Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 817/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2008-03-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 2 pkt r w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Teza: 1. Na tle przepisów ustawy prawo budowlane należy odróżniać co najmniej dwa rodzaje reklam i urządzeń reklamowych, z czym wiąże się obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę lub konieczność dokonania zgłoszenia.

Do pierwszej grupy należy zaliczyć, wymienione jako budowle w art. 3 pkt 3 "wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe", na które wymagane jest pozwolenie na budowę, gdyż są to obiekty budowlane niewymienione w art. 29 - 31, na co wskazuje się w art. 28 ust. 1 ustawy. Do drugiej zaś grupy, niewymagającej pozwolenia na budowę, a tylko zgłoszenia, zalicza się tablice i urządzenia reklamowe na obiektach budowlanych, a więc te, które nie są wolno stojące i trwale związane z gruntem (art. 29 ust. 2 pkt 6 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 2).

2. Dla sposobu obliczania zarówno początku terminu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 ustawy prawo budowlane, jak i ustalania daty, z jaką termin zostaje zachowany, należy sięgać do zasad określonych w art. 57 § 5 kpa.

TEZY

1. Na tle przepisów ustawy prawo budowlane należy odróżniać co najmniej dwa rodzaje reklam i urządzeń reklamowych, z czym wiąże się obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę lub konieczność dokonania zgłoszenia.

Do pierwszej grupy należy zaliczyć, wymienione jako budowle w art. 3 pkt 3 "wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe", na które wymagane jest pozwolenie na budowę, gdyż są to obiekty budowlane niewymienione w art. 29 - 31, na co wskazuje się w art. 28 ust. 1 ustawy. Do drugiej zaś grupy, niewymagającej pozwolenia na budowę, a tylko zgłoszenia, zalicza się tablice i urządzenia reklamowe na obiektach budowlanych, a więc te, które nie są wolno stojące i trwale związane z gruntem (art. 29 ust. 2 pkt 6 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 2).

2. Dla sposobu obliczania zarówno początku terminu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 ustawy prawo budowlane, jak i ustalania daty, z jaką termin zostaje zachowany, należy sięgać do zasad określonych w art. 57 § 5 kpa.


SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stanisław Prutis, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, asesor WSA Małgorzata Roleder (spr.), Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 marca 2008 r. sprawy ze skargi N. O. P. S.A. w W. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji wnoszącej sprzeciw przyjęcia zgłoszenia zainstalowania obiektu i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia - oddala skargę.-


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Wojewody P. z dnia [...] października 2007 r. nr [...] uchylono w całości decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu przyjęcia zgłoszenia zainstalowania tablicy reklamowej na działce nr ewid. [...] przy ulicy K. w B. i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

U podstaw podjętego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia.

Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2007 r. (data wpływu – [...] czerwca 2007r.) N. O. P. Spółka Akcyjna w W. zwróciła się do Prezydenta Miasta B. o przyjęcie zgłoszenia zamiaru zainstalowania tablicy informacyjnej typu "O." na terenie nieruchomości położonej w B. o nr ewid. [...] obręb [...]. Do wniosku dołączono oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz projekt konstrukcyjno - budowlany.

W wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] wniósł sprzeciw przyjęcia zgłoszenia zamiaru zainstalowania przedmiotowej tablicy informacyjnej. Organ wskazał, iż projektowany obiekt, tj. tablica o wymiarach 6 m x 3 m i wysokości 9 m, oparta na słupie zamontowanym w fundamencie o wymiarach 2,3 m x 3,8 m x 0,4 m jest trwale związana z gruntem, a ustawienie przedmiotowego obiektu nie jest instalacją, wobec czego należy zakwalifikować go do budowli w rozumieniu art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane (Dz. U. Nr 156, poz. 118 ze zm.) – zwanej dalej ustawą. Taka zaś kwalifikacja inwestycji pociąga za sobą obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę (art. 28 ust. 1 ustawy). Na poparcie swojego twierdzenia organ przytoczył treść wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 stycznia 1999 r. (II SA 1617/98, LEX nr 46756) oraz z dnia 28 czerwca 2006 r. (II OSK 931/05).

Nie godząc się z tym stanowiskiem inwestor – N. O. P. Spółka Akcyjna w W. odwołała się do Wojewody P. Skarżąca powołując się na treść przepisów art. 3 pkt 3, art. 29 ust 2 pkt 6 ustawy oraz orzecznictwo sądów administracyjnych podniosła, iż montaż przedmiotowej tablicy reklamowej objęty jest obowiązkiem zgłoszenia. Nadto wskazała, iż organ pierwszej instancji naruszył przepisy art. 29 ust. 2 pkt 6 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy nie dokonując analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w kontekście tych przepisów oraz przepisy proceduralne, w szczególności dotyczące wymogów treści decyzji administracyjnej, a mianowicie: art. 6 - 9, art. 11 i art. 107 kpa poprzez nie przeprowadzenie postępowania dowodowego na potwierdzenie swojego stanowiska w sprawie.

Skarżąca spółka podniosła także, iż organ nie doręczył decyzji o sprzeciwie na adres do doręczeń, wskazany przez pełnomocnika. Podobnie decyzja o sprzeciwie Prezydenta Miasta B z dnia [...] lipca 2007 r. powinna zostać doręczona pełnomocnikowi strony w terminie 30 dni od dnia złożenia zgłoszenia. Termin do skutecznego wniesienia sprzeciwu upływał w dniu [...] lipca 2007 r., natomiast decyzję o sprzeciwie doręczono inwestorowi w dniu [...] sierpnia 2007 r. W związku z tym Spółka przystąpiła do realizacji robót określonych zgłoszeniem. Z tych względów skarżąca wniosła o uchylenie decyzji.

W wyniku rozpatrzenia powyższego odwołania Wojewoda P. decyzją z dnia [...] października 2007 r. orzekł o uchyleniu skarżonego rozstrzygnięcia i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

Organ odwoławczy wskazał, iż ze złożonego przez odwołującą wniosku z dnia [...] czerwca 2007 r. wynika, iż zamierza ona wykonać tablicę reklamową niezwiązaną trwale z gruntem o wymiarach 6 m x 3 m i wysokości od wierzchu stopy fundamentowej do spodu planszy 6 m, a do krawędzi ramki górnej 9 m, opartą na słupie zamontowanym w fundamencie w postaci płyty prefabrykowanej w kształcie prostopadłościanu o wymiarach 2,3 m x 3,8 m i wysokości 0,4 m. Tablicę zamierza się ustawić na gruncie.

Stosownie zaś z art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy, pozwolenia na budowę nie wymaga wykonanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Instalacja to montaż elementów tworzących urządzenie służące reklamie. Instalowanie urządzenia reklamowego polega, więc na zamontowaniu tych elementów w określonym miejscu np. na gruncie, dachu budynku. Takie roboty budowlane wymagają jedynie zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno – budowlanej (art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy). Powyższe oznacza, że w przypadku zakwalifikowania obiektu, jako tablicy lub urządzenia reklamowego, jego realizacja nie będzie wymagała uzyskania pozwolenia na budowę, a jedynie zgłoszenia (art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy). Dodatkowo zauważono, że przepisy ustawy prawo budowlane nie określają dopuszczalnych wymiarów tablic i urządzeń reklamowych i w żaden sposób nie łączą tej kwestii z wymogiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Tymczasem ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, tj. projektu konstrukcyjno - budowlanego wynika, iż zgłoszona organowi pierwszej instancji tablica reklamowa nie jest trwale związana z gruntem, co potwierdza opis techniczny. Planuje się bowiem umieszczenie tablicy na słupie zamocowanym do fundamentu w postaci płyty prefabrykowanej posadowionej na gruncie i w żaden sposób trwale z nim nie związanej. Skoro zatem brak jest trwałego związania z gruntem przedmiotowej budowli, to wnioskowany zamiar inwestycyjny zaliczyć należy do instalowania tablic i urządzeń reklamowych, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy, a nie budowli wymagającej uzyskania pozwolenia na budowę w oparciu o art. 28 ust. 1. W stosunku do takich robót budowlanych należy jedynie dokonać zgłoszenia, zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy. Nie mniej jednak organ administracji architektoniczno - budowlanej może w drodze decyzji nałożyć obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych zgłoszeniem, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub spowodować: zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia; pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków; pogorszenie warunków zdrowotne sanitarnych; wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich (art. 30 ust. 7 ustawy).

Na poparcie wyrażonego wyżej poglądu organ odwoławczy powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych (vide: wyrok WSA z dnia 12 stycznia 2006 r., VII SA/Wa 1048/05, LEX 206499 oraz wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2006 r., II OSK 931/05), w których stwierdzono, iż "wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych zarówno na istniejących obiektach, jak i stawianych jako samodzielne obiekty zasadniczo nie wymaga pozwolenia na budowę. Jedynie budowa urządzeń reklamowych wolno stojących na trwałe związanych z gruntem wymaga pozwolenia na budowę".

Ustosunkowując się natomiast do zarzutu odwołania dotyczącego nie doręczenia decyzji o sprzeciwie ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi, stwierdzono, iż faktycznie od chwili ustanowienia pełnomocnika strona działa za jego pośrednictwem. Pisma doręcza się pełnomocnikowi, a nie stronie. Przepis art. 40 § 2 kpa "nie dopuszcza żadnych wyjątków i zgodnie z przyjętą w kodeksie postępowania administracyjnego zasadą oficjalności doręczeń, obarcza organy administracyjne prowadzące postępowanie obowiązkiem doręczania wszystkich pism procesowych, a w tym (decyzji i postanowień), pełnomocnikowi ustanowionemu w sprawie" (tak: postanowienie SN z dnia 9 września 1993 r., II ARN 45/93 (OSNCP 1994, Nr 5, poz. 112).

Odnośnie zaś zarzutu doręczenia sprzeciwu w terminie 30 dni od dnia zgłoszenia, organ II instancji mając na względzie uwagi NSA wyrażone w wyroku z dnia 13 marca 2007 r. (II OSK 445/06) wywiódł, iż dla określenia daty, z jaką termin wniesienia sprzeciwu uważa się za zachowany należy sięgnąć do zasad określonych w art. 57 § 5 kpa. W myśl tego przepisu termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo, a tym w sprawie będzie decyzja wnosząca sprzeciw zostało np. nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego. Stąd uznano, iż uwagi zawarte w wyżej wskazanym wyroku NSA mają w pełni zastosowanie w przypadku wnoszenia sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 5 ustawy.

Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania tj. art. 6 - 9, art. 11 i art. 107 kpa stwierdzono, iż analiza akt sprawy nie potwierdza naruszenia przepisów ogólnych procedury administracyjnej. Decyzja zawiera tak uzasadnienie prawne jak i faktyczne.

W prowadzonym zaś po raz kolejny postępowaniu organ I instancji powinien wziąć pod uwagę, iż skarżąca zgodnie z oświadczeniem zawartym w odwołaniu, przystąpiła do realizacji zgłoszonych prac.

Reasumując stwierdzono, iż w przedstawionym stanie faktycznym i prawnym, w związku z nieprawidłową kwalifikacją zgłoszonych robót budowlanych zgodnie z art. 138 § 2 kpa, postanowiono uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia Prezydentowi Miasta B..

Od tej decyzji inwestor – N. O. P. Spółka Akcyjna w W. wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B., wnosząc o uchylenie powyższej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji organu I instancji. Skarżąca podniosła, iż zgłoszony sprzeciw nie został doręczony pełnomocnikowi strony na adres wskazany we wniosku jako adres do doręczeń, nadto został on wniesiony po terminie przewidzianym w art. 30 ust. 5 ustawy. W przedmiotowej sprawie zgłoszenie zamiaru zamontowania wolno stojącej tablicy reklamowej nastąpiło w dniu [...] czerwca 2007 r., podczas gdy sprzeciw został wniesiony decyzją z dnia [...] lipca 2007 r., doręczoną stronie a nie pełnomocnikowi w dniu [...] sierpnia 2007 r. Tymczasem zgodnie z orzecznictwem sądowym aprobowanym przez doktrynę "termin dla zgłoszenia przez organ sprzeciwu, określony w art. 54 ust. 1 ustawy (...) obejmuje także doręczenie decyzji stronie". Regulacje zaś art. 54 i 30 ustawy są tożsame. Nadto decyzja nie została w ogóle skutecznie doręczona stronie, gdyż była ona reprezentowana przez pełnomocnika, który we wniosku wskazał adres do doręczeń. Wysłanie zaś decyzji na inny adres nie jest prawnie skuteczne, co skutkuje uznaniem, iż sprzeciw nie został zgłoszony (art. 32 i 40 kpa). Skarżąca nie zgadza się również z twierdzeniem organu II instancji, iż dla zachowania 30 – dniowego terminu decydujące znaczenie ma nadanie przesyłki zawierającej decyzję w urzędzie pocztowym. Wyrok z dnia 13 marca 2007 r. (sygn. akt II OSK 445/06) na który powołuje się organ wiąże tylko w sprawie której został wydany, nadto prezentowane tam stanowisko pozostaje w oczywistej sprzeczności z zasadą, iż decyzja wywołuje skutki z chwilą doręczenia jej stronie a nie nadania jej w urzędzie pocztowym.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda P. podtrzymał dotychczasowe stanowisko wyrażone w sprawie i wniósł o jej oddalenie.

W kwestii doręczenia decyzji organu pierwszej instancji po upływie 30 dniowego terminu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 ustawy wskazano, iż wbrew twierdzeniom skarżącej organ administracji architektoniczno - budowlanej zachował termin do wniesienia sprzeciwu. Zgłoszenie wpłynęło do organu w dniu [...] czerwca 2007 r. (s. 5), a sprzeciw wobec tego zgłoszenia wniesiono w dniu [...] lipca 2007 r. (s. 10.) a więc w ciągu 30 dni, co jest zgodne z przepisem art. 30 ust. 5 ustawy. Ustosunkowując się zaś do zarzutu, iż organ pierwszej instancji nie doręczył decyzji o sprzeciwie ustanowionemu pełnomocnikowi, stwierdzono, iż rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji z dnia [...] lipca 2007 r. zostało odebrane przez stronę pod adresem siedziby Spółki (s. 11). Organ wysłał korespondencję na adres Spółki, w imieniu której występował jej pracownik składający zgłoszenie – K. S. - upoważniony do tego rodzaju czynności (pełnomocnictwo z dnia [...] grudnia 2006 r.). Wobec powyższego uznać należy, iż decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...] lipca 2007 r. została skutecznie doręczona. Strona zatem nie była pozbawiona możliwości udziału w postępowaniu i skutecznie wniosła odwołanie przez innego pełnomocnika – A. S., będącego jednocześnie Zastępcą Dyrektora ds. Rozwoju.

Końcowo organ podkreślił, iż skarżona decyzja Wojewody P. z dnia [...] października 2007 r. ma charakter kasacyjny. Jest ona w zasadzie korzystna dla N. O. P. SA w W.. Uchyla bowiem rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wszystkie podnoszone przez skarżącą kwestie i zgłaszane wnioski będą analizowane przez organ pierwszej instancji w ponownym postępowaniu administracyjnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji, to jest jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej i oceny tej dokonuje w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy. Sąd nie ma natomiast kompetencji do oceny celowości oraz słuszności skarżonego rozstrzygnięcia.

Przedmiotem kontroli i oceny Sądu w niniejszym postępowaniu jest decyzja kasacyjna organu odwoławczego, uchylająca w całości decyzję organu I instancji do ponownego rozpoznania, wydana w oparciu o art. 138 § 2 kpa. Zdaniem Sądu przepis powyższy nie został w sprawie naruszony.

Zgodnie z jego treścią organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości lub w części i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji jedynie wtedy, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organowi I instancji organ odwoławczy powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod rozwagę przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, iż w okolicznościach niniejszej sprawy zaistniała ewidentna potrzeba uzupełnienia postępowania dowodowego i to w zakresie przekraczającym granice postępowania dowodowego, możliwego do przeprowadzenia w postępowaniu odwoławczym zgodnie z art. 136 kpa i bez naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.

Przede wszystkim zaaprobować należy pogląd organu odwoławczego o nieprawidłowym zakwalifikowaniu przez organ I instancji zgłoszonych przez skarżącą we wniosku z dnia [...] czerwca 2007 r. robót budowlanych jako budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane (Dz. U. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), zwanej dalej ustawą, skutkującym potrzebą ubiegania się o pozwolenie na budowę.

Zgodnie z ukształtowaną już linią orzecznictwa sądów administracyjnych: "wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych zarówno na istniejących obiektach, jak i stawianych jako samodzielne obiekty zasadniczo nie wymaga pozwolenia na budowę. Jedynie budowa urządzeń reklamowych wolno stojących na trwałe związanych z gruntem wymaga pozwolenia na budowę" (tak: wyrok z dnia 28 czerwca 2006 r., II OSK 931/05). Wskazane wyżej stanowisko znajduje potwierdzenie w innym wyroku, gdzie Sąd zwraca uwagę na konieczność rozróżnienia "wolno stojących trwale związanych z gruntem urządzeń reklamowych" (art. 3 pkt 3), od tych, które zostały wymienione w art. 29 ust. 2 pkt 6, jako zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, a wymagające jedynie zgłoszenia. Podkreśla się bowiem, iż na tle przepisów ustawy - prawo budowlane należy mówić, co najmniej o dwu rodzajach reklam i urządzeń reklamowych, z czym wiąże się obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę lub konieczność dokonania zgłoszenia. Do pierwszej grupy zalicza się, wymienione jako budowle w art. 3 pkt 3 "wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe", na które wymagane jest pozwolenie na budowę, gdyż są to obiekty budowlane niewymienione w art. 29 – 31, na co wskazuje się w art. 28 ust. 1 ustawy. Do drugiej grupy, niewymagającej pozwolenia na budowę, a tylko zgłoszenia, zalicza się tablice i urządzenia reklamowe na obiektach budowlanych, a więc te, które nie są wolno stojące i trwale związane z gruntem (art. 29 ust. 2 pkt 6 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 2).

Tymczasem jak słusznie ustalono w postępowaniu odwoławczym, zgłoszona organowi pierwszej instancji tablica reklamowa nie jest trwale związana z gruntem, co potwierdza projekt budowlano – konstrukcyjny (opis techniczny). Planuje się bowiem umieszczenie tablicy na słupie zamocowanym do fundamentu w postaci płyty prefabrykowanej posadowionej na gruncie i w żaden sposób trwale z nim nie związanej. Skoro brak jest trwałego związania z gruntem przedmiotowej budowli, to wnioskowany zamiar inwestycyjny zaliczyć należy do instalowania tablic i urządzeń reklamowych, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy, a nie budowli wymagającej uzyskania pozwolenia na budowę w oparciu o art. 28 ust. 1. W stosunku do takich robót budowlanych należy jedynie dokonać zgłoszenia, zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Z kategorii tej są jednak wyłączone i wymagają pozwolenia na budowę, tablice i urządzenia reklamowe instalowane na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz reklamy świetlne i podświetlane usytuowane poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Nadto niezależnie od powyższego w każdym przypadku objętym obowiązkiem zgłoszenia, kiedy realizacja danej inwestycji może naruszyć ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub spowodować skutki określone w art. 30 ust. 7 pkt 1 – 4, właściwy organ administracji architektoniczno – budowlanej może nałożyć na dokonującego zgłoszenia, w drodze decyzji obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. Jak wynika z akt sprawy organ I instancji nie badał złożonego wniosku pod kątem przepisu art. 30 ust. 7 ustawy, stąd zdaniem Sądu prawidłowo uznano, iż rozstrzygniecie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego również w tej mierze.

Wskazana zatem jako podstawa uchylenia zaskarżonej decyzji – błędna kwalifikacja zgłoszonych przez skarżącą robót budowlanych skutkuje koniecznością przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i w efekcie daje prawo do wydania decyzji kasacyjnej.

Sąd nie podziela natomiast stanowiska skarżącej o naruszeniu przepisu art. 30 ust. 5 ustawy w zakresie sposobu obliczania 30 dniowego terminu zgłoszenia sprzeciwu. Termin do złożenia przez organ sprzeciwu należy uznać za zachowany, jeżeli w ciągu 30 dni od daty przyjętej za początek biegu tego terminu, nastąpi wniesienie sprzeciwu zgodnie z zasadą przewidziana w art. 57 § 5 kpa (tak: wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2006 r., II OSK 79/06, Lex 319177.). A zatem dla sposobu obliczania zarówno początku terminu, jak i ustalania daty, z jaką termin zostaje zachowany, należy sięgać do zasad określonych w/w artykule. W tym miejscu podnieść należy, iż nawiązanie do art. 57 § 5 kpa przy ocenie, czy organ zachował termin 30 – dniowy do wniesienia sprzeciwu, z jednej strony obliguje organ do terminowego podejmowania czynności, z drugiej - zaś będzie niezależne od strony, która może podejmować starania, aby na przykład nie odbierać korespondencji, czy też czynić to ze zwłoką, która będzie z kolei skutkowała uchybieniem tegoż terminu przez organ. Jednocześnie taki sposób obliczania terminu pozwala na zachowanie dla organu stosownego czasu dla podjęcia określonej decyzji, a inwestorowi nie przedłuża ponad dopuszczalną miarę okresu oczekiwania dla ewentualnego wniesienia sprzeciwu przez organ, a tym samym nie wpływa na przedłużanie procesu inwestycyjnego, co jest zresztą podstawowym celem, dla którego wprowadzono w ogóle możliwość dokonywania zgłoszenia w sytuacjach ustawą przewidzianą. . Taki sposób interpretacji powyższego przepisu przedstawiono w wyroku NSA z dnia

13 marca 2007 r. (II OSK 445/06), gdzie wyraźnie wskazano, iż ustawodawca nie uzależnia skuteczności sprzeciwu od jego doręczenia (ogłoszenia), ale od jego zgłoszenia. Stąd zasadnym pozostaje twierdzenie, iż 30 – dniowy termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem decyzja wnosząca sprzeciw zostanie nadana w urzędzie pocztowym. Powyższe zagadnienie organ odwoławczy szczegółowo wyjaśnił w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Argumenty zaś tam wskazane Sąd w składzie obecnym w pełni podziela ( por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 23.03.2006r., II SA/Bk 623/05).

Z przyczyn zaś podniesionych w odpowiedzi na skargę Sąd uznaje zarzut skarżącej odnoszący się do nieprawidłowego doręczenia decyzji za nieuzasadniony.

W ocenie Sądu przy podejmowaniu skarżonej decyzji organy obu instancji nie naruszyły również przepisów prawa procesowego. Stosownie do treści art. 7, 77 § 1 i 80 kpa organy administracji publicznej podjęły wszystkie niezbędne czynności mające na celu zebranie całego materiału dowodowego w niniejszej sprawie i dokonały jego rzetelnej oceny. Sąd nie dopatrzył się ponadto naruszenia zasad wyrażonych w art. 6 - 9 i 11 kpa oraz art. 107 § 3 kpa. Uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia skonstruowane zostało w sposób umożliwiający realizację zasady ogólnej przekonywania (art. 11 kpa), a także objaśnia tok myślenia prowadzący do zastosowania konkretnego przepisu prawnego w sprawie. Nadto zawiera oba podstawowe jego element, a mianowicie uzasadnienie prawne, które wskazuje przepisy mające zastosowaniowe w danej sprawie oraz uzasadnienie faktyczne zawierające wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn z powodu, których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

Mając powyższe na względzie zaskarżona decyzja odpowiada prawu, dlatego też skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30.08.2002r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), o czym orzeczono jak na wstępie.