Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1393/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2007-04-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Niecikowski (spr.) Sędziowie WSA Krystyna Daniel AWSA Janusz Kasprzycki Protokolant Edyta Domagalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi J. P.o na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] 2004 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżącego J. P. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] 2004 r., (znak:[...]) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., działając na podstawie art. 134 kpa stwierdził, że odwołanie J. P. od decyzji Burmistrza Gminy Z. z dnia [...] 1993 r, (znak: [...]) nakazującej J. P. rozbiórką fundamentów wykonanych na działce 616/137 w S., w terminie do dnia [...] 1993 r., zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 129 § 2 kpa. W uzasadnieniu Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł, że warunkiem skuteczności czynności procesowej - wniesienia odwołania -jest zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. Zaskarżona decyzja została doręczona stronie skarżącej się J. P. w dniu [...]1993 r., co potwierdza znajdujący się w aktach dowód w postaci zwrotne potwierdzenie odbioru, (k-37 akta l instancji) oraz oświadczenie J. P. złożone do protokołu z dnia [...] 2004 r., (k-2,3 akta II instancji). W takiej sytuacji, zgodnie z art. 134, w związku z art. 144 kpa obowiązkiem organu odwoławczego było stwierdzenie uchybienie terminu do wniesienia odwołania .

Skargę (nazwaną odwołaniem) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożył J. P. i precyzując zadnie "jako wniosek o ponowne rozpatrzenie .... wniosku dotyczącego odwołania od decyzji z dnia 1993[...] podniósł, że dotarcie do dokumentacji sprawy było niezmiernie trudne, ponieważ gdy zgłosił się do Urzędu Miejskiego w Z. odpowiedziano mu, iż nie istnieją żadne dokumenty dotyczące już istniejącej budowy. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O., poradził mu wykonanie:

- Inwentaryzacji powykonawczej z ekpertyzą techniczną

- Inwentaryzacji geodezyjnej przyłącza wody, gazu, kanalizacji i energii elektrycznej

- uzyskanie zaświadczenie z Urzędu Miasta Z. o położeniu działki według planu zagospodarowania przestrzennego.

Gdy wykonał powyższe czynności akta się odnalazły i z akt tych dowiedział się została podjęta w roku [...] 1993 r. decyzja o rozbiórce fundamentów wykonanych na działce 616/137. Decyzję tą ujrzał po raz pierwszy będąc u Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. a nie została mu doręczona do rak własnych. Potwierdzenie nie zostało podpisane przeze skarżącego, ani nikogo z jego rodziny zamieszkałej w T. na ul. [...] (dawnej [...]). Skarżący zwrócił uwagę, że na potwierdzeniu przekreślony adres odbiorcy a strzałka wykonana w kierunku Urzędu Miejskiego w Z. a druga strona jest nie wypełniona. Te okoliczności zdaniem skarżącego wskazują na brak adresata pod podanym adresem i odesłanie korespondencji do ww. Urzędu Miejskiego w Z. Podniósł także, że decyzja miała mu być doręczona w dniu [...]1993 r., a wydana została w dniu [...]1993 r., czyli na drugi dzień po jej wydaniu.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu dodatkowo podnosząc, że nieprawdziwe jest twierdzenie, że o decyzji z dnia dowiedział się dopiero w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego bowiem w protokole z dnia [...] 1993 r., w ustaleniach zapisano: "Pomimo wydanych decyzji na wstrzymanie a także na rozbiórkę wykonanych fundamentów Pan P. kontynuuje roboty budowlane".

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 póz. 1269 z póź.zm.) Sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem więc dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonego postanowienia. W myśl zaś art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 póz. 1270 z późn.zm. zwaną dalej w skrócie p.o.p.s.a ) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Postanowienie jest zgodne z prawem, gdy jest zgodne z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego.

Zgodnie z art. 7 kpa w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Art. 77 §1 kpa nakłada na organ administracji publicznej obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Rezultatem prawidłowo zebranego materiału dowodowego i jego oceny jest decyzja (postanowienie) administracyjna, której jednym z elementów jest uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie powinno zawierać wskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi organ kierował się przy podejmowaniu decyzji. W szczególności winno ono zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa.

W sprawie niniejszej Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. stoi na stanowisku, że zaskarżona decyzja jest ostateczna bo w dniu [...]1993 r., została doręczona skarżącemu. Otóż ten pogląd budzi poważne wątpliwości bo jak słusznie zwraca uwagę skarżący, zaskarżona decyzja wydana została w dniu [...] 1993 r., a już następnego dnia miałaby być doręczona i to za pośrednictwem Urzędu Pocztowego. Nie wykluczając takiej możliwości wydaje się być ona mało prawdopodobna. W przedstawionych aktach administracyjnych nie ma polecenia ekspedycji tejże decyzji, ale co najważniejsze nie ma żadnej adnotacji, że stała się ona ostateczną. Przyjęty przez organ za dowód doręczenia decyzji w żadnym miejscu nie wskazuje, że dotyczy on właśnie doręczenia decyzji, pomijając już fakt, że doręczający nieprecyzyjnie wypełnił odwrotną stronę pisma zawierającego doręczenie. Wynika z niego jedynie, że "coś" zostało doręczone, nawet nie jest ono w aktach (wyjątkowo niedbałych) umieszczony bezpośrednio przy decyzji z dnia [...] 1993 r. Nie można za dowód doręczenia uznać twierdzeń zawartych w protokole z dnia [...] 2004 r., treść tego protokołu jest niejasna i co najwyżej można z niego wywnioskować, że na potwierdzeniu odbioru (ale nie wiadomo czego) nie widnieje podpis skarżącego a być może jest to podpis jego ojca. Pogląd zawarty w odpowiedzi na skargę jakoby skarżący wiedział o decyzji bo w protokole z dnia [...] 1993 r., jest odnotowane, że "Pomimo wydanych decyzji na wstrzymanie a także na rozbiórkę wykonanych fundamentów Pan P. kontynuuje roboty budowlane", nie może wskazywać na fakt doręczenia bo jest stwierdzenie osób go sporządzających a skarżący odmówił podpisania protokołu bez podania przyczyny.

A więc ponownie rozpoznając sprawę obowiązkiem organu będzie ustalenie, czy decyzja z dnia [...]1993 r., stała się ostateczną co jest związane z faktem kiedy została doręczona stronom. Skoro więc, kontrola sądowa wykazała, że zaskarżone postanowienie narusza prawo na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 lit. "c" i art. 200 p.o.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.