Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1798/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Osoby niepełnosprawne
Skarżony organ: Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 26c ust. 3a
journal: Dz.U. 2011 nr 127 poz 721
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych - tekst jednolity.
article: art. 1 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 141 § 4, art. 204 pkt 1, art. 205 § 2, art. 209, art. 215 § 1, art. 216, art. 231
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia del. WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Protokolant Monika Majak po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T. U. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lutego 2015 r. sygn. akt V SA/Wa 3034/14 w sprawie ze skargi T. U. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty odsetek od dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od T. U. na rzecz Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zaskarżonym wyrokiem z 19 lutego 2015 r. oddalił skargę T. U. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] września 2014 r. w przedmiocie odmowy wypłaty odsetek od dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Pracodawca T. U. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą [...] (dalej: skarżący), w terminie uprawniającym do wypłaty dofinansowania, składał do Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w W. wnioski o dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okresy od listopada 2005 r. do kwietnia 2008 r. Jak wynika z akt sprawy, wypłatę środków wstrzymano w dniu 8 grudnia 2005 r. z powodu uzyskania przez organ informacji o prowadzonym wobec skarżącego postępowaniu przygotowawczym w sprawie stwierdzonych nieprawidłowości, które ostatecznie zakończyło się prawomocnym (z dniem 14 września 2011 r.) wyrokiem karnym skazującym, w którym T. U. został zobowiązany do solidarnego (wspólnie ze współoskarżoną U. U.) naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzecz Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (PFRON) 90.375,29 zł w terminie dwóch lat od uprawomocnienia się wyroku.

W dniu 6 grudnia 2012 r. organ I instancji przekazał skarżącemu kwotę 398.248, 06 zł tytułem dofinansowania za ww. okresy, uwzględniającą stwierdzone w toku postępowania nieprawidłowości. T. U. nie kwestionował ani wysokości tej kwoty, ani sposobu jej ustalenia.

Następnie, pismem z 13 października 2013 r., które wpłynęło do organu 13 listopada 2013 r., skarżący wniósł o wypłatę konkretnie wyliczonych i wskazanych w tym piśmie odsetek z tytułu nieterminowego przekazania przez PFRON miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za ww. okresy sprawozdawcze wskazując, że otrzymał dofinansowanie po wejściu w życie ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2008 r. Nr 237, poz.1652), czyli po dniu 1 stycznia 2009 r., a zatem organ powinien stosować przepisy tejże ustawy. Ponadto, według skarżącego, odsetki za opóźnienie w przekazaniu ww. dofinansowania są odrębną sprawą administracyjną w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a.

Decyzją z [...] kwietnia 2014 r. organ I instancji odmówił stronie wypłaty wnioskowanych odsetek.

Minister Pracy i Polityki Społecznej, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, decyzją z [...] września 2014 r. utrzymał w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy uznał za prawidłowe stanowisko zawarte w decyzji z [...] kwietnia 2014 r., że we wspomnianych okresach sprawozdawczych nie obowiązywały unormowania prawne pozwalające na wypłatę dofinansowania wraz z odsetkami w przypadku, gdy dofinansowanie to jest wypłacane z opóźnieniem. Minister wskazał, że od dnia 1 stycznia 2009 r. weszła w życie ustawa z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2008 r. Nr 237, poz.1652, dalej: ustawa zmieniająca), która w art. 6 i 7 wprowadziła przepisy intertemporalne. Organ odwoławczy nie zgodził się z twierdzeniem strony, że jej wniosek o wypłatę odsetek wynikających ze zdarzeń prawnych z lat 2006-2008 należy traktować, jako wniosek dotyczący spraw niewszczętych. Minister podniósł, że postępowanie w sprawie wypłaty odsetek jest postępowaniem akcesoryjnym w stosunku do roszczenia głównego i zastosowanie będą miały przepisy dotyczące należności głównej. Według organu, zdarzeniami determinującymi stan prawny, według którego należy rozpatrywać żądanie wypłaty odsetek będzie okres, w którym strona składała wnioski o wypłatę dofinansowania, tj. lata 2006 - 2008, przy uwzględnieniu art. 6 i art. 7 ustawy zmieniającej. Zgodnie z bowiem z tymi przepisami do stosunków prawnych powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe (art. 6 ustawy zmieniającej), a w myśl art. 7 - sprawy wszczęte, a niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy rozpatruje się według przepisów dotychczasowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA, Sąd I instancji), na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2016.718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) oddalił skargę uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Na wstępie Sąd I instancji podkreślił, że jest kwestią bezsporną, iż dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okresy od listopada-grudnia 2005 r. do kwietnia 2008 r. w łącznej kwocie 398.248,06 zł organ I instancji przekazał stronie 6 grudnia 2012 r. Ponadto Sąd I instancji wskazał, że również kwestią bezsporną w sprawie jest, że w okresie, którego dotyczy wniosek o wypłatę odsetek za wypłatę dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych (listopad 2005 – kwiecień 2008) w ustawie z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721 z późn. zm., dalej: ustawa o rehabilitacji) nie było uregulowań dotyczących obowiązku zapłaty odsetek w przypadku, gdy należne dofinansowanie zostanie przekazane przez Fundusz z opóźnieniem. Były natomiast określone terminy do wypłaty dofinansowania mianowicie - 7 dni od uzgodnienia salda (art. 26 c ust. 3 i 4 w brzmieniu obowiązującym do dnia 29 lipca 2007 r.) oraz 7 dni od dnia złożenia wniosku o dofinansowanie (art. 26c ust. 3 w brzmieniu obowiązującym od dnia 30 lipca 2007 r.). Sąd I instancji stwierdził, że obowiązek zapłaty odsetek od dofinansowania przekazanego z opóźnieniem został wprowadzony od dnia 1 stycznia 2009 r. przez ww. ustawę zmieniającą z dnia 5 grudnia 2008 r. Od tej daty w przypadku nieterminowego przekazania przez Fundusz kwoty miesięcznego dofinansowania od kwoty należnej nalicza się odsetki, w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. Według WSA, trafnie organ wskazał, że przepisy art. 6 i 7 ww. ustawy zmieniającej regulują kwestie intertemporalne oraz prawidłowo je zinterpretował. Zdaniem Sądu I instancji, błędne jest stanowisko skarżącego, który swoje uprawnienie do żądania odsetek od opóźnionej wypłaty dofinansowania wywodzi z terminu otrzymania dofinansowania (po wejściu w życie w/w nowelizacji) oraz z twierdzenia, że odsetki za opóźnienie są odrębną sprawą administracyjną w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a. W tym zakresie WSA podzielił pogląd organu, że odsetki - także w przypadku świadczenia o charakterze administracyjnym (dofinansowanie) - mają charakter akcesoryjny w stosunku do świadczenia głównego, gdyż są należne za opóźnienie w wypłacie świadczenia głównego. Sąd I instancji wskazał, że postępowanie o wypłatę dofinansowania jest wszczynane na wniosek pracodawcy (art. 26c ust. 1 ustawy o rehabilitacji). Ustawa ta, zarówno obecnie, jak i w okresie, którego dotyczyły wnioski o wypłatę dofinansowania regulowała terminy, w których wniosek musiał być złożony (do dnia 29 lipca 2007 r. był to art. 26c pkt 2 ustawy o rehabilitacji, a od dnia 30 lipca 2007 r. rozporządzenie wykonawcze wydane na podstawie art. 26c ust. 6). Według Sądu I instancji, data wszczęcia postępowania jest datą obowiązującą dla całej sprawy, którą przede wszystkim jest wypłata miesięcznego dofinansowania. Jest to świadczenie główne, od jego zasadności zależy byt także odsetek. Odsetki, jako świadczenie samodzielne nie istnieją. Ocena zasadności wypłaty odsetek zawsze musi być poprzedzona oceną zasadności świadczenia głównego. Tak więc, zdaniem Sądu I instancji, nie można uznać, że żądanie zapłaty odsetek ma charakter odrębnej sprawy w rozumieniu art. 7 ustawy zmieniającej z dnia 5 grudnia 2008 r. WSA zauważył ponadto, że art. 6 ustawy zmieniającej używa pojęcia "stosunki prawne powstałe przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy". W ocenie Sądu I instancji, jest to odesłanie do podstawy materialnej żądania strony, a tą jest zatrudnienie pracowników niepełnosprawnych w okresie objętym wnioskiem o dofinansowanie. W opinii WSA, ten moment determinuje reżim materialnoprawny, w którym rozpoznawany jest wniosek o dofinansowanie.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku T. U., reprezentowany przez radcę prawnego, zarzucił naruszenie:

1) art. 174 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 1 pkt 1 i 2 k.p.a., poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na odmowie uznania statusu odrębnej sprawy administracyjnej sprawie uregulowanej w art. 26c ust. 3a ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (dalej także: ustawa o rehabilitacji);

2) art. 174 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z naruszeniem art. 6 k.p.a. w związku z art. 7 ustawy zmieniającej z dnia 5 grudnia 2008 r. w związku z naruszeniem zasady Lege non distinguente nec nostrum est distinguere;

3) art. 174 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a w związku z art. 7 ustawy zmieniającej, poprzez błędną wykładnię ww. art. 7 ustawy zmieniającej;

4) art. 174 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 26 c ust. 3 a) ustawy o rehabilitacji zawodowej poprzez jego błędną wykładnię polegającą na odmowie wypłaty należnych stronie odsetek;

5) art. 174 pkt 2 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie powołanego przepisu poprzez zaniechanie sporządzenia uzasadnienia pozwalającego jednoznacznie ustalić przesłanki, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny w odniesieniu do zarzutów strony.

W uzasadnieniu skargi przedstawiono argumenty na poparcie postawionych zarzutów. W zakresie zarzutu sformułowanego w pkt 4 skarżący kasacyjnie podniósł, że naruszenia art. 26c ust. 3 a) ustawy o rehabilitacji zawodowej upatruje w błędnej wykładni tego przepisu i w rezultacie jego niezastosowaniu polegającym na odmowie wypłaty odsetek należnych stronie.

Wskazując na powyższe uchybienia, skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o oddalenie wniesionego środka zaskarżenia oraz zwrot kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna T. U. nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego nie mogła prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku.

W myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania, której przesłanki określone w § 2 art. 183 p.p.s.a. w tej sprawie nie występują. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny (NSA) pozostaje związany zarzutami i wnioskami tego środka odwoławczego. Wykluczone jest zatem badanie ewentualnych innych wadliwości wyroku, wykraczających poza granice określone w skardze kasacyjnej. Powyższe uwagi o charakterze ogólnym mają znaczenie z punktu widzenia podjętego rozstrzygnięcia.

W ramach zarzutów naruszenia przepisów materialnych i procesowych skarżący kasacyjnie wskazuje naruszenia, które w istocie należy rozpoznać łącznie.

W punkcie wyjścia należy wskazać, że wnoszący skargę kasacyjną stoi na stanowisku, iż w przedmiotowej sprawie miał zastosowanie przepis art. 26 c) ust.3 a) ustawy o rehabilitacji zgodnie, z którym w przypadku nieterminowego przekazania przez PFRON kwoty miesięcznego dofinansowania od kwoty należnej nalicza się odsetki, wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych.

Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, pogląd skarżącego jest nietrafny, co czyni niezasadnym zarzut opisany w punkcie 1 petitum niniejszej skargi kasacyjnej. Powyższy przepis art. 26 c) ust.3 a) ustawy o rehabilitacji został dodany do ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych na mocy ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2008 r. Nr 237, poz.1652 – dalej ustawa zmieniająca), która weszła w życie od dnia 1 stycznia 2009r. Ustawa ta zawierała przepisy intertemporalne. Przepis art. 6 ustawy zmieniającej stanowi, że do stosunków prawnych powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Natomiast wedle art. 7 tejże ustawy, sprawy wszczęte, a niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy rozpatruje się według przepisów dotychczasowych. Naczelny Sąd Administracyjny, w składzie obecnym, podziela pogląd wypowiedziany niejednokrotnie i konsekwentnie w judykatach tego Sądu, że stany faktyczne w sprawach dotyczących dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych powstałe przed dniem 1 stycznia 2009 r. powinny być oceniane według przepisów wówczas obowiązujących (v. wyroki NSA: z dnia 17 grudnia 2014 r. sygn. akt II GSK 2739/14; z dnia 14 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2186/13, z dnia 25 października 2016r. sygn. akt II GSK 697/15 - treść tych wyroków i innych powoływanych dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/) .

Ponieważ zarzuty skargi kasacyjnej nie odnoszą się do art. 6 ustawy zmieniającej, tym samym należy uznać, że skarżący kasacyjnie uznał za prawidłowy pogląd, iż stosunek prawny (w świetle tego powyższego przepisu) między Funduszem a skarżącym przedsiębiorcą ukształtował się pod rządami ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, w jej brzmieniu sprzed 1 stycznia 2009 r. Wbrew więc stanowisku skarżącego kasacyjnie, w tej sprawie, ze względu na treść art. 6 ustawy zmieniającej, nie miała zastosowania ustawa o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych w brzmieniu po 1 stycznia 2009 r. W efekcie nie mógł mieć również zastosowania przepis art. 26 c ust.3 a) ustawy zmieniającej, gdyż – jak już powiedziano – wszedł on w życie z dniem 1 stycznia 2009 r. Wypada przy tym dodać, że w realiach rozpatrywanej sprawy działania PFRON opóźniające wypłatę dofinansowania za okresy sprawozdawcze listopad-grudzień 2005 r. do maja 2008 r. były spowodowane uzasadnionymi podejrzeniami wystąpienia nieprawidłowości w działaniach skarżącego odnośnie do składanych przez stronę wniosków o dofinansowanie do wynagrodzenia pracowników. Podejrzenia te zostały potwierdzone wyrokiem skazującym Sądu Okręgowego w Poznaniu w sprawie sygn. akt III K 123/08, prawomocnym od 14 września 2011 r. za wyłudzenia nienależnych świadczeń z PFRON.

Skarżący kasacyjnie, nie kwestionując na żadnym etapie postępowania zarówno sposobu ustalenia jak i wysokości przekazanej kwoty dofinansowania, buduje swoją argumentację w oparciu o poczynione założenie, że sprawa dotycząca odsetek, o których mowa w ww. art. 26c ust.3a ustawy o rehabilitacji, jest odrębną sprawą administracyjną w rozumieniu art. 1 pkt 1 i 2 k.p.a., dlatego wystąpienie z wnioskiem o wypłatę zaległych odsetek po dniu 1 stycznia 2009 r. oznacza, zdaniem strony, że postępowanie administracyjne w sprawie zwrotu odsetek rozpoczęło się po wejściu w życie ustawy zmieniającej (v. uzasadnienie zarzutów str. 4-5 skargi kasacyjnej). Nadto skarżący kasacyjnie zarzuca Sądowi I instancji nieprawidłową interpretację art. 7 ustawy zmieniającej poprzez niewskazanie podstawy prawnej, która pozwoliłaby odejść od zastosowania tego przepisu do odsetek wynikających z ww. art. 26c ust.3a ustawy o rehabilitacji (v. zarzuty opisane w pkt 2 i 3 petitum skargi kasacyjnej oraz ich uzasadnienie). Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela przedstawionej argumentacji skarżącego. Omówiona wyżej niezasadność zarzutu opisanego w punkcie 1 petitum skargi kasacyjnej pozwala na stwierdzenie, iż pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej, które zostały oparte na błędnym założeniu, że na gruncie tej sprawy miał zastosowanie art. 26c ust.3a ustawy o rehabilitacji, również trzeba uznać za pozbawione usprawiedliwionych podstaw (dotyczy to zarzutów opisanych w punktach 2,3,4 petitum skargi kasacyjnej). Niezależnie od tego, wywody Sądu I instancji, dotyczące akcesoryjnego charakteru odsetek w stosunku do należności głównej należy uznać za prawidłowe. Niemal jednomyślnie przyjmuje się bowiem w doktrynie, że odsetki są to świadczenia uboczne (akcesoryjne) oraz okresowe (periodyczne). Nie budzi też wątpliwości teza, że odsetki są następstwem egzystencji prawnej świadczenia głównego w związku, z czym odsetek nie można uznać za świadczenie oderwane od świadczenia głównego.

Zdaniem Naczelnego Sadu Administracyjnego, nie jest także uzasadniony zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w sposób opisany w punkcie 5 petitum skargi kasacyjnej. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno także zawierać wskazania, co do dalszego postępowania.

Przepis ten można naruszyć wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia, lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu albo, gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej skargi kasacyjnej należy stwierdzić, że wbrew sugestiom skarżącego kasacyjnie, zaskarżony wyrok pozwala jednoznacznie ustalić przesłanki, jakimi kierował się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w odniesieniu do zarzutów strony. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji w sposób wystarczający, z punktu widzenia wymogów wynikających z art. 141 § 4 p.p.s.a., odniósł się do argumentów podniesionych przez skarżącego, które w ocenie strony, nakazywały uznać, że w sprawie miał zastosowanie art. 26c ust.3a ustawy o rehabilitacji. Trzeba przy tym podkreślić, że niezastosowanie przez organ tego przepisu na gruncie rozpoznawanej sprawy był fundamentalnym zarzutem postawionym przez T. U. w skardze do WSA w Warszawie.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.

O kosztach postępowania kasacyjnego w wysokości 240 złotych, które obejmowało wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika organu, orzeczono na podstawie art. 209 w związku z art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a) w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 490) w zw. z § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804) w zw. z § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U.2016.1667). Wydając rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny miał na względzie, że orzeczenie zapadło w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia nie była należność pieniężna w rozumieniu art. 215 § 1, 216 i 231 p.p.s.a. Przedmiotem skargi w sprawie objętej zakwestionowanym wyrokiem była decyzja organu o odmowie wypłaty odsetek (bez określenia kwoty) od dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okres podany we wniosku przedsiębiorcy T. U. a istota sprawy dotyczyła przesądzenia o istnieniu uprawnienia skarżącego do żądania wypłaty odsetek, o których mowa w art. 26c ust.3a ustawy o rehabilitacji. Jak wywiedziono, zasadniczym powodem nieuwzględnienia żądania było stwierdzenie, że w ustalonym stanie faktycznym wzmiankowany przepis nie miał zastosowania.