Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1385/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-09-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 32 ust 4, art.35 ust.1
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Maria Tarnowska, Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 września 2015 r. sprawy ze skargi M A na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na nadbudowę i rozbudowę budynku mieszkalnego skargę oddala


UZASADNIENIE

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 20 marca 2015r., w sprawie o sygnaturze akt II OSK 2098/13, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 maja 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 1798/12 uchylił zaskarżony wyrok, przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie., orzekł również o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego.

W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że opisanym powyżej wyrokiem Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi M A na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2012r, r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na nadbudowę i rozbudowę budynku mieszkalnego - uchylił zaskarżoną decyzję; stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku oraz zasądził od Wojewody [...] na rzecz skarżącej należność tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Naczelny Sąd Administracyjny przywołał również stan faktyczny i prawny w którym zapadł wyrok sądu pierwszej instancji. I tak , decyzją z dnia [...] marca 2012r., nr [...] Prezydent [...] na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z ze zm., dalej: Pr. bud.) oraz art. 104 k.p.a. - ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze. zm.,.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla B i R P, Ż G oraz W G na nadbudowę i rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz rozbiórkę pomieszczeń gospodarczych przy budynku mieszkalnym usytuowanych przy granicy działki ew. Nr [...] z obrębu [...], położonych na terenie działki ew. nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...]. (kat. I).

Decyzją z dnia [...] czerwca 2012r., nr [...] Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania M A utrzymał w mocy ww. decyzję organu pierwszej instancji. Organ drugiej instancji wskazał, że przedłożony przez inwestorów projekt budowlany nadbudowy i rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego jest zgodny z ustaleniami decyzji Zarządu Dzielnicy [...] m [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2011r., ustalającej warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie i rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego przy ul. [...] na działce nr ew. [...] w obrębie [...]. Ponadto działka, na której planowana jest inwestycja posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej. Zgodnie z przedłożonym projektem planowany budynek mieszkalny ma mieć wysokość elewacji frontowej – 11,45 m, zaś plan miejscowy dopuszcza maksymalną wysokość elewacji frontowej – 12,0 m. Nadto zapewniono 5 miejsc postojowych (dwa dla każdego lokalu). Planowana zabudowa nie przekracza także ustalonej decyzją o warunkach zabudowy nieprzekraczalnej linii zabudowy. Zdaniem organu przedłożony projekt budowlany jest także zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, w szczególności z ustawą Prawo budowlane, rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2003 r. Nr 120, poz. 1133 ze zm.). Organ wskazał ponadto, iż projekt posiada wszystkie wymagane uzgodnienia i opinie oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia na placu budowy. Przedłożony projekt budowlany nie wymaga sprawdzenia, o którym mowa w art. 35 ust. 1 pkt 4 Pr. bud., co wynika z art. 20 ust. 3 pkt 2 Pr. bud. Inwestorzy przedłożyli także oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz zgodę właścicieli na rozbiórkę pomieszczeń gospodarczych znajdujących się przy granicy z działką nr ew. [...] z obrębu [...] wyrażoną w oświadczeniu z dnia [...] marca 2012r. Wnioskodawca przedłożył także wymaganą przepisami prawa ekspertyzę stanu technicznego rozbudowywanego i nadbudowywanego budynku. Organ odwoławczy nie stwierdził naruszeń i niezgodności planowanej inwestycji z przepisami prawa budowlanego, stąd też w jego ocenie brak jest podstaw do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę.

Skargę na opisana powyżej decyzje Wojewody [...] złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M A wnosząc o jej uchylenie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymał swoją argumentację zawartą w uzasadnieniu skarżonej decyzji.

W wyniku rozpoznania skargi zapadł opisany na wstępie wyrok Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie. W jego uzasadnieniu Sąd wskazał, że uwzględnił skargę chociaż z przyczyn całkowicie odmiennych od wskazanych przez skarżących. Zdaniem Sądu I instancji w niniejszej sprawie organy architektoniczno-budowlane nie przeprowadziły właściwego postępowania wyjaśniającego. W projekcie budowlanym inwestycji podano, iż powierzchnia zabudowy budynku wynosi 359,38 m2, powierzchnia całkowita 1077,84 m2, kubatura 3960 m3, natomiast maksymalna wysokość budynku to 11,45 m. Z projektu zagospodarowania działki wynika ponadto, iż część mieszkalna stanowi jeden lokal, natomiast część parteru jest wydzielona jako drugi lokal użytkowy. Powierzchnia lokalu użytkowego stanowi 28,76% powierzchni całego budynku. Rzut kondygnacji I i II nasuwa jednakże, w ocenie Sądu, wątpliwości ile w rzeczywistości lokali mieszkalnych znajduje się w obiekcie i przede wszystkim czy projektowany budynek jest budynkiem jednorodzinnym zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 2a Pr. bud. W rozpoznawanej sprawie brak jest istotnych ustaleń co do faktu czy zatwierdzony decyzją budynek w rzeczywistości jest budynkiem jednorodzinnym w rozumieniu powołanej definicji Prawa budowlanego. Powyższe ustalenia są niezbędne dla prawidłowego udzielenia pozwolenia na budowę, które zgodne będzie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Należy mieć na uwadze, iż Zarząd Dzielnicy [...] m. [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2011r., Nr [...] ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie i rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego.

Sąd podkreślił, że w niniejszym wyroku nie rozstrzyga powyżej wskazanej kwestii lecz podnosi konieczność prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Prowadząc na nowo postępowanie odwoławcze Wojewoda zobowiązany będzie przeprowadzić dodatkowe postępowanie dowodowe, w tym z wykorzystaniem art. 136 k.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał następnie na skargę kasacyjną złożoną przez inwestorów oraz podniesione tam zarzuty, a to naruszenie: przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy:– art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane . przez błędną ocenę stany faktycznego sprawy ustalonego przez Wojewodę [...] , a mianowicie zakwestionowanie ustaleń poczynionych przez Wojewodę odnośnie poczynienia ustaleń co do faktu czy zatwierdzony decyzją pozwolenia na budowę budynek rzeczywiście jest budynkiem jednorodzinnym w rozumieniu definicji prawa budowlanego; – art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane przez jego niezastosowanie i uwzględnienie skargi mimo spełnienia w projekcie budowlanym wymagań określonych w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane: – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez nieprawidłowe zastosowanie polegające na uwzględnieniu skargi i uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji jako wydanych z naruszeniem art. 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 k.p.a. przy braku podstaw do takiego rozstrzygnięcia; – art. 152 p.p.s.a. przez zastosowanie, mimo że decyzje z dnia [...] r. i [...] r. nie zostały wydane z naruszeniem art. 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 k.p.a. przy braku podstawy do takiego rozstrzygnięcia. Zarzucono ponadto, naruszenie prawa materialnego, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy:– art. 35 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 2a ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 2 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, przez przyjęcie przez Sąd I instancji błędnych ustaleń co do faktu, że organ zobowiązany był do zbadania na etapie postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, czy istotnie budynek jest budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym. Wskazując na powyższe naruszenia skarżący kasacyjnie wnieśli o: – uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji; – zasadzenia na rzecz skarżących kasacyjnie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych; ewentualnie: – zmianę zaskarżonego rozstrzygnięcia i utrzymanie w mocy decyzji wojewody i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji jako odpowiadającej prawu; – zasadzenia na rzecz skarżących kasacyjnie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny przechodząc do uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia wskazał, że skarga kasacyjna nie jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, ponieważ Sąd w zaskarżonym wyroku nie odniósł się w ogóle ani jednym zdaniem do zarzutów skargi, odwołując się do art. 134 § 1 p.p.s.a. Zaskarżony wyrok, w tym jego rozstrzygnięcie i uzasadnienie, dla Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i skarżących kasacyjnie, jest niezrozumiały, gdyż Sąd pierwszej instancji w istocie nie dokonał kontroli, o której mowa w art. 1 p.u.s.a. - ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Trafnie podnosi się w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 31 maja 2007 r. I GSK 1649/06 (Lex nr 351035), że z przepisów art. 135, art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 p.u.s.a. w szczególności w kontekście art. 45 ust. 1 i art. 184 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej , wynika generalny nakaz, aby sądy administracyjne rozpoznawały merytorycznie wszystkie podniesione w skardze zarzuty, gdyż jest to konieczne do końcowego załatwienia sprawy, bez nieuzasadnionej zwłoki.

Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowiący, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, nie zwalnia jednak sądu od rozpatrzenia zarzutów podniesionych w skardze i od oceny ich i ustosunkowania się do nich. Niezwiązanie granicami skargi oznacza, że sąd ma prawo, a nawet obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu także w zakresie, w którym nie został on zaskarżony przez stronę w skardze. Ważne jednak aby rozstrzygnięcie sądu mieściło się "w granicach danej sprawy". Zasada oficjalności zawarta w art. 134 § 1 p.p.s.a. polegająca na niezwiązaniu sądu granicami skargi, nie może wykluczać zasady kontradyktoryjności obligującej sąd do oceny zarzutów podniesionych w skardze. Uwzględnienie skargi z przyczyn całkowicie odmiennych od wskazanych przez skarżącego w skardze, nie zwalnia sądu administracyjnego od rozpatrzenia zarzutów skargi i ustosunkowania się do nich, gdyż wtedy tylko można mówić o prawidłowo dokonanej kontroli działalności administracji publicznej i pełnej realizacji prawa do sądu w rozumieniu art. 45 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej . Konstytucyjne prawo do sądu należy rozumieć nie tylko jako prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, ale również jako prawo do rozpatrzenia i oceny zarzutów skargi przez sąd.

Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. nie może być rozumiany jako przepis ograniczający prawa strony, przez możliwość ignorowania zarzutów podniesionych w skardze, które nawet nie zasługują na ocenę Sądu, gdyż ważniejsze są przyczyny uwzględnienia skargi wskazane przez Sąd z urzędu. Zasada oficjalności wynikająca z brzmienia art. 134 § 1 p.p.s.a., nie może stanowić konkurencji dla zasady kontradyktoryjności, która stanowi podstawę do wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego i z racji tej powinna mieć w zasadzie pierwszeństwo przed możliwościami wynikającymi z zasady oficjalności w postępowaniu sądowoadministracyjnym przed sądem administracyjnym pierwszej instancji. Prawidłowe rozumienie art. 134 § 1 p.p.s.a. wymaga zrównoważonego udziału obu zasad. Uwzględnienie przez Sąd skargi wyłącznie z przyczyn innych niż wskazano w skardze, bez ustosunkowania się i oceny zarzutów skargi w uzasadnieniu wyroku, czyni taki wyrok ułomnym i niepełnym pod względem zakresu przeprowadzonej kontroli sądowej.

Sąd administracyjny dokonując kontroli zaskarżonego aktu, powinien w pierwszej kolejności rozpoznać i i ocenić wszystkie zarzuty skargi, dając temu wyraz w uzasadnieniu wyroku, a następnie korzystając z możliwości jakie daje przepis art. 134 § 1 p.p.s.a., zbadać pod względem zgodności z prawem sprawę w szerszym zakresie nieobjętym zarzutami skargi . (orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 13 maja 2010 r., II OSK 361/10, Lex nr 597557, 28 września 2011 r., II OSK 1457/11, ONSAiWSA 2012, nr 6, poz. 101, 3 października 2011 r., I OSK 1577/10, Lex nr 1149201). Brak odniesienia się Sądu pierwszej instancji do zarzutów skargi w uzasadnieniu wyroku, uniemożliwia bądź utrudnia przeprowadzenie przez Sąd drugiej instancji prawidłowej kontroli tego rozstrzygnięcia (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 lipca 2005 r., I FSK 102/05, Lex nr 173056, z 10 stycznia 2008 r., II GSK 315/07, Lex nr 489593).

Poza tym w takim przypadku, kiedy Sąd pierwszej instancji uwzględni skargę wyłącznie z przyczyn innych niż zawarte w skardze, bez ustosunkowania się do zarzutów skargi i jeżeli w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rozstrzygnięcie to jest błędne, nie ma Sąd drugiej instancji innej możliwości, jak uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji (art. 185 § 1 p.p.s.a.). Brak jakiejkolwiek oceny zarzutów skargi w wyroku Sądu pierwszej instancji, uniemożliwia też Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu zastosowanie art. 188 p.p.s.a., gdyż Sąd ten nie może wkraczać w zakres obowiązku sadu wojewódzkiego, co naruszałoby zasadę dwuinstancyjności postępowania sądowoadministracyjnego (art. 3 p.u.s.a.).

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie odniósł się w ogóle do zarzutów skargi, przyjmując jako przyczynę uchylenia zaskarżonej decyzji, brak ustalenia przez organy czy budynek, którego dotyczy zatwierdzony projekt budowlany i udzielone pozwolenie na budowę decyzją z [...] marca 2012r., jest w rzeczywistości budynkiem jednorodzinnym w rozumieniu prawa budowlanego (art. 3 pkt 2a), gdyż zdaniem Sądu jest to kluczowa dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy okoliczność. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera żadnego wyjaśnienia ani odwołania się do konkretnych przepisów, które pozwalałyby przyjąć pogląd Sądu pierwszej instancji za uzasadniony i mający istotne znaczenie w sprawie. Należy przypomnieć, że decyzja Nr [...] z dnia [...] stycznia 2011r. ustalająca warunki zabudowy dotyczyła nadbudowy i rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego. W oparciu o powyższą decyzję została wydana decyzja organu pierwszej instancji zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na nadbudowę i rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego (...). Ww. decyzja o warunkach zabudowy dopuszczała usytuowanie planowanej inwestycji w granicy z działką nr ew. [...] (działka M A). Zgodnie z powyższym w decyzji o pozwoleniu na budowę, zezwolono na realizację nadbudowy i rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego (...) bezpośrednio przy granicy działki nr ew. [...] (w miejscu rozebranych pomieszczeń gospodarczych), dopuszcza to § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.).

Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M A jako właścicielka działki nr ew. [...], kwestionowała usytuowanie budynku w tzw. ostrej granicy z jej działką, zarzucając naruszenie § 12 ust. 3 ww. rozporządzenia. Do powyższego zarzutu nie odniósł się Sąd pierwszej instancji przyjmując, że "w niniejszej sprawie organy architektoniczno-budowlane nie przeprowadziły właściwego postępowania wyjaśniającego", nie ustalając czy budynek, którego dotyczy decyzja pozwolenia na budowę "w rzeczywistości jest budynkiem jednorodzinnym" w rozumieniu art. 3 pkt 2a Pr. bud.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, dlaczego dla Sądu pierwszej instancji wyjaśnienie tej okoliczności miało kluczowe znaczenie i że mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a., skoro art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane ściśle określa co powinien organ sprawdzić przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny nie miał możliwości w pełni odnieść się do wszystkich zarzutów skargi kasacyjnej, gdyż naruszałoby to zasadę dwuinstancyjności postępowania sądowoadministracyjnego, ponieważ wyłączoną przyczyną uwzględnienia skargi kasacyjnej w tej sprawie jest to, że Sąd pierwszej instancji wadliwie rozpoznał sprawę, a w zasadzie jej nie rozpoznał, ponieważ w ogóle nie rozpatrzył i nie ocenił zarzutów zamieszczonych w skardze.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę Sąd pierwszej instancji powinien w pierwszej kolejności rozpatrzyć i ocenić od względem zgodności z prawem zarzuty zamieszczone w skardze.

Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył ,co następuje.

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1269), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.

W okolicznościach niniejszej sprawy, kluczowe znaczenie dla jej ponownego rozpoznania miało to, że zgodnie z przepisem art. 190 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270 ze zm.) Sąd, któremu sprawa została przekazana związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Tym samym, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie związany był wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 marca 2015r., który zapadł w sprawie o sygnaturze akt II OSK2098/13, uchylającym wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 maja 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 1798/12 i przekazującym temu sądowi sprawę do ponownego rozpoznania.

Jak wskazano powyżej, Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku wskazał, że nie są zrozumiała argumentacja Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie, która legła u podstaw uchylenia zaskarżonej w sprawie decyzji. Sąd pierwszej instancji miał obowiązek odniesienia się do zarzutów skargi , czego nie uczynił.

Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że decyzja Nr [...] z dnia [...] stycznia 2011r., r. ustalająca warunki zabudowy dotyczyła nadbudowy i rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego. W oparciu o powyższą decyzję została wydana decyzja Prezydenta m. [...] Nr [...] z dnia [...] marca 2012r., zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na nadbudowę i rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego (...). Ww. decyzja o warunkach zabudowy dopuszczała usytuowanie planowanej inwestycji w granicy z działką M A o nr ew. [...]. Zgodnie z powyższym w decyzji o pozwoleniu na budowę, zezwolono na realizację nadbudowy i rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego (...) bezpośrednio przy granicy działki nr ew. [...], co dopuszcza to § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.).

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę Sąd pierwszej instancji powinien w pierwszej kolejności rozpatrzyć i ocenić od względem zgodności z prawem zarzuty zamieszczone w skardze.

Kierując się wskazaniami Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Wbrew zarzutom skargi, Wojewoda prawidłowo ocenił, że decyzja organu pierwszej instancji w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowa w sprawie odpowiada przepisom prawa.

Sytuowanie, projektowanej inwestycji w ostrej granicy z działką skarżącej było dopuszczalne w świetle decyzji o warunkach zabudowy opisanej powyżej, którą inwestor na potrzeby niniejszego zamierzenia budowlanego dysponował. .

Podnoszona przez skarżącą okoliczność ulokowania, a następnie zlikwidowania w budynku przed jego rozbudową okien w ścianie skierowanych na jej działkę pozostaje bez związku z przedmiotową decyzja pozwolenia na budowę.

Także, nie może zostać ocenione jako zasadne prezentowane w skardze stanowisko, co do konieczności realizacji nadbudowy już istniejącego budynku, usytuowanego w ostrej granicy z zachowaniem odległości 3 lub 4 m przewidzianych w § 12 przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Skarżąca nie wzięła bowiem pod uwagę, że inwestor dysponował decyzją o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie i rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego, która była przedmiotem projektu zatwierdzonego w niniejszej decyzji pozwolenia na budowę. W decyzji tej dopuszczono usytuowanie planowanej inwestycji w granicy z działką skarżącej o nr ew. [...]

Sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z przepisami wprawa, w pełni podziela stanowisko prezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Inwestor spełnił wszystkie wymogi przewidziane przepisami prawa, również starannie wyegzekwowane od niego w toku niniejszego postępowania .

Przedłożony przez inwestorów projekt budowlany odpowiada wszystkim kryteriom jakie dla inwestycji sformułowane zostały w decyzji o warunkach zabudowy. Jjest zgodny z przepisami w tym techniczno budowlanymi, w szczególności ustawą ustawy Prawo budowlane oraz rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie,. posiada wszystkie wymagane uzgodnienia i opinie. Inwestorzy przedstawili także oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz zgodę właścicieli na rozbiórkę pomieszczeń gospodarczych wyrażoną w oświadczeniu z dnia [...]marca 2012r. Wreszcie przedłożona została także ekspertyza stanu technicznego rozbudowywanego i nadbudowanego budynku.

Sąd stwierdza, że świetle opisanych powyżej wskazań organ nie miał podstaw do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. W myśl art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane nie można odmówić wydania pozwolenia na budowę, jeżeli są spełnione wymogi określone w art. 32 ust 4 oraz art. 35 ust 1 ustawy Prawo budowlane, a taki stan sprawy miał miejsce w świetle analizy jej dokumentów

.

Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.)