Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 390/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2012-07-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 9, art. 11, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 2, art. 39 ust. 1 i 2,  art. 106 ust. 4
journal: Dz.U. 2009 nr 175 poz 1362
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Maria Kwiecińska Sędzia WSA Edyta Podrazik Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lipca 2012 r. sprawy ze skargi C. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] 2012 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego; oddala skargę


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] 2012 r. Nr [...], na skutek odwołania C. B., utrzymało w mocy zaskarżoną przez niego decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2011 r. Nr [...] o odmowie przyznania zasiłku celowego.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium podało, że wymienioną w sentencji decyzją organ I instancji, działając na podstawie art. 2, art.3, art.4 art. 7 pkt 1,5 i 6, art. 8 ust. 1 pkt 3, art. 11 ust. 1 art. 39 ust. 1 i 2 , art. 106 ust 1 i 4, art. 107 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tj. Dz. U. z 2009 r. 175, poz.1362 ze zm.), odmówił przyznania Panu C. B. pomocy finansowej w formie zasiłku celowego na dopłatę do najmu mieszkania w wysokości 62,00 zł. W uzasadnieniu decyzji Prezydent Miasta P. podał, co następuje.

Wnioskiem z 3 listopada 2011 r. C. B. zwrócił się o przyznanie pomocy finansowej na wymieniony cel. W wyniku przeprowadzonego postępowania ustalono, iż wnioskodawca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z konkubiną J. S. i dwójką małoletnich dzieci. C. B. nie pracuje ze względu na zły stan zdrowia, jest osoba niepełnosprawną z orzeczonym umiarkowanym stopniem niepełnosprawności. J. S. również nie pracuje, nie jest zarejestrowana w PUP, posiada orzeczenie o lekkim stopniu niepełnosprawności. Na dochód rodziny w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku o pomoc, tj. w październiku 2011 r. składały się: dodatek mieszkaniowy w wysokości 406,53 zł i zasiłki rodzinne w wysokości 159,00 zł. Łączny dochód rodziny wynosił 565,53 zł.

Organ I instancji wskazał, że prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej przysługuje osobom, których dochód nie przekracza kryterium dochodowego określonego w art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej (dalej: ups) wynoszącego dla czteroosobowego gospodarstwa domowego 1404,00 zł. (351,00 zł na jedną osobę ). Zdaniem organu I instancji stwierdził, iż samo spełnienie kryterium dochodowego nie stanowi podstawy do przyznania świadczeń z pomocy społecznej. Przyznając świadczenia organ pomocy społecznej kieruje się nie tylko potrzebami wnioskodawcy, lecz również własnymi ograniczonymi możliwościami finansowymi i nie ma za zadanie wyręczania podopiecznych w każdych napotkanych trudnościach życiowych. Ustawa o pomocy społecznej nie nakłada na organy pomocy społecznej obowiązku przyznania pomocy w formie zasiłku celowego, bowiem ma ono charakter fakultatywny i uzależnione jest od indywidualnych okoliczności sprawy. Organ zajmujący się bezpośrednio rozdziałem środków z tytułu pomocy społecznej jest najlepiej zorientowany w zakresie pomocy niezbędnej dla każdego uprawnionego z jednej strony, a z drugiej w możliwościach finansowych pozwalających na zaspokojenie tych potrzeb. Kiedy bowiem środki przekazywane z budżetu nie wystarczają dla wszystkich potrzebujących, rzeczą właściwych organów jest wyważenie przyznawanej pomocy, a więc uwzględnienie sytuacji subiektywnej i sytuacji obiektywnej.

W ocenie organu I instancji kwestia dopłaty do wynajmu mieszkania nie należy do niezbędnej potrzeby bytowej. Środki z pomocy społecznej nie muszą pokrywać całości wnioskowanych potrzeb, czy poniesionych wydatków. Inwestowanie funduszy społecznych w opłatach za wynajem mieszkania jest w tym przypadku sprzeczne z celami pomocy społecznej, gdyż właściciel mieszkania w każdej chwili może wypowiedzieć rodzinie umowę najmu. Nadto opłata za wynajem mieszkania nie zaspokaja w istocie żadnych niezbędnych potrzeb świadczeniobiorcy pomocy społecznej, a co najwyżej potrzeby wierzyciela - właściciela mieszkania, gdyż świadczenie powiększa jego majątek, nie zaś majątek klienta pomocy społecznej. Ponadto kwota przyznanego dodatku mieszkaniowego w wysokości 406,53 zł pokrywa w całości opłatę za czynsz, która wynosi 356,77zł. Z kolei kwota za wynajem wynosi 900,00 zł, która nie należy do niezbędnych potrzeb bytowych.

Organ I instancji stwierdził też, że kwestia dotycząca opłaty za wynajem mieszkania była już przedmiotem postępowania. Decyzją z dnia [...] 2010 r. Nr [...] Prezydent Miasta P. odmówił przyznania pomocy na ten cel. Od decyzji tej odwołanie złożył C. B.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. rozpatrując odwołanie, decyzją z dnia [...] 2010r. Nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Po raz kolejny z prośbą o dopłatę do wynajmu mieszkania C. B. zwrócił się w miesiącu czerwcu 2011 r. Prezydent Miasta P. decyzją z [...] 2011 r. Nr [...] ponownie odmówił udzielenia pomocy na dopłatę do wynajmu mieszkania. Strona nie złożyła odwołania.

C. B. wniósł odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2011 r. Odwołanie to uzupełnił pismem z 8 lutego 2012r. w załączeniu, którego przesłał opinię wydaną przez Studencką Uniwersytecką Poradnię Prawną. Wskazał, że nie zgadza się z decyzją wydaną przez organ I instancji ze względu na swoją sytuację materialną.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymując zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy wskazało, że zgodnie z art. 39 ust. 1 i 2 ups zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków, leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Kolegium wyjaśniło, że rodzina odwołującego otrzymuje systematyczne wsparcie ze strony MOPR Filia - [...]. Filia opłaca C. B. energię elektryczną, gaz, zakup leków oraz inne zasiłki adekwatne do potrzeb i stanu faktycznego. W listopadzie 2011 r. przyznano mu:

- decyzją z [...] 2011 r. Nr [...] zasiłek celowy na zakup żywności w wysokości 800,00 zł miesięcznie w miesiącach od listopada 2011 r. do 31 stycznia 2012 r.;

- decyzją z [...] 2011 r. Nr [...] zasiłek celowy na pokrycie kosztów leków w miesiącu listopadzie 2011 r. w wysokości 564,00 zł;

- decyzją z [...] 2011 r. Nr [...] zasiłek celowy na zakup środków czystości w wysokości 50,00 zł, opłacono rachunek gaz (PGNiG) w wysokości 53,00 zł oraz opłacono rachunek za energię elektryczną (ENEA) w wysokości 120,00 zł;

- decyzją z [...] 2011 r. zasiłek okresowy w wysokości 838,00 zł miesięcznie na okres od 1 listopada 2011 r. do 31 stycznia 2012 r.

Z powyższego wynika, że tylko w miesiącu listopadzie 2011 r. przyznano wnioskodawcy ze środków pomocy społecznej pomoc w łącznej wysokości 2425 zł. Ponadto decyzją z dnia [...] 2011 r. Nr [...] przyznano w okresie od 1 września 2011 r. do 30 czerwca 2012r. nieodpłatnie pomoc w formie posiłku gorącego (obiadu i śniadania) D. B.. Realizacja świadczenia następuje poprzez wydanie posiłków w Szkole Podstawowej Nr [...] w P..

Organ odwoławczy wyjaśnił, że świadczenia z pomocy społecznej przyznawane są zawsze na określony cel bytowy. Sformułowanie "zasiłek celowy może być przyznany" oznacza, że decyzja w przedmiotowej sprawie jest wydawana w ramach tzw. uznania administracyjnego. Orzekając w przedmiocie przyznania tego świadczenia organ ma obowiązek wziąć pod uwagę wskazania ustawodawcy, co do zasad udzielania pomocy osobom potrzebującym, pamiętając nie tylko o tym, że rodzaj forma i rozmiar świadczenia pomocy powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy (art. 3 ust. 3 ups), ale i o tym, że potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy społecznej powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 4 ups). Sam fakt spełnienia kryteriów ustawowych nie oznacza automatycznego przyznania osobie zainteresowanej świadczenia w wysokości odpowiadającej jej oczekiwaniu. Organ rozpoznając wniosek o przyznanie zasiłku celowego musi bowiem mieć na względzie nie tylko interes osoby wnioskującej, lecz także interes innych osób będących w trudnej sytuacji materialnej. Kolegium stwierdziło, że C. B., co miesiąc otrzymuje pomoc finansową w formie zasiłków celowych i zasiłku okresowego. Ośrodek nie może przejąć na siebie całego ciężaru utrzymania rodziny C. B., a tym bardziej finansowania wynajmu mieszkania, na które nie stać wnioskodawcy z powodu braku własnych dochodów. Przepis art. 2 ust. 1 ups stanowi, iż pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb, a nie przyjmuje ich na swoje całkowite utrzymanie.

C. B. wniósł skargę na powyższą decyzję SKO w P.. Zarzucił organowi II instancji naruszenie

- przepisów postępowania art. 9, art. 11 i art. 107 § 1 i 3 kpa poprzez nieodniesienie się do argumentacji i zarzutów podniesionych w odwołaniu, w szczególności nieustosunkowanie się do opinii Studenckiej Uniwersyteckiej Poradni Prawnej, brak wskazania ilości środków przeznaczonych na pomoc społeczną oraz porównania sytuacji materialnej strony z sytuacją innych osób ubiegających się o pomoc, a także brak wskazania w jaki sposób wnioskowana kwota 62 zł uniemożliwia zaspokojenie niezbędnych potrzeb innych osób ubiegających się o wsparcie,

- przepisów prawa materialnego, tj. art. 39, art., 2 ust. 2 oraz art. 3 ust. 1 i 4 ups poprzez błędną ich wykładnię, zakładającą, że potrzeba mieszkaniowa nie mieści się w kategorii niezbędnej potrzeby bytowej i wsparcie w postaci zasiłku do najmu nie odpowiada celom pomocy społecznej.

Skarżący wskazał, że w jednym z wyroków (sygn. akt I OSK 131/08) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że posiadanie, czy utrzymanie posiadania mieszkania można zaliczyć do kategorii "niezbędnej potrzeby życiowej". Tak więc organy powinny były uznać, że dopłata do czynszu za mieszkanie zmierza do zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych. Potrzeba mieszkania musi być uznana za jedną z najbardziej podstawowych potrzeb człowiek, a nieposiadanie dachu nad głową należy uznać za sytuację uwłaczającą godności człowieka, co stoi w oczywistej sprzeczności z art. 3 ups. Ponadto, skarżący podkreślił, że w przykładowym katalogu niezbędnych potrzeb życiowych zostały zawarte potrzeby niższego rzędu, aniżeli potrzeba mieszkania, jak chociażby dopłata do remontu w domu. Nielogicznym byłoby więc w tej sytuacji stwierdzenie, że dopłata do czynszu do mieszkania nie stanowi niezbędnej potrzeby życiowej. Nieopłacenie czynszu, bez względu na to kto jest właścicielem mieszkania, może skutkować powstaniem zaległości finansowych, co w konsekwencji może doprowadzić do eksmisji lub rozwiązania umowy najmu, czyli faktycznie pozbawienia miejsca zamieszkania.

W odpowiedzi SKO w P. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej: p.p.s.a.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem, Sąd badał, czy organ administracyjny ustalił stan faktyczny zgodnie z obowiązującymi przepisami, a następnie, czy do tak ustalonego stanu faktycznego zastosował właściwe przepisy oraz czy przepisy te prawidłowo zinterpretował.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Okolicznością bezsporną w sprawie jest to, że skarżący jest w trudnej sytuacji materialnej i w związku z tym znajduje się pod stałą opieką Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w P.. Bezspornym również w sprawie jest fakt, iż dochód rodziny skarżącego w miesiącu poprzedzający złożenie wniosku nie przekracza kryterium dochodowego wynoszącego 351 zł miesięcznie na osobę w rodzinie. W tym miejscu zważyć jednak należy, iż organy orzekające z naruszeniem art. 8 ust. 3 ups przyjęły, że w skład dochodu rodziny skarżącego wchodzi również zasiłek rodzinny w kwocie 159 zł przyznany decyzją Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2011 r. od 1 listopada 2011 r. (k. 21 akt adm.) Skoro powołany przepis określa, że za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku, zaś C. B. wniosek złożył w dniu 3 listopada 2011 r., a zasiłek rodziny wypłacano mu od 1 listopada 2011 r. to organy nie powinny doliczać do dochodu wspomnianego zasiłku rodzinnego.

W ocenie Sądu przywołane naruszenie przepisów postępowania nie miało jednak wpływu na wynik sprawy [art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.]. Wprawdzie formalnie skarżący spełniają kryterium dochodowe (4 x 351 zł = 1404 zł miesięcznie – art. 8 ust. 1 pkt 3 ups), to trafnie organy stwierdziły, że skarżący został w miesiącu złożenia wniosku na tyle znaczącą pomocą, w tym na pokrycie wydatków mieszkaniowych w formie dodatku mieszkaniowego, że przyznanie zasiłku celowego na dopłatę do czynszu najmu mieszkania w wysokości 62 zł byłoby sprzeczne z określoną w art. 2 ust. 1 ups zasadą subsydiarności (pomocniczości).

Kwestą sporną w niniejszej sprawie jest, czy powinien zostać przyznany skarżącemu zasiłek celowy w formie dopłaty do czynszu za najem mieszkania w sytuacji, gdy skarżący i jego rodzina są objęci innymi formami pomocy. Innymi słowy, należy wyjaśnić, czy organy orzekające w niniejszej sprawie nie przekroczyły granic uznania administracyjnego, uznając, że pomimo spełnienia warunku niskich dochodów skarżącemu nie należy się pomoc w formie dopłaty do czynszu na mieszkanie.

Podkreślić przy tym należy, iż kontrola decyzji uznaniowej dokonywana przez Sąd ogranicza się do zbadania zgodności z prawem tej decyzji. Kontrola ta ma ustalić, czy dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy wydawaniu decyzji nie przekroczył granic uznania i czy właściwie uzasadnił rozstrzygnięcie. Podejmując decyzję uznaniową organ administracji ma obowiązek kierowania się słusznym interesem obywatela, stosownie do art. 7 Kpa, jeżeli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny, ani nie przekracza to możliwości finansowych organu administracji publicznej wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków pieniężnych.

W ocenie Sądu organy orzekające w omawianej sprawie poddały ocenie wszystkie okoliczności, od których uzależnione jest udzielenie pomocy w formie przyznania zasiłku celowego w formie dopłaty do czynszu mieszkalnego w kwocie 62 zł. Nie można postawić im zarzutu naruszenia postępowania i dowolności orzekania (art. 7 kpa), jak i naruszenia art. 39 ust. 1 i 2 ups.

Organy prawidłowo ustaliły, że skarżący wraz z osobami, z którymi prowadzi wspólne gospodarstwo domowe dzieci – D. i D. B. oraz konkubina – J. S.) objęci są stałą pomocy ze strony pomocy społecznej, ze względu na swoją niepełnosprawność i bezrobocie. Jak wykazało SKO w P. w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w miesiącu listopadzie 2011 r. łącznie przyznano im pomoc (z zasiłków celowych i zasiłku okresowego) na kwotę 2425 zł. Skarżący nie kwestionuje tych ustaleń. Jednocześnie podkreślono, że skarżący decyzją Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2011 r. uzyskał dodatek mieszkaniowy w kwocie 406,53 miesięcznie na okres 6 miesięcy, tj. od 1 października 2011 r. do 31 marca 2012 r. na pokrycie opłat za zajmowany lokal mieszkalny (k. 20 akt adm.). Oznacza to, mając na względzie uzyskiwane z pomocy społecznej środki finansowe i możliwości skarżącego, iż jest on w stanie wraz z konkubiną i dziećmi zaspokoić swoje potrzeby, również w zakresie potrzeb mieszkaniowych.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego co do braku przekonującego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jak i niewskazania w jaki sposób wnioskowana kwota 62 zł uniemożliwia zaspokojenie niezbędnych potrzeb życiowych innych osób ubiegających się o wsparcie stwierdzić z całą stanowczością należy, iż rolą pomocy społecznej – zgodnie z art. 2 ust. 1 ups nie jest niesienie pomocy w takim zakresie, by doprowadzić do całkowitego zaspokojenie potrzeb osób i rodzin. Pomoc ta nie powinna wręcz, zgodnie z zasadą pomocniczości, służyć zastępowaniu, wyręczaniu osób, czy rodzin w wypełnianiu ich ról społecznych, czy rodzinnych.

W kontekście stanu faktycznego niniejszej sprawy oraz kluczowej w pomocy społecznej zasady pomocniczości stwierdzić należy, że przyznanie zasiłku celowego skarżącemu jako dopłaty do czynszu mieszkalnego nie mieści się w granicach niezbędnej potrzeby bytowej określonej w art. 39 ust. 1 i 2 ups. Przede wszystkim zważyć należy, że wykładnia przepisów art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s. nie może prowadzić do wniosku o dopuszczalności uczynienia z pomocy społecznej stałego źródła utrzymania. Interpretacja taka byłaby niedopuszczalna jako całkowicie sprzeczna z intencją ustawodawcy, a zwłaszcza z ustanowioną w art. 2 ust. 1 u.p.s. zasadą pomocniczości (subsydiarności) (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 1 grudnia 2011r. dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Oceniając zatem, czy dana potrzeba ma charakter niezbędnej potrzeby bytowej nie można abstrahować od okoliczności sprawy. W niniejszej sprawie organy orzekające dowiodły, że skarżący objęty jest regularnym i znaczącym finansowo wsparciem ze strony organów pomocy społecznej. Dla uzmysłowienia skarżącemu wielkości uzyskiwanej pomocy wystarczy podać, że w listopadzie 2011 r., a więc w miesiącu złożenia wniosku w niniejszej sprawie, kwota pomocy znacznie przekroczyła wysokość kryterium dochodowego na osobę w rodzinie (kryterium 1404 zł, pomoc – 2425 zł). W związku z powyższym nie można uznać za zasadne, by organy orzekające w niniejszej sprawie dopuściły się przekroczenia granic uznania administracyjnego, a także by naruszyły przepisy art. 39 ust. 1 i 2 ups.

Co więcej, w ocenie Sądu objęcie skarżącego pomocą w formie dopłaty do czynszu stałoby w sprzeczności z przepisem art. 3 ust. 2 ups, który nakłada na organy obowiązek działania mającego na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych, przez podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielnienia się tych osób i rodzin. Prowadziłoby bowiem do ugruntowania w skarżącym przekonania i postawy, że pomoc społeczna służyć ma stałemu dostarczaniu środków do życia, bez względu na możliwości i zasoby osób z niej korzystających. Zauważyć należ, że skarżący i mieszkająca z nim konkubina wprawdzie są osobami niepełnosprawnymi (C. B. w stopniu umiarkowanym, J. S. – w stopniu lekkim), jednakże wydaje się, iż nie ma przeszkód, by co najmniej jedno z nich, wykorzystując własne możliwości, starało się o podjęcie pracy w warunkach chronionych.

Dodatkowo stwierdzić należy, że trafne są zarzuty skarżącego, iż organ odwoławczy nie ustosunkował się do wszystkich zarzutów sformułowanych w odwołaniu, a zwłaszcza do przedłożonej w uzupełnieniu odwołania opinii Studenckiej Uniwersyteckiej Poradni Prawnej, tym samym naruszając przepisy postępowania (art. 9 i 11 oraz art. 107 § 3 kpa), to biorąc pod uwagę powyższe rozważania, naruszenia te nie mogły mieć istotnego wpływu na wynik sprawy [art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.].

Sąd nie podziela też zarzutu skarżącego jakoby każdorazowo rozpoznając wniosek o przyznanie zasiłku celowego, a szczególnie w sytuacji odmowy przyznania takiej pomocy zobowiązany był precyzyjnie wskazać w uzasadnieniu decyzji możliwości finansowych organu pomocy społecznej. Taki obowiązek nie wynika z norm art. 39 ust. 1 i 2 ups, art. 3 ust. 4 ups, czy też art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa (por. wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2011 r., I OSK 107/11, Lex nr 950873).

Na marginesie Sąd pragnie zaznaczyć, że zgodnie z art. 106 ust. 4 ups decyzję administracyjną o odmowie przyznania świadczenia, poprzedzono przeprowadzeniem wywiadu środowiskowego. Wywiad ten pozwolił pracownikowi socjalnemu dokonać właściwej analizy i oceny sytuacji wnioskodawcy (§ 2 ust 1 rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 19 kwietnia 2005 r. w sprawie rodzinnego wywiadu środowiskowego, Dz. U. Nr 77, poz. 672 ze zm.).

Mając na względzie powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.