Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1518/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2005-02-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 630  Obrót towarami z zagranicą, należności celne i ochrona przed nadmiernym  przywozem towaru na polski obszar celny
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.) Sędzia NSA Marek Gorski Sędzia NSA Anna Orłowska Protokolant Beata Kaczmar po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi "A" Spółka Akcyjna na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 13 listopada 2003 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany pozwolenia na stosowanie procedury uproszczonej oddala skargę.


UZASADNIENIE

3 I SA/Gd 1518/03

U z a s a d n i e n i e

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję w przedmiocie odmowy zmiany pozwolenia z dnia 14 kwietnia 2003 r. – na stosowanie procedury uproszczonej w procedurze tranzytu, polegającej na dodaniu nowego miejsca stosowania procedury uproszczonej.

W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Izby Celnej wskazał, że jak wynika z akt sprawy, w dniu 23 maja 2003 r. do Izby Celnej w G. wpłynął wniosek "A" S.A. o zmianę pozwolenia Dyrektora Izby Celnej nr [...] z dnia 14 kwietnia

2003 r. na stosowanie procedury uproszczonej w procedurze tranzytu. Proponowana zmiana polegać miałaby na dodaniu w punkcie 3.1. wymienionego powyżej pozwolenia nowego adresu miejsca, w którym stosowana jest procedura uproszczona – terenu zlokalizowanego w G., przy ul. [...].

Decyzją z dnia 18 września 2003 r. Dyrektor Izby Celnej odmówił zmiany pozwolenia z dnia 14 kwietnia 2003 r. na stosowanie procedury uproszczonej. W motywach podano, iż w rozpatrywanej sprawie zmianie decyzji ostatecznej sprzeciwia się przepis § 4 ust. 1a rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie procedur uproszczonych.

Pismem z dnia 25 września 2003 r. pełnomocnik strony złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. We wniosku pełnomocnik strony zarzucił naruszenie przepisu art. 2651 § 1 ustawy Kodeks celny, § 4 ust. 1a rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie procedur uproszczonych oraz art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa, polegające na przyjęciu w rozpatrywanej sprawie, że zmianie pozwolenia na stosowanie procedury uproszczonej sprzeciwia się przepis § 4 ust. 1a rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie procedur uproszczonych.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Dyrektor Izby Celnej stwierdził, co następuje.

Przedmiotowe pozwolenie Dyrektora Izby Celnej na stosowanie procedury uproszczonej jest decyzją administracyjną, która ma charakter ostateczny. Zgodnie z zasadą trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, wyrażoną w art. 128 ustawy Ordynacja podatkowa, decyzje ostateczne mogą być uchylone lub zmienione tylko w przypadkach przewidzianych w przepisach tej ustawy oraz w przepisach szczególnych.

Postępowanie w rozpatrywanej sprawie wszczęte zostało wnioskiem strony i toczyło się w trybie art. 2651 ustawy Kodeks celny. Celem postępowania wszczętego i prowadzonego na podstawie art. 2651 § 1 ustawy Kodeks celny jest sprawdzenie, czy w ustalonym stanie faktycznym i prawnym istnieją szczególne przesłanki dyktowane interesem publicznym lub ważnym interesem strony, które przemawiałyby za uchyleniem lub zmianą decyzji ostatecznej, i czy ewentualnemu uchyleniu lub zmianie nie sprzeciwiają się przepisy szczególne.

Pozwolenie na stosowanie procedury uproszczonej określa między innymi adresy miejsc, w których stosowana jest procedura uproszczona (punkt 3.1. pozwolenia). Wniosek posiadacza pozwolenia dotyczy zmiany tej właśnie części pozwolenia na stosowanie procedury uproszczonej. Proponowana zmiana polegać miałaby na dodaniu w punkcie 3.1. wymienionego powyżej pozwolenia nowego adresu miejsca, w którym stosowana jest procedura uproszczona – to jest terenu zlokalizowanego w G., przy ul. [...], który został szczegółowo określony w szkicu sytuacyjnym dołączonym do pisma strony z dnia 14 lipca 2003 r. Miejsce wskazane we wniosku o zmianę pozwolenia na stosowanie procedury uproszczonej jest przy tym magazynem celnym. Wniosek taki jest uprawniony wobec porównania szczegółowego szkicu sytuacyjnego dołączonego do pisma strony z dnia 14 lipca 2003 r. i planu magazynu celnego prowadzonego na podstawie pozwolenia Dyrektora Urzędu Celnego nr 15 z dnia 30 lipca 1998 r.

Na podstawie § 4 ust. 1a rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie procedur uproszczonych w wypadku gdy miejscem, w którym dokonywane będą czynności wynikające ze stosowania procedury uproszczonej, jest magazyn celny, w magazynie tym powinno zostać wyodrębnione miejsce pozwalające na jednoznaczną identyfikację towarów obejmowanych w tej części magazynu celnego procedurą celną z zastosowaniem procedury uproszczonej. Przepis § 4

ust. 1a dodany został rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 20 maja 2003 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie procedur uproszczonych. Rozporządzenie to weszło w życie w dniu 25 czerwca 2003 r., ale na mocy przepisu przejściowego (§ 4 rozporządzenia) jego przepisy stosuje się również w wypadku złożenia wniosku o wydanie lub zmianę pozwolenia na stosowanie procedury uproszczonej przed dniem jego wejścia w życie. Tym samym przywołany powyżej przepis znajduje zastosowanie w rozpatrywanej sprawie.

W opinii pełnomocnika strony, wykładnia gramatyczna przywołanego powyżej przepisu nie pozwala na wyciągnięcie wniosku, że na wydzielonym terenie nie mogą znajdować się towary nie objęte procedurą celną z zachowaniem procedury uproszczonej, ani towary innych przedsiębiorców. Akcent przepisu położony został bowiem nie na fizycznym rozgraniczeniu miejsca, w którym znajdować się będą towary zgłaszane do procedury celnej w trybie zwykłym od miejsca, w którym znajdą się towary zgłaszane z zastosowaniem procedury uproszczonej, lecz na możliwości przeprowadzenia przez organ celny jednoznacznej identyfikacji towarów, obejmowanych procedurą celną z zastosowaniem procedury uproszczonej. Poglądu pełnomocnika strony, dotyczącego interpretacji postanowień § 4 ust. 1a rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie procedur uproszczonych nie można, zdaniem Dyrektora Izby Celnej, podzielić.

W świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego i nauki prawa nie jest kwestionowany prymat językowej metody wykładni. Wykładnia językowa jest bowiem punktem wyjścia dla wszelkiej interpretacji przepisów prawa, zakreśla granice tej interpretacji w ramach możliwego sensu słów zawartych w tekście prawnym.

Dokonując analizy przepisu § 4 ust. 1a rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie procedur uproszczonych należy przede wszystkim stwierdzić, zdaniem Dyrektora Izby, że wprowadza on obowiązek wyodrębnienia w magazynie pozwalającego na jednoznaczną identyfikację towarów obejmowanych w tej części magazynu celnego procedurą celną z zastosowaniem procedury uproszczonej – w wypadku gdy miejscem, w którym dokonywane będą czynności wynikające ze stosowania procedury uproszczonej jest ten magazyn celny. Wskazuje na to użycie zwrotu "(...) w magazynie tym powinno zostać wyodrębnione miejsce (...)", który oznacza oczywiście wydzielenie z całości magazynu celnego jego części. Dalsza część przepisu, a mianowicie sformułowanie "(...) pozwalające na jednoznaczną identyfikację towarów obejmowanych w tej części magazynu celnego procedurą celną z zastosowaniem procedury uproszczonej" jest natomiast normatywnym określeniem wymogów, jakie powinno spełniać to wyodrębnione miejsce, a jednocześnie ustaleniem celu wyodrębnienia miejsca. W konsekwencji cytowane powyżej sformułowanie nie może stanowić opisu okoliczności wyłączającej konieczność dokonania takiego wyodrębnienia.

Zwrot ten oznacza przy tym to, że wyodrębnione miejsce zapewniać musi, w sposób nie budzący wątpliwości, odróżnienie towarów obejmowanych procedurą celną z zastosowaniem procedury uproszczonej od towarów obejmowanych procedurą celną bez zastosowania procedury uproszczonej. Nie można zgodzić się z poglądem, że wyodrębnione miejsce zapewniać ma jedynie stwierdzenie tożsamości towarów. Należy bowiem w tym miejscu zauważyć, że konieczność zapewnienia tożsamości towarów składowanych czasowo w magazynie celnym przewidują już przepisy regulujące instytucję magazynu celnego (art. 50

§ 3a pkt 2 i art. 52 ustawy Kodeks celny oraz §§ 4 i 8 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 7 października 1999 r. w sprawie trybu i warunków czasowego składowania towarów oraz tworzenia i prowadzenia magazynów celnych – Dz.U. Nr 87, poz. 971 z późn. zm.). Wprowadzenie kolejnego przepisu, który przewidywałby taki sam obowiązek, byłoby zatem zbędne.

Reasumując, Dyrektor Izby Celnej wskazał, że przepis § 4 ust. 1a rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie procedur uproszczonych ustanawia bezwzględny obowiązek wyodrębnienia w magazynie celnym miejsca pozwalającego na jednoznaczną identyfikację towarów obejmowanych w tej części magazynu celnego procedurą celną z zastosowaniem procedury uproszczonej – w wypadku gdy miejscem, w którym dokonywane będą czynności wynikające ze stosowania procedury uproszczonej jest ten magazyn celny. Obowiązek taki nie powstanie jedynie wówczas, gdy cała powierzchnia magazynu celnego przeznaczona jest do obejmowania towarów procedurą celną z zastosowaniem procedury uproszczonej. Oznacza to oczywiście, że taki magazyn celny nie może służyć do czasowego składowania towarów obejmowanych procedurą celną bez stosowania procedury uproszczonej.

W rozpatrywanej sprawie, miejscem w którym dokonywane miałyby być czynności wynikające ze stosowania procedury uproszczonej jest magazyn celny prowadzony na podstawie pozwolenia Dyrektora Urzędu Celnego nr [...] z dnia 30 lipca 1998 r. W magazynie celnym nie zostało jednak wyodrębnione miejsce pozwalające na jednoznaczną identyfikację towarów obejmowanych w tej części magazynu celnego procedurą celną z zastosowaniem procedury uproszczonej. Wymieniony powyżej magazyn celny nie służyłby również wyłącznie do czasowego składowania towarów obejmowanych procedurą celną z zastosowaniem procedury uproszczonej. Konsekwencją takiego ustalenia jest brak konieczności szczegółowego badania systemów komputerowych funkcjonujących w wymienionym powyżej magazynie celnym.

Dokonanie zmiany przedmiotowego pozwolenia Dyrektora Izby Celnej na stosowanie procedury uproszczonej, w sposób wskazany we wniosku strony, stanowiłoby zatem działanie wbrew brzmieniu przepisu § 4 ust. 1a rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie procedur uproszczonych. Stwierdzenie, że zmianie decyzji ostatecznej sprzeciwia się przepis szczególny skutkować winno wydaniem decyzji odmownej.

Skargę na powyższą decyzję wniosła "A" Spółka Akcyjna. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji I instancji, skarżąca Spółka zarzuciła decyzji:

1. naruszenie przepisu art. 2651 § 1 Kodeksu celnego przez jego błędne zastosowanie i uznanie, że decyzja ostateczna nie może zostać zmieniona w sposób wnioskowany przez skarżącego we wniosku z dnia 23 maja 2003 r., gdyż sprzeciwia się temu przepis szczególny – § 4 ust. 1a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 31 grudnia 2001 r. w sprawie procedur uproszczonych,

2. naruszenie przepisu § 4 ust. 1a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 31 grudnia 2001 r. w sprawie procedur uproszczonych poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że z przepisu tego wynika obowiązek wydzielenia części placu lub powierzchni (magazynu celnego) tylko dla stosowania procedury uproszczonej,

3. naruszenie przepisów postępowania – art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa – poprzez mało wnikliwe rozpoznanie sprawy i niezbadanie, czy funkcjonujące na terenie [...] Terminalu Kontenerowego [...] systemy komputerowe [...] pozwalają na jednoznaczną identyfikację towarów, o której mowa jest w przepisie § 4 ust. 1a ww. rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie procedur uproszczonych.

W uzasadnieniu skargi skarżąca Spółka podniosła, że wykładnia gramatyczna przepisu § 4 ust. 1a rozporządzenia Ministra Finansów z 31.12.2001 r. cyt. wyżej nie pozwala na wyciągnięcie wniosku, że na wydzielonym terenie nie mogą znajdować się towary inne, nie objęte procedurą celną z zachowaniem procedury uproszczonej, ani też towary innych przedsiębiorców. Wniosek taki byłby uprawniony tylko w przypadku, gdyby w inny sposób – niż poprzez fizyczne wydzielenie – jednoznaczna identyfikacja towarów w miejscu, w którym dokonywane mają być czynności wynikające ze stosowania procedury uproszczonej, nie była możliwa. Skoro na terenie [...]CT taka jednoznaczna identyfikacja jest możliwa w drodze obligatoryjnego objęcia i monitorowania towarów przez organy celne przy użyciu systemu komputerowego, dokonane przez skarżącego wyodrębnienie przepisanego miejsca – jako całego terenu placu celnego [...]CT z wyłączeniem obszaru, na którym wnioskowane czynności dokonywane nie będą – winno być uznane za spełniające wymogi ww. rozporządzenia.

Akcent omawianego przepisu położony został bowiem nie na fizycznym rozgraniczeniu miejsca, w którym znajdować się będą towary zgłaszane do procedury celnej w trybie zwykłym od miejsca, w którym znajdą się towary zgłaszane z zastosowaniem procedury uproszczonej, lecz na możliwości przeprowadzenia przez organ celny jednoznacznej identyfikacji towarów, obejmowanych procedurą celną z zachowaniem procedury uproszczonej.

Gdyby prawodawca chciał uregulować przedmiotową kwestię odmiennie, niż to wywodzi skarżący, część omawianego przepisu, w brzmieniu "miejsce pozwalające na jednoznaczną identyfikację towarów obejmowanych w tej części magazynu celnego procedurą celną z zachowaniem procedury uproszczonej" byłaby w ogóle zbędna. Wystarczyłoby bowiem zapisanie, że "w magazynie tym powinno zostać wyodrębnione miejsce, w którym dokonywane będą wyłącznie czynności wynikające ze stosowania procedury uproszczonej". Zakładając racjonalność prawodawcy wypada stwierdzić, zdaniem skarżącego, że położenie akcentu na możliwość jednoznacznej identyfikacji towarów, obejmowanych procedurą celną z zachowaniem procedury uproszczonej w wydzielonej części magazynu celnego, pozwala na przyjęcie, że prawodawca założył, iż w owym wydzielonym miejscu mogą się też znajdować inne towary, byleby odróżnienie towarów obejmowanych procedurą celną z zachowaniem procedury uproszczonej od tychże innych towarów obywało się w sposób jednoznaczny.

Skarżący nigdy przy tym nie twierdził, że wyodrębnienie miejsca w magazynie celnym winno być dokonane li tylko w celu stwierdzenia tożsamości towarów. Prawodawca bowiem w sposób wyraźny określił cel takowego wyodrębnienia – jako zapewnienie możliwości jednoznacznej identyfikacji towarów, obejmowanych procedurą celną z zachowaniem procedury uproszczonej.

Niemniej jednak skarżący dokonał należytego wyodrębnienia miejsca, w którym odbywać się będą czynności wynikające ze stosowania procedury uproszczonej. Na obszarze tym możliwa będzie jednoznaczna identyfikacja towarów obejmowanych procedurą celną z zachowaniem procedury uproszczonej, gdyż w [...]CT funkcjonuje system komputerowy – [...], udostępniony organom celnym, który zawiera wszelkie informacje o towarze. W systemie tym można umieszczać informacje o obejmowaniu danego towaru procedurą celną z zachowaniem procedury uproszczonej. Wszystkie towary, znajdujące się na zaznaczonym na szkicu sytuacyjnym obszarze (szkic sytuacyjny w aktach sprawy), ujmowane są w ww. systemie komputerowym i wobec tego – poprzez dokonanie przez skarżącego stosownego wpisu w tym systemie – organ celny będzie mógł przeprowadzić jednoznaczną identyfikację towarów obejmowanych procedurą celną z zachowaniem procedury uproszczonej. Fakt objęcia zaznaczonego miejsca ww. systemem komputerowym na taką identyfikację zezwala. Funkcjonujące na terenie [...] Terminalu Kontenerowego możliwości techniczne (systemy komputerowe) pozwalają na stwierdzenie, że na całym obszarze, objętym wnioskiem skarżącego, istnieją możliwości jednoznacznej identyfikacji towarów. Organ zresztą w toku całego postępowania okolicznościom tym nigdy nie zaprzeczył. Okoliczności te można zatem uznać za przyznane. Jeśli chcieć by twierdzić odmiennie, to organ winien był przeprowadzić postępowanie dowodowe na tę okoliczność – tym bardziej, że sam jest użytkownikiem przedmiotowych systemów komputerowych na terenie [...] Terminalu Kontenerowego i zdaje sobie sprawę z możliwości, jakie dają te systemy. Zaskarżona decyzja nie odnosi się jednak wcale do tychże możliwości technicznych. Organ nie przeprowadził żadnych wnikliwych badań w zakresie możliwości, jakie daje system komputerowy, czym naruszył przepisy postępowania, w szczególności przepis art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa, zgodnie z którym w toku postępowania organy celne winny podejmować wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy.

Dokonując błędnej wykładni przepisu § 4 ust. 1a cyt. rozporządzenia organ celny wadliwie też stwierdził, że w myśl przepisu art. 2651 § 1 Kodeksu celnego przepis szczególny – ww. przepis rozporządzenia – sprzeciwia się uwzględnieniu wniosku skarżącego. Naruszenie tego przepisu jest wszakże wynikiem błędu interpretacyjnego w zakresie wykładni logicznej i gramatycznej przepisu § 4 ust. 1a rozporządzenia.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga, jak bezzasadna, nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem

1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270

ze zm.),

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) i art. 134 § 1 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej... pod względem zgodności z prawem, rozstrzygając w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W niniejszej sprawie spór między skarżącą a organem celnym sprowadza się do kwestii wykładni przepisu § 4 ust. 1a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 31 grudnia

2001 r. w sprawie procedur uproszczonych (Dz.U. z 2002 r. Nr 5, poz. 48), a zwłaszcza interpretacji treści obowiązku wyodrębnienia w magazynie celnym miejsca pozwalającego na jednoznaczną identyfikację towarów obejmowanych w tej części magazynu celnego procedurą celną z zastosowaniem procedury uproszczonej.

Organ celny argumentuje, iż wyodrębnienie miejsca w magazynie celnym, pozwalającego na jednoznaczną identyfikację towarów obejmowanych procedurą celną z zastosowaniem procedury uproszczonej, powinno nastąpić przez fizyczne wydzielenie tegoż miejsca. Z kolei skarżący podnosi, powołując się na cel ustanowienia powyższej regulacji, iż obowiązek wyodrębnienia takiego miejsca jest spełniony, jeśli istnieją instrumenty (np.: systemy komputerowe) pozwalające na jednoznaczną identyfikację towarów obejmowanych procedurą celną z zachowaniem procedury uproszczonej, nawet jeśli faktycznie miejsce takie w magazynie celnym fizycznie nie zostało wydzielone.

W ocenie Sądu, nie budzi wątpliwości stanowisko wskazujące na prymat wykładni gramatycznej nad innymi rodzajami wykładni przepisów prawnych. Bezsporna jest też reguła interpretacyjna, zgodnie z którą przepis prawny nie budzący wątpliwości gramatycznych (językowych), nie wymaga dalszej interpretacji z wykorzystaniem innych reguł interpretacyjnych (systemowych, czy celowościowych). Przepis § 4 ust. 1a cytowanego rozporządzenia nakłada obowiązek wyodrębnienia w magazynie celnym miejsca pozwalającego na jednoznaczną identyfikację towarów obejmowanych w tej części magazynu celnego procedurą celną z zastosowaniem procedury uproszczonej. Kierując się zatem brzmieniem tegoż przepisu, podzielić należy pogląd, iż konieczne jest fizyczne wyodrębnienie pewnej powierzchni, na której dokonywane będą czynności wynikające ze stosowania procedury uproszczonej, tj. miejsce, w którym będą się znajdować towary w chwili obejmowania ich procedurą celną z zastosowaniem procedury uproszczonej (§ 4 ust. 1 pkt 10a). Użycie przez ustawodawcę sformułowania "wyodrębnić miejsce" niewątpliwie kładzie akcent na konieczność wydzielenia takiegoż miejsca i jego fizycznego oznaczenia, jako pewnej części magazynu celnego, przeznaczonej dla składowania towarów obejmowanych procedurą celną z zastosowaniem procedury uproszczonej. Nie kwestionując słusznego stanowiska skarżącego, wskazującego na cel ustawodawcy ustanowienia rozważanego przepisu, jakim jest dążenie do zapewnienia jednoznacznej identyfikacji towarów obejmowanych procedurą uproszczoną wskazać jednak należy, iż jego realizacja odbyć się musi przede wszystkim przez fizyczne wydzielenie takiego miejsca z powierzchni magazynu celnego. Fakt stosowania przez skarżącego odpowiednich programów komputerowych niewątpliwie ułatwia jednoznaczną identyfikację towarów obejmowanych procedurą uproszczoną, gdyż ma bardzo istotne znaczenie dla jakości księgowania tych towarów i współpracy z organami celnymi. Niemniej jednak, zgodnie z treścią rozważanego przepisu, o czym była mowa powyżej, dla jednoznacznej identyfikacji towarów obejmowanych procedurą celną z zastosowaniem procedury uproszczonej konieczne jest fizyczne wydzielenie miejsca, gdzie czynności wynikające z tej procedury będą dokonywane. Tym bardziej jest to konieczne, w sytuacji, gdy w magazynie celnym dokonywane są zarówno czynności dotyczące obejmowania procedurą celną z zastosowaniem procedury uproszczonej, jak i bez jej stosowania, a tym okolicznościom skarżąca nie przeczyła.

Mając na uwadze powyższe, za chybiony uznać należy zarzut naruszenia dyspozycji art. 2651 § 1 ustawy Kodeks celny, gdyż w sytuacji naruszenia przepisu § 4 ust. 1a cytowanego rozporządzenia, decyzja nie mogła zostać zmieniona w sposób wnioskowany przez skarżącą.

Nie znajduje także uzasadnienia zarzut naruszenia treści przepisu art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa, przez zaniechanie zbadania, czy stosowane przez skarżącą systemy komputerowe pozwalają na jednoznaczną identyfikację towarów obejmowanych procedurą uproszczoną. Podkreślić należy, iż okoliczność ta – zresztą – niekwestionowana przez organ celny – nie ma znaczenia dla poprawności zastosowania w niniejszej sprawie dyspozycji § 4 ust. 1a wyżej wskazanego rozporządzenia.

Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 97 § 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.