Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 427/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2007-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 134 par. 1, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c, art. 200, art. 2005 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7, art. 77, art. 8, art. 9, art. 10, art. 107 par. 1 i 3
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art. 51 ust. 1 pkt 3-4
journal: Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Antończyk (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Asesor WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Sekretarz sądowy Agnieszka Dobroń po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2007 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. S na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 28 kwietnia 2006 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 listopada 2004 r., nr [...], 2. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej kwotę 755,- (siedemset pięćdziesiąt pięć) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 30 listopada 2004 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego działają na podstawie art. 51 ust. 4, art. 83 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane / tekst jednolity: Dz. U. nr 207 z 2003r., poz. 2016 ze zm./ oraz na podstawie art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego odmówił zatwierdzenia K. S. projektu budowlanego zamiennego budynku mieszkalnego oraz hurtowni artykułów gospodarstwa domowego z pokojami gościnnymi na terenie działki nr [...] położonej w R. gmina K..

W uzasadnieniu tejże decyzji organ wskazał, że decyzją z dnia 2 kwietnia 2004r. nałożono na K. S. obowiązek sporządzenia i dostarczenia w terminie do 30 czerwca 2004r. , w związku z prowadzeniem robót budowlanych budynku mieszkalnego oraz hurtowni gospodarstwa domowego z pokojami gościnnymi w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w decyzji o pozwoleniu na budowę z 7 sierpnia 1997r. zmienionej decyzją z dnia 19 grudnia 2000r. i zatwierdzonym projektem technicznym:- 4 egz. projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych, ze wskazaniem, że przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian.

W dniu 4 maja 2004r. K. S. dostarczyła 4 egz. projektu zamiennego w/ wym. budynku. Organ dokonując oceny tego projektu ustalił, że nie spełnia on wymogów decyzji z dnia 2 kwietnia 2004r. z następujących przyczyn:

1/ w pierwszej kolejności organ podał, że dla terenu na którym znajduje się działka istnieje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miejscowości R., zatwierdzony Uchwałą Rady Gminy K. z dnia 19 grudnia 2004r. /Dz. Urzędowy Województwa z 2005r., nr 14, poz. 299/. W planie tym działka nr 412/ 1 znajduje się na terenach opisanych symbolem [...] o podstawowej funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej, funkcji uzupełniającej: nieuciążliwe usługi łączone z mieszkaniem w proporcjach powierzchni usług do powierzchni mieszkalnej do 30 %. Następnie organ dokonał analizy parametrów i wskaźników dla zabudowy na przedmiotowym terenie, cytując zapisy planu w tym zakresie, wskazując że projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości R. został uzgodniony i wyłożony do publicznego wglądu w dacie sporządzenia projektu budowlanego zamiennego.

Natomiast w dacie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji z dnia 10 stycznia 1997r. obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy K. zatwierdzony Uchwałą Rady Gminy K. z dnia 25 marca 1994r. / Dz. Urzędowy Województwa Gdańskiego z 1994r., nr 21, poz. 104/. W planie tym zapisano między innymi, że projektowane zespoły nowej zabudowy mają na celu poprawę ekspozycji wsi R.. Obowiązuje przestrzeganie rygorów: wysokość budynków 2-2,5 kondygnacji; dachy strome dwuspadowe, kryte ceramicznie; zakaz stosowania projektów typowych, projekty indywidualne zgodnie z obowiązującym prawem budowlanym. Ponadto w decyzji z 1997r. zapisano w pkt. 5 " Ogólna charakterystyka obiektu: budynek mieszkalny jednorodzinny, dwukondygnacyjny z poddaszem użytkowym, dachem spadzistym. Hurtownia artykułów gosp. domowego- obiekt parterowy z poddaszem do wykorzystania". Odnosząc powyższe ustalenia do przedłożonego projektu organ ustalił, że w projekcie zamiennym budynki zaprojektowano jako jeden budynek z podziałem na część mieszkalną i część – hurtownię gospodarstwa domowego z pokojami gościnnymi, jako czterokondygnacyjny: przyziemie, piętro oraz dwa poziomy poddasza o wysokości kalenicy od 11,90m do 12 m, łącznej długości 31m, dach pokryty blachą ocynkowaną malowaną w kolorze grafitowym, kalenica prostopadła do ulicy Morskiej, pokrycie powierzchni działki zabudową 31,27%.

2/ w projekcie zamiennym brak uzgodnień z Konserwatorem Przyrody i Parkiem Krajobrazowym oraz Dyrektorem Urzędu Morskiego, w sytuacji gdy działka położona jest na terenie Nadmorskiego Parku Krajobrazowego, gdzie obowiązują przepisy rozporządzenia Wojewody z dnia 8 listopada 1994r. w sprawie wyznaczenia obszarów chronionych krajobrazu, określenia parków krajobrazowych i ograniczeń zmienionego rozporządzeniem Wojewody nr 11/ 98 z dnia 3 września 1998r./ Dz. Urz. Woj. Gd. Nr 59, poz. 294/.

3/ działka nr 412/ 1 położona jest na terenie otuliny rezerwatu " [...]", gdzie obowiązuje Zarządzenie Wojewody z 23 listopada 2000r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody " [...]", w którym zabrania się lokalizowania nowych oraz rozbudowy istniejących obiektów wpływających szkodliwie na środowisko,

4/ projekt zamienny budynku nie klasyfikuje części mieszkalnej, nie określa przeznaczenia hali o powierzchni 132,22m² i wysokości 4, 76m, brak jest podziału na strefę mieszkalną , hurtownię AGD, części przeznaczonej na wynajem, łącznie z wyszczególnieniem charakterystycznych parametrów technicznych tych stref. W projekcie zaprojektowano tymczasowy wyjazd z w/ wym. działki na drogę wojewódzką R.- G. nie przedkładając zgody zarządcy drogi,

5/ projekt nie spełnia warunków zawartych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego w zakresie:

- brak opisu zagospodarowania działki oraz niekompletnego projektu zagospodarowania działki,

- niekompletnego projektu architektoniczno- budowlanego: brak w opisie części opisanych w/ wym. rozporządzeniu w § 11ust. 2 pkt 1 / przeznaczenia i programu użytkowego obiektu/, pkt.3 / brak części konstrukcyjnej/, pkt 4 / brak rozwiązania dostępu dla osób niepełnosprawnych/, pkt 5 / brak uzgodnień podstawowych danych technologicznych dla części usługowej i wymaganych uzgodnień z rzeczoznawcami/, pkt 7 / brak rozwiązań zasadniczych elementów wyposażenia budowlano- instalacyjnego/, pkt.9 / brak charakterystyki energetycznej obiektu/, pkt 10 / brak zapotrzebowania ilości wody/, pkt 11 / brak warunków ochrony przeciwpożarowej/,

- niekompletnego projektu architektoniczno- budowlanego: brak rysunków części opisanych w/wym. rozporządzeniu w § 12 ust. 1 pkt 3 / brak rozwiązania konstrukcyjno- materiałowego przegród zewnętrznych w tym właściwości cieplnych/, pkt 4 / w części usługowej brak podstawowych urządzeń instalacji ogólnotechnicznych i technologicznych/, pkt 5 / brak zasadniczych elementów wyposażenia technicznego/,

6/ projektant nie zapewnił sprawdzenia projektu przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności zgodnego z art. 20 ust. 2 prawa budowlanego. Ponadto brak jest podpisu osoby posiadającej uprawnienia w zakresie konstrukcyjnym.

W dalszym ciągu swoich ustaleń organ I instancji podał, że 24 sierpnia 2004r. przekazał osobie upoważnionej przez inwestora tj. J. J. projekt zamienny celem uzupełnienia, jednakże inwestor w dniu 30 sierpnia 2004r. ponownie dostarczył projekt , w którym nie dokonano żadnych zmian ani uzgodnień.

Konsekwencją powyższego była decyzja organu I instancji z dnia 17 września 2004r. nakazująca rozbiórkę budynku. Decyzja została uchylona przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który przekazując sprawę do ponownego rozpoznania wskazał, że w związku z przedłożeniem przez K. S. wymaganej dokumentacji organ I instancji winien w pierwszej kolejności w drodze decyzji zatwierdzić lub odmówić zatwierdzenia projektu zamiennego.

Dokonując powyższych ustaleń organ I instancji przytoczył treść przepisu art. 51 ust. 4 prawa budowlanego zgodnie z którym po upływie terminu lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3 i wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych albo- jeżeli budowa została zakończona – o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego. W decyzji tej nakłada się obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Jak wskazano w uzasadnieniu decyzji, organ budowlany przed wydaniem decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego ma obowiązek uwzględnić uwarunkowania wynikające z przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym. Organ I instancji podał, że przedstawiony projekt budowlany zamienny nie odpowiada zarówno założeniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy K. z 1994r., jak i obecnie obowiązującego planu dla miejscowości R. z 2004r. Ponadto w wyniku przeprowadzonych oględzin stwierdzono, że przedmiotowy budynek w sposób znaczący odbiega od sąsiadującej zabudowy z uwagi na wielkość oraz jego kolorystykę.

Powołując się na powyższe ustalenia organ I instancji odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego.

K. S. złożyła od powyższej decyzji odwołanie zarzucając jej sprzeczność z prawem oraz zasadami współżycia społecznego oraz wniosła o jej uchylenie w całości.

W uzasadnieniu odwołania w pierwszej kolejności przedstawiła dotychczasowy przebieg postępowania poczynając od decyzji z dnia 7 sierpnia 1997r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę i podniosła, że budowa była przez cały czas jej trwania prowadzona zgodnie z prawem , pozwoleniem na budowę i zgodnie ze sztuką budowlaną . Odstępstwa od projektu nie były istotne i zostały wprowadzone zgodnie z prawem. W powyższym zakresie odwołująca powołała się wpisy do dziennika budowy. Następnie jak wskazano wszczęte zostało postępowanie w sprawie budowy niezgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym. W ramach tego postępowania zostało wydane postanowienie z dnia 24 marca 2004r. o wstrzymaniu robót budowlanych, a następnie decyzja z dnia 2 kwietnia 2004r. o nałożeniu obowiązku dostarczenia projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót. Projekt taki został przez stronę złożony w dniu 4 maja 2004r. Odwołująca podniosła, że złożony przez nią projekt budowlany zamienny jest zgodny z prawem budowlanym oraz miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i sporządzony został zgodnie z zasadami projektowania. Uwzględnia on stan budowli w części wykonanej zgodnie z zatwierdzonym projektem stanowiącym podstawę pozwolenia na budowę , jak i zmiany wprowadzone w toku realizacji inwestycji. Inspektor Nadzoru nie miał do projektu zastrzeżeń przez okres 4-ch miesięcy i w tej sytuacji odwołująca uznała, że został on zaakceptowany.

Odnosząc się do uzasadnienia decyzji organu I instancji strona podniosła, że w dacie złożenia projektu zamiennego nie obowiązywał powoływany przez organ I instancji nowy plan zagospodarowania, który to plan został uchwalony przez Radę Gminy K. w dniu 19 grudnia 2004r. Zatem skoro projekt zamienny został złożony w dniu 4 maja 2004r. organ nadzoru budowlanego miał obowiązek w czasie określonym przez prawo budowlane ocenić złożony projekt zamienny z punktu widzenia wymogów tego prawa, z uwzględnieniem obowiązujących wówczas warunków zagospodarowania terenu.

Odnosząc się do pozostałych ustaleń zawartych w decyzji organu I instancji odwołująca podniosła, że pozwolenie na budowę jest prawomocne, a budynki zostały wybudowane w zakresie i obrysie zatwierdzonego projektu zagospodarowania i jedynie zostały połączone łącznikiem mającym na celu polepszenie komunikacji wewnętrznej i funkcjonalności dwóch budynków. Nie jest więc prawdą, iż wskutek dobudowania łącznika użytkowego z dwóch budynków powstał jeden. Według skarżącej w sensie konstrukcyjnym i architektonicznym nadal istnieją dwa budynki, które zostały połączone przejściem dla osób, mającym ułatwić korzystanie z budynków w warunkach niepogody i ma ono charakter wyłącznie użytkowy. W związku z tym długość frontu budynków należy prawidłowo liczyć odrębnie dla każdego budynku, a nie sumować, jak to błędnie, w ocenie strony , uczynił organ I instancji ustalając, że długość frontu przekracza 30m. Nadal istnieją więc dwa odrębne budynki, których długości frontów mieszczą się z dużym zapasem w dopuszczalnych granicach. Budynki te nie przylegają do siebie i nie stanowią jednej pierzei. Nie jest też prawdą , że budynki są czterokondygnacyjne. Jak wskazała strona wobec spełnionego wymogu stromych dachów zostały wykorzystane poddasza budynków, co daje w rezultacie 2,5 kondygnacji. Strona podała, że wykorzystała przestrzeń dachową tworząc dodatkowo 3 pokoje na poddaszu II, gdyż strome dachy dają możliwość dodatkowego wykorzystania strychów i nieracjonalne byłoby odstąpienie od ich zagospodarowania. Nadto okna pokoi zlokalizowane są w dachu , a więc nie kolidują w odbiorze stromości połaci dachowej. Odnośnie pokrycia dachu blachą strona wskazała, że takie pokrycie eliminuje tzw. podwiewanie i "klekotanie", co obniżałoby poziom komfortu wypoczynku wczasowiczów.

Projekt zamienny , jak wskazała odwołująca maksymalnie wykorzystuje tkankę zastaną budynków, w jak najmniejszym stopniu ingerując w dotychczasową bryłę obiektów, nie zaprojektowano jednego budynku, tylko odniesiono się do istniejących brył, starając się ich nie zmieniać. Nadal są to dwa niezależne budynki, o odrębnych konstrukcjach, połączone łącznikiem o szerokości 1,90m ze względów użytkowych i przeciwpożarowych. Natomiast budynki są 2½ kondygnacyjne, gdyż posiadają przyziemie, piętro i poddasze, w którym wygospodarowano dodatkowe pokoje dla letników. Nie można gołosłownie mówić o budynku 4- kondygnacyjnym, gdyż istniejące poziomy nie odpowiadają pojęciu kondygnacji. . Odnosząc się do zapisów decyzji o warunkach zabudowy z 1997r. w części dotyczącej liczby kondygnacji odwołująca podniosła, że wbrew decyzji organu I instancji warunki decyzji zostały zachowane, gdyż budynek mieszkalny ma 2 kondygnacje i poddasze mieszkalne, hurtownia artykułów gospodarstwa domowego jest parterowa, z pełnym wykorzystaniem poddasza. Zrównane niemalże zostały kalenice budynków jak podała strona z korzyścią dla otoczenia architektonicznego , nie przekraczają one 12 m wysokości. Wymóg prostopadłości zabudowy do ulicy Morskiej i pokrycie powierzchni działki powstały dopiero w nowym planie zagospodarowania.

Strona podniosła w dalszej kolejności, że pozostałe zarzuty stawiane projektowi zamiennemu są błędne, gdyż opierają się na fałszywych przesłankach albo są bezprzedmiotowe, gdyż mogłyby ewentualnie dotyczyć pełnej dokumentacji projektowej. Taką pełną dokumentację stanowi w sprawie projekt zamienny łącznie z projektem pierwotnym. Prawomocne pozwolenie na budowę zatwierdza projekt pierwotny, a projekt zamienny jest tylko uzupełnieniem , które należy czytać łącznie z projektem pierwotnym.

Odnosząc się więc do szczegółowych zarzutów stawianych projektowi zamiennemu odwołująca podniosła, że wszelkie wymagane uzgodnienia były czynione w czasie uzyskiwania pozwolenia na budowę, a decyzja o nałożeniu obowiązków z dnia 2 kwietnia 2004r. nie nakłada obowiązku dodatkowych uzgodnień. Decyzja ta ze zmian istotnie odbiegających od projektu wymienia: łącznik oraz wielkość i lokalizację balkonów, otworów okiennych i drzwiowych, ścianek działowych. W tej sytuacji autorzy projektu zamiennego skupili się na doprowadzeniu do zgodności stanu istniejącego do warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie zarówno w podanym zakresie odstępstw, jak i parametrów technicznych jakimi są schody i inne wymogi techniczne pomieszczeń. Decyzja nadzoru budowlanego winna była stanowić o wymogu takowych uzgodnień w odniesieniu do projektu zamiennego. Zabudowa łącznikiem, jak wskazała strona, nie narusza przestrzeni wsi R. , nie ma więc potrzeby dokonywania uzgodnień.

W dalszej części odwołania strona odniosła się do poszczególnych zarzutów stawianych projektowi zamiennemu, które to zarzuty wskazywały w szczególności na jego niekompletność. Strona podnosiła w szczególności i powoływała się na zapisy i uzgodnienia projektu budowlanego na podstawie którego uzyskała pozwolenie na budowę, podkreślając, że projekt zamienny zawsze należy czytać łącznie z projektem zamiennym.

W zakresie dotyczącym zarzutu braku sprawdzenia projektu przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane odwołująca wskazała, że w sytuacji gdy odstąpieniem kubaturowym od zatwierdzonego projektu było wykonanie łącznika, a więc niewielkiego elementu w całości założenia to skoro w opracowaniu występuje zespół dwóch projektantów można uznać, że sprawdzenia dokonuje drugi z nich co spełnia warunek sprawdzenia projektu. Odnośnie braku podpisu osoby posiadającej uprawnienia w zakresie konstrukcyjnym to jedyną zmianą konstrukcyjną jest łącznik między obiektami o szerokości 1,90m, długości 9,87m i wysokości średniej 7m co oznacza jego kubaturę około 130 m³ i na zweryfikowanie i podpisanie projektu o takiej kubaturze jeden z projektantów miał uprawnienia. W razie wątpliwości można było wezwać stronę do uzupełnienia braków oraz zweryfikowania projektu, czego jednak organ I instancji nie uczynił.

W części końcowej skargi strona wskazała, że zabudowa niewielkiego łącznika nie może stanowić odstępstwa od planu przestrzennego zagospodarowania wsi, wskazano także, że wykończenie zewnętrzne budynku jest działaniem inwestorskim, nie objętym projektem zamiennym, nie powinno więc ono być przedmiotem zaskarżonej decyzji. Strona wskazała również na brak współdziałania Urzędu z inwestorem i projektantami przy realizacji inwestycji.

W następstwie rozpoznania niniejszego odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał decyzję z dnia 28 kwietnia 2006 r. nr [...] mocą której zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że z akt sprawy wynika, że inwestor zrealizował omawiany obiekt istotnie odstępując od warunków pozwolenia na budowę z dnia 7 sierpnia 1997r. zmienionego decyzją z dnia 19 grudnia 2000r. – w zakresie ilości kondygnacji, wysokości do kalenicy oraz warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W związku z tym organ nadzoru budowlanego w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 w związku z ust. 7 prawa budowlanego nałożył na inwestora obowiązek wykonania i dostarczenia projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót, w celu doprowadzenia wstrzymanych robót do stanu zgodnego z prawem i zatwierdzenia projektu zamiennego. W dniu 4 maja 2005r. K. S. przedłożyła dokumentację, która w ocenie organu I instancji nie spełniała wymogów w/wym. decyzji. Z tych powodów organ I instancji odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego.

Odnosząc się do wniesionego odwołania organ II instancji powołał się na art. 51 ust. 4 prawa budowlanego w myśl, którego po upływie terminu lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3 i wydaje postanowienie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych albo- jeżeli budowa została zakończona – o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego, w decyzji tej nakłada się obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Organ I instancji odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego po ustaleniu, że jest on niezgodny z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 10 stycznia 1997r. przez co narusza art. 34 ust. 1 prawa budowlanego. W punkcie 5 tej decyzji widnieje zapis- " budynek mieszkalny jednorodzinny, dwukondygnacyjny z poddaszem użytkowym, dachem spadzistym. Hurtownia artykułów gosp.- obiekt parterowy z poddaszem". Tymczasem w zamiennym projekcie budowlanym przedmiotowe budynki zaprojektowano jako jeden budynek z podziałem na część mieszkalną i część przeznaczoną na hurtownię gospodarstwa domowego z pokojami gościnnymi. Budynek jest czterokondygnacyjny: przyziemie, piętro i dwa poziomy użytkowe poddasza. Wysokość budynku wynosi 12m.Ponadto organ odwoławczy zgodził się z argumentacją organu I instancji, że projekt zamienny zawiera szereg braków, które zostały przez ten organ szczegółowo przestawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Nadto organ II instancji podał, że nie można się zgodzić się z zarzutami podniesionymi w odwołaniu ponieważ art. 36a prawa budowlanego enumeratywnie wylicza co stanowi istotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu i są to charakterystyczne parametry obiektu budowlanego takie jak kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość i liczba kondygnacji. Przedmiotowy budynek został zrealizowany z istotnymi odstępstwami od zatwierdzonego projektu, gdyż ma zmienioną powierzchnię zabudowy / łącznik między budynkami/, kubaturę i liczbę kondygnacji / z 2,5 na 4 kondygnacje/ oraz wysokość / budynek hurtowni z 9,10m na 11,90m/. W skardze na powyższą decyzję wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku K. S. wniosła o jej uchylenie, jako wadliwej. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie norm postępowania, a w szczególności przepisu art. 107 § 1 i§ 3 kpa oraz sprzeczność z prawem materialnym, a w szczególności z przepisem art. 34 prawa budowlanego. Nadto skarżąca wskazała, że podtrzymuje swoje zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu skargi skarżąca w szczególności podniosła, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji w istocie nie zawiera argumentacji uzasadniającej rozstrzygnięcie a w konsekwencji, jak argumentuje skarżąca powołując się na sformułowania zawarte w decyzji nie posiada należytego uzasadnienia. Brak ten stanowi naruszenie przepisu art. 107 § 1w związku z art. 107 § 3 kpa i w okolicznościach sprawy jest to szczególnie rażące naruszenie prawa, dopuszczające wniosek, że rozstrzygnięcie organu II instancji nastąpiło w sposób dowolny. Brak takiego uzasadnienia jest również sam w sobie istotną wadą decyzji uzasadniającą jej uchylenie.

Powołując się na powyższe skarżąca wskazała, że w tej sytuacji koniecznym staje się powtórzenie dotychczasowej argumentacji. Skarżąca w pierwszej kolejności podniosła, że prowadziła jako inwestor na działce gruntu stanowiącego jej własność inwestycję na podstawie prawomocnej decyzji z 7 sierpnia 1997r, przeniesionej na nią decyzją z dnia 19 grudnia 2000r. Następnie skarżąca przedstawiła przebieg postępowania przed organami nadzoru budowlanego, podając że wykonała nałożony na nią postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2004 obowiązek i złożyła projekt budowlany zamienny uwzględniający zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych. Projekt ten, jak wskazała skarżąca uwzględnia zarówno stan budowli w części wykonanej zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, jak i zmiany wprowadzone w toku realizacji inwestycji.

Odnosząc się do punktu pierwszego uzasadnienia decyzji organu I instancji skarżąca wskazała, że organ w zaskarżonej decyzji w ogóle nie ustosunkował się do jej zarzutów zawartych w odwołaniu, w którym zarzucała , że podstawą decyzji odmawiającej nie może być niezgodność projektu zamiennego z planem zagospodarowania przestrzennego, skoro w dacie złożenia tego projektu plan nie obowiązywał / został uchwalony po 7 miesiącach od daty złożenia projektu zamiennego a więc nie mógł stanowić podstawy dla opracowania tego projektu/. Również pozostałe zarzuty skarżącej do punktu pierwszego uzasadnienia decyzji organu I instancji nie zostały w ogóle rozpoznane, a twierdzenia zawarte w uzasadnieniu organu I instancji są nieprawdziwe. W szczególności jak wskazała skarżąca nie jest prawdą , że na skutek dobudowania użytkowego łącznika z dwóch budynków powstał jeden budynek. Zarówno w sensie konstrukcyjnym, jak i architektonicznym nadal istnieją dwa budynki i w związku z tym długość frontu należy prawidłowo liczyć odrębnie dla każdego budynku, a nie sumować jak to czyni organ. Nie jest też prawdą, że budynki są czterokondygnacyjne. Wobec spełnionego wymogu stromych dachów zostały wykorzystane poddasza budynków, co daje w rezultacie 2,5 kondygnacji. Wymogi decyzji warunkach zabudowy zostały przez skarżącą spełnione zarówno co do budynku mieszkalnego, jak i budynku hurtowni jeżeli chodzi o ilość kondygnacji. Organ II instancji powyższych faktów nie uwzględnił, natomiast organ II instancji nie ustosunkował się do zarzutów strony. Powyższe dotyczy również zarzucanej zmiany pokrycia dachowego poprzez pokrycie dachu blachą, w sytuacji gdy nie stoi to w sprzeczności z prawem i jest uzasadnione dodatkowo względami funkcjonalności i warunkami technicznymi.

W dalszym ciągu uzasadnienia skargi skarżąca podniosła, że z uwagi na brak należytego uzasadnienia koniecznym jest ustosunkowanie się również do innych zarzutów stawianych przez organ I instancji projektowi zamiennemu. Skarżąca wskazała, że zarzuty te są błędne albo opierają się na fałszywych przesłankach faktycznych albo są bezprzedmiotowe. Skarżąca podała, że w sprawie pełną dokumentację projektową stanowi projekt zamienny łącznie z projektem "pierwotnym", co nie zostało uwzględnione przez organ I instancji. Tymczasem projekt zamienny jest tylko uzupełnieniem projektu pierwotnego obejmującego przeważającą część inwestycji. Wszelkie wymagane uzgodnienia były czynione w czasie uzyskiwania pozwolenia na budowę w 1997r. i prawomocne pozwolenie na budowę stanowi o ich aktualności. Decyzja organu I instancji z 2 kwietnia 2004r. nakładająca obowiązek dostarczenia projektu zamiennego nie wyszczególnia i nie nakłada wymogu dodatkowych uzgodnień. W dalszej części skargi skarżąca w sposób szczegółowy przytoczyła swoje zarzuty zawarte już w odwołaniu od decyzji organu I instancji do poszczególnych ustaleń organu I instancji wskazujących na występujące braki w dostarczonej dokumentacji. Skarżąca podała, że wszystkie te zarzuty zachowują swoją aktualność .

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do treści skargi organ odwoławczy podał, iż należy zgodzić się ze skarżącą, iż ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie wiążą organów nadzoru budowlanego w tej sprawie, bowiem plan ten zaczął obowiązywać po opracowaniu i przekazaniu dokumentacji przez skarżącą. Nadto organ II instancji przytoczył definicję kondygnacji zawartą w § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm./wskazując, że w świetle tej definicji nie można uznać za słuszne twierdzeń skarżącej , iż budynek nie jest 4-kondygnacyjny. Nadto organ II instancji wskazał, że projekt zamienny nie jest projektem uzupełniającym projekt pierwotny. W przypadku bowiem istotnego odstąpienia od warunków pozwolenia na budowę decyzja o pozwoleniu na budowę , zgodnie z art. 36a ust. 2 prawa budowlanego podlega uchyleniu a uchylenie tej decyzji powoduje, że projekt pierwotny nie obowiązuje.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm./, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanych decyzji podnosić z urzędu.

Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa materialnego, jak i postępowania administracyjnego – art. 7- 10 § 1 i 77 kpa oraz z naruszeniem przepisów art. 107 § 1 i § 3 kpa, mającymi istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelnymi zasadami postępowania administracyjnego są określone w art. 6 i 7 kpa zasada praworządności oraz dochodzenia do prawdy obiektywnej. Nakładają one na organy prowadzące postępowanie obowiązek wszechstronnego zbadania sprawy tak pod względem faktycznym, jak i prawnym, w celu ustalenia rzeczywistego stanu sprawy. W myśl art. 77 § 1 kpa organy administracji państwowej są obowiązane w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć materiał dowodowy. Treść tego przepisu oznacza obowiązek przeprowadzenia wszystkich niezbędnych dowodów, co obciąża organ prowadzący postępowanie. Zgodnie z przepisem art. 8kpa organy administracji publicznej obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów państwa. Przepis art. 9 kpa stanowi, że organy administracji są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych , które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 10 § 1 kpa organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Z kolei przepisy art. 107§ 1i § 3 kpa stanowią, między innymi, że decyzja powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione , dowodów na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne- wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Zgodnie z art. 50 ust. 1 pkt 4 prawa budowlanego w brzmieniu z daty wydania decyzji o wstrzymaniu robót budowlanych w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach. Zgodnie z art. 50 ust. 4 postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych traci ważność po upływie 2 miesięcy od dnia doręczenia, chyba że w tym terminie zostanie wydana decyzja , o której mowa w art. 51 ust. 1.

Zgodnie natomiast z przepisem art. 51ust. 1 pkt 3 prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji z dnia 2 kwietnia 2004r. przed upływem terminu, o którym mowa w art. 50 ust. 4, właściwy organ wydaje decyzję nakładającą obowiązek sporządzenia i przedstawienia , w określonym terminie , projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych; przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do tych zmian.

Zgodnie z ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w z dnia 2 kwietnia 2004r., poprzedzoną decyzją o wstrzymaniu robót budowlanych z dnia 24 marca 2004r., organ ten powołując się na art. 51 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 51 ust. 5 ustawy – Prawo budowlane nałożył na skarżącą w związku z prowadzeniem robót budowlanych budynku mieszkalnego oraz hurtowni artykułów gospodarstwa domowego w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę 4-ch egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych. W uzasadnieniu tej decyzji organ powołał się na przeprowadzone oględziny budowy, w trakcie, których stwierdzono, że skarżąca realizuje budowę niezgodnie z decyzją o udzieleniu pozwolenia na budowę i niezgodnie z zatwierdzonym projektem technicznym.

W decyzji tej wskazano, że dokonano zmian istotnie odbiegających od zatwierdzonego projektu budowlanego:

- wybudowano dodatkowo łącznik pomiędzy dwoma oddzielnymi budynkami,

- zmieniono wielkość i lokalizację balkonów,

Ponadto zmieniono otwory okienne i drzwiowe co do ich wielkości i lokalizacji

oraz zmiany dotyczące ścianek działowych.

Skarżąca w wykonaniu nałożonego w/wym. obowiązku przedłożyła projekt budowlany zamienny budynku mieszkalnego oraz hurtowni artykułów gospodarstwa domowego z pokojami gościnnymi. Decyzja odmawiająca zatwierdzenia tego projektu jest przedmiotem kontroli Sądu.

Rozpoznając skargę w świetle zarzutów skarżącej wskazujących na naruszenie zasad postępowania administracyjnego Sąd zważył, że sąd administracyjny nie dokonuje ustaleń faktycznych , lecz ogranicza się do kontroli prawidłowości ustaleń poczynionych przez organ administracji . Skarżąca mogła zasadnie oczekiwać, że organy administracji rozpatrzą jej sprawę rzetelnie i wszechstronnie stosownie do wymagań art. 77§ 1 kpa, a szczególności ustosunkują się do zarzutów jakie w sprawie skarżąca złożyła i podjęte rozstrzygnięcia zostaną w sposób przekonujący uzasadnione, zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 7-9 kpa. W ocenie Sądu organy orzekające wymogów tych nie dopełniły.

W zakresie dotyczącym ustalenia jakie były odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego w aktach sprawy znajduje się protokół z wizji lokalnej z udziałem skarżącej z dnia 24 lutego 2004r.W jego treści stwierdzono, że wybudowano budynek mieszkalny oraz hurtownię artykułów gospodarstwa domowego z pokojami gościnnymi na podstawie decyzji pozwolenia na budowę z dnia 19.12.2000r. Stwierdzono liczne odstępstwa od zatwierdzonych projektów stanowiących załącznik do pozwolenia na budowę, a w szczególności stwierdzono, że wybudowano dodatkowo łącznik pomiędzy dwoma oddzielnymi budynkami / brak w projektach/, zmieniono kształt, wielkość i lokalizację otworów okiennych , drzwiowych, stwierdzono zmiany dotyczące ścianek działowych, rozbieżność co do lokalizacji, wymiarów balkonów, nadto ustalono, że projekt budowlany hurtowni artykułów gospodarstwa domowego przewidywał wykonanie tynków zewnętrznych w kolorze białym na elewacjach, pokrycie dachowe w kolorze czerwonym, natomiast projekt budynku mieszkalnego nie precyzuje kolorystyki elewacji, pokrycia dachowego. Istniejące obiekty posiadają częściowo wykończone elewacje w kolorze żółtym, niebieskim oraz pokrycie dachowe w kolorze niebieskim. W protokole tym nie stwierdzono, że przedmiotowy budynek w sposób znaczący odbiega od sąsiadującej zabudowy ze względu na wielkość budynku. Natomiast takie ustalenie znajduje się w uzasadnieniu decyzji organu I instancji choć nie znajduje ono odzwierciedlenia w protokole złożonym do akt , jak też w innym dokumencie potwierdzającym ustalenia wizji lokalnej w powyższym zakresie.

Zestawienie odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego, które wymieniono w trakcie wizji lokalnej z udziałem strony i które organ uznał za istotne i które następnie wymienił w decyzji z dnia 2 kwietnia 2004r. , z odstępstwami od projektu pierwotnego i od decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu na które powołały się organy administracji w zaskarżonych decyzjach wskazują, że zakres tych odstępstw oraz braki projektu wymienione w decyzji nie nawiązują do ustaleń z wizji lokalnej , jak też ustaleń z decyzji z dnia 2 kwietnia 2004r.

Skarżąca złożyła wymagany decyzją z dnia 2 kwietnia 2004r. projekt budowlany zamienny uwzględniający zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót. Jak wynika z treści odwołania , jak i skargi wniesionej do Sądu skarżąca w nawiązaniu do protokołu z wizji lokalnej , jak i decyzji z dnia 2 kwietnia 2004r. podnosiła ,że wszelkie wymagania i uzgodnienia były czynione w czasie uzyskiwania pozwolenia na budowę i prawomocne pozwolenie na budowę stanowi o ich aktualności , powoływana decyzja z dnia 2 kwietnia 2004r. nie wyszczególnia i nie nakłada wymogu dodatkowych uzgodnień. Skoro decyzja ze zmian istotnie odbiegających od projektu wymienia łącznik między budynkami oraz wielkość i lokalizację balkonów, otworów drzwiowych, ścianek działowych to autorzy projektu zamiennego skupili się na doprowadzeniu do zgodności stanu istniejącego do warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w podanym zakresie odstępstw , jak i parametrów technicznych / w zakresie schodów i innych dotyczących pomieszczeń/. Nadto skarżąca wskazywała, że w niniejszej sprawie pełną dokumentację stanowi projekt zamienny łącznie z projektem , który stanowił podstawę do udzielenia pozwolenia na budowę.

Powyższe zarzuty uznać należy za uzasadnione, albowiem zgodnie z decyzją z dnia 2 kwietnia 2004r. na skarżącą nałożono obowiązek złożenia projektu zamiennego uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas przeprowadzonych robót budowlanych, przy czym wskazano dwie takie zmiany , a mianowicie wybudowanie łącznika pomiędzy oddzielnymi budynkami oraz zmianę wielkości i lokalizację balkonów. Po złożeniu przez skarżącą projektu zamiennego uwzględniającego te zmiany organ nie wzywał skarżącej do uzupełnienia projektu o elementy / warunki, uzgodnienia/ wymienione w decyzji z dnia 30 listopada 2004r. Wprawdzie organ podaje, że zwracał się o uzupełnienie projektu, jednakże okoliczność ta nie znajduje żadnego potwierdzenia w dowodach załączonych do akt administracyjnych.

W tym stanie rzeczy działanie organu administracji uniemożliwiło stronie złożenie projektu zamiennego, który spełniałby warunki formalne projektu budowlanego. Działania organu administracji w powyższym zakresie naruszają też cytowane przepisy art.9 i art. 10 § 1kpa poprzez uniemożliwienie wypowiedzenia się przez skarżącą co do zebranych dowodów i materiałów w sytuacji gdy decyzja organu I instancji zawiera szereg ustaleń, które nie znalazły odzwierciedlenia w protokole z wizji lokalnej oględzin budynków , ani w decyzji z 2 kwietnia 2004r. dotyczącej nałożenia obowiązku, w szczególności co do wysokości budynków, jak i szczegółowych ustaleń w zakresie brakujących elementów projektu i jego uzgodnień. Skarżąca nie została też poinformowana wbrew treści art. 9 kpa o tych okolicznościach , które zostały zawarte w decyzji organu I instancji, mimo że miały one niewątpliwie wpływ na sytuację skarżącej, jej prawa i obowiązki jeżeli chodzi i opracowanie projektu zamiennego i konsekwencje przedstawionych przez organy administracji odstępstw od projektu.

Za w pełni uzasadnione uznać należy zarzuty wskazujące na naruszenie art. 107 § 1 i § 3 kpa. Stawiając zarzut naruszenia tychże przepisów wskazać należy, że uzasadnienie decyzji jest swoistym odzwierciedleniem toku postępowania , ustaleń w zakresie poczynionych przez organy i dowodów, które doprowadziły do takich , a nie innych wniosków. Decyzja powinna być należycie uzasadniona z podaniem m.in. dowodów , na podstawie których określone fakty organ orzekający przyjął za udowodnione oraz przyczyn , dla których innym dowodom odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej. Niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających znaczenie w sprawie oraz nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego. Dla strony bowiem, jak i dla sadu administracyjnego kontrolującego decyzję pod względem zgodności z prawem uzasadnienie jest tak samo ważne jak samo rozstrzygnięcie.

Odnosząc powyższe ustalenia do niniejszej sprawy podkreślić należy, że organ odwoławczy nie odniósł się do żadnego z przytoczonych wyżej zarzutów odwołania, w tym dotyczących na przykład do podnoszonej przez skarżącą zbędności żądania zamieszczenia w projekcie zamiennym dodatkowych elementów warunków i uzgodnień, w sytuacji gdy takie dane zawierał projekt pierwotny, czy też zarzutów dotyczących ustalonej przez organ I instancji ilości kondygnacji, wykonania łącznika, zarzutu dotyczącego stosowania aktualnie obowiązującego planu zagospodarowania, podejmując taką próbę dopiero w odpowiedzi na skargę. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji podał, że budynek ma 4 kondygnacje zamiast 2,5 co w sposób oczywisty stanowi istotne odstępstwo od projektu, lecz swojego stanowiska wobec zarzutów odwołania kwestionujących to ustalenie nie uzasadnił. Brak takiego uzasadnienia dotyczy wszystkich pozostałych zarzutów skarżącej. Natomiast obowiązkiem organu odwoławczego jest ustosunkowanie się w uzasadnieniu do wszystkich żądań, wniosków i zarzutów strony, zwłaszcza zawartych w odwołaniu. W tym zakresie należy podzielić w całości zarzuty skargi wniesionej do Sądu przez skarżącą zarzucającej naruszenie przepisu art. 107 kpa, a ogólnikowe powołanie się na wywody organu I instancji i uznanie decyzji organu I instancji za prawnie uzasadnioną nie czynią zadość wymaganiu uzasadnienia decyzji, wynikającemu z przytoczonego przepisu art. 107 kpa.

Niezależnie od powyższego wskazać należy, że w dacie wydania decyzji z dnia 2 kwietnia 2004r. o nałożeniu obowiązku dostarczenia projektu zamiennego, art. 36a prawa budowlanego stanowił, że istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę, a w przypadku naruszenia przepisu ust. 1 właściwy organ uchyla decyzję o pozwoleniu na budowę / art. 36 ust. 2/. Począwszy od dnia 31 maja 2004r. przepis art. 36 a ust. 2 uzyskał brzmienie " właściwy organ uchyla decyzję o pozwoleniu na budowę w przypadku wydania decyzji na podstawie art. 51 ust. pkt 3 /. Jednocześnie w ust. 5 wskazano odstępstwa od projektu budowlanego, które należy uznać za istotne. Do akt niniejszej sprawy została złożona decyzja Starosty Powiatowego z dnia 30 czerwca 2004r. na mocy, której Starosta orzekł o uchyleniu w całości decyzji Wójta Gminy K. z dnia 7 sierpnia 1997r. o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku hurtowni i o uchyleniu decyzji z dnia 19 grudnia 2000r. przenoszącej na rzecz K. S. w/wym. decyzję o pozwoleniu na budowę. W uzasadnieniu tej decyzji stwierdzono, że w wyniku przeprowadzonego postępowania organ nadzoru budowlanego stwierdził, że budowa budynków realizowanych na podstawie powołanego pozwolenia została zrealizowana w sposób istotnie odbiegający od zatwierdzonego projektu budowlanego, zacytowano ówcześnie obowiązujący przepis art. 36a prawa budowlanego. W aktach administracyjnych brak ustaleń czy decyzja ta stała się ostateczna . Na powyższą decyzję nie powołał się organ I instancji wydając decyzję z dnia 30 listopada 2004r., jak również organ II instancji, przytaczając postanowienia art. 36 a ustalające co stanowi istotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu. Na rozprawie przed Sądem Administracyjnym pełnomocnik skarżącej wyjaśnił, że według jego wiedzy powyższa decyzja o uchyleniu pozwolenia na budowę została uchylona przez Wojewodę , następna decyzja w tej sprawie została wydana w dniu 3 grudnia 2005r. i ponownie została uchylona decyzją Wojewody z dnia 6 kwietnia 2005r. W uzasadnieniu tej decyzji Wojewoda miał wskazać, że nie uchyla się pozwolenia na budowę w sytuacji gdy budowa została zakończona i wskazał, że taka sytuacja ma miejsce w rozpatrywanej sprawie i w związku z tym należy podjąć postępowanie w trybie art. 51 ust. 3 prawa budowlanego.

W okolicznościach rozpatrywanej sprawy nie został więc wyjaśniony stan faktyczny co do wydanego w sprawie pozwolenia na budowę. Legitymowanie się przez stronę ważną decyzją o udzieleniu pozwolenia na budowę było podstawowym argumentem strony w postępowaniu przez organami nadzoru budowlanego. Powyższe stanowisko mogło budzić wątpliwości, z uwagi na treść przepisu art. 36a prawa budowlanego, których to wątpliwości organy nadzoru nie wyjaśniły. Jednakże nie sposób ustalić w oparciu o zebrany przez organy administracji materiał dowodowy, czy faktycznie decyzja o udzieleniu pozwolenia na budowę została ostatecznie uchylona czy też , jak to wskazywał pełnomocnik skarżącej z uwagi na wykonanie inwestycji jej uchylenie nie było możliwe. Należałoby zatem ustalić czy ostatecznie decyzja ta została uchylona zgodnie z regulacją zawartą w art. 36a prawa budowlanego, a jeżeli nie to czy faktycznie przyczyną było zakończenie budowy. Organy wskazywały bowiem, że skarżąca bezpodstawnie powołuje się na projekt pierwotny, który nie obowiązuje, gdyż pozwolenie na budowę zostało uchylone i projekt pierwotny nie obowiązuje lecz ta okoliczność, jak to wyżej wskazano, w sprawie nie została wyjaśniona.

W konsekwencji uznać należało, że przy rozpoznawaniu przedmiotowej sprawy organy administracji naruszyły zarówno powołane wyżej przepisy postępowania, a w szczególności przepisy art. 7 i 77 § 1 kpa, albowiem jak to wyżej przedstawiono nie wyjaśniły należycie stanu faktycznego sprawy i wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności.

Niezależnie od powyższego wskazać należy, że w swoich decyzjach zarówno organ I , jak i II instancji jako podstawę rozstrzygnięcia wskazali art. 51 ust. 4 prawa budowlanego

W dacie wydawania postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych i w dacie wydawania decyzji z dnia 2 kwietnia 2004r. przepis art. 51 ust. 4 prawa budowlanego stanowił, że w razie niewykonania obowiązków, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3 właściwy organ nakazuje , w drodze decyzji , zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem. Art. 51 ust. 3 stanowił natomiast, że właściwy organ po sprawdzeniu obowiązków, o których mowa w ust. 1 pkt 2i 3, wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Przepisy art. 35 , z wyjątkiem przepisu, którym mowa w ust. 1 pkt lit. b stosuje się odpowiednio.

Z dniem 31 maja 2004r. uległa zmianie treść tego artykułu /Dz. U. z 2004r., nr 93, poz. 888-art1/ i w dacie wydawania decyzji przepis art. 51ust. 4 stanowi, że po upływie terminu lub na wniosek inwestora , właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3 i wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych albo – jeżeli budowa została zakończona- o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego. W decyzji tej nakłada się obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Zgodnie natomiast z ust. 5 w przypadku niewykonania obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, właściwy organ wydaje decyzję nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego.

Z treści powyższych przepisów wynika, że w stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji w odniesieniu do niezakończonej budowy organ po upływie zakreślonego terminu dokonuje sprawdzenia wykonania obowiązku i w zależności od wyniku tego sprawdzenia może orzec w jeden ze sposobów wymienionych w ust. 5. Zdaniem Sądu niewykonanie obowiązku oznacza zarówno sytuację, gdy inwestor w ogóle nie wykonał nałożonych obowiązków, jak też sytuację gdy organ sprawdzając wykonanie przez inwestora obowiązku dokonuje negatywnej oceny przedłożonych dokumentów. Wprawdzie w powołanym przez organy administracji ustępie 4 mowa jest o wydaniu decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, jednakże w ocenie Sądu, możliwe jest wydanie decyzji pozytywnej, natomiast decyzja odmowna nie znajduje uzasadnienia w treści przepisu art. 51 prawa budowlanego.

W świetle powyższego uznać należy, że zaskarżona decyzja , jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zapadły z naruszeniem prawa materialnego, a mianowicie art. 51 ust. 4 prawa budowlanego.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c) w związku z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w punkcie1 sentencji wyroku.

Ponownie rozpoznając sprawę organ winien przeprowadzić postępowanie z uwzględnieniem powyższych uwag i z uwzględnieniem zasad postępowania administracyjnego, mając na uwadze w szczególności, że ocena przedłożonych dokumentów winna zostać należycie uzasadniona , a następnie winny podjąć stosowne rozstrzygnięcie. W szczególności przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracji ponownie rozważą, po ewentualnym uzupełnieniu projektu przez skarżącą o brakujące warunki i elementy, czy istnieją podstawy do zatwierdzenia projektu zamiennego złożonego przez skarżącą.

O kosztach postępowania Sąd orzekł w oparciu o treść przepisu art. 200 i art. 205 § 2 powołanej wyżej ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu / Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm./.