porównywalności Skarżącego do polskich funduszy inwestycyjnych świadczy brak odpowiedniego sposobu sprawowania zarządu. Organ wskazał w tym zakresie, że z dokumentów przedłożonych przez Fundusz wynika, iż jest on zarządzany przez wewnętrzny zarząd, gdy tymczasem art. 4 ust. 1 ustawy o funduszach inwestycyjnych stanowi, iż towarzystwo tworzy fundusz inwestycyjny, zarządza nim i reprezentuje fundusz w stosunkach z osobami trzecimi. Ponadto organ podatkowy przywołał art. 38 ust. 1 ustawy o funduszach inwestycyjnych, zgodnie z którym towarzystwem funduszy inwestycyjnych może być wyłącznie spółka akcyjna z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, która uzyskała zezwolenie Komisji na wykonywanie działalności określonej w art. 45 ust. 1 tej ustawy. A zatem, zdaniem organu, zgodnie z przyjętym przez polskiego ustawodawcę modelem, fundusze inwestycyjne zarządzane są przez odrębną od nich osobę prawną tj. towarzystwo funduszy inwestycyjnych. Natomiast w przedmiotowym Funduszu zarządzanie portfelem powierzono D. Inc, który pełnił rolę spółki zarządzającej inwestycjami (doradcy inwestycyjnego), jak również codziennymi sprawami administracyjnymi wszystkich portfeli spółki D. Inc.

Zdaniem organów podatkowych pełnienie przez doradcę wobec Funduszu czynności zarządzania portfelem oraz czynności administracyjnych nie oznacza, że doradca inwestycyjny zarządzał Funduszem. Pomimo, że Fundusz powierzył zarządzanie doradcy D. Inc. to w dalszym ciągu posiadał Radę Nadzorczą, którego kompetencje jako organu uprawnionego do prowadzenia spraw Funduszu oraz występowania na rzecz i w jego imieniu na zewnątrz zostały zachowane i w dalszym ciągu to Rada ma kluczowy wpływ na zarządzanie Funduszem. Ponadto usługi D. na rzecz Funduszu świadczone są z zastrzeżeniem wskazówek i nadzoru Rady Funduszu. Wobec tego w tym przypadku można mówić jedynie o "współzarządzaniu" przez doradcę inwestycyjnego, a nie o "zarządzaniu", co powoduje, że nie można mówić o spełnieniu przedmiotowego warunku. Mając na uwadze powyższe porównanie organ podatkowy stwierdził, że okoliczność ta świadczy o braku analogii Funduszu do zasad funkcjonowania funduszy na gruncie ustawy o funduszach inwestycyjnych.

Zdaniem Sądu, jednak porównania między funduszami należy dokonać w szerszym zakresie niż to uczynił organ. Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygając sprawę o zbliżonych okolicznościach faktycznych jak w sprawie niniejszej stwierdził, że organy podatkowe nie wykazały jakiemu celowi służy odmienne traktowanie funduszy inwestycyjnych działających na podstawie przepisów ustawy o funduszach inwestycyjnych od funduszy amerykańskich, który uzasadniałby wyłączenie tych drugich funduszy z zakresu zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 10 u.p.d.o.p. (wyroki NSA z dnia 3 czerwca 2014 r. w sprawach o sygn. akt II FSK 1702/12 i II FSK 1284/12, dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Poglądy te pozostają w zgodzie z powołanym także przez Skarżącego ww. orzeczeniu TSUE z dnia 10 kwietnia 2014 r. Do tego stanowiska nawiązał także Naczelny Sąd Administracyjny w powołanych wyżej wyrokach.

Jak zaznaczono już wyżej, w cytowanym wyżej wyroku TSUE w sprawie C 190/12, Trybunał zwrócił szczególną uwagę na kwestię możliwości zweryfikowania przez organy podatkowe w ramach możliwej pomocy udzielonej przez administrację podatkową w państwie siedziby danego funduszu, informacji przekazanych przez zagraniczny fundusz inwestycyjny, ocenionych następnie przez organy podatkowe w kontekście porównywalności takiego funduszu z funduszami krajowymi. Wymiana informacji ma przede wszystkim ustalić, czy fundusze amerykańskie wykonują działalność na warunkach równoważnych z tymi, które mają zastosowanie do funduszy inwestycyjnych z siedzibą na terytorium Unii.

Zdaniem Sądu, pojęcie "wykonywanie działalność na warunkach równoważnych z tymi, które mają zastosowanie do funduszy inwestycyjnych z siedzibą na terytorium Unii" należy rozumieć w kontekście zadań zarządzających funduszem polegających na inwestowaniu wpłaconych do funduszu środków w taki sposób, aby osiągnąć jak największy zysk dla uczestników funduszu, przy jednoczesnym ograniczeniu ryzyka inwestycyjnego. Istota funduszy inwestycyjnych opiera się zatem na połączeniu środków (zasobów kapitałowych) indywidualnych inwestorów w celu wspólnego ich inwestowania. Jak również w kontekście kryterium prawnego - formy uczestnictwa w funduszu inwestycyjnym.

Zasadnie w piśmie procesowym Skarżącego wskazała, iż fundusze inwestycyjne można klasyfikować w oparciu o różnorodne kryteria. W Polsce w oparciu o kryterium prawne wynikające z ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych można wyróżnić trzy podstawowe typy funduszy inwestycyjnych: fundusze inwestycyjne otwarte, specjalistyczne fundusze inwestycyjne otwarte oraz fundusze inwestycyjne zamknięte.

Zważywszy na fakt, że z akt sprawy wynika, iż D. Inc. jest spółką inwestycyjną oferującą rozmaite portfele inwestycyjne. Każdy Portfel opisany w Prospekcie jest ogólnie dostępny tylko dla inwestorów instytucjonalnych oraz klientów zarejestrowanych doradców inwestycyjnych, to rolą organu odwoławczego będzie ustalenie jakiemu typowi funduszu krajowemu odpowiada charakter działalności Skarżącego jako amerykańskiego funduszu inwestycyjnego zajmującego się działalnością inwestycyjną.

W opinii Sądu, należy przeprowadzić analizę porównawczą Skarżącego i odpowiednio rodzajowo krajowych funduszy inwestycyjnych, gdyż każdy z typów funduszy prowadzi działalność w oparciu o szczegółowe uregulowania prawne. A nie można przyjąć, iż istnieje jeden typ amerykańskiego funduszu inwestycyjnego, który pod względem prawnym odpowiada wszystkim typom funduszy z ustawy z 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych.

Ze względu na potrzebę zapewnienia ochrony interesów inwestorów w polskim porządku prawnym, czy szerzej porządku prawnym Unii istnieje szereg aktów prawnych chroniących interesy inwestorów, choćby wspomniana ustawa o funduszach inwestycyjnych.

Z akt sprawy wynika, iż Skarżący był akcjonariuszem wymienionych w decyzji spółek, nie wynika jednak czy na obszarze Polski były dystrybuowane jej tytuły uczestnictwa. Należy zauważyć, iż na terenie Polski mogą być dystrybuowane tylko takie fundusze z siedzibą w państwach należących do OECD, które zbywają i odkupują tytuły uczestnictwa na każde żądanie uczestnika oraz stosują zasady lokowania i ograniczenia inwestycyjne takie same jak polskie fundusze inwestycyjne otwarte. Zbywając tytuły uczestnictwa w Polsce, fundusz zagraniczny ma obowiązek bezpłatnie udostępniać uczestnikom w języku polskim prospekt informacyjny, skrót prospektu, roczne i półroczne sprawozdanie finansowe, a także wszelkie informacje, które udostępnia uczestnikom w swoim kraju macierzystym.

Zgodnie z tezą Trybunału różnica w traktowaniu pod względem podatkowym dywidend pomiędzy funduszami inwestycyjnymi będącymi rezydentami a funduszami inwestycyjnymi niebędącymi rezydentami może zniechęcać z jednej strony fundusze inwestycyjne z siedzibą w państwie trzecim do obejmowania udziałów spółek z siedzibą w Polsce, a z drugiej strony inwestorów będących rezydentami w tym państwie członkowskim do nabywania udziałów w funduszach inwestycyjnych niebędących rezydentami.

Akceptując tą tezę należy podnieść, iż przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organy podatkowe winny mieć na uwadze przedstawioną wyżej ocenę prawną, uwzględniającą prowspólnotową wykładnię art. 6 ust. 1 pkt 10 u.p.d.o.p., oraz dokonać porównania działalności Skarżącego z funduszami działającymi na podstawie regulacji krajowej w szerszym zakresie niż to uczynił organ. Przede wszystkim należy przeanalizować zebrany w sprawie materiał dowodowy i ustalić, jakie są cele i zasady funkcjonowania E. Inc, w szczególności jakie są nałożone na ten fundusz obowiązki informacyjne przez regulatora rynku amerykańskiego, w tym wobec organu nadzoru i potencjalnych inwestorów będących rezydentami w państwie członkowskim.

Organ podatkowy powinien umożliwić Funduszowi udowodnienie, że spełnia on wymogi równoważne z tymi, które są zawarte w polskich przepisach o funduszach inwestycyjnych. Należy choćby zwrócić uwagę na rozporządzenie Ministra Finansów w sprawie sposobu, trybu oraz warunków prowadzenia działalności przez towarzystwa funduszy inwestycyjnych, które reguluje m.in. sposób, warunki i szczegółowy zakres działania systemu kontroli wewnętrznej, w tym systemu nadzoru zgodności działalności z prawem, systemu zarządzania ryzykiem oraz systemu audytu wewnętrznego w towarzystwie, czy też szczegółowe wymagania w zakresie działania towarzystwa w najlepiej pojętym interesie funduszu inwestycyjnego oraz uczestników funduszu inwestycyjnego, w tym w zakresie wykonywania decyzji inwestycyjnych w zarządzaniu portfelami inwestycyjnymi funduszy inwestycyjnych oraz w zakresie składania zleceń nabycia lub zbycia instrumentów finansowych łącznie dla różnych funduszy inwestycyjnych zarządzanych przez towarzystwo oraz łącznie z innymi zleceniami składanymi przez towarzystwo, oraz przeprowadzania analiz przy doborze lokat funduszu inwestycyjnego.

Sąd podkreśla, iż na żadnym etapie postępowania organ podatkowy nie badał czy Skarżący przedstawił wystarczające dowody, iż jego działalność spełnia wymogi równoważne z tymi określonymi np. w ww. rozporządzeniu Ministra Finansów czy też w zakresie regulacji prawnych dotyczących ochrony praw inwestorów, w tym będących rezydentami w państwie członkowskim.

Przypomnieć należy, iż jednym z celów interwencji publicznej rozumianej jako regulacja i reglamentacja gospodarcza jest zapewnienie funkcjonowania gospodarki zgodnie z interesem publicznym. Jest to funkcja organów władzy publicznej zorientowana na ochronę pewnych wartości publicznych w życiu gospodarczym.

Reglamentacja gospodarcza w zakresie prowadzenia funduszy inwestycyjnych jest formą interwencji każdego państwa w działalność gospodarczą w celu ochrony interesów zbiorowych. Reglamentacja działalności gospodarczej nie jest konieczna ze względu na zagrożenia, jakie działalność gospodarcza tworzy dla pewnych wartości i dóbr chronionych przez państwo. Wartości te są bowiem skuteczni chronione poza systemem reglamentacji. Jest ona natomiast uzasadniona tam, gdzie działalność gospodarcza jest niebezpieczna dla interesów obywateli (zob. C. Kosikowski, Koncesje i zezwolenia na działalność gospodarczą, Warszawa 2002, s. 42).

Należy zaznaczyć, iż odwoływanie się przez organ podatkowy wyłącznie do treści obowiązującego obecnie art. 6 ust. 1 pkt 10a u.p.d.o.p. nie jest w pełni prawidłowe, gdyż przepis ten odnosi się do funduszy inwestycyjnych z krajów Unii. Z natury więc rzeczy pomimo pewnych odrębności prawnych i organizacyjnych w każdym kraju członkowskim obowiązuję regulacje zgodne z dyrektywą UCITS, w tym dotyczące systemu nadzoru nad funduszami inwestycyjnymi i ochrony praw inwestorów.

Zdaniem Sądu, porównanie przeprowadzone przez organ podatkowy nie może być również fragmentaryczne, dokonane tylko z jednego punktu widzenia (np. czy utworzenie funduszu zagranicznego wymaga uzyskania zezwolenia w kraju jego siedziby). Obowiązek zgłoszenia przez Spółkę inwestycyjną działającą na podstawie przepisów prawa amerykańskiego do zarejestrowania funduszy inwestycyjnych do Komisji Papierów Wartościowych, też jest środkiem kontroli, a organ tę okoliczność zdeprecjonował. Nie chodzi bowiem o to, aby fundusze te były identyczne. Forma organizacyjno-prawna w jakiej działają fundusze również nie może mieć rozstrzygającego znaczenia w sprawie. Stawianie wymogu identyczności nierezydentów z rezydentami może stanowić ukrytą dyskryminację. Regułą bowiem jest, że między poszczególnymi funduszami w różnych krajach zawsze będą istnieć różnice dotyczące szczegółowych rozwiązań, co samo przez się nie stanowi jeszcze o braku porównywalności.

Jakkolwiek organ odwoławczy powołał się na brak porównywalności Funduszu z funduszami inwestycyjnymi działającymi na mocy ustawy o funduszach inwestycyjnych w zakresie sprawowanego nad nim zarządu, jako istotną różnicę wskazując, iż nie sposób uznać doradcę inwestycyjnego za spółkę "zarządzającą", działającą na podstawie zezwolenia wydanego przez właściwe władze państwa, w którym podmiot ten ma siedzibę - to jednakże nie ustosunkował się do argumentów Skarżącego, że porównywalność nie oznacza identyczności. Sąd zgadza się z Dyrektorem Izby Skarbowej, że współzarządzanie, które występuje w Funduszu stanowi odmienność od rozwiązania prawnego, o którym mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o funduszach inwestycyjnych, zgodnie z którym towarzystwo funduszy inwestycyjnych tworzy fundusz inwestycyjny, zarządza nim i reprezentuje go w stosunkach z osobami trzecimi. Tym niemniej w sprawie organ przed wyrażeniem poglądu, że w sprawie nie będzie miał zastosowanie przepis art. 63 TFUE i z tego powodu Fundusz nie będzie mógł skorzystać z dobrodziejstwa płynącego z treści art. 6 ust. 1 pkt 10 u.p.d.o.p. winien zastanowić się i dokładnie wyjaśnić pozycję doradcy inwestycyjnego funkcjonującego w strukturach Funduszu, jako jednego z podmiotów zarządzających (portfel inwestycyjny Funduszu) z punktu widzenia porównywalności. Należy też pamiętać, że z ww. orzecznictwa TSUE wynika, że forma organizacyjno-prawna nie może mieć rozstrzygającego znaczenia w sprawie.

Organ będzie miał na względzie, że zweryfikowanie dowodów przedłożonych przez Skarżącego może wymagać wystąpienia do amerykańskich władz podatkowych, na podstawie art. 23 umowy z dnia 8 października 1974 r. między Rządem Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki o uniknięciu podwójnego opodatkowania i zapobieżeniu uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, czy art. 4 Konwencji Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD) i Rady Europy, podpisanej w Strasburgu w dniu 25 stycznia 1988 r. o wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach podatkowych.

Jak już to wskazano powyżej, w ocenie Sądu, zobowiązania umowne pomiędzy Rzeczypospolitą Polską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki, ustanawiające wspólne ramy prawne współpracy i przewidujące mechanizmy wymiany informacji pomiędzy danymi organami krajowymi, umożliwiają polskim organom podatkowym wymianę informacji podatkowych dotyczących podatników podatku dochodowego od osób prawnych, w tym amerykańskich funduszy inwestycyjnych.

Jednakże ww. akty prawne, zdaniem Sądu, dotyczą wymiany informacji, które okażą się konieczne do stosowania przepisów podatkowych. Nie jest to wymiana informacji pomiędzy regulatorami rynku finansowego, gdyż takimi regulatorami rynku finansowego nie są polskie organy podatkowe. Organ podatkowy może weryfikować informacje przekazywane przez Skarżącego, nie jest natomiast uprawniony do wymiany informacji w zakresie wydawanie zezwoleń i nadzoru nad funduszami inwestycyjnymi, w konsekwencji nie można jemu przyznawać uprawnienia do przeprowadzania lub zlecania kontroli w celu zweryfikowania, czy fundusze inwestycyjne wywiązały się ze zobowiązań, jakie na nich ciążą z tytułu ustawy o funduszach inwestycyjnych, ponieważ uprawnienie to jest zarezerwowane dla organów nadzorczych, którym przyznano to uprawnienie w myśl prawa.

Organ oceni, czy otrzymane informacje czy to od Skarżącego czy w drodze wymiany informacji, umożliwiają zweryfikowanie czy charakter funduszy inwestycyjnych z siedzibą w Stanach Zjednoczonych Ameryki jest porównywalny z charakterem funduszy inwestycyjnych z siedzibą w Polsce, oraz czy prowadzą one działalność w ramach regulacyjnych równoważnych z ramami regulacyjnymi funduszy krajowych, a patrząc szerzej - funduszy inwestycyjnych z siedzibą na terytorium Unii.

Należy zauważyć, że na podstawie art. 187 § 1 O.p. organ podatkowy jest zobowiązany do zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Normatywną treścią zasady wyrażonej w tym przepisie jest obowiązek organu zebrania wszystkich dowodów niezbędnych do zbudowania podstawy faktycznej rozstrzygnięcia podatkowego oraz obowiązek wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego.

Wyczerpujące rozpatrzenie całego materiału nie może polegać na fragmentarycznej ocenie faktów, lecz oznacza dochodzenie do wyjaśnienia stanu faktycznego w sposób dokładny, z uwzględnieniem pełnego kontekstu. Obowiązek rozpatrzenia całego materiału dowodowego jest ściśle związany z wynikającą z art. 191 O.p. zasadą swobodnej oceny dowodów. Ocena swobodna powinna być bowiem oparta na wszechstronnej ocenie całości materiału dowodowego. Zdaniem Sądu, organy podatkowe naruszyły powyższe przepisy.

Jeżeli na podstawie uzyskanych informacji organy podatkowe ustalą, że Skarżący wykonuje działalność na warunkach równoważnych z tymi, które mają zastosowanie do funduszy inwestycyjnych z siedzibą na terytorium Unii, to powinny uwzględnić wniosek Skarżącego o zwrot nadpłaty zapłaconego podatku od osób prawnych.

Mając powyższe uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. O kosztach sądowych postanowiono na podstawie art. 200 p.p.s.a.