Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SO/Wr 21/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2019-09-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Grzywna w trybie p.p.s.a.
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: *Wymierzono organowi grzywnę z art. 55 p.p.s.a.
Powołane przepisy: article: Dz..U. Nr 0 z 2018r., poz.1302, Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postepwaniu przed sądami administracyjnymi-tekst jednolity, art.1 w zw. z art.154 par.6 p.p.s.a. oraz art.200 w zw. z art.64 par.3 p.p.s.a.
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 9 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. F. o wymierzenie grzywny Burmistrzowi Gminy M. za nieprzekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: I. wymierzyć Burmistrzowi Gminy M. grzywnę w kwocie 2.000 (słownie: dwa tysiące) złotych; II. zasądzić od Burmistrza Gminy M. na rzecz wnioskodawcy kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] maja 2019 r., nr [...], nadanym w dniu [...] czerwca 2019 r. w placówce pocztowej operatora wyznaczonego, Burmistrz Gminy M. (dalej organ) przekazał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę D. F. (dalej strona, skarżąca lub wnioskodawca) na bezczynność tegoż organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek strony z dnia [...] lutego 2019 r. dotyczący schematu organizacyjnego Urzędu Miejskiego w M., w tym zatrudnienia oraz otrzymywanych przez pracowników Urzędu wynagrodzeń, premii i nagród. Powyższa skarga została zarejestrowana pod sygnaturą IV SAB/Wr 114/19.

W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 6 czerwca 2019 r., pismem z dnia 11 czerwca 2019 r. wezwano organ do nadesłania w terminie 4 dni odpowiedzi na skargę wraz z uporządkowanymi, kompletnymi i trwale zespolonymi aktami sprawy.

Z uwagi na brak reakcji organu na powyższe wezwanie , w dniach 3 lipca 2019 r. oraz 24 lipca 2019 r. ponownie wezwano organ do udzielenia odpowiedzi na skargę i nadesłania akt sprawy w terminie 7 dni, pod rygorem uznania jego bezczynności w tym zakresie za rażące naruszenie ustawowych obowiązków i poinformowania właściwych organów nadzoru, a także przyjęcia za prawdziwe twierdzeń zawartych w skardze. W kolejnych wyznaczonych terminach organ również nie wykonał powyższego wezwania.

W piśmie z dnia 8 lipca 2019 r. skarżąca sformułowała wniosek o wymierzenie organowi grzywny w wysokości wynikającej z obowiązujących przepisów z tym uzasadnieniem, że organ nie nadesłał odpowiedzi na skargę oraz akt administracyjnych .

W wykonaniu zarządzenia z dnia 6 sierpnia 2019 r., pismem z dnia 7 sierpnia 2019 r., wezwano organ do udzielenia w terminie 7 dni odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny. W wyznaczonym terminie organ nie zajął żadnego stanowiska w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 55 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tj. Dz.U. z 2018 r poz. 1302 ze zm. ) dalej p.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6.

Przesłanką obligatoryjną do zastosowania grzywny jest więc uchybienie przez organ obowiązkom wynikającym z art. 54 § 2 p.p.s.a. Stosownie do jego treści organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, przekazuje ją wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Przy czym w sprawach dotyczących udostępnienia informacji publicznej, wypełnienie wskazanego obowiązku powinno nastąpić - stosownie do art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 ze zm., dalej u.d.i.p.) - w terminie piętnastu dni od dnia otrzymania skargi. Przy czym wskazać należy , że niezastosowanie się do obowiązków określonych w cytowanym przepisie wystąpi zarówno w przypadku niepodjęcia przez organ administracji publicznej wszystkich wymaganych czynności, jak i w sytuacji ograniczenia się przez ten organ do wykonania tylko niektórych z nich, np. przekazania sądowi skargi i odpowiedzi na skargę, ale bez akt sprawy (zob. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Komentarz do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Kraków 2006, s. 145, a także postanowienia WSA w Poznaniu z dnia 23 września 2009 r., sygn. akt III SO/Po 7/09 oraz WSA w Warszawie z dnia 9 października 2018 r., sygn. akt II SO/Wa 30/18, dostępne - podobnie jak wszystkie orzeczenia przywołane w niniejszym uzasadnieniu - na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z akt sprawy wynika, że skarga dotycząca zarzucanej organowi bezczynności

w zakresie udostępnienia informacji publicznej została do niego wniesiona w dniu

30 kwietnia 2019 r. Zatem piętnastodniowy termin na jej przekazanie do sądu administracyjnego upływał z dniem 15 maja 2019 r. We wskazanym terminie organ nie przesłał jednak wniesionej skargi, czyniąc to dopiero w dniu 4 czerwca 2019 r.

Co istotniejsze jednak, przekazując skargę tutejszemu Sądowi, organ nie dołączył odpowiedzi na skargę, ani akt administracyjnych sprawy, do czego obligował go powołany powyżej art. 54 § 2 p.p.s.a. Co więcej organ nie dokonał powyższych czynności pomimo trzykrotnych wezwań wystosowanych do niego w dniach 11 czerwca 2019 r., 3 lipca 2019 r. oraz 24 lipca 2019 r. Takie postępowanie organu świadczy o rażącym naruszeniu obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa i winno spotkać się z adekwatną reakcją Sądu w postaci uwzględnienia żądania wymierzenia organowi grzywny.

Zgodnie z art. 55 § 1 w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a., grzywna może zostać wymierzona do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Jak wynika z obwieszczenia Prezesa GUS z dnia 19 lutego 2019 r., opublikowanego

w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej Monitor Polski z dnia 20 lutego

2019 r. pod poz. 201, przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej w 2018 r. wyniosło 4003,88 złotych. Wobec tego maksymalna wysokość grzywny kształtuje się na poziomie 40.038,80 złotych. Zauważyć przy tym należy,

że ustawodawca nie przewidział jej dolnej granicy oraz nie określił dyrektyw jej wymierzania, pozostawiając decyzję w tym zakresie sądowi.

W rozpatrywanej sprawie na wysokość wymierzonej grzywny w kwocie 2.000 złotych miała wpływ okoliczność, że do momentu wydania niniejszego postanowienia organ nie przekazał odpowiedzi na skargę oraz akt administracyjnych sprawy, ani nie zajął jakiegokolwiek stanowiska w tym zakresie, co wskazuje na celowe ignorowanie wezwań tutejszego Sądu.

Organ winien również wziąć pod uwagę, że wymierzenie grzywny uzależnione jest od pozostawania w zwłoce w realizacji obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 21 pkt 1 u.d.i.p. oraz istnienia stosownego wniosku skarżącej. Oznacza to, że w przypadku niezastosowania się do nakazu przekazania skargi do sądu wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, grzywna może zostać wymierzona ponownie, aż do osiągnięcia swojego celu. Jej celem jest bowiem zarówno ukaranie organu za brak jego aktywności w realizacji spoczywających na nim obowiązków ustawowych, jak i zmobilizowanie go do ich wykonania w sytuacji, gdy tego jeszcze nie uczynił (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 września 2014 r., sygn. akt I OZ 759/14 oraz postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 6 sierpnia 2014 r., sygn. akt

II SA/Go 7/14).

Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 55 § 1 w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w punkcie I sentencji niniejszego postanowienia.

Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania, zawarte w punkcie II sentencji, wynika z art. 200 w związku z art. 64 § 3 p.p.s.a.