Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1259/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2013-12-03 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. J. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. postanawia: przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Wnioskiem, uzupełnionym na formularzu PPF w dniu 21 października 2013 r., skarżący M. J. zwrócił się w niniejszej sprawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.

W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. Poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.

Powołane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 p.p.s.a. Zatem to rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione.

Na podstawie złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach z dnia 21 października 2013 r. oraz przedłożonych przez niego na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 28 października 2013 r. dodatkowego oświadczenia z dnia 18 listopada 2013 r. i dokumentów źródłowych (odpisów: decyzji z dnia [...] października 2012 r. o uznaniu za osobę bezrobotną, dokumentu poświadczającego stawiennictwo w urzędzie pracy, zajęcia wierzytelności z dnia [...] listopada 2013 r., zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego i zakazie wypłat z dnia [...] listopada 2013 r., tytułu wykonawczego z dnia [...] września 2013 r. i zaświadczenia z urzędu skarbowego z dnia [...] listopada 2013 r.) ustalono, że wnioskodawca od dnia [...] października 2012 r. jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku z tego tytułu, w ubiegłym roku podatkowym nie osiągnął żadnego dochodu i nie złożył zeznania podatkowego, prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, utrzymując się z zajęć dorywczych – w listopadzie osiągnął z tego tytułu dochód w wysokości 400 zł. Wnioskodawca nie ma żadnych oszczędności, papierów wartościowych, przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro ani samochodów, posiada natomiast wymagalne i egzekwowane cywilnoprawne zobowiązania finansowe w łącznej wysokości 444.810,89 zł (stan na [...] listopada 2013 r.) oraz zaległości podatkowe w kwocie 26.035,80 zł (należność główna plus odsetki naliczone na dzień [...] września 2013 r.), jego majątek stanowi dom o powierzchni 430 m2, który został zajęty przez komornika sądowego – podobnie jak wierzytelność i rachunki bankowe – w ramach prowadzonego względem wnioskodawcy postępowania egzekucyjnego.

Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne, w szczególności to, że wnioskodawca jest osobą bezrobotną, nie posiada stałego źródła utrzymania, jak również zasobów finansowych, uznano, że wykazał on, że nie ma aktualnie realnych możliwości płatniczych uiszczenia – bez uszczerbku koniecznego utrzymania – kosztów sądowych w niniejszej sprawie, w tym wpisu od skargi w wysokości 594 zł.

Z tych względów na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.