Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 1036/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2021-04-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust.1 pkt 12a, art. 71 ust.1 i 2
journal: Dz.U. 2020 poz 1409
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1409 z późn. zm.).
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 8 kwietnia 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska Sędziowie Asesor WSA Małgorzata Kowalska (spr.) Sędzia WSA Monika Krzyżaniak po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2021 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną i odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę. e.o.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] orzekającą o uznaniu HP z dniem 12 sierpnia 2020 r. za osobę bezrobotną i odmowie przyznania prawa do zasiłku.

Jak wynika z akt sprawy, na mocy decyzji Starosty [...] z [...]. HP został uznany z dniem 1 sierpnia 2020 r. za osobę bezrobotną. Jednocześnie organ I instancji odmówił przyznania prawa do zasiłku z uwagi na fakt, że suma okresów, o których mowa w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2020 r. poz. 1409 ze zm.) – dalej "ustawa o promocji zatrudnienia", przypadających w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji była krótsza niż 365 dni.

W odwołaniu od powyższej decyzji HP wskazał, że posiada dłuższy niż 365 dni okres zaliczany do okresu uprawniającego do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnego. Podkreślił, że pracownik Powiatowego Urzędu Pracy w [...] poinformował go, że zasiłek chorobowy również zaliczany jest jako okres składkowy. Ponadto dodał, że pracuje od 15 roku życia.

Decyzją z [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że w dniu 12 sierpnia 2020 r. HP złożył w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] dokumenty niezbędne do dokonania rejestracji jako osoba bezrobotna i w tej dacie spełniał warunki niezbędne do nabycia statusu osoby bezrobotnej. Zdaniem Wojewody [...] HP nie spełnił jednak warunków nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnego określonych w art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia, gdyż w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji, tj. od 11 lutego 2019 r. do 11 sierpnia 2020 r. nie udokumentował faktu posiadania co najmniej 365 dni uprawniających do zasiłku dla bezrobotnego. Organ odwoławczy wskazał, że do okresu uprawniającego do nabycia prawa do zasiłku w przypadku HP można zaliczyć następujące okresy:

okres świadczenia pracy na podstawie umowy o świadczenie usług na rzecz firmy "[...]" LF od 25 lutego do 31 marca 2019 r., tj. 35 dni, w okresie tym podstawa wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca;

okres zatrudnienia w firmie "[...]" S.A. w [...] w pełnym wymiarze czasu pracy od 11 kwietnia do 10 lipca 2019 r., tj. 91 dni z uwagi na osiąganie wynagrodzenia w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istniał obowiązek opłacania składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy,

okres zatrudnienia w F.P.H.U. "[...]" w pełnym wymiarze czasu pracy od 1 września do 30 października 2019 r. tj. 60 dni z uwagi na osiąganie wynagrodzenia w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę;

okres zatrudnienia w firmie "[...]" Sp. z o.o. w pełnym wymiarze czasu pracy od 10 do 16 lutego 2020 r. tj. 7 dni., z uwagi na osiąganie wynagrodzenia w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę.

Łącznie zatem w odniesieniu do wnioskodawcy okres uprawniający do nabycia prawa do zasiłku wyniósł 193 dni, przy czym w okresie od 1 stycznia do 31 grudnia 2019 r. minimalne wynagrodzenie za pracę wynosiło 2.250 zł (Dz. U. z 2018 r., poz. 2177), zaś od 1 stycznia 2020 r. wynosi 2.600 zł (Dz. U. z 2019 r., poz. 1778).

W ocenie organu odwoławczego do okresu uprawniającego do zasiłku nie można zaliczyć okresu pobierania przez skarżącego zasiłku chorobowego po ustaniu ubezpieczenia od 17 lutego 2020 r. do 3 sierpnia 2020 r. z uwagi na fakt, że podstawę jego naliczenia stanowiła kwota niższa od kwoty minimalnego wynagrodzenia. Powyższe potwierdza zaświadczenie o wypłaconych zasiłkach/świadczeniach za okres po ustaniu ubezpieczenia wystawione 12 sierpnia 2020 r. przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w [...].

Wojewoda [...] zauważył ponadto, że w przypadku zaliczenia okresu pobierania zasiłku chorobowego od 4 sierpnia 2020 r. do 11 sierpnia 2020 r. (8 dni) okres uprawniający do zasiłku w przypadku HP wyniósłby 201 dni. Okres ten nie uprawniałby do nabycia prawa do zasiłku na podstawie przepisów ustawy. Jednocześnie HP nie udokumentował innych okresów uprawniających do zasiłku, podczas gdy to bezrobotny aby nabyć uprawnienia do zasiłku musi wykazać spełnienie warunków określonych w art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższą decyzję Wojewody [...] z [...] HP podtrzymał argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje:

Skarga jest niezasadna i dlatego podlega oddaleniu.

Na wstępie wskazać należy, że sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na podstawie art.15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jednolity Dz. U poz. 1842) zgodnie z którym przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Stosowne zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zostało wydane 3 marca 2021 r. i doręczone stronom. Z uwagi na sytuację epidemiczną przeprowadzenie rozprawy stanowiłoby nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi nie ma możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość z powodów technicznych, dlatego sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej, a stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2021 r., poz. 137) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonego rozstrzygnięcia, a jedynie uwzględniając skargę może je uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. skarga podlega oddaleniu stosownie do art. 151 p.p.s.a. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych rozstrzygnięć administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, przy czym sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

W niniejszej sprawie kontroli sądu została poddana decyzja Wojewody [...] z [...] r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z [...] uznającą skarżącego za osobę bezrobotną z dniem 12 sierpnia 2020 roku lecz odmawiająca przyznania mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania mogących mieć wpływ na wynik sprawy, co skutkuje oddaleniem skargi.

Zgodnie ze stanowiącym podstawę rozstrzygnięć organów obu instancji art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. a i c ustawy o promocji zatrudnienia prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni, a także świadczył usługi na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo współpracował przy wykonywaniu tych umów, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2.

Jednocześnie wskazać należy na treść art. 71 ust. 2 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia zgodnie z którym do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się również okresy pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w pkt 1, renty szkoleniowej oraz przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej albo zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności okresy pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczenia, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenia społeczne, stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę.

Zgodnie z art. 2 ust.1 pkt.12a powołanej ustawy minimalne wynagrodzenie oznacza kwotę minimalnego wynagrodzenia za pracę pracowników przysługującą za pracę w pełnym miesięcznym wymiarze czasu pracy ogłaszaną na podstawie ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz. U. z 2018 r. poz. 2177 oraz z 2019 r. poz. 1564).

W rozstrzyganej sprawie kwestią sporną jest prawidłowość dokonanych przez organ ustaleń w zakresie niespełnienia przez skarżącego warunków do przyznania zasiłku dla bezrobotnych, w szczególności niezaliczenia okresu pobierania zasiłku chorobowego.

Poza sporem jest okoliczność, że w rozpatrywanej sprawie okres 18 miesięcy poprzedzający dzień zarejestrowania strony w urzędzie pracy obejmuje przedział od 11 lutego 2019 r. do 11 sierpnia 2020r. Ze zgromadzonego w aktach materiału dowodowego wynika, że w okresie tym skarżący łącznie był zatrudniony przez 193 dni osiągając wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę. Na okres ten złożyło się: świadczenia pracy na podstawie umowy o świadczenie usług na rzecz firmy "[...]" LF od 25 lutego do 31 marca 2019 r., tj. 35 dni, okres zatrudnienia w firmie "[...]" S.A. w [...] od 11 kwietnia do 10 lipca 2019 r., tj. 91 dni, okres zatrudnienia w F.P.H.U. "[...]" od 1 września do 30 października 2019 r. tj. 60 dni oraz 7 dni stanowiących okres zatrudnienia skarżącego w firmie "[...]" Sp. z o.o. od 10 do 16 lutego 2020 r.

Organy administracji odmówiły natomiast stronie zaliczenia okresu pobierania zasiłku chorobowego od 17 lutego do 4 sierpnia 2020 roku z uwagi na to, że podstawę jego naliczenia stanowiła kwota niższa od minimalnego wynagrodzenia. Okoliczność tę potwierdza znajdujące się w aktach sprawy zaświadczenie ZUS II Oddział w [...] z 12 sierpnia 2020 roku(k- 6 akt adm.)

Z przepisu art. 71 ust. 2 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia wynika wprost, że do 365 dni, od których uzależnione jest nabycie zasiłku dla bezrobotnych, zalicza się przypadające po ustaniu zatrudnienia okresy pobierania zasiłku chorobowego oraz świadczenia rehabilitacyjnego, o ile podstawa wymiaru tego zasiłku i świadczenia, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenia społeczne, wynosi co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. W sytuacji zatem gdy w okresie od 17 lutego do 3 sierpnia 2020 r. podstawa pobierania zasiłku chorobowego przez skarżącego była niższa od minimalnego wynagrodzenia, to nie zostały spełnione określone w art.71 ust.2 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia przesłanki zaliczenia tego okresu do "365 dni" umożliwiających nabycie prawa do świadczenia. Zatem w rozstrzyganej sprawie organy administracji słusznie odmówiły skarżącemu zaliczenia wymienionego okresu do nabycia prawa do zasiłku co oznacza, że skarżący nie nabył prawa do tego świadczenia. Na wymagane "365 dni" w ciągu osiemnastu miesięcy poprzedzających rejestrację w urzędzie pracy strona posiada bowiem tylko 193 dni a zatem za mało aby uzyskać prawo do świadczenia.

Wskazać jeszcze należy, że wypłata zasiłku za okres od 4 do 11 sierpnia 2020 roku następowała dopiero po wystawieniu zaświadczenia przez ZUS na wniosek zainteresowanego, dlatego okres ten nie został objęty zaświadczeniem, oraz nie został oceniony w decyzji organu I instancji. Jak jednak trafnie wskazał organ odwoławczy nawet jego zaliczenie na korzyść skarżącego nie spowodowałoby nabycia przez niego uprawnienia do świadczenia dla bezrobotnego.

Jak trafnie w kontrolowanej decyzji wskazał organ II instancji mające zastosowanie w sprawie przepisy nie mają charakteru uznaniowego. Przepis art. 71 ust. 1 i ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia ma charakter bezwzględnie obowiązujący i nie przewiduje jakichkolwiek odstępstw od przewidzianych w nim zasad. Okoliczność ta wyklucza możliwości uznaniowego ustalania okresów, od którego zależy nabycie prawa do świadczenia (zasiłku dla bezrobotnych) i zaliczenia do stażu zasiłkowego innych niż enumeratywnie w nim wymienione okresy zatrudnienia i innej pracy (działalności) zarobkowej. Stanowisko to znajduje oparcie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego( por wyroku z 11 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OSK 2888/16 wyrok NSA z 25 stycznia 2011 roku sygn. akt I OSK 1553/10 dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - w skrócie: CBOSA - pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl.). W ostatnim z przywołanych orzeczeń Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, iż art. 71 ust. 1 u.p.z. określa sytuacje, w których bezrobotnemu przysługuje prawo do zasiłku. Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący. Musi być on interpretowany i stosowany w sposób ścisły, nie dając administracji publicznej uprawnień do uznaniowego rozstrzygania w zakresie przedmiotowego świadczenia.

Końcowo wskazać jeszcze należy, że bez znaczenia w rozstrzyganej sprawie pozostaje podnoszona przez skarżącego okoliczność, iż pracuje od 15 roku życia, bowiem zgodnie z art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia okres 18 miesięcy, w ciągu których bezrobotny zobowiązany jest udokumentować zatrudnienie lub inne okresy zaliczane do stażu w łącznej liczbie 365 dni, może być liczony wyłącznie od dnia rejestracji w urzędzie pracy. Ustawodawca nie zezwolił organom administracji na ustalanie omawianego okresu z uwzględnieniem innych okoliczności niż określone w art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia.

Jeszcze raz podkreślić należy, że regulacja z art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza - wbrew temu, czego oczekuje strona skarżąca - niemożność uznaniowego przyznawania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Prawo do zasiłku dla bezrobotnych, zgodnie z wolą ustawodawcy, mogą otrzymać wyłącznie osoby spełniające kryteria przyjęte w ustawie. Podstawowym warunkiem, od którego spełnienia zależy nabycie zasiłku, jest zatrudnienie przez 365 dni w okresie 18 miesięcy przed zarejestrowaniem i uzyskiwanie w tym czasie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Sąd podkreśla, że organy zatrudnienia nie mogą do ustalenia uprawnień danej osoby do nabycia zasiłku dla bezrobotnych przyjmować innego okresu, aniżeli określony wyraźnie w ustawie okres 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy. W prowadzonym na wniosek strony postępowaniu zobowiązane są ustalić jedynie, czy zaistniały wskazane w ustawie przesłanki przyznania zasiłku, a w razie ich braku nie mogą oceniać przyczyn, dla których wymagane przesłanki się nie ziściły. Treść art. 71 ust. 1 i 2 ustawy jest jasna, zrozumiała i niebudząca wątpliwości. Ustawodawca jednoznacznie i w sposób zupełny określił przesłanki wymagane do ustalenia uprawnień do zasiłku dla bezrobotnych, których skarżący w rozstrzyganej sprawie nie spełnił. Zatem kontrolowana decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Starosty [...] są prawidłowe.

Z podanych względów sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.

ab/