Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 750/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2020-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 59 ust. 1 i 5, art. 57 ust. 1-4
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: art. 55 ust. 1a i 1b
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 205 § 1, art. 206, art. 209
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Asesor WSA Tomasz Dziuk (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 listopada 2020 r. sprawy ze skargi R. S. (S.) na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie budynku 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ż. z dnia [...] r., nr [...] 2. zasądza od Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach na rzecz skarżącego kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. ("PINB"), działając m.in. na podstawie art. 59 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz.1186 z późn. zm.), dalej w skrócie "PrBud", odmówił wydania pozwolenia na użytkowanie budynku szkoły im. [...] - parter (pomieszczenia od [...] do pomieszczenia [...] z wyłączeniem pomieszczeń [...], [...], [...], [...]) zlokalizowanego w Z. przy [...], na dz. nr ewid. 1, 2, 3, 4, 5, 6 zrealizowanego w oparciu o decyzję Starosty [...] z dnia [...] r. nr [...] i decyzję Starosty [...] z dnia [...] r. nr [...].

W uzasadnieniu decyzji PINB przypominał najpierw, że w dniu [...] r. inwestor: R. S. (dalej zwany też "skarżącym") wystąpił z wnioskiem o wydanie pozwolenia na użytkowanie wskazanego powyżej obiektu zaliczonego do kategorii IX. Do wniosku przedłożone zostały wymagane dokumenty. Po ich sprawdzeniu, a także po przeprowadzeniu w dniu [...] r. kontroli obowiązkowej i po sporządzeniu z niej protokołu PINB stwierdził, że obiekt nadaje się do użytkowania zgodnie z wnioskiem. Stwierdzono przy tym, dokonanie zmian w stosunku do zatwierdzonego projektu budowlanego. Powstałe zmiany zostały naniesione na rysunki zamienne jako zmiany nieistotne z akceptacją projektanta i kierownika budowy. W związku z tym PINB decyzją z dnia [...] r., nr [...] udzielił wnioskowanego pozwolenia na użytkowanie, jednak na skutek wniesionego odwołania Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach ("ŚWINB") decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchylił w całości decyzję PINB i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

PINB przypomniał także, że po uzupełnieniu przez inwestora braków wskazanych przez organ odwoławczy PINB w dniu [...] r. wydał decyzję nr [...] o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie opisanych powyżej pomieszczeń pod warunkiem wydzielenia terenu budowy w sposób trwały od części obiektu objętej pozwoleniem na użytkowanie pomieszczeń od [...] do pomieszczenia [...] z wyłączeniem pomieszczeń [...], [...], [...], [...]. Jednak na skutek odwołania wniesionego przez M. B., również i ta decyzja została uchylona przez ŚWINB, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Nastąpiło to w drodze decyzji z dnia [...] r. nr [...].

Dalej PINB uzasadniając obecnie podjęte rozstrzygnięcie wyjaśnił, że odmawia udzielenia pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego obiektu, stosując się do zaleceń ŚWINB. Nie można bowiem udzielić pozwolenia na użytkowanie jedynie części budynku, jeżeli pozwolenie na budowę obejmuje cały budynek. Pozwolenie na budowę dotyczyło "budowy szkoły, im. [...] wraz z zapleczem [...] oraz przyłączami w Z. przy [...] na dz. o nr ewid. 1, 2, 3, 4, 5, 6". Wniosek o pozwolenie na użytkowanie dotyczy części budynku, która obejmuje 594,81 m2 powierzchni użytkowej, co stanowi około 27% powierzchni użytkowej całego budynku, która wynosi 2175,30 m2. Decyzja udzielająca pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego konsumuje niejako pozwolenie na budowę, w związku z czym udzielenie pozwolenia na użytkowanie części budynku uniemożliwia w przyszłości oddanie do użytkowania pozostałej części obiektu. PINB wskazał przy tym, że jeżeli inwestor chce przystąpić do użytkowania tylko części inwestycji, to powinien wystąpić o zmianę pozwolenia na budowę, tak aby pozwoleniem objęta była wyłącznie ta część inwestycji, o pozwolenie na użytkowanie której inwestor się ubiega.

Inwestor nie zgodził się z powyższą decyzją i wniósł od niej odwołanie. Zarzucił w nim naruszenie przepisów prawa procesowego oraz materialnego. Nie przyniosło ono jednak skutku. Zaskarżoną obecnie decyzją z dnia [...] r. nr [...] organ odwoławczy tj. ŚWINB utrzymał bowiem w mocy decyzję organu I instancji. Jako podstawę prawną decyzji organ odwoławczy wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U z 2020 r., poz. 256, dalej "k.p.a.) oraz art. 83 ust 2 PrBud.

W uzasadnieniu decyzji ŚWINB najpierw przedstawił przebieg dotychczasowego postępowania. Następnie przypomniał, że obecna decyzja PINB nr [...] z dnia [...] r. została wydana w wyniku uchylenia przez ŚWINB poprzedzającej ją decyzji PINB z dnia [...] r. nr [...]. Organ odwoławczy przypomniał także, że uchylając tamtą decyzję wskazał, że organ I instancji ponownie nie zbadał zmian względem projektu budowlanego w zakresie kanalizacji deszczowej, oraz braku zabezpieczenia kanalizacji wodociągowej i przeciwpożarowej. PINB nie przeprowadził również kontroli, o której mowa w art. 59a ust. 2 PrBud. Ponadto ŚWINB przypomniał, że już w tamtej decyzji za niedopuszczalne uznał udzielenie pozwolenia na użytkowanie jedynie części budynku w sytuacji, gdy pozwolenie na budowę obejmuje jeszcze inne części tegoż obiektu, bądź tym bardziej cały budynek i dlatego wskazał organowi I instancji, że w toku ponownego rozpatrywania sprawy powinien w przedmiotowej sprawie wydać decyzję odmowną.

Organ odwoławczy zauważył również, że podstawą prawną odmowy jest art. 59 ust. 5 PrBud. Ponadto wskazał, że zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z 16 stycznia 2009 roku, sygn. II OSK 1882/07, inwestor, który dokonał istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę nie może oczekiwać, że otrzyma pozwolenie na użytkowanie bez doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem. Jeżeli zatem - stosownie do brzmienia przepisu art. 59 ust. 5 PrBud - inwestor nie spełnił wymagań określonych w art. 59 ust. 1 i w art. 57 ust. 1- 4 PrBud., właściwy organ jest zobowiązany do odmowy wydania pozwolenia na użytkowanie. To zaś, że w takiej sytuacji stosuje się odpowiednio przepisy art. 51 prawa budowlanego, nie oznacza, że organ winien z urzędu podjąć działania mające na celu doprowadzenie istniejącego stanu faktycznego do zgodnego z prawem i dopiero, gdy to nie nastąpi, odmówić pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego.

Organ odwoławczy zaakcentował niedopuszczalność udzielenia pozwolenia na użytkowanie jedynie części budynku w sytuacji, gdy pozwolenie na budowę obejmuje jeszcze inne części tegoż obiektu, bądź tym bardziej cały budynek. Decyzja o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego konsumuje niejako pozwolenie na budowę, w związku z czym udzielenie pozwolenia na użytkowanie części budynku uniemożliwia w przyszłości oddanie do użytkowania pozostałej części tego budynku. Jeżeli zaś inwestor chce przystąpić do użytkowania tylko części inwestycji, to powinien wystąpić o zmianę pozwolenia na budowę, tak aby pozwoleniem na budowę była objęta wyłącznie ta cześć inwestycji. Tymczasem w rozpatrywanej przez organ odwoławczy sprawie pozwolenie na budowę dotyczyło budowy szkoły im. [...] wraz z zapleczem [...] oraz przyłączami w Z. przy [...] na działkach o numerze ewidencyjnym:,1, 2, 3, 4, 5, 6 i w związku z tym niedopuszczalne jest wydanie pozwolenia na użytkowanie jedynie części przedmiotowego budynku.

W skardze na powyższą decyzję ŚWINB inwestor reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj:

1. art. 77 §1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w związku z art. 7 k.p.a. - poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego, nieprzeprowadzenie rzetelnego postępowania wyjaśniającego oraz przyjęcie, że decyzja organu I instancji została sporządzona prawidłowo, mimo że decyzja ta została wydana bez zbadania stanu faktycznego sprawy, bez przeprowadzenia rzetelnego postępowania wyjaśniającego, przy braku wezwania skarżącego do zapoznania się z materiałem zgromadzonym w sprawie, z pominięciem wytycznych organu lI instancji w zakresie sprawdzenia kanalizacji deszczowej, wodociągowej, charakteru odstępstw od projektu, itp. oraz nieumożliwienie odwołującemu się uzupełnieniu materiału dowodowego w związku z pojawieniem się nowych okoliczności faktycznych w sprawie;

2. art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający powinność pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa;

3. art. 7 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego i kompleksowego wyjaśnienia stanu faktycznego, nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, postępowania naprawczego, zmierzającego do uzupełnienia brakującego materiału dowodowego, do wyjaśnienia nieścisłości, dokonania ponownej kontroli na budowie;

4. art. 10 k.p.a. przez jego całkowite pominięcie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, uniemożliwienie się przez organ I i lI instancji zapoznania z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, a przez to pozbawienie skarżącego czynnego udziału w w postępowaniu, co uniemożliwiło wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz przedłożenie dokumentu uzupełniającego w postępowaniu administracyjnym - pisma w sprawie wydajności hydrantów, mającego uzupełnić postępowanie dowodowe;

5. art. 11 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie odwołującemu zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwieniu sprawy;

6. art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w związku z art. 11 k.p.a. poprzez wadliwe uzasadnienie decyzji i zaniechanie rozpatrzenia zgłoszonych zarzutów podnoszonych przez skarżącego; w szczególności brak odniesienia się do zarzutów skarżącego, brak wskazania podstawy prawnej stanowiska o braku możliwości oddania budynku do użytkowania w części, a także brak odniesienia się do zarzutów odwołania, jak i dowodów powołanych przez skarżącego;

7. art. 138 § 2 k.p.a., poprzez jego zastosowanie i nieprzekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji, mimo że organ I instancji wydał decyzję niezgodnie z prawem, sprawa wymagała uzupełnienia, a także nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego;

8. art. 136 k.p.a. w związku z art. 138 k.p.a. w związku z art. 75 k.p.a. i 77 k.p.a. - poprzez nieprzeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego i nieprzeprowadzenie dowodu z dokumentu, o co wnioskował skarżący w postępowaniu odwoławczym w związku z ujawnieniem się istotnych okoliczności w sprawie;

Ponadto w skardze zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. naruszenie art. art. 59 ust. 3 oraz art. 59 ust. 4 i 2 w związku z art. 55 ust. 1 pkt 3 PrBud - poprzez jego niezastosowanie i błędne uznanie, że nie można oddać do użytkowania części budynku;

2. naruszenie 59 ust. 5 PrBud w związku z art. 59 ust. 1 PrBud i art. 57 ust. 1-4 PrBud., poprzez jego błędną wykładnię przez organ I instancji i uznanie, że z przepisu tego wynika brak możliwości oddania budynku do użytkowania w części.

W związku z podniesionymi zarzutami skarżący domaga się uchylenia decyzji organów obu instancji.

Ponadto skarżący domaga się przeprowadzenie dowodu z pisma "B." sp. z o.o. z dnia [...] r. nr [...] dot. wydajności hydrantów: w rejonie skrzyżowania [...] i [...] w Z. na okoliczność spełnienia przez hydrant wymogów dot. poboru wody na cele przeciwpożarowe, usunięcia jednej z przeszkód stanowiących przyczynę odmowy wydania pozytywnej decyzji umożliwiającej użytkowanie wnioskowanej części budynku, spełnienia przesłanek uzasadniających wydanie pozwolenia na użytkowanie w przedmiotowej sprawie.

W uzasadnieniu skargi przedstawiono szersze uzasadnienie poszczególnych zarzutów, a ponadto wyjaśniono, że skarżący realizował inwestycję wspólnie ze współwłaścicielem nieruchomości – K. B., na podstawie pozwolenia na budowę z dnia [...] r. nr [...], którego adresatem również jest "A" w Z. Budowę budynku realizowało zatem 3 inwestorów - skarżący i K. B. we współwłasności (budynek podzielony na 2 części) oraz niezależnie "A" w Z. Budynek został zaprojektowany tak, że stanowi 3 części, a każda część stanowi funkcjonalną całość, możliwą do użytkowania niezależnie przez każdego inwestora z osobna. Inwestycja była projektowana (dla K. B. i skarżącego) w ten sposób, by ostatecznie nastąpił jej prawny podział wskutek zniesienia współwłasności. W toku inwestycji K. B. zaprzestał budowy swojej części. Natomiast skarżący ukończył swoją część, części wspólne, a także przejściowo nawet realizował budowę w części, która ma przypaść drugiemu inwestorowi. Obecnie zaś przed Sądem Rejonowym toczy się postępowanie między skarżącym a drugim inwestorem o zniesienie współwłasności nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę ŚWINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

W dodatkowym piśmie z dnia 20 października 2020 r. pełnomocnik skarżącego przedstawił obszerny wywód prawny, zawierający rozwinięcie skargi, w tym przywołał treść wyroku wydanego przez tutejszy Sąd w sprawie II SA/Gl 1397/19.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując sprawę zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167, t.j. ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2019 r., poz. 2325, t.j. ze zm. dalej p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Przedstawiona tutaj regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Przeprowadzone, w określonych wyżej ramach, badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji wykazało, że są one dotknięte uchybieniami, uzasadniającymi ich wzruszenie, a zarzuty podniesione w skardze mają uzasadnione podstawy.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 59 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (obecnie: t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm., w skrócie jak dotychczas: "PrBud".). Zgodnie z tym przepisem właściwy organ, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, odmawia wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego w przypadku niespełnienia wymagań określonych w ust. 1 i w art. 57 ust. 1-4 PrBud. W przepisie tym zawarte zostało wyczerpujące wskazanie przesłanek wydania decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego. Nie można bowiem zawartego w tym przepisie wskazania przesłanek odmowy wydania pozwolenia na użytkowanie traktować jako wyliczenia jedynie przykładowego, gdyż nie użyto w nim sformułowania "w szczególności" lub innego równoważnego sformułowania. W konsekwencji spełnienie przez inwestora wymagań ustawowych obliguje organ nadzoru budowlanego do udzielenia pozwolenia na użytkowanie. Jednocześnie wyłącznie naruszenie wymogów związanych z przeprowadzeniem obowiązkowej kontroli, o której mowa w art. 59a PrBud, względnie niespełnienie przez inwestora wymagań formalnych, wynikających z art. 57 ust. 1-4 PrBud, dotyczących dokumentów dołączanych do wniosku o udzielenie takiego pozwolenia, może stanowić podstawę do odmowy wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego. Oznacza to również, że odmawiając wydania pozwolenia na użytkowanie, organ nie może poprzestać jedynie na odwołaniu się do art. 59 ust. 5 PrBud lecz powinien konkretnie wskazać, które wymagania wynikające z powyższych przepisów, nie zostały spełnione. Obowiązek ten dotyczy również organu odwoławczego. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie ani organ odwoławczy, ani wcześniej organ I instancji poza ogólnym odwołaniem do art. 59 ust. 5 PrBud nie wskazały wprost żadnego z powyższych przepisów, którego wymogów skarżący nie spełnił.

Organ odwoławczy, a wcześniej kierujący się jego wskazaniami, wynikającymi z poprzednio wydanej w sprawie decyzji, organ I instancji ograniczył się do stwierdzenia niedopuszczalności udzielenia pozwolenia na użytkowanie części budynku w sytuacji, gdy pozwolenie na budowę obejmuje jeszcze inne części tego budynku, bądź tym bardziej cały budynek. Stanowiska tego organy nie odniosły jednak wprost do żadnego obowiązującego przepisu prawa. Braku tego nie może niwelować powołanie się, bez głębszych rozważań, na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 16 stycznia 2009 r. sygn. akt II OSK 1882/07, gdyż dotyczy ono konkretnego stanu faktycznego w sposób zasadniczy odbiegającego od stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy. Przede wszystkim zaś nie łączy się ono w żaden sposób z tezą organu, kategorycznie wykluczającą możliwość udzielenia pozwolenia na użytkowanie części budynku. Organ nie wyjaśnił przy tym, z jakich norm prawnych wynikających z PrBud wywiódł tak kategoryczne stanowisko. W ocenie zaś Sądu, analiza regulacji prawnej zawartej w przepisach PrBud w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosków przeciwnych niż postawiona przez organ odwoławczy teza negująca możliwość udzielenia pozwolenia na użytkowanie jedynie części budynku. Wprawdzie w PrBud ustawodawca przewidział jako zasadę, że zawiadomienie o zakończeniu budowy lub złożenie wniosku o pozwolenie na użytkowanie dotyczyć ma całości inwestycji tj. wykonania całości decyzji o pozwoleniu na budowę. Jednak od tej zasady ustawodawca przewidział wyjątki. Jak bowiem stanowi art. 55 ust. 1 pkt 3 PrBud przed przystąpieniem do użytkowania obiektu budowlanego należy uzyskać ostateczną decyzję o pozwoleniu na użytkowanie, jeżeli przystąpienie do użytkowania ma nastąpić przed wykonaniem wszystkich robót budowlanych. Z przepisu tego wynika możliwość uzyskania pozwolenia na użytkowanie pomimo niewykonania wszystkich robót budowlanych przewidzianych pozwoleniem na budowę, co oznacza również możliwość uzyskania pozwolenia na użytkowanie dotyczącego ukończonej części obiektu budowlanego pomimo, że w pozostałej części tego obiektu roboty budowlane lub wykończeniowe nadal pozostają do wykonania. Zastrzec jednocześnie należy, że zgodnie z stanowiskiem judykatury i doktryny, część obiektu przeznaczona do użytkowania musi być zrealizowana w stanie umożliwiającym właściwe z niej korzystanie. Przed oddaniem takiej części do użytkowania należy zbadać, czy może ona samodzielnie i bezpiecznie funkcjonować (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 3 grudnia 2007 r. sygn. II OSK 1609/06 oraz z dnia 16 czerwca 2011 r. sygn. II OSK 885/10).

Dodatkowo należy zauważyć, że na mocy ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471) do art. 55 PrBud dodany został ust. 1a i 1b. Zgodnie z art. 55 ust. 1a PrBud decyzja o pozwoleniu na użytkowanie może obejmować obiekt budowlany lub jego część (pkt 1), a ponadto niektóre z obiektów budowalnych (pkt 2). Natomiast z art. 55 ust. 1b PrBud decyzja, o której mowa w ust. 1 pkt 3, może być wydana, jeżeli oddawane do użytkowania obiekty budowlane lub ich części mogą samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jakkolwiek powyższe przepisy nie obowiązywały w dacie wydania zaskarżonej decyzji, gdyż nowelizacja weszła w życie z dniem 19 września 2020 r, a ponadto do spraw wszczętych przed tą datą stosuje się przepisy w brzmieniu dotychczasowym (art. 25 ustawy nowelizującej), to ich przyjęcie nie pozostaje bez wpływu na sposób rozumienia przepisów PrBud w stanie prawnym aktualnym w dacie orzekania przez organ odwoławczy i stanowi dodatkowe potwierdzenie dopuszczalności wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie części obiektu budowlanego stanowiącego samodzielną funkcjonalność całość.

Dopuszczalność udzielenia pozwolenia na użytkowanie części obiektu budowlanego skutkuje tym, że jeżeli inwestor występuje z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na użytkowanie takiej część obiektu budowlanego, to rozstrzygnięcie takiego wniosku zależeć będzie od ustalenia, czy część ta spełnia wymóg funkcjonalnej samodzielności tzn. czy może funkcjonować samodzielnie zgodnie z przeznaczeniem. W realiach rozpoznawanej sprawy organ, rozpatrując wniosek skarżącego, nie miał zatem podstaw do tego, aby z góry wykluczyć dopuszczalność udzielenia pozwolenia na użytkowanie części budynku objętej tym wnioskiem. Był natomiast zobligowany do tego, aby ustalić, czy wnioskowana część spełnia przywołany powyżej wymóg funkcjonalnej samodzielności, a w przypadku uznania tego wymogu za spełniony – organ powinien był zbadać pozostałe, ustawowe przesłanki udzielenia pozwolenia na użytkowanie, czego również bezpodstawnie zaniechał.

Mając na względzie powyższe rozważania stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem art. 59 ust. 5 PrBud. Naruszenie to polega na odmowie udzielenia pozwolenia na użytkowanie części budynku przy zastosowaniu przesłanki nieznajdującej oparcia w obowiązującym, w dacie wydania decyzji odwoławczej, stanie prawnym, sprowadzającej się do przyjęcia, że udzielenie pozwolenia na użytkowanie części budynku jest niedopuszczalne. Jednocześnie odmowa pozwolenia na użytkownie poza ogólnikowym powołaniem się na art. 59 ust. 5 PrBud, nie została wprost odniesiona do żadnej z enumeratywnie wskazanych przez ustawodawcę negatywnych przesłanek, stanowiących przeszkodę do uwzględnienia wniosku inwestora ubiegającego się o wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Wykluczając z góry możliwość udzielenia wnioskowanego pozwolenia na użytkowanie, organy zaniechały ustalenia, czy będąca przedmiotem wniosku część budynku może funkcjonować samodzielnie, a także nie zbadały innych przesłanek, które w obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji stanie prawnym, warunkują wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowej części budynku, w tym nie zbadały i nie oceniły dostrzeżonej wcześniej przez organ odwoławczy kwestii zmian względem projektu budowlanego w zakresie kanalizacji deszczowej, oraz braku zabezpieczenia kanalizacji wodociągowej i przeciwpożarowej. Brak ustalenia wszystkich tych okoliczności stanowi o naruszeniu art. 7, 77 i 80 k.p.a. W konsekwencji zaskarżona decyzja ŚWINB oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji podlegały uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy p.p.s.a.

O kosztach postępowania obejmujących wpis sądowy w kwocie 500 zł., wynagrodzenie pełnomocnika w osobie radcy prawnego w kwocie 480 zł., opłatę skarbową od pełnomocnictwa 17 zł., czyli łącznie w kwocie 997 zł., rozstrzygnięto na wniosek skarżącego zgodnie z art. 205 § 1, art. 206, art. 209 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 256 ze zm.).

Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z powyższych rozważań Sądu. Rozpatrując ponowne wniosek skarżącego o udzielenie pozwolenia na użytkowanie organ w pierwszej kolejności zbada i rozstrzygnie kwestie funkcjonalnej samodzielności części budynku, której dotyczy wniosek inwestora, przyjmując, że objęcie wnioskiem jedynie części budynku nie może z góry wykluczać udzielenia wnioskowanego pozwolenia na użytkowanie. W ramach postępowania dowodowego organ odniesie się także do załączonego do skargi pisma "B." sp. z o.o. z dnia [...] r., które ze względu na ograniczenia dowodowe w postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie mogło być przedmiotem oceny w ramach przeprowadzonej przez tutejszy Sąd kontroli zaskarżonych decyzji. Wydając ponowną decyzję organ przestrzegać będzie zasady czynnego udziału stron w postępowaniu.