Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1298/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-01-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargi
Powołane przepisy: article: art. 90 ust 3d
journal: Dz.U. 1991 nr 95 poz 425
law: Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty.
article: art. 252 ust 1 pkt 1, ust 5, ust 6 pkt 1
journal: Dz.U. 2013 poz 885
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Kr 1298/16 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 stycznia 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Piotr Głowacki, Sędziowie: WSA Paweł Dąbek (spr.), WSA Urszula Zięba, Protokolant st. sekretarz: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2017 r., sprawy ze skarg Centrum "Ż" Sp. z o.o. w Ł., na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 30 sierpnia 2016 r. Nr [...],[...] i [...], w przedmiocie zwrotu dotacji, , , - s k a r g i o d d a l a -,


UZASADNIENIE

Decyzjami z dnia 30 sierpnia 2016r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzje Starosty N. z dnia 26 kwietnia 2016r. nr [...]. Na mocy wymienionych decyzji organ I instancji, działając na zasadzie art. 104 § 1 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016r., poz. 23, dalej: "k.p.a."), art. 252 ust. 1 pkt 1, ust. 5 i ust. 6 pkt 1 w zw. z art. 60 pkt 1, art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013r. poz. 885 ze zm.) orzekł o zwrocie przez Centrum "Ż" sp. z o. o. (dalej: strona skarżąca) z siedzibą w Łodzi:

- jako organu prowadzącego Policealną Szkołę [...] "Ż"

w N, środków z dotacji otrzymanej w 2012r. w kwocie 20.815,29 zł udzielonej przez Powiat N.;

- jako organu prowadzącego Policealną Szkołę [...] "Ż" w N., zwrot środków z dotacji otrzymanej w 2012r. w kwocie 19.911,24 zł, udzielonej przez Powiat N;

- jako organu prowadzącego Policealną Szkołę [...] "Ż" w N., zwrot środków z dotacji otrzymanej w 2012r. w kwocie 11.697,30 zł, udzielonej przez Powiat N..

Ponadto, organ I instancji określił obowiązek zwrotu odsetek od wymienionych kwot, liczonych jak od zaległości podatkowych, począwszy od terminów wskazanych w tych decyzjach.

W uzasadnieniach organ l instancji powołał się na przeprowadzone postępowania kontrolne, w których stwierdzono wykorzystanie środków finansowych niezgodne

z przeznaczeniem. Doręczone dyrektorowi w/w szkoły wnioski pokontrolne nie zostały zrealizowane, w związku z czym organ wszczął w tych sprawach postępowanie administracyjne. W oparciu o dokumenty pozyskane w czasie kontroli, organ ustalił, iż w 2012r. wyżej wskazane szkoły przy organizacji procesu dydaktycznego korzystały z pomocy podmiotu zewnętrznego, tj. K. sp. z o.o. w Ł. Współpraca ta realizowana była w oparciu o odpłatne umowy (zawarte pomiędzy stroną skarżącą, a w/w spółką K.), których przedmiotem była kompleksowa usługa w zakresie organizacji procesu dydaktycznego, poprzez zapewnienie stałej oraz bieżącej obsługi szkoły i jej dyrektora w zakresie zapewnienia warunków jej działania, obsługi administracyjno-prawnej i wspomagania w kwestii realizacji zadań dydaktycznych, w szczególności zapewnienie szkole bazy lokalowej, kadry nauczycielskiej, obsługę rekrutacji pracowników szkoły i jej kadry dydaktycznej, opracowanie i weryfikację umów dla szkoły, zapewnienie szkole wszelkiej infrastruktury potrzebnej do jej funkcjonowania. Ponadto organizację procesu rekrutacji słuchaczy, pełnej i kompleksowej obsługi organizacyjnej, kadrowej i administracyjnej szkoły, zapewnienie obsługi finansowej, bieżącego wsparcia pracowników szkoły w zakresie obowiązujących przepisów prawa oświatowego, w szczególności w zakresie prowadzenia dokumentacji szkolnej, bieżącego wsparcia procedur dydaktycznych, w tym ich weryfikacji. Koszty realizacji usług na rzecz szkoły organ prowadzący sfinansował z dotacji otrzymanej z Powiatu N. na rok 2012 w kwocie odpowiednio 20.815,29 zł (udokumentowanej w oparciu o 11 faktur, w kwocie 19.911,24 zł (udokumentowanej w oparciu o 11 faktur) i w kwocie 11.697,30 zł (udokumentowanej również w oparciu o 11 faktur).

Starosta wskazał, że wydatki na usługi w zakresie procesu dydaktycznego

w szkołach, które były wykonywane przez firmę zewnętrzną nie spełniały kryteriów wynikających z art. 90 ust. 3d ustawy z dnia 7 września 1991r. o systemie oświaty (u.s.o.) w brzmieniu obowiązującym w okresie, którego dotyczyły dotacje, czyli

w roku 2012. Przepis ten stanowił wówczas, że dotacje, o których mowa w ust. 1a-3b są przeznaczone na dofinansowanie realizacji zadań szkoły lub placówki

w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. Natomiast, jak wynika z przepisu art. 5 ust. 7 ww. ustawy, do zadań organu prowadzącego szkołę należy zapewnienie bezpiecznych i higienicznych warunków nauki, co jest równoznaczne z zapewnieniem odpowiedniej bazy lokalowej oraz zapewnieniem wszelkiej infrastruktury potrzebnej

do funkcjonowania szkoły. Obsługa rekrutacji pracowników i słuchaczy, przygotowanie i weryfikacja umów, zapewnienie obsługi finansowej szkoły, bieżące wsparcie pracowników szkoły w zakresie obowiązujących przepisów prawa oświatowego, należy do obowiązków organu prowadzącego szkołę, z tej racji, że wszystkie te czynności związane są z zapewnieniem prawidłowej obsługi administracyjnej i organizacyjnej szkoły i jako takie nie są związane z kształceniem, wychowaniem i opieką, lecz z działalnością organu prowadzącego szkołę. Organ l instancji stwierdził, że wyraźne rozdzielenie w przepisach ustawy

o systemie oświaty (w brzmieniu obowiązującym w okresie, którego dotyczyły dotacje), zadań należących do organu prowadzącego (art. 5 ust. 7) od zadań podlegających dofinansowaniu z dotacji (art. 90 ust. 3d), przesądził o niezasadności stanowiska organu prowadzącego szkołę w zakresie możliwości wykorzystania dotacji na pokrycie wydatków związanych z realizacją zadań, które do niego należą. Wskazano, że możliwość taką, ustawodawca dopuścił dopiero od 31 marca 2015 r. - zmieniony z tą datą przepis art. 90 ust. 3d u.s.o., pozwala na sfinansowanie z dotacji również wydatków związanych z realizacją zadań organu prowadzącego, o których mowa w art. 5 ust. 7 w/w ustawy. Na poparcie swojego stanowiska, organ powołał orzecznictwo sądów administracyjnych (wyrok WSA

w Krakowie z 12 grudnia 2012r., sygn. akt l SA/Kr 1304/12 oraz z dnia 8 stycznia 2015r., sygn. akt 1601/14 i WSA w Białymstoku z 13 lutego 2013r., sygn. akt l SA/Bk 130/13). Wobec powyższych okoliczności, uwzględniając linię orzeczniczą, Starosta uznał, że kwestionowane wydatki zostały wykorzystane niezgodnie

z celem dotacji określonym w art. 90 ust. 3d ustawy o systemie oświaty

w brzmieniu obowiązującym do 31 marca 2015r., a tym samym niezasadnie zostały rozliczone z dotacji. Terminy początkowe naliczania odsetek od dotacji wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem, pobranych w nadmiernej wysokości oraz niewykorzystanych w 2012r. ustalone zostały w oparciu odpowiednio o art. 252 ust. 1 pkt 1, ust. 5 i 6 ustawy o finansach publicznych (dotacja wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem).

W odwołaniach od ww. decyzji spółka zarzuciła wydanie ich z naruszeniem:

1.) art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i niezamieszczenie

w decyzjach uzasadnienia faktycznego i prawnego, w szczególności:

niewyjaśnieniu zastosowania art. 90 ust. 3d u.s.o.do stanu faktycznego spraw,

powołanie się w treści uzasadnień decyzji na art. 90 ust. 3d u.s.o., w sytuacji, gdy nie został wskazany, jako podstawa prawna wydanych rozstrzygnięć,

c) brak wskazania konkretnych postanowień uchwały dotacyjnej w podstawach prawnych decyzji,

2.) art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez:

a) brak przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania dowodowego w sprawach

z uwagi na nie wydanie żadnego postanowienia dowodowego w zakresie dopuszczenia dowodu, co spowodowało brak wiedzy strony, co zostało uznane za dowód w sprawach, a co nie,

b) poczynienie ustaleń faktycznych w sprawach jedynie w oparciu o dane zebrane

w postępowaniu kontrolnym, w protokołach z przeprowadzonych kontroli,

w sytuacji, gdy beneficjent nie miał prawnej możliwości zakwestionowania ustaleń dokonanych podczas postępowań kontrolnych, które zawarto we wnioskach pokontrolnych,

c) niepodjęcie działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanów faktycznych

spraw, a w konsekwencji brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału

dowodowego,

d) brak odniesienia się do twierdzeń podnoszonych przez odwołującego się w toku

postępowania i prezentowania odmiennego stanowiska w sprawach, w konsekwencji

powyższego, uniemożliwienie weryfikacji wydanych decyzji z punktu widzenia prawidłowości zastosowania art. 80 k.p.a.,

3.) art. 252 ust. 6 pkt 1 w zw. z art. 252 ust. 1 u.f.p., poprzez jego bezpodstawne zastosowanie, co do zaistnienia przesłanek do zwrotu dotacji i uznanie, iż dotacje zostały wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem oraz wskazanie nieprawidłowego sposobu naliczania odsetek od dotacji podlegających zwrotowi,

4.) art. 90 ust. 3d u.s.o., poprzez jego nieprawidłową wykładnię i w konsekwencji uznanie, że beneficjent wydatkował dotacje niezgodnie z przeznaczeniem,

5.) art. 5 ust. 7 w zw. z art. 2 ustawy o systemie oświaty, poprzez błędną ich wykładnię, polegającą na przyjęciu, że sfera zadań organu prowadzącego szkołę lub placówkę niepubliczną oraz zadań tej szkoły lub placówki, która jako prowadzona przez osobę fizyczną lub prawną nie była podmiotem prawa, stanowiącą całkowicie rozłączne kategorie prawne, a w konsekwencji zadania wskazane w art. 5 ust 7 u.s.o.,

w szczególności zaś wskazane w pkt 3 tego przepisu, nie dotyczyły w ogóle szkoły niepublicznej, lecz wyłącznie jej osoby prowadzącej, skutkiem czego nie podlegały finansowaniu z dotacji podmiotowej, przysługującej szkole.

W oparciu o powyższe okoliczności strona wniosła o uchylenie decyzji

i umorzenie postępowań w sprawach, alternatywnie o uchylenie decyzji

i przekazanie spraw do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji.

Decyzjami z dnia 30 sierpnia 2016r. o nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżone decyzje. W odpowiedzi na zarzuty dotyczące naruszenia art. 107 § 1 i § 3, art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., Kolegium wskazało, że wydatki podlegające zwrotowi, jako dotacje wykorzystane niezgodnie

z przeznaczeniem, zostały precyzyjnie opisane w decyzjach organu l instancji, poprzez wskazanie nr faktur, dat ich wystawienia i kwot przelewu. Organ I instancji w swoich rozstrzygnięciach nie stwierdził, że dotyczyły one dotacji nienależnych, tak więc nie było potrzeby przytaczania norm i aktów będących podstawą do udzielenia dotacji.

Organy zaliczyły jako materiały dowodowe w sprawach protokoły kontroli – które jak podkreślono mogą być dowodami w sprawach – wraz z załącznikami, podobnie jak późniejszą korespondencję (m.in. zastrzeżenia do protokołów, wystąpienia pokontrolne), wyszczególniły je i umożliwiły stronie zarówno zapoznanie się z nimi, jak i wypowiedzenie się odnośnie nich.

Zdaniem organu odwoławczego, postępowania pierwszoinstancyjne zostały dokonane w oparciu o prawidłowe ustalenia faktyczne, a nadto ustalenia te nie były kwestionowane i nie wnioskowano o przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Podniesiono, że wbrew twierdzeniom strony, zastrzeżenia do protokołów kontroli nie dotyczyły ustaleń faktycznych, a były jedynie polemiką

z oceną tych okoliczności. Stawiając zarzut niepodjęcia przez organ l instancji wszelkich niezbędnych czynności w celu wyjaśnienia spraw i zebrania

w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, strona nie wskazała, jakie istotne dla załatwienia spraw okoliczności nie zostały wyjaśnione i dowiedzione, zatem zarzut ten w ocenie Kolegium należało uznać za niezasadny. Uzupełniając braki, jakie organ odwoławczy dostrzegł w ustaleniach faktycznych (które jego zdaniem i tak nie miały wpływu na prawidłowość zapadłych rozstrzygnięć) – wskazano, że najistotniejsze dla spraw dowody w postaci kopi faktur, które dokumentowały sfinansowanie przez spółkę zobowiązań ze środków dotacji oraz umów dokumentujących zakres usług świadczonych przez spółkę K.

na rzecz szkoły, pochodziły od organu prowadzącego lub od obsługującego biura rachunkowego (I. w Ł.). Kolegium nie kwestionowało prawdziwości tych materiałów z uwagi na brak do tego podstaw, podkreślając przy tym, że to obowiązkiem odwołującej się spółki było prawidłowe i rzetelne udokumentowanie rozliczenia dotacji.

Zdaniem Kolegium nieuzasadnione było żądanie spółki domagającej się przyznania jej (w oparciu o art. 90 ust. 3d u.s.o.) prawa do sfinansowania ze środków dotacji nie tylko zadań szkoły w zakresie kształcenia wychowania i opieki, ale dofinansowania również zadań własnych organu prowadzącego. Podkreślono, że środki publiczne z dotacji są przeznaczane na wsparcie działalności oświatowej,

a nie pomnażanie zysków podmiotów prywatnych. Przedmiotowych dotacji nie można było uznać za prawidłowo wykorzystane tylko z tych powodów, że otrzymał je podmiot spełniający wymogi przyznania takich dotacji i wykorzystał je na cele własnej działalności. Stwierdzono, że ustawodawca poprzez wskazanie konkretnych zadań i celów nałożył na beneficjenta takiej pomocy dodatkowe wymogi odnośnie sposobu wydatkowania otrzymanych środków, stąd nie było zasadne powoływanie się na regulacje art. 131 u.f.p. w okolicznościach przedmiotowych spraw, skoro norma ta dotyczy jedynie dotacji podmiotowych.

Nie podzielono też powołanego w odwołaniach poglądu zaprezentowanego w wyroku WSA w Szczecinie z 5 sierpnia 2015r., sygn. akt l SA/Sz 675/15, m.in.

w związku z odmienną oceną charakteru przedmiotowych dotacji, a nadto dlatego, że orzeczenie to zapadło w innych okolicznościach, gdyż organem prowadzącym szkołę był podmiot o charakterystyce całkowicie odmiennej, niż spółka prawa handlowego. Nie mogły być uznane jako bieżące zadania szkoły w zakresie kształcenia, wychowania i opieki wydatki organu prowadzącego szkołę w zakresie szeroko pojętej obsługi administracyjno-prawnej, spraw kadrowo-osobowych, procesu rekrutacji słuchaczy, zapewnienie obsługi finansowej, czy wsparcie personelu

w zakresie prowadzenia dokumentacji szkolnej. Podkreślono, że dotacja oświatowa może być wydatkowana jedynie na cele ściśle związane z procesem kształcenia uczniów, co nie miało miejsca w przedmiotowych sprawach.

Kolegium podniosło także, że nie zasługiwał na ochronę fakt, iż strona skarżąca, zawierając przedmiotowe umowy, nie postarała się o rzetelne i zgodne z wymogami prawa oświatowego, udokumentowanie poszczególnych czynności i kosztów, tak aby było możliwe zweryfikowanie, czy środki zostały wydatkowane zgodnie z celem, na który zostały przyznane. W tych okolicznościach przyjęto prymat interesu społecznego w postaci ochrony środków z funduszy publicznych, nad interesem strony, któremu nie można było przyznać słuszności. Zdaniem organu II instancji,

w zaskarżonych decyzjach, prawidłowo wskazano daty, od których należało liczyć odsetki ustawowe, na okoliczność czego, przytoczono stosowne regulacje prawne.

W skargach skierowanych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Krakowie, strona powieliła zarzuty zawarte w odwołaniach, przy czym rozszerzyła zarzut dotyczący art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., poprzez pominięcie w uzasadnieniach decyzji organu II instancji, wydatków bieżących, poniesionych przez stronę skarżącą

w związku z umowami o współpracy, zawartymi z K. sp. z o. o. i odniesienie się jedynie do wydatków na usługi finansowe i procedury rekrutacji słuchaczy, w sytuacji, gdy zakwestionowana została całość wydatków na organizację procesu dydaktycznego. Poza tym organowi zarzucono wydanie decyzji z naruszeniem art. 15 k.p.a., poprzez bezkrytyczne przyjęcie stanowiska organu l instancji, bez przeprowadzenia odrębnego postępowania w tym zakresie, a w konsekwencji naruszenie zasady dwuinstancyjności, poprzez niezasadne przyjęcie a także powielenie stanowiska organu l instancji, że na gruncie spraw zaistniały przesłanki do zwrotu dotacji, w związku z ich wykorzystaniem niezgodnie z przeznaczeniem. Organowi zarzucono także wydanie decyzji z naruszeniem art. 138 § 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonych decyzji organu l instancji, w sytuacji, gdy na gruncie spraw istniały przesłanki do ich uchylenia.

Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji i umorzenie postępowań w sprawach, ewentualnie o uchylenie zaskarżonych decyzji i przekazanie spraw do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji.

W odpowiedziach na skargi, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wniosło o ich oddalenie, podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko w sprawach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, rozpoznając na rozprawie dniu 13 stycznia 2017r. sprawy o sygn. akt l SA/Kr 1298/16 - l SA/Kr 1300/16 połączył je na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. akt

l SA/Kr 1298/16.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 §1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2016r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne opiera się więc na kryterium legalności.

Sąd administracyjny orzekając rozstrzyga w granicach danej sprawy,

nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, o czym stanowi art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j., Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1) lit. a-c p.p.s.a), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W wypadku niestwierdzenia wad skutkujących koniecznością uchylenia aktu administracyjnego, stwierdzenia jego nieważności, bądź wydania z naruszeniem prawa, sąd skargę oddala na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Kontrola sądowoadministracyjna w przedmiotowej sprawie przeprowadzona

w oparciu o powyższe kryteria wykazała, że zaskarżone decyzje nie naruszają prawa w sposób uzasadniający ich eliminację z obrotu prawnego.

W ocenie Sądu postępowanie dowodowe w kontrolowanych sprawach zostało przeprowadzone z poszanowaniem zasad wynikających z przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. 2016r., poz. 23 ze zm., dalej: k.p.a.). Sąd uznał, że bezzasadne są zarzuty naruszenia art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Nie stanowi bowiem naruszenia w/w przepisu skutkującego uchyleniem decyzji nie zamieszczenie w podstawie prawnej decyzji organu l instancji art. 90 ust. 3d ustawy z dnia 7 września 1991r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2016r., poz. 1943 ze zm., dalej: u.s.o.), podczas gdy w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu l instancji zawarte zostało przytoczenie powyższego przepisu wraz z wyjaśnieniem sposobu i przyczyn jego zastosowania do ustalonego w sprawach stanu faktycznego. Sąd nie zgadza się, że organ l instancji nie wyjaśnił, w jaki sposób ustalił kwoty dotacji do zwrotu za 2012r., skoro kwoty te wynikają wprost z zamieszczonego

w uzasadnieniach decyzji zestawienia faktur wystawionych na rzecz strony skarżącej za "organizację procesu dydaktycznego".

Sąd wskazuje, że strona skarżąca zarzucając brak powołania postanowień uchwały dotacyjnej w decyzjach organów obu instancji, nie wskazała jakie zapisy uchwały powinny być powołane w decyzjach, a także nie wyjaśniła, w jaki sposób brak powołania przepisów uchwały dotacyjnej miałby wpłynął na poprawność rozstrzygnięcia np. co do ustalenia wysokości dotacji podlegającej zwrotowi. Zdaniem Sądu uchwała dotacyjna nie miała żadnego wpływu na ukształtowanie uprawnień i obowiązków organów orzekających w przedmiotowych sprawach dotyczących zwrotu dotacji wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem.

Sąd nie podziela także zarzutu strony skarżącej naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania dowodowego w sprawie i poczynienie ustaleń faktycznych jedynie w oparciu o dane zebrane w postępowaniu kontrolnym. Poza sporem jest, że ustalenia faktyczne oparte zostały na ujętych w protokole kontroli jej wynikach przeprowadzonej w dniach 13, 14 (w tym dniu – poza Policealną Szkołą [...] "Ż" w N.), 20, 21 października 2015r. W ramach przeprowadzonej kontroli zgromadzono dokument rozliczenia wykorzystania dotacji w latach 2012, 2013, 2014, umowy zawarte przez stronę skarżącą z K. sp. z o.o. w Ł. z dnia 1 lutego 2012r. i z dnia 31 grudnia 2012r., faktury VAT wystawione przez spółkę K. tytułem organizacji procesu dydaktycznego oraz potwierdzenia dyspozycji przelewu. Sąd podkreśla, że strona skarżąca miała możliwość złożenia zastrzeżeń do protokołu kontroli, co zresztą uczyniła w dniu 4 listopada 2015r. i zostało sporządzone wystąpienie pokontrolne z dnia 30 listopada 2015r., na które strona skarżąca udzieliła odpowiedzi w piśmie z dnia 29 grudnia 2015r. Nadto Sąd wskazuje, że strona skarżąca została zawiadomiona pismami z dnia 11 lutego 2016r. o wszczęciu postępowania administracyjnego w zakresie zwrotu dotacji wykorzystanej na pokrycie wydatków związanych z obsługą procesu kształcenia prowadzoną przez K. sp. z o.o. w Ł. w 2012r., uruchomionego w konsekwencji braku realizacji wniosków pokontrolnych. W zawiadomieniach tych strona została poinformowana także o uprawnieniach wynikających z art. 10 § 1 k.p.a. w zakresie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, w tym o możliwości składania wniosków i uwag lub wypowiedzenia się w przedmiotowej sprawie oraz zapoznania się z aktami sprawy. Treść zawiadomień o zakończeniu postępowań administracyjnych z dnia 24 marca 2016r., w których zostały wymienione wszystkie dowody jakie zostały dopuszczone w tych postępowaniach, poświadcza, że do postępowania administracyjnego zostały włączone materiały dowodowe (dokumenty) zebrane w trakcie kontroli. W oparciu o powyższe Sąd nie może zgodzić się ze stroną skarżącą, że organy orzekające w przedmiotowej sprawie nie przeprowadziły "własnego" postępowanie dowodowe w toku postępowania i Starosta wydając decyzje w przedmiocie zwrotu dotacji oparł się na dowodach zgromadzonych podczas kontroli mającej na celu sprawdzenie prawidłowości wykorzystania dotacji oświatowej. Wydanie decyzji w sprawie zwrotu dotacji powinno być poprzedzone kontrolą sposobu wykorzystania przedmiotowej dotacji, a treść uzasadnień decyzji organów obu instancji potwierdza, że została dokonana samodzielna ocena materiału dowodowego zebranego w ramach kontroli

w kontekście art. 90 ust. 3d u.s.o. w brzmieniu obowiązującym w 2012r. Nadto podkreślenia wymaga, że strona skarżąca nie wskazała w jakim zakresie postępowanie dowodowe powinno być prowadzone, wszystkie dokumenty źródłowe znajdowały się w dyspozycji organów obu instancji, a strona nie wskazała także żadnego dowodu, który jej zdaniem zostałby pominięty w sprawie.

Zarzucając naruszenie przepisów art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w kontekście ustalenia stanu faktycznego, strona skarżąca nie wyjaśniła w uzasadnieniu skarg, jakie błędy popełniły organy i jakie okoliczności faktyczne zostały ustalone przez organ niezgodnie z rzeczywistością. W tym kontekście należy przypomnieć, że ustalenia co do charakteru wydatków zostały poczynione przede wszystkim na podstawie stanowiących podstawę rozliczenia dotacji faktur VAT wystawionych na rzecz strony skarżącej przez K. sp. z o.o. oraz zawartych umów. Działanie organów, które odnosiły się do informacji zawartych w treści faktur VAT, które nie były modyfikowane przez stronę rozliczającą dotacje, nosi znamiona racjonalnego działania. Nadto z akt sprawy nie wynika, żeby strona skarżąca składała na późniejszym etapie postępowania administracyjnego wyjaśnienia na czym w rzeczywistości polegały wydatki finansowane dotacją, do czego była przecież uprawniona. Ustalenia co do stanu faktycznego zostały oparte między innymi na okolicznościach zawartych już w protokole z kontroli, stanowiącym podstawę dla wydanych decyzji, którym strona skarżąca przecież dysponowała. Znała ona także argumenty organów przed wydaniem decyzji pierwszoinstancyjnych, o czym świadczą składane wyjaśnienia do protokołu kontroli, w których koncentrowała się wyłącznie na polemice z organem odnośnie rozumienia art. 93 ust. 3d u.s.o. Strona skarżąca nie kwestionowała ustaleń faktycznych także po otrzymaniu zawiadomienia z dnia 11 lutego 2016r. o wszczęciu postępowań o zwrot dotacji oświatowych. W aktach sprawy poza odwołaniami nie ma wyjaśnień czy wniosków dowodowych składanych po wszczęciu postępowania przez organ l instancji, z których miałby wynikać inny – niż opisany na fakturach i przyjęty przez organy jako podstawa oceny prawidłowości rozliczenia dotacji – cel dokonywania wydatków. Sąd zwraca także uwagę, że strona skarżąca nie kwestionowała ustalonych kwot dotacji podlegających zwrotowi ani w trakcie postępowania administracyjnego ani w skargach skierowanych do Sądu, uznając tym samym za prawidłowe ustalenia

i wyliczenia organów w tym zakresie.

Zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany

w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Oznacza to przeprowadzenie przez organ czynności dowodowych dotyczących okoliczności istotnych dla sprawy, a nie konieczność przeprowadzania z urzędu kolejnych dowodów w sprawie, jeżeli dotychczas dokonane ustalenia nie budzą wątpliwości,

a strona postępowania pozostaje bierna lub jej wyjaśnienia (wnioski dowodowe) nie dotyczą istotnych dla sprawy okoliczności. Strona ma możliwość wypowiedzenia się co do zebranych w toku postępowania dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań przed wydaniem decyzji zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a., co daje jej podstawę do zakwestionowania ustaleń faktycznych organów i powołania dowodów na okoliczność prawdziwości swoich twierdzeń. Zgodnie z art. 78 § 1 k.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. W razie bierności strony postępowania, organ kierując się treścią art. 81 k.p.a. może natomiast uznać za udowodnioną okoliczność faktyczną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów.

W skargach strona skarżąca nie wskazała jakie fakty zostały błędnie ustalone

i jakie dowody zostały pominięte przez organy. Analiza zawartych umów ze spółką K. oraz zapisów widniejących na fakturach VAT dawała organom podstawę do przyjęcia, że nie wszystkie z czynności objętych zakresem umowy mogą być zakwalifikowane jako bieżące zadania szkoły w zakresie kształcenia, wychowania i opieki w tym profilaktyki społecznej. Trafnie wskazały organy, że to obowiązkiem strony jako organu prowadzącego było tak udokumentować wydatkowanie dotacji, aby nie było w tym zakresie żadnych wątpliwości i sporządzenie umowy w taki sposób, aby strona tej umowy tj. spółka K. musiała wykazać szczegółowo, na co konkretnie wydatkowała środki z dotacji oświatowej. Tymczasem zapisy umowy skonstruowano w ten sposób, że nie wymagały wyspecyfikowania w rozliczeniu poszczególnych czynności i związanych z tym kosztów. Wiedzy o tym, na co spółka K. wydatkowała konkretnie środki z dotacji oświatowej nie dostarczają tym bardziej oznaczenia świadczonej usługi na fakturach VAT (opłata abonamentowa, organizacja procesu dydaktycznego).

O tym, że nawet strona skarżąca nie miała pełnej wiedzy o wszystkich faktycznych czynnościach podejmowanych przez spółkę K. przy realizacji umowy kompleksowej usługi w zakresie organizacji procesu dydaktycznego świadczy oświadczenie dyrektora finansowego spółki z dnia 21 października 2015r. o treści cyt. "Podkreśleniu wymaga, iż CNiB "Ż" Sp. z o.o. nie posiada pełnej wiedzy

o wszystkich faktycznych czynnościach wykonywanych przez pracowników K. Sp. z o.o. w celu realizacji umowy". Słuszna jest zatem konstatacja, że strona bezkrytycznie przyjęła i zaakceptowała do rozliczenia dotacji dokumenty księgowe

w postaci faktur VAT wystawionych przez K. sp. z o.o., które nie zawierały opisu rodzaju zadania (czynności) wykonywanej przez ten podmiot zewnętrzny.

W odniesieniu do podnoszonego w uzasadnieniu skargi zarzutu, że strona skarżąca nie jest w stanie zweryfikować jakich konkretnie dokumentów zdaniem organu brakuje, Sąd nadmienia także, że trudno mówić o innych dokumentach, które zdaniem strony skarżącej organ miał wskazać, skoro przedłożone faktury jasno określały zakres ich wystawienia. Dlatego też organ słusznie przyjął, że strona skarżąca nie przedłożyła koniecznej dokumentacji umożliwiającej zweryfikowanie, czy środki finansowe z dotacji zostały wydatkowane zgodnie z przeznaczeniem, albowiem ta, którą przedłożyła faktu tego nie wskazują, a ciężar dowodu w tym zakresie ciąży właśnie na stronie.

Sąd wyjaśnia, że ustalenia poczynione w protokole kontroli mogą być włączone do materiału dowodowego i jeżeli jest on jasny i logiczny, nie budzący wątpliwości, organ może się na nim opierać, nie łamiąc zasad postępowania dowodowego, nawet jeśli oceniany materiał dowodowy został zebrany w ramach postępowania kontrolnego. Taka możliwość jest tym bardziej uzasadniona, kiedy jak

w rozpatrywanym przypadku chodzi o dowody z dokumentów, mających walor ścisłego sformalizowania. Inne okoliczności, o których wspomina strona w skardze "które nie są ustalone w protokole kontroli" nie zostały organowi przedstawione, mimo takiej możliwości. Stąd wywody strony skarżącej ich dotyczące – w aspekcie właśnie braku ich przedstawienia – mają charakter niezwiązany ze sprawą. Nadto podkreślenia wymaga, że nie może być mowy o przekroczeniu swobodnej oceny dowodów przez organy przy ocenie takiego materiału dowodowego, ponieważ analiza dowodu z dokumentu w ogóle nie pozwala na swobodną ocenę, kiedy ma on charakter faktury.

W związku z powyższym Sąd uznał zarzuty naruszenia prawa procesowego za nieuzasadnione. Uzasadnienia decyzji organów obu instancji zawierają dostateczne uzasadnienie faktyczne i prawne. Wskazują bowiem, dlaczego wydatki udokumentowane w sposób wyżej opisany, z powodów również opisanych w decyzjach (i ze wskazaniem podstawy prawnej), organy uznały za rozliczone niezgodnie z celem określonym w art. 90 ust. 3d u.s.o. Organ wskazał również na jakich dowodach oparł swoje rozstrzygnięcie.

Należy również nadmienić, że w ocenie Sądu nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 15 k.p.a. dotyczącego dwuinstancyjności postępowania. Jest bowiem rzeczą oczywistą i naturalną, że jeżeli pewne okoliczności udowodnione są za pomocą jasnych i niebudzących wątpliwości środków dowodowych takich, jak faktury, trudno nie przyjąć, że zarówno organ I instancji jak i II instancji dojdzie do takich samych wniosków na podstawie zasad logicznego rozumowania. Sytuacja taka nie może być jednak mylona, jak błędnie czyni to strona skarżąca, z taką

w której w ramach dwuinstancyjności nie doszło drugi raz do ponownego zebrania

i oceny materiału dowodowego. Stąd też nie doszło w przedmiotowej sprawie do – jak to ujmuje strona skarżąca – "powielenia stanowiska organu I instancji przez organ II instancji", a jedynie do wyciągnięcia takich samych wniosków jak wyciągnięte wcześniej na podstawie pozyskanych dowodów, których treść nie pozostawiała innej możliwości rozumowania w ramach zasad logicznych.

Strona skarżąca zarzuciła w skardze błędną wykładnię przepisów art. 90 ust. 3d oraz art. 5 ust. 7 u.s.o. Spór w przedmiotowej sprawie dotyczy rozstrzygnięcia, czy wydatki udokumentowane zakwestionowanymi fakturami wystawionymi przez K. sp. z o.o. mieszczą się w kategorii wydatków, o których mowa w art. 90 ust. 3d u.s.o. Przepis art. 90 ust. 3d u.s.o. został dodany na mocy art. 1 pkt 38 lit. e ustawy

z dnia 19 marca 2009r. o zmianie ustawy o systemie oświaty oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 56, poz. 458 ze zm.) i obowiązywał od dnia 22 kwietnia 2009r. do dnia 31 grudnia 2013r. (zmieniony na podstawie art. 1 pkt 20

lit. e) ustawy z dnia 13 czerwca 2013r. o zmianie ustawy o systemie oświaty oraz zmianie niektórych ustaw, Dz. U. z 2013r. poz. 827 ze zm.). W tym okresie pozostawał on w brzmieniu: dotacje, o których mowa w ust. 1a-3b są przeznaczone na dofinansowanie realizacji zadań szkoły lub placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki w tym profilaktyki społecznej. Dotacje mogą być wykorzystane wyłącznie na pokrycie wydatków bieżących szkoły lub placówki. W takim brzmieniu przepis ten obowiązywał w czasie przyznania stronie przedmiotowych dotacji na rok 2012. W związku z takim jego brzmieniem – jak podkreśla się w judykaturze i piśmiennictwie – nie jest uprawnione twierdzenie, że omawiane dotacje mają wyłącznie charakter podmiotowy, gdyż mają charakter podmiotowo-celowy (por. wyrok NSA z dnia 28 maja 2014r., sygn. akt II GSK 229/13, M. Pilich, Komentarz do art. 80 (teza 12) i 90 (teza 16) ustawy o systemie oświaty, LEX, 2015) – podmiotowy jeśli chodzi o przyznanie, a celowy w zakresie wykorzystania przyznanych środków. Dotację celową wyróżnia bowiem m.in. ścisły związek z koniecznością finansowania konkretnego zadania i konieczność ponoszenia przez podmiot dotowany ujemnych konsekwencji niewłaściwego jej wykorzystania we własnym zakresie. Nie można przyjąć, że dotacja oświatowa może być wydatkowana na każdy cel związany z działalnością podmiotu dotowanego, natomiast uprawnione jest stanowisko, że beneficjent może przeznaczyć dotację tylko na cele wskazane w art. 90 ust. 3d u.s.o. (por. w/w wyrok NSA w sprawie II GSK 229/13). Nie można z tej dotacji ponosić wydatków pośrednio związanych z działalnością dydaktyczną, wychowawczą i opiekuńczą (por. wyrok NSA z dnia 19 marca 2014r., sygn. akt II GSK 1858/12), ani tym bardziej twierdzić, że wystarczy dotacje przeznaczyć na bieżącą działalność szkoły bez wskazania konkretnego celu lub też, że jedyną formą rozliczenia dotacji może być rozliczenie faktycznej liczby uczniów (por. także wyrok NSA z dnia 25 września 2015r, sygn. akt II GSK 1769/14).

Sąd zwraca uwagę, że dla prawidłowego rozliczenia dotacji w kontekście obu warunków wymienionych w art. 90 ust. 3d u.s.o. w brzmieniu obowiązującym do końca roku 2013, konieczne jest stwierdzenie, że kwoty dotacji miały być przeznaczone na cele związane z procesem kształcenia, jak i na bieżącą działalność szkoły. Gdyby nawet przyjąć (nie uwzględniając braku dokumentacji to potwierdzającej), że wydatkowanie kwot dotacji przy realizacji umowy zawartej ze spółką K. spełniało cele działalności statutowej związane nawet pośrednio z kształceniem, wychowaniem i opieką, to dla prawidłowego rozliczenia dotacji konieczne jest także stwierdzenie, że są to wydatki ponoszone na bieżącą działalność szkoły. Analizując zakres świadczonych usług (§ 2 umów) Sąd doszedł do przekonania, że podczas gdy niektóre realizowane świadczenia nie spełniają kryteriów związanych

z kształceniem, wychowaniem i opieką i profilaktyką społeczną, inne nie mogą być zakwalifikowane jako wydatki bieżące związane z działalnością szkoły. Na podstawie umów zawartych między stroną skarżącą a K. Sp. z o.o., ta ostania miała wyszukiwać lokale dla szkoły i dokonywać ich optymalnego wyboru, prowadzić proces rekrutacji i weryfikacji kwalifikacji zawodowych kadry nauczycielskiej, wyszukiwać najtańszego i równocześnie najbardziej potrzebnego wyposażenia szkoły, rekrutować słuchaczy, opracowywać wzorów dokumentów związanych z naborem. W ramach umów obowiązkiem spółki K. była również bieżąca weryfikacja i sprawdzanie faktur i rachunków pod względem formalnym i rachunkowym (a obsługę rachunkowo-księgową skarżącej spółki realizowało biuro księgowe I. sp. z o.o.). Tymczasem te czynności nie wynikają z bieżących potrzeb szkoły w zakresie kształcenia, wychowania i opieki w tym profilaktyki społecznej, ale były przejawem działań zmierzających do minimalizacji i oszczędności kosztów ponoszonych przez szkołę i de facto odnosiły się do zadań, które spoczywały na podmiocie prowadzącym szkołę, o których mowa w art. 5 ust. 7 u.s.o.

Przepis art. 5 ust. 7 u.s.o. wskazuje, że organ prowadzący szkołę lub placówkę odpowiada za jej działalność, a do jego zadań należy w szczególności zapewnienie warunków działania szkoły lub placówki, w tym bezpiecznych i higienicznych warunków nauki, wychowania i opieki (pkt 1). W tym zakresie organy są zobowiązane zapewnić również odpowiednie środki finansowe. Zestawiając treść w/w przepisu z omawianą treścią art. 90 ust. 3d u.s.o. w brzmieniu obowiązującym do końca 2013r., nasuwa się jednak wniosek o braku możliwości sfinansowania powierzonych organowi prowadzącemu zadań ze środków finansowych przyznanych dotacji. Sąd nie zaprzecza, że minimalizacja i oszczędność kosztów jest praktyką pożądaną, to jednak gdy wydatkowanie dotacji zostało ograniczone przez wskazanie celów, na jakie może być wykorzystana, nie ma podstaw do uznania w świetle przepisu art. 90 ust. 3d u.s.o. (w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2013r.), aby wydatki z tym związane mieściły się w zadaniach szkoły w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej, a więc takich, które tylko mogą być dofinansowane z dotacji (por. wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2016r, sygn. akt II GSK 353/15). Stanowisko, że koszty związane z funkcjonowaniem jednostki prowadzącej szkołę w stanie prawnym obowiązującym do końca 2013r. nie mogły być finansowane z dotacji przysługującej szkołom niepublicznym jest powszechnie prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (np. wyroki NSA z 19 marca 2014r., sygn. akt II GSK 1858/12, z dnia 28 maja 2014r., sygn. akt II GSK 229/13, z dnia 15 października 2014r. sygn. akt II GSK 1403/13, wyrok WSA w Krakowie z dnia 12 grudnia 2012r., sygn. akt l SA/Kr 1304/12 oraz z dnia 23 listopada 2010r., sygn. akt l SA/Kr 1434/10).

W ocenie Sądu nie jest uzasadnione domaganie się przez stronę skarżącą zastosowania rozszerzającej wykładni przepisu art. 90 ust. 3d u.s.o. w kontekście zmian, jakie nastąpiły w ustawie o systemie oświaty zarówno z dniem 1 stycznia 2014r., jak i z dniem 31 marca 2015r., kiedy ustawodawca do wydatków bieżących wprost zaliczył także wydatki "związane z realizacją zadań organu prowadzącego, o którym mowa w art. 5 ust. 7 ustawy o systemie oświaty (art. 90 ust. 3d pkt 1 lit. b u.s.o. w brzmieniu obowiązującym od wskazanej daty).

W wypadku przepisów prawa materialnego (tu ustawy o systemie oświaty)

i w sytuacji braku przepisów intertemporalnych, które zezwalałyby na ich zastosowanie wstecz, w myśl zasady lex retro non agit nie mogą one mieć jednak zastosowania do wydatków sfinansowanych dotacjami oświatowymi w 2012r. Rozszerzenie art. 90 ust. 3d może mieć bowiem zastosowanie wyłącznie do stanów faktycznych powstałych po wejściu w życie tych znowelizowanych przepisów.

Nowe prawo nie może prowadzić do formułowania odmiennych ocen prawnych zdarzeń prawnych zaistniałych w określonym czasie, niż wynikające z treści przepisów prawa obowiązujących w czasie ich zajścia (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 września 2014r. sygn. akt V CSK 557/13). Wyjątki

od zasady lex retro non agit są dopuszczalne tylko wtedy, gdy wynikają wprost

z brzmienia lub celu nowej ustawy, przy czym nie jest dopuszczalnym "wyinterpretowanie" możliwości obejścia zasady nieretroakcji jedynie w oparciu

o przepisy prawa, jeśli taka możliwość nie wynika z przepisów w sposób jednoznaczny (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 2014r., sygn. akt V CSK 93/13). W tym kontekście należy podkreślić, że Sąd nie podziela poglądu, że powyższe zmiany nowelizujące pozwalają czy ułatwiają prawidłową wykładnię przepisu art. 90 ust. 3d w brzmieniu obowiązującym także przed 1 stycznia 2014r.

W opinii Sądu nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut naruszenia art. 252 § 6 u.f.p. Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 252 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.f.p. dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem i pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości - podlegają zwrotowi do budżetu wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności,

o których mowa w pkt 1. Z kolei w myśl art. 252 ust. 6 pkt 1 i 2 u.f.p. odsetki od dotacji podlegających zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego nalicza się począwszy od dnia przekazania z budżetu jednostki samorządu terytorialnego dotacji wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem i następującego po upływie terminów zwrotu określonych w ust. 1 i 2

w odniesieniu do dotacji pobranej nienależnie lub w nadmiernej wysokości. Przez wykorzystanie dotacji rozumieć należy w szczególności zapłatę za zadania, na które dotacja została udzielona, albo, w przypadku gdy odrębne przepisy stanowią

o sposobie udzielenia i rozliczenia dotacji, wykorzystanie następuje przez realizację celów wskazanych w tych przepisach. Pojęcie wykorzystania dotacji niezgodnie

z przeznaczeniem powinno być interpretowane wąsko i polega w szczególności

na zapłacie ze środków pochodzących z dotacji za inne zadania niż te, na które dotacja została udzielona. Dokonując analizy przepisów ustawy o systemie oświaty w brzmieniu obowiązującym w 2012r., należy wskazać, że organy prawidłowo uznały, iż sporne wydatki sfinansowane z dotacji nie wypełniły przesłanek wskazanych w przepisie art. 90 ust. 3d tej ustawy, zatem zasadnie przyjęły, że nastąpiło wykorzystanie dotacji niezgodnie z przeznaczeniem. W konsekwencji prawidłowo wskazały terminy początkowe naliczania odsetek od dni, w których dotacje zostały przekazane z budżetu Powiatu N.

W oparciu o powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak

w sentencji wyroku i nie stwierdzając naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonych decyzji z obrotu prawnego, oddalił skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Na zakończenie należy wskazać, że istniały podstawy do połączenia spraw ze wszystkich skarg do ich wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia na podstawie art. 111 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym, sąd może zarządzić połączenie kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli pozostają one ze sobą w związku. W niniejszej sprawie występował ten sam podmiot, analogiczny był stan faktyczny wszystkich spraw, jak również tożsame były zagadnienia prawne związane z rozstrzygnięciem.

Mając powyższe na uwadze orzeczono, jak w sentencji.