Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 470/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-11-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 47 ust. 1 i ust. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

SENTENCJA

Dnia 7 listopada 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędziowie Sędzia NSA Bogusław Klimowicz (spr.) Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska Protokolant Specjalista Aleksandra Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2018 roku sprawy ze skargi H. N. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie zezwolenia na wejście na sąsiednią nieruchomość oddala skargę. a.tp.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z [...]:

- zezwalającą M. R. na wejście na teren nieruchomości sąsiedniej - działki o nr ewid. 484, obręb [...], gmina P. w celu wykonania robót budowlanych polegających na dociepleniu i otynkowaniu budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zlokalizowanego w zbliżeniu do granicy działek o nr ewid. 483 i 484, obręb [...], gmina P.,

zezwalającą na zajęcie pasa działki sąsiedniej o nr ewid. 484 na szerokości 2,5 m wzdłuż przedmiotowego budynku mieszkalnego z przedłużeniem o 2 m poza elewację budynku od strony drogi publicznej w celu dojścia do miejsca wykonywania robót, na czas nie przekraczający 10 kolejnych dni roboczych w terminie 01.05.2018r. - 30.06.2018r. w godzinach 9.00- 17.00,

zobowiązującą inwestora do powiadomienia listownego za zwrotnym potwierdzeniem odbioru o terminie rozpoczęcia robót: H. N., A. K., A. N., J. N., B. P. oraz D. N. na czternaście dni wcześniej,

zobowiązującą inwestora do naprawy ewentualnych szkód powstałych w wyniku korzystania z sąsiedniej nieruchomości na zasadach określonych w Kodeksie cywilnym.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że M. R. 2 lutego 2018 r. złożył wniosek o wydanie decyzji o niezbędności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości celem wykonania robót budowalnych – postawienia rusztowania w celu wykonania docieplenia i otynkowania budynku mieszkalnego. Do wniosku załączono pismo skierowane do H. N. posiadającej większość udziałów we współwłasności sąsiedniej nieruchomości, która nie wyraziła zgody na wejście na teren jej nieruchomości.

W uzupełnieniu wniosku M. R. przedłożył mapę sytuacyjno-wysokościową z oznaczeniem budynku przeznaczonego do ocieplenia oraz wskazał, że budynek jest usytuowany w odległości ok. 40 cm od granicy z sąsiednią działką nr 484.

W pismach z 14 lutego 2018 r. pozostali współwłaściciele działki nr 484 nie wyrazili zgody na wejście na teren ich nieruchomości.

Z mapy zasadniczej udostępnionej przez Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Starostwie Powiatowym w W. wynika, że budynek M. R. położony jest w zbliżeniu do granicy działek.

Planowane przez inwestora roboty budowlane – ocieplenie i otynkowanie budynku mieszkalnego o wysokości ok. 9 m – nie wymagają pozwolenia na budowę, ani też zgłoszenia organowi administracji architektoniczno – budowlanej. Zostały spełnione przesłanki z art. 47 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane do wydania decyzji o niezbędności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości. W niniejszym postępowaniu organ nie jest uprawniony do badania legalności istniejących otworów okiennych w ścianie usytuowanej w zbliżeniu do granicy, czy przebiegu granic między sąsiadującymi nieruchomościami.

W skardze do sądu administracyjnego H. N. wniosła o uchylenie decyzji obu instancji. Skarżąca podniosła zarzuty naruszenia następujących przepisów:

1. art. 7 k.p.a. w zw. żart. 77 § 1 k.p.a. w zw. żart. 78 § 1 k.p.a. poprzez niezastosowanie dowodu z przesłuchania świadków, przez co nie zebrano w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nie ustalono wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie;

2. art. 8, art. 10, art. 11, art. 16, art. 77 § 1, art. 124 § 2 k.p.a. - poprzez ich niezastosowanie i błędną wykładnię a w szczególności przez naruszenie zasady praworządności poprzez nałożenie na obywatela obowiązków nieznajdujących uzasadnienia prawnego, oparcie uzasadnienia wyłącznie na ogólnikowych twierdzeniach i ocenach wynikających z błędnej analizy materiału dowodowego, bez merytorycznego ich wskazania,

3. art. 47 w związku z art. 50 ustawy Prawo budowlane - zobowiązującego organ nadzoru budowlanego do ingerencji w sytuacji prowadzenia robót w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach.

Zdaniem strony skarżącej przeprowadzone przez organ postępowanie dowodowe narusza wskazane przepisy postępowania. Organ I instancji nie wyjaśnił, czy M. R. dokonał stosownego zgłoszenia i otrzymał pozwolenie na wybicie otworów okiennych w remontowanej ścianie. Pozwolenie na wejście na teren sąsiedniej nieruchomości może dotyczyć tylko prac mających legalny charakter.

Nie przeprowadzono dowodu z zeznań świadków, co nie pozwala na uznanie, że organ podjął wszelkie czynności zmierzające do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organy obu instancji rozstrzygnęły na niekorzyść skarżącej wszelkie niejasności, czy wątpliwości dotyczące stanu faktycznego.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie.

W piśmie procesowym z 4 listopada 2018 r. H. N. podniosła dodatkowo, że wejście na teren sąsiedniej nieruchomości jest możliwe tylko wówczas, gdy jest to niezbędne do wykonania zamierzonych przez inwestora robót budowlanych, a spełnienie tej przesłanki budzi wątpliwości.

Na rozprawie 7 listopada 2018 r. uczestnik postępowania A. N. poparł skargę, a uczestnik postępowania M. R. wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowalne (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1202, ze zm.) jeżeli do wykonania prac przygotowawczych lub robót budowlanych jest niezbędne wejście do sąsiedniego budynku, lokalu lub na teren sąsiedniej nieruchomości, inwestor jest obowiązany przed rozpoczęciem robót uzyskać zgodę właściciela sąsiedniej nieruchomości, budynku lub lokalu (najemcy) na wejście oraz uzgodnić z nim przewidywany sposób, zakres i terminy korzystania z tych obiektów, a także ewentualną rekompensatę z tego tytułu.

W razie nieuzgodnienia warunków, o których mowa w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej - na wniosek inwestora - w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, rozstrzyga, w drodze decyzji, o niezbędności wejścia do sąsiedniego budynku, lokalu lub na teren sąsiedniej nieruchomości. W przypadku uznania zasadności wniosku inwestora, organ administracji architektoniczno-budowlanej określa jednocześnie granice niezbędnej potrzeby oraz warunki korzystania z sąsiedniego budynku, lokalu lub nieruchomości.

Organ oceniając zasadność wydania decyzji stwierdzającej niezbędność wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości zobowiązany jest do zbadania, czy inwestor podjął starania o uzyskanie zgody na wejście na teren sąsiedniej nieruchomości od jej właściciela (współwłaścicieli), a starania te okazały się bezskuteczne oraz, czy wejście na teren sąsiedniej nieruchomości jest niezbędne dla wykonania prac przygotowawczych lub robót budowlanych. Organy zgromadziły w sprawie wystarczający materiał dowodowy i prawidłowo oceniły, że przesłanki z art. 47 ust. 2 ustawy Prawo budowlane zostały spełnione.

Nie jest sporne, że inwestor zwrócił się do skarżącej o uzyskanie zgody na wejście na teren sąsiedniej nieruchomości w celu wykonania prac budowlanych polegających na dociepleniu budynku. Zarówno skarżąca, jak i pozostali współwłaściciele działki nr 484 położonej w D. nie wyrazili zgody na wejście na teren ich nieruchomości w celu wykonania tych prac.

Wnioskodawca wykazał również, że wejście na teren sąsiedniej nieruchomości jest niezbędne do wykonania zamierzonych robót budowlanych. W orzecznictwie sądowym można uznać za utrwalony pogląd, że warunek niezbędności wejścia na teren sąsiednie występuje, gdy obiekty na których mają być wykonane prace znajdują się na granicy działki sąsiedniej lub w takiej odległości od niej, że teren dostępny na działce inwestora nie wystarczy na ich przeprowadzenie (zob. np. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17.01.2018 r., sygn. akt II SA/Po 707/17, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 11.10.2017 r., sygn. akt II SA/Gd 384/17, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 6.07.2017 r., sygn. akt II SA/Wr 46/17).

Ze zgromadzonych w sprawie materiałów dowodowych wynika, że budynek wnioskodawcy znajduje się blisko granicy z działką nr 484. Przeprowadzenie prac polegających na ociepleniu i otynkowaniu ściany budynku sąsiadującej bezpośrednio z nieruchomością skarżącej wymaga wejścia na jej teren. Strona skarżąca zresztą nie precyzuje, w jaki inny sposób wnioskodawca mógłby wykonać zamierzone prace.

Trzeba zgodzić się ze stroną skarżącą, że planowane roboty budowlane muszą być zgodne z prawem (mieć legalny charakter). Wnioskodawca planuje prace polegające na ociepleniu i otynkowaniu ściany budynku mieszkalnego i w niniejszym postępowaniu tylko legalność tych prac może podlegać ocenie organów. W zaskarżonej decyzji trafnie wskazano, z jakich przyczyn prace polegające na dociepleniu budynku wnioskodawcy nie wymagają pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Poza zakresem przedmiotowej sprawy musza natomiast pozostać zarzuty odnoszące się do legalności innych prac budowlanych (wybicia otworów okiennych), czy przebiegu granicy. Organ rozstrzyga wniosek o zezwolenie na wejście na teren sąsiedniej nieruchomości w terminie 14 dni od jego złożenia i w tym postępowaniu jest zobowiązany wyłącznie do zbadania przesłanek wynikających z art. 47 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane.

Zaskarżona decyzja jest zgodna z przepisami prawa materialnego, a przy jej wydawaniu nie naruszono przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływu na wynik sprawy.

Z powyższych względów, wobec braku uzasadnionych podstaw skargi, z mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018r ., poz. 1302) należało orzec jak w sentencji wyroku.

a.tp.