Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 12/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargi
Powołane przepisy: article: art. 122, art. 180, art. 188, art. 190, art. 191
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 86
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Kr 12/14 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 stycznia 2015 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Piotr Głowacki, Sędzia: WSA Maja Chodacka (spr.), Sędzia: WSA Paweł Dąbek, Protokolant: st. ref. Justyna Owczarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2015 r., sprawy ze skarg J.O., na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 29 października 2013 r. Nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do lipca 2009 r., - skargi oddala -


UZASADNIENIE

Zaskarżonymi decyzjami z dnia 29 października 2013r. o numerach od [...] do [...] Dyrektor Izby Skarbowej, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749; ze zm.) utrzymał w mocy decyzje o numerach od [...] do [...] Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 14 stycznia 2013r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do lipca 2009 r.

Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym.

Naczelnik Urzędu Skarbowego przeprowadził kontrolę podatkową u J.O.w zakresie prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług za okres od stycznia do lipca 2009r. Następnie po przeprowadzeniu postępowania podatkowego, decyzjami z dnia 14 stycznia 2013r. organ ten określił skarżącemu w podatku od towarów i usług kwoty nadwyżek podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy.

Powyższe wynikało z faktu, że organ podatkowy zakwestionował 31 faktur wystawionych dla skarżącego przez P. Sp. z o.o. w W. (wartość brutto: 2.844.725 zł, netto: 2.657.500 zł, VAT: 187.225 zł) uznając, że faktury te nie potwierdzają rzeczywiście wykonanych transakcji przez podmiot figurujący jako wystawca tychże faktur.

Pismem z dnia 11 lutego 2013 r. skarżący wniósł odwołania od ww. decyzji zarzucając, iż zostały wydane z naruszeniem art. 190 oraz art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego.

Zaskarżonymi decyzjami z dnia 29 października 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy ww. decyzje organu pierwszej instancji.

W ocenie organu odwoławczego zgromadzony w sprawie obszerny materiał dowodowy w postaci: zeznań skarżącego, zeznań złożonych przez A.B.(wiceprezesa Zarządu w firmie "P"), J.K. (Prezesa Zarządu w firmie "P"), J.J. (kierownika budowy z ramienia firmy skarżącego), A.B.(kierownika budowy z ramienia firmy skarżącego), B.K. (prowadzącej księgi rachunkowe firmy "P"), E. B. (matki A.B.), sprawozdania i opinii z przeprowadzonych badań porównawczych podpisów z dnia 23 września 2012r. sporządzonych przez inż. R.B. Biegłego Sądu Okręgowego w N. z zakresu ekspertyzy dokumentów, pism Centralnego Zarządu Służby Więziennej Biura Informacji i Statystyki w W., Aresztu Śledczego W. oraz Aresztu Śledczego W. dotyczących okresów przebywania A.B. w Aresztach Śledczych, pisma Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w W. (Urzędu Skarbowego właściwego miejscowo dla Spółki P.) zawierającego informacje dotyczące tego podmiotu, pisma Urzędu Kontroli Skarbowej dotyczące dokumentów zgromadzonych w toku prowadzonych postępowań kontrolnych w części dotyczącej działalności prowadzonej przez "P." sp. z o.o., a także innych dokumentów jednoznacznie wskazuje, że usługi zafakturowane przez spółkę P. dla skarżącego nie zostały faktycznie wykonane.

Zaznaczono, że skarżący poza umowami, protokołami odbioru robót przez firmę skarżącego, fakturami wystawionymi przez "P." oraz dowodami wpłaty KP nie dysponował dowodami potwierdzającymi wykonanie usług przez spółkę "P.".

Podkreślono też, że z przesłuchania A. B., E.B., B.K. oraz protokołu badania ksiąg dotyczących firmy P. wynika, że spółka P. nie prowadziła w ogóle działalności gospodarczej w 2008 i 2009 roku, nie zatrudniała żadnych pracowników, nie posiadała bazy magazynowej, środków transportowych ani też sprzętu niezbędnego do wykonania usług. Jedyną osobą działającą z ramienia spółki był A. B. Ponadto brak jest ksiąg podatkowych i dokumentów związanych z działalnością gospodarczą spółki, a co za tym idzie - brak dowodów na ponoszenie przez nią wiarygodnych kosztów działalności, a także brak dowodów na zapłatę należności zafakturowanych przez spółkę P.. Z kolei przedłożone dowody KP, nie zostały uznane za wiarygodne albowiem jak wynika z opinii biegłego Sądu Okręgowego w N. podpisy na protokołach odbioru robót i dowodach KP nie zostały złożone przez A.B. Dodatkowo jeden z członków zarządu w 2009 r. nie żył, a drugi wielokrotnie przebywał w aresztach śledczych.

Organ kwestionując rzeczywiste wykonania usług ujętych w spornych fakturach wskazał też, że:

- w zakresie współpracy ze spółką "P." skarżący nie przestrzegał zarówno przepisów kodeksu cywilnego dotyczących umów o roboty budowlane, jak i przepisów prawa budowlanego,

- istniały rozbieżności pomiędzy terminami rozpoczęcia lub zakończenia prac ustalonymi z inwestorem, a określonymi w umowach ze spółką "P." jako podwykonawcą,

- faktury, dowody KP i protokoły odbioru robót wystawiane były bez wiedzy A.B., co potwierdza opinia grafologa,

- mimo dużego zakresu robót skarżący nie wpłacał zaliczek i nie pobierał kaucji gwarancyjnych,

- brak jest dokumentów potwierdzających zapłatę należności wynikających ze spornych faktur w zakresie w jakim miały być uiszczane w formie przelewu.

W dalszej części uzasadnienia organ podał szczegółowe powody zakwestionowania wiarygodności zeznań skarżącego, J.J. i A.B., jako dowodów potwierdzających wykonanie przez spółkę "P." spornych usług dla skarżącego. Zauważono, że żadna z ww. osób nie była w stanie podać konkretnych danych umożliwiających zweryfikowanie prawdziwości ich zeznań.

Powołując się na treść art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a, art. 88 ust. 3a pkt 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r., nr 54, poz. 535 ze zm.) oraz treść wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 21 czerwca 2012r. w sprawach połączonych C-80/11 i C-142/11, z dnia 6 lipca 2006r. C-439/04 organ stwierdził, że materiał dowodowy zebrany w sprawie wskazuje, że skarżący mógł przypuszczać, że uczestniczy w nielegalnym procederze wystawiania i odliczania podatku z faktur niedokumentujących rzeczywistych transakcji z zamiarem uszczuplenia należności skarbu państwa. Uznano, że w zakresie współpracy ze spółką "P." skarżący nie dochował należytej staranności kupieckiej wymaganej w obrocie gospodarczym.

Konkludując organ uznał, że sporne faktury, z których skarżący odliczał podatek naliczony w badanym okresie nie dokumentują usług wykonanych przez "P." sp. z o.o. Transakcje udokumentowane zakwestionowanymi fakturami nie miały miejsca pomiędzy ich wystawcą, a skarżącym, a tym samym faktury te nie odzwierciedlają dokonanych pomiędzy tymi podmiotami czynności sprzedaży, czyli nie mogą stanowić podstawy do odliczenia podatku naliczonego.

W końcowej części uzasadnienia zaskarżonych decyzji organ odniósł się do pozostałych zarzutów podniesionych w odwołaniach.

Pismami z dnia 3 grudnia 2013r. skarżący wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie ze skargami na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej, wnosząc o ich uchylenie i uchylenie poprzedzających je decyzji organu pierwszej instancji, jak również o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonym decyzjom zarzucono naruszenie:

art. 190 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez zaniechanie powiadomienia podatnika o terminach przeprowadzania dowodów z zeznań świadków, na podstawie których dokonano ustaleń istotnych w sprawie, pomimo, że podatnik nie miał możliwości zadawania pytań świadkom,

art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez dowolną sprzeczną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności zeznań świadków, przejawiającą się niesłusznym i

jednostronnym obdarzeniem walorem wiarygodności zeznań świadków

A.B., E.B., B.K. w części w jakiej świadkowie ci zeznawali na niekorzyść podatnika, oraz niezasadnym odmówieniu wiarygodności zeznań świadków J.J. i

A.B., a także pobieżną oceną zeznań samego podatnika,

art. 181 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez wykorzystanie w niniejszej sprawie dowodów z zeznań świadków przesłuchanych postępowaniach kontrolnych w sytuacji gdy przepis ten pozwala na wykorzystanie jedynie dokumentów zgromadzonych w takich postępowaniach,

art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w niniejszej sprawie.

Zaskarżonym decyzjom zarzucono ponadto błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia, który miał istotny wpływ na jego treść polegający na bezpodstawnym przyjęciu, że wystawione skarżącemu przez "P." Sp. z o. o. w W. faktury VAT nie dokumentują czynności, które zostały wykonane przez tę spółkę, a co za tym idzie, że podatnik nie miał uprawnienia do odliczenia spornego podatku.

W odpowiedziach na skargi Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach.

Na rozprawie w dniu 12 stycznia 2014 r. Sąd postanowił o połączeniu spraw z ww. skarg do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. akt I SA/Kr 12/14.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, wskazane są w przepisie art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisami proceduralnymi. Orzekanie - w myśl art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub podjęta została czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Skargi nie zasługiwały na uwzględnienie, albowiem organy orzekające w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do lipca 2009 r. nie naruszyły przepisów prawa materialnego, ani też procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Zarzuty skarg dotyczą naruszenia prawa procesowego, co z kolei zdaniem skarżącego doprowadziło do bezpodstawnego przyjęcia, że faktury VAT wystawione skarżącemu przez "P." Sp. z o.o. nie dokumentują czynności, które zostały ujęte w spornych fakturach, a w konsekwencji odmówienia skarżącemu prawa do odliczania podatku naliczonego wynikającego ze spornych faktur.

Po dokonaniu kontroli akt podatkowych Sąd stwierdza, że zarzuty ujęte w skargach nie są zasadne. Sąd badając sprawę nie dopatrzył się wad prowadzonego postępowania dowodowego, jak również nieadekwatności jego wyników w odniesieniu do zgromadzonego w sprawach materiału.

Sąd nie podzielił zarzutu naruszenia art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez dowolną i sprzeczną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego. Sąd podkreśla, że dokonując ustaleń faktycznych organy podatkowe korzystały z szerokiego wachlarza dowodów, min: zeznań świadków, wyjaśnień skarżącego oraz obszernej dokumentacji, w tym opinii biegłego grafologa, informacji z urzędów skarbowych, pisma Centralnego Zarządu Służby Więziennej Biura Informacji i Statystyki w W., Aresztu Śledczego W.oraz Aresztu Śledczego W., dokumentów podatkowych spółki "P." czy też dokumentów zebranych w toku innych postępowań. Skarżący nie podważył skutecznie dokonanej przez organy oceny poszczególnych dowodów, a nade wszystko kwestionując ich wymowę nie przedstawił wniosków dowodowych wskazujących na to, że kwestionowane faktury obrazowały rzeczywiste transakcje.

Zdaniem Sądu dowody przyjęte za podstawę ustaleń organów pozwalają na poczynienie zgodnych z wyznacznikami swobodnej oceny dowodów ustaleń sprowadzających się do przyjęcia opisanego przez nie sposobu funkcjonowania spółki "P.", zwłaszcza w zakresie współpracy z firmą skarżącego. Za powyższym przemawiają szczegółowo opisane w uzasadnieniach decyzji okoliczności, układające się w logiczny splot zdarzeń. Przede wszystkim organy podatkowe odniosły się do zeznań każdego ze świadków, a także wyjaśnień skarżącego podając w jakim zakresie i z jakich powodów uznają je za wiarygodne, a w jakim nie. Również odnośnie dowodu z zeznań świadków J.J. i A.B.organy wyjaśniły dlaczego ich zeznania nie potwierdziły, że spółka "P." wykonywała dla skarżącego sporne usługi. Sąd nie uznał oceny organów podatkowych w ww. zakresie za dowolną. Zarówno skarżący, jak i powołani wyżej świadkowie nie byli w stanie podać danych konkretnych osób wykonujących zafakturowane usługi, budów na których mieli pracować lub wskazywali takie, które nie były objęte zakresem zlecenia udzielonego przez skarżącego dla spółki "P.". Skarżący z kolei podał, że nie pamięta na których budowach ww. osoby były kierownikami budowy i mimo zobowiązania się do wskazania takich budów – nie uczynił tego. Ponadto znamiennym jest, że transakcje ze spółką "P." w odróżnieniu od pozostałych były regulowane gotówką, A. B. działający z ramienia spółki "P." stwierdził, że nie zna skarżącego, a w okresie od 19 maja 2009r. do 16 września 2009r., czyli w czasie kiedy miał dla skarżącego wystawiać faktury i odbierać zapłatę przebywał w więzieniu. Zebrany materiał dowodowy uzasadnia zatem zaprezentowane przez organy stanowisko, że spółka "P." nie prowadziła działalności gospodarczej. Nie zatrudniała pracowników, nie dysponowała także sprzętem koniecznym do świadczenia usług, nie posiadała także żadnych środków trwałych, samochodów, urządzeń budowlanych. W ocenie Sądu, uzasadnione jest twierdzenie, że spółka P. Sp. z o. o. nie wykonała usług, które wskazane są na zakwestionowanych fakturach, zaś ustalenia organu w tym zakresie uznać należy za prawidłowe. Tym samym zarzuty dotyczące przekroczenia zasady swobody oceny materiału dowodowego i przyjmowania za podstawę orzekania dowodów świadczących wyłącznie na niekorzyść skarżącego, są całkowicie chybione.

Zauważyć należy, że zasada wynikająca z art. 122 i art. 187 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa nie ma charakteru bezwzględnego, na co zwracano już uwagę w orzecznictwie (por. wyrok NSA z 14 lipca 2005 r., sygn. akt: I FSK 2600/04 niepubl., wyrok NSA z 15 grudnia 2005 r. sygn. akt: I FSK 391/05 niepubl.). Bezwzględne jej stosowanie prowadziłaby do faktycznej niemożności ukończenia jakiegokolwiek postępowania podatkowego z obawy przed pominięciem jakiegoś dowodu, niezależnie od jego wartości dowodowej oraz w związku z wzajemnymi oczekiwaniami stron, co do konieczności przeprowadzenia dowodu przez przeciwnika w sprawie. Mogłoby dojść do sytuacji, w której należałoby prowadzić postępowanie dowodowe nawet wówczas, gdy całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie wystarczyłby do podjęcia rozstrzygnięcia, a także wówczas, gdy należyta ocena zebranego materiału dowodowego prowadziłaby do nieodmiennej konstatacji, iż innych dowodów poza ujawnionymi nie należy oczekiwać. (wyrok NSA z 27.09.2011r. I FSK 1241/10).

W postępowaniu podatkowym nacisk kładzie się na zasadę współdziałania. Jeżeli podatnik kwestionuje jakąś okoliczność faktyczną przyjętą przez organ, to na tymże podatniku ciąży obowiązek uzasadnienia swojej racji m.in. poprzez przedstawienie stosownego dowodu (wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 lutego 2004r., sygn. akt: III SA/Wa 1452/02). Nie można więc nakładać na organy podatkowe nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów potwierdzających, iż faktury dokumentowały rzeczywiste transakcje gospodarcze, jeżeli strategia podatnika opiera się wyłącznie na negowaniu działań podejmowanych przez te organy. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez organ wydający rozstrzygnięcie nie odpowiada wymogom logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego tj., gdy wyprowadzone ze zgromadzonych dowodów wnioski naruszają przesłanki swobodnej oceny dowodów. Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej tylko polemiki z ustaleniami poczynionymi w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu, do odmiennej oceny materiału dowodowego, lecz winien polegać na wykazaniu, jakich uchybień w świetle norm prawnych, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego dopuściły się organy podatkowe. Sam fakt, iż materiał dowodowy zebrany w sprawie został przez organy podatkowe oceniony odmiennie niż oczekiwała tego strona skarżąca nie świadczy o naruszeniu zasad postępowania podatkowego wyrażonych w art. 120, 121, 122, 180, 187 i 191 ustawy Ordynacja podatkowa.

Z akt przedmiotowych spraw wynika zatem, że materiał dowodowy został zebrany przez organy podatkowe w sposób rzetelny i skrupulatny. Był on przy tym kompletny i wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia. Organy wyczerpały wszelkie możliwości dowodowe, a spójna, logiczna i kompleksowa ocena nie naruszała granic swobodnej oceny dowodów. Organy podatkowe rozpatrzyły nie tylko poszczególne dowody z osobna, ale i poddały analizie całość zebranego materiału dowodowego, akcentując jego kompleksową wymowę i wzajemne uzupełnianie się. Skoro tak – zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia przywołanych wyżej przepisów postępowania są nieuzasadnione.

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 181 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez wykorzystanie do ustalenia stanu faktycznego sprawy dowodów z zeznań świadków przesłuchanych w postępowaniach kontrolnych, Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego. W tym zakresie Sąd uznał za prawidłowe stanowisko organu odwoławczego wyrażone w zaskarżonych decyzjach z którego wynika, że art. 181 ustawy Ordynacja podatkowa jako odstępstwo od zasady bezpośredniości postępowania dowodowego dopuszcza, aby w postępowaniu podatkowym były wykorzystane dowody i materiały zgromadzone w innych postępowaniach, w tym także w postępowaniu karnym lub innym postępowaniu kontrolnym. Sąd podziela stanowisko zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 grudnia 2007r. (sygn. akt I SA/Kr 1539/06), gdzie stwierdzono, że określone dowody, w tym zwłaszcza z przesłuchania świadka, czy też z oględzin (a w zasadzie protokoły z tych czynności dowodowych) po włączeniu do innego postępowania są de facto dowodami z dokumentów. Takie zeznania nie są traktowane jako dowód z przesłuchania świadków lub stron, o którym mowa w art. 190 i 199 ustawy Ordynacja podatkowa. Protokoły pochodzące z akt innych postępowań są traktowane jako dowody z akt, a nie dowody z przesłuchań świadków lub stron - nie ma wiec do nich zastosowania przepis art. 190 Ordynacji podatkowej nakazujący zawiadomić stronę o miejscu i terminie składania przesłuchań. Jednocześnie w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lipca 2011r. (sygn. akt I FSK 868/10) podkreślone zostało, że w przypadku dowodów uzyskanych bez udziału strony (np. włączenie do akt sprawy protokołów przesłuchań z innych postępowań) zasada czynnego udziału strony w postępowaniu, a więc i prawo strony do obrony jej stanowiska realizowana jest poprzez zaznajomienie strony z tymi dowodami i umożliwienie jej wypowiedzenia się w ich zakresie. W konsekwencji zdaniem Sądu organy słusznie przyjęły, że korzystanie z tak uzyskanych zeznań samo w sobie nie narusza zasady czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym ani też nie może naruszać jakichkolwiek innych przepisów Ordynacji podatkowej. W tym miejscu zaznaczyć należy, że na każdym etapie prowadzonego postępowania skarżący miał możliwość czynnego udziału, wglądu w akta sprawy, udzielania wyjaśnień i sprostowań do treści protokołów i adnotacji. Również przed wydaniem decyzji skarżący został zawiadomiony o możliwości zapoznania się z całością materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Zatem za całkowicie chybiony należy uznać zarzut skargi dotyczący naruszenia 190 ustawy Ordynacja podatkowa.

Wobec właściwego ustalenia stanu faktycznego w sprawie, organy podatkowe prawidłowo odmówiły skarżącemu prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego ze spornych faktur. O ile bowiem zasadniczą cechą konstrukcyjną podatku od towarów i usług, ustanowioną w art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług jest prawo podatnika do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług to jednak skorzystanie z tego uprawnienia jest możliwe tylko na podstawie dokumentów wystawionych przez podmioty, które w rzeczywistości są uczestnikami obrotu podlegającego rygorom ustawy o podatku od towarów i usług, i które potwierdzają usługę rzeczywiście wykonaną.

Skoro faktury, którymi posłużył się skarżący, nie dokumentowały rzeczywistej transakcji to określony w takiej fakturze podatek nie był "podatkiem naliczonym", o którym mowa w art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Pamiętać bowiem należy, że faktura VAT nie jest abstrakcyjnie rozumianym dokumentem uprawniającym do zastosowania odliczenia, niezależnie od rzeczywistego przebiegu transakcji. Zasada neutralności opodatkowania podatkiem od towarów i usług oznacza, że podatnicy mogą korzystać z prawa do obniżenia podatku należnego, ale tylko jeżeli ich transakcja na poprzednim etapie obrotu stała się elementem legalnego obrotu prawnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 września 1998r. sygn. akt I SA/Wr 1670/97, wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 marca 2005r. sygn. akt III SA/Wa 1938/04).

Reasumując Sąd stanął na stanowisku, że postępowanie zakończone zaskarżonymi decyzjami przeprowadzone zostało zgodnie z regułami określonymi w ustawie Ordynacja podatkowa, a określona w decyzjach wysokość podatku od towarów i usług jest konsekwencją prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy, całokształtu zebranego materiału dowodowego i obowiązujących przepisów prawa.

Sąd stwierdza także, że znajduje potwierdzenie teza organu, iż materiał dowodowy zebrany w sprawie wskazuje, że skarżący mógł przypuszczać, że uczestniczy w nielegalnym procederze wystawiania i odliczania podatku z faktur niedokumentujących rzeczywistych transakcji z zamiarem uszczuplenia należności skarbu państwa. Uznano, że w zakresie współpracy ze spółką "P." skarżący nie dochował należytej staranności kupieckiej wymaganej w obrocie gospodarczym. W tym zakresie ustalenia organów Sąd przyjmuje za swoje.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd skargi oddalił.