Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1745/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-10-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anita Wielopolska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Anna Szymańska, sędzia WSA Wojciech Rowiński, Protokolant referent Katarzyna Matecka - Caban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2019 r. sprawy ze skargi Polskiego Związku [...] w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] maja 2019 roku nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu odwołania Polskiego Związku [...] w [...], od decyzji Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w sprawie wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie osiedlowej sieci ciepłowniczej przy ul. [...], na działkach o nr ewid. [...] oraz na częściach działek nr ewid.[...] z obrębu [...], położonych przy ulicach [...] i [...] w Dzielnicy [...] w [...] - utrzymało ww decyzję w mocy.

Stan sprawy przedstawiał się następująco.

Wnioskiem z dnia 13 września 2017 r., skorygowanym dnia 2 listopada 2017r., [...] S.A. z siedzibą w [...], reprezentowana przez pełnomocnika, złożyła wniosek o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie osiedlowej sieci ciepłowniczej przy ul. [...] na ww działkach. W dniu [...] listopada 2017r. wydana została z upoważnienia Zarządu Dzielnicy [...] decyzja nr [...] ustalająca warunki zabudowy dla ww inwestycji. Od powyższej decyzji zostały wniesione przez strony postępowania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] odwołania. Na skutek ich rozpoznania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] uchyliło ww decyzję i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż wniosek powinien obligatoryjnie składać się z części graficznej (pkt 1) oraz z części opisowej (pkt 2), natomiast w sprawie niniejszej część graficzna sporządzona została wadliwie, na nieuwierzytelnionej kopii mapy bez wskazania czy pochodzi z państwowego zasobu geodezyjnego o kartograficznego, co stoi w sprzeczności z art. 52 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (upzp). Braki dokumentów powinny być usunięte w trybie art. 64 § 2 kpa. W tej sytuacji organ I instancji winien wezwać inwestora do uzupełnienia wniosku.

Ponownie rozpoznając przedmiotowy wniosek organ I instancji wskazał, iż wprawdzie złożona wraz z wnioskiem charakterystyka inwestycji zawierała element mapowy sporządzony na nieuwierzytelnionym wydruku komputerowym, to jednak wniosek zawierał wymagany przywołanymi przepisami prawa załącznik mapowy. Załącznik ten stanowi integralną część wydanej z upoważnienia Zarządu Dzielnicy [...] decyzji nr [...] z dnia [...] listopada 2017 r. Jednakże inwestor, zgonie z wytycznymi SKO, w dniu 3 stycznia 2019 r. dostarczył nowy załącznik mapowy, będący uwierzytelnioną kopią mapy zasadniczej, z naniesionymi granicami terenu objętego wnioskiem.

W toku prowadzonego postępowania skarżący Związek [...] pismami z dnia 18 stycznia 2019 r., 21 stycznia 2019 r. oraz 8 lutego 2019 r. wniósł uwagi dotyczące rozważenia przez inwestora innego wariantu lokalizacji wnioskowanej inwestycji (poprzez pominięcie terenu ww [...]). W ocenie skarżącego bowiem, zaproponowany przebieg negatywnie wpłynie na funkcjonowanie Rodzinnych Ogrodów Działkowych, położonych na ww działkach inwestycyjnych, a nadto jak wskazał, jednocześnie, przedstawiona we wniosku trasa i długość planowanej osiedlowej sieci ciepłowniczej nie ma uzasadnienia ekonomicznego. Podobne uwagi pismem z dnia 21 stycznia 2019 r. wniosła także Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] z siedzibą w [...] wskazując, iż przedmiotowa inwestycja nie ma charakteru inwestycji celu publicznego a także, iż trasa i długość planowanej osiedlowej sieci ciepłowniczej są nieracjonalne. Podniosła także, iż budynek planowany do przyłączenia w ramach ww sieci ciepłowniczej, posiada obecnie alternatywny sposób zaopatrzenia w ciepło. Również z uwagami do projektu wystąpiła Wspólnota Mieszkaniowa "[...]" (pismo z dnia 31 stycznia 2019 r.) podobnie kwestionując zakwalifikowanie planowanej inwestycji jako inwestycji celu publicznego, przebieg jej trasy, który w ocenie Wspólnoty, możliwy jest także od innej strony, bez zbędnego obciążania mieszkańców nieruchomości położonych w obszarze objętym inwestycją, a nadto wskazując na ewentualne pogorszenie stanu nawierzchni ulicy [...].

Odnosząc się do podniesionych uwag organ I instancji wskazał, iż zakwalifikowanie przedstawionego we wniosku inwestora zamierzenia inwestycyjnego jako inwestycji celu publicznego nie budzi wątpliwości, wynika bowiem wprost z definicji inwestycji celu publicznego zawartej w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (art. 6 pkt 2 ww. ustawy). Powyższe stanowisko poparło również Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznając zarzut podniesiony w tej materii w ww odwołaniu od decyzji z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] za niezasadny. Ówcześnie zdaniem Kolegium, organ I instancji zasadnie przyjął, że planowane zamierzenie spełnia niezbędne przesłanki do uznania go za inwestycję celu publicznego gdyż jego realizacja może pozwolić w przyszłości na dalszą rozbudowę osiedlowej sieci ciepłowniczej. Po wykonaniu wnioskowanych fragmentów sieci będą one służyć nie tylko do zasilania zabudowy na ww działce, ale także do zasilania wszystkich potencjalnych odbiorców ciepła. Powyższe wpisuje się w stanowisko prezentowane w orzecznictwie, zgodnie z którym inwestycja lokalna to także taka inwestycja, która swoim zasięgiem może służyć węższemu kręgowi mieszkańców gminy.

W toku ponownie prowadzonego postępowania pełnomocnik inwestora odniósł się do wniesionych w sprawie uwag stron postępowania. Wyjaśnił, iż do projektowanej sieci ciepłowniczej planuje się podłączyć również innych odbiorców, powyższe zostało przewidziane w wielkości średnicy rurociągów ciepłowniczych. Wyjaśnił także, iż zaproponowany przebieg trasy planowanej sieci spowodowany jest brakiem zgody Spółdzielni Mieszkaniowej [...] na przyłączenie budynku [...] z sieci ciepłowniczej zlokalizowanej na jej nieruchomościach, która to sieć jest położona blisko budynku [...] (dot. pisma WM [...] z dnia 4 lutego 2019 r.). Nieprzychylne nastawienie sąsiadów Wspólnoty Mieszkaniowej [...] na przyłączenie ich budynku do miejskiej sieci ciepłowniczej spowodowało konieczność poprowadzenia trasy sieci przez Rodzinne Ogródki Działkowe "[...]" (ROD). Zaproponowana trasa była konsultowana z ROD i została zaprojektowana w sposób optymalny, głównie została zlokalizowana w alejkach aby w jak najmniejszy sposób ingerować w działki użytkowników i istniejącą zieleń.

Wskazał także, wbrew obawom stron postępowania, iż realizacja przedmiotowej sieci ciepłowniczej będzie odbywała się przy połówkowym zamknięciu ul. [...] i [...], co zapewni ciągły przejazd. Tam gdzie będzie to konieczne realizacja sieci ciepłowniczej będzie odbywała się metodą bezwykopową z zastosowaniem przecisków, aby zapewnić ciągły dojazd do znajdujących się przy ww. ulicach budynków. Jak dodatkowo wskazał, inwestor ma także podpisane umowy ramowe z doświadczonymi wykonawcami, którzy dają 3 letnią gwarancję na odtworzone po robotach ciepłowniczych nawierzchnie (dot. pisma PZD nr [...] z dnia [...].02.2019 r.).

Organ I instancji, rozpoznając przedmiotowy wniosek, uzyskał prawem przewidziane niezbędne uzgodnienia i opinie. Ostatecznie powyższą decyzją z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...] Zarząd Dzielnicy [...] ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla powyższej inwestycji. W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż przeprowadzona w oparciu o art. 53 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, wykazała możliwość realizacji planowanego zamierzenia zgodnie z warunkami określonymi w niniejszej decyzji (warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji oraz wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich) oraz po spełnieniu wymogów wynikających z przepisów prawa budowlanego na etapie postępowania o uzyskanie pozwolenia na budowę. W ocenie Zarządu Dzielnicy wnioskowany przebieg planowanej inwestycji nie jest sprzeczny z przepisami prawa. Przedmiotowa decyzja nie rozstrzyga o trasie planowanej inwestycji, a określa jedynie jej obszar, który wskazał inwestor. Organ pierwszej instancji w punkcie 5 decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego zatytułowanym "wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich" ustalił, że inwestycja nie powinna pozbawiać osób trzecich dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z mediów i dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz nie może powodować hałasu, wibracji, zakłóceń elektromagnetycznych, zanieczyszczać powietrza, wód i gleby. Realizacja inwestycji nie może również zniszczyć istniejącego stanu zagospodarowania terenu nieruchomości sąsiednich, a w przypadku naruszenia zobowiązuje inwestora do przywróceniu stanu poprzedniego. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji odniósł się także do kwestii zakwalifikowania inwestycji do inwestycji celu publicznego. Jednocześnie podkreślił, iż szczegółowy przebieg planowanej inwestycji zostanie uściślony dopiero na etapie projektu budowlanego przy wystąpieniu o pozwolenie na budowę lub dokonaniu zgłoszenia robót budowlanych właściwemu organowi administracji architektoniczno- budowlanej.

Organ odwoławczy, rozpatrując złożone przez Polski Związek [...] w [...] odwołanie, zaskarżoną do Sądu decyzją uznał za wystarczające poczynione przez Zarząd Dzielnicy [...] ustalenia a wydane rozstrzygnięcie za zasadne. Wskazał, iż organ I instancji podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do prawidłowego załatwienia sprawy. Dokładnie rozpatrzył zebrany w sprawie materiał dowodowy i dokonał wszechstronnej oceny okoliczności jakie zaistniały w tej sprawie, co stanowiło podstawę wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Stanowisko organu wyrażone w sentencji decyzji zostało uzasadnione w sposób wymagany przez przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie zaskarżonego orzeczenia z obrotu prawnego. Odnosząc się do zarzutów odwołania min. wyjaśnił, iż organ rozstrzygający w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego związany jest zakresem wniosku inwestora i nie może narzucić zmiany wniosku. W ocenie Kolegium organ I instancji prawidłowo ocenił, że wniosek inwestora spełniał wymagania ustawowe, przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z wymogami wynikającymi z przepisów odrębnych, a przeprowadzona analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych wykazała możliwość realizacji przedmiotowej inwestycji - inwestycji celu publicznego.

Wobec powyższego organ odwoławczy zaskarżoną do Sądu decyzją uznał podniesione w odwołaniu zarzuty za niezasadne.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, Polski Związek [...] w [...] – [...] w [...] wniósł na ww decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2019 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając naruszenie:

art. 50 ust. 1 oraz art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędne uznanie, iż budowa przyłącza do budynku przy ul. [...] stanowi inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ww. ustawy, pomimo iż inwestycja ta nie ma znaczenia co najmniej gminnego, ponieważ jej faktycznym celem jest przyłączenie do sieci ciepłowniczej jednego budynku stanowiącego własność prywatną;

art. 53 ust. 3 pkt 1 ww ustawy poprzez brak rzetelnej analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, w tym w szczególności wynikających z art. 5 ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych, zgodnie z którym rodzinne ogrody działkowe stanowią tereny zielone i podlegają ochronie przewidzianej w przepisach o ochronie gruntów rolnych i leśnych, a także w przepisach dotyczących ochrony przyrody i ochrony środowiska;

art. 53 ust. 3 pkt 2 cyt. ustawy poprzez brak rzetelnej analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, a w szczególności brak informacji o innych możliwych sposobach podłączenia budynku przy ul. [...] do sieci ciepłowniczej bez potrzeby ingerowania w teren ogrodu działkowego w sposób, który wpłynie na ograniczenie prawidłowego funkcjonowania ogrodu;

art. 54 pkt 2 lit. d cyt. ustawy poprzez niepełne określenie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich tj. działkowców i Polskiego Związku [...] wynikających z ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych, tj. art. 11 ust. 3, zgodnie z którym infrastruktura ogrodowa stanowi własność stowarzyszenia ogrodowego oraz art. 30 ust. 1, zgodnie z którym działkowiec ma prawo zagospodarować działkę i wyposażyć ją w odpowiednie obiekty i urządzenia oraz ust. 2, zgodnie z którym nasadzenia, urządzenia i obiekty znajdujące się na działce, wykonane lub nabyte ze środków finansowych działkowca, stanowią jego własność.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o:

uchylenie w całości zaskarżonej decyzji SKO w [...] oraz decyzji wydanej przez organ I instancji i o umorzenie postępowania, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia;

przyznanie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął podniesione zarzuty, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wskazał, iż obie decyzje są niezgodne z prawem ponieważ budowa odcinka sieci ciepłowniczej w celu przyłączenia jednego budynku stanowiącego własność prywatną położonego przy ul. [...] w [...] nie jest inwestycją celu publicznego, w rozumieniu art. 2 pkt 5 powyższej ustawy, a tylko wobec takich może być wydana decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego na podstawie art. 50 ust. 1 oraz art. 51 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy. Budowa odcinka sieci w celu przyłączenia jednego budynku nie spełnia kryterium działania co najmniej o znaczeniu gminnym, jak wymaga ww art. 2 pkt 5, ponieważ jest to inwestycja prowadzona wyłącznie w interesie prywatnym osób zamieszkujących konkretny budynek mieszkalny. Wbrew wymogom art. 53 oraz 54 cyt. ustawy przy wydaniu decyzji nie uwzględniono wymagań wynikających z ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych (ROD). W szczególności pominięto całkowicie fakt, że prowadzenie kilkusetmetrowego odcinka sieci ciepłowniczej przez ogrody działkowe jest całkowicie nieracjonalnym rozwiązaniem z punktu widzenia wymogów ochrony środowiska z tego względu, iż możliwe jest podłączenie budynku przy ul. [...] do leżącej w odległości ok. 15 metrów sieci przy ul. [...], do której podłączone są sąsiednie budynki nr [...] i [...] należące do SM [...] (co wynika z załączonej mapy zasadniczej). W konsekwencji doprowadziło to do zignorowania konieczności ochrony interesów osób trzecich, tj. działkowców i PZD, którym przysługuje prawo do korzystania z terenu Rodzinnego Ogrodu Działkowego "[...]" położonego na działce ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...], z wyłączeniem osób trzecich (art. 28 ust. 6 oraz art. 76 ustawy o rod w zw. z art. 251 kodeksu cywilnego) oraz którzy posiadają znaczny majątek na tym terenie. W ten sposób zignorowano również wymagania ochrony Rodzinnego Ogrodu Działkowego wynikające z art. 5 ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych, zgodnie z którym rodzinne ogrody działkowe stanowią tereny zielone i podlegają ochronie przewidzianej w przepisach o ochronie gruntów rolnych i leśnych, a także w przepisach dotyczących ochrony przyrody i ochrony środowiska.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Podniosło, iż merytoryczną ocenę przedmiotowej sprawy i motywy rozstrzygnięcia Kolegium wskazało w jej uzasadnieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zaskarżona jak i utrzymaną nią w mocy decyzja Zarządu Dzielnicy [...] jest w ocenie Sądu zgodna z prawem.

Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy o o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (u.p.z.p.). Zgodnie z jej art. 2 pkt 5 przez inwestycję celu publicznego należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami (u.g.n.). W tym z kolei przepisie (w pkt 2) ustawodawca wskazał, iż celami publicznymi w rozumieniu ustawy są m.in. budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Zdaniem Sądu organy obu instancji zasadnie zatem przyjęły, że inwestycja która jest przedmiotem niniejszego postępowania polegająca na budowie osiedlowej sieci ciepłowniczej przy ul. [...] w [...] na ww działkach jest inwestycją celu publicznego. Poza bowiem aktualnie planowaną inwestycją dotyczącą podłączenia do sieci ciepłowniczej przedmiotowego budynku wielomieszkaniowego przy ul. [...], powyższa sieć będzie, zgodnie z projektem, dostępna także dla szerszego grona odbiorców. Należy w tym miejscu podkreślić, że inwestycją celu publicznego o znaczeniu lokalnym (art. 2 pkt 5 u.p.z.p.) jest także inwestycja, która swoim zasięgiem bezpośrednio służy węższemu kręgowi mieszkańców gminy, ale pośrednio ma również znaczenie dla całej gminy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lipca 2011 r. sygn. akt II OSK 672/11 – zob. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej CBOSA).

Zarówno w doktrynie, jaki w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter rozstrzygnięcia związanego. Zgodnie z art. 54 pkt 2 u.p.z.p., decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych. O charakterze tej decyzji przesądza art. 56 u.p.z.p., który stanowi, że nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Organ prowadzący postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego ma obowiązek dokonania konkretyzacji warunków wynikających z przepisów prawa powszechnie obowiązującego w stosunku do planowanej inwestycji, która ma być zrealizowana na wskazanym przez inwestora terenie. Taki obowiązek przewiduje art. 53 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p., który stanowi, że właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych. Korelatem tego obowiązku organu jest publiczne prawo podmiotowe inwestora do żądania ustalenia warunków realizacji inwestycji wynikających z przepisów obowiązującego prawa. Również, co wymaga podkreślenia, decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter deklaratoryjny, gdyż organ stwierdza w niej jedynie czy w świetle powszechnie obowiązującego prawa dopuszczalna jest realizacja danej inwestycji na wskazanym przez inwestora terenie. Organ nie ma więc uprawnień kształtujących, nie może stanowić o prawach i obowiązkach inwestora nie przewidzianych w ustawie lub akcie wykonawczym. Organ, rozpatrując wniosek inwestora, bada jedynie czy dana inwestycja spełnia przesłanki ściśle określone przepisami prawa. To nie od uznania organu zależy, czy na danym terenie będzie możliwa realizacja danej inwestycji celu publicznego, lecz od tego, czy taką możliwość w konkretnym wypadku przewidują przepisy prawa (por. wyrok NSA z dnia 3 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2202/10 (CBOSA). Oczywiście, przedstawione wyżej uwagi nie powinny prowadzić do wniosku o całkowitym "automatyzmie" działania organów w sprawach dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jak zasadnie podkreślono w wyroku WSA w Gdańsku z dnia 2 kwietnia 2014 r. w sprawie II SA/Gd 875/13 (CBOSA) przepisy prawa materialnego nie wykluczają konsultacji organu administracji z inwestorem w zakresie przebiegu inwestycji, tak aby ustalić jej lokalizację, która będzie najbardziej dogodna dla wszystkich zainteresowanych stron postępowania. Taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie, o czym świadczy bogata korespondencja, wyjaśnienia inwestora i jego stanowisko wobec zgłaszanych w toku postępowania przez strony uwag, które to zostały poddane wnikliwej analizie przez organ. Powyższe znalazło swoje odzwierciedlenie w decyzji lokalizacyjnej, w której stosownie do treści art. 54 ww ustawy, prawidłowo wskazano rodzaj inwestycji, linie rozgraniczające teren inwestycji, a także warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, w zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji oraz wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich.

Trzeba mieć też na uwadze, jak wyżej już podniesiono, wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego stanowi etap wstępny w procesie inwestycyjnym i nie przesądza jeszcze o tym, że inwestycja zostanie w ogóle zrealizowana. Powyższą decyzję można porównać do decyzji w zakresie ustalenia warunków zabudowy, gdzie dopiero na kolejnym etapie postępowania administracyjnego, jakim jest wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, dokonywana jest konkretyzacja danej (przedmiotowej) inwestycji. Stąd też odnosząc się do zarzutów skargi podnieść należy, iż organ I instancji zadośćuczynił ustawowym ww obowiązkom. Decyzja bardzo dokładnie określa szereg warunków, których spełnieniu musi sprostać inwestor. W tym oczywiście, wbrew zarzutom skargi, kwestionowana decyzja określa wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, jednak w zakresie właściwym dla tego postępowania. Wymagania te zawierają ogólne, podstawowe informacje o działaniach jakie musi przedsięwziąć lub uwzględnić inwestor chcąc realizować planowane przedsięwzięcie, dla ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Ochrona ta jednak nie może być oceniana tak szeroko, jak będzie na kolejnym etapie postępowania inwestycyjnego - udzielenia pozwolenia na budowę. Jednocześnie jednak organ pierwszej instancji w punkcie 5 decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego zatytułowanym "wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich" ustalił, że inwestycja nie powinna pozbawiać osób trzecich dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z mediów i dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz nie może powodować hałasu, wibracji, zakłóceń elektromagnetycznych, zanieczyszczać powietrza, wód i gleby. Realizacja inwestycji nie może również zniszczyć istniejącego stanu zagospodarowania terenu nieruchomości sąsiednich, a w przypadku naruszenia zobowiązuje inwestora do przywróceniu stanu poprzedniego.

W kontekście powyższego zatem, w ocenie Sądu, zarzuty skargi należało uznać za chybione.

Stąd też Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji orzeczenia.