Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 130/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2011-06-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art.15 ust. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędziowie NSA Marek Gorski (spr.), NSA Anna Orłowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Januszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi P. W. S. na decyzję Wojewody z dnia 26 stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę.


UZASADNIENIE

PREZYDENT MIASTA DECYZJĄ Z DNIA 1 GRUDNIA 2010 R., ORZEKŁ O WYMELDOWANIU P. S. Z POBYTU STAŁEGO W G. UL. [...]. W PODSTAWIE PRAWNEJ WSKAZANO M.IN. ART. 15 UST. 2 USTAWY Z DNIA 10 KWIETNIA 1974 R. O EWIDENCJI LUDNOŚCI I DOWODACH OSOBISTYCH (T.J. DZ. U. Z 2006 R. NR 139, POZ. 993 ZE ZM.) - ZWANEJ DALEJ USTAWĄ.

ORGAN WSKAZAŁ, ŻE POSTĘPOWANIE W SPRAWIE ZOSTAŁO WSZCZĘTE W DNIU 13 MAJA 2010 R., NA WNIOSEK E. S. WNIOSKODAWCZYNI OKAZAŁA POZEW ROZWODOWY WYMIENIONEGO, W KTÓRYM OŚWIADCZA ON, ŻE W 1996 R. OPUŚCIŁ PRZEDMIOTOWY LOKAL I MIESZKA W DOMKU NA DZIAŁCE. W TOKU POSTĘPOWANIA PODAŁA, ŻE PO WYPROWADZENIU SIĘ P. S. WYMIENIŁA ZAMKI W DRZWIACH.

ZEZNAJĄCA JAKO ŚWIADEK K. M. OŚWIADCZYŁA, ŻE P. S. BYŁ JEJ SĄSIADEM I WE WSKAZANYM LOKALU NIE ZAMIESZKUJE OD KILKUNASTU LAT. OBECNIE W MIESZKANIU TYM ZAMIESZKUJE E. S. ORAZ JEJ SYN. KOLEJNY ŚWIADEK T. B. W OŚWIADCZYŁ, ŻE P. S. JEST OJCEM JEGO PRZYJACIELA P. S I NIGDY NIE SPOTKAŁ W TYM MIESZKANIU P. S.

P. S. W DNIU 27 LIPCA 2010 R. OŚWIADCZYŁ, ŻE JEGO OJCIEC NIE ZAMIESZKUJE W LOKALU OD OKOŁO 1996 R. POWODEM WYPROWADZENIA SIĘ BYŁ ZWIĄZEK Z INNĄ KOBIETĄ. ZEZNAŁ, ŻE WYPROWADZAJĄC SIĘ ZABRAŁ SWOJE RZECZY OSOBISTE. KLUCZY DO MIESZKANIA NIE ZWRÓCIŁ, LECZ ZOSTAŁY W NIM WYMIENIONE ZAMKI. OD CHWILI WYPROWADZENIA SIĘ OJCIEC NIE NOCOWAŁ W MIESZKANIU.

P. S. OŚWIADCZYŁ, ŻE OD 1997 R. NIE ZAMIESZKUJE W MIEJSCU ZAMELDOWANIA STAŁEGO, A POWODEM OPUSZCZENIA LOKALU BYŁY NIEPOROZUMIENIA Z ŻONĄ. WYPROWADZIŁ SIĘ NA OGRODY DZIAŁKOWE, GDZIE ZAMIESZKUJE DO DNIA DZISIEJSZEGO. KLUCZE DO MIESZKANIA POSIADAŁ, LECZ OBECNIE SĄ W NIM WYMIENIONE ZAMKI. OSTATNI RAZ PRZEBYWAŁ TAM W ŚWIĘTA WIELKANOCNE 2009 R. WSKAZAŁ, ŻE DOBROWOLNIE NIE DOKONA WYMELDOWANIA Z MIESZKANIA GDYŻ W GRUDNIU 2010 R., ODBĘDZIE SIĘ SPRAWA O PODZIAŁ MAJĄTKU. WYMELDOWANIA DOKONA DOPIERO PO SPŁACIE MIESZKANIA ORAZ PO ZAKUPIE INNEGO LOKALU, W KTÓRYM BĘDZIE MÓGŁ SIĘ ZAMELDOWAĆ.

ORGAN PODKREŚLIŁ, ŻE ZGODNIE Z ART. 9 UST. 2 H USTAWY ZAMELDOWANIE W LOKALU SŁUŻY JEDYNIE CELOM EWIDENCYJNYM I MA ZA ZADANIE POTWIERDZENIE FAKTU POBYTU OSOBY W DANYM LOKALU. POPRZEZ WYMELDOWANIE P. S., E. S. NIE ZOSTANIE ZWOLNIONA Z CIĄŻĄCEGO NA NIEJ OBOWIĄZKU SPŁATY Z TYTUŁU WYRÓWNANIA UDZIAŁÓW W MAJĄTKU WSPÓLNYM ZGODNIE Z POSTANOWIENIEM SĄDU.

P. S. ODWOŁAŁ SIĘ OD TEJ DECYZJI PODNOSZĄC, ŻE OD CHWILI WYPROWADZENIA CO NAJMNIEJ DO 2009 R. POKRYWAŁ WIĘKSZĄ CZĘŚĆ OPŁAT ZA MIESZKANIE ORAZ UTRZYMANIE RODZINY. DZIAŁKA NA KTÓREJ ZAMIESZKUJE JEST WŁASNOŚCIĄ JEGO SYNA. STWIERDZIŁ TAKŻE, ŻE DECYZJA O WYPROWADZENIU SIĘ Z LOKALU BYŁA PODJĘTA WSPÓLNIE Z E. S. CAŁY SWÓJ DOROBEK POŚWIĘCIŁ NA DOSTOSOWANIE DZIAŁKI DO POTRZEB MIESZKALNYCH, A SYN PRÓBUJE TERAZ JĄ SPRZEDAĆ. Z UWAGI NA TRUDNĄ SYTUACJĘ MIESZKANIOWĄ ZAMIERZA WRÓCIĆ DO PRZEDMIOTOWEGO LOKALU. JEŻELI STRACI PRACĘ TO STANIE SIĘ CZŁOWIEKIEM BEZDOMNYM BEZ ŚRODKÓW DO ŻYCIA.

PO ROZPATRZENIU ODWOŁANIA WOJEWODA DECYZJĄ Z DNIA 26 STYCZNIA 2011 R., UTRZYMAŁ W MOCY DECYZJĘ ORGANU NIŻSZEJ INSTANCJI.

ZDANIEM ORGANU ODWOŁAWCZEGO ZGROMADZONY W SPRAWIE MATERIAŁ DOWODOWY ŚWIADCZY O TYM, ŻE P. S. NIE ZAMIESZKUJE W MIEJSCU POBYTU STAŁEGO OD OKOŁO 14 LAT. ORGAN PODKREŚLIŁ, ŻE POSIADANIE ZAMELDOWANIA POBYTU STAŁEGO ZWIĄZANE JEST Z PRZEBYWANIEM POD DANYM ADRESEM Z ZAMIAREM POBYTU STAŁEGO. NIEWĄTPLIWE PRZEDMIOTOWY LOKAL NIE JEST MIEJSCEM, W KTÓRYM KONCENTRUJE SIĘ OGÓŁ SPRAW ŻYCIOWYCH SKARŻĄCEGO, A WIĘC NIE POSIADA ONA W NIM TZW. CENTRUM ŻYCIOWEGO.

W SKARDZE DO WOJEWÓDZKIEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO W GDAŃSKU P. S. DOMAGAŁ SIĘ UCHYLENIA DECYZJI ORGANU ODWOŁAWCZEGO. SKARŻĄCY ZARZUCIŁ, ŻE ORGAN BŁĘDNIE ZINTERPRETOWAŁ ART. 6 UST. 1 USTAWY PRZYJMUJĄC, IŻ POSIADANIE POBYTU STAŁEGO ZWIĄZANE JEST JEDYNIE Z PRZEBYWANIEM POD DANYM ADRESEM Z ZAMIAREM POBYTU STAŁEGO. ZDANIEM SKARŻĄCEGO Z PRZEPISU WYNIKA JEDYNIE, ŻE NIEODŁĄCZNYMI ELEMENTAMI DEFINICJI POBYTU STAŁEGO JEST RZECZYWISTE MIEJSCE POBYTU ORAZ ZAMIAR STAŁEGO PRZEBYWANIA W DANYM MIEJSCU. SKARŻĄCY OPUŚCIŁ WPRAWDZIE MIEJSCE POBYTU STAŁEGO, JEDNAK ZAMIAR STAŁEGO POBYTU W PRZEDMIOTOWYM LOKALU POZOSTAWAŁ CAŁY CZAS AKTUALNY. SYN WYZNACZYŁ MU TERMIN (28 LUTY 2011 R.) WYPROWADZKI Z DZIAŁKI W ZWIĄZKU Z PLANAMI SPRZEDAŻY NIERUCHOMOŚCI. PONIEWAŻ NIE MA INNEGO MIEJSCA, W KTÓRYM MÓGŁBYM ZAMIESZKAĆ ISTNIEJE OBIEKTYWNA KONIECZNOŚĆ JEGO POWROTU DO PRZEDMIOTOWEGO LOKALU. W ŻADNYM RAZIE NIE MOŻNA MÓWIĆ O BRAKU ZAMIARU STAŁEGO POBYTU W MIEJSCU JEGO ZAMELDOWANIA. ZAZNACZYŁ, ŻE KONCENTRACJA JEGO AKTYWNOŚCI ŻYCIOWEJ SKUPIONA BYŁA W C., PONIEWAŻ BYŁ PRZEKONANY, IŻ NIERUCHOMOŚĆ TA OBJĘTA JEST MAJĄTKIEM WSPÓLNYM JEGO I MAŁŻONKI. W SPRAWIE NIE BYŁO PODSTAW DO ZASTOSOWANIA ART. 15 UST. 2 USTAWY, GDYŻ NIE OPUŚCIŁ ON TRWALE MIESZKANIA. ORGAN BEZPODSTAWNIE POMINĄŁ FAKT, ŻE WCIĄŻ PRZEJAWIA WOLĘ POWROTU DO MIEJSCA POBYTU STAŁEGO. W OPARCIU O TEZY ORZECZEŃ SĄDÓW ADMINISTRACYJNYCH ZARZUCIŁ, ŻE ORGANY NIE DOKONAŁY PRAWIDŁOWEGO USTALENIA WSZYSTKICH OKOLICZNOŚCI SPRAWY. PODKREŚLIŁ, ŻE W PRZYPADKU UTRZYMANIA DECYZJI O WYMELDOWANIU, NIE BĘDZIE W STANIE DOCHOWAĆ OBOWIĄZKU MELDUNKOWEGO W ŻADNYM INNYM MIEJSCU CO ZNACZNIE SKOMPLIKUJE MU SYTUACJĘ ŻYCIOWĄ.

NA ROZPRAWIE W DNIU 2 CZERWCA 2011 R., SKARŻĄCY OŚWIADCZYŁ, ŻE BYŁA ŻONA WYMIENIŁA ZAMKI W DRZWIACH W 2001 LUB 2002 R. W ZWIĄZKU Z TYM ZDARZENIEM NIE DOMAGAŁ SIĘ OCHRONY PRZED SĄDEM I NIE WYSTĄPIŁ Z POWÓDZTWEM O PRZYWRÓCENIE UTRACONEGO POSIADANIA.

W ODPOWIEDZI NA SKARGĘ WOJEWODA WNIÓSŁ O JEJ ODDALENIE PODTRZYMUJĄC SWOJE DOTYCHCZASOWE STANOWISKO. W ODNIESIENIU DO ARGUMENTACJI SKARŻĄCEGO DODAŁ, ŻE NIE MÓGŁ OPIERAĆ SWOJEGO ORZECZENIA NA PODSTAWIE ZDARZEŃ PRZYSZŁYCH I NIEPEWNYCH. SAM ZAMIAR POWROTU DO LOKALU NIE MÓGŁ STANOWIĆ DOWODU NA KTÓRYM MÓGŁ OPRZEĆ SIĘ ORGAN.

WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W GDAŃSKU ZWAŻYŁ, CO NASTĘPUJE:

SKARGA JEST NIEZASADNA.

JEST OKOLICZNOŚCIĄ BEZSPORNĄ, ŻE CO NAJMNIEJ OD 2002 R., SKARŻĄCY NIE ZAMIESZKUJE W PRZEDMIOTOWYM LOKALU. WPRAWDZIE JAK SAM ZEZNAŁ OD 1997 R., NIE ZAMIESZKUJE W MIEJSCU STAŁEGO ZAMELDOWANIA BOWIEM ZAMIESZKAŁ NA TERENIE OGRÓDKÓW DZIAŁKOWYCH TO JEDNAK NAJPÓŹNIEJ W 2002 R., JEGO BYŁA ŻONA WYMIENIŁA ZAMKI W DRZWIACH PRZEDMIOTOWEGO LOKALU UNIEMOŻLIWIAJĄC SKARŻĄCEMU WEJŚCIE DO MIESZKANIA A ON SAM NIE WYSTĄPIŁ DO SĄDU Z POZWEM O OCHRONĘ POSIADANIA.

W ORZECZNICTWIE SĄDÓW ADMINISTRACYJNYCH UGRUNTOWANY ZOSTAŁ POGLĄD, ŻE W PRZYPADKU UNIEMOŻLIWIENIA OSOBIE ZAMELDOWANEJ MOŻLIWOŚCI KORZYSTANIA Z LOKALU JEŚLI TA NIE SKORZYSTAŁA PRZEZ ROK Z PRAWA OCHRONY POSIADANIA I NIE WYSTĄPIŁA Z POWÓDZTWEM DO SĄDU O OCHRONE NARUSZONEGO POSIADANIAJEJ NIEOBECNOŚĆ W LOKALU TRAKTUJE SIĘ TAK JAK DOBROWOLNE OPUSZCZENIE LOKALU.

TAKA OKOLICZNOŚĆ MA MIEJSCE W NINIEJSZEJ SPRAWIE ZATEM CO NAJMNIEJ OD 2002 R., SKARŻĄCY NIE ZAMIESZKUJE W PRZEDMIOTOWYM LOKALU A JEGO OPUSZCZENIE UZNAĆ NALEŻY ZA DOBROWOLNE.

SPRAWY ROZLICZENIOWE DOTYCZĄCE EWENTUALNEGO MAJĄTKU WSPÓLNEGO SKARŻĄCEGO I JEGO ŻONY NIE MAJĄ ŻADNEGO ZNACZENIA DLA ROZSTRZYGNIĘCIA W KWESTIACH MELDUNKOWYCH.

POWYŻSZE WSKAZUJE NA TO, IŻ ZOSTAŁY SPEŁNIONE PRZESŁANKI Z ART. 15 UST. 2 USTAWY O EWIDENCJI LUDNOŚCI I DOWODACH OSOBISTYCH A ZATEM ZASKARŻONA DECYZJA ORAZ POPRZEDZAJĄCA JĄ DECYZJA ORGANU PIERWSZEJ INSTANCJI NIE NARUSZAJĄ PRAWA.

MAJĄC POWYŻSZE ROZWAŻANIA NA UWADZE WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W GDAŃSKU NA MOCY ART. 151 P.P.S.A., ODDALIŁ SKARGĘ. JEDNOCZEŚNIE SĄD ZAUWAŻA, IŻ WOBEC WYDANEGO WYROKU KOŃCZĄCEGO POSTĘPOWANIE W PIERWSZEJ INSTANCJI NA MOCY ART. 61 § 6 P.P.S.A., POSTĘPOWANIE WYDANE W DNIU 22 KWIETNIA 2011 R., WSTRZYMUJĄCE WYKONANIE ZASKARŻONEJ DECYZJI UPADŁO.