Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SAB/Ol 105/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2022-05-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Stwierdzono, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 14, art. 13, art. 4 ust. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2020 poz 2176
law: Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
article: art. 1, art. 8, art. 32 ust. 1, art. 33 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1683
law: Ustawa z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Osipuk Sędzia WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 maja 2022 r. sprawy ze skargi A.R. na bezczynność Zarządu Wojskowego Koła Łowieckiego w udostępnieniu informacji publicznej I. zobowiązuje organ do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...]- w terminie 14 dni; II. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od organu na rzecz skarżącego kwotę 100 zł (sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

A.R. (dalej: "skarżący") wnioskiem z 17 marca 2022 r. zwrócił się do Zarządu Wojskowego Koła Łowieckiego [...] (dalej: "Zarząd WKŁ") o udostępnienie informacji publicznej przez przesłanie, na adres poczty elektronicznej, skanów uchwał Walnego Zgromadzenia Członków WKŁ z [...] nr [...]- w sprawie funkcjonowania koła na lata 2020-2022 i nr [...] - w sprawie zbycia majątku koła.

Następnie, w piśmie z 21 marca 2022 r. wskazał, że w przypadku problemów technicznych, wnosi o przesłanie kopii ww. uchwał pocztą tradycyjną, na podany adres.

Prezes WKŁ poinformował skarżącego pismem 24 marca 2022 r., że ww. uchwały nie dotyczą spraw związanych z wykonywaniem przez Koło zadań realizowanych w imieniu Skarbu Państwa, jednostek organizacyjnych Skarbu Państwa czy jednostek samorządowych i innych organizacji. Uchwały te dotyczą spraw wewnętrznych Koła i jako takie nie stanowią informacji publicznej. Dodał, że jako członek Koła, skarżący ma prawo do zapoznania się ze wszystkimi uchwałami podjętymi przez organy Koła. Stwierdził, że uchwały będące przedmiotem wniosku, zostaną przedstawione skarżącemu do zapoznania i wglądu stosownie do § 50 Statutu PZŁ, zgodnie z którym zarząd koła jest obowiązany zapoznawać członków koła z obowiązującymi uchwałami organów Zrzeszenia i koła, a na żądanie członka okazać je do wglądu.

Skarżący 29 marca 2022 r. ponowił przedmiotowy wniosek.

W odpowiedzi, udzielonej 31 marca 2022 r., sekretarz WKŁ poinformował skarżącego, że stanowisko Zarządu WKŁ pozostaje niezmienione i nie będą udzielane dalsze odpowiedzi w sprawie.

W oświadczeniu z 2 kwietnia 2022 r., skarżący stwierdził, że w tym dniu przedmiotowe uchwały zostały mu przedstawione do wglądu i zapoznania się.

W piśmie z 6 kwietnia 2022 r. Prezes WKŁ podtrzymał stanowisko wyrażone w piśmie z 24 marca 2022 r.

W złożonej skardze skarżący zarzucił, że do dnia wniesienia skargi Zarząd WKŁ nie udzielił odpowiedzi i nie udostępnił żądanej informacji publicznej. Skarżący wywiódł, że podejmowane przez Walne Zgromadzenie Członków Koła Łowieckiego uchwały

w przedmiocie działalności, kompetencji, majątku, którym dysponuje oraz zasad funkcjonowania zawierają informację publiczną i powinny być udostępniane na wniosek. Dodał, że przed złożeniem wniosku z 17 marca 2022 r. wielokrotnie występował z prośbą

o udostępnienie kopii uchwał Walnego Zgromadzenia WKŁ w sprawie zasad funkcjonowania WKŁ, lecz odmawiano mu udostępnienia żądanej informacji, argumentując, że każda dokumentacja WKŁ jest poufna i może być udostępniana uprawnionym do tego organom, a osobom prywatnym nie może być przesłana w żadnej formie.

Skarżący wniósł o zobowiązanie Zarządu WKŁ do załatwienia wniosku i o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Zarząd WKŁ wniósł o jej oddalenie. Podniósł, że 24 marca 2022 r. Prezes Zarządu przesłał skarżącemu odpowiedź na przedmiotowy wniosek, wyjaśniając, że jako członek WKŁ, skarżący ma prawo zapoznać się z wszystkimi uchwałami koła, ale nie w ramach obowiązku udostępniania informacji publicznej, tylko

w oparciu o § 50 statutu Polskiego Związku Łowieckiego. Następnie, 28 marca 2022 r. skarżący został poinformowany o terminie posiedzenia Zarządu Koła, podczas którego miały być udostępnione do wglądu uchwały, o które skarżący wnosił. Podczas posiedzenia Zarządu WKŁ 2 kwietnia 2022 r. przedstawiono skarżącemu uchwały nr [...], przez wyświetlenie ich treści rzutnikiem multimedialnym. Podkreślono, że skarżący potwierdził zapoznanie się z przedmiotowymi uchwałami, podpisując stosowne oświadczenie.

Zarząd WKŁ podniósł ponadto, że Polski Związek Łowiecki i koła łowieckie nie są organami administracji publicznej, choć wykonują pewne zadania w tym zakresie zlecane przez ministra właściwego ds. środowiska w oparciu o ustawę Prawo łowieckie. Ponadto,

zgodnie z § 50 Statutu PZŁ Zarząd koła ma obowiązek zapoznawania członków koła

z obowiązującymi uchwałami organów Zrzeszenia i koła, a na żądanie członka okazać je do wglądu i zapoznania. Zauważono, że skarżący traktuje Polski Związek Łowiecki i WKŁ jak organ administracji publicznej, a nie jako Zrzeszenie, którego jest członkiem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania

w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania

w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak, w sytuacji gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Powyższe determinuje zakres kontroli sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności.

Przepisy p.p.s.a nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (zob. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109).

W przypadku skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu administracyjnego jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy z 6 września 2001 r.

o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r. poz. 2176, z późn. zm.), dalej: "u.d.i.p.". Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący był obowiązany do udzielenia informacji publicznej i żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala ocenić, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. do udostępnienia informacji publicznej obowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji

i konsumentów.

Należy więc ocenić, czy Wojskowe Koło Łowieckie można zaliczyć do podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 u.d.i.p.

Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy z 13 października 1995 r. – Prawo łowieckie (Dz. U.

z 2020 r., poz. 1683, z późn. zm.), Polski Związek Łowiecki jest zrzeszeniem osób fizycznych i prawnych, które prowadzą gospodarkę łowiecką przez hodowlę i pozyskiwanie zwierzyny oraz działają na rzecz jej ochrony przez regulację liczebności populacji zwierząt łownych. W myśl natomiast art. 33 ust. 1 ww. ustawy koła łowieckie zrzeszają osoby fizyczne i są podstawowym ogniwem organizacyjnym w Polskim Związku Łowieckim

w realizacji celów i zadań łowiectwa.

Kwestia zaliczenia kół łowieckich do grona podmiotów objętych art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. była przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, który m.in.

w postanowieniu z 28 listopada 2013 r. (I OZ 1155/13; dostępny na stronie: www.nsa.orzeczenia.gov.pl) jednoznacznie stwierdził, że koła łowieckie są "innymi podmiotami wykonującymi zadania publiczne" w rozumieniu powyższej normy, gdyż koła łowieckie wykonują zadania administracji państwowej związane z łowiectwem

w rozumieniu art. 1 ustawy z 13 października 1995 r. - Prawo łowieckie (Dz. U. z 2020 r. poz. 1683 z późn. zm.), dalej: "Pr.łow.". NSA wskazał, że zgodnie z art. 32 ust. 1 Pr.łow. Polski Związek Łowiecki jest zrzeszeniem osób fizycznych i prawnych, które prowadzą gospodarkę łowiecką przez hodowlę i pozyskiwanie zwierzyny oraz działają na rzecz jej ochrony przez regulacje liczebności populacji zwierząt łownych. Zaś łowiectwo, jako element ochrony środowiska przyrodniczego, w rozumieniu Pr.łow. oznacza ochronę zwierząt łownych (zwierzyny) i gospodarowanie ich zasobami w zgodzie z zasadami ekologii oraz zasadami racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej i rybackiej (art. 1 Pr.łow.). Zwierzęta łowne w stanie wolnym, jako dobro ogólnonarodowe, stanowią własność Skarbu Państwa (art. 2 Pr.łow.). Zatem, w świetle przepisów Pr.łow., Polski Związek Łowiecki wykonuje m. in. zadania administracji państwowej związane z wyrażonym w art. 5 i art. 74 ust. 2 Konstytucji obowiązkiem ochrony środowiska naturalnego (por. motywy uzasadnienia do wyroku TK z 6.11.20102 r., K 21/11, opubl. OTK-A 2012/10/119). Zadania te wykonują także koła łowieckie jako podstawowe ogniwo organizacyjne w Polskim Związku Łowieckim w realizacji celów i zadań łowiectwa (art. 33 ust. 1 Pr.łow.). Podstawowym podmiotem wydzierżawiającym obwody łowieckie jest koło łowieckie. Zatem na dzierżawionym przez siebie obwodzie koło ma obowiązek realizacji celów i zadań łowiectwa, tj. prowadzenia gospodarki łowieckiej (art. 8 ust. 1 Pr.łow.), rozumianej jako element ochrony środowiska przyrodniczego, obejmującego ochronę zwierząt łownych, gospodarowanie ich zasobami w zgodzie z zasadami ekologii oraz zasadami racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej i rybackiej. Nadto wskazać należy, że koła łowieckie współpracują z jednostkami organizacyjnymi Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe, gdyż obowiązane roczne plany łowieckie sporządzane przez koła – dzierżawców, po zasięgnięciu opinii wójta (burmistrza lub prezydenta miasta) podlegają zatwierdzeniu przez nadleśniczego Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe (art. 8 ust. 9 Pr.łow.).

Zauważyć należy, że podmioty wymienione w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. są zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej tylko, jeżeli informacja ta ma związek z wykonywaniem zadania publicznego. Nie można przyjmować, że jeśli taki podmiot wykonuje zadania publiczne, to jest zawsze zobowiązany do udostępnienia informacji. Jeśli informacja nie dotyczy wykonywanych przezeń zadań publicznych, to w konsekwencji określony podmiot nie występuje w roli podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej (zob. wyrok NSA z 27 lipca 2017 r., I OSK 2917/15, wyrok NSA z 13.02.2019 r. I OSK 242/17).

Informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Informacją publiczną będzie więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacją publiczną jest treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, które na gruncie tej ustawy zostały zobowiązane do udostępnienia, mającej walor informacji publicznej, treści wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowią w szczególności materiały dokumentujące fakt lub sposób zadysponowania majątkiem publicznym, w tym treść i postać umów cywilnoprawnych dotyczących takiego majątku. Podkreślenia wymaga, na co zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 29 stycznia 2021 r.,

III OSK 2390/21, że o zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu u.d.i.p. decyduje kryterium rzeczowe, to jest treść i charakter informacji (zob. też wyroki NSA z 29 lutego 2012 r., I OSK 2215/11 i z 24 kwietnia 2013 r., I OSK 80/13).

Należy zauważyć, że zgodnie z art. 35 Pr.łow. działalność Polskiego Związku Łowieckiego jest finansowana z funduszy własnych, wpisowego, składek członkowskich, zapisów i darowizn oraz dochodów z działalności gospodarczej. Zatem, dane dotyczące funduszy PZŁ nie podlegają udostępnieniu z wyjątkiem dotacji z funduszy publicznych przeznaczonych na realizację określonych zadań publicznych. W świetle obowiązujących przepisów Pr.łow. nie można bowiem wyprowadzić wniosku, że cały majątek Polskiego Związku Łowieckiego stanowi mienie publiczne. W konsekwencji nie każda informacja będąca w dyspozycji WKŁ lub odnosząca się do jego funkcjonowania będzie informacją publiczną podlegającą udostępnieniu przez to Koło w trybie u.d.i.p., lecz tylko ta, która odnosi się do wykonywania zadań publicznych lub gospodarowania mieniem publicznym. Tylko te bowiem kwestie ustawodawca traktuje jako informacje o sprawie publicznej, co oznacza, że pozostałą materię, a contrario, uznać należy za dane niebędącą informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.

W świetle powyższego uznać należy, że uchwały Walnych Zgromadzeń Członków WKŁ stanowią informację publiczną w takim zakresie, w jakim zawierają w swej treści informacje dotyczące realizacji przez to Koło zadań publicznych i majątku pochodzącego ze źródeł publicznych. Zatem rzeczą Koła Łowieckiego jest ocena, które uchwały zawierają informację publiczną i w zależności od poczynionych ustaleń udostępnienie ich w trybie dostępu do informacji publicznej.

Z treści pism Zarządu WKŁ z 23 marca i 6 kwietnia 2022 r., a także z odpowiedzi na skargę, nie wynika jednoznacznie, jakie okoliczności przesądziły, że w ocenie Zarządu WKŁ, uchwały wskazane we wniosku skarżącego nie stanowią informacji publicznej. Jak zaś sugerują ich nazwy (podane przez skarżącego we wniosku i skardze), żądane uchwały mogą odnosić się do funkcjonowania Koła w latach 2020 – 2022, a więc m.in. realizacji ww. zadań publicznych, a także mogą dotyczyć zbycia majątku Koła, pochodzącego ze źródeł publicznych. Pozwala to na wniosek, że przedmiotowe uchwały mogą odnosić się do wykonywania przez to Koło zadań publicznych wskazanych w przepisach prawa i do gospodarowania mieniem publicznym, a więc w tym zakresie mogą dotyczyć informacji publicznych. jednakże na obecnym etapie Sąd nie jest w stanie przesądzić czy żądane informacje stanowią informację publiczną. Należy zauważyć, że w sprawach

o udostępnienie informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje nie tylko

w przypadku braku reakcji podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, wymaganego u.d.i.p., ale także gdy podmiot ten stwierdza, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej lub nie podlega udostępnieniu na zasadach ww. ustawy (zob. np. wyroki NSA z: 27.10.2020 r., I OSK 2266/19; 3.03.2020 r., I OSK 3513/18,). W sytuacji gdy organ, do którego skierowano wniosek uznaje, że żądana informacja nie jest informacją publiczna, skarga na bezczynność organu jest sposobem na zweryfikowanie poglądu co do charakteru tej informacji (por. np. wyrok NSA z 11.09.2012 r., I OSK 916/12).

Należy jednocześnie podkreślić, iż z faktu, że skarżący jako członek WKŁ ma możliwość uzyskania dostępu do żądanych we wniosku uchwał w trybie określonym w Statucie Polskiego Związku Łowieckiego nie można wywodzić, że do załatwienia jego wniosku w tym zakresie nie maja zastosowania przepisy u.d.i.p. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z 15 kwietnia 2016 r., I OSK 2763/14, z przepisów art. 61 ust. 1 i 4 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 2 u.d.i.p. wynika, że przepisy podustawowe, a tym bardziej niemające waloru powszechnie obowiązującego regulacje wewnętrzne, nie mogą wykluczać, czy ograniczać dostępu do informacji publicznej przysługującego każdemu w trybie i na zasadach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Czynić to mogą tylko przepisy konstytucyjne lub zgodne z nimi przepisy ustawowe. Potencjalna możliwość skorzystania z trybu dostępu do informacji publicznej gwarantowanego w akcie wewnętrznym nie może zatem wyłączać dopuszczalności skorzystania z trybu ustawowego. Judykatura jednolicie prezentuje pogląd, że tylko jeśli inny akt rangi ustawowej reguluje kwestie zasad i trybu dostępu do informacji publicznej to nie stosuje się w tym zakresie przepisów u.d.i.p. (por. wyrok NSA z dnia 20 marca 2012 r., I OSK 2451/11; wyrok NSA z 6 marca 2013 r., I OSK 2965/12; wyrok NSA z 5 marca 2015 r., I OSK 1948/14; wyrok NSA z 2 czerwca 2015 r., I OSK 2057/14). A contrario, jeżeli odmienne niż w tej ustawie zasady lub tryb dostępu do informacji publicznej zostają uregulowane w rozporządzeniu, akcie prawa miejscowego, czy dowolnym akcie prawa wewnętrznego, to pierwszeństwo zachowuje ustawa o dostępie do informacji publicznej.

Z faktu zatem, że skarżący ma prawo domagać się udostępnienia żądanych we wniosku informacji w oparciu o przepisy Statutu Polskiego Związku Łowieckiego, którego jest członkiem, nie można wywodzić, że nie może on uzyskać tych informacji w trybie i na zasadach określonych w u.d.i.p. Statut Polskiego Związku Łowieckiego jest bowiem aktem o charakterze wewnętrznym i nie może modyfikować czy wyłączać stosowania przepisów powszechnie obowiązujących, w tym określających dostęp do informacji publicznej.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku,

z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2. Stosownie natomiast do art. 14 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób

i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób

i w formie określonych we wniosku. Jeżeli natomiast informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie

14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji

w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 2).

Ponadto, jeśli informacja publiczna, której domaga się zainteresowany podmiot, została upubliczniona, organ, do którego skierowano odpowiedni wniosek, winien jedynie odesłać wnioskodawcę do publikatora. Zgodnie natomiast z art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 następuje w drodze decyzji administracyjnej.

Organ może też poprzestać na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy, gdy nie jest podmiotem zobowiązanym w świetle art. 4 u.d.i.p., gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, gdy nie dysponuje on przedmiotową informacją albo wnioskowane dane są dostępne w publikatorze oraz gdy w zakresie żądanej informacji publicznej przepisy prawa wprowadzają odrębny tryb dostępu (por. np. wyroki NSA z 27 stycznia 2016 r., I OSK 127/15 i z 18 stycznia 2017 r., I OSK 1789/16). W takiej sytuacji organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz jedynie zawiadamia wnoszącego podanie, że jego żądanie nie dotyczy informacji publicznej i nie mieści się w u.d.i.p.

Mając na uwadze treść art. 14 ust. 1 u.d.i.p. należy podkreślić, że to wnioskodawca określa w jaki sposób i w jakiej formie chce otrzymać informację publiczną. Natomiast podmiot zobowiązany nie może odmówić udostępnienia informacji publicznej

w sposób wskazany we wniosku, jeżeli dysponuje środkami technicznymi umożliwiającymi udostępnienie informacji w żądanej formie i żądany sposób (tak NSA w wyroku z 1.06.2021 r., III OSK 3060/21). To wnioskujący o konkretną informację decyduje o sposobie i formie jej udostępnienia, a adresat takiego żądania jest wolą wnioskującego związany, o ile jest w posiadaniu tego rodzaju informacji i dysponuje odpowiednimi środkami technicznymi umożliwiającymi uczynienie zadość żądaniu. Bez zgody wnioskodawcy nie ma możliwości modyfikacji treści wniosku. Skoro skarżący we wniosku (uzupełnionym pismem z 21 marca

2022 r.) żądał skanów lub kopii przedmiotowych uchwał, a nie jedynie ich "udostępnienia", to z punktu widzenia przepisów u.d.i.p. fakt, że skarżącemu jedynie wyświetlono żądane uchwały i umożliwiono zapoznania się z ich treścią, nie pozwala na przyjęcie, że doszło do udostępnienia wnioskowanej informacji w sposób wskazany we wniosku.

Działanie powyższe świadczy o tym, że organ wprawdzie zainicjował procedurę przewidzianą w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., jednak zastosował ją w sposób nieprawidłowy.

W dacie złożenia skargi, Zarząd WKŁ pozostawał więc w bezczynności. Stosując bowiem tryb z art. 14 ust. 2 u.d.i.p. wdrożył go nieprawidłowo, tzn. tylko częściowo, zaś mając możliwość uczynienia w pełni zadość żądaniu skarżącego, nie udostępnił informacji publicznej w wymaganym przez art. 13 ust. 1 u.d.i.p. terminie w zażądanej formie.

Uwzględniając powyższe uwagi należy stwierdzić, że Zarząd WKŁ winien był załatwić przedmiotowy wniosek w jeden z ww. wskazanych sposobów, a wobec zaniechania organu udostępnienia dokumentów w sposób wskazany we wniosku, wydania decyzji o odmowie udostępnienia żądanych informacji publicznych, lub jednoznacznego wykazania, że żądane informacje nie są informacja publiczną, przyjąć należy, że organ dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku skarżącego. Wobec tego, w pkt. I wyroku Sąd zobowiązał organ do rozpoznania wniosku skarżącego z 17 marca 2022 r. w terminie

14 dni.

Sąd orzekł w pkt II. wyroku, że stwierdzona bezczynność nie miała miejsca

z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie sądów administracyjnych akcentuje się, że rażącym naruszeniem prawa - w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. - jest stan, w którym bez żadnych wątpliwości, w kontekście okoliczności danej sprawy, można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kryterium pozwalającym na zakwalifikowanie bezczynności organu do naruszającej prawo w sposób rażący, jest oczywistość, drastyczność naruszenia prawa z jednoczesnym brakiem racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z 26 maja 2020 r., II OSK 4016/19). W przypadku przekroczenia przez organ ustawowego terminu załatwienia sprawy, o tym czy bezczynność organu miała miejsce

z rażącym naruszeniem prawa, nie decyduje tylko sam przedmiot sprawy, ale wszystkie okoliczności z tym związane, w tym także czas trwania bezczynności. W konsekwencji, bezczynność lub przewlekłość o charakterze rażącego naruszenia prawa ma miejsce, gdy w sposób jednoznaczny i znaczący doszło do przekroczenia terminów określonych przepisami prawa na dokonanie danej czynności, a zarazem nie zachodzą okoliczności ekskulpujące (por. wyrok NSA z 8 lipca 2015 r., I OSK 1514/14). Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Z treści odpowiedzi na skargę należy wnioskować, że brak załatwienia wniosku skarżącego wynikał z co najmniej przedwczesnego stanowiska, że żądana informacja nie jest informacją publiczną oraz z błędnego przekonania, że udostępnienie treść uchwał na zasadach określonych w Statucie PZŁ stanowiło prawidłowy sposób załatwienia wniosku.

O kosztach postępowania, obejmujących wpis od skargi, Sąd orzekł w pkt. III wyroku, na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.

W niniejszej sprawie Sąd orzekał w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a.