Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1707/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia wniesionego na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania (w sprawie zajęcia pasów drogowych bez zezwolenia zarządcy drogi) oddala skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 31 października 2012 r. A. O. (nazywany dalej "skarżącym"), na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., złożył wniosek o zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania przed Sądem Rejonowym dla W. I Wydział Cywilny, sygn. akt [...] uznawszy, że rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez Sąd Rejonowy dla W. I Wydział Cywilny w przedmiocie wniosku skarżącego o stwierdzenie nabycia w drodze zasiedzenia własności nieruchomości stanowiącej pas gruntu o powierzchni 8,25 m2 , będącej częścią działki o nr ewid. [...] z obrębu [...].

We wniosku skarżący wyjaśnił, że pas gruntu o powierzchni 8,25 m2 objęty postępowaniem jest tą samą nieruchomością, o zasiedzenie której występuje, a stwierdzenie zasiedzenia przez Sąd Rejonowy dla W. spowoduje, że nabędzie on pierwotny tytuł własności do tejże nieruchomości, skutkiem czego odpadnie przyczyna, dla której wydano decyzję z dnia [...] marca 2012 r. nr

[...].

Prezydent m. W. postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...], na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 oraz art.. 101 § 3 k.p.a. odmówił zawieszenia postępowania w sprawie wydania decyzji karnej za zajęcie pasów drogowych ul. H. i ul. K. w związku z wybudowanym ogrodzeniem posesji na ul. H. [...] bez zezwolenia zarządcy drogi.

W uzasadnieniu postanowienia Prezydent m. W. podał, że

Burmistrz Dzielnicy [...], działając z upoważnienia Prezydenta m. W. w zakresie zarządzania drogami gminnymi, prowadzi postępowanie administracyjne dotyczące zajęcia pasa drogowego ul. K. o powierzchni 8,25 m2 określonego w decyzji Nr [...] z dnia [...] marca 2012 r., uchylonej przez SKO, które przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

Zarządca drogi kontynuuje postępowanie administracyjne w sprawie zajęcia bez zezwolenia od 2006 roku pasa drogowego w/w ulic, tj. dz. ew. Nr [...]

i [...] z obrębu [...], które zostały ogrodzone przez mieszkańców posesji na ul. H. [...].

Tymczasem postępowanie o zasiedzenie prowadzone w Sądzie Rejonowym dotyczy terenu pasa drogowego - dz. ew. Nr [...], na który wydano decyzję Nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. zezwalającą na zajęcie pasa drogowego na okres 1 roku tj. do czasu przesunięcia ogrodzenia na teren posiadanej nieruchomości. Decyzja ta stała się ostateczna, wnioskodawca wniósł opłatę za zajęcie pasa drogowego.

Pismem z dnia 11 grudnia 2012 r. skarżący wniósł zażalenie na

postanowienie Prezydenta m. W. z dnia [...] listopada 2012 r. Nr [...], odmawiające zawieszenia postępowania. Postanowieniu zarzucił naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez przyjęcie przez organ, że rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji w sprawie nie zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez Sąd Rejonowy dla W. I Wydział Cywilny, sygn. akt [...].

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (nazywane dalej “SKO") postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r. nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego na postanowienie Prezydenta m. W. z dnia [...] listopada 2012 r., na podstawie art. 134 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. stiwerdziło jego niedopuszczalność.

W uzasadnieniu SKO podało, że w myśl art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Prawo do złożenia zażalenia musi zatem wynikać wprost z przepisów ustawy.

W myśl art. 101 § 3 k.p.a. stronie służy zażalenie na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania.

Zgodnie z art. 101 § 1 k.p.a. o postanowieniu w sprawie zawieszenia albo podjęcia postępowania organ administracji publicznej zawiadamia strony.

SKO wyjaśniło, że przed 11 kwietnia 2011 r. w art. 101 § 1 i 3 k.p.a. ustawodawca posłużył się ogólnym zwrotem "postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania". W ówczesnym stanie prawnym, co zostało przesądzone uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 maja

2000 r., sygn. akt OPS 4/00 (ONSA 2000/4/137) "w sprawie zawieszenia postępowania" mogły być wydane cztery rodzaje postanowień:

1) o zawieszeniu postępowania,

2) o odmowie zawieszenia postępowania,

3) o podjęciu zawieszonego postępowania,

4) o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania,

z których każde było zaskarżalne w drodze zażalenia.

Treść art. 101 § 3 k.p.a. uległa zmianie na mocy art. 1 pkt 17 ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 11, poz. 18 ze zm.).

W wyniku dokonanych zmian art. 101 § 1 i 3 k.p.a. nastapiło zawężenie pojęcia postanowienia "w sprawie zawieszenia postępowania". Wyłączona

została dopuszczalność złożenia zażalenia na postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania.

SKO podało, że w uzasadnieniu rządowego projektu nowelizacji (druk sejmowy nr 2987, VI Kadencja) wskazano, że: przepis art. 101 § 1 Kodeksu

formę postanowienia przewiduje jedynie dla zawieszenia postępowania, nie przewiduje natomiast takiego obowiązku (wydania postanowienia) w przypadku podjęcia zawieszonego postępowania. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przeważa pogląd, że podjęcie zawieszonego postępowania powinno również nastąpić w formie postanowienia. Powyższe wynika z obowiązku zapewnienia stronom prawa do czynnego udziału w podjętym postępowaniu na każdym jego etapie. Mając jednak na uwadze, że ocena przeprowadzonego postępowania przed jego zawieszeniem i po jego podjęciu jest możliwa przez organ wyższego stopnia w ramach rozpatrywania przez ten organ odwołania od decyzji organu pierwszej instancji, a następnie całość postępowania podlega ocenie przez wojewódzki sąd administracyjny (w przypadku wniesienia skargi na decyzję), brak jest uzasadnienia do zaskarżania postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania. Strony powinny mieć jednak zagwarantowane prawo do zaskarżenia postanowienia odmawiającego podjęcia zawieszonego postępowania, w celu oceny przez organ wyższego stopnia, czy rzeczywiście nie ustały przyczyny zawieszenia postępowania, a organ niezasadnie odmawia jego podjęcia, a w konsekwencji wydania decyzji w sprawie.

SKO przyznało, że w uzasadnieniu projektodawcy nie wyjaśnili wprost, czy celem nowelizacji było również wykluczenie prawa do złożenia zażalenia na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania. Zwróciło jednak uwagę na

fakt, że ratio legis nowelizacji art. 101 k.p.a. sprowadza się do zwiększenia szybkości postępowania administracyjnego i ograniczenia możliwości jego przewlekania. Temu miała służyć m.in. dokonana tą samą ustawą zmiana art. 65 k.p.a., która wyłączyła formę postanowienia w przypadku przekazania podania innemu organowi według właściwości i jednocześnie wykluczyła dopuszczalność zaskarżenia tej formy działania organu administracji.

Zdaniem SKO należało przyjąć, że od 11 kwietnia 2011 r. zażalenie przysługuje wyłącznie na postanowienie o zawieszeniu postępowania oraz o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania. W tych bowiem dwóch przypadkach rozstrzygnięcia organu stoją na przeszkodzie zakończenia sprawy poprzez wydanie decyzji, przy czym zgodnie z art. 35 § 5 k.p.a. i art. 103 k.p.a. zawieszenie postępowania wstrzymuje bieg terminów załatwienia sprawy. Z tych względów niezbędne jest umożliwienie dokonania kontroli instancyjnej tego rodzaju postanowień. Skoro zażalenie nie przysługuje na postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania, tj. na rozstrzygnięcie zmierzające do merytorycznego załatwienia sprawy, to analogicznie należy uznać, że zażalenie nie przysługuje na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania. W obu przypadkach działanie organu prowadzi do załatwienia sprawy poprzez wydanie decyzji, a zatem te same racje przemawiają za wyłączeniem dopuszczalności zaskarżenia obu rodzajów postanowień.

SKO zaznaczyło, że przyjęta wykładnia art. 101 § 3 k.p.a. nie ogranicza uprawnień strony, gdyż zgodnie z art. 142 k.p.a. postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może skarżyć w odwołaniu od decyzji. Oznacza to, że nieuzasadniona odmowa zawieszenia postępowania może być podstawą zarzutu odwołania, a w konsekwencji stanowisko organu co do odmowy zawieszenia postępowania będzie podlegało kontroli instancyjnej.

Pismem z dnia 8 maja 2013 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie SKO z dnia [...] marca 2013 r. , wnosząc o jego uchylenie w całosci.

Zaskarzonemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania - art. 101 § 3 k.p.a., polegające na bezpodstawnym stwierdzeniu, że stronie nie przysługuje zażalenie na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania z uwagi na fakt, ze od dnia 3 grudnia 2010 r., tj. od czasu nowelizacji

art. 101 § 3 k.p.a. nastąpiło zawężenie pojęcia postanowienie “w sprawie zawieszenia postępowania".

Skarżący powołał się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 maja 2000 r., sygn. akt OPS 4/00 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 lipca 2011 r., sygn. akt II SA/Łd 626/11, w którym stwierdzono, że zażalenie przysługuje na wszystkie postanowienia w sprawie zawieszenia postępowania, a zatem na postanowienia o zawieszeniu lub odmowie zawieszenia postępowania, na postanowienie w sprawie podjęcia lub odmowie podjęcia zawieszonego postępowania. Wprowadzone nowe brzmienie art. 101 § 3 przez dodanie "albo odmowie podjęcia zawieszonego postępowania", przy pozostawieniu bez zmiany określenia granic zaskarżenia postanowienia w sprawie zawieszenia postępowania, nie daje podstaw do ograniczenia prawa zażalenia.

Skarżący podkreślił, że w uzasadnieniu rządowego projektu nowelizacji nie wskazano, że celem nowelizacji było również wykluczenie prawa do złożenia zażalenia na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania.

Przyjęte w sprawie stanowisko organu jest wynikiem swobodnej oceny powyższego uzasadnienia projektu nowelizacji, jak i treści samego przepisu. Co więcej ustawodawca użył sformułowania "w sprawie zawieszenia postępowania" co oznacza, że zażalenie przysługuje na wszystkie rozstrzygnięcia w sprawach o zawieszenie postępowania tj. zarówno w przedmiocie zawieszenia jak i odmowy zawieszenia. Gdyby było tak jak twierdzi organ, ustawodawca użyłby sformułowania "Zażalenie przysługuje na postanowienia o zawieszeniu postępowania".

Skarżący zauważył, że w analogicznej sprawie Nr [...] w przedmiocie wydania decyzji w przedmiocie nałożenia kary za zajęcie pasów drogowych ulicy H. i ul. K. w związku z wybudowanym ogrodzeniem posesji ul. H. [...], na skutek uwzględnienia przez SKO zażalenia na postanowienie dotyczące odmowy zawieszenia postępowania, postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r. postępowanie zostało zawieszone do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia przez sąd powszechny wniosku o stwierdzenie nabycia własności przedmiotowej nieruchomości przez zasiedzenie. W identycznej sprawie (dotyczącej tej samej nieruchomości przy ulicy H. [...]) inny skład orzekający SKO uwzględnił zażalenie na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania, co wskazuje, że wniesienie zażalenia na postanowienie w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania jest nadal dopuszczalne na podstawie art. 101 § 3 k.p.a., a sam wniosek o zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia przez sąd powszechny wniosku o stwierdzenie nabycia własności części nieruchomości stanowiącej działkę nr ewidencyjny [...] z obrębu [...] przez zasiedzenie, uzasadniony.

SKO w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Organ wniósł o rozpatrzenie w sprawy w postępowaniu uproszczonym, który to wniosek został zaaprobowany przez skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W ocenie Sądu wystąpiły przesłanki z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., nazywanej dalej: "p.p.s.a.") pozwalające na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy w trybie uproszczonym. Przepis ten stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli: strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie SKO wystąpiło z takim wnioskiem w odpowiedzi na skargę, a skarżący w ustawowym terminie wyraził zgodę na rozpoznanie sprawy w tym trybie.

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu

przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., nazywanej dalej "p.p.s.a.").

Rozpatrując sprawę w świetle powyższych kryteriów należy stwierdzić, że skarga jest nieuzasadniona, gdyż w trakcie przeprowadzonego postępowania nie doszło do naruszenia procedury administracyjnej, tj. art. 101 § 3 k.p.a., które mogłoby uzasadniać uchylenie zaskarżonego postanowienia, którym organ, na podstawie art. 134 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. stwierdził niedopuszczalność zażalenia na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania.

Art. 134 k.p.a. obliguje organ odwoławczy do badania, w pierwszej kolejności, dopuszczalności odwołania. Dopuszczalność odwołania jest zaś określana przesłankami podmiotowymi i przedmiotowymi. Przesłanki podmiotowe to złożenie odwołania przez legitymowany podmiot, przesłanki przedmiotowe natomiast - to wniesienie odwołania od orzeczenia, którego zaskarżenie przewidują przepisy

prawa. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 316/08, oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach

z dnia 25 września 2008 r., sygn. akt II SA/Gl 209/08).

Zatem konieczne stało się przesądzenie, czy przepisy prawa obowiązujące w dacie wydawania postanowienia przewidywały środek zaskarżenia w postaci zażalenia na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania.

Przepis art. 101 § 3 k.p.a. do dnia 10 kwietnia 2011 r. stanowił, że na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania służyło stronie zażalenie. Wobec takiego brzmienia przepisu przyjmowano, że zażalenie przysługuje na wszystkie rodzaje postanowień w przedmiocie zawieszenia: postanowienie o zawieszeniu postępowania, postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania, postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania oraz postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 28 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Ol 1304/12).

Zmiana Kodeksu postępowania administracyjnego wprowadzona ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 6, poz. 18), która weszła w życie z dniem 11 kwietnia 2011 r. (a więc obowiązująca już w dacie wydania postanowienia przez organ I instancji) zmieniła treść art. 101 § 3 k.p.a. Przepis ten obecnie stanowi, że zażalenie służy stronie na postanowienie w

sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania.

Wprowadzone w treści art. 101 § 3 k.p.a. z dniem 11 kwietnia 2011 r. zmiany wywołały zarówno w orzecznictwie, jak i w literaturze rozbieżności interpretacyjne dotyczące kwestii dopuszczalności wniesienia zażalenia na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania. Przesądzenie tego zagadnienia jest istotne z uwagi na treść art. 141 § 1 k.p.a., zgodnie z którym wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi.

Jak wskazano w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 2296/12 wspomniana na wstępie nowelizacja miała na celu ograniczenie dopuszczalności wnoszenia zażaleń na rozstrzygnięcia niehamujące biegu postępowań administracyjnych. Aktualnie obowiązującą treść art. 101 § 3 k.p.a. należy więc odczytywać w ten sposób, że zażalenie przysługuje wyłącznie na postanowienie o zawieszeniu postępowania ("w sprawie zawieszenia postępowania") oraz na postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania ("w sprawie odmowy podjęcia postępowania").

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skoro w przepisie tym posłużono się zwrotem "w sprawie odmowy podjęcia postępowania", przez który ustawodawca rozumie jedynie postanowienia negatywne, to nie ma podstaw, aby w stosunku do postanowień "w sprawie zawieszenia postępowania" dokonywać wykładni rozszerzającej ten zwrot, zamiast ograniczać go wyłącznie do postanowień o zawieszeniu postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny w cyt. wyroku podkreślił, że za koniecznością takiej interpretacji art. 101 § 3 k.p.a. przemawia również wykładnia celowościowa i systemowa tego przepisu, gdyż istotą nowelizacji art. 101 § 3 k.p.a. było bowiem pozostawienie środka zaskarżenia na postanowienia tamujące postępowanie administracyjne i jednocześnie wyłączenie możliwości zaskarżania postanowień, które nie wstrzymują biegu postępowania administracyjnego, a więc na postanowienia o odmowie zawieszenia oraz o podjęciu zawieszonego postępowania administracyjnego. Uzasadnienia takiego założenia poszukiwać przede wszystkim należy w zasadzie szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.) wymagającej od organu administracji publicznej wnikliwego i szybkiego działania w sprawie, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia.

Z przedstawionych wyżej przyczyn uzasadnione pozostaje wyłączenie możliwości odrębnego zaskarżania postanowień, które nie tamują biegu postępowania administracyjnego. Trudno bowiem przyjmować, aby racjonalny ustawodawca z jednej strony wprowadzał mechanizmy udrażniające przebieg postępowania, a z drugiej strony utrzymywał te, które mogą służyć jego

przedłużaniu. Należy przy tym podkreślić, że strona niezadowolona z postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania nie zostaje pozbawiona możliwości jego kontroli, gdyż zgodnie z art. 142 k.p.a. rozstrzygnięcie to może kwestionować w odwołaniu od decyzji i ewentualnie w skardze do sądu administracyjnego na decyzję organu II instancji.

Na takie też przyczyny uzasadniające wykluczenie zażalenia na postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania wskazywano w uzasadnieniu rządowego projektu ustawy o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Sejm RP VI kadencji, nr druku: 2987).

Ten sam, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, argument przemawia także za wykluczeniem zażalenia na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania.

Dodatkowo należy zwrócić uwagę na podobieństwo regulacji zawartej w art. 101 § 3 k.p.a. do art. 194 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Ten ostatni przepis stanowi, że zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest zawieszenie postępowania i odmowa podjęcia zawieszonego postępowania. Na tle tego przepisu nie ma wątpliwości, że zażalenie dopuszczalne jest jedynie na postanowienia wstrzymujące tok postępowania, tj. na postanowienie o zawieszeniu i na postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania. Pozostałe dwa rodzaje postanowień "w przedmiocie" czy też "w sprawie" zawieszenia", tj. postanowienie odmawiające zawieszenia i postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania nie są zaskarżalne. Przyjęte w Kodeksie postępowania administracyjnego po 10 kwietnia 2011 r. analogiczne rozwiązanie kwestii zaskarżalności postanowień w przedmiocie (w sprawie) zawieszenia uzasadnia podobną jego wykładnię.

W kontrolowanej sprawie miał więc miejsce przypadek przedmiotowej niedopuszczalności środka zaskarżenia, z racji tego, że obowiązujące w dacie

wydawania zaskarżonego postanowienia przepisy prawa nie przewidywały możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania. Taka zaś sytuacja obligowała organ do wydania w oparciu o art. 134 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. postanowienia o niedopuszczalności zażalenia.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.