Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 791/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-06-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 92a ust. 1, art. 92b ust. 1, art. 92c ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 29 czerwca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Kosewska (spr.) Sędziowie WSA Ireneusz Fornalik WSA Walentyna Długaszewska Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Zys-Ruszkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 czerwca 2017 roku przy udziale sprawy ze skargi M. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2016r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w P. z dnia [...] kwietnia 2016r. nr [...], II. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego kwotę 260,- zł (dwieście sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2016 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23), art. 4 pkt 22 lit. a, art. 92a, art. 92b, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.), zwanej dalej "u.t.d.", lp. 6.1.4, lp. 6.2.1, lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 23, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. U. UE L 2014 60.1 ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem 165/2014", rozdziału I lit. s załącznika IB do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, zwanego dalej "rozporządzeniem 3821/85", utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] kwietnia 2016 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 6 500 zł.

W uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego stwierdzono, że nastąpiło:

1. wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji - lp. 6.1.4 załącznika nr 3 do u.t.d.;

2. nierejestrowanie za pomocą cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi; lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d.;

3. naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę.

W dniu 21 lutego 2016 r. w K. zatrzymano do kontroli pojazd kierowany przez R. P., wykonującego międzynarodowy transport drogowy towarów na rzecz i w imieniu M. P.

Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli.

Odnośnie naruszenia określonego lp. 6.1.4 załącznika nr 3 do u.t.d. wskazano, co następuje.

W dniu stwierdzenia wykonywania przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji obowiązywało rozporządzenie 3821/85 (art. 13, 15 i 16), jednakże 2 marca 2016 r. zostało ono uchylone przez rozporządzenie 165/2014 (art. 23). Nowa regulacja jest tożsama z poprzednią.

Po 2 marca 2016 r., stosownie do art. 47 rozporządzenia 165/2014, wszelkie odesłania do rozporządzenia 3821/85 będzie uznawać się za odesłania do rozporządzenia 165/2014.

W myśl art. 46 rozporządzenia 165/2014 w zakresie aktów wykonawczych w nim wspomnianych, które nie zostały przyjęte i nie mogą być stosowane od daty rozpoczęcia jego stosowania, nadal obowiązują przejściowo - od daty wejścia w życie aktów wykonawczych w nim wspomnianych - przepisy rozporządzenia 3821/85, w tym przepisy załącznika IB do tego rozporządzenia.

Zgodnie z art. 23 rozporządzenia 165/2014 tachografy poddaje się regularnym przeglądom wykonywanym przez zatwierdzone warsztaty. Przeglądy te przeprowadza się przynajmniej raz na dwa lata (ust. 1). Zakres przeglądów, o których mowa wyżej, obejmuje co najmniej sprawdzenie, czy do tachografu nie są podłączone urządzenia manipulacyjne lub czy nie ma śladów użytkowania takich urządzeń (ust. 2).

Stosownie do rozdziału VI ust. 4 Załącznika IB rozporządzenia 3821/85 przeglądy okresowe urządzeń zainstalowanych w pojazdach przeprowadza się po jakiejkolwiek zmianie współczynnika charakterystycznego pojazdu i przynajmniej raz w okresie dwóch lat od ostatniej kontroli. Przeglądy okresowe obejmują m. in. kontrolę, czy urządzenie rejestrujące działa prawidłowo, włącznie z funkcją gromadzenia danych na kartach do tachografów. W ramach przeglądu okresowego wykonuje się kalibrację.

W toku oględzin tachografu cyfrowego zainstalowanego w kontrolowanym pojeździe stwierdzono podłączenie do niego niedozwolonego urządzenia ingerującego w jego pracę, tj. wyłącznika tachografu. Na tą okoliczność sporządzono fotografie i przesłuchano kierowcę w charakterze świadka. Przyznał on, że stosował niedozwolone urządzenia w postaci magnesu przyłożonego do impulsatora skrzyni biegów oraz wyłącznika tachografu. Wraz z instalacją wyłącznika, wymagającą ingerencji w przewody łączące czujnik ruchu (impulsator) z przyrządem rejestrującym, tachograf - z uwagi na jego modyfikację - stracił ważność badania okresowego.

Powyższe stanowi naruszenie wskazane lp. 6.1.4 załącznika nr 3 do u.t.d., - wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji, co sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 1000 zł.

Odnośnie naruszenia określonego lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. organ odwoławczy wyjaśnił.

Zgodnie z art. 34 ust. 1-2 rozporządzenia 165/2014 kierowcy:

1. stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona;

2. odpowiednio chronią wykresówki lub karty kierowcy i nie używają zabrudzonych lub uszkodzonych wykresówek lub kart kierowcy;

Stosownie do art. 34 ust. 5 lit. b rozporządzenia 165/2014 kierowcy obsługują przełączniki umożliwiające osobną i wyraźną rejestrację okresów prowadzenia pojazdu i przerwy lub odpoczynek.

Konsekwencją nieprzestrzegania wskazanych wymogów jest norma prawna lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d., która karą pieniężną w wysokości 5000 zł sankcjonuje nierejestrowanie za pomocą cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi.

Na podstawie analizy zapisów wydruk z tachografu ustalono, że przed zatrzymaniem do kontroli kierowca stosował niedozwolone urządzenie w celu manipulacji działaniem tachografu w zakresie wskazań czasu pracy - w ruchu pojazdu na karcie kierowcy i w pamięci urządzenia rejestrującego rejestrowano "odpoczynek", podczas gdy powinno zapisywać się "prowadzenie pojazdu". Nie rejestrowano więc rzeczywistych aktywności, a co za tym idzie - prędkości pojazdu oraz przejechanej drogi.

Odnośnie naruszenia opisanego lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d. wskazano, że zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych (Dz. U. Nr 159, poz. 1128 zer zm.), dane z karty kierowcy podmiot pobiera co najmniej raz na 28 dni.

Zgodnie z § 2 pkt 2 tego rozporządzenia pobieranie tych danych oznacza pobieranie danych, o którym mowa w rozdziale I lit. s załącznika IB do rozporządzenia Rady 3821/85. Zgodnie z tym rozdziałem "wczytywanie danych" oznacza kopiowanie wraz z podpisem cyfrowym części lub całego zbioru danych zapisanych w pamięci danych pojazdu lub w pamięci karty tachografu, które są niezbędne do ustalenia zgodności z przepisami zawartymi w rozporządzeniu (WE) nr 561/2006. Producenci przyrządów rejestrujących tachografów cyfrowych oraz producenci urządzeń skonstruowanych i przeznaczonych do wczytywania zbiorów danych podejmują wszelkie racjonalne działania zapewniające wczytanie takich danych z minimalnym opóźnieniem dla przedsiębiorstw transportowych lub kierowców. Wczytywanie danych nie może zmienić ani skasować zapisanych danych.

Dane pobrane z karty kierowcy wskazują, że nie były one wczytywane przez przedsiębiorcę od 22 stycznia 2016 r., a zatem do dnia kontroli upłynęło 30 dni. Przekroczono więc termin 28 dni na wczytanie danych z karty kierowcy, co stanowi naruszenie określone lp. 6.3.11 załącznika nr 3 u.t.d., stąd nałożono na przedsiębiorcę karę w wysokości 500 zł za stwierdzone naruszenie.

Organ odwoławczy nie zgodził się z twierdzeniem M. P., że winę za naruszenia ponosi kierowca. Obowiązkiem przedsiębiorcy jest bowiem nadzór nad pracownikami. Samodzielne prowadzenie pojazdu przez kierowcę nie wyłącza odpowiedzialności przedsiębiorcy w tym zakresie. Ma on obowiązek przeszkolenia kierowcy i organizowania mu pracy w taki sposób, aby nie dochodziło do naruszeń przepisów u.t.d. Na przedsiębiorcy spoczywa też ryzyko osobowe, gdyż korzysta on ze swobody w wyborze kierowców oraz w kształtowaniu ich form zatrudnienia.

Zdaniem organu nie doszło do podwójnego ukarania M. P. Zgodnie z przepisami u.t.d. za naruszenie jej przepisów odpowiedzialność ponoszą niezależnie przedsiębiorca i kierowca (art. 92 ust. 1 oraz art. 92a ust. 1). Kierujący pojazdem może zgodnie z art. 92 ust. 1 i ust. 2 zostać ukarany karą grzywny w wysokości do 2000 zł za naruszenia wymienione w załączniku nr 1 do u.t.d., natomiast podmiot wykonujący przewóz drogowy może zostać ukarany zgodnie z art. 92a ust. 1 i ust. 2 u.t.d. karą pieniężną w wysokości od 50 do 10 000 zł za każde naruszenie wskazane w załączniku nr 3 do u.t.d., lecz suma kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć 10 000 zł. Odpowiedzialność przedsiębiorcy nie ma charakteru akcesoryjnego, lecz jest niezależna od odpowiedzialności prawnej innych podmiotów.

Organ nie stwierdził, aby zaszły przesłanki wyłączające odpowiedzialność przedsiębiorcy z art. 92c u.t.d., gdyż nie udowodnił on, że dopełnił ciążącego na nim obowiązku i podjął wszelkie możliwe środki w celu zapobieżenia powstaniu naruszeń.

M. P. wniósł skargę na decyzję organu odwoławczego, zarzucając jej:

1. naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 6, art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. przez błędne ustalenie stanu faktycznego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

2. naruszenie przepisów u.t.d., a w szczególności art. 92b ust. 1, art. 92c ust. 1 pkt 1 przez błędne ustalenie odpowiedzialności skarżącego za stwierdzone naruszenia, na które on - jako przedsiębiorca - nie miał wpływu; organ nie wykazał winy przedsiębiorcy w tym zakresie;

3. naruszenie art. 10 ust. 3 rozporządzenia parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 561/2005 z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 i 2135/98 (Dz. Urz. UE L 102 z 11 kwietnia 2006 r.), zwanego dalej "rozporządzeniem 561/2005", przez częściowe przytoczenie treści tego przepisu, pomijające istotny zapis o wyłączeniu odpowiedzialności przedsiębiorstwa w sytuacji, gdy nie miało ono wpływu na powstałe naruszenia;

4. podwójne ukaranie za to samo naruszenie, gdyż tachograf spełniał wymogi odnośnie sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji, co potwierdza urzędowa legalizacja.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie jej zarzuty są zasadne.

Jak wynika z niespornych ustaleń faktycznych, dokonanych przez organy na podstawie protokołu kontroli, protokołu przesłuchania kierowcy i danych cyfrowych pobranych z urządzenia rejestrującego i karty kierowcy, w należącym do skarżącego pojeździe, którym 21 lutego 2016 r. wykonywano międzynarodowy zarobkowy przewóz drogowy rzeczy, zainstalowano niedozwolone urządzenie - wyłącznik urządzenia rejestrującego (tachografu).

Organ trafnie przytoczył treść przepisów rozporządzenia 165/2014 wskazującego na obowiązki kierowcy.

Podstawę materialnoprawną decyzji o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej stanowi art. 92a ust. 1 u.t.d., zgodnie z którym podmiot wykonujący przewóz drogowy z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 10 000 zł za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10 000 zł. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego i wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do u.t.d.

Ustawodawca w załączniku nr 3 w poz.:

- 6.2.1 wskazał na naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego z ingerencją w działanie urządzenia rejestrującego w postaci nierejestrowania za pomocą tego urządzenia na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, sankcjonowane karą w wysokości 5000 zł;

- 6.1.4 wskazał na naruszenie zasad i warunków wyposażenia pojazdu w urządzenie rejestrujące (tachograf) w postaci wykonywania przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji, za które przewidziano karę w wysokości 1000 zł;

- 6.3.11 wskazał na naruszenie zasad i warunków używania cyfrowego urządzenia rejestrującego w postaci naruszenia obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy, za które określono karę w wysokości 500 zł.

Przepis art. 92a ust. 1 u.t.d. określa odpowiedzialność podmiotów wykonujących przewóz drogowy za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, która oparta jest na zasadach odpowiedzialności administracyjnej. Znajduje ona zastosowanie do podmiotu wykonującego transport drogowy w przypadku wystąpienia zakazanego ustawą skutku niezależnie od tego, kto prowadził pojazd. Za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi ono odpowiedzialność. Na nim też spoczywa odpowiedzialność za skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje (por. wyrok NSA o sygn. akt II GSK 716/10 - dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwanej dalej "CBOSA"). Przepis art. 92a ust. 1 u.t.d. stwarza więc domniemanie odpowiedzialności przedsiębiorcy. Dlatego też, co do zasady, bez znaczenia są okoliczności, w jakich doszło do powstania naruszeń. Ustawodawca umożliwił obalenie tego domniemania przy spełnieniu przesłanek z art. 92b ust. 1 i art. 92c ust. 1 u.t.d., których - jako stanowiących wyjątek od generalnej zasady odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz - nie można interpretować rozszerzająco.

W przedmiotowej sprawie organy prawidłowo ustaliły i oceniły, że użycie przez kierowcę niedozwolonego urządzenia umożliwiającego zdalne sterowanie pracą zainstalowanego w pojeździe tachografu i nierejestrowanie w ten sposób 21 lutego 2016 r. na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi należało zakwalifikować, jako naruszenie wskazane w lp 6.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d. Nie budzi wątpliwości Sądu ocena organów, że użycie tego rodzaju niedozwolonego urządzenia spowodowało, że dane zapisane przez tachograf, we wskazanym wyżej dniu, dotyczące okresów prowadzenia pojazdu i odpoczynków są niezgodne ze stanem faktycznym.

Podobnie prawidłowo organy ustaliły naruszenie polegające na naruszeniu lp 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d. w postaci naruszenia obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy i uznały odpowiedzialność przedsiębiorcy, za które wymierzono mu karę w wysokości 500 zł. Jak trafnie wskazał organ, dane pobrane z karty kierowcy wskazują, że nie były one wczytywane przez przedsiębiorcę od 22 stycznia 2016 r., a zatem do dnia kontroli (21 lutego 2016 r.) upłynęło 30 dni. Przekroczono więc termin 28 dni na wczytanie danych z karty kierowcy, co narusza lp. 6.3.11 załącznika nr 3 u.t.d., stąd zasadnie nałożono na przedsiębiorcę karę w wysokości 500 zł za stwierdzone naruszenie.

W odniesieniu do wskazanych wyżej naruszeń lp 6.2.1 i lp 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d. organy prawidłowo oceniły, że nie zachodzą przesłanki zastosowania wobec skarżącego art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., zgodnie z którym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d., na podmiot wykonujący przewóz drogowy, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.

Przedsiębiorca nie ma wpływu na powstanie naruszenia w sytuacji, gdy niezależnie od jego zachowania i tak doszłoby do powstania naruszenia. W szczególności sytuacja taka może mieć miejsce, jeżeli do naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego dochodzi z powodu siły wyższej lub zachowania osób trzecich, którym podmiot wykonujący przewozy nie był w stanie się przeciwstawić. Brak możliwości przewidzenia określonych zdarzeń lub okoliczności ma miejsce wtedy, gdy przy uwzględnieniu wiedzy, umiejętności i doświadczenia nie istniała możliwość przewidzenia określonych zdarzeń z uwagi na ich nadzwyczajny charakter. Wskazany wyżej przepis odnosi się więc do wyjątkowych sytuacji, których podmiot wykonujący przewozy drogowe, przy zachowaniu staranności i przezorności, nie był w stanie przewidzieć.

Przedsiębiorca nie wskazał żadnych okoliczności ani dowodów na poparcie swoich twierdzeń, że nie miał wpływu na powstanie wskazanych wyżej naruszeń, a nastąpiły one wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł przewidzieć.

W sprawie nie miał też zastosowania art. 92b u.t.d. z uwagi na to, że powyższe naruszenia dotyczą przepisów o stosowaniu urządzeń rejestrujących, a art. 92b u.t.d. stosuje się tylko w postępowaniu, którego przedmiotem jest naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku.

Skarżący, w kontekście przypisania mu odpowiedzialności za stwierdzone wyżej naruszenia, zarzucił również naruszenie art. 10 ust. 3 rozporządzenia nr 561/2005 przez częściowe przytoczenie treści tego przepisu, pomijające istotny zapis o wyłączeniu odpowiedzialności przedsiębiorstwa w sytuacji, gdy nie miało ono wpływu na powstałe naruszenia. Zarzut ten nie jest słuszny, gdyż ostatnie zdanie art. 10 ust. 3 tego rozporządzenia stanowi, że państwa członkowskie mogą wziąć pod uwagę wszelkie dowody wskazujące na to, że nie jest uzasadnione pociągnięcie przedsiębiorstwa transportowego do odpowiedzialności za popełnione naruszenie. Zdaniem Sądu organy wypełniły dyspozycję tego przepisu, a skarżący nie przedstawił wystarczających dowodów, aby uniknąć odpowiedzialności za powyższe naruszenia.

Skarżący w istocie nie uzasadnił, na czym miałoby polegać naruszenie przez organ przepisów postępowania: art. 6 K.p.a. (obowiązek działania na podstawie przepisów prawa), art. 7 K.p.a. (obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego), art. 77 K.p.a. (obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego), art. 80 (obowiązek oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona), art. 107 § 3 K.p.a. (treść uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji). Sąd nie stwierdził żadnych naruszeń przepisów postępowania. W szczególności należy podnieść, że pismem z 23 lutego 2016 roku pouczono skarżącego o możliwości złożenia wyjaśnień w terminie siedmiu dni, odnośnie stwierdzonych naruszeń. W tym czasie skarżący miał możliwość przedstawienia organowi dowodów wskazujących jego zdaniem, że nie miał on wpływu na powstałe naruszenia stwierdzone w protokole kontroli. Organ przesłuchał kierowcę pojazdu. Nie przesłuchano skarżącego, gdyż nie było to konieczne dla rozstrzygnięcia. Podjęto zatem wszelkie konieczne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego, a także dano im stosowny wyraz w uzasadnianiu decyzji.

Zdaniem Sądu uzasadniony jest zarzut naruszenia przepisu lp. 6.1.4. załącznika nr 3 do u.t.d., tj. wykonywania przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji.

Organy administracji uznały, że podłączenie do tachografu niedozwolonego urządzenia wpływającego na jego niewłaściwe funkcjonowanie spowodowało, że tachograf ten utracił cechy legalizacji. W realiach sprawy przedsiębiorca wypełnił obowiązek wyposażenia pojazdu w cyfrowe urządzenie rejestrujące posiadające aktualne badania techniczne. Inną natomiast rzeczą jest podłączenie do tachografu niedozwolonego urządzenia i wykonywanie przewozu drogowego z ingerencją w działanie tego urządzenia rejestrującego, co należy zakwalifikować jako naruszenie przewidziane w lp. 6.2.1. analizowanego załącznika

Oba wskazane naruszenia (lp. 6.1.4. oraz lp 6.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d.) stanowią odrębne podstawy odpowiedzialności (por. prawomocny wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. o sygn. akt II SA/Go 200/13 - dostępny w CBOSA).

Sumowanie kar za poszczególne naruszenia stwierdzone w trakcie jednej kontroli (do limitowanej wysokości) jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy mają one samodzielny charakter w tym znaczeniu, że popełnienie każdego z nich nie zależy od popełnienia innego. W okolicznościach badanej sprawy byt naruszenia lp. 6.1.4. załącznika nr 3 do ustawy zależy od naruszenia lp. 6.2.1. tego załącznika. Nie ma więc ono charakteru niezależnego i z tego powodu nie może stanowić podstawy do nałożenia odrębnej kary.

Doszło więc do nieuprawnionego, podwójnego sankcjonowania jednego naruszenia przepisów, a takie działanie należy ocenić jako nieproporcjonalne i automatyczne, a tym samym niezgodne z pkt. 26 wprowadzenia do rozporządzenia nr 561/2006 nakazującego, aby kary stosowane w przypadku naruszeń jego przepisów były skuteczne, proporcjonalne, odstraszające i niedyskryminujące (por. wyrok NSA o sygn. akt II GSK 2080/11 - dostępny w CBOSA).

Mając na uwadze, że kwestia sankcji za naruszenie przepisów u.t.d. ujawnione w toku jednej kontroli winna być rozpoznana w jednym postępowaniu zakończonym jedną decyzją (choćby ze względu na ograniczenia kwotowe w dopuszczalnej wysokości nakładanych kar), niedopuszczalne było uchylenie zaskarżonej decyzji w części. Uchylenie decyzji w całości oznacza natomiast konieczność ponownego rozpoznania przez organ administracyjny sprawy w pełnym zakresie, z uwzględnieniem oceny prawnej dokonanej przez Sąd.

Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), orzekł, jak w pkt I. sentencji wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono w pkt II. sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 powyższej ustawy.