Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 161/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2010-04-13 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Przyznano prawo pomocy w części dotyczącej zwolnienia od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 245 par. 2 i 3, art. 246 par. 2 pkt  1 i 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wiesław Jakubiec – referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "W." w Warszawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego postanawia: 1. przyznać prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie z kosztów sądowych; 2. odmówić przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie.


UZASADNIENIE

We wniosku złożonym w dniu 5 marca 2010 r. na urzędowym formularzu strona skarżąca wystąpiła o zwolnienie jej z kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego wskazując w uzasadnieniu, że spółka w dniu 4 lutego 2010 r. złożyła wniosek o ogłoszenie upadłości obejmującej likwidację majątku, z uwagi na znaczną stratę poniesioną w ubiegłym roku obrotowym w wysokości 184.882, 88 zł. Dodała, że kapitał zakładowy spółki wynosi 50.000 zł, strona nie posiada środków trwałych, a stan jej konta bankowego wynosi 1.001, 45 zł.

W piśmie z dnia 6 kwietnia 2010 r. strona wnioskująca wyjaśniła, że wniosek o ogłoszenie upadłości nie został jeszcze przez Sąd rozpatrzony, a kwota wpisu w postępowaniu upadłościowym w wysokości 1000 zł stanowiła jedne z ostatnich środków na koncie. Dodała, że w sprawie o sygn. akt III SA/Wr 265/09 ustanowiony przez nią pełnomocnik procesowy nie otrzymał od niej żadnego wynagrodzenia. Z załączonych do pisma dokumentów wynika, że w roku 2009 r. spółka uzyskała przychód w wysokości 4.877.697, 06 zł, a koszty uzyskania przychodu poniosła w wysokości 5.062.579, 94 zł. Z kolei z "rachunku zysku i strat" sporządzonego na koniec lutego 2010 r. wynika, że przychody za ten okres wyniosły 86.745, 05 zł , a koszty uzyskania przychodu - 125.790, 92 zł. Z zaświadczenia wystawionego przez Bank wynika zaś, że na dzień 31 marca 2010 r. stan konta spółki wskazywał 231, 47 zł.

Mając na względzie przedstawione we wniosku okoliczności Sąd uznał, iż zachodzą przesłanki do zwolnienia strony skarżącej z kosztów sądowych.

Podkreślić z kolei należy, iż ustanowienie stronie w toku postępowania przed sądem administracyjnym I instancji pełnomocnika z urzędu powinno mieć charakter zupełnie wyjątkowy, bowiem sąd ten obowiązany jest czuwać nad tym by stronom występującym w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego udzielać potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczać ich o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań (art. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym [Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.]). Skarga dla Sądu ma wyłącznie walor niewiążącej informacji o wadliwości aktu czy działania (zaniechania) organu, bowiem Sąd z urzędu zobowiązany jest do wzięcia pod uwagę wszelkich naruszeń prawa jakie stwierdzi badając daną sprawę. Sąd także ocenia czy organy administracyjne zastosowały wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze (art. 134 u.p.s.a.). Wskazane uregulowania gwarantują, że niezależnie od błędnie lub nieudolnie formułowanych przez stronę skarżącą zarzutów czy braku jej zaangażowania w postępowanie sądowoadministracyjne (strona skarżąca nie ma obowiązku uczestniczenia w posiedzeniach Sądu) akt będący przedmiotem zaskarżenia zostanie wszechstronnie przez Sąd zbadane pod względem jego zgodności z prawem (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 stycznia 2005 r., sygn. akt OZ 1134/04).

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 245 § 2 i 3 i art. 246 § 2 pkt 1 i 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 u.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.