Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1579/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2018-03-12 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Utrzymano w mocy zarządzenie (art. 260 § 1 ustawy PoPPSA)
Powołane przepisy: article: art. 260 § 1 i § 3 w zw. z art. 257
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 12 marca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Rischka po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu K. P. od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 25 stycznia 2018 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 19 września 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za III i IV kwartał 2011 r. postanawia: utrzymać w mocy zarządzenie referendarza sądowego z dnia 25 stycznia 2018 r.


UZASADNIENIE

Wnioskiem zawartym w skardze K. P. - dalej jako "Skarżący" zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie pełnomocnika.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 21 listopada 2017 r. przesłano Skarżącemu formularz PPF celem jego wypełnienia w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

Wobec niepodjęcia przesyłki sądowej w terminie, Sąd zarządzeniem z dnia 29 grudnia 2017 r. uznał korespondencję za doręczoną w dniu 13 grudnia 2017 r. (zarządzenie k. 13 akt sądowych).

Zarządzeniem z dnia 25 stycznia 2018 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek Skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W uzasadnieniu referendarz sądowy, działając na podstawie art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), stwierdził, że Skarżący w zakreślonym terminie nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, pomimo takiego wymogu.

Odpis zarządzenia z dnia 25 stycznia 2018 r. doręczono Skarżącemu w dniu 14 lutego 2018 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru: karta 39 akt sądowych).

Pismem z dnia 21 lutego 2018 r. Skarżący wniósł sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 25 stycznia 2018 r., w którym zaskarżył wskazane zarządzenie w całości i wniósł o przyznanie prawa pomocy.

Uzasadniając złożony sprzeciw Skarżący wskazał, że nie otrzymał awizo informującego o nadesłaniu korespondencji z sądu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Sprzeciw wnioskodawcy nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżone zarządzenie wydane przez referendarza sądowego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 260 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (§ 1).

W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§ 3).

Dodania wymaga, że konsekwencją wynikającą z przepisu art. 260 p.p.s.a. jest to, iż orzeczenie Sądu wydane w następstwie rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia wydanego przez referendarza sądowego, jest prawomocne z chwilą jego wydania i nie przysługuje od niego środek zaskarżenia.

Jak stanowi art. 252 § 2 p.p.s.a., wniosek (o przyznanie prawa pomocy – przyp. Sądu) składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Z kolei przepis art. 257 p.p.s.a., stanowi, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.

Wzór formularza określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r., poz. 1257 ze zm.).

Zgodnie z § 1 pkt 1 powołanego Rozporządzenia ustala się wzór formularza wniosku oznaczonego symbolem "PPF", dla wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej.

Nie budzi wątpliwości Sądu, że skoro Skarżący jest osobą fizyczną, to wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien wnieść na formularzu PPF, według wzoru określonego w załączniku nr 1 do wskazanego rozporządzenia Rady Ministrów.

Z akt rozpoznawanej sprawy bezsprzecznie wynika, że w dniu 13 grudnia 2017 r. doręczono Skarżącemu zastępczo na adres doręczeń wskazany w skardze urzędowy formularz PPF celem jego wypełnienia w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

Zatem termin siedmiodniowy do nadesłania wypełnionego formularza rozpoczął bieg 14 grudnia 2017 r. i upłynął w dniu 20 grudnia 2017 r. zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianych w art. 83 § 1 p.p.s.a.

W zakreślonym terminie Skarżący nie uzupełnił braków formalnych wniosku, albowiem nie przesłał wypełnionego w sposób prawidłowy formularza PPF.

W ocenie Sądu powoływane przez Skarżącego w sprzeciwie okoliczności niepozostawienia awizo pozostają bez znaczenia w sprawie.

Wskazać w tym miejscu należy, że dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone (v. postanowienie NSA z 27 sierpnia 2013 r., sygn. akt II GSK 1226/12, CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Korzysta on z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. Przedmiotowe domniemanie może być obalone, jednakże podejmując próbę dokonania tego należy mieć na względzie, iż dokumenty urzędowe są najbardziej wiarygodnymi środkami dowodowymi. Co za tym idzie, dowody przeciwne muszą być zdecydowanie przekonywające.

W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, takie domniemanie nie może zostać obalone na podstawie oświadczenia strony o nieotrzymaniu awizo. W zestawieniu z dokumentem urzędowym, jakim jest prawidłowo wypełnione zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki, gołosłowne twierdzenie strony, nie może zostać uznane za wystarczające, a tym samym odnieść zamierzonego przez stronę skutku.

Tego rodzaju argumentacja mogłaby ewentualnie posłużyć do uzasadnienia wniosku o przywrócenie terminu, w którym należy jedynie uprawdopodobnić, a nie udowodnić, okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. To w takim postępowaniu sąd mógłby ewentualnie uznać, że w tej sprawie jest prawdopodobne, przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności, że Skarżący nie dochował terminu bez swojej winy.

Sąd zauważa, że na podstawie art. 243 § 1 p.p.s.a., w toku postępowania, wniosek o przyznanie prawa pomocy może być złożony w każdym czasie, aż do jego zakończenia prawomocnym wyrokiem. Zatem strona, pomimo treści niniejszego postanowienia, nie traci uprawnienia do złożenia kolejnego urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy.

Sąd informuje, że nadesłany przez Skarżącego na etapie złożonego sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego wniosek o przyznanie prawa pomocy na formularzu PPF został zarejestrowany jako nowy wniosek o przyznanie prawa pomocy i wnioskowi temu nadano bieg, zgodnie z zarządzeniem sędziego z dnia 5 marca 2018r.

Podsumowując Sąd stwierdził, że Skarżący w zakreślonym terminie nie uzupełnił braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie wniosku na formularzu PPF, dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku – na podstawie art. 260 § 1 i § 3 w zw. z art. 257 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu.