Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 421/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2019-11-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 240 par.1 pkt 5
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Sędkowska Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Gocki Sędzia WSA Marzena Łozowska (spr.) Protokolant Starszy inspektor sądowy Maria Żymańczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2019 r. sprawy ze skargi P. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 28 czerwca 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia w wyniku wznowienia postępowania ostatecznej decyzji ustalającej zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2016 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z 28 czerwca 2019 r., wydana na podstawie art. 1 i art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r. poz. 570) oraz art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900 - dalej wskazywana również jako op), utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Kędzierzyn-Koźle z 5 lutego 2019 r., odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznej z 8 września 2017 r., ustalającej P. G. (dalej jako: skarżący, strona, podatnik) wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości na rok 2016.

Rozstrzygnięcie powyższe zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Prezydent Miasta Kędzierzyn-Koźle, decyzją z 29 stycznia 2016 r., ustalił podatnikowi zobowiązanie w podatku od nieruchomości na rok 2016 w wysokości 7.835 zł. Opodatkowaniu podlegały grunty pozostałe o powierzchni 13.430 m2 i budynki pozostałe o powierzchni użytkowej 622,80 m2. Przedmioty opodatkowania położone są w [...] przy ul. [...], działka nr a oraz w [...] przy ul. [...], działki nr b i nr c. Decyzję doręczono 11 lutego 2016 r. za zwrotnym potwierdzeniem odbioru. Decyzja stała się ostateczną.

Po wznowieniu postępowania podatkowego, Prezydent Miasta Kędzierzyn-Koźle wydał 8 września 2017 r. decyzję, skierowaną do P. G., mocą której:

1) uchylił decyzję z 29 stycznia 2016 r., nr [...],

2) ustalił zobowiązanie w podatku od nieruchomości na rok 2016 w wysokości 19.272 zł.

Podstawą prawną wznowienia postępowania był art. 240 § 1 pkt 5 op. Do opodatkowania przyjęto nieruchomości położone w [...]:

1) przy ul. [...], działka nr a:

a) budynki pozostałe 622,80 m2,

b) grunty pozostałe 12.320 m2,

2) przy ul. [...], działki nr b i nr c,

a) budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej 559 m2,

b) grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej 1.110 m2,

c) budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej 3.000 zł.

Decyzję doręczono 12 września 2017 r. za zwrotnym potwierdzeniem odbioru. Decyzja stała się ostateczną.

W piśmie z 6 listopada 2018 r., sprecyzowanym (na wezwanie Kolegium Odwoławczego) pismem z 13 maja 2019 r., podatnik zwrócił się do Prezydenta Miasta Kędzierzyn-Koźle o wznowienie postępowania w sprawach dotyczących wymiaru podatku od nieruchomości na lata 2014, 2015, 2016, wskazując, że pomniejszył wartość początkową nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], stanowiącą podstawę naliczania amortyzacji w latach 2014, 2015, 2016, gdyż znajdujący się tam budynek jedynie w części jest wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej.

Po wznowieniu postępowania podatkowego, Prezydent Miasta Kędzierzyn-Koźle decyzją z 5 lutego 2019 r. odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z 8 września 2017 r., ustalającej stronie zobowiązanie w podatku od nieruchomości na rok 2016.

W uzasadnieniu organ podatkowy I instancji wyjaśnił, że w roku 2017 przeprowadził kontrolę podatkową, mającą na celu sprawdzenie zgodności danych zadeklarowanych ze stanem faktycznym, dotyczącym nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], działka nr a oraz nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], działki nr b i nr c. Ustalono, że w roku 2013 P. G. stał się właścicielem nieruchomości położonej w [...], obręb [...], działki: nr b, nr c. Podatnik nabył przedmiotową nieruchomość, jako osoba fizyczna, do swego majątku osobistego. W dniu 14 października 2013 r. wezwano podatnika do złożenia druku informacji w celu zgłoszenia nabytej nieruchomości do opodatkowania. Mimo prawidłowo doręczonego wezwania, P. G. nie zgłosił do opodatkowania nabytej nieruchomości. W toku prowadzonych czynności kontrolnych, w dniu 7 czerwca 2017 r., dokonano oględzin nieruchomości, podczas których stwierdzono, iż na terenie działek nr b oraz nr c znajdują się dwa budynki w zabudowie szeregowej, murowane parterowe, spełniające wymogi definicji budynku z ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Z aktu notarialnego, dot. nabycia nieruchomości (A: [...] z 27 września 2013 r.), wynika łączna powierzchnia użytkowa budynków, która wynosi 559 m2. Przed budynkami znajduje się teren utwardzony kostką betonową stanowiący chodnik i podjazd. P. G., w piśmie z 7 lipca 2017 r. poinformował, iż wartość kostki betonowej stanowiącej chodnik i podjazd wynosi 3.000 zł. Na terenie nieruchomości prowadzona jest przez dzierżawcę działalność gospodarcza w zakresie naprawy i wymiany ogumienia samochodowego. Jak wynika z umowy dzierżawy, zawartej na czas oznaczony od 1 stycznia 2014 r. do 31 grudnia 2024 r., dzierżawcą nieruchomości jest J. G., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą A. Przedmiotem dzierżawy jest część budynku o powierzchni 375,71 m2 oraz część działki o powierzchni 398,43 m2. Podczas oględzin G. G. (pełnomocnik P. G.) poinformowała, iż przedmiotowa nieruchomość jest związana z prowadzoną przez P. G. działalnością gospodarczą i została w całości ujęta w ewidencji środków trwałych firmy B od 31 grudnia 2013 r. w związku z czym od 1 stycznia 2014 r. dokonywano odpisów amortyzacyjnych. Podatnik oświadczył, iż od nabycia nieruchomości, nie dokonywano żadnych prac remontowo-budowlanych mających wpływ na zmianę powierzchni użytkowej budynków. W wyniku kontroli stwierdzono niezgodności pomiędzy danymi wynikających z ewidencji podatkowej, a stanem faktycznym nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], tj. brak opodatkowania budynku położonego na działkach nr b i nr c. W związku z powyższym, organ podatkowy pierwszej instancji wznowił z urzędu postępowanie podatkowe wobec P. G. w sprawie wymiaru podatku od ww. nieruchomości. Postępowanie to zostało zakończone opisaną wyżej decyzją z 8 września 2017 r. (decyzja ostateczna). Następnie, postanowieniem z 21 listopada 2018 r., postępowanie podatkowe zostało wznowione, na wniosek strony. Prezydent Miasta Kędzierzyn-Koźle ocenił, że sam fakt korekty środków trwałych nie jest ani nowym dowodem ani samodzielną nową okolicznością, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 op. W związku z powyższym organ podatkowy odmówił uchylenia decyzji z 8 września 2017 r. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na 2016 r

We wniesionym od tej decyzji odwołaniu strona podnosząc zarzuty:

1) naruszenia przepisu postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. art. 240 § 1 pkt 5 op, poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, poprzez brak wznowienia postępowania, mimo że w przedmiotowej sprawie ujawnił się nowy dowód w postaci korekty amortyzacji, ponadto niewłaściwe przyjęcie, iż korekta amortyzacji środka trwałego, nie stanowi podstawy wznowienia postępowania podatkowego, bowiem nie jest to nowa okoliczność faktyczny lub nowy dowód;

2) naruszenia przepisów postępowania, a to art. 188 op przy zastosowaniu art. 121 § 1 op, poprzez nieuwzględnienie wniosku podatnika zmierzającego do wznowienia postępowania, wniesionego pismem z 6 listopada 2018 r., w szczególności poprzez uznanie, że sam fakt dokonania korekty środków trwałych nie jest nowym dowodem, a w konsekwencji niespełnienie obowiązku wynikającego z art. 121 § 1 op, statuującego zasadę zgodnie z którą postępowanie powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych;

3) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 187 § 1 op, poprzez nierozważenie w sposób wyczerpujący i wnikliwy zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności nieuwzględnienie przy wydawaniu decyzji złożonego w sprawie dowodu w postaci dokonanej przez odwołującego się korekty środków trwałych;

4) naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji błędne przyjęcie, że do opodatkowania stawką właściwą dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, wystarczające jest samo jej znajdowanie się w posiadaniu przedsiębiorcy.

W uzasadnieniu podatnik podniósł w szczególności, że zakupu nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], dokonał jako osoba fizyczna i nie miał zamiaru prowadzenia tam działalności gospodarczej. Obecnie działalność gospodarczą w zakresie serwisu opon, wymiany i naprawy ogumienia prowadzi tam jego ojciec – J. G., z którym stronę łączy umowa dzierżawy. Amortyzację przedmiotowej nieruchomości P. G. rozpoczął od stycznia 2014 r., wtedy to została ona ujęta w ewidencji środków trwałych firmy B. Podatnik nie był świadomy, że nie może amortyzować powierzchni, jeżeli nie prowadzi w niej działalności gospodarczej. Zdaniem odwołującego, jedyną okolicznością przemawiającą za tym, że powinien zapłacić podwyższony podatek od nieruchomości jest to, że zaczął od stycznia 2014 r. amortyzować budynek w pełnej wartości, a wykorzystywany był on do działalności tylko w części, o czym został powiadomiony pracownik organu pierwszej instancji podczas kontroli. Odwołujący poinformował o zmniejszeniu amortyzacji przedmiotowej nieruchomości. Korekty amortyzacji środka trwałego podatnik dokonał 6 listopada 2018 r. Powierzchnia użytkowa budynku przy ul. [...] wynosi 559 m2, z czego tylko 375,71 m2 jest wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej. Do celów działalności gospodarczej wykorzystywany jest grunt o powierzchni 698,43 m2. Natomiast 411,57 m2 to grunt poza działalnością gospodarczą. Na potrzeby wulkanizacji nigdy nie były wykorzystywane wszystkie pomieszczenia. Organ podatkowy pierwszej instancji błędnie przyjął, że fakt dokonania korekty środków trwałych nie jest ani nowym faktem ani nowym dowodem, w związku z czym nieprawidłowo odmówił uchylenia dotychczasowej decyzji w sprawie podatku od nieruchomości.

Opisaną na wstępie decyzją SKO w Opolu utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

Uzasadniając rozstrzygnięcie w pierwszej kolejności zwróciło uwagę na istotę postępowania nadzwyczajnego, jakim jest postępowanie o wznowienie postępowania i na możliwość zastosowania tego trybu wyłącznie w przypadkach przewidzianych w przepisach prawa. Następnie dokonało wykładni wskazanego przez stronę, jako podstawa wznowienia, art. 240 § 1 pkt 5 op, stwierdzając, że wzruszenie decyzji ostatecznej na tej podstawie będzie możliwe w przypadku kumulatywnego spełnienia czterech przesłanek, tj: wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub dowody; nowe okoliczności faktyczne lub dowody są istotne dla sprawy, tzn. mogą mieć wpływ na jej odmienne rozstrzygnięcie; nowe okoliczności faktyczne lub dowody istniały w dniu wydania decyzji; nowe okoliczności faktyczne lub dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję. Zaznaczyło przy tym, że nowe dowody lub nowe okoliczności faktyczne mogą stanowić podstawę wznowienia postępowania, o ile są dla sprawy istotne, tj. dotyczą przedmiotu sprawy oraz mają znaczenie prawne, a więc wpływ na odmienne rozstrzygnięcie.

Dalej organ odwoławczy zaznaczył, że w ostatecznej decyzji wymiarowej uwzględniono okoliczności, iż podatnik wydzierżawił część nieruchomości innemu przedsiębiorcy, nieruchomość została ujęta w ewidencji środków trwałych przedsiębiorstwa podatnika oraz, że podatnik faktycznie nie wykorzystuje nieruchomości do celów prowadzenia własnej działalności gospodarczej. Okoliczności te oraz dowody na podstawie, których dokonano ustaleń faktycznych nie posiadają waloru "nowych" w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 op. Zmniejszenie wartości amortyzacyjnej budynku, dokonane 6 listopada 2018 r., jest okolicznością nową, jednak nieistotną dla ustalenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości na rok 2016, gdyż powstałą wskutek czynności podatnika przeprowadzonej w roku 2018. Podobnie zaktualizowana ewidencja środków trwałych P. G. jest dowodem nowym, lecz nieistotnym dla wymiaru podatku od nieruchomości na rok 2016, gdyż zmniejszenie wartości środka trwałego i zmniejszenie odpisów amortyzacyjnych zostało wykonane dopiero w roku 2018. Opisana okoliczność i dowód zostały uwzględnione w decyzji Prezydenta Miasta Kędzierzyn-Koźle ustalającej Panu P. G. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości na rok 2018, wskazywanej przez stronę jako dowód w niniejszym postępowaniu. Kopia tej decyzji została załączona do odwołania. Jednakże, w ocenie organu podatkowego drugiej instancji, treść decyzji ustalającej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości na rok 2018 w żaden sposób nie wpływa na ustalenia faktyczne i ocenę prawną wymiaru podatku od nieruchomości na rok 2016. Jak z tego wynika, w stanie sprawy, wbrew stanowisku podatnika, brak jest okoliczności lub dowodów wypełniających przesłankę wznowienia postępowania z art. 240 § 1 pkt 5 op. Zebrane w aktach sprawy materiały i dowody nie wskazują na zaistnienie jakiejkolwiek innej przesłanki wznowienia postępowania z art. 240 § 1 op.

Organ odwoławczy dodał, że skoro P. G. nie ujawnił w informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, którą powinien był złożyć Prezydentowi Miasta Kędzierzyn-Koźle, wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości, co w szczególności dotyczy pominięcia budynku znajdującego się na posesji przy ul. [...] oraz faktu związania wskazanej nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej, merytoryczne załatwienie sprawy, poprzez wydanie i doręczenie decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego (art. 21 § 1 pkt 2 op) jest dopuszczalne w terminie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy, tj. od końca roku 2016.

W ocenie Kolegium Odwoławczego, decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa merytorycznie i poprawna formalnie. Zarzuty zawarte w odwołaniu dotyczące naruszenia prawa procesowego, jak i dotyczące naruszenia prawa materialnego okazały się bezpodstawne.

We wniesionej skardze strona, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji podniosła, że została ona wydana w wyniku błędnie zastosowanego prawa procesowego z art. 240 § 1 pkt 5 w związku z art. 243 § 1 op, przy zastosowaniu art. 4 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (dalej: upol), poprzez przyjęcie, iż w sprawie nie wystąpiły nowe okoliczności, które miałyby wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości w roku 2016, podczas gdy wartość budynków będąca podstawą opodatkowania w rozumieniu art. 4 ust. 3 upol, jako element konstrukcyjny zobowiązania podatkowego - wyrażona w niniejszej sprawie poprzez korektę wartości środków trwałych - jest na tyle istotna, iż winna stanowić wystarczającą podstawę do wznowienia postępowania zakończonego prawomocną decyzją z 8 września 2017 roku, albowiem wykrycie nowych okoliczności mieszczących się w sferze elementów konstrukcyjnych zobowiązania podatkowego zawsze powoduje konieczność jego określenia na nowo.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Na rozprawie w dniu 27 listopada 2019 r. skarżący podtrzymał zarzuty skargi. Dodał, że część spornej nieruchomości nie jest przez niego wykorzystywana do działalności gospodarczej, jednak nie ma przeszkód, by była ona wykorzystywana do takiej działalności (gospodarczej).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę należało oddalić.

Kryteria sądowej kontroli zaskarżonych aktów organów administracji publicznej zostały określone w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 - dalej jako ppsa), zgodnie z którym decyzja podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy jak też w razie stwierdzenia okoliczności uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji (pkt 2). Równocześnie w myśl art. 134 § 1 ppsa, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem niemającym tu zastosowania).

Kontrolując zaskarżoną decyzję w kontekście przedstawionych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W rozpatrywanej sprawie przedmiotem oceny Sądu jest decyzja wydana przez organ podatkowy po wznowieniu postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 op, odmawiająca uchylenia decyzji ostatecznej z 8 września 2017 r., ustalającej skarżącemu wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości na rok 2016.

Zatem istotą sporu jest rozstrzygnięcie czy organy podatkowe prawidłowo uznały, rozpatrując wniosek podatnika o wznowienie postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 op, że w sprawie nie wystąpiły postawy do wzruszenia decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta Kędzierzyn-Koźle z 8 września 2017 r.

W pierwszej kolejności należy wskazać, iż sprawa niniejsza rozpoznawana była w trybie wznowienia postępowania, czyli w trybie nadzwyczajnym.

W związku z tym należy podkreślić, iż zasada trwałości decyzji wskazuje, że rozstrzygnięcia, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym stają się ostateczne (art. 128 op). Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Ordynacji podatkowej oraz w ustawach dodatkowych. Zasada ta ma służyć pewności obrotu prawnego, ponieważ chodzi o zapewnienie podmiotom stosunku prawnopodatkowego ochrony praw nabytych.

Instytucja wznowienia postępowania jest instytucją szczególną, nadzwyczajnym trybem wzruszania decyzji ostatecznych w celu stworzenia prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia ponownego rozstrzygnięcia sprawy, jeżeli postępowanie podatkowe przed organem było dotknięte kwalifikowanymi wadami procesowymi, wyliczonymi enumeratywnie w art. 240 op.

Na gruncie tego przepisu w orzecznictwie podkreśla się, że procedowanie w trybie nadzwyczajnym przez organ administracji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, wyrażonej w art. 128 op. Zasada ta służy ochronie ogólnego porządku prawnego. Trwałość decyzji pozwala stronie polegać na rozstrzygnięciach organów państwa, a organy zabezpiecza przed wielokrotnym rozstrzyganiem tych samych spraw. Dlatego też tryby nadzwyczajne służą do weryfikacji decyzji ostatecznych wyłącznie w wyjątkowych i ściśle określonych przepisami sytuacjach. Z tego względu przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania podlegają ścisłej wykładni i nie mogą być interpretowane w sposób rozszerzający. Postępowanie wznowieniowe nie jest bowiem kontynuacją postępowania zwykłego i nie może być wykorzystane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, gdyż inna jest waga zakresu naruszeń prawa uwzględnianych w tymże postępowaniu. Zakres postępowania wznowieniowego jest bowiem węższy, aniżeli postępowania zwyczajnego i ogranicza się do badania podstaw wznowienia wskazanych przez wnioskodawcę, czy przez organ w wypadku wszczęcia postępowania z urzędu. W piśmiennictwie wskazuje się, że postępowanie wznowieniowe, które nie jest kontynuacją postępowania zwykłego, różni się przede wszystkim zasadami rozpoznawania spraw w trybie nadzwyczajnych (B. Gruszczyński (w:) S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2013, s. 952). Postępowania nadzwyczajne nie mogą zastępować kontroli instancyjnej oraz ewentualnego badania legalności merytorycznej decyzji ostatecznej w drodze skargi do sądu administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2018 r., sygn. akt II FSK 1557/17 - publikowany: orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie jak dalej przytaczane w tym uzasadnieniu orzeczenia).

Stosownie do art. 240 § 1 pkt 5 op, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję.

Z treści tego przepisu wynika, że przesłanka istotnych okoliczności lub dowodów jest spełniona wtedy, gdy: 1) ujawnią się w sprawie nowe okoliczności lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, 2) okoliczności te lub dowody będą miały charakter nowych, w stosunku do przeprowadzonego dotąd postępowania wyjaśniającego, 3) okoliczności lub dowody muszą być istotne dla sprawy, czyli takie, które mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, więc wywołują konieczność uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w całości lub w części. Należy przy tym podkreślić, że wszystkie te trzy elementy muszą zostać spełnione łącznie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2015r. sygn. akt I FSK 396/14). Pod użytym w tym przepisie pojęciem "nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów", należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowoodkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Istotnym jest jednak, aby ujawnione w sprawie nowe okoliczności lub nowe dowody istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej.

Punktem wyjścia do dalszych rozważań winien być zakres i treść wniosku skarżącego o wznowienie postępowania. W powyższym wniosku podatnik, twierdził, że podstawą żądania wznowienia postępowania jest wyjście na jaw nowych okoliczności faktycznych i dowodów. W szczególności podniósł, że pomniejszył wartość początkową nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], stanowiącą podstawę naliczania amortyzacji w latach 2014, 2015, 2016, gdyż znajdujący się tam budynek jedynie w części jest wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. W związku z tym rata amortyzacji budynku za lata 2014-2016 została skorygowana – obniżona z 3 277,48 zł do 2 202,83 zł.

W ocenie Sądu, organy podatkowe prawidłowo oceniły wniosek podatnika o wznowienie postępowania uznając, że wskazane w nim okoliczności i dowody, mające w ocenie strony, powodować konieczność wzruszenia decyzji ostatecznej – nie spełniają przesłanek z art. 240§ 1 pkt 5 op - nie mogą stanowić przesłanki uchylenia w wyniku wznowienia decyzji ostatecznej, gdyż niewątpliwie nie istniały w dniu wydania tejże decyzji. Zasadnie oceniły organy, że zmniejszenie wartości amortyzacyjnej budynku, dotyczące roku 2016, dokonane 6 listopada 2018 r., jest okolicznością nową, jednak nieistotną dla ustalenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości na rok 2016, gdyż powstałą wskutek czynności podatnika przeprowadzonej w roku 2018. Podobnie zaktualizowana ewidencja środków trwałych P. G. jest dowodem nowym, lecz nieistotnym dla wymiaru podatku od nieruchomości na rok 2016, gdyż zmniejszenie wartości środka trwałego i zmniejszenie odpisów amortyzacyjnych (dotyczących roku 2016) zostało wykonane dopiero w roku 2018. Zatem słusznie uznał organ w zaskarżonej decyzji, że wskazywana przez stronę: zmiana wartości amortyzacyjnej środka trwałego oraz aktualizacja ewidencji środków trwałych nie są okolicznością oraz dowodem, które istniały w dniu wydania decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, tj. 8 września 2017 r., wobec czego nie spełniają przesłanek wynikających z art. 240 § 1 pkt 5 op. Jak już podkreślono na wstępie ustawodawca zakreślił wymóg, iż o zaistnieniu sytuacji określonej w tym przepisie można mówić wówczas, gdy łącznie zostaną spełnione przesłanki: 1) wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub dowody; 2) nowe okoliczności faktyczne lub dowody są istotne dla sprawy, tzn. mogą mieć wpływ na jej odmienne rozstrzygnięcie; 3) nowe okoliczności faktyczne lub dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję; 4) nowe okoliczności faktyczne lub dowody istniały w dniu wydania decyzji. Wobec powyższego przedmiotowe okoliczności i dowody należy wykluczyć jako dowody i okoliczności o istotnym znaczeniu dla sprawy, nie stanową one podstawy do zmiany treści wydanej w tej sprawie decyzji ostatecznej z 8 września 2017 r., gdyż nie istniały one w dniu jej wydania, co nastąpiło w 2018 r. (6 listopada 2018 r.). Ponadto w ocenie Sądu zmiana wartości amortyzacyjnej środka trwałego nie jest takim dowodem, by okoliczność wynikająca z powołanego dowodu, mogła mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Podatnik błędnie uważał, że dokonując zmiany wartości amortyzacyjnej środka trwałego oraz aktualizacji ewidencji środków trwałych wykaże "nową okoliczność", że posiadana przez niego nieruchomość jest wykorzystywana tylko w części do działalności gospodarczej. Niewątpliwie bowiem z decyzji ostatecznej wynika, że organ podatkowy miał wiedzę o tym, że podatnik wydzierżawił część nieruchomości innemu przedsiębiorcy oraz, że podatnik faktycznie nie wykorzystuje nieruchomości do celów prowadzenia własnej działalności gospodarczej. Uwzględniając powyższe okoliczności, organ powołując brzmienie przepisu art. 1a ust.1 pkt 3 upol, wskazał w decyzji ostatecznej, że za związane z działalnością gospodarczą, a w konsekwencji opodatkowane według najwyższej stawki są wszystkie budynki lub ich części znajdujące się w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Nie ma przy tym znaczenia fakt, czy dany budynek jest w danym momencie wykorzystywany w ramach działalności gospodarczej, czy też nie. Sam fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że staje się ona związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Jednocześnie organ zaznaczył, że zmniejszenie odpisów amortyzacyjnych (od stycznia 2017 r.), wpłynie na zmianę podstaw opodatkowania przedmiotowej nieruchomości na 2017 r. (art. 6 ust. 3 upol). Zdaniem Sądu, jeżeli strona nie zgadzała się z oceną dokonaną przez organ podatkowy w decyzji z 8 września 2017 r., mogła zwalczać ją wyłącznie w ramach przysługujących mu w tej kategorii postępowań środkami zaskarżenia, poprzez złożenie odwołania od decyzji organu I instancji, a następnie poprzez wywiedzenie skargi do sądu administracyjnego na ostateczną decyzję organu odwoławczego. Skoro tego nie uczyniła, nie może oczekiwać by w postępowaniu wznowieniowym zarówno organ, jak i Sąd, mógł ponownie kontrolować legalność decyzji podatkowej z 8 września 2017 r.

Przypomnieć należy, że postępowanie wznowieniowe w wyniku którego wydano decyzję, będącą przedmiotem skargi, koncentruje się jedynie wokół istnienia przesłanek wznowieniowych oraz badania wpływu spełnionych przesłanek na treść pierwotnego rozstrzygnięcia. Dokonanie zaś błędnej, czy odmiennej niż oczekuje strona, oceny prawnej ustalonego stanu faktycznego nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania.

Reasumując, zdaniem Sądu wbrew twierdzeniom skarżącego w sprawie nie wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Ponadto skarżący nie wskazał, w poddanym pełnej analizie wniosku o wznowienie postępowania, na inną podstawę wznowienia, ani też z przedstawionych okoliczności sprawy nie wynika, aby taka inna podstawa wznowienia zaistniała.

Odnosząc się do zarzutu skargi, dotyczącego naruszenia art. 4 ust. 3 upol, stwierdzić należy, że jest on nieuzasadniony. Powołany przepis odnosi się do wartości amortyzacyjnej budowli, jako podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Natomiast zmiana wartości środka trwałego w postaci budynku pozostaje bez znaczenia w sprawie. Podstawą opodatkowania w tym przypadku jest bowiem powierzchnia użytkowa budynku, a nie jego wartość amortyzacyjna. Zatem organy podatkowe nie mogły naruszyć przepisu wskazanego przez stronę skarżącą, nie stanowił on bowiem podstawy prawnej kwestionowanego rozstrzygnięcia, na co trafnie zwrócił uwagę organ II instancji w odpowiedzi na skargę. Ponadto, jako chybiony należało uznać zarzut naruszenia art. 243 § 1 op, uprawniającego organ podatkowy do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania, skoro Prezydent Miasta Kędzierzyn-Koźle wydał w sprawie postanowienie o wznowieniu postępowania.

W tym stanie rzeczy, wobec stwierdzenia braku wystąpienia przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 op, a także stwierdzenia by spełniona została którakolwiek z pozostałych przesłanek z art. 240 § 1 op, organy podatkowe uprawnione były do wydania decyzji odmawiającej uchylenia decyzji, zgodnie z treścią art. 245 § 1 pkt 2 O.p.

Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 151 ppsa, orzekł jak w sentencji.