Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 970/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-08-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2010 r. sprawy ze skarg J.P. i J.S. na decyzje Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] [...] z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] [...] z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżone decyzje oraz utrzymane nimi w mocy decyzje [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] i z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] oraz nr [...]; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżących J.P. i J.S. kwotę 3251 (trzy tysiące dwieście pięćdziesiąt jeden) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzjami z dnia [...] marca 2010 r.:

1. nr [...] utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w P. z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej na J.P. i J.S.,

2. nr [...] utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w P. z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej na J.P.,

3. nr [...] utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w P. z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej na J.S.

Do wydania niniejszych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Podczas kontroli drogowej pojazdu marki [...] o nr rej. [...] w dniu [...] czerwca 2005 r. w miejscowości K. na drodze krajowej nr [...] stwierdzono wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek, i nieokazanie wykresówek lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu w danym okresie. Kontrolowanym pojazdem kierował W.S. Przeprowadzona kontrola drogowa została udokumentowana protokołem kontroli nr [...] z dnia [...] czerwca 2005 r.

Decyzją z dnia [...] października 2005 r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na J.S., J.P.oraz M.S. prowadzących działalność gospodarczą pod firmą: X s.c. karę pieniężną w łącznej wysokości 8200 zł. za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji oraz za nieokazanie wykresówek lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu podczas kontroli drogowej - za każdą wykresówkę. Decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał ww. decyzję w mocy.

Na powyższą decyzję strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Sąd ten wyrokiem z dnia 24 sierpnia 2006 r. sygn. Akt VIS.A./Wa 679/06 uchylił zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego.

W dniu [...] lutego 2009 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję nr [...] o nałożeniu na J.S., J.P. oraz M.S. prowadzących działalność gospodarczą pod firmą: X. s.c. karę pieniężną w łącznej wysokości 8200 zł.

Orzekający w postępowaniu odwoławczym Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W wyniku niniejszych czynności [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego:

1) decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] nałożył na J.P. i J.S., karę pieniężną w wysokości 200 zł. za nieokazanie wykresówek lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu podczas kontroli drogowej - za każdą wykresówkę,

2) decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] nałożył na J.P., karę pieniężną w wysokości 8000 zł. za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji,

3) decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] nałożył karę pieniężną na J.S. karę pieniężną w wysokości 8000 zł. za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji.

W odwołaniu od powyższych decyzji skarżący podnieśli, iż organ nie uwzględnił przy wydaniu decyzji wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 sierpnia 2006 r. W ocenie skarżącego organ wydał decyzje z pominięciem okoliczności, że zachodziła niezgodność w określeniu podmiotu, któremu zarzucono naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym w protokole z dnia [...] czerwca 2005 r. Protokół dotyczył bowiem podmiotu gospodarczego o nazwie Y s.c, podczas gdy zaskarżona decyzja dotyczy podmiotu gospodarczego o nazwie X s.c. W ocenie skarżącego zarówno w protokole jak i decyzji powinien być wskazany ten sam podmiot. Ponadto strona wskazuje, że brak było podstaw do nałożenia na nią kary pieniężnej za nieokazanie wykresówki za okres tygodnia poprzedzającego tydzień w którym przeprowadzono kontrolę, bowiem kierowca zatrudniony przez skarżących w tym tygodniu nie pracował. Wskazali również na treść art. 864 Kodeksu cywilnego, który przewiduje solidarną odpowiedzialność wspólników.

W wyniku rozpoznania odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzjami z dnia [...] marca 2010 r.:

1) nr [...] utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w P. z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej na J.P. i J.S. kary pieniężnej,

2) nr [...] utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w P. z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej na J.P. kary pieniężnej,

3) nr [...][...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w P. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej na J.S. kary pieniężnej.

W wymienionych decyzjach organ powołał między innymi przepisy art. 4, 6 i 92 ust. 1 pkt 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.). Organ uznał, że w przedmiotowym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do uznania, iż w chwili kontroli doszło do naruszenia przepisów prawa w zakresie obowiązku posiadania licencji na wykonywanie transportu drogowego oraz w zakresie nieokazania wykresówek lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu podczas kontroli drogowej - za każdą wykresówkę.

Odnosząc się natomiast do zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji organu I instancji, organ stwierdził, że protokół kontroli wskazywał, że podmiotami wykonującymi przewóz byli wspólnicy spółki cywilnej Y tj. J. S., J. P., M. S. W toku postępowania ustalono jednak, że podmiotami wykonującymi przewóz byli tylko J.S. i J.P. w związku z czym wyłącznie oni powinni posiadać licencje na wykonywanie transportu drogowego, również tylko oni są odpowiedzialni za nieokazanie wykresówek lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu w danym okresie.

Następnie skarżący złożyli trzy skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na każdą z decyzji, w których zarzucili naruszenie prawa przez błędną interpretację i wadliwe zastosowanie przepisów art.: 74 ust. 1, 75 pkt 1, 87 ust. 1 pkt 2 i ust. 1a oraz 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004r. Nr 204 poz. 2088 z późn. zm.) w związku z przepisami art.: 7, 8, 77, 130 i 139 kpa oraz wnieśli o ich uchylenie, a także o uchylenie, poprzedzających je decyzji organu I instancji. Jednocześnie wnieśli o wspólne rozpoznanie wszystkich trzech skarg.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), dalej cyt. p.p.s.a. Jednocześnie Sąd połączył wszystkie trzy skargi do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia na mocy art. 111 § 1 p.p.s.a.

Rozpoznając skargi w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że zasługują one na uwzględnienie.

Przedmiotem skarg są trzy decyzje administracyjne Głównego Inspektora Transportu Drogowego, które zostały wydane w wyniku i w oparciu o jedną kontrolę drogową. Powyższe ustalono podczas kontroli drogowej pojazdu w dniu [...] czerwca 2005 r. w miejscowości K. na drodze krajowej nr [...]. Przeprowadzona kontrola drogowa została udokumentowana jednym protokołem kontroli.

Zaskarżonymi decyzjami nałożono trzy różne kary na trzy różne podmioty za ten sam czyn o łącznej wysokości 16200 złotych. Tymczasem zgodnie z art. 92 ust. 1 pkt 2 i 6 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne nie przestrzegając lub naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów ustawy o czasie pracy kierowców lub wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych.

W ocenie Sądu, ustalenia protokołu kontroli stanowią podstawę do wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenia stwierdzone w trakcie kontroli drogowej przeprowadzonej w danym miejscu, o określonej godzinie, w odniesieniu do konkretnego pojazdu, kierującego etc. Natomiast decyzja o nałożeniu kary kończy postępowanie administracyjne w sprawie nałożenia kary za stwierdzone protokołem kontroli naruszenia. Oczywistym jest więc, że przepis art. 92 ust. 2 u.t.d. należy odczytywać w całości, co oznacza, że sformułowanie "podczas jednej kontroli" odnosi się do maksymalnej wysokości kary, na którą składają się kary jednostkowe za poszczególne naruszenia stwierdzone protokołem kontroli, który to dokument kończy czynności kontrolne przeprowadzane na drodze. Dodatkowo Sąd uznał, że podkreślenia wymaga fakt, że w trakcie jednej kontroli jest nakładana zawsze jedna kara pieniężna. Niezależnie od stwierdzonej liczby naruszonych przepisów, będzie to jedna sprawa administracyjna, załatwiana jedną decyzją administracyjną, określającą jedną karę pieniężną, na którą składają się kary za poszczególne naruszenia (suma kar). Będzie ona jednak wynosić zawsze maksymalnie 15 000 złotych.

W ocenie Sądu organ odwoławczy dopuścił się naruszenia art. 92 ust. 2 pkt 1 u.t.d. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Jeśli organ uznał, że miało miejsce naruszenie przepisów wymienionej ustawy, winien ustalić podmiot odpowiedzialny za to naruszenie i wymierzyć mu karę w odpowiedniej, w przewidzianej w prawie wysokości, to jest w granicach maksymalnej wysokości określonej w art. 92 ust. 2 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym.

Rozpatrując ponownie sprawę nałożenia kary pieniężnej, Główny Inspektor Transportu Drogowego uwzględni ocenę prawną i wskazania zawarte w niniejszym wyroku i wyda stosowną decyzję mieszczącą się w katalogu określonym w art. 92 ust. 2 pkt 1 u.t.d.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji.

O wstrzymaniu wykonania uchylonej decyzji, do czasu uprawomocnienia wyroku, Sąd orzekł na zasadzie art. 152 p.p.s.a. a o zwrocie kosztów postępowania na podstawie art. 200 i 205 § 2 i 3 p.p.s.a. oraz § 18 pkt 1 lit. a) w związku z § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348).