Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1618/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Ewa Grochowska-Jung (spr.), Sędziowie WSA Ewa Pisula-Dąbrowska, WSA Eugeniusz Wasilewski, Protokolant Joanna Cygan, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2006 r. sprawy ze skargi A.K. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku za długoletnią służbę wojskową - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Minister Obrony Narodowej decyzją nr [....] z dnia [...] kwietnia 2006 r., działając na podstawie art. 104 kpa i art. 178 ust. 1 oraz art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.), odmówił A.K. przyznania dodatku za długoletnią służbę wojskową, po 20 latach czynnej służby wojskowej, od dnia 1 lipca 2004 r.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż Dyrektor Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego Ministerstwa Obrony Narodowej, po rozpoznaniu wniosku A.K. z dnia [...] lutego 2005 r., decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2005 r., odmówił przyznania zainteresowanemu oficerowi dodatku za długoletnią służbę wojskową, po 20 latach czynnej służby wojskowej, od dnia 1 lipca 2004 r. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że oficer decyzją Ministra Obrony Narodowej nr [...] (punkt [...]) z dnia [...] grudnia 2001 r. został zwolniony z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesiony do rezerwy kadrowej Ministra Obrony Narodowej. Wobec powyższego, w zakresie kształtowania wysokości otrzymywanego przez niego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, od dnia 1 lipca 2004 r. miał zastosowanie przepis art. 178 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem, żołnierze zawodowi pozostający po dniu 1 lipca 2004 r. w rezerwie kadrowej, otrzymywali uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym, należne za czerwiec 2004 r., zwaloryzowane średniorocznym wskaźnikiem wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej, ustalonym w ustawie budżetowej na dany rok.

Rozpatrując odwołanie zainteresowanego oficera, Minister Obrony Narodowej decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2005 r. uchylił decyzję Dyrektora Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego oraz odmówił przyznania oficerowi dodatku za długoletnią służbę wojskową. Uzasadniając decyzję, wskazano, że wymieniony oficer pozostawał w rezerwie kadrowej Ministra Obrony Narodowej, zatem to ten organ administracji publicznej był właściwy do rozpoznania jego wniosku o przyznanie dodatku za długoletnią służbę wojskową. Wobec powyższego, zachodziła konieczność uchylenia decyzji organu pierwszej instancji, jako podjętej przez organ niewłaściwy w sprawie. Natomiast, powołując się na przepis art. 178 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, odmówił przyznania dodatku za długoletnią służbę wojskową.

Wskutek wniesionej przez A.K. skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 listopada 2005 r. (sygn. akt II SA/Wa 1667/05) stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] lipca 2005 r. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że Dyrektor Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego, jako organ niewłaściwy w sprawie, zamiast niezwłocznie przekazać wniosek o przyznanie dodatku za długoletnią służbę wojskową organowi właściwemu, tj. Ministrowi Obrony Narodowej, stosownie do treści art. 65 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, prowadził postępowanie administracyjne zakończone wydaniem decyzji. W takiej sytuacji, obowiązkiem organu odwoławczego było nie tylko uchylenie nieprawidłowej decyzji pierwszej instancji, ale i umorzenie postępowania toczącego się przed tym organem jako bezprzedmiotowego, gdyż było prowadzone przez organ niewłaściwy, a następnie żądanie strony rozpoznać jako organ pierwszej instancji. Ponieważ Minister Obrony Narodowej nie postąpił w wyżej opisany sposób, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał decyzję Ministra Obrony Narodowej za rażąco naruszającą prawo.

Wobec powyższego, aktualnie zachodzi konieczność rozpoznania wniosku A.K. z dnia [...] lutego 2005 r. o przyznanie dodatku za długoletnią służbę wojskową, przez Ministra Obrony Narodowej jako organu pierwszej instancji.

W związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Minister Obrony Narodowej rozpoznał wniosek A.K. z dnia [....] lutego 2005 r. i odmówił skarżącemu przyznania dodatku za długoletnią służbę wojskową od dnia 1 lipca 2004 r. Organ wskazał, że wejście z dniem 1 lipca 2004 r. ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, wymagało dostosowania sytuacji prawnych żołnierzy zawodowych, powstałych przed jej wejściem w życie, do warunków wynikających z jej postanowień.

W związku z tym, w przepisach przejściowych, których celem jest uregulowanie wpływu nowej ustawy na stosunki powstałe pod działaniem ustaw dotychczasowych, postanowiono, że organy wojskowe dokonają wyznaczenia żołnierzy zawodowych na stanowiska służbowe (art. 170 ust. 3 ustawy). Natomiast, odnośnie żołnierzy zawodowych przeniesionych do rezerwy kadrowej do dnia 30 czerwca 2004 r., w przepisach przejściowych postanowiono (art. 174 ust. 1 pkt 1 ustawy), że ta kategoria żołnierzy zawodowych pozostaje nadal w tej rezerwie, nie dłużej jednak niż do końca okresu, na jaki zostali przeniesieni.

Oznacza to, że rozstrzygając o prawie A.K. do dodatku za długoletnią służbę wojskową, należy mieć przede wszystkim na względzie postanowienia zawarte w przepisach przejściowych, zawartych w ustawie o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, bezpośrednio kształtujących jego sytuację prawną. Nie można zatem opierać się wyłącznie, jak czyni to zainteresowany oficer w swoim wniosku z dnia [...] lutego 2005 r., na zapisie zawartym w art. 80 ust. 1 pkt 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, dotyczącym dodatku za długoletnią służbę wojskową. Dlatego też, decydującą regulacją określającą wysokość otrzymywanego przez zainteresowanego oficera uposażenia oraz dodatków do uposażenia, jest regulacja zawarta w art. 178 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

Zgodnie z tym przepisem, żołnierze przeniesieni do rezerwy kadrowej przed dniem jej wejścia w życie, otrzymują od dnia 1 lipca 2004 r. uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym, należne za czerwiec 2004 r., zwaloryzowane średniorocznym wskaźnikiem wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej ustalonym w ustawie budżetowej na dany rok.

Powyższe regulacje prawne, w sposób wyczerpujący określiły zarówno status kadrowy A.K., jak też wysokość uposażenia zasadniczego oraz dodatków, jakie od dnia 1 lipca 2004 r. mu przysługiwały. W konsekwencji powyższego zapisu ustawowego, od dnia 1 lipca 2004 r. zainteresowanemu oficerowi przysługiwało wyłącznie uposażenie zasadnicze (według stopnia wojskowego oraz stanowiska służbowego) oraz dodatki do uposażenia, wypłacone w czerwcu 2004 r. zwaloryzowane wskaźnikiem wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej na 2004 r.

Od powyższej decyzji A.K. złożył wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy.

Minister Obrony Narodowej decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2006 r., na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu oprócz argumentów wskazanych już wcześniej w decyzji organu I instancji wskazał, iż w sprawie ma zastosowanie art. 178 ust. 1 cytowanej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, a ta regulacja prawna wyklucza możliwość przyznania oficerowi przewidzianego w art. 80 ust. 1 pkt 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych dodatku za długoletnią służbę wojskową.

Odmowę przyznania oficerowi dodatku za długoletnią służbę wojskową dodatkowo uzasadniają także, określone przez ustawodawcę, zasady otrzymywania uposażenia zasadniczego oraz dodatków do tego uposażenia dla żołnierzy, którzy zostali po dniu 1 lipca 2004 r. wyznaczeni na stanowiska służbowe.

Zgodnie bowiem z art. 72 ust. 1 cyt. ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - uposażenie żołnierzy zawodowych składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia. Natomiast, z treści art. 78 ust. 1 tej ustawy wynika, że wysokość uposażenia zasadniczego żołnierza zawodowego jest uzależniona od grupy uposażenia, do której zostało zaszeregowane zajmowane przez niego stanowisko służbowe. Stawki dla poszczególnych grup uposażania zostały określone w rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 maja 2004 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 135, poz. 1453 ze zm.).

Powyższe oznacza także, że wyłącznie żołnierze zawodowi, którzy otrzymują uposażenie zasadnicze określone w cyt. rozporządzeniu w sprawie stawek uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego, mogą otrzymywać dodatek za długoletnią służbę wojskową.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A.K. wnosił o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji lub o jej uchylenie, zarzucając:

1) naruszenie norm prawa materialnego, poprzez uchybienie art. 80 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. poz. 1750 ze zm.), poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż przepis ten nie znajduje zastosowania w stosunku do żołnierzy zawodowych pełniących służbę po 1 lipca 2004 r., którzy zostali przeniesieni do rezerwy kadrowej przed wejściem w życie ww. ustawy, to jest przed 1 lipca 2004 r., pomimo iż art. 19 pkt. 2 ww. ustawy przewiduje taką formę pełnienia zawodowej służby wojskowej , a art. 174 ust. 1 pkt 1 ją potwierdza;

2) naruszenie norm prawa materialnego, poprzez uchybienie art. 178 ust. 1. ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2003 r. Nr 179, poz. 1750 ze zm.), poprzez jego błędną wykładnię polecającą na przyjęciu, wbrew jego literalnemu brzmieniu, iż przepis ten stanowi lex specialis w stosunku do art. 80 ust. 1 pkt 3 i przyjęciu, pomimo iż wskazuje on na wysokość uposażenia zasadniczego (wraz z dodatkami), należnego im do dnia 30 czerwca 2004 r. i przyjęciu, iż żołnierzom tym nie przysługują po 1 lipca 2004 r. określone w ustawie dodatki do uposażenia, a w tym szczególnie dodatek za długoletnią służbę;

3) naruszenie norm prawa materialnego, poprzez uchybienie art. 178 ust. 1 ustawy z 11 września 2003 r. Nr 179, poz. 1750 ze zm.), poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie wbrew zasadzie racjonalnego prawodawcy, iż w ramach jednej ustawy pojęcie "uposażenia zasadniczego", o którym mowa w art. 178 ust. 1 nie jest tożsame znaczeniowo z pojęciem: "uposażenia zasadniczego", o którym mowa w art. 78 ust 1 i 72 ust. 1 cytowanej ustawy;

4) rażące naruszenie prawa procesowego, poprzez uchybienie art. 107 § 1 kpa, polegające na sprzeczności rozstrzygnięcia z uzasadnieniem zawartym w decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] lipca 2006 r. i wydania ww. decyzji bez podstawy prawnej;

5) naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez naruszenie art. 80 ust. 1 pkt 3 i art. 89 w związku z art. 169, art. 170 ust. 1 pkt 1, art. 174 ust. 1 pkt 1, art. 178 ust. 1 i art. 190 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

W obszernej skardze wskazywał te same argumenty, które podnosił we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy.

W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne.

Pismem z dnia 18 września 2006 r. skarżący ustosunkował się do doręczonej mu odpowiedzi na skargę, podnosząc dodatkowo dokonanie przez organ błędnej wykładni art. 104 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, co uniemożliwiło mu skorzystanie z właściwej administracyjnej drogi odwoławczej określonej w kpa oraz zmieniło należny kompetencyjnie sąd administracyjny właściwy do rozpatrzenia skargi oraz naruszenie art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to w dacie jej wydania. Oznacza to, iż sąd nadzoruje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.

Jedną z form wzruszenia decyzji administracyjnej jest stwierdzenie jej nieważności, jeżeli została dotknięta jedną z wad określonych w art. 156 § 1 kpa. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa, które zarzuca skarżący przedmiotowej decyzji, będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji, stanowi kwalifikowaną postać naruszenia prawa i nie może być interpretowane rozszerzająco.

Orzecznictwo sądowe dowodzi, że istnieje niewymierna, ale dość wyraźna różnica miedzy "zwykłym" naruszeniem prawa, a naruszeniem, które może być kwalifikowane jako "rażące". Naruszenie prawa jest rażące wówczas, gdy w jego wyniku powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności, czy też niemożności akceptacji zaskarżonego orzeczenia jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa.

W przedmiotowej sprawie natomiast nie można mówić o wydaniu decyzji bez podstawy prawnej, czy też z rażącym naruszeniem prawa.

A.K. decyzją Ministra Obrony Narodowej nr [...] (pkt [...]) z dnia [...] grudnia 2001 r. został zwolniony z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego w Dowództwie [...] i przeniesiony do rezerwy kadrowej Ministra Obrony Narodowej z dniem [...] stycznia 2002 r. Jednocześnie wymienioną decyzją został skierowany do wykonywania zadań służbowych w [...].

Zgodnie z art. 80 ust. 4 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, dodatki do uposażenia przyznaje w formie decyzji organ, o którym mowa w art. 104 tej ustawy. Zgodnie z art. 104 ust. 1, właściwymi w sprawach uposażenia i innych należności pieniężnych są dowódcy jednostek wojskowych zajmujący stanowiska służbowe dowódcy batalionu lub równorzędne w stosunku do wszystkich żołnierzy zawodowych pełniących służbę w podległej im jednostce wojskowej.

Zgodnie z art. 20 ust. 2 obowiązującej do dnia 30 czerwca 2004 r. ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 z późn. zm.) - oficer zwolniony z zajmowanego stanowiska służbowego w jednostce wojskowej, w której pełnił służbę w związku z rozformowaniem tej jednostki wojskowej lub zmniejszeniem jej stanu etatowego, który nie ukończył 50 lat życia, posiadał co najmniej dobrą ocenę w opinii służbowej oraz wyraził na piśmie zgodę na pełnienie dalszej służby w jednostce wojskowej wskazanej przez właściwy organ wojskowy w dowolnym garnizonie, mógł być przeniesiony do rezerwy kadrowej, jeżeli właściwy organ wojskowy przewidywał wyznaczenie go na odpowiednie stanowisko służbowe w okresie nie dłuższym niż 3 lata. Natomiast, w myśl § 64 ust. 3 wówczas obowiązującego rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 7, poz. 38 z późn. zm.), organem wojskowym właściwym do przeniesienia oficera do rezerwy kadrowej był Minister Obrony Narodowej.

Tak więc prawidłowo została wydana w niniejszej sprawie decyzja nr [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. przez Ministra Obrony Narodowej jako organu właściwego w sprawie. Niezrozumiałym jest zarzut skarżącego, iż uniemożliwiono mu skorzystanie z właściwej dwuinstancyjnej drogi odwoławczej określonej w Kodeksie postępowania administracyjnego, w sytuacji, gdy w dniu [...] maja 2006 r. złożył wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Natomiast Minister Obrony Narodowej, po rozpatrzeniu tego wniosku, decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2006 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Nie są trafne również inne zarzuty A.K. dotyczące zaskarżonej decyzji Ministra Obrony Narodowej. Wskazać należy, zdaniem Sądu, iż z dniem 1 lipca 2004 r. weszła w życie ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 z późn. zm.), którą wprowadzono nowe zasady wynagradzania żołnierzy zawodowych, przejawiające się m.in. wprowadzeniem jednoskładnikowego uposażenia zasadniczego oraz wprowadzeniem nowego dodatku za długoletnią służbę wojskową. Wskazano przy tym, że warunkiem otrzymywania nowego uposażenia zasadniczego, a w konsekwencji także dodatku za długoletnią służbę wojskową jest wyznaczenie po dniu 1 lipca 2004 r. żołnierza zawodowego na nowe stanowisko służbowe (tj. z przewidzianą dla tego stanowiska nową grupą uposażenia), według zasad określonych w ustawie z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, co w przypadku wnioskodawcy nie nastąpiło. Natomiast w zakresie kształtowania uposażenia żołnierzy zawodowych, którzy po dniu 1 lipca 2004 r. pozostawali m.in. w rezerwie kadrowej, ma zastosowanie art. 178 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Zgodnie z powyższą regulacją prawną, wymienieni żołnierze zawodowi otrzymują uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym, należne za czerwiec 2004 r., waloryzowane średniorocznym wskaźnikiem wzrostu wynagrodzenia w państwowej sferze budżetowej, ustalonym w ustawie budżetowej na dany rok.

Ustawą z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, wprowadzono nowe zasady pełnienia przez żołnierzy zawodowej służby wojskowej, do których należy zaliczyć: utworzenie nowego korpusu podoficerów (powstałego z połączenia dotychczasowych korpusów: chorążych i podoficerów) i szeregowych zawodowych, wyraźne rozdzielenie funkcji oficerskich od podoficerskich i podoficerskich od szeregowych, oznaczenie każdego stanowiska służbowego przewidzianego w etacie jednostki wojskowej dla żołnierza zawodowego określonym stopniem wojskowym (stopniem etatowym), a także do dnia 1 stycznia 2007 r. osiągnięcie tożsamości stopnia wojskowego posiadanego przez żołnierza ze stopniem etatowym zajmowanego przez niego stanowiska służbowego.

Do powyższych założeń dostosowano także nowy system wynagradzania żołnierzy zawodowych.

Konsekwencją powyższego było zastąpienie funkcjonującego do dnia 30 czerwca 2004 r., na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy (Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz. 693 z późn. zm.), uposażenia zasadniczego, w skład którego wchodziło:

1) uposażenie zasadnicze według stopnia wojskowego oraz

2) uposażenie zasadnicze według stanowiska służbowego

- jednostkowym uposażeniem zasadniczym według stanowiska służbowego.

Zgodnie bowiem z art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - uposażenie żołnierzy zawodowych składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia. Natomiast z treści art. 78 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, wysokość uposażenia zasadniczego żołnierza zawodowego jest uzależniona od grupy uposażenia, do której zostało zaszeregowane zajmowane przez niego stanowisko służbowe. Grupy uposażenia zasadniczego dla poszczególnych stopni etatowych, do których zaszeregowane są stanowiska służbowe żołnierzy zawodowych zostały określone w rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 22 marca 2004 r. w sprawie określenia grup uposażenia (Dz. U. Nr 50, poz. 487). Zgodnie z tym aktem prawnym, od dnia 1 lipca 2004 r. stanowiskom służbowym zostało przypisane 20 podstawowych grup uposażenia, stawki dla poszczególnych grup uposażenia zostały określone w rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 maja 2004 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 135, poz. 1453 z późn. zm.).

Oznacza to, że uposażenie zasadnicze określone w wyżej wymienionym rozporządzeniu w sprawie stawek uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego oraz dodatki do uposażenia otrzymują żołnierze zawodowi, którzy po dniu 1 lipca 2004 r. zostali wyznaczeni na stanowiska służbowe.

Zgodnie z art. 80 ust. 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - żołnierze zawodowi otrzymują dodatek za długoletnią służbę wojskową. Natomiast szczegółowe warunki otrzymywania oraz wysokość tego dodatku określił - na podstawie art. 80 ust. 6 ustawy o służbie zawodowej żołnierzy zawodowych - Minister Obrony Narodowej w rozporządzeniu z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 141, poz. 1497 z późn. zm.). Zgodnie z § 24 tego aktu normatywnego - żołnierzowi zawodowemu przysługuje dodatek za długoletnią służbę wojskową, w wysokości:

1) po 5 latach służby wojskowej - 3%

2) po 10 latach służby wojskowej - 5%

3) po 15 latach służby wojskowej - 10%

4) po 20 latach służby wojskowej - 15%

5) po 25 latach służby wojskowej - 20%

kwoty należnego uposażenia zasadniczego.

Zatem tylko żołnierze, którzy otrzymują uposażenie zasadnicze według stanowiska służbowego, określone w rozporządzeniu w sprawie stawek uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego, mogą otrzymywać ten dodatek do uposażenia. Minister Obrony Narodowej, określając wysokość dodatku za długoletnią służbę wojskową, wyraźnie wskazał, że stanowi on odpowiedni procent otrzymywanego przez żołnierza uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego.

Artykuł 178 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych reguluje kwestię otrzymywania uposażenia przez żołnierzy zawodowych, którzy z różnych przyczyn nie zostali wyznaczeni po dniu 1 lipca 2004 r. na stanowiska służbowe według zasad określonych w ustawie z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, postanawiając, że żołnierze zawodowi, którzy nie zostali wyznaczeni na stanowiska służbowe, a także żołnierze, którzy pozostają od dnia 1 lipca 2004 r. w dyspozycji właściwego organu lub w rezerwie kadrowej bądź w stanie nieczynnym z prawem do uposażenia, otrzymują od tego dnia uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym, należne za czerwiec 2004 r., zwaloryzowane średniorocznym wskaźnikiem wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej, ustalonym w ustawie budżetowej na dany rok.

Zatem użyte w rozporządzeniu z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych sformułowanie "kwoty należnego uposażenia zasadniczego", określające wysokość dodatku za długoletnią służbę wojskową, odnosi się do uposażenia zasadniczego, w rozumieniu art. 78 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - które jak wyżej wskazano - otrzymują wyłącznie żołnierze zawodowi wyznaczeni po dniu 1 lipca 2004 r. na stanowisko służbowe.

Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa i z mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.