Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 506/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-07-14 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par.3 i 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 14 lipca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji w sprawie ze skargi Spółki [....] z siedzibą w T. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. z dnia 21 lutego 2017 r., znak: [....] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia wodnoprawnego postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji


UZASADNIENIE

Spółka [....] z siedzibą w T. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. z dnia 21 lutego 2017 r. (znak: ....) w przedmiocie cofnięcia pozwolenia wodnoprawnego.

W skardze strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji podnosząc, że ich utrzymanie w mocy może wywołać nieodwracalne skutki i niepowetowaną szkodę, albowiem bez własnej winy zostanie pozbawiona możliwości korzystania z uprawnień, które "tyle co" zostały potwierdzone rozstrzygnięciem sądu powszechnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm. – dalej jako: p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tym samym, katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia został określony przez ustawodawcę w sposób wyczerpujący i alternatywny. Oznacza to, że Sąd będzie uprawniony do udzielenia stronie ochrony tymczasowej dopiero wówczas, gdy uprawdopodobni ona chociaż jedną ze wskazanych w ww. przepisie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu, z tym zastrzeżeniem, że akt ten nadaje się do wykonania i wymaga wykonania.

W doktrynie i orzecznictwie ugruntował się pogląd, zgodnie z którym obowiązek przedstawienia okoliczności uprawdopodabniających zaistnienie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Musi on przy tym wskazać konkretne okoliczności, które umożliwią Sądowi dokonanie oceny, czy wstrzymanie zaskarżonego rozstrzygnięcia jest w danej sytuacji uzasadnione (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 1236/14, LEX nr 1624317). Nie ulega zatem wątpliwości, że wniosek o wstrzymanie wykonania aktu objętego skargą wymaga od strony skarżącej powołania się na tego rodzaju szczególne okoliczności, które będą przemawiały – w danej sprawie – za odstąpieniem przez Sąd od generalnej zasady wykonalności ostatecznych decyzji administracyjnych.

Mając na uwadze powyższe, wskazać należy, że strona skarżąca uzasadniając swój wniosek o wstrzymanie wykonania jedynie ogólnikowo podała, że w jej ocenie utrzymanie w mocy zaskarżonych decyzji może wywołać nieodwracalne skutki i niepowetowaną szkodę, albowiem bez własnej winy zostanie ona pozbawiona możliwości korzystania z uprawnień, które "tyle co" zostały potwierdzone rozstrzygnięciem sądu powszechnego. W ocenie Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy strona skarżąca w żaden sposób nie uprawdopodobniła jednak, że zachodzą ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji, a skoncentrowała się na skutku, jaki według niej może spowodować utrzymanie w mocy zaskarżonych decyzji (zarzut merytoryczny). W szczególności nie wykazała ona, jakie konkretnie szkody może ponieść na skutek wykonania zaskarżonej decyzji, a co za tym idzie nie wykazano, czy owe (potencjalne) szkody mogą być "znaczne" w realiach niniejszej sprawy. Wymaga bowiem podkreślenia, że w art. 61 § 3 p.p.s.a. mowa jest o takiej szkodzie (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, LEX nr 281811 oraz postanowienie Naczelnego Sądu Adminsiatrcyjnego z dnia 21 listopada 2012 r., sygn akt II OZ 1026/12, LEX nr 1248494). Biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem Sądu niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody tego rodzaju we wniosku nie wykazano, ograniczając się do ogólnikowego wskazania, że utrzymanie w mocy zaskarżonych decyzji może wywołać nieodwracalne skutki i niepowetowaną szkodę, albowiem bez własnej winy zostanie ona pozbawiona możliwości korzystania z uprawnień, które "tyle co" zostały potwierdzone rozstrzygnięciem sądu powszechnego. Tym samym Sąd stwierdził, że strona skarżąca nie podała w istocie okoliczności uprawdopodabniających konieczność wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji. W szczególności nie przedłożyła ona żadnych dokumentów wskazujących, aby ich wydanie przyczyniło się do pogorszenia jej obecnej sytuacji finansowej, powodując w następstwie tego wyrządzenie szkody i to w znacznych rozmiarach. Podobnie, nie wskazała ona jakiejkolwiek okoliczności, która pozwalałaby przyjąć, że wykonanie tych decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki, a więc takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 stycznia 2014 r., sygn. akt II OZ 12/14, LEX nr 1452897).

Dlatego też, w ocenie Sądu, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawiera usprawiedliwionych motywów wskazujących na wystąpienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy jednak zaznaczyć, że na tym etapie postępowania Sąd nie bada zasadności skargi, a w związku z tym podnoszone przez stronę skarżącą zarzuty zawarte w treści skargi, będą podlegały ocenie Sądu dopiero w toku merytorycznego rozstrzygania sprawy. Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji stanowi bowiem jedynie postępowanie o charakterze wpadkowym, a zapadłe w tym przedmiocie rozstrzygnięcie ma wyłącznie charakter tymczasowy i traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę, bądź uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę (art. 61 § 6 p.p.s.a.).

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.