Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 343/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2017-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5
journal: Dz.U. 2015 poz 915
law: Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. Prawo przewozowe - tekst jednolity.
article: art.24 ust. 4
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.
article: § 5
journal: Dz.U. 2013 poz 363
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 14 marca 2013 r. w sprawie kas rejestrujących
article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal, Sędzia WSA Grzegorz Grymuza (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Dorota Winiarczyk - Ożóg, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 12 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi R. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą J. (dalej jako: "skarżący" lub "strona"), Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako "organ drugiej instancji") utrzymał w mocy decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej jako "organ pierwszej instancji") z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w sprawie, której stan faktyczny przedstawia się następująco:

W dniu [...] czerwca 2016 r. w miejscowości L., Al. [...] został poddany kontroli autobus marki Mercedes-Benz o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował J. K. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w J., przy ul. [...] wykonywało w tym dniu krajowy transport drogowy osób na linii regularnej P. - L. W toku przeprowadzonej kontroli kierujący pojazdem okazał do kontroli wypis z zezwolenia nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej L. – P., wydane dla [...] Sp. z o.o. z siedzibą w P., przy ul. [...] wraz z obowiązującym rozkładem jazdy. Kierowca okazał również umowę powierzenia przewozu zgodnie z art. 5 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. Prawo przewozowe (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 915 ze zm.) zawartą w dniu 29.02.2016 r. pomiędzy [...] Sp. z o.o. w likwidacji a przedsiębiorstwem [...] Sp. z o.o.

Organ pierwszej instancji uznał, że zachodzą przesłanki do stwierdzenia naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu regularnego bez wymaganego zezwolenia z uwagi na to, iż z okazanej umowy powierzenia przewozu wynikał stały charakter tego powierzenia, niedopuszczalny na podstawie art. 5 prawa przewozowego.

Organ wskazał przy tym, że przedsiębiorca nie kwestionował faktu wykonywania przez niego w dniu kontroli, tj. 17.06.2016 r. przewozu osób na linii regularnej P. - L. Nie kwestionował także tego, iż on sam nie posiada wydanego dla niego zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych. Twierdzi jednak, iż nie stanowi naruszenia przepisu art. 18 ust. 1 u.t.d. wykonywanie przewozu regularnego osób w oparciu o zezwolenie udzielone innemu przewoźnikowi w sytuacji zawarcia z takim przewoźnikiem umowy powierzenia wykonywania przewozu na podstawie art. 5 ustawy Prawo przewozowe.

Odnosząc się do tych twierdzeń organ pierwszej instancji podniósł, że w myśl art. 5 ustawy Prawo przewozowe, przewoźnik może powierzać wykonanie przewozu innym przewoźnikom na całej przestrzeni przewozu lub jej części, jednakże ponosi odpowiedzialność za ich czynności jak za swoje własne. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że art. 24 ust. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym w powiązaniu z art. 5 ustawy Prawo przewozowe dopuszcza wielokrotne powierzenie przewozu innemu przewoźnikowi, jednakże okoliczności tej nie można utożsamiać ze stałym powierzaniem przewozów. Należy bowiem odróżnić wykonywanie powierzonego przewozu w ramach danego zezwolenia na podstawie odrębnego zlecenia od prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie regularnych przewozów.

W ocenie organu pierwszej instancji w sprawie miało miejsce wykonywanie przez stronę regularnego przewozu drogowego osób bez zezwolenia, a nie powierzenie wykonywania przewozu.

Z uwagi na powyższe, decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r., nałożono na skarżącego karę pieniężną w wysokości 8.000 zł.

W wyniku wniesionego odwołania decyzja L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego została utrzymana w mocy przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego.

Organ drugiej instancji wskazał, że przepis art. 24 ust. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym w powiązaniu z art. 5 ustawy Prawo przewozowe dopuszcza wielokrotne powierzanie przewozu innemu przewoźnikowi, jednakże okoliczności tej nie można utożsamiać ze stałym powierzeniem przewozów. Czym innym jest, bowiem wykonywanie powierzonego przewozu w ramach danego zezwolenia na podstawie odrębnego zlecenia, a czym innym prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie regularnych przewozów. To ostatnie pojęcie jest szersze i obejmuje swym zakresem nie tylko wykonanie samego przewozu, lecz również wszelkie czynności z tym związane takie jak organizacja przewozów regularnych, dystrybucja biletów czy też rozliczenia finansowe. W istocie nie chodzi nawet o częstotliwość wykonywanych przewozów, lecz ustalenie, który podmiot odpowiada za pełną organizację przewozu. Zgodnie z umową z dnia [...] lutego 2016 r. [...] Sp. z o.o. w likwidacji zobowiązało się m.in. do odpłatnej sprzedaży biletów miesięcznych i przekazywania należności z tego tytułu firmie [...] Sp. z o.o. Zgodnie z umową do ponoszenia kosztów wynikających z umów zawartych z zarządcami i właścicielami przystanków komunikacyjnych, a także opłat za korzystanie z dworców zobowiązany jest wynajmujący. Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że strona w dniu kontroli wykonywała odpłatną usługę transportową, do której wykonania powinna posiadać stosowne zezwolenie. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że strona wykonywała przewóz regularny bez wymaganego zezwolenia.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ odwoławczy nie zgodził się z tym, że przedsiębiorstwo [...] Sp. z o. wykonywało jedynie sporadycznie kursy na linii P. – L. przez K. Jak wskazał, z zawartej umowy wprost wynika, iż [...] Sp. z o.o. w stanie likwidacji zrzekły się posiadanych zezwoleń na wykonywanie przewozów regularnych na rzecz przedsiębiorstwa [...] Sp. z o.o. W konsekwencji nie jest możliwe, aby strona wykonywała tylko niektóre przewozy na danej linii, a pozostałe [...] Sp. z o.o. w likwidacji bez posiadanego zezwolenia. Ponadto przewozy regularne wykonywane są według rozkładu jazdy, który stanowi załącznik do zezwolenia, a rozkład ten jest podany do publicznej wiadomości. Gdyby firma [...] Sp. z o.o. wykonywała tylko niektóre przewozy, a pozostałe należałaby do [...] Sp. z o.o. to z racji zrzeczenia się zezwolenia nie byłyby one wykonywane, co również stanowiłoby naruszenie obowiązujących przepisów. Z umowy jak i stanu faktycznego wynika, że doszło do przejęcia linii komunikacyjnej, a nie sporadycznego, zleconego transportu regularnego.

Organ odwoławczy podkreślił, że udzielonego zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych nie można odstępować pod rygorem jego cofnięcia, co prowadzi do wniosku, że jest to dokument wydany dla konkretnego przewoźnika w celu umożliwienia mu wykonywania określonego rodzaju usług transportowych. Nie można również z treści przepisu art. 24 ust. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym, który odnosi się do sytuacji cofnięcia zezwolenia, a w którym określono jakie działanie nie stanowi odstąpienia zezwolenia, wywodzić w powiązaniu z art. 5 ustawy Prawo przewozowe możliwości wykonywania przewozu regularnego w oparciu o zezwolenie wydane innemu przewoźnikowi tylko dlatego, że zawarło się z nim umowę powierzenia wykonywania przewozu/przewozów. Przepis art. 24 ust. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym w powiązaniu z art. 5 ustawy Prawa przewozowego dopuszcza wielokrotne powierzenie przewozu innemu przewoźnikowi, jednakże okoliczności tej nie można utożsamiać ze stałym powierzaniem przewozów.

Organ podniósł także, że w umowie z dnia [...] lutego 2016 r. strony zgodziły się, że [...] Sp. z o.o. będzie sprzedawać odpłatnie bilety i przekazywać należności [...] Sp. z o.o. Wynajmujący został zobowiązany do ponoszenia koszów wynikających z umów z właścicielami przystanków oraz wnoszenia opłat za korzystanie z dworców. Ponadto w materiale dowodowym znajdują się bilety wystawione przez kierowcę. Słowa skarżącej, że za całą organizację przewozów odpowiadał [...] Sp. z o.o. w likwidacji, że powyższa spółka sprzedawała bilety oraz że płaciła za wjazdy i wyjazdy z dworca autobusowego nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonych dowodach.

Od decyzji organu drugiej instancji skargę do sądu administracyjnego wniosła [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą J., zarzucając naruszenie:

1) przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy tj.:

a) art. 7 KPA w zw. z art. 77 § 1 KPA poprzez niewyczerpujące zbadanie i rozpatrzenie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy, a w wyniku tego błędne ustalenie, iż:

- [...] sp. z o.o. w likwidacji zrzekła się na rzecz Skarżącego zezwoleń, w tym zezwolenia na obsługę linie komunikacyjnej z P. do L. przez K. (s. 5 i 6 decyzji) podczas gdy w rzeczywistości [...] sp. z o.o. w likwidacji wyłącznie powierzył Skarżącemu wykonywanie przewozów w oparciu o posiadane przez [...] sp. z o.o. w likwidacji zezwolenia zgodnie z art. 5 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe (Dz. U. z 2015 r., poz. 915 z późn. zm) /dalej: pr. przew./, co w zw. z art. 24 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 z późn. zm.) /dalej: utd./ nie skutkowało cofnięciem lub wygaśnięciem zezwolenia;

- Skarżący zobowiązał się i wykonywał "w zastępstwie" [...] sp. z o.o. w likwidacji wszystkie kursy na liniach komunikacyjnych objętych umowami, w tym na trasie z P. do L. przez K. (s. 6 decyzji), podczas gdy w rzeczywistości w oparciu o postanowienia umów Skarżący i [...] sp. z o.o. w likwidacji wykonywali te przewozy równolegle;

- niemożliwe było równoległe wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych objętych umowami, w tym na trasie z P. do L. przez K. przez obu tych przewoźników (s. 6 decyzji), podczas gdy - zgodnie z art. 18 ust. 4 utd. - organy wydają przedsiębiorcy wypis albo wypisy z zezwoleń w licznie określonej we wniosku przedsiębiorcy, a zatem [...] sp. z o.o. w likwidacji mógł przekazać/przekazywać Skarżącemu egzemplarze zezwolenia (wypisy) w liczbie aktualnie niezbędnej do wykonywania przewozów zgodnie z wymogami utd. (w tym art. 87 ust. 1 pkt 2 lit. a utd.);

- [...] sp. z o.o. w likwidacji przeniósł na Skarżącego pełną odpowiedzialności za całą organizacje przewozów na objętych umowami liniach komunikacyjnych (i miało to charakter stały), co skutkowało przekroczeniem uprawnień wynikających z art. 5 pr.przew., podczas gdy w rzeczywistości zawarte umowy miały charakter ramowy określając ogólne zasady współpracy /powierzania przewozów/ pomiędzy stronami nie determinując, iż powierzone zostaną Skarżącemu wszystkie kursy na objętych umową trasach; a ponadto na [...] sp. z o.o. w likwidacji pozostawała odpowiedzialność za dystrybucję biletów, zawarcie umów z właścicielami przystanków autobusowych i dworca, a także rozliczanie należnych z tego tytułu opłat, ustalanie/zmiany rozkładu jazdy;

- Skarżący posługiwał się własną kasą fiskalną przy realizacji przewozu, co miałoby wykluczać wykonywanie przewozu powierzonego w trybie art. 5 pr. przew., podczas gdy przepisy podatkowe (§ 5 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 marca 2013 r. o kasach rejestrujących, Dz. U. z 2013 r., poz. 363) dopuszczają możliwość prowadzenia przy użyciu kasy własnej zarówno ewidencji własnej sprzedaży jak i prowadzonej na rzecz lub w imieniu innych podatników;

- Skarżący wykonywał przewóz bez zezwolenia, podczas gdy w rzeczywistości korzystał on w drodze powierzenia w trybie art. 5 pr. przew. z zezwolenia [...] sp. z o.o. w likwidacji; co skutkowało bezpodstawnym przyjęciem, iż w niniejszej sprawie przekroczono uprawnienie do powierzenia przewozu w trybie art. 5 pr. przew. w zw. z art. 24 ust. 4 pkt 4 utd., a tym samym doszło do naruszenia art. 18 ust. 1 pkt 1 utd. w zw. z pkt. 2.1. Załącznika nr 3 do utd.;

b) art. 78 § 1 i 2 KPA w zw. z art. 80 KPA poprzez nieuwzględnienie mających znaczenie dla sprawy wniosków dowodowych Skarżącego zgłoszonych w odwołaniu, tj.:

- z zeznań świadka M. S. - kierownika działu przewozów [...] sp. z o.o. w likwidacji, na okoliczność: charakteru i zakresu współpracy pomiędzy Skarżącym a [...] sp. z o.o. w likwidacji, w tym powierzania Skarżącemu konkretnych przewozów na liniach komunikacyjnych objętych umowami, a nie ich ogólnego, całościowego powierzenia;

- o zwrócenie się do właściwych organów o weryfikacje okoliczności posiadania ważnej licencji na przewóz osób przez obie ww. strony umów,

- o zwrócenie się do właściciela dworca autobusowego w L., tj. L. D. S.A. o informacje w zakresie zasad rozliczeń [...] sp. z o.o. w likwidacji z tytułu korzystania z dworca,

podczas gdy okoliczności te miały kluczowe znaczenie dla sprawy wobec podnoszonych przez Skarżącego zastrzeżeń co do charakteru (sporadycznego, niestałego i nieglobalnego) powierzenia przewozów przez [...] sp. z o.o. w likwidacji na rzecz Skarżącego w oparciu o umowy, a także faktycznego sposobu wykonywania umów przez strony;

co skutkowało błędnym ustaleniem okoliczności faktycznych sprawy, o których mowa pod lit. a, a tym samym zastosowaniem art. 92a ust. 1, 6 utd. w zw. z pkt 2.1. Załącznika nr 3 do utd.;

c) art. 77 § 1 KPA poprzez niepodjęcie przez organ samodzielnej inicjatywy dowodowej w zakresie wyczerpującego ustalenia okoliczności sprawy, w tym odstąpienie od przesłuchania stron umów o powierzenie przewozu (w tym Skarżącego) celem przeprowadzenia rzetelnej i kompleksowej interpretacji postanowień umów, w tym uwzględniając wytyczne interpretacyjne wynikające z art. 65 § 2 Kodeksu cywilnego, zgodne z którym w umowach należy raczej badać, jaki był zgodny zamiar stron i cel umowy, aniżeli opierać się na jej dosłownym brzmieniu, co skutkowało bezpodstawnym przyjęciem, iż w niniejszej sprawie przekroczono uprawnienie do powierzenia przewozu w trybie art. 5 pr. przew. w zw. z art. 24 ust. 4 utd., a tym samym doszło do naruszenia art. 18 ust. 1 pkt 1 utd. w zw. z pkt. 2.1. Załącznika nr 3 do utd.;

2) przepisów prawa materialnego, tj.:

a) art. 18 ust. 1 pkt 1 utd. i z pkt. 2.1. Załącznika nr 3 do utd. w zw. z art. 5 pr. przew. i art. 24 ust. 4 pkt 4 utd. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że niedopuszczalne jest wykonywanie przewozów przez Skarżącego (przewoźnika) w oparciu o zezwolenie wydane innemu przewoźników ([...] sp. z o.o. w likwidacji) i udostępnione Skarżącemu na podstawie zawartej pomiędzy nimi umowy ramowej o powierzenie przewozów; b) art. 65 § 2 Kodeksu cywilnego (k.c.) poprzez jego niezastosowanie skutkujące przeprowadzeniem błędnej wykładni woli stron umów, w tym z dnia 4 lutego 2016 r., co do charakteru tych umów, zakresu ich obowiązywania i obowiązków stron.

Wskazując na takie zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.) sąd administracyjny kontroluje zaskarżone akty pod względem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, lecz granicami danej sprawy - art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a."). Sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, biorąc pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, nawet jeżeli nie zostały podniesione w skardze. Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, jej zgodność z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Uchylenie decyzji następuje w szczególności w przypadku, gdy zaskarżony akt narusza przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uwzględnił skargi, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania administracyjnego w sposób wpływający na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. mogłoby stanowić przesłankę do jej uchylenia.

Już w tym miejscu należy podkreślić, że ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji znajdują potwierdzenie w niewadliwie zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, wobec czego materiał ten należało uznać za wystarczający do podjęcia prawidłowej i zgodnej z prawem czynności w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za wykonywanie przewozu regularnego osób bez wymaganego zezwolenia.

Organy administracji dokonały także właściwej wykładni przepisów prawa materialnego, jak też prawidłowo zastosowały normy prawne do ustalonego w sprawie stanu faktycznego.

W postępowaniu prowadzonym na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego dowodem może być wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. art. 75 § 1 k.p.a.).

W myśl przepisu art. 7 k.p.a., organ administracji podejmuje wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, zaś zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a., obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Przez rozpatrzenie całego materiału dowodowego należy rozumieć uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, jak i uwzględnienie wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, a mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności. Ocena dowodów powinna być dokonana na podstawie całego zebranego materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.).

Organ administracyjny jest więc zobowiązany na podstawie przytoczonych przepisów do podjęcia wszelkich niezbędnych czynności proceduralnych w celu zebrania pełnego materiału dowodowego, dopiero bowiem wówczas może ocenić, czy dana okoliczność została wyjaśniona i udowodniona.

W rozpoznawanej sprawie organy administracji nie naruszyły wskazanych reguł postępowania. Organy zebrały wyczerpująco cały materiał dowodowy, rozważyły go i poddały ocenie, zgodnie z regułami wynikającymi z przepisów art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Ustaliły dokładnie stan faktyczny i wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy, mając na względzie treść mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa.

Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ wziął pod uwagę wszystkie okoliczności, oświadczenia i dokumenty świadczące o sytuacji prawnej i faktycznej skarżącej Spółki.

Ustalenia organu w tym zakresie nie budzą zastrzeżeń. Ustalenia te wynikają bowiem z przeprowadzonych w sprawie i wskazanych w uzasadnieniu decyzji dowodów.

Przechodząc do merytorycznej oceny zasadności zaskarżonej decyzji, wskazać należy, że trafnie organy stwierdziły, że w realiach przedmiotowej sprawy skarżący wykonywał przewóz regularny osób bez wymaganego prawem zezwolenia.

W sprawie nie budziło wątpliwości, że w dniu przeprowadzenia kontroli, tj. w dniu [...] czerwca 2016 r. strona wykonywała przewóz osób na linii regularnej P. – L.

Nie budziło więc wątpliwości to, że skarżąca wykonywała przewóz regularny osób, do czego wymagane jest zezwolenie (art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz.U. z 2016 r. Nr 1907 ze zm. - dalej jako: "ustawa o transporcie drogowym" lub "u.t.d.")).

Skarżąca nie kwestionowała również tego, że wykonując taki przewóz nie posiadała zezwolenia wydanego na swoją rzecz. Okoliczność ta wynikała również z innych dowodów zgromadzonych w aktach sprawy administracyjnej.

Według skarżącej brak było jednakże podstaw do wymierzenia kary pieniężnej za wykonywanie przewozów regularnych bez wymaganego zezwolenia z uwagi na to, że skarżąca wykonując przewóz wykonywała go jako przewóz powierzony w trybie art. 5 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. Prawa przewozowe (tekst jednolity Dz.U. z 2015 r. Nr 915 ze zm. - dalej jako "prawo przewozowe").

W istocie zatem rozstrzygnięcie sprawy sprowadzało się do oceny, czy skarżąca wykonując przewóz regularny osób na linii P. – L. wykonywała go na podstawie skutecznie udzielonego powierzenia wykonania przewozu w trybie art. 5 prawa przewozowego, czy też skarżący wykonywał przewóz prowadząc własną działalność gospodarczą w zakresie regularnych przewozów osób.

Z art. 5 prawa przewozowego wynika, że przewoźnik może powierzać wykonanie przewozu innym przewoźnikom na całej przestrzeni przewozu lub jej części, jednakże ponosi odpowiedzialność za ich czynności jak za swoje własne.

Powyższa regulacja pozwala zatem na powierzenie wykonanie przewozu innemu przewoźnikowi, przy czym w takiej sytuacji posłużenie się na potrzeby konkretnego, powierzonego przewozu zezwoleniem udzielonym innemu przewoźnikowi jest dopuszczalne i nie powinno być traktowane jako odstąpienie zezwolenia osobie trzeciej.

Nie budzi także wątpliwości to, że zakresu przedmiotowego art. 5 prawa przewozowego nie można ograniczać jedynie do tzw. przewozu zastępczego, jak też, że przepis ten dopuszcza również wielokrotne powierzenie przewozu innemu przewoźnikowi.

Z drugiej strony zauważyć należy, że udzielonego zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych nie można odstępować osobom trzecim pod rygorem cofnięcia zezwolenia (art. 24 ust. 4 pkt 4 u.t.d.).

Powyższe prowadzi do wniosku, że zezwolenie na wykonywanie przewozów regularnych jest dokumentem wydanym dla konkretnego przewoźnika w celu umożliwienia mu wykonywania określonego rodzaju usług transportowych. Zezwolenia tego nie można odstąpić osobom trzecim. Nie można także wywodzić z art. 24 ust. 4 pkt 4 u.t.d. możliwości wykonywania przewozu regularnego w oparciu o zezwolenie wydane innemu przewoźnikowi tylko dlatego, że zawarło się z nim umowę powierzenia wykonywania przewozu.

Należy zatem odróżnić wykonywanie powierzonego konkretnego przewozu w ramach danego zezwolenia na podstawie zlecenia innego podmiotu, od prowadzenia własnej działalności gospodarczej w zakresie regularnych przewozów na podstawie zezwolenia przysługującego innemu przewoźnikowi.

Czym innym jest bowiem wykonywanie czynności powierzonych (zleconych) przez inny podmiot, a czym innym prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie regularnych przewozów przy wykorzystaniu zezwolenia przysługującego innemu przewoźnikowi.

W ocenie Sądu materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy uzasadnia przyjęcie, że skarżąca Spółka prowadziła własną działalność gospodarczą polegającą na wykonywaniu przewozu regularnego osób na linii P. – L., co trafnie stwierdziły również w sprawie organy administracji.

Stwierdzenie takie uzasadnia przede wszystkim treść umowy powierzenia przewozu z dnia [...] lutego 2016 r.

W trakcie przeprowadzonej kontroli ustalono, że skarżąca wykonywała przewóz na linii P. – L., przy czym kierujący pojazdem kierowca okazał w trakcie kontroli wypis z zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej L. – P. nr [...] (k.1, 3 akt administracyjnych).

Powyższego zezwolenie dotyczyła przywoływana wyżej umowa powierzenia przewozu z dnia [...] lutego 2016 r. (k.7 akt administracyjnych).

Umowa ta zatytułowana została jako umowa powierzenia przewozu zgodnie z art. 5 ustawy prawo przewozowe, a zawarta została pomiędzy [...] Sp. z o.o. w likwidacji a [...] Sp. z o.o. w J.

Z § 1 umowy wynika, że jej przedmiotem było wykonywanie kursów w ramach powierzenia przewozu na regularnej linii: 82063, 82069, 82140 P. – L. przez K. do zezwolenia nr [...],[...],[...] do czasu wyrobienia swojego zezwolenia przez w/w firmę. [...] Sp. z o.o. w likwidacji oświadcza, że zrzeka się z w/w zezwoleń dla [...] Sp. z o.o. do czasu wydania zezwolenia przez właściwy organ administracji. Dniem całkowitego wygaszenia zezwolenia [...] Sp. z o.o. w likwidacji będzie dzień odbioru zezwolenia przez [...] Sp. z o.o.

Treść powyższej umowy jest jasna i jednoznaczna. Pomimo bowiem formalnego powierzenia wykonywania przewozu w istocie podmiot, któremu przysługiwały zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych zrezygnował z nich i przeniósł je na skarżącą Spółką, która na ich podstawie miała wykonywać własną działalność gospodarczą w zakresie przewozów, aż do chwili, gdy uzyska własne zezwolenie na wykonywanie przewozów regularnych na przedmiotowych liniach regularnych.

Wprawdzie w przedmiotowej umowie, zawieranej przez przedsiębiorców będących spółkami prawa handlowego, posłużono się w zwrotem potocznym "zrzeka się z w/w zezwoleń dla [...] Sp. z o.o." to jednak właściwe odczytanie treści takiego sformułowania nie nastręcza żadnych trudności.

W języku polskim, także potocznym, zrzec się oznacza dobrowolnie z czegoś zrezygnować, przy czym zrzec się dla kogoś oznacza zrzeczenie się czegoś na czyjąś rzecz, a więc w istocie przeniesienie prawa do danej rzeczy lub uprawnienia na kogoś innego.

W istocie zatem w drodze umowy z dnia [...] lutego 2016 r. [...] Sp. z o.o. w likwidacji przeniosła na skarżącą Spółkę uprawnienia z zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych, co było niedopuszczalne.

Ocenę taką uzasadnia w sposób dobitny dalsza treść § 1 przedmiotowej umowy.

Z postanowień tych wynikało, że [...] Sp. z o.o. w likwidacji zrzeka się z w/w zezwoleń dla [...] Sp. z o.o. do czasu wydania zezwolenia przez właściwy organ administracji, zaś dniem całkowitego wygaszenia zezwolenia [...] Sp. z o.o. w likwidacji będzie dzień odbioru zezwolenia przez [...] Sp. z o.o.

Powyższe jednoznacznie wskazuje na to, że skarżąca Spółka miała zamiar prowadzić własną działalność na przedmiotowych liniach regularnych, przy czym jedynie tymczasowo - do czasu uzyskania własnego zezwolenia - przy wykonywaniu tych przewozów miała posługiwać się zezwoleniami posiadanymi przez [...] Sp. z o.o. w likwidacji.

Z drugiej zaś strony [...] Sp. z o.o. w likwidacji miała nie doprowadzać do wygaśnięcia posiadanych przez siebie zezwoleń na wykonywanie przewozów regularnych osób jedynie do chwili, gdy skarżąca Spółka uzyska własne zezwolenia, co jasno i jednoznacznie wskazuje, że zezwolenie te miały służyć nie działalności gospodarczej prowadzonej przez [...] Sp. z o.o. w likwidacji, lecz własnej działalności gospodarczej w zakresie przewozów regularnych prowadzonej przez [...] Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w J.

Wnioski te znajdują również potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy

I tak ze znajdujących się w aktach sprawy administracyjnej odpisów decyzji Marszałka Województwa L. z dnia [...] lipca 2016 r. stwierdzających wygaśnięcie zezwoleń na wykonywanie przewozów regularnych osób w krajowym transporcie rogowym w ramach linii regularnych P. – L. wydanych na rzecz [...] Sp. z o.o. w likwidacji wynikało, że stosownymi wnioskami [...] Sp. z o.o. w likwidacji wystąpiło do Marszałka Województwa L. o wygaszenie zezwoleń z dniem uzyskania zezwoleń przez firmę [...] Sp. z o.o., z uwagi zaś na to, że [...] Sp. z o.o. uzyskała (odebrała) zezwolenia stwierdzono wygaśniecie zezwoleń w najwcześniejszym możliwym terminie.

Powyższe wyraźnie wskazuje, że przedmiotowe zezwolenia miały służyć nie działalności gospodarczej prowadzonej przez [...] Sp. z o.o. w likwidacji, lecz własnej działalności gospodarczej w zakresie przewozów regularnych prowadzonej przez [...] Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w J.

Wbrew zarzutom skargi stwierdzić należy, że odmiennych wniosków nie uzasadnia także przywoływana przez skarżącego umowa z dnia [...] lutego 2016 r.

Już na samym wstępie należy wskazać, że umowa ta została zatytułowana jako umowa powierzenia obsługi linii komunikacyjnej.

Przede wszystkim jednak wynika z niej, że skarżąca Spółka w myśl umowy przejęła od [...] Sp. z o.o. nie tylko leasing pojazdów, którymi wykonywane były kursy, ale również pracowników – kierowców (§ 3 i 4 umowy). [...] Sp. z o.o. rozwiązywała umowy z kierowcami, a skarżąca zawierała umowy z kierowcami.

Powyższe jednoznacznie wskazuje na to, że w istocie przedmiotem umów nie było powierzenie wykonania przewozów na wielu nawet liniach, lecz przejęcie tych linii wraz z obsługującymi je pojazdami i kierowcami przez skarżącą Spółkę.

Skoro [...] Sp. z o.o. wyzbywał się pojazdów, przy pomocy których wykonywane były przewozy, jak również i kierowców, którzy przewozy te wykonywali, to jasnym pozostaje, że [...] Sp. z o.o. nie zamierzał i nie prowadził już w tym momencie własnej działalności polegającej na wykonywaniu przewozów regularnych.

Okoliczności te wskazują również na to, że przewozy te, w ramach działalności gospodarczej prowadzonej we własnym imieniu i na własną rzecz prowadziła skarżąca.

Po trzecie podkreślić należy, że czynności, które w myśl postanowień umowy miał wykonywać przy przewozach [...] Sp. z o.o. miały charakter oboczny i mało istotny z punktu widzenia wykonywania przewozów regularnych.

Dodatkowo wskazać należy, że jeżeli chodzi o takie czynności jak sprzedaż biletów miesięcznych to z § 12 umowy wynika, że [...] Sp. z o.o. czynności te miał wykonywać za opłatą – prowizją od sprzedanych biletów miesięcznych.

Powyższe również wskazuje na to, że faktycznym podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą w zakresie przedmiotowych przewozów regularnych była skarżąca Spółka. [...] Sp. z o.o. w zakresie przewozów wykonywał jedynie czynności pomocnicze, nie na swoją rzecz, lecz na rzecz skarżącej Spółki.

Ma rację skarżący, że § 5 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie kas rejestrujących z dnia 14 marca 2013 r. (Dz.U. z 2013 r. poz. 363) pozwala przy zleceniu wykonywania sprzedaży innemu podmiotowi na ewidencjonowanie całej wartości sprzedaży własnej i prowadzonej na rzecz lub w imieniu innych podatników.

Z umowy z dnia [...] lutego 2016 r. jasno jednak wynika, że ewentualna sprzedaż biletów miesięcznych miała być dokonywana na rzecz skarżącej Spółki, a nie [...] Sp. z o.o., co potwierdza tezę, że to skarżąca w ramach własnej działalności gospodarczej prowadziła w istocie przedmiotowe przewozy regularne.

Bez znaczenia dla oceny prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia pozostaje również treść zeznań świadka J. K., w tym w szczególności to, że świadek ten zeznał, że kursy na linii P. – L. wykonuje sporadycznie.

Okoliczność taka, tj. w istocie to, że jeden z kierowców zatrudnionych przez stronę na danej linii regularnej wykonuje kursy sporadycznie, nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

W istocie okoliczność taka miałaby znaczenie przy ustalaniu, czy skarżąca w ogóle wykonywała przewóz regularny osób na linii P. – L.

Okoliczności takiej skarżąca jednak nie zaprzeczała. Z treści wnoszonych pism, w tym również skargi do sądu administracyjnego, wynika, że skarżąca przyznawała fakt wykonywania przewozu regularnego osób, z tym jedynie, że twierdziła, iż wykonywała go jako przewóz powierzony w trybie art. 5 prawa przewozowego.

To, że przedmiotowy kurs wykonywany był w ramach przewozu regularnego potwierdza także fakt okazania się przez kierowcę w czasie kontroli wypisem z zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej L. – P. nr [...].

W ocenie Sądu prawidłowości ustaleń dokonanych przez organy nie podważa także brak uwzględnienia przez organ wskazywanych przez skarżącą wniosków dowodowych.

Jak wskazano już wyżej obowiązkiem organów administracji jest podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy.

Obowiązek ten nie ma jednak charakteru niczym nie ograniczonego i nie oznacza powinności kontynuowania postępowania dowodowego w sytuacji, gdy wyjaśnione zostały wszystkie okoliczności mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.

Jak trafnie wskazuje się w orzecznictwie uchybienie przez organy normom zawartym w przepisach art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. ma miejsce jedynie wówczas, gdy wbrew obowiązkowi należytego wyjaśnienia sprawy nie ustalają one faktów, czy zdarzeń, które mają znaczenie dla załatwienia sprawy, czyli mają znaczenie dla zastosowania określonej normy prawa materialnego - przyznającej stronie konkretne uprawnienie lub przewidującej jej obowiązek publicznoprawny (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 września 2017 r., sygn. akt II OSK 3091/15, System Informacji Prawnej Lex).

W przedmiotowej sprawie organy wyjaśniły wszystkie okoliczności mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, w związku z czym brak było podstaw do uwzględnienia wniosków dowodowych postulowanych przez skarżącą.

Jak wskazano już wyżej rozstrzygnięcie sprawy sprowadzało się do oceny, czy skarżąca wykonując przewóz regularny osób na linii P. – L. wykonywała go na podstawie skutecznie udzielonego powierzenia wykonania przewozu w trybie art. 5 prawa przewozowego.

W tej kwestii odwołać należało się do treści zawartej przez strony umowy dotyczącej powierzenia wykonywania przewozu, co prawidłowo uczyniły również organy administracji.

To bowiem umowa o powierzeniu przewozu przesądzała o rzeczywistym charakterze i istocie przedmiotowego powierzenia wykonywania przewozu.

W takiej sytuacji brak było także podstaw do przesłuchiwania świadka, będącego pracownikiem [...] Sp. z o.o.

Jeżeli chodzi o kwestię posiadania ważnej licencji na przewóz osób to okoliczność ta nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Przedmiotowa kara pieniężna wymierzona została nie za przewóz osób bez wymaganej licencji, lecz za wykonywanie przewozu regularnego bez wymaganego zezwolenia.

Wskazać należy także, że przysługująca skarżącej licencja na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób okazana została w trakcie kontroli, a jej kopię dołączono do akt sprawy administracyjnej (k.2 akt administracyjnych).

Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostawała także kwestia rozliczeń [...] Sp. z o.o. z właścicielem dworca autobusowego w L., albowiem jak już wskazywano okoliczność ta miała charakter uboczny i nieistotny.

Reasumując należy zatem stwierdzić, że organy administracji nie naruszyły wskazanych w skardze reguł postępowania. Organy zebrały wyczerpująco cały materiał dowodowy, rozważyły go i poddały ocenie, zgodnie z regułami wynikającymi z przepisów art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Organy administracji dokonały także właściwej wykładni przepisów prawa materialnego, jak też prawidłowo zastosowały normy prawne do ustalonego w sprawie stanu faktycznego.

Organy trafnie przyjęły, że ustalone w sprawie okoliczności wskazują na to, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do powierzenia wykonania przewozu w trybie art. 5 prawa przewozowego, lecz do przejęcia przewozów w ramach własnej działalności gospodarczej skarżącej.

Faktyczne przejęcie wykonywania przewozów i prowadzenie ich w ramach własnej działalności gospodarczej przez skarżącą sprawiło, że skarżąca przy wykonywaniu własnej działalności gospodarczej w zakresie regularnych przewozów osób nie była uprawniona do wykorzystania zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób przysługującego innemu przewoźnikowi.

Powyższe oznaczało, że skarżąca wykonywała przewóz regularny osób bez wymaganego zezwolenia, co obligowało organy administracji do wymierzenia kary pieniężnej, o której mowa w punkcie 2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Tym samym stawiane w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego i materialnego uznać należało za nieuzasadnione.

Z przytoczonych wyżej względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę, o czym orzekł w sentencji wyroku.