Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 101/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2005-11-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Roman Ciąglewicz – spr. sędzia WSA Teresa Cisyk Sędziowie asesor sądowy Grażyna Jeżewska Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Johan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2005 r. sprawy ze skargi D. K. i M. K. na decyzję [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 3 stycznia 2002 r., nr [...], wydaną w sprawie samowolnie rozbudowanego tarasu w segmencie mieszkalnym jednorodzinnym nr A budynku mieszkalnego szeregowego w N. przy ul. [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] nakazał W. R., będącemu właścicielem segmentu nr A, rozbiórkę samowolnie rozbudowanej części tarasu parteru od strony ogrodu i doprowadzenie go do stanu technicznego zgodnego z projektem budowlanym opracowanym przez biuro projektów [...] [...] z czerwca 1977 r. Jako podstawę prawną decyzji organ podał, przepis art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.). W uzasadnieniu stwierdził, iż decyzja wydana została po przeprowadzeniu kontroli przyległego segmentu nr A, potwierdzonej protokołami z dnia 7 grudnia 2001 r. oraz 11 grudnia 2001 r., a dokonanej na skutek interwencji D. i M. K. Przeprowadzona kontrola wykazała, że W. R., w latach 1989 – 1991, rozbudował samowolnie taras parteru od strony ogrodu, przedłużając go w stosunku do identycznych tarasów, segmentów nr B i nr C, o 183 cm. Na takiej samej długości wybudowana została murowana ściana przyziemia na granicy segmentów nr A i B, elementem której jest balustrada w poziomie parteru, o wysokości 105 cm. Organ ustalił, iż rozbudowa będąca częścią obiektu budowlanego, wykonana została bez uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, co stanowi samowolę budowlaną. Zaznaczył jednocześnie, iż zdaniem D. i M. K., będących właścicielami przyległego segmentu, dokonana rozbudowa spowodowała dla nich niedopuszczalne pogorszenie warunków użytkowych, co zgodnie z art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego skutkuje przymusową rozbiórką. Organ stwierdził także, iż rozbudowa tarasu spowodowała wyraźne zróżnicowanie architektoniczne, od strony ogrodu, bloku składającego się z trzech segmentów mieszkalnych nr A, B i C, co jest sprzeczne z definicją budownictwa mieszkaniowego szeregowego, gdzie segmenty mają być identyczne pod względem architektonicznym, które to założenie uwzględniono w dokumentacji projektowej opracowanej w 1977 r. na zlecenie inwestora przedmiotowego budynku.

Na skutek odwołania wniesionego przez W. R., decyzją z dnia 27 lutego 2002r., nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O., uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził uchybienia w prowadzeniu postępowania wyjaśniającego przez organ I instancji. Uznał, iż zgodnie z przepisem art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 Nr 106, poz. 1126 ze zm.), przepisu art. 48 tej ustawy nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy tj. przed 1 stycznia 1995 r. Do obiektów tych stosuje się natomiast odpowiednio przepisy dotychczasowe. Zaznaczył, iż, zastosowany przez organ I instancji art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. stanowi, że obiekty budowlane wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce, gdy organ administracji stwierdzi, że obiekt taki powoduje, bądź w razie wybudowania powodowałby, niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia, albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Istnieje jednak konieczność zbadania możliwości zastosowania przepisu art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r., czego organ I instancji nie uczynił.

Decyzją z dnia [...], nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie [...], nakazał W. R. rozbiórkę samowolnie rozbudowanej części tarasu parteru od strony ogrodu i doprowadzenie go do stanu technicznego zgodnego z projektem budowlanym opracowanym w czerwcu 1977 r. Oparł decyzję na przepisie art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 . Nr 106, poz. 1126 ze zm.). W uzasadnieniu, powtarzając argumentację wyrażoną w uzasadnieniu decyzji z dnia 3 stycznia 2002 r., iż roboty będące przedmiotem postępowania wykonane zostały bez pozwolenia na budowę oraz że rozbudowa tarasu spowodowała wyraźne zróżnicowanie architektoniczne bloku składającego się z trzech segmentów, organ wskazał, iż uwzględnił stanowisko D. i M. K. wyrażone w ich piśmie z dnia 5 marca 2002 r., w którym podnieśli oni, iż dokonana samowolnie rozbudowa spowodowała dla nich, jako właścicieli przyległego segmentu mieszkalnego, niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych oraz użytkowych.

Na skutek odwołania wniesionego przez W. R., decyzją z dnia 28 czerwca 2002 r., nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O., uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] z dnia [...] i na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 Nr 106, poz. 1126 ze zm.) orzekł o nałożeniu na W. R. obowiązku dostarczenia Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w powiecie [...], w terminie do 20 września 2002r., ekspertyzy technicznej tarasu opracowanej przez rzeczoznawcę budowlanego, która powinna zawierać: inwentaryzację budowlaną (architektoniczną i opisową) z orzeczeniem technicznym dotyczącym stanu technicznego wykonanych robót, ocenę zdatności w zakresie zagadnień określonych w art. 5 Prawa budowlanego oraz w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości, wskazanie robót do wykonania, mających na celu doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem. Organ odwoławczy uznał, iż z zebranego materiału dowodowego nie wynika jakoby rozbudowa tarasu powodowała pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. W toku postępowania przeprowadzonego przez organ I instancji nie ustalono ponadto, czy przedmiotowa rozbudowa powodowała niebezpieczeństwo dla ludzi i mienia (co było przesłanką wydania zaskarżonego nakazu rozbiórki). Okoliczność pogorszenia warunków zdrowotnych dla otoczenia, powinna być stwierdzona przez organ nadzoru budowlanego, który powinien również określić i zdefiniować niebezpieczeństwo lub ustalić na czym polega pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Organ nie powinien jednak w tym względzie opierać się jedynie na wyjaśnieniach sąsiadów. Jako bezsporny organ odwoławczy uznał fakt, iż W. R. w latach 1989 –1991 wykonał roboty budowlane, które stanowią samowolę budowlaną. Wskazał jednak, iż organ I instancji nie wykazał, iż nieprawidłowości powstałych na skutek rozbudowy tarasu, nie da się wyeliminować bez konieczności rozbiórki tarasu. Organ II instancji stwierdził również, iż w omawianej sprawie nie ma zastosowania art. 48 Prawa budowlanego (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.), gdyż inwestor dokonał samowolnej rozbudowy istniejącego, legalnego budynku. Jak uznał, w takiej sytuacji, nawet w stosunku do robót budowlanych zakończonych przed dniem 1 stycznia 1995r., istnieje możliwość zastosowania procedury przewidzianej w art. 50 i art. 51 obecnie obowiązującego Prawa budowlanego. Wyjaśnił, iż w ramach tej procedury organ bada, czy samowolnie wykonane roboty budowlane można doprowadzić do stanu zgodnego z prawem obowiązującym w czasie prowadzenia tych robót i dopiero jeśli nie jest to możliwe organ nakazuje rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części. Powyższa decyzja zaskarżona została do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez D. i M. K. Wyrokiem z dnia 21 października 2004 r., sygn. akt II SA/Wr 1766/02, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu uchylił zaskarżoną decyzję. W ocenie składu orzekającego, nie do zaakceptowania było rozstrzygnięcie organu nadzoru budowlanego podjęte na podstawie art. 51 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.). Sąd wskazał, iż przepisy art. 51 Prawa budowlanego mają zastosowanie do wykonanych samowolnie robót, które zostały wykonane po dniu wejścia w życie przywołanej ustawy. Jeżeli natomiast roboty budowlane zostały zakończone przed 1 stycznia 1995 r., inwestor ponosi konsekwencje samowoli budowlanej według przepisów ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane, w związku z art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1995 r. Sąd wskazał, iż do tych samowolnie wykonanych robót budowlanych stosuje się przepisy poprzednio obowiązującego Prawa budowlanego z 1974 r., umożliwiające legalizację robót budowlanych po wykluczeniu przesłanek określonych w art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2, tj. sprzeczności z planem oraz niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.

Decyzją z dnia [...] nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O., uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] z dnia [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wojewódzki Inspektor stwierdził, iż w świetle złożonych przez D. i M. K. wyjaśnień nie sposób ustosunkować się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego, a tym samym prawidłowości działań Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie [...]. Dotychczasowe działania podejmowane były bowiem w oparciu o przekonanie, że samowolna rozbudowa tarasu, podwyższenie muru i wybudowanie barierki nastąpiły w latach 1989 – 1991, a zatem mogły mieć do tak popełnionej samowoli zastosowanie przepisy Prawa budowlanego z 1974 r. Z treści pisma D. i M. K., z dnia 18 kwietnia 2002 r. wynika natomiast, że wykonywane w latach 1989 – 1991 r. roboty budowlane zostały przerwane, a obecny wygląd tarasu jest wynikiem robót podejmowanych w 2001 r. Organ odwoławczy stwierdził, iż ustalenie prawidłowej daty popełnienia samowoli wpływać może w znacznym stopniu na rozstrzygnięcie sprawy, a tym samym na prawa i obowiązki uczestników postępowania. Ponieważ jednak z akt sprawy nie wynika w jakim terminie dokonano przebudowy tarasu, organ I instancji winien w sposób bezsprzeczny ustalić, jakie roboty budowlane i w jakim czasie zostały wykonane i zastosować w stosunku do nich odpowiednia procedurę prawną. Organ odwoławczy wskazał przy tym, iż w razie zaistnienia konieczności rozdzielenia postępowania, na samowolnie wykonane roboty budowlane wykonane przed 1994 r. oraz te, które mogły być wykonane w 2001 r., okolicznością pomocną w ustaleniu prawidłowego stanu faktycznego może być instytucja określona w art. 75 § 1 K.p.a., a to zeznania świadków. Należy także ustalić wszystkie strony postępowania i zapewnić im czynny udział w sprawie. Jak wynika z załączonej do akt mapki, nieruchomość W. R. graniczy również z nieruchomością oznaczoną nr D. Organ uznał także, iż określone w art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia, winny zostać wskazane w sposób nie budzący wątpliwości, poprzez wymienienie naruszonych przepisów.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Opolu, D. i M. K., wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzucili bezzasadność i niezgodność z prawem. Skarżący podnieśli, iż zaskarżona decyzja nie spełnia warunku art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i art. 138 K.p.a. Nie uwzględnia ona bowiem oceny prawnej i wskazania co do dalszego postępowania, wyrażonych w orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu. W ocenie skarżących, zgodnie z art. 138 K.p.a., organ odwoławczy winien podtrzymać w całości decyzję organu I instancji. Skarżący wyjaśnili, iż przy rozbudowie tarasu, który ich zdaniem jest wadliwy technicznie, i przygotowaniu go jako fundamentu celem powiększenia pokoju została naruszona estetyka ich tarasu. Wybudowana wyższa ściana nie komponuje się bowiem z prawą stroną ich tarasu. Z uwagi na to, iż jest wyższa i dłuższa niż przewiduje to projekt, przesłania także widok i rzuca cień na część ich ogrodu. Skarżący wskazali ponadto, iż rozpoczęta przez W. R. budowa piwnicy i tarasu nie została ukończona, w związku z czym twierdzenie, iż od zakończenia budowy minął okres 10 lat jest bezpodstawne i nieprawdziwe. Skarżący stwierdzili ponadto, iż rozdzielenie postępowania na dwa odrębne jest zbyteczne, bezpodstawne i bezprawne. W ich ocenie postępowanie w sprawie winno zakończyć się wydaniem decyzji o rozbiórce samowolnie wykonanego obiektu.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O., wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymując argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji stwierdził, iż nie sposób zgodzić się z zarzutem skarżących, naruszenia przepisu art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Organ wyjaśnił, iż istotnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w wyroku z dnia 21 października 2004 r. wskazał dalszy tok postępowania, jednakże jedynie w przypadku uznania, że samowolnie wykonane roboty budowlane miały miejsce przed 1994 r. Ponieważ jednak w toku postępowania, mając na względzie wskazania Sądu, stwierdzono, że powstałe wątpliwości powinny być ponownie zbadane w toku postępowania pierwszoinstancyjnego, koniecznym stało się przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie [...]. Fakt ten nie wyklucza możliwości ponownego nakazania W. R. rozbiórki spornego tarasu, w oparciu o prawidłowo ustalone przepisy prawa materialnego.

Na rozprawie w dniu 8 listopada 2005 r. skarżący stwierdzili, że w październiku 2001 r. W. R. zlikwidował ażurową balustradę, a wybudował mur o długości 185 cm.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że decyzja ta odpowiada wymogom prawa.

W związku z tym, że sprawa była już przedmiotem weryfikacji sądowej, ocena legalności zaskarżonej decyzji nie może abstrahować od unormowania art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania, wyrażone w orzeczeniu sądu, wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Zasada związania sądu i organu łączy się nie tylko z sentencją, ale także z pewnymi elementami uzasadnienia sądu administracyjnego. Mimo bowiem użycia w art. 153 Prawa o postępowaniu (...) określenia "orzeczenie" chodzi w nim nie tylko o sentencję, lecz także o uzasadnienie orzeczenia. Ocena prawna rozstrzygnięcia wiąże się przede wszystkim z wykładnią prawa, a ta mieści się w uzasadnieniu wyroku sądowego. Wiążący charakter ma wyłącznie ocena prawna sądu administracyjnego pozostająca w związku i mieszcząca się w ramach kognicji tego sądu, a więc ocena, której konsekwencją było pozbawienie mocy wiążącej zaskarżonego aktu i która zdeterminowała stanowisko sądu administracyjnego w rozpatrywanej sprawie (patrz: Tadeusz Woś w: T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska "Postępowanie sądowoadministracyjne", Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004 r., s. 364; wyrok NSA z dnia 10 czerwca 1998 r., sygn. akt I SA 1071 / 97, niepublikowany – treść zamieszczona w Systemie Informacji Prawnej LEX nr 44521). Taki zakres związania odnieść należy, w niniejszej sprawie, do oceny o braku podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie przepisu art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz.1126 ze zm. – obecnie: Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz.2016 ze zm.). Zgodnie z art. 103 § 2 Prawa budowlanego, przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. Skoro poprzednio organ odwoławczy, mimo ustalenia rozbudowy obiektu budowlanego (a zatem spełnienia przesłanek z art. 48), do rozbudowy z lat 1989 – 1991 zastosował przepis art. 51 Prawa budowlanego z 1994 r., to doszło w ten sposób do naruszenia dyspozycji art. 103 ust.2, mającego istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd w poprzednim wyroku wyraźnie wskazał, że do takiej rozbudowy należało zastosować przepisy dotychczasowe, tj. przepisy art. 37 lub art. 40 – art. 42 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz.229 ze zm.).

Zaskarżona decyzja nie została podjęta wbrew ocenie wyrażonej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 21 października 2004 r. Organ odwoławczy, ponownie rozpatrując sprawę, stanął na stanowisku, że wobec samowolnych robót wykonanych w latach 1989 – 1991 należy zastosować przepisy Prawa budowlanego z 1974 r., z tym, że zaistnienie przesłanek z art. 37 ust.1 pkt 2 trzeba ustalić w drodze obszerniej zebranego materiału dowodowego, niż uczynił to organ I instancji. Trudno nie podzielić tego stanowiska skoro w uzasadnieniu decyzji I instancji, w zakresie niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych oraz użytkowych, oparto się tylko na piśmie D. i M. K. z dnia 5 marca 2002 r. Organ I instancji, zamiast ustalić stan faktyczny, w zakresie odnoszącym się do hipotezy art. 37 ust.1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r., w oparciu o wyczerpująco zebrany i rozpatrzony materiał dowodowy (art. 77 § 1 K.p.a.), poprzestał na "uwzględnieniu stanowiska Państwa D. I M. K.". Stanowiło to naruszenie cyt. art. 77 § 1 k.p.a. i art. 37 ust.1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r., a naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (por. m.in. wyrok NSA z dnia 26 maja 1981 r., sygn. akt SA 790 / 81, OSP 1981 / 7 / 108; wyrok NSA z dnia 13 maja 1999 r., sygn. akt II SA / Ka 1400 / 97, niepublikowany; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 14 października 2004 r., sygn. akt SA / Rz 753 / 03, ONSA i wsa 2005 / 4 / 84). W tej sytuacji spełniony został wymóg przepisu art. 138 § 2 K.p.a. Rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części. Postępowania tego nie można przeprowadzić przed organem odwoławczym, na podstawie art. 136 K.p.a.

Niezależnie od tego nie można pominąć okoliczności zasygnalizowanej przez samych skarżących, a dotyczącej samowolnego przeprowadzenia części robót po wejściu w życie Prawa Budowlanego z 1994 r. Ustalenie tej okoliczności dopiero w zaskarżonej decyzji tylko potwierdza tezę o niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego przed organem I instancji. Umacnia to stanowisko polegające na konieczności ponownego rozpatrzenia sprawy przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. O ile bowiem okoliczność ta zostanie potwierdzona, należy wobec robót wykonanych po 1 stycznia 1995 r. (prawdopodobnie w październiku 2001 r.) zastosować inne przepisy prawa materialnego, niż zawarte w Prawie budowlanym z 1974 r. Wobec rozbudowy dokonanej w 2001 r. znajdzie zastosowanie przepis art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r. Rzecz jasna pamiętać trzeba przy tym, skoro zaskarżona decyzja została wydana [...], o nowelizacjach Prawa budowlanego z 1994 r., dokonanych ustawami z dnia 27 marca 2003 r. (Dz. U. Nr 80, poz.718), z dnia 16 kwietnia 2004 r. (Dz. U. Nr 93, poz.888) oraz, o ile sprawa będzie rozpatrywana w postępowaniu administracyjnym po dniu 25 września 2005 r., o nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 28 lipca 2005 r. (Dz. U. 163, poz.1364), która weszła w życie w dniu 26 września 2005 r.

Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić przyjdzie, że w świetle powyższych uwag bezzasadny jest argument o możliwości zakończenia postępowania administracyjnego bez uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Tak samo, nie ma podstaw do zastosowania jednej podstawy materialnoprawnej wobec samowoli budowlanych, polegających na rozbudowie obiektu budowlanego, dokonanych w latach 1989 – 1991 oraz w roku 2001 r.

Wobec powyższego należało, na mocy art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalić skargę.