Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 589/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-07-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. art. 90, 44, 92, 93
journal: Dz.U. 2013 poz 1235
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jednolity.
article: art. 3, 134, 145
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 28
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art.31, 106
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie: WSA Krystyna Daniel (spr.) WSA Magda Froncisz Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lipca 2016 r. sprawy ze skargi Towarzystwa [....] na decyzję Wojewody [....] z dnia 21 marca 2016 r., znak: [....] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody [....] na rzecz strony skarżącej Towarzystwa [....] kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Starosta [...] decyzją z 28.10.2015 r. na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z 7.07.1994 r.-Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2013 r. póz. 1409 ze zm.) w związku z art. 92 i 93 ust. 2 i 3 ustawy z 3.10.2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2013 r. póz. 1235 ze zm.), na wniosek A spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka jawna w O. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego: budowa zakładu [...] w O., lokalizacja inwestycji: działki o numerze ewidencyjnym: [...], [...], jednostka ewidencyjna [...], O.- miasto, Obręb Nr [...], M. oraz działka o numerze ewidencyjnym: [...], jednostka ewidencyjna [...], O. - miasto, Obręb Nr [...], D.[...].

W decyzji organ określił warunki zgodnie z art. 36 ust. 1 oraz art. 42 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane, a także art. 92 i 93 ust. 2 i 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko.

W uzasadnieniu organ podał, że w dniu 21.05.2015 r. na żądanie A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka jawna w O. zostało wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla opisanej wyżej inwestycji. Postanowieniem z 05.10.2015 r. nałożono na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości występujących w projekcie budowlanym zgodnie z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego zakreślając termin wykonania obowiązku do 07.12.2015 r. W dniu 23.10.2015 r. inwestor przedłożył uzupełnienia i usunął nieprawidłowości w dokumentacji przedłożonej do wniosku.

Organ stwierdził, że załączony do wniosku projekt budowlany zawiera wymagane opinie, uzgodnienia, decyzje oraz warunki techniczne uzyskane dla potrzeb realizacji przedmiotowej inwestycji.

Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt. 46 rozporządzenia Rady Ministrów z 9.11.2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, póz. 1397 z późn. zm.) projektowana inwestycja jest

l

przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, które wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i sporządzenia raportuo oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W związku z powyższym, Prezydent Miasta O., po zasięgnięciu opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O. oraz po uzyskaniu uzgodnienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K., wydał w dniu 12 grudnia 2011 r. decyzję Nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach znak: [...] ustalającą firmie A Sp. z o.o. spółka komandytowo-akcyjna (dawniej "B" Sp. z o.o.), z siedzibą w O., środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia obejmującego budowę Zakładu [...] w O. przy ul. [...], na działkach nr [...] i [...] obręb M. i [...] obręb D. [...]. W ww. decyzji określono wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym. W decyzji stwierdzono również konieczność przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę.

W dniu 27.05.2015 r., organ wystąpił z wnioskiem do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska o uzgodnienie warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Następnie RDOŚ zgodnie z art. 90 ust.2 pkt. 1

ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., póz. 1235 t.j. ze zm.) wystąpił w dniu 29.06.2015 r. do

Starosty O. z pismem znak: [...] dot. zapewnienia możliwości udziału społeczeństwa w trybie art. 33-36 i art. 38 ww. ustawy dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Organ obwieszczeniem zawiadomił o zapewnieniu możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu dotyczącym ponownej oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Postanowieniem z 10.09.2015 r. znak: [...] Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. uzgodnił realizację przedmiotowego przedsięwzięcia z zachowaniem warunków zawartych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach Nr [...] z 12.12.2011 r. znak: [...] wydanej przez Prezydenta Miasta O. dla przedsięwzięcia polegającego na budowie Zakładu [...] w O., na działkach nr [...], [...] obręb M. oraz [...] obręb D. l Gmina -Miasto O. oraz przy uwzględnieniu określonych warunków, które - zgodnie z informacją zamieszczoną w projekcie budowalnym- projektowana inwestycja spełnia.

Ponadto organ sprawdzając zgodność projektu budowlanego z ww. decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach planowanego przedsięwzięcia przeanalizował tożsamość inwestora wskazanego w decyzji Nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach z 12.12.2011 r., tj. A Sp. z o.o. spółka komandytowo-akcyjna (dawniej "B" Sp. z o.o.), z siedzibą w O.a inwestora ubiegającego się o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę tj.: A spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka jawna (spółka przekształcona). Powołując się na art. 553 § 1 i 2 Kodeks spółek handlowych i art. 72 ust. 2 pkt. 1 ppkt. b ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko organ przyjął, iż spółka przekształcona tj.: A spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka jawna pozostała podmiotem decyzji Nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach Prezydenta Miasta O. z 12.12.2011 r., znak: [...].

Planowane przedsięwzięcie nie będzie miało negatywnego wpływu na obszary prawnie chronione wyznaczone na podstawie ustawy o ochronie przyrody, z których najbliższy znajduje się w odległości około 1,7 km w kierunku wschodnim - obszar specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 "Dolina Dolnej S." [...] oraz w odległości 3 km w kierunku wschodnim "Dolina Dolnej S." [...].

Analiza przedłożonego projektu budowlanego wykazała, że jest on zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Projekt budowlany został pozytywnie uzgodniony z rzeczoznawcą: do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych oraz do spraw bezpieczeństwa i do spraw sanitarnohigienicznych. Zgodnie z oświadczeniem zarządcy drogi powiatowej Zarządu Powiatu (pismo z 27.02.2015 r. znak: [...]) istnieje możliwość włączenia do ruchu drogowego drogi powiatowej nr [...] - ul. [...] w O. działek inwestycyjnych. Projekt zagospodarowania terenu wykonano na kopii mapy do celów projektowych sporządzonej oraz uwierzytelnionej przez uprawnionego geodetę i poświadczonej przez Starostę O. Projektowana inwestycja zlokalizowana jest na działkach nr: [...], [...], [...] oznaczonych w ewidencji gruntów jako użytek klasy B a wobec czego, nawiązując do art. 11 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie wymaga uzyskania decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntu z produkcji rolnej. Lokalizacja inwestycji jest zgodna z warunkami określonymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w szczególności określonymi w § 12, § 13, § 271. Ponadto organ wskazał, że w postępowaniu nie ma zastosowania art. 38a ustawy o odpadach, ponieważ projektowana inwestycja została ujęta w wojewódzkim planie gospodarki odpadami. Przedmiotowa inwestycja spełnia również warunki rozporządzenia Ministra Gospodarki w sprawie wymagań dotyczących prowadzenia procesu termicznego przekształcania odpadów oraz warunki rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie standardów emisyjnych dla niektórych rodzajów instalacji, źródeł spalania paliw oraz urządzeń spalania lub współspalania odpadów.

W myśl art. 20 ustawy Prawo budowlane pełną odpowiedzialność za projekt budowlany ponosi projektant. lnwestycja nie narusza interesów osób trzecich, przedstawione dokumenty są pełne, spójne bez wewnętrznych sprzeczności.

Od decyzji odwołanie wniosło "Towarzystwo [...]" w O., które zakwestionowało również postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z 10.09.2015 r. znak: [...], o uzgodnieniu realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Zarzuty dotyczyły:

-naruszenia art. 72 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez wydanie pozwolenia na budowę zakładu, dla którego w kształcie przedstawionym w projekcie budowlanym, nie przedłożono wymaganej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach,

- naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę na podstawie postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony środowiska w K. z 10.09.2015 r., który przeprowadził ponowną ocenę oddziaływania inwestycji na środowisko w oparciu o raport oddziaływania na środowisko, zawierający niekompletny i błędny opis wpływu przedsięwzięcia na środowisko. Jako dowód przedstawiono "Opinię naukową odnośnie raportu oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia pod nazwą "Budowa zakładu [...] w O., na działkach [...], [...] Obręb M. oraz [...] obręb D. l, Gmina - Miasto O.", opracowaną przez dr hab. L. P. Zgodnie z ww. opinią wyeksponowano błędy i braki w raporcie ooś dotyczące: (1) odwołania się do standardów emisyjnych zawartych w nieobowiązujących aktach prawnych, a w konsekwencji braku analizy dotrzymania przez Zakład 10-minutowego standardu emisyjnego dla tlenku węgla, brak obliczeń średnich emisji 10-minutowych tlenku węgla, (2) pominięcia przy podsumowaniu oddziaływania zanieczyszczeń na powietrze w O. faktu przekroczeń dopuszczalnego stężenia pyłu zawieszonego PM10, (3) brak analizy i oceny skutków wymaganego postępowania kompensacyjnego w celu redukcji emisji pyłu zawieszonego PM10 i PM2,5 z innych instalacji o co najmniej 130 % przyszłej emisji ze spalarni odpadów, (4) nieokreślenie emisji benzo(a)piranu, wobec istniejącego aktualnie przekroczenia tego zanieczyszczenia w O. 10-krotnie, (5) błędną ocenę, że zasięg oddziaływania inwestycji zamknie się na terenie, do którego inwestor ma tytuł prawny, skoro emisja z inwestycji naruszy standardy jakości środowiska tj. poziomy dopuszczalne stężenia pyłu zawieszonego PM10 i PM2.5.

W piśmie z 1.12.2015 r. uzupełniono odwołanie.

Wojewoda decyzją z 21 marca 2016 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu organ podał, że planowana inwestycja znajduje się w obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla obszaru miasta O. w granicach administracyjnych, z wyłączeniem obszaru w rejonie ulic [...], [...], [...] i [...] a także obszarów, dla których znajdują się w opracowaniu oraz obowiązują miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, w jednostce strukturalnej planu oznaczonej symbolem: 3C IP i 4C IP - tereny obiektów produkcyjnych, składów i magazynów. Zgodnie z § 20 ust. 1 pkt 1 ustaleń planu, na terenie tym dopuszcza się obiekty i urządzenia usług komercyjnych stanowiące uzupełnienie działalności produkcyjnej i magazynowo-składowej.

Organ II instancji wystąpił do RDOŚ w K. o udzielenie niezbędnych wyjaśnień dla potrzeb prowadzonego postępowania odwoławczego. W odpowiedzi w piśmie z 8.01.2016 r., znak: [...], RDOŚ w K. obszernie odniósł się do zarzutów (zagadnień merytorycznych) odwołania. Powyższe stanowisko zostało w dużym stopniu powielone w uzasadnieniu decyzji.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 72 ust. 3w związku z korektą zakresu inwestycji przedstawionego w decyzji środowiskowej (braku tożsamości przedsięwzięć) w szczególności: braku dodatkowej płuczki (skrubera do oczyszczania spalin przed ich emisją do atmosfery), instalacji waloryzacji żużli, instalacji zestalania i chemicznej stabilizacji popiołów i stałych pozostałości z procesu oczyszczania spalin,organ II instancji podzielił stanowisko RDOŚ w K., że inwestor i/lub projektant mogli wprowadzić korekty w zakresie technologii, nie stwarzających uwarunkowań mogących mieć wpływ na pogorszenie stanu środowiska wynikającego z zapisów decyzji środowiskowej. W rozdziale [...] raportu oddziaływania na środowisko (dalej: raport ooś) omówiono szczegółowo zagadnienie braku dodatkowej płuczki, jako zbędnego, dodatkowego elementu oczyszczania spalin. Odnośnie pozostałych ww. instalacji zrezygnowano z nich, decydując, że przetwarzanie tych odpadów nie będzie się odbywało na terenie A w O., lecz powstające odpady będą przekazywane na zewnątrz - do instalacji poza O.Zatem, uwzględniając jedynie oddziaływanie tego Zakładu, brak tych instalacji jest korzystniejszy z punktu widzenia lokalnego zanieczyszczenia środowiska. Istotne jest również, że instalacje te nie stanowią funkcjonalnie części instalacji termicznego przekształcania odpadów. Dopiero w przypadku gdyby wprowadzone zmiany generowały wzrost negatywnych oddziaływań na środowisko, należałoby żądać od inwestora uzyskania nowej decyzji środowiskowej (lub zmienić zapisy obowiązującej decyzji).

Odnośnie zarzutu odwołania się do standardów emisyjnych zawartych w nieobowiązujących aktach prawnych, a w konsekwencji braku analizy dotrzymania przez Zakład 10-minutowego standardu emisyjnego dla tlenku węgla, określonego w rozporządzeniu Ministra Środowiska w sprawie standardów emisyjnych dla niektórych rodzajów instalacji, źródeł spalania paliw oraz urządzeń spalania lub współspalania odpadów oraz brak obliczeń średnich emisji 10-minutowych tlenku węgla, organ II instancji wskazał, że w raporcie, jako podstawowe dokumenty, zacytowano nieaktualne lub zmienione akty prawne, na co nie zareagował w sposób odpowiedni organ środowiskowy (uznając jako oczywistą omyłkę), przy czym w treści raportu (str. 293), przytoczono aktualną dyrektywę, co zauważa również autor opinii naukowej. Ocena oddziaływania na środowiskoma przede wszystkim na względzie ocenę czy dane przedsięwzięcie w analizowanym wariancie i przy przyjętych rozwiązaniach minimalizujących lub ograniczających negatywne oddziaływanie, może dotrzymać odpowiednich standardów w fazie eksploatacji. Taka ocena została przedstawiona w raporcie, którą oparto na obowiązujących standardach. Użytkownik instalacji winien jest dotrzymać standardów po uruchomieniu zakładu. W raportach oddziaływania na środowisko wykorzystuje się określone prawem standardy emisyjne do określenia prawdopodobieństwa ich dotrzymania - prawdopodobieństwa, lecz nie bezwzględnego ich dotrzymywania. To zostało wykonane w raporcie. Zarzucany brak analizy tylko dla jednej wartości standardowej - wartość średnia 10-cio minutowa (tylko dla jednej substancji - CO) w żaden sposób nie deprecjonuje przedstawionej w raporcie analizy zagadnienia emisji substancji do powietrza. Art. 66 ustawy ooś nie wymaga od autorów raportu odniesienia się do wszystkich badań i emisji w zakresie powietrza, tym bardziej, że zostały poddane analizie wszystkie substancje wymienione w załączniku nr [...] do rozporządzenia, w tym tlenek węgla w zakresie średnich stężeń dobowych i trzydziestominutowych. Przedmiotowe standardy zostaną uwzględnione w pozwoleniu zintegrowanym dla przedmiotowej instalacji prowadzonym w odrębnym postępowaniu administracyjnym przez Marszałka Województwa [...]. W świetle całości merytorycznego zagadnienia, jakim była przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko, a w szczególności analiza emisji substancji do powietrza, fakt nieuwzględnienia jednego standardu w obliczeniach symulacyjnych, nie deprecjonuje prawidłowych zapisów raportu w tym względzie.

Odnośnie pominięcia przy podsumowaniu oddziaływania zanieczyszczeń na powietrze w O. faktu przekroczeń dopuszczalnego stężenia pyłu zawieszonego PM10, a tym samym przekroczenia standardów jakości środowiska organ stwierdził, że również i ten zarzut nie można uznać za prawdziwy w świetle obszernej analizy RDOŚ w K. W raporcie obliczenia symulacyjne propagacji substancji w powietrzu wykonano m.in. w oparciu o dokument, jakim jest pismo [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 2.12.2014 r. znak: [...], podające tło zanieczyszczeń dla O., w tym pyłu PM 10. Obliczenia symulacyjne wykazały, że ..."przedstawiona analiza wykazała, że dla wszystkich rozpatrywanych zanieczyszczeń emitowanych z ZTPO spełnione są wszystkie warunki określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. Nrló, poz.87) i w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu. (Dz. U. z 2012 r. póz. 1031)"... biorąc pod uwagę podane tło wynoszące dlaPMIO 44 ug/m przekroczenie o 4 ug/m dopuszczalnego stężenia średniorocznego. Nie jest to żadne pominięcie tego zagadnienia przy omawianiu i podsumowaniu oddziaływania na powietrze, a w szczególności tego rodzaju pyłu. Prowadzone postępowanie nie dotyczy wydania pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza (dla przedmiotowej inwestycji pozwolenia zintegrowanego), tylko dotyczy oceny oddziaływania na środowisko na etapie wydania decyzji pozwolenie na budowę. W trakcie obecnie prowadzonego postępowania w sprawie, taka analiza nie jest wymagana. Odnosząc się wprost do zarzutów z opinii naukowej dr hab. L. P. organ zwrócił uwagę na to, że obliczenia rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń w powietrzu przeprowadzono zgodnie z referencyjną metodyką określoną w załączniku 3 do rozporządzenia Ministra Środowiska z 26.01.2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz.U. Nr [...], póz. [...]). Jak wynika z obliczeń, w przypadku pyłu PM10 wartość Smm wynosi 6,681 ug/m3 i nie przekracza wartości 0,1xDi wynoszącej 28 ug/m3. W związku z powyższym dla tej substancji obliczenia zakończono na zakresie skróconym. Niezależnie od tego, na rysunkach w załączniku przedstawiono rozkład wartości stężenia maksymalnego i rozkład wartości stężenia średniorocznego dla tej substancji. W przypadku pyłu PM 2,5 przepisy nie określają ani wartości odniesienia substancji w powietrzu uśrednionej dla jednej godziny, ani dopuszczalnego poziomu substancji w powietrzu uśrednionego dla jednej godziny, w związku z czym dla substancji tej nie istnieje formalna możliwość sprawdzenia warunku pozwalającego na odstąpienie od obliczeń. Dlatego też dla substancji tej przeprowadzone zostały obliczenia w pełnym zakresie, których wyniki przedstawiono w raporcie w tabeli [...].

Organ odwoławczy zaznaczył, że usankcjonowany obowiązującymi przepisami fakt nie przeprowadzenia pełnego zakresu obliczeń dla pyłu PM10 nie oznacza, że z wykonanych obliczeń wstępnych nie można wnioskować o imisji tej substancji. Wyniki obliczeń wstępnych dla tej substancji wykazują, że najwyższe z jej stężeń maksymalnych wynosić będzie 6,681 ug/m3 (która to wartość stanowi 2,4% wartości di) i, jak to przedstawiono w tabeli 9.33 (rozdz. 9.1.5.2.), wystąpi w maksymalnej odległości 450,3 m od zespołu emitorów. Również na załączonych rysunkach można prześledzić przestrzenny rozkład stężeń maksymalnych i średniorocznych dla tej substancji. Jak wynika z graficznego zobrazowania, najwyższe wartości stężeń średniorocznych dla pyłu PM10 oscylują w granicach 0,07 ug/m. Zestawiając tą wartość z wielkością tła, czyli aktualną wartością stężenia średniorocznego pyłu PM10 w powietrzu wynoszącą 44 ug/m3 łatwo można ocenić, że udział instalacji w zanieczyszczeniu powietrza w O. nie będzie decydujący - co oczywiście nie oznacza, że może być pominięty. Fakt, że wysokość tła pyłu PMIO w O. przekracza wartość dopuszczalną stężenia średniorocznego dla tej substancji został w raporcie przedstawiony (tabela 9.2, opisy do rysunku przedstawiającego przestrzenny rozkład stężenia średniorocznego pyłu PMIO).

Przeprowadzona analiza w zakresie emisji pyłu w tym PM 10 i PM 2,5 nastąpiła: zgodne z referencyjną metodyką określoną w załączniku 3 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dn. 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu, z uwzględnieniem pisma [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 2.12.2014 r. znak: [...], podające tzw. tło zanieczyszczeń dla O., w tym pyłu PM 10, zgodnie z zasadami merytorycznymi opracowywania raportów, będących podstawowym dokumentem w ocenie oddziaływania na środowisko danego przedsięwzięcia.

Odnośnie braku analizy i oceny skutków wymaganego postępowania kompensacyjnego w celu redukcji emisji pyłu zawieszonego PM10 i PM2.5 z innych instalacji o co najmniej 130 % przyszłej emisji ze spalarni odpadów organ przytoczył treść art. 225 ustawy Prawo ochrony środowiska, podkreślając sformułowanie "wydanie pozwolenia na wprowadzanie gazów lub pyłów", wskazuje, że powołane w piśmie przez Stowarzyszenie "postępowanie kompensacyjne" wykonuje się na etapie uzyskania pozwolenia na wprowadzanie substancji do powietrza, w tym przypadku będzie to przedmiotem wniosku o uzyskanie pozwolenia zintegrowanego. Postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko (pozwolenia na budowę), nie jest postępowaniem w sprawie wydania pozwoleń emisyjnych w zakresie ochrony środowiska. Tym bardziej, że w raporcie w rozdz. [...]. Oddziaływanie skumulowane, zostały przedstawione działania Inwestora poruszające kwestie ograniczenia emisji substancji do powietrza i to będzie zagadnieniem redukcji ilości wprowadzanych do powietrza gazów i pyłów na etapie uzyskiwania pozwolenia zintegrowanego, zgodnie z cytowanym powyżej zapisem ustawowym.

Ponadto na etapie l oceny oddziaływania na środowisko (etap wydania decyzji środowiskowej), w raporcie o ośm. in. w rozdziale [...]. Omówienie i podsumowanie oddziaływania emisji zanieczyszczeń z ZTPO na powietrze odniesiono się również do zagadnienia kompensacji emisji pyłowej (kwestie ograniczenia emisji substancji do powietrza). W pierwszej części raportu, gdzie autorzy uzasadniają potrzebę realizacji tego typu instalacji omówione jest jak spalanie odpadów przyczynia się do redukcji emisji z odpadów składowanych na składowiskach. Ponadto opisany jest system odzysku ciepła i energii co odciąży pracę elektrociepłowni, przyczyniając się do zmniejszenia emisji gazów i pyłów z pieców o niższych standardach.

Odnośnie nieokreślenia emisji benzo(a)pirenu i brak dyskusji wpływu przyszłego wzrostu stężenia tego zanieczyszczenia w powietrzu na stan środowiska i zdrowia mieszkańców - w sytuacji gdy obecnie w O. docelowe stężenia benzo(a)piranu przekroczone jest aż 10-krotnie - organ wskazał, że przy temperaturze spalania w instalacji wynoszącej około 1000°C (minimalna 850°C) powstawanie benzo(a)pirenu jest mało prawdopodobne. Warunki temperaturowe dla reżimu technologicznego zostały podane i opisane w raporcie i dotyczą normalnej pracy przedmiotowej instalacji, gdzie nie przewiduje się warunków niecałkowitego spalania związanych z obniżeniem temperatury spalania. Ocena oddziaływania na środowisko dotyczy normalnych warunków eksploatacji danej instalacji. W żadnym dotychczas wydanym pozwoleniu zintegrowanym dla spalarni odpadów komunalnych w Polsce np. K., K., nie była uwzględniona emisja benzopirenu, z powodów wyżej opisanych. Jak sam autor opinii naukowej dr hab. L. P. zaznaczył, że w rozporządzeniu Ministra Środowiska z 4.11.2014 r. w sprawie standardów emisyjnych dla niektórych rodzajów instalacji, źródeł spalania paliw oraz urządzeń spalania lub współspalania odpadów brak jest standardu emisyjnego dla benzo(a)piranu, świadczy między innymi o tym, że emisja tej substancji jest pomijalnie mała, nie powodująca żadnych znaczących oddziaływań (bezpośrednich, pośrednich na wszystkie komponenty środowiska, w tym zdrowie i życie ludzi).Zatem zarzut w tym względzie jest całkowicie merytorycznie nieuzasadniony, a wręcz analiza benzo(a)pirenu w raporcie byłaby myląca przy ocenie emisji zanieczyszczeń.

Odnośnie błędnej oceny, że zasięg oddziaływania inwestycji zamknie się na terenie, do którego inwestor ma tytuł prawny, skoro emisja z inwestycji naruszy standardy jakości środowiska tj. poziomy dopuszczalne stężenia pyłu zawieszonego PM10 i PM2,5 organ podniósł, że z treści raportu oraz wyjaśnień RDOŚ w K. wynika, że przeprowadzono prawidłowo analizę oddziaływania potencjalnej emisji substancji do powietrza. Wykazała ona, że oddziaływanie inwestycji zamknie się na terenie Zakładu A, do którego inwestor posiada tytuł prawny. W konsekwencji oznacza to, że nie przewiduje się negatywnego oddziaływania emisji do środowiska poza terenem Zakładu.

Ponadto organ odwoławczy podniósł, że waga stwierdzonych w raporcie niedostatków (uchybień) generalnie - w świetle wyjaśnień RDOŚ w K.e - nie jest na tyle istotna, aby podważała poprawność analizy i oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. Ponadto RDOŚ w K. zwrócił również uwagę na niepodważalne zalety instalacji termicznego przekształcania odpadów w aspekcie maksymalnego zmniejszenia masy i objętości składowanych odpadów, przy rozwiniętym systemie oczyszczania gazów spalinowych.

Reasumując, w świetle oceny merytorycznej raportu ooś w konfrontacji z zarzutami zawartymi w odwołaniu, organ II instancji uznał, że wprowadzone w dokumentacji zmiany w wyniku jej uzupełnienia (po przeprowadzonej przez RDOŚ w K. ponownej oceny oddziaływania na środowisko), nie miały istotnego znaczenia z punktu widzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko i wydania postanowienia przez RDOŚ w K. Powyższe łącznie wskazuje, że zakwestionowanie w odwołaniu postanowienia RDOŚ w K. z 10.09.2015 r. o uzgodnieniu realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia jest bezzasadne.

Organ II instancji nadmienił, że zgodnie z Planem Gospodarki Odpadami

Województwa [...] przyjętym uchwałą Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z 2 lipca 2012 r. (http://www.malopolskie.pl/Srodowisko/Qdpady/) instalacja termicznego

przekształcania odpadów komunalnych w O. została wskazana jako planowana instalacja regionalna do przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych dla Regionu Zachodniego. Planowana inwestycja jest zlokalizowana na terenach przemysłowych w O., pośród innych instalacji należących do inwestora. Inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę dostarczył wymagane dokumenty, o których mowa w art. 32 ust. 4 i art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego, w tym projekt budowlany i oświadczenie, złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Projekt zagospodarowania terenu - nie narusza przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2015.1422.t.j.). Projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane opinie i uzgodnienia (art. 34 ustawy Prawo budowlane), zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia a także zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego i sporządzony został przez osoby legitymujące się wymaganymi uprawnieniami budowlanymi (art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane). Projektanci i sprawdzający, zgodnie z art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego, do projektu budowlanego dołączyli oświadczenia, o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.

Towarzystwo [...] wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Wojewody domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

- art. 72 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez wydanie pozwolenia na budowę zakładu, dla którego -w kształcie przedstawionym w projekcie budowlanym nie przedłożono wymaganej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; po wydaniu decyzji środowiskowej dla A sp. z o.o., inwestor dokonał zmiany zakresu inwestycji, lecz nie doprowadził już do zmiany samej decyzji środowiskowej co powoduje, że nie zachodzi tożsamość przedsięwzięć w przedłożonej do postępowania decyzji środowiskowej i wydanym pozwoleniu na budowę;

- art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpaw zw. z art. 66 ust. 1 pkt 1 lit c) oraz pkt 6 i 7

ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale

społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez wydanie decyzji na podstawie postanowienia Regionalnego

Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia 10.09.2015 r., który przeprowadził ponowną ocenę oddziaływania inwestycji na środowisko w oparciu o raport, zawierający niekompletny opis wpływu przedsięwzięcia na środowisko (brak opisu wpływu emisji pyłu PM10 na jedną z norm: 24-godzinny poziom dopuszczalny pyłu PM10 w powietrzu), oraz niepełną analizę skutków przekroczenia standardów jakości środowiska przez emisję z planowanego przedsięwzięcia (raport nie zawiera oceny skutków przekroczenia standardów jakości środowiska w zakresie średniorocznych poziomów dopuszczalnych stężenia pyłu zawieszonego PM10iPM2,5).

W uzasadnieniu skargi rozwinięto podniesione zarzuty. Jako załącznik do skargi przedłożono dokument z 13.04.2016 r. autorstwa dr. hab. L. P. nazwany "Opinia naukowa odnośnie uzasadnienia do decyzji Wojewody z dnia 21 marca 2016 r. o utrzymaniu w mocy decyzji Starosty O. o zatwierdzeniu pozwolenia budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla zakładu [...] w O.".

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do dyspozycji z art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Postępowanie przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., 270, ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do dyspozycji z art. 134 §1 kpa.

Skarga podlegała uwzględnieniu.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody z 21 marca 2016 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty O. z 28.10.2015 r. na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z 7.07.1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. póz. 1409 ze zm.) w związku z art. 92 i 93 ust. 2 i 3 ustawy z 3.10.2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. póz. 1235 ze zm.), na wniosek A spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka jawna w O. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego: budowa zakładu [...] w O., lokalizacja inwestycji: działki o numerze ewidencyjnym: [...], [...], jednostka ewidencyjna [...], O. - miasto, Obręb Nr [...], M. oraz działka o numerze ewidencyjnym: [...], jednostka ewidencyjna [...], O. - miasto, Obręb Nr [...], D.[...].

W pierwszym rzędzie należy się odnieść do legitymacji skargowej Towarzystwo [...], które złożyło także odwołanie od decyzji l instancji uznając, że organ odwoławczy zasadnie przyznał Towarzystwu legitymację strony, a wniesione przez nie odwołanie podlega rozpoznaniu. W tym miejscu wypada wskazać, że kpa nie wprowadza wąskiej zasady skargowości i przyznaje legitymację do wnoszenia środków zaskarżenia oprócz stron także podmiotom na prawach strony, tj. organizacji społecznej i prokuratorowi. Zgodnie z art. 31 § 1 kpa organizacja społeczna może w sprawie dotyczącej innej osoby występować z żądaniem wszczęcia postępowania oraz dopuszczenia jej do udziału w już prowadzonym postępowaniu, jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji i gdy przemawia za tym interes społeczny. Zgodnie z § 2 ww. przepisu organ administracji publicznej, uznając żądanie organizacji społecznej za uzasadnione, postanawia o wszczęciu postępowania z urzędu lub o dopuszczeniu organizacji do udziału w postępowaniu. Na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania lub dopuszczenia do udziału w postępowaniu organizacji społecznej służy zażalenie. W przypadku dopuszczenia organizacji społecznej uczestniczy ona w postępowaniu na prawach strony. Ta ogólna zasada jest modyfikowana w przepisach prawa materialnego, l tak, przepis art. 28 ust. 3 Prawa budowlanego, zgodnie z którym w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, co do zasady wyłącza stosowanie przepisu art. 31 kpa za wyjątkiem gdy znajduje zastosowanie przepis art. 28 ust. 4., który stanowi, że: przepisów ust. 2 i 3 nie stosuje się w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę wymagającym udziału społeczeństwa zgodnie z przepisami ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. póz. 1235, ze zm., dalej w skrócie u.o.o.ś.). Zgodnie bowiem z art. 44 ww. u.o.o.ś. organizacje ekologiczne, które powołując się na swoje cele statutowe, zgłoszą chęć uczestniczenia w określonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa, uczestniczą w nim na prawach strony. Przepis art. 44 ust. 1 u.o.o.ś. in fine stanowi, że art. 31 § 4 kpa nie stosuje się. Podkreślić należy, że przewidziana w cyt. Przepisie liberalizacja wymogów kpa związanych z udziałem organizacji ekologicznych w postępowaniach dotyczących określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia wynika ze szczegółowo określonego charakteru tego rodzaju spraw. Wprowadzona w art. 44 u.o.o.ś. modyfikacja zasad udziału organizacji społecznych w postępowaniach wymagających udziału społeczeństwa polega na tym, że organizacje ekologiczne mogą zgłosić swój udział na każdym etapie prowadzonego postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 44 ust. 2 i 3 u.o.o.ś. organizacji ekologicznej służy prawo wniesienia odwołania od decyzji wydanej w postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa, jak również skargi do sądu administracyjnego, jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji, także w przypadku, gdy nie brała ona udziału w określonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa. W takiej sytuacji podmiot, który zgłasza chęć uczestniczenia w postępowaniu, nie musi dodatkowo spełniać warunków określonych w art. 31 kpa, a dopuszczenie organizacji ekologicznej do udziału w postępowaniu nie będzie wymagało wydania postanowienia gdyż zgodnie z art. 44 ust. 4 organ prowadzący postępowanie wydaje postanowienie jedynie w przypadku odmowy dopuszczenia organizacji do udziału w sprawie. Modyfikacja zastosowania art. 31 kpa, którą wprowadza art. 44 u.o.o.ś została ograniczona w wymiarze podmiotowym i przedmiotowym. W wymiarze podmiotowym przepis art. 44 u.o.o.ś. adresowany jest wyłącznie do organizacji ekologicznych rozumianych jako organizacje społeczne, których statutowym celem jest ochrona środowiska lub ochrona przyrody, i które prowadzą tak określoną działalność statutową przez min. 12 miesięcy przed dniem wszczęcia postępowania. Poza tym norma ta znajduje zastosowanie wyłącznie stosunku do kategorii spraw z zakresu ochrony środowiska wymagających zagwarantowania udziału społeczeństwa. Zgodnie z u.o.o.ś. udział społeczeństwa wymagany jest w tych wszystkich sprawach, w których w ramach postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia przeprowadzana jest ocena oddziaływania na środowisko. Ocenę oddziaływania na środowisko przeprowadza się dla przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz tych przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których ten obowiązek został stwierdzony w drodze postanowienia. Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy trzeba wskazać, że organ odwoławczy prawidłowo uznał, że Towarzystwo [...] spełnia kryteria podmiotowe wymagane w cyt. przepisie art. 44 u.o.o.ś. jest bowiem organizacją ekologiczną - co wynika ze Statutu Towarzystwa, prowadzi działalność w zakresie ochrony ekologicznej (w tym: "działania na rzecz zmniejszania ilości wytwarzanych zanieczyszczeń, oraz proekologicznego zagospodarowania odpadów") przez okres dłuższy nic wymagane 12 m od dnia wszczęcia przedmiotowego postępowania (wniosek A sp. z o.o. s.j. o zatwierdzenie projektu i wydanie pozwolenia na realizację inwestycji złożono 21. 05. 2015 r.). W ocenie Sądu należy się także zgodzić, że Wojewoda prawidłowo wskazał na spełnienie przez Towarzystwo kryterium podmiotowego, gdyż w ramach postępowania w sprawie o wydanie pozwoleniena budowę ww. inwestycji w zw. z wymogami decyzji Prezydenta M. O. z 12. 12. 2011 r. o środowiskowych uwarunkowaniach - została przeprowadzona ponowna ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w trybie art. 90 u.o.o.ś., wymagająca udziału społeczeństwa. Co prawda organ odwoławczy, uznając prawidłowo, że Stowarzyszeniu przysługuje status strony w przedmiotowym postępowaniu w uwzględnieniu treści art. 44 u.o.o.ś. to jednak wydał w dniu 8 lutego 2016 r. postanowienie o dopuszczeniu Stowarzyszenia do udziału w postępowaniu w oparciu o art. 31 § 2 kpa w zw. z. art. 44 ust 1, jakkolwiek w przypadku udziału organizacji ekologicznej na zasadach określonych art. 44 ust. 1 u.o.o.ś. forma postanowienia została zastrzeżona tylko dla orzeczeń negatywnych, co oznacza, że dopuszczenie organizacji ekologicznej do udziału w postępowaniu nie będzie wymagało wydawania postanowienia, to jednak uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Przechodząc z kolei do zasadniczej kwestii oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji Wojewody z 21 marca 2016 r. trzeba wskazać - co zostało już zasygnalizowane wyżej - że mimo, iż przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody z 21.03.2016 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty O. z 28.10. 2015 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu A sp. z o.o. s.j. pozwolenia na budowę inwestycji pod nazwą: "budowa Zakładu [...] w O." kwestią istotną jest także ocena prawidłowości wydanego na podstawie art. 90 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z 10 września 2015 r. W rozpoznawanej sprawie w związku z charakterem projektowanej inwestycji, stanowiącej zgodnie z definicją z § 2 ust. 1 pkt. 46 rozporządzenia Rady Ministrów z 9.11.2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2016, póz. 353)) przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, które wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przedłożona została: ostateczna decyzja Nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach wydana przez Prezydenta Miasta O. w 12 grudnia 2011 r. ustalająca firmie [...] Sp. z o.o. spółka komandytowo-akcyjna (dawniej "B" Sp. z o.o.), z siedzibą w O. środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia obejmującego budowę Zakładu [...] w O. przy ul. [...], na działkach nr [...] i [...] obręb M. i [...] obręb D. W decyzji tej stwierdzono również konieczność przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. W związku z czym w dniu 20.08.2015 r., Starosta O. wystąpił z wnioskiem do RDOŚ o uzgodnienie warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia, w trybie art. 90 ust. 1, ust.2 pkt 1 i 2, ust. 4, 7 i 8 u.o.o.ś i art. 106 § 1,2,4 i art. 142 kpa, zapewnił także możliwość udziału społeczeństwa w trybie art. 33-36 i art. 38 u.o.o.ś.

Należy podkreślić, że przepis art. 90 ust. 8 u.o.o.ś. stanowi, że do postanowienia o którym mowa w ust. 1 nie stosuje się przepisów art. 106 § 3, 5 i 6 kpa. Nie budzi zatem wątpliwości, iż postanowienie to - z uwagi na wyłączenie stosowania wobec niego trybu z art. 106 § 3, 5 i 6 kpa jest niezaskarżalne w toku instancji i wiążące dla organu wydającego w l instancji decyzję o pozwoleniu na budowę przedsięwzięcia wymagającego przeprowadzenia postępowania środowiskowego. Możliwość zaskarżenia przez stronę takiego postanowienia powstaje dopiero - zgodnie z przepisem art. 142 kpa. - w odwołaniu od decyzji wydanej w postępowaniu głównym. W rozpoznawanej sprawie postanowienie RDO w K. z 10 września 2015 r. podlega zatem zaskarżeniu w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej o zatwierdzenie projektu budowlanego i o udzielenie pozwolenia na budowę. Sąd w składzie rozstrzygającym w niniejszej sprawie podziela w pełni pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 stycznia 2011 r., ( sygn. akt II OSK 2365/10), że w sytuacji gdy ustawodawca, regulując procedurę ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, stanowiącą współdziałanie organów administracji publicznej, o którym mowa w art. 106 § 1 kpa wyłączył możliwość wniesienia zażalenia na postanowienie wydane w tym trybie, oznacza to, postanowienie w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia może zostać zaskarżone dopiero w odwołaniu od decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Podobny pogląd wyraził WSA w Gorzowie Wielkopolskim w wyroku z 10.11. 2011 r. (sygn. akt II SA/Go 676/11). Oznacza to, że uprawnieniu strony do zaskarżenia postanowienia RDOŚ w odwołaniu od decyzji odpowiada obowiązek organu odwoławczego poddania kontroli tego postanowienia przez odniesienia się do stawianych mu zarzutów w odwołaniu od decyzji. W doktrynie analogiczny pogląd przedstawił K. Gruszecki wskazując, że strona posiadająca interes prawny ma możliwość kwestionowania prawidłowości postanowienia RDOŚ dopiero w postępowaniu odwoławczym od decyzji kończącej postępowanie w jednej ze spraw wymienionych w art. 72 ust. 1 pkt 1 i 10, co ma konsekwencje dla stwierdzenia prawidłowości decyzji wydanej w postępowaniu głównym (K. Gruszecki, Ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, Wrocław 2009, 2 s. 289).

W dniu 10 września 2015 r. RDOŚ w K. postanowieniem wydanym w trybie art. 106 § 1, 2, 4 kpa i art. i 90 ust. 1 ust. 2 pkt 1 ust. 4, 7 i 8 o.o.ś. uzgodnił realizację przedmiotowego przedsięwzięcia, ustalając jego warunki z zachowaniem warunków zawartych w decyzji środowiskowej z 12. 12. 2011 r. oraz wprowadził w nim 7 warunków dotyczących:

* posadowienia bunkra na odpady na poziomie 11, 20 m p.p.t. i wyposażenia

go w system monitoringu i prowadzenia prac tak, by nie naruszyć poziomu wodnego

GZWP - rzeki W.;

* zastosowania zamkniętego obiegu wody z odmulania kotła i mycia pow.

brudnych do procesu gaszenia żużla;

* ze względu na rezygnację z budowy instalacji pomocniczych do zestalania i stabilizacji żużli i pyłów pochodzących z oczyszczalnia spalin - odpady te przekazywać firmom zewnętrznym, posiadającym odp. pozwolenia.

* wyposażenia ZTPO w urządzenia do analizy spalin on-line;

* wybudowania jednego emitora odprowadzającego spaliny do powietrza o

wys. nie niższej niż 50 m. n.p.t., ze względu na budowę jednej linii technologicznej o

wydajności 20 Mg/h (150 000 Mg/rok);

* przyjmowania do termicznego przetwarzania odpady o kodach: 20 03 01-

zmieszane odpady komunalne; 19 12 12 - inne odpady z mech. obróbki odpadów;

19 12 10 - odpady palne (w ilości do 130000 Mg/rok) oraz 19 08 05

ustabilizowane osady ściekowe (do 20 000 Mg/rok);

* zastosowania do oczyszczania spalin filtr tkaninowy do odpylania, metodę

półsuchą do odsiarczania, metodę SNCR do odazotowania spalin, redukcję

dioksyn, furanów i metali ciężkich przez absorbcję na węglu aktywnym.

W związku z powyższym, mimo, że w rozpoznawanej sprawie Towarzystwo [...] zaskarżyło decyzję Wojewody utrzymującą w mocy decyzję organu l instancji zatwierdzającą projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę przedmiotowego Zakładu [...] - istotne jest także skontrolowanie postanowienie RDOŚ z 10.09. 2015 r. gdyż stosownie do przepisu art 90 ust. 8 u.o.o.ś., postanowienie to - z uwagi na wyłączenie stosowania wobec niego trybu z art. 106 § 3, 5 i 6 k.p.a., jest niezaskarżalne w toku instancji. Oznacza to zatem, że w sytuacji złożenia odwołania od decyzji l instancji - obowiązkiem organu odwoławczego, jest poddanie kontroli również tego postanowienia przez odniesienia się zarówno do stawianych mu w odwołaniu od decyzji zarzutów, jak również dokonania oceny w pełnym zakresie. Trzeba mieć bowiem na uwadze, że zgodnie z zasadą postępowania wyrażoną w art. 15 kpa postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Zadaniem organu II instancji nie jest zatem weryfikacja decyzji, od której złożono odwołanie, a ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej przez organ drugiej instancji. Niewątpliwie zakres rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej decyzją odwoławczą jest wyznaczany zakresem rozstrzygnięcia sprawy decyzją organu pierwszej instancji, a więc musi zachodzić tożsamość podmiotowa i przedmiotowa sprawy. Organ odwoławczy jest obowiązany ocenić prawidłowość zaskarżonej decyzji nie tylko w granicach zarzutów przedstawionych w odwołaniu, lecz także pod kątem przepisów prawa materialnego i procesowego, które mają zastosowanie w sprawie rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją. Ocena ta nie powinna być jedynie formalna w znaczeniu przyjętym dla kasacyjnego modelu orzekania, lecz powinna być poprzedzona, o ile jest to konieczne dla sprawdzenia zasadności i poprawności decyzji, przeprowadzeniem stosownego postępowania wyjaśniającego (por. wyrok NSA z 28.11. 2014 r. , sygn. akt II OSK1173/13). Prawidłowe rozstrzygnięcie organu odwoławczego wymaga również omówienia w uzasadnieniu stosownie do wymagań przepisu art. 107 § 3 kpa, zgodnie z którym uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

W ocenie Sądu z analizy uzasadnienia decyzji Wojewody z 21 marca 2016 r. nie wynika jednoznacznie, że organ ten zrealizował ciążący na nim obowiązek ponownego rozpoznania sprawy w jej całokształcie, a w szczególności aby uczynił to w odniesieniu do postanowienia DROŚ z 10 września 2015 r. do czego był zobowiązany, jakkolwiek wskazał, że zgodnie z treścią art. 90 u.o.o.ś. postanowienie to podlega zaskarżeniu w odwołaniu od decyzji l instancji i w związku z tym podlega badaniu w postępowaniu odwoławczym. Przede wszystkim należy wskazać, że organ odwoławczy nie odniósł do kwestii uwzględnienia w przedmiotowym postanowieniu RDOŚ wszystkich istotnych zmian i modyfikacji związanych z przedłożonym projektem budowlanym w wersji zatwierdzonej w zatwierdzonej przez organ l instancji, w zakresie w jakim projekt ten odbiega od projektu objętego decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach Prezydenta m. O. z 12.12.2011 r. Stanowisko Wojewody sprowadza się do stwierdzenia, że inwestor mógł skorygować zakres projektowanej inwestycji -przy czym w uzasadnieniu organu odwoławczego korekta ta sprowadza się zasadniczo do: braku dodatkowej płuczki (skrubera do oczyszczania spalin przed ich dalsza emisją do powietrza) oraz braku instalacji waloryzacji żużli, zestalania i chemicznej stabilizacji popiołów i stałych pozostałości procesu oczyszczania spalin. Wojewoda koncentruje się na rezygnacji w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie z procesu przetwarzania spalin i popiołów na terenie ZTPO, które zgodnie z wariantem zatwierdzonym do realizacji będą przekazywane poza instalację,podzielając bezrefleksyjnie w tym zakresie ocenę zawartą w postanowieniu RDOŚ, w którym wskazano, że "instalacje te nie są funkcjonalnie związane z procesem termicznego przetwarzania odpadów" uznając bezkrytycznie, bez uzasadnienia, że będzie to "korzystniejsze dla środowiska niż realizacja instalacji w wariancie, do którego odnosi się decyzja środowiskowa". W dalszej części uzasadnia Wojewoda ustosunkowując się do szczegółowych zarzutów odwołania (w tym do przedłożonej przez Towarzystwo opinii dr hab. L. P.) przedstawia obszerną analizę uwzględniająca standardy emisyjne poszczególnych substancji z procesu spalania i metodykę ich określania. Odnosząc się natomiast do ogólnego zarzutu odwołania, że w sposób błędny i nieuzasadniony przyjęto, że oddziaływanie inwestycji ZTPO "zamknie się na terenie, do którego inwestor ma tytuł prawny" -wskazuje, że w ocenie RDOŚ kwestia ta nie została wyjaśniona, tym niemniej konkluduje, że uchybienia te nie mają większego znaczenia w sytuacji gdy instalacja ma niepodważalne zalety w aspekcie zmniejszenia masy i objętości składowanych odpadów, nadto emisje z przedmiotowej inwestycji nie przekroczą wartości dopuszczalnych. W tym miejscu należy jednak podkreślić, że w ocenie Sądu organ odwoławczy w pominął całkowicie szereg istotnych zmian wariantu przedsięwzięcia zaproponowanego do realizacji w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie budowlanym, w szczególności związanych z ograniczeniem przedsięwzięcia do jednej linii produkcyjnej w miejsce dwóch dublujących się, w sytuacji gdy powyższa zmiana nie oznacza zmniejszenia ilości przetwarzanych Odpadów, gdyż ilość ich będzie taka sama jak przy funkcjonowaniu dwóch instalacji. Zastrzeżenia wzbudza brak ustosunkowania się organu odwoławczego do istotnej zmiany w zakresie znaczącej modyfikacji odpadów, które mają podlegać przetwarzaniu. Jak wynika z zatwierdzonego projektu, którym podlegał ponownej ocenie przez RDOŚ podstawowym odpadem, który został wprowadzony do wariantu zatwierdzonego w decyzji o pozwoleniu na budowę są odpady o symbolu 191210-odpady palne stanowiące do 130 000 Mg/rok przy całkowitej wydajności instalacji przewidzianej na 150000 Mg/rok. Odpady o symbolu 19 12 10 nie były przewidziane w projekcie pierwotnym. Mając na uwadze wskazane zmiany i modyfikacje organ odwoławczy był zobowiązany do dokonania wnikliwej oceny postanowienia RDOŚ uzgadniającego realizację przedmiotowego przedsięwzięcia pod kątem objęcia przez organ ochrony środowiska wszystkich, znaczących modyfikacji, ustalenia ich wpływu na środowisko w kontekście ustalonych warunków realizacji przedmiotowej inwestycji, ale nie uczynił zadość temu wymogowi. Z odpowiedzi na skargę wynika dodatkowo, że Wojewoda, powołał się na "kategoryczne" ustalenia RDOŚ w postanowieniu z 10.09.2015 r., a także wyjaśnienia RDOŚ w K. w piśmie z 8 stycznia 2016 r. a tym samym zasadniczo zakwestionował swoją kompetencję do zbadania postanowienia z dnia 10.09.2015 r. w trybie instancyjnym. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy stwierdzić zatem należy, iż Wojewoda uchybił obowiązkowi odniesienia się - w ramach postępowania odwoławczego od decyzji Starosty O., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A sp. z o.o. spółce jawnej w O. pozwolenia na budowę - do zarzutów kierowanych pod adresem postanowienia RDOŚ. To uchybienie procesowe Wojewody mogło mieć wpływ na wynik sprawy administracyjnej (art. 145 ust. 1 ust. 1 lit. c p.p.s.a.). Treść, utrzymanej w mocy przez organ odwoławczy, decyzji l instancji jest bowiem, zdeterminowana treścią - pozostawionego przez Wojewodę poza kontrolą -postanowienia DROŚ z dnia 10. 09. 2015 r. z uwagi na związanie o jakim mowa w art. 92 u.o.o.ś. W tym zakresie Wojewoda uchybił obowiązkowi wyczerpującego rozpatrzenia sprawy, a zatem skarżoną decyzję należy uznać za przedwczesną.

Wskazując na powyższe uchybienia Wojewody dotyczące ponownej oceny przedmiotowego postanowienia RDOŚ i decyzji organu l instancji należy wskazać, że nie jest rzeczą Sądu zastępować organ w jego kompetencji. Ponownie rozpoznając sprawę organ II instancji, uwzględni uwagi poczynione w niniejszym uzasadnieniu, a w ramach rozpoznania odwołania od decyzji Starosty O. z 28.10.2015 r. odniesie się również do postanowienia RDOŚ z dnia lO.09. 2015 r. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r, póz. 270 ze zm.), orzeczono jak pkt l sentencji.

O kosztach orzeczono w punkcie II sentencji na podstawie art 200 p.p.s.a.