Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3523/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-04-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 22 ust. 2
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Długosz – Szyjko (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Hieronim Sęk, Asesor WSA Aneta Trochim-Tuchorska, Protokolant Ewa Rutkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2009 r. sprawy ze skargi F. z siedzibą w K. na interpretację Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług oddala skargę


UZASADNIENIE

IIISA/Wa 3523/08

UZASADNIENIE

Wnioskiem z 16 czerwca 2008r. F. z siedzibą w K. (zwana dalej "Skarżącą" albo "Spółką") wystąpiła do działającego w imieniu Ministra Finansów Dyrektora Izby Skarbowej w W. o wydanie interpretacji indywidualnej w przedmiocie podatku od towarów i usług. We wniosku Spółka zapytała również o interpretację przepisów prawa podatkowego w zakresie sposobu traktowania opisanej transakcji na gruncie ustawy z dnia 23 stycznia 2004r. o podatku akcyzowym. Jednakże wypowiedź organu w tej kwestii nie była przedmiotem zaskarżonej interpretacji.

Skarżąca przedstawiła następujące zdarzenie przyszłe:

F. jest podmiotem prawa niemieckiego, z siedzibą w K., zarejestrowanym dla potrzeb podatku VAT w szeregu państw europejskich (m.in. w Niemczech, Polsce, Belgii, Hiszpanii, Wielkiej Brytanii, Francji, Włoszech, Szwecji i Irlandii). Spółka nie posiada w Polsce siedziby ani stałego miejsca prowadzenia działalności. Spółka jest głównym wytwórcą i dostawcą samochodów osobowych F. w Europie. W związku z nowym projektem realizowanym przez Grupę F., Spółka przeprowadzi transakcje polegające na tym, że F. będzie nabywał samochody osobowe, produkowane dla niego przez F. S.A. (dalej F. PL) w fabryce w T., w celu ich odsprzedaży do odbiorców finalnych. Odbiorcy finalni zlokalizowani będą w Polsce, w innych krajach Unii Europejskiej jak i poza Unią Europejską.

Poszczególne etapy transakcji będą wyglądały następująco:

a) F. PL (podmiot mający siedzibę w Polsce i będący polskim podatnikiem VAT) wytwarza samochody osobowe w swojej fabryce w T. na zamówienie F.. Już w momencie złożenia zamówienia wiadomo jest zawsze, na jaki rynek (dla którego finalnego odbiorcy) samochód jest przeznaczony.

b) Po wyprodukowaniu samochody są poddawane wstępnej kontroli pojazdów po zakończeniu, której są one dostarczane F. w tzw. Stacji G, gdzie prawo do nich zostaje przeniesione z F. PL na Spółkę. Następnie samochody są przez F. dostarczane finalnym odbiorcom.

c) Podmiotem odpowiedzialnym za organizację transportu samochodów ze Stacji G do finalnego odbiorcy jest Spółka. W ramach tego transportu samochody są odstawiane ze Stacji G na plac przyfabryczny udostępniony w tym celu przez

IIISA/Wa 3523/08

F. PL (użytkowany zarówno przez Spółkę jak F. PL), z którego dalej - po skumulowaniu odpowiedniej ich liczby warunkowanej wykorzystywanymi środkami transportu (transport kolejowy) - są po 3-5 dniach wiezione do finalnych odbiorców. F. PL zwraca Spółce koszty związane z umieszczeniem samochodów na placu przyfabrycznym.

d) F. PL wystawia fakturę sprzedażową po wydaniu samochodu na Stacji G. Równocześnie F. wystawia własne faktury sprzedaży samochodów nabytych od F. PL na rzecz finalnych nabywców (spółek sprzedażowych F. w kraju przeznaczenia towarów lub w braku takich spółek - bezpośrednio na dealera w tym kraju).

Zdaniem Skarżącej w przedstawionym stanie faktycznym mamy do czynienia z dwiema dostawami tych samych, towarów (pierwszą - pomiędzy F. PL a Spółką oraz drugą - pomiędzy Spółką a odbiorcą finalnym) i jednym transportem (bezpośrednio ze Stacji G znajdującej się na terenie fabryki F. PL do odbiorcy finalnego), a zatem z transakcją łańcuchową.

Spółka zadała następujące pytania:

* czy w opisanej sytuacji będzie miał zastosowanie art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.; zwanej dalej "ustawą o VAT"), tj. czy transport będzie przyporządkowany pierwszej dostawie (pomiędzy F. PL a Spółką) i w konsekwencji pierwsza dostawa będzie dostawą wewnątrzwspólnotową w przypadku, gdy samochody są przeznaczone na rynek UE, eksportem pośrednim w przypadku, gdy samochody są przeznaczone na rynek poza UE oraz dostawą krajową w przypadku, gdy samochody są przeznaczone na rynek polski;

* czy w związku z tym prawidłowe jest podawanie przez Spółkę F. PL numeru VAT właściwego dla danej transakcji, tj. numeru VAT nadanego Spółce w państwie przeznaczenia towarów lub, w przypadku dostawy do państwa, w którym F. nie jest zarejestrowany, numeru VAT nadanego mu w kraju siedziby, tj. w Niemczech?

W opinii Wnioskodawcy, w przedmiotowym stanie faktycznym, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 22 ust. 2 ustawy o VAT, transport winien być przyporządkowany pierwszej dostawie (pomiędzy F. PL a Spółką); a zatem pierwsza dostawa będzie stanowić:

a) dostawę wewnątrzwspólnotową towarów w przypadku, gdy towary są przeznaczone na rynek UE,

IIISA/Wa 3523/08

b) eksport pośredni w przypadku, gdy samochody są przeznaczone na rynki poza UE i są transportowane przez Spółkę na rzecz finalnego nabywcy, oraz

c) dostawę krajową w przypadku, gdy samochody są przeznaczone na rynek polski.

Zdaniem Spółki zasadne jest posługiwanie się dla potrzeb powyższych transakcji numerem VAT najbardziej właściwym dla poszczególnych dostaw, tj. numerem VAT nadanym Spółce w państwie docelowego przeznaczenia towarów, a w przypadku dostawy towarów do państwa, w którym F. nie jest zidentyfikowany na potrzeby podatku VAT, numerem VAT nadanym Spółce w kraju jej siedziby, tj. w Niemczech.

Skarżąca podniosła, iż dostawa dokonana pomiędzy F. PL a Spółką będzie stanowić:

* wewnątrzwspólnotową dostawę towarów (z punktu widzenia Spółki -wewnątrzwspolnotowe nabycie towarów w kraju ostatecznego odbiorcy) w przypadku, gdy samochody sprzedawane będą docelowo do kraju UE, w którym F. jest zidentyfikowany na potrzeby VAT i Spółka poda F. PL numer VAT nadany jej w kraju przeznaczenia samochodów. Następna w łańcuszku dostawa, dokonywana przez F. na rzecz finalnego odbiorcy, będzie miała miejsce w kraju zakończenia transportu i będzie opodatkowana VAT według obowiązujących w tym kraju przepisów VAT;

* wewnątrzwspólnotową dostawę towarów w przypadku, gdy samochody sprzedawane będą docelowo do kraju UE, w którym F. nie jest zarejestrowany dla celów podatku VAT i Spółka poda F. PL numer VAT nadany jej w kraju jej siedziby (czyli w Niemczech). Podanie numeru VAT innego niż wydany przez kraj przeznaczenia towarów może, co prawda, spowodować trudności związane z koniecznością wykazania przez F. organom niemieckim, że nabycie towarów zostało już opodatkowane w kraju zakończenia wysyłki, niemniej jednak prawdopodobne jest, że zgodnie z przepisami obowiązującymi w Niemczech lub w kraju finalnego odbiorcy możliwe będzie wyeliminowanie tych trudności poprzez możliwość zastosowania procedury uproszczonej dla transakcji trójstronnych. Również w tym przypadku następna w łańcuszku dostawa, dokonywana przez F. na rzecz finalnego odbiorcy, powinna mieć miejsce w kraju zakończenia transportu i podlegać będzie opodatkowaniu według obowiązujących w tym kraju przepisów VAT;

* HISA/Wa 3523/08

eksport pośredni w przypadku, gdy samochody sprzedawane będą docelowo do kraju spoza UE i F. poda F. PL dla celów tej transakcji numer, pod którym jest zidentyfikowany na potrzeby VAT w kraju przeznaczenia towarów (jeśli numery VAT w tym kraju istnieją) lub w Niemczech (dla Spółki transakcja ta stanowić będzie eksport wyłącznie dla celów celnych, jako że F. będzie organizować transport i odprawę celną samochodów). Kolejna dostawa, dokonywana w kraju końcowego odbiorcy, podlegać będzie opodatkowaniu według obowiązujących w tym kraju przepisów;

dostawę krajową w przypadku, gdy samochody sprzedawane będą docelowo na rynku polskim i Spółka poda F. PL polski numer VAT (dla F. będzie to stanowić odpowiednio nabycie towarów na terytorium kraju, opodatkowane w Polsce). Następująca po niej dostawa, dokonywana przez F. na rzecz finalnych odbiorców, stanowić będzie również dostawę samochodów na terenie kraju, podlegającą również opodatkowaniu stawką 22%.

Dyrektor Izby Skarbowej w W., działający w imieniu Ministra Finansów, w wydanej interpretacji indywidualnej stwierdził, że stanowisko Skarżącej jest nieprawidłowe.

W uzasadnieniu organ podniósł, że zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy o VAT w przypadku, gdy kilka podmiotów dokonuje dostawy tego samego towaru w ten sposób, że pierwszy z nich wydaje ten towar bezpośrednio ostatniemu w kolejności nabywcy, przy czym towar ten jest wysyłany lub transportowany, to wysyłka lub transport tego towaru jest przyporządkowana tylko jednej dostawie; jeżeli towar jest wysyłany lub transportowany przez nabywcę, który dokonuje również jego dostawy, przyjmuje się, że wysyłka lub transport jest przyporządkowana dostawie dokonanej dla tego nabywcy, chyba że nabywca ten udowodni, że wysyłkę lub transport towaru należy zgodnie z zawartymi przez niego warunkami dostawy przyporządkować jego dostawie.

Organ podniósł, iż z wniosku wynika, iż Spółka nabywa samochody od F. PL w celu ich odsprzedaży w Polsce i w innych krajach. Wyprodukowane przez F. PL samochody są dostarczane Spółce w tzw. Stacji G, gdzie prawo do nich zostaje przeniesione z F. PL na Spółkę. Następnie samochody są przez Spółkę dostarczane finalnym odbiorcom; a zatem, pierwszy podmiot (F. PL) nie wydaje towaru (samochodów) bezpośrednio ostatniemu w kolejności nabywcy.

IIISA/Wa 3523/08

Samochody są dostarczane Spółce, będącej drugim w kolejności nabywcą (a nie ostatnim, finalnym odbiorcą). Artykuł 22 ust. 2 ustawy o VAT nie ma więc zastosowania w sprawie.

Organ powołał art. 22 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 ustawy o VAT i stwierdził, że w sytuacji gdy:

1) odbiorcą finalnym jest firma z Unii Europejskiej - dostawa dokonana przez F. PL na rzecz Spółki, która dokona następnie sprzedaży na rzecz odbiorcy z Unii Europejskiej (w kraju innym niż Rzeczpospolita Polska) jest dostawą nieruchomą (bez transportu poza kraj) opodatkowaną na terenie Polski. Jest to więc krajowa dostawa, opodatkowana stawką krajową (a więc, co do zasady, 22%). Tym samym będzie miał tu zastosowanie przepis ogólny ustawy o VAT- art. 22 ust 1 pkt 3. Transakcja zawarta między Spółką a odbiorcą finalnym z Unii Europejskiej (poza RP) jest transakcją ruchomą, gdyż jest do niej przyporządkowany transport z Polski do UE, organizowany przez Spółkę. W sytuacji więc, gdy w tej transakcji Spółka ujawni się jako podatnik podatku od towarów i usług (poda polski numer VAT UE), będzie to dla Spółki wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, w rozumieniu art. 13 ust. 1 ustawy o VAT, opodatkowana stawką 0% - zgodnie z art. 41 ust. 3 i na warunkach określonych w art. 42 ustawy o VAT W przypadku zaś, gdy w tej transakcji Spółka wystąpi jako podatnik podatku od wartości dodanej, transakcja zostanie opodatkowana w kraju, który wydał Spółce ten numer identyfikacji podatkowej. Transakcja zostanie opodatkowana w kraju UE (poza RP) ze stawką tam obowiązującą.

2) odbiorcą finalnym jest rynek polski - dostawa dokonana przez F. PL dla Spółki jest dostawą nieruchomą (bez transportu poza kraj) opodatkowaną na terenie Polski. Jest to więc krajowa dostawa, opodatkowana stawką krajową (22% stawką VAT). Tym samym będzie miał tu zastosowanie przepis ogólny ustawy o VAT art. 22 ust. 1 pkt 3. Transakcja zawarta między Spółką a firmą polską również jest transakcją nieruchomą opodatkowaną na terenie Polski. Dla"Spółki jest to sprzedaż krajowa opodatkowana stawką 22%. Spółka powinna podać dla tej transakcji polski nr VAT.

3) odbiorcą finalnym jest firma spoza Unii Europejskiej - dostawa dokonana przez F. PL na rzecz Spółki, która dokona następnie sprzedaży na rzecz odbiorcy spoza Unii Europejskiej (tj. do kraju trzeciego) jest dostawą nieruchomą (bez

IIISA/Wa 3523/08

transportu), opodatkowaną na terenie Polski (a więc, co do zasady, 22% stawką podatku VAT).

Organ podatkowy podniósł, że jak wynika z przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego, prawo do rozporządzania wyprodukowanymi przez F. PL samochodami zostaje przeniesione na Spółkę w tzw. Stacji G, gdzie równocześnie po wydaniu samochodu zostaje przez F. PL wystawiona faktura sprzedaży samochodów. Samochody dostarczone Spółce w Stacji G. zostają następnie przesunięte na plac przyfabryczny, skąd po skumulowaniu odpowiedniej ich liczby dostarczane są przez Spółkę finalnym odbiorcom w kraju przeznaczenia towarów (na terytorium państwa trzeciego). Transport samochodów do finalnych odbiorców organizowany jest przez nabywcę samochodów czyli Spółkę. W tym stanie rzeczy, nastąpi przeniesienie na Spółkę - kupującego własności samochodów oraz ich wydanie a kupujący uzyskuje możność faktycznego korzystania z tych samochodów, ponieważ po wydaniu samochodów na Stacji G. Spółka (kupujący) wystawia własne faktury dokumentujące sprzedaż przedmiotowych samochodów. Podsumowując organ stwierdził, iż w przedstawionym przypadku sprzedaży przez F. PL samochodów osobowych na terytorium kraju Spółce, która następnie dokonuje przemieszczenia nabytych samochodów poza obszar celny Wspólnoty Europejskiej, nie można traktować jako eksportu pośredniego towaru.

Transakcja zawarta między Spółką a odbiorcą finalnym spoza UE jest transakcją ruchomą, eksportem bezpośrednim; tj. w przypadku, gdy wywóz towarów poza granice UE jest dokonywany bezpośrednio przez eksportera lub na jego rzecz (art. 2 pkt 8 lit. a) ustawy o VAT). W tym przypadku dokumenty eksportowe są wystawiane na eksportera ze stawką 0%, o ile oczywiście zostaną spełnione warunki zawarte w art. 41 ust. 6-9 ustawy. W tej sytuacji podawane dla tych transakcji numery VAT UE są bez znaczenia.

W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, Dyrektor Izby Skarbowej w W., wyjaśnił, iż nie znalazł podstaw do zmiany wydanej Spółce interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. Uznał jednakże zasadność zarzutów Skarżącej dotyczących wyjaśnień do dostaw lokalnych.

IIISA/Wa 3523/08

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości. Zaskarżonej interpretacji zarzuciła naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego, tj. art. 22 ustawy o VAT poprzez jego błędną wykładnię w odniesieniu do pojęcia wydania towarów, prowadzącą do konkluzji, że w przedstawionym przez Spółkę stanie faktycznym nie występuje transakcja łańcuchowa, do której odnosi się przedmiotowy przepis

2. przepisów postępowania tj. art. 120 Ordynacji podatkowej, poprzez przyjęcie, bez podstawy prawnej, że o miejscu opodatkowania dostawy towarów podatkiem VAT decyduje numer VAT podany przez nabywcę dla transakcji oraz art. 121 Ordynacji podatkowej poprzez nieprawidłowe stosowanie przepisów prawa materialnego.

W uzasadnieniu skargi Skarżąca podniosła, że aby można było mówić o transakcji łańcuchowej regulowanej przez art. 7 ust. 8 ustawy o VAT oraz w szczególności art. 22 ust. 2 ustawy o VAT muszą nastąpić co najmniej dwie dostawy tego samego towaru od podmiotu A do B oraz podmiotu B do C, oraz towar musi być transportowany bezpośrednio od podmiotu A do C, przy czym na gruncie art. 22 ust. 2 ustawy o VAT możliwe są sytuacje, gdy towar jest transportowany przez podmiot A lub C oraz gdy towar jest transportowany przez podmiot B. Skarżąca stwierdziła, że wydanie nie oznacza wydania w sensie fizycznym, lecz sytuację, w której towar jest transportowany bezpośrednio od pierwszego do ostatniego podmiotu w łańcuchu dostaw.

W odpowiedzi na skargę, organ podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej interpretacji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga podlega oddaleniu albowiem zaskarżona interpretacja nie narusza prawa.

Przedmiotem kontroli Sądu była interpretacja indywidualna przepisów prawa podatkowego dokonana w imieniu Ministra Finansów przez Dyrektora Izby Skarbowej w W.. Zaznaczyć należy, że w ramach postępowania, którego przedmiotem jest wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego Minister

IIISA/Wa 3523/08

Finansów odnosi się wyłącznie do okoliczności opisanych przez wnioskodawcę. Nie bada i nie szuka potwierdzenia ich prawdziwości, czy wiarygodności. Nie gromadzi materiału dowodowego. Art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej nakłada na wnioskodawcę wymóg wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego czy zdarzenia przyszłego, na tle którego przedstawiane jest stanowisko w sprawie oceny prawnej: "Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego". To wnioskodawca zatem odpowiada za kompletność i wszelkie nieścisłości opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) w stosunku do zdarzenia, które w istocie nastąpi. Wyłącznie od decyzji wnioskodawcy zależy, jakie informacje znajdą się w opisie. Jedyną dopuszczalną ingerencją organu podatkowego w opisany stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) jest uznanie go za niewyczerpujący, tj. niewystarczający do zajęcia stanowiska, co stanowi brak formalny wniosku o interpretację podlegający uzupełnieniu w trybie art. 169 Ordynacji podatkowej. W rozpoznawanej sprawie organ nie zwracał się o uzupełnienie danych dotyczących przedstawionego zdarzenia uznając opis za wyczerpujący.

Z uwagi na powyższe także dokonywana przez Sąd ocena prawidłowości wydanej w sprawie interpretacji odnosić się może wyłącznie do opisu zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku. Z podanego przez Skarżącą opisu wynika, że: F. z siedzibą siedzibę w K., który jest podmiotem prawa niemieckiego zarejestrowanym dla potrzeb podatku VAT również w szeregu państw europejskich, w Polsce nie posiada siedziby ani stałego miejsca prowadzenia działalności. Spółka zamierza nabywać samochody osobowe produkowane na jej zlecenie w fabryce F. PL w T. w celu ich odsprzedaży odbiorcom finalnym zlokalizowanym w Polsce, krajach UE oraz krajach trzecich. F. PL (polski podatnik VAT) już w momencie złożenia zamówienia przez Skarżącą będzie wiedział na jaki rynek i dla którego finalnego odbiorcy przeznaczone są zamówione samochody. Po wyprodukowaniu samochody poddawane będą wstępnej kontroli pojazdów, po zakończeniu której będą dostarczane F. w tzw. Stacji G, gdzie prawo do nich zostanie przeniesione z F. PL na Spółkę. Następnie samochody będą dostarczane przez F. finalnym odbiorcom. Podmiotem odpowiedzialnym za organizację transportu

IIISA/Wa 3523/08

samochodów ze Stacji G do finalnego odbiorcy będzie F.. W ramach tego transportu samochody będą odstawiane ze Stacji G na plac przyfabryczny (udostępniony przez F. PL), z którego dalej po skumulowaniu ich liczby będą transportem kolejowym wiezione do finalnych odbiorców. Przy czym F. PL zwróci Spółce F. koszty związane z umieszczeniem samochodów na placu przy fabrycznym. F. PL wystawi fakturę sprzedażową po wydaniu samochodu na Stacji G, a F. wystawi własne faktury sprzedaży na rzecz finalnych nabywców.

W opisie tym brak zatem informacji, by dostawa do finalnego odbiorcy z placu przyfabrycznego odbywała się na koszt i ryzyko F.. Przeciwnie z podanych okoliczności wynika, że F. PL ponosi koszty transportu jedynie do placu fabrycznego, a finalnym odbiorcom samochody będą dostarczane przez F.. Brak także jakichkolwiek innych danych sugerujących, że produkt dla finalnego odbiorcy wydaje F. PL wykorzystując F. jedynie jako świadczącego usługę transportu.

W świetle takiego opisu zdarzenia należy podzielić stanowisko Ministra, że przedstawiony ciąg dostaw nie jest dostawą łańcuchową, o której mowa w art. 7 ust. 8. ustawy o VAT. Powołany przepis stanowi, że w przypadku gdy kilka podmiotów dokonuje dostawy tego samego towaru w ten sposób, że pierwszy z nich wydaje ten towar bezpośrednio ostatniemu w kolejności nabywcy, uznaje się, że dostawy towarów dokonał każdy z podmiotów biorących udział w tych czynnościach. Tymczasem w podanych okolicznościach brak jakichkolwiek przesłanek do uznania, że to F. PL wydawać będzie wyprodukowane samochody bezpośrednio finalnym odbiorcom.

Art. 22 ust. 2 ustawy o VAT, na którego treść powołuje się Skarżąca, zarzucając Ministrowi Finansów jego błędną wykładnię, dotyczy określenia sposobu przyporządkowania transportu, a pośrednio miejsca wykonywania dostawy w przypadku dostaw łańcuchowych, w których towar jest wysyłany lub transportowany. Wskazuje na to pierwsza część ust. 2: 7W przypadku gdy kilka podmiotów dokonuje dostawy tego samego towaru w ten sposób, że pierwszy z nich wydaje ten towar bezpośrednio ostatniemu w kolejności nabywcy przy czym towar ten jest wysyłany lub transportowany...". Bez wystąpienia zatem okoliczności wskazujących, że wydanie następuje pomiędzy pierwszym sprzedającym i ostatnim nabywcą w łańcuchu sprzedaży przepis ten nie znajdzie zastosowania. Pełnomocnicy Skarżącej uzasadnienie dla zastosowania regulacji z art. 22 ust. 2

IIISA/Wa 3523/08

ustawy o VAT do przedstawionego zdarzenia wywodzą z brzmienia końcowej części tego przepisu; tj. zdania po średniku o treści: "jeżeli towar jest wysyłany lub transportowany przez nabywcę, który dokonuje również jego dostawy, przyjmuje się, że wysyłka lub transport jest przyporządkowana dostawie dokonanej dla tego nabywcy, chyba że nabywca ten udowodni, że wysyłkę lub transport towaru należy zgodnie z zawartymi przez niego warunkami dostawy przyporządkować jego dostawie". Jednakże taka wykładnia, oderwana od kontekstu całej jednostki redakcyjnej, prowadzić musi do błędnych wniosków. Strona przeoczyła bowiem, że fragment, z którego wywodzi zasadę, dla wszystkich przypadków, w których nabywca dokonuje transportu dotyczy wyłącznie dostawy łańcuchowej. Natomiast jeżeli ciąg dostaw nie ma charakteru określonego w art. 7 ust. 8 ustawy o VAT, to regulacji dotyczącej sposobu przyporządkowania transportu wymienionej w art. 22 ust. 2 ustawy o VAT nie stosuje się.

Zaznaczyć przy tym należy, że dostawa nie staje się łańcuchową tylko z tego powodu, że nabywca pośredni dokonuje wysyłki lub transportu towaru do odbiorcy finalnego z siedziby pierwszego dostawcy. Muszą bowiem zaistnieć okoliczności opisane w art. 7 ust. 8 tj. ciąg dostaw tego samego towaru oraz wydanie towaru ostatniemu w kolejności nabywcy przez pierwszego sprzedawcę. Fragment na który powołują się pełnomocnicy Skarżącej jest jedynie doprecyzowaniem sposobu przyporządkowania wysyłki lub transportu tego towaru w dostawie łańcuchowej, jeżeli zachodzi dodatkowy element w postaci udziału nabywcy pośredniego w transporcie towarów.

Biorąc pod uwagę powyższe Sąd uznał za nieuzasadniony zarzut naruszenia przez Ministra Finansów art. 22 ust. 2 ustawy o VAT.

Niezasadne są także zarzuty naruszenia art. 120 i 121 Ordynacji podatkowej. Organ udzielający informacji wycofał się w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z części wadliwych sformułowań zawartych w uzasadnieniu wydanej interpretacji odnoszących się do znaczenia, dla określenia miejsca opodatkowania, użytego przez Spółkę numeru VAT. Ponadto, powyższe konstatacje nie miały żadnego wpływu na uznanie stanowiska Skarżącej za nieprawidłowe. W tej kwestii stanowisko organu podatkowego pozostało niezmienne i jest zgodne z prawem. Organ nie naruszył także w niniejszym postępowaniu zasady zaufania. Określone w Rozdziale 1a postępowanie w zakresie udzielania interpretacji przepisów prawa podatkowego zdeterminowane

IIISA/Wa 3523/08

jest w znacznym stopniu sposobem sformułowania wniosku - przedstawionym opisem stanu faktycznego czy zdarzenia przyszłego oraz sposobem przedstawienia stanowiska Strony. Nie jest uzasadniony zarzut naruszenia zasady zaufania, jeżeli to Spółka przedstawiła okoliczności zdarzenia przyszłego w sposób odbiegający od jej rzeczywistych intencji oraz wadliwie interpretuje postanowienia art. 22 ust. 2 ustawy o VAT.

Zważywszy, że zaskarżona interpretacja Ministra Finansów nie narusza prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.