Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 2171/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2011-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono decyzje I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 22 ust. 8
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Sygn. akt I SA/Kr 2171/10 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 marca 2011r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek, Sędziowie: WSA Bogusław Wolas (spr.), WSA Urszula Zięba, Protokolant: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2011r., sprawy ze skarg E. M. i T. M., na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 12 listopada 2008r. Nr [...],, Nr [...], , w przedmiocie określenia wysokości dochodu z najmu za 2003r. i określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób, fizycznych za 2004r, I. uchyla zaskarżone decyzje oraz poprzedzające je decyzje organu I instancji, II. określa, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane do chwili uprawomocnienia się wyroku, III. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżących koszty postępowania w kwocie 5.730zł ( pięć tysięcy siedemset trzydzieści złotych).


UZASADNIENIE

W zeznaniu podatkowym za 2003 r. PIT - 36 o wysokości osiągniętego dochodu Podatnicy wykazali dochód do opodatkowania w kwocie "0" oraz podatek należny w kwocie "0". Natomiast za 2004 r wykazali dochód do opodatkowania w kwocie 107 671 zł 30 gr oraz podatek należny w kwocie 21 422 zł 30 gr

W wyniku kontroli przeprowadzonej przez pracowników Urzędu Kontroli Skarbowej w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 2003 i 2004 ustalono, że E.M. nie osiągnęła żadnych przychodów, natomiast T.M. osiągał przychody z działalności gospodarczej oraz przychody z tytuły najmu.

W zakresie działalności gospodarczej Podatnik osiągnął w 2003 r stratę w wysokości 5.464,62 zł. i w tym zakresie kontrola nie stwierdziła nieprawidłowości, natomiast w zakresie najmu kontrola ustaliła, że:

- zaniżono dochód o kwotę 14.939,74 zł w związku z zawyżeniem kosztów amortyzacji budynku przy ul. S. w K. Zawyżenie kosztów w tym zakresie nastąpiło z powodu zawyżenia wartości początkowej tego budynku.

- w ramach wydatków mieszkaniowych z lat poprzednich podlegających odliczeniu wykazano kwotę 50.998,25 zamiast kwoty 303.573,73 zł.

Natomiast za 2004 r podatnik osiągnął w zakresie działalności gospodarczej stratę w wysokości 38 041 zł 12 gr i w tym zakresie kontrola również nie stwierdziła nieprawidłowości, natomiast w zakresie najmu ustalono że :

- zaniżono dochód o kwotę 14.939,74 zł w związku z zawyżeniem kosztów amortyzacji budynku przy ul. S. w K.. Zawyżenie kosztów w tym zakresie nastąpiło z powodu zawyżenia wartości początkowej tego budynku

- popełniono błąd rachunkowy przy wypełnieniu zeznania rocznego za 2004 r polegający na zawyżeniu kosztów uzyskania przychodu z najmu i dzierżawy o kwotę 38.041 zł 12 gr .

- w ramach wydatków mieszkaniowych z lat poprzednich podlegających odliczeniu wykazano kwotę 137.752 zł zamiast kwoty 375.387 zł 74 gr .

Kontrolujący oparli swoje ustalenia na dowodach włączonych do niniejszego postępowania tj. wyniku kontroli Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej Nr [...] z dnia 27 listopada 2007 r. zawierającym ustalenia i wnioski z kontroli rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania za lata 2003 i 2004 wydanym dla T. M., decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 21 maja 2007 r. Nr [...] uchylającej decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 18 grudnia 2003 r. Nr [...] określającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. i umarzającej postępowanie w sprawie.

Decyzją z dnia 24 czerwca 2008 r. Nr [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej określił E. i T. M. wysokość dochodu z najmu w kwocie 309,920,73 zł. i orzekł, że dochód ten nie powoduje powstania zobowiązania podatkowego ponieważ jest niższy od przysługującej wymienionym ulgi zmniejszającej podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym z tytułu poniesionych wydatków na cele mieszkaniowe.

Drugą decyzją z dnia 24 czerwca 2008 r Nr [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej określił E. i T. M. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r w kwocie "0", ponieważ osiągnięty dochód był niższy od przysługującej tym osobom ulgi zmniejszającej podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym z tytułu poniesionych wydatków na cele mieszkaniowe.

Organ uznał że przyjęta przez Podatnika podstawa naliczania odpisów amortyzacyjnych w kwocie 1.720.850,00 zł tj. w wysokości wartości ustalonej przez biegłego rzeczoznawcę w kwocie 3.441,700,00 zł jest zawyżona. Spowodowało to zawyżenie odpisów amortyzacyjnych stanowiących koszt uzyskania przychodów czym naruszono art. 22 ust. 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000 r. nr l4, poz. 176 z późniejszymi zmianami) zgodnie z którym kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22 a-22o, z uwzględnieniem art. 23.

Podkreślono, że wysokość rocznych odpisów amortyzacyjnych omawianego budynku została określona decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 21 maja 2007 r. Nr [...]. Decyzja ta została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem z dnia 6 lutego 2008 r, Sygn. akt. I SA/Kr 797/07 skargę oddalił potwierdzając prawidłowość ustaleń organów podatkowych w tym zakresie.

Od powyższych decyzji wniesiono odwołania, w których domagano się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenia kosztów zastępstwa pełnomocnika według norm prawem przepisanych.

Zaskarżonym decyzjom zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych poprzez niewłaściwą wykładnię i przyjęcie, ze Podatnik zawyżył koszty amortyzacji,

- naruszenie przepisów prawa materialnego tj § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych poprzez przyjęcie, że przepis ten winien stanowić podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych,

- naruszenie przepisów proceduralnych, a to art. 122 w związku z art. 187 ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej i nie zebranie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w sprawie a także przedwczesne wydanie decyzji w sprawie.

W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że organ I instancji nie był uprawniony do wydania rozstrzygnięcia w zakresie odpisów amortyzacyjnych w oparciu o ustalenia poczynione w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 21 maja 2007 r. Nr [...], gdyż decyzja ta jest w toku postępowania kasacyjnego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w Warszawie. Podatnicy zaskarżyli bowiem wydany w tej sprawie wyrok WSA w Krakowie z dnia 6 lutego 2008 r. sygn. akt I SA/Kr 797/07 w którym Sąd oddalił ich skargę na ww. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej. Zdaniem Pełnomocnika organ I instancji zobowiązany był wstrzymać się z wydaniem decyzji do czasu prawomocnego zakończenia postępowania.

Ponadto zarzucono organowi I instancji naruszenie przepisów procedury poprzez nie zebranie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w sprawie.

Dyrektor Izby Skarbowej decyzjami z dnia 12 listopada 2008 utrzymał w mocy zaskarżone decyzje.

W uzasadnieniu podkreślono, że T.M. budynek od którego ustalono sporną amortyzację wprowadził do ewidencji środków trwałych w dniu 1.01.2000 r. zatem należało go wycenić według cen rynkowych z grudnia 1999 r. Przepis § 6 ust.6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych (Dz. U. Nr 6, poz. 35 ze zmianami) stanowi bowiem, że jeżeli nie można ustalić ceny nabycia środków trwałych lub ich części nabytych przez podatników przed dniem założenia ewidencji lub sporządzenia wykazu o których mowa w § 11, wartość początkową tych środków przyjmuje się w wysokości wynikającej z wyceny dokonanej przez podatnika z uwzględnieniem cen rynkowych środków trwałych tego samego rodzaju z grudnia roku poprzedzającego rok założenia ewidencji lub sporządzenia wykazu oraz stanu i stopnia ich zużycia. Wycena przyjęta do wyliczania odpisów amortyzacyjnych sporządzona została w dniu 29.01.1998 r. zatem nie mogła stanowić właściwej, określonej w ww. przepisie podstawy do ich wyliczania.

Wysokość rocznych odpisów amortyzacyjnych omawianego budynku została określona decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 21 maja 2007 r. Nr [...]. Decyzja ta została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem z dnia 6 lutego 2008 r, Sygn. akt. I SA/Kr 797/07 skargę oddalił potwierdzając prawidłowość ustaleń organów podatkowych w tym zakresie. W decyzji tej organ II instancji przyjął, że podstawę liczenia amortyzacji omawianego środka trwałego winna stanowić kwota równa poniesionym wydatkom na jego zakup i modernizację wyliczona wg zasad wynikających § 6 ust.6 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie amortyzacji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych. W związku z powyższym wartość początkową nieruchomości ustalono w wysokości 724.865,39 zł, biorąc za podstawę ceny wynikającej z postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 9 marca 1998 r. przysądzającego prawo współwłasności udziału w nieruchomości na rzecz W.A. i T.M. w wysokości 698.115,39 zł. oraz wartości nakładów poniesionych przez ww. nabywców na doprowadzenie nieruchomości do stanu używalności w wysokości 26.750,00 zł. Przyjęta przez Podatnika podstawa naliczania odpisów amortyzacyjnych w kwocie 1.720.850,00 zł tj. w wysokości wartości ustalonej przez biegłego rzeczoznawcę w kwocie 3.441,700,00 zł jest zawyżona. Spowodowało to zawyżenie odpisów amortyzacyjnych stanowiących koszt uzyskania przychodów w latach 2003 i 2004 o kwoty po 14.939,74 zł. czym naruszono art. 22 ust. 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (DZ.U. z 2000 r.l4, póz. 176 z późniejszymi zmianami) zgodnie z którym kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22 a-22o, z uwzględnieniem art. 23.

Ponadto ww. decyzją w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002r. Dyrektor Izby Skarbowej ustalił wysokość wydatków mieszkaniowych podlegających odliczeniu w latach następnych w wysokości 303.573,73 zł a zatem w wysokości wyższej od wykazanej w zeznaniu za 2003 r. o kwotę 252.575,48. W związku powyższym organ I instancji prawidłowo dokonał ich weryfikacji ustalając wydatki mieszkaniowe do odliczenia w latach następnych w wysokości 375.387,74 zł.

Natomiast w decyzji za 2004 r wysokość wydatków mieszkaniowych podlegających odliczeniu od dochodu w następnych latach została określona na kwotę 76 983,58zł

Za bezzasadny uznano zarzut, że zaskarżona decyzja organu I instancji została wydana przedwcześnie z uwagi na kasację złożoną do NSA w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych 2002 r. gdyż obowiązujące przepisy tj. przepisy Ordynacji podatkowej nie upoważniają organów podatkowych do nieterminowego załatwienia sprawy z tego powodu, że w podobnej sprawie toczy się postępowanie przed Naczelnym Sadem Administracyjnym.

W skargach wniesiono o uchylenie skarżonych decyzji w całości oraz uchylenie w całości decyzji organu pierwszej instancji oraz orzeczenie co do istoty sprawy, a także przyznanie kosztów zastępstwa pełnomocnika wedle norm prawem przepisanych

Zarzucono :

1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to naruszenie art. 22 ust 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, poprzez niewłaściwą wykładnię przepisu i przyjęcie, iż podatnik zawyżył koszty amortyzacji

2. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to naruszenie §6 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, poprzez niewłaściwą jego wykładnię i przyjęcie, iż winien on stanowić podstawę liczenia amortyzacji środka trwałego.

W uzasadnieniu skarżonych decyzji podkreślono, że organ badając wysokość odpisów amortyzacyjnych nie był uprawniony do przyjęcia ustaleń poczynionych przez Dyrektora Izby Skarbowej w decyzji nr [...] z dnia 21 maja 2007 roku. Kwestia wysokości odpisów amortyzacyjnych nie została bowiem jeszcze w sposób ostateczny rozstrzygnięta. Decyzja ta nie jest bowiem prawomocna, wniesiono bowiem skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wydanego w sprawie sygn. akt. l SA/ Kr 797/07. Ponieważ sprawa jest w toku i nie zapadło ostateczne rozstrzygnięcie w sprawie organ nie był uprawniony do przyjęcia, iż podstawa liczenia amortyzacji przyjęta przez Dyrektora Izby Skarbowej jest zasadna. Zobowiązany był natomiast do wstrzymania się z wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania odnoszącego się do kwestii wysokości odpisów amortyzacyjnych. Kwestia odpisów amortyzacyjnych jest zagadnieniem wstępnym, a w przypadku pojawienia się tegoż organy są uprawnione do zawieszenia postępowania. Instytucja zawieszania postępowania w żadnej mierze nie może być utożsamiana z nieterminowością załatwienia sprawy.

Ponieważ organ w zaskarżonych decyzjach nie poczynił własnych ustaleń nie miał podstaw do powoływania się na przepisy §6 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Dlatego też zarzut naruszenia przez podatnika art. 22 ust 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest li tylko przejawem dokonania przez organ rozpoznający sprawę niewłaściwej wykładni tegoż przepisu.

W odpowiedziach na skargi wniesiono o ich oddalenie i podtrzymano dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje :

Skargi zasługują na uwzględnienie

Na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późniejszymi zmianami ) połączono w celu łącznego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia sprawy ze skarg E.M. i T.M. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych (wysokości dochodu z najmu) za lata 2003 i 2004. Sprawy te pozostawały bowiem w związku, który poza aspektem podmiotowym tzn. związanym z osobą tego samego podatnika, przejawiał się także w związku faktycznym oraz prawnym. W obu sprawach przedmiotem sporu były skutki jednego zdarzenia , tzn określenie wartości początkowej tego samego środka trwałego, co skutkowało tymi samymi okolicznościami faktycznymi i tożsamym materiałem dowodowym i przełożyło się na analogiczną treść stosunków prawnych występujących w tych sprawach. Względy ekonomii procesowej przemawiały zatem zdecydowanie za ich połączeniem.

Przechodząc do merytorycznej oceny zaskarżonych decyzji należy stwierdzić, że nie budzi wątpliwości, iż zgodnie z art. 22 ust 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23.

Bezsporne jest również, że odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu , w którym ten środek lub wartość wprowadzono do ewidencji .

W omawianej sprawie spór dotyczy właśnie określenia tej wartości początkowej. Organy podatkowe uznały, że skoro wycena przyjęta przez podatnika do wyliczania odpisów amortyzacyjnych sporządzona została w dniu 29.01.1998 r. zatem nie mogła stanowić właściwej, podstawy do wyliczania wartości początkowej środka trwałego wprowadzonego do ewidencji w dniu 1.01.2000 r. Podatnik powinien bowiem dokonać jego wyceny według cen rynkowych z grudnia 1999 r czego jednak pomimo wezwań nie zrobił.

Dlatego tez organy obu instancji pominęły wartość podaną przez podatnika, bez merytorycznego odniesienia się do niej i przyjęły wartość początkową nieruchomości w wysokości 724.865,39 zł, biorąc za podstawę ceny wynikającej z postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 9 marca 1998 r. przysądzającego prawo współwłasności udziału w nieruchomości na rzecz W.A. i T.M. w wysokości 698.115,39 zł. oraz wartości nakładów poniesionych przez ww. nabywców na doprowadzenie nieruchomości do stanu używalności w wysokości 26.750,00 zł . Ponadto powołano się na wartość początkową określoną w decyzji za 2002 r

Decyzja w tym zakresie została co prawda utrzymana w mocy wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 lutego 2008r wydanym w sprawie sygn akt I SA/Kr 797/07, ale orzeczenie to zostało następnie uchylone przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie. W uzasadnieniu tego wyroku wydanego w dniu 19 listopada 2009 r w sprawie IIFSK 1012/08 stwierdzono że należało wyjaśnić w pierwszej kolejności, czy rzeczywiście nabyty w marcu 1998r. obiekt stanowiący środek trwały, był kompletny i zdatny do użytku. W przypadku pozytywnego ustalenia należało przyjąć wartość początkową tego środka "w wysokości wynikającej z wyceny dokonanej przez podatnika, z uwzględnieniem cen rynkowych środków trwałych tego samego rodzaju z grudnia roku poprzedzającego rok za łożenia ewidencji lub sporządzenia wykazu oraz stopnia ich zużycia" (§ 6 ust. 6 rozporządzenia MF). Domaganie się w takiej sytuacji złożenia wyceny udziału dokonanej przez biegłego, wskazującego wysokość cen z grudnia 1999 roku, jest nadinterpretacją wymogu uregulowanego w § 6 ust. 6 rozporządzenia MF. W powołanym przepisie mowa jest jedynie o wycenie dokonanej przez podatnika. Nie wspomina się w nim o formie tej wyceny.

Proces amortyzacji środków trwałych, obejmujący określanie ich wartości początkowej na podstawie unormowań wynikających z § 6 rozporządzenia MF, w tym również podnoszonego w skardze kasacyjnej ust. 6 § 6, stanowi czynność samoobliczenia podatku, które, z mocy prawa, przeprowadzane jest przez podatnika. Podatnik samodzielnie - w znaczeniu: bez ingerencji organów podatkowych - określa wartość początkową środków trwałych na podstawie danych uzasadniających tę czynność i wartość. Koszty określonych wydatków na nabycie, wytworzenie lub ulepszenie środków trwałych winny być potwierdzone dowodami ich poniesienia w stanie faktycznym danego samoobliczenia, stanowiąc w tym zakresie jego udokumentowanie i uzasadnienie. Organy podatkowe, które nie ingerują w samoobliczenie podatku w czasie jego trwania, nie są uprawnione ani też zobowiązane do udowadniania za podatnika, że w podatkowym stanie faktycznym przed wszczęciem postępowania podatkowego poniósł on określone wydatki na środki trwałe, którymi uzasadniał następnie wymienione samoobliczenie w tym zakresie. Organy podatkowe są jednak uprawnione i zobowiązane do kontroli każdego oświadczenia podatnika, dotyczącego jego wydatków na środki trwałe. Twierdzenia zawarte w takim oświadczeniu wymagają bowiem swojej weryfikacji.

Jeżeli zatem podatnik złożył oświadczenie co do wysokości wartości początkowej środków trwałych i zapewnił, składając równocześnie dokumenty i faktury, że czyni to z uwzględnieniem cen rynkowych środków trwałych tego samego rodzaju z grudnia poprzedzającego rok założenia ewidencji oraz stanu i stopnia ich zużycia, to w tym momencie ciężar przeciwdowodu obciążał organ podatkowy. Każda bowiem forma wyceny podlegała weryfikacji przez organ podatkowy. Organ ten, nie akceptując podanej wartości początkowej, był zobowiązany odnieść się do podanej przez podatnika wysokości wartości początkowej, ocenić materiały dowodowe złożone przez tegoż podatnika i wreszcie podać przyczyny odmowy przyjęcia podanej wysokości oraz wskazać prawidłową wysokość w drodze odpowiedniego postępowania dowodowego. Tego etapu weryfikacji zabrakło co stanowi naruszenie art. 153 p.p.s.a. oraz art. 180 § 2, art. 181, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 197 O.p.

Orzeczenie to zostało wydane w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r, a zatem w omawianych sprawach dotyczących takiego podatku za lata 2003 i 2004 r Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie był formalnie na mocy art. 190 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi związany przedstawioną wyżej przez Naczelny Sąd Administracyjny wykładnią prawa. Jednakże należy mieć na względzie iż spór dotyczy tych samych podatników, a jego przedmiotem jest określenie wartości początkowej tego samego środka trwałego.

W tym miejscu wskazać należy na przepis § 11 ust. 5 rozporządzenia z dnia 17 stycznia 1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (Dz. U. Nr 6, poz. 35 ze zmianami), który stanowi, iż zapisów dotyczących środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych dokonuje się w ewidencji lub w wykazie najpóźniej w miesiącach przekazania ich do używania. Przepis ten określa termin, w jakim należy ustalić wartość początkową środka trwałego stanowiącą podstawę do dokonywania odpisów amortyzacyjnych. Do końca okresu, w jakim odpisy są dokonywane, wartość ta nie może ulec zmianie, chyba że w danym roku podatkowym nastąpiło ulepszenie środka trwałego (§ 6 ust. 3 ww. rozporządzenia) lub aktualizacja jego wyceny. Konsekwencją zmiany wartości początkowej środka trwałego byłaby także zmiana wysokości odpisów amortyzacyjnych natomiast żaden przepis prawa podatkowego nie przewiduje – poza szczególnymi przypadkami (ulepszenie środka trwałego bądź aktualizacja jego wyceny) - stosowania różnych odpisów amortyzacyjnych w stosunku do tego samego środka trwałego w różnych latach podatkowych.

Przy czym jak podkreśla się w orzecznictwie ( np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 października 2007 r wydany w sprawie sygn akt II FSK 1214/06 ) zakaz określania wartości początkowej środka trwałego w każdym roku podatkowym dotyczy nie tylko podatnika, ale także organów podatkowych. Gdy organ podatkowy ustali wartość początkową środka trwałego w określonym roku podatkowym, to w postępowaniu dotyczącym określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za lata następne ustalenia organów podatkowych mogą dotyczyć jedynie prawidłowości naliczania odpisów amortyzacyjnych zaliczanych do kosztów uzyskania przychodu danego roku od ustalonej wcześniej wartości początkowej.

Z tego też względu organy podatkowe ponownie rozpoznając sprawę uwzględnią przedstawiony wyżej pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie .

Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Co należy do nich zaliczyć określa natomiast art. 205 wyżej powołanej ustawy . Na tej podstawie zasądzono zwrot kosztów obejmujący wpis , wynagrodzenie pełnomocnika ustalone zgodnie z § 2 ust l Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami Administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu ( Dz. U. Nr 2l2 poz. 2075 ) , oraz opłatę od pełnomocnictwa.