Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 383/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-07-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6148 Działalność badawczo-rozwojowa
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 33  ust. 4
journal: Dz.U. 2010 nr 96 poz 617
law: Ustawa z dnia 30 kwietnia 2010 r. o Narodowym Centrum Nauki

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Sędziowie WSA Maria Zawadzka WSA Janusz Bociąga po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 lipca 2016 r. sprawy ze skargi Instytutu Nauk Prawnych Polskiej Akademii Nauk na decyzję Komisji Odwoławczej Rady Narodowego Centrum Nauki z dnia 12 stycznia 2016 r. nr [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy przyznania środków finansowych na realizację projektu badawczego skargę oddala


UZASADNIENIE

Instytut Nauk Prawnych Polskiej Akademii Nauk wniósł w ramach konkursu OPUS, organizowanego przez Narodowe Centrum Nauki, wniosek o przyznanie finansowania ww. projektu badawczego, dalej zwany "wnioskiem". Wniosek spełniał wymogi formalne i został poddany ocenie merytorycznej zgodnie z obowiązującymi w Narodowe Centrum Nauki przepisami. Po przeprowadzeniu postępowania konkursowego Dyrektor Narodowego Centrum Nauki wydał decyzję nr [...] z dnia 6 października 2015 r., odmawiającą przyznania wnioskodawcy środków finansowych na realizację projektu badawczego.

Od decyzji wnioskodawca wniósł odwołanie do Komisji Odwoławczej Rady Narodowego Centrum Nauki. W odwołaniu wnioskodawca podnosił zarzuty dotyczące oceny wniosku sporządzonej przez Zespół Ekspertów. Zaskarżonej decyzji zarzucono:

- naruszenie art. 87 Konstytucji RP, poprzez oparcie oceny wniosku na regulaminie, Zarządzeniu oraz uchwale Rady Narodowego Centrum Nauki nr [...] z dnia 12 marca 2015 r. w sprawie warunków przeprowadzania konkursu OPUS 9;

- art. 107 § 1 i § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.) poprzez wydanie decyzji bez podstawy faktycznej i prawnej;

- naruszenie art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. i art. 10 § 1 K.p.a. poprzez niezapewnienie wnioskodawcy prawa do czynnego udziału w postępowaniu w szczególności po przygotowaniu ocen ekspertów i przed wydaniem rozstrzygnięcia przez Zespół Ekspertów;

- naruszenie art. 30 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 ustawy o Narodowym Centrum Nauki w związku z art. 80 K.p.a.

Decyzją z dnia 12 stycznia 2016 r. nr [...] Komisja Odwoławcza Rady Narodowego Centrum Nauki po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Dyrektora Narodowego Centrum Nauki [...] z dnia 6 października 2015 r. odmawiającej przyznania środków finansowych na realizację projektu badawczego pt.: "[...]", nr rejestracyjny: [...], na podstawie art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o Narodowym Centrum Nauki (Dz. U. z 2015 r., poz. 839) odmówiła przyznania Instytutowi Nauk Prawnych Polskiej Akademii Nauk środków finansowych na realizację projektu badawczego pt.: "[...]".

Komisja Odwoławcza po rozpatrzeniu odwołania podniosła, że jak wynika z art. 18 pkt 7 oraz art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o Narodowym Centrum Nauki ocena wniosków złożonych w konkursach organizowanych przez Narodowe Centrum Nauki została powierzona Zespołom Ekspertów powoływanym przez Dyrektora Narodowego Centrum, na wniosek Rady. Zgodnie z regulaminem przyznawania środków na realizację zadań finansowanych przez Narodowe Centrum Nauki w zakresie projektów badawczych, staży po uzyskaniu stopnia naukowego doktora oraz stypendiów doktorskich, stanowiącego załącznik nr 1 do uchwały Rady Narodowego Centrum Nauki nr [...] z dnia 12 marca 2015 r., zwanym dalej "Regulaminem" oraz zarządzeniem Dyrektora Narodowego Centrum Nauki nr [...] z dnia 12 grudnia 2014 r. w sprawie określenia szczegółowego trybu sporządzania ocen wniosków przez Zespoły Ekspertów, zwanym dalej "Zarządzeniem", ocena merytoryczna wniosków składa się z dwóch etapów:

1) etap I: Ocena dokonywana podczas I posiedzenia Zespołu Ekspertów polega na dyskusji ocen indywidualnych i stworzeniu rankingu, zgodnie z którym wnioski kwalifikowane są do II etapu;

2) etap II: Ocena dokonywana podczas II posiedzenia Zespołu Ekspertów, polega na dyskusji ocen indywidualnych, dokonywanych przez tzw. ekspertów zewnętrznych, powoływanych na podstawie art. 11 ust. 11 ustawy o Narodowym Centrum Nauki oraz stworzeniu rankingu, zgodnie z którym wnioski kwalifikowane są do finansowania.

W oparciu o sporządzone oceny Zespoły Ekspertów przygotowują listy rankingowe, które Koordynator Dyscyplin przedkłada do zatwierdzenia Dyrektorowi Narodowego Centrum Nauki (art. 24 ust. 1 pkt 6 ustawy o Narodowym Centrum Nauki). Środki finansowe na badania zakwalifikowane do finansowania w ramach konkursu przyznaje Dyrektor w drodze decyzji (art. 33 ust. 1 ustawy o Narodowym Centrum Nauki) nie ma on jednak kompetencji do podważania ocen dokonanych przez Zespoły Ekspertów.

W niniejszej sprawie została zachowana procedura oceny wniosku wynikająca z ustawy o Narodowym Centrum Nauki, Regulaminu oraz Zarządzenia. Projekt badawczy został oceniony przez członków Zespołu Ekspertów na pierwszym etapie oceny merytorycznej na ocenę 47 pkt i nie został zakwalifikowany do II etapu oceny merytorycznej.

Komisja Odwoławcza po dokładnym rozpoznaniu sprawy uznała decyzję Dyrektora za prawidłową.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 87 Konstytucji RP poprzez oparcie oceny wniosku na Regulaminie, Zarządzeniu oraz uchwale Rady Narodowego Centrum Nauki nr [...] z dnia 12 marca 2015 r. w sprawie warunków przeprowadzania konkursu OPUS 9 stwierdzono, że pozostaje on w sprzeczności do przepisów określonych w ustawie o Narodowym Centrum Nauki. Wnioskodawca wskazuje w odwołaniu, że nie jest możliwe określenie kryteriów oceny wniosków w konkursach Narodowego Centrum Nauki, poza tymi określonymi w art. 30 ust. 1 ustawy o Narodowym Centrum Nauki. Należy wskazać, że ustawodawca w art. 21 ustawy o Narodowym Centrum Nauki, wyposażył Radę Narodowego Centrum Nauki w prawo do określenia szczegółowego regulaminu przyznawania środków na realizację zadań finansowanych przez Centrum, przy uwzględnieniu zasad przejrzystości procedur konkursowych oraz procedur wyłaniania ekspertów. Uprawnienia do określenia dodatkowych kryteriów, które brane są pod uwagę przy ocenie wniosków wynikają z art. 30 ust 2 ustawy o Narodowym Centrum Nauki, w którym wskazano, że Rada może dla danego konkursu określić dodatkowe kryteria, poza określonymi w ust. 1 tegoż przepisu. Natomiast uprawnienia Dyrektora Centrum do określenia szczegółowego trybu sporządzania ocen wniosków przez Zespoły Ekspertów wynikają wprost z art. 30 ust. 3 ustawy o Narodowym Centrum Nauki.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego uchybienia art. 107 § 1 K.p.a. poprzez wydanie decyzji bez podstawy prawnej, uznano go za bezpodstawny. Komisja Odwoławcza stwierdziła, że przepis określony w art. 33 ust. 1 ustawy o Narodowym Centrum Nauki, który stanowił podstawę prawną zaskarżonej decyzji, należy interpretować zgodnie z wykładnią celowościową. Oznacza to, że ustawodawca w tym przepisie określił, że rozstrzygnięcie postępowania konkursowego - bez względu czy przyznano finansowanie wniosku czy odmówiono przyznania finansowania wniosku - następuje w drodze decyzji wydawanej przez Dyrektora Narodowego Centrum Nauki.

Komisja Odwoławcza stwierdziła ponadto, że zaskarżona decyzja Dyrektora Narodowego Centrum Nauki została wydana prawidłowo i zawierała wszystkie elementy określone w art. 107 § 1 K.p.a. Wbrew twierdzeniu wnioskodawcy, decyzja Dyrektora precyzyjnie wskazuje, że uzasadnienie faktyczne oceny wniosku jest dostępne w systemie "Obsługa Strumieni Finansowania", zwanym dalej "OSF" za pomocą którego składane są wnioski do Narodowego Centrum Nauki. Po zalogowaniu do systemu, każdy z wnioskodawców może zapoznać się z uzasadnieniem oceny wniosku sporządzonym przez Zespół Ekspertów, a także z opiniami ekspertów będącymi podstawą tej oceny. Fakt, że wnioskodawca przywołuje w odwołaniu opinie Ekspertów oraz uzasadnienie oceny końcowej wniosku sporządzone przez Zespół Ekspertów świadczy o tym, że miał on dostęp do uzasadnienia faktycznego decyzji zamieszczonego w systemie OSF.

Należy odróżnić uzasadnienie oceny wniosku przez Zespół Ekspertów od uzasadnienia decyzji Dyrektora Narodowego Centrum Nauki. Decyzja Dyrektora powinna tylko w uzasadnieniu wskazywać na jakie dowody Dyrektor powołuje się przy rozstrzygnięciu danej sprawy. Dowodem w sprawach przyznania finansowania projektów badawczych, zgodnie z przepisami ustawy o Narodowym Centrum Nauki, jest ocena Zespołu Ekspertów. Nie oznacza to jednak, że ocena ta ma być przytoczona w uzasadnieniu decyzji Dyrektora.

Komisja Odwoławcza wskazała także, że w omawianej sprawie nie doszło do naruszenia art. 107 § 1 K.p.a. poprzez brak wskazania w decyzji sumarycznej oceny wniosku oraz jego miejsca na liście rankingowej. Zgodnie z art. 31 ustawy o Narodowym Centrum Nauki, Koordynatorzy Dyscyplin publikują na stronie Centrum jedynie listę wniosków zakwalifikowanych do finansowania. Tym samym Dyrektor Narodowego Centrum Nauki nie miał podstawy prawnej do podawania w decyzji informacji o miejscu wniosku na liście rankingowej.

Wnioskodawca zarzuca ponadto Dyrektorowi Centrum naruszenie art. 7 K.p.a. i art. 10 § 1 K.p.a. Komisja Odwoławcza w odniesieniu do tych uwag stwierdziła, że wnioskodawca w swojej opinii nie bierze pod uwagę daleko idącej specyfiki postępowań konkursowych. Procedura konkursowa skutkuje ograniczonym zastosowaniem np. art. 7 K.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej "z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy". W postępowaniach konkursowych organizowanych przez Narodowe Centrum Nauki oceniany jest bowiem wyłącznie materiał dowodowy w postaci wniosku przygotowanego przez wnioskodawcę i złożonego w formie przewidzianej stosownymi uchwałami Rady oraz przewidzianej w ustawie oceny wniosku dokonanej przez Zespół Ekspertów. W związku z powyższym, ustawa o Narodowym Centrum Nauki nie przewiduje możliwości oparcia się na innych dowodach chyba, że wynika to ze szczegółowych zapisów Regulaminu dotyczących poszczególnych konkursów.

Podobnie należy interpretować zastosowanie art. 10 § 1 K.p.a. Ustawa o Narodowym Centrum Nauki wskazuje, że w konkursach podlegają ocenie wyłącznie złożone przez wnioskodawców wnioski (między innymi art. 30 ust. 1 ustawy o Narodowym Centrum Nauki). Ustawodawca nie przewidział zatem możliwości polemiki merytorycznej z Zespołem Ekspertów przed wydaniem decyzji przez Dyrektora. Należy wskazać, że aby zapewnić prawidłowość oceny każdego z wniosków, poszczególne opinie ekspertów są ze sobą konfrontowane i omawiane podczas posiedzenia Zespołu Ekspertów. Ocena końcowa wniosku jest zatem efektem uzgodnienia całego Zespołu Ekspertów wyłonionego zgodnie z art. 18 ust. 7 ustawy o Narodowym Centrum Nauki spośród wybitnych naukowców polskich i zagranicznych. Można powiedzieć, że oceny wniosków dokonują kolegialnie Zespoły Ekspertów złożone z osób, których dotychczasowe osiągnięcia naukowe predestynują do sprawowania takiej funkcji.

Komisja Odwoławcza uznała tym samym, że procedura konkursowa w swym zamyśle realizuje zasadę wyrażoną w art. 77 § 1 K.p.a. Cały proces oceny wniosku opierający się na niezależnych opiniach ekspertów oraz ekspertów zewnętrznych, które są następnie omawiane i uzgadniane przez Zespół Ekspertów, gwarantuje zebranie materiału dowodowego i jego prawidłowe rozpatrzenie.

W pozostałym zakresie zarzuty Strony stanowią wyłącznie polemikę ze stanowiskiem Zespołu Ekspertów. Na podstawie opinii Ekspertów przeanalizowano złożony wniosek i uzgodniono jego ocenę końcową. Zgodnie z § 17 pkt 4 Regulaminu, na tle innych zgłoszonych wniosków nie został on zakwalifikowany do drugiego etapu oceny merytorycznej. Komisja Odwoławcza po zapoznaniu się z aktami sprawy nie znalazła podstaw do podważenia oceny końcowej wniosku.

Dodano, że z uwagi na brak uchybień formalnych w postępowaniu administracyjnym stanowisko Zespołu Ekspertów było dla Dyrektora Narodowego Centrum Nauki wiążące, ponieważ to Zespołowi Ekspertów prawodawca przyznał prawo do oceny i kwalifikacji projektów badawczych, dlatego nie mógł on wbrew temu stanowisku przyznać wnioskodawcy środków finansowych na realizację tego projektu badawczego. Analogiczne stanowisko do przedstawionego powyżej poglądu zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 8 marca 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 3391/05. Choć wyrok ten dotyczył oceny projektów badawczych na gruncie nieobowiązujących już przepisów ustawy z dnia 8 października 2004 r. o zasadach finansowania nauki (Dz. U. z 2004 r. Nr 238, poz. 2390 z późń. zm.) oraz rozporządzenia Przewodniczącego Komitetu Badań Naukowych z dnia 30 listopada 2001 r. w sprawie kryteriów i trybu przyznawania i rozliczania środków finansowych ustalanych w budżecie państwa na naukę (Dz. U. z 2001 r. Nr 146, poz. 1642 z późn. zm.) to jednak należy stwierdzić, że ze względu na zbliżony schemat oceny obowiązujący na podstawie ustawy o Narodowym Centrum Nauki, analogiczne zasady do wskazanych w przedmiotowym wyroku, należy przyjąć również w odniesieniu do decyzji Dyrektora Narodowego Centrum Nauki podejmowanych na podstawie art. 33 ust. 1 ustawy o Narodowym Centrum Nauki.

Komisja Odwoławcza Rady Narodowego Centrum Nauki nie dopatrzyła się uchybień w procedurze konkursowej prowadzonej przez organ administracyjny I instancji, brak jest podstaw do przyznania środków na realizację przedmiotowego projektu badawczego.

Z powyższą decyzją nie zgodził się Instytut Nauk Prawnych Polskiej Akademii Nauk zaskarżając ją w ustawowym terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżący Instytut wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a., uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a-c P.p.s.a., przekazanie sprawy organowi II instancji do ponownego rozpoznania i przyznania finansowania projektu badawczego zgodnie ze złożonym wnioskiem, zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

1) art. 156 § 1 i 2 K.p.a. poprzez wydanie decyzji przez organ w składzie 4-osobowym, w sytuacji w której zgodnie z § 9 ust. 1 zdanie 2 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 9 września 2010 r. w sprawie Statutu Narodowego Centrum Nauki (Dz. U. z 2010 r. Nr 171, poz. 1154) przewidziano, że w skład Komisji Odwoławczej Rady Naukowego Centrum Nauki wchodzi 5 członków;

2) art. 156 § 2 K.p.a. w związku z art. 138 § 1 i 2 K.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji, której sentencja wykracza poza granice wskazane w zamkniętym katalogu art. 138 § 1 i 2 K.p.a.;

3) art. 140 K.p.a. w związku z art. 7 K.p.a., art. 10 § 1 K.p.a., art. 77 K.p.a., art. 138 § 1 pkt 2 i § 2 K.p.a. i art. 15 K.p.a., które to naruszenia miały wpływ na wynik sprawy, poprzez brak rozpatrzenia zarzutów odwołania:

a) art. 87 Konstytucji RP poprzez oparcie decyzji na aktach prawnych

niewymienionych w zamkniętym katalogu aktów prawnych powszechnie

obowiązujących, tj. na uchwale nr [...] z dnia 12 marca 2015 r. Rady Narodowego Centrum Nauki w sprawie warunków przeprowadzania konkursu OPUS 9 i regulaminie przyznawania środków na realizację zadań finansowanych przez o Narodowe Centrum Nauki w zakresie projektów badawczych, staży po uzyskaniu stopnia naukowego doktora oraz stypendiów doktorskich wprowadzonym uchwałą Rady Narodowego Centrum Nauki nr [...] z dnia 12 grudnia 2013 r.;

b) art. 107 § 1 K.p.a. przez brak wskazania w zaskarżonej decyzji sumarycznej oceny wniosku i jego miejsca na tzw. liście rankingowej projektów tworzonej po zakończeniu pierwszego etapu oceny wniosków;

c) art. 30 ust. 1, 2 i 3 ustawy o Narodowym Centrum Nauki w związku z art. 80 K.p.a. w związku z regulacjami załącznika 1 do "Regulaminu przyznawania środków na realizację zadań finansowanych przez Narodowe Centrum Nauki w zakresie projektów badawczych, staży po uzyskaniu stopnia naukowego doktora oraz stypendiów doktorskich" przez:

- przyznanie 2 punktów w kategorii "ocena wykonania przez kierownika projektu innych projektów badawczych uprzednio finansowanych przez naukę" w miejsce 3 punktów uzasadnionych w sytuacji, gdy "efekty zakończonych projektów opublikowane są w wydawnictwach o zasięgu międzynarodowym", co pomija będącą wynikiem projektu badawczego finansowanego przez Polsko-Niemiecką Fundację na Rzecz Nauki we Frankfurcie nad Odrą publikację "Diskriminierung aufgrund der Gesundheit in alternden Gesellschaften. Deutschland und Polen vor neuen Herausforderungen", Berliner Wissenschaftsverlag 2015;

- przyznanie 2 punktów w miejsce 3 punktów w kategorii "ocena poziomu naukowego badań", które powinny być przyznane w przypadku planu opublikowania monografii w "wydawnictwach głównego nurtu dla danej dziedziny" zwłaszcza wobec braku definicji legalnej tego rodzaju wydawnictwa;

- przyznanie 2 punktów w miejsce 3 punktów w kategorii "kwalifikacje kierownika projektu", kwestionujące w sposób nieuprawniony "współpracę z dobrymi naukowcami z innych ośrodków" i "publikację w dobrych wydawnictwach" mimo realizacji w 2014 r. przez kierownika projektu badawczego z naukowcami z wielu ośrodków uniwersyteckich RFN i krajowych placówek naukowych oraz publikacji wyników projektu w uznanym wydawnictwie w RFN;

- przyznanie 1 punktu w miejsce 3 w kategorii "ocena wpływu projektu badawczego na rozwój dyscypliny naukowej" w sytuacji, w której trafnie podkreślono, że efektem projektu ma być pierwsza polska monografia na temat o szybko rosnącym znaczeniu;

- przyjęcie bez jakiegokolwiek uzasadnienia, że przygotowanie manuskryptu monografii nie jest zadaniem badawczym, a publikacja pierwszej polskojęzycznej monografii na niezwykle istotny temat z zakresu prawa unijnego nie ma jakiegokolwiek wpływu na naukę europejską.

W obszernym uzasadnieniu skargi powołano argumentację na poparcie własnych twierdzeń, w tym orzecznictwo sądowoadministracyjne.

W odpowiedzi na skargę Komisja Odwoławcza Rady Narodowego Centrum Nauki wniosła o jej oddalenie w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a." uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Sąd administracyjny ocenia jedynie legalność działania administracji, co oznacza, że zobowiązany jest zbadać, czy w czasie podejmowania danego aktu administracyjnego, organ administracji nie naruszył prawo.

Nie każde naruszenie prawa uzasadnia wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu administracyjnego. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla taki akt w przypadku, gdy stwierdzi: 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; 2) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; 3) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.) lub stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a.).

Sprawa to, zgodnie z art. 119 pkt 2 P.p.s.a. mogła zostać rozpoznana w trybie uproszczonym, ponieważ taki wniosek złożyła strona skarżąca, a strona przeciwna nie wniosła sprzeciwu.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd administracyjny rozpoznaje sprawy administracyjne kończące się wydaniem decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 33 ust. 4 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o Narodowym Centrum Nauki (Dz. U. z 2015 r., poz. 839), dalej w skrócie jako "ustawa o NCN" kognicji sądu administracyjnego poddano decyzje Komisji Odwoławczej Rady Narodowego Centrum Nauki, wydane w trybie art. 33 ust. 3 ustawy o NCN. Zgodnie z art. 33 ust. 2 i 3 ustawy o NCN Komisja Odwoławcza Rady Narodowego Centrum Nauki rozpoznając odwołanie od decyzji Dyrektora Narodowego Centrum Nauki w przedmiocie przyznania środków nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia odwołania.

Przepisy powołanej ustawy o NCN nie wskazują dla sądu administracyjnego innego kryterium kontroli zaskarżonej decyzji Komisji Odwoławczej Rady Narodowego Centrum Nauki niż zgodność z prawem. Z tych względów tylko kryterium zgodności z prawem stanowi wzorzec kontroli zaskarżonego aktu. W myśl art. 134 § 1 P.p.s.a. sprawując tę kontrolę Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zarzuty skargi dotyczące nieprawidłowego składu Komisji Odwoławczej nie są zasadne, a sformułowany na jej podstawie zarzut rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.) lub wydania decyzji przez organ z pominięciem jego właściwości (art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a.) nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Strona skarżąca podaje, że decyzja Komisji Odwoławczej Rady Narodowego Centrum Nauki została podjęta w niewłaściwym składzie, gdyż z pięcioosobowego składu Komisji Odwoławczej powołanego uchwałą Rady Narodowego Centrum Nauki nr [...] z dnia 11 czerwca 2015 r. w wydaniu zaskarżonej decyzji brały udział 4 osoby. Fakt wydania zaskarżonej decyzji przez czterech z pięcioosobowego składu Komisji Odwoławczej nie budzi wątpliwości.

Zgodnie z art. 1 ust. 2, 4 i 5 ustawy o NCN, Narodowe Centrum Nauki stanowi agencję wykonawczą w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, działającą na podstawie ustawy oraz statutu. Właściwy do spraw nauki minister w drodze rozporządzenia nadaje Narodowemu Centrum Nauki statut, w którym określa szczegółowy zakres zadań i tryb pracy organów Narodowego Centrum Nauki. Organami Narodowego Centrum Nauki są Dyrektor Narodowego Centrum Nauki oraz Rada Narodowego Centrum Nauki. W skład Rady wchodzą członkowie powołani przez ministra spośród osób spełniających wymagania ustawy, w trybie określonym przepisami art. 12 - 15 ustawy o NCN.

Szczegółowy tryb działania Rady, wyboru przewodniczącego oraz powoływania komisji Rady określa regulamin ustanowiony przez Radę (art. 17 ust. 8 ustawy o NCN). Do zadań Rady należy, między innymi powołanie Komisji Odwoławczej złożonej z członków Rady, w celu rozpatrywania odwołań od decyzji Dyrektora w sprawach określonych w art. 33 ust. 2 ustawy o NCN (art. 18 ust. 8 ustawy o NCN).

W świetle tych regulacji kompetencja Rady NCN do powołania z grona członków Rady Komisji Odwoławczej i uregulowania sposobu jej działania ma umocowanie w przepisach ustawy oraz w § 8 ust. 2 Statutu Narodowego Centrum Nauki stanowiącego załącznik do rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 9 września 2010 r. w sprawie Statutu Narodowego Centrum Nauki (Dz. U. z 2010 r. Nr 171, poz. 1154). Zgodnie z § 9 ust. 1 Statutu Rada powołuje Komisję Odwoławczą oraz jej przewodniczącego. W skład Komisji Odwoławczej wchodzi 5 członków reprezentujących różne grupy dziedzin nauki. Powołany przepis statutu ma kluczowe znaczenie dla oceny zasadności zarzutu strony skarżącej dotyczącego prawidłowego wydania zaskarżonej decyzji. Czym innym jest sama regulacja statutowa dotyczą składu organu kolegialnego, a czym innym określenie liczby członków zdolnych do podejmowania decyzji w imieniu takiego organu. Niekiedy ustawodawca łączy te dwa zakresy wprost wskazując, że organ kolegialny może podejmować decyzje tylko w pełnym składzie, ale najczęściej te dwa zakresy są rozłączne – tzn. skład całego organy kolegialnego jest inny niż minimalny skład członków takiego organu niezbędnych do wydania decyzji. Jako przykłady można podać np. skład zarządu powiatu lub zarządu województwa wydający kolegialnie decyzje administracyjne (art. 38 ust. 2a ustawy o samorządzie powiatowym, art. 46 ust. 2a ustawy o samorządzie województwa). To ustawodawca decyduje, jaka liczba członków organu stanowiącego jest uprawniona do skutecznego i niewadliwego wydania decyzji. Jeżeli ustawodawca tej kwestii nie reguluje i pozostawia ją do określenia administracji publicznej (np. właściwemu ministrowi) – to wówczas liczbę członków organu kolegialnego niezbędną do prawidłowego wydania decyzji określa właściwy organ administracji. W tej sprawie właściwy minister wydając rozporządzenie zawierające Statut Narodowego Centrum Nauki określił tylko ogólną liczbę członków Komisji Odwoławczej i nie wskazał, jaka liczba tych członków może skutecznie wydać rozstrzygniecie. Zawiera jednak Statut Narodowego Centrum Nauki upoważnienie dla Rady Narodowego Centrum Nauki do określenia regulaminu Rady zawierającego szczegółowy tryb jej działania, tryb wyboru przewodniczącego oraz powołania komisji Rady (§ 8 ust. 2 statutu NCN). Komisją Rady Narodowego Centrum Nauki jest także Komisja Odwoławcza. Zgodnie zaś z § 4 ust. 10 uchwały nr [...] z dnia 13 października 2011 r. Rady Narodowego Centrum Nauki w sprawie zmiany uchwały Rady NCN nr [...] z dnia 15 grudnia 20101 r. dotyczącej przyjęcia Regulaminu działania Rady Narodowego Centrum Nauki, decyzje Komisji Odwoławczej podejmowane są bezwzględną większością głosów w obecności co najmniej 3 członków Komisji, a w przypadku równej liczby głosów decyduje głos przewodniczącego, zaś w razie jego nieobecności, przewodniczący Komisji wyznacza jej członka do kierowania pracą Komisji. Porównanie podpisów członków Komisji Odwoławczej, którzy podjęli zaskarżoną decyzję z dnia 12 stycznia 2016 r. z uchwałą nr [...] z dnia 11 czerwca 2015 r. Rady Narodowego Centrum Nauki w sprawie Komisji Odwoławczej Rady Narodowego Centrum Nauki oraz z protokołem obecności członków Komisji Odwoławczej Rady na posiedzeniu w dniu 12 stycznia 2016 r. dowodzi, że zaskarżona decyzja podjęta została głosami 4 członków Komisji Odwoławczej Rady, wśród których był jej przewodniczący. Tym samym zarzut naruszenia prawa przez niewłaściwy skład Komisji Odwoławczej rozpatrującej odwołanie strony skarżącej nie jest uzasadniony. Ani ustawa o NCN, ani Statut ani też regulamin działania Rady NCN nie przewidują, aby poza wymogami by członkowie Komisji Odwoławczej reprezentowali różne grupy dziedzin nauki, w skład Komisji wchodziła osoba reprezentująca tę naukę, w ramach której kandydat przedstawia wniosek o sfinansowanie stażu czy projektu badawczego, a ponadto by w decyzji brali udział co najmniej 3 członkowie Komisji Odwoławczej i decyzje zapadały bezwzględną większością głosów – były stawiane jeszcze inne wymogi. Przy stałym składzie 5 osób, przedstawiony w skardze postulat jest nie tylko nierealny ale przede wszystkim niecelowy.

Wprawdzie strona skarżąca na poparcie swojej tezy co do niewłaściwego składu Komisji Odwoławczej w tej sprawie powołała się na orzecznictwo sądowe, ale w ocenie Sądu przywołane orzeczenia dotyczą innych regulacji prawnych. Przykładowo powołany przez stronę skarżąca wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach o sygn. akt IV SA/Gl 342/05 dotyczył prawidłowości składu organu kolegialnego uregulowanego odmiennie niż Komisja Odwoławcza. Jeżeli przepis rozporządzenia (jak to miało miejsce w ww. sprawie o sygn. akt IV SA/Gl 342/05) nakazuje, aby decyzje wydawała określona liczba członków organu kolegialnego pełniących określone funkcje, to wówczas rzeczywiście mniejsza liczba takich osób podpisujących decyzję skutkuje powstaniem istotnej wady. W tej jednak sprawie żaden przepis nie wskazuje, że wydanie decyzji przez Komisję Odwoławczą wymagało udziału 5 osób (w sprawie rozpoznawanym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 grudnia 2005 r. sygn. akt IV SA/Gl 342/05 § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 12 lutego 2001 r. w sprawie orzekania o potrzebie kształcenia specjalnego lub indywidualnego nauczania dzieci i młodzieży oraz wydawania opinii o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju dziecka, a także szczegółowych zasad kierowania do kształcenia specjalnego lub indywidualnego nauczania (Dz. U. z 2001 r. Nr 13, poz. 114 z późn. zm.) wprost wskazywał, że skład komisji wydającej orzeczenie musiał zawierać co najmniej 5 osób).

Rekapitulując ten fragment uzasadnienia należy wskazać, że zarzut wydania zaskarżonej decyzji przez nieprawidłowy skład Komisji Odwoławczej jest wadliwy.

Nie może skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji także sposób wyrzeczenia w zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy wydaje decyzje administracyjne zgodnie z art. 138 K.p.a., a zgodnie z tym artykułem organ odwoławczy może: a) utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję, b) uchylić zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy, c) uchylić zaskarżoną decyzję i umorzyć postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, d) umorzyć postępowanie odwoławcze, e) uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W tej sprawie organ II instancji orzekł w ten sposób, że odmówił przyznania środków finansowych na realizację projektu badawczego. Rzeczywiście taki sposób rozstrzygnięcia nie mieści się formalnie w katalogu z art. 138 K.p.a. W ocenie Sądu trafnie podnosi strona skarżąca, że konkurs OPUS 9 został wszczęty w dniu 15 marca 2015 r.

W tej dacie (tj. 15 marca 2015 r.) art. 33 ust. 3 ustawy o NCN stanowił, że Komisja Odwoławcza Rady podejmuje decyzję w sprawie przyznania lub odmowy przyznania środków finansowych nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia odwołania. Powołany przepis stanowił wówczas lex specialis wobec art. 138 K.p.a. W tej sprawie Komisja Odwoławcza wydała zaskarżoną decyzję w dniu 12 stycznia 2016 r., kiedy to art. 33 ust. 3 ustawy o NCN miał już inną treść. Pomiędzy jednak rozstrzygnięciem objętym zakresem art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. polegającym na utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji a rozstrzygnięciem objętym zaskarżoną w tej sprawie decyzją "odmawiającą przyznania wnioskodawcy środków finansowych na realizację projektu badawczego" – nie ma merytorycznej różnicy. Organ II instancji wyrzekł w petitum decyzji dokładnie tak samo jak organ I instancji, a tym samym jest to identyczne rozstrzygniecie jakie wynikałoby z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a.

Zmiana art. 33 ust. 3 ustawy o NCN polegającą na zastąpieniu dotychczasowego sposobu rozstrzygania (podjęcia decyzji w sprawie przyznania lub odmowy przyznania środków finansowych) na aktualnie obowiązujący (brak wyraźnego wskazania sposobu rozstrzygania przez organ odwoławczy) nastąpiła z dnia 25 maja 2015 r. na podstawie art. 4 pkt 6 ustawy z dnia 15 stycznia 2015 r. o zmianie ustawy o zasadach finansowania nauki oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 249). Zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 15 stycznia 2015 r. o zmianie ustawy o zasadach finansowania nauki oraz niektórych innych ustaw, do postępowań o przyznanie środków finansowych na naukę, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy (czyli przed dniem 25 maja 2015 r.), stosuje się przepisy dotychczasowe. To zaś oznacza, że skoro konkurs OPUS 9 został ogłoszony 12 marca 2015 r. i od tej daty można było składać wnioski do dnia 16 czerwca 2015 r. to dla tych postępowań, w których wnioski wnioskodawców zostało złożone przed datą 25 maja 2015 r. stosowany był art. 33 ust. 3 ustawy o NCN w wersji dotychczasowej, a dla wniosków złożonych po tej dacie – art. 33 ust. 3 w nowej wersji.

Trafnie wskazuje strona skarżąca, że postępowanie o przyznanie środków finansowych z jej wniosku zostało wszczęte dopiero z dniem złożenia wniosku przez uczestnika. Zgodnie z art. 61 K.p.a. datą wszczęcia postępowania administracyjnego jest data złożenia wniosku przez stronę.

Tym samym wprawdzie Komisja Odwoławcza podzielając stanowisko organu I instancji powinna orzec o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji a nie o odmowie przyznania wnioskodawcy środków finansowych na realizację projektu badawczego, to jednak to uchybienie nie miało charakteru istotnego. Jeszcze raz należy wskazać, że z mocy art. 145 P.p.s.a. nieistotne (drobne) uchybienia, które nie prowadzą do zmiany sposobu załatwienia sprawy, nie mogą być podstawą do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Nie jest zasadny zarzut skargi wydania zaskarżonej decyzji na podstawie aktu prawnego, który nie ma mocy prawnej. Tak uchwała nr [...] z dnia 12 marca 2015 r. Rady Narodowego Centrum Nauki w sprawie warunków przeprowadzenia konkursu OPUS 9 i regulamin przyznawania środków na realizację zadań finansowanych przez Narodowe Centrum Nauki w zakresie projektów badawczych, staży po uzyskaniu stopnia naukowego doktora oraz stypendiów doktorskich z dnia 12 grudnia 2013 r. uchwała Rady nr [...] (chyba powinno być z dnia 12 marca 2015 r. nr [...]) – zostały wydane na podstawie delegacji ustawowej.

Jak wynika z art. 30 ust. 2 ustawy o NCN Rada mogła dla danego konkursu określić dodatkowe kryteria, poza określonymi w art. 30 ust. 1 tej ustawy. Taki akt wydawany na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy o NCN ma oczywiście charakter wykonawczy do ustawy. Delegacja ustawowa wskazuje jaki organ może wydać taki akt (Rada Narodowego Centrum Nauki) oraz zakres sprawy objętej regulacją (dodatkowe kryteria nie objęte art. 30 ust. 1 ustawy o NCN w zakresie oceny wniosków składanych w ramach konkursu). Taka uchwała nie jest aktem wewnętrznym.

Także i uchwała Rady nr [...] z dnia 12 marca 2015 r. regulamin przyznawania środków na realizację zadań finansowanych przez NCN w zakresie projektów badawczych, staży po uzyskaniu stopnia naukowego doktora oraz stypendiów doktorskich został wydany na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 21 ustawy o NCN, który stanowi, że Rada Narodowego Centrum Nauki określi szczegółowy regulamin przyznawania środków na realizację zadań finansowanych przez Centrum, przy uwzględnieniu zasad przejrzystości procedur konkursowych oraz procedur wyłaniania ekspertów.

Jest tylko w niewielkim zakresie zasady zarzut skargi, jakoby zaskarżona decyzja nie zawierała ustosunkowania się Komisji Odwoławczej do zarzutów zawartych w odwołaniu i naruszała art. 107 § 3 K.p.a.

Żaden z przepisów ustawy o NCN nie wyłącza stosowania art. 107 K.p.a. w procedurze przyznawania środków finansowych na badania zakwalifikowane do finansowania w drodze konkursów. Skoro przyznawanie takich środków następuje w drodze decyzji administracyjnej, to tak wydana decyzja powinna zawierać powołanie podstawy prawnej, uzasadnienie faktyczne i prawne. Zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji winno zawierać w szczególności wskazanie faktów, które uznał organ za udowodnione i dowodów na których się oparł, a uzasadnienie prawne wyjaśnienie podstawy prawej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Nie ma więc racji Komisja Odwoławcza kwestionując stosowanie art. 107 § 3 K.p.a. i odwołując się w tym zakresie do specyfiki postępowań w sprawie przyznawania środków na projekty zakwalifikowane lub odmowy przyznawania takich środków. Tylko wyraźny przepis ustawy może ograniczyć zakres uzasadnienia decyzji administracyjnej. W demokratycznym państwie prawa, respektującym zasadę praworządności i chroniącym prawa obywateli, każde działanie organu wykonującego administrację winno znaleźć uzasadnienie. Każda osoba, domagająca się podjęcia czynności przez organ administracyjny, a przede wszystkim czynności władczej przyznającej lub odmawiającej przyznania określonego prawa (dobra, świadczenia) winna otrzymać także wyjaśnienie przesłanek i powodów, dla których w danej konkretnej sprawie organ wydał decyzję o takiej, a nie innej treści. Sąd nie znajduje żadnych powodów, dla których decyzje wydawane w sprawach przyznawania środków finansowych na badania naukowe nie mogłyby posiadać rzetelnych uzasadnień na podstawie których strona mogłaby zostać przekonana o prawidłowości wydania danego rozstrzygnięcia. Tym samym zarówno art. 11 K.p.a. (zawierający zasadę przekonywania), jak i art. 8 K.p.a. zawierający zasadę budowania zaufania do organów administracyjnych wyraźnie wskazuje na potrzebę uzasadniania decyzji administracyjnych, poza oczywiście wyraźną treścią art. 107 § 3 K.p.a. Mimo jednak tak przyjętego stanowiska w tej sprawie przez Komisję Odwoławczą, Sąd zauważa, że zaskarżona decyzja zawiera uzasadnienie które spełnia podstawowe wymagania wynikające z art. 107 § 3 K.p.a. W zakresie uzasadnienia decyzja II instancyjna poprawiła wadę decyzji I instancyjnej, która w skromnym zakresie posiada uzasadnienie.

Przechodząc do oceny uzasadnienia zaskarżonej decyzji należy stwierdzić, że w każdej kategorii spraw administracyjnych uzasadnienie winno być dostosowane do danej sprawy.

Strona skarżąca zaskarżyła decyzję, której przedmiotem nie było dokonanie oceny rzetelności i bezstronności opinii przygotowanych przez ekspertów lub ustalenie listy rankingowej projektów badawczych przygotowanych do finansowania.

Jak wynika z art. 33 ust. 1 ustawy o NCN, organ I instancji – Dyrektor Narodowego Centrum Nauki – wydaje decyzję obejmującą przyznanie środków finansowych na badania zakwalifikowane do finansowania w drodze konkursu. To jest przedmiot rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego. W decyzji Dyrektora Centrum nie mogła znaleźć się np. ocena opinii ekspertów kwalifikujących poszczególne projekty lub samodzielne przyznanie przez Dyrektora punktów (np. dodatkowych punktów dla danego projektu badawczego zgłoszonego w danym konkursie. Dyrektor Narodowego Centrum Nauki jest związany, w świetle art. 24 ust. 1 pkt 6 ustawy o NCN przedłożoną mu listą rankingową projektów badawczych. To Koordynator Dyscypliny Nauki przedkłada Dyrektorowi do zatwierdzenia list rankingowe przygotowane przez Zespoły Ekspertów. Dyrektor je zatwierdza i na tej podstawie wydaje decyzje o przyznaniu środków finansowych lub o odmowie przyznania takich środków projektom niezakwalifikowanym.

Jak wynika z art. art. 24 ust. 2 ustawy o NCN to Koordynator Dyscypliny Nauki, po zasięgnięciu opinii Zespołu Ekspertów, może dokonać zmian kolejności projektów badawczych na liście rankingowej i taki Koordynator Dyscyplin przedkłada Dyrektorowi do zatwierdzenia zmienioną listę rankingową wraz z pisemnym uzasadnieniem. W przypadku wyłączenia eksperta Koordynator Dyscyplin przedstawia Dyrektorowi do zatwierdzenia listę rankingową sporządzoną przez Zespół Ekspertów (art. 32 ust. 6 ustawy o NCN). Tym samym należy stwierdzić, że skoro ustawodawca tak uregulował postępowanie w sprawie przyznania środków finansowych przez Narodowe Centrum Nauki w konkursach na realizację zadań w zakresie projektów badawczych, staży po uzyskaniu stopnia naukowego doktora oraz stypendiów doktorskich, że pozbawił Dyrektora Centrum prawa do decydowania merytorycznego o projekcie przedłożonym przez wnioskodawcę lub ustalania opozycji takiego projektu na liście rankingowej – to nie można czynić skutecznie zarzutu organowi administracyjnemu naruszenia przepisów prawa. To ustawodawca pozbawił ww. uprawnień do oceniania merytorycznego projektów badawczych przez Dyrektora Centrum.

W tym jednak zakresie należy wskazać, że decyzja I instancyjna powinna zawierać w swoim uzasadnieniu takie informacje, które dotyczą przyznania środków finansowych lub odmowy przyznania takich środków na dane badania. W szczególności uzasadnienie organu I instancji powinno zawierać wyjaśnienie, dlaczego dany wniosek został pozbawiony finansowania w ramach danego konkursu. To zaś oznacza, że w szczególności takie uzasadnienie powinno zawierać wyjaśnienie treści art. 33 ust. 1 ustawy o NCN oraz wskazanie, ile punktów otrzymał dany projekt, od ilu punktów kwalifikowano projekty do finansowania i które miejsce przypisano danemu projektowi, któremu odmówiono finansowania. Okoliczność, że zgodnie z art. 31 ustawy o NCN Koordynator Dyscyplin zamieszcza na stronie internetowej Narodowego Centrum Nauki w Biuletynie Informacji Publicznej informacje o wnioskach złożonych w konkursach na realizację projektów badawczych i wynikach tych konkursów zawierające, między innymi, pozycję na liście rankingowej uzyskaną przez projekt badawczy skierowany do finansowania nie oznacza, że taka informacja nie może znaleźć się w uzasadnieniu decyzji odmawiającej przyznania finansowania. Art. 31 ustawy o NCN nie reguluje treści uzasadnienia decyzji wydawanej w trybie art. 33 ustawy o NCN i zawiera jedynie regulację obowiązków Koordynatora Dyscypliny Nauki do podejmowania określonych czynności. Nie spełnia obowiązku należytego uzasadnienia także odesłanie na stronę internetową, celem uzyskania dodatkowego wyjaśnienia. Częściowo wadę te usunęło uzasadnienie zaskarżonej decyzji, w którym wyraźnie określono, ile punktów uzyskał projekt wnioskodawcy i chociaż brakuje wyraźnego wskazania, ile projektów (z których miejsc) podlegało zakwalifikowaniu do finansowania i które miejsce uzyskał projekt badawczy Instytutu Nauk Prawnych Polskiej Akademii Nauk pt.: "[...]", nr rejestracyjny: [...], to jednak to uchybienie nie może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji. Sąd tylko wtedy uchyla zaskarżony akt, jeżeli stwierdza takie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Istotny wpływ na wynik sprawy to taki wpływ, które mógłby uzasadniać odmienne rozstrzygniecie administracyjne w danej sprawie. Z samego zaś faktu nieprawidłowego niezamieszczenia pozycji projektu badawczego strony skarżącej w rankingu projektów badawczych nie wynika, aby naprawienie tej wady mogło doprowadzić do wydania decyzji o odmiennym rozstrzygnięciu. Tym samym wada ta nie miała wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Sąd oceniając legalność zaskarżonej decyzji zobowiązany był także uwzględnić art. 33 ust. 2 ustawy o NCN. Zgodnie z tym artykułem od decyzji Dyrektora przysługuje odwołanie wnioskodawcy odwołanie do Komisji Odwoławczej Rady Narodowego Centrum Nauki w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, w przypadku naruszenia procedury konkursowej lub innych naruszeń formalnych (podkreślenie składu Sądu). W ten sposób ustawodawca określił zakres kontroli instancyjnej Komisji Odwoławczej nad decyzją organu I instancji. Zakres ten obejmuje tylko badanie, czy naruszono procedurę konkursową i czy naruszono inne wymagania formalne. Ustawodawca nie przyznał Komisji Odwoławczej prawa do kontroli merytorycznej, a więc kontroli zasadności bądź celowości np. przyznania danej ilości punktów za poszczególne kryteria oceny (np. oceny poziomu naukowego badań, oceny charakteru projektu oraz wpływu realizacji projektu na rozwój dyscypliny naukowej; oceny osiągnięć naukowych kierownika projektu; oceny możliwości wykonania projektu).

Tym samym te zarzuty skargi, które dotyczą wadliwej - zdaniem strony skarżącej – ilości punktów przyznanych w poszczególnych kategoriach (kryteriach) oceny projektu badawczego, nie mogły być przedmiotem oceny w trybie odwoławczym przez Komisję Odwoławczą. Skoro tak, to sąd administracyjny mający uprawnienia jedynie do kontroli legalności działania organu administracyjnego, nie może stwierdzić naruszenia prawa przez Komisję Odwoławczą Rady Narodowego Centrum Nauki z tego powodu, że Komisja ta nie zweryfikowała i nie oceniła prawidłowości przyznania takiej a nie innej liczby punktów projektowi strony skarżącej w danych kategoriach.

Oceniając zaś prawidłowość zaskarżonej decyzji Sąd potwierdza stanowisko zawarte w tejże decyzji tak co do braku naruszeń formalnych w zakresie samej procedury konkursowej jak i innych warunków formalnych przez organ I instancji.

Konkurs OPUS 9 został prawidłowy ogłoszony, przez właściwy organ i to ogłoszenie zawierało wszystkie niezbędne elementy. Projekt badawczy strony skarżącej został wniesiony w terminie i zgodnie z pkt 2 oraz 4 uchwały Nr [...] z dnia 12 marca 2015 r. Rady Narodowego Centrum Nauki w sprawie warunków przeprowadzenia konkursu OPUS 9 w związku z § 6 regulaminu przyznawania środków na realizację zadań finansowanych przez Narodowe Centrum Nauki w zakresie projektów badawczych, staży po uzyskaniu stopnia naukowego doktora oraz stypendiów doktorskich (załącznik do uchwały z dnia 12 marca 2015 r. Rady NCN nr [...]). Projektowi badawczemu strony skarżącej nadano właściwy bieg zgodnie z §§ 8-15 regulaminu oraz pkt 5 uchwały Nr [...] w sprawie warunków przeprowadzenia konkursu OPUS 9, a w szczególności eksperci dokonali oceny tych kryteriów, które zawierał załącznik nr 1 do regulaminu.

Zespół ekspertów dokonał kwalifikacji pod względem liczby punktów projektu wnioskodawcy i po ustaleniu liczby punktów projektu, otrzymał on określoną pozycję na liście rankingowej (pozycję nr 27), a ostatnia pozycja kwalifikowana do finansowania to pozycja 26. Projekt strony skarżącej nie został zakwalifikowany do II etapy oceny merytorycznej, a etapy oceny projektu także wynikały z § 16 ww. regulaminu. W tym zakresie argumentacja zawarta w zaskarżonej decyzji jest trafna.

Rekapitulując należy jeszcze raz podkreślić, że zasady kontroli zaskarżonej decyzji przez sąd administracyjny nie dają się pogodzić z oczekiwaniem strony skarżącej. Sąd przekroczyłby zakres swojej kognicji kontrolując decyzje w tej sprawie nie tylko z uwagi na kryterium legalności, ale także kryterium zasadności ocen przyjętych przez ekspertów w odniesieniu do projektu badawczego. Kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie obejmuje weryfikacji prawidłowości ocen ekspertów oceniających wniosek strony skarżącej.

Dokonana na powyższych zasadach kontrola zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku wyrażonego na wstępie, że mimo częściowej zasadności zarzutów skargi dostrzeżone uchybienia proceduralne nie mogły mieć istotnego wpływu na wynik sprawy (na treść rozstrzygnięcia). Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., podstawę uwzględnienia skargi na decyzję stanowi takie naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mieć ono mogło istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze Sąd skargę, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił.