Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 570/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2009-02-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 art. 6 ust. 9 art. 2 ust. 2 art. 1a ust. 3
journal: Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
article: art. 2 pkt 8 art. 20 ust. 1 pkt 1 art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 100 poz 1086
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity
article: art. 5 art. 21 ust. 3 art. 201 par. 1 pkt 2 art. 122 art. 187 art. 121 par. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 21  ust. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 100 poz 1086
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity
Teza: Dokonanie takiej zmiany skutki podatkowe wywoływać mogłoby jedynie na przyszłość. Inaczej mówiąc, dokonanie zmian w ewidencji gruntów i budynków w za-kresie dotyczącym zakwalifikowania określonego użytku gruntowego do wyłączonych spod opodatkowania podatkiem od nieruchomości np. użytków rolnych lub lasów, nie zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej (art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych), skutki podatkowe w postaci wygaśnięcia obowiązku podat-kowego w podatku od nieruchomości wywołuje wyłącznie na przyszłość, tj. z upły-wem miesiąca, w którym dokonana została zmiana zapisów w tejże ewidencji, bez wpływu tym samym pozostając na istnienie obowiązku podatkowego w okresie poprzedzającym tę zmianę. Oznacza to tym samym, iż wszczęcie stosownego postępowania w sprawie dokonania zmiany danych w ewidencji gruntów i budynków pozostawać musi bez wpływu na bieg postępowania podatkowego w sprawie określenia (lub ustalenia) wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za okres poprzedzający dokonanie zmiany tychże danych, zatem nie może ono też stanowić podstawy do zawieszenia takiego postępowania podat-kowego do czasu dokonania takiej zmiany lub rozstrzygnięcia o odmowie jej dokonania (art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej).

TEZY

Dokonanie takiej zmiany skutki podatkowe wywoływać mogłoby jedynie na przyszłość. Inaczej mówiąc, dokonanie zmian w ewidencji gruntów i budynków w za-kresie dotyczącym zakwalifikowania określonego użytku gruntowego do wyłączonych spod opodatkowania podatkiem od nieruchomości np. użytków rolnych lub lasów, nie zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej (art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych), skutki podatkowe w postaci wygaśnięcia obowiązku podat-kowego w podatku od nieruchomości wywołuje wyłącznie na przyszłość, tj. z upły-wem miesiąca, w którym dokonana została zmiana zapisów w tejże ewidencji, bez wpływu tym samym pozostając na istnienie obowiązku podatkowego w okresie poprzedzającym tę zmianę. Oznacza to tym samym, iż wszczęcie stosownego postępowania w sprawie dokonania zmiany danych w ewidencji gruntów i budynków pozostawać musi bez wpływu na bieg postępowania podatkowego w sprawie określenia (lub ustalenia) wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za okres poprzedzający dokonanie zmiany tychże danych, zatem nie może ono też stanowić podstawy do zawieszenia takiego postępowania podat-kowego do czasu dokonania takiej zmiany lub rozstrzygnięcia o odmowie jej dokonania (art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej).


SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Przegalińska, Sędziowie Sędzia NSA Marian Jaździński (spr.),, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Protokolant Joanna Marska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 lutego 2009 r. sprawy ze skargi "S. A." Spółka z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., Nr [...], wydaną z powołaniem się na przepisy art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29.08.1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 2 ust. 1 i 2, art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 1, 3

i 6 ustawy z dnia 12.01.1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2006 r.,

Nr 121, poz. 844 ze zm.), art. 21 ustawy z dnia 17.05.1989 r. - Prawo geodezyjne

i kartograficzne (Dz.U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027 ze zm.) oraz § 68 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29.03.2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454), Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji Burmistrza R. z dnia [...] r. określającej "S." Spółce z o.o. z siedzibą w S. na kwotę [...] zł wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości na rok [...].

W uzasadnieniu powyższej decyzji wskazano, że do jej wydania doszło w nas-tępstwie odwołania się Spółki z o.o. "S." od decyzji Burmistrza R. z dnia [...] r., którą to decyzją określono jej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości stanowiących działki gruntu o numerach ewidencyjnych: [...], położone w obrębie I., gmina R., w ewidencji gruntów oznaczone symbolem "dr". Wnosząc odwołanie od tej decyzji Spółka domagała się jej uchylenia w całości i przekazania sprawy Burmistrzowi R. do ponownego rozpatrzenia poprzedzonego przeprowadzeniem dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. Zaskarżonej odwołaniem decyzji Spółka zarzucała brak wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych, mających istotne znaczenie dla merytorycznego rozstrzygnięcia kwestii opodatkowania wskazanych wyżej działek podatkiem od nieruchomości wzgl. podatkiem rolnym, a mianowicie tego, czy działki te stanowią grunty podlegające włączeniu do przylegającego do nich użytku rolnego na podstawie ust. 3 pkt 7 lit. "a" załącznika nr 6 do rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29.03.2001 r. w sprawie ewidencji gruntów

i budynków i czy w konsekwencji takiego włączenia winny być opodatkowane podatkiem rolnym zamiast podatkiem od nieruchomości, jak to uczyniono

w zaskarżonej odwołaniem decyzji. W uzasadnieniu tego odwołania Spółka podniosła też, iż brak jest uchwał Rady Miasta i Gminy R. o uznaniu którejkolwiek ze spornych działek za drogi gminne, wobec czego przed podjęciem decyzji podatkowej organ pierwszej instancji winien był z urzędu przeprowadzić postępowanie dowodowe w powyższym zakresie.

Z uzasadnienia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego wynika dalej, że rozpatrując sprawę na skutek powyższego odwołania w pełni podzieliło on ustalenia faktyczne, jakie legły u podstaw zaskarżonej odwołaniem decyzji oraz ich prawno-podatkową ocenę. Uzasadniając swoje stanowisko w tym zakresie organ odwoławczy wskazał przede wszystkim na regulację art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy

o podatkach i opłatach lokalnych, podkreślając, iż wynika z niej, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają m.in. grunty, z wyjątkiem gruntów stanowiących użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, o ile nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Jednocześnie odwołał się do regulacji zawartej w art. 1 ustawy o podatku rolnym, zauważając, iż według tej regulacji opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasy-fikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub grunty zadrzewione

i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż rolnicza.

Organ odwoławczy podkreślił dalej w uzasadnieniu swej decyzji, iż z akt rozpatrywanej sprawy wynika, że odwołująca się Spółka jest właścicielem spornych działek gruntu położonych w obrębie I., jednostka ewidencyjna R., obszar wiejski. Ze znajdującego się w aktach sprawy kontrolnego wydruku z ewidencji gruntów wynika

z kolei, że na działkach tych znajdują się grunty oznaczone symbolem "[...]", a więc grunty stanowiące drogi, jak to wynika z § 68 ust. 7 rozporządzenia z dnia 29.03.2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Organ ten wskazał dalej, iż stosownie do przepisu art. 21 ustawy z dnia 17.05.1989 r. - Prawo geodezyjne

i kartograficzne dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków stano-wić winny podstawę wymiaru podatków, co oznacza, że dane wynikające z ewidencji gruntów

i budynków, jako urzędowe źródło informacji wykorzystywanej m.in. w postępowaniu podatkowym, są wiążące dla organu podatkowego, który określając wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości nie jest uprawniony do przyjmowania innej podstawy wymiaru podatku aniżeli wskazana w tejże ewidencji.

Organ odwoławczy zauważył dalej w uzasadnieniu swej decyzji, że zgodnie z art. 3 ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podatkowi od nieruchomości nie podlegają grunty zajęte pod pasy drogowe dróg publicznych oraz zlokalizowane na nich budowle, z wyjątkiem związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż eksploatacja autostrad płatnych. Podkreślił, iż w myśl art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21.03.1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115 ze zm.) drogi publiczne dzieli się, ze względu na funkcje w sieci drogowej, na: drogi krajowe, drogi wojewódzkie, drogi powiatowe i drogi gminne, natomiast drogi nie zaliczone do żadnej z tych kategorii dróg publicznych, w szczególności drogi w osiedlach miesz-kaniowych, dojazdowe do gruntów rolnych i leśnych (...) są drogami wewnętrznymi (art. 8 ust. 1 w/w ustawy), wobec czego grunty stanowiące takie drogi i oznaczone w ewidencji symbolem "dr" podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Powyższa decyzja ostateczna zaskarżona została przez pełnomocnika podat-nika do sądu administracyjnego z powodu jej niezgodności z prawem. Domagając się uchylenia decyzji ostatecznej oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej in-stancji, skarżący stawia zarzut mogącego mieć wpływ na wynik sprawy naruszenia zaskarżoną decyzją przepisu art. 235 w związku z art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej, polegającego na pominięciu w jej uzasadnieniu "prawnego znaczenia faktu złożenia przez skarżącego w toku postępowania międzyinstancyjnego wniosku do Starostwa Powiatowego w [...] Wydział Geodezji i Kartografii w przedmiocie dokonania zmian w ewidencji gruntów", a także na pominięciu innych argumentów skarżącego zawartych w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, które z urzędu winny być zbadane przez ten organ. Skarżący zarzuca też naruszenie przez organ odwoławczy przepisów art. 233 § 2 i § 3 Ordynacji podatkowej "przez to, że mimo iż postępowanie przeprowadzone w pierwszej instancji wymagało znacz-nego poszerzenia materiału dowodowego i przeprowadzenia postępowania wyjaś-niającego w znacznej części organ administracji nie wydał decyzji kasacyjnej i nie przekazał sprawy do ponownego rozpatrzenia", a także "naruszenie w toku postę-powania podatkowego przez organy obu instancji wynikających z art. 122 i 187 Ordynacji podatkowej obowiązków w zakresie podjęcia wszelkich niezbędnych dzia-łań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego co skutkowało naruszeniem statu-owanej w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej zasady budzenia zaufania do organów podatkowych".

Z uzasadnienia skargi wynika, że u podstaw stawianych w niej zarzutów leży założenie, iż w postępowaniu podatkowym, wszczętym w celu określenia skarżą-cemu podatnikowi wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieru-chomości, powinnością organów podatkowych było wyjaśnienie podnoszonej przez podatnika okoliczności, że sporne działki, w ewidencji gruntów i budynków ozna-czone jako użytki gruntowe zajęte na drogi i oznaczone symbolem "[...]", podlegają w rzeczywistości zaliczeniu do powierzchni przylegających do nich użytków rolnych na podstawie przepisu ust. 3 pkt 7 lit. "a" zał. nr 6 do rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29.03.2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454), a w konsekwencji tego wyłączone są z opodatkowania podatkiem od nieruchomości jako użytki rolne podlegające opodat-kowaniu podatkiem rolnym. Podkreślono w tymże uzasadnieniu, że odnosząc się w odwołaniu do stanowiska organu pierwszej instancji "o bezwzględnej mocy wiążącej danych z ewidencji gruntów" podatnik załączył do odwołania złożony przez siebie we właściwym organie administracyjnym wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego w celu dokonania stosownych zmian w ewidencji gruntów, wska-zując, iż wynik tego postępowania będzie miał znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy podatkowej, co uzasadniało, w jego ocenie, potrzebę uchylenia przez organ odwo-ławczy zaskarżonej odwołaniem decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Brak odniesienia się w uzasad-nieniu zaskarżonej decyzji ostatecznej do faktu wszczęcia postępowania adminis-tracyjnego w celu dokonania zmian w ewidencji gruntów i budynków stanowi naruszenie wskazanych przepisów postępowania podatkowego, które mogło mieć, w ocenie skarżącego, istotny wpływ na wynik postępowania podatkowego.

W uzasadnieniu skargi podniesiono również, że już po wydaniu zaskarżonej decyzji podatnik uzyskał informacje o braku uchwał Rady Miasta i Gminy R. o uz-naniu za drogi gminne którejkolwiek z objętych opodatkowaniem spornych działek gruntu. Wskazano również, iż w aktualnie obowiązujących planach zagospodarowa-nia przestrzennego żadna z tych działek nie jest oznaczona ani jako droga publiczna, ani jako droga wewnętrzna, co nie dotyczy jedynie drogi oznaczonej jako działka o nr. ewidencyjnym [...], która wprawdzie w "starym" planie zagospodarowania przestrzennego oznaczona jest jako droga wojewódzka i brak jest "nowego" planu takiego zagospodarowania, to w rzeczywistości działka ta jest działką nieprzejezdną, przebiegającą między gruntami dzierżawionymi przez skarżącą Spółkę od Agencji Nieruchomości Rolnych Skarbu Państwa Oddział Terenowy .

Istotna cześć uzasadnienia skargi poświęcona została wywodom zmierzają-cym do wykazania, iż zaskarżona decyzja ostateczna wydana została z naruszeniem art. 233 § 2 i § 3 Ordynacji podatkowej. Wywodząc, iż rozpatrzenie sprawy i jej rozstrzygnięcie przez organ odwoławczy wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części, skarżący stwierdza, iż zaniechanie wydania decyzji kasacyjnej spowodowało brak możliwości zbadania przez organ pierwszej instancji stawianych przez podatnika zarzutów, a w konsekwencji także możliwości zawieszenia postępowania podatkowego do czasu dokonania zmian w ewidencji gruntów i budynków, tj. zastosowania przepisu art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje:

Skargę uznać należało za nieuzasadnioną, nie zachodzą bowiem podstawy do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja ostateczna nie odpowiada prawu przez to, iż utrzymuje w mocy wydaną przez organ podatkowy pierwszej instancji decyzję okreś-lającą skarżącemu podatnikowi wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości należnego od spornych działek gruntu zajętego, jak wynika to z ewidencji gruntów

i budynków, na drogi wewnętrzne i oznaczone w tejże ewidencji symbolem "dr".

Poza sporem w rozpatrywanej sprawie pozostaje okoliczność, że skarżąca Spółka jest dzierżawcą położonych na terenie gminy R. i stanowiących własność Skarbu Państwa - Agencji Nieruchomości Rolnych Oddział Terenowy -nieruchomości gruntowych, w skład których wchodzą m.in. działki gruntu oznaczone numerami: [...] w obrębie ewidencyjnym I., które w ewidencji gruntów zaliczone zostały do terenów komunikacyjnych jako drogi i oznaczone symbolem "dr". Przedmiotem sporu między wskazanym wyżej dzierżawcą a organami podatkowymi obu instancji pozostaje natomiast opodatkowanie tychże działek gruntu podatkiem od nieruchomości.

W związku z takim przedmiotem sporu przypomnieć przede wszystkim wypa-da, że stosownie do przepisu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12.01.1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2006 r., Nr 121, poz. 844 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają między innymi grunty jako części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego), z wyjątkiem gruntów określonych w przepisach art. 2 ust. 2 i 3 tejże ustawy podatkowej, a więc m.in. gruntów stanowiących użytki rolne, gruntów zadrzewionych, zakrzewionych na użytkach rolnych lub lasów o ile nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, za którą ustawa ta nie uważa m.in. działalności rolniczej lub leśnej (art. 1a ust. 2 pkt 1). Jak wynika to z przepisu art. 1a ust. 3 cyt. ustawy podatkowej, przez użyte w niej określenia: użytki rolne, lasy, grunty zadrzewione

i zakrzewione na użytkach rolnych rozumie ona grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków.

Jak to wynika z art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 17.05.1989 r. - Prawo geodezyjne

i kartograficzne (Dz. U. z 2000 r., Nr 100, poz. 1086 ze zm.), regulującej m.in. sprawy geodezji i kartografii, krajowego systemu informacji o terenie oraz ewidencji gruntów i budynków (art. 1), przez ewidencję gruntów i budynków rozumie się jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i loka-lach, ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami. Z przepisu art. 20 ust. 1 pkt 1 tej ustawy wynika z kolei, że ewidencja gruntów i budynków obejmuje, w zakresie dotyczącym gruntów, informacje m.in. o ich położeniu, granicach, powierzchni, rodzaju użytków grun-towych oraz ich klas gleboznawczych. Dane (informacje) zawarte w ewidencji grun-tów i budynków stanowią, jak określa to przepis art. 21 ust 1 w/w ustawy, podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świad-czeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gos-podarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych.

W związku z leżącymi u podstaw skargi zarzutami dotyczącymi błędnego kwa-lifikowania spornych działek w ewidencji gruntów jako zajętych pod "drogi" w sytuacji, gdy ze względu na ich zajęcie pod wewnętrzną komunikację gospodarstw rolnych czy poszczególnych nieruchomości winny one zostać wliczone do przyległego do nich użytku gruntowego, a więc użytku rolnego, przypomnieć wypada, iż zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obo-wiązku (nabycie prawa własności czy wieczystego użytkowania gruntu, uzyskanie ich samoistnego posiadania lub objęcie w posiadanie gruntu stanowiącego własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego w wyniku umowy zawartej z jego właścicielem czy Agencją Nieruchomości Rolnych, jak ma to miejsce w rozpa-trywanej sprawie). Obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości wygasa nato-miast z upływem miesiąca, w którym ustały okoliczności uzasadniające ten obo-wiązek (art. 6 ust. 4). Skoro zatem okolicznością, z którą omawiana ustawa podat-kowa wiąże istnienie obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości, jest np. wynikające z umowy zawartej z właścicielem (Agencją Nieruchomości Rolnych) posiadanie stanowiącego własność Skarbu Państwa takiego gruntu, który w ewi-dencji gruntów i budynków sklasyfikowany został w sposób nie wyłączający tego gruntu od opodatkowania podatkiem od nieruchomości, to ewentualne wygaśnięcie tego obowiązku, spowodowane dokonaniem zmian w ewidencji gruntów w zakresie dotyczącym określenia rodzaju danego użytku gruntowego i wliczenia go do przyległego użytku rolnego, nastąpić może nie wcześniej niż z upływem miesiąca, w którym dokonana zostanie zmiana ewidencji prowadząca do takiego nowego kwalifikowania tego użytku gruntowego.

Tak więc, skoro dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, dotyczące klasyfikowania określonego gruntu do użytku gruntowego podlegającego opodatko-waniu podatkiem od nieruchomości, są danymi wyznaczającymi zakres przedmio-towy obowiązku podatkowego, jako wynikającej z ustawy podatkowej nieskonkre-tyzowanej powinności przymusowego świadczenia pieniężnego w związku z zaist-nieniem zdarzenia określonego w tej ustawie (art. 4 Ordynacji podatkowej), to powinnością podatnika będącego m.in. osobą prawną, jak ma to miejsce w przy-padku skarżącej Spółki, jest zachowanie się w sposób określony w art. 6 ust. 9 ustawy z dnia 12.01.1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, tj. złożenie, w terminie do dnia [...], organowi podatkowemu właściwemu ze względu na miejsce położenia przedmiotu opodatkowania deklaracji na podatek od nieruchomości na dany rok podatkowy, a jeżeli obowiązek podatkowy powstał po tym dniu - w terminie 14 dni od dnia zaistnienia okoliczności uzasadniających powstanie tego obowiązku, a także wpłacenie obliczonego w deklaracji podatku - bez wezwania - na rachunek budżetu właściwej gminy w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminie do dnia 15 każdego miesiąca. Nie wywiązanie się przez takiego podatnika z wykonania zobowiązania podatkowego w podatku od nierucho-mości, a więc nie wywiązanie się z wynikającego z obowiązku podatkowego zobowiązania podatnika do zapłacenia na rzecz budżetu właściwej gminy podatku w wysokości i w terminie określonych ustawą o podatkach i opłatach lokalnych (art. 5 Ordynacji podatkowej), rodzi po stronie właściwego organu podatkowego - stosownie do przepisu art. 21 ust. 3 tejże Ordynacji - obowiązek wydania decyzji określającej wysokość nie wykonanego zobowiązania podatkowego.

Skoro w rozpatrywanej sprawie bezspornym w istocie jest to, że skarżąca Spółka w pierwszym dniu roku podatkowego [...] była posiadaczem zależnym stanowiących własność Skarbu Państwa działek gruntu, które w ewidencji gruntów i budynków zaklasyfikowane zostały jako drogi i oznaczone tam symbolem "dr", a więc działek gruntu podlegającego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, a także to, że będąc obciążoną obowiązkiem podatkowym w tymże podatku nie zadeklarowała ona i nie wpłaciła na rachunek budżetu właściwej gminy należnego podatku, dokonane w decyzji przez właściwy organ podatkowy pierwszej instancji określenie wysokości tego podatku uznać należy za w pełni odpowiadające wska-zanym wyżej przepisom prawa, podobnie jak wydane na skutek odwołania roz-strzygniecie organu odwoławczego utrzymujące tę decyzję w mocy.

Odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia zaskarżoną decyzją przepisów postępowania podatkowego poprzez brak rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy o uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji i przekazaniu sprawy temu organowi celem ponownego rozpatrzenia sprawy, co w konsekwencji miało taki wpływ na jej wynik, że pozbawiło podatnika możliwości uprzedniego, tj. przed rozstrzygnięciem sprawy podatkowej, doprowadzenia do dokonania zmian zapisów w ewidencji gruntów i budynków w zakresie dotyczącym właściwego kwa-lifikowania spornych działek gruntu jako nie stanowiących drogi, lecz wliczanych do przyległych użytków rolnych, stwierdzić należy jego bezzasadność. Nie wdając się, rzecz jasna, w ocenę zasadności złożonego przez podatnika do właściwego organu wniosku o dokonanie zmian w ewidencji gruntów i budynków w spornym zakresie, zauważyć bowiem należy, iż wynik wszczętego tym wnioskiem postępowania admi-nistracyjnego pozostawał, jak to już wyżej wywiedziono, bez jakiegokolwiek wpływu na obowiązek podatkowy skarżącego podatnika w podatku od nieruchomości należ-nego od spornych działek gruntu za czas przed dokonaniem ewentualnej zmiany zapisów w tejże ewidencji, skoro w świetle przywołanych wyżej przepisów ustawy podatkowej oraz zapisu art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego dokonanie takiej zmiany skutki podatkowe wywoływać mogłoby jedynie na przyszłość. Inaczej mówiąc, dokonanie zmian w ewidencji gruntów i budynków w za-kresie dotyczącym zakwalifikowania określonego użytku gruntowego do wyłączonych spod opodatkowania podatkiem od nieruchomości np. użytków rolnych lub lasów, nie zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej (art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych), skutki podatkowe w postaci wygaśnięcia obowiązku podat-kowego w podatku od nieruchomości wywołuje wyłącznie na przyszłość, tj. z upły-wem miesiąca, w którym dokonana została zmiana zapisów w tejże ewidencji, bez wpływu tym samym pozostając na istnienie obowiązku podatkowego w okresie poprzedzającym tę zmianę. Oznacza to tym samym, iż wszczęcie stosownego postępowania w sprawie dokonania zmiany danych w ewidencji gruntów i budynków pozostawać musi bez wpływu na bieg postępowania podatkowego w sprawie określenia (lub ustalenia) wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za okres poprzedzający dokonanie zmiany tychże danych, zatem nie może ono też stanowić podstawy do zawieszenia takiego postępowania podat-kowego do czasu dokonania takiej zmiany lub rozstrzygnięcia o odmowie jej dokonania (art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej).

Za chybiony też uznać należało podnoszony w skardze zarzut naruszenia przepisów art. 122 i art. 187 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie obowiązku podjęcia przez organy podatkowe wszelkich działań niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i rozpatrzenia, \w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, co w konsekwencji prowadzić też miało do naruszenia wyni-kającej z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej zasady działania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Jak wynika z uzasadnienia skargi, zarzut ten skarżący wiąże z przekonaniem o konieczności wyjaśnienia w postępowaniu podat-kowym kwestii właściwego zakwalifikowania spornych działek w ewidencji gruntów

i budynków do użytków rolnych. Uznając tak sformułowany zarzut naruszenia wska-zanych przepisów postępowania za nietrafny, w ślad za organem odwoławczym wskazać należy, iż nie leży w kompetencji organów podatkowych ani dokonywanie ustaleń co do rodzaju użytku gruntowego odmiennych od wynikających z danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, ani też inicjowanie dokonania zmiany tych danych przez właściwy organ administracji publicznej. Skoro obowiązek podat-kowy w podatku od nieruchomości gruntowej wiąże się z jej zakwalifikowaniem

w tejże ewidencji do użytków gruntowych nie wyłączonych od tego podatku (art. 2 ust. 2 w zw. z art. 1a ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych), to ograniczenie przez organ podatkowy czynności wyjaśniających w tym zakresie do badania zapisów zawartych w ewidencji uznać należy za w pełni wystarczające dla dokonania oceny tego, czy dany użytek gruntowy podlega opodatkowaniu podatkiem od nieru-chomości.

Odnosząc się na koniec za zarzutu skargi dotyczącego naruszenia zaskar-żoną decyzją ostateczną przepisów postępowania podatkowego poprzez brak za-warcia w niej uzasadnienia "prawnego znaczenia faktu złożenia przez skarżącego /.../ wniosku /.../ w przedmiocie dokonania zmian w ewidencji gruntów", zauważyć należy, iż uzasadnienie zaskarżonej decyzji w rzeczywistości nie zawiera wprost odniesienia się organu odwoławczego do w/w "faktu", co może być uznane za uchybienie obowiązkowi zawarcia w decyzji administracyjnej prawnego uzasadnienia zawartego w niej rozstrzygnięcia, jednakże mając na uwadze brak jakiegokolwiek wpływu takiego wniosku na rozstrzygnięcie w sprawie określenia lub ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości, jak to już wyżej wyjaśniono, zarzucane w omawianym zakresie uchybienie organu odwoławczego nie sposób uznać za mogące mieć jakikolwiek wpływ na wynik sprawy.

Nie znajdując, w tych warunkach, podstaw do stwierdzenia, iż zaskarżona decyzja ostateczna wydana została z naruszeniem przepisów prawa przez to, że orzeka o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji, określającej skarżącemu podatnikowi wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości na podstawie wynikających z ewidencji gruntów i budynków aktualnych danych doty-czących rodzaju spornych użytków gruntowych, pomijając jednocześnie fakt złożenia przez skarżącego wniosku o zmianę zapisów tejże ewidencji w tym zakresie, sto-sownie do przepisu art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzec należało o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej.