Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SAB/Kr 33/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2008-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Elżbieta Kremer po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. W. na bezczynność Prezydenta Miasta p o s t a n a w i a s k a r g ę o d r z u c i ć.


UZASADNIENIE

W skardze datowanej na dzień 23.09.2008r. M. W. podniosła zarzut bezczynności Prezydenta Miasta polegający na braku realizacji obowiązku zawarcia z nią ponownej umowy najmu dotychczas wynajmowanego lokalu mieszkalnego, który to obowiązek wynika z § [...] ust. [...] uchwały Rady Miasta nr [...] z dnia [...] w sprawie [...].

W uzasadnieniu skargi wyjaśniła, że zamieszkuje lokal mieszkalny w K. na osiedlu [...], którego właścicielem jest Gmina Miejska. Została do niego skierowana na podstawie decyzji wydanej z dnia [...] na czas nieokreślony na zasadach czynszu regulowanego. W związku z zaległościami w opłatach czynszowych z dniem [...] 2007r. została jej wypowiedziana umowa najmu lokalu mieszkalnego, przy czym w dniu [...] 2004r. zaległość w kwocie 12.434,10 zł została uregulowana a odsetki umorzone na podstawie porozumienia z Gminą. Nastepnie M. W. złożyła wniosek o ponowne zawarcie umowy najmu. Został on jednak rozpatrzony negatywnie. W uzasadnieniu stwierdzono, że nie zamieszkuje ona w lokalu, co wykazała kontrola meldunkowa. Skarżąca tymczasem podniosła, że w dniu kontroli przebywała w Zakładzie Karnym a po jego opuszczeniu powróciła do mieszkania, co wykazała druga kontrola.

Skarżąca wskazała również na okoliczność wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa datowanego na dzień 8.07.2008r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie.

Organ wskazał, że Prezydent Miasta mocą w/w uchwały może ale nie jest zobowiązany do zawarcia ponownie umowy najmu. Ponadto podstawy prawne do zawierania umów najmu lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy w chwili obecnej znajdują się w Kodeksie cywilnym, ustawie z dnia 21 czerwca 20001r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. Nr 31, poz. 266 ze zm.) oraz w uchwale Rady Miasta z dnia [...], co powoduje w ogólności, że stosunki najmu lokali stanowiących własność jednostek samorządu terytorialnego mają charakter cywilnoprawny. Sądy administracyjne nie są uprawnione do kontroli tego rodzaju stosunków prawnych, stąd sprawa M. W. nie podlega kognicji sądu administracyjnego, a co za tym idzie jej skarga winna ulec odrzuceniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Podstawową kwestią w niniejszej sprawie jest kwestia dopuszczalności wniesienia przedmiotowej skargi na bezczynność Prezydenta Miasta z punktu widzenia zakresu kognicji sądu administracyjnego.

Zakres kontroli działalności administracji publicznej i stosowania przez wojewódzkie sądy administracyjne środków przewidzianych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) określa art. 3 § 1-3. Obejmuje on m.in. skargi na: decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, inne niż określone w pkt 1-3 § 2 art.3 w/w ustawy akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Punkt 8 § 2 artykułu 3 wymienia m.in. skargi na bezczynność organów, ale jedynie w przypadkach określonych w art. 3 §2 pkt 1-4.

Istotą sprawy jest zatem stwierdzenie czy na Prezydencie Miasta ciążył obowiązek wydania w niniejszej sprawie decyzji administracyjnej, postanowienia na które służy zażalenie, kończącego postępowanie, albo rozstrzygającego sprawę co do istoty, lub też innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

W ocenie Sądu żaden z tych przypadków nie zachodzi w niniejszej sprawie. W przedmiotowej sprawie bowiem Prezydenta Miasta nie był uprawniony do władczego działania w rozumieniu przepisów prawa administracyjnego.

Kwestia zawarcia umowy najmu lokalu wchodzącego w skład mieszkaniowego zasobu gminy podlega w całości uregulowaniom mającym charakter cywilnoprawny, i w tym względzie należy zgodzić się ze stanowiskiem organu. Szczególnie należy mieć tu na względzie art. 20 ustawy o ochronie praw lokatorów (...), który stanowi podstawę do tworzenia przez gminy zasobu mieszkaniowego i określa sposób przekazywania lokali mieszkańcom w formie najmu, którego regulacja odpowiadać ma regulacji umowy najmu z Kodeksu cywilnego. Nie zmienia charakteru cywilnoprawnego umów najmu zawieranych w ramach mieszkaniowego zasobu gminnego fakt, że szczegółowe kwestie dotyczące przesłanek zawierania tych umów, kryteria jakimi należy się kierować przy wyborze najemcy, przesłanki zawierania ponownej umowy najmu i inne kwestie dotyczące treści umów zawiera uchwała Rady Miasta tj. akt prawa miejscowego jednostki samorządu terytorialnego. Dzieje się to bowiem na skutek delegacji ustawowej zawartej w art. 21 ust. 1 pkt 2 w/w ustawy.

Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że wbrew twierdzeniom M. W. Prezydent Miasta nie był w niniejszej sprawie zobowiązany do wydania władczego rozstrzygnięcia administracyjnego, dlatego też nie można mówić o jego bezczynności jako bezczynności organu administracji publicznej.

W takim stanie rzeczy zaskarżona w niniejszej sprawie bezczynność Prezydenta Miasta nie mieści się w granicach kognicji sądu administracyjnego wyznaczonej treścią art. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 tej ustawy skarga M. W. podlega odrzuceniu.