Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 441/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2011-02-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6305 Zwrot należności celnych
Hasła tematyczne: Celne prawo
Celne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 187 par. 1, art. 191. art. 210
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1 art. 20, art. 236 ust. 1
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.
journal: Dz.U.UE.L 1993 nr 253 poz 1 art. 66 lit. 1, art. 80, art. 81
law: Rozporządzenie Komisji EWG) NR 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr  2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom,, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca ), Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Bałaban, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 3 lutego 2011 r. sprawy ze skargi B.-P. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowa zwrotu cła oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. Nr [...] Dyrektor Izby Celnej w B. P. na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. Nr 8 z 2005 r., poz. 60 ze zm.), art. 20 ust. 3 lit. c rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 19.10.1992, str. 1 z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, Rozdział 2, Tom 2, str. 307), art. 81 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 253 z 11.10.1993 r. ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne rozdział 2 tom 6, str. 3), ust. 2, ust. 5 i ust. 6 Załącznika nr 7 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych wymogów, jakie powinno spełniać zgłoszenie celne (Dz. U z 2004 r. Nr 94, poz. 902 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania B. P. Sp. z o.o. z C. z dnia 11 czerwca 2010 r. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Z. Nr [...] z dnia [...] maja 2010 r. odmawiającej zwrotu cła pobranego od dopuszczonego do obrotu towaru w postaci gazy ziemne i pozostałe węglowodory gazowe skroplone, propan pozostały - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ drugoinstancyjny podniósł, iż w okresie od 15 maja 2009 r. do 13 stycznia 2010 r. przedstawiciel strony – Przedsiębiorstwo Spedycyjne T. T. Sp. z o.o. w W. zgłosił do procedury opuszczenia do obrotu towar: gazy ziemne i pozostałe węglowodory gazowe skroplone, propan pozostały, według dokumentów SAD wymienionych szczegółowo w zaskarżonej decyzji.

Do zgłoszeń celnych załączono faktury, deklarację elementów dotyczących wartości celnej D.W.1, informację w sprawie opłaty paliwowej. Do importowanych towarów została zastosowana stawka celna erga omnes w wysokości 0,7%. Zgłoszenie celne zostało przez organ celny przyjęte jako odpowiadające wymogom formalnym zgodnie z art. 62 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny; dalej WKC oraz towar został dopuszczony do obrotu we Wspólnocie.

W dniu 24 marca 2010 r. do Naczelnika Urzędu Celnego w Z. wpłynął wniosek Strony o zwrot cła zapłaconego z tytułu przywozu w/w towarów. Do wniosku dołączono: duplikat świadectwa pochodzenia wystawiony na formularzu A nr [...], wykaz zgłoszeń celnych których wniosek dotyczy, oświadczenie o wadze towaru, oświadczenie o wartości celnej towaru, oświadczenie o kwocie zapłaconego cła, kserokopie zgłoszeń celnych.

Naczelnik Urzędu Celnego w Z. decyzją z dnia [...] maja 2010 r. Nr [...], odmówił zwrotu cła pobranego od: gazu ziemnego i pozostałych węglowodorów gazowych

Pismem z dnia 11 czerwca 2010 r. strona złożyła odwołanie, wnosząc o: uchylenie zaskarżonej decyzji, zwrot cła od importowanego towaru, dopuszczenie dowodów zgłoszonych w odwołaniu. Firma B. P. zarzuciła naruszenie przepisów poprzez ich błędne zastosowanie a mianowicie: art. 79 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 450/2008 z dnia 23 kwietnia 2008 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (zmodernizowany kodeks celny); ponieważ według strony do towaru powinny być zastosowane preferencje celne z uwagi na jego pochodzenie, gdyż towar pochodzi z Rosji, co wynika ze zgłoszeń celnych oraz świadectwa pochodzenia (art. 33 WKC).

Art. 81 ust. 1 rozporządzenia nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny wyjaśniając iż przepis ten nie określa, że każdy dokument FORM A powinien dotyczyć tylko jednej przesyłki. Z art. 82 powyższego rozporządzenia wynika natomiast iż może dotyczyć większej partii towaru.

Również, zdaniem strony nastąpiło naruszenie przepisów procesowych art. 121 art. 187, art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, gdyż nie przeprowadzono postępowania dowodowego z którego by wynikało, iż towar nie pochodzi z Rosji, a także faktycznej ilości sprowadzonego gazu ziemnego i ilości towaru, która korzysta z preferencji celnych.

Organ drugoinstancyjny rozpoznając odwołanie stwierdził, iż decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w Z. odpowiada prawu i nie narusza powyżej przywołanych przepisów prawa.

Zgodnie z art. 20 ust. 1 WKC w przypadku powstania długu celnego cła, prawnie należne określane są na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich.

Taryfa celna obejmuje między innymi stawki i inne elementy poboru normalnie mające zastosowanie do towarów objętych Scaloną Nomenklaturą odnośnie ceł (art. 20 ust. 3 lit c - Wspólnotowego Kodeksu Celnego).

Taryfa Celna Wspólnot Europejskich obejmuje także preferencyjne środki taryfowe przyjęte jednostronnie przez Wspólnotę w odniesieniu do niektórych krajów, grup krajów lub terytoriów (art.20 ust. 3 lit e - Wspólnotowego Kodeksu Celnego).

Zastosowanie preferencyjnej stawki celnej wobec towarów objętych kodem Taric 2711 12 97 00 pochodzących z Rosji jest możliwe zgodnie z Rozporządzeniem Rady (WE) Nr 732/2008 z dnia 22 lipca 2008 r. wprowadzającym ogólny system preferencji taryfowych na okres od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia 31 grudnia 2011 r. oraz zmieniającym rozporządzenia (WE) nr 552/97, (WE) nr 1933/2006 oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 1100/2006 i (WE) nr 964/2007 (Dz. Urz. L 211 z dnia 06.08.2008 r.).

Zgodnie z art. 80 Rozporządzenia Komisji EWG nr 2454/93 ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny zwany dalej Rozporządzeniem Wykonawczym lub RWKC - produkty pochodzące z kraju korzystającego korzystają z preferencji taryfowych, określonych w art. 67 po przedłożeniu:

a) świadectwa pochodzenia na formularzu A, którego wzór znajduje się w załączniku 17; albo

b) w przypadkach określonych wart. 89 ust.1 deklaracji, której treść zamieszczona jest w załączniku 18, sporządzonej przez eksportera na fakturze, specyfikacji wysyłkowej lub każdym innym dokumencie handlowym, który opisuje dane produkty w sposób wystarczająco szczegółowy, aby można je było zidentyfikować (zwanej dalej "deklaracją na fakturze").

W myśl art. 81 ust. 1 Rozporządzenia Wykonawczego - produkty pochodzące w rozumieniu niniejszej sekcji kwalifikują się w przywozie do Wspólnoty, do zastosowania preferencji taryfowych określonych w art. 67, pod warunkiem, że były przewożone bezpośrednio w rozumieniu art. 78, po przedstawieniu świadectwa pochodzenia na formularzu A, wystawionego przez organy celne lub przez inne właściwe organy rządowe kraju korzystającego, pod warunkiem, że kraj ten:

- przekazał Komisji informację wymaganą zgodnie z art. 93 oraz

- pomaga Wspólnocie, pozwalając organom celnym Państw Członkowskich na ustalenie autentyczności dokumentu lub prawdziwości informacji dotyczących rzeczywistego pochodzenia danych produktów.

Uwzględniając powyższe przepisy organ stwierdził, iż istnieją trzy przesłanki, których spełnienie jest niezbędne do zastosowania wobec importowanych towarów preferencji celnych. Tymi przesłankami są:

1/ określenie preferencyjnych stawek celnych;

2/ bezpośredni przywóz towarów na obszar celny Wspólnoty;

3/ udokumentowanie preferencyjnego pochodzenia towaru z kraju korzystającego świadectwem pochodzenia na formularzu A, bądź deklaracją na fakturze.

Zdaniem Dyrektora Izby Celnej, w przedmiotowej sprawie nie został zachowany trzeci warunek. Z brzmienia art. 81 w/w rozporządzenia wynika, iż świadectwo pochodzenia powinno być wystawione przez właściwe organy kraju korzystającego, jeśli towar który jest wywożony jest uznany za pochodzący z tego kraju.

Z dokumentów dołączonych przez Stronę do zgłoszeń celnych wynika, iż towary zgłoszone do procedury dopuszczenia do obrotu posiadają niepreferencyjne pochodzenie z Rosji. Świadczy o tym: pole 15 dokumentu SAD (kraj wysyłki - Rosja) zadeklarowane przez Stronę, zapis na fakturach: kraj pochodzenia Rosja, pole 1 SMGS ¬nadawca towaru firma [...] "G." z Moskwy. Wymienione zapisy o pochodzeniu nie upoważniają jednak do zastosowania preferencji taryfowych.

W przypadku, gdy Strona wnioskuje o stawkę preferencyjną, powinna udokumentować preferencyjne pochodzenie towaru z Rosji poprzez przedłożenie odpowiedniego dowodu pochodzenia.

Strona takiego dowodu nie przedstawiła. Dokument jakim jest duplikat świadectwa pochodzenia FORM A nr [...] został wystawiony przez upoważniony organ rządowy Kazachstanu. Zgodnie bowiem z polem nr 11 świadectwa pochodzenia (organ wystawiający świadectwo) - dowód ten wystawiła Izba Przemysłowo-Handlowa, Almaty z Kazachstanu.

Strona w odwołaniu potwierdza, iż importowane towary posiadają rosyjskie pochodzenie, wskazując na zapis w polu 15 zgłoszenia celnego. Fakt niepreferencyjnego pochodzenia importowanego gazu został udowodniony w decyzji przez organ I instancji.

Analizując dane wynikające z dowodu pochodzenia przedstawionego przez stronę w zestawieniu z danymi wynikającymi ze zgłoszeń celnych organ odwoławczy stwierdził, iż towar opisany na tym świadectwie pochodzenia nie jest tym samym towarem, którego dotyczą zgłoszenia celne wynikające z wniosku strony. Świadczą o tym następujące fakty:

a) Z akt sprawy wynika inne oznaczenie nadawcy towaru w świadectwie pochodzenia, a inne w zgłoszeniach celnych. W polu nr 1 (towary wysyłane (nazwa firmy eksportera, adres, kraj)) dowodu pochodzenia figuruje firma: "K." L TD A., Republika Kazachstanu, w drugim zaś przypadku mamy do czynienia z firmą [...] "G." Moska, Rosja.

b) W polu nr 10 (numer i data faktury) dokumentu FORM A, pomimo obowiązkowego wypełnienia nie zawiera żadnych informacji dotyczących faktur co uniemożliwia dokładną identyfikację importowanego towaru.

c) Występuje także różnica w ilości sprowadzonego gazu wynikająca ze zgłoszeń celnych i świadectwa pochodzenia. W polu 9 dokumentu FORM A (masa brutto lub inne określenie ilości) widnieje łączna masa towaru: 38.000.000 kg, podczas gdy łączna masa towarów wynikających ze zgłoszeń celnych objętych wnioskiem Strony wynosi: 6.971.200 kg.

W ust. 6 Załącznika nr 7 do rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie szczegółowych wymogów, jakie powinno spełniać zgłoszenie celne zastrzeżono, że różnica pomiędzy rzeczywistą masą towaru a masą określoną w dowodzie pochodzenia nie powinna przekraczać 5 %. Jednakże w przypadku towarów masowych, gdy ich przywieziona ilość jest wyższa od ilości wskazanej w dowodzie pochodzenia o więcej niż 5 %, dowód ten może być zastosowany tylko do ilości towaru wskazanej w tym dowodzie. Jeżeli ilość przywiezionego towaru jest mniejsza od tej, która wynika z dowodu pochodzenia o więcej niż 5 %, dowód taki może być przyjęty po wyjaśnieniu przez zgłaszającego przyczyn wystąpienia rozbieżności w masie towaru.

d) Organ odwoławczy dodatkowo zwracał uwagę na datę wystawienia dowodu pochodzenia. Przedłożony dowód jest duplikatem pierwotnego świadectwa Nr [...] z dnia 19 czerwca 2009 r., dlatego też dowód ten mógłby dotyczyć tylko części zgłoszeń celnych wynikających z wniosku strony, a mianowicie tego towaru, którego wysyłka nastąpiła przed datą wystawienia pierwotnego dowodu pochodzenia, tj. przed 19 czerwca 2009 r.

Kolejnym powodem, dla którego przedmiotowe świadectwo nie może być przyjęte w sprawie do zastosowania preferencji celnych zdaniem organu jest fakt, iż w sprawie nie zostały spełnione przesłanki wynikające z ust. 2 Załącznika nr 7 do w/w rozporządzenia. Zgodnie z ust. 2 w/w załącznika - dokument potwierdzający pochodzenie powinien dotyczyć towarów objętych jedną przesyłką, z wyjątkiem dowodu pochodzenia potwierdzającego pochodzenie towarów objętych sekcjami XVI i XVII lub pozycjami 7308 i 9406 Zharmonizowanego Systemu oznaczania i kodowania towarów (HS) , przywożonych partiami oraz przypadków uregulowanych w art. 90b ust. 4 i art. 118 ust. 4 Rozporządzenia Wykonawczego. W uzasadnionych przypadkach dowód pochodzenia może dotyczyć części przesyłki.

Art. 66 lit. j) R.W.K.C. definiuje pojęcie przesyłki. Oznacza ona produkty, które są:

1/ albo wysyłane jednocześnie od jednego eksportera do jednego odbiorcy;

2/ lub objęte jednym dokumentem przewozowym obejmującym ich transport od eksportera do odbiorcy, albo w przypadku braku takiego dokumentu;

3) objęte jedną fakturą.

W przedmiotowej sprawie towary objęte procedurą dopuszczenia do obrotu według zgłoszeń celnych nie spełniają żadnego z w/w warunków wynikających z definicji przesyłki w rozumieniu art. 66 lit. j) R.W.K.C. Towary zgłoszone do procedury celnej nie zostały wysłane jednego dnia, nie są objęte ani jednym dokumentem transportowym, ani też jedną fakturą. Powyższe dowodzi, iż mamy do czynienia w sprawie z kilkoma przesyłkami. Dlatego niezasadny jest zarzut odwołania, w którym strona stwierdza, że towar zgłaszany był w obrębie właściwości jednego urzędu celnego wobec tego nie miał obowiązku przedstawiać zastępczych świadectw na poszczególne wyodrębnione części przesyłki.

Organ zwrócił również uwagę, iż przepis, na który powołuje się strona w odwołaniu tj. art. 79 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 450/2008 z dnia 23 kwietnia 2008 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (zmodernizowany kodeks celny) w dacie rozpatrywania sprawy nie miał mocy obowiązującej, gdyż na mocy art. 188 zacznie obowiązywać od 24 czerwca 2013 r.

Dyrektor Izby Celnej odniósł się również do zarzutu zawartego w odwołaniu tj. naruszenia przepisów proceduralnych – art. 121 , art. 187 § 1 i art. 201 § 4 Ordynacji podatkowej. Jego zdaniem, w niniejszej sprawie organy celne zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy oraz dopuściły jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Również organ odwoławczy odniósł się w uzasadnieniu decyzji do wszystkich zebranych w sprawie dowodów, skonfrontował wynikające z nich rozbieżności oraz wskazał w sposób szczegółowy i logiczny dlaczego dał wiarę dowodom, na których oparł swe ustalenia, natomiast odmówił wiarygodności dowodom przeciwnym.

Skargę na powyższą decyzję wniosła Spółka B. P. sp. z o.o. w C. Domagała się uchylenia przedmiotowej decyzji oraz poprzedzającej decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania.

Spółka zarzuciła naruszenie; przepisów prawa materialnego art. 78, art. 80, art. 20 WKC oraz art. 80 i art. 81 RWKC i pkt 2 załącznika nr 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych wymogów, jakie powinno spełniać zgłoszenie celne poprzez błędne ich zastosowanie lub wykładnię także przepisów prawa procesowego art. 121, 122, art. 180, art. 187 § 1 , art. 191 i art. 240 § 4 Ordynacji podatkowej co miało wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosiła, iż przedstawione świadectwo pochodzenia Form A nr [...] na towar pochodzący z Rosji uprawnia do zastosowania wobec niego preferencji celnych. Nadto wyjaśniła, iż przy tak dużej ilości towaru wskazanego w dowodzie pochodzenia, towar ten jest sprzedawany w ciągu jego przewożenia na teren Wspólnoty, dlatego istnieje rozbieżność pomiędzy osobą nadawcy tego towaru wpisanym w świadectwie pochodzenia, a wskazanym w zgłoszeniu celnym i w fakturach. Odnośnie zaś poruszanej przez organ kwestii dotyczącej różnicy pomiędzy danymi wynikającymi ze zgłoszeń celnych, a świadectwem pochodzenia, to skarżący wskazuje, iż wniosek o zwrot cła może dotyczyć mniejszej ilości towaru na co wskazuje teść ust. 6 Załącznika nr 7 do rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie szczególnych wymogów, jakie powinno spełniać zgłoszenie celne. Ponadto, organ nigdy nie zwrócił się o wyjaśnienie powyższego, co narusza treść art. 122 i art. 180 ustawy Ordynacja podatkowa. Zdaniem skarżącego, to nie on wystawiał dokument FORM A i nie może ponosić ujemnych konsekwencji z treści z niego wynikającej, a w szczególności z daty jego wystawienia. Ponadto, zdaniem strony skarżącej, organ nie przeprowadził żadnego postępowania dowodowego, z którego wynikałoby, iż towar nie pochodzi z Rosji, i że nie jest objęty preferencyjnym traktowaniem. Naruszenie zaś art. 210 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa spółka B. P. z C. upatruje w braku oceny przez organy obu instancji, dokumentów przedstawionych przez stronę postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ organ administracji publicznej nie dopuścił się naruszeń prawa uzasadniających usunięcie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.

W sprawie niniejszej podstawą wszczęcia postępowania był wniosek z dnia 24 marca 2010 r., w którym spółka B. P. żądała zwrotu cła stosownie do treści art. 236 ust 1 WKC, zgodnie z którym należności celne przywozowe lub wywozowe podlegają zwrotowi , gdy okaże się, że w chwili uiszczenia kwota tych należności nie była prawnie należna lub, że kwota ta została zaksięgowana niezgodnie z art. 220 ust. 2.

W dacie rozstrzygania sprawy przez organy obu instancji zastosowanie miały przepisy Rozporządzenia Wykonawczego w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2010 r. Z dniem 1 stycznia 2011 r. weszło w życie rozporządzenie Komisji (UE) nr 1063/2010 z dnia 18 listopada 2010 r. , zmieniające rozporządzenie EWG) nr 2454/93 ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. UE.L.10.307.1).

Zgodnie z art. 80 RWKC produkty pochodzące z kraju korzystającego, korzystają z preferencji taryfowych określonych w art. 67 po przedłożeniu świadectwa pochodzenia na formularzu A, którego wzór znajduje się w załączniku 17.

Art. 81 RWKC stanowi, że produkty pochodzące w rozumieniu niniejszej sekcji kwalifikują się w przywozie do Wspólnoty, do zastosowania preferencji taryfowych określonych w art. 67, pod warunkiem, że były przewożone bezpośrednio w rozumieniu art. 78, po przedstawieniu świadectwa pochodzenia na formularzu A wystawianego przez organy celne lub przez inne właściwe organy rządowe kraju korzystającego... .

Strona przez cały okres trwania postępowania przed organami celnymi jak i w skardze powołuje się na fakt, iż towar gaz ziemny, pozostałe węglowodory gazowe sprowadzony w okresie od 15 maja 2009 r. do 13 stycznia 2010 r. według dokumentów SAD szczegółowo wymienionych w zaskarżonej decyzji pochodzi z Rosji i korzysta z preferencji celnych według przedłożonego przez nią dokumentu duplikatu świadectwa pochodzenia wystawionego na formularzu A nr [...].

Należy zgodzić się z twierdzeniami strony, że towar gaz ziemny, objęty kodem Taric 2711129700, pochodzący z Rosji korzysta z preferencyjnej stawki celnej, gdyż zgodnie z Rozporządzeniem Rady (WE) nr 732/2008 z dnia 22 lipca 2008 r. wprowadzającym ogólny system preferencji taryfowych na okres od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia 31 grudnia 2011 r. oraz zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 552/97, (WE) nr 1933/2006 oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 1100/2006 i (WE) nr 964/2007 (Dz.U.UE.L.2008.nr 211, str. 1), Rosja należy do państw beneficjentów objętych wspólnotowym systemem ogólnych preferencji taryfowych – Załącznik I i Załącznik II.

Należy jednak zwrócić uwagę na treść art. 5 w/w rozporządzenia, który stanowi, że:

1/ przewidziane preferencje taryfowe stosuje się do przywozu produktów objętych rozwiązaniem przyznanym państwom beneficjentom, z których produkty te pochodzą,

2/ do celów rozwiązań, o których mowa w art. 1 ust. 2, reguły pochodzenia dotyczące definiowania pojęcia produktów pochodzących, procedury oraz związane z nimi metody współpracy administracyjnej zostały ustanowione w rozporządzeniu (EWG) nr 2454/93.

Prawidłowo organy celne powołały się na art. 81 RWKC stawiający wymóg legitymowania się przez importera towaru świadectwem pochodzenia , które powinno być wystawione przez właściwe organy kraju korzystającego, jeżeli towar, który jest wywożony jest uznany za pochodzący z tego kraju.

Świadectwo pochodzenia, na które powołuje się strona i które ma świadczyć o preferencyjnym pochodzeniu sprowadzonego towaru to duplikat świadectwa pochodzenia FORM A nr [...] wystawiony dnia 19 czerwca 2009 r., z którego wynika, że organem wystawiającym świadectwo jest Izba Przemysłowo-Handlowa, Almaty z Kazachstanu.

Zdaniem Sądu, prawidłowo organy celne uznały, iż przedstawiony przez stronę skarżącą dokument FORM A nie jest dowodem uprawniającym do zastosowania preferencji celnej, ponieważ został wystawiony nie przez właściwy organ rządowy kraju korzystającego czyli przez organ Federacji Rosyjskiej, a przez organ rządowy Kazachstanu. Strona cały czas twierdzi, że towar sprowadzony i objęty zgłoszeniami celnymi pochodzi z Rosji. Z tego więc kraju powinna przedstawić świadectwo pochodzenia by mogła skorzystać z preferencji taryfowych.

Zgodzić się również należy z organem drugoinstancyjnym, iż towar opisany tym świadectwem pochodzenia nie jest tym samym towarem, którego dotyczą zgłoszenia celne wynikające z wniosku strony. Świadectwo pochodzenia, by wywołało skutek zastosowania preferencji taryfowych do sprowadzonego towaru musi spełniać wymogi formalne. Przepisy art.81 ust. 8 i 9 RWKC oraz załącznik nr 17 do RWKC i załącznik nr 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych wymogów, jakie powinno spełniać zgłoszenie celne (Dz.U. z 2004 r. Nr 94, poz. 902 z późn. zm.) określają ogólne warunki jakie powinno spełniać świadectwo pochodzenia, dla potwierdzenia pochodzenia danego towaru. Zgodnie z tymi przepisami wszystkie pola formularza A, za wyjątkiem pola 2 i 3 podlegają obligatoryjnemu wypełnieniu i dane w nich zawarte muszą być prawidłowe. Odpowiedzialność za należyte wypełnianie świadectwa ponosi właściwy organ rządowy kraju korzystającego. Świadectwo, o którym mowa, ma na celu przede wszystkim identyfikowanie w prawidłowy sposób sprowadzony na terytorium Unii Europejskiej towar.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego prawidłowo organy celne we własnym zakresie przeprowadziły weryfikację przedmiotowego świadectwa, albowiem wiarygodność tego dokumentu (z dnia 19 marca 2009 - nr [...]) i dane w nim zawarte budzą istotne wątpliwości zwłaszcza w zestawieniu z ich odpowiednikami w zgłoszeniach celnych, i innych dokumentach towarzyszących poszczególnym przesyłkom. Z akt sprawy bowiem wynika, iż inne jest oznaczenie eksportera w świadectwie, a inne w zgłoszeniach celnych; w pierwszym jest firma "K." LTD A., Republika Kazachstanu, w drugim zaś przypadku mamy do czynienia z firmą [...] "G." Moska , Rosja.

Nie są to bynajmniej jedyne różnice, albowiem istnieją rozbieżne dane odnośnie masy sprowadzonego gazu. W polu 9 dokumentu FORM A masę towaru wpisano 38 000 000 kg, natomiast łączna masa towary sprowadzonego: gazu ziemnego i pozostałych węglowodorów gazowych skroplonych, propan pozostały wynosi 6971 200 kg. Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych wymogów, jaki powinno spełniać zgłoszenie celne, w ust. 6 złącznika nr 7 stanowi , że różnica pomiędzy rzeczywistą masą towaru , a masą określoną w dowodzie pochodzenia nie powinna przekraczać 5% (...). Jeżeli ilość przywiezionego towaru jest mniejsza od tej, która wynika z dowodu pochodzenia o więcej niż 5% dowód taki może być przyjęty po wyjaśnieniu przez zgłaszającego przyczyn wystąpienia rozbieżności w masie towaru. W niniejszej sprawie różnica ta wynosi powyżej 18% i należy zgodzić się z Dyrektorem Izby Celnej, iż skarżący w żaden logiczny sposób nie wyjaśnił dlaczego występują, aż tak duże rozbieżności. Nawet, jeżeli jak twierdzi strona od części partii towaru nie było pobierane cło, to zawsze istnieją zgłoszenia celne na te partie towaru i tymi dokumentami strona mogła udowodnić brak różnicy w masie towaru sprowadzonego, a wykazanego w świadectwie pochodzenia.

Ponadto, każdej przesyłce towarzyszyła faktura, którą strona skarżąca dołączyła do zgłoszenia celnego na daną partię towaru. Natomiast pole 10 świadectwa pochodzenia FORM A , które podlega przecież obligatoryjnemu wypełnieniu nie zawiera żadnej informacji dotyczącej daty i numeru wystawionej faktury.

Strona w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej, jak i w skardze do sądu podnosiła, iż przy tak dużej ilości sprowadzonego towaru, jest on sprzedawany w trakcie transportu do Wspólnoty (przewóz trwa około dwóch tygodni), dlatego nadawcą jest inny podmiot niż sprzedający. Nadawca wystawia kilka faktur kupującym, którzy następnie sprzedają towar importerom mającym siedzibę we Wspólnocie.

Za organem drugoinstancyjnym należy stwierdzić, iż podniesione przez stronę okoliczności nabycia towaru od kolejnego sprzedawcy nie mogą być uwzględnione, gdyż norma prawna zawarta w ust. 5 załącznika nr 7 rozporządzenia Ministra Finansów z 22 kwietnia 2004 r. wyraźnie stanowi, iż opis towaru na dokumencie potwierdzającym powinien umożliwić jego identyfikacje. Dlatego wypełnienie pola 10 świadectwa pochodzenia jest tak ważna. Dokument FORM A przedstawiony przez stronę nie zawiera żadnego opisu faktur, które dołączone były do zgłoszeń celnych; uniemożliwia to nie tylko identyfikację sprowadzonego na terytorium Unii towaru, ale również świadczy o tym, iż nie został bezpośrednio sprowadzony z kraju korzystającego. Warunkiem zastosowania preferencji celnej jest udokumentowanie bezpośredniego przywozu towaru na terytorium Unii Europejskiej z kraju korzystającego (art. 81 RWKC w zw. z art. 78 RWKC). Dokument FORM A wystawiony został w Kazachstanie i to z tego kraju, importer powinien wykazać bezpośrednie sprowadzenie towaru na teren Unii.

Jednakże dla sprawy niniejszej nie ma to znaczenia, ponieważ strona skarżąca przez cały okres prowadzenia postępowania celnego jak i przed sądem twierdzi , iż sprowadzony gaz pochodzi z Rosji. Z dokumentów dołączonych przez spółkę B. P. do zgłoszeń celnych (wymienionych szczegółowo w decyzji organu II instancji) wynika, iż towary zgłoszone do procedury dopuszczenia do obrotu posiadają niepreferencyjne pochodzenie, gdyż w polu 15 dokumentu SAD jako kraj wysyłki wskazana została Rosja, a w polu 34 jako kod kraju pochodzenia wpisano RU co oznacza Federację Rosyjską. Na fakturach jako kraj pochodzenia wskazano Rosję, a nadawcą towaru jest – [...] "G." z Moskwy. Jeszcze raz więc należy podkreślić, że B. P. spółka z o.o. chcąc skorzystać z preferencji taryfowych, powinna udokumentować preferencyjne pochodzenie towaru z Rosji poprzez przedłożenie odpowiedniego dowodu pochodzenia wystawionego przez organy celne lub przez inne właściwe organy rządowe Federacji Rosyjskiej, czego jednak nie uczyniła.

Zdaniem Sądu powoływanie się przez skarżącą na fakt, iż od swojego kontrahenta z Rosji otrzymała taki dokument jaki przedłożyła przy wniosku o zwrot cła z dnia 24 marca 2010 r. , nie może wywołać skutku prawnego w postaci zwrotu cła. Art. 81 RWKC określa ściśle wymagania jakie powinno spełniać świadectwo pochodzenia. Oznacza to iż nie może to być świadectwo pochodzenia na formularzu A wystawione przez organ rządowy jakiegokolwiek kraju lub organu celnego innego niż ten, z którego faktycznie pochodzi sprowadzony importowany towar.

Zważyć również należy, iż z przepisu ustępu 2 Załącznika nr 7 do rozporządzenia Ministra Finansów z 22 kwietnia 2004 r. wynika, że dokument potwierdzający pochodzenie powinien dotyczyć towarów objętych jedną przesyłką, z wyjątkiem dowodu pochodzenia potwierdzającego pochodzenie towarów objętych sekcjami XVI i XVII lub pozycjami 7302 i 9406 Zharmonizowanego Systemu oznaczenia i kodowania towarów (HS), przywożonych partiami oraz przypadków uregulowanych w art. 90b ust. 4 i art. 118 ust. 4 Rozporządzenia Wykonawczego.

W uzasadnionych przypadkach dowód pochodzenia może dotyczyć części przesyłki,

Pojęcie "przesyłki" zostało zdefiniowane w art. 66 lit. j RWKC, "przesyłka" oznacza produkty, które są albo wysyłane od jednego eksportera do jednego odbiorcy lub objęte jednym dokumentem przewozowym obejmującym ich transport od eksportera do odbiorcy, albo w przypadku braku takiego dokumentu, objęte jedną fakturą.

Przedmiotowy gaz ziemny dopuszczony do obrotu wg wymienionych zgłoszeń celnych nie spełnia żadnego z warunków wynikających z przytoczonej powyżej definicji przesyłki. Towar ten nie został wysłany jednego dnia, nie był objęty jednym dokumentem transportowym, ani też jedną fakturą. Oznacza to, iż sprowadzony był na teren Unii Europejskiej więcej niż jedną przesyłką.

Zdaniem Sądu, by przedłożony przez stronę dokument - duplikat świadectwa pochodzenia wystawiony na formularzu A nr [...] uprawniał do zastosowania preferencji taryfowych, jego poprawność materialna i formalna nie może budzić żadnych wątpliwości.

Uwzględniając powyższe, a także argumenty wskazane w decyzji Dyrektora Izby Celnej, uznać należy, że podniesione w skardze kwestia niewyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i nieobjęcie towaru z Rosji preferencjami taryfowymi, nie może zostać uwzględnione skoro przedstawiony duplikat świadectwa pochodzenia wystawiony na formularzu A dotyczył towaru z Republiki Kazachstanu, o czym świadczy wystawienie go przez Izbę Przemysłowo-Handlową Almaty z Kazachstanu.

W konsekwencji – zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego – brak jest podstaw by uznać za zasadny zarzut obrazy treści art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej.

Sąd nie podzielił zarzutu skargi naruszenia art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej w sposób mający wpływ na wynik sprawy, a tylko taki zarzut uzasadniałby uchylenie zaskarżonej decyzji. W rozpatrywanej sprawie, poddano szczegółowej analizie przedstawione przez stronę świadectwo pochodzenia FORM A porównując dane w nim zawarte z odpowiednimi dokumentami dołączonymi do 73 zgłoszeń celnych.

Omówienie tych faktów w połączeniu z przedstawionymi dowodami, którym organ dał wiarę, znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto w wystarczającym zakresie organ wyjaśnił podstawy prawne decyzji, przytaczając przepisy prawa i ustosunkowując się do zarzutów odwołania.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przesądami administracyjnymi (Dz.U. nr 1153, poz. 1270 z późn. zm.) oddalił skargę.