Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 27/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1, art. 126, art. 59 par. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Sikorska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Julia Szczygielska Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 września 2015 r. sprawy ze skargi Z. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...],. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 7 listopada 2014 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. – po ponownym rozpatrzeniu wniosku Z. R., dalej skarżący, o ponowne rozpatrzenie sprawy, w której Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. postanowieniem z dnia [...], nr [...] odmówiło stwierdzenia nieważności postanowienia tegoż Kolegium z dnia [...], nr [...] odmawiającego wznowienia postępowania, w którym Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. postanowieniem z dnia [...], nr [...] odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w której Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. decyzją z dnia [...], nr [...] stwierdziło nieważność wydanej z upoważnienia Prezydenta W. decyzji Zastępcy Kierownika Działu Świadczeń w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej we W. z dnia [...], nr [...] przyznającej skarżącemu dodatek mieszkaniowy na okres od dnia 1 grudnia 2009 r. do dnia 31 grudnia 2013 r., w kwocie 233,18 zł miesięcznie - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144, art. 127 § 3 i art. 156 § 1 k.p.a., utrzymało w mocy ww. postanowienie własne z dnia [...], nr [...]..

W uzasadnieniu podało, że w kwestionowanym postanowieniu z dnia 16 września 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyczerpująco wyjaśniło, że w sprawie zainicjowanej wnioskiem skarżącego nie występuje żadna z przesłanek stwierdzenia nieważności wymieniona w art. 156 § 1 k.p.a. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący w ogóle nie odniósł się do tych wyjaśnień.

Ww. postanowieniem z dnia [...], nr [...], wydanym w pierwszej instancji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. odmówiło stwierdzenia nieważności postanowienia tegoż Kolegium z dnia [...], nr [...] o odmowie wznowienia postępowania zakończonego postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...], nr [...] o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w której Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. decyzją z dnia [...] nr [...] stwierdziło nieważność wydanej z upoważnienia Prezydenta W. decyzji Zastępcy Kierownika Działu Świadczeń w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej we W. z dnia [...], nr [...] przyznającej skarżącemu dodatek mieszkaniowy na okres od dnia 1 grudnia 2009 r. do dnia 31 grudnia 2013 r.

W uzasadnieniu owego postanowienia z dnia [...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego wskazało, że we wniosku wszczynającym postępowanie w niniejszej sprawie z dnia 21 sierpnia 2014 r., powołując się na art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., skarżący zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. o stwierdzenie nieważności czterech postanowień Kolegium z dnia 6 sierpnia 2014 r. ([...], [...],[...], [...]) o odmowie wznowienia postępowania "na wniosek z dnia 27 lipca 2014 r." Podał, że domaga się stwierdzenia nieważności ww. postanowień, gdyż: "wbrew art. 145 kpa. postanawiają o odmowie wznowienia postępowania w sprawie, pomimo iż w obiegu znajdują się decyzje SKO z dnia 10 grudnia 2013 r. nr [...], [...], [...], [...] które są podstawą wznowienia postępowania w sprawie. Stwierdzenia nieważności postanowień SKO z dnia z dnia 6 sierpnia 2014 r. domagam się, ponieważ wydano je z rażącym naruszeniem prawa i zamykają mi drogę do wznowienia postępowania w sprawie decyzji Prezydenta W. i SKO oraz Sądu i do Wyroku w sprawie".

Rozpatrując powyższy wniosek Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że przepis art. 156 § 1 k.p.a. zawiera zamknięty katalog pozytywnych przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji. Podało, że stwierdzenie nieważności może dotyczyć wyłącznie decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. "Pozytywność" przesłanek oznacza, że wystąpienie choćby jednej z nich prowadzić musi do stwierdzenia nieważności decyzji, z tym jednak zastrzeżeniem, że nie wystąpi przesłanka negatywna. Dwie przesłanki negatywne wskazuje art. 156 § 2 k.p.a.: "Nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1 pkt 1, 3, 4 i 7, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także, gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne." Kolegium wskazało, że cytowane wyżej przepisy mają odpowiednie zastosowanie do postanowień, na mocy odesłania z art. 126 k.p.a.

W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W., żadna z normatywnie ustalonych w art. 156 § 1 k.p.a. przesłanek stwierdzenia nieważności postanowienia nie zaistniała w rozpatrywanej sprawie.

Oceniając wystąpienie określonej w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. przesłanki naruszenia przepisów o właściwości Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 150 § 1 k.p.a., organem administracji publicznej właściwym w sprawach wymienionych w art. 149 k.p.a. - a więc w sprawie wznowienia postępowania - jest organ, który wydał decyzję w ostatniej instancji. Stosownie do art. 126 k.p.a., przepis ten stosuje się również do postanowień, od których przysługuje zażalenie. Ustaliło, że wnioskiem z dnia 27 lipca 2014 r. skarżący zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. o "wznowienie postępowania w oparciu o art. 145 § 1 i § 2, gdyż dowody okazały się fałszywe, zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez sąd a popełnione przestępstwo jest oczywiste i wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia i zdrowia ludzkiego". Wymieniając orzeczenia, których ma dotyczyć wniosek, skarżący wskazał, m. in. postanowienie Kolegium o numerze SKO [...].

Opisane na wstępie postanowienie z dnia 6 sierpnia 2014 r. niewątpliwie więc, zdaniem Kolegium, zostało wydane przez organ właściwy.

Oceniając wystąpienie określonej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przesłanki wydania kwestionowanego postanowienia Kolegium z dnia 6 sierpnia 2014 r. bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa wskazało, że ww. postanowienie Kolegium miało niewątpliwą podstawę prawną prawidłowo w tym postanowieniu powołaną jako art. 149 § 3 k.p.a. Wskazało też, że wydając ww. postanowienie Kolegium nie dopuściło się naruszenia prawa w ogóle, a tym bardziej rażącego. Wyjaśniło, że pojęcie rażącego naruszenia prawa nie zostało zdefiniowane przez ustawodawcę, jednak jego znaczenie zostało ustalone w literaturze przedmiotu i orzecznictwie. Powołując się na komentarz do k.p.a. (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2004, s. 730) wskazało przykładowo, że: "Naruszenia prawa mają charakter rażący w takim przypadku, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Można powiedzieć, że czynności prowadzące do załatwienia sprawy lub samo jej załatwienie następuje w odniesieniu nie do stanu prawnego sprawy i jego elementów, lecz jak gdyby do ich kontratypów, do zanegowanych w całości lub w części treści przepisów regulujących stan prawny sprawy". Podobnie co do istoty, A. Matan, w: G. Łaszczyca, A. Matan, Cz. Martysz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2005, tom II, s.368. Zgodnie z tym poglądem: "Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą. Wady decyzji wyliczone w art. 156 § 1 k.p.a. mają charakter materialny. Ich występowanie powoduje, że z mocy decyzji powstaje albo stosunek prawny ułomny, albo w ogóle się on nie nawiązuje. Wady tkwią w samej decyzji i godzą w elementy stosunku prawnego podmiotowego, w jego przedmiot lub też w podstawę prawną, w wyniku czego albo dochodzi do nieprawidłowych skutków prawnych, albo do prawnej bezskuteczności decyzji administracyjnej. Nie są to wady o charakterze proceduralnym, gdyż usuwanie takich wad dokonywane jest na podstawie przepisów o wznowieniu postępowania (...)"

Wskazało, że stosownie do art. 126 k.p.a., przepisy art. 145 - 152 k.p.a. o wznowieniu postępowania stosuje się odpowiednio do postanowień, ale wyłącznie ściśle określonego rodzaju, a mianowicie do postanowień: 1) od których przysługuje zażalenie, 2) określonych wart. 134 k.p.a. Nie każde postanowienie może być zaskarżone zażaleniem. Zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a., na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi.

Kolegium wskazało, że wskazanym we wniosku o wznowienie postępowania postanowieniem Kolegium orzekało w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, czyli na podstawie art. 59 § 2 k.p.a., który nie przewiduje możliwości złożenia zażalenia na postanowienie podjęte na podstawie tego przepisu. Powołując się na rzecznictwo sądów administracyjnych Kolegium podało, że gdy wznowienie postępowania nie jest możliwe z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych, organ administracyjny wydaje postanowienie o odmowie wznowienia postępowania, na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. Przyczyny przedmiotowe to m.in. sytuacja, gdy sprawa nie była rozstrzygnięta w formie decyzji lub postanowienia zaskarżalnego.

Kolegium podało, że skoro nie istniała prawna możliwość wniesienia zażalenia na ww. postanowienie Kolegium, to tym samym niedopuszczalna była jego weryfikacja na zasadach przewidzianych dla wznowienia postępowania. Dodało, że postanowienie objęte wnioskiem skarżącego nie było postanowieniem określonym w art. 134 k.p.a. (nie dotyczyło kwestii terminu do wniesienia odwołania lub dopuszczalności odwołania). Mając na względzie, że w opisanej sytuacji prawnej to wznowienie postępowania stanowiłoby rażące naruszenie art. 126 k.p.a., Kolegium niewątpliwie nie naruszyło prawa, odmawiając wznowienia postępowania.

Oceniając wystąpienie określonej w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. przesłanki res iudicata, tj. rozstrzygnięcia sprawy rozstrzygniętej już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, wyjaśniło, że postanowienie Kolegium z dnia 6 sierpnia 2014 r. było pierwszym zapadłym w sprawie wznowienia postępowania.

Oceniając wystąpienie określonej w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. przesłanki skierowania postanowienia do osoby niebędącej stroną w sprawie wskazało, że ww. postanowienie Kolegium z dnia 6 sierpnia 2014 r. zostało skierowane do strony postępowania, to jest do skarżącego.

Oceniając wystąpienie określonej w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. przesłanki trwałej niewykonalności postanowienia, istniejącej w dniu jego wydania Kolegium wskazało, że postanowienie Kolegium z dnia 6 sierpnia 2014 r. było i jest wykonalne.

Oceniając wystąpienie określonej w art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a. przesłanki wywołania czynu zagrożonego karą w wyniku wykonania postanowienia wskazało, że oczywiste w sprawie jest, że wykonanie ocenianego postanowienia w żaden sposób nie może wywołać czynu zagrożonego karą.

Oceniając wystąpienie określonej w art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. przesłanki zawarcia w kwestionowanym postanowieniu wady powodującym jego nieważność z mocy prawa wskazało, że postanowienie Kolegium z dnia 6 sierpnia 2014 r. nie zawiera wady powodującej jego nieważność z mocy prawa, a to z powodu braku szczególnego przepisu powszechnie obowiązującego prawa, który tego rodzaju sankcję przewidywałby dla takiego postanowienia.

Mając powyższe na uwadze Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wydanym w pierwszej instancji postanowieniu orzekło jak w jego osnowie.

Rozpatrując sprawę ponownie w wyniku wniosku skarżącego o jej ponowne rozpatrzenie Samorządowe Kolegium Odwoławcze podało, że można jedynie powtórzyć (skrótowo), że skoro skarżący żądał wznowienia postępowania w sprawie zakończonej postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 czerwca 2014 r., to docelowo kwestionowane w tym przypadku postanowienie zostało wydane przez organ właściwy (art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.), czyli to samo Kolegium, stosownie do art. 150 § 1, w związku z art. 149 i art. 126 k.p.a. Postanowienie to miało podstawę prawną (art. 156 § 1 pkt 2 in princ. k.p.a.) w art. 149 § 3 k.p.a. Nie może być też mowy o rażącym naruszeniu prawa ww. postanowieniem (art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a.), gdyż oczywistą była odmowa wznowienia postępowania, w którym Samorządowe Kolegium Odwoławcze, postanowieniem z dnia 26 czerwca 2014 r. (nr[...]), z zastosowaniem m. in. art. 58 § 2 k.p.a., odmówiło przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zgodnie z art. 126 k.p.a., tylko do postanowień, na które przysługuje zażalenie, bądź stwierdzających uchybienie terminu lub niedopuszczalność odwołania i - odpowiednio - zażalenia, stosuje się przepisy o wznowieniu postępowania. Postanowienie o odmowie przywrócenia terminu, wydane na podstawie art. 59 § 2 k.p.a., zaskarżeniu w drodze zażalenia nie podlega, gdyż - z woli ustawodawcy, wyrażonej w art. 141 § 1 k.p.a. - na wydane w toku postępowania postanowienie przysługuje zażalenie, gdy Kodeks tak stanowi. W odniesieniu do postanowienia, wymienionego w art. 59 § 2 k.p.a., Kodeks ten nie stanowi o jakimkolwiek środku prawnym w postępowaniu administracyjnym, w tym o zażaleniu. Kwestionowane postanowienie nie dotyczyło sprawy już poprzednio rozstrzygniętej innym postanowieniem (art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.), zostało skierowane do osoby będącej stroną w sprawie (art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.), nie było niewykonalne (w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.), jego wykonanie nie wywoła czynu zagrożonego karą (art. 156 § 1 pkt 6 k p a.), nie zawiera też wady powodującej jego nieważność z mocy prawa (art. 156 § 1 pkt 7k.p.a.).

Wobec powyższego Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że nie miało żadnych podstaw do podważenia prawidłowości postanowienia Kolegium z dnia 16 września 2014 r., odmawiającego stwierdzenia nieważności postanowienia Kolegium z dnia 6 sierpnia 2014 r., w związku z czym utrzymało je w mocy.

W skardze na powyższe postanowienie skarżący wniósł o stwierdzenie ich nieważności i "wznowienie postępowania". W uzasadnieniu podał, ze skoro w składzie Kolegium podejmującym postanowienie z art. 134 k.p.a. była B. M. i ta sama osoba podejmowała postanowienie z art. 149 § 3 k.p.a., to nierespektowanie w tym drugim przypadku wyłączenia z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. należy uznać za rażące naruszenie prawa. W takiej sytuacji, jak stwierdził skarżący, "odmowa stwierdzenia nieważności postanowienia jest bezzasadna i rażąco narusza prawo".

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Odnosząc się do nowego zarzutu podnoszonego w skardze dodało, że zarzut ten jest nieskuteczny w świetle treści art. 156 § 1 k.p.a. i ustanowionych w nim przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia. Mógłby co najwyżej uzasadniać weryfikację postanowienia Kolegium z dnia 6 sierpnia 2014 r. w trybie wznowienia postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie zważyć należy, że zaskarżone do sądu administracyjnego w niniejszej sprawie postanowienia zostały podjęte w nadzwyczajnym trybie stwierdzenia nieważności decyzji określonym w art. 156 § 1 k.p.a. Stwierdzenie nieważności decyzji stanowi nadzwyczajny środek weryfikacji decyzji administracyjnej, będący wyjątkiem od zasady trwałości decyzji wyrażonej w art. 16 k.p.a. Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej wymaga jednoznacznego ustalenia, że decyzja dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., które to wady, wyliczone w sposób wyczerpujący w ww. przepisie prawa, stanowią przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Przesłanki te należy interpretować w sposób ścisły. Wskazać należy, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej organ administracji orzeka jako organ kasacyjny na podstawie przepisów i stanu faktycznego obowiązujących w dacie wydania decyzji podlegającej ocenie pod względem istnienia przesłanek do stwierdzenia jej nieważności. Stosownie do art. 126 k.p.a., do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 105, art. 107 § 2-5 oraz art. 109-113, a do postanowień, od których przysługuje zażalenie, oraz do postanowień określonych w art. 134 - również art. 145-152 oraz art. 156-159, z tym że zamiast decyzji, o której mowa w art. 151 § 1 i art. 158 § 1, wydaje się postanowienie.

Dodać należy, że organ prowadzący postępowanie w sprawie nieważności decyzji (postanowienia) nie rozstrzyga sprawy co do meritum. W postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji (postanowienia) nie przeprowadza się nowych dowodów, które miałyby na celu podważanie, czy też kwestionowanie stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją (postanowieniem), która jest przedmiotem kontroli w postępowaniu nadzorczym. Ewentualne wady prowadzące do stwierdzenia nieważności decyzji (postanowienia) muszą tkwić w samej decyzji, a nie w postępowaniu, które doprowadziło do jej wydania. Ustanowione w art. 156 § 1 k.p.a. przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji (postanowienia) mają charakter materialnoprawny. W związku z ustanowioną w art. 16 k.p.a. zasadą trwałości decyzji administracyjnych, przesłanki te należy wykładać ściśle.

W wyroku z dnia 25.04.2013 r. sygn. akt I OSK 1822/11 (lex nr 1336326) Naczelny sąd Administracyjny wskazał, że: "Stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji ostatecznych i nie może stanowić trybu konkurencyjnego w stosunku do postępowania administracyjnego prowadzonego w trybie zwykłym, w którym doszłoby do ponownego badania sprawy od strony faktycznej. Z tego względu w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności nie mogą być korygowane nieprawidłowości w zakresie postępowania dowodowego. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji może dotyczyć tylko ustalenia, czy decyzje - których wniosek o stwierdzenie nieważności dotyczy - obarczone są wadami, enumeratywnie wymienionymi w art. 156 § 1 k.p.a."

W wyroku z dnia 19.11.2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 1534/13 (lex nr 1408011) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że: "Celem postępowania nieważnościowego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji z jednego tylko punktu widzenia, a mianowicie, czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Organ prowadzący postępowanie w sprawie nieważności decyzji nie jest kompetentny do rozstrzygania sprawy co do meritum. W postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru o stwierdzenie nieważności organ ma obowiązek rozpatrywać sprawę w granicach określonych w art. 156 § 1 k.p.a., to znaczy nie może rozpatrywać sprawy co do istoty, jak w postępowaniu odwoławczym."

Wbrew stanowisku skarżącego, wydane w niniejszej sprawie postanowienia w niczym nie naruszają prawa.

Trafnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że nie wystąpiła w sprawie żadna z pozytywnych przesłanek stwierdzenia nieważności postanowienia tegoż Kolegium z dnia [...], nr [...] o odmowie wznowienia postępowania zakończonego postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...], nr [...] o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w której Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. decyzją z dnia [...], nr [...] stwierdziło nieważność wydanej z upoważnienia Prezydenta Wrocławia decyzji Zastępcy Kierownika Działu Świadczeń w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej we W. z dnia [...], nr [...] przyznającej skarżącemu dodatek mieszkaniowy na okres od dnia 1 grudnia 2009 r. do dnia 31 grudnia 2013 r.

Rozpatrując niniejszą sprawę Kolegium niezależnie od wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności ww. postanowienia Kolegium z dnia 6 sierpnia 2014 r. i zawartego w nim uzasadnienia, z urzędu rozważyło, czy kwestionowane postanowienie tego Kolegium dotknięte jest jedną z kwalifikowanych wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Wbrew stanowisku skarżącego, prawidłowo Kolegium uznało, że ww. postanowienie Kolegium z dnia 6 sierpnia 2014 r. nie jest dotknięte żądną z wad, o jakich mowa w art. 156 § 1 k.p.a. Zgodzić się należy ze stanowiskiem Kolegium, że kwestionowane postanowienie Kolegium z dnia 6 sierpnia 2012 r. zostało wydane przez organ właściwy (art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.), czyli to samo Kolegium, stosownie do art. 150 § 1, w związku z art. 149 i art. 126 k.p.a. Postanowienie to miało podstawę prawną (art. 156 § 1 pkt 2 in princ. k.p.a.) w art. 149 § 3 k.p.a. Nie może być też mowy o rażącym naruszeniu prawa ww. postanowieniem (art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a.), gdyż oczywistą była odmowa wznowienia postępowania, w którym Samorządowe Kolegium Odwoławcze, postanowieniem z dnia [...] nr [...], z zastosowaniem m. in. art. 58 § 2 k.p.a., odmówiło przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zgodnie z art. 126 k.p.a., tylko do postanowień, na które przysługuje zażalenie, bądź stwierdzających uchybienie terminu lub niedopuszczalność odwołania i - odpowiednio - zażalenia, stosuje się przepisy o wznowieniu postępowania. Postanowienie o odmowie przywrócenia terminu, wydane na podstawie art. 59 § 2 k.p.a., nie podlega zaskarżeniu w drodze zażalenia, gdyż - z woli ustawodawcy wyrażonej w art. 141 § 1 k.p.a. - na wydane w toku postępowania postanowienie przysługuje zażalenie, gdy Kodeks tak stanowi. W odniesieniu do postanowienia wymienionego w art. 59 § 2 k.p.a., Kodeks ten nie stanowi o jakimkolwiek środku prawnym w postępowaniu administracyjnym, w tym o zażaleniu. Kwestionowane postanowienie nie dotyczyło sprawy już poprzednio rozstrzygniętej innym postanowieniem (art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.), zostało skierowane do osoby będącej stroną w sprawie (art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.), nie było niewykonalne (w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.), jego wykonanie nie wywoła czynu zagrożonego karą (art. 156 § 1 pkt 6 k p a.), nie zawiera też wady powodującej jego nieważność z mocy prawa (art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a.). Powyższa ocenia Kolegium przeprowadzona w stosunku do kwestionowanego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. jest prawidłowa i w niczym nie narusza prawa. Postanowienia zaskarżonej treści uznać zatem należy za prawidłowe.

Odnosząc się do podniesionego w skardze stanowiska skarżącego, że istniała w sprawie podstawa do stwierdzenie nieważności kwestionowanego postanowienia z dnia 6 sierpnia 2014 r. z tego względu, że w składzie Kolegium podejmującym postanowienie z dnia 26 czerwca 2014 r. była B. M. i ta sama osoba podejmowała postanowienie Kolegium z dnia 6 sierpnia 2014 r. zauważyć należy, że zarzut ten ma charakter procesowy, a nie materialnoprawny i nie stanowi żadnej z przesłanek o jakich mowa w art. 156 § 1 k.p.a. Może co najwyżej uzasadniać weryfikację postanowienia Kolegium z dnia 6 sierpnia 2014 r. w trybie wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 k.pa. Dodać jednak należy, że ustanowione przepisami k.p.a. nadzwyczajne tryby weryfikacji decyzji administracyjnych zostały skonstruowane na zasadzie niekonkurencyjności, co oznacza, że "poszczególne tryby nadzwyczajne mają na celu usunięcie tylko określonego rodzaju wadliwości decyzji i nie mogą być stosowane zamiennie. Naruszenie wyłączności stosowania określonego trybu nadzwyczajnego weryfikacji decyzji stanowi rażące naruszenie prawa, będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 156 § 1 pkt 2)." (B. Adamiak w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2014, str.566).

Skoro zatem skarga pozbawiona jest uzasadnionych podstaw, podlegała ona oddaleniu w całości, co orzeczono na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).