Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 267/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-10-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6197 Służba Celna
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. art. 3 par. 2 pkt 1-4a, 119 pkt 4, 149 par. 1, 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 października 2020 r. sprawy ze skargi K. B. na bezczynność Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpoznania wniosku z [...] kwietnia 2019 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Pan K.B. (dalej skarżący) wniósł skargę na bezczynność Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych

i Administracji (dalej organ) w przedmiocie pisma z dnia [...] kwietnia 2019 r., które zawierało wniosek o wskazanie informacji kto, na jakich zasadach i w jakim terminie wyda orzeczenie lekarskie uzasadniające lub odmawiające podwyższenia podstawy emerytury w oparciu o art. 15 ust. 4 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (dalej "ustawa zaopatrzeniowa").

Skarżący, zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj. obrazę art. 32 ust. 1 Konstytucji RP poprzez naruszenie zaskarżonym stanowiskiem zasady równości obywateli wobec prawa i równego traktowania przez władze publiczne, w skutek nie odniesienia tej zasady do funkcjonariuszy Służby Celnej i Służby Celno-Skarbowej w tym do skarżącego, którzy nabyli prawa do emerytury policyjnej, ale nie pełnili już służby na dzień 1 stycznia 2018 roku,

1/ możliwość podwyższenia podstawy przyszłej emerytury, na podstawie art. 15 ust. 4 tej ustawy,

2/ przepisów opisanych w pkt 1 poprzez odmowę stosowania przepisów ustawy zaopatrzeniowej,

3/ przepisów opisanych w pkt 1 poprzez odmowę prawa do nabycia uprawnień

do policyjnej renty inwalidzkiej przez funkcjonariuszy Służby Celnej i Służby Celno-Skarbowej

- przez co skarżący wobec upływu terminu ustawowego określonego w art. 19 ust. 2 ustawy o zaopatrzeniowej utraci ww. uprawnienia.

W związku z powyższym wnosił o:

1) uznanie organu, za właściwy do wydania skierowania na badania lekarskie wobec skarżącego, który nabył prawa do emerytury policyjnej, ale nie pełnił już służby

na dzień 1 stycznia 2018 roku w trybie art. 15 ust. 4 ustawy zaopatrzeniowej,

2) zobowiązanie Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji do wydania dokumentu skierowania skarżącego na badania lekarskie przez komisję lekarską przy ZER w celu ustalenia stopnia stałego lub długotrwałego naruszenia sprawności organizmu będącego następstwem urazów doznanych w czasie pełnienia służby w Służbie Celnej i Służbie Celno-Skarbowej lub chorób powstałych w tym czasie.

Wskazał, że jest byłym funkcjonariuszem Służby Celnej oraz Służby Celno-Skarbowej, z której na swój wniosek został zwolniony z dniem [...] grudnia 2017 r.

Podniósł, że jego stan zdrowia stale się pogarszał, co w jego ocenie wiąże się z wykonywaniem obowiązków w Służbie Celnej i Służbie Celno-Skrabowej. Pismem z [...] lutego 2019 r. zwrócił się do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Z.G. z wnioskiem o skierowanie na badania przez komisję lekarską przy Zakładzie Emerytalno-Rentowym, właściwą dla województwa l.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Z.G. odmówił skierowania na badania przez komisję lekarską przy Zakładzie Emerytalno-Rentowym.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2019 r. zwrócił się do Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA (dalej ZER) z wnioskiem o informację: kto, na jakich zasadach

i w jakim terminie wyda orzeczenie lekarskie uzasadniające lub odmawiające mu podwyższenia podstawy emerytury w oparciu o art. 15 ust. 4 ustawy zaopatrzeniowej.

ZER odmówił skierowania na badania lekarskie przez komisję lekarską podlegającą ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, gdyż brak było

po stronie skarżącego ustalonego przez organ emerytalny prawa do emerytury policyjnej przyznanej z tytułu służby w Służbie Celnej. W dalszej części swojego wywodu ZER stwierdził, iż żaden przepis ustawy zmieniającej nie daje prawa do nabycia uprawnień do policyjnej renty inwalidzkiej przez osoby, które w dniu 1 stycznia 2018 r. nie były funkcjonariuszami Służby Celnej lub Celno- Skarbowej. ZER wskazał również na lukę w przepisach ustawy z dnia 28 listopada 2018 r.

o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 345 ze zm.). Wskazał, że ZER oparł swój wywód na interpretacji wyroku Trybunału Konstytucyjnego o sygn. akt K 39/13 z dnia 3 marca 2015 r., zgodnie z którą skarżący może nabyć jedynie prawo do emerytury policyjnej.

Skarżący podniósł, że nie zgadza się z takim stanowiskiem. Jego zdaniem odpowiedzialność rządu w zakresie poprawności stanowienia prawa przenosi się na funkcjonariusza, który poświęcił swoje najlepsze lata dla państwa polskiego będąc przeświadczony o lojalności państwa jako pracodawcy, a tymczasem wobec ewidentnego zaniedbania ustawodawcy i luki prawnej, jest odsyłany do co raz to innych organów, i nikt, ani ZER, ani KAS nie czuje się być uprawnionym

do załatwienia, w ostateczności prostej przecież, a wręcz banalnej sprawy - jaką jest samoistne skierowanie na komisję lekarską.

Zdaniem skarżącego stanowisko Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA narusza prawa byłego już funkcjonariusza Służby Celnej i Służby Celno-Skarbowej, gdyż w sposób nieuprawniony i nieuzasadniony obniża podstawę i w konsekwencji wymiar przyszłej emerytury skarżącego.

W związku z powyższym prosił o informacje:

1/ jaki organ jest właściwy do skierowania byłego funkcjonariusza, o którym mowa art. 19 pkt 3 cytowanej ustawy, do badania przez komisję lekarską MSWiA,

2/ jaki organ, na jakich zasadach i w jakim terminie wyda orzeczenie lekarskie uzasadniające lub odmawiające mu podwyższenia podstawy emerytury w oparciu

o art. 15 ust. 4 cytowanej ustawy.

W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie.

Wskazał, że odwołujący w dniu [...] kwietnia 2019 r. skierował do ZER pismo

z prośbą o wskazanie informacji kto, na jakich zasadach i w jakim terminie wyda orzeczenie lekarskie uzasadniające lub odmawiające podwyższenia podstawy emerytury w oparciu o ustawę zaopatrzeniową.

ZER pismem z [...] kwietnia 2019 r. poinformował skarżącego, że nie jest on objęty ustawą zaopatrzeniową, bowiem nie ma ustalonego prawa do emerytury

i wskazał, że w stosunku do skarżącego art. 19 ustawy zaopatrzeniowej nie ma zastosowania.

W ocenie organu zarzuty skarżącego zgłoszone w skardze stanowią wyłącznie polemikę z informacjami przekazanymi przez organ emerytalny w piśmie

z [...] kwietnia 2019 r. i kwestionowaniu konstytucyjności zapisów ustawy zaopatrzeniowej, która nie przewiduje świadczenia w postaci renty inwalidzkiej dla osób, którzy nie byli funkcjonariuszami Służby Celno-Skarbowej w dniu 1 stycznia 2018 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem rozpoznania jest skarga na bezczynność organu w przedmiocie pisma z [...] kwietnia 2019 r., które zawierało wniosek o wskazanie informacji kto, na jakich zasadach i w jakim terminie wyda orzeczenie lekarskie uzasadniające lub odmawiające podwyższenia podstawy emerytury w oparciu o art. 15 ust. 4 ustawy

z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin

W ocenie Sądu bezczynność organu administracji publicznej oznacza niewydanie w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu bądź czynności,

o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1 - pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325

ze zm.; dalej p.p.s.a.) - niezałatwienie sprawy w terminie - art. 35 k.p.a., czy też

w terminie wynikającym z przepisów szczególnych, będącą konsekwencją niepodjęcia przez organ żadnych czynności w sprawie.

Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Z kolei § 1a powołanego przepisu stanowi, że jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wedle § 1b art. 149 Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Zgodnie z § 2 art. 149 Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości lub w części (art. 151 p.p.s.a.).

Na zasadzie art. 119 pkt 4 oraz art. 120 p.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

W niniejszej sprawie nie zaistniały wyżej opisane przesłanki do uznania, że organ emerytalny pozostawał w bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego

z dnia [...] kwietnia 2019 r. o udzielenie informacji dotyczącej orzekania przez komisje lekarskie.

ZER w piśmie z [...] kwietnia 2019 r. szczegółowo przedstawił skarżącemu stanowisko w sprawie prawa do renty inwalidzkiej osób, które w dniu 1 stycznia

2018 r. nie były funkcjonariuszami i świadczeń jakie przysługują osobom pełniącym służbę celno - skarbową przed 1 stycznia 2018 r. w związku orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 marca 2015 r. wydanym w sprawie K 39/13.

Tak więc na wniosek skarżącego z [...] kwietnia 2019 r. organ udzielił pisemnej odpowiedzi w dniu [...] kwietnia 2019 r., a następnie wobec wniosku o przyznanie konkretnego świadczenia z dnia [...] października 2019 r. - wydał merytoryczne rozstrzygnięcie stanowiące jego załatwienie, w postaci decyzji z dnia [...] grudnia 2019 r. o ustaleniu prawa do emerytury i jej wysokości. Decyzja ta jest prawomocna.

W świetle powyższego, niezależnie od oceny przekazanych skarżącemu informacji podjętych w sprawie czynności oraz wydanych rozstrzygnięć, trudno uznać, iż organ emerytalny w momencie wniesienia skargi do Sądu pozostawał

w bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego o udzielenie informacji.

W okolicznościach niniejszej sprawy przyjąć bowiem należy, że żądanie skarżącego zostało w całości skonsumowane poprzez przekazanie informacji o zasadach orzekania przez komisje lekarskie i przesłankach nabycia prawa do renty inwalidzkiej osób niebędących funkcjonariuszami w dniu 1 stycznia 2018 r. oraz wydanie decyzji uwzględniającej żądanie ustalenia prawa do emerytury.

Zdaniem Sądu należy uznać, iż organ wyczerpująco zbadał istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą i dokonał wszechstronnej oceny stanu faktycznego i prawnego sprawy natomiast argumenty i wnioski skarżącego nie mają oparcia w obowiązujących przepisach prawa.

Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.

-----------------------

6