Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2705/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-10-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.1 84
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 1 października 2019 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Barbara Adamiak Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak sędzia del. WSA Bogusław Cieśla (spr.) Protokolant: asystent sędziego Julia Słomińska po rozpoznaniu w dniu 1 października 2019 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 lipca 2017 r. sygn. akt II SA/Gl 160/17 w sprawie ze skargi M.W. i A.W. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wykonanych robót budowlanych oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 12 lipca 2017 r., sygn. II SA/Gl 160/17 - po rozpoznaniu skargi M.W. i A.W. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...], umarzającą postępowanie w sprawie wykonanych robót budowlanych - uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta Gliwice z dnia [...] października 2016 r. nr [...].

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że Prezydent Miasta Gliwice decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. odmówił B.G. udzielenia pozwolenia na nadbudowę garażu w budynku mieszkalnym jednorodzinnym w zabudowie szeregowej w Gliwicach przy ul. [...].

Wojewoda Śląski decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. uchylił decyzję odmowną oraz udzielił B.G. pozwolenia na budowę zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uwzględniając skargę M.W. i A.W., wyrokiem z dnia 18 lutego 2011 r. sygn. akt II SA/Gl 915/10, uchylił decyzję Wojewody z dnia [...] czerwca 2010 r. oraz orzekł o jej niewykonalności do czasu uprawomocnienia się wyroku.

Sąd stwierdził, że kwestią sporną była zgodność projektu z planem miejscowym oraz zgodność zagospodarowania działki z przepisami techniczno-budowlanymi. W tym kontekście wymagała wyjaśnienia legalność otworu okiennego i drzwiowego w ścianie budynku skarżących, usytuowanej w odległości 3,5 m od granicy działek oraz charakter pomieszczenia, które doświetlają. Zdaniem Sądu nie wyjaśniono, czy nadbudowa nie narusza skali budynków sąsiednich (§ 15 ust. 3 pkt 4 lit. i planu miejscowego).

Jednocześnie Sąd nie podzielił zarzutów skargi, co do niemożności nadbudowy obiektu położonego bezpośrednio przy granicy działki. Taką możliwość przewiduje bowiem obowiązujący plan, jak i § 12 ust. 3 pkt 1 warunków technicznych z uwagi na szerokość działki inwestorów, mniejszą niż 16m.

Sąd stwierdził, że wobec rozpoczęcia robót, postępowanie w sprawie pozwolenia na nadbudowanie garażu powinno być umorzone, a inwestycja podlega kognicji organów nadzoru budowlanego.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Wojewoda Śląski decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. uchylił decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta Gliwice prowadził postępowanie w ramach nadzoru budowlanego, co do zrealizowanych robót budowlanych. Po kilkakrotnym rozpoznaniu sprawy, decyzją z dnia [...] października 2016 r. umorzył postępowanie, prowadzone w trybie art. 50 ust. 1 pkt 1 oraz art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.).

Organ wskazał, że otwory okienny i drzwiowy w budynku sąsiednim wykonano legalnie. W odrębnym postępowaniu umorzono postępowanie w tej sprawie.

W świetle przedłożonej przez inwestorkę oceny technicznej rzeczoznawcy budowlanego M.D., nadbudowa garażu nie ogranicza naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi i spełnia wymogi § 13, § 57 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.).

Skoro roboty budowlane wykonano na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, zgodnie z obowiązującym wówczas planem miejscowym, dostosowanie architektury dachu do zgodności z obecnie obowiązującymi przepisami, zakłóciłby istniejący ład i porządek architektoniczny. Połacie dachu nadbudowy posiadają identyczne nachylenia, jak pozostała część budynku i budynki sąsiednie, czyli spełniony został warunek zachowania jednorodności rozwiązań w skali zespołu i ciągu ulicznego.

W ocenie organu wykonane roboty są zgodne z prawem, co uzasadniało umorzenie postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.

Zarzuty naruszenia własności sąsiedniej nieruchomości i wyrządzenia szkód w wyniku robót budowlanych nie podlegały kompetencji organu nadzoru budowlanego.

Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r., utrzymał w mocy decyzję o umorzeniu postępowania w ramach nadzoru budowlanego.

Organ odwoławczy stwierdził, że sprawa została należycie wyjaśniona, zgodnie z wytycznymi zawartymi w poprzedniej decyzji kasacyjnej oraz zgodnie ze stanowiskiem Sądu w sprawie II SA/Gl 915/10.

Analiza oświetlenia i nasłonecznienie wykazała spełnienie wymagań § 60 ust. 1 warunków technicznych, czyli co najmniej 3 godziny nasłonecznienia w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godz. 7 - 17.

Organ odwoławczy zgodził się też ze stanowiskiem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, co do zgodności budowy z przepisami planistycznymi.

W ocenie organu odwoławczego, taki stan rzeczy uzasadniał umorzenie postępowania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A.W. i M.W. podnosili, że sprawa nie została należycie wyjaśniona. Brak było podstaw do umorzenia postępowania, obiekt nie został bowiem skończony i nie nadaje się do eksploatacji. Ewentualne roboty konieczne do ukończenia budowy naruszałyby prawo ich własności z uwagi na usytuowanie w granicy.

Skarżący ponowili zarzuty w zakresie niezgodności nadbudowy z pierwotnym projektem oraz zapisami planu miejscowego w zakresie formy i spadku dachu, naruszenie wymogów § 13 warunków technicznych, brak ocieplenia ściany, odwodnień i uszczelnień.

Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga musiała być uwzględniona, choć nie wszystkie zarzuty podzielił.

Zdaniem Sądu do przedmiotowej nadbudowy prawidłowo zastosowano tryb z art. 50 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Nadbudowę garażu, wykonano w okresie pozostawania w obrocie prawnym ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, która następnie została wyeliminowana z obrotu prawnego.

Postanowieniem z dnia 29 września 2010 r. sygn. akt II SA/Gl 915/10 Sąd oddalił wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę, zaś Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 25 listopada 2010 r. sygn. II OZ 1160/10, oddalił zażalenie.

Zatem z mocy art. 61 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, decyzja o pozwoleniu na budowę uprawniała inwestorkę do prowadzenia robót budowlanych do czasu wydania wyroku z dnia 18 lutego 2011 r., uchylającego decyzję organu odwoławczego. Wykonanie robót budowlanych w takiej sytuacji stanowiło inny przypadek w rozumieniu art. 50 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.

Celem postępowania naprawczego była ocena zgodności wykonania robót z przepisami, a nie z udzielonym pozwoleniem na budowę.

Jednak w ocenie Sądu, organy nadzoru budowlanego ograniczyły się tylko do zbadania dwóch kwestii, które były przyczyną uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę, pominęły zgodność budowy z pozostałymi przepisami prawa budowlanego, w tych techniczno-budowlanymi oraz sztuką budowlaną. Na taki zakres badania sprawy słusznie wskazywał organ odwoławczy w motywach poprzedniej decyzji kasacyjnej.

Przedłożona przez inwestorkę ocena techniczna obejmowała jedynie kwestię naświetlenia i nasłonecznienia pomieszczeń na pobyt ludzi w budynku skarżących od strony przedmiotowej nadbudowy.

Pomimo zarzutów skarżących, co do jakości wykonywanych robót, organy nadzoru budowlanego z naruszeniem art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., uchyliły się od przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i zajęcia stanowiska, przedwcześnie umarzając postępowanie jako bezprzedmiotowe.

Sąd nie podzielił jednak zarzutów skarżących w zakresie sprzeczności budowy z przepisami planistycznymi i § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych.

Zgodność budowy należało odnosić bowiem do zapisów planu miejscowego z daty wykonania robót. Plan miejscowy z 2014 r. (Dz. Urz. Woj. Śl. z dnia 31 grudnia 2014 r., poz. 6770), nie przewiduje na tym terenie innego rodzaju zabudowy, a jedynie wprowadza inne niż poprzedni plan z 2004 r. wymogi w zakresie formy i kąta nachylenia połaci dachowych (§ 8 ust. 4 pkt 3 lit. f i g).

Przedmiotowy dach ma formę dwuspadową o różnych kątach nachylenia (od 20° do 64°). Połacie dachowe nad nadbudowaną częścią są równoległe do połaci dachowych nad pozostałą częścią, co zachowuje jednorodność rozwiązań w skali zespołu lub ciągu ulicznego, zgodnie z wymogami poprzednio obowiązującego planu z daty udzielenia pozwolenia na budowę.

Sąd stwierdził, że wykonanie innego dachu w zabudowie szeregowej, doprowadziłby do zaburzenia ładu architektonicznego. Słusznie zatem organy nadzoru budowlanego w oparciu o przedłożoną ocenę techniczną (analizę oświetlenia i nasłonecznienia), stwierdziły spełnienie wymogów § 13, § 57 i § 60 ww. rozporządzenia .

W postępowaniu przed organami nadzoru budowlanego skarżący nie mogą skutecznie powoływać się na pogorszenie komfortu zamieszkiwania na skutek powstania nadbudowy.

Z mocy art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich podlega ochronie jedynie w aspekcie spełnienia wymogów prawa budowlanego, w tym przepisów techniczno-budowlanych.

Także naruszenie art. 47 Prawa budowlanego poprzez bezprawne wejście na nieruchomość sąsiednią w celu wykonania robót, nie jest przeszkodą w legalizacji inwestycji. Naruszenie prawa własności podlega bowiem ochronie wyłącznie przed sądem powszechnym z mocy art. 140 i 144 k.c.

Podnoszone niezgodności w dokumentacji, co do oznaczenia inwestora jak i w dzienniku budowy nie mają znaczenia. Celem postępowania naprawczego było bowiem doprowadzenie do zgodności z prawem budowlanym wykonanych robót, a nie do zgodności z pierwotnym projektem i zapisami w dzienniku budowy.

Sąd uwzględnił jednak skargę z powodu naruszenia art. 105 § 1 k.p.a. i przedwczesnego umorzenia postępowania naprawczego, bez wyjaśnienia zgodności wykonanych robót z przepisami prawa budowlanego, w tym techniczno-budowlanymi oraz sztuką budowlaną, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ I instancji miał ocenić zgodność nadbudowy z prawem i sztuką budowlaną, w aspekcie wymogów z art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego, a w razie wątpliwości, zażądać od inwestorki odpowiednich ocen lub ekspertyz w trybie art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego.

Dopiero na tej podstawie możliwe będzie zdaniem Sądu, stwierdzenie, czy zachodzą podstawy do nałożenia obowiązków wykonania określonych czynności i robót w celu doprowadzenia procesu budowlanego do stanu zgodnego z prawem w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Nakazane roboty nie mogą jednak przekraczać granic własności. Wskazano na konieczność zapewnienia udziału w postępowaniu współwłaścicielowi nieruchomości, zgodnie z art. 28 k.p.a.

Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach zaskarżył skargą kasacyjną wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 lipca 2017 r., sygn. II SA/GI160/17.

Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: "p.p.s.a."), zarzucił naruszenie przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez wadliwie uchylenie prawidłowych decyzji, podczas gdy organy nie dopuściły się zarzucanych im naruszeń przepisów postępowania administracyjnego;

2) art. 133 p.p.s.a. poprzez pominięcie dowodów znajdujących się w aktach sprawy, w tym protokołu oględzin z 11 kwietnia 2016 r., uznanie, że organy ograniczyły się jedynie do zbadania kwestii, które były przyczyną uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę, podczas gdy zbadały zgodność robót z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, a także z regułami sztuki budowlanej;

3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 p.p.s.a. oraz art. 12 k.p.a. poprzez wydanie wyroku, który powoduje przewlekłość postępowania administracyjnego;

4) art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez brak wskazania w uzasadnienia, jakiego rodzaju czynności dowodowe organy nadzoru budowlanego powinny przeprowadzić przy ponownym rozpoznawaniu sprawy.

Organ domagał się uchylenia wyroku i oddalenia skargi, ewentualnie uchylenia wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że organy nadzoru budowlanego w toku postępowania trwającego 7 lat, wielokrotnie analizowały zgodność przedmiotowej inwestycji z przepisami prawa budowlanego. Ustaliły, że nie zachodzą przesłanki do nałożenia na inwestorkę dalszych obowiązków, gdyż inwestycja odpowiada prawu. W celu wyjaśnienia wątpliwości, zobowiązano inwestorkę do przedłożenia oceny technicznej w zakresie m.in. nasłonecznienia budynku sąsiedniego, sporządzono dokumentację fotograficzną, przeanalizowano zgodność inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego, kilkakrotnie przeprowadzono oględziny. Inwestycja nie narusza przepisów prawa budowlanego, w tym przepisów techniczno-budowlanych, oraz reguł sztuki budowlanej. Nie zaistniały przesłanki z art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego do nałożenia na inwestorkę obowiązku wykonania jakichkolwiek czynności lub robót w celu doprowadzenia nadbudowy do stanu zgodnego z prawem.

Wbrew ocenie Sądu I instancji, organy nadzoru budowlanego nie ograniczyły się tylko do zbadania legalności otworów okiennych w sąsiadującym budynku, doświetlenia i przesłaniania tego budynku przez nadbudowę garażu. Badały także zgodność inwestycji z warunkami technicznymi, z planem zagospodarowania przestrzennego, zasadami sztuki budowlanej oraz w zakresie ładu przestrzennego.

W aktach sprawy znajduje się ocena techniczna autorstwa mgr inż. S.D., uzupełniona o dodatkowy rysunek dotyczący tzw. linijki światła. Autor opracowania nie wskazał, aby inwestycja naruszała jakiekolwiek przepisy techniczno-budowlane.

W trakcie oględzin dokonanych 11 kwietnia 2016 r., analizowano prawidłowość inwestycji i organ nie stwierdził jakichkolwiek naruszeń. Weryfikowane były rzekome nieprawidłowości zgłaszane przez M. i A. W., w tym również kwestia usytuowania i szerokości ogniomuru oraz wykonanej na nim obróbki blacharskiej.

Organ powiatowy w trakcie oględzin nie stwierdził naruszeń dotyczących tych kwestii. Sprawa ocieplenia nadbudowy czy obróbek blacharskich to niezgodności inwestycji z projektem budowlanym zatwierdzonym uchyloną decyzją o pozwoleniu na budowę, które nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, rozpoznawanej na podstawie art. 50-51 Prawa budowlanego.

Sąd I instancji nie wskazał w jakim zakresie i w jaki sposób, organy nadzoru budowlanego powinny przeprowadzić dodatkowe postępowania wyjaśniające, przy ponownym rozpoznawaniu sprawy.

A.W. i M. W. w odpowiedzi na skargę kasacyjną Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wnieśli o jej oddalenie.

W ich ocenie przedmiotowa nadbudowa nie nadaje się do eksploatacji wobec niespełniania przez ścianę norm energooszczędności. Postępowanie nie stało się bezprzedmiotowe, gdyby stwierdzono że zachodzi konieczność wykonania prac w granicy działki, w zakresie ocieplenia, obróbek blacharskich, odwodnienia i uszczelnienia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

W świetle art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna wniesiona w przedmiotowej sprawie została oparta na podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. tj. na naruszeniu przepisów postępowania. Oceniając zarzuty w niej zawarte stwierdzić należy, że nie są zasadne.

Celem przedmiotowego postępowania naprawczego, prowadzonego w trybie art. 50 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.) była ocena zgodności wykonanych robót z przepisami.

Podkreślenia wymaga, że choć Sąd Wojewódzki nie podzielił tych zarzutów skargi, które w istocie kwestionowały możliwość zalegalizowania nadbudowy garażu, to jednocześnie uznał, że umarzając postępowanie organy nadzoru budowlanego nie oceniły zgodności budowy z pozostałymi przepisami techniczno-budowlanymi oraz sztuką budowlaną.

Materiał dowodowy wskazuje, że działania organu koncentrowały się na ocenie, czy spełnione zostały przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) - w zakresie naświetlenia i nasłonecznienia pomieszczeń na pobyt ludzi w budynku skarżących od strony przedmiotowej nadbudowy.

Pomimo wielokrotnie podnoszonych zarzutów, co do jakości wykonywanych robót, organy nadzoru budowlanego z naruszeniem art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., uchyliły się od przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i zajęcia stanowiska w tym zakresie, przedwcześnie umarzając postępowanie jako bezprzedmiotowe.

Tym samym, słusznie Sąd Wojewódzki uwzględnił skargę z powodu naruszenia art. 105 § 1 k.p.a. i przedwczesnego umorzenia postępowania naprawczego, bez wyjaśnienia zgodności wykonanych robót z przepisami prawa budowlanego, w tym techniczno-budowlanymi oraz sztuką budowlaną, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Dopiero po zbadaniu tych kwestii możliwe będzie stwierdzenie, czy zachodzą podstawy do nałożenia obowiązków wykonania określonych czynności i robót w celu doprowadzenia procesu budowlanego do stanu zgodnego z prawem w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego.

Mimo, że w sprawie niniejszej oględziny przeprowadzano kilkakrotnie to w decyzji brak jest odniesienia się do istotnej z punku widzenia skarżących kwestii zgodności wykonanych robót ze sztuką budowlaną. Wprawdzie w aktach sprawy znajduje się ocena techniczna autorstwa mgr inż. S.D., to jednak nie odnosi się ona do zgodności wykonanych robót ze sztuką budowlaną, zwłaszcza obróbek blacharskich i ewentualnego ich wpływu na nieruchomość skarżących.

Ustalenia z oględzin dokonanych 11 kwietnia 2016 r., w zakresie szerokości ogniomuru oraz wykonanej na nim obróbki blacharskiej nie znalazły odzwierciedlenia w uzasadnieniu decyzji.

Podkreślenia wymaga, że Sąd I instancji nie przesądzając przyszłego rozstrzygnięcia, wyraźnie wskazał, w jakim zakresie i w jaki sposób, organy nadzoru budowlanego powinny przeprowadzić dodatkowe postępowania wyjaśniające.

Sąd stwierdził bowiem, że w ponownym rozpoznawaniu sprawy organ musi ocenić zgodność nadbudowy z prawem i sztuką budowlaną w aspekcie wymogów z art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego, a w razie wątpliwości, zażądać od inwestorki odpowiednich ocen lub ekspertyz w trybie art. 81c ust. 2 prawa budowlanego.

Tym samym jako bezzasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez brak wymaganego uzasadnienia wyroku Sądu w zakresie wskazania, jakiego rodzaju czynności dowodowe organy nadzoru budowlanego powinny przeprowadzić przy ponownym rozpoznawaniu sprawy.

Poza tym uzasadnienie sporządzone z uchybieniem art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić naruszenie przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy tylko wtedy, gdy zawarta w nim ocena prawna ma zasadnicze znaczenie dla wadliwego, końcowego załatwienia sprawy.

Wadliwość uzasadnienie wyroku stanowi podstawę kasacyjną wymienioną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., jeżeli prowadzi do niezgodnego z prawem załatwienia sprawy.

Takich wadliwości nie ma uzasadnienie kwestionowanego wyroku, zawiera wszystkie wymagane elementy, a przedstawiona w nim argumentacja pozwala na jednoznaczną ocenę w toku kontroli instancyjnej.

Prawidłowemu wyrokowi Sądu nie można również zarzucić, że skutkuje on przewlekłością postępowania administracyjnego.

Zatem w skardze kasacyjnej nie podważono skutecznie oceny, iż organy nadzoru budowlanego z naruszeniem art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., przedwcześnie umorzyły postępowanie jako bezprzedmiotowe.

Dlatego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.