Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1566/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-09-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Skarbu Państwa
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Chaciński po rozpoznaniu w dniu 6 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. L. na pismo Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie ponownego rozpatrzenia zażalenia wniesionego w trybie art. 37 § 1 kpa postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

M. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na pismo Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] informujące go o braku prawnej możliwości wykonania obowiązków wynikających z treści art. 37 § 2 kpa wobec tego, że sprawa potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez J. K. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej została rozpatrzona przez Wojewodę [...] decyzją z dnia [...] marca 2012 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić, gdyż nie podlega kognicji sądów administracyjnych.

Sąd administracyjny, rozpoznając skargę, w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kontroli tego sądu.

Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), zgodnie z którym sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne, ma charakter ograniczony, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie.

Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych

sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

W ocenie Sądu niniejsza sprawa, w związku z którą wniesiono skargę na pismo Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] czerwca 2012 r., nie mieści się we wskazanym wyżej katalogu aktów i czynności poddanych kognicji sądu administracyjnego, bowiem zaskarżone pismo nie jest ani postanowieniem, ani decyzją, o których mowa w art. 3 § 2 tej ustawy, ani też innym aktem rozstrzygającym sprawę co do jej istoty. Brak też jest przepisów szczególnych, które przewidywałyby w takiej sytuacji kontrolę sądowoadministracyjną. Obowiązujący stan prawny nie upoważnia do zakwalifikowania przedmiotowej skargi do spraw, o których mowa w art. 3 § 2 powołanej ustawy.

Zaskarżone do Sądu pismo Ministra Skarbu Państwa opatrzone datą [...] czerwca 2012 r. wydane na skutek wystąpienia skarżącego pismem z dnia [...] maja 2012 r. domagającym się od Ministra uznania zażalenia za zasadne, wniesionego w trybie art. 37 § 1 kpa i stwierdzenia, że w sprawie doszło do przewlekłości w załatwieniu sprawy spowodowanej bezczynnością organu niższego stopnia trwającej od dnia [...] czerwca 2008 r. do dnia merytorycznego rozstrzygnięcia, tj. do dnia [...] marca 2012 r., a przewlekłość ta i bezczynność nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa – informujące o niemożności pozytywnego rozpatrzenia podnoszonego w zażaleniu wniesionego w trybie art. 37 § 1 kpa zarzutu bezczynności organu – nie konkretyzuje żadnego stosunku administracyjnoprawnego i w żaden sposób nie rozstrzyga o prawach i obowiązkach strony. Pismo to jest jedynie odpowiedzią na kolejne wystąpienie skarżącego w sprawie, domagającego się uwzględnienia zażalenia i stanowi jedynie informację dla skarżącego, że z uwagi na fakt zakończenia postępowania w sprawie decyzją administracyjną, Minister nie jest uprawniony do ponownego rozpatrzenia zażalenia, wobec którego wydał już ostateczne rozstrzygnięcie. Zatem w sprawie nastąpiła jedynie wymiana korespondencji między organem a skarżącym, nie jest to jednak czynność, na którą przysługuje skarga.

Zaskarżonego pisma nie można zatem uznać za czynność z zakresu administracji publicznej, o której mowa w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z treści tego przepisu wynika, że wymienione akty i czynności muszą mieć charakter publicznoprawny. Treść powołanego przepisu wskazuje także, że akt lub czynność musi dotyczyć uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Konieczne jest więc odniesienie takiego aktu i czynności do przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który określa uprawnienia lub obowiązki. Oznacza to, że musi istnieć ścisły związek między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek, a aktem lub czynnością, która dotyczy takiego uprawnienia lub obowiązku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2004 r., sygn. akt OSK 247/04).

Skoro zatem zaskarżone pismo nie stanowi czynności z zakresu administracji publicznej, to jako nie podlegające jurysdykcji administracyjnej, nie może być przedmiotem oceny przez sąd administracyjny.

Z powyższych względów, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.