Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 621/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2010-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 145 par 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 92 ust 1, ust 4
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder,, Sędzia NSA Iwona Tomaszewska (spr.), Protokolant Michał Iwanowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 października 2010 r. sprawy ze skargi T. P. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Miejski Policji decyzją z dnia [...] r. Nr [...], na podstawie art. 92 ust. 7 i 4 oraz art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874 ze zm.) i L.p. [...] załącznik do ustawy, nałożył na T. P. karę pieniężną w kwocie [...] złotych za samowolną zmianę wskazań urządzeń pomiarowo – kontrolnych zainstalowanych w pojeździe przy wykonywaniu transportu drogowego taksówką.

Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji wskazał, że w dniu [...] r. funkcjonariusz Policji z Wydziału Ruchu Drogowego KMP dokonał kontroli drogowej na oznakowanym postoju TAXI, pojazdu marki D. o nr rej.

[...] oznakowanego i wyposażonego jako taksówka osobowa z umieszczoną

na dachu galeryjką z napisem TAXI oraz włączonym gotowym do działania taksometrem zintegrowanym z kasą fiskalną. Pojazdem kierował T. P., który okazał między innymi licencję taxi nr [...] wystawioną na jego nazwisko oraz świadectwo legalizacji ponownej na taksometr elektroniczny zainstalowany

w powyższym samochodzie z zapisem rozmiaru opon kół napędowych o wartości [...].

W toku kontroli ustalono, że w samochodzie marki D. nr rej.

[...] założone są na osi napędowej opony o wymiarze [...].

Różnica w podanych wartościach powoduje zmianę wskazań taksometru zamontowanego w tym samochodzie.

Stwierdzone naruszenie zostało opisane w protokole kontroli nr [...] z dnia [...] r. oraz w protokole przesłuchania T. P., na podstawie wyników kontroli organ wszczął postępowanie, o czym zawiadomił stronę w dniu

[...] r.

T. P. w dniu [...] r. złożył pisemne wyjaśnienie oraz kopie żądanych dokumentów. Podniósł, że nie stanowi przestępstwa czyn zabroniony, którego społeczna szkodliwość jest znikoma, oraz że działał nieumyślnie.

Organ I instancji podniósł, że brak jest przesłanek, aby dane zdarzenie kwalifikować jako przestępstwo a tym samym by stosować kodeks karny.

W tych okolicznościach, organ uznał, że zebrane dowody wyczerpują znamiona wykroczenia określanego w załączniku do ustawy o transporcie drogowym pod L.p. [...].

T. P. w odwołaniu od decyzji wniósł o jego pozytywne rozpatrzenie, zarzucił, że decyzja jest niesprawiedliwa. Odwołujący się wskazał, że w opisie naruszenia nie podano, iż różnica (rozmiar kół) w podanych wartościach zamiast [...] na [...] powodowała w minimalnym stopniu zmianę wskazań taksometru na niekorzyść strony, a z korzyścią dla klienta. Dlatego przepis prawa nakładający karę jest w takim przypadku zbyt ogólny i mało precyzyjny. Prawo, obojętnie, z jakiego kodeksu ma służyć człowiekowi i być sprawiedliwe.

Do odwołania, dołączył protokół kontroli nr [...] taksometru elektronicznego zamontowanego w samochodzie marki P. nr rej. [...], należącego

do S. S. Kontrola tego taksometru została przeprowadzona przez Obwodowy Urząd Miar w S. Według odwołującego się w powyższym samochodzie zgodnie ze świadectwem legalizacji winny być opony o rozmiarze [...], a były [...], co nie przeszkadzało kontrolującym, którzy nie zastosowali żadnych sankcji.

Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia [...] r.,

Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 92 ust. 1, ust. 2 pkt 1 i ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2006 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania T. P. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji podniósł, że transport drogowy odbywający się po drogach publicznych należy do obszaru zainteresowania Policji

z uwagi na swój charakter, warunki i sposób przewozu osób lub rzeczy. Policja jako jeden z odpowiedzialnych organów za bezpieczeństwo i porządek w ruchu drogowym zobowiązana jest do nadzorowania, porządkowania i kontroli jej przebiegu zapewniając jednocześnie bezpieczeństwo i porządek uczestnikom ruchu drogowego.

Zgodnie z art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym uprawnieni do kontroli, o których mowa w art. 89 ust. 1, mają prawo nałożyć na wykonującego przewozy drogowe lub inne czynności związane z tym przewozem karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej.

Organ odwoławczy wskazał, że świadectwo legalizacji ponownej wydawane jest zgodnie i na podstawie rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać taksometry elektroniczne (Dz. U. Nr 108, poz. 1014 ze zm.). Dokument ten określa wymagania jakie powinien spełnić taksometr. Świadectwo legalizacji ponownej określa przedmiot legalizacji wskazując między innymi rozmiar opon kół napędowych, dla których wykonywana jest legalizacja. Służy to do prawidłowego działania zamontowanego urządzenia, które działa w określonych warunkach po spełnieniu określonych wymagań między innymi rozmiar opon kół napędowych. W przypadku przedmiotowej kontroli, legalizacja była wykonana na rozmiar opon na osi napędowej [...] a faktycznie było [...], co powoduje inne niż określone w legalizacji wskazanie urządzenia.

Organ odwoławczy podkreślił, że ustawodawca nie określa, że zmiana wskazań powinna działać na niekorzyść klienta, jak też nie wskazuje stopnia tych zmian. Ustawodawca definiuje jednoznacznie zarzucane naruszenie "jako samodzielną zmianę wskazań urządzeń pomiarowo – kontrolnych".

W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy wskazał, że stan faktyczny sprawy jest bezsporny, skarżący nie kwestionował ustaleń poczynionych przez organ

I instancji, nie przedstawiał też zarzutów podważających prawną ocenę tych ustaleń. Sprzeciw strony budzi przede wszystkim samo zastosowania w sprawie przepisu

ze względu na jego surowość.

W ocenie organu odwoławczego, z zapisu o L.p.[...] załącznika do ustawy

o transporcie drogowym "samodzielna zmiana wskazań urządzeń pomiarowo – kontrolnych zainstalowanych w pojeździe przy wykonywaniu transportu drogowego taksówką" wynika, że sama zmiana wskazań urządzeń pomiarowo – kontrolnych bez wskazania na czyja korzyść lub niekorzyść, ta zmiana wystąpiła, wyczerpuje znamiona tego przepisu.

W takiej zaś sytuacji faktycznej, organy były zobowiązane do zastosowania sankcji zawartych w załączniku do ustawy o transporcie drogowym kwalifikowanej pod L.p. [...] w postaci nałożenia kary pieniężnej.

Ponadto organ odwoławczy podniósł, że decyzja wydana w oparciu o wyżej wymienione przepisy, należy do tzw. decyzji związanych, które zapadają wówczas, gdy przepisy prawa będące podstawą rozstrzygnięcia nie zezwalają na żadne luzy interpretacyjne – nie ma w nich luk, ani pojęć "nieostrych" pozwalających na swobodną ocenę organu przy interpretacji tych przepisów. Dlatego w zaistniałym stanie faktycznym (bezspornym między stronami) organy nie mogły zaniechać stosowania przepisu prawa.

T. P. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

zarzucił, że zaskarżona decyzja jest niesprawiedliwa. W ocenie skarżącego na skutek nałożonej kary poniósł następujące szkody: wysoką grzywnę

w kwocie [...] zł, uniemożliwienie wykonywania pracy przez odebranie prawa jazdy

na cztery dni. Wskazał, że w analogicznej sytuacji znalazł się S. S.

w pojeździe którego była różnica między świadectwem legalizacji, a stanem faktycznym opon. W jego przypadku kontrolerzy z Obwodowego Urzędu Miar nie mieli zastrzeżeń co do tych rozbieżności.

W dalszej części uzasadnienia skargi skarżący podnosi, że nie potrafi zrozumieć, jak można kogokolwiek karać, gdy nie ma żadnej społecznej szkodliwości, gdy nikt nie ponosi żadnej straty i nie ma zagrożenia bezpieczeństwa. Jeśli są jednak takie przepisy, to trzeba je zmienić, by nie krzywdzić uczciwych ludzi i podważać zaufanie do urzędów państwowych.

Skarżący podkreśla, że nie dopuścił się nadużycia wobec klientów i Państwa.

Zdaniem skarżącego w niniejszej sprawie można było śledztwo umorzyć. Ustawa

o transporcie drogowym w załączniku pod pozycją 11.6, nie rozróżnia, kiedy następuje szkoda, bądź oszustwo na niekorzyść klienta, a kiedy nie.

Mając powyższe na uwadze, skarżący wniósł o uwzględnienie skargi.

Komendant Wojewódzki Policji odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości zarówno materialnych jak i procesowych aspektów stosunku administracyjnoprawnego, skonkretyzowanego z zaskarżonej decyzji. Dla wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności decyzji lub wydania jej z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 lipca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153,

poz. 1270 ze zm.) – dalej zwaną p.p.s.a.

Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia decyzji, Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji

z dnia [...] r. Nr [...] naruszała prawo.

Z ustalonego prawidłowo przez organy stanu faktycznego sprawy, a którego skarżący nie kwestionuje wynika, że w trakcie kontroli w dniu [...] r.,

w pojeździe skarżącego – wykonującego transport drogowy taksówką – stwierdzono różnicę w wymiarze opon na osi napędowej. Zgodnie z okazanym przez skarżącego świadectwem legalizacji ponownej taksometru zainstalowanego w samochodzie strony, legalizacja taksometru dokonana z uwzględnieniem rozmiaru opon [...],

a podczas kontroli w dniu [...] r. na osi napędowej były opony o rozmiarze [...].

Konsekwencją zamontowania opon o wymiarze innym niż wskazanych

w świadectwie legalizacji ponownej taksometru, jest zmiana wskazań taksometru,

co niewątpliwie stanowiło naruszenie określane w załączniku do ustawy z dnia

6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U z 2007 r., Nr 125,

poz. 874) pod poz. 11.6 – jako : "samowolna zmiana wskazań urządzeń pomiarowo – kontrolnych zainstalowanych w pojeździe przy wykonywaniu transportu drogowego taksówką". Za naruszenie to ustawodawca określił administracyjną karę pieniężną w wysokości [...] złotych.

Skarżący, jak wynika to zarówno z treści odwołania i skargi, zarzuca, że organy w ustalonym stanie faktycznym nie uwzględniły istotnej okoliczności, a mianowicie tego, że zmiana wskazań taksometru na skutek zamontowania innych opon niż wskazanych w świadectwie legalizacyjnym taksometru była minimalna i nie powodowała szkody

po stronie pasażera, nie spowodowała też zagrożenia dla bezpieczeństwa.

Zarzuty powyższe są chybione.

Przepis art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym stanowi, że kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów wymienionych w pkt 1 do 8 – podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15. 000 złotych.

Jak stanowi ust.4 art. 92 tej ustawy, wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokość administracyjnych kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy.

Podkreślić należy, że art. 92 ust 1 ustawy o transporcie drogowym ustanawia odpowiedzialność administracyjną, a nie karną lub wykroczeniową podmiotów wykonujących transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne.

Kary pieniężne wymierzane w postępowaniu administracyjnym na podstawie ustawy o transporcie drogowym nie są uzależniane od stwierdzenia winy czy skutków nieprzestrzegania warunków i obowiązków. Wystarczające jest stwierdzenie samego faktu nieprzestrzegania obowiązków i warunków przy wykonywaniu transportu drogowego. Do stwierdzenia zaistnienia tejże odpowiedzialności wystarczające jest

co do zasady, stwierdzenie naruszenia, nawet jeżeli powstało ono w sposób niezawiniony. Sam zaś wymiar kary pieniężnej, w sytuacji gdy ustawodawca określił ją w sposób sztywny nie może podlegać miarkowaniu.

W ocenie Sądu, za bezprzedmiotowe dla oceny rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, jest powoływanie się przez skarżącego na ustalenia zawarte w protokole kontroli z dnia [...] r. co do taksometru zamontowanego w samochodzie marki P., bowiem kontrola ta nie dotyczyła pojazdu skarżącego.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, a które Sąd ma obowiązek badać z urzędu – skargę należało by oddalić.

Z tych względów, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed Sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270

ze zm.) orzekł jak w sentencji.