Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2036/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-07-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6179 Inne o symbolu podstawowym 617
Hasła tematyczne: Uprawnienia do wykonywania zawodu
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 6 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 2213
law: Ustawa z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia - tekst jedn.
article: art. 271 par. 1 i 3, art. 12
journal: Dz.U. 1997 nr 88 poz 553
law: Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wegner (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant spec. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lipca 2019 r. sprawy ze skargi P. T. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia "(...)" kwietnia 2018 r. nr "(...)" w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją nr [...] z [...] kwietnia 2018 r. Komendant Główny Policji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.) – zwanej dalej "k. p. a." oraz art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy z 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2017 r., poz. 2213 ze zm.) po rozpoznaniu odwołania P. T. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] lutego 2018 r. orzekającej o skreśleniu skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następujących okolicznościach sprawy:

Komendant Wojewódzki Policji [...] w styczniu 2018 r. powziął wiadomość, że w stosunku do P. T. przed Sądem Rejonowym w W. w sprawie o sygn. akt [...] toczy się postępowanie karne o czyn z art. 271 § 1 i 3 w związku z art. 12 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. z 1800 r. poz. 1600 ze zm.) – zwanej dalej "k. k.". W tej sytuacji wszczęto postępowanie administracyjne w przedmiocie skreślenia skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. W dniu 12 lutego 2018 r. skarżący zapoznał się z aktami sprawy i w siedzibie organu złożył oświadczenie, że nie wnosi uwag do zgromadzonego materiału dowodowego. Tego samego dnia sygnował pismo, które wpłynęło do organu 19 lutego 2018 r., w którym zgłosił wniosek dowodowy o przeprowadzenie wywiadu środowiskowego oraz dowodu z przesłuchania strony. Decyzję organu pierwszej instancji wydano już [...] lutego 2018 r., przyjmując że czyn zarzucony skarżącemu należy do przestępstw umyślnych, o których stanowi art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia.

W odwołaniu od tej decyzji skarżący zarzucił naruszenie art. 10, 7, 77, 80, art. 78 w związku z art. 8 oraz art. 107 § 3 k. p. a. upatrując naruszenia prawa w decyzji organu pierwszej instancji przede wszystkim w przedwczesnym jej wydaniu, przed załatwieniem zgłoszonych w piśmie z 12 lutego 2018 r. wniosków dowodowych, a w konsekwencji – oparciu rozstrzygnięcia na niepełnym materiale dowodowym.

Utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy Komendant Główny Policji wyjaśnił, że w sprawie niniejszej organ był zobowiązany do skreślenia P. T. z listy kwalifikowanych pracowników ochrony, z uwagi na jednoznacznie brzmiącą treść art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia, zaś zgłoszone przez skarżącego wnioski dowodowe nie mogły być rozpatrzone, bowiem wpłynęły do organu po wydaniu decyzji.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucono naruszenie art. 10 k. p. a. poprzez uniemożliwienie realizacji prawa czynnego udziału strony w postępowaniu, art. 7, 77 i 80 k. p. a. poprzez niezebranie wszystkich niezbędnych w sprawie dowodów oraz niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, art. 78 k. p. a. w związku z art. 8 k. p. a. poprzez uznanie wniosków dowodowych za spóźnione i nieprzeprowadzenie żądanych dowodów przez organ odwoławczy oraz art. 107 § 3 k. p. a. poprzez sporządzenie uzasadnienia w sposób uniemożliwiający merytoryczną jego kontrolę.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sprawując kontrolę legalności decyzji Sąd nie dopatrzył się w niej ani wad kwalifikowanych ani też uchybień przepisów prawa procesowego, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź naruszeń prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.).

Nieuzasadnione pozostają postawione w skardze zarzuty naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Postępowanie administracyjne zostało wszczęte prawidłowo, podobnie przeprowadzono wszystkie kolejne jego fazy. Zakres postępowania wyjaśniającego wyznaczony w sprawie został przez treść art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia. Przepis ten stanowi o wszczęciu wobec kwalifikowanego pracownika ochrony fizycznej postępowania karnego o przestępstwo umyślne jako przesłance wydania decyzji o skreśleniu z listy takich pracowników.

Do dowodów pozwalających poczynienie ustaleń w tym zakresie zaliczyć przede wszystkim należy dokumenty wytworzone na potrzeby postępowania karnego, a konkretnie akt oskarżenia bądź wyrok sądu karnego. One bowiem przesądzają o tym czy i jaki zarzut został konkretnej osobie postawiony. W aktach sprawy znajduje się akt oskarżenia w sprawie [...] sporządzony przez prokuratora Prokuratury Rejonowej w W. przeciwko P. T. i innym, oskarżonym o przestępstwo z art. 271 § 1 i 3 k. k. popełnione w czynie ciągłym, o którym stanowi przypisany im również art. 12 k. k. Przestępstwo polegało na poświadczaniu nieprawdy co do tego, kto faktycznie prowadził zajęcia na kursach prawa jazdy. Skarżącemu zarzucono, że poświadczał fakt prowadzenia tych zajęć, mimo że faktycznie robiła to inna osoba, a konkretnie nieuprawniony do tego W. K.. Z treści uzasadnienia aktu oskarżenia wynika, że P. T. do części postawionych zarzutów się przyznał – w części poświadczania nieprawdy w dokumentacji (k. 49 aktu oskarżenia). Nie można zgodzić się ze skarżącym, że materiał dowodowy w sprawie jest niepełny i że zachodziła potrzeba jego uzupełnienia. Wprost przeciwnie, jak wynika z akt sprawy, zgromadzono wszelkie materiały do wydania decyzji, a przesłuchanie strony czy też przeprowadzenie wywiadu środowiskowego z perspektywy przesłanki uregulowanej w art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie osób fizycznych uznać należy za czynności zbędne.

Przedmiotem postępowania administracyjnego nie było przecież dokonywanie konkurencyjnych względem sądu karnego ustaleń co do sprawstwa i winy oskarżonego, lecz wyłącznie to, czy postawiono skarżącemu określonej treści zarzut. Przepis obejmuje swoją hipotezą pozostawanie w toku postępowania karnego w fazie in personam, choćby nawet jeszcze nie skierowano aktu oskarżenia. Etap ten bowiem rozpoczyna postawienie zarzutu, co wynika z art. 71 § 1 ustawy z 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego, Dz. U. z 2018 r., poz. 1987 ze zm.

Materiał dowodowy został poddany prawidłowej ocenie organu, który zgodnie z zasadą logiki i doświadczenia życiowego nie odmówił wiary dokumentowi aktu oskarżenia i innych dokumentów dotyczących kariery zawodowej skarżącego, obszernie zresztą skompletowanych. Czynności postępowania wyjaśniającego zostały zatem przeprowadzone prawidłowo, nie zostały naruszone przepisy art. 7, 77 § art. 78 i 80 k. p. a. Na prawidłowych podstawach dokonano niebudzących wątpliwości ustaleń faktycznych.

Przebieg postępowania oraz tok rozumowania organu został uzewnętrzniony w decyzji organu pierwszej instancji oraz decyzji organu odwoławczego zgodnie z art. 107 § 3 k. p. a. Uzasadnienia obu tych aktów są przekonujące i jednoznaczne. Na szczególną uwagę zasługuje w ocenie Sądu to, że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji jest zwięzłe, klarowne, spójne, a zarazem precyzyjne; nie zawiera zbędnych ustaleń czy powtórzeń, co bywa częstym mankamentem tego rodzaju dokumentów. Z kolei motywy decyzji organu odwoławczego poza wykazaniem tego, iż istotnie sprawa została ponownie, merytorycznie rozpoznana zawierają analizę zarzutów odwołania. Oba te akty stosowania prawa zostały sporządzone prawidłowo.

Nieuzasadniony pozostaje także zarzut pozbawienia strony możliwości czynnego udziału w postępowaniu, bowiem skarżący nie tylko został dopuszczony do czynności postępowania, ale też z tego prawa skorzystał. Sporządzone przez niego oświadczenie z 12 lutego 2018 r. nie pozostawia co do tego żadnych wątpliwości, podobnie jak skonsumowane przez niego prawo wniesienia odwołania. Skierowane następnie żądanie uzupełnienia materiału dowodowego ocenione zostało nie tyle jako spóźnione (wpłynęło przecież w toku postępowania), lecz jako nieuzasadnione. Gdyby wnioskowane dowody były przydatne dla załatwienia sprawy, nie było przeszkód by je przeprowadzić w postępowaniu odwoławczym. Oczekiwanie strony w tym zakresie nie spotkało się jednak z akceptacją organu odwoławczego, bowiem ten ocenił że uwzględnienie wniosków dowodowych nie wpłynęłoby na treść wydanej decyzji. Zapatrywanie to nie narusza prawa, a podane motywy czynią zadość obowiązkowi wyjaśnienia stronie przyczyn oddalenia wniosku dowodowego. Nie można podzielić stanowiska skarżącego, iż organ był obowiązany przeprowadzić wskazane dowody na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego, bowiem na skutek nieprecyzyjnego zaadresowania przesyłki – zamiast wskazać adres korespondencyjny na ul. [...] w [...], podany zresztą skarżącemu w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania (k. 123 akt administracyjnych) – skarżący wskazał adres ul. [...][...], gdzie mieści się także Komenda Miejska Policji. Warto zwrócić uwagę, że okoliczności te zostały w postępowaniu administracyjnym wnikliwie wyjaśnione. Z tego powodu do organu wnioski dowodowe trafiły do organu prowadzącego postępowanie już po wydaniu decyzji. Dodać należy, że o realizacji udziału skarżącego w postępowaniu świadczy także to, że wnioski dowodowe stały się przedmiotem analizy w postępowaniu administracyjnym. Nie uszczupla praw skarżącego uczynienie tego na etapie postępowania odwoławczego, którego istota przecież polega na rozpoznaniu sprawy ponownie w jej całokształcie.

Przepis art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia jest jasny i nie budzi wątpliwości co do podstaw wydania decyzji o skreśleniu osoby z listy kwalifikowanych pracowników ochrony. Wszczęcie postępowania karnego o przestępstwo umyślne obliguje organ do skreślenia z listy pracowników kwalifikowanych ochrony fizycznej. Akt ten nosi przymiot decyzji związanej; organ nie miał wyboru co do tego, czy skreślenia dokonać, czy też nie. Było to jego obowiązkiem w przypadku ustalenia, że istotnie wobec skarżącego toczy się postępowanie karne o przestępstwo umyślne.

W art. 271 § 1 k. k. stypizowano przestępstwo fałszu intelektualnego dokumentu, a więc czyn zabroniony polegający na poświadczeniu nieprawdy w dokumencie mającym znaczenie prawne. Przestępstwo to ma charakter tylko umyślny; należy ono, zgodnie z art. 7 § 3 k. k., do występków, a zatem można byłoby je popełnić nieumyślnie tylko wówczas, gdyby – po myśli art. 8 k. k. – w ustawie tak postanowiono. Ustawodawca tak jednak nie zdecydował pozostawiając jedynie typ umyślny, a w art. 271 § 3 k. k. spenalizowano kwalifikowaną postać tego przestępstwa, ze względu na zamiar kierunkowy, obejmujący dążenie do uzyskania korzyści majątkowej bądź osobistej. Strona podmiotowa przestępstwa fałszu intelektualnego dokumentu wyrażać się może zatem w umyślności w postaci ewentualnej bądź bezpośredniej, w tym z jej zaostrzonym wariantem, kierunkowym. Skarżącemu zarzucono ów czyn kwalifikowany i to w czynie ciągłym, a więc w warunkach wielokrotności przestępnego zachowania. Nie ma zatem żadnych wątpliwości co do tego, że zostały spełnione przesłanki do wydania decyzji o skreśleniu go z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.

Reasumując, zaskarżona decyzja, ani poprzedzające jej wydanie postępowanie nie zostały dotknięte wskazanymi w skardze, ani żadnymi innymi naruszeniami prawa. Z tych wszystkich przyczyn, Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.