Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 352/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2010-08-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.1 par.2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art.151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art.1,art.7 par.2,art.29 par.1,art.119,art.121 par.2 i 4, art.125,art.126
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie Sędzia WSA Irena Szczepkowska Sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) Protokolant Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi P. N. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie rozbiórki obiektu – grzywny w celu przymuszenia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia "[...]" Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. nałożył na P. N. grzywnę w wysokości 10 000 złotych w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nr "[...]" wystawionym w dniu 5 maja 2006r. W uzasadnieniu wskazano, iż sprawa została ponownie rozpatrzona z uwagi na fakt, iż Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. postanowieniem z dnia "[...]" stwierdził nieważność poprzedniego postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. nakładającego grzywnę w celu przymuszenia. Podano, iż decyzją z dnia "[...]" nakazano P. N. rozbiórkę obiektu budowlanego, zlokalizowanego na działce oznaczonej nr geod. "[...]", położonej w obrębie miejscowości Z., gm. P. Obowiązek ten stał się wymagalny w dniu 2 listopada 2005r. W dniu "[...]" zobowiązanemu zostało skutecznie doręczone upomnienie wzywające do wykonania obowiązku, nałożonego wskazaną decyzją, jednak P. N. w podanym terminie 7 dni nie dokonał rozbiórki przedmiotowego obiektu. W związku z tym organ wszczął egzekucję administracyjną. Podniesiono, iż w dniu "[...]" przeprowadzono wizję lokalną, w wyniku której ustalono, że na wskazanej działce nadal istnieje domek letniskowy. Tym samym zobowiązany wciąż nie wykonał obowiązku rozbiórki przedmiotowego obiektu. Podniesiono, iż celem postępowania egzekucyjnego nie jest wyrządzenie dolegliwości zobowiązanemu, ale zgodnie z zasadą celowości, bezpośrednie zapewnienie wykonania obowiązku administracyjnego. Zgodnie z art. 7 § 1 i 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ egzekucyjny obowiązany jest stosować środki egzekucyjne, które będą najmniej uciążliwe dla zobowiązanych. Przy egzekucji dotyczącej spełnienia obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, z uwagi na charakter tego postępowania, organ egzekucyjny ma możliwość zastosowania jednego z dwóch środków egzekucyjnych: grzywny w celu przymuszenia oraz wykonania zastępczego. Zastosowanie środka egzekucyjnego w postaci wykonania zastępczego z uwagi na zakres robót wykonawczych przy rozbiórce przedmiotowego obiektu spowodowałby znacznie większe obciążenie finansowe zobowiązanego. W ocenie organu grzywna w celu przymuszenia jest środkiem najłagodniejszym, który ma charakter przymuszający, a nie zaspokajający. W niniejszej sprawie mając na uwadze zapewnienie efektywności egzekucji i spowodowanie najmniejszej uciążliwości dla zobowiązanego, przy jednoczesnym uwzględnieniu zasad ogólnych postępowania egzekucyjnego ustalono grzywnę w najwyższej możliwej wysokości, tj. 10 000 złotych.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył P. N., wnosząc o jego uchylenie i umorzenie postępowania administracyjnego w całości. Żalący się podniósł, iż postanowienie z dnia "[...]", na które powołuje się organ, nie zawiera polecenia ponownego rozpatrzenia sprawy przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. Zatem brak jest podstawy formalnej do ponownego rozpatrzenia sprawy i nałożenia grzywny. Zarzucił także, iż nie została wskazana podstawa prawna, z której wynikałaby wysokość grzywny. Tym samym postanowienie to nie spełnia warunków określonych w art. 107 kpa. Wydanie ponownego postanowienia o nałożeniu grzywny, przed zwrotem środków w kwocie ok. 4 000 złotych uzyskanych przez organ I instancji w postępowaniu egzekucyjnym wynikającym z postanowienia z dnia "[...]" uznanego przez organ II instancji za nieważne jest niedopuszczalne, gdyż zgodnie z art. 121 § 4 grzywna w celu przymuszenia wykonania obowiązku wynikającego z przepisów Prawa budowlanego jest jednorazowa. Nadto organ nie podaje żadnego dowodu, z którego wynikałoby większe obciążenie finansowe dla zobowiązanego w przypadku orzeczenia wykonania zastępczego, jak również brak uzasadnienia odnośnie ustalenia grzywny w najwyższym możliwym wymiarze. Przepis art. 121 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wskazuje, że grzywna nie może przekroczyć kwoty 10 000 złotych, nie podając dolnej granicy, a zatem ustalenie jej w najwyższym wymiarze wymaga uzasadnienia. Żalący się podniósł, iż w sytuacji, kiedy na terenie sąsiednich działek od lat stoją, jak również są wznoszone nowe obiekty budowlane, w większości przez inwestorów pochodzących z bliskiej okolicy, będące w analogicznej sytuacji prawnej jak obiekt będący przedmiotem niniejszego postępowania i wobec nich organy nadzoru nie podejmują postępowań, wszczynanie postępowania i ustalanie grzywny w najwyższym możliwym wymiarze nosi znamiona dyskryminacji.

Postanowieniem z dnia "[...]"Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie wskazując, iż argumenty podnoszone w zażaleniu nie zasługują na uwzględnienie. Wyjaśniono, iż stwierdzenie nieważności poprzedniego postanowienia o nałożeniu grzywny nie zabrania organowi prowadzenia dalej postępowania. Nie ma przy tym znaczenia, że żalący się nie odzyskał jeszcze pieniędzy wyegzekwowanych przez organy skarbowe, gdyż zostały one uzyskane w innym postępowaniu i przez inny organ. Jednocześnie organ odwoławczy zgodził się, iż w podstawie prawnej zaskarżonego postanowienia nie podano przepisu art. 121 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jednak uchybienie to nie miało wpływu na istnienie i zasadność wydania postanowienia, tym bardziej, że organ przywołał wskazany przepis w uzasadnieniu postanowienia. Należy zatem stwierdzić, iż nie zaistniała żadna z przesłanek określonych w art. 59 § 1 powoływanej ustawy uzasadniająca umorzenie postępowania egzekucyjnego. Zaskarżone postanowienie należy traktować jako środek przymusu nałożony zgodnie z art. 121 § 4 cytowanej ustawy. Podkreślono przy tym, iż organ wyraźnie wskazał, że wysokość nałożonej grzywny wynika z efektywności egzekucji oraz jej funkcji dyscyplinującej. W sytuacji, gdy obowiązek rozbiórki obiektu nałożony na odwołującego stał się wymagalny w dniu 2 listopada 2005r., a więc prawie 5 lat temu, zdziwienie budzi stanowisko zobowiązanego w kwestii wysokości nałożonej grzywny. Miał on bowiem wystarczająco dużo czasu, by nałożony na niego obowiązek wykonać. Zadaniem organu jest zaś sprawnie i szybko przeprowadzić egzekucję tego obowiązku. Po tak długim okresie czasu, tylko grzywna w najwyższej wysokości będzie odpowiednio dyscyplinująca dla zobowiązanego i zapewni sprawne zakończenie prowadzonego postępowania. Jednocześnie zaznaczono, iż wykonania zastępcze, które jest realizowane przez fachową firmę, wyłanianą w drodze zapytania o cenę wystosowanego przez organ, jest zdecydowanie droższe, bowiem na koszty wykonania zastępczego składają się nie tylko koszty samej rozbiórki obiektu, ale też zabezpieczenia terenu prac, segregacji gruzu i uporządkowania terenu po rozbiórce, a także wynagrodzenie pracowników, koszty pracy sprzętu oraz zysk firmy wyłonionej do wykonania. Zatem jest to dużo bardziej dolegliwy środek egzekucyjny niż nałożona grzywna w celu przymuszenia. W niniejszej sprawie nie ma również znaczenia argument, iż na działkach sąsiednich od lat stoją obiekty wybudowane nielegalnie. Trudno uznać też zarzut naruszenia art. 32 Konstytucji RP, gdy to żalący się od lat nie wykonuje obowiązku nałożonego na niego ostateczną decyzją administracyjną.

Skargę na powyższe postanowienie wniósł P. N., wnosząc o uchylenie orzeczeń wydanych przez organ zarówno pierwszej, jak i drugiej instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżący podtrzymał swoje zarzuty przedstawione w uzasadnieniu złożonego zażalenia. Podkreślił, iż postanowienie WINB z dnia "[...]" nie zawierało polecenia ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ pierwszej instancji, a zatem brak było podstawy do nałożenia grzywny i tym samym przytaczania przez organ nie istniejącego polecenia organu II instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Skarżący zaznaczył także, iż organ odwoławczy w swoim postanowieniu z dnia "[...]’ uznał zarzut naruszenia art. 107 § 1 kpa w zw. z art. 121 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji za zasadny, a mimo to utrzymał wadliwe postanowienie w mocy w całości. Skarżący podniósł, iż zgodnie z literaturą i orzecznictwem sądowoadministracyjnym jeśli o wysokości grzywny rozstrzyga w sposób uznaniowy organ egzekucyjny, to organ ten powinien określić jej wysokość, uwzględniając górną granicę wysokości grzywny oraz kierować się potrzebą zapewnienia efektywności prowadzonej egzekucji. Nie znaczy to, że organ musi stosować wyłącznie grzywnę w najwyższej możliwej kwocie i to bez uzasadnienia jej wysokości. Ponadto skarżący podkreślił, iż organy nie mogą czynić zarzutu ze znacznego upływu czasu od rozpoczęcia postępowania. To organ pierwszej instancji, nakładając na skarżącego dwukrotnie (16 maja 2007r. i 21 stycznia 2008r.) grzywnę w wysokości ponad 50 000 złotych działał z rażącym naruszeniem prawa, co uznał organ odwoławczy dopiero po otrzymaniu ekspertyzy wykonanej przez biegłego sądowego z dziedziny budownictwa. Nie można zatem czynić teraz zarzutu, że skarżący korzystał z przysługujących mu środków odwoławczych i znacznym upływem czasu uzasadniać zastosowanie grzywny w maksymalnej wysokości. W ocenie skarżącego wyjaśnienie organu odwoławczego zawarte w uzasadnieniu skarżonego rozstrzygnięcia jest niewiarygodne i nie zostało poparte żadnymi dowodami. Wskazał, iż dziwne wydaje się, iż koszt wykonania zastępczego w gminie o jednej z najwyższych stóp bezrobocia w województwie miałby być tak wysoki, jak to sugeruje organ. Ponadto skarżący zarzucił, iż organ odwoławczy zbagatelizował zarzut naruszenia art. 32 Konstytucji RP. Tymczasem organ ma wiedzę na temat innych działek z wybudowanymi na nich obiektami o analogicznym statusie prawnym, jednakże nie wszczyna wobec właścicieli tych działek postępowań, bądź wszczyna i zawiesza lub umarza. Takie wybiórcze traktowanie obywateli jest niezgodne z Konstytucją RP. W ocenie skarżącego zarzut dyskryminowania skarżącego poparty jest wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. Skarżący wskazał również, iż bezsprzecznie większym zagrożeniem przyrodniczym będzie wykonanie zastępcze lub dobrowolna rozbiórka przedmiotowego obiektu budowlanego, konieczność użycia sprzętu budowlanego lub znacznej ilości robotników budowlanych do demontażu konstrukcji obiektu, załadunku i wywiezienia elementów niż pozostawienie obiektu w obecnym stanie. Ponadto w przypadku dokonania rozbiórki skarżący będzie miał pełne prawo wystąpić o warunki zabudowy dla takiego samego obiektu, w tym samym miejscu, używając tego samego materiału pochodzącego z rozbiórki, bowiem dla obszaru, na którym znajduje się przedmiotowy obiekt budowlany, nie ma żadnego generalnego zakazu zabudowy letniskowej, zaś odległość 100m od jeziora nie dotyczy obiektów służących turystyce wodnej, np. przechowalni/wypożyczalni kajaków. W związku z tym skarżący wniósł o wnikliwe rozpatrzenie całokształtu sprawy.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. wniósł o jej oddalenie, podnosząc iż przesłanki wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia zostały wyczerpująco przedstawione w jego uzasadnieniu. W ocenie organu odwoławczego wysokość nałożonej grzywny została uzasadniona w wystarczający sposób. Wskazano, iż art. 121 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie nakazuje organowi przed wymierzeniem grzywny ustalania kosztorysów ewentualnego wykonania zastępczego. Skarżącemu wyjaśniono, dlaczego uznano grzywnę za mniej dolegliwą, nawet w maksymalnej wysokości. Podano, iż kwota zapłaconej grzywny może ulec zwrotowi po wykonaniu obowiązku. Podniesiono ponadto, iż nie znajduje uzasadnienia zarzut naruszenia art. 32 Konstytucji RP, bowiem dla prowadzonego postępowania nie ma znaczenia czy organ prowadzi jeszcze inne postępowania w stosunku do samowolnie wybudowanych obiektów w miejscowości Z. To, że skarżący nie ma wiedzy o takich postępowaniach, nie oznacza, że nie są one prowadzone, zatem zarzut dyskryminacji nie jest poparty żadnymi dowodami.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Podnieść należy, iż w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozpoznając zatem skargę na postanowienie Sąd dokonuje jedynie oceny, czy przy jego wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź też procesowego, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz podstawą prawną.

W przedmiotowej sprawie Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Należy podkreślić, iż przedmiotem skargi jest postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia i tylko to postanowienie podlega ocenie Sądu. Organ egzekucyjny – a tym samym Sąd badający legalność zaskarżonego postanowienia - nie może dokonywać oceny decyzji o nakazie rozbiórki, która jest ostateczna i stanowi tytuł wykonawczy, gdyż stosownie do art. 29 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Zaskarżone postanowienie zostało zaś wydane w celu egzekucji obowiązku określonego w ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia "[...]" nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego, zlokalizowanego na działce oznaczonej nr geod. "[...]", położonej w miejscowości Z., gm. P. Na tej podstawie wydano tytuł wykonawczy z dnia 5 maja 2006r. Zatem wszelkie podnoszone przez skarżącego okoliczności dotyczące nakazu rozbiórki nie mają żadnego znaczenia w niniejszej sprawie.

Podnieść należy, iż zgodnie z art. 119 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Grzywnę nakłada się również, jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym. Zgodnie z art. 121 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji jeżeli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa. W myśl zaś art. 121 § 2 tej ustawy każdorazowo nałożona grzywna nie może przekraczać kwoty 10000 zł. Należy przy tym podkreślić, iż grzywna ta nie stanowi kary, lecz środek mający na celu przymuszenie do wykonania obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji. Stosownie bowiem do treści art. 125 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu, a postanowienie w tej kwestii wydaje organ egzekucyjny na wniosek zobowiązanego. Ponadto na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, grzywny uiszczone lub ściągnięte w celu przymuszenia mogą być w uzasadnionych przypadkach zwrócone w wysokości 75% lub w całości. Państwowe organy egzekucyjne mogą zwrócić grzywnę po uzyskaniu zgody organu wyższego stopnia (art. 126 powołanej ustawy).

Należy również zaznaczyć, iż przy egzekucji dotyczącej spełnienia obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego z uwagi na charakter tego postępowania organ egzekucyjny ma możliwość zastosowania jednego z dwóch środków egzekucyjnych: nałożenia grzywny w celu przymuszenia oraz wykonania zastępczego. Organ dokonując wyboru właściwego środka egzekucyjnego w okolicznościach danej sprawy powinien kierować się zasadami postępowania egzekucyjnego określonymi w art. 7 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Stosownie do treści powołanego przepisu, organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Wybór środka egzekucyjnego będzie determinował cel, któremu środek ma służyć. Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 lipca 2006r. (sygn. akt II OSK 463/2005), stwierdzając, iż w świetle przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ocena stopnia dolegliwości poszczególnych środków pozostawiona została organowi egzekucyjnemu. Z kolei w wyroku z dnia 13 maja 2009 r. (sygn. akt II OSK 767/08) NSA uznał, że organ egzekucyjny powinien, w razie bezskutecznego upływu terminu określonego w art. 15 § 1 zdanie drugie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w pierwszej kolejności nałożyć grzywnę w celu przymuszenia, na podstawie art. 119 § 1 lub § 2 tej ustawy, uwzględniając dyspozycje przepisów art. 121 § 4 i 5 oraz art. 122 § 2 pkt 2 in fine. Wykonanie zastępcze, unormowane w art. 127, może być orzeczone, gdy mimo wymierzenia grzywny zobowiązany nie wykona obowiązku.

Analiza zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału aktowego prowadzi do wniosku, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a organy nie naruszyły wskazanych wyżej zasad postępowania. Podnieść przede wszystkim należy, iż skarżący nie wykonał obowiązku rozbiórki, nałożonego na niego ostateczną decyzją z dnia "[...]". W związku z tym wystawiono tytuł wykonawczy z dnia 5 maja 2006r., który został uznany za doręczony na podstawie art. 44 Kodeksu postępowano administracyjnego w związku z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Skoro zaś istnieje tytuł wykonawczy w postaci ostatecznej decyzji o nakazie rozbiórki obiektu, to skarżący ma obowiązek wykonania nałożonego na niego obowiązku rozbiórki, a organ egzekucyjny jest nie tylko uprawniony, ale zobowiązany do podjęcia środków celem wyegzekwowania tego obowiązku. W związku z tym nałożenie grzywny w celu przymuszenia należy uznać za uzasadnione. Podnieść przy tym należy, iż wbrew twierdzeniu skarżącego organ egzekucyjny uzasadnił wymiar grzywny w najwyższym wymiarze, powołując się na konieczność zapewnienia efektywności egzekucji i jej funkcję dyscyplinującą. Przy czym zasadnie organ uwzględnił okoliczność, iż postępowanie egzekucyjne trwa od długiego czasu. Wskazać przy tym należy, iż niesłuszne jest twierdzenie skarżącego, iż to z winy organu egzekucyjnego nastąpił tak znaczny upływ czasu. Należy bowiem podkreślić, iż obowiązek rozbiórki przedmiotowego obiektu ciąży na skarżącym od dnia 3 listopada 2005r. czyli od dnia, w którym decyzja nakazująca rozbiórkę stała się ostateczna. Zgodnie bowiem z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowane (Dz.U. z 2006 Nr 156 poz. 1118 ze zm.) w decyzji o nakazie rozbiórki nie określa się terminu wykonania tego obowiązku, co oznacza iż obowiązek ten podlega wykonaniu niezwłocznie po tym, jak decyzja nakładająca ten obowiązek stanie się ostateczna. Zatem trudno uznać, aby tak długi okres nie był wystarczający do przeprowadzenia odpowiednich czynności i usunięcia z przedmiotowej działki wskazanego obiektu. W związku z tym to skarżący uchyla się od wykonania nałożonego na niego obowiązku i to z tego powodu - a nie z winy organu - toczy się od tak długiego czasu postępowanie egzekucyjne. Gdyby bowiem skarżący wykonał ciążący na nim obowiązek w ogóle nie byłoby potrzeby wszczynania postępowania egzekucyjnego. Nie można także podzielić zarzutu skarżącego co do uciążliwości zastosowanego środka egzekucyjnego, gdyż jak wskazano wyżej w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, iż jest to środek mniej uciążliwy od wykonania zastępczego i stosuje się go w pierwszej kolejności. Słusznie przy tym wskazał organ, iż przepisy ustawy nie nakazują organowi ustalania kosztów ewentualnego wykonania zastępczego. Z drugiej zaś strony argumenty przedstawione przez organ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia oraz doświadczenie życiowe i zasady logicznego rozumowania wskazują jednoznacznie, iż w niniejszej sprawie koszt przymusowego rozebrania spornego obiektu będzie zdecydowanie wyższy niż nałożona przez organ grzywna. O ile jednak skarżący uważa, iż koszt wykonania rozbiórki będzie niższy od nałożonej grzywny, nie ma żadnych przeszkód, aby dokonał tej rozbiórki we własnym zakresie. Postępowanie egzekucyjne – w myśl art. 1 i 7 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - ma bowiem przede wszystkim doprowadzić do wykonania obowiązku przez zobowiązanego, a nie przez organ egzekucyjny. Należy przy tym podnieść, iż w myśl art. 126 cytowanej ustawy na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, grzywny uiszczone lub ściągnięte w celu przymuszenia mogą być w uzasadnionych przypadkach zwrócone w całości lub w części. Zatem fakt nałożenia grzywny nie pozbawia skarżącego możliwości wykonania nałożonego na niego obowiązku. Należy ponadto podkreślić, iż grzywna w celu przymuszenia nie jest karą, lecz formą nacisku mającą na celu skłonienie zobowiązanego poprzez dolegliwość finansową do określonego zachowania się (wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 10 czerwca 2008r., sygn. akt II SA/Wr 175/08, LEX nr 519271).

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skarżącego wskazać należy, iż nie znajdują one uzasadnienia. Fakt, iż stwierdzono nieważność poprzedniego postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia "[...]" w sprawie nałożenia grzywny w celu przymuszenia nie ma żadnego wpływu na toczące się postępowanie egzekucyjne. Skoro zaś wyeliminowano z obrotu prawnego wskazane postanowienie, to organ był uprawniony do wydania kolejnego postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Okoliczność, iż organ egzekucyjny nie wskazał w podstawie prawnej postanowienia art. 121 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowi wprawdzie uchybienie, lecz nie na tyle istotne, aby uzasadniało uchylenie zaskarżonego postanowienia. Nie ma bowiem wątpliwości, iż taka podstawa prawna istnieje, a organ powołał ją w uzasadnieniu postanowienia. Bez znaczenia są także podnoszone przez skarżącego argumenty odnośnie naruszenia konstytucyjnej zasady równości wobec prawa. Sąd administracyjny jest bowiem uprawniony wyłącznie do badania legalności zaskarżonych orzeczeń organu i nie może dokonywać oceny działania organów w innych sprawach. Przy czym skarżącemu należy wyjaśnić, iż powołane przez niego wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. dotyczyły postanowienia z dnia "[...]", które zostało wyeliminowane z obrotu prawnego, a w związku z tym orzeczenia te nie mają wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Ponadto w powołanych wyrokach wskazywano jedynie na uchybienia formalne, a nie na naruszenie konstytucyjnych praw skarżącego. Podobnie nie ma znaczenia okoliczność, iż w przypadku rozbiórki - jak twierdzi skarżący - będzie mógł się ubiegać o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla takiego samego obiektu, gdyż w niniejszej sprawie toczy się postępowanie egzekucyjne dotyczące wykonania nakazu rozbiórki i - jak wskazano wyżej - w postępowaniu tym nie bada się zasadności obowiązku objętego tytułem wykonawczym.

W tym stanie rzeczy Sąd stwierdził, iż zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie organu pierwszej instancji nie naruszają przepisów prawa. W związku z tym skargę jako niezasadną należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).