Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SAB/Lu 51/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2014-12-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603
658
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art.130a ust. 1, 2, 5c, 5f,
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 149 par. 1, art. 161 par.1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca), Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Bałaban, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 9 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi M. Ł. i M. Ł. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie zwrotu kosztów oraz wynagrodzenia za usunięcie i dozór pojazdu I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Prezydenta Miasta do rozpatrzenia wniosku strony skarżącej z dnia 18 czerwca 2012 r.; II. stwierdza, że bezczynność Prezydenta Miasta miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa; III. zasądza od Prezydenta Miasta na rzecz M. Ł. i M. Ł. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu [...] r. skarżący [...] prowadzący działalność gospodarczą pod firmą [...] wystąpili do Naczelnika [...] z wnioskiem o zwrot wydatków i wynagrodzenia za usunięcie z drogi pojazdu marki [...] oraz za dozór tego pojazdu od daty usunięcia do dnia [...] r. Przedmiotowy wniosek został w dniu [...] przekazany do Prezydenta [...] jako organu właściwego w sprawie.

Pismem z dnia [...] skarżący wystąpili do organu o udzielenie informacji między innymi odnośnie planowanego terminu rozpoznania wniosków o przyznanie zwrotu kosztów i wynagrodzenia za dozór pojazdów. W piśmie z dnia [...] organ poinformował skarżących o stanie sprawy. Nie odniósł się natomiast do wniosku o wynagrodzenie za usunięcie pojazdu i jego dozór. W związku z powyższym skarżący w dniu [...] złożyli do Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] zażalenie na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania przedmiotowego wniosku.

Postanowieniem z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] uznało zażalenie za nieuzasadnione. W uzasadnieniu postanowienia Kolegium wskazało, że rozpoczęcie biegu postępowania dotyczącego zwrotu wydatków oraz wynagrodzenia za dozór następuje po uprawomocnieniu się postanowienia sądu powszechnego orzekającego przepadek pojazdu usuniętego z drogi na rzecz powiatu. Wniesione zażalenie było zatem przedwczesne.

W dniu [...] skarżący wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność i "ewentualnie na przewlekłe prowadzenie sprawy" przez Prezydenta [...] w zakresie rozpoznania wniosku o przyznanie kosztów i wynagrodzenia za usunięcie i dozór przedmiotowego pojazdu. Skarżący zarzucili, że żaden z przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, ani ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie uzależnia przyznania dozorcy kosztów i wynagrodzenia od przeprowadzenia procedury zmierzającej do egzekucji kosztów od właściciela pojazdu i przepadku pojazdu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 5 września 2013 r., sygn. III SAB/Lu 27/13 oddalił skargę w zakresie bezczynności (pkt I) i odrzucił skargę w zakresie przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt II). Oddalając skargę na bezczynność sąd wskazał, że bezczynność musi być powiązana z kompetencją organu do wydania decyzji, postanowienia, czy też innych aktów bądź czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W przedmiotowej sprawie niesporne jest, że pojazd marki [...] został usunięty z drogi na skutek dyspozycji funkcjonariusza policji z uwagi na "brak ubezpieczenia aktualnego". Następnie pojazd ten został umieszczony na parkingu strzeżonym, prowadzonym przez skarżących w ramach prowadzonej przez nich spółki. Właściciel tego pojazdu nie uiścił opłaty za jego usunięcie i parkowanie, jak również nie podjął działań zmierzających do odbioru pojazdu. W myśl art. 130a ust. 5c ustawy Prawo o ruchu drogowym, pojazd usunięty z drogi, w przypadkach określonych w ust. 1-2, umieszcza się na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie. Sąd wyjaśnił, że zgodnie z art. 130a ust. 10 i 10e Prawa o ruchu drogowym, starosta w stosunku do pojazdu usuniętego z drogi, w przypadkach określonych w ust. 1 lub 2 tego artykułu, występuje do sądu z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku, na rzecz powiatu, jeżeli prawidłowo powiadomiony właściciel lub osoba uprawniona nie odebrała pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia. Wykonanie orzeczenia sądu o przepadku pojazdu następuje w trybie i na zasadach określonych w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zaś do wykonania orzeczenia zobowiązany jest starosta (art. 130a ust. 10f Prawa o ruchu drogowym). W obowiązującym stanie prawnym, zgodnie z art. 130a ust. 10h Prawa o ruchu drogowym, koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu, powstałe od momentu dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi właściciel pojazdu (z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i), a decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta. Ustawodawca wprowadzając nową regulację dotyczącą tych kosztów dookreślił materialnoprawne przesłanki orzekania co do ich ponoszenia, a także nowy tryb postępowania w tym zakresie. Podstawową zasadą orzekania o ponoszeniu wskazanych kosztów jest to, że rozstrzygnięcie o tych kosztach następuje po zakończeniu postępowania, przy czym chodzi tu o postępowanie co do przepadku pojazdu na rzecz powiatu, niezależnie od tego, czy wniosek o orzeczenie przepadku zostanie przez właściwy sąd uwzględniony, czy też nie. W obu bowiem przypadkach zakończy się postępowanie z wniosku starosty o orzeczenie przepadku na rzecz powiatu w stosunku do pojazdu usuniętego z drogi i wówczas możliwe będzie rozstrzygnięcie o obowiązku poniesienia omawianych kosztów.

Sąd podkreślił, że ustawodawca nie przewidział odrębności proceduralnych w sprawach dotyczących ponoszenia kosztów przechowywania pojazdów na podstawie art. 13 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2010 r., Nr 152, poz. 1018), dalej jako "ustawa zmieniająca". W art. 13 ustawy zmieniającej wprowadził regulację szczególną, zgodnie z którą koszty przechowywania pojazdów, które powstały po upływie terminu, o którym mowa w art. 130a ust. 10 Prawa o ruchu drogowym w brzmieniu dotychczasowym, do dnia wejścia w życie ustawy zmieniającej, wobec pojazdów, których 6-miesięczny termin od dnia ich usunięcia upłynął w okresie od dnia 11 czerwca 2009 r. do dnia wejścia w życie ustawy zmieniającej, ponosi Skarb Państwa. Treść norm zawartych w przepisach międzyczasowych, tj. w ustawie zmieniającej, nie daje podstaw do stwierdzenia, że koszty przechowywania za okres, o którym mowa w art. 13 ustawy zmieniającej, mogą być określone w innym trybie niż w art. 130a ust. 10h Prawa o ruchu drogowym. W ocenie sądu, decyzja ustawodawcy o przejęciu na Skarb Państwa obowiązku poniesienia kosztów przechowywania pojazdów za okres, o którym mowa w art. 13 ustawy zmieniającej, ma jedynie ten skutek, że z mocy ustawy właściciel pojazdu, który co do zasady ponosi takie koszty, został zwolniony z długu, zaś zobowiązanym stał się Skarb Państwa.

W stanie prawnym obowiązującym w dacie przyjęcia na przechowanie przedmiotowego pojazdu ([...]), prowadzenie parkingu strzeżonego dla pojazdów usuniętych nie było zadaniem własnym powiatu, a wyznaczenie jednostki usuwającej pojazd i prowadzącej parking strzeżony, na którym umieszczano usunięty pojazd następowało poprzez wybór najkorzystniejszej oferty (art. 130a pkt 5e w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 22 września 2006 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2006 t., Nr 190, poz. 1400). Zatem w poprzednim stanie prawnym ustawodawca nie dookreślił zarówno materialnoprawnych podstaw orzekania o kosztach związanych z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu, trybu orzekania o tych kosztach, jak też charakteru należności przysługującej z tego tytułu podmiotowi prowadzącemu parking. Jednakże decyzja ustawodawcy o przyjęciu nowego modelu orzekania o kosztach związanych z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu, powoduje wyłączenie możliwości orzekania o tych kosztach w innym postępowaniu, w tym prowadzonym na podstawie art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Odrzucając skargę w zakresie przewlekłego prowadzenia postępowania, sąd wskazał, że skarżący nie wyczerpali trybu określonego w art. 52 § 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a. Z akt sprawy wynika bowiem, że złożone przez skarżących zażalenie dotyczyło bezczynności Prezydenta [...], a nie przewlekłości prowadzonego przez organ postępowania.

Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 5 września 2013 r. wnieśli skarżący reprezentowani przez adwokata. Skarżący zaskarżając wyrok w zakresie pkt I tj. w części oddalającej skargę na bezczynność, wnieśli o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i zobowiązanie organu do podjęcia stosownych czynności w sprawie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucili naruszenie przepisów prawa, w tym między innymi:

- art. 130a ust. 1-11, w szczególności ust. 10h Prawa o ruchu drogowym w zw. z art. 1 pkt 10 lit. k i art. 16 ustawy zmieniającej z dnia 22 lipca 2010 r. w zw. z art. 2, art. 32 ust. 1 i 2, art. 45 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 1 pkt 1, art. 36, art. 61 § 1, 3 i 4, art. 61a § 1, art. 66 § 3, art. 97 § 1 pkt 4, art. 100 § 1, art. 101, art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 102 i art. 174 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez ich błędną wykładnię i zawężającą wykładnię oraz w konsekwencji ich niewłaściwe zastosowanie;

- art. 45, art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na zaniechaniu kompleksowego wyjaśnienia z urzędu wszelkich istotnych aspektów sprawy.

Rozpoznając skargę kasacyjną, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 7 maja 2014 r., sygn. akt I OSK 2713/13 uchylił zaskarżony wyrok w pkt I i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie do ponownego rozpoznania oraz zasądził na rzecz skarżących zwrot kosztów postępowania. W motywach wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., w których to punktach ustawodawca wymienia zaskarżalne akty i czynności z zakresu administracji publicznej. W przedmiotowej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie był zobowiązany, w granicach konkretnej sprawy, ustalić w oparciu o analizę przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym, czy Prezydent [...] pozostaje w bezczynności nie wydając rozstrzygnięcia, do podjęcia którego skarżący wzywali organ w piśmie z dnia 18 czerwca 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że określenie "bezczynności" wymagało reinterpretacji w orzecznictwie sądowym i literaturze prawniczej wobec wprowadzenia od 11 kwietnia 2011 r. instytucji przewlekłości postępowania. Zakres badania przez sąd sprawy ze skargi na bezczynność organu administracji publicznej sprowadza się w pierwszym rzędzie do rozważenia, czy w ustalonym stanie faktycznym na organie administracji spoczywa obowiązek wydania aktu lub dokonania czynności kończących postępowanie oraz wyjaśnienia, jakie terminy określa ustawodawca do załatwiania spraw określonego rodzaju. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 134 oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. jest w pełni uzasadniony. Zawarte w uzasadnieniu wyroku sądu I instancji rozważania dotyczące merytorycznej analizy przepisów art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym były zbyteczne w sytuacji rozpoznawania skargi na bezczynność organu. Celem bowiem skargi na bezczynność jest doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub podjęcia czynności, jednakże bez przesądzania o treści, czy skutkach tych działań. Specyfika badania skarg na bezczynność polega na tym, że sąd ogranicza się do skontrolowania, czy organ rzeczywiście nie podjął działania, do którego był zobowiązany. Natomiast poza zakresem kontroli sądu pozostaje merytoryczna i procesowa poprawność działań organu załatwiających zgłoszone żądanie.

W przedmiotowej sprawie z chwilą wpływu wniosku skarżących [...] do Prezydenta [...], wszczęte zostało postępowanie w sprawie, a po stronie organu powstał obowiązek ustosunkowania się do treści wniosku. Organ ma obowiązek zakończenia wszczętego postępowania merytorycznie albo w innej formie przewidzianej przez prawo. Milczenie organu administracyjnego uniemożliwia konkretyzację prawa i obowiązków strony. W rozpoznawanej sprawie sąd I instancji prawidłowo ustalił, że istnieją przesłanki do orzekania co do ponoszenia kosztów związanych z usuwaniem i przechowywaniem pojazdu oraz określony jest tryb postępowania w tym zakresie. W związku z tym skierowane do skarżących pismo [...] informujące o stanie sprawy, w tym o przygotowaniu wniosków do sądu o orzeczenie przepadku pojazdów na rzecz Skarbu Państwa, nie może być uznane za załatwienie sprawy realizujące obowiązek organu podjęcia przewidzianych przez prawo działań. Skarga na bezczynność pozostaje w tym przypadku właściwym trybem kwestionowania zasadności postępowania organu. W granicach sprawy wyznaczonych skargą na bezczynność sąd I instancji ma obowiązek rozważenia, czy postępowanie administracyjne zostało wszczęte, czy organ administracyjny powinien podjąć określone działania i ewentualnie, jakie powinny być te działania. Natomiast w rozpoznawanej sprawie sąd I instancji stwierdził wyłącznie, że Prezydent [...] nie pozostawał w bezczynności, bowiem nie był zobowiązany do rozstrzygnięcia sprawy w drodze decyzji. Stwierdzenie powyższe nie pozwala ustalić, czy sąd I instancji uznał, że sprawa ta w ogóle nie jest załatwiana w drodze decyzji, czy stan sprawy powoduje, że decyzja w przedmiocie ustalenia kosztów byłaby przedwczesna. Oddalając skargę na bezczynność sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku zajął się rozważaniem nad trybem postępowania mającym zastosowanie do wniosku strony oraz kwestią, kiedy koszty za usunięcie pojazdu z drogi i koszty przechowywania pojazdu będą się należały, co jest kwestią wtórną, rozstrzyganą w ramach merytorycznego załatwienia sprawy. Tymczasem rozpoznając skargę na bezczynność sąd I instancji powinien jednoznacznie ustalić, czy w okolicznościach sprawy, organ jest zobowiązany do rozstrzygnięcia jej w drodze decyzji czy czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Nie rozważył też celowości i zasadności instytucji prawa takich jak: odmowa wszczęcia postępowania, zwrot podania, oddalenie wniosku bądź odmowa przyznania kosztów, umorzenie postępowania albo jego zawieszenie. Powyższe oznacza, że sąd I instancji rozstrzygnął sprawę nie w jej granicach, tj. granicach wyznaczonych skargą na bezczynność. W konsekwencji, w sytuacji gdy w sprawie nie zostało zakończone postępowanie administracyjne w formach przewidzianych przez prawo, którymi ustosunkowano by się do żądań skarżących, to zasadne jest twierdzenie, że Prezydent [...] pozostaje w bezczynności. Tym samym oddalając wniesioną w niniejszej sprawie skargę na bezczynność, sąd I instancji naruszył prawo.

Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny uznał za niezasadne zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. oraz art. 1 i art. 2 p.p.s.a w związku z art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Zarzut naruszenia art. 11 ust. 1, 7 i 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej uznano za nieskuteczny wobec ich niestosowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Natomiast w związku z naruszeniem przez sąd I instancji przepisów postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny powstrzymał się od oceny zarzutów związanych z naruszeniem prawa materialnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie rozpatrując ponownie sprawę zważył, co następuje:

Stosownie do art. 190 p.p.s.a., sąd I instancji rozpatrując ponownie skargę, na skutek uchylenia wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny, związany jest dokonaną przez ten Sąd wykładnią prawa. Powyższe oznacza, że sąd I instancji nie może przyjąć innego niż Naczelny Sąd Administracyjny rozumienia przepisów prawa materialnego czy przepisów postępowania. W konsekwencji sąd I instancji ponownie rozpoznając sprawę, uwzględniając wskazówki wynikające z wykładni dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, powinien rozważyć zarzuty skargi i dokonać całej kontroli sądowej w taki sposób, który uwzględnia rozumowanie interpretacyjne dokonane w uzasadnieniu wyroku z dnia 7 maja 2014 r. sygn. akt I OSK 2713/13.

Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

W ocenie Sądu, podniesiony zarzut bezczynności w niniejszej sprawie nie był pozbawiony podstaw. Poza sporem pozostaje bowiem, że w dniu [...] skarżący wystąpili do Naczelnika [...] o przyznanie zwrotu wydatków i wynagrodzenia za dozór pojazdów. Organ ten przekazał wniosek zgodnie z właściwością Prezydentowi [...]. Złożenie wniosku o zwrot wydatków i wynagrodzenia za dozór wymienionych w nim pojazdów usuniętych z drogi w trybie art. 130a Prawa o ruchu drogowym zainicjowało postępowanie administracyjne przed Prezydentem [...]. Rozpoznawana sprawa dotyczy wynagrodzenia i zwrotu wydatków za usunięcie i przechowywanie jednego pojazdu – samochodu marki [...] od daty usunięcia tj. [...] Z chwilą wpływu wniosku skarżących o wynagrodzenie i zwrot wydatków za usunięcie i dozór w/w pojazdu, po stronie organu powstał obowiązek ustosunkowania się do treści żądania poprzez merytoryczne rozstrzygnięcie albo przez załatwienie sprawy w formie innej czynności procesowej. Fakt, że w dniu [...] skierował do skarżących pisma informujące o stanie sprawy i wskazujące, że przygotowywane są wnioski do sądu o orzeczenie przepadku pojazdów na rzecz Skarbu Państwa, nie miał wpływu na ustalenie, że organ pozostawał w bezczynności.

Wskazać jednakże należy, że w sprawach skarg na bezczynność sąd orzeka biorąc za podstawę stan prawny i faktyczny istniejący w chwili zamknięcia rozprawy poprzedzającej wydanie orzeczenia. W związku z tym zauważyć należy, że w dniu [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wpłynęło pismo skarżących informujące o zmianie sytuacji faktycznej w postaci wydania przez organ administracji merytorycznego orzeczenia już po wydaniu przez NSA wyroku z dnia 7 maja 2014 r. sygn. akt I OSK 2713/13. Ponadto na rozprawie w dniu 9 grudnia 2014 r. pełnomocnik Prezydenta [...] wniósł o oddalenie skargi na bezczynność podnosząc, że w tej sprawie wynagrodzenie zostało przyznane ostatecznym postanowieniem. Jednocześnie pełnomocnik organu złożył pismo procesowe, z którego wynika, że postanowieniem sądu z dnia 19 listopada 2013 r. sygn. akt VIII Ns 293/13 został orzeczony przepadek przedmiotowego pojazdu, zaś postanowieniem z dnia [...] przyznano wynagrodzenie za przechowywanie i usunięcie pojazdu. Oznacza to, że w chwili rozpoznania skargi, Prezydent [...] nie pozostawał już w bezczynności w powyższym zakresie.

W związku z powyższym postępowanie sądowoadministracyjne w części dotyczącej zobowiązania tego podmiotu do załatwienia przedmiotowego wniosku należało umorzyć na podstawie art. 161 § 1 p.p.s.a., gdyż stało się bezprzedmiotowe. Zasadne jest jednak w tej sytuacji zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania, niezbędnych do celowego dochodzenia jej praw, o czym orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn: Dz. U. z 2013 r., poz. 461).

Ustanie bezczynności Prezydenta [...] przed rozpoznaniem skargi nie zwalnia jednak z obowiązku oceny, czy bezczynność ta nosiła cechy rażącego naruszenia prawa. Rozpatrzenie wniosku skarżących z dnia [...] i wydanie w tej sprawie postanowienia z dnia [...] przyznającego wynagrodzenie za przechowywanie i usunięcie pojazdu nie spowodowało bowiem bezprzedmiotowości postępowania w tym zakresie (por. postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1360/12, publ. ONSA i WSA 2013/1/7, Lex nr 1271778). Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., stwierdził, że bezczynność Prezydenta [...] w niniejszej sprawie miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa. Oceniając kwestię bezczynności organu administracji, należy zdaniem sądu odwołać się do takich mierników poprawności prowadzenia postępowania jak terminowość i prawidłowość podejmowanych przez organ czynności procesowych w celu rozstrzygnięcia sprawy co do istoty, z uwzględnieniem charakteru sprawy, stopnia faktycznej i prawnej zawiłości, znaczenia dla strony, która wniosła skargę, rozstrzyganych w sprawie zagadnień, zachowania się stron postępowania. Uwzględniając wskazane czynniki, nie można w ocenie sądu uznać, że w rozpoznawanej sprawie bezczynność, jakiej dopuścił się organ administracji, nosiła cechy rażącego naruszenia prawa. Należy przede wszystkim zwrócić uwagę na zawiłość sprawy w zakresie trybu, sposobu i kryteriów ustalania należności za poszczególne rodzaje pojazdów, gdyż prawodawca nie uregulował wprost tych kwestii, co niejednokrotnie powoduje znaczne rozbieżności w tej sferze funkcjonowania administracji publicznej. Nie bez znaczenia dla oceny stopnia bezczynności ma również fakt złożenia przez skarżących kilkudziesięciu wniosków o przyznanie wynagrodzenia za dozór i usunięcie pojazdów, co nie czyni postępowań prostszymi, chociażby ze względu na konieczność ustalenia warunków, terminów i sposobu przechowywania każdego z pojazdów, skoro indywidualne cechy każdego z pojazdów mogą wpływać na wielkość przysługującej skarżącym należności. Nie można również pominąć okoliczności związanej z zachowaniem się strony zarzucającej organowi bezczynność, która pomimo wielości różnych pojazdów objętych wnioskami, nie określiła nawet w sposób ogólny kosztów usunięcia i dozoru poszczególnych pojazdów.

Z tych wszystkich względów sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.