Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 249/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2008-04-14 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Odmówiono przywrócenia terminu do dokonania innej czynności
Powołane przepisy: article: art. 86  par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Betta po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi St. i J. P. na niewykonanie przez Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. Wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 listopada 2004r., sygn. akt I SA/Wr 199/01 na skutek wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu stałego od skargi kasacyjnej postanawia: odmówić przywrócenia terminu.


UZASADNIENIE

Pełnomocnik Skarżących radca prawny M. O. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę kasacyjną na postanowienie tego sądu z dnia 12 września 2007r. w przedmiocie odrzucenia skargi. Do skargi kasacyjnej pełnomocnik dołączył pełnomocnictwo procesowe obejmujące złożenie skargi kasacyjnej od wyżej wymienionego postanowienia.

Z uwagi na to, że złożona do sądu skarga kasacyjna nie została należycie opłacona, bowiem pełnomocnik nie uiścił wpisu stałego od skargi, Sąd postanowieniem z dnia 3 marca 2008r. odrzucił skargę kasacyjną.

Pismem z dnia 1 kwietnia 2008r. pełnomocnik Skarżących złożył do Sądu wniosek o przywrócenie terminu do dokonania opłaty od skargi kasacyjnej. Wyjaśnił, że nie uiszczenie opłaty wynikło z nadmiaru obowiązków mocodawców, którzy byli informowani o obowiązku stosownej opłaty. Wskazał, że obaj Skarżący St. i J. P., z racji pełnionych obowiązków w spółce A., w sposób niezawiniony uchybili obowiązkowi uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 86 i 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej powoływanej jako "p.p.s.a.") uchybiony termin (w tym również do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej) należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, dokonując jednocześnie czynności, dla której określony był termin (w tym wypadku uzupełni braki formalne skargi), we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, a uchybienie powoduje dla strony ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego.

Sformułowanie "łącznie" oznacza, że w sytuacji, gdy którakolwiek z wymienionych wyżej przesłanek nie zostanie spełniona, zasadnym jest wydanie orzeczenia odmownego.

Oceniając podane przez pełnomocnika Skarżących okoliczności uznać należy, że nie wykazał on braku winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej. Powołane kryterium jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie tej przesłanki sąd przyjmuje obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona (lub jej pełnomocnik) nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie powołane przez pełnomocnika Skarżących powody, to jest zaistnienie bardzo poważnych czynności, które wymagały dyspozycyjności mocodawców i obecności poza miejscem zamieszkania w czasie wnoszenia skargi kasacyjnej, nie stanowią nadzwyczajnych przeszkód, które uniemożliwiałby uiszczenie wpisu stałego od skargi kasacyjnej.

Podkreślić należy, że pełnomocnictwo udzielone radcy prawnemu M. O. obejmowało złożenie skargi kasacyjnej, co odpowiada wymaganiu art. 175 § 1 p.p.s.a. Można więc było na podstawie art. 221 p.p.s.a. odrzucić skargę kasacyjną postanowieniem z dnia 3 marca 2008 r., w tym przypadku bowiem środek zaskarżenia był wniesiony przez profesjonalnego pełnomocnika. Nie należało więc, po wniesieniu skargi kasacyjnej, wzywać pełnomocnika ani tym bardzie Skarżących do uiszczenia należnego wpisu stałego od skargi kasacyjnej (art. 221 p.p.s.a.).

Ponadto udzielanie pełnomocnictwa procesowego i jego wykazanie w prowadzonym postępowaniu powoduje, że to na pełnomocniku ciąży obowiązek spełnienia wszystkich łączących się z daną czynnością procesową wymogów, w tym także uiszczenie wpisu stałego od skargi kasacyjnej.

W tym stanie rzeczy, profesjonalny pełnomocnik nie może powoływać się na fakt, także w przypadku, gdy stosowne postanowienia są zawarte w umowie łączącej jego ze stroną, że uiszczenie wpisu od skargi należało do Skarżących.

Wniesienie środka zaskarżenia w postaci skargi kasacyjnej przez radcę prawnego obwarowane jest skierowanym tylko do tego pełnomocnika obowiązkiem należytego jej opłacenia.

Z tego też względu Sąd na podstawie art. 86 § 1 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji.