Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 878/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6361 Rejestr  zabytków
Hasła tematyczne: Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Odrzucono skargę o wznowienie postępowania sądowego
Powołane przepisy: article: art. 271 pkt 2, art. 273 § 1 pkt 1 i art. 273 § 2, art. 281
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Antas, Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Asesor WSA Elżbieta Granatowska (spr.), , Protokolant specjalista Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi B.J. w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 listopada 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 598/20 postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania


UZASADNIENIE

W dniu 27 kwietnia 2021 r. B. J. wniosła skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 listopada 2020 r. sygn. akt VII SA/Wa 598/20.

Wskazanym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargi B. J. i M. L. – W. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lutego 2020 r. którą Minister, po rozpatrzeniu wniosków B. J. i M. L.-W. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z [...] kwietnia 2018 r. o odmowie stwierdzenia nieważności własnej decyzji z [...] marca 2010 r. Decyzją z dnia [...] marca 2010 r. Minister, na wniosek Gminy Miasta [...], stwierdził nieważność decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...] z [...] lutego 1979 r. o wpisie do rejestru zabytków województwa [...] (obecnie [...]) pod numerem [...] zespołu urbanistyczno-krajobrazowego miasta [...], w części tekstowej dotyczącej ustanowienia rygorów konserwatorskich w wyznaczonych strefach ochrony, określonych w legendzie do planu sytuacyjno-wysokościowego, stanowiącego integralną część decyzji, tj. ustaleń, że nowa zabudowa podlega wskazanym poniżej ograniczeniom:

• w strefie ochrony konserwatorskiej w obszarze objętym decyzją [...]. Strefa Konserwacji Urbanistycznej - w skali architektonicznej restauracja istniejącej substancji, oraz w uzasadnionych przypadkach wymiana istniejącej substancji architektonicznej i rekompozycja historycznej bryły;

• w strefie ochrony konserwatorskiej w obszarze objętym decyzją [...]. Strefa Restauracji Urbanistycznej - a) ograniczenie modułu przestrzennego do wymiarów rzutu: 12m x 12m i wysokości: 8 do 12m wraz ze stromym dachem (wysokość powinna zależeć od wysokości otaczającej projektowany obiekt zabudowy historycznej) b) architektura indywidualna nowoczesna, stosująca strome dachy, wykusze, nowoczesne materiały elewacyjne wysokiej klasy c) budynki wolnostojące (w uzasadnionych przypadkach dopuszczalne odstępstwa od tej reguły uzgadniane z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków);

• w strefie ochrony konserwatorskiej otoczenia zespołu zabytkowego [...]. Strefa Ograniczenia Gabarytu – wymiar rzutu max.: 16m x 32m, wysokość: 16m;

• w strefie ochrony konserwatorskiej otoczenia zespołu zabytkowego [...]. Strefa Ochrony Krajobrazu – ochrona ekspozycji biernej zespołu zabytkowego, zakaz zabudowy przedpola obiektami niekorzystnie wpływającymi na sylwetę miasta oraz obniżającymi walory ekspozycyjny zespołu zabytkowego.

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie został wydany na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 listopada 2020 r. na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.). Strony zostały zawiadomione o terminie posiedzenia oraz poinformowane o możliwości złożenia swojego stanowiska w sprawie w formie pisemnej (k. 80,81 akt sprawy VII SA/Wa 598/20).

Uzasadniając oddalenie skargi w tej sprawie Sąd podzielił stanowisko organu, że obowiązujące w dacie wydania decyzji przez WKZ w [...] przepisy ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o ochronie dóbr kultury i muzeach (Dz. U. z 1962 r. nr 10, poz. 48), nie dawały umocowania organom konserwatorskim do określania już w drodze decyzji o wpisie do rejestru zabytków, określonych w ww. decyzji rygorów budowlanych. Przepisy art. 4 i art. 14 ustawy o ochronie dóbr kultury i muzeach, które jako podstawę prawną decyzji powołał WKZ w [...], przyznawały jedynie wojewódzkiemu konserwatorowi zabytków lub Ministrowi Kultury i Sztuki, kompetencję do wydania – z urzędu lub na wniosek – decyzji o wpisie do rejestru zabytków nieruchomych dóbr kultury. Dopiero skuteczny wpis tego rodzaju obiektów do rejestru zabytków powodował, że na mocy art. 20 przywołanej ustawy, organy służby konserwatorskiej uzyskiwały uprawnienie do określania warunków działalności budowlanej na ich terenie, co jednak mogło nastąpić w porozumieniu z wojewódzkimi organami państwowego nadzoru budowlanego. Procedowanie o niezbędnych ograniczeniach budowlanych mogło zatem dotyczyć wyłącznie tych nieruchomości, które zostały uprzednio ujęte w rejestrze zabytków w oparciu o ostateczne decyzje konserwatora zabytków. Wobec powyższego, Sąd uznał za prawidłowe stanowisko Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, który w orzeczeniu z [...] marca 2010 r. stwierdził, że decyzja WKZ w [...] z [...] lutego 1979 r. dotknięta jest ciężką wadą kwalifikowaną, określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

W odniesieniu do zarzutów skarżących, Sąd wskazał, że zakres kontroli w ramach postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji WKZ w [...] nie obejmował części graficznej ww. załącznika, a jedynie tę jego część tekstową, w której organ służby konserwatorskiej zakreślił ograniczenia architektoniczno-budowlane obszaru wpisanego do rejestru zabytków. Decyzja Ministra z [...] marca 2010 r. w żadnym razie nie odnosiła się więc do granic ww. terenu wytyczonych w decyzji z [...] lutego 1979 r. Należy zatem przyjąć, że bez względu na poprawność oznaczenia ww. granic w części graficznej załącznika przesłanego wraz wnioskiem o wszczęcie postępowania nieważnościowego, ich przebieg pozostaje niezmieniony i powinien odpowiadać oryginalnej wersji spornego dokumentu, stanowiącej załącznik do decyzji WKZ w [...].

Sąd na marginesie wskazał, że w toku postępowania Minister dokonał porównania wszystkich egzemplarzy przedmiotowego załącznika znajdujących się w dyspozycji organów. Przeprowadzona analiza pozwoliła przyjąć, że cechy oryginału przypisać można tej wersji planu sytuacyjno-wysokościowego, który został przedłożony do wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji WKZ w [...], a który jest identyczny z egzemplarzem znajdującym się w dyspozycji Narodowego Instytutu Dziedzictwa oraz Ośrodka Ochrony Dóbr Kultury w [...]. Przebieg granic stref ochrony konserwatorskiej wynikający z tej wersji planu jest szerszy i obejmuje m.in. teren w obszarze ul. [...], wobec czego odpowiada postulatom zgłaszanym przez skarżące.

Sąd podkreślił, że podnoszone przez skarżące kwestie dotyczące błędu organu co do okoliczności faktycznych lub sfałszowania dokumentu, którym posłużył się organ wydający kontrolowaną decyzję, mogłyby stanowić podstawy do wznowienia postepowania administracyjnego, nie zaś stwierdzenia nieważności decyzji. Za pozbawiony znaczenia dla rozpoznania istoty sprawy, Sąd uznał argument skarżącej B. J. o konieczności dopuszczenia w postępowaniu dowodu z opinii biegłego, na okoliczność ustalenia obowiązującej wersji załącznika do decyzji WKZ w [...] z [...] lutego 1979 r., w zakresie właściwego przebiegu granic ochrony konserwatorskiej. Rozstrzygnięcie Ministra z [...] marca 2010 r. nie dotyczyło części graficznej przedmiotowego dokumentu, a więc ewentualne rozbieżności w tej materii nie miały żadnego wpływu na tę decyzję.

Odpis sentencji zaskarżonego wyroku został doręczony skarżącej B. J. w dniu 1 grudnia 2021 r. (k.102 akt sprawy VII SA/Wa 598/20), a odpis wyroku z uzasadnieniem w dniu 29 grudnia 2020 r. (k.121 akt sprawy VII SA/Wa 598/20). Wyrok stał się prawomocny od dnia 31 marca 2021 r.

W skardze o wznowienie postępowania zakończonego tym wyrokiem oraz piśmie z dnia 16 czerwca 2021 r. precyzującym skargę, B. J. wskazała, że opiera ją na następujących podstawach wznowienia:

1. podstawa z art. 271 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") - strona wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; skarżąca wskazała, że z powodu pandemii została pozbawiona prawa do obrony swoich praw, dostępu do dokumentów, nie miała pełnomocnika, Sąd mnie odpowiedział na jej sprzeciw od zaocznego orzekania i orzekał w oparciu o niedoręczone jej dokumenty, tj. pismo Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2020 r.;

2. podstawa z art. 273 § 1 pkt 1 - orzeczenie zostało oparte na dokumencie przerobionym, tj. załączniku graficznym do decyzji nr [...], przerobionym przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...] w grudniu 2006 r. Do skargi załączone zostały dokumenty, które skarżąca otrzymała z Sądu Okręgowego w [...], tj. pismo skierowane do tego Sądu przez Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w [...] z dnia [...] stycznia 2007 r., kopia decyzji z dnia [...] lutego 1979 r. o wpisie zespołu urbanistyczno-krajobrazowego miasta [...] do rejestru zabytków województwa [...] pod numerem [...], przy czym na tym dokumencie wskazano na pieczątce, że wpis ten znajduje się w rejestrze zabytków województwa [...] pod numerem [...]. Na fragmentach załącznika graficznego do tej decyzji załączonych do skargi o wznowienie widnieje pieczątka z informacją, że decyzja jest ostateczna i data ta sama co data pisma przekazującego do Sądu, tj. 23 stycznia 2007 r. z podpisem [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków dr M. K. W ocenie skarżącej, na mapie tej znajdują się zmienione flamastrami granice stref ochrony, zmieniony numer wpisu do rejestru z [...] na [...]. Skarżąca wskazała, że Sąd nie wezwał organu do przekazania oryginałów z Narodowego Instytutu Dziedzictwa i nie zna tego dokumentu.

3. podstawa z art. 273 pkt 2 p.p.s.a. – nowe fakty i dowody mające znaczenie prawne dla sprawy (wskazane wyżej dokumenty, które istniały w dacie orzeczenia, skarżąca zgłaszała je Sądowi, lecz były dla nie niedostępne).

Skarżąca wniosła o uchylenie wyroku, odmownych decyzji Ministra oraz orzeczenie nieważności decyzji z dnia [...] marca 2010 r.

W piśmie procesowym z dnia 3 września 2021 r. uczestniczka postępowania M. L.-W. oświadczyła, że popiera skargę, wskazując, że Sąd orzekający w tej sprawie nie posiadał wszystkich oryginałów decyzji z dnia [...] lutego 1979 r.

W piśmie z dnia 8 września 2021 r. Minister Kultury Dziedzictwa Narodowego i Sportu wskazał, że w dniu [...] sierpnia 2019 r. pracownik Narodowego Instytutu Dziedzictwa dostarczył do organu potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię wnioskowanej decyzji i planu sytuacyjno-wysokościowego oraz okazał do wglądu oryginały tych dokumentów. Przy piśmie z dnia 26 sierpnia 2019 r. [...] WKZ przekazał oryginał decyzji wpisującej do rejestru woj. [...] (obecnie [...]) pod nr [...] obecnie nr [...] zespół urbanistyczno-krajobrazowy miasta [...] oraz oryginał poprzedniej decyzji uchylonej z [...] kwietnia 1975 r. Dokumenty te zostały przekazane do Sądu wraz z odpowiedzią na skargę. W ocenie Ministra, brak jest zatem w tej spawie przesłanek do uwzględnienia skargi o wznowienie postępowania.

W piśmie z dnia 17 października 2021 r. swoje stanowisko w sprawie przedstawiła M. L.-W. Wskazała na treść pisma Prezydenta Miasta [...] z [...] listopada 2021 r., w którym na str. 2 jest mowa o "układzie urbanistyczno-krajobrazowym", natomiast decyzja z [...] lutego 1979 r. dotyczy zespołu urbanistyczno-krajobrazowego. Dokonano też zmiany numeru wpisu do rejestru z [...] na [...].

W piśmie z dnia 20 października 2021 r. skarżąca wniosła uwagi do pisma Ministra Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu z dnia 8 września 2021 r. Wskazała, że treść decyzji nr [...] oraz plan sytuacyjno-wysokościowy zostały przerobione w 2007 r. w dacie wskazanej na mapie przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków M. K.

Na rozprawie w dniu 16 grudnia 2021 r. uczestniczka postępowania M. L.-W. oświadczyła, że popiera skargę B. J. w zakresie podstaw wznowienia dotyczących przerobienia załącznika graficznego, natomiast do decyzji Sądu pozostawia zaistnienie podstawy wznowienia z art. 271 pkt 2 p.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie podkreślić należy, iż skarga o wznowienie postępowania sądowego, o której mowa w art. 270 i nast. p.p.s.a. jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, o charakterze wyjątkowym, ponieważ zmierza do obalenia prawomocnego orzeczenia sądu kończącego postępowanie. Dlatego jest oparta na ustawowo określonych podstawach, które należy interpretować ściśle. Powołanie się przez stronę w skardze o wznowienie postępowania na przesłanki wznowienia wymienione w ustawie nie oznacza jeszcze, że przesłanki te rzeczywiście istnieją w danej sprawie, dlatego kwestia ta jest w pierwszej kolejności badana przez Sąd.

Zgodnie z art. 281 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi na rozprawie sąd rozstrzyga przede wszystkim o dopuszczalności wznowienia i jeżeli brak jest ustawowej podstawy wznowienia lub termin do wniesienia skargi nie został zachowany, odrzuca skargę o wznowienie.

Sąd, badając dopuszczalność wznowienia w tej sprawie uznał, że skarga B. J. o wznowienie w części opartej na przesłance wskazanej przez skarżącą w pkt 1, tj. art. 271 pkt 2 p.p.s.a. (brak możliwości udziału w postępowaniu i pozbawienie strony możliwości działania) została wniesiona po upływie ustawowego terminu. Zgodnie z art. 277 p.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. W tej sprawie skarżąca B. J. dowiedziała się o wydanym w sprawie o sygn. VII SA/Wa 598/20 orzeczeniu w dniu 1 grudnia 2020 r., gdy została jej doręczona sentencja wyroku z dnia 12 listopada 2020 r. (k. 102 akt sprawy VII SA/Wa 598/20). Wyrok z uzasadnieniem skarżąca otrzymała 29 grudnia 2020 r. (k. 121 akt sprawy VII SA/Wa 598/20). Skarga o wznowienie postępowania sądowego została wniesiona w dniu 27 kwietnia 2021 r., zatem już po upływie trzymiesięcznego terminu, o którym mowa w art. 277 p.p.s.a. Zatem istnieje podstawa do odrzucenia skargi o wznowienie w tej części z uwagi na wniesienie jej po upływie ustawowego terminu.

Skarga o wznowienie oparta została również na przesłance restytucyjnej z art. 273 § 1 pkt 1 p.p.s.a., który stanowi, iż można żądać wznowienia na tej podstawie, że orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym. W ocenie skarżącej, orzeczenie sądu zostało oparte na dokumencie przerobionym, tj. przerobionym przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...] w grudniu 2006 r. załączniku graficznym do decyzji nr [...] z 1979 r. Z treści skargi o wznowienie postępowania wynika, że o tej podstawie wznowienia skarżąca dowiedziała się w dniu przesłania jej dokumentów przez Sąd Okręgowy w [...], w tym samym dniu w którym otrzymała z tut. Sądu odpis pisma procesowego Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2021 r. Z akt sprawy wynika, że skarżąca otrzymała to pismo w dniu 30 marca 2021 r. (k. 203 akt sprawy VII SA/Wa 598/20), zatem skarga o wznowienie postępowania oparta na tej przesłance została wniesiona w terminie.

W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że podrobienie dokumentu polega na sporządzeniu dokumentu przy zachowaniu pozorów, jak gdyby dokument i zawarte w nim oświadczenie pochodziło od innej osoby niż ta, w której imieniu został sporządzony. Natomiast przerobienie dokumentu polega na nadaniu mu innej niż pierwotna treści, tj. wpisaniu w jej miejsce innej treści lub poprawieniu istniejącej. (zob. Kabat A: Komentarz do art. 273 p.p.s.a.). Zarówno doktryna jak i judykatura akcentuje, że: "Art. 273 § 1 pkt 1 p.p.s.a. wyraźnie wskazuje, iż podstawą żądania musi być dokument podrobiony lub przerobiony, a fakt ten musi być w chwili składania skargi o wznowienie prawomocnie stwierdzony przez właściwy organ po przeprowadzeniu postępowania karnego." (zob. wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2008 r., I OSK 1984/06, wszystkie powołane orzeczenia publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie stanowi podstawy wznowieniowej, o której mowa w art. 273 § 1 p.p.s.a., subiektywne przekonanie strony o podrobieniu czy przerobieniu dokumentu.

Podkreślenia wymaga, że sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, a więc opiera swoje orzeczenie tylko na materiale zgromadzonym przez organ administracji publicznej w toku całego postępowania przed tym organem. Artykuł 106 § 3 p.p.s.a. przewiduje wyjątek od tej zasady, dopuszczając przeprowadzenie przez sąd administracyjny dowodu uzupełniającego z dokumentu. W orzecznictwie zwraca się w związku z tym uwagę, że podrobienie lub przerobienie dokumentu stanowi podstawę wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego jedynie w przypadku, gdy prawomocne orzeczenie sądu administracyjnego oparte zostało na sfałszowanym dokumencie, a przy tym dowód z dokumentu musiałby być przeprowadzony w postępowaniu sądowym (w trybie art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a.), a nie w postępowaniu przed organem administracji publicznej (zob. postanowienie NSA z 17 lipca 2012 r., II GSK 995/12, postanowienie NSA z 17 czerwca 2021 r., I OSK 486/21). W tej sprawie Sąd nie przeprowadzał dowodów z dokumentów na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., zatem brak jest podstaw do twierdzenia, że orzeczenie zostało oparte na dokumencie przerobionym.

Ponadto stwierdzić należy, że okoliczność przerobienia dokumentu wskazanego w skardze nie została przez skarżącą w żaden sposób udowodniona. Zawarte w skardze w tym zakresie zarzuty opierają się tylko na subiektywnej ocenie skarżącej, niepopartej jakimikolwiek dowodami, w szczególności orzeczeniem sądu karnego. Prokurator Prokuratury Regionalnej w [...], mając wiedzę o tym postępowaniu (k.72), nie zgłosił w nim udziału na podstawie art. 8 § 1 p.p.s.a. Sąd uznał, że brak jest zatem w tej sprawie ustawowej podstawy do wznowienia postępowania, o której mowa w art. 273 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Skarga o wznowienie postępowania sądowego oparta została również na podstawie wskazanej w art. 273 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Z konstrukcji art. 273 § 2 p.p.s.a. wynika, iż chodzi o takie okoliczności faktyczne lub środki dowodowe, które nie zostały ujawnione w zakończonym postępowaniu sądowoadministracyjnym, tj. były nieznane w jego trakcie stronie i z których strona nie mogła skorzystać. Dodatkowo okoliczności te lub środki dowodowe muszą pozostawać w związku z prawomocnym orzeczeniem, które jest przedmiotem postępowania wznowieniowego, tzn. muszą być tego rodzaju, że mogłyby mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy w poprzednim postępowaniu.

Skarżąca wskazała, że dołączone do skargi dokumenty, które zostały jej nadesłane z Sądu Okręgowego w [...] w marcu 2021 r., w jej ocenie, mają wpływ na wynik sprawy, gdyż świadczą o przerobieniu załącznika graficznego do decyzji wpisowej nr [...] przez [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Skarżąca powoływała się jednak na kwestie związane z przerobieniem załącznika graficznego do decyzji z [...] lutego 1979 r. już w postępowaniu administracyjnym oraz w postępowaniu sądowym w sprawie sygn. VII SA/Wa 598/20. W samej skardze o wznowienie wskazała, że "wnosi o wznowienie postępowania z udziałem nowych dowodów w sprawie, istniejących w dacie zaocznego orzekania i zgłaszanych Sądowi przed wyrokiem". W piśmie procesowym z dnia 16 czerwca 2021 r. skarżąca stwierdziła, że "dowody, które powołuje istniały w dacie wydania orzeczenia, zgłaszała je Sądowi, ale były dla niej niedostępne".

Okoliczności faktyczne dotyczące różnic w załącznikach graficznych do decyzji z 1979 r., będących w posiadaniu różnych organów i instytucji, na istnienie których skarżąca przedstawiła nowe dowody (dokumenty załączone do skargi o wznowienie postępowania) znane były Sądowi orzekającemu w tej sprawie oraz organowi. W uzasadnieniu wyroku z 12 listopada 2020 r., VII SA/Wa 598/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyraźnie wskazał, że w toku postępowania Minister dokonał porównania wszystkich egzemplarzy przedmiotowego załącznika znajdujących się w dyspozycji organów. Przeprowadzona analiza pozwoliła przyjąć, że cechy oryginału przypisać można tej wersji planu sytuacyjno-wysokościowego, który został przedłożony do wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji WKZ w [...], a który jest identyczny z egzemplarzem znajdującym się w dyspozycji Narodowego Instytutu Dziedzictwa oraz Ośrodka Ochrony Dóbr Kultury w [...]. Przebieg granic stref ochrony konserwatorskiej wynikający z tej wersji planu jest szerszy i obejmuje m.in. teren w obszarze ul. [...], wobec czego odpowiada postulatom zgłaszanym przez skarżące. Sąd podkreślił ponadto, że podnoszone przez skarżące kwestie dotyczące błędu organu co do okoliczności faktycznych lub sfałszowania dokumentu, którym posłużył się organ wydający kontrolowaną decyzję, mogłyby stanowić podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego, nie zaś stwierdzenia nieważności decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 8 września 2021 r. złożonym w tej sprawie Minister Kultury Dziedzictwa Narodowego i Sportu wskazał, że w dniu 13 sierpnia 2019 r. pracownik Narodowego Instytutu Dziedzictwa dostarczył do organu potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię wnioskowanej decyzji i planu sytuacyjno-wysokościowego oraz okazał do wglądu oryginały tych dokumentów. Przy piśmie z dnia 26 sierpnia 2019 r. [...] WKZ przekazał oryginał decyzji wpisującej do rejestru woj. [...] (obecnie [...]) pod nr [...] (obecnie nr [...]) zespół urbanistyczno-krajobrazowy miasta [...] oraz oryginał poprzedniej decyzji uchylonej z [...] kwietnia 1975 r. Stwierdzić należy, iż w aktach administracyjnych sprawy znajdują się wskazane przez Ministra dokumenty, w tym mapa przekazana przez [...] WKZ stanowiąca załącznik do decyzji nr [...] (obecnie nr [...]), zatem nie można uznać, że fragmenty tej mapy przedkładane przez skarżącą jest całkowicie nowym dowodem w sprawie.

Dodatkowo wskazać należy, iż podstawa do wznowienia postępowania, o której mowa w art. 273 § 2 p.p.s.a. zachodzi wtedy, gdy okoliczności lub środki dowodowe są tego rodzaju, że mogłyby mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy w poprzednim postępowaniu. W tej sprawie stwierdzenie nieważności decyzji z 1979 r. o wpisie do rejestru zabytków decyzją Ministra Kultury z [...] marca 2010 r. dotyczyło wyłącznie części tekstowej decyzji o wpisie, a nie części graficznej. Zakres kontroli organu nadzoru w ramach postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...] nie obejmował części graficznej ww. załącznika, a jedynie tę jego część tekstową, w której organ służby konserwatorskiej zakreślił ograniczenia architektoniczno-budowlane obszaru wpisanego do rejestru zabytków. Decyzja Ministra z [...] marca 2010 r. w żadnym razie nie odnosiła się więc do granic ww. terenu wytyczonych w decyzji z [...] lutego 1979 r. Sąd orzekający w tej sprawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 12 listopada 2020 r. podkreślił, że bez względu na poprawność oznaczenia ww. granic w części graficznej załącznika przesłanego wraz wnioskiem o wszczęcie postępowania nieważnościowego, ich przebieg pozostaje niezmieniony i powinien odpowiadać oryginalnej wersji spornego dokumentu, stanowiącej załącznik do decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...].

Zatem przedstawiane przez skarżącą nowe okoliczności i dowody dotyczące różnic w załącznikach graficznych do decyzji z 1979 r. nie mogłyby mieć wpływu na wynik sprawy zakończonej wyrokiem z dnia 12 listopada 2020 r. Powyższe prowadzi do uznania, że w tej sprawie brak jest również ustawowej podstawy wznowienia postępowania, o której mowa w art. 273 § 2 p.p.s.a.

Z uwagi na wskazane wyżej okoliczności, Sąd na rozprawie w dniu 16 grudnia 2021 r. oddalił wniosek skarżącej zawarty w piśmie z dnia 20 października 2021 r. (k.107-108) o zawieszenie postępowania w tej sprawie do czasu zakończenia postępowania administracyjnego w sprawie nieważności zarządzenia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] marca 2007 r. i z dnia [...] marca 2010 r. w sprawie zmiany załącznika graficznego do decyzji nr [...]. Zainicjowane przez skarżącą postępowania w tym zakresie nie mają wpływu na wynik tej sprawy.

Sąd oddalił na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. również wnioski dowodowe skarżącej zgłoszone w piśmie z dnia 5 listopada 2021 r. o przeprowadzenie dowodu z oryginalnych dokumentów Narodowego Instytutu Dziedzictwa oraz powołanie biegłego ds. dokumentów geodezyjnych celem ustalenia zgodności przerobienia danych na mapie geodezyjnej z prawem geodezyjnym. Zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Sąd administracyjny nie przeprowadza dowodów z opinii biegłego, może wyjątkowo dopuścić tylko dowody z dokumentów. Wnioskowane przez skarżącą dowody z dokumentów Narodowego Instytutu Dziedzictwa nie były niezbędne dla oceny dopuszczalności wznowienia w tej sprawie.

W związku z powyższym, Sąd uznał, że wznowienie postępowania w tej sprawie nie jest dopuszczalne z uwagi na brak ustawowych podstaw wznowienia, o których mowa w art. 273 § 1 pkt 1 oraz art. 273 § 2 p.p.s.a., zaś w przypadku podstawy z art. 271 pkt 2 termin do wniesienia skargi nie został zachowany, co skutkowało odrzuceniem skargi o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 listopada 2020 r. sygn. akt VII SA/Wa 598/20.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 281 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.