Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 671/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2009-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art.58 par. 1 pkt 6 , par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2009r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 14 października 2008r. T. J.-P , występująca jako pełnomocnik P J i K G wniosła skargę

do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Bydgoszczy na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W z dnia [...]

w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku złożonego w imieniu P. J. i K. G.o stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2005 i 2006 rok.

Zgodnie z zarządzeniem z dnia 12 listopada 2008r., Sąd wezwał T. J-P. do usunięcia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania braków formalnych skargi poprzez złożenie opłaconego pełnomocnictwa procesowego

do działania w imieniu K. G. i P. J.

przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi

ze wskazaniem, czy pełnomocnik spełnia warunki określone w art. 35 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), oraz o wskazanie znanych pełnomocnikowi adresów skarżących. Sąd jednocześnie pouczył, że nieusunięcie braków formalnych w terminie spowoduje odrzucenie skargi.

Pismem z dnia 27 listopada 2008r. T. J.-P. wyjaśniła,

że nie może złożyć pełnomocnictw, ponieważ nie ma prawa reprezentowania ani K. G. ani P. J. przed sądem. Wnosząca skargę podała, że od tej pory P. J. sam będzie reprezentował swoje interesy.

Do pisma załączyła skargę P. J. oraz podała adresy obu skarżących.

Zarządzeniem z dnia 14 stycznia 2009r. Sąd wyłączył ze sprawy P. J. skargę K. G. i wpisał ją pod sygn. akt I SA/Bd 30/09.

Z załączonych akt wynika, iż na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W z dnia [...] nr [...] nie zostało złożone zażalenie. Z akt sprawy zawisłej przed tutejszym Sądem sygn. akt I SA/Bd 660/08 wynika, że T. J-P występująca jako pełnomocnik P. J. i K. G. złożyła zażalenie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W z dnia [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania odwołania złożonego od decyzji w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Obowiązujące przepisy przewidują instancyjną kontrolę rozstrzygnięć wydawanych przez organy administracyjne. Kontrola sądowa jest dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jakie służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem administracji. (art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270, zwanej dalej ustawą). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku, gdy stronie przysługuje prawo wniesienia jednego z tych środków, wniesienie skargi do sądu administracyjnego jest niedopuszczalne.

Zaskarżeniu podlegać będą zatem rozstrzygnięcia wydane po wyczerpaniu administracyjnego toku instancji.

Zgodnie z art. 236 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. nr 8 z 2005r. poz.60 z późn. zmian., dalej O.p.) na wydane w toku postępowania postanowienie służy zażalenie. Treść art. 239 ordynacji podatkowej wskazuje, iż w sprawach nieuregulowanych odrębnie do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Zgodnie zaś z art. 220 § 1 O.p. od decyzji organu podatkowego wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Stosownie zaś do uregulowań Art. 221 O.p. w przypadku wydania decyzji w pierwszej instancji przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych, dyrektora izby skarbowej, dyrektora izby celnej lub przez samorządowe kolegium odwoławcze odwołanie od decyzji rozpatruje ten sam organ podatkowy, stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu odwoławczym.

Od będącego przedmiotem niniejszej skargi postanowienia wydanego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. jako organ I instancji przysługiwało więc stronom oraz uczestnikom postępowania odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W., o czym organ pouczył w wydanym postanowieniu.

Obowiązek wyczerpania toku kontroli instancyjnej oznacza, że sąd administracyjny rozpoznając skargę nie jest uprawniony do oceny zgodności z prawem rozstrzygnięcia organu I instancji, jeżeli równocześnie nie została zaskarżone rozstrzygnięcie organu II instancji.

Nie oznacza to jednak, że rozstrzygnięcie wydane przez organ I instancji nie będzie podlegać kontroli sądowoadministracyjnej. Wniesienie skargi na decyzję/postanowienie organu odwoławczego uruchamia kontrolę sądowoadministracyjną, obejmującą zarówno zaskarżoną decyzję/postanowienie jak i poprzedzające jej wydanie postępowanie administracyjne a więc również rozstrzygnięcie organu I instancji - art. 134 § 1 P.p.s.a. Kontrola ta uwarunkowana jest jednak wniesieniem skargi na rozstrzygnięcie organu II instancji.

Odnosząc powyższe do zaistniałego w niniejszej sprawie stanu faktycznego, stwierdzić należy, że skarga P. J. na postanowienie organu I instancji - Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] nr [...] złożona bez wyczerpania przewidzianego ustawą środka zaskarżenia przysługującego w postępowaniu przed właściwymi organami, jest skargą niedopuszczalną w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i jako taka podlega odrzuceniu.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 wskazanej ustawy postanowił, jak w sentencji. O zwrocie wpisu sądowego orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 lit. a) cytowanej ustawy.