Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 286/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-09-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 148 § 1 i 2
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 28 września 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Asesor WSA Jan Szuma po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu [...] września 2017 roku sprawy ze skargi J. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2017 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta K. postanowieniem z dnia [...] października 2016 r., wydanym na podstawie art. 107, art. 123, art. 126, ar. 148 § 2 i art. 149 §3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., dalej: K.p.a.), po rozpatrzeniu wniosku J. M. z dnia [...] września 2016 r., odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...], znak [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego z usługami w poziomie parteru (usługi bankowe, biurowe, turystyczne, gabinet kosmetyczny, szewc) na terenie położonym w K. przy ul. [...], działki nr [...], [...], [...] (obręb [...]).

W uzasadnieniu orzeczenia organ stwierdził, że wniosek J. M. w niniejszej sprawie został złożony po terminie. Wyjaśnił, że z art. 148 § 2 K.p.a. wynika, że termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt. 4 K.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. W podaniu o wznowienie postępowania J. M. podał, że o decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r. dowiedział się w [...] września 2016 r., po jej doręczeniu na jego wniosek z dnia [...] sierpnia 2016r. i zapoznaniu się z jej treścią. Organ zauważył jednak, że dla otwarcia biegu terminu wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., nie wymaga się doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Bieg terminu rozpoczyna się w dniu powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Z ustaleń organu wynika, że wnioskodawca dowiedział się o pełnej treści decyzji w dniu jej doręczenia, to jest [...] września 2016 r. Wiedział zaś o decyzji co najmniej od dnia [...] września 2014r., kiedy to Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta K. (dalej: PINB) udzielił pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z usługami w poziomie parteru, znajdującego się w K. przy ul P. (dz. nr [...], [...] i [...]). Organ wyjaśnił, że w tym dniu zakończono budowę tego budynku i rozpoczęto w nim działalność, która prowadzona jest do dzisiaj. Zainteresowany mieszka w budynku położonym przy ul. [...] nr [...]. Przedmiotowy budynek znajduje się, jak podał wnioskodawca, tylko 18 m od jego posesji, więc trudno byłoby przypuszczać, że nie zauważył jego powstania. Powszechnie wiadomo, że przed budową budynku należy uzyskać odpowiednią decyzję o warunkach zabudowy, tym bardziej, że wnioskodawca jest profesjonalnym pełnomocnikiem (adwokatem).

Prezydent K. wskazał ponadto, że J. M. jest stroną postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania kondygnacji parteru istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego w celu przeznaczenia tej części budynku na funkcję usługową (usługi prawne i rachunków o-finansowe) oraz budowie parkingów, na terenie położonym w K. przy ul. [...], działka nr [...] (obręb [...]). Nieruchomość ta graniczy z posesją wnioskodawcy. W związku z tą sprawą wnioskodawca zapoznał się z analizami funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu dla tej inwestycji, o czym świadczą jego pisma wniesione w tej sprawie do organu w dniu 22 kwietnia 2014 r. oraz w dniu 8 października 2015 r. Z analiz tych wynika (zarówno z części graficznej, jak i tekstowej), że nieruchomość położona przy ul. [...] (dz. nr [...], [...] i [...]) jest zabudowana budynkiem mieszkalno-usługowym. Zainteresowany wskazał nawet, że budynek ten powinien znajdować się poza granicami opracowanej analizy. Otrzymał on też jako strona decyzję o warunkach zabudowy dla inwestycji zlokalizowanej przy ul. [...] (odebrał 6 maja 2015r.) Z uzasadnienia tej decyzji wynikało również, że przy ul. [...] znajduje się budynek o funkcji mieszkalnej jednorodzinnej z lokalem usługowym.

Zdaniem organu z powyższego wynika, że wnioskodawca wiedział o wydanych decyzjach na budowę budynku przy ul. [...] w terminie znacznie wcześniejszym niż 1 miesiąc. Dodatkowo wskazano, że w uzasadnieniu wniosku J. M., jako przyczynę wznowienia, podał uciążliwości związane z istniejącą działalnością prowadzoną w budynku. Tymczasem ta działalność usługowa prowadzona jest tam od września 2014 r., a więc od ok. 2 lat przed złożeniem wniosku o wznowienie postępowania. Przyczyną złożenia wniosku przez J. M., zdaniem organu I instancji, są okoliczności związane z toczącym się postępowaniem w sprawie projektowanej inwestycji na posesji położonej przy ul. [...], która bezpośrednio sąsiaduje z jego nieruchomością i w której to sprawie zgłosił sprzeciw. Dwie te sprawy są ze sobą pośrednio związane. Ustalona w decyzji, której dotyczy wniosek o wznowienie, funkcja mieszkaniowo - usługowa ma wpływ na kontynuację funkcji w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania kondygnacji parteru istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego w celu przeznaczenia tej części budynku na funkcję usługową (usługi prawne i rachunków o-finansowe) oraz budowie parkingów, na terenie położonym w K. przy ul. [...], działka nr [...]. Stąd wzruszenie wydanej decyzji nr [...] z [...] grudnia 2012 r. i ustalonej tam funkcji usługowej ma wpływ na wynik ww. sprawy.

Reasumując organ stanął na stanowisku, że J. M. wiedział od dwóch lat o inwestycji przy ul. [...], jak i o wydanych decyzjach w tej sprawie, a więc uchybił terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, zakończonego ostateczną decyzją z dnia 27grudnia 2012 r.

W zażaleniu na powyższe postanowienie J. M. wniósł o jego uchylenie.

Zdaniem wnoszącego zażalenie w świetle art. 148 § 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. nie budzi wątpliwości, że za dzień dowiedzenia się przez stronę o decyzji uznać należy dzień, w którym strona powzięła wiadomość o jej istnieniu, przy czym elementami tej wiedzy - niezależnie od źródła, z którego ona pochodzi - jest fakt wydania decyzji i przedmiot zawartego w niej rozstrzygnięcia. Zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzje, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi o takie dane, jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Nie jest natomiast konieczne dokładne poznanie pełnej treści decyzji. Wystarczy, jeżeli strona posiadła informacje, czego dana decyzja dotyczy, Z kolei bez znaczenia z punktu widzenia zachowania terminu jest okoliczność, że strona nie dołożyła należytej staranności w celu zdobycia tej wiadomości. Zdaniem J. M. organ I instancji nie wykazał, że wnioskodawca przed otrzymaniem odpisu decyzji w dniu [...] września 2016 r. posiadał wiedzę co do treści decyzji nr [...], jej sygnatury i daty wydania, to jest cech koniecznych do prawidłowego sporządzenia wniosku o wznowienie postępowania. Nie jest bowiem prawdą jakoby żalący się posiadł wiedzę o zmienionej funkcji budynku przy ul. [...], albowiem skutecznie kwestionował zawarte we wskazanych analizach dane co do sposobu użytkowania nieruchomości objętej analizą. Organ nie powołał we wspomnianych analizach treści decyzji, a nawet jej sygnatury, na podstawie której dokonał zmiany funkcji dla nieruchomości przy ul. [...]. Ponadto wręcz uniemożliwiał dostęp do informacji w tym przedmiocie. Wnioskodawca wskazał, że pismem z dnia 9 sierpnia 2016 r. w sprawie sygn. WBUA 670.00117.2016 Prezydent K. odmawiając mu doręczenia odpisu przedmiotowej decyzji wskazał, że nie jest i nie był stroną postępowania i aby uzyskać stosowną informację należy zwrócić się do organu z nowym wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. Zatem zdaniem wnioskodawcy organ dążył do zaciemnienia obrazu sprawy oraz uniemożliwienia złożenia wniosku o wznowienie postępowania w niezwłocznym terminie. W związku z powyższym należy przyjąć, że wnioskodawca nie posiadał wystarczającej wiedzy potrzebnej do złożenia wniosku o wznowienie postępowania przed doręczeniem mu przedmiotowej decyzji na skutek wniosku o udostępnienie mi informacji publicznej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu zażalenia postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu wyjaśniono, że instytucja wznowienia postępowania stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnej (art. 16 K.p.a.). Dlatego korzystanie z tego nadzwyczajnego środka może mieć miejsce wyłącznie w wypadkach i na zasadach określonych w K.p.a. Kolegium wskazało, że miesięczny termin biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 K.p.a.), gdyż będzie to okoliczność, dla tej strony, stanowiąca podstawę wznowienia. Dla oceny spełnienia przesłanek czasowych do wniesienia podania - w świetle art. 148 § 2 k.p.a. - ważna jest data, w której strona powzięła wiadomość o istnieniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu. W przepisie mowa jest o powzięciu wiadomości o istnieniu decyzji, a nie o doręczeniu decyzji. Dlatego bez znaczenia dla ustalenia daty dowiedzenia się przez stronę o decyzji uzasadniającej żądanie wznowienia postępowania jest ocena wiarygodności lub prawidłowości decyzji, o której strona została poinformowana. Istotne jest jedynie to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu.

W ocenie Kolegium organ I instancji prawidłowo ustalił, iż skarżący o istnieniu spornej decyzji z [...] grudnia 2012 r. dowiedział się co najmniej 24 czerwca 2016 r. Świadczy o tym pismo skarżącego z 27 lipca 2016 r., w którym podał, że po zapoznaniu się ze zgromadzonym materiałem dowodowym w niniejszej sprawie, w tym także z treścią decyzji Kolegium z dnia [...] czerwca 2016 r., znak: [...] powziął informację o tym, że wcześniej toczyło się postępowanie dotyczące ustalenia warunków zabudowy dla nieruchomości położonej przy ul. [...] w K., a następnie postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na budowę dla tej nieruchomości w oparciu o w/wym. decyzję o warunkach zabudowy. Organ odwoławczy wskazał, że decyzja Kolegium z dnia [...] czerwca 2016 r. została wydana w innej sprawie dotyczącej warunków zabudowy dla działki nr [...], położonej w K. przy ul. [...], w której skarżący był stroną. Wskazany fragment pisma skarżącego świadczy, że już co najmniej [...] czerwca 2016 r. dysponował wiedzą o istnieniu kwestionowanej decyzji. Już w tym dniu posiadał wystarczające informacje dla sporządzenia podania o wznowienie postępowania. Dla samego uruchomienia wznowienia postępowania, z powodu określonego w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., nie była konieczna dokładna znajomość treści kwestionowanej decyzji, lecz wystarczyła wiedza, że decyzja taka została wydana, przez jaki organ i czego dotyczyła.

J. M. wnosząc do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na powyższe postanowienie SKO w K. zarzucił naruszenie art. 148 § 1 K.p.a. poprzez niesłuszne przyjęcie, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony z naruszeniem terminu przewidzianego w tym przepisie. Skarżący powołał argumentację tożsamą do zawartej w uzasadnieniu zażalenia.

W odpowiedzi Kolegium wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga okazała się niezasadna.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi w art. 1 §1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. Nr 1066 ze zm.) oraz w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017, poz. 1369 ze zm., dalej: P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest kwestia prawidłowości odmowy wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...], znak W. 12 o ustaleniu warunków zabudowy dla budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego z usługami w poziomie parteru (usługi bankowe, biurowe, turystyczne, gabinet kosmetyczny, szewc) na terenie położonym w K. przy ul. [...], działki nr [...], [...], [...] (obręb [...]).

Dokonana przez Sąd w niniejszym postępowaniu kontrola prawidłowości wydanych rozstrzygnięć dotyczy tzw. etapu wstępnego postępowania w sprawie wznowienia postępowania. Na tym etapie nie bada się jeszcze prawidłowości przebiegu postępowania, którego dotyczy wniosek wznowieniowy, a jedynie sprawdza, czy zaistniały ustawowe przesłanki do wznowienia tego postępowania. Uzasadniając odmowę wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją o ustaleniu warunków zabudowy organy stwierdziły, iż wnioskodawca nie dochował ustawowego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, zakreślonego w art. 148 § 1 i 2 K.p.a. W myśl tych przepisów podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (§ 1), z tym że termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (§ 2).

Rozpoznając niniejszą sprawę należy w pierwszej kolejności wskazać, że powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co mogłoby nastąpić dopiero po doręczeniu decyzji (postanowienia). W pierwszym przypadku chodzi tylko o informację o wydaniu decyzji, w drugim – o czynność jej doręczenia. Artykuł 148 § 2 K.p.a. nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., dopełnienia wymogu doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia, czy chociażby jej kopii. Bieg tego terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie od źródła, z którego pochodzi informacja (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 773/09; wyrok NSA z dnia 6 maja 2009 sygn. akt II OSK 714/08; wyrok NSA z dnia 15 maja 2008 sygn. akt II OSK 547/07 – dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić przy tym należy, że to na stronie żądającej wznowienia postępowania spoczywa obowiązek udowodnienia, kiedy konkretnie dowiedziała się o wydaniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu, ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie postępowania wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego, o którym mowa w art. 148 § 2 K.p.a. Okoliczność powyższa nie zwalnia organu administracyjnego, stosownie do treści art. 7 i art. 9 K.p.a. od podjęcia czynności mających na celu wyjaśnienie tej kwestii i nie zwalnia organu z obowiązku weryfikacji twierdzeń strony i przedłożonych przez nią dowodów oraz przedstawienia swojego stanowiska, w oparciu o cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Zatem organy administracji, oceniając zachowanie terminu do złożenia podania o wznowienie, obowiązane były wziąć pod uwagę cały materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie i na jego podstawie zweryfikować twierdzenia strony w tym względzie.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wyjaśnić należy, że organy trafnie uznały, że wbrew twierdzeniom skarżącego, nie dowiedział się on o decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] grudnia 2012 r. o warunkach zabudowy dla budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego z usługami w poziomie parteru, zlokalizowanego przy ul. [...] w K., dopiero w dniu [...] września 2016 r. kiedy to organ w trybie dostępu do informacji publicznej doręczył J. M. tę decyzję.

Zdaniem Sądu organy orzekające w niniejszej sprawie trafnie uznały, że o powyższej decyzji skarżący wiedział znacznie wcześniej. Otóż należało mieć na uwadze, że skarżący mieszka w budynku położonym przy ul. [...] w K., oddalonej od posesji przy ul. [...] o ok. 18 m, a zatem w bliskim sąsiedztwie. Skarżący w 2014 r. brał udział w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania kondygnacji parteru istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego przy ul. [...] w K.. W analizie urbanistycznej sporządzonej w dniu [...] kwietnia 2014 r. w tymże postępowaniu ujęto w granicach tego obszaru nieruchomość – dz. nr [...] i [...] położone przy ul. [...] w K., wskazując, że są one zabudowane budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym z lokalem usługowym. W piśmie z dnia [...] kwietnia 2014 r. J. M. potwierdził, że zapoznał się z powyższą analizą urbanistyczną, zgłaszając jednocześnie uwagę, że nieruchomość przy ul. [...] w K. nie powinna znaleźć się w granicach obszaru analizowanego. Następnie w dniu [...] września 2014 r. Prezydent Miasta K. wydał decyzję o pozwoleniu na użytkowanie budynku mieszkalnego z usługami w poziomie parteru znajdującego się w K. przy ul. [...]. Skarżący brał udział też w postępowaniu zakończonym wydaniem przez Prezydenta Miasta P. decyzji z dnia [...] kwietnia 2015 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania kondygnacji parteru istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego w celu przeznaczenia tej części budynku na funkcję usługową na terenie położonym przy ul. [...] w K.. W decyzji tej, podobnie jak analizie urbanistycznej z dnia [...] kwietnia 2014 r., ujęto nieruchomość przy ul. przy ul. [...] w K., wskazując, że jest zabudowana budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym z lokalem usługowym.

Zauważyć wreszcie należy, iż okoliczność posiadania wiedzy o wydaniu przez Prezydenta Miasta K. decyzji o warunkach zabudowy dla budowy na nieruchomości przy ul. [...] w K. budynku mieszkalnego jednorodzinnego z usługami w poziomie parteru, J. M. potwierdził następnie w piśmie z dnia [...] lipca 2016 r. (omyłkowo oznaczonym datą [...].07.2015 r. – k. 68 akt organu I instancji) złożonym do Urzędu Miejskiego w K. Wydziału Budownictwa Urbanistyki i Architektury. Wskazał w nim, że: cyt. "Po zapoznaniu się ze zgromadzonym materiałem dowodowym w niniejszej sprawie, w tym także z treścią decyzji Kolegium z dnia [...] czerwca 2016 r., znak: [...],[...] powziąłem informację o tym, że wcześniej toczyło się postępowanie dotyczące ustalenia warunków zabudowy dla nieruchomości położonej przy ul. [...] w K., a następnie postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na budowę dla tej nieruchomości w oparciu o w/wym. decyzję o warunkach zabudowy." Z zapisu tego wynika zatem jednoznacznie, iż już w dacie sporządzania tego pisma, to jest co najmniej [...] lipca 2016 r. skarżący wiedział o prowadzonym w przeszłości postępowaniu administracyjnym dotyczącym ustalenia warunków zabudowy dla nieruchomości położonej przy ul. [...] w K., w którym nie brał udziału.

Dalej skarżący w piśmie tym podał, że w obu postępowaniach nie brał udziału pomimo, że posiada interes prawny w byciu stroną tych postępowań albowiem zmiana sposobu użytkowania nieruchomości przy ul. [...], dotychczas przeznaczonej na budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne w istotny sposób oddziałuje na pozostałe nieruchomości objęte obszarem analizowanym.

Następnie w dniu 11 sierpnia 2016 r. doręczone zostało skarżącemu w trybie doręczenia zastępczego (korespondencję odebrała jego żona) pismo z Urzędu Miejskiego w K. stanowiące odpowiedź na wniosek z [...] lipca 2016 r., w którym organ potwierdził, iż toczyło się między innymi postępowanie w sprawie zmiany sposobu użytkowania nieruchomości przy ul. [...], w którym nie był on uznany za stronę oraz wskazał, iż w związku z tym udostępnienie treści decyzji o ustaleniu warunków zabudowy może nastąpić na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (k. 70 akt organu I instancji).

Następnie pismem z dnia [...] sierpnia 2016 r. J. M. zwrócił się do Urzędu Miejskiego w K. o udostępnienie mu kopii decyzji ustalającej warunki zabudowy dla nieruchomości przy ul. [...] w K. w zakresie zmiany sposobu jej użytkowania (k. 71 akt organu I instancji).

Zdaniem Sądu powyższe jednoznacznie wskazuje, iż J. M. co najmniej od dnia [...] lipca 2016 r. posiadał wiedzę o wydaniu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla nieruchomości przy ul. [...] w K. w zakresie zmiany sposobu jej użytkowania, aczkolwiek nie znał daty jej wydania, jej sygnatury oraz dokładnej treści, co oznacza, iż termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w tej sprawie upływał w dniu [...] sierpnia 2016 r.

W ocenie Sądu okoliczność że skarżący nie posiadał przed 9 września 2016 r., kiedy do doręczono mu decyzję Prezydenta Miasta K. z [...] grudnia 2012 r., wiedzy o dacie, sygnaturze i numerze decyzji, jest bez znaczenia, skoro posiadał wiedzę o tym co najistotniejsze o fakcie wydania decyzji i jej rozstrzygnięciu tj. ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowej zabudowy. Dodając do tego okoliczność, że nieruchomość przy ul. [...] w K. zlokalizowana jest w bliskim sąsiedztwie nieruchomości skarżącego (odległość ok. 18 m), nie sposób uznać, by dopiero dzień [...] września 2016 r. był tym, w którym skarżący dowiedział się o decyzji, którą zamierzał wzruszyć wnioskiem o wznowienie postępowania z dnia [...] września 2016 r..

Mając powyższe na względzie, Sąd uznając, że organy orzekające nie dopuściły się naruszenia przepisów art. 148 § 1 i 2 K.p.a. na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę wniesioną w niniejszej sprawie, o czym orzeczono w sentencji wyroku.