Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 578/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2012-08-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie w części
Powołane przepisy: article: art. 59 f w zw. z art. 5a ust. 1 pkt 1 i pkt 5
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.),, Sędzia WSA Włodzimierz Kubik, Protokolant st. sekretarz sądowy Ewa Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi W. K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary z tytułu odstępstwa od projektu budowlanego uchyla zaskarżone postanowienie w części dotyczącej nałożenia kary 7500 (siedem tysięcy pięćset) zł w związku z wykonaniem schodów na zejściu do lokalu restauracyjno – kawiarnianego i orzeka, że w tej części nie podlega ono wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

W wyniku złożenia w dniu 29 czerwca 2009 r. przez W. K. wniosku o pozwolenie na użytkowanie rozbudowanego lokalu restauracyjno-kawiarnianego, położonego w P. przy ulicy [...], inspektorzy Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu [...] przeprowadzili w dniu 14 lipca 2009 r. obowiązkową kontrolę zakończonej budowy. Kontrola ta ujawniła nieprawidłowości stanowiące, zdaniem kontrolujących, jedno istotne i jedno nieistotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę.

Postanowieniem z dnia [...]r. nr [...]Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu [...], działając na podstawie art. 59f ust. 1, ust. 2 i ust. 3 w związku z art. 59a ust. 2 pkt 1, art. 59g ust. 1 i ust. 2 j oraz art. 83 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2006, Nr 156, poz. 1118 ze zm.) wymierzył W. K. karę w kwocie 7.500 zł wobec stwierdzenia niezgodności zagospodarowania terenu z zatwierdzonym projektem budowlanym. Organ pierwszej instancji wskazał sposób obliczenia kary, a w uzasadnieniu wyjaśnił, że w ramach przeprowadzonej kontroli stwierdzono nieprawidłowości polegające na wykonaniu wykopu przy ścianie szczytowej budynku do poziomu posadzki kondygnacji podziemnej z wygospodarowaniem w nim dodatkowego przejścia do części rozbudowanej istniejącego lokalu (stanowiące naruszenie art. 36a ust. 5 pkt 1 cytowanej ustawy). Kontrola ujawniła również, iż projekt nie zawiera rozwiązań umożliwiających korzystanie z obiektu osobom niepełnosprawnym (naruszenie art. 36a ust. 5 pkt 5 ustawy).

Powyższe naruszenia stanowią istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę, co uzasadnia orzeczenie przedmiotowej kary.

Niezadowolony z powyższego rozstrzygnięcia W. K. złożył zażalenie. Uzasadniając je podniósł, iż w trakcie prowadzonych robót budowlanych wokół zaprojektowanej rozbudowy okazało się, że w odległości około 1 metra zlokalizowany był kanał techniczny, od lat 70 nie użytkowany i nie wykazany w żadnej dokumentacji. Był on przykryty ziemią. W czasie prac budowlanych częściowo zawalił się. Wymiary, obrys zewnętrznego kanału wynosił: 1,5 m-szerokości 8 m-długość i 1,6 m-głębokości. Rozbiórka takiego kanału nie wymagała pozwolenia na rozbiórkę, ani także zgłoszenia. W efekcie powstał obniżony teren, który inwestor postanowił wykorzystać jako przedłużenie tarasu i idealną drogę ewakuacji.

W odpowiedzi na zarzut braku w projekcie rozwiązań umożliwiających korzystanie z obiektu osobom niepełnosprawnym wskazał, iż projekt został pozytywnie zatwierdzony. Uwzględnione zostały w nim potrzeby niepełnosprawnych takie jak ubikacja. Dodatkowo podniósł, iż wejście od pl. [...] posiada zamontowane stalowe szyny oraz sygnalizację – monitoring, informującą obsługę obiektu o potrzebie pomocy osobie niepełnosprawnej.

Postanowieniem z dnia [...]r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. uchylił zaskarżone postanowienie w zakresie kwoty wymierzonej kary 7.500 zł i orzekł o wymierzeniu kary w kwocie dwa razy po 7.500 zł tj. 15.000 zł. W uzasadnieniu organ drugiej instancji wskazał nieprawidłowości stanowiące, jego zdaniem, dwa istotne odstępstwa od projektu budowlanego, a mianowicie: niezgodność obiektu z projektem zagospodarowania działki, polegającą na wykonaniu wykopu przy ścianie szczytowej budynku do poziomu posadzki kondygnacji podziemnej z wygospodarowaniem w nim dodatkowego przejścia do części rozbudowanej istniejącego lokalu (art. 59a ust. 2 pkt 1 prawa budowalnego) oraz wykonania schodów na zejściu do przedmiotowej kawiarni od strony pl. [...], nie ujętych w projekcie budowlanym, co nie zapewnienia warunków do korzystania z tego obiektu dla osób niepełnosprawnych (poruszających się na wózkach inwalidzkich- art. 59a ust. w pkt 2f Prawa budowlanego). W ocenie organu stanowi to w konsekwencji, iż zaskarżone postanowienie posiada wadę nieważnościową. Art. 59f ust. 5 Prawa budowlanego nakazuje bowiem naliczyć karę odrębnie za każdą wyszczególnioną w art. 59a ust. 2 Prawa budowlanego nieprawidłowość i suma tych kar stanowi naliczoną karę. Organ drugiej instancji podkreślił, że stosownie do art. 139 Kodeksu postępowania administracyjnego mógł wydać postanowienie na niekorzyść strony odwołującej się, ze względu na stwierdzenie, że zaskarżone postanowienie rażąco narusza prawo.

Na powyższe postanowienie W. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę. Zarzucił w niej, jego zdaniem, niedopuszczalne orzeczenie na niekorzyść strony odwołującej się, a nadto poniósł argumenty wskazane uprzednio w zażaleniu argumenty dotyczące wykopu

Wyrokiem z dnia 23 września 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 212/10 uchylił zaskarżone postanowienie [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie wydane zostało w warunkach naruszenia podstawowych zasad postępowania administracyjnego, a mianowicie bez wszechstronnego wyjaśnienia i rozpoznania sprawy, a zatem w ocenie Sądu wydane rozstrzygniecie jest co najmniej przedwczesne. Brak dostatecznego wyjaśnienia i ustalenia na czym polegało odstępstwo czy też odstępstwa od rozwiązań przyjętych w zatwierdzonym projekcie budowlanym uniemożliwiły ocenę prawidłowości przyjętego rozumowania i przyjętych wniosków. W rezultacie Sąd został pozbawiony możliwości oceny zasadności należenia kary nie za jedno, a za dwa odstępstwa. Jednocześnie Sąd przyznał, że odstępstwo w zakresie realizacji wykopu i wykonania dodatkowego przejścia można uznać za bezsporne (wobec wyjaśnienia w trakcie rozprawy przez skarżącego, iż nie kwestionuje tej okoliczności). Do wyjaśnienia natomiast pozostaje kwestia dostępności obiektu dla osób niepełnosprawnych i stosunku wykonanych robót do rozwiązań przyjętych w projekcie budowlanym. Dlatego też w ocenie Sądu, organ odwoławczy winien w ponownym postępowaniu wszechstronnie rozpatrzyć całokształt sprawy i wyjaśnić wszelkie niejasności i w zależności od oceny okoliczności faktycznych wydać stosowne i należycie umotywowane rozstrzygniecie. Przyznał także Sąd, iż tak jak wskazał to organ drugiej instancji, zgodnie z art. 139 Kodeksu postępowania administracyjnego (który na mocy art. 144 stosuje się odpowiedni do rozpoznawanych zażaleń) organ odwoławczy może wydać decyzję niekorzystną dla strony odwołującej się, jeżeli zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo bądź interes społeczny.

Skargę od powyższego wyroku wniósł [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. W skardze zarzucił naruszenie prawa materialnego, art. 59f ust. 1 i ust. 5 w związku z art. 59a ust. 1 i ust. 2 pkt 2 lit. d, e i f ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez niewłaściwe zastosowanie, naruszenie § 70 i § 71 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2022 r. w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadać powinny budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), naruszenie art. 60 w związku z art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wobec rozpoznania sprawy w całości, a także naruszenia art. 216 w związku z art. 220 § 1 i § 3 i art. 231 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wobec nie wezwania skarżącego do uzupełniania wpisu stosunkowego, jaki winien być wyliczony w przedmiotowej sprawie od kwoty zaskarżenia.

Wyrokiem z dnia 20 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 2600/10, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach. W jego uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że uznał skargę za zasadną. Wskazał przy tym, że co do zasady podziela stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego dotyczące licznych wątpliwości co do rzeczywistego stanu kontrolowanej budowy, potwierdzając słuszność ustalenia, że organy administracyjne w tych okolicznościach nie wykazały w sposób niewątpliwy, że inwestor dopuścił się nieprawidłowości w zakresie, o którym mowa w art. 59a ust. 2 Prawa budowalnego. Dopiero bowiem ustalanie jakie nieprawidłowości wystąpiło i ile ich było pozwala na obliczenie kary, o której mowa w art. 59f tej ustawy.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zasadny zarzut naruszenia art. 60 i art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegający na rozpoznaniu sprawy również w części, co do której W. K. cofnął na rozprawie skargę, w sytuacji nieorzeczenia o stwierdzeniu nieważności zaskarżonego postanowienia, ani niewypowiedzeniu się w uzasadnieniu wyroku o powodach, dla których Sąd rozpoznał sprawę odnośnie części, co której nastąpiło cofniecie skargi. Niezweryfikowanie oświadczenia skarżącego i brak ustosunkowania się jak zostało ono potraktowane, czy jak cofnięcie skargi, czy jak nic nie znacząca wypowiedź skarżącego i w efekcie brak zajęcia przez Sąd pierwszej instancji jakiegokolwiek stanowiska do tego oświadczenia, spowodowało, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak możliwości oceny tego działania Sądu. Sąd pierwszej instancji nie wypowiedział się w uzasadnieniu skarżonego wyroku o powodach, dla których rozpoznał sprawę odnośnie części, co do której wydaje się , że W. K. cofną skargę, a to naruszenie przepisów prawa procesowego mające wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ustawy). Konsekwencją tego naruszenia, jak uznał Naczelny Sąd Administracyjny, jest zasadność zarzutu naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny także art. 144 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sporządzenia uzasadnienia częściowo wewnętrznie sprzecznego w odniesieniu do sprawy wykopu, co do której Sąd ten zawarł w uzasadnieniu informację, że "odstępstwo dotyczące realizacji wykopu i dodatkowego przejścia uznać można za bezsporne" (skarżący wyjaśnił w trakcie rozprawy przed tut. Sądem w dniu 23 września 2010 r., że okoliczności tej już nie kwestionuje), bez równoczesnego wyjaśnienia dlaczego w sprawie, która jest bezsporna, Sąd pierwszej instancji orzekł o uchyleniu aktu administracyjnego w całości. W ocenie Naczelnego Sądu, w przypadku, gdy orzeczenie organu drugiej instancji składa się de facto z dwóch niezależnych rozstrzygnięć, to uznanie jednego z nich za prawidłowe winno skutkować oddaleniem skargi w tej części.

Za zasadny wreszcie Sąd ten uznał zarzut naruszenia art. 216 w związku z art. 220 §1, i § 3 i art. 231 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegający na niezażądaniu przez Sąd pierwszej instancji uzupełnienia przez W. K. braków formalnych skargi o uiszczenie brakującego wpisu stosunkowego, wyliczonego od kwoty wartości sporu (czyli 15.000 zł, a nie 7.500 zł). Przy czym Naczelny Sąd Administracyjny nie zakwestionował wyliczonej przez Sąd pierwszej instancji wartości przedmiotu sporu, stwierdzając, iż wobec braku pełnego uzasadnienia nie można ocenić prawidłowości pobranego wpisu, wskazując jednocześnie, iż zgodnie z art. 220 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, konsekwencją nieuiszczenia należnego wpisu jest odrzucenie skargi.

Reasumując Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż z uzasadnienia kwestionowanego wyroku nie wynika, aby Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę na liczne, wymienione powyżej alternatywne sposoby zakończenia niniejszej sprawy, a w związku z tym nie jest w stanie ocenić czy rozstrzygnięcie tego Sądu oparte zostało na właściwych podstawach, co w rezultacie je dyskwalifikuje.

Podkreślił, że rozpatrując ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny powinien uwzględnić podane wskazówki, a przede wszystkim powinien pamiętać o skrupulatnym zapoznaniu się z rzeczywistymi intencjami i żądaniami uczestników postępowania.

Rozpoznając ponownie skargę W. K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Kwestionowane postanowienie w zaskarżonej części nie może pozostać w obrocie prawnym, bowiem wydane zostało z naruszeniem przepisów prawa.

Przypomnieć w tym miejscu trzeba, że niniejsza sprawa rozpatrywana jest ponownie w wyniku uchylenia poprzedniego wyroku tutejszego Sądu wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zgodnie zatem z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270), Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zatem rozpoznając ponownie sprawę Sąd zobowiązany został do jej rozpatrzenia z uwzględnieniem uwag i argumentów wyrażonych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 marca 2012 r. sygn. II OSK 2600/10. Tak więc w tym zakresie skład orzekający związany jest oceną prawną zaprezentowaną przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Rozpoznając zatem sprawę Sąd w pierwszej kolejności poczynił niezbędne ustalenia. Mianowicie, pismem z dnia 14 maja 2012 r. wezwał skarżącego do wskazania, czy kwestionuje "legalność wymierzenia kary za stwierdzone obie nieprawidłowości, tj. kary łącznej w kwocie 15.000 zł, czy też tylko jedną (i którą), tj. karę w wysokości 7.500 zł". W odpowiedzi, pismem z dnia 24 maja 2012 r. skarżący W. K. poinformował, iż kwestionuje wysokość jednej kary w wysokości 7.500zł (k.88). W tych okolicznościach Sąd uznał, że złożona przez W. K. skarga dotyczy tylko jednej ze stwierdzonych przez organy nadzoru budowlanego nieprawidłowości. Wobec potwierdzenia na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach w dniu 23 września 2010 r., iż obecnie kwestionuje tę część rozstrzygnięcia, która nie dotyczy wykopu, skład orzekający w niniejszej sprawie uznał, że odstępstwo dotyczące realizacji wykopu i dodatkowego przejścia można uznać za bezsporne, a w konsekwencji nałożoną w tym zakresie karę za dokonane odstępstwo należy uznać za w pełni słuszną i uzasadnioną.

Odmiennie natomiast sprawa kształtuje się w stosunku do drugiej stwierdzonej przez organ nadzoru budowlanego nieprawidłowości, a mianowicie w zakresie wykonania schodów na zejściu do kontrolowanego lokalu restauracyjno- kawiarnianego od strony pl. [...] nie ujętych w projekcie budowlanym. Zdaniem organu odwoławczego nie zapewnia to warunków do korzystania z tego obiektu dla osób niepełnosprawnych, w szczególności poruszających się na wózkach inwalidzkich, czyli jest to naruszenie określone w art. 59a ust. 2 pkt f Prawa budowlanego.

W ocenie składu orzekającego w tym zakresie postanowienie wydane zostało z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej (art. 7 Kodeks postępowania administracyjnego), której realizacja wymaga by organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Jako dowolne należy traktować zatem ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności zostaje wykluczony dopiero ustaleniami dokonanymi w całokształcie materiału dowodowego, zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący (art. 80 w związku z art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego), a więc przy podjęciu wszelkich kroków koniecznych do jednoznacznego wyjaśnienia okoliczności sprawy, jako warunku niezbędnego wydania rozstrzygnięcia o przekonującej treści – por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2001 r., sygn. akt I SA 1768/99. W odniesieniu do postępowania przed organem odwoławczym należy też podkreślić, iż zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ ten obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozpatrzyć sprawę rozstrzygniętą decyzją lub postanowieniem organu pierwszej instancji, a stan faktyczny winien ustalić nie tylko w oparciu o materiał dowodowy zebrany w postępowaniu pierwszoinstancyjnym lecz także rozszerzając granice postępowania dowodowego na istotne dla sprawy okoliczności faktyczne pominięte przez organ pierwszej instancji. W konsekwencji, w myśl art. 136 Kodeksu postpowania administracyjnego organ odwoławczy może przeprowadzić nie tylko na żądanie strony lecz także z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który w I instancji wydał decyzję lub postanowienie.

Zdaniem składu orzekającego, co potwierdził także Naczelny Sąd Administracyjny w wymienionym powyżej wyroku, organ odwoławczy rozpoznając wniesione zażalenie nie dochował wymogów wnikliwego i dokładnego postępowania wyjaśniającego i nie zbadał wszechstronnie rozpoznawanej sprawy, a tym samym wydane rozstrzygnięcie jest w tych warunkach, co najmniej przedwczesne.

W pierwszej kolejności wskazać w tym miejscu należy, iż w sposób jednoznaczny nie został ustalony zakres robót uznanych przez orzekające w sprawie organy za odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego.

O ile odstępstwo dotyczące realizacji wykopu, jak wskazano powyżej w świetle ustaleń Sądu i twierdzeń samego skarżącego, uznać można za bezsporne, o tyle kwestia dostępności obiektu dla osób niepełnosprawnych oraz stosunku wykonanych robót budowlanych związanych z dodatkowym przejściem do lokalu do rozwiązań przyjętych w projekcie budowlanym nie została niezbicie wyjaśniona.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., w kwestionowanym postanowieniu opisał wykonany wykop i dodatkowe przejście do części rozbudowanej obiektu. Odstępstwo w zakresie dostępności obiektu dla osób niepełnosprawnych określił jako "wykonanie schodów na zejściu do przedmiotowej kawiarni od strony pl. [...] nie ujętych w projekcie budowlanym, co nie zapewnia warunków do korzystania z tego obiektu dla osób niepełnosprawnych, w szczególności poruszających się na wózkach inwalidzkich (art. 59a ust. 2 pkt. 2f Prawa budowlanego). Zdaniem organu odwoławczego zamontowanie na schodach szyn nie spełnia tego warunku". Trzeba przy tym jednak dodać, że organ ten odmiennie, niż organ pierwszej instancji przestawił ten zarzut, jako istotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego, nie uwidocznione w projekcie budowlanym, ani w dzienniku budowy.

W świetle powyższego zupełnie odmienne ujęcie wskazanego wyżej zarzutu niż uczynił to organ pierwszej instancji wymagało, że strony tego organu wyjaśnienia tego stanu rzeczy, czego jednak w tej sprawie nie uczyniono. Brak bowiem w tym zakresie jakiegokolwiek wyjaśnienia przyczyn tej zmiany (a z dostępnych akt nie wynika także, by organ ten czynił w trakcie postępowania odwoławczego jakiekolwiek dodatkowe ustalenia w tym zakresie). Organ odwoławczy nie odniósł się także do argumentów podniesionych w zażaleniu przez skarżącego. Brak więc jednoznacznego wskazania na czym konkretnie, zdaniem organu, polegało odstępstwo od rozwiązań projektowanych, uniemożliwia ocenę przez Sąd prawidłowości przyjętego przez organ rozumowania i wyprowadzonych przezeń wniosków, a w konsekwencji uniemożliwia też ocenę czy poprawnie i zasadnie organ naliczył kwestionowaną przez skarżącego karę. Wprawdzie bowiem art. 59a ust. 2 Prawa budowlanego istotnie nakazuje naliczanie kar odrębnie za każdą wyliczoną w art. 59a ust. 2 ustawy nieprawidłowość to jednak przepis wymaga jednoznacznego wykazania ile i jakie odstępstwa od projektu architektoniczno-budowlanego w istocie miały miejsce.

Wobec licznych wątpliwości co do rzeczywistego stanu kontrolowanej budowy, trzeba stwierdzić, że organy administracyjne w tych okolicznościach nie wykazały w sposób niewątpliwy, że inwestor dopuścił się nieprawidłowości w zakresie, o którym mowa w art. 59a ust. 2 Prawa budowlanego. Dopiero bowiem ustalanie jakie nieprawidłowości wystąpiły i ile ich było pozwala na prawidłowe zastosowanie w sprawie art. 59f tej ustawy.

W ramach ponownego postępowania organ drugoinstancyjny winien zatem wszechstronnie rozważyć całokształt sprawy w aspekcie wskazanych wyżej niejasności i w zależności od oceny okoliczności faktycznych wydać stosowne, należycie umotywowane rozstrzygnięcie.

W świetle przedstawionych wyżej wywodów należało uwzględnić skargę i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzec jak w sentencji. W myśl art. 152 cytowanej ustawy określono, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu, a o kosztach postępowania nie orzekano z uwagi na brak stosownego wniosku.