Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1387/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-09-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 53 ust. 3 pkt 1, art. 54
journal: Dz.U. 2018 poz 1945
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: w zw. z art.  86 pkt 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2081
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Zofia Flasińska Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 września 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 15 grudnia 2020 r. sygn. akt II SA/Rz 324/20 w sprawie ze skargi S. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu z dnia 28 stycznia 2020 r. nr SKO.401.ZP.7.2.2020 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. prostuje w sentencji zaskarżonego wyroku omyłkę pisarską w ten sposób, że w miejsce "S. O." wpisuje "S. O." 2. oddala skargę kasacyjną; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu na rzecz S. O. kwotę: 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 15 grudnia 2020 r., sygn. akt II SA/Rz 324/20 uwzględnił skargę S. O. (dalej zwanej skarżącą) i uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu z dnia 28 stycznia 2020 r. nr SKO.401.ZP.7.2.2020 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Po rozpoznaniu wniosku inwestora Gminy [...], Wójt decyzją z dnia 6 grudnia 2019 r., na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 53, art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945, ze zm., dalej zwanej u.p.z.p.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, ze zm.; dalej zwanej k.p.a.), ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie sieci kanalizacji sanitarnej grawitacyjno- tłocznej z przepompownią ścieków i zasilaniem elektrycznym na działkach ew. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] ,[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w miejscowości [...] "[...] ", gmina [...] i na działkach ew. nr [...], [...] w miejscowości [...], gmina [...].

W decyzji wskazano, że inwestor uzyskał uprzednio decyzję Wójta Gminy [...] z dnia 26 stycznia 2017 r. nr UG-IR.6220.4.2016 o środowiskowych uwarunkowaniach, w której stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Ponadto decyzja została wydana po uzgodnieniach z: Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie (postanowienie z dnia 13 listopada 2019 r. nr RZ.2.4.521.125.2019.AN) w zakresie melioracji wodnych, Starostwem Powiatowym w [...] - Wydział Funduszy, Inwestycji i Gospodarki Nieruchomościami (postanowienie z 20 listopada 2019 r., nr IG.6123.1269.2019) w zakresie ochrony gruntów rolnych, Podkarpackim Zarządem Dróg Wojewódzkich w Rzeszowie - Rejonem Dróg Wojewódzkich w [...] w odniesieniu do terenów przyległych do pasa drogowego, Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie - Regionalnym Zarządem Gospodarki Wodnej w Rzeszowie (postanowienie z dnia 13 listopada 2019 r. nr RZ.RPP.611.1134.2019.MW) w odniesieniu do obszarów zagrożonych powodzią.

Skarżąca wniosła odwołanie od tej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu, które decyzją z dnia 28 stycznia 2019 r. utrzymało ją mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji stwierdził, że w przedmiotowej sprawie inwestycja objęta wnioskiem jest zgodna z zakresem przedsięwzięcia opisanym w charakterystyce przedsięwzięcia jako budowa sieci kanalizacyjnej wraz z niezbędnym wyposażeniem dla określonego terenu tj. miejscowości [...] "[...] " w gminie [...] oraz z dwóch domów w miejscowości [...] w Gminie [...]. W ocenie SKO niezbędność i celowość realizacji inwestycji publicznej w kształcie przedstawionym przez inwestora mieszczą się w zakresie oceny przez organ administracji publicznej wniosku inwestora o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jako zgodnego z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach w brzmieniu ustalonym decyzją z dnia 26 stycznia 2017 r.

Organ uznał także, że postępowanie przeprowadzone zostało przez Wójta w zgodzie z przepisami k.p.a. oraz, że w sposób kompleksowy zgromadzono materiał dowodowy niezbędny do rozstrzygnięcia sprawy.

Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła skarżąca, kwestionując powyższą ocenę.

Odpowiadając na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji wskazał, że przyczyną uwzględnienia skargi była okoliczność, że zaskarżona decyzja w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie została treściowo skorelowana z decyzją z dnia 26 stycznia 2017 r. o środowiskowych uwarunkowaniach, w której stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko.

Sąd wytknął, że z treści tej decyzji wynika, że na terenie miejscowości [...] inwestycja ma przebiegać przez 4 działki: nr [...], [...], [...] i [...]. Nie wynika z niej natomiast, że na terenie miejscowości [...] inwestycja ma przebiegać przez działki nr [...], [...] i [...]. Tymczasem, zaskarżona decyzja lokalizuje inwestycję między innymi na działkach nr [...], [...] i [...] w miejscowości [...], i nie lokalizuje jej na działach nr [...], [...] w miejscowości [...]. W ocenie Sądu okoliczność ta dowodzi, że przebieg planowanej inwestycji został ustalony inaczej niż w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, co narusza art. 86 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r. poz. 2081, ze zm.; dalej zwanej ustawą środowiskową). Jak zauważył Sąd, kwestia ta nie została należycie rozważona tym bardziej, że z porozumienia zawartego pomiędzy Wójtem Gminy [...] a Wójtem Gminy [...] z 22 lutego 2017 r., zawartego w trybie art. 51 ust. 3 u.p.z.p. wynika, że inwestycja ma przebiegać zgodnie z decyzją środowiskową.

Dlatego też Sąd I instancji uznał, że organ naruszył art. 53 ust. 3 pkt 1, art. 54 u.p.z.p. w zw. z art. 86 pkt 2 ustawy środowiskowej i uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.; dalej zwanej p.p.s.a.).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło skargę kasacyjną od wyżej opisanego wyroku, zaskarżając to orzeczenie w całości. Podniosło w niej naruszenie:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 86 pkt 2 w zw. z art. 72 ust. 1 ustawy środowiskowej poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że następstwem prawnym rozwiązania przyjętego w art. 86 ustawy środowiskowej jest pełne związanie organu wydającego decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego, w sytuacji gdy związanie organu wydającego decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie oznacza, że to związanie ma charakter bezwzględny a to z tej przyczyny że organ samodzielnie ocenia zgodność inwestycji z wymaganiami ochrony środowiska, nie ograniczając się wyłącznie do ustaleń decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, tym samym decyzja SKO nie została wydana z naruszeniem prawa materialnego, co miało wpływ na treść rozstrzygnięcia;

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 53 ust. 3 pkt 1, art. 54 u.p.z.p. w zw. z art. 86 pkt 2 ustawy środowiskowej poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że decyzja SKO naruszyła powyższe przepisy skoro przebieg planowanej inwestycji został ustalony inaczej w powyższej decyzji niż w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, co narusza art. 86 pkt 2 ustawy środowiskowej co oznacza, że nie można przyjąć, że decyzja lokalizacyjna realizuje rygor związania, o którym mowa w art. 86 pkt 2 ustawy środowiskowej, w sytuacji gdy związanie organu wydającego decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie oznacza, że to związanie ma charakter bezwzględny a to z tej przyczyny że organ samodzielnie ocenia zgodność inwestycji z wymaganiami ochrony środowiska, nie ograniczając się wyłącznie do ustaleń decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, tym samym decyzja SKO nie została wydana z naruszeniem prawa materialnego, co miało wpływ na treść rozstrzygnięcia;

3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 53 ust. 3 pkt 1, art. 54 u.p.z.p. w zw. z art. 86 pkt 2 ustawy środowiskowej poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że decyzja narusza porozumienie zawarte pomiędzy Wójtem Gminy [...] a Wójtem Gminy [...] zawartego w trybie art. 51 ust. 3 u.p.z.p. z którego wynikało, że inwestycja ma przebiegać zgodnie z decyzją środowiskową, w sytuacji gdy decyzja SKO nie jest niezgodna z w/w porozumieniem, a nadto związanie organu wydającego decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie oznacza, że to związanie ma charakter bezwzględny a to z tej przyczyny że organ samodzielnie ocenia zgodność inwestycji z wymaganiami ochrony środowiska, nie ograniczając się wyłącznie do ustaleń decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, tym samym decyzja SKO nie została wydana z naruszeniem prawa materialnego, co miało wpływ na treść rozstrzygnięcia;

4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 53 ust. 3 pkt 1, art. 54 u.p.z.p. w zw. z art. 86 pkt 2 ustawy środowiskowej poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że SKO naruszyło powyższe przepisy skoro istnieje rozbieżność pomiędzy lokalizacją inwestycji, wskazywaną w postępowaniu zakończonym decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach a lokalizacją przyjętą w postępowaniu w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego, w sytuacji gdy związanie organu wydającego decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie oznacza, że to związanie ma charakter bezwzględny a to z tej przyczyny że organ samodzielnie ocenia zgodność inwestycji z wymaganiami ochrony środowiska, nie ograniczając się wyłącznie do ustaleń decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, tym samym decyzja SKO nie została wydana z naruszeniem prawa materialnego, co miało wpływ na treść rozstrzygnięcia;

5. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 53 ust. 3 pkt 1, art. 54 u.p.z.p. w zw. z art. 86 pkt 2 ustawy środowiskowej poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że SKO naruszyło powyższe przepisy poprzez nie skorelowanie decyzji w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego z decyzją nr UG-IR.6220.4.2016 z dnia 26 stycznia 2017r. o środowiskowych uwarunkowaniach, w której stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, w sytuacji gdy związanie organu wydającego decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie oznacza, że to związanie ma charakter bezwzględny a to z tej przyczyny że organ samodzielnie ocenia zgodność inwestycji z wymaganiami ochrony środowiska, nie ograniczając się wyłącznie do ustaleń decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, tym samym decyzja SKO nie została wydana z naruszeniem prawa materialnego, co miało wpływ na treść rozstrzygnięcia;

6. art. 151 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i nieoddalenie przez WSA skargi na decyzję z dnia 28 stycznia 2020 r., w sytuacji gdy skarga jako pozbawiona podstaw winna być oddalona gdyż decyzja Kolegium nie naruszała prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, zaś organy obu instancji nie dopuściły się naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

7. niewłaściwe zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 80 i 107 § 3 k.p.a. przez niezasadne uwzględnienie przez WSA skargi na decyzję z dnia 28 stycznia 2020 r. w sytuacji, gdy brak było podstaw do stwierdzenia innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zaś organy obu instancji nie dopuściły się naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

W oparciu o wskazane zarzuty pełnomocnik organu wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i wydanie orzeczenia reformatoryjnego poprzez oddalenie skargi na decyzję z dnia 28 stycznia 2020 r., ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, jak również zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów postępowania kasacyjnego oraz kosztów postępowania poniesionych przed Sądem pierwszej instancji. Oświadczył, że zrzeka się rozprawy i wnosi o wydanie orzeczenia na posiedzeniu niejawnym.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do regulacji zawartej w art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i jest związany podstawami w niej zawartymi, z urzędu może brać pod uwagę jedynie okoliczności uzasadniające nieważność postępowania. Jeśli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw.

Na wstępie należy wyjaśnić, że w art. 72 ust. 1 ustawy środowiskowej wskazano, jakie decyzje wymagane do realizacji przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub też potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, muszą być poprzedzone uzyskaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Z kolei w art. 72 ust. 1a ustawy środowiskowej wskazano, że wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje także przed dokonaniem zgłoszenia budowy lub wykonania robót budowlanych oraz zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. W art. 86 ustawy środowiskowej przyjęto, że decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach wiążą organ wydający decyzje określające warunki korzystania ze środowiska w zakresie, w jakim decyzja środowiskowa ma być uwzględniona przy ich wydawaniu, decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy środowiskowej oraz organ przyjmujący zgłoszenia, o których mowa w art. 72 ust. 1a ustawy środowiskowej. Oczywiście walor taki zgodnie z postanowieniami art. 130 k.p.a. posiadać będą tylko decyzje ostateczne w administracyjnym toku instancji lub takie, które na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. zostały opatrzone rygorem natychmiastowej wykonalności. Prawnym następstwem takiego rozwiązania jest pełne związanie ww. organu postanowieniami wynikającymi z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Stanowisko to znalazło także swoje potwierdzenie w dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym przyjmuje się, że "Następstwem prawnym rozwiązania przyjętego w art. 86 ustawy środowiskowej jest pełne związanie organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy" (wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 710/11, LEX nr 1217447 oraz wyrok NSA z dnia 12 lipca 2016 r. sygn. akt II OSK 2732/14, LEX nr 2102226). Oczywiście taki sam skutek decyzja środowiskowa będzie wywierała także na inne decyzje zezwalające na realizację przedsięwzięcia. Oznacza to, że organ wydający takie orzeczenie nie może pominąć żadnych obowiązków i uprawnień wynikających z decyzji środowiskowej, gdyż "Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma charakter sui generis «rozstrzygnięcia wstępnego» względem przyszłego zezwolenia na realizację konkretnego przedsięwzięcia i pełni względem niego w istocie funkcję prejudycjalną" (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 2 marca 2011 r., II SA/Po 785/10, LEX nr 993622 oraz wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2019 r. sygn. akt II OSK 304/17, LEX nr 2624804). Jeżeli zatem pomiędzy wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach a wystąpieniem o wydanie decyzji określającej warunki korzystania ze środowiska, decyzji o której mowa w art. 72 ust. 1 ustawy środowiskowej oraz przed dokonaniem zgłoszenia, o którym mowa w art. 72 ust. 1a ustawy środowiskowej, zmieniły się założenia inwestycyjne, podmiot zainteresowany realizacją przedsięwzięcia powinien wystąpić o zmianę decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na podstawie art. 155 k.p.a. w związku z art. 87 ustawy środowiskowej, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny bądź słuszny interes strony. Należy przyjąć, że badanie zgodności decyzji o warunkach zabudowy z wymogami decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jest podstawowym obowiązkiem organów administracji wydających decyzję lokalizacyjną. Zatem skoro istnieje rozbieżność pomiędzy parametrami, czy lokalizacją inwestycji, wskazywaną w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach a lokalizacją przyjętą w postępowaniu w sprawie warunków zabudowy, to przy lokalizacji wskazanej dla potrzeb wydania decyzji o warunkach zabudowy, nie jest możliwe spełnienie przez inwestycję parametrów określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (por. wyrok NSA z dnia 16 lipca 2019 r. sygn. akt II OSK 2287/17, LEX nr 2727991).

W tej sytuacji zasadnie Sąd I instancji uznał, że zmiana przebiegu planowanej inwestycji poprzez jej zlokalizowanie na działkach nr [...],[...] i [...] w miejscowości [...] i nie zlokalizowanie jej na terenie działek nr [...] i [...] w miejscowości [...], stanowiło istotne odstępstwo od ustalonego przebiegu inwestycji, który podlegał ocenie w postępowaniu prowadzonym przez organ środowiskowy. Także porozumienie zawarte pomiędzy Wójtem Gminy [...] a Wójtem Gminy [...] w trybie art. 51 ust. 3 u.p.z.p. odnosiło się do przebiegu inwestycji przyjętego w decyzji środowiskowej. Niewątpliwie istotna zmiana przebiegu kanalizacji wymagała ponownego zajęcia stanowiska w zakresie jej oddziaływania na środowisko. O ile zgodzić się można ze stanowiskiem prezentowanym w skardze kasacyjnej, że w toku realizacji inwestycji może dojść do pewnych modyfikacji wskazanych w decyzji środowiskowej rozwiązań technicznych lub technologicznych, to jednak zmiana przebiegu planowanego przedsięwzięcia może pociągać za sobą konieczność przyjęcia zupełnie innych rozwiązań technicznych lub technologicznych, które zapewnią należytą ochronę przed negatywnym wpływem przedsięwzięcia na środowisko. Inne mogą być bowiem w obrębie nowego przebiegu inwestycji warunki gruntowe, terenowe lub środowiskowe. Określone w decyzji środowiskowej warunki realizacji przedsięwzięcia, wiążą organy wydające decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego, także co do trasy przebiegu planowanej inwestycji (por. wyrok NSA z dnia 1 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 2520/12 LEX nr 1354937).

Nie sposób natomiast podzielić stanowiska skarżącego kasacyjnie organu, że na etapie wydawania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego organ samodzielnie dokonuje oceny zgodności planowanej inwestycji z wymaganiami ochrony środowiska, w sytuacji gdy inwestor uprzednio uzyskał dla planowanego przedsięwzięcia decyzję środowiskową. Natomiast obowiązek badania na który powołuje się w skardze kasacyjnej skarżący organ administracji dotyczy badania na etapie udzielania pozwolenia na budowę, to organ administracji architektoniczno-budowlanej nie jest zwolniony z obowiązku samodzielnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w zakresie niezbędnym do ustalenia, czy może wydać decyzję o pozwoleniu na budowę bez uprzedniego uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego). Takie wymaganie ciążące na organie administracji architektoniczno-budowlanej w dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2022 r., sygn. akt II OSK 865/19; wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2022 r., sygn. akt II OSK 209/19; wyrok NSA z dnia 26 maja 2021 r., sygn. akt II OSK 2490/18; wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1590/19; wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2020 r., sygn. akt II OSK 546/18; wyrok NSA z dnia 9 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2245/14) nie budzi zasadniczych zastrzeżeń, wobec czego podzielenie przez Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą skargę kasacyjną zasadniczych wniosków, które ze wskazanego wymagania wynikają, musi skutkować traktowaniem postawionego Sądowi I instancji w analizowanym zakresie zarzutu jako w całości nieuprawnionego. W konsekwencji niezasadne okazały się zarzuty kasacyjne naruszenia art.145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 53 ust. 3 pkt 1 i art. 54 u.p.z.p. w zw. z art. 86 pkt 2 ustawy środowiskowej.

Nieuzasadnione okazały się również zarzuty kasacyjne naruszenia przepisów postępowania. Przepis art. 151 p.p.s.a. ma charakter wynikowy i jego zastosowanie jest za każdym razem rezultatem uznania, że w sprawie nie zaistniało tego rodzaju naruszenie przepisów prawa materialnego bądź regulacji procesowej, które uzasadniałaby wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu. Chcąc powołać się na zarzut naruszenia tego przepisu, autor skargi kasacyjnej jest zobowiązany bezpośrednio powiązać ten zarzut z naruszeniem innych konkretnych przepisów, które to naruszenie sąd I instancji wadliwie zaakceptował. W razie bezzasadności zarzutów skargi, przy braku okoliczności skutkujących nieważnością, oddalenie skargi nie stanowi naruszenia art. 151 p.p.s.a. Z kolei przesłanką zastosowania unormowania zawartego w art. 135 p.p.s.a. jest stwierdzenie naruszenia prawa materialnego lub procesowego nie tylko w zaskarżonym akcie lub czynności, ale także w aktach lub czynnościach je poprzedzających, jeżeli tylko były one podjęte w granicach danej sprawy. Wobec uchylenia przez Sąd I instancji tylko zaskarżonej decyzji przepis ten nie znalazł w sprawie zastosowania, stąd tez nie mógł zostać naruszony. Podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji było naruszenie przepisów prawa materialnego, Sąd I instancji nie zarzucił organowi wadliwej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, czy niewystarczającego uzasadnienia przyjętego rozstrzygnięcia, stąd niezrozumiałe jest podnoszenie zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił. O kosztach postępowania kasacyjnego orzekając na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a. Jednocześnie w myśl art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a druga strona, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.