Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA 3209/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) Asesor WSA Izabela Głowacka-Klimas Protokolant: Jarosław Lenard, apl. prok. po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2004 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej Spółka z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...] w przedmiocie obciążenia karą pieniężną 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] lutego 2003 r. 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w S. z dnia [...] lutego 2003r. nr. [...] w przedmiocie nałożenia na Przedsiębiorstwo Gospodarki Komunalnej Sp. z o.o. w K. kary pieniężnej w wysokości 2.000zł.

Podstawę faktyczną niniejszego rozstrzygnięcia stanowił brak przez prowadzącego pojazd marki Volvo o numerze rejestracyjnym [...] wraz z naczepą o numerze rejestracyjnym [...] w dniu [...] października 2002r. zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do podstawowej działalności gospodarczej.

Wobec kwestionowania przez Przedsiębiorstwo Gospodarki Komunalnej sp. z o.o. ustaleń dokonanych w czasie kontroli, zostało ono dwukrotnie wezwane do przedstawienia dowodów na podnoszone przez nie okoliczności. W odpowiedzi na wezwanie spółka oświadczyła, że nie może być zobligowana do przesłania dokumentów celem uzupełnienia materiału dowodowego. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowił art. 33 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym wprowadzający wymóg uzyskania zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej.

Zgodnie z art. 92 ust. 1 pkt 4 tejże ustawy oraz lp. 2 załącznika do Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2002r. w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym wobec braku stosownego zaświadczenia nałożona została kara w wysokości 2.000zł.

W skardze z dnia 20 sierpnia 2003r. Przedsiębiorstwo Gospodarki Komunalnej sp. z o.o. w K. zarzuciło zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów art. 10, art. 76, art. 77, art. 80, art. 81 kodeksu postępowania administracyjnego jak również art. 71, art. 72 i art. 74 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz.U. nr 125 z 2001, poz. 1371).

Podniosło, że kontrolowany pojazd nie przewoził żadnego ładunku, zaś w protokole kontroli brak jest opisu stwierdzonych naruszeń i wzmianki, że kierowca nie posiadał licencji czy też zaświadczenia na wykonywanie transportu na potrzeby własne. Brak jest zatem dowodów mogących usprawiedliwiać zaskarżoną decyzję, zaś skarżący nie mógł wypowiadać się co do zebranych dowodów, których nie ma. Z treści protokołu wynika, że nie kontrolowano karty opłaty za przejazd po drogach krajowych, gdyż w odpowiedniej rubryce jest znak "-", jak również nie można stwierdzić czy kontrolowano zaświadczenie na przewozy własne wobec zapisu dwóch różnych znaków w odpowiedniej rubryce, tj., "-" i "v".

W przedmiocie wskazanych okoliczności uniemożliwiono wypowiedzenie się osobie kontrolowanej, co wynika z treści protokołu. Zdaniem skarżącego w momencie podpisania protokołu kontroli kontrola została zakończona, albowiem przepisy w/w ustawy nie przewidują możliwości przesunięcia w czasie czynności kontrolnych poza raMy czasowe protokołu kontroli, jak również stosowania do kontroli przepisów kodeksu postępowania administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosząc o oddalenie skargi wskazał, iż pierwotna decyzja organu I instancji w zakresie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 2.000zł za wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zezwolenia została uchylona zaś sprawa przekazana do ponownego rozpoznania organowi I instancji ze wskazaniem na brak jednoznacznych dowodów odnośnie niezarobkowego charakteru wykonywanego przewozu. W toku tego postępowania organ I instancji dwukrotnie wezwał stronę do uzupełnienia materiału dowodowego. W odpowiedzi na wezwanie strona dokonała prawnej analizy dopuszczalności przeprowadzenia dalszego postępowania dowodowego, nie przedstawiła natomiast żadnych dokumentów i wyjaśnień. W wyniku przeprowadzonego postępowania dnia [...] lutego 2003r. wydano ponownie decyzję o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 2.000zł. za wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia, którą to decyzję organ II instancji utrzymał w mocy. W pozostałym zakresie w odpowiedzi na skargę odwołano się do argumentów zaprezentowanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podkreślając, że decyzja została wydana w oparciu o protokół kontroli, który zgodnie z art. 76 § 1 k.p.a. stanowi, jako dokument urzędowy, dowód tego, co zostało w nim stwierdzone. Zatem uznać należy, że wszelkie ustalenia niezbędne do nałożenia kary pieniężnej poczynione zostały w trakcie kontroli. Biorąc pod uwagę fakt uchylania się strony od przedłożenia dokumentów pozwalających uznać jej argumentację za uzasadnioną oczywistym stało się ponowne wydanie decyzji o nałożeniu kary pieniężnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Z dniem 1 stycznia 2004r. weszły w życie:

– ustawa z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), zwana u.s.a.,

– ustawa z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270), zwana p.s.a.,

– ustawa z 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271), zwana p.w.u.p.

Jednocześnie uchylona została ustawa o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. nr 74, poz. 368 ze zm.), która obowiązywała w dacie wniesienia skargi w niniejszej sprawie.

W świetle art. 97 § 1 p.w.u.p. sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270). Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie i dlatego postępowanie sądowoadministracyjne toczy się na podstawie p.s.a.

Zgodnie z art. 1 § 1 u.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych

W świetle podanych wyżej kryteriów zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w S. narusza prawo.

Art. 107 k.p.a. wskazuje składniki, które winna zawierać decyzja administracyjna. Jednym z nich jest uzasadnienie faktyczne, które powinno wskazywać fakty uznane przez organ za udowodnione i dowody, na których się oparł. Uzasadnienie stanowi integralną część wyjaśnienia rozstrzygnięcia stanowiącego dyspozytywną część decyzji.

W sprawie niniejszej stan faktyczny sprawy został ustalony w oparciu o protokół kontroli sporządzony, zgodnie z § 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 16 maja 2002r. w sprawie warunków i sposobu wykonywania kontroli dokumentów związanych z wykonywaniem transportu drogowego i przewozu na potrzeby własne, w dniu [...] października 2002r. z przeprowadzonych czynności kontrolnych.

Inne dowody nie zostały w sprawie przeprowadzone. Tymczasem protokół kontroli, o którym mowa powyżej, wbrew twierdzeniom organu nie może korzystać z mocy dowodowej przyznanej dokumentom urzędowym.

W aktach sprawy znajdują się bowiem dwie różne kopie protokołu z [...] października 2002r. Jedna z nich została złożona do sądu przez organ przekazujący akta sprawy, druga zaś została złożona wraz z załącznikiem do protokołu kontroli w terminie rozprawy. Biorąc pod uwagę różnice we wpisach w poszczególnych rubrykach tych protokołów nie można uznać, że są one kopią tego samego dokumentu. Znamienne jest, że różnią się one nawet podpisem osoby kontrolowanej.

Przepisy powołanego powyżej rozporządzenia przewidują, że z kontroli sporządza się protokół, którego kopie przekazuje się kontrolowanemu.

Skoro w sprawie niniejszej istnieją dwa różne protokoły kontroli nie można stwierdzić, w oparciu o który z nich została wydana zaskarżona decyzja ani też decyzja organu I instancji i co najistotniejsze, który z nich jest protokołem prawdziwym.

Należy zatem uznać, że wobec wskazanych powyżej wad postępowania dowodowego organ wbrew dyspozycji art. 77 k.p.a. nie zebrał w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, naruszając tym samym art. 7 k.p.a.

Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca z [...] lutego 2003r. zostały wydane z naruszeniem prawa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i z tych względów należało je uchylić na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1c p.s.a., wstrzymując ich wykonanie na zasadzie art. 152 p.s.a.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien przede wszystkim wyjaśnić sprzeczności występujące w protokołach kontroli i ponownie ustalić stan faktyczny pozwalający na podjęcie prawidłowej decyzji.

Mając wszystkie powyższe względy na uwadze, w oparciu o powoływane powyżej przepisy, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak na wstępie.