Wyrok NSA oz. w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 848/02
NSA oz. w Lublinie
Data orzeczenia: 2003-12-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Powołane przepisy: article: art. 40 ust. 1
journal: Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139
law: Obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 22 stycznia 1999 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
Teza: Pod pojęciem usług towarzyszących zabudowie mieszkaniowej należy rozumieć urządzenia dla zaspokojenia codziennych potrzeb mieszkańców. W przypadku zamiaru realizacji utwardzonego placu przeznaczonego na komis samochodowy nie można dopatrzyć się takiej funkcji. Niezgodność zamierzenia inwestycyjnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego rozciąga się, z przyczyn oczywistych także na budynek portierni, który funkcjonalnie miałby być powiązany z komisem samochodowym.

TEZY

Pod pojęciem usług towarzyszących zabudowie mieszkaniowej należy rozumieć urządzenia dla zaspokojenia codziennych potrzeb mieszkańców. W przypadku zamiaru realizacji utwardzonego placu przeznaczonego na komis samochodowy nie można dopatrzyć się takiej funkcji. Niezgodność zamierzenia inwestycyjnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego rozciąga się, z przyczyn oczywistych także na budynek portierni, który funkcjonalnie miałby być powiązany z komisem samochodowym.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skarg Tomasza B. i Mirosława G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 16 maja 2002 r. (...) w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - oddala skargi.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzją z dnia 16 maja 2002 r. po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej Właścicieli Nieruchomości przy ul. S. 25 w L. od decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia 25 stycznia 2002 r. ustalającej na wniosek Mirosława G. i Tomasza B. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu działki oznaczonej numerem geodezyjnym 2/2 położonej w L. przy Al. S. P. 87 dla realizacji utwardzonego planu przeznaczonego na komis samochodowy oraz wymiany budynku gospodarczego z przeznaczeniem na portiernię - uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i odmówiło ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla realizacji powyższej inwestycji.

Według motywów tego rozstrzygnięcia do terenu planowanej inwestycji położonego w L. przy Al. S. P. 87 mają zastosowanie zapisy Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego L. Zespołu Miejskiego zatwierdzonego uchwałą Miejskiej Rady Narodowej w L. nr XV/91/86 z dnia 30 grudnia 1986 r. /Dz.Urz. Woj. L. 1987 nr 2 poz. 25/ wraz z późniejszymi zmianami zatwierdzonymi uchwałą Rady Miejskiej w L. nr L/500/93 z dnia 21 października 1993 r. /Dz.Urz. Woj. L. nr 17 poz. 101/ zawarte w symbolu IV B 16 MN. Teren ten został oznaczony jako tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, zaś w ustaleniach realizacyjnych przewidziano na nim zabudowę mieszkaniową o niskiej intensywności z możliwością realizacji różnych form zabudowy oraz usług towarzyszących.

Wobec wyżej przytoczonego zapisu obowiązującego planu Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że inwestycja polegająca na realizacji komisu samochodowego na działce nr 2/2 jest sprzeczna z tym ustaleniem zarówno co do funkcji terenu jak i sposobu jej realizacji, bowiem nie może być prawidłowa kwalifikacja, że komis samochodowy jest usługą towarzyszącą zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej.

Skoro została wykazana sprzeczność zamiaru inwestorskiego z obowiązującym planem miejscowym, to po stronie organu odwoławczego powstał obowiązek eliminacji zaskarżonej decyzji /organu I instancji/ z obrotu prawnego w sposób trwały poprzez rozstrzygnięcie merytoryczne polegające na odmowie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu przy Al. S. P. 87 dla realizacji komisu samochodowego. Nie mogła również ostać się decyzja w części dotyczącej wymiany budynku gospodarczego na portiernię, bowiem miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w tym terenie nie dopuszcza takich wymian, zaś przepisy rangi ustawowej takiej możliwości nie przewidują. Taką wymianę należy bowiem uznać za budowę nowego obiektu w miejsce dotychczasowego.

Skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższe rozstrzygnięcie wnieśli Tomasz B. i Mirosław G.

Zdaniem skarżących zamierzona przez nich inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, według którego działka przy Al. S. P. 87 w L. przewidziana jest pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną o niskiej intensywności z możliwością realizacji różnych form zabudowy oraz usług towarzyszących.

Zgodnie z tym planem na działce od 15 lat prowadzony jest warsztat - Blacharstwo i Lakiernictwo Samochodowe. Skoro prowadzenie takiego warsztatu nie pozostaje w sprzeczności z planem i mieści się w pojęciu usług towarzyszących, to prowadzenie komisu samochodowego na tej samej działce można również uznać za usługi towarzyszące, tym bardziej, że intensywność tej działalności jest niewspółmiernie niższa niż warsztatu blacharsko-lakierniczego.

W ocenie skarżących organ odwoławczy nie dopełnił obowiązku zgromadzenia dostatecznego materiału dowodowego mającego na celu merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy w zakresie zgodności zamiaru inwestorskiego z obowiązującym planem miejscowym. W tym kontekście skarżący podkreślają pominięcie faktu prowadzenia na działce nr 2/2 warsztatu blacharsko-lakierniczego, co narusza - ich zdaniem - zasady prawdy obiektywnej i równości obywateli wobec prawa.

T. B. i M. G. zwrócili także uwagę na zapis punktu 2.7.7 tekstu planu w brzmieniu: "W granicach obszaru objętego planem dopuszcza się lokalizację obiektów i funkcji nie objętych programem zagospodarowania, jeżeli wynika to z potrzeb obsługi lub rozwoju i nie oddziałuje niekorzystnie na docelowy charakter jednostki lub obszaru funkcjonalnego" oraz stwierdzili, że przepis ten w świetle toczącego się postępowania w sprawie zmiany dotychczasowego planu zagospodarowania przestrzennego tego obszaru /w nowym planie działka nr 2/2 w całości przeznaczona jest pod usługi/ dopuszcza realizację funkcji nie objętej dotychczasowym programem zagospodarowania, ponieważ wynika to z potrzeb obsługi i rozwoju i nie oddziaływuje niekorzystnie na docelowy charakter jednostki lub obszaru funkcjonalnego.

Inwestorzy zarzucili nadto zaskarżonej decyzji naruszenie art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139 ze zm./ w związku z argumentacją zawartą w uzasadnieniu decyzji dotyczącą wymiany budynku gospodarczego na portiernię i wyjaśnili, że ich zamiarem jest wykonanie bądź odbudowa zniszczonego budynku gospodarczego. Szczegóły dotyczące tej inwestycji winny zaś znaleźć się we wniosku o pozwolenie na budowę.

Mirosław G. w swojej skardze dodatkowo odniósł się do zarzutów Wspólnoty Mieszkaniowej zawartych w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej co do wpływu zamierzonej inwestycji na dostęp mieszkańców ulic D. i S. do jedynej drogi łączącej osiedle z miastem i stwierdził, że wyjazd z ul. D. w Al. S. P. w rzeczywistości utrudnia odwlekana od kilkunastu lat przebudowa Alei S. P. z braku środków finansowych, w tym także odwlekanie planowanego w tym miejscu skrzyżowania z sygnalizacją świetlną.

W konkluzji skarżący domagali się uchylenia zaskarżonej decyzji.

W odpowiedziach na skargi wniesiono o ich oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 3 września 2002 r. sprawy ze skarg Tomasza B. i Mirosława G. zostały połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia.

Rozpoznając skargi Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 40 ust. 1 obowiązującej w dacie podjęcia zaskarżonej decyzji ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /t.j. Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139 ze zm./ w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się, w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego /o ile dla danego terenu plan taki istnieje/. Plan ten, w świetle art. 7 powołanej ustawy jest przepisem gminnym, czyli stanowi on tzw. prawo miejscowe obowiązujące na terenie, którego dotyczy. Zgodność bądź niezgodność z tym planem projektowanego zamierzenia inwestycyjnego jest podstawowym kryterium rozstrzygnięcia w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

Z poprawnych ustaleń zaskarżonej decyzji, nie kwestionowanych przez skarżących, wynika, że działka objęta ich zamierzeniem inwestycyjnym położona przy Al. S. P. nr 87 /oznaczona w ewidencji gruntów numerem 2/2/ przeznaczona jest w obowiązującym na tym terenie Planie Ogólnym Zagospodarowania Przestrzennego L. Zespołu Miejskiego zatwierdzonym uchwałą Miejskiej Rady Narodowej w L. nr XV/91/86 z dnia 30 grudnia 1986 r. /Dz.Urz. Woj. L. 1987 nr 2 poz. 25/ wraz z późniejszymi zmianami zatwierdzonymi uchwałą Rady Miejskiej w L. nr L/500/93 z dnia 21 października 1993 r. /Dz.Urz. Woj. L. nr 17 poz. 101/ pod zabudowę mieszkaniowa jednorodzinną. W ustaleniach realizacyjnych planu przewidziano na tym terenie zabudowę mieszkaniowa o niskiej intensywności z możliwością realizacji różnych form zabudowy oraz usług towarzyszących.

Sąd podziela stanowisko zaskarżonej decyzji, że przy takich zapisach planu realizacja na przedmiotowej działce utwardzonego placu przeznaczonego na komis samochodowy jest z nimi sprzeczna. Nie można też zgodzić się ze skarżącymi, gdy twierdzą, że komis ów należy traktować jako usługę towarzyszącą zabudowie mieszkaniowej. Pod pojęciem takich usług należy bowiem rozumieć urządzenia dla zaspokajania codziennych potrzeb mieszkańców. W przypadku komisu samochodowego nie można dopatrzyć się takiej funkcji. Nie można także - wbrew twierdzeniom skarżących - uzasadniać dopuszczalności spornej inwestycji treścią punktu 2.7.7. części ogólnej planu.

Istnienie na przedmiotowym terenie komisu samochodowego nie wynika bowiem z potrzeb obsługi ani rozwoju tego terenu.

Niezgodność zamierzenia inwestycyjnego skarżących z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego rozciąga się z przyczyn oczywistych także na budynek portierni, który funkcjonalnie miałby być powiązany z komisem samochodowym.

Ocena zgodności z planem istniejącego na przedmiotowej działce warsztatu blacharstwa i lakiernictwa samochodowego wykracza poza zakres niniejszej sprawy. Trzeba jedynie zaznaczyć, że okoliczność, iż na terenie objętym zamierzeniem inwestycyjnym istnieje obiekt, który według ustaleń planu miejscowego nie powinien się tam znajdować, nie przemawia za uwzględnieniem wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla kolejnej inwestycji sprzecznej z planem.

Okoliczności związane z realizacją istniejącego już obiektu winny być ewentualnie wyjaśnione przez właściwy organ nadzoru budowlanego w odrębnym postępowaniu.

Podnoszone w skargach argumenty odwołujące się do projektowanej treści opracowywanego, nowego planu miejscowego nie mogą uzasadniać uwzględnienia skargi, bowiem dopóki nie zostanie zakończona procedura związana z jego uchwaleniem i nie zacznie on obowiązywać /co może nastąpić nie wcześniej niż po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia - art. 28 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym/, plan ten nie ma przymiotu prawa miejscowego i nie stanowi podstawy do ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

Z powyższych względów należało uznać, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, wobec czego skargi na nią podlegały oddaleniu z mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.