Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2505/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-02-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Zgierski Sędziowie: Sędzia NSA Czesława Nowak-Kolczyńska Sędzia del. WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 4 sierpnia 2020 r. sygn. akt II SA/Ol 98/20 w sprawie ze skargi M.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 4 sierpnia 2020 r. sygn. akt II SA/Ol 98/20 oddalił skargę M.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego.

Do wydania wyroku doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Wnioskiem z dnia [...] lipca 2019 r. M.P. zwróciła się do Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad siostrzenicą – P.P. Organ I instancji decyzją z dnia [...] września 2019 r. odmówił przyznania stronie świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad niepełnosprawną P.P. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia wskazano, iż wnioskodawczyni nie mieści się w kręgu osób zobowiązanych do alimentacji względem P.P., a tym samym w przedmiotowej sprawie nie została spełniona przesłanka zawarta w art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 2220 ze zm.), dalej w uzasadnieniu przywoływanej jako "u.ś.r.". Decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpoznaniu odwołania M.P., utrzymało w mocy orzeczenie organu I instancji. Przytaczając treść art. 17 ust. 1 u.ś.r. organ odwoławczy wskazał, że poza sporem jest to, iż P.P. legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności i współtworzy gospodarstwo domowe z ciotką M.P. Ojciec P.P. jest nieznany, natomiast matka – A.G. po urodzeniu córki pozostawiła ją w szpitalu. Organ wskazał, że postanowieniem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] lutego 1993 r. ograniczono władzę rodzicielską matce poprzez umieszczenie P.P. w rodzinie zastępczej u jej dziadków. Natomiast postanowieniem sądu z dnia [...] stycznia 2001 r. małoletnią umieszczono w rodzinie zastępczej u M.P. Ustanowiona przez sąd rodzina zastępcza ustała z mocy prawa w związku z ukończeniem przez Paulinę Pacek pełnoletności w 2010 r. Organ podniósł, że poza sporem pozostaje również fakt, że Maria Pacek nie jest osobą zobowiązaną do alimentacji względem P.P. Okoliczność ta wyłącza możliwość przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego. Ustawodawca powiązał bowiem możliwość uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego z istnieniem obowiązku alimentacyjnego pomiędzy osobą legitymującą się orzeczeniem o niepełnosprawności i osobą sprawującą nad nią opiekę. Krąg osób, na których może ciążyć obowiązek alimentacyjny ściśle określają przepisy ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz.U. z 2019 r. poz. 2086 ze zm.), dalej w uzasadnieniu przywoływanej jako "K.r.o.". Relacja prawna pomiędzy odwołującą się a P.P. nie wyczerpuje żadnej z wymienionych w K.r.o. relacji alimentacyjnej. P.P. jest dla M.P. siostrzenicą co wyklucza możliwość uzyskania przez stronę dochodzonego świadczenia.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wniosła M.P. Wskazała, że matka jej siostrzenicy porzuciła ją w szpitalu i nigdy się nią nie interesowała, a po śmierci rodziców została przez sąd ustanowiona rodziną zastępczą i nie posiadała wówczas wiedzy, że należało matkę siostrzenicy pozbawić władzy rodzicielskiej. Skarżąca stwierdziła, że dzisiaj zgodnie z prawem świadczenie to należy się matce, która porzuciła swoje dziecko i może ona złożyć wniosek i otrzymać pieniądze. Wskazała, że zawsze traktowała siostrzenicę jak córkę, zrezygnowała z pracy aby się nią opiekować i nie ma osób spokrewnionych w pierwszym stopniu, które mogłyby się zająć niepełnosprawną. Skarżąca czuje się niesprawiedliwie potraktowana przez prawo i nie wie co ma dalej robić, a nie wyobraża sobie oddania siostrzenicy do całodobowej placówki i powrotu do pracy.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.

Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę wskazując, że w świetle wykładni językowej art. 17 ust. 1 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne nie mogło być przyznane skarżącej bowiem: 1) nie jest matką podopiecznej (jest jej ciotką), 2) nie jest opiekunem faktycznym dziecka w rozumieniu przepisów u.ś.r. i nie wystąpiła z wnioskiem o przysposobienie, 3) nie została ustanowiona rodziną zastępczą spokrewnioną, 4) nie jest inną osobą, na której ciąży obowiązek alimentacyjny. W tych okolicznościach Sąd I instancji odwołał się do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2013 r. sygn. akt I OPS 5/13 stwierdzającej, iż "osobie, którą nie obciąża obowiązek alimentacyjny względem pełnoletniego członka rodziny, legitymującego się orzeczeniem o niepełnosprawności w stopniu znacznym i która nie podejmuje lub rezygnuje z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad tym niepełnosprawnym członkiem rodziny, w stanie prawnym obowiązującym przed 1 stycznia 2013 r., nie przysługuje świadczenie pielęgnacyjne na podstawie art. 17 ust. 1 i ust. 1a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych". Sąd zauważył, że wprawdzie ww. uchwała została podjęta na tle przepisów u.ś.r., w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 stycznia 2013 r., to jednak zmianie nie uległo postanowienie tej ustawy uzależniające prawo do świadczenia pielęgnacyjnego od istnienia obowiązku alimentacyjnego pomiędzy niepełnosprawnym a opiekunem. Aktualnie stanowi o tym art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. Z tego tez względu pogląd prawny wyrażony w ww. uchwale z dnia 9 grudnia 2013 r., wraz z argumentacją na jego poparcie, zachowuje aktualność również w obecnym stanie prawnym. Sąd I instancji powołał się także na orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego wskazujące, że z woli ustawodawcy nie sam fakt opieki nad osobą niepełnosprawną, czy też rezygnacja dla jej sprawowania z zatrudnienia, lecz szczególna więź prawna pomiędzy osobą opiekuna a osobą niepełnosprawną, wyróżnia grupę uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego. Podkreślono, że celem tych regulacji jest, by osoba zmuszona do rezygnacji z zatrudnienia w wykonaniu ciążącego na niej obowiązku alimentacyjnego sama nie popadła w niedostatek, tracąc źródło utrzymania. Nie jest natomiast intencją ustawodawcy wspieranie wszystkich osób, które dobrowolnie podejmują się opieki nad niepełnosprawnym członkiem szeroko rozumianej rodziny (vide: wyrok TK z dnia 15 listopada 2006 r. sygn. akt P 23/05; wyrok TK z dnia 18 lipca 2008 r. sygn. akt P 27/07; wyrok TK z dnia 22 lipca 2008 r. sygn. akt P 41/07).

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła M.P. Zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. zarzuciła:

1. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie:

a. art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. w związku z art. 144 § 1, 2 i 3 i art. 27 K.r.o. przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że skarżąca nie jest uprawniona do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego na siostrzenicę P.P. z uwagi na to, że obowiązek alimentacyjny uprawniający do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego został jedynie ograniczony do osób zobowiązanych do alimentacji, a M.P. – zdaniem Sądu I instancji – nie jest zobowiązana do alimentacji P.P. w sytuacji, gdy do powstania obowiązku alimentacyjnego wystarczy ogólna jego zgodność z zasadami współżycia społecznego, zaś skarżąca spełnia faktyczny obowiązek alimentacyjny wobec wymienionej, a tym samym istnieją podstawy prawem przewidziane do przyznania jej wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego;

b. art. 128 i art. 129 § 1 K.r.o. przez błędną wykładnię, a przez to nieprawidłowe przyjęcie, że obowiązek alimentacyjny sprowadza się jedynie do interpretowanego ściśle ustawowego obowiązku dostarczania środków utrzymania osobie uprawnionej do alimentacji, podczas gdy prawidłowa wykładnia przepisów winna doprowadzić Sąd do wniosku, że alimentacja to spektrum znacznie dalej idących obowiązków wobec uprawnionego, które faktycznie wykonuje M.P. jako członek rodziny, co pozwalało przyznać wymienionej świadczenie pielęgnacyjne jako wyraz umacniania więzi rodzinnej i wspierania osób alimentujących bliskich;

c. art. 17 ust. 1a pkt 1 u.ś.r. w związku z art. 71, art. 18, art. 178 ust. 1, art. 8, art. 32 oraz art. 2 Konstytucji RP przez:

- ich błędną wykładnię wyrażającą się w przyjęciu ścisłej, gramatycznej wykładni przepisów umożliwiających uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego z pominięciem wykładni funkcjonalnej i celowościowej, a także systemowej i prokonstytucyjnej, co w konsekwencji spowodowało błędne przyjęcie, że skarżącej nie przysługuje prawo do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad niepełnosprawną siostrzenicą, mimo tego, że M.P. obiektywnie i faktycznie alimentuje P.P., zaś w sprawie istnieją obiektywne przesłanki uniemożliwiające uzyskanie tych alimentów od bliższych członków rodziny (w tym rodziców),

- przez ich błędną wykładnię polegającą na nieuwzględnieniu konstytucyjnej zasady dobra rodziny określonej w art. 71 Konstytucji RP;

2. naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

a. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) P.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi pomimo błędnej wykładni zastosowanych przez organ administracji publicznej przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę rozstrzygnięcia;

b. art. 3 § 1 P.p.s.a. przez uchylenie się od właściwej kontroli działalności administracji publicznej.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej powyższe zarzuty szerzej umotywowano.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna okazała się niezasadna.

Postępowanie kasacyjne oparte jest na zasadzie związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej i podstawami zaskarżenia wskazanymi w tej skardze. Zakres sądowej kontroli instancyjnej jest zatem określony i ograniczony wskazanymi w skardze kasacyjnej przyczynami wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku sądu I instancji. Jedynie w przypadku, gdyby zachodziły przesłanki, powodujące nieważność postępowania sądowoadministracyjnego, określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny mógłby podjąć działania z urzędu, niezależnie od zarzutów wskazanych w skardze kasacyjnej. W niniejszej sprawie nie stwierdzono takich przesłanek.

Przechodząc do oceny zarzutów kasacyjnych wypada stwierdzić, iż przedmiotową skargę kasacyjną oparto na obu podstawach kasacyjnych, przewidzianych w art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. Jakkolwiek w takiej sytuacji zasadą winno być rozpoznanie w pierwszej kolejności zarzutów procesowych, to jednak z uwagi na to, iż zarzuty kasacyjne podniesione w ramach podstawy zaskarżenia z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. są jedynie refleksem zarzucanego naruszenia prawa materialnego wskutek błędnej wykładni zastosowanych norm prawa materialnego, to ocenę zasadności kasacji wypada rozpocząć od zarzutów naruszenia prawa materialnego. Ocena ta determinować będzie wynik oceny zarzutów naruszenia przepisów postępowania.

Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne przysługuje także osobom, na których zgodnie z przepisami K.r.o. ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności. Przepis art. 128 K.r.o. wskazuje natomiast, iż obowiązek dostarczania środków utrzymania, a w miarę potrzeby także środków wychowania (obowiązek alimentacyjny) obciąża krewnych w linii prostej oraz rodzeństwo. Nie jest podważane w niniejszym postępowaniu, iż skarżąca będąc ciotką niepełnosprawnej podopiecznej nie należy do kręgu osób, na których ciąży obowiązek alimentacyjny. Obowiązek ten obciąża bowiem w linii bocznej wyłącznie rodzeństwo, a nie wstępnych lub zstępnych rodzeństwa. Powyższe nie pozwala zaliczyć ciotki osoby niepełnosprawnej do grona osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego. Regulacja ta wyraźnie ogranicza krąg osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawnym członkiem rodziny wyłącznie do osób zobowiązanych do alimentacji. Tym samym osobie, której nie obciąża obowiązek alimentacyjny względem pełnoletniego członka rodziny legitymującego się orzeczeniem o niepełnosprawności w stopniu znacznym i która nie podejmuje lub rezygnuje z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad tym niepełnosprawnym członkiem rodziny, nie przysługuje świadczenie pielęgnacyjne na podstawie art. 17 ust. 1 i ust. 1a u.ś.r. (vide: uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 9 grudnia 2013 r. sygn. akt I OPS 5/13, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Trafnie zauważa Sąd I instancji, iż co prawda uchwała ta podjęta została w stanie prawnym obowiązującym do dnia 1 stycznia 2013 r., kiedy to przepisy nie przewidywały odpowiednika obecnego rozwiązania przyjętego w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., ale w związku z powiązaniem tego przepisu z kręgiem osób, na których ciąży obowiązek alimentacyjny, stanowisko zajęte w powyższej uchwale pozostaje aktualne (vide: wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2021 r. sygn. akt I OSK 2091/20, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Stanowisko to znajduje zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. Skarżąca nie będąc nieobciążona obowiązkiem alimentacyjnym względem niepełnosprawnej, nie jest osobą, o której mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., a zatem nie ma do niej zastosowania również art. 17 ust. 1a tejże ustawy. Brzmienie tego przepisu odsyła bowiem wprost do osób, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. Na powyższe stanowisko nie wpływa treść art. 132 K.r.o., zgodnie z którym obowiązek alimentacyjny zobowiązanego w dalszej kolejności powstaje dopiero wtedy, gdy nie ma osoby zobowiązanej w bliższej kolejności albo gdy osoba ta nie jest w stanie uczynić zadość swemu obowiązkowi lub gdy uzyskanie od niej na czas potrzebnych uprawnionemu środków utrzymania jest niemożliwe lub połączone z nadmiernymi trudnościami. Przepis ten określa bowiem zasady następstwa realizacji obowiązku alimentacyjnego wyłącznie w kręgu osób, na których obowiązek ten ciąży w związku z obowiązującymi przepisami. Nie można zatem zgodzić się z zarzutem kasacyjnym naruszenia art. 17 ust. 1 pkt 4 i ust. 1a ust. 1 u.ś.r.

Przepisy u.ś.r. odnoszące się do świadczenia pielęgnacyjnego niezmiennie wskazywały, iż uprawnionym do tegoż świadczenia jest osoba, na której ciąży obowiązek alimentacyjny względem osoby będącej pod jej opieką. Pierwotnie świadczenie to przysługiwało tylko w wypadku opieki sprawowanej przez rodziców lub opiekunów nad dzieckiem. Na skutek orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego (vide: wyrok TK z dnia 18 lipca 2008 r. sygn. akt P 27/07 (OTK ZU-A 2008/6/107); wyrok TK z dnia 22 lipca 2008 r. sygn. akt P 41/07 (OTK ZU-A 2008/6/109), którymi uznano za sprzeczne z Konstytucją RP pominięcie wśród osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego innych członków rodziny, na których spoczywa obowiązek alimentacyjny, sprawujących opiekę nad niepełnoletnim członkiem rodziny, a także nad innym członkiem rodziny wymagającym opieki, ustawodawca rozszerzał krąg osób uprawnionych do tego świadczenia. W każdej jednak z kolejnych regulacji prawnych, przyjmowano wymóg, by osoba świadcząca opiekę była obciążona w stosunku do podopiecznego obowiązkiem alimentacyjnym. Ustawodawca uznawał więc, że jednym z warunków, od których zależy powstanie prawa do tego świadczenia było to, że opiekę wykonuje osoba obciążona wobec podopiecznego ego rodzaju obowiązkiem. Mimo wielokrotnych zmian u.ś.r. od warunku tego nie odstąpił (vide: uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 9 grudnia 2013 r. sygn. akt I OPS 5/13, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Powyższe, wskazując na wyraźną i niezmienną wolę ustawodawcy uzależnienia możliwości przyznania świadczenia pielęgnacyjnego od warunku istnienia obowiązku alimentacyjnego nie pozwala tego warunku pominąć. W przepisie art. 128 K.r.o. ustawodawca wymienił osoby, na których ciąży obowiązek alimentacyjny. Powyższy przepis na gruncie K.r.o. nie wyczerpuje jednak kręgu osób, na których cięży obowiązek alimentacyjny. Obowiązek alimentacyjny może w wypadkach określonych w art. 144 k.r.o. obciążać również powinowatych (vide: G.Jędrejek, Kodeks rodzinny i opiekuńczy. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2019, uwagi do art. 128 i art. 144), co jest podstawą do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w razie wykonywania opieki, w warunkach określonych art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., między powinowatymi (vide: wyrok NSA z dnia 9 marca 2012 r. sygn. akt I OSK 1982/11; wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 2020 r. sygn. akt I OSK 2947/19, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Powyższe – wbrew temu co podnosi autor kasacji – nie przemawia za możliwością przełamania warunku istnienia obowiązku alimentacyjnego, lecz stanowi potwierdzenie konieczności jego występowania.

Nie można także zgodzić się z zarzutem błędnej wykładni art. 128 i art. 129 K.r.o. Skoro przepis art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. odwołuje się do pojęcia osób, na których zgodnie z przepisami K.r.o. ciąży obowiązek alimentacyjny, to przywoływanie w skardze kasacyjnej zakresu pojęcia alimentacji w znaczeniu przedmiotowym, nie stanowi tego rodzaju zabiegu interpretacyjnego, który pozostawałby relewantny na gruncie ww. normy u.ś.r. Przepis ten wyraźnie wskazuje na konieczności stanienia ustawowego obowiązku alimentacyjnego, stąd nawet wykonywanie faktycznych czynności wypełniających treść owego obowiązku, ale mające miejsce między osobami, na których nie ciąży ów ustawowy obowiązek, nie może być traktowane jako wypełnienie dyspozycji art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r.

Trafnie również argumentował Sąd I instancji, iż warunki przyznawania świadczenia pielęgnacyjnego były wielokrotnie przedmiotem rozważań Trybunału Konstytucyjnego, który nie zakwestionował konstytucyjności wymogu istnienia obowiązku alimentacyjnego pomiędzy sprawującym opiekę a podopiecznym. Trybunał Konstytucyjny wyraził natomiast pogląd, że z woli ustawodawcy nie sam fakt opieki nad osobą niepełnosprawną, czy też rezygnacja dla jej sprawowania z zatrudnienia, lecz szczególna więź prawna pomiędzy osobą opiekuna a osobą niepełnosprawną wyróżnia grupę uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego. Podkreślono, że celem tych regulacji jest, by osoba zmuszona do rezygnacji z zatrudnienia w wykonaniu ciążącego na niej obowiązku alimentacyjnego sama nie popadła w niedostatek, tracąc źródło utrzymania. Nie jest natomiast intencją ustawodawcy wspieranie wszystkich osób, które dobrowolnie podejmują się opieki nad niepełnosprawnym członkiem szeroko rozumianej rodziny. (vide: wyrok NSA z dnia 25 maja 2016 r. sygn. akt I OSK 2020/14, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Z powyższego punktu widzenia nie można potwierdzić zasadności naruszenia art. 71, art. 18, art. 178 ust. 1, art. 8, art. 32 oraz art. 2 Konstytucji RP, przez nieuwzględnienie kontekstu konstytucyjnego w procesie wykładni art. 17 ust. 1a pkt 1 u.ś.r. Zabiegowi interpretacji przepisów nie można bowiem nadawać znaczenia sprzecznego z jasno zadeklarowaną wolą ustawodawcy.

Niezasadność zarzutów kasacyjnych podniesionych w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 P.p.s.a. determinuje ocenę zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Przy czym w tym zakresie należy dodatkowo dostrzec wadliwość sformułowania zarzutu naruszenia art. 145 § pkt 1 lit. c) P.p.s.a. oraz nieadekwatność zarzutu naruszenia art. 3 § 1 P.p.s.a. Przepis art. 145 § pkt 1 lit. c) P.p.s.a. ma charakter wynikowy i jego zastosowanie jest za każdym razem rezultatem uznania sądu, że kontrolowany akt narusza przepisy postępowania inne niż stanowiące podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, jeżeli owo naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Chcąc powołać się na zarzut naruszenia tego przepisu, autor skargi kasacyjnej jest zobowiązany bezpośrednio powiązać ten zarzut z naruszeniem innych konkretnych przepisów, które to naruszenie sąd I instancji wadliwie zaakceptował (vide: wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2012 r. sygn. akt II OSK 2077/10; wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2010 r. sygn. akt I OSK 87/10, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Badany zarzut takiego powiązania jest pozbawiony. Nie pozwala to na jego weryfikację w postępowaniu kasacyjnym. Z kolei norma art. 3 § 1 P.p.s.a. wyznacza zakres właściwości sądów administracyjnych wskazując, iż sądy te sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Powyższa regulacja nie ma charakteru procesowego ale ustrojowy, określa bowiem podstawową funkcję sądów administracyjnych. Sąd może naruszyć ów przepis wyłącznie wówczas, gdy przedmiotem jego oceny nie będzie działalność administracji publicznej albo gdy oceniając działalność administracji podejmie środki inne niż określone w przepisach P.p.s.a. W skardze kasacyjnej brak jest informacji wskazujących na to, że Sąd I instancji w badanym postępowaniu dokonał kontroli podmiotu nie będącego organem administracji publicznej albo zastosował środki nieznane przepisom P.p.s.a., w szczególności, że kontrolował zaskarżoną decyzję z punktu widzenia innego kryterium niż zgodność z prawem (legalność). Zarzut ten postawiony został zatem wbrew okolicznościom niniejszej sprawy.

Z tych względów skarga kasacyjna jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu zgodnie z art. 184 P.p.s.a.

Skargę kasacyjną rozpoznano na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 182 § 2 P.p.s.a., gdyż strona skarżąca zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna nie zażądała jej przeprowadzenia.