Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 985/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2014-02-12 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Wyłączenie sędziego
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odrzucono wniosek
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6 w zw. z art. 64 par. 3.
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia NSA Witold Falczyński Sędzia WSA Jacek Czaja po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2014 r. w sprawie ze skargi Z. B. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia – w zakresie wniosku o wyłączenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie i przekazania sprawy do rozpoznania innemu sądowi administracyjnemu p o s t a n a w i a odrzucić wniosek.


UZASADNIENIE

Z. B. (zwana dalej "skarżącą") w piśmie z dnia 12 listopada 2013 r. skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniosła o przekazanie akt sprawy celem jej rozpoznania do innego, wyznaczonego w sprawie sądu administracyjnego. Skarżąca wyjaśniła, że decyzję o zmianie sądu podjęła po emisji programu telewizyjnego, w którym skrytykowano działalność organów administracji w województwie [...], a w szczególności działalność inspektora nadzoru budowlanego oraz poinformowano o możliwości ubiegania się o zmianę sądu rozpoznającego sprawę.

Naczelny Sąd Administracyjny po przekazaniu mu wniosku, zwrócił go wraz z aktami sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie zalecając Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie wyjaśnienie, czy wniosek z dnia 12 listopada 2013 r. stanowi wniosek o wyłączenie sędziów WSA w Lublinie, a jeżeli tak, to do wskazania imion i nazwisk sędziów, których wyłączenia skarżąca się domaga oraz do wskazania przyczyn ich wyłączenia. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wniosek o wyłączenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie i przekazanie sprawy do innego wojewódzkiego sądu administracyjnego jest niedopuszczalny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie pismem z dnia 24 stycznia 2014 r. wezwał skarżącą do wyjaśnienia, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, czy wniosek z dnia 12 listopada 2013 r. stanowi wniosek o wyłączenie sędziów WSA w Lublinie, a jeżeli tak, to do wskazania imion i nazwisk sędziów, których wyłączenia skarżąca się domaga oraz do wskazania przyczyn ich wyłączenia, albowiem wniosek o wyłączenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie i przekazanie sprawy do innego wojewódzkiego sądu administracyjnego jest niedopuszczalny.

W odpowiedzi na wezwanie skarżąca w piśmie z dnia 4 lutego 2014 r. zażądała wskazania przepisu prawa, którego unormowanie zabraniałoby przekazania sprawy do rozpoznania innemu wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu. Skarżąca zażądała, aby jej sprawę potraktować jako przypadek szczególny. Oświadczyła również, że nie ufa organom administracji działającym na terenie Województwa [...] , gdyż z powodu błędów w ich działaniu doznała od nich wielu krzywd. Dążąc do wyjaśnienia przyczyn tych błędów skarżąca naraziła osoby trzecie na nieprzyjemności. Chcąc uniknąć takich sytuacji wnosi o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu. Ponadto działania urzędników organów administracji Województwa [...] mają na celu uniemożliwienie skarżącej udokumentowania popełnionych przez nich błędów. Z tych powodów oraz ze względu na pogarszający się stan zdrowia zażądała potraktowania jej sprawy jako przypadku szczególnego i przekazania do rozpoznania innemu wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Wniosek Z. B. z dnia 12 listopada 2013 r. jako niedopuszczalny podlega odrzuceniu. Ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwana dalej "p.p.s.a.") znana jest instytucja wyłączenia sędziego, która unormowana jest w jej dziale 1, rozdziale 5. Nieznana jest zaś instytucja wyłączenia wojewódzkiego sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 18 § 1 p.p.s.a. sędzia jest wyłączony z mocy samej ustawy w sprawach:

1) w których jest stroną lub pozostaje z jedną z nich w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy oddziałuje na jego prawa lub obowiązki;

2) swojego małżonka, krewnych lub powinowatych w linii prostej, krewnych bocznych do czwartego stopnia i powinowatych bocznych do drugiego stopnia;

3) osób związanych z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli;

4) w których był lub jest jeszcze pełnomocnikiem jednej ze stron;

5) w których świadczył usługi prawne na rzecz jednej ze stron lub jakiekolwiek inne usługi związane ze sprawą;

6) w których brał udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia, jak też w sprawach o ważność aktu prawnego z jego udziałem sporządzonego lub przez niego rozpoznanego oraz w sprawach, w których występował jako prokurator;

6a) dotyczących skargi na decyzję albo postanowienie, jeżeli w prowadzonym wcześniej postępowaniu w sprawie brał udział w wydaniu wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie;

7) w których brał udział w rozstrzyganiu sprawy w organach administracji publicznej. Ponadto, w myśl § 3 cytowanego przepisu, sędzia, który brał udział w wydaniu orzeczenia objętego skargą o wznowienie postępowania, nie może orzekać co do tej skargi. Poza powyższymi przypadkami, stosownie do art. 19 p.p.s.a., na żądanie sędziego lub na wniosek strony sąd wyłączy sędziego, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. W przypadku wyłączenia od orzekania na podstawie art. 18 § 1 i 3 p.p.s.a. oraz art. 19 p.p.s.a. wszystkich sędziów wojewódzkiego sądu administracyjnego właściwego do rozpoznania sprawy, sprawa przekazywana jest do rozpoznania innemu wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu (por. postanowienie NSA z dnia 21 lutego 2012 r., sygn. akt II GW 2/12 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Jak bowiem stanowi art. 14a p.p.s.a. jeżeli wojewódzki sąd administracyjny nie może z powodu przeszkody rozpoznać sprawy lub podjąć innej czynności, Naczelny Sąd Administracyjny wyznaczy na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów, inny wojewódzki sąd administracyjny. Taką przeszkodą jest właśnie wyłączenie od orzekania wszystkich sędziów wojewódzkiego sądu administracyjnego właściwego do rozpoznania sprawy (A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydanie 4, Warszawa 2011, s. 76). Zatem aby wyłączyć od orzekania wojewódzki sąd administracyjny w pierwszej kolejności wyłączeni muszą być od orzekania w konkretnej sprawie wszyscy sędziowie tego sądu, bądź też zajść musi inna przyczyna, jak klęska żywiołowa, uniemożliwiająca rozpoznanie sprawy przez sąd. Sprawy sądowoadministracyjne rozpoznawane są przez wojewódzkie sądy administracyjne zgodnie z ich właściwością. Jeżeli wojewódzki sąd administracyjny uzna się za niewłaściwy do rozpoznania sprawy, na mocy art. 59 § 1 p.p.s.a., przekazuje ją do rozpoznania właściwemu sądowi administracyjnemu. Tylko więc w przypadkach, o których mowa powyżej sprawa sądowoadministracyjna przekazywana jest do rozpoznania innemu sądowi administracyjnemu. W niniejszej sprawie skarżąca wniosła zaś o wyłączenie od orzekania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie i przekazanie sprawy innemu wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu nie żądając przy tym wyłączenia od orzekania sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie bądź wskazując inną okoliczność uniemożliwiającą rozpoznanie jej sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie. W świetle powyższych wywodów oraz przytoczonych przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi taki wniosek należy uznać za niedopuszczalny i odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a.

Z tych względów należało orzec jak w postanowieniu.