Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 273/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2006-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 85  par. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 23 poz 117
law: Ustawa z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec (sprawozdawca) Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Sędziowie Asesor WSA Anetta Chołuj Protokolant Adam Sak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 28 listopada 2006 r. sprawy ze skargi A sp. z o. o. z siedzibą w G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia 30 kwietnia 2005 r. Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oddala skargę.


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Celnego we W. decyzją z dnia 15 lutego 2005 r. nr [...] uznał zgłoszenia celne z dnia 28 lutego 2003 r. - dokonane przez A spółkę z o. o. z/s w G - za nieprawidłowe w części dotyczącej taryfikacji towaru SOLGEN 10 – suchy ekstrakt w postaci proszku, (sypki) pozyskiwany z nasion soi, zawierający 10% izoflawonów (fitoestrogenów) sojowych oraz określił kwotę wynikającą z długu celnego.

W ocenie organu celnego wnioskowany przez importera kod PCN 2106 90 98 0 Taryfy celnej jest nieprawidłowy, a właściwą jest pozycja 1302 19 98 9.

Dyrektor Izby Celnej we W. decyzją z dnia 30 kwietnia 2005 r. nr [...] w/w decyzję organu I instancji utrzymał w mocy.

Organ odwoławczy wywiódł, że klasyfikacja towarów podlega pewnym zasadom i ogólnym regułom zapewniającym jednolitą interpretację, co oznacza, że dany towar zawsze jest klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji z wyłączeniem wszystkich innych, które mogłyby być brane pod uwagę. Wyjaśniono, że dla celów prawnych taryfikację ustala się zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów – zgodnie z Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej, przy czym wiążący jest stan towaru w dniu zgłoszenia celnego, (art. 85 § 1 Kodeksu celnego).

W uzasadnieniu skargi wyjaśniono, że według Wyjaśnień do Taryfy celnej - stanowiących załącznik do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 1999r. (Dz. U. Nr 74, poz. 830) - pozycja 2106 obejmuje "przetwory spożywcze pod warunkiem, że nie są objęte jakąkolwiek inną pozycją w Nomenklaturze:

A) przetwory przeznaczone do spożycia przez ludzi, zarówno bezpośrednio jak i po obróbce (gotowanie, rozpuszczanie lub zagotowanie w wodzie, mleku itd.)

B) przetwory składające się całkowicie lub częściowo ze środków spożywczych, stosowane do produkcji napojów lub przetworów przeznaczonych do spożycia przez ludzi.

Wskazano, iż pozycją tą objęte są przetwory składające się z mieszanin związków chemicznych (kwasów ograniczanych, soli wapniowych itd.) ze środkami spożywczymi (mąka, cukier mleko w proszku itd.), stosowane zarówno jako składniki tych produktów spożywczych jak też dla polepszenia ich niektórych właściwości (wyglądu, trwałości, struktury itp.). Podniesiono, że pozycja obejmuje m.in. (16) preparaty często określane jako uzupełnienie diety (food suplements) na bazie ekstraktów roślinnych, koncentratów owocowych, miodu, fruktozy itd. z dodatkiem witamin oraz czasami niewielkiej ilości żelaza. Opakowanie tych preparatów często zawiera napisy informujące o działaniu utrzymującym dobry stan zdrowia lub dobre samopoczucie (...).

Organ argumentował dalej, że Taryfa celna nie definiuje pojęcia przetworu, jednakże na tle zapisów w różnych działach Taryfy wywieść można, iż przetwory to gotowe artykuły spożywcze, które zostały przygotowane lub zakonserwowane sposobami niezastrzeżonymi dla działów obejmujących surowce, Zatem procesy, jakie przeprowadzono w celu otrzymania produktu finalnego nazwanego przetworem nie dotyczą poszczególnych jego surowców, lecz towaru jako całości. Powyższe potwierdza - w ocenie organu - literatura światowa, w świetle której przetwory to produkty, w których surowiec zatracił swą pierwotną indywidualność. Jak wywodził organ, wyjaśnienia do Taryfy celnej wyraźnie wskazują, że towar klasyfikowany do pozycji 2106 powinien być w opakowaniach zawierających informacje dla nabywców, a także na podstawie zezwolenia Głównego Inspektora Sanitarnego wskazywać datę przydatności do spożycia, a sporne półprodukty nie spełniają tych wymagań.

Zdaniem organu odwoławczego półprodukt o nazwie Solgen 10 sprowadzany w formie towaru masowego nie może służyć spożyciu bez dalszej obróbki. Stosowany jest m.in. w preparacie "Menoplant Soy-a 40+". Jako taki nie odpowiada opisowi towarów objętych pozycją 2106 lecz spełnia wymagania pozycji 1302 Taryfy celnej.

Pozycja ta bowiem obejmuje soki i ekstrakty roślinne; substancje pektynowe, pektyniany i pektany; agar-agar i inne śluzy i zagęszczacze, nawet modyfikowane, pochodzące z produktów roślinnych; podpozycja 1302 19 98 9 – pozostałe). Podniesiono, że w Wyjaśnieniach do Taryfy celnej wskazano, że soki i ekstrakty klasyfikowane do niniejszej pozycji obejmują (12) pozostałe ekstrakty lecznicze, ekstrakty mogą występować w postaci płynnej, pasty lub stałej. Stwierdzono, że ekstrakty objęte tą pozycją stanowią surowiec do wytwarzania różnych produktów; są one wyłączone z niniejszej pozycji, gdy ze względu na dodatek innych substancji nabierają cech produktów spożywczych, leków itd. Ponieważ – jak wywodzono – Solgen 10 jest preparatem pojedynczym, nie zawiera dodatku innych substancji – nie podlega wyłączeniu i należy go klasyfikować do pozycji 1302.

W ocenie organu celnego II instancji postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów proceduralnych Ordynacji podatkowej.

Wyjaśniono nadto, że zastosowanie błędnego kodu jest działaniem, które prowadzi do uszczuplenia kwoty długu celnego, domiar odsetek wyrównawczych jest zatem uzasadniony. Powołano w tym zakresie art. 222 § 4 Kodeksu celnego oraz § 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 sierpnia 2003 r. (Dz. U Nr 155, poz. 1515) w sprawie odsetek wyrównawczych.

Nie godząc się z tym rozstrzygnięciem spółka A wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę, domagając się w niej uchylenia decyzji Dyrektora Izby Celnej sformułowała zarzuty:

- naruszenia umowy międzynarodowej tj. Międzynarodowej Konwencji w sprawie Zharmonizowania Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów z dnia 1 czerwca 1983 r., poprzez błędną wykładnię tekstu;

- naruszenia przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 13 § 5 i art. 64 Kodeksu celnego w zw. z art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo celne (Dz. U. Nr 68/2004) poprzez dokonanie dowolnego przyporządkowania kodu, wbrew klasyfikacji Taryfy celnej zamiast prawidłowego zastosowanego przez stronę w zgłoszeniu celnym, albowiem Solgen 10 nie jest objęty inną pozycją w nomenklaturze poza kodem 2106 90 98 0, gdyż nigdzie indziej nie ma mowy o dietetycznych środkach spożywczych;

- naruszenia art. 120, 121 i 122 Ordynacji podatkowej poprzez stronniczą interpretację wyjaśnień do Taryfy celnej oraz brak podjęcia wszelkich kroków zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy;

- obrazy art. 107 kpa (po sprostowaniu: art. 210 Ordynacji podatkowej) w związku z art. 242 § 2 Kodeksu celnego i art. 26 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę Prawo celne wskutek wadliwego obliczenia odsetek wyrównawczych przez niewskazanie daty wymagalności i zapłaty kwoty należnego cła.

W uzasadnieniu skargi skarżąca spółka wskazała, iż Taryfa celna nie określa pojęcia przetworu, tym samym dokonanie przez organ swobodnej interpretacji, która jakkolwiek może pokrywać się z potocznym rozumieniem określenia, a nawet fachową wykładnią dokonaną przez technologów żywienia, to jednak nie powinna stanowić decydującego oparcia dla organu rozstrzygającego o prawidłowości zgłoszenia celnego. Zdaniem skarżącej niesłusznie organ celny skoncentrował się na słowie "przetwór" ujętym w tytule działu 21, bowiem polska wersja jest niedoskonałym tłumaczeniem aktu europejskiego i nie oddaje w pełni intencji ustawodawcy europejskiego. Bardziej odpowiednim tytułem dla działu 21 zbieżnym z nomenklaturą użytą w Konwencji byłby tytuł "Różnorodne preparaty spożywcze" zamiast "Różne przetwory spożywcze". Ponadto wyjaśnienia do działu 21, które literalnie posiłkują się określeniem "preparaty", nie pozostawiają już żadnych wątpliwości, iż intencją ustawodawcy było ujęcie w dziale 21 towarów będących substancjami lub mieszaninami, sporządzanymi w określonym celu spożywczym, do specjalnego spożywczego użytku, a więc takich jak Solgen 10, będący składnikiem dietetycznego środka spożywczego, mieszczącego się w podpozycji 2106 98 90 0 – oznaczonej jako "Pozostałe".

Zdaniem strony skarżącej użycie wykładni językowej nie dało rozwiązania kwestii właściwej taryfikacji towaru, zatem sprowadzone towary powinny zostać zakwalifikowane według kryterium przeznaczenia. Biorąc pod uwagę, że sporne towary są półproduktami przeznaczonymi według zamysłu producenta do wytworzenia uzupełniających dietę środków spożywczych - odpowiadają one pozycji 2106. Dodatkowo strona zaznaczyła, iż wbrew temu co podniósł organ celny, wyjaśnienia do Taryfy celnej nie stanowią, iż towar klasyfikowany w pozycji 2106 winien być w opakowaniach zawierających informacje dla nabywców a także datę przydatności do spożycia. Z braku takiego oznaczenia nie można wywodzić nieprawidłowości użytego przez skarżącą kodu.

Zarzucając stronniczość organom celnym skarżąca wywodziła z faktu, iż w analogicznych sprawach dotyczących klasyfikacji tego samego towaru sprowadzonego przez tę spółkę nie kwestionowano dokonanej przez skarżącą klasyfikacji, lecz zakwestionowano wówczas brak pozwolenia Ministra Zdrowia na dopuszczenie towaru do obrotu.

W odpowiedzi, strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasową argumentację prezentowaną w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy).

Sądy administracyjne oceniając legalność wydawanych decyzji administracyjnych – w myśl art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a." - stosują środki określone ustawą. Oznacza to, że zaskarżona decyzja może zostać uchylona jedynie, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy (lit. c powołanego artykułu).

Uwzględniając przytoczone zasady kontroli legalności dokonywanej przez sądy administracyjne, należy stwierdzić, iż skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd w składzie rozpoznającym sprawę nie dopatrzył się bowiem uchybienia przepisom postępowania czy też przepisom prawa materialnego w sposób uzasadniający wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Jak wynika z akt sprawy w zaskarżonej decyzji organ celny zakwestionował wskazaną w zgłoszeniu celnym dla w/w towaru pozycję 2106; jako prawidłową uznał zaś pozycję 1302.

Istota sporu sprowadza się zatem do tego, czy materiał dowodowy sprawy został przez organ celny zgromadzony i oceniony należycie, czy prawidłowo zinterpretowano normy materialnoprawne, w tym zawarte w Taryfie celnej i Wyjaśnieniach do niej a w konsekwencji czy zachodziły podstawy do zakwestionowania kodu Taryfy celnej, wnioskowanego przez importera. Okolicznością istotną dla rozstrzygnięcia o klasyfikacji taryfowej, zatem wymagającą prawidłowego ustalenia, jest przede wszystkim stan towaru.

W myśl bowiem art. 85 § 1 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (tekst jedn. z 2001 r. Dz. U. Nr 75, poz. 802 ze zm.) - znajdującej zastosowanie w sprawie związku z art. 26 ustawy z 19.03.2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 623) należności celne przywozowe są wymagalne według stanu towaru (...) w dniu zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących.

Zgodnie przy tym z art. 13 tego Kodeksu cła określane są na podstawie taryfy celnej lub innych środków taryfowych (§ 1), klasyfikację określa kod taryfy celnej towarów zawarty taryfie celnej (§ 5 i 6), do której wyjaśnienia mają charakter norm prawnych (§ 7).

W tym zakresie - w stanie prawnym obowiązującym w dacie zgłoszeń celnych tj. 28 lutego 2003 r. - materialnoprawne podstawy rozstrzygnięcia stanowią przepisy aktów wykonawczych do Kodeksu celnego, a to przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2002 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz. U. Nr 226, poz. 1885) – zwane dalej Taryfą celną i rozporządzenie Ministra Finansów z 24 sierpnia 1999 r. – w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej (Dz. U. Nr 74, poz. 830) - zwane dalej Wyjaśnieniami.

Integralną częścią rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie ustanowienia Taryfy celnej są Ogólne Reguły Interpretacji Polskiej Nomenklatury Scalonej. Zgodnie z Regułą 1 ORINS "Tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne; dla celów zaś prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów, oraz o ile nie są one sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag, zgodnie z następującymi regułami (...) - tzn. z regułami 2-6.

Brzmienie pozycji 2106 ("przetwory spożywcze gdzie indziej nie wymienione") oraz – zawarte w Wyjaśnieniach do tej pozycji – zastrzeżenie, że "niniejsza pozycja obejmuje następujące przetwory spożywcze, pod warunkiem, że nie są objęte jakąkolwiek inną pozycją w Nomenklaturze [...]. wskazują, że pozycja ta będzie miała zastosowanie dopiero wtedy, gdy spornego towaru nie da się zakwalifikować do innej pozycji.

Ponieważ organy celne uznały zasadność objęcia spornych produktów pozycją 1302, przeto pozostaje ocenić, czy – w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, charakteryzującego sporne towary – taryfikacja taka jest legalna.

Niespornie brzmienie pozycji 1302 wskazuje, iż objęte są nią: soki i ekstrakty roślinne; substancje pektynowe, pektyniany i pektany; agar-agar i inne śluzy i zagęszczacze, nawet modyfikowane, pochodzące z produktów roślinnych.

Zasadnie organy celne podniosły, ze zgodnie z Wyjaśnieniami do Taryfy celnej /(A) pkt (12) soki i ekstrakty klasyfikowane do niniejszej pozycji obejmują m.in. tzw. pozostałe ekstrakty lecznicze. Ekstrakty mogą przy tym występować w postaci płynnej, pasty lub stałej. Stwierdzono, że ekstrakty objęte tą pozycją stanowią surowiec do wytwarzania różnych produktów, są one wyłączone z niniejszej pozycji, gdy ze względu na dodatek innych substancji nabierają cech produktów spożywczych, leków itd.

Skoro zatem w niniejszej sprawie nie jest sporne, że towarem wprowadzonym na polski obszar celny był Solgen 10, ekstrakt pozyskiwany z soi, mający postać suchego proszku, przeznaczony do sporządzania m.in. preparatu w postaci kapsułek przeznaczonych dla dorosłych (Menoplant Soy-a 40+) - to znaczy, że stan faktyczny sprawy w pełni odpowiada hipotetycznemu stanowi faktycznemu przedstawionemu w zacytowanych wyżej normach prawnych. Solgen 10 odpowiada opisowi towarów taryfikowanych do pozycji 1302.

W tym miejscu godzi się zauważyć, że wprawdzie po myśli art. 122 Ordynacji podatkowej - statuującego zasady prawdy obiektywnej i art. 187 tej ustawy konkretyzującego i rozwijającego tę zasadę - na organach podatkowych spoczywa obowiązek podjęcia niezbędnych działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, przy czym organ podatkowy zebrany materiał winien rozpatrzyć w całości. W niniejszej sprawie Sąd – wbrew zarzutowi skargi – nie dopatrzył się jednak uchybień w tym zakresie. Strona nie kwestionuje ustaleń co do opisu towaru, nie precyzuje też jakich to kroków, zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, organy celne nie podjęły.

Chybiony jest zatem zarzut uchybienia zasadzie prawdy obiektywnej.

Podkreślić raz jeszcze należy, że pozycja 2106 - zgodnie jej z literalnym brzmieniem i treścią Wyjaśnień do niej – jest ostatnią z możliwych do zastosowania wobec towarów określanych przez taryfę celną mianem przetworów spożywczych; ma bowiem zastosowanie tylko wówczas gdy towary te nie są gdzie indziej wymienione i pod warunkiem, że nie są objęte jakąkolwiek inną pozycją w Nomenklaturze.

Skoro zatem sporny towar odpowiada brzmieniu pozycji 1302 i przytoczonym Wyjaśnieniom do tej pozycji - to uznać należy, iż ograny celne zastosowały prawidłowe normy prawa materialnego, odpowiednie do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy.

W konsekwencji chybiony jest też zarzut dowolnego przyporządkowania kodu PCN i zastosowanie nieprawidłowego kodu.

W ocenie Sądu nie obala zaprezentowanego stanowiska uwaga skarżącej spółki, że tylko w pozycji 2106 jest mowy o dietetycznych środkach spożywczych. Tym bardziej, że – jak twierdzi sama strona – Solgen 10 jest półproduktem wchodzącym w skład środków spożywczych. Fakt, że sporny towar jest przeznaczony do produkcji tego typu środków nie przesądza jednak o możliwości zataryfikowania do pozycji 2106.

Przypomnieć należy, iż taryfikacja dokonywana jest według Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej. Reguły ORINS nie posługują się kryterium przeznaczenia. Jedynie reguła 3b wskazuje na dokonywanie taryfikacji według komponentu towaru decydującego o zasadniczym charakterze wyrobu. Dotyczy to jednak towarów w postaci mieszanin, towarów złożonych, składających się z rożnych materiałów lub wykonanych z różnych komponentów oraz do towarów stanowiących komplety do sprzedaży detalicznej. Tak też wskazują "Uwagi wyjaśniające" do Ogólnych Reguł Interpretacji Systemu Zharmonizowanego, stanowiące integralną część aktu wykonawczego w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej. Poza sporem spirulina nie jest towarem tego typu. Przede wszystkim podkreślenia wymaga jednak, że co do zasady pierwszeństwo ma Reguła 1; dalsze reguły znajdują zastosowanie jedynie, gdy taryfikacja nie może być przeprowadzona w oparciu i zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do niej. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie zachodzi.

Błędem byłoby zatem zastosowanie przy omawianej taryfikacji reguł innych niż Reguła 1 ORINS. W konsekwencji powyższego nie ma podstaw prawnych do uwzględniania kryteriów takich jak: szczegółowość opisu, materiał decydujący o zasadniczym charakterze wyrobu czy kolejność pozycji. Bez znaczenia zatem dla przedmiotowej taryfikacji jest przeznaczenie towaru, zbędne byłoby tym samym prowadzenie ustaleń w kierunku badania przeznaczenia produktu.

Skoro, jak wyżej wywiedziono, brzmienie pozycji 1302 wprost odpowiada charakterystyce sprowadzonemu przez skarżącą spółkę towaru o nazwie Solgen 10, tym samym przyjąć należy bezsprzecznie, iż stosowanie pozycji 2106 jest w rozważanym przypadku wykluczone.

W konsekwencji powyższego, w szczególności z uwagi na omówione wyłączenie z pozycji 2106, bez znaczenia jest, czy pozycja ta obejmuje "przetwory spożywcze" (jak wynika to literalnie z treści Taryfy celnej), czy też pozycja ta odnosić winna się do "produktów spożywczych" (jak twierdzi strona - formułując zarzut wadliwego tłumaczenia Konwencji i naruszenia tym samym umowy międzynarodowej).

Skarżąca spółka nie wskazała również żadnych przejawów odmiennego klasyfikowania spornych towarów w praktyce wspólnotowych organów administracji celnej. Istnienia takich odrębności nie dopatrzyły się organy decyzyjne.

W ocenie Sądu o zasadności taryfikacji dokonanej przez skarżąca spółkę nie może przesadzać załączona do akt decyzja Prezesa Agencji Rynku Rolnego. Ten dokument urzędowy stanowi jedynie dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone (art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej) tzn. potwierdza, że spółka uzyskała – na podstawie przepisów w niej wskazanych – pozwolenie na przywóz określonych towarów, bez wskazania, że pozwolenie to dotyczy spornego Solgen-u 10. Nadto tylko organy celne (art. 278 Kodeksu celnego) uprawnione są do oceny zasadności taryfikacji towarów; nie ma takich kompetencji Prezes Agencji Rynku Rolnego.

Za nietrafny skład orzekający uznał też stawiany organom celnym zarzut naruszenia art. 210 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 242 § 2 Kodeksu celnego poprzez wadliwe wyliczenie odsetek wyrównawczych polegające na niewskazaniu daty wymagalności i zapłaty kwoty należnego cła i odsetek.

Obowiązek wymierzenia odsetek wyrównawczych wynika z art. 222 § 4 Kodeksu celnego, zgodnie z którym: "Jeżeli przesunięcie daty powstania długu celnego lub zarejestrowania kwoty wynikającej z tego długu powoduje uzyskanie korzyści finansowej, organ celny pobiera odsetki wyrównawcze".

Wypadki i warunki pobierania odsetek wyrównawczych oraz sposób ich naliczania - w dacie zgłoszenia celnego - regulowało rozporządzenie Ministra Finansów z 20 listopada 1997 r. (Dz. U. Nr 143, poz. 958 ze zm.) wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w § 5 art. 222. Zgodnie z § 1 ust. 3 tego aktu wykonawczego organ celny pobiera odsetki wyrównawcze w wypadku, gdy kwota wynikająca z długu celnego została zarejestrowana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych podanych przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym, z wyjątkiem gdy: 1) dłużnik udowodni, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych spowodowane było szczególnymi okolicznościami, nie wynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania,

2) kwota odsetek wyrównawczych, naliczonych w odniesieniu do towarów objętych tym samym zgłoszeniem celnym, nie przekracza równowartości 20 EURO.

Rozporządzenie to straciło moc 19 września 2003 r. tj. z chwilą wejścia w życie rozporządzenia Ministra Finansów z 29 sierpnia 2003 r. (Dz. U. Nr 155, poz.1515). Wprowadzało ono analogiczne uregulowanie, stanowiąc w § 3, że w wypadku gdy kwota wynikająca z długu celnego została zarejestrowana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych podanych przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym, odsetki wyrównawcze nalicza się od kwoty stanowiącej różnicę pomiędzy kwotą należną a kwotą pobraną. Według § 5 ust. 3 "Nie pobiera się odsetek wyrównawczych, mimo że kwota wynikająca z długu celnego została zarejestrowana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych podanych przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym, w wypadku gdy dłużnik udowodni, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych spowodowane było szczególnymi okolicznościami, niewynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania. W myśl zaś § 6 nie pobiera się odsetek wyrównawczych w wypadkach, o których mowa w § 2 i 3, jeżeli kwota odsetek wyrównawczych nie przekracza równowartości 20 euro. W obu aktach wykonawczych jednolicie unormowano też sposób naliczania odsetek (vide § 2 rozporządzenia z 1997 r. i § 4 rozporządzenia z 2003 r.). Zgodnie z tymi uregulowaniami odsetki wyrównawcze pobiera się za okres od dnia zarejestrowania kwoty wynikającej z długu celnego na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych do dnia zarejestrowania retrospektywnego, o którym mowa w art. 229 Kodeksu celnego.

Wskazać też trzeba, że wprawdzie w dacie orzekania przez organy administracyjne powyższe akty wykonawcze nie obowiązywały. Jednakże na mocy art. 26 ustawy z dnia 23 marca 2004 r. Przepisy wprowadzające Prawo celne do spraw dotyczących długu celnego, jeżeli dług celny powstał przed dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej stosuje się przepisy dotychczasowe, przy czym pod pojęciem przepisów dotychczasowych rozumieć należy zarówno przepisy Kodeksu celnego jak i aktów wykonawczych do tej ustawy.

Godzi się zauważyć, że w osnowie decyzji organ celny I instancji podał podstawę prawną oraz treść przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 sierpnia 2003r. w sprawie odsetek wyrównawczych, wskazał wysokość odsetek wyrównawczych, podał podstawę prawną oraz kwotę wymiaru cła.

Podnieść też trzeba, że zgodnie z art. 242 § 2 od kwot należności nieuiszczonych w terminie pobiera się odsetki według zasad i w wysokości określonej w odrębnych przepisach dotyczących pobierania odsetek za zwłokę od należności podatkowych. Organ celny wskazał przy tym na obowiązek strony zapłaty cła w terminie 10 dni od doręczenia decyzji (art. 231 Kodeksu celnego).

Z tych względów zarzut naruszenia art. 210 Ordynacji podatkowej przez niewskazanie daty wymagalności i zapłaty cła – nie popiera skargi.

W ocenie Sądu, skoro skarżąca spółka - mimo pouczenia jej przez organ celny o spoczywającym na niej ciężarze dowodu okoliczności uzasadniających odstąpienie od poboru odsetek wyrównawczych (k-21 akt administracyjnych; uzasadnienie postanowienia o wszczęciu postępowania) – nie niczym nie wykazywała braku swej winy w podaniu nieprawidłowych danych to nie można postawić organom celnym skutecznego zarzutu naruszenia prawa.

W tym stanie rzeczy skarga, na podstawie art. 151 powołanej na wstępie ustawy Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podlegała oddaleniu.