Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 2686/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 9 poz 84
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
article: art. 170
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tomasz Zborzyński, Sędziowie: NSA Tomasz Kolanowski (sprawozdawca), NSA Anna Maria Świderska, Protokolant Szymon Mackiewicz, po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2015 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej E.H. i W.K. - wspólników Przedsiębiorstwa [...] "B." s.c. z siedzibą w M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 kwietnia 2013 r. sygn. akt I SA/Gl 207/13 w sprawie ze skargi E.H. i W.K. - wspólników Przedsiębiorstwa [...] "B." s.c. z siedzibą w M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze w Katowicach z dnia 4 kwietnia 2007 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2004 r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi kasacyjnej jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 kwietnia 2013 r. (sygn. akt I SA/Gl 207/13) mocą którego oddalono skargę E. H. i W. K. – PPU B. s.c. w M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 4 kwietnia 2007 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości.

W motywach orzeczenia Sąd podał, że Prezydent Miasta M. decyzją z dnia 28 lipca 2006 r. określił Przedsiębiorstwu Produkcyjno-Usługowemu "B." spółka cywilna w M. (dalej: spółka, strona) wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za okres od stycznia do grudnia 2004 r. w kwocie 37 271 zł.

Decyzja ta zapadła w następstwie ponownie przeprowadzonego postępowania podatkowego, po wydaniu przez SKO w K. w dniu 24 kwietnia 2006 r. decyzji kasacyjnej uchylającej decyzję Prezydenta Miasta M. z dnia 31 stycznia 2006 r. (wcześniej SKO trzykrotnie uchylało decyzje pierwszoinstancyjne).

W decyzji z dnia 24 kwietnia 2006 r. SKO zarzuciło organowi podatkowemu pierwszej instancji nieprzeprowadzenie na nowo postępowania dowodowego w formie oględzin nieruchomości podatnika, w szczególności w zakresie dotyczącym okoliczności związanych ze sposobem wykorzystania gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.

W uzasadnieniu wymienionej na wstępie decyzji Prezydenta Miasta M. z dnia 28 lipca 2006 r. zaakcentowano, że w wykonaniu zaleceń zawartych w decyzji SKO z dnia 24 kwietnia 2006 r. organ pierwszej instancji dokonał w dniu 16 maja 2006 r. oględzin nieruchomości, w których uczestniczyli wspólnicy spółki, ich pełnomocnik, a także Geodeta Powiatowy (Naczelnik Wydziału Geodezji i Katastru UM M.), który dokonał potwierdzenia zgodności zapisów w ewidencji gruntów ze stanem faktycznym na gruncie ustalonym podczas oględzin.

W związku z powyższym organ pierwszej instancji, decyzją z dnia 28 lipca 2006 r., określił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2004 r. w łącznej kwocie 37.271 zł.

Podkreślono przy tym, że podstawą wydania decyzji były fakty oraz potwierdzające je dowody w postaci:

1) stanu faktycznego ustalonego podczas oględzin w dniu 26 maja 2006 r.,

2) wypisu z ewidencji gruntów, z którego wynikało, że spółka na dzień 31 grudnia 2003 r. posiadała grunty o łącznej powierzchni 58.703 m2, w tym 5.462 m2, sklasyfikowanych jako grunty orne V klasy, drogi o powierzchni 144 m2, rowy o powierzchni 78 m2 oraz 53.019 m2 sklasyfikowanych jako tereny zabudowy przemysłowej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 4 kwietnia 2007 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta M. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia SKO podniosło, że zgodnie z protokołem oględzin z dnia 16 maja 2006 r. oraz na podstawie wypisu z ewidencji gruntów i budynków ustalone zostało, że podatnik posiadał na dzień 31 grudnia 2003 r. grunt o powierzchni 58.703 m2, na który składało się 9 działek. Powyższy stan faktyczny, jako zgodny z wypisem ewidencji gruntów, potwierdził geodeta powiatowy.

Pełnomocnik strony w piśmie z dnia 23 maja 2006 r., zawierającym wniosek o zawieszenie postępowania podniósł, że grunty będące w posiadaniu podatnika są w większości zadrzewione i zakrzewione oraz nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej i w związku z tym na zasadzie art. 1 ustawy o podatku rolnym oraz 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych winny być opodatkowane podatkiem rolnym. W związku z tym wystąpieniem strony organ pierwszej instancji zwrócił się do niej z zapytaniem, czy znajdujące się na działce 711/12 drzewa i krzewy należy traktować jako jeden z rodzajów działalności gospodarczej, czy są to samosiejki. Pismem z dnia 23 czerwca 2006 r. pełnomocnik strony oświadczył, że znajdujące się na działce nr 711/12, a także na wszystkich innych działkach drzewa i krzewy nie służą prowadzeniu jakiejkolwiek działalności gospodarczej.

W konsekwencji powyższych ustaleń organ odwoławczy stwierdził, że spółka jest podatnikiem podatku od nieruchomości, w skład której wchodzą: grunty o łącznej powierzchni 58.703 m2, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 179,20 m2 oraz budowle o wartości 57.980 zł. Zwrócono też uwagę, że strona w deklaracji na podatek od nieruchomości za 2004 r. podała wskazaną wyżej powierzchnię budynków i wartość budowli i nie wnioskowała nigdy o wyłączenie gruntów, budynków i budowli ze względu na warunki techniczne. Podkreślono, że organ nie kwestionował podanej przez stronę w deklaracji wielkości powierzchni budynków przeznaczonych na cele gospodarcze, jak też wartości budowli. Zaakcentowano też, że ustalenia dokonane w trakcie oględzin, a dotyczące spornych gruntów, zgodne są z zapisami w ewidencji gruntów i budynków. W efekcie stwierdzono, że działka nr 711/12 o powierzchni 5462 m2, ujęta w ewidencji gruntów jako działka klasy RV i nie zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej, nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, ale podatkiem rolnym.

Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia § 64 zarządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Komunalnej z dnia 20 lutego 1969 r. w sprawie ewidencji gruntów (MP. Nr 11, poz. 98 ze. zm.) w brzmieniu obowiązującym w 1989 r., SKO wskazało, że właściwym pod względem merytorycznym w sprawie ewidencji gruntów jest Wydział Geodezji i Katastru UM M. Dodatkowo podniesiono, że organ podatkowy pierwszej instancji dołączył do akt sprawy decyzję Naczelnika Wydziału Geodezji i Katastru UM M. z dnia 19 września 2006 r. w sprawie odmowy uchylenia decyzji o zmianie klasyfikacji uzupełniającej gruntów na obszarze obrębu L., utrzymaną w mocy decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K. z dnia 11 stycznia 2007 r. Organ odwoławczy nie uznał również za zasadny zarzutu dotyczącego zaległości odsetkowej oraz należnych odsetek za zwłokę. Podkreślił, że zgodnie z art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, ze zm.; dalej o.p.) jeżeli organ stwierdzi, że podatnik mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Zaznaczył, że organ podatkowy nie ma obowiązku w takim wypadku wskazywania wielkości zaległości podatkowej, a odsetki – zgodnie z art. 53 § 3 o.p. – nalicza sam podatnik. Zwrócono wreszcie uwagę, że organ pierwszej instancji prawidłowo wykonał zalecenia organu odwoławczego zawarte w ostatniej decyzji kasacyjnej.

W skardze na powyższą decyzję strona zarzuciła naruszenie art. 1a ust. 3, art. 2 ust. 2, art. 4 ust. 1 oraz art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84, ze zm., w stanie prawnym obowiązującym w 2004 r.; dalej: u.p.o.l.) przez ich niewłaściwe zastosowanie, przejawiające się w przyjęciu przez SKO, że będące w posiadaniu skarżących grunty należy opodatkować wg najwyższych stawek. W dalszej kolejności zarzucono naruszenie art. 7 o.p. poprzez błędne przyjęcie, że Przedsiębiorstwo "B." jest stroną niniejszego postępowania podatkowego, a nadto naruszenie art. 121 § 1, 122, 197 § 1, 124, 191 i 210 § 4 o.p.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób uzasadniający wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.

Sąd najpierw zwrócił uwagę na te elementy stanu faktycznego, które pozostają poza sporem. W tej kwestii istotny jest fakt, że wspólnicy E. H. i W. K. w roku podatkowym będącym przedmiotem oceny prowadzili działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej. Poza sporem pozostaje także fakt, iż do posiadanego gruntu przysługiwało wspólnikom prawo użytkowania wieczystego, natomiast do budynków i budowli prawo własności. Zasadniczym spornym punktem jest fakt, że organy podatkowe oparły rozstrzygnięcie o dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, które w zasadniczej części zostały oznaczone symbolem "Ba". Zdaniem strony skarżącej dane te pozostają w sprzeczności ze stanem rzeczywistym.

Sąd wskazał, że ustawodawca uzależnił w przepisach u.p.o.l. wysokość stawek podatku od nieruchomości od sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania. Najwyższą stawką objęto nieruchomości związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Norma prawna, która definiuje pojęcie gruntów, budynków i budowli związanych z działalnością gospodarczą, wynika z art. 1a pkt 3 u.p.o.l. Jak stanowi przywołany przepis, grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. W rozpatrywanej sprawie nie budzi wątpliwości fakt, że spółka prowadzi działalność gospodarczą, a zatem z samego faktu, że spółka jest przedsiębiorcą (w rozumieniu art. 1a ust. 3 i 4 u.p.o.l. w zw. z art. 4 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej; Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447, ze zm.) wynika, w myśl art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., że znajdujące się w jej władaniu grunty, budynki i budowle uważane są za związane z działalnością gospodarczą. Natomiast grunty oraz budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej stanowią odrębną kategorię gruntów i budynków, dla których ustawodawca w art. 5 ust. 1 ww. ustawy przewidział najwyższą maksymalną stawkę podatku od nieruchomości.

W orzecznictwie sądowym za utrwalony należy uznać pogląd, że do uznania danego obiektu za związany z prowadzeniem działalności gospodarczej nie jest konieczne wykorzystywanie nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, albowiem wystarczy sam fakt jej posiadania przez przedsiębiorcę. Podkreśla się ponadto, że nie są uważane za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej jedynie takie przedmioty opodatkowania znajdujące się w posiadaniu przedsiębiorcy, które do prowadzenia tej działalności nie są i nie mogą być wykorzystywane ze względów technicznych.

Zdaniem Sądu organy przyjęły w sposób prawidłowy, że grunty, budynki i budowle związane z działalnością gospodarczą to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy. Prawidłowo przyjęły także, iż nie istniały względy techniczne, które uzasadniałyby zastosowanie innej stawki podatkowej, gdyż po pierwsze w odniesieniu do gruntów organy oparły się na danych z ewidencji gruntów i budynków, w odniesieniu natomiast do budynków i budowli podstawę opodatkowania oparły o dane wynikające z deklaracji strony. W odniesieniu do gruntu, który został oznaczony w ewidencji gruntów i budynków symbolem RV o powierzchni 5462 m2 (działka nr 711/12), organ przyjął, że podlega on opodatkowaniu podatkiem rolnym, gdyż nie został zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej. Dywagacje pełnomocnika, że działka nr 711/12 to wyasfaltowana droga, nie uwzględniają faktu, że na działce nr 711/12 posadowiona jest zarówno droga, jak i rów otwarty służący do odprowadzania wody gruntowej. Dopiero za tym rowem znajduje się teren zadrzewiony i zakrzewiony.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7 o.p. poprzez określenie zobowiązania w podatku od nieruchomości spółce cywilnej zamiast jej wspólnikom, Sąd wskazał, że zgodnie z tym przepisem podatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, podlegająca na mocy ustaw podatkowych obowiązkowi podatkowemu. Sąd przytoczył treść art. 3 ust. 1 u.p.o.l. i wskazał, że wśród podmiotów, na których spoczywa obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości ustawodawca wyodrębnił w sposób wyraźny i jednoznaczny spółki nieposiadające osobowości prawnej, do których zalicza się między innymi spółki cywilne.

Sąd za niezasadny uznał zarzut naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy podatkowej, zgodnie z którym zwalnia się z opodatkowania podatkiem od nieruchomości grunty stanowiące nieużytki, użytki ekologiczne, grunty zadrzewione i zakrzewione, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Ze zwolnienia określonego w tym przepisie nie korzystają grunty zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Grunty skarżącej o powierzchni 58702,45 zostały ujęte w ewidencji gruntów i budynków jako tereny zabudowy przemysłowej (karta nr 12 akt podatkowych – sporządzona według rejestru z dnia 18 kwietnia 2002 r.). Pełnomocnik eksponuje głównie fakt, że grunty te były oznaczone w dacie nabycia nieruchomości (od jej poprzednika prawnego) jako użytki rolne, o czym świadczy posiadana mapa własnościowa z dnia 7 czerwca 1995 r., potwierdzona następnie w 2002 r. W tym zakresie Sąd wskazał, że z pisma Naczelnika Wydziału Geodezji i Katastru Urzędu Miasta M. z dnia 13 lipca 2004 r. wynika, że klasyfikacji gruntów obrębu L. dokonano z urzędu oraz że podstawę wpisu do ewidencji gruntów i budynków stanowiła prawomocna decyzja w sprawie klasyfikacji gruntów. Sąd wskazał też, że toczyło się postępowanie sądowoadministracyjne z wniosku strony skarżącej o uchylenie decyzji ostatecznej nr (...) o zmianie klasyfikacji uzupełniającej gruntów na obszarze obrębu L., które zakończyło się wyrokiem WSA w Gliwicach z dnia 5 grudnia 2007 r. oddalającym skargę W. K. i E. H. na decyzję Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K., utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta M. z dnia 19 września 2006 r. odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji z 22 listopada 1990 r. Nie odniósł też pozytywnego efektu wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji. Jak wynika z akt sprawy, decyzją z dnia 29 marca 2011 r. Główny Geodeta Kraju utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K. z dnia 13 lipca 2010 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Wojewódzkiego Biura Geodezji i Terenów Rolnych w K. z dnia 22 listopada 1990 r. o zatwierdzeniu klasyfikacji uzupełniającej gruntów na obszarze obrębu L. Skargę na ww. decyzję oddalił WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 28 października 2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 1242/11.

Sąd również nie uznał za zasadne zarzutów dotyczących naruszenia prawa procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Organy podatkowe dysponowały bowiem – w chwili orzekania – zarówno aktualnym wypisem z ewidencji gruntów i budynków oraz pozostałymi dowodami, których ocena zgodna była z zasadą wyrażoną w art. 191 o.p. Nie jest bowiem tak – co eksponuje pełnomocnik strony skarżącej – że jeden dowód (wspomniana mapa własnościowa) – może przesądzić o stanie faktycznym sprawy, stanowiącym podstawę prawną rozstrzygnięcia. O stanie tym decyduje całokształt materiału dowodowego, który w tym postępowaniu był szeroki i obejmował głównie dokumenty urzędowe, w tym wspomniany już wypis z ewidencji gruntów i budynków, pismo Naczelnika Wydziału Geodezji i Katastru, decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Biura Geodezji i Terenów Rolnych, decyzję o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji, protokół z oględzin nieruchomości z dnia 16 maja 2006 r., kserokopie dokumentów dotyczących wszczęcia postępowania w sprawie uzupełniającej klasyfikacji gleboznawczej gruntów położonych na terenie miasta M. (postanowienie z dnia 5 maja 1989 r.), protokół z zebrania informacyjnego mieszkańców obrębu L. z dnia 5 lutego 1990 r., kserokopia ogłoszenia o wyłożeniu do publicznego wglądu w dniach od 12 lutego 1990 r. do 23 lutego 1990 r. mapy klasyfikacji gruntów.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżąca zarzuciła naruszenie art. 2 ust. 2 u.p.o.l. przez błędne zastosowanie i uznanie, że nieruchomości podlegają opodatkowaniu najwyższą stawką podatku, podczas gdy podatkowi temu nie podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.

Skarżąca zarzuciła też naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.; dalej: p.p.s.a.) przez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organ:

1. art. 194 § 3 o.p., bowiem organ nie powinien był opierać się na danych wynikających z ewidencji, skoro okoliczności sprawy wskazują, że są one nieprawidłowe;

2. art. 121 § 1 o.p. przez naruszenie zasady zaufania;

3. art. 122 o.p. przez naruszenie zasady prawdy obiektywnej;

4. art. 187 § 1 o.p. przez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego;

5. art. 124 o.p. przez niewyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy;

6. art. 191 o.p. przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów.

Na tej podstawie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że rozpoznający skargę na decyzję w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o zatwierdzeniu klasyfikacji uzupełniającej gruntów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 28 października 2011 r. (IV SA/Wa 1242/11) wskazał, że decyzja Dyrektora Wojewódzkiego Biura Geodezji i Terenów Rolnych w K. z dnia 22 listopada 1990 r. nie mogła stanowić podstawy do wprowadzenia zmiany w klasyfikacji gruntów posiadanych przez skarżących, a jedynie zmienić ich klasyfikację bonitacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów naruszenia przepisów postępowania należy wskazać, iż powołany przez skarżących wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie był jedynym wyrokiem wydanym w sprawie zmiany klasyfikacji nabytych przez skarżących gruntów. Wcześniej bowiem, prawomocnym wyrokiem z dnia 5 grudnia 2007 r., wydanym w sprawie o sygnaturze akt II SA/Gl 242/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę skarżących na decyzję Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K., utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta M., odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji z dnia 22 listopada 1990 r. w przedmiocie zmiany klasyfikacji gruntów. Oznacza to, po pierwsze, że ta ostatnia decyzja utrzymała przymiot decyzji ostatecznej, rozstrzygającej sprawę zmiany klasyfikacji gruntów co do istoty (art. 104 § 2 i art. 16 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, obecnie: Dz. U. z 2013 r., poz. 267) oraz, po drugie, że wskazany wyrok wiąże nie tylko strony i sąd, który go wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe (art. 170 p.p.s.a.). Należy zatem uznać, że w roku 1990 dokonano zmiany klasyfikacji gruntów nabytych następnie przez skarżących i nie ma podstaw do uchylenia decyzji ostatecznie rozstrzygającej sprawę zmiany klasyfikacji tych gruntów; tym ostatnim stanowiskiem związany jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Prowadzi to do wniosku, że w roku 2004 skarżący posiadali grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako tereny zabudowy przemysłowej. Ponieważ zgodnie z art. 21 P.g.k. dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę wymiaru podatku, do chwili, gdy we właściwym postępowaniu nie dojdzie do zmiany klasyfikacji tych gruntów na inne, niż tereny zabudowy przemysłowej, organy podatkowe były obowiązane i są obowiązane grunty te klasyfikować w taki właśnie sposób, a nie jako użytki rolne.

Nietrafny jest więc zarzut skargi kasacyjnej, odnoszący się do wadliwości poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych. Podstawa faktyczna rozstrzygnięcia podatkowego została bowiem zbudowana prawidłowo, w szczególności prawidłowo przyjęto, że skarżący posiadali grunty inne niż użytki rolne. Należy dodać ponadto, że możliwość prowadzenia dowodu przeciwko osnowie dokumentu urzędowego nie oznacza możliwości podważania w ten sposób ostatecznych decyzji administracyjnych, stanowiących podstawę wystawienia takiego dokumentu. Należy przy tym dodać, że zasada związania organu podatkowego danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków może w pewnych sytuacjach doznać ograniczenia – na co zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 18 listopada 2013 r. (II FPS 2/13) – ale dotyczy to sytuacji szczególnych, na przykład takiej, gdy dane zawarte w ewidencji nie są wystarczające do prawidłowego zaklasyfikowania budowli dróg i obiektów budowlanych związanych z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu; przytoczone odstępstwo od zasady związania danymi wynikającymi z ewidencji nie odnosi się – jak w przypadku skarżących – do gruntów stanowiących tereny zabudowy przemysłowej lub użytki rolne. W konsekwencji, ponieważ w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia wymienionych w zarzucie przepisów o.p., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalając skargę trafnie zastosował art. 151 P.p.s.a. i nie zastosował art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

Zarzut naruszenia prawa materialnego w postaci art. 2 ust. 2 u.p.o.l. również nie jest trafny, jako że oparty jest na założeniu, że skarżący posiadali grunty rolne, a więc w istocie kwestionuje poczynione w sprawie ustalenia faktyczne, a nie subsumcję przepisów prawa materialnego. Podkreślenia wymaga, że w 2004 r. przepis ten stanowił, iż opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Jak zostało wykazane powyżej, sporne grunty bez wątpienia nie były sklasyfikowane w ewidencji jako grunty rolne. Na marginesie należy jedynie dodać, że prawidłowość klasyfikacji gruntów potwierdzono również podczas oględzin w 2006 r.

W konsekwencji, ponieważ żaden z podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów nie okazał się uzasadniony, Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił na podstawie art. 184 p.p.s.a.

O kosztach postępowania kasacyjnego nie orzeczono wobec braku stosownego wniosku od strony wygrywającej sprawę w tej instancji.