Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2143/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-02-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komisja Lekarska
Treść wyniku: Oddalono skargę w części
Powołane przepisy: article: art. 33 art. 47 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 345
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych - teskt jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędzia WSA Sławomir Fularski, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 lutego 2022 r. sprawy ze skargi R. Z. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia zdolności do służby, uznania za inwalidę oraz ustalenia związku inwalidztwa ze służbą 1. oddala skargę w części dotyczącej ustalenia zdolności do służby; 2. odrzuca skargę w pozostałym zakresie.


UZASADNIENIE

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga R. Z. (dalej: "orzekany", "skarżący") na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (dalej: "CKL", "Komisja II instancji") z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do służby w Policji, uznania za inwalidę oraz ustalenia związku inwalidztwa ze służbą.

Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Pismem z dnia [...] kwietnia 2020 r. Komendant Miejski Policji w [...] skierował R. Z. na badanie przez Rejonową Komisję Lekarską podległą ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (dalej: "RKL", "Komisja I instancji"), w celu ustalenia stanu zdrowia oraz określenia zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza do służby; uznania funkcjonariusza, funkcjonariusza zwolnionego ze służby za inwalidę lub uznania go za niezdolnego do samodzielnej egzystencji, jak również ustalenia związku albo braku związku inwalidztwa ze służbą.

Orzeczeniem z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] RKL, działając na podstawie art. 33 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2019r., poz. 345 ze zm.), dalej: "ustawa o komisjach lekarskich", oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 11 października 2018 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa (Dz. U. z 2018, poz. 2035), dalej: rozporządzenie MSWiA z dnia 11 października 2018 r.", orzekła, że skarżący jest zdolny do służby w Policji z ograniczeniem - kategoria B; nie istnieje związek schorzenia lub ułomności ze służbą; skarżący jest zdolny do pracy; inwalidztwo nie istnieje.

W punkcie 12 (Część A) orzeczenia RKL rozpoznała u skarżącego: 1) neurastenię - § 86 p. 2 (kat. B), 2) nadciśnienie tętnicze Io - § 51 p. 1 (kat. B), 3) tachykardię - § 45 p. 2 (kat. B).

W uzasadnieniu Komisja I instancji, odwołując się do badań lekarzy specjalistów - konsultantów, dostarczonej dokumentacji i badania własnego, stwierdziła, że schorzenia opisane w punktach 1 - 3 rozpoznania nie skutkują inwalidztwem. Schorzenia te czynią orzekanego zdolnym do służby z ograniczeniem (kategoria B), co oznacza, że stwierdzono choroby lub ułomności, które zmniejszają jego sprawność fizyczną lub psychiczną, mogące mieć wpływ na jego zdolność do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku. Komisja zaznaczyła, że określenie, jakie warunki służby są przeciwskazane dla badanego (ograniczenia), jest obligatoryjne jedynie w przypadku stwierdzenia trwałej niezdolności do służby na zajmowanym stanowisku (art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o komisjach lekarskich). Orzekany natomiast nie jest w służbie, gdyż został zwolniony w dniu [...] stycznia 2020 r.

Komisja I instancji wskazała również, że nie istnieje związek schorzeń ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, gdyż schorzenia opisane w rozpoznaniu nie figurują w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 23 maja 2019 r. w sprawie wykazu schorzeń i chorób pozostających w związku ze służbą w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służbie Ochrony Państwa i Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2019 r., poz. 1046 ze zm.), dalej: "rozporządzenie MSWiA z dnia 23 maja 2019 r.", (załącznik nr 1).

Związek schorzeń ze służbą pozostaje w punkcie 1 rozpoznania, gdyż schorzenie w nim opisane figuruje w rozporządzeniu MSWiA z dnia 23 maja 2019 r. (załącznik nr 2 pkt 8), a na jego ujawnienie i rozwój mogły mieć wpływ warunki służby opisane w protokole warunków pełnienia służby. Związek schorzeń ze służbą nie pozostaje w punktach 2 i 3 rozpoznania, gdyż schorzenia w nich opisane nie figurują w ww. rozporządzeniu.

Schorzenia opisane w rozpoznaniu nie skutkują inwalidztwem, a zatem brak jest podstaw prawnych do zaliczenia orzekanego do jakiejkolwiek grupy inwalidzkiej.

Pismem z dnia [...] marca 2021 r. R. Z. wniósł do Centralnej Komisji Lekarskiej odwołanie od powyższego orzeczenia zarzucając, iż jest ono błędne. Wskazał, że schorzenia rozpoznane w punkcie 11 orzeczenia mają charakter trwały (nie rokują poprawy czy wyleczenia, są ze sobą powiązane i mają związek ze służbą) a jego stan zdrowia ciągle się pogarsza. W związku z powyższym wniósł o ponowne ustalenie stanu jego zdrowia przez CKL.

Powołanym na wstępie orzeczeniem z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] Centralna Komisja Lekarska, powołując w podstawie prawnej art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy o komisjach lekarskich, utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie.

W uzasadnieniu CKL podniosła, iż po wnikliwej analizie całości dokumentacji medyczno-orzeczniczej zgromadzonej w sprawie zadecydowała o konieczności przeprowadzenia ponownej oceny stanu zdrowia orzekanego, w szczególności specjalistycznej konsultacji [...] i [...]. Powołana w dniu [...] stycznia 2021 r. specjalista [...] w swojej konsultacji potwierdziła rozpoznanie neurastenii i oceniła, że ze względu na stopień jej zaawansowania orzekany jest zdolny do służby z ograniczeniem. Konsultujący w dniu [...] kwietnia 2021 r. [...] również potwierdził ustalenia z postępowania przed RKL o występowaniu u orzekanego tachykardii zatokowej i nadciśnienia tętniczego (niedostatecznie kontrolowanego). Trafne jest zatem orzeczenie RKL w zakresie ustalenia zdolności do służby - zdolny do służby z ograniczeniem (kategoria B).

Dalej CKL wskazała, że w stosunku do funkcjonariuszy i byłych funkcjonariuszy tryb i forma orzekania o ewentualnym inwalidztwie jest nierozerwalnie związana i uzależniona od stwierdzenia niezdolności do służby. Nie ma zatem możliwości ustalenia inwalidztwa bez stwierdzenia niezdolności do służby. Orzeczenie inwalidztwa wynika zatem z kwalifikacji niezdolności do służby (kat. "C").

Sam fakt rozpoznania choroby, czy nawet konieczność systematycznego leczenia i rehabilitacji, nie jest równoznaczny z inwalidztwem. Niezbędny jest do tego stopień zaawansowania objawów uniemożliwiający służbę lub pracę, co w zakresie schorzeń rozpoznanych u orzekanego nie zostało potwierdzone w badaniach specjalistycznych w ramach postępowania orzeczniczego zarówno I jak i II instancji.

CKL stwierdziła również, że w niniejszej sprawie nie istnieje związek schorzeń ze szczególnymi właściwościami i warunkami służby, bowiem schorzenia wymienione w rozpoznaniu nie figurują w załączniku nr 1 do rozporządzenia MSWiA z dnia 23 maja 2019 r. Schorzenie opisane w punkcie 1 rozpoznania pozostaje w związku ze służbą, ponieważ figuruje w punkcie 8 załącznika nr 2 do ww. rozporządzenia, a na jego ujawnienie i rozwój mogły mieć wpływ warunki służby opisane w protokole warunków pełnienia służby. Związek schorzeń ze służbą nie pozostaje w punktach 2 i 3 rozpoznania, ponieważ schorzenia w nich opisane nie figurują w załączniku nr 2 do ww. rozporządzenia. Schorzenie opisane w punkcie 2 rozpoznania nie wyczerpuje definicji zawartej w punkcie 7 załącznika nr 2 do ww. rozporządzenia (nie jest nadciśnieniem opornym na leczenie w warunkach służby, tj. postacią nadciśnienia tętniczego, w którym nie uzyskuje się docelowych wartości ciśnienia tętniczego krwi, pomimo jednoczesnego stosowania 3 leków hipotensyjnych z różnych grup stosowanych w optymalnych dawkach, przy czym diuretyki powinny być jedną ze stosowanych grup leków, ani nie wystąpiły powikłania w jego przebiegu).

Konkludując CKL stwierdziła, iż RKL w sposób prawidłowy, w oparciu o aktualne (przywołane w zaskarżonym orzeczeniu) przepisy prawa, dokonała oceny stanu zdrowia orzekanego oraz kwalifikacji jego zdolności do służby.

Pismem z dnia 25 maja 2021 r. R. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe orzeczenie CKL z dnia [...] kwietnia 2021 r. zarzucając:

- naruszenie art. 39 ust. 5 ustawy o komisjach lekarskich w związku z § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie określenia wzoru orzeczenia komisji lekarskiej oraz wzoru rejestru orzeczeń (Dz. U. poz. 1893) poprzez brak określenia przez Komisję I i II instancji schorzenia podstawowego jako neurastenia (f 48), a zamiast tego wskazanie wszystkich schorzeń jako współistniejących,

- błędną kwalifikację stanu rzeczy przez biegłego psychiatrę i przyznanie kategorii "B", zamiast kategorii "C",

- nieprawidłowe ustalenia faktyczne, które legły u podstaw orzeczenia w zakresie ustalenia kategorii zdolności do służby lub pracy - jako kategorii "B", a co za tym idzie brak szczegółowego uzasadnienia przeprowadzonych badań lekarskich.

W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia; przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia; zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W motywach skargi skarżący podniósł, iż CKL błędnie uznała, że zdiagnozowana u skarżącego choroba - neurastenia ogranicza zdolność do służby, a nie uniemożliwia jej pełnienia. Stwierdził, że zaskarżone orzeczenie stoi w sprzeczności z dokumentami medycznymi przedstawionymi przez skarżącego, jak i jego osobistą oceną stanu zdrowia. Zaznaczył, iż przeprowadzone na zlecenie CKL badanie [...] trwało tylko kilka minut, a w tak krótkim czasie nie ma możliwości dokonania prawidłowego badania i wydania opinii na temat stanu zdrowia badanego. Samo występowanie dolegliwości w postaci neurastenii nie obliguje przypisania badanego automatycznie do jednej z dwóch kategorii (B - zdolny do służby z ograniczeniami lub C - całkowicie niezdolny do służby).

Skarżący zarzucił, iż CKL nie wyjaśniła z jakich względów - pomimo trwałych objawów neurastenii - skarżący nie został zakwalifikowany do grupy "C", a przypisano mu kategorię "B". Uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 4 ustawy o komisjach lekarskich.

W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja Lekarska wniosła o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko jak w zaskarżonym orzeczeniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta polega na ocenie zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Kontrola ta jest dokonywana według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonego aktu.

W myśl art. 134 § 1 i 2 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, przy czym sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Z treści skargi wniesionej w niniejszej sprawie wynika, że skarżący uczynił przedmiotem zaskarżenia orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] kwietnia 2021 r. w całości wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

W związku z powyższym w pierwszej kolejności wskazać należy, iż z przepisów ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych wynika, że komisje lekarskie orzekają o zdolności kandydatów do służby, o zdolności funkcjonariuszy do służby, ale również o uznaniu funkcjonariuszy zwolnionych ze służby za inwalidów (niezdolnych do samodzielnej egzystencji) oraz o tym, czy stan zdrowia (inwalidztwo) funkcjonariusza (byłego funkcjonariusza) ma związek ze służbą, a także o zdolności do pracy funkcjonariuszy zwolnionych ze służby w celu określenia grupy inwalidzkiej.

Decyzja (orzeczenie) komisji lekarskiej obejmuje zatem dwa rozstrzygnięcia: pierwsze dotyczy zaliczenia osoby badanej do określonej kategorii zdolności do służby, drugie - ustalenia związku stanu zdrowia (schorzenia) ze służbą oraz stopnia inwalidztwa m.in. dla celów emerytalno-rentowych. Decyzja (orzeczenie) komisji lekarskiej może więc dotyczyć zaliczenia osoby badanej do określonej kategorii zdolności do służby, ale również ustalenia związku schorzenia ze służbą i stopnia inwalidztwa m.in. dla celów emerytalno-rentowych.

Podkreślić należy, że orzeczenia w przedmiocie ustalenia związku rozpoznanych schorzeń ze służbą czy stopnia inwalidztwa są poddawane kontroli sądu pracy i ubezpieczeń społecznych w postępowaniach o świadczenia przysługujące z tego tytułu (odszkodowania, renty, emerytury). Sąd administracyjny nie jest zatem właściwy do rozpoznania skargi na orzeczenie Komisji lekarskiej w tym zakresie (por. np. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 27 października 1999 r. sygn. akt III ZP 9/99, publ. OSNP 2000/5/167; uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 1998 r. sygn. akt OPS 8/97, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lipca 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 165/18 i powołane tam orzecznictwo, publ. CBOSA).

Z tych względów Sąd orzekający w niniejszej sprawie za niedopuszczalną uznał skargę na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] kwietnia 2021 r. w części dotyczącej związku poszczególnych chorób i ułomności ze służbą oraz określenia inwalidztwa i w tej części skargę odrzucił (punkt 2 sentencji wyroku).

Uznając natomiast za dopuszczalną skargę na ww. orzeczenie CKL w zakresie dotyczącym określenia zdolności do służby w Policji, Sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu (punkt 1 sentencji wyroku).

Stosownie do treści art. 6 ustawy o komisjach lekarskich, zdolność fizyczną i psychiczną funkcjonariusza do pełnienia służby ustala się przez zaliczenie go do jednej z następujących kategorii zdolności do służby: 1) kategoria A - "zdolny do służby", która oznacza, że jego stan zdrowia nie budzi żadnych zastrzeżeń albo że stwierdzone choroby lub ułomności nie stanowią przeszkody do pełnienia służby; 2) kategoria B - "zdolny do służby z ograniczeniem", która oznacza, że stwierdzono choroby lub ułomności, które zmniejszają jego sprawność fizyczną lub psychiczną, mogąc mieć wpływ na jego zdolność do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku; 3) kategoria C - "niezdolny do służby", która oznacza, że stwierdzono choroby lub ułomności, które uniemożliwiają pełnienie służby.

Stosownie do art. 32 ust. 1 i 2 ww. ustawy, rejonowa komisja lekarska przeprowadza badanie lekarskie funkcjonariusza zwolnionego ze służby i sporządza protokół badania, który zawiera wyszczególnienie wszystkich chorób i ułomności, także tych, które nie obniżają zdolności do służby. Komisja lekarska może skierować osobę badaną na badanie specjalistyczne, psychologiczne oraz zlecić wykonanie badań dodatkowych w wyznaczonym terminie. Komisja lekarska dokonuje oceny stanu zdrowia osoby badanej na podstawie badania lekarskiego, wyników zleconych badań dodatkowych, specjalistycznych i psychologicznych, wywiadu chorobowego, dokumentacji medycznej będącej wynikiem obserwacji w podmiocie leczniczym, leczenia ambulatoryjnego i sanatoryjnego oraz innych dokumentów medycznych istotnych dla dokonania tej oceny oraz protokołów powypadkowych mogących mieć znaczenie dla treści orzeczenia (art. 33 ust. 1 ustawy).

W myśl art. 38 ust. 1 ww. ustawy, rejonowa komisja lekarska wydaje orzeczenie niezwłocznie po przeprowadzeniu niezbędnych badań lekarskich i zebraniu niezbędnych dokumentów, w tym dokumentacji medycznej. Orzeczenie zawiera rozpoznanie lekarskie w języku polskim według terminologii klinicznej, z uwzględnieniem lokalizacji i stopnia nasilenia oraz z powołaniem na odpowiednie pozycje, paragrafy i punkty lub inne jednostki klasyfikacyjne z wykazów, o których mowa w art. 33 ust. 3. Orzeczenia, które ustalają trwałą lub całkowitą niezdolność do służby uzasadnia się szczegółowo (art. 39 ust. 1 i ust. 5 pkt 1 ustawy).

Stosownie do art. 42 ust. 1 i art. 43 ust. 1 ww. ustawy, od orzeczenia rejonowej komisji lekarskiej osobie badanej lub podmiotowi kierującemu tę osobę do rejonowej komisji lekarskiej przysługuje odwołanie do Centralnej Komisji Lekarskiej w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia.

Zgodnie z art. 47 ust. 1 ww. ustawy, CKL po rozpatrzeniu odwołania: (1) utrzymuje w mocy zaskarżone orzeczenie albo (2) uchyla zaskarżone orzeczenie w całości lub w części i wydaje nowe, albo (3) uchyla zaskarżone orzeczenie i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez rejonową komisję lekarską. CKL nie może wydać nowego orzeczenia na niekorzyść osoby badanej, chyba że zaskarżone orzeczenie jest sprzeczne z prawem lub zostało wydane z pominięciem istotnych okoliczności faktycznych (ust. 2). Do postępowania odwoławczego prowadzonego przez CKL stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed rejonowymi komisjami lekarskimi (ust. 3).

Z powyższego wynika, że przepisy ustawy o komisjach lekarskich regulują pewne kwestie proceduralne odmiennie od rozwiązań przyjętych w procedurze określonej w Kodeksie postępowania administracyjnego. Jednakże stosownie do art. 4 ww. ustawy, w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie, stosuje się przepisy k.p.a.

Podkreślić w tym miejscu należy, że kontrola orzeczenia komisji lekarskiej przez sąd administracyjny ma charakter ograniczony i sprowadza się w istocie do badania tego aktu pod względem formalnym. Oznacza to, że sąd administracyjny ocenia, czy orzeczenie wydała właściwa komisja lekarska, czy jej skład był zgodny z wymogami określonymi w przepisach regulujących te kwestie, czy orzeczenie zawiera wszystkie niezbędne elementy, a ponadto czy stwierdzone schorzenia dawały podstawę do zawartego w orzeczeniu określenia kategorii zdolności do służby. Innymi słowy, chodzi tu o stwierdzenie zgodności zaskarżonego orzeczenia z wymogami zawartymi w przepisach ww. ustawy o komisjach lekarskich oraz rozporządzenia MSWiA z dnia 11 października 2018 r.

Sąd administracyjny kontrolując orzeczenie komisji lekarskiej nie ocenia natomiast kwestii medycznych (por. wyroki WSA w Warszawie: z dnia 28 lutego 2018r. sygn. akt II SA/Wa 1365/17; z dnia 14 listopada 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 654/14; publ. CBOSA). Sąd nie jest więc uprawniony do kwestionowania dokonanego przez komisję lekarską rozpoznania prowadzącego do ustalenia kategorii zdolności funkcjonariusza do służby. Innymi słowy nie może badać prawidłowości samej diagnozy lekarskiej, ani oceniać metod stosowanych przez lekarzy w celu jej postawienia.

[...] RKL, w wyniku przeprowadzonych badań, rozpoznała u skarżącego neurastenię i dokonała kwalifikacji tego schorzenia w oparciu o § 86 pkt 2 załącznika do rozporządzenia MSWiA z dnia 11 października 2018 r. uznając, że skarżący jest zdolny do służby w Policji z ograniczeniem (kategoria "B"). Nadto RKL rozpoznała nadciśnienie tętnicze Io (§ 51 pkt 1) oraz tachykardię (§ 45 pkt 2) również określając kategorię zdolności do służby - B.

Powyższe rozpoznanie i kwalifikacja schorzeń zostały dokonane na podstawie analizy protokołu warunków pełnienia służby skarżącego, dokumentacji medycznej oraz wyników badań przeprowadzonych w postępowaniu przed RKL i uwidocznionych w karcie skierowania z dnia [...] grudnia 2020 r. W postępowaniu przed CKL przeprowadzono ponowne badanie skarżącego, które potwierdziło w całości dokonane przez RKL rozpoznanie i kwalifikację. Zostało to odzwierciedlone w badaniu specjalistycznym przeprowadzonym w dniu [...] kwietnia 2021 r. Materiał dowodowy potwierdza więc ustalenia Komisji lekarskich.

W ocenie Sądu brak jest podstaw aby powyższe stanowisko organów - w zakresie dokonanej kwalifikacji do poszczególnych paragrafów i punktów wykazu chorób i ułomności stanowiącego załącznik do rozporządzenia MSWiA z dnia 11 października 2018 r. - uznać za nieprawidłowe.

Zgodnie z ww. wykazem, do § 45 pkt 2 kwalifikuje się odchylenia w badaniu przedmiotowym od stanu prawidłowego wymagające dalszej diagnostyki (kol. 5, kat. B/C), przy czym do ww. paragrafu brak jest objaśnień szczegółowych. Natomiast do § 51 pkt 1 kwalifikuje się nadciśnienie tętnicze 1 i 2 stopnia (kol. 5, kat. A/B), przy czym zgodnie z objaśnieniami szczegółowymi - funkcjonariuszy, u których występują powikłania, należy kwalifikować jako zdolnych do służby z ograniczeniem.

Z kolei § 86 pkt 2 obejmuje zaburzenia nerwicowe upośledzające lub znacznie upośledzające zdolności adaptacyjne rokujące poprawę (kol. 5, kat. B). Z objaśnień szczegółowych do § 86 wynika m.in., że "w przypadku stwierdzenia średniego nasilenia dolegliwości lub powtarzających się objawów, takich jak: częstoskurcz napadowy, zapaść napadowa, omdlenia, bóle typu dusznicowego, kurcz wpustu, uporczywe wymioty, przewlekła dyskineza dróg żółciowych - osoby należy w zasadzie kwalifikować jako zdolne do służby z ograniczeniem. Osoby te należy kwalifikować indywidualnie, zależnie od stopnia upośledzenia sprawności ustroju, biorąc pod uwagę m.in. opinię służbową".

"Przez zaburzenia nerwicowe należy rozumieć psychogenne zespoły zaburzeń psychicznych, w których stwierdza się następujące cechy: 1) urazy psychiczne jako czynnik wywołujący; 2) brak objawów organicznego uszkodzenia tkanek, a w szczególności ośrodkowego układu nerwowego; 3) zaburzenia psychiczne mieszczące się w zasadzie w ramach zmian ilościowych, a nie jakościowych, przy niezmienionej osobowości; 4) zaburzenia dotyczące w większości życia emocjonalnego; zaburzenia te (lęk, depresja, dysforia) wydają się być objawami pierwotnymi; 5) zachowane, a nawet wyolbrzymione poczucie choroby; 6) zmiany psychiczne i fizyczne w zasadzie odwracalne, zejście bez defektu; 7) przebieg przewlekły, tendencje do nawrotów; 8) obraz kliniczny przeważnie odpowiada jednemu ze znanych zespołów nerwicowych: neurastenii, histerii, nerwicy lękowej, nerwicy z natręctwami, nerwicy z przewagą skarg hipochondrycznych, depresji nerwicowej lub innym.

O rozpoznaniu nerwicy decyduje stwierdzenie wszystkich wymienionych wyżej cech. Nerwice nieznacznie lub miernie upośledzające sprawność ustroju należy poddawać leczeniu. Rozpoznanie przewlekłej nerwicy upośledzającej sprawność ustroju następuje, gdy jej objawy uniemożliwiają wykonywanie obowiązków służbowych".

W świetle powyższego, w ocenie Sądu, brak jest podstaw do podważania dokonanej kwalifikacji schorzenia skarżącego do § 86 pkt 2. Jak już wyżej zaznaczono, rozpoznania neurastenii oraz kwalifikacji tego schorzenia do ww. jednostki, dokonano na podstawie oceny warunków pełnienia służby (k. 64 akt admin.) oraz dwukrotnych badań specjalistycznych skarżącego.

Skarżący zarzuca, iż rozpoznana przez Komisję lekarską neurastenia powinna być uznana za dolegliwość, która w całkowity sposób uniemożliwia pełnienie służby (kategoria C), zaś wydane orzeczenia stoją w sprzeczności z przedstawionymi przez niego dokumentami medycznymi oraz jego osobistą oceną stanu zdrowia. Należy jednak ponownie podkreślić, że Sąd administracyjny nie ma kompetencji do oceny stanu zdrowia skarżącego. Właściwe do tego są bowiem Komisje lekarskie, w skład których wchodzą lekarze posiadający wymagane specjalizacje, w szczególności w zakresie: chorób wewnętrznych, chirurgii, kardiologii, neurologii, psychiatrii, medycyny pracy, ortopedii, laryngologii lub neurochirurgii (art. 20 ustawy o komisjach lekarskich) i dysponujący specjalną wiedzą medyczną uprawniającą do orzekania o zdolności fizycznej i psychicznej kandydatów oraz (byłych) funkcjonariuszy do służb mundurowych, co wprost wynika z art. 1 ust. 1 ww. ustawy.

Skarżący został dwukrotnie poddany badaniu pod kątem istniejących schorzeń, wyniki tych badań są spójne i jednoznaczne, zatem brak jest podstaw aby podważać ustalenia dokonane przez Komisje lekarskie w zakresie określenia kategorii do służby.

Nieuzasadnione są zatem zarzuty skargi. Wydane orzeczenia odpowiadają bowiem wymogom określonym w rozporządzeniu MSWiA z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie określenia wzoru orzeczenia komisji lekarskiej. Ponadto zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza podjęte rozstrzygnięcie w przedmiocie określenia kategorii skarżącego do służby, zaś uzasadnienia wydanych w sprawie orzeczeń Komisji Lekarskiej I i II instancji są wystarczające w świetle wymogów określonych w art. 38 i art. 39 ustawy o komisjach lekarskich.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. Odrzucając skargę w pozostałym zakresie Sąd orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. jak w punkcie 2 sentencji wyroku.