Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 573/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2011-09-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 21
journal: Dz.U. 1989 nr 30 poz 163
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne.
article: art 26 ust 2
journal: Dz.U. 2001 nr 38 poz 454
law: Rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.
article: art 3 w zw. z art 14a
journal: Dz.U. 2001 nr 115 poz 1229
law: Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.), Sędzia WSA Anna Sokołowska, Protokolant Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 września 2011 r. sprawy ze skargi Skarbu Państwa - Starosty na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r. oddala skargę. .


UZASADNIENIE

Burmistrz Ł. decyzją z dnia [...] r., Nr [...], określił Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Starostę Ł. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 r. w kwocie [...] zł.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ podatkowy pierwszej instancji wskazał, że Starosta Ł, wezwany przez organ, złożył deklarację na podatek od nieruchomości za 2009 r., w której jako podstawę opodatkowania wskazał grunty o łącznej powierzchni [...] m2 oraz budynek pozostały o powierzchni użytkowej [...] m2. Następnie, stwierdzając, że nie jest podatnikiem podatku od nieruchomości, Starosta złożył korektę ww. deklaracji, w której wykazał wartość podstawy opodatkowania oraz podatku od nieruchomości w kwocie 0 zł.

Wobec powyższego, organ podatkowy pierwszej instancji wszczął z urzędu i przeprowadził postępowanie podatkowe, które potwierdziło, że Skarb Państwa, reprezentowany przez Starostę Ł., w okresie od 1 stycznia 2009 r. do 31 grudnia 2009 r. pozostawał właścicielem [...] nieruchomości położonych na terenie gminy Ł. (w obrębie 1 miasta Ł. działka nr[...] ; w obrębie 2 miasta Ł. część działki nr [...] w obrębie 3 miasta Ł. działki nr[...] ; w obrębie B. działka nr[...] ; w obrębie P. działka nr [...] i części działek nr:[...] ; w obrębie Z. działki nr[...] ). W tej sytuacji, kierując się treścią art. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. roku o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.; zwanej dalej "u.p.o.l.") oraz art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. Nr 261, z 2004 r., poz. 2603 ze zm.), organ uznał, że Skarb Państwa jest podatnikiem podatku od nieruchomości, zaś Starosta Ł. jako reprezentant Skarbu Państwa w dziedzinie gospodarowania nieruchomościami, wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, jest podmiotem zobowiązanym do składania deklaracji na podatek od nieruchomości i zapłaty tego podatku w imieniu Skarbu Państwa. Wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 r., organ obliczył na podstawie pierwotnie złożonej deklaracji podatkowej oraz danych wynikających z ewidencji gruntów, tj.: od gruntów pozostałych - od powierzchni [...] m2 (powierzchnia x [...] zł) i od budynków pozostałych - od powierzchni użytkowej [...] m2 (powierzchnia x [...] zł = [...] zł).

Nie zgadzając się z powyższą decyzją, Starosta Ł. wniósł odwołanie, w którym podniósł zarzut naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., przez przyjęcie, że Skarb Państwa reprezentowany przez Starostę Ł. jako właściciel nieruchomości jest podatnikiem podatku od nieruchomości oraz art. 239a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; zwanej dalej "O.p."), przez stwierdzenie, że wniesienie odwołania nie wstrzymuje wykonania decyzji organu podatkowego pierwszej instancji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., decyzją z dnia [...] r. o Nr [...] , wydaną w postępowaniu odwoławczym, orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji organu podatkowego pierwszej instancji.

W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy, przywołując art. 3 ust. 1 u.p.o.l. oraz art. 33 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), definiujący pojęcie osoby prawnej, stwierdził, że obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości od wskazanych w decyzji nieruchomości ciąży na Skarbie Państwa. Jednocześnie organ wyjaśnił, że w sferze stosunków cywilnoprawnych oraz prawa podatkowego, Skarb Państwa reprezentowany jest przez swoje jednostki organizacyjne (stationes fisci), i że na gruncie danej sprawy taką jednostką jest Starosta Ł., co potwierdza treść art. 11 ust. 1, art. 11a i art. 23 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że adresatem zaskarżonej decyzji jest Skarb Państwa, a Starosta jest jedynie organem, który w ramach realizowania swoich ustawowych obowiązków uiszcza w imieniu podatnika należny podatek od nieruchomości, stąd decyzja została doręczona Staroście jako reprezentantowi Skarbu Państwa a nie jako podatnikowi. Kolegium podzieliło natomiast stanowisko odwołującego się co do nieprawidłowości, polegającej na zawarciu w decyzji informacji, że nieuregulowanie przez podatnika na tym etapie postępowania zaległości podatkowej spowoduje jej ściągnięcie w trybie egzekucji administracyjnej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Starosta Ł. wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Ł. i dopuszczenie dowodu z dokumentu w postaci mapy zmian, protokołu z przeprowadzonego badania użytków i klas gruntów dotyczącego działki nr [...] i wykazu zmian danych w ewidencji gruntów i budynków w zakresie dotyczącym działki nr [...] - na okoliczność ustalenia, że w działce nr [...] usytuowana jest rzeka Ł. (nazwa używana Ł.), która wraz z gruntem zajętym pod tę rzekę, objęta została z mocy prawa trwałym zarządem Marszałka Województwa Z.

Zaskarżonemu aktowi strona skarżąca zarzuciła naruszenie:

– art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., przez przyjęcie, że Skarb Państwa reprezentowany przez Starostę Ł. jako właściciel nieruchomości jest podatnikiem podatku od nieruchomości;

– art. 11 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, przez przyjęcie, że Starosta reprezentujący Skarb Państwa w zakresie gospodarowania nieruchomościami należącymi do zasobu Skarbu Państwa - pełni funkcję statio fisci Skarbu Państwa;

– art. 11 ustawy o gospodarce nieruchomościami w związku z art. 11 ust. 1 pkt 4 i art. 14 ust. 1 oraz art. 14a ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019 ze zm.), przez przyjęcie, że w stosunku do gruntu pokrytego wodą płynącą znajdującą się w działce nr [...] objętą wymiarem podatku od nieruchomości za rok 2009 - Starosta Ł. reprezentuje Skarb Państwa, co wypełnia przesłanki art. 247 § 1 pkt 5 O.p., ponieważ podmiotem, do którego winna zostać skierowana decyzja w tym zakresie, jest Marszałek Województwa Z. będący trwałym zarządcą tego gruntu;

– art. 19 ustawy z dnia 3 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw w związku z art. 3 u.p.o.l., przez pominięcie faktu, że trwały zarządca jest podmiotem, na którym spoczywają obowiązki wynikające z ustawy o podatkach i opłatach lokalnych;

– art. 187 O.p., przez nierzetelne przeprowadzenie postępowania podatkowego, skutkującego obciążeniem podatkiem od nieruchomości strony skarżącej w sytuacji, gdy grunt pokryty wodą znajdującą się w działce nr [...] objęty jest z mocy prawa trwałym zarządem Marszałka Województwa Z.

W obszernym uzasadnieniu skarżący przedstawił argumentację na poparcie stawianych zarzutów. Podniósł on w szczególności, że zgodnie z art. 217 Konstytucji RP obciążyć podatkiem można osobę (podmiot) jednoznacznie wskazaną w ustawie jako podatnika konkretnego podatku, a tymczasem żaden z przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie rozstrzyga, kto jest podatnikiem podatku od nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa w przypadku, gdy nie zostały oddane w posiadanie innych podmiotów, ani też nie są użytkowane bezumownie. Oznacza to, że za podatnika podatku od nieruchomości nie może być uznany Skarb Państwa będący właścicielem nieruchomości.

Skarżący stwierdził także, że, wbrew stanowisku wyrażonemu w skarżonej decyzji, starosta nie jest ani organem ani też jednostką organizacyjną (tzw. statio fisci) Skarbu Państwa, zatem niedopuszczalne byłoby skierowanie egzekucji należności podatkowych w stosunku do starosty, który w świetle art. 11 ustawy o gospodarce nieruchomościami jest wyłącznie reprezentantem Skarbu Państwa i nie posiada odrębnego budżetu służącego gospodarowaniu tymi nieruchomościami.

Odnośnie zarzutu skierowania decyzji określającej wymiar podatku od nieruchomości za rok 2009 naliczonego od gruntu pokrytego wodą znajdującą się w działce oznaczonej w ewidencji gruntów numerem [...] skarżący wskazał, że podatnikiem podatku od nieruchomości w stosunku do tego gruntu jest Marszałek Województwa Z., będący z mocy prawa trwałym zarządcą tego gruntu, co wynika z treści art. 11 ust. 1 pkt 4 ustawy – Prawo wodne. Skarżący przyznał przy tym, że dopiero w dniu [...] r. dokonano zmiany zapisów w ewidencji gruntów i budynków w zakresie rodzaju użytku działki nr [...] w ten sposób, że oznaczenie "Tr" zostało m.in. zastąpione oznaczeniem "Wp". Jednakże, jego zdaniem, organy podatkowe z mocy art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne są związane zapisami jedynie w zakresie danych dotyczących gruntu (powierzchni, położenia, rodzaju użytku) stanowiących podstawę wymiaru podatku, nie są natomiast związane zapisami w ewidencji gruntów w zakresie wskazania właściciela i władającego gruntem. Tymczasem organ podatkowy pierwszej instancji swoje postępowanie w zakresie ustalenia właściciela gruntu, ograniczył jedynie do analizy zapisów ewidencji gruntów, nie przeprowadzając własnego postępowania, mającego na celu ustalenia podmiotu faktycznie władającego gruntem. Niewypełnienie tej powinności stanowi zaś naruszenie art. 187 § 1 O.p., a błędne ustalenia podatnika w podatku od nieruchomości z tytułu władania gruntem pokrytym wodą płynącą narusza interes prawny strony oraz wypełnia przesłankę z art. 247 § 1 pkt 5 O.p.

W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie, ustosunkowując się do poszczególnych zarzutów skarżącego.

Pismem procesowym z dnia [...] r. skarżący wniósł o dopuszczenie dowodu uzupełniającego w postaci dokumentacji technicznej dotyczącej "M. E. W – Ł. – rzeka Ł." – wyciąg oraz umowy użytkowania z dnia [...] r., wskazując, że dokumenty te nie były przedstawiane i oceniane w postępowaniu administracyjnym zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji, a potwierdzają, iż Marszałek Województwa Z. dysponował działką nr [...] już w 2003 r., zaś zmiana w ewidencji zapisów niezgodnych ze stanem rzeczywistym w zakresie rodzaju użytków nie wywoła zmian po stronie władającego przedmiotową działką.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.).

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów, Sąd nie dostrzegł takiego naruszenia prawa, które uzasadniałoby jej uchylenie. Z tego względu skargę jako nieuzasadnioną oddalił.

Ze stanu faktycznego wynika, że grunty na której płynie rzeka Ł. w 2009 r. oznaczone były w ewidencji gruntów symbolem Tr. Zmiana oznaczenia przedmiotowych gruntów w ewidencji nastąpiła dnia [...] r.

Przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie jest ustalenie, czy wobec gruntów sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków w 2005 r. jako "Tr" – tereny różne, reprezentantem Skarbu Państwa na którym ciąży obowiązek podatkowy jest Skarżący Starosta czy też jak wywodzi Skarżący Marszałek Województwa Z.

W art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.; dalej jako u.p.g.k.), ustawodawca wskazuje, że podstawę wymiaru podatków stanowią dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków; ugruntowane orzecznictwo sądów administracyjnych podkreśla decydującą (przesądzającą) rolę zapisów z ewidencji gruntów i budynków, między innymi do wymierzania (samoobliczania) podatków od nieruchomości.

Z mocy art. 21 u.p.g.k. podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Organy i jednostki organizacyjne realizujące zadania, o których mowa w ust. 1, współdziałają z organami Służby Geodezyjnej i Kartograficznej w zakresie utworzenia i sfinansowania systemu dostępu i wymiany danych między ewidencją gruntów i budynków a ewidencjami i rejestrami publicznymi prowadzonymi przez te organy i jednostki organizacyjne. Stosownie do drugiego z nich zaś, że dla potrzeb wymiaru i poboru podatku od nieruchomości oraz podatku rolnego i podatku leśnego organy podatkowe prowadzą ewidencję podatkową nieruchomości w systemie informatycznym. Ewidencja podatkowa nieruchomości zawiera dane o podatnikach i przedmiotach opodatkowania, w szczególności wynikające z informacji i deklaracji składanych przez podatników na podstawie przepisów ustawy oraz przepisów o podatku rolnym i podatku leśnym, danych zawartych w księgach wieczystych, w ewidencji gruntów i budynków oraz innych ewidencjach i rejestrach, w tym prowadzonych przez organy administracji publicznej. Potwierdzają to przepisy, wydanego na podstawie art. 26 ust. 2 u.p.g.k., przytoczonego już rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454; por. pismo z 25 lutego 2003 r. Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii, Ministerstwa Finansów, Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie opodatkowania gruntów, opubl. na www.mofnet.gov.pl). Rozporządzenie to określa m.in. sposób zakładania i prowadzenia ewidencji oraz szczegółowe zasady wymiany danych ewidencyjnych, a także szczegółowy zakres informacji objętych ewidencją oraz zakres informacji objętych rejestrem cen i wartości nieruchomości (por. § 1 rozporządzenia).

Dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa

w art. 194 O.p., służy im domniemanie prawdziwości; ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji (por. wyrok WSA w Warszawie z 28 marca 2006 r., III SA/Wa 3501/05, opubl. w bazie LEX nr 201545).

Zdaniem Sądu, dyspozycja art. 21 ust. 1 u.p.g.k. nie wymaga dalszej wykładni stanowiąc wprost o tym, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią m.in. podstawę wymiaru podatku. Przez podstawę wymiaru podatku należy rozumieć zarówno określenie przedmiotu opodatkowania, zaliczenie do właściwej stawki podatkowej jaki i objęcie określonych gruntów zwolnieniem od opodatkowania (por. wyrok NSA z 15 kwietnia 2008 r., II FSK 372/07, LEX nr 490966; wyrok NSA z 3 marca 2005 r., FSK 912/04, LEX nr 164493; por. wyrok WSA w Gdańsku z 22 marca 2007 r., II SA/Gd 297/06, LEX nr 334273).

Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy podkreślić należy, że przedmiotowa działka została zaewidencjonowana jako grunt o symbolu Tr.

W § 67 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, w ramach klasyfikacji w ewidencji użytków gruntowych dzieli się je:

a) na tereny różne (pkt 7) oraz odrębnie

b) na grunty pod wodami (pkt 6).

W § 68 ust. 4 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. normodawca precyzuje podział gruntów pod wodami wymieniając grunty pod wodami morskimi wewnętrznymi (Wm), grunty pod wodami powierzchniowymi płynącymi (Wp), grunty pod wodami powierzchniowymi stojacymi (Ws).

Reasumując: fakt, że z ewidencji gruntów i budynków wynika, że przedmiotowa działka strony skarżącej nie została oznaczona symbolem jak dla wody płynącej (Wp) uniemożliwia przypisania obowiązków podatkowych dla potrzeb opodatkowania podatkiem od nieruchomości Marszałkowi Województwa Z. stosownie do art. 3 u.p.o.l. w zw.z art. 14a ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U. Nr poz. ze zm.).

Organ podatkowy nie ma podstaw do zmiany danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, zaś czynienie ustaleń faktycznych przez organ podatkowy co do statusu gruntu lub obiektu byłoby możliwe dopiero wówczas, gdyby ewidencja gruntów i budynków z danego roku nie zawierała stosownych danych (por. wyrok NSA z 9 marca 2007 r., w sprawie II FSK 145/06, LEX nr 338647), a ta okoliczność w rozpoznawanej sprawie nie występuje.

Podważenie zapisów ewidencji gruntów i budynków bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowania prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji, przy tym zasadą jest, że podatnik kwestionujący prawidłowość danych z ewidencji gruntów i budynków, powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję, którym obecnie jest starosta. Istotne jest i to, że to podatnik powinien doprowadzić do zgodności zapisów w ewidencji gruntów i budynków z rzeczywistym stanem władanych przez nią nieruchomości, o ile takie różnice zachodzą; taki obowiązek (ani też uprawnienie) nie spoczywa na organach podatkowych, które są związane danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków (por. wyrok NSA z 8 maja 2002 r., III SA 2466/01, LEX nr 77806).

Wobec dyspozycji art. 21 u.p.g.k., nie do zaakceptowania jest stanowisko strony skarżącej, że za podstawę wymiaru przedmiotowego podatku mogą posłużyć nie tylko dane z ewidencji gruntów i budynków, lecz również inne dane (np. oświadczenie strony), w tym będące w posiadaniu innych organów i jednostek organizacyjnych (wyroki NSA z 16 października 2007 r., II FSK 1136/06 i II FSK 1108/06, LEX nr 392603). Wszelkie zmiany danych w tej ewidencji dokonywane są na wniosek właściciela/posiadacza samoistnego i to on jest zobowiązany do tego, by zapisy w ewidencji odzwierciedlały stan rzeczywisty. Przywrócenie zgodności zapisów ewidencji ze stanem rzeczywistym gruntu lub budynków/obiektów budowlanych może nastąpić poprzez uruchomienie postępowania przed właściwym starostą powiatowym, nie zaś w postępowaniu podatkowym. Dzieje się tak dlatego, że - jak już podkreślono - ewidencja stanowi dokument urzędowy, któremu przysługuje domniemanie prawidłowości tak długo jak długo nie zostanie podważona jej treść poprzez przeprowadzenie przeciwdowodu. Wbrew zatem skardze, wątpliwości co do treści zapisów w ewidencji nie mogą być rozstrzygane na korzyść strony, zamiast tego skarżący powinien podjąć działania zmierzające do zmiany niezgodnych jego zdaniem ze stanem faktycznym, zapisów ewidencji gruntów w drodze postępowania prowadzonego przez organ ewidencyjny, jakim jest starostwo powiatowe – co jak wynika z uzasadnienia skargi nastąpiło ale dopiero 15 października 2010 r..

Moc wiążącą zarówno dla obywateli, jak i dla organów państwowych mają tylko dane dotyczące opisu gruntów (ich położenia, konkretnych granic, rodzaju użytków i ich jakości - klasy bonitacyjnej). W zakresie zmian osoby właściciela, przyjmuje się, że zmian dokonuje się decyzjami, a nie za pomocą czynności technicznych. Zmian w ewidencji gruntów w zakresie tytułów własności dokonuje się tylko na podstawie dokumentów urzędowych. Wpis ewidencyjny co do osoby właściciela danej nieruchomości ani nie korzysta z domniemania prawdziwości (jak odpowiednie wpisy w księdze wieczystej), ani też nie mówi się o rękojmi wiary publicznej tych wpisów (w przeciwieństwie do rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych). Dlatego za pomocą zmian w ewidencji gruntów w zakresie tytułów prawnych do konkretnych działek nie można dochodzić i udowadniać praw właściciela.

W realiach niniejszej sprawy jak zasadnie wskazuje organ, skoro z art. 11 ust. 1 pkt 4, art. 14 ust. 1, art. 14 a ustawy Prawo wodne wynika, że Marszałek Województwa Z. reprezentuje Skarb Państwa w stosunku do gruntów pokrytych wodą płynącą (oznaczenie w ewidencji gruntów Wp) to dopóki nie nastąpi zmiana oznaczenia gruntów jako gruntów pod wodami płynącymi mamy do czynienia z terenami różnymi (oznaczenie w ewidencji gruntów - Tr), a co do tych reprezentantem Skarbu Państwa jest stosownie do art. 11 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami Starosta.

Reasumując, klasyfikacja gruntów ujawniona w odpowiedniej ewidencji nie może być kwestionowana w postępowaniu podatkowym, podatnik kwestionujący prawidłowość danych z ewidencji gruntów i budynków, powinien sam wszcząć procedurę ich zmiany (złożyć wniosek w organie prowadzącym ewidencję, którym obecnie jest starosta) – co jak wynika z oświadczenia skarżącego nastąpiło ale z dniem 15 października 2010 r. i może mieć znaczenie dopiero od tej daty, ewidencja gruntów i budynków nie może stanowić przedmiotu merytorycznej oceny sądów administracyjnych w sprawie podatkowej, w której do sądu pierwszej instancji w sprawie podatkowej nie zostały, bo nie mogły zostać zaskarżone odrębne od podatkowych akty lub czynności z zakresu prowadzenia ww. ewidencji (por. wyrok NSA z 25 listopada 2010 r. w sprawie II FSK 1291/09).

Odnosząc się do wniosku Skarżącego co do dopuszczenia dowodu uzupełniającego w postaci dokumentacji technicznej dotyczącej "M. E. W. –Ł.- rzeka Ł." wskazując, że dokumenty te nie były przedstawione w postępowaniu w tym miejscu należy podkreślić, że zgodnie z art. 106 p.p.s.a. w postępowaniu przed sądem administracyjnym dopuszczalne jest przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentów, ale tylko w sytuacji, jeżeli jest to niezbędne dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania sądowego. Postanowienie to należy rozumieć w ten sposób, że postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym i w konsekwencji dokonywanie przez ten Sąd ustaleń jest dopuszczalne w zakresie uzasadnionym celami postępowania administracyjnego i powinno umożliwiać Sądowi dokonywanie ustaleń, które będą stanowiły podstawę oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Oznacza to, że Sąd w istocie nie może dokonywać ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzyganiu sprawy załatwionej zaskarżoną decyzją.

W orzecznictwie przyjęty został pogląd, że jeżeli zachodzi potrzeba dokonania ustaleń, które mają służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu, Sąd powinien uchylić zaskarżoną decyzję i wskazać organowi zakres postępowania dowodowego, które organ ten powinien uzupełnić (por. wyrok NSA z dnia 25 września 2000 r. sygn. akt FSA 1/00 nie publ.). Taka sytuacja jednak nie zachodzi w niniejszej sprawie, gdyż organy tak pierwszej jak i drugiej instancji podjęły się wyjaśnienia okoliczności związanych z wykazanymi wątpliwościami skarżącego co do klasyfikacji gruntów i reprezentacji Skarbu Państwa w tym zakresie. Ustalenie zaś kwestii podnoszonej przez Skarżącego przed sądem nie może odnieść zamierzonego skutku albowiem dotyczy nowych dowodów, nowych okoliczności sprawy w sprawie i powinno było być dokonane przez organ w postępowaniu administracyjnym. Jednakże w świetle powyższego nie można zarzucić organom zaniechania ustawowego obowiązku ustalenia prawdy obiektywnej, skoro skarżący nie powoływał przedmiotowych okoliczności i nie przedłożył umów na etapie toczącego się postępowania administracyjnego.

Mając powyższe na uwadze, uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a zarzuty skargi są niezasadne, Sąd - na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.