Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 777/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2007-06-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6332 Należności  przedemerytalne
Hasła tematyczne: Zatrudnienie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2004 nr 99 poz 1001
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Tomaszewska Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Makowska Asesor WSA Arkadiusz Windak /spr./ Protokolant Małgorzata Frej po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi U. L. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie świadczenia przedemerytalnego I o d d a l a skargę, II zasądza od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na rzecz adwokata Z. K. kwotę [...] złotych obejmującą należny podatek od towarów i usług tytułem udzielonej pomocy prawnej.


UZASADNIENIE

U z a s a d n i e n i e :

Pismem z dnia [...] r. U. L., powołując się na zamiany przepisów dotyczących byłych pracowników państwowych gospodarstw rolnych, zwróciła się do Urzędu Pracy z wnioskiem o przyznanie świadczenia przedemerytalnego. Prośbę swą uzasadniła trudną sytuacją ekonomiczną i zdrowotną wskazując równocześnie, że w jej ocenie, spełnia wszystkie warunki do uzyskania wnioskowanego świadczenia za wyjątkiem jednego, związanego z osiągnięciem [...] lat przy jednoczesnym posiadaniu statusu osoby bezrobotnej.

Decyzją z dnia [...] r., nr [...], Starosta w oparciu o art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b oraz art. 150b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001) w zw. z art. 37k ust. 9 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jednolity: Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 ze zm.), odmówił przyznania U. L. prawa do świadczenia przedemerytalnego. Na podstawie akt sprawy organ ustalił, że U. L. posiada ogólny staż pracy wynoszący [..] lata i [...] miesięcy, w tym [...] lat i [...] miesiące w pełnym wymiarze czasu pracy w [...]. Jako osoba bezrobotna była zarejestrowana od dnia [...] r. do dnia [...] r. W dniu [...] r. ukończyła [...] lat życia, lecz w tym okresie nie posiadała statusu osoby bezrobotnej, gdyż od dnia [...] r. została wyrejestrowana z powodu nabycia prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Reasumując organ uznał, że w dniu ukończenia [...] roku życia strona nie była zarejestrowana jako osoba bezrobotna uniemożliwiając tym samym przyznanie wnioskowanego świadczenia.

U. L. złożyła od tej decyzji odwołanie do Wojewody podnosząc, że spełnia wymogi prawne do uzyskania świadczenia przedemerytalnego.

W wyniku rozpatrzenia sprawy na skutek wniesionego odwołania Wojewoda, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 150b ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w zw. z art. 37k ust. 9 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, decyzją z [...] r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Uzasadniając treść dokonanego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawił przesłanki od których uzależnione jest uzyskanie świadczenia przedemerytalnego na mocy art. 150b ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wskazując, że skarżąca wiek [...] lat uzyskała [...] r. Jednakże w tym dniu nie była zarejestrowana w urzędzie pracy i nie posiadała statusu osoby bezrobotnej. Status osoby bezrobotnej skarżąca utraciła z dniem [...] r. z powodu nabycia renty z tytułu niezdolności do pracy na okres od [...] r. do [...] r., zgodnie z prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia [...] r.

U. L. złożyła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie podkreślając, że w dniu osiągnięcia wieku [...] lat tj. [...] r., była zarejestrowana jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. Na dowód tego skarżąca powołała się na terminarz wizyt w Urzędzie Pracy, z datą ostatniego wpisu dnia [...] r. Uzyskanie zaś prawa do renty inwalidzkiej od [...] r. nastąpiło dopiero na mocy wyroku Sądu Okręgowego z dnia [...] r. Zdaniem U. L., trafność jej stanowiska potwierdzają wydane decyzje przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] r. i Urzędu Pracy z [...] i [...] r., które dopiero z dniem [...] r. pozbawiły ją statusu osoby bezrobotnej.

Odpowiadając na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie.

Ustanowiony w ramach prawa pomocy pełnomocnik skarżącej adwokat Z. K., w piśmie procesowym z dnia [...] r., zarzucił decyzji Wojewody naruszenie art. 37k ust. 9 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym na dzień 1 stycznia 2002r., przez błędną jego interpretację i niewłaściwe zastosowanie. Pełnomocnik skarżącej podtrzymał argumentację skargi wskazując, że U. L. w okresie od [...] r. do [...] r. była zarejestrowana jako osoba bezrobotna. Wyrok Sądu Okręgowego, zgodnie z którym skarżąca uzyskała prawo do renty inwalidzkiej, uprawomocnił się [...] r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według kryterium zgodności z prawem - stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), doprowadziła sąd do stwierdzenia, że nie zachodzą podstawy do uwzględnienia skargi, bowiem kwestionowane orzeczenie Wojewody odmawiające U. L. przyznania świadczenia przedemerytalnego prawa nie narusza.

Obowiązująca w dniu wydania zaskarżonej decyzji ustawa z dnia [...] r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.), w art. 150b określiła warunki od spełnienia których uzależnione zostało prawo do uzyskania świadczenia przedemerytalnego przez pracowników byłego przedsiębiorstwa gospodarki rolnej. I tak, w myśl art. 150b ust. 1, pracownikowi byłego przedsiębiorstwa gospodarki rolnej przysługuje świadczenie przedemerytalne, jeżeli w okresie od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 31 lipca 2004 r. spełniał warunki określone w art. 37k ust. 9 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym w dniu 1 stycznia 2002 r., z wyłączeniem wyrazów "w dniu 7 listopada 2001 r.".

Art. 37k ust. 9 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. (j.t. Dz. U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 ze zm.) o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym w dniu 1 stycznia 2002 r., po wyłączeniu wyrazów "w dniu 7 listopada 2001 r." przyjął następujące brzmienie: "Pracownikowi byłego państwowego przedsiębiorstwa gospodarki rolnej przysługuje świadczenie przedemerytalne, jeżeli posiadał status bezrobotnego oraz spełniał łącznie następujące warunki:

1) osiągnął wiek - co najmniej 50 lat kobieta i 55 lat mężczyzna,

2) posiadał okres uprawniający do emerytury - wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn,

3) był zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy w państwowym przedsiębiorstwie gospodarki rolnej przez okres co najmniej 10 lat,

4) zamieszkiwał w powiecie (gminie) uznanym za zagrożony szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym".

Z przedstawionych regulacji prawnych wynika, że uzyskanie świadczenia przedemerytalnego na mocy art. 150b ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy uzależnione było, m.in., od łącznego spełnienia wszystkich przesłanek określonych w przywołanym wyżej art. 37k ust. 9.

Analiza zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów wskazuje, że U. L. jako osoba urodzona w dniu [...] r., wymagany przez art. 37k ust. 9 pkt 1 wiek [...] lat osiągnęła [...] r. Istotnie, w tym dniu (tj. [...] r.) skarżąca figurowała w ewidencji osób bezrobotnych w Urzędzie Pracy. Faktycznie, w tym okresie czasu, była uznawana za osobę legitymującą się statusem bezrobotnej. Jak trafnie jednak uznały to organy administracji, na dzień podejmowania kwestionowanych decyzji, nie można było uznać, w sensie prawnym, że skarżąca w dniu [...] r. była osobą bezrobotną.

W związku z uzyskaniem przez skarżącą od dnia [...] r. prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy mocą wyroku Sądu Okręgowego z dnia [...] r., Starosta decyzją z dnia [...] r., nr [...] zweryfikował uprawnienia U. L. jako osoby bezrobotnej w ten sposób, że orzekł o utracie przez skarżącą statusu bezrobotnej i prawa do zasiłku z dniem [...] r. W tym zakresie organ powołał się na treść art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c, wedle którego, za bezrobotnego nie może być uznana osoba, która nabyła prawo do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy. Decyzja ta stała się ostateczna jednocześnie wiążąc organ w tym zakresie.

Wbrew zawartym w skardze twierdzeniom, orzeczenie przez organ I instancji w decyzji z dnia [...] r. o utracie statusu osoby bezrobotnej nie nastąpiło z dniem [...] r. lecz z dniem [...] r.

Podkreślić należy, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu jak i ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, za osobę bezrobotną może być uznana osoba zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia. Skoro Sąd Okręgowy uznał skarżącą za niezdolną do pracy ustalając jej z tego tytułu prawo do renty inwalidzkiej od dnia [...] r., to za zasadne należy uznać stanowisko organów, iż U. L. na dzień [...] r. nie spełniała przesłanek uprawniających ją do posiadania statusu osoby bezrobotnej, czego efektem było wydanie przez Starostę przywołanej wyżej decyzji z dnia [...] r. weryfikującej uprawnienia skarżącej w tym zakresie. Z prawnego punktu widzenia, na dzień wydania zaskarżonej decyzji, nie można było uznać, że U. L. legitymowała się statusem osoby bezrobotnej w dniu osiągnięcia [...] lat życia, tj. w dniu [...] r. Tym samym nie została spełniona jedna z przesłanek warunkujących uzyskanie wnioskowanego świadczenia przedemerytalnego określona w art. 37k ust. 9 pkt 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w zw. z art. 150b ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Sąd stwierdził, że Wojewoda w niewadliwie ustalonym stanie faktycznym sprawy prawidłowo zastosował obowiązujące w dniu orzekania przepisy prawa materialnego. Skład orzekający, działając z urzędu (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) nie dostrzegł również uchybień procesowych w prowadzonym podstępowaniu administracyjnym, które skutkować mogłyby uwzględnieniem skargi. W związku z tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie orzekł o oddaleniu skargi jako niezasadnej na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Orzeczenie zawarte w pkt II wyroku wydano w oparciu o art. 250 p.p.s.a. i §18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).