Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 36/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2011-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
6135 Odpady
Hasła tematyczne: Czystość i porządek
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: stwierdzono nieważność uchwały w części
Powołane przepisy: article: art. 4
journal: Dz.U. 2005 nr 236 poz 2008
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - tekst jednolity

SENTENCJA

9 marca 2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant Bartosz Kornalewicz po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 lutego 2011r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w I. na uchwałę Rady Miejskiej w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie utrzymania czystości i porządku na terenie gminy 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w § 2 pkt 9, § 2 pkt 21, § 13 zd 1, § 24 ust 2 in fine, § 26, § 31, § 36 ust 1, § 38 ust 1 pkt 3, 2. stwierdza, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu w zakresie objętym w pkt 1 sentencji, 3. w pozostałym zakresie skargę oddala.


UZASADNIENIE

Uchwałą Nr XXVIII/252/09 z dnia 29 grudnia 2009 r. opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa Kujawsko - Pomorskiego z 2010 r., (Nr 57, poz. 587) Rada Miejska w [...] uchwaliła regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie gminy[...].

Legalność powyższego aktu prawa miejscowego została zakwestionowana przez Prokuratora Rejonowego w[...], który skargą z dnia 10 grudnia 2010 r., zmodyfikowaną na rozprawie, zaskarżył postanowienia § 2 pkt 9) i 21), § 13, § 15, § 22 ust. 1, § 30, § 36 ust. 1 i § 38 ust. 1 pkt 3) uchwały nr XXVIII/252/09 Rady Miejskiej w [...] z dnia 29 grudnia 2009 r. w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy [...], zarzucając naruszenie przepisów art. 4 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 236, poz. 2008 ze zm.) oraz naruszenie przepisów § 115, § 135 i § 137 w zw. z § 143 oraz § 146 rozporządzenia Prezesa Rady Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz.U. Nr 100, poz. 908) poprzez:

- zamieszczenie w uchwale przepisów regulujących sprawy wykraczające poza upoważnienie ustawowe,

- powtórzenie w niej przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz innych ustaw,

- formułowanie w uchwale pojęć zawartych już w ustawie upoważniającej i w innych ustawach.

Na podstawie art. 147 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności w/w przepisów zaskarżonej uchwały.

Zdaniem Prokuratora, w uchwale Rady Miejskiej w [...] z dnia 29 grudnia 2009 r. nr XXVIII/252/09 w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy [...] można się dopatrzyć nieprawidłowości związanych z powtórzeniami uregulowań zawartych w ustawach, bez wskazania źródeł cytowanych

przepisów:

- § 2 pkt 9 definiuje pojęcie "zbiorniki bezodpływowe" - powielając określenie zawarte w art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach,

- § 2 pkt 21 definiuje pojęcie "droga" - powielając określenie zawarte w art. 2 pkt 1 prawa o ruchu drogowym.

- § 13 uchwały w części, w której zobowiązują właścicieli nieruchomości do uprzątnięcia błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z chodników położonych wzdłuż nieruchomości zapisy art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.

W ocenie Prokuratora poza ustawowe umocowanie wykracza zawarty w § 15 uchwały zakaz spalania odpadów komunalnych, tworzyw sztucznych, gumy, odzieży, mebli i innych, "których spalanie może powodować powstanie substancji szkodliwych lub uciążliwych dla środowiska" - stosowne obostrzenia w tym zakresie zawarte są w innych uregulowaniach rangi ustawowej, w tym w ustawie o odpadach (wyrok z dnia 23 października 2007 r. WSA w Rzeszowie sygn. II SA/Rz 59/07).

Skarżący podniósł też, że § 22 ust. 1 uchwały bezpodstawnie powiela zapisy zawarte w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach zobowiązując właścicieli nieruchomości do utrzymania pojemników na odpady w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym.

Zakwestionowano też § 30 uchwały stanowiący, iż organizator imprez masowych lub zgromadzeń o charakterze publicznym albo zarządca targowiska lub giełdy zapewnia wystarczającą ilość urządzeń do zbierania odpadów komunalnych i szaletów ruchomych oraz nakłada na te podmioty szereg dalszych obowiązków - wykraczając poza ustawowe upoważnienie dotyczące w tym zakresie właścicieli nieruchomości, bowiem obowiązki organizatora imprez masowych określa ustawa z dnia 22 sierpnia 1997 r. o bezpieczeństwie imprez masowych (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 909 zm.), a zatem nie zachodzi konieczność ich ustalania w drodze aktu prawa miejscowego i nie ma ku temu podstaw prawnych w ustawie w postaci odpowiedniego upoważnienia (wyrok z dnia 3 marca 2010 r., WSA w Bydgoszczy sygn. II SA/Bd 93/10).

Poza zakres ustawowego upoważnienia wykraczają w ocenie Prokuratora obowiązki nałożone przez zaskarżoną uchwałę w § 36 ust. 1 i w § 38 ust. 1 pkt 3 na osoby utrzymujące zwierzęta domowe. Zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 6) w/w ustawy regulamin ma ograniczyć się do określenia szczegółowych zasad utrzymania czystości i porządku na terenie gminy dotyczących obowiązków osób utrzymujących zwierzęta domowe, mających na celu ochronę przed zagrożeniem lub uciążliwością dla ludzi oraz przed zanieczyszczeniem terenów przeznaczonych do użytku publicznego. Tymczasem § 36 ust. 1 regulaminu stanowi ogólnie, że osoby te ponoszą pełną odpowiedzialność za zachowanie zwierząt, z kolei w § 38 ust. 1 pkt 3 regulaminu zakazuje osobom utrzymującym zwierzęta domowe dopuszczania do zakłócania przez nie ciszy i spokoju.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ze względu na naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 52 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) poprzez brak wezwania organu na piśmie przed wniesieniem skargi, do usunięcia naruszenia prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:

Skarga częściowo zasługuje na uwzględnienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny działając w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w związku z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), obowiązany jest skontrolować, czy zaskarżona uchwała odpowiada prawu, czy też to prawo narusza, i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 147 § 1 lub art. 151 p.p.s.a.

Na wstępie należy rozpatrzyć najdalej idący wniosek podniesiony w odpowiedzi na skargę, tj. dotyczący jej odrzucenia z powodu nie wyczerpania przez Prokuratora trybu z art. 52 § 4 p.p.s.a. Należy zauważyć, że zgodnie z przepisem art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Z kolei art. 53 § 3 p.p.s.a. stanowi, że Prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich mogą wnieść skargę w terminie sześciu miesięcy od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia w sprawie indywidualnej, a w pozostałych przypadkach w terminie sześciu miesięcy od dnia wejścia w życie aktu lub podjęcia innej czynności uzasadniającej wniesienie skargi. Termin ten nie ma zastosowania do wnoszenia skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Norma zawarta w tych jednostkach redakcyjnych stanowi, że Prokurator ma w postępowaniu sądowoadministracyjnym szczególną pozycję i może składać skargi na akty prawa miejscowego w każdym czasie i bez potrzeby wzywania do usunięcia naruszenia prawa przewidzianego w art. 52 § 4 p.p.s.a. Należy zatem podzielić pogląd, że prokurator jest odrębną osobą skarżącą i nie obowiązują go reguły dotyczące tych podmiotów, które wnoszą skargę do sądu administracyjnego ze względu na swój interes prawny (por t. 2 do art. 52 w B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Zakamycze, 2006).

Zakwestionowanej przez Prokuratora Rejonowego w [...] uchwale Rady Miejskiej w [...] z dnia 29 grudnia 2009 r. w sprawie utrzymania czystości i porządku, zarzucono naruszenie przepisów art. 4 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 236, poz. 2008 ze zm.) oraz naruszenie przepisów § 115, § 135 i § 137 w zw. z § 143 oraz § 146 rozporządzenia Prezesa Rady Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej"

Z uwagi na powyższe podkreślenia wymaga, że obowiązek opracowania regulaminu utrzymania czystości i porządku nakłada na organy stanowiące gmin znowelizowana ustawa o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. W myśl art. 4 ust. 1 i 2 tej ustawy w związku z art. 10 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych innych ustaw rada gminy, po zasięgnięciu opinii państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, uchwala regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie gminy. Regulamin jest aktem prawa miejscowego, który określa szczegółowe zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy dotyczące: 1) wymagań w zakresie utrzymania czystości i porządku na terenie nieruchomości obejmujących: a) prowadzenie we wskazanym zakresie selektywnego zbierania i odbierania odpadów komunalnych, w tym powstających w gospodarstwach domowych, odpadów niebezpiecznych, odpadów wielkogabarytowych i odpadów z remontów, b) uprzątanie błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z części nieruchomości służących do użytku publicznego, c) mycie i naprawy pojazdów samochodowych poza myjniami i warsztatami naprawczymi; 2) rodzaju i minimalnej pojemności urządzeń przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości oraz na drogach publicznych, warunków rozmieszczania tych urządzeń i ich utrzymania w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym, przy uwzględnieniu: a) średniej ilości odpadów komunalnych wytwarzanych w gospodarstwach domowych bądź w innych źródłach, b) liczby osób korzystających z tych urządzeń; 3) częstotliwości i sposobu pozbywania się odpadów komunalnych i nieczystości ciekłych z terenu nieruchomości oraz z terenów przeznaczonych do użytku publicznego; 4) maksymalnego poziomu odpadów komunalnych ulegających biodegradacji dopuszczonych do składowania na składowiskach odpadów; 5) innych wymagań wynikających z gminnego planu gospodarki odpadami; 6) obowiązków osób utrzymujących zwierzęta domowe, mających na celu ochronę przed zagrożeniem lub uciążliwością dla ludzi oraz przed zanieczyszczeniem terenów przeznaczonych do wspólnego użytku; 7) wymagań utrzymywania zwierząt gospodarskich na terenach wyłączonych z produkcji rolniczej, w tym także zakazu ich utrzymywania na określonych obszarach lub w poszczególnych nieruchomościach; 8) wyznaczania obszarów podlegających obowiązkowej deratyzacji i terminów jej przeprowadzania.

Odnosząc się więc do zarzutu skargi dotyczącego powtórzenia w regulaminie definicji ustawowych oraz formułowania własnych definicji pojęć, które występują w przepisie rangi ustawowej, stwierdzić należy, że jest to zarzut uzasadniony. Podstawą uchwalenia regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy jest art. 4 u.c.p.g., który w ust. 2 precyzyjnie wskazuje kwestie, które mają być ujęte w regulaminie. We wskazanym przepisie nie zawarto upoważnienia dla rady gminy do formułowania w regulaminie definicji określonych pojęć (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 września 2008 r., w sprawie sygn. akt II SA/La 485/08 niepublik). O ile jednak akceptowana jest w orzecznictwie sądów administracyjnych możliwość powtórzenia w regulaminie definicji ustawowych, to należy zwrócić uwagę, że jak wynika z wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 31 listopada 2006 r., Sąd ten uznał wprawdzie za możliwe powtórzenie in extenso zapisów ustawowych w akcie prawa miejscowego, ale z tym zastrzeżeniem, iż to powtórzenie nastąpiłoby z jednoczesnym powołaniem się na konkretny, powtórzony przepis ustawy. Tego wymogu omawiany regulamin nie spełnia. W szczególności powyższe uwagi odnieść należy do § 2 pkt 9 definiującego pojęcie "zbiorniki bezodpływowe", który powiela określenie zawarte w art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, także § 2 pkt 21 definiuje pojęcie "droga" - powielając określenie zawarte w art. 2 pkt 1 prawa o ruchu drogowym oraz § 13 zd. 1 uchwały w części, w której zobowiązuje się właścicieli nieruchomości do uprzątnięcia błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z chodników położonych wzdłuż nieruchomości, co stanowi powtórzenie zapisów art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. W pozostałym zakresie zakaz zgarniania śniegu, lodu, błota i innych zanieczyszczeń mieści się w pojęciu zasad utrzymania porządku w częściach nieruchomości przeznaczonych do użytku publicznego.

Uchwała organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego regulująca jeszcze raz to, co zostało zawarte w obowiązującej ustawie, jako istotnie naruszająca prawo, jest nieważna. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 października 1999 r. (sygn. akt II SA/Wr 1179/90, publ. OSS 2000/1/17) rozważając kwestię powodów niezgodności z prawem takich powtórzeń wyjaśnił, że powtórzony przepis będzie interpretowany w kontekście uchwały, w której go powtórzono, co może prowadzić do całkowitej lub częściowej zmiany intencji prawodawcy.

Zasadnym wydaje się wskazanie w tym miejscu, na treść rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. Nr 100, poz. 908), które to rozporządzenie stosownie do zapisu art. 87 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, stanowi źródło powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej. Zawarte w załączniku do tego rozporządzenia zasady techniki prawodawczej, zgodnie z treścią § 143, we wskazanym tam zakresie, mają zastosowanie do aktów prawa miejscowego. Jest nim niewątpliwie omawiany regulamin. Stosownie do treści § 137 załącznika do rozporządzenia w uchwale i zarządzeniu nie powtarza się przepisów ustaw, ratyfikowanych umów międzynarodowych i rozporządzeń. Przepis ten wskazuje na zasadę, iż uchwała rady czy też zarządzenie nie może regulować raz jeszcze tego, co zostało już wcześniej przez ustawodawcę unormowane i stanowiło przepis powszechnie obowiązujący, a więc nie ma potrzeby i nie można powtarzać przepisów ustaw, rozporządzeń, czy też ratyfikowanych umów międzynarodowych w zapisach prawa miejscowego. Dodatkowo podnieść należy, iż narusza powszechnie obowiązujący porządek prawny w stopniu istotnym nie tylko regulowanie przez gminę raz jeszcze tego co zostało już pomieszczone w źródle powszechnie obowiązującego prawa lecz także zmodyfikowanie przepisu ustawowego przez akt wykonawczy niższego rzędu, co możliwe jest tylko w granicach wyraźnie przewidzianego upoważnienia ustawowego (vide wyrok NSA we Wrocławiu, z dnia 25 marca 2003 r. w sprawie II SA/Wr 2572/02 - Dz. Urz. Opls. 2003/78/1520). Takiego upoważnienia, na co już wyżej wskazano, w tej sprawie nie ma.

Zapisy regulaminu, aby prawidłowo spełniać swoją funkcję, muszą być czytelne i nie budzić wątpliwości interpretacyjnych. Określona po średniku w § 24 ust. 2 "częstotliwość jako nie mniejsza" budzi wątpliwości czy dotyczy obowiązku odbioru odpadów przez jednostkę wywozową, czy obowiązku właściciela. Wydaje się, że dostatecznie spełnia swoją funkcję określony w art. 4 ust. 2 ustawy zapis o takiej częstotliwości odbioru odpadów, by nie dopuszczać do przepełnienia pojemników, zatem budzący wątpliwości zapis § 24 ust. 2 in fine należało usunąć.

Ponadto § 26 regulaminu reguluje składanie odpadów komunalnych dużych, podczas gdy regulamin nie definiuje tego pojęcia, a zawiera definicję odpadów wielkogabarytowych. Postępowanie z odpadami wielkogabarytowymi zostało określone w § 7. Z tego względu § 26 należało usunąć.

Regulamin nie może powielać obowiązków określonych w ustawie. Gdy taki obowiązek istnieje – jego źródłem jest ustawa. Dodatkowo regulamin określa zasady utrzymania porządku i czystości. Określone w § 31 ust. 1 obowiązki właścicieli nie dość, że zawarte są w ustawie (art. 5 ust. 1 pkt 2), zatem stanowią powielenie zapisów ustawy, to dodatkowo zamieszczono je w rozdziale "Zasady gromadzenia i usuwania nieczystości ciekłych". W tej sytuacji wykracza poza zakres tego tytułu, obowiązek przyłączenia do sieci kanalizacyjnej czy budowy lub instalacji przydomowej oczyszczalni ścieków lub zbiorników bezodpływowych.

Sąd nie podziela zarzutu dotyczącego niezgodności z prawem obowiązku określonego w § 15 uchwały normującego zakaz spalania odpadów komunalnych, tworzyw sztucznych, gumy, odzieży, mebli i innych, "których spalanie może powodować powstanie substancji szkodliwych lub uciążliwych dla środowiska". Wprawdzie stosowne obostrzenia w tym zakresie zawarte są w innych uregulowaniach rangi ustawowej, w tym w ustawie o odpadach, to w ramach określonego w art. 4 ust. 2 pkt 3 pozwolenia na określenie w regulaminie sposobu pozbywania się odpadów, mieści się definiowany negatywnie sposób pozbycia się odpadów przez zakaz ich spalania.

Odnośnie do zarzutu powielenia z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku obowiązków utrzymania pojemników na odpady w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym (§ 22 ust. 1 uchwały), należy zwrócić uwagę, że w ramach spójności całego § 22 należy uznać, że mógłby on pozostać, gdyż kolejne punkty precyzują na czym ma polegać utrzymanie pojemników w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym, a takie uprawnienie należy wyprowadzić z zapisu art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy

Sąd nie kwestionuje umocowania ustawowego do nałożenia obowiązków wynikających z § 30 Regulaminu, nakładających na organizatorów imprez obowiązek wyposażenia w odpowiednią ilość pojemników do odpadów i sanitariatów przenośnych oraz szereg dalszych obowiązków. Organizatorem imprezy masowej może być podmiot, o który mowa w art. 2 ust. 1 pkt 4, szeroko definiowany jako właściciel nieruchomości, zatem skierowanie obowiązku do takich adresatów tj. obowiązków dotyczących utrzymania czystości i porządku na obszarze gminu jest celowe.

Dodatkowo obowiązków organizatora imprez masowych nie określa ustawa z dnia 22 sierpnia 1997 r. o bezpieczeństwie imprez masowych (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 909 ze zm.), gdyż odnosi się ona do kwestii bezpieczeństwa, a nie utrzymania czystości porządku, stąd w ocenie sądu zapis § 30 nie narusza przepisów prawa.

Za naruszające prawo należy uznać zapisy stanowiące przekroczenie delegacji ustawowej określonej w art. 4 ust. 2 ustawy. Zaskarżona uchwała, jako podjęta na podstawie upoważnienia ustawowego (art. 40 ust. 1 U.s.g.) zawartego w art. 4 ust. 1 ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, nie może wykraczać poza granice przedmiotowe tego upoważnienia. Granice te zakreślone zostały w art. 4 ust. 2 powołanej wyżej ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach i tylko w zakresie wskazanym w tym przepisie rada gminy mogła podjąć uchwałę stanowiącą regulamin utrzymania czystości i porządku w gminie, ponieważ "w ustawie o czystości" prawodawca określił, co powinna zawierać uchwała w sposób enumeratywny. Wszelkie odstępstwa od katalogu zawartego w tym przepisie stanowią rażące naruszenia prawa.

W ocenie Sądu narusza prawo zapis § 36 ust. 1 wskazujący zakres odpowiedzialności za zwierzęta.

Przepis § 38 ust. 1 pkt 3 w zw. z § 36 ust. 1 regulaminu nakładający na właścicieli utrzymujących zwierzęta domowe, obowiązek niedopuszczania do zakłócania ciszy i spokoju przez te zwierzęta narusza delegację zawartą tym razem w art. 4 ust. 2 pkt 6 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Po pierwsze w regulaminie nie ustala się źródła odpowiedzialności za zwierzęta, jest to wykroczenie poza upoważnienie ustawowe. Ponadto art. 4 ust. 2 pkt 6 upoważnia radę gminy do nałożenia na osoby utrzymujące zwierzęta domowe obowiązków, mających na celu ochronę przed zagrożeniem lub uciążliwością dla ludzi oraz przed zanieczyszczeniem terenów przeznaczonych do wspólnego użytku. Analizując ten zapis należy także mieć na uwadze przepis art. 5 ust. 7 w zw. z art. 5 ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nakazujący wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi miasta) w przypadku stwierdzenia niewykonania obowiązków, o których mowa w ust. 1 - 4, wydanie decyzji nakazującej wykonanie obowiązku. Wreszcie zauważyć trzeba, że niewykonanie przez właściciela obowiązku niedopuszczenia do zakłócania ciszy i spokoju przez jego zwierzęta domowe stanowi w myśl art. 10 ust. 2 analizowanej ustawy wykroczenie karane grzywną. W tej sytuacji, pomijając niezbyt fortunne określenie obowiązku, który ma polegać na "niedopuszczeniu do zakłócenia ciszy i spokoju przez zwierzęta domowe", zgodzić się przyjdzie ze stroną skarżącą, że kwestia ta została już uregulowana w art. 51 § 1 Kodeksu wykroczeń.

Reasumując stwierdzić należy, że omawiany regulamin w sposób istotny narusza prawo, ponieważ zawiera postanowienia, w których powtórzono definicje ustawowe, postanowienia regulujące zagadnie wynikające wprost z poszczególnych norm ustaw i zawierające niedopuszczalne powtórzenia ustawowe, oraz postanowienia stanowiące przekroczenie upoważnienia ustawowego.

Z tych względów na podstawie art.147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U Nr 153, poz.1270 ze zmianami) należało stwierdzić nieważność zaskarżonej uchwały w części obejmującej: § 2 pkt 9, § 2 pkt 21, § 13 zd. 1, § 24 ust. 2 in fine, § 26, § 31 oraz § 36 ust. 1 i § 38 ust. 1 pkt 3 oraz w pozostałym zakresie na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalić.

Wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały w określonej części oparte zostało na art. 152 powyższej ustawy.