Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt I SAB/Kr 2/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-06-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Sygn. akt I SAB/Kr 2/12 | | POSTANOWIENIE Dnia 21 czerwca 2012 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Piotr Głowacki, Sędzia: WSA Paweł Dąbek (spr.), Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski, Protokolant: Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2012 r., sprawy ze skargi M. K., na bezczynność Ministra Finansów, w przedmiocie nie doręczenia interpretacji, z dnia 18 lipca 2011 r. Nr [...], postanawia: I. skargę odrzucić, II. zarządzić zwrot na rzecz skarżącego uiszczonego wpisu w kwocie 100 zł (sto złotych).


UZASADNIENIE

W dniu 12 kwietnia 2011 r. skarżący M. K. , reprezentowany przez radcę prawnego T.T., prowadzącego swą działalność w K. przy ul. P. Nr[...], wniósł do Ministra Finansów o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych. Działając w przeświadczeniu o braku reakcji organu, skarżący w dniu 30 sierpnia 2011 r. zwrócił się do Ministra Finansów o wyjaśnienia. W odpowiedzi z dnia 8 września 2011 r. organ podał, że w dniu 18 lipca 2011 r. wydano interpretację indywidualną, którą (wobec niepodjęcia dwukrotnie awizowanej przesyłki w terminie) uznano za skutecznie doręczoną skarżącemu w dniu 5 sierpnia 2011 r. Na skutek zapytania strony skarżącej, w piśmie z dnia 28 września 2011 r. Poczta Polska wyjaśniła, że przesyłka polecona o numerze[...], została nadana w B. na adres: "M. K., ul. P.[...], K.". Poczta Polska podała, że przesyłka została dwukrotnie awizowana, a następnie zwrócona do organu z adnotacją: "zwrot – nie podjęto w terminie". W świetle powyższego, strona skarżąca w dniu 7 października 2011 r. zwróciła się do Ministra Finansów o prawidłowe doręczenie ww. interpretacji, co spotkało się z odmową organu zawartą w piśmie z dnia 24 października 2011 r.

Pismem z dnia 10 listopada 2011 r. skarżący wezwał Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa poprzez doręczenie do rąk jego pełnomocnika pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Organ w odpowiedzi doręczonej skarżącemu w dniu 20 grudnia 2011 r. stwierdził, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest spóźnione, gdyż w przypadku interpretacji indywidualnych, musi być ono wniesione w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia. W przekonaniu organu pisemna interpretacja została doręczona w dniu 5 sierpnia 2011 r., czyli wezwanie z dnia 10 listopada 2011 r. nastąpiło po upływie ustawowego terminu. Jednocześnie organ podatkowy podtrzymał swoje stanowisko, że ww. interpretacja została skarżącemu prawidłowo doręczona.

Pismem z dnia 19 stycznia 2012 r. M. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na czynność Ministra Finansów w "postaci nieprawidłowego zaadresowania przesyłki z dnia 18 lipca 2011 r. i odmowy z dnia 24 października 2011 r. prawidłowego doręczenia pełnomocnikowi skarżącego pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego Ministra Finansów z dnia 18 lipca 2011 r., Nr[...]". Ewentualnie, przedmiotem skargi uczynił "bezczynność Ministra Finansów w postaci braku prawidłowego zaadresowania przesyłki z dnia 18 lipca 2011 r. i braku prawidłowego doręczenia pełnomocnikowi skarżącego ww. interpretacji indywidualnej".

Powyższemu działaniu (bezczynności) zarzucił naruszenie art. 145 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej: O.p.) poprzez nieprawidłowe zaadresowanie przesyłki z dnia 18 lipca 2011 r. i brak prawidłowego doręczenia pełnomocnikowi skarżącego ww. interpretacji.

Wobec powyższego, skarżący wniósł o stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności oraz uznanie uprawnienia skarżącego do prawidłowego doręczenia ww. interpretacji, a ewentualnie o zobowiązanie Ministra Finansów do prawidłowego doręczenia pełnomocnikowi skarżącego w terminie siedmiu dni ww. interpretacji oraz o stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wniesiono także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podano, że Minister Finansów nadał przesyłkę zawierającą interpretację indywidualną do M. K. (nazwisko adresata), podczas gdy w świetle art. 145 § 2 O.p. był zobowiązany wskazać jako adresata radcę prawnego – pełnomocnika skarżącego. W ocenie skarżącego, wskazanie jako adresata skarżącego, a nie jego pełnomocnika, uniemożliwiało odebranie przesyłki przez pełnomocnika. Skarżący podał także, że pozostałe przesyłki organ doręczał prawidłowo wskazując jako adresata pełnomocnika skarżącego. Z powyższego skarżący wywodzi, że nie nastąpiło jeszcze prawidłowe doręczenie ww. interpretacji. Skarżący jest zdania, że odmowa prawidłowego zaadresowania przesyłki zawierającej ww. interpretację (zawarta w piśmie Ministra Finansów z dnia 24 października 2011 r.) jest czynnością organu z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień skarżącego wynikających z przepisów prawa i podlega zaskarżeniu po uprzednim wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa, które w ocenie skarżącego wniesiono w terminie. Zdaniem skarżącego organ podatkowy poprzez swoje działanie uniemożliwił jego czynny udział w postępowaniu. Oznacza to z kolei, że istnieje ścisły, bezpośredni związek między działaniem (zaniechaniem) organu a możliwością realizacji uprawnienia skarżącego wynikającego z przepisu prawa, w tym przede wszystkim prawa do zapoznania się z treścią przedmiotowej interpretacji i jej ewentualnego zaskarżenia.

Dalej skarżący podniósł, ze ewentualnie, z ostrożności procesowej, w razie nieuwzględnienia pierwotnego żądania składa skargę na bezczynność w tym zakresie. Zaznaczył przy tym, że doręczenie pisemnej interpretacji jest czynnością, od której uzależniona jest realizacja uprawnienia skarżącego do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym i sądowym, co oznacza, że w przypadku niewykonania tej czynności stronie przysługuje skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu w tym zakresie.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej, względnie o jej oddalenie. Organ zidentyfikował przedmiot skargi w postaci indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia 18 lipca 2011 r., Nr[...].

Organ podał, że interpretację nadano do pełnomocnika skarżącego na wskazany przez niego adres, a przesyłkę zaadresowano w sposób następujący: "M. K., do rąk pełnomocnika radcy prawnego T. T., Kancelaria Prawna[...]., ul. P.[...], K.". Przesyłka była awizowana w dniach 22 lipca i 1 sierpnia 2011 r. W świetle obowiązujących przepisów, wobec niepodjęcia przesyłki w terminie stwierdzono, że ww. interpretacja została skutecznie doręczona w dniu 5 sierpnia. Wyjaśniono również, że interpretację z dnia 18 lipca 2011 r. doręczono pod ten sam adres, co odebrane osobiście przez pełnomocnika skarżącego pismo z dnia 8 września 2011 r. Minister Finansów przedstawił także stanowisko, z którego wynika, że nie mógł ponownie doręczyć pełnomocnikowi skarżącego uprzednio skutecznie doręczonej interpretacji.

Organ wskazał ponadto, że strona skarżąca dowiedziała się o wydaniu interpretacji w dniu 13 września 2011 r. (data doręczenia pisma Ministra Finansów z dnia 8 września 2011 r.), a według najbardziej korzystnej interpretacji w dniu 29 września 2011 r. (data doręczenia Pisma z poczty Polskiej), wobec czego wezwanie organu do usunięcia prawa w dniu 10 listopada 2011 r. nastąpiło z uchybieniem terminu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Z kolei pkt 8 tego przepisu przewiduje sądową kontrolę bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania m.in. w przypadkach wymienionych w pkt 4.

W pierwszej kolejności należy jednak stwierdzić, co stanowi przedmiot skargi. Skarżący wskazał, że zaskarża czynność organu "w postaci nieprawidłowego zaadresowania przesyłki z dnia 18 lipca 2011 roku i odmowy z dnia 24 października 2011 roku prawidłowego doręczenia pełnomocnikowi skarżącego pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydanej w indywidualnej sprawie z dnia 18 lipca 2011 roku". Jednocześnie skarżący podał, że ewentualnie przedmiotem skargi czyni "bezczynność organu w postaci braku prawidłowego zaadresowania przesyłki z dnia 18 lipca 2011 roku i braku prawidłowego doręczenia pełnomocnikowi skarżącego pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydanej w dniu 18 lipca 2011 r.". Z uzasadnienia skargi wynika natomiast, że skarga na bezczynność została złożona jedynie z "ostrożności procesowej". W związku z tym należy stwierdzić, że skarga zawiera w istocie żądanie ewentualne, które właściwe jest postępowaniu cywilnemu. Nie występuje ono jednak w postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Jak wynika z art. 57 § 1 pkt 1 p.p.s.a. skarga powinna zawierać między innymi wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności. W związku z powyższym w skardze nie można zaskarżyć więcej aniżeli jednego działania bądź zaniechania organów administracyjnych. Znajduje to potwierdzenie w art. 57 § 3 p.p.s.a., który stanowi, że jeżeli w jednym piśmie zaskarżono więcej niż jeden akt lub czynność albo bezczynność, przewodniczący zarządza rozdzielenie tych skarg.

W tej sytuacji pierwszą powinnością Sądu była identyfikacja rzeczywistego przedmiotu zaskarżenia. W ocenie Sądu należało uznać, że skarżący w istocie domaga się kontroli sądowoadministracyjnej bezczynności Ministra Finansów. W skardze podano bowiem szereg obowiązków związanych z doręczeniem interpretacji, jakie w przekonaniu skarżącego spoczywały na organie (m.in. obowiązek prawidłowego zaadresowania przesyłki zawierającej interpretację poprzez wskazanie pełnomocnika skarżącego jako adresata przesyłki, pominąwszy dane skarżącego) i nie zostały dopełnione. Jednak przesądzające znaczenie miała podkreślona przez skarżącego rekapitulacja postawy organu polegająca na przyjęciu, iż Minister Finansów "nie doręczył prawidłowo i skutecznie interpretacji podatkowej z dnia 18 lipca 2011 r.". Z całokształtu skargi wynika również, że w ocenie skarżącego nie doszło do doręczenia mu interpretacji indywidualnej, co niewątpliwie oznacza bezczynność organu w tym zakresie. Oznacza to z kolei, że w przekonaniu skarżącego organ podatkowy pozostaje w bezczynności w doręczeniu interpretacji i skarżący poprzez wniesienie skargi pragnie uzyskać zobowiązanie organu do doręczenia mu interpretacji. Świadczy o tym również wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, jakie skarżący wystosował do organu przed wniesieniem skargi. W wezwaniu tym domaga się on bowiem doręczenia interpretacji co bezsprzecznie świadczy, iż jego zdaniem organ pozostaje w bezczynności. W związku z powyższym Sąd zakwalifikował wniesioną skargę, jako skargę na bezczynność organu podatkowego, wyrażającą się w braku doręczenia pisemnej interpretacji z dnia 18 lipca 2011 r. Nr[...].

W związku z tak zakreślonym przedmiotem postępowania, Sąd poddał analizie dopuszczalność skargi na bezczynność organu polegającą na niedoręczeniu interpretacji. Sam fakt "nieprawidłowego zaadresowania przesyłki", które zdaniem skarżącego nastąpiło w jego sprawie, mieści się w szeroko pojętej bezczynności w postaci braku doręczenia. Przyjmując, że faktycznie przesyłka została nieprawidłowo zaadresowana, należy stwierdzić, że jest to powód bezczynności. Organ twierdzi bowiem, że odmawia doręczenia przesyłki, gdyż doręczenia już dokonał. W takim przypadku nieprawidłowe zaadresowanie przesyłki byłoby bezpośrednią przyczyną pozostawania organu w bezczynności.

Zanim jednak możliwym będzie merytoryczne zbadanie skargi, czyli zbadanie, czy faktycznie organ podatkowy pozostaje w bezczynności, koniecznym jest udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy skarga tym przedmiocie jest dopuszczalna. Należy wobec tego przypomnieć, iż zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. przedmiotem zaskarżenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym może być bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Zestawienie tych dwóch postanowień oznacza, że skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje na jakąkolwiek bezczynność organu, lecz jedynie wówczas, gdy organ pozostaje bezczynny w wydaniu aktu o którym mowa w punktach 1-3 i 4a, bądź dokonania czynności określonej w punkcie 4. Z całą pewnością "doręczenie interpretacji" nie stanowi żadnego aktu o którym mowa w punktach 1-3 i 4a art. 3 § 2 p.p.s.a. W takim przypadku skarga na bezczynność byłaby dopuszczalna jedynie wówczas, gdyby organ pozostawał w bezczynności w stosunku do czynności określonej w pkt 4 wyżej wskazanego przepisu. Innymi słowy, skarga na bezczynność w doręczeniu interpretacji przysługiwałaby jedynie wówczas, gdyby czynność w postaci doręczenia interpretacji stanowiła czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa i na taką czynność skarga byłaby dopuszczalna.

Skarżący twierdzi, że doręczenie interpretacji indywidualnej należy uznać za czynność z zakresu administracji publicznej, dotyczącą uprawnień wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.). Skoro natomiast, jak zostało to przedstawione powyżej, zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., to w pierwszej kolejności należy zweryfikować stanowisko skarżącego.

Jak wskazuje się w literaturze przedmiotu, ratio legis art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. zakłada rozszerzenie kognicji sądu administracyjnego o działania, które nie są podejmowane w postępowaniu sformalizowanym, a dotyczą praw i obowiązków podmiotów w sferze publicznoprawnej. Przyjmuje się więc, że czynność ta nie może mieć charakteru decyzji ani postanowienia (art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a.), musi być skierowana do podmiotu niepodporządkowanego strukturalnie organowi dokonującemu czynności, a także, że czynność musi mieć charakter publicznoprawny. Kryterium to, wynikające z użycia przez ustawodawcę kwantyfikatora opisującego czynność "z zakresu administracji publicznej" oznacza, że czynność powinna zawierać element władztwa administracyjnego, a więc w drodze tej czynności organ ma (jednostronnie) przesądzać o treści uprawnienia lub obowiązku adresata czynności. Wreszcie, zaskarżana czynność musi dotyczyć uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Oznacza to, że czynność powinna ustalać, stwierdzać lub potwierdzać istnienie określonych uprawnień lub obowiązków o charakterze prawnym – czynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. nie będzie więc zaskarżalna do sądu administracyjnego, jeżeli dotyczy sytuacji, w których określone obowiązki wynikają wprost z przepisów prawa (zob. T. Woś [w:] T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2008, str. 59-62).

Przeanalizowawszy ww. kryteria, Sąd rozpoznający niniejszą sprawę stanął na stanowisku, że doręczenie interpretacji indywidualnej nie stanowi czynności, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W związku z powyższym na tą czynność nie można złożyć skargi do sądu administracyjnego, zaś w konsekwencji nie można złożyć skargi na bezczynność.

Przede wszystkim, doręczenie wnioskodawcy indywidualnej interpretacji nie zawiera w sobie elementu władztwa administracyjnego. Interpretacja indywidualna nie jest decyzją administracyjną, która w myśl art. 212 O.p. wchodzi do obrotu prawnego z chwilą jej doręczenia. W takim przypadku brak doręczenia decyzji powoduje, że postępowanie podatkowe nie zakończyło się i w związku z powyższym dopuszczalna jest w ocenie sądu skarga na bezczynność organu. Inaczej jednak kwestia ta wygląda przy wydaniu interpretacji. Zgodnie z przepisami rozdziału 1a działu II O.p., interpretacja indywidualna nie oczekuje na osiągnięcie jakiejkolwiek mocy wiążącej aż do doręczenia jej wnioskodawcy. Interpretacja zostaje wydana w dacie jej sporządzenia i podpisania i od tego momentu istnieje jako taka (zob. uchwała NSA z dnia 14 grudnia 2009 r., sygn. akt II FPS 7/09, ONSAiWSA 2010/3/38). Samo jej doręczenie nie ma więc charakteru władczego działania państwa względem jednostki. W takim wypadku nie można twierdzić, że skoro organ nie doręczył interpretacji, nie weszła ona do obrotu prawnego. Samo doręczenie interpretacji można jedynie uznać za czynność procesową.

Ponadto trudno odnaleźć w doręczeniu interpretacji indywidualnej wnioskodawcy ustalenia, stwierdzenia lub potwierdzenia istnienia określonych uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W tym kontekście warto przypomnieć treść art. 14k O.p., w myśl którego zastosowanie się do interpretacji indywidualnej przed jej zmianą lub przed doręczeniem organowi podatkowemu odpisu prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną nie może szkodzić wnioskodawcy, jak również w przypadku nieuwzględnienia jej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej. Należy także uwzględnić brzmienie art. 14o § 1 O.p., zgodnie z którym w razie niewydania interpretacji indywidualnej w terminie określonym w art. 14d O.p. uznaje się, że w dniu następującym po dniu, w którym upłynął termin wydania interpretacji, została wydana interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska wnioskodawcy w pełnym zakresie.

W ocenie Sądu z przytoczonych wyżej przepisów (w kontekście cytowanej uchwały NSA z dnia 14 grudnia 2009 r.) wynika, że z nie tylko z doręczeniem, ale także z wydaniem interpretacji indywidualnej ustawa nie wiąże powstania żadnych obowiązków po stronie jednostki. Wnioskodawca może się zastosować do wydanej interpretacji (także interpretacji milczącej, o której mowa w art. 14o O.p.), lecz nie musi tego uczynić. Jednak, gdy to uczyni to po stronie organu podatkowego aktualizuje się obowiązek realizacji zasady nieszkodzenia, tj. niewyciągania względem wnioskodawcy negatywnych konsekwencji związanych z zastosowaniem się do interpretacji (por. C. Kosikowski [w:] R. Dowgier, L. Etel, C. Kosikowski, P. Pietrasz, M. Popławski, S. Presnarowicz, Ordynacja podatkowa. Komentarz, LEX 2011).

W razie niewydania interpretacji w terminie art. 14o O.p. przewiduje najbardziej korzystne dla jednostki następstwo bezczynności organu, a więc uznanie zasadności stanowiska zaprezentowanego przez wnioskodawcę we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej.

Mając powyższe na uwadze nie sposób uznać, ze doręczenie interpretacji indywidualnej stanowi czynność z zakresu administracji publicznej, dotyczącą uprawnień wynikających z przepisów prawa.

Przedmiotem skargi uczyniono bezczynność Ministra Finansów w zakresie doręczenia interpretacji indywidualnej. Skoro jednak ustawa procesowa dopuszcza skargi na bezczynność w sprawach czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień wynikających z przepisów prawa, a – jak wykazano powyżej – doręczenie interpretacji nie jest taką czynnością, to skarga na bezczynność w tym zakresie jest niedopuszczalna. Wynika to z tego, że sąd administracyjny, jak zostało to wskazane we wcześniejszej części uzasadnienia, kontroluje działalność administracji publicznej w zakresie bezczynności jedynie w sytuacjach, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Przedmiotem zaskarżenia nie może być więc każde zaniechanie czy zaniedbanie organu.

Problem zakresu przedmiotowego bezczynności zaskarżalnej do sądu administracyjnego dostrzegają także przedstawiciele nauki prawa. W ocenie Michała Miłosza (Bezczynność organu administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym, LEX 2011), "inne niż orzecznicze czynności procesowe podejmowane w toku postępowania administracyjnego co do zasady nie będą się kwalifikowały jako czynności, w przypadku niepodjęcia których zachodzi bezczynność zaskarżalna na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z pkt 4 p.p.s.a. (zob. M. Bogusz, Pojęcie aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku, wynikających z przepisów prawa w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy o NSA, Sam. Teryt. 2000, nr 1-2, s. 180). (...) Dlatego, zdaniem M. Bogusza, "poza zakresem aktów lub czynności w rozumieniu tego artykułu sytuują się akty lub czynności organów administracji podejmowane w toku procedur prawnych kończących się sformalizowanymi i odrębnie zaskarżalnymi rozstrzygnięciami" (M. Bogusz, op. cit. str. 183)".

Powyższa analiza doprowadziła Sąd do uznania, że z uwagi na przedmiot zaskarżenia niniejsza sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, co uzasadnia jej odrzucenie na zasadzie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Orzeczenie w punkcie II uzasadnia z kolei treść art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym, Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego. Skoro więc skarżący uiścił już wpis sądowy od skargi w kwocie 100 zł, to wobec odrzucenia skargi należało zarządzić jego zwrot.

Mając powyższe na uwadze, postanowiono jak w sentencji.