Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 17/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2008-05-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 86 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
article: art. 121, art. 122, art. 187, art. 191 i art. 210 § 4
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a oraz § 14 ust. 2 pkt 4 lit. a
journal: Dz.U. 2004 nr 97 poz 970
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Jyż, Sędziowie Asesor WSA Marzanna Sałuda (spr.), Asesor WSA Krzysztof Targoński, Protokolant sekr. sąd. Marta Lewicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2008 r. przy udziale - sprawy ze skargi L.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w K. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną tu decyzją z dnia [...]r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K., po rozpatrzeniu odwołania L.K. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. z [...]r. nr [...]określające zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za [...]r. w wysokości [...]zł. Organ odwoławczy jako podstawę prawną wskazał art. 233 § 1 pkt 1, art. 13 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 86 ust. 1 i ust.2 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a i ust. 2 pkt 4 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 97, poz. 970 ze zm.).

W uzasadnieniu wskazano, iż w wyniku kontroli podatkowej przeprowadzonej przez pracowników Urzędu Skarbowego w J. u podatnika stwierdzono nieprawidłowości w zakresie rozliczania podatku od towarów i usług za [...]r. W rozliczeniu za ten miesiąc uwzględniono bowiem podatek naliczony wynikający, między innymi z faktur dotyczących zakupu oleju napędowego nr [...] z dnia [...] r. wartość netto[...]zł, VAT- [...]zł wystawionych przez firmę P.U. " A" B.F.. Ustalono, że zapłaty dokonano zgodnie z dowodem wpłaty KP nr [...] z dnia [...]r.,- kwota [...]zł, poleceniem przelewu z dnia [...]r. kwota [...]zł, poleceniem przelewu z dnia [...] r. kwota [...] zł. Pismem z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w J. zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. o dokonanie czynności sprawdzających dot. B F. jako kontrahenta L. K. . W odpowiedzi [...] Urząd Skarbowy w C. pismem z dnia [...]r., poinformował , iż B. F. w dniu [...]r. złożył dokumenty dla celów rejestracji w podatku od towarów i usług jednakże wobec zastrzeżeń do tych dokumentów organ podatkowy nie wydał potwierdzenia rejestracji. B. F. pomimo braku zgłoszenia działalności gospodarczej złożył deklaracje VAT-7 za okres od [...]r. do [...] r. Do pisma dołączono wyjaśnienie z dnia [...] r.

B. F., z którego wynika, że podatnik nie zawierał żadnych transakcji w sprawie sprzedaży lub zakupu paliwa i nie wystawiał żadnych faktur .

W konsekwencji powyższych ustaleń organ podatkowy I instancji wydał w dniu [...]r. decyzję określającą zobowiązanie w podatku od towarów i usług za wskazany miesiąc rozliczeniowy [...] r. w wymienionej wysokości . W podstawie prawnej swego rozstrzygnięcia organ podatkowy powołał się na art. 21 § 3 i art. 207 ustawy - Ordynacja podatkowa jak też § 14 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług ( Dz. U. Nr 97, poz.970 ze zm.) Zgodnie z tym przepisem nie stanowią podstawy do obniżenia przez nabywcę kwoty podatku należnego, zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego, dokumenty inne niż oryginały tych faktur lub korygujących , albo ich duplikaty, w przypadku, gdy sprzedaż towarów i usług została udokumentowana fakturami lub fakturami korygującymi wystawionymi przez podmiot nieistniejący lub nieuprawniony do wystawiania faktur lub faktur korygujących. W ocenie organu podatkowego I instancji w sprawie zachodziła sytuacja wynikająca z treści powołanego przepisu, stąd zasadnym stało się pozbawienie strony prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z zakwestionowanych faktur.

Strona nie zgodziła się z wydanym przez organ podatkowy I instancji rozstrzygnięciem wnosząc odwołanie, w którym zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego a w szczególności naruszenie art. 86 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.) poprzez pozbawienie podatnika prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w sytuacji gdy podatnik posiadał faktury stwierdzające nabycie towaru, a przepisy ustawy nie zawierają ograniczeń w realizacji tego uprawnienia, niewyjaśnienie wszelkich okoliczności faktycznych mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie jak też nie udowodnienie, iż kontrahent strony nie był uprawniony do wystawiania faktur VAT. W uzasadnieniu odwołania strona odwołująca wywodziła także, że odmowa organu pierwszej instancji co do możliwości odliczenia podatku od towarów i usług wynikającego z zakwestionowanych faktur VAT zaprzecza podstawowej zasadzie tegoż podatku i

może prowadzić do zwielokrotnienia opodatkowania tej samej czynności a prowadzone postępowanie nie pogłębia zasady zaufania do organów podatkowych.

Nadto, Strona powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 kwietnia 2004 r. (sygn. akt K 24/03) argumentowała, iż nie może ponosić odpowiedzialności za uchybienia swojego kontrahenta a organ podatkowy na mocy art. 99 ust. 12 pkt 1ustawy posiada prawo, a nawet obowiązek jak też instrumenty do wyegzekwowania należności podatkowych.

Dyrektor Izby Skarbowej w K. po rozpoznaniu odwołania w wydanej decyzji przedstawił następującą ocenę prawną i faktyczną.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 powołanej ustawy, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Kwotę podatku naliczonego - w myśl ust. 2 w/w art. - stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług. Wynikające z w/w przepisu prawo podatnika do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego nie jest jednak uprawnieniem bezwarunkowym. Skorzystanie z tego prawa uzależnione jest od spełnienia przez Stronę szeregu warunków - ściśle określonych przez ustawę oraz przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie. Ponadto w niektórych wypadkach, możliwość odliczenia podatku naliczonego została całkowicie wyłączona. I tak w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 97, poz. 970 z późn. zm.) wskazano, iż w przypadku gdy sprzedaż, towarów lub usług została udokumentowana fakturami lub fakturami korygującymi wystawionymi przed podmiot nieistniejący lub nieuprawniony do wystawiania faktur lub faktur korygujących - faktury te nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego.

Wskazano także, że zgodnie z §11 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, zasad wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania

zwolnienia od podatku od towarów i usług ( Dz. U. Nr 97, poz. 971) faktury VAT wystawiają zarejestrowani podatnicy, posiadający numer identyfikacji podatkowej. Podniesiono, iż z informacji przesłanych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. wynika, iż organ ten nie wydał potwierdzenia zgłoszenia rejestracyjnego w zakresie podatku od towarów i usług B. F. z uwagi na zastrzeżenia do dokumentów rejestracyjnych. Dalej stwierdzono, iż pod adresem wskazanym przez B. F. jako siedziba firmy (uwidocznionym na fakturze) - C. ul. [...] brak jest oznaczenia przedsiębiorstwa tj. szyldu, czy też innej informacji dotyczącej tegoż przedsiębiorstwa. Podniesiono też , iż podatnik był wzywany pismami z dnia [...]r., [...]r., [...]r., do złożenia wyjaśnień w związku z rejestracją jako podatnik VAT i do uzupełnienia braków na druku VAT-R. Braki te nie zostały uzupełnione, a podatnik w piśmie z dnia [...] r. złożył oświadczenie z którego wynika, iż nie zawierał żadnych transakcji w sprawie sprzedaży lub zakupu paliwa, nie wystawiał i nie podpisywał faktur, nie sporządzał deklaracji VAT-7, jak też nie prowadził żadnych ewidencji podatkowych, a z tytułu zarejestrowania działalności miał otrzymywać wynagrodzenie pieniężne. Dodano także, że obecnie Prokuratura Rejonowa w C. prowadzi postępowanie karne, a B.F. nie żyje. Powołane powyżej okoliczności dowodzą tego, iż faktura pochodzi od podmiotu nieuprawnionego do jej wystawienia, a ponadto daje podstawy do jej zakwestionowania z tego względu, iż dotyczy transakcji z faktury stwierdzającej czynności, które nie zostały dokonane. To również uzasadniało powołanie w decyzji II instancji dodatkowej podstawy prawnej do podjętego rozstrzygnięcia, a to § 14 ust. 2 pkt 4 lit a w/w rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. zgodnie z którym, w przypadku gdy wystawiono faktury /../ stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane to faktury te /.../ nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. W konsekwencji powyższego organ odwoławczy za niezasadne uznał zarzuty dotyczące naruszenia art. 86 ust. 1 i 2 w/w ustawy.

Odnosząc się do wskazanego w odwołaniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego K 24/03 z dnia 27 kwietnia 2004 r., organ odwoławczy stwierdził, iż

wyrok ten dotyczył innej podstawy prawnej, która nie miała zastosowania w przedmiotowej sprawie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pełnomocnik Strony wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji zarzucając naruszenie art. 86 ust.1 ustawy o podatku od towarów i usług, art. 121, art. 122, art.,123, art. 187, art. 190, art. 191, art. 210 § 4 ustawy - Ordynacja Podatkowa. W ocenie pełnomocnika organy nie podjęły wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności nie wyjaśniono wszystkich okoliczności dotyczących spornej transakcji by twierdzić, iż była ona pozorna. Oparcie decyzji o oświadczenie P. F., w którym nie wskazuje on co do jakiego okresu się wypowiada , przy jednoczesnym pominięciu innych dowodów jak: twierdzenia strony o autentyczności transakcji, dowody zapłaty za paliwo w tym: polecenie przelewu na rachunek bankowy i dowód KP świadczy o naruszeniu przez organy treści art. 122, 187, 240 § 4 Ordynacji podatkowej, co ma wpływ na obiektywne ustalenie okoliczności faktycznych sprawy i w konsekwencji na końcowej jej rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik powołał się na wyrok WSA z dnia 20.03.2007 r., sygn. akt I SA/Wr 1625/06 opublikowany w Monitorze Podatkowym 2007/7/31, w którym wyrażono pogląd, iż ograniczenie prawa do odliczenia podatku naliczonego zawartego w fakturze wystawionej przez podmiot niezarejestrowany nie znajduje uzasadnienia w przepisach prawa wspólnotowego, a skoro tak to zasadnym jest odmówienie zastosowania przepisu prawa krajowego zawierającego takie ograniczenie t.j. art. 88 ust. 3a pkt 1 lit. a ustawy o VAT. Wywodzenie braku uprawnienia do prawa obniżenia podatku należnego o podatek naliczony zawarty w fakturach wystawionych przez kontrahentów niezarejestrowanych jako podatnicy VAT z samego faktu braku tej rejestracji oznacza naruszenie prawa .

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał dotychczasowe stanowisko i argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c tej ustawy).

Skarga zasługuje na uwzględnienie .

W szczególności odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia prawa procesowego, należy stwierdzić, że postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone wadliwie z naruszeniem art. 122, art. 123 art. 187 § 1, art. 190, art. 191, 210§4 Ordynacji podatkowej. Przepis art. 122 Ordynacji podatkowej wyraża zasadę prawdy materialnej, zgodnie z którą organy podatkowe obowiązane są podejmować wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Zasada prawdy materialnej zobowiązuje organy podatkowe do badania związku stanu faktycznego i prawnego sprawy z rzeczywistością. Procesowe gwarancje realizacji zasady prawdy materialnej zawierają regulacje dotyczące postępowania dowodowego ujęte w przepisach rozdziału 11 Ordynacji podatkowej. Jedną z podstawowych gwarancji osiągnięcia prawdy materialnej jest wymóg zupełnego zgromadzenia materiału dowodowego sformułowany w art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z powołanym art. 187 § 1 O. p. organy podatkowe obowiązane są zgromadzić i

wyczerpująco rozważyć całokształt materiału dowodowego sprawy. Obowiązek ten jest niezależny od tego, czy niezbędny materiał dowodowy potwierdza stanowisko podatnika, czy też je podważa. Obciąża on zarówno organ pierwszej instancji, jak i organ odwoławczy, niejako ponownie rozstrzygający sprawę.

"Przez wyczerpujące rozważenie całego materiału dowodowego należy rozumieć ustosunkowanie się przez organ podatkowy do każdego dowodu lub grupy dowodów jednorodnych i dokonanie ich oceny we wzajemnym ze sobą powiązaniu. Obowiązkiem organu jest nie tylko wskazanie, na podstawie jakich dowodów ustalono stan faktyczny sprawy, ale także odniesienie się do dowodów, którym odmówiono wiarygodności" (S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek; Ordynacja podatkowa. Komentarz; Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2004; s. 521).

Zarówno w skardze, jak i wcześniej w odwołaniu od decyzji, strona skarżąca podnosiła, iż sporna transakcja dot. zakupu oleju napędowego miała miejsce w danym miesiącu rozliczeniowym. Wskazywała, iż świadczą o tym posiadane przez nią dowody w postaci: dowodu wpłaty KP, poleceń przelewu na rachunek bankowy, oświadczenie strony o autentyczności transakcji potwierdzone wspomnianymi wyżej dowodami zapłaty. Podkreślała przy tym, iż we wskazanych okolicznościach sprawy, ich pominięcie przy nie dopełnieniu przez kontrahenta obowiązków związanych z rejestracją dla celów podatku od towarów i usług nie może skutkować negatywnymi konsekwencjami polegającymi na pozbawieniu strony prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktury wystawionej przez takiego kontrahenta. Rozważania tych kwestii zostały całkowicie pominięte w wydanych decyzjach przez organy obu instancji. Organy podatkowe zarówno I jak i II instancji swoje rozstrzygnięcie oparły o materiał dowodowy nadesłany w ramach pomocy prawnej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. W szczególności oparły się o: informację z dnia [...]r. z której wynika, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. nie wydał B. F. potwierdzenia zgłoszenia rejestracyjnego w zakresie podatku od towarów i usług z uwagi na braki w dokumentach rejestracyjnych i oświadczenie B. F. z dnia [...] r. w którym wskazuje , iż " nie zawierał żadnych transakcji w sprawie sprzedaży lub zakupu".

Powyższe w ocenie organów pozwalało na stwierdzenie, iż zakwestionowane faktury pochodzą od podmiotu nieuprawnionego do ich wystawienia, a nadto w ocenie organu odwoławczego świadczyło to o tym, iż faktura dotyczyła transakcji, która nie była dokonana. Dopiero w odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wobec jasno sprecyzowanego zarzutu niepełnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych co do spornych transakcji stwierdził iż " przedłożone dowody zapłaty nie mają znaczenia dla merytorycznej poprawności rozstrzygnięć, bowiem zebrany w sprawie materiał dowodowy daje podstawy do zakwestionowania odliczenia podatku naliczonego". Faktura pochodzi bowiem od podmiotu nieuprawnionego do jej wystawienia jak też dotyczy czynności, które nie zostały dokonane - vide oświadczenie B. F. Wskazane odniesienie organu odwoławczego do dowodów podnoszonych przez stronę, nie może jednak obecnie sanować uchybień organów w zakresie braków w uzasadnieniu faktycznym decyzji. Zgodnie bowiem z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej to w uzasadnieniu faktycznym decyzji winno się znaleźć w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione , dowodów którym dał wiarę oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności.

Zauważyć także należy, iż sporna decyzja wydana została w wyniku wadliwie przeprowadzonego postępowania dowodowego. W uzasadnieniu podkreślono, iż stanowisko organów podatkowych oparto między innymi na oświadczeniu B. F. z dnia [...]r. w którym podnosi, iż nie zawierał żadnych transakcji w sprawie sprzedaży lub zakupu. Oświadczenie to jednak w ocenie Sądu nie ma wystarczającej mocy dowodowej. Przepisy Ordynacji podatkowej w sposób jasny określają, iż strona ma prawo do czynnego udziału w postępowaniu dowodowym. Zasada ta wyraża się w treści art. 190 O. p. zgodnie, z którym strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków, opinii biegłych lub oględzin przynamniej na 7 dni przed terminem. Strona ma prawo brać udział w przeprowadzeniu dowodu, może zadawać pytania świadkom i biegłym i składać wyjaśnienia. Z akt sprawy nie wynika jednak by przeprowadzono dowód z zeznań świadka Pana B. F. w sposób wymagany prawem, wyżej opisany, poprzestano na jego oświadczeniu. To zaś oznacza, iż nie zapewniono stronie czynnego udziału w postępowaniu dowodowym i tym samym naruszono przepisy postępowania .

Wskazać także należy, iż organy prowadząc postępowanie dowodowe nie podjęły czynności procesowych mających na celu zebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. Z akt nie wynika bowiem by organy podatkowe wystąpiły do organów wymiaru sprawiedliwości w celu uzupełnienia dowodów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy mimo, iż w oświadczeniu z dnia [...]r. B. F. wskazał, iż postępowanie w sprawie jego firmy jest prowadzone przez policję w C., a prokuratura zabezpieczyła wszystkie dokumenty. To zaś oznacza, iż nie wywiązano się z obowiązku w zakresie realizacji prawdy obiektywnej polegającej na podjęciu wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym.

Podnieść też trzeba, iż w piśmie dnia [...]r. skierowanym do Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w C. wskazał, iż B. F. złożył deklaracje VAT-7 za okres od [...]r. do [...]r., które nie zostały zaksięgowane w bazie Poltax gdyż podatnik nie był zarejestrowanym podatnikiem VAT. W aktach administracyjnych przesłanych przy skardze dot. zaskarżonej decyzji brak jest jednakże wspomnianych deklaracji. Ta zaś okoliczność utrudnia Sądowi dokonanie kontroli legalności zaskarżonej decyzji w pełnym zakresie z uwagi na braki w materiale dowodowym akt sprawy.

W konsekwencji, w toku ponownie prowadzonego postępowania administracyjnego, przy uwzględnieniu okoliczności, iż kontrahent L. K. nie żyje, obowiązkiem organów będzie wyjaśnienie przy wykorzystaniu innych środków dowodowych, w tym będących w posiadaniu organów wymiaru sprawiedliwości, czy w danym miesiącu rozliczeniowym miała miejsce transakcja sprzedaży oleju napędowego i za co strona uregulowała należność w kwocie [...] zł wynikającą z wystawionych dowodów wpłaty KP i poleceń przelewu .

Na marginesie uzasadnienia, dodać należy, iż pozbawienie podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego tylko w oparciu o okoliczność nie spełnienia przez kontrahenta wymogu formalnego jakim jest rejestracja w charakterze podatnika podatku VAT jest nieprawidłowe i narusza zasadę neutralności i proporcjonalności tego podatku. Istotnym jest wystąpienie sprzedaży, która gdy występuje nie może skutkować dla nabywcy negatywnymi skutkami tylko z tego powodu, iż sprzedawca

nie dopełnił stosownych ustawowych wymagań( por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 2007.11.07 sygn. akt I SA/Ol 486/07 publ. wybór LEX nr 310605).

Uwzględniając zatem całokształt okoliczności sprawy Sąd – działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę uwzględnił i zaskarżoną decyzję uchylił, stwierdzając zarazem, że decyzja ta nie może być wykonana do czasu uprawomocnienia się wyroku. Orzeczenie o kosztach postępowania podjęto na podstawie art. 200 tej ustawy.