Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SAB/Wa 519/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-11-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 52 par. 1 i 2, 149 par. 1 i  par. 2, 151 i 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 8, 12, 37 par. 1 i 35
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Marciniak Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Skiba (spr.) Sędzia WSA Tomasz Szmydt Protokolant specjalista Jolanta Dominiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2014 r. sprawy ze skargi T. Z. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustalenie odszkodowania za nieruchomość 1. zobowiązuje Prezydenta W. do rozpoznania wniosku z dnia [...] grudnia 2011 r. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. pochodzącą z gruntów osady [...], zapisanej w tabeli likwidacyjnej wsi [...], w terminie czterech miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność Prezydenta W. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezydenta W. na rzecz T. Z. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

T. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w W., pochodzącą z gruntów osady [...] pod nr [...], działka nr [...]. W skardze zarzucono organowi przekroczenie terminów załatwienia sprawy mimo wydania przez Wojewodę [...]postanowienia o wyznaczeniu dodatkowego terminu zakończenia sprawy. Skarżący wnieśli o zobowiązanie Prezydenta W. do wydania decyzji stosownie do przepisów postępowania administracyjnego oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Prezydent W. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podniósł, że pismem z dnia 16 września 2014 r. pełnomocnik skarżącego został poinformowany o aktualnym stanie sprawy i został wezwany do przesłania dokumentów oraz o przewidywanym terminie zakończenia postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona.

Poza sporem jest to, że w dniu 22 grudnia 2011 r. T. Z. wniósł do Prezydenta W. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w W., pochodzącą z gruntów osady [...] pod nr [...], działka nr [...].

Uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – powoływanej dalej jako: "p.p.s.a."). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd ją oddala (art. 151 p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.

Wniesienie skargi do sądu administracyjnego poprzedzone zostało złożeniem do Wojewody [...] zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie jako organu wyższego stopnia. Oznacza to, że wymóg formalny o jakim mowa w art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. w postaci złożenia zażalenia z art. 37 § 1 k.p.a. w odniesieniu do skargi na bezczynność organu, został przez stronę skarżącą spełniony.

Bezczynność organu administracji publicznej ma miejsce nie tylko wówczas, gdy w ustawowym ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, ale również wtedy, gdy je podjął, lecz mimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem decyzji lub innego aktu administracyjnego.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd uznał, że sytuacja taka miała miejsce właśnie w przedmiotowej sprawie, bowiem jak wynika z akt sprawy wniosek o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w W., pochodzącą z gruntów osady [...] pod nr [...], działka nr [...] rozpoznawany jest od lat blisko 3 lata - zaś okoliczności podane przez organ w odpowiedzi na skargę nie stanowią usprawiedliwienia dla nie dotrzymania ustawowych terminów do załatwienia sprawy administracyjnej.

Po złożeniu wniosku o przyznanie odszkodowania organ podjął następujące czynności: zwrócił się do: Biura Gospodarki Nieruchomościami o nadesłanie akt własnościowych nieruchomości (11 maja 2012 r.), Delegatury Biura Geodezji i Katastru w Dzielnicy [...] o nadesłanie odbitki z mapy sytuacyjnej (2 kwietnia 2012 r.), do Zarządu Dróg Miejskich w W. o nadesłanie informacji dotyczącej realizacji ul. [...] ( 16 września 2014 r.) , poinformował pełnomocnika skarżącego , ze decyzja w przedmiotowej sprawie zostanie wydana do 31 marca 2015 r.( 16 września 2014 r.).

Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że w okresie od dnia wniesienia wniosku o przyznanie odszkodowania do dnia wyrokowania organ nie wydał decyzji. Zatem w ocenie tutejszego Sądu postępowanie w sprawie prowadzone było w sposób opieszały i przewlekły. Podejmowane w toku postępowania czynności nie zmierzały do koncentracji materiału dowodowego, ponadto podejmowane były w dużych odstępach czasu ( nawet dwuletnich) . Tym samym w postępowaniu, organ nie załatwił sprawy w terminie wynikającym z art. 35 kpa , a ponadto podejmowane przez niego czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją niezbędną w świetle art. 12 k.p.a., ustanawiającego zasadę szybkości postępowania.

W tym stanie rzeczy zarzut bezczynności przy rozpoznawaniu wniosku o przyznanie odszkodowania Sąd uznał za całkowicie uzasadniony. Organ prowadząc postępowanie w niniejszej sprawie uchybił bowiem wskazanym terminom załatwiania spraw administracyjnych, a także naruszył wynikającą z art. 12 kpa zasadę szybkości postępowania. Takie postępowanie podważa wyrażoną w art. 8 kpa zasadę prowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufania obywateli do organów Państwa.

W tym stanie rzeczy należało wyznaczyć organowi czteromiesięczy do załatwienia sprawy. Wyznaczając ten termin Sąd miał na względzie realną możliwość załatwienia sprawy przez organ w terminie wyznaczonym wyrokiem Sądu.

Jednocześnie Sąd uznał, iż biorąc pod uwagę okoliczności przedmiotowej sprawy zaistniała w sprawie bezczynność organu miała cechy rażącego naruszenia prawa. Analiza akt sprawy prowadzić musi do wniosku, że organ z nieznanych przyczyn przez większą część okresu w jakim zawisła przed nim niniejsza sprawa, nie prowadził w niej jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego. Ponadto Wojewoda [...] w postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...] sygnalizował organowi, że przedłużenie stanu bezczynności jak również brak działań ukierunkowanych na merytoryczne rozstrzygnięcie będzie skutkowało rażącym naruszeniem prawa. To nie skłoniło organu do podejmowania jakichkolwiek działań. Po wydaniu postanowienia przez Wojewodę [...] jedyną czynnością podjętą przez organ było pismo z dnia 16 września 2014 r. informujące pełnomocnika skarżącego o przedłużeniu terminu zakończenia postępowania administracyjnego.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w punkcie 1 i 2 wyroku. O zwrocie kosztów orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.