Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 503/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2019-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: w art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124,  art. 127, art. 187 § 1 O.p. a także w art. 210 § 1 pkt 6) i § 4 O.p.
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska (spr.), Sędzia WSA Kazimierz Maczewski Protokolant starszy inspektor sądowy Edyta Wójtowicz po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 listopada 2019 r. sprawy ze skargi "M.+B. B." S. z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2016 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza D. z dnia 5 grudnia 2018 r., nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej "M.+B. B." S. z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Sygn. akt I SA/Sz [...]

U Z A S A D N I E N I E

Zaskarżoną decyzją z dnia 24 kwietnia 2019 r., znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza D. z dnia 5 grudnia 2018 r., znak [...] określającą "M. " Spółka z o.o. (dalej: "Strona" lub "Skarżąca") wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2016 r. w kwocie [...]zł.

Powyższe decyzje wydane zostały w następującym stanie faktycznym sprawy.

Postanowieniem z dnia 18 stycznia 2017 r. znak: [...] organ

I instancji wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia Stronie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2014-2016, dotyczącego nieruchomości położonej we wsi W., objętej działkami [...]

o powierzchni 0,4735 ha i [...] o powierzchni 1,5401 ha.

W toku postępowania ustalono, że Strona dnia 1 kwietnia 2003 r. zawarła umowę najmu ww. nieruchomości z ówczesnym jej właścicielem, tj. M. K..

W umowie tej zastrzeżono na rzecz Strony prawo pierwokupu.

W dniu 6 lipca 2010 r. M. K., sprzedała przedmiotową nieruchomość R. i D. O., nie zawiadamiając uprzednio Strony.

Wyrokiem z 31 października 2012 r. Sąd Apelacyjny w S. uznał

ww. umowę za bezskuteczną, jednak zanim zapadł prawomocny wyrok, doszło

do kolejnych sprzedaży nieruchomości. Jak bowiem wynika z akt sprawy dnia

9 listopada 2010 r. D. i R. O. dokonali sprzedaży ww. nieruchomości na rzecz "P." Sp. z o.o., natomiast umową z dnia 28 lutego 2011 r., Spółka

ta przeniosła prawo własności ww. nieruchomości na rzecz D. F..

Postanowieniem z dnia 4 lipca 2011 r., I Co [...] Sąd Okręgowy w S. dokonał zabezpieczenia roszczenia o uznanie za bezskuteczną umowy sprzedaży

ww. nieruchomości zawartej pomiędzy ". Sp. z o.o. a D. F. poprzez ustanowienie zakazu zbywania i obciążania tej nieruchomości, uzasadniając, że przeciwko Danucie i R. O. oraz M. K. przed Sądem Okręgowym w S., I C [...] z powództwa Strony, toczy

się postępowanie o uznanie umowy sprzedaży za bezskuteczną (z uwagi na przysługujące Stronie prawo pierwokupu).

W dniu 19 września 2011 r. D. F. odstąpiła od ww. umowy sprzedaży, przenosząc własność rzeczonej nieruchomości z powrotem na "P." Sp. z o.o.

W dniu 26 kwietnia 2012 r. "P." Sp. z o.o. – mimo uprzednio orzeczonego przez Sąd Okręgowy w S. zakazu – sprzedała przedmiotową nieruchomość ". Sp. z.o.o. (wówczas ". sp. z o.o.). Finalnie, w dniu

27 grudnia 2012 r. własność ww. nieruchomości nabyła H. I. Spółka z o.o.

Strona, w dniu 2 stycznia 2013 r., wniosła do Sądu Rejonowego w M. pozew o uzgodnienie stanu prawnego ujawnionego w księdze wieczystej prowadzonej dla ww. nieruchomości z rzeczywistym stanem prawnym. Pierwotnie powództwo zostało skierowane przeciwko "A." Sp. z.o.o. lecz ostatecznie, w związku z nabyciem ww. nieruchomości przez H. I. Sp. z o.o., przeciwko tej spółce jako właścicielowi, który został ujawniony w księdze wieczystej. W toku przedmiotowego postępowania, postanowieniem z dnia 21 maja 2014 r., I C [...] Sąd Rejonowy

w M. udzielił na rzecz Strony zabezpieczenia roszczenia poprzez ustanowienie zakazu H. I. Sp. z o.o. wchodzenia na teren nieruchomości, podejmowania działań zmierzających do naruszenia spokojnego posiadania nieruchomości przez Stronę, w szczególności działań windykacyjnych, w tym tzw. akcji zdalnej (wysyłanie monitów, wezwań, telefonów i maili) oraz osobistych do czasu prawomocnego zakończenia postępowania.

Wyrokiem z dnia 25 listopada 2016 r. Sąd Rejonowy w M. I Wydział Cywilny rozstrzygnął ww. spór i orzekł o uzgodnieniu treści księgi wieczystej

nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w M.

dla nieruchomości położonej w obrębie B. wieś W. składającej

się z działek nr [...] i [...] z rzeczywistym stanem prawnym w ten sposób,

że w dziale II ww. księgi wieczystej w miejsce wpisu H. I. Sp. z o.o.

w W. wpisał M. Sp. z o.o. w W..

Ponadto dnia 12 maja 2017 r. w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostę Powiatowego w M., jako właściciela ww. nieruchomości, wpisano Stronę w miejsce H. I. Sp. z o.o.

W toku prowadzonego postępowania organ ustalił, że na powyższej nieruchomości, Strona prowadziła działalność gospodarczą od 1993 r. i nie zawierała żadnych umów dzierżawy czy najmu, za wyjątkiem ww. umowy najmu zawartej

z M. K.. Jak dalej ustalił organ do 2010 r. Strona uiszczała czynsz tytułem najmu ww. nieruchomości, którego zapłaty zaprzestała po częstych zmianach właścicieli wynajmowanej nieruchomości. Ponadto Strona regulowała opłaty eksploatacyjne.

Wobec powyższych okoliczności organ I instancji uznał, że Strona zajmowała

w 2016 r. na przedmiotowej działalności budynki pod działalność gospodarczą

o powierzchni 3503 m2 oraz grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 20136 m2.

Organ I instancji przeprowadził obszerne postępowanie dowodowe

na okoliczność sposobu korzystania z ww. nieruchomości, m.in.:

- przeprowadził dowody ze źródeł osobowych, tj. zeznań świadków: H. R. (pracownik Strony), A. G. (prezesa H. Sp. z o.o.), Z. T. (najemcę hali o pow. 200 m kw. położonej ww. nieruchomości

w okresie ww. sporów właścicielskich); organ przesłuchał również M. B. P. Zarządu Strony;

- przeprowadził dowody z dokumentów dotyczących postępowań sądowych prowadzonych w związku z roszczeniami właścicielskimi Strony do ww. nieruchomości.

Mając na uwadze ww. okoliczności decyzją z dnia 5 grudnia 2018 r. nr j.w. organ

I instancji określił Stronie wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości

na 2016 r. w kwocie [...]zł.

W uzasadnieniu wydanej decyzji organ I instancji przywołał stan faktyczny sprawy i wyliczył przeprowadzone dowody. Organ wyliczył również dowody, których przeprowadzenia odmówił wskazując w tym zakresie, że "stan faktyczny sprawy został ustalony na podstawie dowodów wskazanych przez organ powyżej. Zdaniem organu podatkowego ww. wnioski nie miały znaczenia dla ustalenia stanu faktycznego,

a jedynie wydłużyłyby postępowanie w sprawie".

Ponadto organ I instancji przytoczył przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r.

o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U.2019.1170 j.t.; dalej: "u.p.o.l."), tj. art. 3 ust. 1

i ust. 2, art. 6 ust. 9 u.p.o.l. a także przytoczył orzecznictwo sądów administracyjnych

w zakresie wykładni art. 3 ust. 3 u.p.o.l.

W oparciu o powyższe uzasadnienie organ I instancji wskazał, że biorąc pod uwagę stan faktyczny i stan prawny, zobowiązanym do zapłaty należnego podatku jest Strona jako posiadacz samoistny. Jak bowiem wskazał organ z zebranego materiału dowodowego wynika, że pomimo nieustannych prób przejęcia przedmiotowej nieruchomości przez kolejnych właścicieli Strona nieprzerwanie zajmowała nieruchomość w W. prowadząc tam działalność gospodarczą. Organ przytoczył art. 336 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. kodeks cywilny (Dz.U.2019.1145 j.t.; dalej: "k.c.") i uznał, że w związku z tym, zgodnie z art. 3 ust. 3 u.p.o.l. jeżeli przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy

w zakresie podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczu samoistnym.

Strona zaskarżyła w. decyzję odwołaniem wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.

Zaskarżonej decyzji Strona zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego

i materialnego, tj.:

- art. 120-123 § 1, art. 124-126, art. 129, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1 i § 2, art. 188 oraz art. 191 w związku z art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.2019.900 j.t. ze zm. dalej: "O.p.") poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w zakresie postulowanym przez stronę we wnioskach z dnia 9.09.2018 r., 5.10.2018 r., 6.11.2018 r.

i 15.11.2018 r.;

- art. 120-123 § 1, art. 124-126, art. 129, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1 i § 2, art. 188 oraz art. 191 w związku z art. 210 § 4 O.p., poprzez przeprowadzenie znacznej części postępowania dowodowego bez wiedzy i udziału strony;

- art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 O.p., poprzez dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego, polegającą

na bezpodstawnym przyjęciu, że strona była posiadaczem samoistnym nieruchomości położonej w W. w latach 2014-2016;

- art. 121 § 1, art. 123 § 1, art. 192 i art. 200 § 1 w związku z art. 210 § 4 O.p., poprzez błędne przyjęcie, że strona miała możliwość i wypowiedziała

się w przedmiocie zebranego materiału dowodowego;

- art. 121, art. 122, art. 123, art. 188 w związku z art. 216 i art. 237 w związku

z art. 210 § 4 w związku z art. 219 O.p. poprzez niewydanie postanowień

o uwzględnieniu bądź odmowie uwzględnienia wniosków dowodowych zgłoszonych przez stronę;

- bezpodstawne zastosowanie art. 3 ust. 1 pkt 2) i ust. 3 u.p.o.l. w związku

z art. 336 k.c.;

- art. 1 a ust. 1 pkt 3) w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) i pkt 2 lit b) u.p.o.l. w związku z Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w D. z dnia 6.11.2013 r.

w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. U. Woj. Zach. z dnia 12.11.2013 r., poz. 3782) oraz w związku z art. 198 O.p., polegające na niezasadnym opodatkowaniu całości gruntów i budynków;

- art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece

(Dz. U. z 2018 r., poz. 1916) w związku z art. 6 ust. 1-5 u.p.o.l., polegające

na pominięciu okoliczności, w myśl której dopiero z dniem wpisania do księgi wieczystej [...], co miało miejsce w dniu 30.01.2017 r., po wydaniu wyroku przez Sąd Rejonowy w M., w sprawie o sygn. akt 1C [...], Spółka miała pewność, że została właścicielem nieruchomości w W..

Zaskarżoną do tutejszego Sądu decyzją z dnia 24 kwietnia 2019 r. nr. j.w. organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu ww. decyzji organ odwoławczy przytoczył stan faktyczny sprawy,

i uznał, że okolicznością przemawiającą za uznaniem Strony za samoistnego posiadacza ww. nieruchomości jest wydane w dniu 21 maja 2014 r. postanowienie Sądu Rejonowego w M. Wydział I Cywilny, IC [...] w przedmiocie wniosku

o udzielenie zabezpieczenia, w którym udzielono Stronie zabezpieczenia roszczeń poprzez ustanowienie zakazu wchodzenia na teren nieruchomości, podejmowania działań zmierzających do naruszenia spokojnego posiadania przez Stronę przedmiotowej nieruchomości, przejęcia faktycznego władztwa nad nieruchomością

do czasu prawomocnego zakończenia postępowania.

Mając na uwadze powyższe stwierdzenie organ odwoławczy uznał, że uprawnionym jest uznanie, że organ I instancji zgromadził w sprawie materiał dowodowy w postaci dokumentów oraz zeznań świadków, który należy uznać za wyczerpujący

i wystarczający do ustalenia stanu faktycznego dotyczącego 2016 r. Na tej podstawie możliwe było ustalenie, że w tym okresie, w posiadaniu przedmiotowej nieruchomości była Strona.

W dalszej kolejności organ II instancji przytoczył art. 3 ust. 3 u.p.o.l. i art. 336 k.c.

i powołał wyrok NSA z dnia 1 czerwca 2012 r., II FSK 2255/10 i z dnia 17 listopada 1993 r. , SA/Gd 758/93.

W podsumowaniu ww. organ wskazał, że w toku postępowania ustalono, że Stronie przysługiwał status posiadacza samoistnego ww. nieruchomości, dlatego też to Strona, a nie właściciel, który nie miał możliwości władać swoją nieruchomością, winna być uznana za podatnika podatku od nieruchomości.

Strona zaskarżyła decyzję organu odwoławczego skargą wniesioną do tutejszego Sądu, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zobowiązanie organu odwoławczego do wydania w zakreślonym terminie decyzji uwzględniającej stanowisko Strony oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji Strona zarzuciła:

1. Naruszenie przepisów postępowania: art. art. 120-124,180, 187, 188,190, 191, 198 w zw. z art. 235 O.p. poprzez:

a) brak wszechstronnego rozważenia całości zebranego materiału dowodowego

i oparcia istotnych ustaleń tylko na wybranych dowodach, przy jednoczesnym bezpodstawnym pominięciu/nierozpoznaniu zarzutów podniesionych

w odwołaniu od decyzji a dotyczących m.in.:

- nierozpoznania i pominięcia, przez organ I instancji, wniosków dowodowych zgłoszonych przez stronę w toku postępowania, o czym jest mowa w pkt 1 lit. a) odwołania od decyzji;

- przeprowadzenia przez organ I instancji postępowania dowodowego w sposób sprzeczny z obowiązującymi przepisami [pkt 1 lit. b) odwołania od decyzji];

- co w konsekwencji doprowadziło do dokonania dowolnych ustaleń w zakresie przyjętego stanu faktycznego;

b) dokonanie błędnej oceny materiału dowodowego, w tym oparcie rozstrzygnięcia z powołaniem się na postanowienie Sądu Rejonowego w M. z dnia

21 maja 2014 r., I C [...] udzielające zabezpieczenia Skarżącej w zakresie zakazu naruszania posiadanej przez nią nieruchomości na czas trwania postępowania sądowego, bez dołączenia do akt postępowania podatkowego, wnioskowanych - przez stronę - akt sprawy sądowej (I C [...]), zawierających istotne dowody na korzyść Skarżącej i ukazujące cały kontekst/etiotogię jego wydania, przy jednoczesnym pominięciu faktu, że po wydaniu ww. postanowienia ww. Sąd w dniu 20 listopada 2014 r. wydał wyrok oddalający powództwo Skarżącej oraz przy pominięciu tego, że w sprawie I C [...] Sąd Rejonowy

w M. wydał już kilka lat wcześniej wyrok nakazujący Skarżącej wydanie posiadanej nieruchomości w W. małżonkom O. (wyrok ten zmieniony został dopiero wyrokiem SO w S. z dnia 09 marca 2017 r.,

II Ca [...]), co doprowadziło do przyjęcia, że Skarżąca uznana została

za posiadacza samoistnego nieruchomości w W. i zobowiązana

do zapłaty podatku od tej nieruchomości (art. 3 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.), podczas

gdy fakty dotyczące posiadania nieruchomości przez Skarżącą wskazywały,

że posiadanie tej nieruchomości w latach objętych licznymi postępowaniami sądowymi oraz skarżonymi obecnie postępowaniami podatkowymi (za lata 2014-2016) było posiadaniem zależnym;

c) nierozpoznanie zarzutu zawartego w pkt 2 lit b) odwołania a dotyczącego naruszenia przez organ I instancji art. 1 a ust. 1 pkt 3) w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) i pkt 2 lit b) u.p.o.l. w zw. z Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej

w D. z dnia 6 listopada 2013 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Zach. z dnia 12.11.2013 r., poz. 3782) oraz w zw. z art. 198 O.p., poprzez niezasadne opodatkowanie całości gruntów

i budynków, stanowiących obecnie własność Skarżącej, w sytuacji gdy w latach 2014-2016 objętych postępowaniami podatkowymi nie dysponowała ona całością posiadanej obecnie nieruchomości;

- co w przekonaniu Skarżącej miało istotny wpływ na rozpoznanie odwołania.

2. Naruszenie prawa materialnego:

a) art. 3 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 336 i art 140 k.c. poprzez niewłaściwą wykładnię pojęcia "posiadanie samoistne" i w konsekwencji bezpodstawne uznanie za posiadacza samoistnego Skarżącej, co skutkowało określeniem

jej podatku od nieruchomości za ww. rok.

W uzasadnieniu zarzutów skargi Skarżąca wskazała, że organy podatkowe

nie ustaliły pełnego stanu faktycznego sprawy, bowiem nie zdecydowały

się przeprowadzenie postępowania dowodowego w postulowanym przez Stronę kształcie. Skarżąca oświadczyła bowiem, że w trakcie zmian właścicieli

ww. nieruchomości, jej pracownicy byli wielokrotnie "zastraszani" przez kolejnych właścicieli, a prowadzenie działalności gospodarczej znacząco utrudniane (choćby poprzez wynajmowanie części hal i zamykanie ich na kłódkę). Skarżąca wskazała nadto, iż sama nigdy nie miała przekonania, że jest samoistnym posiadaczem przedmiotowej nieruchomości, bowiem możliwość korzystania z nieruchomości zapewniło jej jedynie udzielone postanowienie o zabezpieczeniu powództwa przez Sąd Rejonowy w M..

Strona wskazała nadto, że przytoczone przez organy orzecznictwo

czy piśmiennictwo także nie ma przełożenia na rozpoznawaną sprawę, bowiem Skarżąca nie spełniała przesłanek posiadacza samoistnego, takich jak możliwość realnego wykonywania określonych czynności wobec nieruchomości, władając rzeczą dla siebie a nie za kogoś innego, bez potrzeby liczenia się z uprawnieniami właścicielskimi innej osoby, bez ingerencji osób trzecich i niezależnie od woli innych osób. Nie miała również możliwość pobierania pożytków z ww. nieruchomości

czy też przekształcenia jej.

Strona wskazała, że pełne ustalenie stanu faktycznego w rozpoznawanej sprawie nie będzie możliwe bez analizy dokumentów zgromadzonych w aktach sądowych,

z których przeprowadzenie dowodu było przez Stronę wnioskowane już na etapie odwołania od decyzji organu I instancji.

Reasumując Skarżąca wskazała, że w ramach postępowań prowadzonych

za lata 2014-2016, został złożony wniosek dowodowy z dnia 06 listopada 2018 r. wraz

z załącznikami, w którym wskazano na początki "nękania/wywierania presji"

na Skarżącą przez kolejnych właścicieli, zmierzających do zmuszenia Skarżącej

do opuszczenia zajmowanej części nieruchomości w W. już w 2010 roku. Skarżąca przez 7 lat prowadziła postępowania sądowe (inicjowane zarówno przez byłych właścicieli, jak i przez Skarżącą) nie wiedząc w jaki sposób się zakończą, ponosząc ogromne koszty z tym związane. A gdy w 2017 r. zostało ujawnione jej prawo własności w KW, organ podatkowy prowadził przeciwko niej postępowania podatkowe za lata 2013-2016. Jak wskazała dalej Skarżąca organ odwoławczy w ogóle

się do ww. zarzutów nie odniósł, co czyni zasadnym m.in. zarzut, że nie rozpoznał istoty sprawy.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Na rozprawie w dniu 14 listopada 2019 r. Sąd, na podstawie art. 111 § 2 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2019.2325; dalej: "P.p.s.a.") postanowił połączyć do wspólnego rozpoznania

i odrębnego rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt I SA/SZ 501/19, I SA/Sz 502/19

i I SA/Sz 503/19.

Ponadto na pytanie Przewodniczącej, pełnomocnik Skarżącej oświadczył,

że dokumenty załączone do skargi zostały przedłożone do wniosku o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy

nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na podstawie art. 135 P.p.s.a., Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych

lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Skarga okazał się zasadna.

Spór w rozpoznawanej sprawie sprowadzał się w istocie do ustalenia,

czy Organy podatkowe zasadnie uznały Skarżącą za posiadacza samoistnego

– w odniesieniu do 2016 r. – nieruchomości zabudowanej położonej we wsi W., objętej działkami [...] o powierzchni 0,4735 ha i [...] o powierzchni 1,5401 ha,

co skutkowało określeniem Skarżącej wysokości zobowiązania w podatku

od nieruchomości na 2016 r. w kwocie [...]zł, na podstawie art. 3 ust. 3 u.p.o.l. Spór dotyczy również prawidłowości ustalenia przez organy podatkowe stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy a także rzeczywistego jej rozpoznania przez organy podatkowe.

Sąd zauważa, że Skarżąca podniosła zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego i materialnego. Gdy w skardze zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, w pierwszej kolejności – co do zasady - rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania ponieważ dopiero

po przesądzeniu, że zaskarżona decyzja poddaje się kontroli sądowoadministracyjnej,

a następnie, że stan faktyczny przyjęty przez organy w wydanych decyzjach jest prawidłowy i ustalony został w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania albo nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowane przez te organy przepisy prawa materialnego.

W pierwszej kolejności odnieść się należy zatem do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przez organy podatkowe przepisów postępowania. Taka kolejność rozpoznania przedmiotowej sprawy jest tym bardziej zasadna, że zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego stanowią w istocie konsekwencję zarzutów w zakresie naruszenie przepisów postępowania.

W pierwszej kolejności Sąd podkreśla zatem, że organy podatkowe zobowiązane są do działania na podstawie przepisów postępowania i zasad w nich ustanowionych. Organy winny działać m.in. z poszanowaniem wyrażonej w art. 122 O.p. zasady prawdy obiektywnej. Oznacza to, że obowiązkiem organu podatkowego jest ustalenie stanu faktycznego zgodnie ze stanem rzeczywistym. Zasada prawdy obiektywnej została skonkretyzowana w art. 187 § 1 O.p., który nakłada na organ podatkowy obowiązek zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Tym samym organ prowadzący postępowanie obowiązany jest zebrać materiał dowodowy dotyczący wszystkich okoliczności, z którymi na gruncie obowiązujących przepisów wiążą się skutki prawne. Obowiązek zebrania całego materiału dowodowego

ma kluczowe znaczenie dla stosowania przepisów prawa podatkowego materialnego. Podstawą prawidłowego zastosowania prawa materialnego jest bowiem wcześniejsze, prawidłowe i dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych w sprawie okoliczności faktycznych odpowiadających prawdzie, czyli zgodnych z rzeczywistym stanem rzeczy.

Sąd podkreśla, że przez wyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego należy rozumieć z kolei ustosunkowanie się przez organ podatkowy

do każdego z dowodów i dokonanie ich oceny we wzajemnym ze sobą powiązaniu. Obowiązkiem organu jest nie tylko wskazanie, na podstawie jakich dowodów ustalono stan faktyczny sprawy, ale także odniesienie się do dowodów, którym odmówiono wiarygodności, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji zgodnie

z art. 210 § 1 pkt 6 O.p. Obowiązek ten przekłada się na zasadę przekonywania strony adresata decyzji do podjętego rozstrzygnięcia w celu zapewnienia dobrowolnego

jej wykonania (art. 124 O.p.).

W myśl zaś art. 210 § 1 pkt 6 oraz § 4 O.p. decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne (§ 1 pkt 6), zaś uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera

w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji

z przytoczeniem przepisów prawa (§ 4). Rzeczą organu odwoławczego jest nie tylko przeprowadzenie postępowania w sprawie, ale także ustosunkowanie się do stanowiska strony tego postępowania. Przytoczenie przepisów prawa to również wskazanie

ich treści i relacji do uprzednio prawidłowo ustalonego i przeanalizowanego przez organ stanu faktycznego sprawy. Proces rozumowania organu, wnioski dotyczące oceny dowodów oraz argumenty przemawiające za przyjęciem określonej opinii, winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji (art. 210 § 4 O.p.), tak by adresat,

a nadto sąd dokonujący kontroli legalności aktu, miał możliwość zapoznania

się nie tylko ze stwierdzeniem organu, ale również z analizą, jaką organ przeprowadził

w stosunku do każdego z dowodów i przyczyn, dla których niektóre dowody zostały uznane za wiarygodne, a innym odmówiono wiarygodności.

Organ podatkowy może odstąpić od uzasadnienia jedynie, gdy decyzja uwzględnia w całości żądanie strony (art. 210 § 5 O.p.).

Wskazać dodatkowo należy na kolejną z zasad postępowania podatkowego,

tj. wyrażoną w art. 127 O.p., zasadę dwuinstancyjności postępowania, zgodnie z którą organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu pierwszej instancji. Organ II instancji rozpoznaje zatem sprawę, a nie odwołanie (tak wyrok NSA z dnia 1 października 2009 r.,

II FSK 658/08). Jednakże rzeczą organu odwoławczego jest nie tylko przeprowadzenie postępowania w sprawie, ale także ustosunkowanie się do stanowiska strony tego postępowania. Sąd podkreśla jednak, że w myśl zasady dwuinstancyjności, organ odwoławczy może rozpoznać tylko sprawę, która była już wcześniej rozstrzygnięta decyzją organu pierwszej instancji. To z kolei oznacza, że organ odwoławczy, kierując się ww. zasadami dokonuje oceny materiału dowodowego zebranego w postępowaniu przez organ pierwszej instancji i obowiązany jest do rozpoznania sprawy co do istoty wówczas, gdy na etapie postępowania przed organem I instancji doszło do niezbędnych ustaleń dotyczących stanu faktycznego, a ewentualne braki materiału dowodowego mogą zostać uzupełnione w trybie art. 229 O.p.

Realizacja powyższych zasad postępowania przez organy podatkowe wpływa

na ocenę przestrzegania przez organy kolejnej z zasad, tj. wyrażonej w art. 121 O.p. zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie

do organów podatkowych. Zasada ta jest nie tylko postulatem ustawodawcy wobec organów, ale także przesłanką oceny ich działania, w wyniku której może dojść

do uchylenia decyzji administracyjnej, nawet jeśli w toku postępowania nie naruszono innych jej przepisów. Postępowanie budzące zaufanie to postępowanie staranne

i merytorycznie poprawne, gdzie traktuje się równo interesy strony i organów,

nie zmienia się ocen tych interesów, a materialnoprawnych wątpliwości nie rozstrzyga się na niekorzyść strony.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd wskazuje, że w jego ocenie, w rozpoznawanej sprawie organy nie sprostały powyższym wymogom.

Jak bowiem wynika z akt sprawy, ani decyzja organu I instancji, ani organu

II instancji nie spełnia ww. przesłanek, albowiem organy nie sporządziły de facto jej uzasadnienia, naruszając tym samym nie tylko ww. art. 210 § 4 O.p. lecz również przepisy art. 120, 121 § 1 i 124 O.p. W uzasadnieniu decyzji brak jest podstawowych elementów umożliwiających Stronie zapoznanie się z przesłankami rozstrzygnięcia

a tym samym podjęcie z nim realnej polemiki. Sąd wskazuje bowiem, że decyzja

ta nie zawiera wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności.

Sąd zauważa bowiem, że istotą rozpoznawanej sprawy było ustalenie,

czy Skarżącą spełnia przesłanki art. 3 ust. 3 u.p.o.l., tj. czy w 2015 r. posiadała status posiadacza samoistnego w odniesieniu do przedmiotu opodatkowania.

W odniesieniu do powyższego organ I instancji ustalił, że Skarżąca na podstawie ww. umowy najmu zawartej dnia 1 kwietnia 2003 r. z ówczesnym jej właścicielem,

tj. M. K. weszła w posiadanie ww. nieruchomości oraz, że w umowie

tej zastrzeżone zostało na rzecz Skarżącej prawo pierwokupu. Z zawartych w aktach sprawy dokumentów wynika, że w okresie od 2010 r. toczyły się spory dotyczące prawa własności ww. nieruchomości, które zostały ostatecznie zakończone wyrokiem z dnia 25 listopada 2016 r. Sądu Rejonowego w M. I Wydział Cywilny. Powyższym wyrokiem Sąd ten orzekł o uzgodnieniu treści księgi wieczystej nr [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy w M. dla ww. nieruchomości, z rzeczywistym stanem prawnym w ten sposób, że w dziale II ww. księgi wieczystej w miejsce wpisu H. I. Sp. z o.o. w W. wpisano jako właściciela Skarżąca spółkę. Ponadto dnia 12 maja 2017 r. w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostę Powiatowego w M. jako właściciela ww. nieruchomości wpisano Skarżącą w miejsce H. I. Sp. z o.o.

Ponadto, jak wynika z akt sprawy, w toku postępowań sądowych związanych

z uznaniem Skarżącej jako właściciela ww. nieruchomości, Skarżąca została pozbawiona posiadania części ww. nieruchomości, albowiem jak wynika z zeznań Z. T. (protokół przesłuchania świadka z dnia 4 października

2018 r.) przed 2017 r. zajmował on część ww. nieruchomości w postaci hali

o pow. ok. 200 m. Przy czym w toku postępowania przed organami Skarżąca powoływała tę okoliczność, tj. brak posiadania całości przedmiotu opodatkowania, wskazując jednocześnie, że udostępnienie ww. części nieruchomości dokonane zostało nie przez Skarżącą lecz przez ówczesnych jej właścicieli.

Ponadto jak wynika z akt sprawy, co również podnosiła Skarżąca w toku postępowania podatkowego, w czasie ww. sporów właścicielskich, prawa Skarżącej

w zakresie ww. nieruchomości jak i faktyczne nią dysponowanie, zostały drastycznie ograniczone z uwagi na zdecydowane działania ówczesnych jej właścicieli. Skarżąca wskazywała w tym zakresie nie tylko m.in. na oddanie części nieruchomości

w posiadanie Z. T. lecz również uniemożliwianie Skarżącej swobodnego dostępu i korzystania z całości nieruchomości. Jak bowiem wskazała Skarżąca w tym okresie pozbawiona została dostępu do części znajdujących

się na ww. nieruchomości zabudowań (zamykanie części hal na kłódkę) jak i prawa

do faktycznego i prawnego rozporządzania ww. nieruchomością.

Skarżąca wskazywała również na zmienność rozstrzygnięć, które zapadały

w toku ww. sporów, co do prawa własności ww. nieruchomości i brak w związku z tym pewności, co do statusu prawnego Skarżącej w tym okresie w odniesieniu

do przedmiotu opodatkowania. Skarżąca wskazała, że orzeczenia sądowe, które zapadały w toku ww. sporów właścicielskich nie od razu były dla Skarżącej korzystne. Jak bowiem wskazywała Skarżąca, po wydaniu powołanego przez organy postanowienia o zabezpieczeniu, ten sam Sąd w dniu 20 listopada 2014 r. wydał wyrok oddalający powództwo Skarżącej zaś w sprawie I C [...] Sąd Rejonowy w M. wydał kilka lat wcześniej wyrok nakazujący Skarżącej wydanie przedmiotu opodatkowania małżonkom O. - wyrok ten zmieniony został dopiero wyrokiem SO w S. z dnia 9 marca 2017 r., II Ca [...].

Jednocześnie Skarżąca nie negowała faktu, że użytkowała część

ww. nieruchomości w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, jednakże wskazywała, że możliwość korzystania z nieruchomości zapewniło jej jedynie udzielone postanowienie o zabezpieczeniu powództwa przez Sąd Rejonowy w M.. Jednakże z uwagi na powyższe, jak wskazywała Skarżąca, nie można jej przypisać statusu posiadacza samoistnego w rozumieniu art. 3 ust. 3 u.p.o.l. w zw. z art. 336 k.c. w odniesieniu do przedmiotu opodatkowania w 2016 r.

Powyższe twierdzenia Skarżącej znajdują odzwierciedlenie w aktach sprawy.

I tak m.in. wezwaniem z dnia 28 lutego 2014 r. H. I. Sp. z o.o. wezwała Skarżącą do wydania ww. nieruchomości wskazując, że Skarżąca zajmuje

ww. nieruchomość bezprawnie, nie posiada bowiem w tym zakresie żadnego tytułu prawnego, narażając tym samym H. I. Sp. z o.o. na szkodę. Kolejnym wezwaniem z dnia 12 marca 2014 r. H. I. Sp. z o.o., wskazując, że jest właścicielem przedmiotu opodatkowania, Skarżącej zaś nie przysługuje żaden tytuł prawny do ww. nieruchomości, ponowiła wezwanie do wydania przez Skarżącą

ww. nieruchomości a ponadto wezwała Skarżącą do zapłaty kwoty [...]zł

z tytułu bezumownego korzystania z ww. nieruchomości za okres 19 listopada 2010 r. do 26 kwietnia 2012 r. Tytułem bieżących opłat wskazano kwotę [...]zł za każdy dzień bezprawnego korzystania przez Skarżąca z przedmiotu opodatkowania. W aktach sprawy znajdują się także inne wezwania Skarżącej do zapłaty za bezumowne korzystanie z ww. nieruchomości i do wydania ww. nieruchomości, tj. dwa wezwania

z dnia 6 marca 2014 r.

Potwierdzenie stanowiska Skarżącej w powyższym zakresie stanowi również, wydane w dniu 21 maja 2014 r. postanowienie Sądu Rejonowego w M. Wydział I Cywilny, IC [...] w przedmiocie wniosku o udzielenie zabezpieczenia, w którym udzielono Skarżącej zabezpieczenia roszczeń poprzez ustanowienie zakazu wchodzenia na teren ww. nieruchomości, podejmowania działań zmierzających

do naruszenia spokojnego posiadania przez Stronę przedmiotowej nieruchomości, przejęcia faktycznego władztwa nad nieruchomością do czasu prawomocnego zakończenia postępowania. Wbrew jednak temu, co stwierdził organ odwoławczy

w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, treść przedmiotowego postanowienia

nie wskazuje, że Skarżąca w spornym okresie posiadała status samoistnego posiadacza przedmiotu opodatkowania, w rozumieniu art. 3 ust. 3 u.p.o.l., a jedynie

że posiadała ww. nieruchomość – czemu Skarżąca, co do zasady, nie zaprzecza wskazując jednak na ograniczenia w tym zakresie i fakt braku możliwości posiadania nieruchomości w całości.

Sąd zauważa również, że w istocie organ I instancji zebrał w rozpoznawanej sprawie materiał dowodowy w znacznym zakresie. Z akt postępowania wynika bowiem, że przeprowadzono zarówno dowody z zeznań świadków jak i zgromadzono dokumenty dotyczące sporów właścicielskich w odniesieniu do przedmiotu opodatkowania, choć nie w takim zakresie o jaki wnioskował Skarżąca.

Jednakże, w ocenie Sądu, ani organ I instancji ani organ II instancji, w istocie

nie przeprowadziły w rozpoznawanej sprawie, oceny zgromadzonych w niej dowodów. W uzasadnieniu decyzji tych organów brak jest bowiem de facto jakiegokolwiek ustosunkowania się do zgromadzonych w aktach sprawy dowodów. Organ I instancji

co prawda wylicza dowody zgromadzone w toku postępowania jak i wskazuje, których wniosków dowodowych Skarżącej nie uwzględnił jednakże w uzasadnieniu decyzji brak jest ustosunkowania się przez organ do każdego z dowodów i dokonanie ich oceny

we wzajemnym ze sobą powiązaniu. Obowiązkiem organu, w myśl ww. art. 187 § 1 O.p. jest bowiem nie tylko wskazanie, na podstawie jakich dowodów ustalono stan faktyczny sprawy, ale także odniesienie się do dowodów, którym odmówiono wiarygodności,

co powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji zgodnie z art. 210 § 1 pkt 6 O.p. Obowiązek ten przekłada się bowiem na ww. zasadę przekonywania strony jako adresata decyzji do podjętego rozstrzygnięcia w celu zapewnienia dobrowolnego

jej wykonania (art. 124 O.p.).

Ponadto odnosząc się do nieuwzględnionych wniosków dowodowych Skarżącej organ I instancji wskazał jedynie ogólnie, że stan faktyczny sprawy został ustalony

na podstawie wymieniony dowodów a wnioski dowodowe Skarżącej nie miały znaczenia dla jego ustalenia. Biorąc jednak po uwagę fakt, że organ ten w ogóle

nie rozpatrzył zgromadzonych dowodów a jedynie je wyliczył w uzasadnieniu wydanej decyzji, nie sposób uznać, że w ww. uzasadnienie jest wystarczające do uznania,

że oddalenie wniosków dowodowych Skarżącej było w rozpoznawanej sprawie zasadne zaś dowody te nie miały znaczenia dla ustalenia stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy.

Powyższe, w ocenie Sądu wskazuje na brak rozpatrzenia przez organ I instancji materiału dowodowego zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie, a zatem

i na rzekome w istocie jej rozpoznanie. Tym samym, Skarżąca pozbawiona została

nie tylko prawa do rozpoznania sprawy przez organ I instancji ale i pozbawiona została możliwości jakiejkolwiek polemiki z wydanym rozstrzygnięciem.

Brak rozpoznania materiału dowodowego jest w rozpoznawanej sprawie o tyle rażący, że jak wynika z akt sprawy i wykazanych przez Sąd ww. okoliczności, status Skarżącej jako posiadacza samoistnego w odniesieniu do przedmiotu opodatkowania

w 2016 r. nie jest oczywisty i jednoznaczny. Przeciwnie stan faktyczny w tym zakresie jest wielowymiarowy. Tym bardziej organ podatkowy obciążając Skarżącą daniną publiczną winien wyjaśnić przesłanki, które doprowadziły do uznania, że w sprawie znajduje zastosowanie art. 3 ust. 3 u.p.o.l.

Powyższe przesądza również, o naruszeniu art. 210 § 1 pkt 6 oraz § 4 O.p., uzasadnienie faktyczne decyzji nie zawiera w szczególności oceny dowodów, którym organ dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Brak jest wskazania proces rozumowania organu, wniosków dotyczących oceny dowodów oraz argumentów przemawiających za przyjęciem, że w rozpoznawanej sprawie Skarżąca winna zostać uznana za posiadacza samoistnego przedmiotu opodatkowania w 2016 r.

Odnosząc się natomiast do prawidłowości prowadzenia postępowania przez organ II instancji również w tym zakresie, w ocenie Sądu, doszło do naruszenia

ww. zasad postępowania, nalogiczne bowiem do powyższych nieprawidłowości, Sąd stwierdził również w odniesieniu do decyzji organu odwoławczego. Podobnie

i zaskarżona decyzja oprócz de facto przedstawienia w uzasadnieniu stanu faktycznego sprawy, przytoczenia przepisów prawa materialnego i rozważań w zakresie

ich wykładni, nie zawiera ww. elementów. Również organ odwoławczy, pomimo obowiązku ponownego rozpoznania sprawy, od tego obowiązku w istocie się uchylił.

W ocenie Sądu, wobec ww. niejednoznacznych okoliczności rozpoznawanej sprawy, nie sposób bowiem uznać, że powołanie się przez organ odwoławczy

na ww. postanowienie o udzielonym Skarżącej zabezpieczeniu z dnia 21 maja 2014 r. jest w sprawie wystarczające, skoro treść tego postanowienia wskazuje jedynie na fakt posiadania przez Skarżącą przedmiotu opodatkowania nie zaś o charakterze tego posiadania, na co zasadnie wskazała Skarżąca.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy, nie dokonując oceny zgromadzonych w sprawie dowodów, i to wobec okoliczności braku takiej oceny

w decyzji organu I instancji, uznał jednak, że uprawnione jest uznanie, że Skarżąca

w 2016 r. spełniała przesłanki art. 3 ust. 3 u.p.o.l. w odniesieniu do przedmiotu opodatkowania. Wskazuje to na brak rozpatrzenia przez organ II instancji materiału dowodowego zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie, a zatem i na rzekome

w istocie jej rozpoznanie. Tym samym, podobnie jak w odniesieniu do decyzji organu

I instancji, po raz kolejny Skarżąca pozbawiona została nie tylko prawa do rozpoznania sprawy przez organ podatkowy ale i pozbawiona została możliwości jakiejkolwiek polemiki z wydanym rozstrzygnięciem.

Sąd podkreśla ponadto, że w myśl zasady dwuinstancyjności, organ odwoławczy może rozpoznać tylko sprawę, która była już wcześniej rozstrzygnięta decyzją organu

I instancji. To z kolei oznacza, że organ odwoławczy, kierując się ww. zasadami dokonuje oceny materiału dowodowego zebranego w postępowaniu przez organ pierwszej instancji i obowiązany jest do rozpoznania sprawy co do istoty wówczas, gdy na etapie postępowania przed organem I instancji doszło do niezbędnych ustaleń dotyczących stanu faktycznego, a ewentualne braki materiału dowodowego mogą zostać uzupełnione w trybie art. 229 O.p.

Sąd zauważa jednakże, że organ odwoławczy rozpoznając sprawę nie prowadził własnego postępowania dowodowego. Powyższe oznacza zatem, że organ odwoławczy przyjął w tym zakresie ustalenia dokonane przez organ I instancji. Jednakże, jak wskazano powyżej, nie jest również wiadomym jaka jest ocena przez organ I instancji zgromadzonych w sprawie dowodów, tj. na jakich dowodach i dlaczego organ ten oparł rozstrzygnięcie w sprawie a jakim odmówił wiarygodności i z jakich przyczyn.

Tym samym organ odwoławczy ograniczył prawo Skarżącej do obrony jej praw

w prowadzonym postępowaniu, tym bardziej wobec faktu, że z rozstrzygnięcia organu

I instancji Skarżąca nie mogła powziąć wiadomości, co do oceny zgormadzonego

w sprawie materiału dowodowego a tym samym i przesłanek wydanego rozstrzygnięcia.

Powyższe, w ocenie Sądu, przesądza o tym, że jakakolwiek kontrola ww. decyzji zarówno przez Skarżącego jak i Sąd może być jedynie iluzoryczna. Powyższe wywołuje również uzasadnione wątpliwości, co do rzeczywistego rozpoznania sprawy przez organy.

Powyższe, w ocenie sądu, przesądza o naruszeniu przez organy podatkowe

ww. zasad postępowania określonych w art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124,

art. 127, art. 187 § 1 O.p. a także w art. 210 § 1 pkt 6) i § 4 O.p.

Organy podatkowe, rozpoznając sprawę ponownie, zobowiązane są uwzględnić powyższe wskazania Sądu. Wydanie przez organ podatkowy decyzji wiąże

się z zebraniem materiału dowodowego a następnie jego oceną, która następuje

w uzasadnieniu decyzji. Ponadto decyzja musi spełniać przesłanki wymienione

w art. 210 O.p. a dowody stanowiące podstawę rozstrzygnięcia powinny znajdować

się w aktach sprawy podatkowej. W toku postępowania organy podatkowe odniosą

się do twierdzeń Skarżącej i zgromadzonych w sprawie dowodów również w zakresie braku posiadania całości ww. nieruchomości przez Skarżącą na skutek działań osób trzecich, mając na uwadze m.in. fakt, że z zeznań świadka Z. T. wynika, że przed 2017 r. użytkował on część przedmiotu opodatkowania. Ponadto odmawiając przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez Skarżącą organy wydadzą w tym zakresie stosowne rozstrzygnięcie, w uzasadnieniu którego wskażą indywidualne podstawy, stanowiące jego uzasadnienie faktyczne i prawne. W razie natomiast ujawnienia się, w trakcie oceny zgromadzonych dotychczas przez organy dowodów, konieczności przeprowadzenia postępowania dowodowego w dodatkowym zakresie organy podejmą konieczne czynności.

Wobec uchylenia zaskarżonej decyzji z przyczyn formalnych, przedwczesne

jest wypowiadanie się przez Sąd co do zarzutów skargi w pozostałym zakresie.

Z uwagi na wyżej opisane nieprawidłowości, których wystąpienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 135 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a w związku

z art. 205 § 2, art. 209 P.p.s.a. zasądzając od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz Skarżącej kwotę [...]zł.