Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SAB/Sz 40/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2015-05-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Prezes Sądu
Treść wyniku: Zobowiązano organ do rozpoznania wniosku
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 8, art. 149 par. 1, art. 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 8 ust. 3, art. 13 ust. 2
journal: Dz.U. 2014 poz 782
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.), Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Teresa Zauerman, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 maja 2015 r. sprawy ze skargi B. W. na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w G. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Prezesa Sądu Rejonowego w G. do załatwienia wniosku skarżącego B. W. z dnia 24 lutego 2015 r. w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt wraz z prawomocnym wyrokiem, II. stwierdza, iż bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w G. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. oddala wniosek o wymierzenie organowi grzywny, IV. zasądza od Prezesa Sądu Rejonowego w G. na rzecz skarżącego B. W. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] r. B. W. złożył skargę na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w G. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w postaci dokumentacji przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpień, stanowisk, wniosków i opinii podmiotów ją przeprowadzających, dotyczących kontroli przeprowadzonych w Sądzie Rejonowym w G. w latach 2013 i 2014, wnosząc o zobowiązanie organu do załatwienia sprawy zgodnie ze złożonym wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej z dnia 24 lutego 2015 r., oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, iż w dniu 24 lutego 2015 r.,

na podstawie art. 61 Konstytucji RP oraz art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 782, dalej: u.d.i.p.), złożył do Prezesa Sądu Rejonowego w G. wniosek o udostępnienie informacji publicznej w wyżej podanym zakresie. Wniosek został złożony za pośrednictwem Elektronicznej Platformy Usług Administracji Publicznej (ePUAP) - Skrytka odbiorcza: /[...]. Wnioskodawca otrzymał Urzędowe Poświadczenie Przedłożenia (identyfikator poświadczenia: [...][).

Treścią wniosku było udostępnienie dokumentacji przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpień, stanowisk, wniosków i opinii podmiotów ją przeprowadzających, czyli informacji publicznych, o których stanowi art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret drugie u.d.i.p., dotyczących kontroli przeprowadzonych w Sądzie Rejonowym w G. w latach 2013 i 2014.

Do dnia złożenia niniejszej skargi informacja publiczna nie została wnioskodawcy udostępniona, pomimo upływu terminu określonego w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Tym samym Prezes Sądu Rejonowego w G. pozostaje w bezczynności.

Informacja, objęta przedmiotem wniosku, jest informacją publiczną, o czym świadczy umieszczenie jej w katalogu ujętym w art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret drugie u.d.i.p. W świetle art. 8 ust. 3 zd. 1 u.d.i.p. istnieje obowiązek udostępnienia tych informacji w Biuletynie Informacji Publicznej, wobec czego Prezes Sądu Rejonowego

w G. pozostaje w bezczynności w przedmiocie zrealizowania wniosku

o udostępnienie informacji publicznej, a nadto nie wypełnia wskazanego ustawowego obowiązku.

Zgodnie z art. 8 ust. 3 zd. 2 u.d.i.p. istnieje obowiązek sądu udostępniania

w Biuletynie Informacji Publicznej informacji, o które zwrócono się przedmiotowym wnioskiem.

W odpowiedzi na skargę z dnia [...] r. Prezes Sądu Rejonowego

w G. wniósł o umorzenie postępowania, ewentualnie o oddalenie skargi. Wskazał, iż choć wniosek B. W. został wysłany do Prezesa Sądu Rejonowego w G. 24 lutego 2015 r. drogą elektroniczną, to odebrany został faktycznie (tj. informacja o jego istnieniu dotarła do pracownika Sądu) dopiero w dniu 23 marca 2015r. Opóźnienie wynikało przede wszystkim z ingerencji Ministerstwa Administracji i Cyfryzacji w system skrzynek odbiorczych Sądu na platformie ePUAP (założenie dodatkowego składu dokumentów - "składu_ESP"), o której Sąd nie został poinformowany, choć zgodnie z deklaracją zawartą na stronie internetowej ePUAP, Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji miało o takich zmianach informować każdy podmiot publiczny, który w skład_ESP wyposażyło, zaś materiały informacyjne

o planowanych reformach - także w tym zakresie - wskazywały, że informacja taka zostanie przekazana (wraz z odpowiednimi instrukcjami) na miesiąc przed dokonanymi zmianami.

Zgodnie z § 8 ust. 2 Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 14 września 2011 r. w sprawie sporządzania i doręczania dokumentów elektronicznych oraz udostępniania formularzy, wzorów i kopii dokumentów elektronicznych (Dz. U. z 2011 r., nr 206, poz. 1216 ze zm.) utworzenie elektronicznej skrzynki podawczej na ePUAP oznacza upoważnienie ministra właściwego do spraw informatyzacji do obsługi doręczeń za pomocą ePUAP do pomiotu posiadającego taką skrzynkę, w związku z czym Sąd nie ma żadnego wpływu na kształt i organizację przyjmowania korespondencji w skrzynce elektronicznej i liczyć może jedynie na przekazywanie mu bez zbędnej zwłoki informacji o potencjalnych zmianach przez administrującego korespondencją Ministra Administracji i Cyfryzacji. Ministerstwo wspomnianych informacji nie przekazało wtedy, gdy zmieniało system Elektronicznych Skrzynek Podawczych, a obecnie, mimo podjętych w tym celu przez Sąd działań, brak jest doprecyzowania okoliczności i czasu w jakim dokonano zmian.

Wniosek B. W. został doręczony do tzw. składu ESP, o którego powstaniu Sąd nie miał informacji, a nie do domyślnego składu dokumentów, który jest regularnie kontrolowany przez osobę upoważnioną do odbioru korespondencji kierowanej na adres internetowy Sądu. W związku z tym istnienie pisma stało się wiadome Prezesowi Sądu Rejonowego w G. dopiero w dniu 23 marca 2015 r., po tym jak w dniu 20 marca 2015r wpłynęła adresowana do Sądu skarga B. W. na bezczynność organu. Mając świadomość poważnego opóźnienia w stosunku do daty złożenia wniosku, bez zbędnej zwłoki podjęto odpowiednie działania w celu ustalenia treści wniosku i możliwości realizacji.

Po dokonaniu właściwych ustaleń, skierowano do wnioskodawcy pismo informacyjne (wnioskodawca zrezygnował z doręczania mu korespondencji drogą elektroniczną) w którym wskazane zostało, że ze względu na dużą liczbę kontroli przeprowadzonych w podanym przez skarżącego okresie (było ich ponad 20 w latach 2013-2014) i obszerność dokumentów z nimi związanych, zrealizowanie wniosku w formie przezeń wskazanej napotka nadmierne trudności. W piśmie zaproponowana została inna forma udostępnienia informacji. Wnioskodawca został także poinformowany o konieczności wydłużenia terminu realizacji wniosku. W związku z powyższym skarżący został wezwany do doprecyzowania zakresu wniosku i przedstawienia stanowiska co do formy doręczenia żądanych informacji.

Dalej Prezes Sądu Rejonowego w G. stwierdza, iż oceniając realnie czas potrzebny na przekazanie korespondencji w formie papierowej, termin w jakim wnioskodawca będzie mógł się wypowiedzieć w tym przedmiocie upłynie już po przedłożeniu odpowiedzi na skargę, zaś jedyny realny czas przekazania żądanych informacji upłynie po rozpoznaniu skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.

W zależności od decyzji skarżącego dokonane zostaną czynności związane ze skompletowaniem, anonimizacją i doręczeniem stosownych dokumentów bądź postępowanie w przedmiocie analizowanego wniosku zostanie umorzone.

Opisane powyżej czynności podjęte przez Sąd świadczą o dołożeniu odpowiedniej - w zaistniałej sytuacji - staranności przy realizacji wniosku skarżącego. Działania Sądu nie mogą w żadnym wypadku zostać ocenione jako rażąco naruszające prawo, wobec czego uzasadniają w pełni wniosek o umorzenie postępowania w przedmiocie skargi na bezczynność.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje :

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi na podstawie (Dz. U. z 2012 r.

poz. 270 ze zm.; dalej P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w tej ustawie. Kontrola ta obejmuje także orzekanie w sprawie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w § 2 pkt 1-4a, tj. w sprawach czynności

z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Taką czynnością jest też udostępnienie informacji publicznej w trybie określonym ustawą z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Nie ulega wątpliwości, iż Prezes Sądu Rejonowego w G. jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej, bowiem jest organem władzy sądowniczej, a tym samym mieści się w pojęciu organów władzy publicznej w rozumieniu art. 61 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Kwestia ta nie jest w niniejszej sprawie sporna.

Bezsporne jest też, iż informacja, o którą skarżący dnia 24 lutego 2015 r. zwrócił się do Prezesa Sądu Rejonowego w G., stanowi informację publiczną i to podlegającą z mocy art. 8 ust. 3 u.d.i.p. udostępnieniu w Biuletynie Informacji Publicznej. Organ obowiązku tego do dnia wydania niniejszego wyroku nie wykonał ani nie udostępnił skarżącemu informacji we wskazanej przez niego formie, naruszając przez to termin, o którym mowa w art. 13 ust. 2 u.d.i.p.

Taką sytuację należy zakwalifikować jako bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej.

Na kwalifikację tę nie mają wpływu podniesione w odpowiedzi na skargę problemy z platformą e-PUAP. Zresztą nawet gdyby przyjąć, że wniosek

o udostępnienie informacji publicznej dotarł do organu dnia 23 marca 2015 r. to do dnia wydania niniejszego wyroku również upłynął termin zakreślony w art. 13 ust. 2 u.d.i.p.

W tej sytuacji brak jest podstaw do umorzenia przez Sąd postępowania

w sprawie bezczynności organu w zakresie udzielenia informacji publicznej, a tym bardziej do oddalenia skargi.

Powyższy bezsporny stan faktyczny jednoznacznie wskazuje na pozostawanie przez organ w bezczynności. W tej sytuacji należało na podstawie art. 149 P.p.s.a. zobowiązać organ do rozpatrzenia wniosku skarżącego o udzielenie informacji publicznej we wskazanym przez wnioskodawcę formie w oparciu o przepisy przedmiotowej ustawy.

Podniesione w odpowiedzi na skargę okoliczności, które w ocenie Sądu są wiarygodne i częściowo usprawiedliwiają zwłokę w załatwieniu wniosku stanowią podstawę do uznania, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. O rażącym naruszeniu prawa w tym zakresie można byłoby mówić w przypadku dużej i całkowicie nieuzasadnionej okolicznościami sprawy zwłoki w wykonaniu czynności nakazanej prawem. W niniejszej sprawie sytuacja taka nie zachodził, a organ deklaruje pełną wolę realizacji wniosku.

Orzeczenie w tym zakresie jest wymagane przez art. 149 § 1 P.p.s.a.

Orzeczenie w pkt III oparto na art. 200 P.p.s.a.