Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2568/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-03-20 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 86 art. 87
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Skrodzki, po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. K. o przywrócenie terminu do złożenia skargi w sprawie ze skargi R.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2011 r. Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za czerwiec, listopad i grudzień 2004 r. postanawia odmówić przywrócenia terminu do złożenia skargi


UZASADNIENIE

W rozpoznawanej sprawie Skarżący – R. K. wniósł w dniu 8 sierpnia 2011 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) o przywrócenie terminu do złożenia skargi na oznaczoną w sentencji postanowienia decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2011 r.

W uzasadnieniu wniosku Skarżący wskazał, iż nie otrzymał przedmiotowej decyzji z winy Urzędu Pocztowego.

Wyjaśnił, iż w dniu 2 sierpnia 2011 r. otrzymał od Naczelnika Urzędu Skarbowego W. pismo ([...] ), z którego wynika, że w sprawie Skarżącego Dyrektor Izby Skarbowej wydał [...] lutego 2011 r. decyzję nr [...]. Skarżący wskazał, iż nie otrzymał w/w decyzji, jak również nie miał awiza w tej sprawie. W związku z powyższym stawił się następnego dnia do Izby Skarbowej w W. celem wyjaśnienia sprawy. Podniósł, iż w aktach sprawy znalazł informację, że przesyłka była awizowana i nie odebrana przez niego. Podkreślił, iż w czasie kiedy przesyłka była awizowana był cały czas w W. i w tym okresie odbierał korespondencję. Zaznaczył, iż zawsze odbierał w terminie wszelką korespondencję, natomiast przedmiotowa przesyłka nigdy nie była awizowana, zaś adnotacje na kopercie są nieprawdziwe. Podniósł, iż praca Urzędu Pocztowego, który dostarcza mu korespondencję była przedmiotem wielu jego skarg. Zaznaczył, iż wielu innych klientów Urzędu Pocztowego ma podobne problemy.

Do wniosku Skarżący załączył korespondencję z Urzędem Pocztowym, w której wyjaśniał nieprawidłowości w doręczaniu mu korespondencji. Na wezwanie Sądu przedłożył oryginały potwierdzeń nadań skarg kierowanych do Urzędu Pocztowego oraz odpowiedzi Urzędu na te skargi. Przedłożył też szereg dokumentów awizo.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Wniosek Skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej powoływanej jako "p.p.s.a.") sąd na wniosek strony postanowi przywrócenie terminu, jeżeli bez swojej winy nie dokonała ona w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Stosownie do art. 87 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w tym uchybieniu.

Wniosek o przywrócenie terminu powinien zatem powoływać okoliczności wskazujące na brak winy Skarżącego w uchybieniu terminu, które zapewniają uprawdopodobnienie zasadności tego wniosku.

W ocenie Sądu Skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu, gdyż okoliczności podane we wniosku o przywrócenie terminu nie dają podstaw do przyjęcia, że uchybienie było niezawinione.

W myśl art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.) w razie niemożności doręczenia adresatowi pisma osobiście lub sposób zastępczy, pismo takie składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy, a zawiadomienie o tym umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia tego okresu.

Ustawodawca ustanawia w cytowanym przepisie domniemanie faktyczne doręczenia pisma, o ile zostaną spełnione warunki w przepisie tym przewidziane. Jak wynika z treści znajdującej się w aktach administracyjnych sprawy koperty zawierającej przedmiotową decyzję - przesyłka została dwukrotnie awizowana: w dniu 22 lutego 2011 r. i w dniu 2 marca 2011 r. Z adnotacji wynikającej na załączonym do koperty zwrotnym potwierdzeniu odbioru wynika, iż zawiadomienie o pozostawieniu pisma w Urzędzie Pocztowym W. umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata tj. Skarżącego.

Domniemanie faktyczne wynikające z art. 150 Ordynacji podatkowej może być obalone wówczas, gdy adresat pisma wykaże, iż dane wynikające z dowodu doręczenia nie są zgodne z rzeczywistością.

W rozpoznanej sprawie twierdzenia Skarżącego w tym przedmiocie są jednostronne i nie zostały zobiektywizowane. Mimo, iż Skarżący wszczął postępowanie reklamacyjne przed Urzędem Pocztowym, to jego reklamacja nie została uwzględniona. Z załączonego przez Skarżącego pisma Urzędu Pocztowego z dnia 19 października 2011 r. wynika, iż zarzuty Skarżącego odnośnie nieprawidłowego doręczania mu przesyłek oraz nie pozostawiania mu w skrzynce oddawczej dokumentów awiza Poczta Polska S.A. nie znalazła podstaw do uznania kierowanych pod jej adresem zarzutów. Zaś przesyłka o nr [...] (zawierająca przedmiotową decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W.) wobec niemożności doręczenia osobistego, została złożona w Urzędzie Pocztowym o czym Skarżący został powiadomiony stosownymi dokumentami awizo złożonymi do skrzynki pocztowej Skarżącego. Wobec niepodjęcia w terminie przesyłka zwrócona została do nadawcy tj. Izby Skarbowej w W.

Z tego też względu nie można przyjąć, że w sposób skuteczny twierdzenia Skarżącego mogły obalić domniemanie doręczenia pisma, wynikające z art. 150 Ordynacji podatkowej. Z pewnością takiego przeciwdowodu nie stanowi oświadczenie Skarżącego, o braku awizo, załączona korespondencja z Urzędem Pocztowym (skargi kierowane do Urzędu i odpowiedzi na nie), oraz awizo z dopiskiem sporządzonym przez Skarżącego, gdyż przyjęcie tego rodzaju dowodów przez Sąd podważałoby sens całej regulacji dotyczącej wprowadzenia tzw. fikcji doręczenia. W związku z tym trudno założyć aby awizo nie zostało pozostawione w skrzynce pocztowej.

Sąd nie ma w niniejszej sprawie podstaw do tego, żeby kwestionować prawidłowość doręczenia. W każdej bowiem sytuacji strona mogłaby obalić domniemanie doręczenia przesyłki w trybie awizo poprzez zwykłe oświadczenie, że awizo nie zostało umieszczone w skrzynce pocztowej (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 2010 r., sygn. akt II OZ 651/10; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dlatego też należy uznać, iż nieodbieranie przez Skarżącego korespondencji wskazuje jednoznacznie na brak należytej dbałości o swoje sprawy, a tym samym nie można uznać, że nie zaistniała w sprawie przesłanka winy.

Podkreślić należy, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie to nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.

Ponadto, należy zauważyć, iż w postanowieniu I FZ 21/12 z 19 marca 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego na odmowę przywrócenia terminu do wniesienia skargi w innej sprawie, w oparciu o przesłanki, podnoszone w niniejszym postępowaniu.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.