Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2277/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-03-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 1, art. 18b ust. 2 pkt 1 lit. b, art. 20 ust. 1, ust. 1a, art. 20a ust. 1, ust. 2, art. 92 ust. 1 i ust. 4
journal: Dz.U. 2001 nr 125 poz 1371
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędzia WSA Urszula Wilk Protokolant ref. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2011 r. sprawy ze skargi L. J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania L. J. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "P." (dalej skarżący), na podstawie art. art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 18 ust. 1, art. 18b ust. 2 pkt 1 lit. b, art. 20 ust. 1, ust. 1a, art. 20a ust. 1, ust. 2, art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874 ze zm.) – dalej u.t.d., art. 18 ust. 1 pkt 11 i pkt 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r. nr 32, poz. 362) oraz lp. 2.2. ust. 3, lp. 2.5 i lp.2.6 załącznika do u.t.d., utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2010 r. nakładającą na skarżącego karę pieniężną w wysokości 3.800 zł za :

- wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków,

- wykonywanie transportu drogowego osób autobusem, który nie odpowiada warunkom technicznym autobusu przeznaczonego dla danego rodzaju przewozu osób,

- pobieranie należności za przejazd niezgodnie z cennikiem opłat podanym do publicznej wiadomości przy wykonywaniu transportu drogowego osób.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ wyjaśnił, iż w dniu [...] marca 2010 r. w [...] na dworcu autobusowym przeprowadzono kontrolę pojazdu marki M. o nr rej. [...] wykonującego krajowy przewóz drogowy osób na trasie [...] na podstawie licencji nr [...] oraz zezwolenia nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób. Pojazdem kierował D. N.

W trakcie wykonywania przewozu w [...] na ul. [...] z kontrolowanego pojazdu wysiadł pasażer. W miejscu zatrzymania pojazdu nie było wyznaczonego przystanku autobusowego. Autobus stał w korku. Zgodnie z okazanym przez kontrolowanego kierowcę cennikiem za przejazd z [...] do [...] opłata powinna wynosić 2 zł, podczas gdy kierowca pobrał 2,50 zł. W toku kontroli ustalono też, że pojazd nie posiada tablicy informującej o liczbie miejsc, a ponadto stan bagażnika uniemożliwia wykorzystanie go do przewozu bagażu. Powyższe ustalenia potwierdzono protokołem kontroli nr [...].

Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał, iż zgodnie z art.18 ust. 1 i art. 20 ust.1 ustawy o transporcie drogowym wykonywanie przewozów regularnych wymaga zezwolenia w którym określa się w szczególności: warunki wykonywania przewozów, przebieg trasy przewozów, w tym miejscowości w których znajdują się miejsca początkowe i docelowe przewozów, miejscowości w których znajdują się przystanki. W myśl art. 20a ust. 1, ust. 2 ww. ustawy warunków określonych w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18, nie stosuje się w przypadku wystąpienia niezależnych od przedsiębiorcy okoliczności uniemożliwiających wykonywanie przewozów zgodnie z określonym w zezwoleniu przebiegiem trasy przewozów, w szczególności awarii sieci, robót drogowych, lub blokad drogowych. W przypadku gdy okoliczności uniemożliwiające wykonywanie przewozów, o których mowa w ust. 1, trwają dłużej niż 14 dni, organ właściwy w sprawach zezwoleń, na wniosek przedsiębiorcy, wydaje decyzję w sprawie odstępstwa od warunków określonych w zezwoleniu.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy podniósł, iż pozostają one bez wpływu na treść powyższego rozstrzygnięcia, bowiem skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił, że w dniu kontroli pasażer, który wysiadł w miejscu niedozwolonym faktycznie uczynił to bez zgody kierowcy. Skarżący wskazał, że zatrzymanie pojazdu spowodowane było powstaniem korka na drodze, natomiast zamiarem kierowcy nie było umożliwienie wysiadania pasażerom i okoliczność, że pasażer wysiadł miała miejsce bez zgody kierowcy. Jednakże przesłuchany w charakterze świadka kierowca zeznał, że nie pamięta co odpowiedział pasażerowi, gdy ten zapytał go, czy może wysiąść, ale na pewno nie zabronił mu opuszczenia pojazdu. Ponadto w toku postępowania administracyjnego przesłuchano również inspektora prowadzącego kontrolę, który zeznał, że kierowca nie zabronił pasażerowi opuszczenia pojazdu. Odnośnie naruszenia polegającego na pobieraniu należności za przejazd niezgodnie z cennikiem opłat, to kierowca zeznał, że należność za bilet pobiera zgodnie z tym, co powiedzieli mu koledzy z pracy. W rozpatrywanej sprawie doszło zatem do rozbieżności w wysokości ceny biletu określonej w cenniku oraz w wysokości opłaty, którą w rzeczywistości pobrał kierowca. Zgodnie zaś z informacją zawartą na cenniku, stawki mogą się zmienić w przypadku zmiany cen paliw lub gdy przewoźnik zastosuje ceny promocyjne. Odpowiadając na twierdzenia skarżącego że "zabrudzenie bagażnika jest kategorią ocenną i zależy od subiektywnych doznań osoby jej stwierdzającej" i że zabrudzenie nie świadczy o braku wyposażenia pojazdu w bagażnik organ odwoławczy przywołał treść § 18 pkt 11 wymienionego na wstępie rozporządzenia Ministra Infrastruktury, zgodnie z którym bagażnik powinien być urządzony w taki sposób, aby umieszczony w nim bagaż był zabezpieczony przed wypadnięciem, uszkodzeniem lub zanieczyszczeniem. Skoro ustawodawca zdecydował się wprowadzić taki wymóg cytowanym powyżej rozporządzeniem należy uznać, że ocenę pozostawił kontrolującemu. Wskazać należy, iż zgodnie z przedmiotowym rozporządzeniem bagażnik musi być urządzony w taki sposób aby bagaż był zabezpieczony był przed zanieczyszczeniem. Ocena kontrolującego została zawarta w protokole kontroli, który kierowca podpisał bez wnoszenia uwag. Ponadto w kontrolowanym pojeździe nie było informacji odnośnie ilości miejsc stojących i siedzących. Potwierdza to protokół kontroli oraz dokumentacja fotograficzna.

Co do zarzutu, iż skarżący nie miał możliwości brania czynnego udziału w toczącym się postępowaniu, GITD stwierdził, że nie jest on prawdziwy, gdyż organ I instancji w protokole kontroli, wskazał ilość stwierdzonych naruszeń jak i opisał stan faktyczny przedmiotowej kontroli. Powyższy protokół został przedstawiony kontrolowanemu kierowcy i został po zapoznaniu się z jego treścią przez niego podpisany bez zgłoszenia uwag. Nadto czynny udział strony w postępowaniu administracyjnym został zapewniony poprzez przesłanie zawiadomienia o wszczęciu postępowania wobec przedsiębiorcy z pouczeniem o możliwości przedstawienia wszelkich dowodów w sprawie oraz złożenia wyjaśnień w terminie 7 dni od dnia otrzymania niniejszego pisma.

Ponadto odnosząc się do argumentu skarżącego, że organ orzekający nie uwzględnił żądania strony o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka organ II instancji zważył, iż w przedmiotowej sprawie organ I instancji wypełnił obowiązek wynikający z art. 7 oraz 77 kpa i zgromadził w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem.

W skardze na powyższą decyzję złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący wnosząc o jej uchylenie oraz porzedzającej ją decyzji I instancji, zarzucił:

1. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, tj. treści Lp. 2.2. załącznika do u.t.d. w zw. z art. 92 ust. 1 oraz ust. 4 u.t.d. poprzez bezzasadne przyjęcie, iż samowolne opuszczenie autobusu przez pasażera stanowi naruszenie warunków wykonywania transportu drogowego osób określonych w zezwoleniu dotyczących wyznaczonych przystanków, a także naruszenie art. 93 u.t.d. poprzez dokonanie niewłaściwego zastosowania art. 93 ust. 7 u.t.d. przez całkowite pominięcie go w toku postępowania i kontynuowanie postępowania mimo zaistnienia przesłanki do jego obligatoryjnego umorzenia,

błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na dokonaniu ustaleń niemających oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym i stwierdzenie, że opuszczenie autobusu w miejscu niestanowiącym wyznaczonego przystanku nastąpiło za zgodą kierowcy, podczas gdy kierowca nie wyrażał jakiejkolwiek zgody na takowe zachowanie pasażera - pasażer samodzielnie otworzył drzwi i opuścił stojący w korku pojazd, a także ustalenie przez organ administracji wbrew jakimkolwiek regułom logiki, iż brak wyraźnie wyartykułowanego sprzeciwu jest równoznaczne z wyrażeniem zgody na opuszczenie autobusu,

naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisu § 18 ust. 1 pkt 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, poprzez nietrafne przyjęcie, że wymóg wyposażenia autobusu w "bagażnik urządzony w taki sposób, aby umieszczony w nim bagaż był zabezpieczony przed wypadnięciem, uszkodzeniem lub zanieczyszczeniem" odnosi się do jego utrzymania w czystości przez użytkownika pojazdu, podczas gdy prawidłowa wykładnia powołanego przepisu prowadzi do jednoznacznego wniosku, iż dotyczy on odpowiedniej budowy takiego bagażnika sprawiającej, iż umieszczony w nim bagaż jest zabezpieczony przed wypadnięciem, uszkodzeniem lub zanieczyszczeniem,

obrazę art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu i niezapoznaniu go - przed wydaniem decyzji - z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie,

obrazę art. 7 k.p.a w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosku dowodowego skarżącego o przesłuchanie świadka, przez co nie zebrano w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nie ustalono wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie.

obrazę art. 123 § 1 i § 2 k.p.a. oraz art. 124 k.p.a. w zw. z art. 78 § 2 k.p.a. u stopniu mającym wpływ na wynik sprawy poprzez niewydanie przez organ I instancji postanowienia o oddaleniu ww. wniosku dowodowego skarżącego, podczas gdy postanowienie jest zaskarżalne w trybie określonym w art. 142 k.p.a.

W uzasadnieniu skargi wskazał między innymi, że organ administracji dokonał ustaleń faktycznych nie znajdujących potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Kierowca nie oświadczył pasażerowi, że może opuścić pojazd, a także nie ułatwił mu tego. Skarżący wskazał, że pojazd stał w korku, a pasażer samodzielnie otworzył drzwi.

W ocenie skarżącego organ również błędnie zastosował § 18 ust. 1 pkt 11 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r. nr 32, poz. 262 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem bagażnik pojazdu powinien być urządzony w taki sposób aby umieszczony w nim bagaż był zabezpieczony "przed wypadnięciem, uszkodzeniem lub zanieczyszczeniem". Z brzmienia powyższego przepisu w żaden sposób nie można wywieść obowiązku utrzymania bagażnika w czystości.

Skarżący uzasadnił również pozostałe zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego.

Odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wnosząc o jej oddalenie podtrzymał wcześniej zajęte stanowisko, nadto dodając, iż w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania z dnia [...] marca 2010 r., doręczonym skarżącemu w dniu [...] kwietnia 2010 r. wraz w z protokołem kontroli, pouczono go o prawie do czynnego udziału w postępowaniu, w tym o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłaszania żądań, a także o prawie przeglądania sprawy oraz sporządzaniu z nich notatek i odpisów. Zatem organ zapewnił stronie skarżącej możliwość wzięcia udziału w postępowaniu, zaś skorzystanie z tego prawa leżało wyłącznie w jego gestii. Organ przeprowadzając dodatkowe postępowe dowodowe tj. dowód z przesłuchania świadka, [...] w piśmie z dnia [...] kwietnia 2010 r., informował skarżącego o miejscu, dniu i godzinie przeprowadzenia tego dowodu. Skarżący miał więc możliwość wzięcia udziału w przesłuchaniu, jak również ustosunkowania się do wyników tego przesłuchania w toku dalszego postępowania. Organ inspekcji transportu drogowego nie uwzględnił zgłoszonego przez skarżącego wniosku o przesłuchanie kontrolowanego kierowcy, bowiem ww. osoba była już przesłuchana w charakterze świadka w toku kontroli drogowej. Przeprowadzanie zatem kolejnego przesłuchania tego samego świadka na te same okoliczności było niecelowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga, nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego nie narusza prawa.

Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga uzyskania stosownego zezwolenia. Stosownie do art. 18b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym przewozy regularne w krajowym transporcie drogowym wykonywane są według następujących zasad:

- rozkład jazdy jest podawany do publicznej wiadomości przez ogłoszenia na wszystkich wymienionych w rozkładzie jazdy przystankach lub dworcach autobusowych (pkt 2);

- wsiadanie i wysiadanie pasażerów odbywa się tylko na przystankach określonych w rozkładzie jazdy (pkt 3).

Podczas wykonywania przewozów regularnych zabrania się korzystania z przystanków, na których nie została zamieszczona informacja o realizowanym rozkładzie jazdy zawierająca także nazwę, adres siedziby przewoźnika i numer telefonu przewoźnika lub niezgodnie z podanymi w tej informacji dniami i godzinami odjazdów oraz zabierania i wysadzania pasażerów poza przystankami określonymi w rozkładzie jazdy (art. 18b ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy).

Stosownie do art. 20 ust. 1 ww. ustawy, w zezwoleniu określa się w szczególności:

- warunki wykonywania przewozów,

- przebieg trasy przewozów, w tym miejscowości, w których znajdują się miejsca początkowe i docelowe przewozów,

- miejscowości, w których znajdują się przystanki.

Z kolei zgodnie z art. 92 ust. 1 cytowanej ustawy, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 15.000 zł.

Konsekwencją tego rozwiązania jest zapis Ip. 2.2. ust. 3 załącznika do ww. ustawy, który karą pieniężną w wysokości 3.000 zł sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków.

Jak wynika z akt sprawy w dniu [...] marca 2010 r. w [...] na dworcu autobusowym przeprowadzono kontrolę pojazdu marki M. o nr rej. [...] wykonującego krajowy przewóz drogowy osób na trasie [...] na podstawie licencji nr [...] oraz zezwolenia nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób. Pojazdem kierował D. N.

W wyniku powyższej kontroli na skarżącego karę pieniężną w wysokości 3.800 zł za

- wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków - 3000 zł

- wykonywanie transportu drogowego osób autobusem, który nie odpowiada warunkom technicznym autobusu przeznaczonego dla danego rodzaju przewozu osób – 500 zł

- pobieranie należności za przejazd niezgodnie z cennikiem opłat podanym do publicznej wiadomości przy wykonywaniu transportu drogowego osób 300 zł.

Jeżeli chodzi o pierwsze naruszenie to istota problemu w tej kwestii sprowadza się do odpowiedzi na pytanie ,czy wyjście pasażera z autobusu stojącego w "korku" powoduje naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym skutkującym nałożenie kary pieniężnej z art. 92 ust. 1 oraz ust. 4 u.t.d. w zw. z treści Lp. 2.2.ust.3 załącznika do u.t.d.

Na wstępie należy zauważyć, że istotą przewozu regularnego w świetle prawa polskiego jest powiązanie go z określonymi w rozkładzie jazdy przystankami. Regularność oznacza bowiem, że określony pojazd porusza się po określonej trasie (linii komunikacyjnej) i o określonej godzinie przybywa w określone miejsce (na przystanek), zabiera z tego miejsca pasażerów oraz dowozi i wysadza ich na wcześniej określonym przystanku. Cechą przewozu regularnego jest więc jego przewidywalność, która oznacza, że pasażerowie wiedzą skąd i kiedy zostaną zabrani oraz dokąd i kiedy zostaną dowiezieni przez określonego przewoźnika. Uregulowanie takie podyktowane jest przede wszystkim interesami pasażerów, ale także koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa i porządku na drogach, który to ostatni wzgląd wraz ze wzrostem motoryzacji jest coraz trudniejszy do respektowania i wymaga coraz to większego rygoryzmu.

Po to są ustalone skomplikowane procedury uzyskiwania zezwoleń na transport regularny, poprzedzone uzgodnieniem rozkładu i jazdy i korzystania z przystanków, aby zapewnić niezbędny porządek i bezpieczeństwo na drodze. Nie jest możliwa taka interpretacja przepisów prawa, że każdorazowy wzgląd na wygodę pasażera pozwala na odejście od ustalonych w rozkładzie jazdy przystanków i zatrzymywanie się gdziekolwiek. Godziłoby to zarówno w interesy samego przewoźnika, jak i innych przewoźników, a także pasażerów, bowiem mogłoby zagrażać zasadom uczciwej konkurencji, zaburzać korzystanie z przystanków oraz generować opóźnienia przewozów. Nie jest dopuszczalne stosowanie przepisów utd sprzecznie z ich treścią, z uwagi na słuszny interes społeczny i obywateli, rozumiany jako doraźna wygoda pasażerów. Takie podejście do prawa materialnego niweczyłoby wszelki sens zawartych w nim uregulowań i nie może być akceptowane, co nie oznacza, że nie można w ramach prawa wyjść naprzeciw potrzebom podróżnych. Interesy pasażerów mogą być uwzględnione, w sposób zgodny z prawem, poprzez

W niniejszej sprawie nie jest spornym, że w czasie kiedy kontrolowany pojazd stał w "korku" wysiadł z niego pasażer. Jak wynika z protokołu przesłuchania kierowcy(k 6 a/a) kiedy pojazd stał w korku podszedł do niego pasażer siedzący z tyłu pojazdu i zapytał się, czy może wysiąść. Kierowca oświadczył, że nie pamięta co odpowiedział, ale na pewno nie zabronił mu opuszczenia pojazdu. Przesłuchanie kierowcy nastąpiło w dniu kontroli.

W dniu [...] kwietnia 2010 r. skarżący nadesłał do [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego swoje stanowisko w sprawie do którego załączył między innymi oświadczenie Pana D. N. z którego wynika, że zatrzymał się w [...] w korku na ulicy [...]. Kiedy pojazd stał w korku podszedł do niego pasażer siedzący z tyłu pojazdu i zapytał się, czy może wysiąść. Kierowca stwierdził, że nie zdążył odpowiedzieć i w tym momencie pasażer wysiadł. Oświadczenie kierowcy pochodzi z dnia [...] kwietnia 2010 r. a więc zostało sporządzone prawie po upływie 2 tygodni od przeprowadzonej kontroli.

W sprawie został również przesłuchany świadek [...] inspektor prowadzący kontrolę, który potwierdził fakt wsiadania pasażera podczas, gdy pojazd stał w korku. Podkreślił, że kierowca w odpowiedzi na pytanie pasażera, czy może opuścić pojazd, nie zabronił mu tego, nie pamięta jednak, czy kierowca odpowiedział, czy jedynie kiwnął głową (k 50 a/a).

Analiza powyższych zeznań i oświadczenia kierowcy kontrolowanego pojazdu prowadzi do wniosku, że oświadczenie kierowcy i jego zeznania złożone pod groźbą odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania są wewnętrznie sprzeczne. Z jednej strony przesłuchany w charakterze świadka kierowca zeznał, że nie zabronił wysiąść pasażerowi z drugiej strony z oświadczenia wynika, że nie zdążył odpowiedzieć na pytanie a pasażer wysiadł. Sąd w składzie tu obecnym przychyla się do stanowiska Głównego Inspektora Transportu Drogowego z którego wynika, że w tym miejscu doszło do naruszenia przepisów u.t.d. ponieważ pasażer wysiadł nie na wyznaczonym w rozkładzie jazdy przystanku. Dla Sądu wiarygodne są zeznania kierowcy złożone pod groźbą odpowiedzialności karnej i w dniu kontroli ,kiedy to całe zdarzenia miał na świeżo w pamięci. Zeznania te pokrywają się ponadto z zeznaniami inspektora dokonującego kontroli danego pojazdu. Oświadczenie złożone przez kierowcę na skutek działań wszczętych przez skarżącego w swojej firmie nastąpiło już jakiś czas po zdarzeniu, a wiec fakty mogły się częściowo zatrzeć w pamięci kierowcy a ponadto treść tego oświadczenia nie znajduje potwierdzenia w innych dowodach zgromadzonych w sprawie.

Zdaniem Sądu bezpodstawny jest zarzut braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w tym zakresie. W myśl wyroku NSA z dnia 20 czerwca 2006 r., sygn. akt I OSK 1000/2005, (LEX nr 266311), art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym ustanawia odpowiedzialność administracyjną, a nie karnoadministracyjną podmiotów wykonujących transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne. Odpowiedzialność administracyjna ma charakter obiektywny. Znajduje ona zastosowanie do podmiotu wykonującego transport drogowy w przypadku wystąpienia zakazanego ustawą skutku i to niezależnie od tego, kto prowadził pojazd samochodowy. Zdaniem Sądu przedsiębiorca korzysta z pełnej swobody w wyborze osób, które na jego rzecz wykonują przewozy oraz z takiej formy ich zatrudnienia, która umożliwi mu zabezpieczenie swoich interesów i należyte wykonanie ciążących na pracownikach obowiązków i aczkolwiek ponosi on na płaszczyźnie prawa administracyjnego wyłączną odpowiedzialność za zaniedbania pracownika to w świetle obowiązującego prawa istnieje możliwość wystąpienia z roszczeniem regresowym przeciwko pracownikowi o naprawienie wyrządzonej szkody. Niewystarczające w ocenie Sądu było złożone przez kierowcę oświadczenie, iż wie, że nie można wysadzać pasażerów poza wyznaczonymi przystankami, gdyż za to grozi kara.

Na marginesie tylko wskazać należy, że tak w życiu jak i na drodze mogą zdarzyć się wyjątkowo sytuacje, kiedy autobus z uwagi na konieczność losową (itp. zasłabnięcie pasażera lub niedyspozycja kierowcy itp.) musi zatrzymać się w miejscu, które nie jest przystankiem przewidzianym w rozkładzie jazdy, a nawet wypuścić w tym miejscu pasażera. Takie zatrzymanie w ogóle nie stanowi wykonywania transportu drogowego z naruszeniem warunków zezwolenia, co do przystanków i nie może być podstawą nałożenia kary. Omawiana sytuacja może być jednak dopuszczona całkowicie wyjątkowo i nie może uzasadniać nieformalnego ustanawiania dodatkowych przystanków czy też opuszczania pojazdu, podczas gdy stoi on w "korku".

Reasumując należy wskazać ,że kara za wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków w wysokości 3000 zł została nałożona w sposób prawidłowy. Pasażer zapytał kierowcę stojącego w korku o zgodę na opuszczenie pojazdu a kierowca pomimo znajomości przepisów u.t.d. nie zabronił mu tego naruszając przepisy powyższej ustawy i jednocześnie bezpieczeństwo w ruchu drogowym. Jeżeli chodzi natomiast o przytoczony przez skarżącego wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie z dnia 3 października 2007 r. sygn. akt III SA/Kr 688/07 to dotyczy on całkiem odmiennej sytuacji niż miała miejsce w niniejszej sprawie a mianowicie opuszczenia przez pasażera pojazdu poza wyznaczonym przystankiem, które spowodowane było nagłym i nie dającym się przewidzieć złym stanem zdrowia i nie wynikającym z woli pasażera korzystającego z transportu drogowego. Wobec powyższego cytowany wyrok nie ma zastosowania do zaistniałej sytuacji.

Przechodząc do omówienia kolejnego zarzutu tj. wykonywanie transportu drogowego osób autobusem, który nie odpowiada warunkom technicznym autobusu przeznaczonego dla danego rodzaju przewozu osób należy wskazać ,że również ten zarzut znalazł potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Zgodnie z art. 18 b ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, przewozy regularne w krajowym transporcie drogowym wykonywane są według następującej zasady: do przewozu używane są wyłącznie autobusy odpowiadające wymaganym ze względu na rodzaj przewozu warunkom technicznym. Jak stanowi § 18 ust. 1 pkt 11 i 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, autobus powinien być wyposażony w bagażnik urządzony w taki sposób, aby umieszczony w nim bagaż był zabezpieczony przed wypadnięciem, uszkodzeniem lub zanieczyszczeniem; Autobus powinien ponadto posiadać napis wskazujący dopuszczalną liczbę miejsc do siedzenia i do stania pkt 12.

Skarżący w odwołaniu od decyzji I instancji nie podniósł żadnych zarzutów dotyczących braku tablic informujących o dopuszczalnej liczbie miejsc do siedzenia i stania tj. naruszenia § 18 ust. 1 pkt 12 ww. Rozporządzenia Ministra Infrastruktury.

Tym samym należy uznać, że ustalenie to nie było kwestionowane. Zostało to zresztą potwierdzone dokumentacją fotograficzną. Skarżący podniósł natomiast naruszenie § 18 ust. 1 pkt 11 tj. kwestia czystości bagażnika. W ocenie skarżącego zabrudzenie bagażnika nie narusza powyższego przepisu. W ocenie Sądu jest to błędna interpretacja z § 18 ust. 1 pkt 11 – z jego literalnego brzmienia należy wywieść, że autobus może posiadać bagażnik urządzony w taki sposób aby bagaż włożony do niego nie został zanieczyszczony. Kwestia zabrudzenia bagażnika została ustalona w protokole kontroli, który kierowca podpisał bez uwag.

Biorąc powyższe pod rozwagę należy wskazać, że kara pieniężna w powyższym zakresie została nałożona prawidłowo.

Odnośnie naruszenia polegającego na pobieraniu należności za przejazd niezgodnie z cennikiem opłat podanym do publicznej wiadomości, należy wskazać, że kierowca w swoich zeznaniach przyznał, że pobrał za przejazd opłatę w wysokości 2,50 zł. Natomiast zgodnie z okazanym cennikiem, znajdującym się w aktach sprawy za przejazd z [...] opłata powinna wynosić 2 zł na trasie od 7 km do 12 km. Odległość między miejscowościami [...] zgodnie z rozkładem jazdy wynosi 10 km. Zaznaczyć przy tym należy, że cennik nie zawiera opłaty za bilet w wysokości 2,5 zł.

Wobec powyższego również kara za powyższe naruszenie została nałożona prawidłowo zgodnie z art. 92 ust. 1 art. 92 ust. 4 oraz na podstawie lp. 2.6 załącznika do ustawy u.t.d.

Sąd uważa, że przedstawione przez stronę skarżącą zarzuty naruszenia postępowania, w tym zwłaszcza postępowania dowodowego, nie znajdują uzasadnienia. Przypomnieć trzeba, że art. 78 § 2 K.p.a. pozwala organowi nie uwzględnić wniosków dowodowych strony, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami. Mnożenie podobnych wniosków dowodowych prowadziłoby jedynie do nieuzasadnionego przedłużania prowadzonego w sprawie postępowania administracyjnego, a i tak nie miałoby wpływu na treść rozstrzygnięcia. Wobec jednoznacznego ustalenia - w ocenie Sądu - stanu faktycznego sprawy ewentualne uchybienia proceduralne nie mogły mieć zresztą istotnego wpływu na jej wynik, zwłaszcza, że wnioskowany św. [...] kierowca pojazdu był juz raz przesłuchany

Sąd nie dopatrzył się również naruszenia art. 10 kpa, gdyż skarżący brał czynny udział w postępowaniu.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.