Wyrok NSA oz. w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1144/97
NSA oz. w Gdańsku
Data orzeczenia: 1997-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Administracyjne postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 40 par. 2, art. 58 par. 1-2, art. 145 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 1980 nr 9 poz. 26
law: Obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 marca 1980 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.
Teza: W sytuacji, gdy strona prawidłowo jest reprezentowana przez pełnomocnika, a zwłaszcza gdy nie można stwierdzić, aby pełnomocnik działał na szkodę swojego mocodawcy, to skutki podejmowanych przez pełnomocnika działań i zaniechań - tak pozytywne, jak i negatywne - obciążają reprezentowanego.

TEZY

W sytuacji, gdy strona prawidłowo jest reprezentowana przez pełnomocnika, a zwłaszcza gdy nie można stwierdzić, aby pełnomocnik działał na szkodę swojego mocodawcy, to skutki podejmowanych przez pełnomocnika działań i zaniechań - tak pozytywne, jak i negatywne - obciążają reprezentowanego.


SENTENCJA

oddala skargę.


UZASADNIENIE

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargi nie można było uwzględnić. Zaskarżone postanowienie w ocenie Sądu nie uchybia prawu materialnemu, jak i przepisom postępowania administracyjnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Z nie budzących wątpliwości okoliczności stanu faktycznego wynika, iż skarżąca brała udział w postępowaniu podatkowym dotyczącym ustalenia podatku od spadków i darowizn po zmarłych rodzicach, poprzez ustanowionego w dniu 10 maja 1993 r. pełnomocnika adwokata.

Decyzje Urzędu Skarbowego z dnia 21 lutego 1996 r. ustalające podatek od spadków i darowizn zostały doręczone pełnomocnikowi w dniu 28 lutego 1996 r. Zgodnie z art. 40 par. 2 Kpa, pisma, w tym decyzje wymiarowe doręcza się pełnomocnikowi, jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika. Prawidłowo zatem przedmiotowe decyzje doręczono adwokatowi. Pełnomocnik nie złożył w terminie odwołań od tychże decyzji, natomiast po dokonaniu ich oceny w dniu 11 marca 1996 r. wystąpił z wnioskiem o odroczenie terminu płatności, względnie o rozłożenie należności na raty i wniosek ten został pozytywnie rozpatrzony przez Zarząd Miasta /decyzja z dnia 9 września 1996 r./.

W tych okolicznościach za nietrafne należało uznać twierdzenie skarżącej, iż bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu i w związku z tym zachodzi przesłanka do zastosowania w sprawie art. 145 par. 1 pkt 4 Kpa.

We wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania obecny pełnomocnik skarżącej podniósł, iż przyczyną uchybienia terminu była choroba skarżącej, która spowodowała, że przebywała ona przez jakiś czas u syna stale mieszkającego we Francji i z tej przyczyny nie otrzymywała korespondencji, w tym właśnie przedmiotowych decyzji.

Zdaniem Sądu Izba Skarbowa prawidłowo uznała, iż strona - zgodnie z art. 58 par. 1 i 2 Kpa - nie uprawdopodobniła we wniosku, aby uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez jej winy.

Jak wykazano powyżej skarżąca w toku postępowania podatkowego była reprezentowana przez adwokata. Pełnomocnik po otrzymaniu decyzji wymiarowych nie złożył od nich odwołania uznając, iż zasadnym będzie wystąpienie jedynie o odroczenie terminu płatności ustalonego zobowiązania podatkowego, względnie o rozłożenie jej na raty.

Zatem w tej sytuacji okoliczności przywołane we wniosku, a przy tym bliżej nie sprecyzowane, nie mogły stanowić podstawy do pozytywnego rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

Należy zauważyć, iż w sytuacji, gdy strona prawidłowo jest reprezentowana przez pełnomocnika, a zwłaszcza nie można stwierdzić, aby pełnomocnik działał na szkodę swojego mocodawcy, to skutki podejmowanych przez pełnomocnika działań i zaniechań tak pozytywne jak i negatywne obciążają reprezentowanego.

Nie znajdując więc podstaw do wzruszenia zaskarżonego postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA /Dz.U. nr 74 poz. 368/ skargę jako niezasadną oddalił.