Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2597/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-04-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 8
journal: Dz.U. 1993 nr 61 poz 284
law: Konwencja o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzona w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmieniona następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełniona Protokołem nr 2.
article: art. 3, art. 9
journal: Dz.U. 1991 nr 120 poz 526
law: Konwencja o prawach dziecka, przyjęta przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r.
article: art. 145 par 1 pkt 1 lit. a, art. 153, art. 250
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Rysz, Sędzia WSA Irena Kudiura, Asesor WSA Piotr Kraczowski (spr.), Protokolant Małgorzata Broniarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi S. D. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony; 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego K. P. z kancelarii [...] Sp. P., ul. N. [...], [...] W.: tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 692,80 zł (sześćset dziewięćdziesiąt dwa złotych osiemdziesiąt groszy), w tym: tytułem opłaty kwotę 360 zł (trzysta sześćdziesiąt złotych), tytułem 22% podatku od towarów i usług 79,20 zł (siedemdziesiąt dziewięć złotych dwadzieścia groszy) oraz kwotę 253,60 zł (dwieście pięćdziesiąt trzy złotych sześćdziesiąt groszy) tytułem innych udokumentowanych wydatków pełnomocnika.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z 31 stycznia 2006 r. S. D.– obywatelka R. – (zwana dalej: "Skarżącą") wystąpiła do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie kolejnego zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony podnosząc, że na terytorium Polski pozostaje w nieformalnym związku z obywatelem polskim C. D., z którym posiada dwoje małoletnich dzieci A. i N., urodzonych w [...] r., obywateli polskich.

Wojewoda [...] decyzją z [...] marca 2006 r. odmówił Skarżącej udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, stwierdzając w uzasadnieniu decyzji, że Skarżąca nie udokumentowała, iż posiada stabilne i regularne źródło dochodu wystarczającego do pokrycia kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jej utrzymaniu oraz, że posiada ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu przepisów o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium RP. Ponadto Wojewoda zarzucił Skarżącej, że przebywa na terytorium Polski nielegalnie.

Rozpatrując sprawę w następstwie odwołania, Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców decyzją z [...] czerwca 2006 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

Na powyższe rozstrzygnięcie Skarżącą wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z 19 grudnia 2006 r. sygn. akt V SA/Wa 1393/06 uchylił ww. decyzję Prezesa Urzędu do Praw Repatriacji i Cudzoziemców. W uzasadnieniu wyroku Sąd zważył, iż rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku Skarżącej, z uwagi na istniejące więzi rodzinne z posiadającymi obywatelstwo polskie małoletnimi dziećmi oraz pozostawanie w trwałym związku faktycznym (konkubinacie) z obywatelem polskim, winno uwzględniać postanowienia art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 i 285 ze zm.), wyznaczającego granice ochrony sfery życia prywatnego. Podkreślił, iż przepis ten może odgrywać istotne znaczenie w sytuacji odmowy udzielenia zgody na zamieszkanie na czas oznaczony, pomimo związków rodzinnych cudzoziemca z obywatelami polskimi zamieszkującymi w Polsce. Artykuł 8 Konwencji stanowi bowiem gwarancję ochrony rodziny przed arbitralnością władzy publicznej. Dlatego też organ odwoławczy obowiązany był rozważyć, czy decyzja odmowna nie narusza jej praw chronionych przez Konwencję. Niedokonanie powyższej analizy stanu faktycznego, w tym w szczególności trudnej sytuacji życiowej Skarżącej, która uniemożliwiła jej uzyskanie dokumentu podróży, w kontekście zawartych w Konwencji przesłanek dopuszczalności ingerencji w życie rodzinne ze strony władzy publicznej spowodowały, iż zaskarżona decyzja wydana została bez należytego wyjaśnienia istotnych okoliczności w sprawie. Sąd uznał, że dopiero wykazanie, iż ograniczenie prawa cudzoziemki do poszanowania życia rodzinnego jest konieczne z uwagi na ochronę wartości wskazanych w art. 8 ust. 2 Konwencji, skutkować może odmową udzielenia wnioskowanego zezwolenia, a w takim przypadku uzasadnienie decyzji powinno zawierać argumentację wskazującą, że na tle konkretnego stanu faktycznego ingerencja taka jest proporcjonalna i konieczna.

Sąd uznał także, że organ odwoławczy dokonując analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie odniósł się do adnotacji zawartej w kwestionariuszu rodzinnego wywiadu środowiskowego przeprowadzonego [...] lutego 2006 r., w którym wskazano, iż rodzina cudzoziemki podlega ubezpieczeniu zdrowotnemu i posiada dostęp do świadczeń zdrowotnych.

Ponadto, Sąd za zasadny uznał zarzut naruszenia zasady ogólnej obowiązku organów administracji publicznej udzielania informacji faktycznej i prawnej wyrażonej w art. 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; zwanej dalej: "k.p.a."), z uwagi na niepoinformowanie Skarżącej w piśmie organu pierwszej instancji z [...] lutego 2006 r. o skutkach prawnych nieopuszczenia przez Skarżącą terytorium Polski.

Po ponownym rozpatrzeniu odwołania Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z [...] maja 2007 r. uchylił decyzję Wojewody [...] z [...] marca 2006 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Wojewoda [...] decyzją z [...] czerwca 2007 r. odmówił Skarżącej udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z uwagi na fakt, że nie spełnia przesłanek do udzielenia jej przedmiotowego zezwolenia, określonych w art. 53 ustawy o cudzoziemcach i przebywa w Polsce nielegalnie.

W wyniku odwołania Skarżącej, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z [...] sierpnia 2007 r. nr [...] wydaną na podstawie art. art. 57 ust. 1 pkt 1 i 9 w związku z art. 53 ust. 5 pkt 2 oraz art. 53 ust. 7 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 234, poz. 1694) oraz art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 20 ust. 1 oraz art. 21 ustawy z dnia 24 maja 2007 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 120, poz. 818) utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że Skarżąca złożyła wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony [...] stycznia 2006 r., a zatem z uchybieniem terminu określonego w art. 61 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Skarżąca nie opuściła terytorium RP w terminie jej udzielonego ww. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony i w związku z tym, że Skarżąca nie wykonała tego obowiązku przebywa na terytorium RP nielegalnie. Okoliczność ta wyczerpuje przesłankę określoną w art. 57 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach, zgodnie z którym organ obowiązany jest odmówić udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony niezależnie od tego, czy zachodzą okoliczności wymienione w art. 53 ustawy o cudzoziemcach, gdyż udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony nie jest możliwe w przypadku stwierdzenia okoliczności z art. 57 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach z wyjątkami wskazanymi w art. 57 ust. 2 – 4 ustawy o cudzoziemcach, które jednak w niniejszej sprawie nie mają zastosowania. Zdaniem Szefa Urzędu niedopełnienie przez Skarżącą obowiązku opuszczenia terytorium RP nie może usprawiedliwiać zamiar zrzeczenia się przez nią obywatelstwa [...], czy też braku dokumentu podróży. Ponadto Szef Urzędu wskazał, że Skarżąca nie posiada stabilnego i regularnego źródła dochodu wystarczającego do pokrycia utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jej utrzymaniu, a w związku z tym nie spełnia przesłanki określonej w art. 53 ust. 7 w związku z art. 53 ust. 10 ustawy o cudzoziemcach. Wskazał również, że w stosunku do Skarżącej zachodzą przesłanki określone w art. 53 ust. 5 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, ponieważ pozostaje w związku z obywatelem polskim, z którym posiada dwoje małoletnich dzieci. Jednak w jego ocenie, odmowa udzielenia Skarżącej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony nie skutkuje niedopuszczalną w świetle prawa międzynarodowego oraz przepisów prawa krajowego ingerencją w życie osobiste i rodzinne cudzoziemki, gdyż jej sytuacja rodzinna w wyniku wydania takiej decyzji nie ulega zmianie. Po pierwsze dlatego, że przedmiotowa decyzja nie zobowiązuje Skarżącej do opuszczenia terytorium RP, a jedynie nie legalizuje jej pobytu we wnioskowanej przez nią formie i w oparciu przez nią wskazane przesłanki. Po drugie, niezależnie od braku ingerencji w dobra wymienione w art. 8 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, decyzja negatywna w przedmiotowej sprawie nie wywoła również negatywnych skutków dla niej oraz członków jej rodziny, nie ograniczy jej uprawnień indywidualnych, także jeżeli chodzi o zakres świadczeń z pomocy społecznej udzielanych członkom jej rodziny, czy też możliwości korzystania z innych praw, gdyż nie decyduje o nich legalny, bądź nielegalny pobyt cudzoziemca. Szef Urzędu podkreślił, że udzielenie Skarżącej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, którą to formę legalizacji wybrała, pomimo nie spełnienia przesłanek udzielenia jej wnioskowanego zezwolenia stałoby w sprzeczności z ww. przepisami prawa, które nie mają charakteru uznaniowego. Ponadto jego zdaniem zaskarżona decyzja nie narusza również art. 18 Konstytucji RP oraz art. 3 i art. 9 Konwencji o prawach dziecka przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne ONZ z dnia 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 120. poz. 526 oraz z 2000 r. Nr 2 poz. 11).

Na powyższą decyzję Skarżąca złożyła skargę z 31 sierpnia 2007 r. uzupełnioną pismami procesowymi pełnomocnika z urzędu z 6 marca 2008 r. oraz z 22 i 23 kwietnia 2008 r. W skardze zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1. naruszenia prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy:

a) naruszenie art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, gwarantującego ochronę życia rodzinnego, poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że odmowa udzielenia Skarżącej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony nie narusza tego przepisu i w konsekwencji jego niezastosowanie lub ewentualnie niewłaściwe zastosowanie;

b) naruszenie art. 3 ust. 1 i ust. 2 Konwencji o prawach dziecka, poprzez ich niezastosowanie w sprawie, a w konsekwencji nieuwzględnienie w toku postępowania interesów dzieci Skarżącej, a w szczególności ich prawa do wychowania w środowisku rodzinnym;

c) naruszenie art. 9 ust. 1 Konwencji o prawach dziecka, poprzez jego niezastosowanie w sprawie, a w konsekwencji dopuszczenie do rozdzielenia dzieci od matki wbrew ich woli;

d) naruszenie art. 18 i art. 47 Konstytucji RP, poprzez ich niezastosowanie w niniejszej sprawie, a w konsekwencji dopuszczenie do rozdzielenia prawa Skarżącej, jej dzieci oraz jej konkubenta od poszanowania ich życia rodzinnego;

2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:

a) naruszenie art. 60 ust. 6 ustawy o cudzoziemcach, poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji uniemożliwienie Skarżącej wykazania jej tożsamości inaczej niż za pomocą dokumentu podróży;

b) naruszenie art. 9 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji wyciągnięcie niekorzystnych dla Skarżącej skutków prawnych z faktu uchybienia przez nią terminowi do złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas określony na dalszy okres, pomimo, że Skarżąca nie otrzymała od organów administracji pouczenia o tym terminie ani o skutkach jego uchybienia. W szczególności powyższego pouczenia nie zawierała decyzja Wojewody [...] z [...] lutego 2005 r.;

c) naruszenie art. 9 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie – przy ponownym rozpatrzeniu sprawy zaniechano pouczenia Skarżącej o jej sytuacji prawnej na terytorium Polski, w tym o prawnych konsekwencjach nielegalnego pobytu w Polsce – mimo wytycznych zawartych w decyzji Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji I Cudzoziemców z [...] maja 2007 r. W szczególności wymogom art. 9 k.p.a., nie odpowiada pouczenie udzielone Skarżącej podczas przesłuchania w charakterze strony [...] maja 2007 r. w Wydziale Spraw Obywatelskich i Cudzoziemców [...] Urzędu Wojewódzkiego, zawarte w protokole tego przesłuchania;

d) naruszenie art. 77 ust. 1 k.p.a., poprzez zaniechanie wszechstronnego rozpatrzenia zebranego materiału dowodowego w zakresie wpływu zaskarżonej decyzji na życie rodzinne Skarżącej;

e) naruszenie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej: "p.p.s.a."). poprzez oparcie zaskarżonej decyzji na wykładni art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności dokonanej w sposób odmienny niż w wydanym uprzednio w niniejszej sprawie wyroku tutejszego Sądu z 19 grudnia 2006 r. sygn.akt V SA/Wa 1393/06.

W związku z powyższymi zarzutami Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] sierpnia 2007 r. w całości oraz o przyznanie pełnomocnikowi kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie powołując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Uprawnienia Sądu określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a.; sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie przede wszystkim z uwagi na trafny zarzut Skarżącej dotyczący naruszenia art. 153 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. – ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia – oznacza to, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten Sąd tylekroć będzie on związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu.

Przez ocenę prawną należy rozumieć sąd o prawnej wartości sprawy. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania właśnie takiej decyzji. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciążący na organie administracji oraz sądzie, może być wyłączony tylko w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, a także po wzruszeniu wyroku.

Ponadto ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność była przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie.

Ocena prawna wynika z uzasadnienia wyroku sądu i dotyczy wykładni przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym przypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. W zakresie oceny prawnej mieści się zarówno krytyka zaskarżonego rozstrzygnięcia w aspekcie prawnym jak i wyjaśnienie dlaczego zastosowanie to zostało w danym konkretnym przypadku uznane przez sąd administracyjny za błędne i jakie zdaniem tego sądu, przepisy prawne powinny być zastosowane lub jaka powinna być ich interpretacja, aby rozstrzygnięcie organu administracyjnego mogło być uznane za zgodne z prawem.

Związanie samego sądu administracyjnego w rozumieniu cytowanego przepisu oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych – sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej. Nieprzestrzeganie przepisu art. 153 p.p.s.a. podważałoby obowiązującą w polskim prawie zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji. (por. P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, s. 219-225; wyrok Sądu Najwyższego z 25 lutego 1998 r., sygn. akt III RN 130/97, OSNAPiUS 1999/1, poz. 2, wyrok Składu Siedmiu Sędziów NSA z 19 listopada 2001 r., sygn. akt FSA 3/2001, ONSA 2002/2, poz. 49, wyrok NSA z 27 czerwca 1990 r., sygn. akt SA/Wr 137/90, ONSA 11990/2-3, poz. 5, wyrok NSA z 1 października 2001 r., sygn. akt SA/Rz 434/00, Palestra 2002, nr 9-10, s. 199).

Wobec powyższego podkreślić należy, że zarówno organ administracji jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach. Ocena prawna o której mowa jest wiążąca tylko o tyle, o ile odnosi się do tych samych okoliczności faktycznych i prawnych, a więc traci moc wiążącą jedynie w przypadku:

- zmiany ustawy,

- zmiany (już po wydaniu orzeczenia sądowego) istotnych okoliczności faktycznych sprawy,

- po wzruszeniu orzeczenia w przewidzianym do tego trybie.

Przechodząc na grunt przedmiotowej sprawy wskazać należy, że zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organy administracji art. 153 p.p.s.a. jest słuszny. Przede wszystkim zauważyć należy, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do zmiany ustawy, ani do zmiany istotnych okoliczności sprawy, ani też wzruszenia wyroku z 19 grudnia 2006 r. sygn. akt V SA/Wa 1393/06. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie w powyższym prawomocnym wyroku z 19 grudnia 2006 r. uchylając decyzję Prezesa Urzędu wyraźnie wskazał, że "rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku Skarżącej, z uwagi na istniejące więzi rodzinne z posiadającymi obywatelstwo polskie małoletnimi dziećmi skarżącej oraz pozostawanie w trwałym związku faktycznym (konkubinacie) z obywatelem polskim, winno uwzględniać postanowienia art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., wyznaczającego granice ochrony sfery życia prywatnego", a także, że "dopiero wykazanie, iż ograniczenie prawa cudzoziemki do poszanowania życia rodzinnego jest konieczne z uwagi na ochronę wartości wskazanych w art. 8 ust. 2 Konwencji, skutkować może odmową udzielenia wnioskowanego zezwolenia". Zatem Sąd zawarł w powyższym wyroku jednoznaczną opinię, że ewentualna odmowa udzielenia wnioskowanego zezwolenia będzie skutkowała ograniczeniem prawa Skarżącej do poszanowania życia rodzinnego w świetle art. 8 ust. 2 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, w myśl którego – niedopuszczalna jest ingerencja władzy publicznej w korzystanie z tego prawa, z wyjątkiem przypadków przewidzianych przez ustawę i koniecznych w demokratycznym społeczeństwie z uwagi na bezpieczeństwo państwowe, bezpieczeństwo publiczne lub dobrobyt gospodarczy kraju, ochronę porządku i zapobieganie przestępstwom, ochronę zdrowia i moralności lub ochronę praw i wolności innych osób. Organ administracji miał dokonać jedynie oceny, zważyć, czy ograniczenie prawa cudzoziemki do poszanowania życia rodzinnego jest konieczne z uwagi na ochronę wartości wskazanych w art. 8 ust. 2 Konwencji oraz czy ingerencja taka jest proporcjonalna.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców – jak trafnie podniesiono w skardze – przyjął odmienną od zaprezentowanej w wyroku z 19 grudnia 2006 r. interpretację art. 8 ust. 1 Konwencji i uchylił się od zbadania przesłanek o jakich mowa w art. 8 ust. 2 Konwencji. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców uznał bowiem, że odmowa udzielenia Skarżącej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony nie skutkuje niedopuszczalną w świetle prawa międzynarodowego oraz przepisów prawa krajowego ingerencją w życie osobiste i rodzinne cudzoziemki, gdyż jej sytuacja rodzinna w wyniku wydania takiej decyzji nie ulegnie zmianie, ponieważ zaskarżona decyzja nie zobowiązuje Skarżącej do opuszczenia Polski, a jedynie nie legalizuje jej pobytu we wskazanej przez nią formie. Stwierdził również, że decyzja negatywna w przedmiotowej sprawie nie wywoła także negatywnych skutków dla członków jej rodziny i nie ograniczy jej uprawnień indywidualnych dotyczących świadczeń z zakresu pomocy społecznej.

Takie stanowisko Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców nie stanowi zatem zastosowania się do wytycznych zawartych w wyroku z 19 grudnia 2006 r. – nie waży bowiem, czy niewątpliwa ingerencja organu w życie rodzinne Skarżącej jest usprawiedliwiona i proporcjonalna w świetle art. 8 ust. 2 Konwencji – i tym samym narusza art. 153 p.p.s.a.

Powyższe uchybienia są wystarczającymi, aby uznać wadliwość zaskarżonej decyzji i wyeliminować ja z obrotu prawnego. Uchylenie zaskarżonej decyzji z powodu naruszenia art. 153 p.p.s.a. czyni zbędnym ustosunkowanie się do pozostałych zarzutów skargi.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ odwoławczy uwzględni oceny prawne i wskazania powyżej wyrażone zgodnie z dyspozycją art. 153 p.p.s.a. i podejmie decyzję wynikającą z treści art. 138 k.p.a., a stanowisko swoje przedstawi w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu rozstrzygnięcia.

Mając powyższe na uwadze – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 15]3 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.

Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności, w świetle art. 152 p.p.s.a., było zbędne, albowiem zaskarżone orzeczenie nie podlega wykonaniu

O przyznaniu wynagrodzenia pełnomocnikowi ustanowionemu w ramach przyznanego prawa pomocy Sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a.