Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 702/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-02-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok w części i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, w pozostałej części skargę kasacyjną oddalono
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy: article: art. 12 par. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 149 par. 1 a
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Mazur Sędziowie Sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) Sędzia del. WSA Piotr Broda Protokolant starszy inspektor sądowy Monika Dworakowska po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2022 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej L. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 stycznia 2021 r. sygn. akt VII SAB/Wa 225/20 w sprawie ze skargi L. Z. na bezczynność i przewlekłość Wojewody [...] 1. uchyla zaskarżony wyrok w pkt III oraz stwierdza, że bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 2. w pozostałym zakresie skargę kasacyjną oddala, 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz L. Z. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 12 stycznia 2021 r., VII SAB/Wa 225/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Warszawie w sprawie ze skargi L. Z. na bezczynność i przewlekłość Wojewody [...], w pkt I. zobowiązał Wojewodę [...] do rozpoznania odwołania L. Z. od decyzji Starosty [...] z [...] grudnia 2019 r., nr [...], w terminie 30 dni od otrzymania odpisu prawomocnego orzeczenia wraz z aktami administracyjnymi, w pkt II. stwierdził bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę [...] w sprawie rozpoznania odwołania L. Z. od decyzji Starosty [...] z [...] grudnia 2019 r., nr [...], w pkt III. stwierdził, że bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania nie miały miejsca z rażącym naruszeniem prawa, w pkt IV. zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, 14 sierpnia 2020 r. L. Z. złożył skargę na bezczynność i przewlekłość postępowania prowadzonego przez Wojewodę [...] (organ) w związku z nierozpoznaniem odwołania skarżącego od decyzji Starosty [...] z [...] grudnia 2019 r. zezwalającej na realizację inwestycji drogowej – rozbudowę drogi gminnej – ul. [...] w [...] (decyzja zrid).

Skarżący zarzucił naruszenie przepisów art. 35 § 1, 2 i 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (K.p.a.) i art. 36 § 1 K.p.a. poprzez rażące naruszenie terminów załatwienia sprawy, niepodanie przyczyn niezałatwienia i niewskazanie nowego terminu na jej załatwienie oraz art. 136 § 1 K.p.a. poprzez bezpodstawne zlecenie organowi I instancji przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do rozpatrzenia odwołania w terminie 14 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku, stwierdzenie, że bezczynność i przewlekłość nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.

L. Z. wskazał, że odwołania przesłano do organu II instancji przy pismach Starosty [...] z [...] stycznia 2020 r. i z [...] lutego 2020 r., a dopiero pismem z 17 czerwca 2020 r. Wojewoda zlecił Staroście [...] przeprowadzenie postępowania w celu wyjaśnienia, czy przekazane akta są kompletne. Zdaniem strony skarżącej, świadczy to o przewlekłości postępowania odwoławczego, jak i dowodzi bezczynności organu.

Dalej w wyroku VII SAB/Wa 225/20 przywołano, że skarżący zakwestionował również postanowienie Ministra Rozwoju z [...] lipca 2020 r. wydane po rozpatrzeniu ponaglenia. Stwierdził, że bez względu na czynności dokonywane w tej sprawie oraz zawieszenie biegu terminów od 31 marca 2020 r. do 24 maja 2020 r. na mocy ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (uCOVID-19), organ miał dużo czasu na zapoznanie się z całością dokumentacji i rozpatrzenie odwołania w terminach ustawowych, jak i ewentualne podanie przyczyn niezałatwienia sprawy i wskazanie nowego terminu załatwienia sprawy zgodnie z art. 36 § 1 K.p.a. Argumentował, że czynności nie wymagały bezpośredniego kontaktu z potencjalnymi nosicielami koronawirusa, ale na analizie materiału przekazanego przed pandemią, zatem jej wpływ na rozpatrzenie odwołania był znikomy.

Dalej – powołując się na orzecznictwo oraz odnosząc się do pojęcia bezczynności i przewlekłości postępowania – skarżący podkreślał, że organ był związany terminami określonymi w art. 35 K.p.a., a czynności, które zlecił w piśmie z 17 czerwca 2020 r., winien podjąć tuż po otrzymaniu akt, czyli 5 miesięcy wcześniej, a więc prowadził postępowanie również przewlekle. Stwierdził następnie, że przewlekłość postępowania związana jest także z bezpodstawnością czynności podejmowanych w celu wyjaśnienia nazwy inwestora czy zobowiązania do złożenia pełnomocnictwa, które nie mieszczą się w art. 136 § 1 K.p.a. Skarżący wywodził, że decyzja zrid została skierowana do podmiotu nieistniejącego, żądanie zatem wyjaśnienia tej kwestii nie tylko wykracza poza art. 136 K.p.a., ale i nie zmienia powyższego faktu. Podobnie ocenił żądanie złożenia oryginału lub poświadczonego odpisu pełnomocnictwa osoby, która wystąpiła z wnioskiem w imieniu nieistniejącego inwestora.

O przewlekłym prowadzeniu przez Wojewodę [...] postępowania –zdaniem skarżącego – świadczy też nierozpoznanie jego wniosku o wstrzymanie wykonalności skarżonej decyzji. Decyzją Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej (RZGW) w W. z [...] marca 2020 r. stwierdzono bowiem nieważność decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni w W. z [...] maja 2019 r., której wykonalność wstrzymano postanowieniem z [...] marca 2020 r. Skoro odprowadzanie wód deszczowych i pośniegowych z pasa drogowego oparto na nieważnej decyzji, to zachodzi brak natychmiastowej wykonalności decyzji zrid oraz jej wykonania w ogóle.

Następnie sąd pierwszej instancji ustalił, że w odpowiedzi na skargę organ wskazał, że uznał odwołanie m. in. L. Z. za zasadne. Nadmienił, że 4 marca 2020 r zwrócił się do Starosty [...] o przekazanie całości akt dot. postanowienia z 26 czerwca 2019 r. udzielającego zgody na odstępstwo od warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Starosta [...] informował o toczącym się postępowaniu z wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności ww. postanowienia. W wyroku przywołano informacje Wojewody odnośnie trybu rozpatrywania wniosku L. Z. o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji organu I instancji. Organ wskazał, że postanowieniem z [...] maja 2020 r. odmówił wstrzymania wykonania ww. decyzji, a 8 maja 2020 r. zwrócił się do Dyrektora RZGW w W. o informację, czy jego decyzja z marca 2020 r. jest ostateczna. L. Z. ponownie wniósł o wstrzymanie wykonalności decyzji organu I instancji. Dyrektor RZGW w W. poinformował, że Burmistrz Gminy [...][...] kwietnia 2020 r. wniósł odwołanie od decyzji z [...] marca 2020 r., które nie zostało rozpatrzone. W dniu 17 czerwca 2020 r. Wojewoda [...] zlecił dodatkowe postępowanie w celu wyjaśnienia, czy przekazane akta są kompletne. Dnia 6 lipca 2020 r. wpłynęło ponaglenie L. Z., które Minister Rozwoju postanowieniem z [...] lipca 2020 r. uznał je za nieuzasadnione.

Zdaniem organu wojewódzkiego postępowanie było prowadzone systematycznie, zgodnie z przepisami i bez opieszałości, na co wskazują krótkie terminy między poszczególnymi czynnościami. Dalej Wojewoda przedstawił obszerną argumentację co do zakresu postępowania odwoławczego, na poparcie której powołał oznaczone judykaty i stwierdził, że bezzasadne jest przypisywanie mu bezczynności w rozpoznaniu odwołania, jak i nie ma podstaw do stwierdzenia przewlekłości postępowania odwoławczego.

Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Warszawie częściowo uwzględnił skargę.

W motywach tego orzeczenia sąd wojewódzki uznał, że organ w dacie wniesienia skargi pozostawał w bezczynności, jak i prowadził postępowanie w sposób przewlekły. W okolicznościach faktycznych i prawnych tej sprawy nie wywiązał się z ustawowego obowiązku rozpatrzenia odwołania skarżącego "w rozsądnym" terminie, pomimo że termin na wydanie aktu wynosił co najwyżej miesiąc, stosownie do powołanego wyżej art. 35 § 3 K.p.a.

Sąd pierwszej instancji ustalił, że z analizy czynności i terminów, w których organ je podejmował, wynika, że prowadził postępowanie w sposób przewlekły, pomimo, że od okresu, którego początkiem był wpływ odwołania (od 30 stycznia 2020 r.) do wydania wyroku (12 stycznia 2021 r.) należy odliczyć okresy zawieszenia biegu terminów procesowych, wbrew stanowisku skarżącego. Zwrócono uwagę, że organ dopiero w dniu 4 marca 2020 r. podjął pierwszą czynność w postępowaniu odwoławczym zwracając się do Starosty [...] o przekazanie całości akt sprawy, w tym postanowienia z [...] czerwca 2019 r. udzielającego zgody na odstępstwo od warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie.

Po dniu 24 maja 2020 r., kiedy to rozpoczęły na nowo swój bieg terminy procesowe, Wojewoda w dniu [...] czerwca 2020 r. wydał postanowienie w trybie art 136 K.p.a. zlecając organowi I instancji przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego w zakresie: przedłożenia dowodów zamieszczenia w prasie lokalnej – w Biuletynie Informacji Publicznej obwieszczenia o wszczęciu postępowania, o wydaniu decyzji, wyjaśnienia nazwy inwestora i przedłożenia pełnomocnictwa i wyznaczył aż 30 dniowy termin na jego wykonanie. Zdaniem sądu pierwszej instancji, część powyższych czynności organ mógł ustalić podejmując własne działania, a ponadto wyznaczony termin był stanowczo za długi. Ponadto wskazano, że po 17 czerwca 2020 r. Wojewoda [...] nie podjął żadnych czynności w celu wydania aktu.

Sąd wojewódzki ocenił opóźnienie organu jako znaczne, bo trwające blisko 9 miesięcy (30.01.20 – 14.03.20; 24.05 20 - 12.01.21). Wziął ponadto pod uwagę, że rozpoznanie odwołania nie wymagało aż tak skomplikowanych czynności dowodowych, a więc dużego nakładu pracy, które uzasadniałyby opisaną przewlekłość postępowania.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł L. Z. – reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – zaskarżając to orzeczenie w części, tj. co do pkt. III oraz w zakresie, w jakim WSA w Warszawie nie orzekł o przyznaniu na jego rzecz sumy pieniężnej, o której mowa w art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm., Ppsa).

Na podstawie art. 174 pkt 2 Ppsa skarżonemu kasacyjnie wyrokowi zarzuca się:

1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – tj. art. 149 § 1a Ppsa, polegające na wadliwym zastosowaniu ww. przepisu poprzez stwierdzenie, że bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę [...] nie miały miejsca z rażącym naruszeniem prawa, podczas gdy ze stanu faktycznego kontrolowanej sprawy, jak też z uzasadnienia skarżonego kasacyjnie wyroku wynika, że bezczynność i opieszałość Wojewody [...] miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (co winno znaleźć odzwierciedlenie w sentencji skarżonego kasacyjnie wyroku);

2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - tj. art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 Ppsa, polegające na niezastosowaniu ww. przepisów i nie orzeczeniu z urzędu o przyznaniu od Wojewody [...] na rzecz skarżącego kasacyjnie sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 Ppsa, podczas gdy uprawnienie sądu wojewódzkiego do przyznania skarżącemu kasacyjnie z urzędu ww. sumy pieniężnej zaktualizowało się w postaci obowiązku, w szczególności z uwagi na rażący charakter bezczynności i opieszałości Wojewody [...];

Z uwagi na powyższe skarżący kasacyjnie wnosi o:

1. na podstawie art. 188 Ppsa (i) uwzględnienie skargi kasacyjnej, (ii) uchylenie pkt III skarżonego kasacyjnie wyroku, (iii) rozpoznanie skargi poprzez stwierdzenie, że bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz przyznanie od Wojewody [...] na rzecz skarżącego kasacyjnie sumy pieniężnej w kwocie 25 837,35 zł - odpowiadającej pięciokrotności przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2020 r. (lub w kwocie niższej - wedle uznania Sądu);

ewentualnie (tj. w przypadku, gdy w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego istota sprawy nie została dostatecznie wyjaśniona),

2. na podstawie art. 185 § 1 Ppsa (i) uwzględnienie skargi kasacyjnej, (ii) uchylenie pkt. III skarżonego kasacyjnie wyroku oraz (iii) przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania (w skarżonym zakresie) WSA;

3. na podstawie art. 203 pkt 1 oraz art. 205 § 2 w zw. z art. 207 § 1 Ppsa zasądzenie od Wojewody [...] na rzecz skarżącego kasacyjnie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, wg norm prawem przepisanych;

Na podstawie art. 176 § 2 Ppsa wniesiono o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

Skarżący kasacyjnie rozwijając zarzuty kasacyjne nie ma wątpliwości, że w ocenie WSA w Warszawie wyrażonej w skarżonym kasacyjnie wyroku bezczynność i opieszałość Wojewody [...] przybrały formę rażącego naruszenia prawa. Prawidłowa konstatacja sądu wojewódzkiego – opisana w sposób nie budzący wątpliwości w uzasadnieniu skarżonego kasacyjnie wyroku – pozostaje jednak w sprzeczności z treścią jego sentencji (co stanowi prawdopodobnie konsekwencję omyłki, wyrok nie może zostać jednak rektyfikowany w tym zakresie w trybie sprostowania, albowiem sprostowanie nie może prowadzić do merytorycznej zmiany treści rozstrzygnięcia).

Wskazuje dalej na orzecznictwo sądów administracyjnych, które przemawia za przyjęciem, że wystąpienie rażącej bezczynności i opieszałości obliguje sąd administracyjny do przyznania ww. sumy pieniężnej jako formy zadośćuczynienia sui generis – związanego z negatywnymi przeżyciami psychicznymi i moralnymi (w tym stresem spowodowanym przedłużającym się postępowaniem i niepewnością co do jego wyniku).

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wojewoda [...] – działający przez fachowego pełnomocnika – wniósł o jej oddalenie i rozpoznanie sprawy poza rozprawą. W piśmie tym organ zwalcza zarzuty kasacyjne uznając je za nieuzasadnione.

Na wyznaczony na dzień 23 lutego 2022 r. termin rozprawy prowadzonej on-line nikt się nie zgłosił.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (Dz. U. 2022, poz. 329) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów.

Skarga kasacyjna została oparta na częściowo usprawiedliwionych podstawach.

A. Wyrok II SAB/Wa 225/20 został zaskarżony w części, w której w pkt III. jego sentencji stwierdzono, że bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę [...] nie miały miejsca z rażącym naruszeniem prawa, oraz w zakresie, w jakim sąd wojewódzki nie orzekł o przyznaniu z urzędu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w myśl art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 Ppsa.

B. Zarzut naruszenia art. 149 § 1a Ppsa jest skuteczny. Słusznie skarżący kasacyjnie wytyka sądowi pierwszej instancji, że w zakresie oceny stopnia stwierdzonej bezczynności i przewlekłości przez Wojewodę [...] uzasadnienie zaskarżonego wyroku (s. 9) pozostaje w rozziewie z pkt III jego sentencji. W motywach tegoż wyroku po przywołaniu dwóch judykatów odnośnie kryteriów oceny naruszenia terminów załatwiania spraw, sąd a quo stwierdził, że ocenia opóźnienia organu jako znaczne, bo trwające blisko 9 miesięcy, a ponadto, iż bierze pod uwagę, że rozpoznanie odwołania nie wymagało skomplikowanych czynności dowodowych, a więc dużego nakładu pracy, które uzasadniać miałoby przewlekłość postępowania. W konkluzji tych wywodów stwierdzono, że: "Dlatego też Sąd uznał, że okoliczności podniesione w odpowiedzi na skargę nie mogły uzasadniać odstąpienia od surowej oceny ww. naruszenia prawa". Te wywody zaskarżonego wyroku jednoznacznie dowodzą, że intencją sądu pierwszej instancji było kwantyfikowanie stwierdzonej bezczynności i przewlekłości organu jako mających miejsce z rażącym naruszeniem. Taką ocenę w realiach przedmiotowej sprawy podziela także Sąd Naczelny. Przekroczenie terminu załatwienia sprawy przez organ odwoławczy było znaczne, bo kilkukrotne wobec terminu ustawowego. Jak wynika z odpowiedzi organu na skargę kasacyjną, gdzie zrekapitulowano szereg czynności procesowych przez ten organ podejmowanych w toku postępowania odwoławczego, w szczególności wskazywano na inne toczące się postępowania administracyjne i sądowe związane z przedmiotową sprawą dotycząca decyzji zrid. Rzecz jednak w tym, że Wojewoda nie zawieszał z tych względów swego postępowania, zatem termin do załatwienia sprawy biegł ciągle (wyłączając okres od 14 marca 2020 do 24 maja 2020 r.). Nadto podejmowane przezeń czynności nie charakteryzowały się takim skoncentrowaniem, które pozwoliłyby uznać, że bezczynność i przewlekłość nie miała charakteru rażącego. Skoro po wpłynięciu odwołania dopiero po ponad miesiącu Wojewody zwraca się do organu I instancji o akta sprawy, to już uchybia zasadzie ogólnej z art. 12 § 1 K.p.a. Tak samo uchybia organ temu przepisowi, skoro wzywając organ powiatowy o uzupełnienie dokumentów w sprawie wyznacza na dokonanie stosunkowo prostych i nie wymagających czynności termin aż 30 dni. Nakaz załatwienia sprawy w terminie określonym w K.p.a., jak i wynikająca z art. 12 § 1 K.p.a. reguła działania wnikliwie i szybko, ma charakter dyrektywy ustawowej, nie zaś jakiegoś zalecenia. Skoro ustawodawca nakazał organowi respektowanie obu tych wartości, to w realiach kontrolowanej sprawy przyjdzie uznać, że stwierdzona prawomocnie bezczynność i przewlekłość miała charakter rażący, nawet jeśli organ deklaruje, iż nie miał takiego zamiaru.

Oznacza to, że orzeczenie zawarte w pkt III zapadło z naruszeniem art. 149 § 1a Ppsa, zaś istota sprawy w tym zakresie jest dostatecznie wyjaśniona. To z kolei uzasadniało – na podstawie art. 188 w zw. z art. 149 § 1a Ppsa – uchylenie w tej części zaskarżonego wyroku i orzeczenie co do istoty sprawy.

C. Nie jest z kolei skuteczny zarzut naruszenia art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 Ppsa. Z przywołanych przepisów wynika możliwość przyznania skarżącemu tak z urzędu lub na jego wniosek, sumy pieniężnej do oznaczonej w przepisach wysokości. Sam skarżący kasacyjnie dostrzega, że z przepisu art. 149 § 2 Ppsa nie wynika, od zaistnienia jakiej okoliczności, zależy stosowanie przez sąd administracyjny powyższej konstrukcji, choć okolicznością determinującą przyznanie stronie skarżącej sumy pieniężnej ma być stwierdzenie rażącego charakteru bezczynności lub "opieszałości". Taka argumentacja prezentowana w skardze kasacyjnej nie dowodzi jednakowoż trafności zarzutu naruszenia art. 149 § 2 Ppsa. Kompetencja sądu odnośnie do przyznania sumy pieniężnej na rzecz skarżącego ma charakter uznaniowy, co wyraża się w użyciu zwrotu o charakterze modalnym "może" w treści powyższego przepisu. Wbrew stanowisku strony skarżącej kasacyjnie, zresztą niekonsekwentnemu, sama kwantyfikacja stwierdzonej bezczynności i przewlekłości organu jako mającej miejsce z rażącym naruszeniem prawa, nie zobowiązuje sądu administracyjnego do korzystania z uprawnień przewidzianych dyspozycją art. 149 § 2 Ppsa.

W realiach przedmiotowej sprawy skarżący na etapie przed sądem pierwszej instancji nie domagał się przyznania mu sumy pieniężnej, zaś podnosząc tę kwestię w skardze kasacyjnej nie powiązano jej z oznaczonymi okolicznościami, które warunkowałyby wystąpienie u skarżącego takich następstw, które miałaby łagodzić kwota przyznanej sumy pieniężnej. Brak takiego skonkretyzowania okoliczności, uwzględniając przy tym fakt wydania wreszcie przez Wojewodę [...] w toku przedmiotowego postępowania sądowego decyzji odwoławczej, co usunęło stan bezczynności, a ograniczenie się w skardze kasacyjnej do przywoływania wybranych judykatów, mających wspierać wywody środka odwoławczego, zdaniem Sądu w tym składzie – nie dowodzi trafności naruszenia art. 149 § 2 Ppsa. Ta konstatacja prowadziła do oddalenia, w myśl art. 184 Ppsa, skargi kasacyjnej w tym zakresie.

D. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w myśl art. 203 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 Ppsa.