Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Wr 987/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2004-04-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 633  Zatrudnienie i sprawy bezrobocia
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Teresa Cisyk-spr. sędziowie: sędzia NSA Roman Ciąglewicz asesor sądowy Marta Wojciechowska Protokolant: ref. staż. Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2004 r. sprawy ze skargi G. P. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) orzeka, że zaskarżone postanowienie w całości nie może być wykonane,


UZASADNIENIE

Starosta Powiatu w K., decyzją z dnia [...], nr [...], na podstawie art.13 ust.3 pkt.5 i art. 6 pkt. 6lit.a ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnianiu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 1997r. Nr 25, po.128 ze zm.), orzekł o utracie przez G. P., statusu osoby bezrobotnej z dniem 21 grudnia 2000r. W uzasadnieniu organ podał motywy podjęcia w/w decyzji. Wskazał, że powodem było nie stawienia się G. P., w Powiatowym Urzędzie Pracy w K., w wyznaczonym terminie oraz nie powiadomienia w ciągu 5 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Ponadto w uzasadnieniu zostało zawarte pouczenie, że odzyskanie statusu bezrobotnego może nastąpić po upływie co najmniej 3 miesięcy od dnia niestawiennictwa w Powiatowym Urzędzie Pracy, w wyniku ponownej rejestracji.

G. P. pismem z dnia 21 lutego 2001r., zwrócił się do organu o wydanie odpisu powyższej decyzji, z powodu braku jej doręczenia oraz zamiaru złożenia odwołania. W dniu 27 lutego 2001r., potwierdził odbiór decyzji, pozbawiającej go statusu bezrobotnego.

Od powyższej decyzji, w dniu 28 lutego 2001r. G. P. wniósł odwołanie. Wywodził, że rzekoma niemożność doręczenia mu decyzji w sprawie pozbawienia statusu bezrobotnego, jest iluzoryczna, bowiem w okresie od 10 do 23 stycznia 2001r., był w siedzibie Powiatowego Urzędu Pracy pięciokrotnie i nikt go nie informował, że posiada do odbioru awizowaną decyzję. Przywołał daty oraz okoliczności, które były powodem jego obecności w tym Urzędzie.

Wojewoda [...], postanowieniem z dnia [...], nr [...], wydanym na podstawie art. 134 kpa stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu, organ odwoławczy wskazał, że pracownik Powiatowego Urzędu Pracy, w dniu 16 stycznia 2001r. zostawił G. P. zawiadomienie o konieczności odbioru decyzji z dnia [...], ponieważ nie zastał adresata w mieszkaniu. W dniu 17 stycznia 2001r. decyzja ta została złożona w sekretariacie urzędu pracy. Po upływie siedmiu dni, tj. dnia 23 stycznia 2001r. decyzję uznano za doręczoną, na zasadzie art. 44 kpa. Organ wywiódł, że odwołanie od powyższej decyzji, którą strona otrzymała w trybie tzw. doręczenia zastępczego w dniu 23 stycznia 2001r., zostało wniesione dnia 28 lutego 2001r., a więc po upływie 14 dniowego terminu przewidzianego w art. 129 § 2 kpa, do dokonania tej czynności.

W skardze na powyższe postanowienie, G. P. wniósł o jego uchylenie i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Oświadczył, że nie było uchybienia terminu do wniesienie odwołania z art.. 129 § 2 kpa. Zarzucił Powiatowemu Urzędowi Pracy w K., naruszenie art. 42 kpa, bowiem nie doręczono mu decyzji podczas jego obecności w tym Urządzie. Zaznaczył, że nie było przeszkód, aby w okresie przyjętego przez organ, trwania tzw. doręczenia zastępczego wręczyć mu decyzji, w przypadku, gdy w wyliczonych dniach przebywał w Urzędzie.

W odpowiedzi na skargę, Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentacje przywołaną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie odnotować trzeba, że skoro skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r., to w oparciu o art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), sprawa podlega rozpoznaniu przez właściwy wojewódzki sad administracyjny.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzygają spory kompetencyjne i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa wyżej, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1§ 2).

Przedmiotem skargi jest kwestionowanie przez G. P., przyjętego stanowiska przez organ odwoławczy, w zaskarżonym postanowieniu, o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...], doręczonej skarżącemu w dniu 23 stycznia 2001r.poprzez zastosowanie instytucji z art. 44 kpa, nazwanej przez organ, doręczeniem zastępczym. Dla zasadności zarzutu skargi należało dokonać oceny czynności organu, w zakresie doręczenia przywołanej wyżej decyzji. Aby przyjąć stanowisko, w zakresie naruszenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji administracyjnej, staje się koniecznym rozważenie skuteczności jej doręczenia, czyli oceny, że nastąpiło prawidłowe doręczenie zaskarżonej decyzji adresatowi, zgodnie z przepisami kpa.

W aktach sprawy, brak jest dokumentu nadania decyzji, bowiem organ I instancji oświadczył, co należy przyjąć w sprawie za bezsporną okoliczność, iż doręczeń dokonuje za pomocą swoich pracowników. Taka możliwość wynika z zasady oficjalności doręczeń (art.37kpa). Informacja o sposobie doręczenia decyzji, znajduje się w pismach organu I instancji; nr [...], z dnia 7 lutego 2001r. oraz nr [...], z dnia 27 lutego 2001r. W przywołanych pismach, stanowiących odpowiedzi na interwencję skarżącego, zawarte są stwierdzenia następującej treści: "awizowano w miejscu zamieszkania Pana w dniu 16.01.2001r., zostawiając zawiadomienie o 7 dniowym terminie jej odbioru." Organ powołując się na art. 44 kpa dodał, że decyzja zgodnie z cyt. przepisem została złożona w sekretariacie Powiatowego Urzędu Pracy w K., a po upływie 7 dniowego okresu oczekiwania, w dniu 23 stycznia 2001r.,w związku z jej nieodebraniem przez skarżącego, została uznana jako doręczona z tą datą. Ponadto, w przedłożonej przez Wojewodę [...], kserokopii decyzji, widnieje na niej adnotacja o awizowaniu w dniu 16 stycznia 2001r. oraz o zwrocie do sekretariatu w dniu 17 stycznia 2001r. Należy podkreślić, że w sprawie była wyłącznie ta, opisana wyżej próba doręczenia decyzji skarżącemu.

Stosownie do art. 44 kpa, którego zastosowanie kwestionuje skarżący, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 kpa, pismo składa się na okres 7 dni w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy, a zawiadomienie o tym umieszcza się na drzwiach mieszkania adresata, w tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia tego okresu.

Jeżeli w rozpoznawanej sprawie, organ odwoławczy, za podstawę ustaleń w przyjął znajdujące się w aktach sprawy przywołane pisma oraz adnotację na decyzji o jej awizowaniu, to dokumenty te nie określają przebiegu i sposobu doręczenia. W aktach sprawy brak jest dokumentu, który winien być wypełniony wobec nie zastania adresata w jego mieszkaniu z zaznaczeniem sposobu umieszczenia zawiadomienia i informacji o miejscu odbioru przesyłki, w tym przypadku decyzji. Ponieważ nie można wywieźć, jak działał doręczający pracownik organu, od którego pochodziła decyzja, stąd brak podstaw do uznania fikcji prawnej doręczenia pisma, w trybie art. 44 kpa. Podobne stanowisko zawiera teza wyroku NSA z 28 czerwca 2001r., II SA 2871/00, poz. LEX nr 53460. Przepis art. 44 kpa, może być zastosowany tylko wtedy, gdy nie można dokonać doręczenia właściwego (art. 42), ani zastępczego (art. 43), a adresat nie jest osobą nie znaną z miejsca pobytu. Skarżący był osobą znaną z miejsca zamieszkania, co potwierdza obszerna korespondencja organu ze skarżącym. W ocenie Sądu organ odwoławczy z naruszeniem dyspozycji przepisu art. 44 kpa, ustalił termin doręczenia decyzji skarżącemu, który stał się podstawą do wydania zaskarżonego postanowienia.

Z tych przyczyn zaskarżone postanowienie jako naruszające przepisy proceduralne w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na mocy art. 145 § 1 pkt. 1 lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), podlegało uchyleniu.