Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 474/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-08-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 101 par. 3, art. 97 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: Art. 135
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Sędziowie: WSA Ewa Michna WSA Barbara Pasternak (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 1 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi M. O. i R. O. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 23 lutego 2018 r. ([...]) w przedmiocie uchylenia postanowienia o zawieszeniu postepowania skargę oddala


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] 2017 r. ([...]), na podstawie art. 97 §1, art. 101 §3 i art. 123 kpa Starosta zawiesił z urzędu postępowanie administracyjne znak : [...] prowadzone z wniosku B. O. w sprawie ujawnienia wnioskodawczyni w bazie ewidencji gruntów i budynków, jako właściciela działek [...], [...] położonych w K, do czasu przeprowadzenia spadku po zmarłej B. O. zakończonego wydaniem orzeczenia przez sąd powszechny, bądź spisaniem przed notariuszem aktu poświadczenia dziedziczenia.

W uzasadnieniu organ wskazał, że B. O. zmarła w toku postępowania, a na dzień 10 grudnia 2017 r. nie zostało przeprowadzone postępowanie spadkowe, ani też nie został spisany akt poświadczenia dziedziczenia.

Dodał, że zgodnie z art. 922 §1 kc prawa i obowiązki zmarłego przechodzą na spadkobierców w chwili jego śmierci, jednakże dopiero po stwierdzeniu nabycia spadku. Wyłącznymi dokumentami poświadczającymi przymiot spadkobiercy i następstwo prawne są postanowienie właściwego sądu powszechnego lub notarialne poświadczenie dziedziczenia. Organ administracji publicznej w toku postępowania administracyjnego nie może czynić własnych ustaleń kto jest spadkobiercą. Z kolei zgodnie z art. 97 §1 kpa organ administracji zawiesza postępowanie w razie śmierci strony, jeżeli wezwanie spadkobierców zmarłej strony nie jest możliwe. Zgodnie z orzecznictwem "brak wskazanego orzeczenia sądu jest równoznaczny z niemożliwością wezwania do udziału w postępowaniu spadkobierców i jednoznacznego ustalenia kręgu stron postępowania, co należy odnieść także do braku aktu poświadczenia dziedziczenia. Powyższe przesłanki zobowiązują organ do obligatoryjnego zawieszenia postępowania określonego w art. 97§1 kpa" (11SA/Bd 510/08).

Organ podał również, że pismem z dnia 10 grudnia 2017 r. R. O. i M. O. poinformowały, że nie został jeszcze przeprowadzony spadek po zmarłej B. O. Strony wskazały na okoliczności, które spowodowały niezachowanie terminu na przeprowadzenie spadku po zmarłej, wyznaczonego w postanowieniu [...] z dnia 30 stycznia 2017 r. oraz w piśmie z dnia 8 maja 2017 r. na dzień 31 października 2017 r.

Na powyższe postanowienie M. O. i R. O. złożyła zażalenia do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego.

Po rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem z dnia 23 lutego 2018 r. ([...]) na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 kpa Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego uchylił zaskarżone postanowienie.

Organ odwoławczy podał, co następuje:

Przedmiotem postępowania zażaleniowego jest kwestia zawieszenia z urzędu postępowania w sprawie wprowadzenia w operacie ewidencji gruntów i budynków zmiany polegającej na ujawnieniu jako właściciela działek nr [...] i nr [...] położonych w K B. O., do czasu przeprowadzenia spadku po zmarłej B. O., zakończonego wydaniem orzeczenia przez sąd powszechny bądź spisaniem przed notariuszem aktu poświadczenia dziedziczenia.

Zaskarżone postanowienie należało uchylić ze względu na istotne wady procesowe, których nie ustrzegł się organ I instancji a które nie mogą być konwalidowane przez organ II instancji. Organ I instancji nie uwzględnił faktu, iż w dniu wydania postanowienia oprócz B. O. nie żyła również M. C., zmarła 15 października 2017 r. - strona przedmiotowego postępowania. Potwierdza to odpis skrócony aktu zgonu nr [...] wydany przez Urząd Stanu Cywilnego. Pomimo powyższego organ I instancji skierował do nieżyjącej już osoby postanowienie z [...] 2017 r. Prowadzenie postępowania i wydanie rozstrzygnięcia w stosunku do osoby zmarłej stanowi rażące naruszenie prawa. Pomimo, że kodeks postępowania administracyjnego nie zawiera normy, która wprost regulowałaby kwestię skutków prawnych skierowania postanowienia do osoby zmarłej, to pogląd, iż skutkiem traktowania przez organy publiczne osób zmarłych jako stron postępowania jest uznanie podjętych w takiej sytuacji decyzji za wydane z rażącym naruszeniem prawa ten dominuje w orzecznictwie sądów administracyjnych.

Skoro zatem w przedmiotowej sprawie doszło do wydania decyzji w stosunku do osoby zmarłej, to należy przyjąć, że rozstrzygnięcie to obarczone jest od dnia wydania wadą, której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa co skutkować musi jego uchyleniem.

Nadto organ odwoławczy wskazał, że Starosta postanowieniem z dnia [...] 2017 r. znak: [...] (k. akt organu I inst. - 631) w pkt. pierwszym zawiesił postępowanie prowadzone z wniosku B. O. oraz wezwał domniemanych spadkobierców zmarłej R. O. i M. O. do wystąpienia do właściwego sądu z wnioskiem o stwierdzenie nabycia praw do spadku lub przedłożenia sporządzonego przez notariusza aktu poświadczenia dziedziczenia po zmarłej B. O. w zakreślonym w tym postanowieniu terminie.

Na powyższe postanowienie nie złożono zażalenia, a rozstrzygnięcie to stało się ostateczne z dniem 2 marca 2017 r. W tym stanie rzeczy WINGiK uznał, że niedopuszczalne było ponowne zawieszenie postępowania postanowieniem z dnia [...] 2017 r. znak: [...], już raz zawieszonego postanowieniem z dnia [...] 2017 r. Niezależnie od prawidłowości wydanego przez organ I instancji w dniu [...] 2017 r. postanowienia znak: [...] rozstrzygnięcie to stało się bowiem ostateczne i brak było podstaw do ponownego zawieszenia przedmiotowego postępowania administracyjnego.

Co więcej organ I instancji w zaskarżonym postanowieniu nie wskazał precyzyjnie podstawy rozstrzygnięcia powołując art. 97 § 1 kpa bez wskazania konkretnego punktu tego przepisu, w oparciu o który przedmiotowe postępowanie zostało zawieszone. Należy mieć na uwadze, iż zawieszenie postępowania w oparciu o podstawę prawną określoną w art. 97 § 1 pkt 1 kpa odnosi się do sytuacji, w których śmierć strony nastąpiła w toku prowadzonego postępowania tj. już po jego wszczęciu, gdy tymczasem śmierć strony przed wszczęciem postępowania administracyjnego, która to okoliczność ujawniła się w trakcie prowadzonego postępowania, rodzi dla organu powinność wezwania spadkobierców ustawowych lub testamentowych, a w przypadku trudności w ich ustaleniu lub wezwaniu do postępowania należy je zawiesić na podstawie przepisu art. 97 § 1 pkt 4 kpa.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w zażaleniu dotyczących możliwości organu I instancji ustalenia kręgu następców prawnych po B. O., wezwania do przedłożenia danych tych osób oraz w związku z powyższym braku konieczności zawieszania przedmiotowego postępowania czy też błędnego przyjęcia przez organ jako podstawy zawieszenia art. 97 § 1 pkt 1 kpa wskazał organ że przepis art. 97 § 1 kpa statuuje podstawy obligatoryjnego stosowania zawieszenia postępowania. Tym samym w przypadku wystąpienia jednej z wyliczonych w tym przepisie przesłanek organ zobowiązany jest do zawieszenia postępowania z urzędu. Art. 97 § 1 pkt 1 kpa wskazuje, iż w razie śmierci strony lub jednej ze stron, jeżeli wezwanie spadkobierców zmarłej strony do udziału w postępowaniu nie jest możliwe i nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 30 § 5, a postępowanie nie podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe (art. 105), zawiesza się postępowanie administracyjne z urzędu. Przesłanka niemożliwości wezwania spadkobierców zmarłej strony do udziału w postępowaniu wymaga analizy łącznie z regulacją art. 30 § 4 kpa. Norma ta ma zatem wyłącznie charakter procesowy i reguluje tylko dalszy tok postępowania. Do momentu wydania przez sąd deklaratywnego orzeczenia o stwierdzeniu nabycia spadku zachodzi dla organu administracji publicznej niemożliwość wezwania spadkobierców strony do udziału w postępowaniu. Spadkobiercy zmarłej strony nie są w tym wypadku ustaleni. Wynika to z możliwości m. in. odrzucenia spadku (art. 1012 kc) i innych przyczyn po otwarciu spadku, które mogą wyłączyć spadkobiercę od dziedziczenia. Niemożliwość wezwania może wynikać również z przyczyn faktycznych, w przypadku gdy spadkobiercy są ustaleni, lecz są nieznani organowi administracji publicznej.

Jakkolwiek zatem zarzuty podnoszone w treści zażalenia uznać należy za niezasadne z uwagi na przedstawioną wyżej argumentację, postanowienie Starosty z 21 grudnia 2017 r. znak: [...] wydane po pierwsze w stosunku do osoby zmarłej, po drugie po uprzednim zawieszeniu przedmiotowego postępowania wydanym wcześniej postanowieniem z dnia [...] 2017 r. musi być uznane za wadliwe w stopniu uzasadniającym jego uchylenie.

Na powyższe rozstrzygnięcie M. O. i R. O. złożyły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając naruszenie przepisów art. 97 § 1 pkt 1 i pkt 4, art. 156 § 1 pkt 2, 4, 7,145 § 5 pkt 1, art. 97 § 2, art. 98 § 1 i 2 , art. 99, art. 100 § 3 kpa oraz art. 395 § 1 i 2 Kodeks postępowania cywilnego.

Mając na uwadze powyższe, skarżące wniosły o zmianę uzasadnienia zaskarżonego postanowienia poprzez nieuwzględnienie argumentów zawartych w postanowieniu Starosty z dnia [...] 2017 r.([...]) oraz unieważnienie i uchylenie postanowienia Starosty z dnia [...] 2017 r. ([...]).

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2017.1369 ze zm.), dalej p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Skarga okazała się nieuzasadniona.

W niniejszej sprawie skarżące domagały się w skardze zmiany uzasadnienia zaskarżonego postanowienia WINGiK z dnia 23 lutego 2018 r. znak [...], oraz unieważnienia i uchylenia postanowienia Starosty z dnia [...] 2017 r. znak [...] (w skardze błędnie podano dzień jego wydania jako 31 stycznia 2017 r.)

Niesporne w sprawie jest, że powyższym postanowieniem z dnia [...] 2017 r. Starosta zawiesił postępowanie prowadzone z wniosku skarżącej B. O. w sprawie ujawnienia Ww w bazie ewidencji gruntów i budynków jako właścicielki działek nr [...] i [...] położonych w K. Na powyższe postanowienie żadna ze stron postępowania administracyjnego nie wniosła zażalenia i w związku z tym stało się ono ostateczne z dniem 2 marca 2017 r. (k. 631 akt adm.). Z przedstawionych Sądowi akt administracyjnych nie wynika nadto, aby postanowienie powyższe było przedmiotem jakichkolwiek nadzwyczajnych postępowań. Zatem postępowanie w przedmiocie aktualizacji ewidencji gruntów i budynków wszczęte wnioskiem skarżącej pozostawało zawieszone w dniu wydania przez Starostę kolejnego postanowienia o jego zawieszeniu – tj. postanowienia dnia [...] 2017 r.- poprzedzającego zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie WINGiK.

Wobec treści żądań zawartych w skardze należy przede wszystkim wskazać, że w piśmiennictwie i orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje pogląd, zgodnie z którym dopuszczalne jest zaskarżenie w trybie sądowym samego uzasadnienia decyzji, przy jednoczesnym niekwestionowaniu zawartego w niej rozstrzygnięcia w niej zawartego, natomiast jest zagadnieniem spornym, czy w świetle art. 3 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, c p.p.s.a. sąd administracyjny jest władny uchylić decyzję wyłącznie w części obejmującej jej uzasadnienie, czy też nie jest dopuszczalne orzekanie przez sądy administracyjne o uchyleniu decyzji wyłącznie w części dotyczącej uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 1 lutego 2017 r. II OSK 2436/15, Lex nr 2293608). Według jednej linii orzeczniczej, sądy są uprawnione orzekać o uchyleniu decyzji w części dotyczącej uzasadnienia, co skutkuje tym, że w obrocie prawnym pozostaje sama osnowa decyzji. Sąd w niniejszej sprawie podziela natomiast w całości stanowisko wyrażone w przywołanym wyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, że w sytuacji, gdy strona kwestionuje w skardze samo uzasadnienie decyzji, a zgadza się z jej rozstrzygnięciem, to przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest cała zaskarżona decyzja. Zaskarżenie przez stronę decyzji wyłącznie z powodu zarzucanej wadliwości uzasadnienia nie prowadzi do zmiany zakresu kontroli sądowej. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kwestionowanie przez stronę samego uzasadnienia, a więc formułowanie zarzutów wobec tej tylko części decyzji oraz wnioskowanie o jej uchylenie wyłącznie w zakresie uzasadnienia - nie jest dla sądu wiążące. Rzeczą sądu administracyjnego jest w takim przypadku rozpoznanie sprawy w zakresie pozwalającym na ustalenie przesłanek, które stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. warunkują uchylenie decyzji bądź stwierdzenie jej nieważności. Powyższe uwagi należy odnieść do rozpoznawania skargi kwestionującej samo uzasadnienie postanowienia stanowiącego przedmiot skargi do sądu administracyjnego, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt. 2) p.p.s.a.

Z powyższych względów kontrolą sądu w niniejszej sprawie objęte było całe zaskarżone postanowienie. Kontrola ta doprowadziła do uznania, że brak jest podstaw do wyeliminowania tegoż postanowienia z obrotu prawnego.

Zarzuty skargi w niniejszej sprawie koncentrują się w istocie wyłącznie na zasadności zawieszenia postępowania w sprawie aktualizacji ewidencji gruntów i budynków, które to postępowanie zostało zawieszone na podstawie ostatecznego postanowienia Starosty z dnia [...] 2017 r. Chociaż więc zarzuty te dotyczą kwestii interpretacji przepisu art. 97 § 1 pkt. 1 kpa, na tle stanu faktycznego sprawy wszczętej wnioskiem skarżącej B. O., w szczególności prawidłowości czynności organu mających na celu określenie kręgu stron postępowania, to jednak nie odnoszą się do treści zaskarżonego rozstrzygnięcia, którym organ odwoławczy uchylił postanowienie Starosty z dnia [...] 2017 r. o zawieszeniu tegoż postępowania ani do jego uzasadnienia. Skarżące kwestionują bowiem treść ostatecznego postanowienia Starosty z dnia [...] 2017 r. oraz zarzucają, że WINGiK, wydając zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie nie orzekł o uchyleniu tegoż postanowienia, względnie nie stwierdził jego nieważności. Wskazać więc należy, że na postanowienie Starosty z dnia [...] 2017 r. zawieszające postępowanie w sprawie, każdej ze stron postępowania przysługiwało zażalenie, którego jednak żadna ze stron nie wniosła. Zgodnie bowiem z art. 141 § 1 kpa, na wydane w toku postepowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Z kolei przepis art. 101 § 3 kpa stanowi, że na postanowienie w sprawie zawieszenia postepowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postepowania służy stronie zażalenie. Jak nadto wynika z akt administracyjnych, w postanowieniu z dnia 30 stycznia 2017 r. Starosta pouczył strony postępowania, w tym także skarżące o możliwości zwalczania tegoż w drodze wniesienia zażalenia. Wobec niewniesienia zażalenia przez żadną ze stron postępowania, postanowienie to stało się ostateczne - jak wynika z akt administracyjnych – z dniem 2 marca 2017 r. Nie doszło również do wyeliminowania go z obrotu prawnego w postępowaniu prowadzonym przy odpowiednim zastosowaniu art. 145 i nast. lub art. 156 kpa. Dopóki do takiego wyeliminowania nie doszło, dopóty organ administracji jest nim związany jako ostatecznym rozstrzygnięciem o charakterze procesowym. Był nim także związany od chwili doręczenia go stronom postępowania, do upływu terminu do wniesienia zażalenia, co wynika z treści art. 110 § 1 kpa. Z powyższych przyczyn WINGiK uchylając ponownie wydane przez Starostę w dniu [...] 2017 r. postanowienie o zawieszeniu postępowania postąpił prawidłowo i nie naruszył przepisów, których naruszenie zarzucają skarżące. Stan kontrolowanej sprawy wymaga przypomnienia, że zawieszenie postępowania administracyjnego jest stanem wyjątkowym, w którym trwa stan zawisłości sprawy, ale tok postępowania ulega wstrzymaniu i sprawa spoczywa bez biegu. Jest ono rodzajem przerwy w toczącym się postępowaniu, okresem w którym z przyczyn o których mowa w art. 97 § 1 k.p.a. następuje zaniechanie podejmowania czynności procesowych prowadzących do rozstrzygnięcia sprawy. Skoro istota zawieszenia postępowania sprowadza się do przerwania jego toku z przyczyn wskazanych w ustawie, to oczywiste jest, że podstawowym warunkiem wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania jest ustalenie przez organ, że postępowanie takie jest w toku. Postanowienie o zawieszeniu postępowania może być wydane tylko w sytuacji toczącego się postępowania. Orzekając postanowieniem z dnia [...] 2017 r. o zawieszeniu postępowania wszczętego wnioskiem skarżącej B. O. organ I instancji nie dostrzegł, że tok tego postępowania został przerwany skutkiem wydania postanowienia z dnia [...] 2017 r. o zawieszeniu postępowania, które stało się ostateczne 2 marca 2017 r. i pozostawało w obrocie prawnym w dacie ponownego orzeczenia przez Starostę o zawieszeniu postępowania. Powyższe stanowiło o wydaniu przez organ I instancji postanowienia z dnia 21 grudnia 2018 r. z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt. 2 w zw. z art. 126 kpa). Zasadnie zatem organ odwoławczy wydał postanowienie uchylające zaskarżone postanowienie. Organ odwoławczy działający na skutek odwołania nie może orzekać o nieważności. Powyższą regułę należy odnieść do organu odwoławczego orzekającego na skutek wniesienia zażalenia na postanowienie.

Dopuszczalność wydania takiego rodzaju rozstrzygnięcia w postępowaniu zażaleniowym, jak rozstrzygnięcie zaskarżone w niniejszej sprawie, tj. wyłącznie orzeczenia o uchyleniu zaskarżonego postanowienia jest zaaprobowana w piśmiennictwie oraz orzecznictwie sądów administracyjnych (por. A. Golęba [w:] Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz pod red. naukową H. Knysiak-Molczyk, wyd. WoltersKluwer, Warszawa 2015, uwagi do art. 144 ustawy i podane tam orzecznictwo). Organ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazał prawidłowo, że niedopuszczalne było na ponowne zawieszenie postepowania już zawieszonego postanowieniem z dnia [...] 2017 r., które niezależnie od jego prawidłowości stało się ostateczne. Za zbyt daleko idące natomiast należało uznać stanowisko wyrażone w uzasadnieniu kontrolowanego postanowienia, polegające na przyjęciu, że postanowienie organu I instancji zostało skierowane do osoby nieżyjącej (M. C., która zmarła 15 października 2017 r.) i tej przyczyny organ dopuścił się rażącego naruszenia prawa. Należy wskazać, że pojęcie "skierowania decyzji", o którym mowa w art. 156 § 1 pkt. 4 k.p.a. nie oznacza czynności technicznej, jaka jest doręczenie orzeczenia administracyjnego. Nie jest kwestionowane ani w orzecznictwie ani w literaturze, że przez pojęcie to należy rozumieć sytuację, w której następuje określenie w drodze decyzji praw i obowiązków oznaczonego podmiotu. Natomiast faktu doręczenie decyzji nie należy utożsamiać ze "skierowaniem decyzji" w rozumieniu art. 156 § 1 pkt. 4 k.p.a. jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 listopada 2017 r., sygn. akt II OSK 79/17 (LEX nr 2445962, teza nr "Decyzja skierowana do podmiotu niebędącego stroną to decyzja kształtująca sytuację prawną osoby, której w świetle prawa materialnego nie powinna dotyczyć, bądź np. gdyby doszło do wydania decyzji w stosunku do osoby zmarłej, a więc gdyby ustanowiono dla takiej osoby prawa lub nałożono obowiązki. Natomiast sankcja nieważności nie jest stosowana wówczas, gdy zmarł w toku postępowania podmiot działający na prawach strony, a decyzja została wysłana na jego adres omyłkowo bądź organ nie miał wiedzy o następcach prawnych zmarłego. Ewentualne prowadzenie postępowania bez udziału następców prawnych mogłoby być podstawą do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a." Takie też stanowisko wynika m. in. z wyroku NSA z dnia 6 października 2016 r., II OSK 3291/14 (LEX nr 2169119), w którym Sąd ten uznał, że "okoliczności związane z doręczeniem postanowienia (decyzji) nie mogą być przyczyną stwierdzenia nieważności postanowienia (decyzji)", nadto z wyroków WSA w Warszawie z dnia 2 marca 2018 r., VII SA/Wa 2727/17 (LEX 2532558), WSA w Bydgoszczy z dnia 13 września 2017 r., II SA/Bd 984/16 (LEX nr 2366561), WSA w warszawie z dnia 1 czerwca 2017 r., VII SA/Wa 2214/16 (LEX nr 2314374). Argumentację organu przemawiającą za koniecznością uchylenia postanowienia organu I instancji w tej części należało więc uznać za chybioną, co jednak nie miało wpływu na ocenę legalności zaskarżonego postanowienia. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących bierności organu odwoławczego odnośnie przeprowadzenia kontrolki zasadności zawieszenia postępowania na podstawie postanowienia z dnia 30 stycznia 2017 r. należy stwierdzić, że organ ten był związany przedmiotem i zakresem zaskarżenia, zatem orzekał ponownie w przedmiocie zawieszenia postępowania orzeczonego postanowieniem z dnia 21 grudnia 2017 r., które to postanowienie okazało się sprzeczne z prawem. Nie orzekał w kwestii zawieszenia postępowania w sprawie "w ogóle", ale wyłącznie rozpatrywał środek odwoławczy (zażalenie) od ww. postanowienia. Poza zakresem kompetencji organu odwoławczego było więc wzruszanie w jakikolwiek sposób ostatecznego postanowienia o zawieszeniu postępowania z dnia [...] 2017 r.

Przepis art. 135 p.p.s.a. stanowi : "Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia". Przytoczony artykuł dotyczy jedynie orzeczeń uwzględniających skargę. Oznacza to, że ocena prawna zawarta w wyroku oddalającym skargę odnosi się jedynie do zaskarżonego aktu oraz aktu bezpośrednio go poprzedzającego oraz postępowań, w których te akty zapadły. Stanowisko to nie budzi wątpliwości w orzecznictwie sądów administracyjnych. Wszystkie zatem zarzuty i wnioski skargi dotyczące zasadności wydania przez Starostę postanowienia z dnia [...] 2017 r. o zawieszeniu postępowania oraz jego zgodności z prawem, okazały się wobec oddalenia skargi w niniejszej sprawie bezprzedmiotowe.

Skoro Sąd nie uwzględnił zarzutów skargi ani też kontrolując zaskarżone postanowienie stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. nie dopatrzył się innych naruszeń prawa które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania go z obrotu prawnego, skarga podlegała oddaleniu.

W związku z powyższym, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.