Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 432/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2010-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1, art. 15 ust. 2 pkt 1, art. 17 art. 20 ust. 1, art. 24 ust. 2, art. 25 ust. 1, art. 28 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść, Sędziowie Sędzia WSA Tamara Dziełakowska,, Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Marta Sankiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 listopada 2010 r. sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego na uchwałę Rady Miasta z dnia 27 sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Prokurator Prokuratury Okręgowej w Gdańsku wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na uchwałę Rady Miasta Gdańska nr XXXIX/1106/09 z dnia 27 sierpnia 2009r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Śródmieście –Stara Stocznia II w Gdańsku w części obejmującej pkt 7.1 lit. f, pkt 7.2 lit b, pkt 7.3 lit b, pkt 7.4, pkt 7.5 lit d i pkt 17 karty terenu 002 oraz pkt 7.5 lit. c karty terenu 002.

Prokurator zarzucił, że plan został uchwalony z naruszeniem art. 17 pkt 7 lit b w związku z art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) polegającym na przyjęciu projektu planu bez zgody Pomorskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Gdańsku. Nadto w punkcie 7.5 lit d plan został uchwalony z naruszeniem art.15 ust. 2 pkt. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym polegającym na zaniechaniu określenia obowiązkowych parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu.

Wskazując na te zarzuty skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały na podstawie art. 147 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W uzasadnieniu wskazano, że pismem z dnia 26 sierpnia 2008r. Prezydent Miasta Gdańska przedstawił Pomorskiemu Wojewódzkiemu Konserwatorowi Zabytków do uzgodnienia projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Do pisma nie dołączono prognozy oddziaływania projektowanego przeznaczenia na środowisko.

Postanowieniem z dnia 10 września 2008r. Pomorski Wojewódzki Konserwator Zabytków odmówił uzgodnienia przedstawionego projektu wskazując, że nie uwzględniono wniosków konserwatorskich zawartych w postanowieniu z dnia 18 września 2007r. i nie opracowano lub nie przedstawiono studium ekspozycji historycznego centrum od strony Kanału Kaszubskiego. Postanowienie z dnia 10 września 2008r. wysłano po upływie terminu 21- dniowego wyznaczonego w piśmie z dnia 26 sierpnia 2008r.

Zdaniem skarżącego termin 21-dniowy nie rozpoczął w ogóle biegu, gdyż Prezydent Miasta Gdańska do chwili obecnej nie przedstawił Pomorskiemu Wojewódzkiemu Konserwatorowi Zabytków prognozy oddziaływania na środowisko.

Obszar objęty zaskarżonym planem miejscowym mieści się w całości w granicach wpisanego pod numerem 15 do rejestru zabytków województwa pomorskiego układu urbanistycznego Gdańska zgodnie z decyzją Wojewody Gdańskiego z dnia 11 października 1947r. a "Gdańsk-miasto w zasięgu obwarowań VII w." zarządzeniem Prezydenta RP z dnia 8 września 1994r. zostało uznane za pomnik historii.

Doszło zatem do naruszenia trybu uchwalenia zaskarżonego planu miejscowego.

Nadto prokurator wskazał, że Konserwator okazał dezaprobatę w postanowieniu z dnia 27 czerwca 2008r. o odmowie uzgodnienia projektu planu Śródmieścia rejon ulicy Grodzkiej i Sukienniczej.

Skarżący wskazał na zarzuty dotyczące bezzasadnego dopuszczenia dominanty wysokościowej – obiektu w obrysie historycznego bastionu Motława, podniesione przez Konserwatora w skardze na przedmiotowa uchwałę, która została odrzucona.

Skarżący wskazał, że zaskarżonym planem na całym terenie 003-M/U31/KS dopuszczono lokalizacje muzeum upamiętniającego II wojnę światową, dla którego nie określono parametrów urbanistycznych. Art. 15 ust. 2 pkt. nakazuje uchwałodawcy parametry te określić i bez wglądu na rangę projektowanego przedsięwzięcia zaniechanie to istotnie narusza wskazany przepis.

Nadto skarżący zarzucił, że wskazywane w uzasadnieniu uchwały opracowanie "Ocena skutków wpływu ustaleń planu na środowisko przyrodnicze" nie może być uznane za prognozę oddziaływania na środowisko w rozumieniu art. 41 ust. 1 i 2 Prawa ochrony środowiska.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy wniosła o jej oddalenie.

Rada wskazała, że Pomorski Wojewódzki Konserwator Zabytków w Gdańsku odmówił uzgodnienia projektu planu, przekraczając ustalony przez Prezydenta, zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, termin. Organ powołany do zajęcia stanowiska w sprawie projektu ponosi pełną odpowiedzialność prawna z postawnie negatywnych konsekwencji spowodowanych uznaniem projektu za uzgodniony. Rada stwierdziła nadto, że Konserwator nie wskazywał na brak prognozy, co znalazło wyraz także w postanowieniu z dnia 10 września 2008r. Nadto sam Konserwator poinformował firmę A, że miało miejsce nieterminowe dostarczenie postanowienia. Rada wskazała także, że Konserwator uzgadniał do tej pory wszystkie plany i nie wyrażał potrzeby zapoznania się z prognozą oddziaływania na środowisko.

Rada Miasta wyjaśniła, że w toku postępowania zostały wykonane analizy widokowe z Mostu Zielonego w kierunku planowanego obiektu wysokościowego na bastionie Grad. Z analiz tych wynika, że przedmiotowy budynek nie będzie ingerował w krajobraz historyczny istniejącej zabudowy położonej wzdłuż rzeki Motławy.

W granicach terenu 003-M/U31/KS plan dopuszcza lokalizację muzeum upamiętniającego II wojnę światową. Parametry urbanistyczne, takie jak maksymalna powierzchnia zabudowy, która wynosi 100%, maksymalna wysokość oraz maksymalna intensywność ustalone jako dowolne obowiązują tylko i wyłącznie w przypadku realizacji muzeum. Ustalenie dowolnych parametrów jest też ustaleniem planu. Dla pozostałej zabudowy ustalone zostały inne, bardziej rygorystyczne, parametry urbanistyczne. Szczególne zapisy dedykowane są do wyjątkowego obiektu, jakim będzie muzeum upamiętniające II wojnę światową. Obiekt ten ma być wyjątkową strukturą przestrzenną, która stworzy nową jakość tkanki miejskiej, a jednocześnie podkreśli rangę zabytkowego fragmentu miasta. Stąd w planie nie ograniczono parametrów urbanistycznych, aby z góry nie krępować projektanta. Szczegółowe rozwiązanie formy zabudowy tego muzeum będzie wykreowane w drodze konkursu architektonicznego, a następnie projektu budowlanego. Ponieważ cały teren stanowi fragment obszaru wpisanego rejestru zabytków, stąd służba konserwatorska będzie włączona do procesu uzgadniania projektu budowlanego, co z kolei pozwoli na dostosowanie planowane architektury do wymogów środowiska kulturowego. Liberalizm ustaleń planu nie oznacza więc całkowitej dowolności w projektowaniu architektonicznym.

Lokalizacja dominanty w bastionie Grad była natomiast przedmiotem wielu analiz jeszcze przed przystąpieniem do planu. Wskazanie usytuowania dominanty wynika ze Studium uwarunkowań ochrony dziedzictwa kulturowego i kierunków kształtowania środowiska kulturowego dla terenu objętego planem Gdańsk Śródmieście - Stara Stocznia opracowanego w 2006 roku przez dr arch. A. K., które to uzyskało pozytywną opinię Konserwatora Zabytków. Również w sierpniu 2007 roku został rozstrzygnięty konkurs urbanistyczno-architektoniczny na koncepcyjny projekt zagospodarowania i zabudowy dla terenu pomiędzy ulicami Stępkarską, Starą Stocznią i rzeką Motławą. Zwycięska praca przewiduje lokalizację na bastionie Grad budynku o wysokości 60m. Opinia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, dotycząca pracy konkursowej potwierdza możliwość lokalizacji obiektu wysokiego na bastionie, jako "kontynuacji pierwotnego planu regulacyjnego terenów pofortecznych wykonanego na zlecenie miasta w roku 1893 i realizowanego konsekwentnie do połowy lat trzydziestych XX wieku z dominantami na miejscu wcześniejszych bastionów".

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Stosownie natomiast do art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 156, poz. 1270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej wykonywana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego.

Skarga nie jest zasadna.

Zaskarżona uchwała Rady Miasta Gdańska z dnia 27 sierpnia 2009r. dotyczy w uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Śródmieście –Stara Stocznia II w Gdańsku z dnia 24 października 2006 r. dotyczy uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego będącego aktem prawa miejscowego

W myśl powołanego wyżej art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych przepisu, sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, czyli kontroluje akty administracyjne z punktu widzenia ich legalności - zgodności z prawem materialnym i procesowym.

Obowiązujące w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) przewidują, że ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu dokonuje się w ramach określonej procedury unormowanej w tej ustawie.

Z art. 28 ust. 1 tej ustawy wynika, że naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Zatem zachowanie wymogów tej procedury podlegać będzie kontroli sądu administracyjnego.

Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. Część tekstowa planu stanowi treść uchwały, część graficzna oraz wymagane rozstrzygnięcia stanowią załączniki do uchwały.

Tryb sporządzania planu miejscowego oznacza kolejność podejmowanych przez organ czynności w toku procedury planistycznej. Został on szczegółowo określony w art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W szczególności zaś zgodnie z treścią art. 17 ust. 7 lit. b prezydent miasta uzgadnia projekt planu z właściwym wojewódzkim konserwatorem zabytków.

W niniejszej sprawie bezsporne jest, że w dniu 26 sierpnia 2008r. do Pomorskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków wpłynęło pismo Prezydenta Miasta Gdańska, dotyczące uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W piśmie tym zakreślono termin 21 dni do dokonania uzgodnienia, wskazano jednocześnie, że nieprzedstawienie stanowiska lub warunków, o których mowa w art. 24 ust. 2 we wskazany terminie uważa się za uzgodnienie na podstawie art. 25 ust. 2 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Pomorski Wojewódzki Konserwator Zabytków w dniu 10 września 2008r. odmówił uzgodnienia przedstawionego projektu wskazując w postanowieniu, że nie zostały uwzględnione wnioski konserwatorskie z dnia 18 września 2007r., a także że nie opracowano lub nie przedstawiono studium ekspozycji historycznego centrum od strony Kanału Kaszubskiego z uwzględnieniem wysokości zabudowy ustalonej w planach obowiązujących.

Bezsporne jest, że postanowienie z dnia 10 września 2008r. wysłano po upływie terminu 21- dniowego wyznaczonego w piśmie z dnia 26 sierpnia 2008r. Z akt planistycznych wynika bowiem, że wpłynęło ono do Biura Rozwoju Gdańska w dniu 29 września 2009r.

Art. 24 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, że organy, o których mowa w art. 11 pkt 6 i 7 oraz art. 17 pkt 7, w zakresie swojej właściwości rzeczowej lub miejscowej, uzgadniają, na swój koszt, odpowiednio projekt studium albo projekt planu miejscowego. Uzgodnień dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta może uznać za uzgodniony projekt studium albo projekt planu miejscowego w przypadku, w którym organy, o których mowa w ust. 1, nie określą warunków, na jakich uzgodnienie może nastąpić, albo nie powołają podstawy prawnej uzasadniającej ich określenie (ust. 2).

Zgodnie natomiast z treścią art. 25 ust. 1 wójt, burmistrz albo prezydent miasta ustala termin dokonania uzgodnień albo przedstawienia opinii przez organy, o których mowa w art. 11 pkt 5-8 oraz art. 17 pkt 6 i 7, nie krótszy niż 21 dni od dnia udostępnienia projektu studium albo projektu planu miejscowego wraz z prognozą oddziaływania na środowisko.

Nieprzedstawienie stanowiska lub warunków, o których mowa w art. 24 ust. 2, w terminie, o którym mowa w ust. 1, uważa się za równoznaczne odpowiednio z uzgodnieniem lub zaopiniowaniem projektu ( ust. 2).

Przede wszystkim wskazać należy, wbrew twierdzeniom skargi, że z treści art. 25 ust. 1 nie wynika, że prezydent miał obowiązek doręczenia organowi uzgadniającemu prognozy oddziaływania na środowisko.

Wręcz przeciwnie stwierdzić należy, że z przepisu tego wynika, że organ wykonawczy gminy nie ma obowiązku doręczenia wskazanych w nim aktów. Gdyby tak było ustawodawca użyłby innego słowa, na przykład "przedstawić", jak uczynił to w art. 20 ust. 2 ( tak Z. Kostka, J. Hyla, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz i przepisy wykonawcze, ODDK Sp. z o.o. Gdańsk 2004r., komentarz do art. 25, s. 62).

Nadto wskazać należy, że przepis powyższy ma takie samo brzmienie po dokonaniu prze ustawodawcę ostatniej zmiany, która obowiązuje od 21 października 2010r.

Niezależnie od tego stwierdzić należy, że Pomorski Wojewódzki Konserwator Zabytków nie wskazywał w toku postępowania na niemożność dokonania uzgodnienia, a stanowisko wobec projektu planu zajął w postanowieniu z dnia 10 września 2008r. doręczonym Prezydentowi Miasta Gdańska po upływie zakreślonego terminu. W szczególności zaś z treści postanowienia z dnia 10 września 2008r. nie wynika, że Konserwator nie mógł dokonać uzgodnienia.

W tej sytuacji prawidłowo stwierdził organ, że z uwagi na nieprzedstawienie stanowiska ani też warunków, o których mowa w art. 24 ust. 2, w zakreślonym terminie projekt miejscowego planu należy uważać za uzgodniony stosownie do treści art. 25 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

Konsekwencje przewidziane w art. 25 ust. 2 ustawy są niezależne od uznania organu. Regulacja ta stwarza fikcję prawną, iż wobec niezajęcia w terminie stanowiska przez organ współdziałający doszło do uzgodnienia lub zaopiniowania projektu. Późniejsze działania organu uzgadniającego, przejawiające się w odmowie wyrażenia zgody na warunki planu nie mają znaczenia prawnego (zob. wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2007r., II OSK 1528/07, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z uwagi na powyższe stwierdzić należy, że wbrew zarzutowi skargi, przy podejmowaniu zaskarżonej uchwały nie doszło do istotnego naruszenia trybu sporządzania miejscowego planu.

Zdaniem Sądu nie ma przy tym znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy podnoszona przez skarżącego okoliczność, że Konserwator nie dokonał uzgodnienia projektu innego miejscowego planu, który przewidywał lokalizację muzeum II wojny światowej, skutkiem czego nie doszło do uchwalenia tamtego planu.

Stosownie do art. 3 ust 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy.

Przytoczony wyżej przepis prawa wyznacza gminę, jako podstawową jednostkę samorządu terytorialnego, właściwą w sprawach planowania przestrzennego. Oznacza to, że wyłącznie gmina, poprzez swoje organy, będzie określała przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenu.

W orzecznictwie i literaturze panuje zgodny pogląd, że gmina jest podstawową jednostką systemu planowania przestrzennego każdego demokratycznego państwa prawa (por. Z. Niewiadomski: Planowanie przestrzenne zarys systemu; wyd. II, LexisNexis, W-wa 2003 r., str. 40 i n).

Samodzielność planistyczna gminy sprowadza się przede wszystkim do planowania lokalnego. Realizacja zadań publicznych gminy na jej terytorium dokonywana jest między innymi w drodze uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, które jako akty prawa miejscowego, w rozumieniu art. 87 Konstytucji RP są źródłami powszechnie obowiązującego prawa na terenie gminy. Organem gminy właściwym w sprawach uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego jest rada gminy (art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym).

Z art. 1 ust. 2 wynika, że w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, walory architektoniczne i krajobrazowe, wymagania ochrony środowiska, w tym gospodarowania wodami i ochrony gruntów rolnych i leśnych, wymagania ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, wymagania ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia, a także potrzeby osób niepełnosprawnych, walory ekonomiczne przestrzeni, prawo własności, potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa i potrzeby interesu publicznego.

Wskazać nadto należy, że sąd nie może ingerować we władztwo planistyczne gminy w sytuacji, gdy zachowane zostały wszystkie przepisy związane z procedurą uchwalania planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd administracyjny nie kontroluje celowości konkretnych zamierzeń planistycznych, gdyż wkraczałby w takim przypadku w kompetencje rady gminy. Jego funkcją jest natomiast badanie, czy podczas tworzenia planu nie naruszono przewidzianej w ustawie procedery planistycznej.

Przede wszystkim zaś uchwalając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego rada gminy winna uwzględnić okoliczności, które w myśl art. 1 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Jeżeli chodzi o lokalizację na obszarze objętym opracowaniem zaskarżonego w niniejszej sprawie miejscowego planu muzeum II wojny światowej (karta terenu 003), to zdaniem Sądu mieści się to w sferze przysługującego radzie władztwa planistycznego.

W odniesieniu do tego sposobu zagospodarowania terenu, ustalono linie zabudowy zgodnie z przepisami budowlanymi i drogowymi, wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki określono jako maksymalnie 100%, minimalny procent powierzchni biologicznie czynnej jako 0% powierzchni terenu, intensywność zabudowy oraz wysokość zabudowy określono jako dowolną. Nadto w punkcie 17 karty terenu 003 określono szczególne warunki zagospodarowania terenu odnoszące się do lokalizacji muzeum. Karta terenu 003 dotyczy terenu oznaczonego symbolem M/U31/KS, który przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniowo-usługową i obsługę transportu drogowego bez ustalenia proporcji między nimi, a w ramach terenu mieszkaniowo-usługowego usługi minimum 20%.

W art. 15 ust.2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, że w planie miejscowym określa się obowiązkowo parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy. W odniesieniu do obiektu muzeum II wojny światowej parametry te zostały określone, jak to stwierdziła Rada, bardzo liberalnie z uwagi na rangę obiektu oraz planowane wyłonienie jego kształtu w drodze konkursu architektonicznego. Jest to zamierzenie celowe Rady i miało na celu zapewnienie jak największej swobody projektantowi. Sam obiekt muzeum w zamyśle Rady Miasta ma być wyjątkową strukturą przestrzenną, która stworzy nową jakość tkanki miejskiej, a jednocześnie podkreśli rangę zabytkowego fragmentu miasta. Projekt budowlany będzie musiał uzyskać pozytywną decyzję Konserwatora Zabytków z uwagi na fakt, że teren objęty opracowaniem planu znajduje się na obszarze wpisanym do rejestru zabytków. Z art. 39 ust. 1 ustawy Prawo budowlane wynika bowiem, że prowadzenie robót budowlanych przy obiekcie budowlanym wpisanym do rejestru zabytków lub na obszarze wpisanym do rejestru zabytków wymaga, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, uzyskania pozwolenia na prowadzenie tych robót, wydanego przez właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków. W konsekwencji w ocenie Sądu w świetle okoliczności sprawy nie można uznać, że brak precyzyjnego określenia wysokości dla tego obiektu narusza zasady sporządzania planu miejscowego.

Wskazać w tym miejscu należy, że w orzecznictwie przyjmuje się, że specyfika inwestycji może uzasadniać pominięcie pewnych elementów zaliczonych przez ustawodawcę, pod warunkiem jednak istnienia gwarancji zachowania ładu przestrzennego (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 4 września 2007r., II SA/Po 297/07, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zdaniem Sądu również lokalizacja dominanty w bastionie Grad, przewidziana w karcie terenu 002, oznaczonego symbolem M/U 32, przeznaczonego pod zabudowę mieszkaniowo usługową, również mieści się w zakresie przysługującego radzie władztwa planistycznego. Podkreślić należy, że Rada Miasta zarówno w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały, jak i odpowiedzi na skargę, wyjaśniła okoliczności dotyczące zaplanowanego usytuowania dominanty w tym miejscu oraz jej wysokości. Wskazała przy tym na Studium uwarunkowań ochrony dziedzictwa kulturowego i kierunków kształtowania środowiska kulturowego dla terenu objętego planem Gdańsk Śródmieście - Stara Stocznia opracowane w 2006 roku, które uzyskało pozytywną opinię Konserwatora Zabytków.

W ocenie Sądu w trakcie uchwalania przedmiotowego planu zagospodarowania przestrzennego Rada Miasta Gdańska nie przekroczyła granic tzw. władztwa planistycznego wynikającego z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i nie naruszyła norm prawa materialnego.

W toku procedury uchwalania przedmiotowego planu nie naruszono również przepisów postępowania, gdyż z akt sprawy wynika, że Rada Miasta Gdańska, przed wyłożeniem projektu planu do publicznego wglądu, uzyskała wszystkie niezbędne uzgodnienia, opinie oraz stanowiska innych organów administracji, projekt planu był prawidłowo wyłożony wraz z prognozą oddziaływania na środowisko, rozpatrzone zostały uwagi do projektu, a rozstrzygnięcie w tym przedmiocie stanowi załącznik do uchwały. Wojewoda Pomorski po sprawdzeniu uchwały pod kątem jej zgodności z obowiązującym prawem nie wniósł uwag do treści podjętej uchwały.

Z tych też przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddali skargę jako bezzasadną.