Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 818/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-01-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżone postanowienie w całości
Powołane przepisy: article: art. 44 par. 1, art. 109 par. 1, art. 10, art. 64 par. 1, art. 33 par. 2 i 3, art. 134
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Borońska (sprawozdawca), Sędzia WSA Jerzy Strzebinczyk, Małgorzata Malinowska-Grakowicz, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi S. K. na postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] czerwca 2015 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania uchyla zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Oddziału Regionalnego (DOR) ARiMR w W., stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w W. z dnia [...] września 2014 r., nr [...], ustalającej S. K. (dalej: skarżący, strona) kwoty nienależnie pobranych płatności rolnośrodowiskowych w wysokości [...] zł.

Z akt sprawy wynika, że Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w W. dnia [...] wrzesnia 2014 wydał decyzję nr [...] o ustaleniu skarżącemu kwoty nienależnie pobranych płatności rolnośrodowiskowych w wysokości [...] zł. Przedmiotowa decyzja została wysłana listem poleconym za zwrotnym potwierdzeniem odbioru na adres pełnomocnika strony – G. K. podany we wniosku o wpis do ewidencji producentów, tj. ul. [...][...][...] , [...] P. Z. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, przesyłka została awizowana w dniu 3 października 2014 r., a zawiadomienie umieszczono na drzwiach mieszkania adresata. W związku z tym, iż nie podjęto jej w terminie 7 dni od pozostawienia zawiadomienia, przesyłkę awizowano powtórnie, a następnie w związku z brakiem podjęcia, przesyłkę zwrócono nadawcy.

Organ uznał decyzję za doręczoną w trybie określonym w art. 44 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego z dnia 14 czerwca 1960 r. (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) – dalej: k.p.a. i przyjął w związku z powyższym za datę odbioru decyzji dzień 17 października 2014 r.

Od powyższej decyzji strona złożyła w dniu 16 kwietnia 2015 r. (data stempla pocztowego) odwołanie, do Dyrektora OR ARiMR w W. Stwierdzając, że termin na wniesienie odwołania nie został dochowany Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w W. wydał zaskarżone postanowienie. W odwołaniu zarzucono organowi naruszenie art. 44 §1 k.p.a. w związku z art. 109 §1 k.p.a. , poprzez bezpodstawne uznanie, że zaskarżona decyzja z dnia [...] września 2014 r. został a skutecznie doręczona stronie w drodze tzw. fikcji doręczenia, pomimo że organ nie posiada wystarczających dowodów, potwierdzających powiadomienie adresata o nadejściu przesyłki. Z ostrożności procesowej, wobec otrzymania z opóźnieniem kopii ww. decyzji, odwołujący podniósł, że doszło do naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. w związku z art. 8 k.p.a. poprzez niezawiadomienie strony o wszczęciu postępowania, a w konsekwencji pozbawienie jej czynnego udziału w postępowaniu. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania doręczono bowiem G. K., który zgodnie z treścią pełnomocnictwa z dnia 6 maja 2010 r. upoważniony był wyłącznie do składania wniosków i reprezentowania skarżącego przez organami ARiMR w przedmiocie przyznania płatności rolno środowiskowej, nie zaś w zakresie ustalania nienależnie pobranych płatności rolno środowiskowych w latach 2010-2012. Ponadto w odwołaniu zawarto zarzuty naruszenia art. 7, art. 8, art. 9 i art. 77 k.p.a. poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego oraz nieuzasadnione i nieznajdujące oparcia w zebranych dowodach przyjęcie, że na kontrolowanych w dniach [...] lipca 2013 r. gruntach należących do skarżącego brak było wymaganej obsady drzew. Do odwołania dołączono szereg dokumentów, w ty, kopię pełnomocnictwa udzielonego przez skarżącego S. K. , datowanego na dzień 6 maja 2010 r.

Zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w W. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Odnosząc się do podniesionych w odwołaniu zarzutów strony organ odwoławczy podkreślił, że w aktach sprawy jedynym aktualnym pełnomocnictwem jakim dysponował Kierownik BP ARiMR w W. było pełnomocnictwo udzielone panu G. K. w dniu 16 marca 2015 r., które w swoim zakresie upoważniało pełnomocnika do reprezentowania mocodawcy i dokonywania w jego imieniu wszelkich niezbędnych czynności formalnych, prawych i faktycznych, w tym do składnia wszelkich niezbędnych wniosków, oświadczeń i podpisów przed organami ARiMR. Dołączona do odwołania kopia pełnomocnictwa udzielonego w dniu 6 maja 2010 r., nigdy wcześniej nie była znana organom Agencji, bowiem nigdy wcześniej nie została im przedłożona. Tym samym Kierownik BP ARiMR słusznie przyjął, iż korespondencję dotyczącą postępowania w sprawie ustalenia nienależnie pobranych przez stronę płatności należy kierować na jego pełnomocnika – G. K.. Co więcej, w dniu 24 września 2014 r. G. K., po zapoznaniu się z treścią skierowanego do niego, jako pełnomocnika strony pisma z dnia 18 lipca 2014 r. o możliwości dokonania zwrotu nienależnie pobranych płatności rolnośrodowiskowych za 2010, 2011 i 2012 rok złożył w imieniu strony pismo z dnia 31 lipca 2014 r., w którym zwrócił się o wstrzymanie jakichkolwiek działań mających na celu zwrot otrzymanych kwot tytułem świadczeń rolno środowiskowych. Ponadto pismem z 22 września 2014 r. wnosił o zawieszenie postępowania w sprawie ustalenia nienależnie pobranych płatności, po tym, jak w dniu 15 września 2014 r. (co wynika z dokumentu zwrotnego potwierdzenia odbioru) zapoznał się z treścią zawiadomienia o wszczęciu takiego postępowania. Biorąc pod uwagę powyższe, nie było podstaw do zaakceptowania zarzutów strony, ponieważ z treści pełnomocnictwa z dnia 16 marca 2010 r. jakie znajdowało się w aktach sprawy wynikało, iż skarżący upoważnił G. K. do wszelkich czynności formalnych i faktycznych przed organami ARiMR.

W skardze na powyższe postanowienie strona zarzuciła organowi naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy tj.:

- art. 32 i 33 k.p.a., poprzez przyjęcie że w ramach postępowania w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności rolnośrodowiskowych, w toku którego wydana została ww. decyzja z [...] września 2014 r., pełnomocnikiem skarżącego był G. K. - podczas gdy do akt przedmiotowego postępowania nie zostało złożone jakiekolwiek pełnomocnictwo, z którego wynikałoby umocowanie tej osoby do reprezentowania go w tym postępowaniu,

- naruszenie przepisów prawa, art. 65 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r. poz. 121) – dalej: k.c. w zw. z art. 33 § 1 i § 2 k.p.a. w związku z art. 6 k.p.a., polegające na błędnej wykładni zakresu udzielonych przez skarżącego pełnomocnictw G. K. i w konsekwencji błędne przyjęcie, że G. K. był umocowany do działania za stronę również w postępowaniu w przedmiocie ustalenia nienależnie pobranych płatności rolno środowiskowych, podczas gdy nie był on kiedykolwiek umocowany do reprezentowania skarżącego w tym zakresie, a udzielone pełnomocnictwa ograniczone były konkretnie do reprezentowania go w postępowaniu przed ARiMR w przedmiocie przyznania płatności unijnych oraz prowadzenia gospodarstwa rolnego,

- co w konsekwencji skutkowało naruszeniem art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez pozbawienie skarżącego prawa do czynnego udziału w postępowaniu na etapie pierwszoinstancyjnym, polegające na niezawiadomieniu skarżącego o wszczęciu postępowania w przedmiocie ustalenia wysokości nienależnie pobranych dopłat rolno środowiskowych, a tym samym naruszeniu gwarancji proceduralnych w zakresie prowadzenia postępowania dowodowego w administracji i uniemożliwieniu mu obrony swoich praw, jak również poprzez brak doręczenia mu przedmiotowej w sprawie decyzji, przez co postępowanie to zostało przeprowadzone w sposób budzący zaufania obywateli do organów administracyjnych,

- naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mające wpływ na wynik sprawy, art. 44 § 1 k.p.a. w zw. z art. 109 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, iż zaskarżona decyzja została skutecznie doręczona stronie w drodze doręczenia zastępczego tzw. fikcji doręczenia - co miało wpływ na wynik sprawy, albowiem organ bezpodstawnie i wbrew obowiązującym przepisom przyjął, iż wskazana decyzja została w sposób prawidłowy wprowadzona do obrotu prawnego w drodze zastosowania art. 44 § 1 k.p.a. i jako taka może wywołać jakiekolwiek skutki prawne, pomimo że organ nie znajdował się i nie znajduje w posiadaniu niebudzących wątpliwości dowodów, potwierdzających zawiadomienie adresata o nadejściu przesyłki, pozostawieniu jej w oddawczym urzędzie pocztowym przez określony czas i to w sposób określony wskazanym wyżej przepisem.

Mając na uwadze powyższe zarzuty strona wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i skierowanie sprawy do dalszego prowadzenia organowi II instancji.

Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w W. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna.

Należy wskazać, że sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonego postanowienia z punktu widzenia jego legalności, to znaczy zgodności tego postanowienia z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., przywoływanej dalej jako "p.p.s.a.") wynika, że zaskarżone postanowienie winno ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy przy tym zaznaczyć, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi,ani powołaną w niej podstawą prawną i stosuje przewidziane ustawą środki, w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia (art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a.).

Podstawą prawną wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania jest art. 134 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Z treści cytowanego przepisu należy wywodzić, że w razie ustalenia przez organ II instancji, że odwołanie zostało wniesione po upływie terminu, a jakim mowa w art. 129 k.p.a., zaś strona nie wniosła o przywrócenie tego terminu, organ nie ma prawa rozpatrzyć odwołania, ale jest zobowiązany wydać postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do jego wniesienia.

Termin do wniesienia odwołania, zgodnie z art. 129 k.p.a. wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Stosowanie treści art. 40. § 1 k.p.a., pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi. Jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Jeżeli ustanowiono kilku pełnomocników, doręcza się pisma tylko jednemu pełnomocnikowi. Strona może wskazać takiego pełnomocnika (§ 2 ). Zasadą, w przypadku osób fizycznych, jest doręczanie pism osobiście stronie, na adres jej zamieszkania lub w miejscu pracy ( art. 42 § 1 k.p.a.), od czego przewidziane są wyjątki wskazane w przepisach art. 42 § 2 i 3, art. 43 i art. 44. Zgodnie z art. 44 § 4 k.p.a., na który powołuje się w niniejszej sprawie organ, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Zgodnie z art. 44 § 1 k.p.a. operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczenia pisma przez operatora pocztowego. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3).

Bezsporną okolicznością w sprawie jest, że wskazana na wstępie decyzja w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności rolno środowiskowych została wysłana na adres G. K., traktowanego przez Kierownika ARiMR w W. jako pełnomocnika skarżącego. Zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w Urzędzie pocztowym na 14 dni pozostawiono dnia 3 października 2014 r. na drzwiach mieszkania adresata – G. K.. Odwołanie S. K. z dnia 15 kwietnia 2015 r. wpłynęło do organu odwoławczego 20 kwietnia 2015 r., a więc niewątpliwie po upływie 14 dni od dnia 17 października 2014 r., który to dzień organ przyjął za datę doręczenia decyzji w trybie art. 44 § 4 k.p.a. .

Przedmiotem sporu pomiędzy skarżącym a organem pozostaje, czy organ I instancji był uprawniony do uznania G. K. za pełnomocnika uprawnionego do reprezentowania strony w postępowaniu, a tym samym, czy w ogóle doszło do prawidłowego doręczenia decyzji – a w konsekwencji, czy można mówić o upływie terminu do wniesienia odwołania. Rozstrzygnięcie powyższej kwestii wymaga zatem odniesienia się w pierwszej kolejności do przepisów regulujących reprezentacje strony w postępowaniu administracyjnym przez pełnomocnika.

W myśl art. 32 k.p.a., strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Warunki skutecznego ustanowienia pełnomocnika w postępowaniu określa z kolei art. 33 k.p.a. I tak, zgodnie z tą regulacją, pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych (§ 1), zaś pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie, w formie dokumentu elektronicznego lub zgłoszone do protokołu (§ 2). Pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Organ administracji publicznej może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony (§ 3). W sprawach mniejszej wagi organ administracji publicznej może nie żądać pełnomocnictwa, jeśli pełnomocnikiem jest członek najbliższej rodziny lub domownik strony, a nie ma wątpliwości co do istnienia i zakresu upoważnienia do występowania w imieniu strony (§ 4). Regulacje zawarte w §2a i 3a dotyczą pełnomocnictwa złożonego formie dokumentu elektronicznego, co nie miało miejsca w rozpoznawanej sprawie.

Z przytoczonych wyżej przepisów wynika zatem jednoznacznie, że dla wykazania, że pełnomocnik został dla strony ustanowiony, niezbędne jest okazanie dokumentu stwierdzającego ustanowienie takiego pełnomocnictwa. To właśnie z momentem przedstawienia pełnomocnictwa podpisanego przez mocodawcę pełnomocnik wykazuje umocowanie do działania w postępowaniu, a organ uzyskuje możliwość zbadania prawidłowości i zakresu pełnomocnictwa. Czym innym jest bowiem sam stosunek pełnomocnictwa, istniejący pomiędzy mocodawcą a pełnomocnikiem, od ustanowienia pełnomocnika w postępowaniu. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że aby pełnomocnictwo mogło wywrzeć skutki w postępowaniu musi ono zostać uzewnętrznione, czyli informacja o jego istnieniu musi dotrzeć do organu po myśli art. 33 § 2 k.p.a. Informacja ta zgodnie z obowiązującą w postępowaniu administracyjnym zasadą pisemności (art. 14 § 1 k.p.a.) musi znaleźć odzwierciedlenie w aktach sprawy. Stosownie bowiem do art. 33 § 3 zd. 1 k.p.a. pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa.

W rozpoznawanej sprawie organ powołuje się na znajdujące się w jego posiadaniu pełnomocnictwo udzielone przez skarżącego G. K. w dniu 16 marca 2010 r., Z akt administracyjnych wynika – i co potwierdza organ w zaskarżonym postanowieniu – że powyższe pełnomocnictwo zostało przez skarżącego złożone do ARiMR wraz z wnioskiem (zmieniającym dane) o wpis do ewidencji producentów, a wszczynając postępowanie w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności organ opierał się na dokonanym na tej podstawie wpisie do systemu ZSZiK. Zakres pełnomocnictwa określono następująco; " do reprezentowania i dokonywania w moim imieniu wszelkich niezbędnych czynności formalnych, prawnych i faktycznych, w tym do składania wszelkich niezbędnych wniosków, oświadczeń i podpisów przed organami ARiMR oraz we wszystkich instytucjach administracyjnych, sądach, bankach, urzędach i spółdzielniach przy czynnościach związanych z moim gospodarstwem rolnym".

Mając na uwadze przytoczone wyżej regulacje art. 33 k.p.a. stwierdzić należy, że powyższe pełnomocnictwo nie mogło być dla organu podstawą do automatycznego przyjęcia, że skarżący był w postępowaniu w sprawie nienależnie pobranych płatności rolno środowiskowych za lata 2010 – 2011 reprezentowany przez G. K.. Wprost z treści cytowanych przepisów wynika bowiem, iż aby przyjąć, że strona jest w danym postępowaniu reprezentowana przez pełnomocnika, organ musi zostać zawiadomiony o fakcie jego ustanowienia w tej konkretnej sprawie, przy czym powinno to nastąpić przez złożenie dokumentu pełnomocnictwa do akt, ewentualnie zgłoszenie pełnomocnika przez stronę ustanie do protokołu (art. 33 §2 k.p.a.). Wyjątki od tej zasady dotyczą tylko przypadków wskazanych w § 4 art. 33 k.p.a., które nie wystąpiły w niniejszej sprawie. Informacja o udzieleniu pełnomocnictwa do reprezentowania strony w postępowaniu, zgodnie z obowiązującą w postępowaniu administracyjnym zasadą pisemności (art. 14 § 1 k.p.a.) musi znaleźć odzwierciedlenie w aktach sprawy. Nie można zaakceptować stanowiska organu, że warunek złożenia pełnomocnictwa do akt wypełniało przesłanie przez stronę bardzo ogólnego pełnomocnictwa w momencie złożenia wniosku o wpis do ewidencji producentów, jeszcze przed wszczęciem postępowania w sprawie nienależnie wypłaconych płatności. Przez akta, o których mowa w art. 33 § 3 k.p.a. należy rozumieć akta konkretnego postępowania administracyjnego (por. wyroki NSA z dnia 9 stycznia 2009 r., sygn. akt II GSK 599/08, z dnia 26 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GZ 140/12 dostępne w internetowej bazie orzeczeń CBOSA). W orzecznictwie sądowym podkreśla się ponadto, że organ administracji nie ma obowiązku poszukiwania pełnomocnictwa w aktach innych niż akta konkretnej sprawy (por. wyrok NSA z dnia 25 marca 2003 r., sygn. akt II SA 332/01; wyrok z dnia 24 października 2007 r., sygn. akt II FSK 1217/06; wyrok NSA z dnia 11 września 2007 r., sygn. akt II FSK 990/06; wyrok NSA z dnia 27 lutego 2007 r., sygn. akt I GSK 700/06). Organ musi więc dysponować dokumentem, by móc ocenić czy pełnomocnik rzeczywiście został w postępowaniu ustanowiony. Przytoczyć w tym miejscu można pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 6 stycznia 2009 r., sygn. akt II GSK 599/08, w którym NSA stwierdził, że "1. Pełnomocnictwo udzielone przez stronę w postępowaniu administracyjnym może obejmować upoważnienie do prowadzenia wszelkich spraw w imieniu strony lub do prowadzenia poszczególnych spraw albo też ich części bądź tylko niektórych czynności procesowych. Dla wykazania, że pełnomocnik został dla strony ustanowiony, niezbędne jest okazanie dokumentu stwierdzającego ustanowienie takiego pełnomocnictwa. Z momentem przedstawienia pełnomocnictwa podpisanego przez mocodawcę pełnomocnik wykazuje umocowanie do działania w postępowaniu, a organ uzyskuje możliwość zbadania prawidłowości i zakresu pełnomocnictwa. Należy odróżnić stosunek pełnomocnictwa istniejący pomiędzy mocodawcą a pełnomocnikiem od ustanowienia pełnomocnika w postępowaniu. 2. Pełnomocnictwo, aby mogło wywrzeć skutki w postępowaniu, musi zostać uzewnętrznione, czyli informacja o jego istnieniu musi dotrzeć do organu po myśli art. 33 § 2 K.p.a. Informacja ta zgodnie z obowiązującą w postępowaniu administracyjnym zasadą pisemności (art. 14 § 1 K.p.a.) musi znaleźć odzwierciedlenie w aktach sprawy. 3. O ile strona ustanowiła pełnomocnika do wszystkich spraw, w tym także spraw, które w przyszłości mogą być przedmiotem postępowań (w ramach pełnomocnictwa ogólnego), to pełnomocnik jest zobligowany złożyć uwierzytelniony odpis tego pełnomocnictwa do akt każdej z prowadzonych spraw."

Nie ma wątpliwości co do tego, że do momentu wydania decyzji z dnia [...] września 2014 r. do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w W. nie zostało złożone do akt tego postępowania pełnomocnictwo z którego wynikałoby upoważnienie do reprezentowania strony przez G. K.. Jak wyjaśniono powyżej, umocowania pełnomocnika w tym postępowaniu nie można wywodzić z ogólnego pełnomocnictwa z dnia 16 marca 2010 r. do reprezentowania skarżącego m.in. przed organami ARiMR w odniesieniu do czynności faktycznych i prawnych dotyczących jego gospodarstwa rolnego, które zostało złożone w organie wcześniej, bez związku z tym postępowaniem, jeżeli nie zostało ono potwierdzone w tym postępowaniu - choćby przez ponowne przedłożenie uwierzytelnionej kopii tego pełnomocnictwa. W tym miejscu, na marginesie, Sąd zauważa, że dołączony przez stronę do odwołania dokument, zawierający bardziej szczegółowe pełnomocnictwo z dnia 6 maja 2010 r. (w którego zakresie nie ujęto postępowań w sprawach nienależnie pobranych płatności) nie został nigdy złożony w oddziale ARiMR – wobec czego rację trzeba przyznać organowi, że sam fakt udzielenia przez stronę pełnomocnictwa o taki czy innym zakresie nie może wywoływać w stosunku do organu żądnych skutków dopóki pełnomocnictwo to nie zostanie mu przedstawione. Tymczasem strona nie przedstawiła żadnego dowodu na fakt przekazania kiedykolwiek organowi kopii pełnomocnictwa a dnia 6 maja 2010 r. Z pieczęci na kopii dokumentu przedłożonego przez stronę wynika, że został on złożony dopiero 20 kwietnia 2015 r.

Tego, że był to rzeczywiście pełnomocnik uprawniony do reprezentowania skarżącego w postępowaniu dotyczącym nienależnie przekazanych mu płatności nie dowodzi również sam fakt podjęcia przez G. K. działań w tym postępowaniu – do czasu potwierdzenia jego umocowania mógł on bowiem być jedynie traktowany jako domniemany pełnomocnik, a skuteczność jego działań była uzależniona od przedłożenia do akt pełnomocnictwa bądź potwierdzenia go przez stronę. Do uzupełnienia tego braku organ był obowiązany wezwać takiego pełnomocnika na podstawie art. 64 § 1 k.p.a., czego nie uczynił. Co więcej, mając na uwadze jak ogólnie sformułowany został zakres pełnomocnictwa z 16 marca 2010 r., złożonego do organu w dniu 16 sierpnia 2010 r. (w którym w ogóle nie wymienia się prawa do reprezentacji strony w postępowaniach administracyjnych) organ winien tym bardziej dążyć do usunięcia wszelkich wątpliwości co do reprezentacji strony w tym konkretnym postępowaniu. Niedopełnienie tego obowiązku może spowodować, że postępowanie będzie prowadzone z udziałem rzekomego pełnomocnika, nieposiadającego faktycznej legitymacji do reprezentowania strony, a w konsekwencji dojdzie do naruszenia prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu – na co m.in. powołuje się skarżący. W przypadku przesłania decyzji do osoby , która nie wykazała w sposób przewidziany w art. 33 k.p.a. umocowania do reprezentowania strony postępowania i której umocowanie strona kwestionuje, nie można mówić o skutecznym doręczeniu decyzji.

Tym samym zasadne były zarzuty skargi, dotyczące wydania zaskarżonego postanowienia z naruszeniem art. 44 § 1 k.p.a. w zw. z art. 109 § 1 k.p.a. i art. 10 k.p.a., a to w związku z naruszeniem art. 64 § 1 w zw. z art. 33 §2 i 3 k.p.a. Wydając zaskarżone postanowienie organ naruszył w konsekwencji art. 134 k.p.a. stwierdzając uchybienie terminu do wniesienia odwołania, podczas gdy wobec braku podstaw do uznania, że doszło do prawidłowego doręczenia decyzji organu I instancji z dnia [...] września 2014 r. decyzja ta nie weszła do obrotu prawnego, zaczym nie rozpoczął biegu termin do wniesienia odwołania.

Wobec stwierdzonych naruszeń wskazanych wyżej przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 145 § 1pkt 1 lit.c) p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie.