Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 767/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-05-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 i 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędzia WSA Renata Nawrot /sprawozdawca/, Protokolant Referent Małgorzata Domagalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2013 r. sprawy ze skargi M. D. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia 1) oddala skargę; 2) przyznaje od Skarbu Państwa i nakazuje wypłacić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata A. O. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć i 20/100) złotych stanowiącą 23% podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga M. D. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. odmawiającego przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r.

Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawia się następująco:

Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. (PINB, organ I instancji) nałożył na M. D. (skarżący) grzywnę w celu przymuszenia, z powodu uchylania się od wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym. Przesyłka zawierająca ww. postanowienie została doręczona skarżącemu w dniu [...] kwietnia 2010 r. Pismem z dnia [...] maja 2010 r. (data nadania) skarżący wniósł zażalenie na powołane postanowienie.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (WINB, organ odwoławczy) postanowieniem Nr [...] z dnia [...] maja 2010 r. stwierdził uchybienie przez skarżącego terminu do wniesienia zażalenia. Na skutek wniesionego przez skarżącego środka zaskarżenia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 3 marca 2011 r., sygn. akt VIII SA/Wa 828/10 skargę oddalił.

Pismem z dnia [...] maja 2010 r. skarżący złożył do organu I instancji wniosek

o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na postanowienie PINB z dnia [...] kwietnia 2010 r., wskazując w uzasadnieniu, że o uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia dowiedział się z pisma organu datowanego na [...] maja 2010 r., które doręczono mu w dniu [...] maja 2010 r. Podniósł, że uchybił terminowi bez swojej winy, jest rolnikiem, a nie prawnikiem, zaś przy obliczaniu terminu dodał jeden dzień z uwagi na datę [...] maja 2010 r. – dzień ustawowo wolny od pracy. O tym, że w sposób błędny obliczył termin dowiedział się dopiero z kolejnego pisma organu i w przepisanym terminie złożył wniosek o przywrócenie terminu. Do wniosku dołączył nowe zażalenie

z dnia [...] maja 2010 r. na postanowienie PINB z [...] kwietnia 2010 r.

Następnie postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] WINB odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, że skarżący, wnosząc zażalenie, nie złożył jednocześnie z nim wniosku o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Tym samym nie zostały spełnione przesłanki z art. 58 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000, Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej Kpa). Na skutek wniesionej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 3 marca 2011 r., sygn. akt VIII SA/Wa 829/10 uchylił zaskarżone postanowienie. Podstawę rozstrzygnięcia stanowiło ustalenie przez Sąd, iż organ odwoławczy nie poddał wszechstronnej analizie i ocenie złożonego przez skarżącego wniosku o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia, nie odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia do przesłanek wymienionych w art. 58 § 1 i 2 Kpa, przez co nie odpowiada ono w pełni wymogom art. 107 § 3 Kpa. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, w wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku, Sąd zobowiązał WINB do ustalenia, czy zaistniały łącznie wszystkie przesłanki przewidziane ww. przepisem,

a w szczególności, czy skarżący uprawdopodobnił brak swojej winy w uchybieniu terminu.

Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r. WINB ponownie odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia [...] kwietnia 2010 r. Przesłankę powyższego stanowił prawomocny wyrok Sądu z 3 marca 2011 r., podjęty w sprawie sygn. akt VIII SA/Wa 828/10, oddalający skargę na postanowienie organu odwoławczego Nr [...] z [...] maja 2010 r. stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. W ocenie WINB, rozpoznającego sprawę ponownie, niedopuszczalne byłoby prowadzenie postępowania wyjaśniającego, dotyczącego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia [...] kwietnia 2010 r., jeśli już stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia tego zażalenia.

Na skutek kolejnej skargi skarżącego Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Warszawie wyrokiem z dnia 7 marca 2012 r., sygn. akt 844/11 orzekł o uchyleniu postanowienia WINB Nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r.. Podstawę powyższego stanowiło ustalenie przez Sąd, że pomimo wytycznych wynikających z wyroku Sądu w sprawie VIII SA/Wa 829/10 do złożonego wniosku o przywrócenie terminu, organ odwoławczy nie rozpoznał istoty sprawy, nie odniósł się w jakikolwiek sposób w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia do przesłanek z art. 58 § 1 i 2 Kpa, przez co nie odpowiada ono w pełni wymogom art. 107 § 3 Kpa. Powyższe zaniechania powodują, że postanowienie nie odpowiada prawu, bowiem organ nie dokonał ustalenia wszystkich przesłanek warunkujących możliwość prawidłowego rozpoznania złożonego wniosku, a nadto uchybił art. 153 p.p.s.a.

W rezultacie postanowieniem Nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. WINB na podstawie art. 123 w związku z art. 58 oraz art. 59 § 2 Kpa, po ponownym rozpoznaniu wniosku skarżącego z [...] maja 2010 r. orzekł o odmowie przywrócenia do wniesienia zażalenia na postanowienie PINB Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r.

W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia, po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania organ odwoławczy podał, iż warunkiem skuteczności czynności procesowej - wniesienia zażalenia - jest zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność zażalenia, czego następstwem jest ostateczność zaskarżonego rozstrzygnięcia. W świetle regulacji art. 141 § 2 Kpa zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia stronie, a gdy postanowienie zostało ogłoszone ustnie - od dnia jego ogłoszenia stronie, o czym skarżący został poprawnie pouczony w postanowieniu PINB Nr [...] z [...] kwietnia 2010 r. W razie uchybienia terminu jak wyjaśnił organ, zgodnie z treścią art. 58 § 1 Kpa, następuje to w sytuacji uprawdopodobnienia przez zainteresowanego, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Wniosek w tym zakresie należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (art. 58 § 2 Kpa). O przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia (art. 59 § 2 Kpa). W niniejszej sprawie organem właściwym jest WINB.

Oceniając materiał dowodowy sprawy, po przypomnieniu przebiegu postępowania, organ odwoławczy wskazał, iż zażalenie wniesione zostało za pośrednictwem poczty w dniu [...] maja 2010 r., tj. z uchybieniem terminu do jego wniesienia. W dniu [...] maja 2010 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na ww. postanowienie, wskazując że o uchybieniu temu terminowi dowiedział się w dniu [...] maja 2010 r., tj. w dacie doręczenia mu pisma PINB z dnia [...] maja 2010 r., przy którym przekazano zażalenie do organu odwoławczego.

WINB stwierdził, iż przedmiotowy wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia złożony został w ustawowym terminie wyznaczonym do dokonania tej czynności. Analizując natomiast podnoszone przez skarżącego podstawy wniosku organ ten uznał, iż skarżący nie uprawdopodobnił braku swojej winy w niedotrzymaniu terminu do złożenia zażalenia. Podał, iż wskazana we wniosku przyczyna uchybienia terminowi do wniesienia zażalenia była jak najbardziej zależna od zobowiązanego. Błędne wyliczenie daty do wniesienia środka zaskarżenia jest błędem po stronie osoby wnoszącej zażalenie. Bez znaczenia pozostaje powoływanie się na nieznajomość przepisów procedury administracyjnej. Dochowanie należytej staranności w składaniu środka zaskarżenia (zażalenia) leży w interesie strony postępowania. Nie podzielił zatem argumentów skarżącego, że popełniony przez niego błąd w wyliczeniu właściwego terminu do wniesienia zażalenia nie stanowi jego winy w uchybieniu terminu do wniesienia środka zaskarżenia.

Odnosząc się natomiast do powodów uchybienia terminowi przywołanych przez skarżącego w piśmie z [...] maja 2011 r. stanowiącym uzupełnienie wniosku

o przywrócenie terminu WINB wywiódł, iż pozostają one bez wpływu na ocenę ww. wniosku. Pismo to zostało wniesione po roku od daty wniesienia właściwego wniosku, ponadto powoływana przyczyna uchybienie terminowi do złożenia zażalenia jest zupełnie inna niż określona w samym wniosku. Skarżący powołał się bowiem na zły stan zdrowia w czasie kiedy przysługiwał mu termin do wniesienia zażalenia, przy czym okoliczność powyższa nie została potwierdzona żadną dokumentacją lekarską.

Skargę do sądu administracyjnego na powołane rozstrzygnięcie złożył skarżący (M. D.) wnioskując o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Wydanemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie przepisów postępowania tj.: art. 58 § 1, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa.

Podniósł, iż zażalenie złożył z jednodniowym przekroczeniem terminu. W okresie biegu terminu do złożenia zażalenia, a dokładnie w dniu [...] maja 2010 r. podczas prowadzonych prac polowych podniósł worek z ziemniakami do sadzenia, wskutek czego doznał ostrego bólu w kręgosłupie. Ból uniemożliwiał mu poruszanie się. W tym czasie korzystał z pomocy masażysty, który przez dwa dni wykonywał intensywne masaże, dzięki którym mógł znowu się poruszać. Wyjaśnił, iż od [...] lat leczy się

z powodu [...], przyczyną tej choroby jest przede wszystkim jest praca fizyczna, dolegliwością jest silny ból promieniujący od [...] do [...]. Z powodu silnego bólu nie był w stanie złożyć zażalenia w terminie, ponieważ przez 2 dni nie wychodził z domu i nie mógł się samodzielnie poruszać. Dopiero [...] maja 2010 r. poczuł się lepiej i był w stanie napisać i złożyć zażalenie. Nie zdawał sobie sprawy z tego, że termin upłynął poprzedniego dnia. Za nieuzasadnione uznał argumenty organu odwoławczego, że miał obowiązek dostarczania stosownych zaświadczeń od lekarza, bowiem organy nie mają prawa żądać od strony takich informacji, wystarczy w tym zakresie samo uprawdopodobnienie okoliczności wskazanych we wniosku o przywrócenie terminu. Podkreślił także, iż obiektywnie uprawdopodobnił swój brak winy w przekroczeniu terminu do wniesienia zażalenia.

W odpowiedzi na skargę WINB podtrzymał argumentację przedstawioną

w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlegają, zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku decyzji) zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się, więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta dokonywana jest według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwana dalej p.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba, że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Kluczowym dla rozpoznania niniejszej sprawy jest ustalenie, czy wydane przez organ odwoławczy postanowienie w zakresie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia jest zasadne oraz czy poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem wyjaśniającym.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż niniejsza sprawa już dwukrotnie była przedmiotem oceny Sądu. W wyroku z dnia 3 marca 2011 r., sygn. akt VIII SA/Wa 829/10 uchylającym postanowienie WINB z [...] czerwca 2010 r., Sąd wskazał, iż organ odwoławczy w jakikolwiek sposób w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia nie odniósł się do złożonego przez skarżącego wniosku o przywrócenie terminu, przez co wydane rozstrzygnięcie nie odpowiadało wymogom art. 107 § 3 Kpa.

W drugim wyroku z 7 marca 2012 r., sygn. akt VIII SA/Wa 844/11, podjętym po wydaniu postanowienia WINB z [...] lipca 2011 r. Sąd stwierdził, że organ odwoławczy, pomimo uzyskanych wytycznych w wyroku Sądu w sprawie VIII SA/Wa 829/10, do złożonego wniosku o przywrócenie terminu nie odniósł się w jakikolwiek sposób w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia (nie rozpoznał istoty sprawy), przez co nie odpowiada ono w pełni wymogom art. 107 § 3 Kpa. Powyższe zaniechania powodują, że postanowienie nie odpowiada prawu, a nadto organ uchybił art. 153 p.p.s.a.

Analizując sprawę w tym zakresie Sąd stwierdza, iż w aktualnie zaskarżonym postanowieniu organ odwoławczy prawidłowo wykonał wszelkie zalecenia Sądu wynikające z ww. orzeczeń. Uzasadnienie ww. postanowienia wskazuje, iż w sprawie rozważone zostały podnoszone przez skarżącego przesłanki przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia w kontekście obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa.

Podstawę objętego skargą rozstrzygnięcia stanowił art. 58 Kpa, zgodnie z którym w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (§ 1), przy czym prośbę

o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (§ 2). Przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2 jest niedopuszczalne (§ 3).

Z powołanej regulacji wyraźnie wynika, że organ administracji publicznej jest obowiązany przywrócić termin, gdy zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: uchybienie terminowi nastąpiło bez winy zainteresowanego i brak winy zostanie uprawdopodobniony; zainteresowany złożył wniosek o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu; zainteresowany dopełnił czynności, dla której określony był termin jednocześnie ze złożeniem wniosku

o przywrócenie terminu.

Zaznaczenia wymaga, że w doktrynie i orzecznictwie utrwalony jest pogląd wskazujący, iż przy ocenie braku winy organ administracji publicznej powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie

o swoje interesy. Przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Brak winy zachodzi tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. wyrok NSA z 28 listopada 2012 r. sygn. akt I OSK 1257/11, niepubl. dostępny

w CBOSA, B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszaw 2012, s. 282). Przywrócenie terminu może więc mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W judykaturze do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez stronę lub jej pełnomocnika zalicza się przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar, nieprawidłowe doręczenie pisma. Tylko w takich warunkach można przyjąć brak winy w uchybieniu terminu. Przywrócenie terminu nie jest natomiast możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa.

Obowiązkiem wnoszącego prośbę o przywrócenie terminu jest uprawdopodobnienie okoliczności, które spowodowały niemożność dokonania czynności w terminie. Strona powinna zatem uprawdopodobnić, że mimo zachowania należytej staranności nie mogła dokonać czynności w terminie z powodu istnienia przeszkody od niej niezależnej, trudnej w danych warunkach do przezwyciężenia.

Bezsporną w niniejszej sprawie jest okoliczność, że postanowienie PINB z dnia [...] kwietnia 2010 r. doręczone zostało skarżącemu w dniu [...] kwietnia 2010 r. Bezsporny jest także fakt, iż zażalenie na ww. postanowienie skarżący wniósł za pośrednictwem poczty w dniu [...] maja 2010 r. tj. z jednodniowym uchybieniem terminu do dokonania tej czynności. Nie budzi zastrzeżeń Sądu fakt, iż o uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia skarżący dowiedział się z doręczonego w dniu [...] maja 2010 r. pisma PINB o przekazaniu zażalenia organowi odwoławczemu. Ponadto wniosek

o przywrócenie terminu wniesiony został z zachowaniem siedmiodniowego terminu zakreślonego do dokonania tej czynności, o którym mowa w art. 58 § 2 Kpa.

Sporną w niniejszej sprawie jest okoliczność, czy skarżący uprawdopodobnił, że do uchybienia terminowi doszło bez jego winy. Zdaniem Sądu, skarżący nie uprawdopodobnił, że w chwili upływu terminu do wniesienia zażalenia, rzeczywiście istniała niezależna od niego przeszkoda, uniemożliwiająca mu wniesienie tego środka zaskarżenia. Ze złożonego w tym zakresie wniosku z dnia [...] maja 2010 r. wynika bowiem, iż uchybienie terminowi nastąpiło na skutek błędnego obliczenia terminu przez skarżącego, poprzez doliczenie do siedmiodniowego terminu jednego dnia, z uwagi na ustawowo wolny od pracy dzień [...] maja 2010 r. Skarżący, który nie jestem prawnikiem uważał, że taki sposób liczenia terminu jest logiczny i prawidłowy. Z kolei w piśmie z dnia [...] maja 2011 r. (po upływie roku czasu) stanowiącym uzupełnienie ww. wniosku skarżący podał, iż nie wniesienie zażalenia w terminie spowodowane było urazem kręgosłupa, jakiego doznał w dniu [...] maja 2010 r. podczas wykonywania prac związanych z prowadzeniem działalności rolniczej. Wskazał przy tym, iż na [...] leczy się od [...] lat.

Oceniając wskazane wyżej podstawy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia uznać należy, iż skarżący nie uprawdopodobnił w sposób przekonywujący, iż niedochowanie terminu do wniesienia środka zaskarżenia nastąpiło bez jego winy. Od strony postępowania można oczekiwać i wymagać szczególnej staranności w zakresie prowadzenia swych spraw. W tym też kontekście należy oceniać przesłankę braku winy. Usprawiedliwieniem dla powyższego nie może być zarówno nieznajomość prawa, czy też błędne ustalenie terminu do wniesienia zażalenia.

Po pierwsze usprawiedliwienie uchybienia terminowi nieznajomością prawa,

w świetle ustalonej linii orzecznictwa sądowoadministracyjnego oraz poglądów doktryny nie może być uznane za okoliczność uwiarygodniającą brak winy w uchybieniu terminowi (por. wyroki NSA z 29 sierpnia 1997 r., sygn. akt III SA 101/96, Lex 30857; wyrok NSA z 6 listopada 1998 r., sygn. akt I SA/Łd 153/97; wyrok WSA w Lublinie z 23 czerwca 2005 r., sygn. akt III SA/Lu 243/05). Także błędne obliczenie terminu do wniesienia zażalenia nie świadczy o braku winy w uchybieniu terminu w sytuacji, gdy strona była prawidłowo pouczona o zasadach i trybie wniesienia środka zaskarżenia. Osoba należycie dbająca o swoje interesy powinna bowiem dokładnie sprawdzić terminy, których dochowanie warunkuje skuteczność dokonywanych czynności procesowych. Przeciwnie w orzecznictwie przyjmuje się, iż strona, która mimo prawidłowego pouczenia, nie stosuje się do tego pouczenia nie może skutecznie powoływać się na brak winy w uchybieniu terminu, jeżeli nie zaistniały przeszkody uniemożliwiające dokonanie czynności w terminie (por. postanowienie NSA z 23 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OZ 346/08). Jak wynika z przedstawionych Sądowi akt administracyjnych, postanowienie PINB z [...] kwietnia 2010 r. (k. [...] akt organu I instancji) zawiera prawidłowe pouczenie w tym zakresie.

Analizując drugą wskazaną przez skarżącego podstawę uchybienia terminowi Sąd stwierdza, iż organ odwoławczy prawidłowo przyjął, iż jest ona niewiarygodna. Wskazana została bowiem po ponad roku od złożenia wniosku o przywrócenie terminu

i nie stanowi uzupełnienia pierwotnie powoływanej przyczyny uchybienia. Jest to bowiem zupełnie nowa okoliczność. Skarżący w żaden sposób nie wykazał, iż doznał urazu, który uniemożliwiał mu dokonanie czynności. Nie przedstawił na powyższą okoliczność żadnych dokumentów np. recept, zaświadczeń lekarskich np. w zakresie skierowania na rehabilitację. Wprawdzie z przepisu wynika okoliczność uprawdopodobnienia, to nie mniej trudno przyjąć za wiarygodną wersję skarżącego, który po ponad roku czasu od zdarzenia przypomniał sobie dokładnie i precyzyjnie o datach wykonywania czynności polowych, czy też masażach. Brak wskazania innych okoliczności tego ewentualnego zdarzenia ( np. potwierdzenie lekarskie), czyni wersję skarżącego za niewiarygodną,

a tym samym powoduje brak uprawdopodobnienia tejże okoliczności.

Jak wskazano w wyżej przedstawionych rozważaniach do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez stronę lub jej pełnomocnika zalicza się przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar, nieprawidłowe doręczenie pisma. Nawet przy założeniu, iż do zachorowania skarżącego doszło w dniu [...] maja 2010 r., to mógł on w ocenie Sądu - przy wniesieniu zażalenia skorzystać z pomocy żony (w piśmie z [...] maja 2011 r. skarżący nie wyjaśnił, dlaczego tego nie uczynił).

W świetle powyższych rozważań Sąd stwierdza, iż wydane przez organ odwoławczy rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia zażalenia jest prawidłowe. Ponadto analizując przebieg niniejszego postępowania Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa procesowego, które skutkowałyby wyeliminowaniem go z obrotu prawnego. Zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie.

Mając na uwadze powołane wyżej okoliczności, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.

Na podstawie art. 250 p.p.s.a. Sąd orzekł o przyznaniu na rzecz adwokata A. O. kwoty 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwoty 55,20 (pięćdziesiąt pięć i 20/100) złotych stanowiącej 23% podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.