Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1168/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2018-03-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 6
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Dnia 13 marca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Anna Klotz Sędziowie: sędzia WSA Joanna Brzezińska sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) Protokolant: asystent sędziego Magdalena Gadecka-Kauczor po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2018 roku sprawy ze skargi S. C. na decyzję Portu Lotniczego B. S.A. w B. B. z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [....] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją Prezesa Zarządu Inne z dnia [...] sierpnia 2016 r., znak: [...] na podstawie art. 5 ust. 1 i 2 w związku z art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w związku z art. 3 i art. 11 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, odmówiono udzielenia informacji w zakresie objętym punktem 3 wniosku S. C. z dnia [...] sierpnia 2016 r. o udzielenie informacji publicznej.

Uzasadnieniem odmowy była ochrona tajemnicy przedsiębiorstwa [...] S.A oraz przedsiębiorstwa kontrahenta - wykonawcy kampanii reklamowej.

W dniu [...] sierpnia 2016 r., za pośrednictwem poczty elektronicznej S. C. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Zarządu [...] S.A. z dnia [...] sierpnia 2016 r., znak: [...]" i udostępnienie informacji publicznej o kosztach kampanii reklamowej, jakie poniosła Spółka (pkt 3 wniosku z dnia [...] września 2016 r.).

Po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w dniu [...] września 2016 r., zarząd [...] S.A. podtrzymał swoją decyzję z dnia [...] sierpnia 2016 r. o odmowie udostępnienia wnioskodawcy żądanej informacji na temat kosztów kampanii reklamowej, poniesionych przez [...] S.A. ze względu na ochronę tajemnicy kontrahentów umowy.

Wyrokiem z dnia [...] maja 2017 r., sygn. akt II SA/Bd 1369/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uchylił decyzję [...] S.A. z dnia [...] września 2016 r., znak: [...]. W uzasadnieniu wyroku Sąd zarzucił, że [...] S.A. nie dokonała analizy zasadności wyłączenia jawności żądanych informacji, poza wskazaniem w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, iż żądana przez wnioskodawcę informacja ma charakter poufny i jest objęta tajemnicą przedsiębiorstwa [...] S.A. oraz jej kontrahenta (dla których stanowi wartość gospodarczą) oraz nie została przez żadną ze stron ujawniona do wiadomości publicznej. Zaniechano więc ustalenia, czy w niniejszej sprawie mamy do czynienia z informacją o znacznej wartości dla przedsiębiorcy, która powinna podlegać ochronie prawnej. Nie można zweryfikować, czy informacje w zakresie kosztów kampanii reklamowej, faktycznie zawierają informacje wrażliwe dla przedsiębiorcy, a więc odnoszą się do informacji o charakterze strategicznym dla działalności prowadzonej przez spółkę ponieważ nie przedstawiono pełnego uzasadniania, wskazującego w sposób wyczerpujący na konieczność objęcia wnioskowanych informacji tajemnicą przedsiębiorstwa. Niemożliwe więc stało się dokonanie kontroli prawidłowości stanowiska przyjętego przez [...] S.A.

Sąd zwrócił uwagę, że zakresem ustawy o dostępie do informacji publicznej objęte są również umowy cywilnoprawne, zawierane przez organy władzy publicznej oraz podmioty pełniące funkcje publiczne, w zakresie wykonywanych przez nie zadań publicznych i gospodarowania majątkiem publicznym. Z tego względu informacją publiczną jest treść umów cywilnoprawnych dotyczących majątku publicznego (por. wyroki NSA z 6 września 2016 r., sygn. akt I OSK 634/16, WSA we Wrocławiu z 17 stycznia 2012 r., sygn. akt IV SAB/Wr 113/11, dostępne CBOSA). Umowa zawarta z podmiotem świadczącym określone usługi finansowane de facto ze środków publicznych, stanowi bez wątpienia informację publiczną podlegającą udostępnieniu, a zgoda podmiotu, który zawarł umowę na udostępnienie jej treści nie ma znaczenia, chyba, że dotyczy informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorcy (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.). Definicję tajemnicy przedsiębiorstwa zawiera art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2003 r., Nr 153, poz. 1053 – j.t. ze zm.), który stanowi, że przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Co do zasady zatem treść umowy zawartej z przedsiębiorcą i finansowanej ze środków publicznych, stanowi informację publiczną, chyba że umowa ta zawiera informacje objęte tajemnicą przedsiębiorstwa, o których mowa w art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, przy czym przesłanki uznania tych informacji za tajemnicę przedsiębiorstwa należy interpretować ściśle, a ich wykazanie należy do obowiązków podmiotu, który je powołuje.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, iż przy ponownym rozpoznaniu sprawy [...] S.A. winna rozpatrzyć wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej z uwzględnieniem wytycznych oraz ocen prawnych wyrażonych w uzasadnieniu wyroku, podkreślając jednocześnie, iż Sąd w żadnej mierze nie przesądził o sposobie finalnego załatwienia wniosku skarżącego.

Decyzją z dnia [...].08.2017 r., znak: [...], zarząd [...] S.A. podtrzymał swoją pierwotną decyzję z dnia [...] sierpnia 2016 r. i odmówił udostępnienia żądanej informacji na temat kosztów kampanii reklamowej poniesionych przez [...] S.A. - na podstawie art. 5 ust. 1 i 2 w związku z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia [...] września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w związku z art. 3 i art. 11 ustawy z dnia [...] kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji - ze względu na ochronę tajemnicy przedsiębiorcy Made in P. z siedzibą w miejscowości C. - kontrahenta (wykonawcy kampanii reklamowej i wystawcy faktur), zgodnie z wolą kontrahenta, podtrzymaną w drodze pisemnego oświadczenia z dnia [...].08.2017r., jak również przez wzgląd na ochronę tajemnicy przedsiębiorstwa [...] S.A. (m.in. organizacyjnej i handlowej), dla których to obu przedsiębiorców, wnioskowana informacja posiada istotną wartość gospodarczą i ma charakter poufny.

Tym samym Spółka podtrzymała stanowisko wyrażone w decyzji z [...].08.2016 r.

Ujawnienie żądanej informacji stwarza zagrożenie wykorzystania informacji przez konkurencję, grożąc interesom obu podmiotów i narażając je na straty zwłaszcza, że kontrahent działa w branży i na rynku usług marketingowych, która jest wysoce konkurencyjna, stąd konieczne jest zapewnienie bezpieczeństwa informacji i danych, zwłaszcza organizacyjnych i handlowych, związanych z pozyskiwaniem klientów, zawieranymi transakcjami i warunkami realizacji kampanii reklamowych na rzecz klientów. Dane na temat kosztów realizowanych przez kontrahenta kampanii reklamowych stanowią informacje o charakterze strategicznym dla jego działalności i mają wpływ na potencjał rynkowy jego firmy. Dane na temat warunków i kosztów kampanii reklamowej na rzecz [...] S.A. mogą doprowadzić do sztucznego zaniżania cen tylko po to, by w oparciu o posiadaną wiedzę na temat ofert pozyskać lub przejąć klientów, co naraziłoby tego przedsiębiorcę na straty majątkowe. Mając na względzie wysoką konkurencyjność na rynku usług marketingowych oraz zagrożenie wyrządzenia szkody majątkowej i niemajątkowej na skutek ujawnienia informacji i danych zastrzeżonych przez kontrahenta jako poufne, spółka uznała, że kontrahent dostatecznie wykazał, że dane co do których wyraża wolę ich utajnienia mają istotną dla niego wartość gospodarczą i mają charakter tajemnicy przedsiębiorcy. Informacja w tym przedmiocie powinna zatem podlegać ochronie przez wyłączenie jej jawności.

Spółka jest zobligowana na podstawie art. 3 i 11 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji do zachowania danych i informacji związanych z realizacją kampanii reklamowej w tajemnicy jak też strzeżenia tajemnicy przedsiębiorstwa kontrahenta. W przeciwnym razie naraża się na poważne sankcje, łącznie z karnymi za popełnienie czynu nieuczciwej konkurencji, jakim jest złamanie tajemnicy przedsiębiorstwa. Dla spółki, informacje i dokumenty przedsiębiorstwa w tym dotyczące działalności marketingowej, informacje o stosowanych cenach, kosztach usług, ofert, wartości budżetów zakupowych i reklamowych, plany kampanii reklamowych i marketingowych, zawierają dane poufne, ściśle związane z działalnością podmiotu gospodarczego jako spółki prawa handlowego. Stanowią więc one wartość gospodarczą. Prerogatywą spółki jest zachowanie poufności informacji posiadających wartość gospodarczą.

Port Lotniczy B. Spółka Akcyjna, funkcjonuje na bardzo trudnym i konkurencyjnym rynku. [...] S.A. musi konkurować z innymi, regionalnymi portami. Znajomość warunków i kosztów kampanii mogłaby być z łatwością wykorzystana przez inne Porty w dążeniu do pozyskania przewoźników i połączeń lotniczych. Mogłaby też wpływać na odpływ pasażerów a tym samym wynik finansowy.

Rozwój Portu jest ściśle powiązany z rozwojem całego regionu i konkurencją. Sytuacja makroekonomiczna regionów, w tym tempo wzrostu PKB, poziom inflacji, stóp procentowych, poziom inwestycji w gospodarce regionów, poziom bezrobocia ma bezpośredni wpływ na działalność i sytuację finansową lotniska i jego otoczenie. Każde przedsięwzięcie podejmowane przez Spółkę - czy to w ramach rozwoju siatki połączeń, pozyskiwania przewoźników, czy też w innym obszarze, jak działania marketingowe- może być przejmowane przez konkurencję. N. projekty, pomysły, kreatywność, które nie są objęte tajemnicą przedsiębiorstwa Spółki, mogą być wykorzystane przez inne porty, co może wpłynąć na odpływ pasażerów, a tym samym wyniki finansowe [...]. Jako przykład Spółka wskazała kampanię reklamową dotyczącą zmiany nazwy portu B.-T., która stanowiła inspirację do zmiany nazwy lotniska Port Lotniczy H. , który wraz z M. Ś. zabiega o zmianę nazwy na Port Lotniczy H.-Ś.. Wykonywana przez kontrahenta kampania dotycząca projektu z wykorzystaniem rozpoznawalności dwóch miast, mogła mieć wpływ na podjęcie działań przez M. Ś. i Port Lotniczy H..

S. C. wniósł skargę na decyzję Prezesa zarządu [...] S.A. z dnia [...].08.2017 r., znak: [...]. W skardze domagał się uchylenia decyzji Prezesa zarządu [...] S.A. z dnia [...].08.2017 r., znak: [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Prezesa zarządu [...] S.A. z dnia [...] sierpnia 2016 r., znak: [...] i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania, jak również zasądzenia na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

W skardze zarzucono naruszenie art. 138 §1 i art. 138 §2 Kpa zw. z art. 17 ust 1 i ust 2 i w zw. z art. 16 ust. 1 i ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz naruszenie art. 5 ust 1 i ust 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W odniesieniu do zarzutów proceduralnych wskazano na wydanie rozstrzygnięcia nie odpowiadającego jednoznacznie wyliczonym rozstrzygnięciom jakie są możliwe przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Żaden przepis obowiązującego prawa nie przewiduje, aby druga decyzja wydana na podstawie odwołania czy też wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy mogła zawierać identyczną treść co poprzedzająca ją decyzja. Sprawa została przekazana Portowi Lotniczemu B. S.A. do ponownego rozpoznania (na II etap postępowania odnoszący się do wniosku S. C. o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją Portu Lotniczego B. S.A. z dnia [...] sierpnia 2016 r., o odmowie udzielenia informacji publicznej). Inne mimo prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia [...] maja 2017 r., uchylającego w całości decyzję z dnia [...] września 2016 r., utrzymującą w mocy decyzję Portu Lotniczego B. S.A. z dnia [...] sierpnia 2016 r., o odmowie udzielenia informacji publicznej, po ponownym rozpoznaniu sprawy będącej już na etapie (postępowania odwoławczego) wydał decyzję znak: [...] o odmowie udzielenia informacji publicznej, będącą decyzją o identycznej treści jak poprzedzająca ją, zaskarżona decyzja z dnia [...] sierpnia 2016 r., znak: [...].

W odniesieniu do naruszenia art. 5 ust. 1 i ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej wskazano na bezpodstawne przyjęcie przez Inne, że wysokość środków publicznych przeznaczonych na kampanię reklamową stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa, co miałoby skutkować tym, że udzielenie takiej informacji może podlegać ograniczeniu (wyłączeniu). W myśl art. 11 ust. 4 ustawy z dnia [...] kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności, co powoduje, że nie ma to zastosowania do wydatkowania środków publicznych na cele związane z kampanią reklamową.

W przedmiotowej sprawie spółka odmówiła udostępnienia żądanych informacji w zakresie wysokości kosztów kampanii reklamowej przyjmując, że stanowią one tajemnicę przedsiębiorstwa. W myśl art. 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Jednym z takich przepisów jest art. 5 ust. 2 zd. pierwsze ustawy o dostępie do informacji publicznej, który stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy.

Tajemnicę przedsiębiorcy stanowią informacje znane jedynie określonemu kręgowi osób i związane z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością, wobec których podjął on wystarczające środki ochrony w celu zachowania ich poufności. Informacja staje się "tajemnicą", kiedy przedsiębiorca przejawi wolę zachowania jej jako niepoznawalnej dla osób trzecich. Utrzymanie danych informacji jako tajemnicy wymaga więc podjęcia przez przedsiębiorcę działań zmierzających do wyeliminowania możliwości dotarcia do nich przez osoby trzecie w normalnym toku zdarzeń, bez konieczności podejmowania szczególnych starań. Na tajemnicę przedsiębiorcy składają się dwa elementy: materialny - sprowadzający się do posiadania przez informację określonej wartości dla przedsiębiorcy oraz formalny -wola utajnienia danych informacji.

Odmawiając udostępnienia żądanej przez skarżącego informacji, spółka stwierdziła, że żądana przez wnioskodawcę informacja o stosowanych cenach, ponoszonych kosztach działalności spółki i zasadach finansowania działalności marketingowej jest objęta tajemnicą przedsiębiorstwa spółki oraz jej kontrahenta, dla których stanowi wartość gospodarczą, która to informacja ma charakter poufny i nie została przez żadną ze stron ujawniona do wiadomości publicznej, co do której spółka i jej kontrahent mają wolę utrzymania jej w poufności, celem zapewnienia jej ochrony przed dostępem osób trzecich, w tym przede wszystkim konkurentów.

W orzecznictwie Sądów administracyjnych jest prezentowane stanowisko, iż błędny jest pogląd, że w przypadku, gdy informacje związane są z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością to wystarczające jest, aby taki przedsiębiorca jedynie podjął w stosunku do tych informacji środki ochrony w celu zachowania ich w poufności i już w wyniku takiego zabiegu taka informacja staje się "tajemnicą", korzystającą z odmowy jej udostępnienia (odmowy ujawnienia). Interpretacja dopuszczająca możliwość objęcia tajemnicą przedsiębiorstwa informacji publicznej na podstawie jedynie arbitralnej decyzji przedsiębiorcy, musi być uznana za wadliwą. Wobec tego, złożone przez przedsiębiorcę ewentualne zastrzeżenie może stać się skuteczne dopiero w sytuacji, gdy podmiot zobowiązany do ujawnienia informacji, po przeprowadzeniu stosownego badania, zgodnie z obowiązującym prawem przesądzi, że zastrzeżone przez niego informacje mają charakter tajemnicy przedsiębiorcy.

W przedmiotowej sprawie spółka Port Lotniczy B. S. A. w B. Błotach nie podała zasadności wyłączenia jawności żądanych informacji, poza wskazaniem w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, iż żądana przez wnioskodawcę informacja jest objęta tajemnicą przedsiębiorstwa Port Lotniczy B. S. A. w B. Błotach oraz jej kontrahenta - Made in P., dla których stanowi wartość gospodarczą, która to informacja ma rzekomo charakter poufny i nie została przez żadną ze stron ujawniona do wiadomości publicznej.

Powołana w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] sierpnia 2017 r. i jednocześnie załączona do przedmiotowej decyzji dokumentacja w ogóle nie wykazuje, jakoby żądana informacja o wysokości środków publicznych wydanych na kampanię reklamową Portu Lotniczego mogła stanowić tajemnicę przedsiębiorstw: spółki Port Lotniczy B. S.A. lub Made in P.. Co więcej, spółka bezpodstawnie twierdzi, że wnioski o wykazaniu takiej tajemnicy przedsiębiorstwa można wyprowadzić z pisma z dnia [...] sierpnia 2017 r., podpisanego przez właściciela Made in P., gdy tymczasem pismo to zawiera jedynie wyliczenie tego co w ocenie autora pisma ma stanowić (być objęte) w umowie tajemnicą przedsiębiorstwa oraz przywołanie zagrożenia za naruszenie tego co strony z góry same w sposób dowolny i umowny nazwały tajemnicą przedsiębiorstwa. Poza tym uzasadnienie w zakresie tajemnicy przedsiębiorstwa i jej ochrony odnosi się do licznego cytowania bezprzedmiotowych wywodów powołanych na wysokim stopniu uogólnienia, z których tak naprawdę nic nie wynika.

Definicję tajemnicy przedsiębiorstwa zawiera art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, który stanowi, że przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Co do zasady zatem treść umowy zawartej z przedsiębiorcą i finansowanej ze środków publicznych, stanowi informację publiczną, chyba że umowa ta zawiera informacje objęte tajemnicą przedsiębiorstwa, o których mowa w art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, przy czym przesłanki uznania tych informacji za tajemnicę przedsiębiorstwa należy interpretować ściśle, a ich wykazanie należy do obowiązków podmiotu, który je powołuje.

Mając powyższe na uwadze oraz wcześniejsze zalecenia zawarte w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia [...] maja 2017 r. sygn. akt II SA/Bd 1369/16, spółka Port Lotniczy B. S.A. ponownie nie wykazała, że wysokość środków pieniężnych stanowiących środki publiczne jakie zostały przeznaczone na kampanię reklamową Portu Lotniczego B. S.A., stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa.

Każdy podmiot, zawierając umowę cywilnoprawną z podmiotem publicznym nie może oczekiwać, że w zakresie takich danych, jak w szczególności przedmiot umowy, wysokość wynagrodzenia, zachowa prawo do prywatności, zwłaszcza co do wysokości wynagrodzenia pochodzącego ze środków publicznych. Przeciwne działania naruszają transparentność w zakresie wydawania środków publicznych i mogą zdecydowanie ułatwiać działania niepożądane, sprzeczne z prawem, wręcz kryminogenne. Podmiot realizujący usługę na rzecz innego podmiotu, który finansuje ją ze środków publicznych, nie może uzyskać wyłączenia jawności co do wysokości środków publicznych uzyskanych na wykonanie takiej usługi (wyrok SN z dnia 8 listopada 2012 r., sygn. akt I CSK 190/12, OSNC 2013/5/67; wyroki: NSA z dnia 11 grudnia 2014 r., sygn. akt I OSK 213/14; z dnia 4 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 531/14, CBOSA).

W tych warunkach, powołanie się na odmowę udzielenia informacji o wysokości środków publicznych na kampanię reklamową, ponownie zostało dokonane z naruszeniem art. 5 ust. 1 i ust. 2 ustawy od dostępie do informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę Spółka [...] S.A. uznała, że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie i wniosła o oddalenie skargi w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 – dalej "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, natomiast w myśl § 3 tego artykułu sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.

Przedmiotem kontroli jest odmowa udostępnienia informacji publicznej w zakresie kosztów kampanii reklamowej poniesionej przez Port Lotniczy B. S.A. z siedzibą w B. Błotach.

Zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego z tym, że: odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni; Na mocy art. 17 ust. 1 u.d.i.p. do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących – tak jak w rozpoznawanej sprawie, (spółka prawa handlowego) – organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio. Z tym wszakże zastrzeżeniem, poczynionym przez ustawodawcę w art. 17 ust. 1 u.d.i.p., w myśl którego, wnioskodawca może wystąpić do podmiotu, o którym mowa w ust. 1, o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania.

Odpowiednie stosowanie nie oznacza stosowania tych przepisów wprost. W konsekwencji nie można zarzucać wydanym rozstrzygnięciom naruszenia warunków proceduralnych w zakresie restrykcyjnie rozumianych przepisów k.p.a. Skarżący zarzucił naruszenie art. 138 § 1 i 138 § 2 k.p.a. przez powtórzenie treści decyzji poprzedzającej wyrażone ponownie stanowisko.

Nie ulega wątpliwości, że treść zaskarżonej decyzji odnosi się do wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy, objętej wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...].08.2016 r, w zakresie dotyczącym punktu 3. Wskazuje się też, że spółka podtrzymuje w całości argumentację przedstawioną w decyzji z [...] sierpnia 2016 r. stanowiącą załatwienie tego wniosku. Należy więc uznać, że rozstrzygnięcie po ponownym rozpoznaniu sprawy nie narusza powołanych przez skarżącego przepisów w stopniu mającym wpływ na wynik rozstrzygnięcia.

Spółka nie jest organem władzy publicznej i nie wydaje decyzji administracyjnych, stąd przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowią, że do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, które nie są organami władzy publicznej (jak np. spółki prawa handlowego), o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie takiej informacji, przepisy Kpa stosuje się jedynie odpowiednio a nie "wprost" (art. 17 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej). [...] S.A. jest spółką prawa handlowego i przedsiębiorcą - w rozumieniu przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej i nie zajmuje się w swojej działalności załatwianiem spraw indywidualnych z zakresu administracji publicznej.

Dodatkowo należy zaznaczyć, że postępowanie o udostępnienie informacji publicznej jest postępowaniem odformalizowanym i uproszczonym, nie można więc wymagać, że sprawa zostanie załatwiona według standardów określonych w K.p.a.

Wobec powyższego, zarzuty proceduralne zawarte w skardze nie zasługują na uwzględnienie.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy art. 5 ust. 1 i 2 w związku z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (zwanej w skrócie "u.d.i.p.") w związku z art. 3 i art. 11 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji.

Jak wynika z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. przez "informację publiczną" rozumie się "każdą informację o sprawach publicznych". Przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej podlegających udostępnieniu zawiera art. 6 ust. 1 u.d.i.p., w którym znalazły się m.in. informacje o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności: treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret pierwsze u.d.i.p.). Przy tym informacją publiczną są nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i wytworzone przez organy administracji publicznej, ale także te, których organ używa do zrealizowania powierzonych mu prawem zadań, nawet jeśli prawa autorskie należą do innego podmiotu (por. wyroki NSA: z dnia 3 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 2311/12; z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 2215/11; z dnia 7 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1774/10; z dnia 18 września 2008 r., sygn. akt I OSK 315/08; http://orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej "CBOSA") oraz (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. a-e, dane o majątku publicznym w tym o:

a) majątku Skarbu Państwa i państwowych osób prawnych,

b) innych prawach majątkowych przysługujących państwu i jego długach,

c) majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz samorządów zawodowych i gospodarczych oraz majątku osób prawnych samorządu terytorialnego, a także kas chorych,

d) majątku podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5, pochodzącym z zadysponowania majątkiem, o którym mowa w lit. a-c, oraz pożytkach z tego majątku i jego obciążeniach,

e) dochodach i stratach spółek handlowych, w których podmioty, o których mowa w lit. a-c, mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów Kodeksu spółek handlowych, oraz dysponowaniu tymi dochodami i sposobie pokrywania strat,

W doktrynie zasadnie wskazuje się, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (zob. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002, s. 28–29).

Art. 5 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Ustęp 2 tego artykułu u.d.i p. zastrzega, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy.

Adresatami obowiązku udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym "podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów" (art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.).

[...] znajduje się w grupie podmiotów o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.

Pozostaje zatem ocena żądanej informacji z przedmiotowego punktu widzenia. Wnioskowaną informację należy oceniać ewentualnie na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. d i e u.d.i.p., gdyż żądanie podania kosztów kampanii reklamowej może być oceniane jako informacja o majątku danego podmiotu. Jak już wskazano, stosownie do przepisu art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. d) informacją publiczną jest informacja o majątku podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5, pochodzącym z zadysponowania majątkiem, o którym mowa w lit. a-c, (majątku Skarbu Państwa i państwowych osób prawnych, innych prawach majątkowych przysługujących państwu i jego długach oraz majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz samorządów zawodowych i gospodarczych oraz majątku osób prawnych samorządu terytorialnego, a także kas chorych) oraz pożytkach z tego majątku i jego obciążeniach.

Wydatki na kampanię reklamową spółki prawa handlowego nie stanowią jednak tej kategorii majątku, gdyż nie odnoszą się do zadysponowania majątkiem, o którym mowa w lit. a-c.

Należy zatem rozważyć tę kategorię jako majątku o którym mowa w art. 6 ust.1pkt 5 lit. e.

Na podstawie tego przepisu informacją publiczną jest informacja o majątku publicznym- dochodach i stratach spółek handlowych, w których podmioty, o których mowa w lit. a-c, mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów Kodeksu spółek handlowych, oraz dysponowaniu tymi dochodami i sposobie pokrywania strat.

Niewątpliwie wydatek na kampanię reklamową nie stanowi straty spółki lecz jest ewentualnie zadysponowaniem dochodu osoby prawnej, która jest spółką prawa handlowego. Dokonując analizy z tego punktu widzenia należy poczynić jednak kilka uwag uwzględniających specyfikę takiego podmiotu jako dysponenta majątku.

[...] S.A. posiada status spółki akcyjnej, a więc podmiotu posiadającego osobowość prawną. Majątek spółki jest majątkiem odrębnym od majątku akcjonariuszy. Akcjonariusze pokrywają swój udział w spółce środkami pieniężnymi lub aportem. Z chwilą wniesienia środków pieniężnych czy aportów do spółki akcjonariusze obejmują stosowną ilość akcji. Przedmiot aportu lub wniesionych środków pieniężnych staje się zaś własnością spółki a nie majątkiem podmiotów, które wniosły go do spółki, choćby były to podmioty publiczne. Dlatego też spółka jest odrębnym podmiotem prawa (przedsiębiorcą) i dysponuje już majątkiem własnym.

W okolicznościach sprawy nie było bezpośredniego transferu pieniężnych środków publicznych, od podmiotu publicznego do majątku spółki. Koszty kampanii reklamowej były wydatkiem spółki ze środków, które już straciły bezpośredni charakter środków publicznych. Jako publiczne wniesiono ich część do majątku spółki a pozostałe oraz wypracowane przez samą spółkę takiego statusu nie mają. Nie są to zatem wprost koszty wydatkowane ze środków publicznych. Mają one charakter mieszany. Nie można zatem stwierdzić, że spośród enumeratywnie wymienionych przykładów odnoszących się do majątku publicznego mamy do czynienia z ujawnieniem informacji o majątku publicznym w czystej postaci. Niewątpliwie ustawa szeroko definiuje majątek publiczny, ale w ocenie sądu nie można pomijać zróżnicowania charakteru tego majątku. Dodatkowo, uzyskane przez kontrahenta umowy należności z kontraktu, nie dotyczyły zasilenia podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej. Kontrahentem umowy był podmiot prywatny. To oznacza konieczność szczególnej dbałości o prawa stron umowy wynikające z innych przepisów, w tym ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Inaczej należy też ocenić możliwości ujawnienia istotnego elementu umowy cywilnoprawnej, oczywistych do zidentyfikowania stron takiej umowy. W tych warunkach należy stwierdzić, że żądana informacja nie jest prostą informacją o majątku publicznym a z punktu widzenia podmiotowego ingeruje w sferę prywatną stron umowy, które wyraźnie zastrzegły poufność zawartego kontraktu. Wprawdzie co do zasady treść umowy zawartej z przedsiębiorcą i finansowanej ze środków publicznych, stanowi informację publiczną to w okolicznościach rozpoznawanej sprawy taka sytuacja nie występuje.

W przedmiotowej sprawie [...] S.A. odmówiła udostępnienia żądanej informacji przyjmując, że stanowi ona tajemnicę przedsiębiorstwa

Jak wskazano powyżej, w myśl art. 5 ust. 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Jednym z takich przepisów jest art. 5 ust. 2 zd. pierwsze u.d.i.p., który stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy.

Tajemnicę przedsiębiorcy jako pojęcia szerszego od tajemnicy przedsiębiorstwa stanowią informacje znane jedynie określonemu kręgowi osób i związane z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością, wobec których podjął on wystarczające środki ochrony w celu zachowania ich poufności.

Definicję tajemnicy przedsiębiorstwa zawiera art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2003 r., Nr 153, poz. 1053 – j.t. ze zm.), który stanowi, że przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności.

Informacja staje się "tajemnicą", kiedy przedsiębiorca przejawi wolę zachowania jej jako niepoznawalnej dla osób trzecich. Utrzymanie danych informacji jako tajemnicy wymaga więc podjęcia przez przedsiębiorcę działań zmierzających do wyeliminowania możliwości dotarcia do nich przez osoby trzecie w normalnym toku zdarzeń, bez konieczności podejmowania szczególnych starań. Jak wynika z powyższego, na tajemnicę przedsiębiorcy składają się dwa elementy: materialny – sprowadzający się do posiadania przez informację określonej wartości dla przedsiębiorcy oraz formalny - wola utajnienia danych informacji (wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 192/13, wyrok NSA z dnia 5 lipca 2013 r., sygn. akt I OSK 511/13 zob. CBOSA).

Odmawiając udostępnienia żądanej przez skarżącego informacji, [...] S.A. stwierdziła, że żądana przez wnioskodawcę informacja jest informacją organizacyjną i handlową/komercyjną (informacje o stosowanych cenach, ponoszonych kosztach działalności spółki i zasadach finansowania działalności handlowej/marketingowej) oraz, że jest objęta tajemnicą przedsiębiorstwa [...] S.A. oraz jej kontrahenta, dla których stanowi wartość gospodarczą. Informacja ma charakter poufny, nie została przez żadną ze stron ujawniona do wiadomości publicznej, co do której spółka i jej kontrahent mają wolę utrzymania jej w poufności, celem zapewnienia jej ochrony przed dostępem osób trzecich, w tym przede wszystkim konkurentów. Na tę okoliczność spółka przedłożyła pismo kontrahenta z [...] sierpnia 2017 r,. zawierające nie tylko oświadczenie o braku zgody na ujawnienie informacji dotyczących współpracy, w tym finansowej.

Stosownie do art. 3 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji,

-ust. 1- czynem nieuczciwej konkurencji jest działanie sprzeczne z prawem lub dobrymi obyczajami, jeżeli zagraża lub narusza interes innego przedsiębiorcy lub klienta.

-ust. 2- czynami nieuczciwej konkurencji jest m.in. naruszenie tajemnicy przedsiębiorstwa,

Z naruszeniem ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa a więc dokonania czynu nieuczciwej konkurencji, przedsiębiorca, którego interes został zagrożony lub naruszony, może żądać roszczeń w tym pieniężnych określonych w art. 18 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. W rozpoznawanej sprawie kontrahent umowy nie tylko zastrzegł poufność danych objętych umową, ale również zagroził sankcjami określonymi w ustawie.

Umowa zawiera informacje objęte tajemnicą przedsiębiorstwa, o których mowa w art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, a strona te okoliczności przedstawiła w odniesieniu do obu kontrahentów umowy.

Zgodnie z wolą kontrahenta, podtrzymaną w drodze pisemnego oświadczenia z [...].08.2017r., jak również ze względu na ochronę tajemnicy przedsiębiorstwa [...] (organizacyjnej i handlowej), dla obu przedsiębiorców wnioskowana informacja posiada istotną wartość gospodarczą i ma charakter poufny. Spółka wyjaśniła, że

-informacje o cenach, ponoszonych kosztach działalności spółki i zasadach finansowania i handlowej/marketingowej) jest objęta tajemnicą przedsiębiorstwa [...] S.A. oraz jej kontrahenta i nie została przez żadną ze stron ujawniona do wiadomości publicznej i strony miały i nadal mają wolę utrzymania jej w poufności, zwłaszcza wobec konkurentów.

-ujawnienie jej może realnie zagrozić interesom obu podmiotów i narazić przedsiębiorstwa na straty. Specyfika rynku usług marketingowych jest wysoce konkurencyjna i wywołuje skutki organizacyjne i handlowe, przez co koniecznym jest zapewnienie bezpieczeństwa informacji i danych, zwłaszcza organizacyjnych i handlowych, związanych z pozyskiwaniem klientów, zawieranymi transakcjami i warunkami realizacji kampanii reklamowych, które takie skutki wywołują,

- dla kontrahenta umowy nie będącego podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej, dane na temat kosztów realizowanych kampanii reklamowych stanowią informacje o charakterze strategicznym dla jego działalności, które mają wpływ na potencjał rynkowy firmy i możliwości funkcjonowania na rynku,

- udostępnienie informacji o warunkach i kosztach wykonania kampanii reklamowej na rzecz [...] S.A. osobom trzecim stwarza ryzyko dostania się w ich posiadanie również przez liczną konkurencję, zwłaszcza przez głównych konkurentów, co doprowadzić może do sztucznego zaniżania cen usług a to z kolei naraziłoby tego przedsiębiorcę na straty majątkowe,

- zwrócono uwagę na wysoką konkurencyjność rynku usług marketingowych oraz zagrożenie wyrządzenia kontrahentowi szkody, zarówno majątkowej jak i o charakterze niemajątkowym, na skutek ujawnienia informacji i danych zastrzeżonych przez kontrahenta jako poufne oraz ryzyka związane z pozyskaniem ujawnionych informacji przez konkurencję kontrahenta, przy uwzględnieniu specyfiki branży, w jakiej działają oba podmioty,

-PLB S.A. jest również zobligowana do ochrony tajemnic własnego przedsiębiorstwa, w szczególności tajemnicy organizacyjnej i handlowej. Informacje i dokumenty przedsiębiorstwa o charakterze organizacyjnym i handlowym, m.in. zasady finansowania działalności, również działalności marketingowej, informacje o stosowanych cenach, kosztach usług, złożone oferty, wartość budżetów zakupowych i reklamowych, plany kampanii marketingowych lub reklamowych, strategie i biznes plany, zawierają dane poufne, ściśle związane z działalnością podmiotu gospodarczego

- koszty kampanii marketingowych stanowią również strategię mającą wpływ na odbiór przez potencjalnego pasażera.

- informacje poufne dot. budżetu na konkretne działania i narzędzia marketingowe, mogą być wykorzystane przez podmioty konkurujące

-spółka [...] S.A. nie może naruszać tajemnic handlowych swoich kontrahentów ani tajemnic swojego przedsiębiorstwa, lecz zgodnie z obowiązującym prawem musi chronić i zachowywać w poufności informacje posiadające wartość gospodarczą.

W tych okolicznościach, w ocenie Sądu spółka słusznie uznała, że uwzględnienie wniosku mogłoby być uznane jako czyn nieuczciwej konkurencji, o którym mowa w art. 3 i art. 11 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, co w następstwie grozi restrykcyjnymi sankcjami (m.in. art. 18 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji; nadto art. 72 [1] §1-§2 Kodeksu cywilnego). Naruszenie tajemnicy przedsiębiorstwa może też skutkować pociągnięciem do odpowiedzialności karnej (art. 23 ust. 1 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji).

Zważyć przy tym należy, że prawo do tajemnicy przedsiębiorcy należy do praw podmiotowych przysługujących przedsiębiorcy, który tę tajemnicę w istocie ustanawia i to jego interes chroniony jest przede wszystkim na podstawie przepisów o ochronie tajemnicy.

Należy więc uznać, że [...] S.A była wręcz zobligowana na podstawie przepisów art. 3 i art. 11 ustawy z dnia [...] kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji do zachowania danych i informacji związanych z realizacją kampanii reklamowej w tajemnicy, jak również jest zobligowana do strzeżenia (ochrony) tajemnicy przedsiębiorstwa kontrahenta przed ujawnieniem jej osobom trzecim, w przeciwnym razie naraża się na poważne sankcje, przewidziane w ww. przepisach prawa, łącznie z karnymi, za popełnienie czynu nieuczciwej konkurencji, jakim jest złamanie tajemnicy przedsiębiorstwa.

Także kontrahent dostatecznie wykazał, iż dane te, co do których przejawia jednoznacznie wolę utajnienia, mają istotną dla niego wartość gospodarczą i mają charakter tajemnicy przedsiębiorcy, która powinna podlegać ochronie prawnej i uzasadnia wyłączenie jawności żądanej informacji.

Z ustawy o dostępie do informacji publicznej wynika, iż prawo dostępu do informacji publicznej nie ma charakteru bezwzględnego, absolutnego lecz podlega ustawowym ograniczeniom.

Z tych wszystkich przyczyn, zarząd [...] S.A. słusznie uznał, iż zarówno [...] S.A. jak i kontrahent, działający na rynkach wysoce konkurencyjnych, obarczonych wieloma zagrożeniami konkurencji, groźbą utraty (spadku) dochodów, pozycji, a nawet groźbą upadłości –zobowiązani są do poszanowania wzajemnych ustaleń poczynionych w toku negocjacji, objęcia i dochowania tajemnicy handlowej istotnych elementów umowy w tym ceny ustalonej za przeprowadzenie przedmiotowej kampanii marketingowej. Ponadto, koszt konkretnej kampanii reklamowej nie jest kosztem ogólnym podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji lecz kosztem dotyczącym konkretnego podmiotu prywatnego.

Jak wskazano, informacja staje się "tajemnicą", kiedy przedsiębiorca przejawi rzeczywistą wolę zachowania jej jako niepoznawalnej dla osób trzecich. Utrzymanie danych informacji jako tajemnicy, wymaga zatem podjęcia przez przedsiębiorcę działań zmierzających do wyeliminowania możliwości dotarcia do nich przez osoby trzecie w normalnym toku zdarzeń, bez konieczności podejmowania szczególnych starań. Takie działania podjęto. Strona wykazała, że przekazanie, ujawnienie lub wykorzystanie albo nabycie od osoby nieuprawnionej informacji stanowiącej tajemnicę przedsiębiorstwa zagraża lub narusza interes przedsiębiorstwa.

Pomimo szerokiego rozumienia pojęcia informacji publicznej należy podkreślić, że u.d.i.p. nie może być i nie jest środkiem do wykorzystywania w celu wystąpienia z wnioskiem o udzielenie każdej informacji. Oznacza to, że zakres przedmiotowy ustawy wytycza i obejmuje dostęp tylko do informacji publicznej, a nie publiczny dostęp do wszelkich informacji (por. wyrok WSA w Warszawie z 16 marca 2004 r., II SAB/Wa 2/04, dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przyjęcie odmiennego stanowiska prowadzi w rezultacie do merytorycznego rozpoznawania przez sąd tych skarg, które są tylko "inspirowane" u.d.i.p., a ich rzeczywista treść nie ma nic wspólnego z tą regulacją.

Wykonawca kampanii potwierdził wyrażone w toku negocjacji zastrzeżenie poufności informacji i danych związanych z realizacją kampanii reklamowanej na rzecz spółki, wskazując, iż stanowi ona dla niego istotną wartość gospodarczą objętą tajemnicą przedsiębiorstwa, którą chroni przed ujawnieniem, gdyż jej wykorzystanie przez konkurentów może zagrozić jego interesom i narazić jego przedsiębiorstwo na straty, zważywszy że działa w rynku usług marketingowych, który jest wysoce konkurencyjny. Jak wynika z jego wyjaśnień, dane na temat kosztów realizowanych kampanii reklamowych stanowią da niego informacje o charakterze strategicznym działalności, które mają wpływ na potencjał rynkowy jego firmy.

Reasumując, w ocenie Sądu przedstawione przez spółkę argumenty mają charakter obiektywny i przekonywujący. Nie doszło zatem do naruszenia przypadku przepisów obowiązującego prawa przez odmowę udostępnienia żądanej informacji.

W ocenie sądu nie ma podstaw do postawienia skutecznego zarzutu, że ponownie rozpoznając sprawę spółka nie wykonała zaleceń sądu, gdyż powołano tożsame argumenty przemawiające za odmową udostępnienia informacji. WSA uchylając poprzednie stanowisko "organu" nie zakwestionował zastosowanej argumentacji i przyczyn na które powołała się spółka, odmawiając udostępnienia informacji o kosztach kampanii reklamowej. Sąd zarzucił jedynie niedostateczne wyjaśnienie, że żądana informacja ma szczególne znaczenie gospodarcze dla obu podmiotów, kontrahentów umowy. Sąd stwierdził, że zaniechano ustalenia, czy w niniejszej sprawie mamy do czynienia z informacją o znacznej wartości dla przedsiębiorcy, która powinna podlegać ochronie prawnej oraz, że nie można zweryfikować, czy informacje w zakresie kosztów kampanii reklamowej, faktycznie zawierają informacje wrażliwe dla przedsiębiorcy, a więc odnoszą się do informacji o charakterze strategicznym dla działalności prowadzonej przez spółkę, ponieważ nie przedstawiono pełnego uzasadniania, wskazującego w sposób wyczerpujący na konieczność objęcia wnioskowanych informacji - tajemnicą przedsiębiorstwa.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.