Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2780/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6053 Obywatelstwo
Hasła tematyczne: Obywatelstwo
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 30 ust 1 pkt 7 ust 2 i ust 3 art. 31 pkt 2
journal: Dz.U. 2020 poz 347
law: Ustawa z dnia 2 kwietnia 2009 r. o obywatelstwie polskim - t.j.
article: art. 74 § 1
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit a art. 188 art. 200 art. 203 pkt 1
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) sędzia del. WSA Jan Szuma po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej I. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lipca 2021 r. sygn. akt IV SA/Wa 2464/20 w sprawie ze skargi I. B. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 września 2020 r. nr DOiR-I-6251-29/2020/AK w przedmiocie odmowy uznania za obywatela polskiego 1. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 23 lipca 2020 r. Nr WO-I.6121.472.2019; 2. zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz I. B. kwotę 1037 (tysiąc trzydzieści siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 9 lipca 2021 r., sygn. akt IV SA/Wa 2464/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę I. B. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 września 2020 r., nr DOiR-I-6251-29/2020/AK w przedmiocie odmowy uznania za obywatela polskiego.

Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu 15 listopada 2019 r. I. B., obywatelka B. wystąpiła do Wojewody Małopolskiego z wnioskiem o uznanie jej za obywatela polskiego.

Wnioskodawczyni urodziła się [...] w m. K., jako córka W. i N.. W roku akademickim 2011/2012 cudzoziemka uczęszczała na kurs języka polskiego z elementami historii i [...] r. zdała egzamin z języka polskiego z wynikiem bardzo dobrym. Cudzoziemka zawarła związek małżeński z S. B. w K. [...] Ukończyła Policealną Szkołę [...] w K. w roku szkolnym [...] oraz zdobyła uprawnienia terapeuty zajęciowego.

Postanowieniem z 19 listopada 2018 r. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej odmówił nadania I. B. obywatelstwa polskiego. Obecnie Cudzoziemka jest zatrudniona na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony od [...] r. w M. sp. z o. o. w K. jako księgowa. Cudzoziemka mieszka w T. przy ul. [...] z mężem S. B. oraz jego ciotką i jej mężem. Legitymuje się paszportem b. seria i nr [...], wydanym [...] r., ważnym do [...] r. oraz kartą pobytu seria i nr [...], wydaną [...] r. przez Wojewodę M., ważną do [...] r. I. B. nie figuruje w Krajowym Rejestrze Karnym.

Cudzoziemka w okresie od 15 listopada 2018 r. przebywała poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej 14 dni.

W dniu 20 maja 2020 r. Wojewoda Małopolski otrzymał od Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego notatkę dotyczącą cudzoziemki. Dokument ten został wyłączony z akt postępowania administracyjnego, albowiem zawierał informacje niejawne i opatrzono go klauzulą "poufne". Postanowieniem z 25 maja 2020 r. Wojewoda Małopolski odmówił I. B. przeglądania dokumentów zawierających informacje niejawne, którym została nadana klauzula "Poufne", albowiem ich ujawnienie może utrudnić wykonywanie zadań służbom lub instytucjom odpowiedzialnym za ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa obywateli lub ściganie sprawców przestępstw i przestępstw skarbowych oraz organom wymiaru sprawiedliwości.

Decyzją z 23 lipca 2020 r. Wojewoda Małopolski odmówił uznania I. B. za obywatela polskiego.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Wojewoda wskazał, że analiza całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie prowadzi do wniosku, że zgromadzone w toku postępowania informacje niejawne, opatrzone klauzulą "poufne" uzasadniają odmowę uznania I. B. za obywatela polskiego, z uwagi na względy bezpieczeństwa państwa i porządku publicznego.

I. B. wniosła odwołanie od decyzji ww. Wojewody Małopolskiego z 23 lipca 2020 r.

Po rozpatrzeniu odwołania Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z 24 września 2020 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody Małopolskiego z 23 lipca 2020 r.

Minister podzielił ustalenia organu I instancji, że cudzoziemka spełniła obligatoryjne przesłanki przepisu art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy o obywatelstwie polskim do uznania ją za obywatela polskiego, albowiem legitymuje się b. paszportem, wystawionym na imię i nazwisko cudzoziemki potwierdzającym posiadanie obywatelstwa b., Wojewoda M. udzielił jej [...] r. zezwolenia na pobyt stały na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, legitymuje się kartą pobytu serii [...] wydaną [...] r. przez Wojewodę M., legitymuje się świadectwem potwierdzającym ukończenie szkoły w Polsce oraz wymaganą znajomością języka polskiego, a jej pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest nieprzerwany. Minister stanął na stanowisku, że nabycie przez cudzoziemkę obywatelstwa polskiego stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa państwa i porządku publicznego. Minister zaznaczył, że Wojewoda Małopolski w trakcie prowadzonego postępowania wystąpił do organów właściwych w sprawach bezpieczeństwa i porządku publicznego państwa w celu uzyskania opinii w sprawie. W opinii organu I instancji, uzyskane w ten sposób informacje od Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, obligowały do wydania decyzji o odmowie uznania Cudzoziemki za obywatela polskiego. Wojewoda Małopolski odstąpił od sporządzenia uzasadnienia decyzji w części dotyczącej wyłączonych z akt sprawy dokumentów niejawnych o klauzuli "POUFNE".

I. B. w skardze na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 24 września 2020 r. zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 105 § 1 i 2 K.p.a. i art. 31 ustawy z dnia 2 kwietnia 2009 r. o obywatelstwie polskim. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zobowiązanie Wojewody do wydania decyzji po wyczerpaniu drogi postępowania zagwarantowanej skarżącej w art. 10 § 1 K.p.a i uznanie jej za obywatela polskiego.

Skarżąca podniosła, że uniemożliwiono jej zapoznanie się z aktami sprawy objętymi klauzulą poufne, co jest niezgodne z zasadą konstytucyjną – prawem do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy. Wyłączenie jawności akt ze względu na ważny interes państwowy, które miało miejsce w sprawie skarżącej oraz doprecyzowanie, iż ich ujawnienie skarżącej, wyrządziłoby szkodę publiczną itp., sprawiło że skarżąca doznała załamania nerwowego gdyż nie mogła przejść do porządku dziennego nad zarzutem, iż zagraża bezpieczeństwu państwa polskiego. Jej całkowita niewiedza o zarzutach jakie jej się stawia powoduje, iż została pozbawiona praw obrony mogących przywrócić jej wiarygodność i obalenie nieprawdziwych zarzutów, które spowodowały wydanie takiej a nie innej notatki ABW.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji – w odpowiedzi na skargę – wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z dnia 9 lipca 2021 r., sygn. akt IV SA/Wa 2464/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 września 2020 r. w przedmiocie odmowy uznania za obywatela polskiego.

W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy dnia 2 kwietnia 2009 r. o obywatelstwie polskim (Dz. U. 2020, poz. 347) za obywatela polskiego uznaje się cudzoziemca przebywającego nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej od roku na podstawie zezwolenia na pobyt stały, które uzyskał w związku z polskim pochodzeniem lub posiadaną Kartą Polaka.

Cudzoziemiec ubiegający się o uznanie za obywatela polskiego jest obowiązany posiadać znajomość języka polskiego potwierdzoną urzędowym poświadczeniem, o którym mowa w art. 11a ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (Dz. U. z 2019 r. poz. 1480), na poziomie biegłości językowej co najmniej B1, świadectwem ukończenia szkoły w Rzeczypospolitej Polskiej lub świadectwem ukończenia szkoły za granicą z wykładowym językiem polskim, o czym stanowi art. 30 ust. 2 ustawy o obywatelstwie polskim.

Zgodnie z art. 30 ust. 3 ustawy o obywatelstwie polskim do ustalenia, czy cudzoziemiec przebywa nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, stosuje się przepis art. 195 ust. 4 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2020 r. poz. 35). Zgodnie z art. 195 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowiący podstawę do udzielenia mu zezwolenia na pobyt stały uznaje się za nieprzerwany, jeżeli żadna z przerw w nim nie była dłuższa niż 6 miesięcy i wszystkie przerwy nie przekroczyły łącznie 10 miesięcy w okresach stanowiących podstawę do udzielenia mu zezwolenia na pobyt stały, chyba że przerwa była spowodowana: wykonywaniem przez cudzoziemca obowiązków zawodowych lub świadczeniem przez niego pracy poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie umowy zawartej z pracodawcą, którego siedziba znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub towarzyszeniem cudzoziemcowi, o którym mowa w pkt 1, przez jego małżonka lub małoletnie dziecko, lub szczególną sytuacją osobistą wymagającą obecności cudzoziemca poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i trwała nie dłużej niż 6 miesięcy, lub wyjazdem poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu odbycia praktyk lub uczestnictwa w zajęciach, przewidzianych w toku studiów w polskiej uczelni.

Warunkiem uznania za obywatela polskiego jest kumulatywne spełnienie przesłanek określonych w art. 30 ust. 1 pkt 7, ust. 2 i ust. 3 ustawy o obywatelstwie polskim.

Poza sporem pozostawała okoliczność, że skarżąca jest obywatelką B. oraz, że przebywa na terytoriom Rzeczypospolitej Polskiej legalnie na podstawie karty pobytu seria i nr [...] wydanej [...] r. przez Wojewodę M., ważnej do [...] r. Przez okres roku lat przed wydaniem zaskarżonej decyzji pobyt skarżącej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miał charakter legalnego i nieprzerwanego pobytu. W toku postępowania administracyjnego skarżąca na podstawie przedłożonego świadectwa ukończenia szkoły policealnej wykazała, że ukończyła szkołę w Rzeczypospolitej Polskiej. Ponadto skarżąca legitymuje się znajomością języka polskiego, co potwierdza certyfikat ukończenia kursu języka polskiego. Z uwagi na kumulatywne spełnienie przez skarżącą przesłanek określonych w art. 30 ust. 1 pkt 7, ust. 2 i ust. 3 ustawy o obywatelstwie polskim organ odwoławczy zasadnie stwierdził, że skarżąca mogłaby być uznana na podstawie wskazanej podstawy prawnej za obywatela polskiego. Niemniej jednak zgodnie z art. 31 ustawy o obywatelstwie polskim cudzoziemcowi odmawia się uznania za obywatela polskiego, w przypadku gdy nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 30 (pkt 1); nabycie przez niego obywatelstwa polskiego stanowi zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego (pkt 2). Zatem Minister był również zobligowany do zweryfikowania tego czy nabycie obywatelstwa polskiego przez skarżącą nie będzie stanowić zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa państwa, albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, na podstawie zapisów art. 31 pkt 2 ustawy o obywatelstwie polskim.

W ocenie organu odwoławczego nabycie przez skarżącą obywatelstwa polskiego stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa państwa i porządku publicznego. Organ odwoławczy stanął na takim stanowisku po zapoznaniu się z treścią pisma Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, której została nadana klauzula "poufne". Bez wątpienia osoba ubiegająca się o uznanie za obywatela polskiego nie powinna stanowić zagrożenia dla bezpieczeństwa państwa i porządku publicznego. Państwo ma całkowitą kompetencję do określania, kto jest jego obywatelem, a także zasad nabycia i utraty obywatelstwa, co jest zgodne z powszechnie uznawaną w tej materii zasadą prawa międzynarodowego. Ustawodawca nie zdefiniował pojęcia bezpieczeństwa państwa i porządku publicznego, co oznacza, że każdorazowa zaistnienie takich okoliczności będzie musiało podlegać ocenie organu (por. wyrok NSA z 27 lipca 2018 r., sygn. akt II OSK 1084/18). Przyjmuje się szeroki zakres swobody przy definiowaniu "zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego" (por. wyrok NSA z 31 marca 2015 r., II OSK 1942/13). Jednocześnie uznaje się, że odwoływanie się do klauzul odsyłających w administracyjnym stosowaniu prawa traktowane jest jako element swoistego uznania administracyjnego (sensu largo), nawet jeśli w istocie nie jest to uznaniowy typ decydowania. Odpowiada to w pewnym sensie istocie orzecznictwa słusznościowego na gruncie prawa prywatnego (L. Leszczyński [w:] System prawa administracyjnego, t. 4, pod red. R. Hausera, Z. Niewiadomskiego, A. Wróbla, Warszawa 2012, s. 116).

Odnosząc się do zarzutu skargi w zakresie ograniczenia skarżącej prawa dostępu do całości zgromadzonych w sprawie materiałów, w tym w szczególności dokumentów ABW, którym nadano klauzulę "poufne" Sąd stwierdził, że wyjątek od jawności dla strony materiałów zgromadzonych w aktach sprawy w toku postępowania administracyjnego ustanawia art. 74 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2020, poz. 256 ze zm.) – dalej K.p.a., który wyłącza stosowanie art. 73 K.p.a. do akt sprawy zawierających informacje niejawne o klauzuli tajności "tajne lub "ściśle tajne", a także do innych akt, które organ administracji publicznej wyłączy ze względu na ważny interes państwowy, co może dotyczyć także części akt sprawy lub poszczególnych materiałów (dokumentów). Ograniczenie dostępu do dokumentów objętych ochroną informacji niejawnych stanowi ograniczenie czynnego udziału strony w postępowaniu, jednak zostało one przewidziane ustawą wydaną w warunkach wskazanych w art. 31 ust. 3 Konstytucji. Wynika to z ochrony wartości nadrzędnej jaką jest bezpieczeństwo państwa i porządek publiczny. Wojewoda Małopolski postanowieniem z 25 maja 2020 r. odmówił skarżącej przeglądania dokumentów zawierających informacje niejawne, którym nadano klauzulę "poufne". Skarżąca nie kwestionowała tego rozstrzygnięcia, gdyż nie wniosła zażalenia na postanowienie z 25 maja 2020 r. W konsekwencji postanowienie to nie zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Stało się ono ostateczne, co może świadczyć o tym, że skarżąca nie kwestionowała nadania pozyskanym przez Wojewodę materiałom klauzuli "poufne". Polski system prawny przewiduje kilka środków zaskarżenia umożliwiających weryfikacji treści informacji niejawnych: odwołania od decyzji organ I instancji, skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, a następnie skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, które to organy władzy publicznej mają wgląd w akta niejawne. Ponadto osoba ubiegająca się o uznanie za obywatela polskiego w toku postępowania może skorzystać z trybu zażaleniowego i zaskarżenia do sądu administracyjnego postanowień organów administracji o odmowie wglądu w akta zawierające informacje niejawne, z czego skarżąca nie skorzystała. W każdej takiej sprawie wgląd w dokumenty niejawne mają sędziowie rozpatrujący sprawę. W rozpoznawanej sprawie Sąd, po zapoznaniu się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, w tym dokumentami niejawnymi, poddał wnikliwej ocenie zasadność odmowy uznania za obywatela polskiego, niezależnie od zarzutów podnoszonych w skardze przez skarżącą. Sąd nie dopatrzył się podstaw do podważenia oceny organu odwoławczego, że uznanie skarżącej za obywatela polskiego stanowi zagrożenie dla ochrony bezpieczeństwa państwa i porządku publicznego.

W ocenie Sądu organ odwoławczy wnikliwie przeanalizował cały materiał dowodowy. Przepisy art. 7 i 77 § 1 K.p.a. nakładają na organy administracji obowiązek dokładnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Na podstawie całokształtu materiału dowodowego organ administracji publicznej ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 K.p.a.). Warunki te zostały spełnione w rozpoznawanej sprawie. Organ odwoławczy zgromadził materiał dowodowy, jak również dokumenty objęte klauzulą poufne. Na podstawie tak zgromadzonego materiału dowodowego organ odwoławczy prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy i dokonał oceny istotnych okoliczności sprawy. Uzasadnienie tej oceny znalazło się w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego, zgodnie z dyspozycją art. 107 § 3 K.p.a., przy czym w zakresie dotyczącym dokumentów poufnych odstąpiono od uzasadnienia na podstawie art. 11 ustawy o obywatelstwie polskim.

W ocenie Sądu, mając na uwadze cały materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, w tym materiały opatrzone klauzulą poufne, prawidłowa jest ocena organu odwoławczego co do zaistnienia okoliczności zobowiązujących organy administracji do odmowy uznania skarżącej za obywatela polskiego.

Sąd stwierdził również, że zasadnie organ odwoławczy ocenił, że uznanie skarżącej za obywatela polskiego stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa państwa i porządku publicznego.

Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną wniosła skargę I. B. podnosząc zarzuty naruszenia:

1. art. 31 pkt 2 ustawy z dnia 02.04.2009 r. o obywatelstwie polskim (Dz. U. z 2012 r. poz. 161);

2. art. 45 Konstytucji RP (Dz. U. 1997 r. nr 78 poz. 483), tj. prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy;

3. art. 8 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka (Dz. U. 1993.61.284), tj. prawa do życia prywatnego i rodzinnego;

4. art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka (Dz. U. 1993 r. Nr 61, poz. 284), tj. prawa do rzetelnego procesu;

5. art. 13 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka (Dz. U. 1993.61.284), tj. prawa do skutecznego środka odwoławczego.

Na podstawie powyższych zarzutów wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania w tym zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesione zostały argumenty mające, zdaniem skarżącej kasacyjnie, potwierdzać zasadność podniesionych zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

NSA rozpatrywał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.), uznając, że ze względu na intensyfikację rozwoju epidemii przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można było przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez I. B. ma usprawiedliwione podstawy.

Za zasadny, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzut naruszenia art. 31 pkt 2 ustawy z dnia 2 kwietnia 2009 r. o obywatelstwie polskim. Przepis ten stanowi, że cudzoziemcowi odmawia się uznania za obywatela polskiego, w przypadku gdy nabycie przez niego obywatelstwa polskiego stanowi zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Zarówno organy administracji jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny twierdzenie, że nadanie skarżącej kasacyjnie obywatelstwa polskiego stanowi zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, oparły na treści dokumentu, któremu nadano klauzulę tajności. Przytoczenie treści tego dokumentu w uzasadnieniu wyroku jest niedopuszczalne. Byłoby to możliwe tylko wówczas, gdyby klauzula tajności została zdjęta.

Mając powyższe na uwadze stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego musi ograniczyć się do stwierdzenia, że treść tajnego dokumentu nie daje żadnych podstaw do przyjęcia, że uznanie I. B. za obywatela polskiego stanowiłoby zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Analiza całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego to jest zarówno dokumentu tajnego jak i dokumentów znajdujących się w części jawnej akt sprawy pozwala stwierdzić, że ocena utajnionego dokumentu oraz poczynione na jego podstawie ustalenia faktyczne są dowolne i nieuzasadnione.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zastosowanie art. 31 pkt 2 ustawy z dnia 2 kwietnia 2009 r. o obywatelstwie polskim uznać należy za błędne. W odniesieniu do skarżącej kasacyjnie nie było podstaw do zastosowania tego przepisu.

Rozpoznając ponownie sprawę organy administracji winny mieć na uwadze, że załączony do akt tajny dokument nie daje podstaw do przyjęcia, że uznanie I. B. za obywatela polskiego stanowiłoby zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Zarzut naruszenia art. 31 pkt 2 ustawy z dnia 2 kwietnia 2009 r. o obywatelstwie polskim sam w sobie był wystarczający zarówno do uwzględnienia skargi kasacyjnej jak również do uwzględnienia skargi wniesionej do Sądu I instancji. Dokonywanie oceny pozostałych podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów w tej sytuacji stało się zbędne.

Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 P.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania sądowego w pkt 2 sentencji orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 P.p.s.a i art. 200 P.p.s.a.