Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2200/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-03-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 162 par 1, art. 165a par 1 art. 208 par 1, art. 212, art. 219, art. 223 par 2 pkt 1, art. 228 par 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Waldemar Śledzik, Sędziowie sędzia WSA del. Marek Kraus, sędzia WSA Marek Krawczak (sprawozdawca), Protokolant st. sekretarz sądowy Iwona Mazek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2014 r. sprawy ze skargi H. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania oddala skargę


UZASADNIENIE

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. określił H. S.A. (dalej jako: "Skarżąca" lub "Spółka") zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 rok.

Przesyłka zawierająca ww. decyzję została wysłana za pośrednictwem Urzędu Pocztowego w dniu 26 lutego 2013 r. na adres Pełnomocnika Spółki. Po dwukrotnym awizowaniu ww. przesyłka została zwrócona do Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z adnotacją "zwrot - nie podjęto w terminie".

W dniu 29 kwietnia 2013r. Spółka, złożyła odwołanie od ww. decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik Skarżącej wskazał, że decyzja organu I instancji nie została prawidłowo doręczona Stronie.

We wniosku tym Skarżąca stwierdziła, że niżej wskazane okoliczności, tj.:

– błędna informacja w systemie informatycznym poczty o doręczeniu przesyłki,

– brak informacji w systemie informatycznym poczty o doręczeniu przesyłki,

– brak podpisu doręczającego na potwierdzeniu odbioru przesyłki,

– waga przesyłki wskazująca, że mogła ona nie zawierać decyzji,

– naruszenie koperty,

budzą uzasadnioną wątpliwość co do dwukrotnego awizowania przesyłki oraz prawidłowości jej doręczenia.

W związku z wnioskiem pełnomocnika Spółki z dnia 26 kwietnia 2013 r. o wyjaśnienie ww. nieprawidłowości. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. wystąpił do Poczty Polskiej S.A. z pismem reklamacyjnym.

W wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, nie udało się jednak w sposób jednoznaczny ustalić okoliczności przesądzających o tym, że decyzja organu I instancji została skutecznie doręczona. W szczególności nie wyjaśniono przyczyn:

1) niewydania przesyłki zawierającej decyzję organu I instancji Pełnomocnikowi Spółki podczas wizyty w Urzędzie Pocztowym,

2) wprowadzenia do systemu komputerowego śledzenia przesyłek informacji o jej osobistym doręczeniu oraz braku wzmianki o powtórnym awizowaniu,

3) uszkodzenia koperty zawierającej decyzję w sposób umożliwiający wyjęcie jej zawartości.

Mając na uwadze powyższe okoliczności oraz treść art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r., poz. 749 z późn. zm. - dalej: "Ordynacja podatkowa"), Dyrektor Izby Skarbowej w W. stwierdził, że w rozpatrywanym przypadku nie jest możliwe ustalenie w sposób niebudzący żadnych wątpliwości, że wszystkie warunki skutecznego doręczenia przesyłki zawierającej decyzję organu I instancji w trybie tzw. fikcji doręczenia zostały spełnione.

Wobec tego organ odwoławczy uznał, że decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2013 r. nie została skutecznie doręczona i nie weszła do obrotu prawnego.

W efekcie ww. ustaleń, Dyrektor Izby Skarbowej w W. stwierdził, że w niniejszej sprawie odwołanie jest niedopuszczalne z przyczyn przedmiotowych i postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r. stwierdził niedopuszczalność odwołania złożonego przez pełnomocnika Spółki w dniu 29 kwietnia 2013 r.

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. umorzył postepowanie wszczęte wnioskiem Skarżącej o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2013 r.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż podstawowym warunkiem przywrócenia terminu jest zatem jego uchybienie. Jeżeli początek biegu terminu określa data doręczenia pisma, np. decyzji organu podatkowego, w pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga kwestia skutecznego doręczenia tego pisma. Skoro bowiem pismo (decyzja) nie została skutecznie doręczona to termin ten w ogóle nie rozpoczął swojego biegu, a więc nie może być mowy o jego uchybieniu.

Organ zaznaczył, iż w przedmiotowej sprawie Dyrektor Izby Skarbowej w W. w oparciu o ustalenia dokonane w toku postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego przez Pocztę Polską S.A., stwierdził, że decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2013 r. nie została skutecznie doręczona.

W związku z tym organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013r. stwierdził niedopuszczalność odwołania od ww. decyzji organu I instancji.

Uzasadniając ww. postanowienie Dyrektor Izby Skarbowej w W. wyjaśnił, że na skutek niezachowania wszystkich wymogów doręczenia przewidzianych w przepisach Ordynacji podatkowej, decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. nie weszła do obrotu prawnego.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. zauważył, że skoro decyzja organu I instancji nie została skutecznie doręczona, nie mógł w ogóle rozpocząć biegu termin przewidziany w art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej, do wniesienia od niej odwołania. Zgodnie bowiem z treścią ww. przepisu odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Początkiem biegu tego terminu jest więc zdarzenie (doręczenie decyzji stronie), do którego w przedmiotowej sprawie w ogóle nie doszło.

Organ II instancji podkreślił, że instytucja przywrócenia terminu ma zastosowanie tylko w przypadkach uchybienia przez zainteresowanego określonemu terminowi. Natomiast jeżeli decyzja nie została doręczona, to nie płynie termin do jej zaskarżenia (termin liczy się od dnia doręczenia) i w związku z tym nie ma podstaw do jego przywracania.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. zauważył, że w niniejszej sprawie postępowanie w sprawie przywrócenia terminu do złożenia odwołania toczyło się (pełnomocnik Spółki uzupełnił materiał dowodowy złożony wraz z ww. wnioskiem, organ odwoławczy oczekiwał na odpowiedzi Poczty Polskiej S.A. udzielone w związku z pismem reklamacyjnym organu I instancji oraz prośbą o wyjaśnienia złożoną przez pełnomocnika Spółki), nie można było zatem odmówić jego wszczęcia.

Organ II instancji wskazał, iż przesłanką do umorzenia postępowania jest jego bezprzedmiotowość, która oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, skutkującego tym, iż nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. zaznaczył, iż bezprzedmiotowość może wynikać z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych, ale zawsze oznacza brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu.

Organ odwoławczy odnosząc powyższe rozumienie pojęcia "bezprzedmiotowości" do stanu faktycznego niniejszej sprawy, stwierdził że wobec niespełnienia kluczowej przesłanki zastosowania instytucji przywrócenia terminu, tj. jego uchybienia, niemożliwe było merytoryczne rozpatrzenie wniosku pełnomocnika Spółki z dnia 26 kwietnia 2013 r.

Z tych względów - w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w W. należało umorzyć postępowanie wszczęte z wniosku Strony o przywrócenie terminu z dnia 26 kwietnia 2013 r. do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2013 r. z uwagi na jego bezprzedmiotowość.

W skardze na powyższe postanowienie Skarżąca wniosła o jej uchylenie.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 216 oraz 219 w zw. z art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez stwierdzenie niedopuszczalności odwołania.

W uzasadnieniu Spółka wskazała, iż organ prawidłowo uznał że zaskarżona decyzja organu pierwszej instancji nie została doręczona. Zdaniem Spółki, przysługuje jej prawo do wniesienia odwołania od wyżej wymienionej decyzji, zaś jej wniosek o przywrócenie terminu powinien zostać rozpatrzony pozytywnie.

W opinii Spółki, opierając się na ustaleniu stanu faktycznego dokonanego przez Dyrektora Izby Skarbowej, należy uznać, że spełnione są przesłanki przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z [...] lutego 2013 r.

Skarżąca nie zgodziła się z twierdzeniem, iż ww. decyzja nie weszła do obrotu prawnego. Wskazała, iż na podstawie decyzji była prowadzona egzekucja przeciwko Spółce. W dniu 23 kwietnia 2013 r. zostało doręczone Spółce zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącej bankiem z 19 kwietnia 2013 r. wystawione przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. oraz tytuł wykonawczy z 17 kwietnia 2013 r.

Skarżąca podkreśliła, iż nieprawidłowe doręczenie pisma (decyzji), które nastąpiło niezgodnie z przepisami regulującymi postępowanie podatkowe, powinno być uznane przez sąd w konkretnych okolicznościach sprawy za pozbawione znaczenia prawnego i uzasadniające przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej.

Zdaniem Skarżącej, stwierdzenie niedopuszczalności odwołania jest możliwe dopiero po prawomocnym rozpoznaniu wniosku o przywrócenie terminu. Wniosek zaś o przywrócenie terminu nie został rozpoznany przez Dyrektora Izby Skarbowej, a postępowanie w sprawie zostało umorzone. Podniosła, iż postępowanie zostało umorzone dopiero w kolejnym dniu po stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych decyzji i postanowień z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz. U. Nr z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., określanej dalej jako "p.p.s.a.").

Z przepisu art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Jego wykładnia wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony granicą praw i obowiązków Sądu wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami mianowicie: legalnością działań organu podatkowego oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Powyższe oznacza, że Sąd naruszyłby ten przepis jedynie wówczas, gdyby przekroczył określone wyżej granice danej sprawy albo gdyby ograniczył się w ocenie legalności tylko do zarzutów i wniosków skargi.

Posiadając tak określony zakres swojej kognicji Sąd uznał, że w ustalonym stanie faktycznym skarga nie zasługuje na uwzględnienie, zaś zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, co byłoby podstawą wyeliminowania go z obrotu prawnego.

Przedmiotem badania w niniejszej sprawie było postanowienie w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

Spornym w sprawie jest to, czy w przedmiotowej sprawie możliwe było merytoryczne rozpatrzenie wniosku skarżącej Spółki o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2013 r., która nie została skutecznie doręczona pełnomocnikowi Spółki.

W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r. stwierdził niedopuszczalności odwołania, następnie zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r. umorzył postępowania w sprawie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

Odnotować należy, ze tutejszy Sąd wyrokiem z dnia 4 marca 2014 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 2199/13 oddalił skargę Spółki na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, iż decyzja organu I instancji z dnia [...] lutego 2013 r., określająca Skarżącej Spółce zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 rok, nie została skutecznie doręczona pełnomocnikowi Spółki.

Sąd stwierdził, że prawidłowe było ustalenie organu odwoławczego, iż decyzja wydana przez organ pierwszej instancji jako nieprawidłowo doręczona, nie mogła zostać uznana za wprowadzoną do obrotu prawnego. Brak skutecznego doręczenia sprawia, że w ogóle nie rozpoczął biegu termin przewidziany do wniesienia odwołania. Tym samym odwołanie złożone w takich okolicznościach uznać należało za niedopuszczalne. Brak jest bowiem przedmiotu zaskarżenia (wydana decyzja nie weszła skutecznie do obrotu prawnego), a nie jest możliwe uruchomienie środka zaskarżenia od decyzji wydanej, a nie doręczonej.

Zgodnie z art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Natomiast stosownie do art. 219 Ordynacji podatkowej do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 211-215 dotyczące decyzji.

Umorzenie postępowania w przypadku stwierdzenia jego bezprzedmiotowości jest obligatoryjne. Z bezprzedmiotowością mamy do czynienia wówczas gdy brak jest podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpoznania sprawy. Jest to orzeczenie formalne, kończące postępowanie bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego to brak przedmiotu postępowania.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż prawidłowo organ II instancji umorzył postępowanie w sprawie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, z uwagi na fakt stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji z dnia [...] lutego 2013 r. wobec jej niedoręczenia. W konsekwencji Dyrektor Izby Skarbowej w W. wskazał na bezprzedmiotowość wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania do decyzji organu podatkowego pierwszej instancji

Zgodzić się należy z organem, że pogląd pełnomocnika Skarżącej, że nieprawidłowe doręczenie decyzji powinno zostać uznane za okoliczność uzasadniającą przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, nie zasługuje na uwzględnienie. Powyższe stanowisko nie znajduje bowiem oparcia w przepisach Ordynacji podatkowej regulujących zasady doręczania pism, instytucję przywrócenia terminu, jak również dotyczących kolejności działań organu odwoławczego po otrzymaniu odwołania.

W przypadku braku skutecznego doręczenia decyzji, niemożliwa jest ocena istnienia przesłanek przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od takiego rozstrzygnięcia.

Przepis art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej przewiduje możliwość przywrócenia terminu procesowego zawitego, tylko w przypadku jego uchybienia. Jeżeli zatem początek biegu terminu określa data doręczenia pisma np. decyzji organu podatkowego, w pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga kwestia jego skutecznego doręczenia.

Sąd podziela pogląd organu podatkowego, że skoro decyzja organu I instancji nie została skutecznie doręczona, nie mógł w ogóle rozpocząć biegu termin przewidziany wart. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej, do wniesienia od niej odwołania. Zgodnie bowiem z treścią ww. przepisu odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Początkiem biegu tego terminu jest więc zdarzenie (doręczenie decyzji stronie), do którego w przedmiotowej sprawie w ogóle nie doszło. Dalsze procedowanie nad wnioskiem o przywrócenie terminu z punktu widzenia oceny braku zawinienia w zakresie uchybienia terminu, którego wniosek dotyczy, jest więc w takiej sytuacji niemożliwe. Wbrew zarzutom skargi w rozpatrywanej sprawie nie sposób uznać zatem, że nieprawidłowe doręczenie decyzji powinno stanowić przesłankę przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od takiego rozstrzygnięcia.

Brak doręczenia decyzji sprawia więc, iż nie może w ogóle rozpocząć biegu termin przewidziany na wniesienie odwołania. Tym samym odwołanie wniesione w takich okolicznościach jest niedopuszczalne. W realiach rozpatrywanej sprawy brak jest zatem przedmiotu zaskarżenia, skoro decyzja z dnia [...] lutego 2013 r. nie weszła skutecznie do obrotu prawnego. Nie można też uruchomić środka zaskarżenia od decyzji wydanej, a nie doręczonej. Dodać w tym miejscu należy, że organ podatkowy, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia, o czym stanowi art. 212 Ordynacji podatkowej. Nie doręczenie decyzji stronie w sposób odpowiadający przepisom Ordynacji podatkowej, nie wywołuje zatem skutku związania organu podatkowego wydaną decyzją.

Na aprobatę zasługuje stanowisko organu podatkowego, który wskazał, iż w doktrynie prawa podatkowego prezentowany jest pogląd, iż w przypadku braku przesłanki uchybienia terminu organ podatkowy powinien, w zależności od zaistniałego stanu faktycznego, umorzyć postępowanie w przedmiocie przywrócenia terminu lub też odmówić wszczęcia postępowania w tym przedmiocie na podstawie art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej, uzasadniając takie rozstrzygnięcie wystąpieniem przesłanki negatywnej, a mianowicie nieuchybieniem terminu, co wiąże się z bezprzedmiotowością tego postępowania (P. Pietrasz, Komentarz do art. 162 ustawy Ordynacja podatkowa, Lex 2013).

Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w W., w związku faktem, że w sprawie przywrócenia terminu do złożenia odwołania toczyło się postępowanie, nie można było odmówić jego wszczęcia na podstawie art. 165a Ordynacji podatkowej. Tym samym, konieczne było umorzenie ww. postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość.

Stanowisko takie należy uznać za słuszne, nie ulega bowiem wątpliwości, że w niniejszej sprawie postępowanie w przedmiocie przywrócenia terminu do złożenia odwołania zostało wszczęte i toczyło się. Należy zauważyć, iż w toku postępowania pełnomocnik Spółki uzupełnił materiał dowodowy złożony wraz z ww. wnioskiem, organ odwoławczy oczekiwał na odpowiedzi Poczty Polskiej S.A, udzielone w związku z pismem reklamacyjnym organu I instancji oraz prośbą o wyjaśnienia złożoną przez pełnomocnika Spółki.

O wadliwości zaskarżonego aktu nie stanowi również podniesiony w skardze zarzut, iż stwierdzenie niedopuszczalności odwołania jest możliwe po prawomocnym rozpoznaniu wniosku o przywrócenie terminu.

Sąd zauważa, iż pierwszy etap postępowania odwoławczego przed organem odwoławczym to etap badania formalnego, nazywany również postępowaniem wstępnym. W przypadku pozytywnego wyniku badania wstępnego organ – bez wydania jakiegokolwiek aktu - przystępuje do merytorycznego rozpatrzenia odwołania. Jeżeli natomiast badanie wstępne zakończy się negatywnym wynikiem, nie dochodzi do merytorycznego rozpatrzenia odwołania. W takiej sytuacji organ jest obowiązany zakończyć postępowanie jednym z formalnych ostatecznych postanowień kończących sprawę.

Art. 228 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej nakłada na organ odwoławczy obowiązek badania dopuszczalności wniesienia odwołania.

W literaturze przedmiotu wskazuje się, iż niedopuszczalność odwołania może wynikać zarówno ze względów podmiotowych, jak i przedmiotowych. Przyczyny o charakterze podmiotowym zachodzą wówczas, gdy odwołanie wniesione zostanie przez osobę niebędącą stroną postępowania podatkowego. W drugiej grupie przyczyn niedopuszczalności odwołania znajdują się przypadki, w których w ogóle nie występuje przedmiot orzekania.

Rozpatrywana sprawa odnosi się do drugiej ze wskazanych przyczyn niedopuszczalności i związana jest z brakiem przedmiotu zaskarżenia. Należy bowiem zdać sobie sprawę, że możliwość skutecznego wniesienia środka zaskarżenia tj. prowadzącego do jego merytorycznego rozpoznania jest uzależniona od tego, czy akt administracyjny został wprowadzony do obrotu prawnego.

Jak podkreśla się w judykaturze, w pierwszej kolejności należy przeprowadzić badanie dopuszczalności odwołania (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 3 lipca 2008 r., sygn. akt I SA/Rz 461/08). Negatywny wynik tego badania czyni bowiem już zbędnym badanie terminowości jego wniesienia.

Zgodzić się należy zatem z organem, że postępowanie w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji - wobec ustalenia, że nie została ona skutecznie doręczona - należało uznać za bezprzedmiotowe.

Ponadto, odnosząc się do argumentacji skargi, Sąd wskazuje stronie, że z faktu prowadzenia egzekucji wobec Spółki nie można wnosić o istnieniu w obrocie prawnym decyzji z dnia [...] lutego 2013 r. Pełnomocnik strony nie wykazał też, by doręczenie zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego było zdarzeniem prawnym, z którego można by było wnioskować o wejściu do obrotu prawnego ww. decyzji. Zdaniem Sądu, o wejściu do obrotu prawnego aktu administracyjnego decyduje jego skuteczne doręczenie, które nie miało miejsca w sprawie, a nie doręczenie Spółce zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego oraz tytułu wykonawczego.

Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia.