Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 506/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2022-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 201 § 1 pkt 2, art. 201 § 1c pkt 1 lit. a)
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S.WSA Piotr Popek, Sędzia WSA Grzegorz Panek, Sędzia WSA Jarosław Szaro /spr./, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 listopada 2022 r. sprawy ze skargi J.P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 4 lipca 2022 r., nr 1801-IOD.4123.10.2022 w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania odwoławczego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z 4 lipca 2022r., nr 1801-IOD.4123.10.2022, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie (dalej: DIAS), po rozpatrzeniu zażalenia J. P. (dalej: podatnik/skarżący) utrzymał w mocy postanowienie własne z 6 czerwca 2022r., nr 1801-IOD.4123.6.2022, odmawiające zawieszenia postępowania odwoławczego od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. (dalej: NUS) z 29 grudnia 2021r., nr 1818-SEW.4123.7.2021, orzekającej o solidarnej odpowiedzialności podatkowej związanej z zaległościami P. S.A. w upadłości (dalej: spółka P. ) z tytułu odsetek za zwłokę od zaległości w podatku od towarów i usług za styczeń 2016 r. wraz z kosztami egzekucyjnymi.

Jak wynika z akt sprawy, decyzją z 29 grudnia 2021r., NUS orzekł

o odpowiedzialności podatkowej podatnika związanej z zaległościami spółki P. w podatku od towarów i usług za styczeń 2016r. (odsetki za zwłokę i koszty egzekucyjne).

W odwołaniu od powyższej decyzji podatnik wniósł o zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sporu toczącego się między podatnikiem i spółką P. przed Sądem Okręgowym w [...] (dalej: SO), w związku z (rzekomym) zawinionym zaniechaniem przez podatnika zgłoszenia wniosku o upadłość tej spółki.

Postanowieniem z 6 czerwca 2022r., nr 1801-IOD.4123.6.2022, DIAS odmówił zawieszenia postępowania, stwierdzając, że w sprawie nie zachodzą przesłanki z art. 201 § 1 pkt 2 lub § 1c pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021r., poz. 1540 ze zm.- dalej: O.p.), ani też inne okoliczności uzasadniające zawieszenie postępowania. W ocenie organu podatkowego, rozstrzygnięcie sprawy przez SO nie stanowi zagadnienia wstępnego, wydanie orzeczenia nie ma wpływu na rozstrzygnięcie w zakresie odpowiedzialności podatkowego byłego członka zarządu (art. 116 O.p.), gdyż ustalenia faktyczne w tym zakresie i ich ocena należy wyłącznie do organu podatkowego.

Na powyższe postanowienie podatnik złożył zażalenie, po rozpatrzeniu którego, powołanym na wstępie postanowieniem z 4 lipca 2022r., nr 1801-IOD.4123.10.2022, DIAS utrzymał w mocy rozstrzygnięcie wydane w pierwszej instancji.

Organ odwoławczy w pierwszej kolejności odniósł się do przesłanek zawieszenia postępowania, wskazując, że może ono nastąpić z urzędu lub na wniosek strony. Organ wyjaśnił, że zawieszenie postępowania z urzędu jest obligatoryjne jeżeli wystąpi jedna z przesłanek wymienionych wprost w art. 201 § 1 O.p. (m.in. gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd - pkt 2); w sprawie dotyczącej odpowiedzialności osoby trzeciej do dnia, w którym decyzja, o której mowa w art. 108 § 2 pkt 2 O.p. (m.in.: określająca wysokość podatku, o odpowiedzialności podatkowej płatnika, w sprawie odsetek za zwłokę), stanie się ostateczna (art. 201 § 1a O.p.).

Natomiast w myśl art. 201 § 1c pkt 1 O.p., organ podatkowy może zawiesić postępowanie na wniosek lub z urzędu, gdy: pomiędzy postępowaniami w sprawach dotyczących tej samej strony istnieje tego rodzaju związek, że na treść decyzji wydawanej w zawieszanym postępowaniu ma wpływ rozstrzygnięcie sprawy w innym postępowaniu, a rozstrzygnięcie sprawy w tym innym postępowaniu nie stanowi zagadnienia wstępnego (lit. a), stan faktyczny lub zagadnienie prawne będące przedmiotem zawieszanego postępowania i innego postępowania w sprawach dotyczących tej samej strony są podobne, a pomiędzy tymi postępowaniami nie występuje związek, o którym mowa wyżej (lit. b). Natomiast przepis art. 204 § 1 O.p. dotyczący zawieszenia postępowania na wniosek nie ma zastosowania w sprawie odpowiedzialności osób trzecich za zobowiązania podatkowe spółek kapitałowych.

W ocenie DIAS, wskazane we wniosku o zawieszenie okoliczności należało rozważyć przez pryzmat przesłanek określonych art. 201 § 1 pkt 2 i § 1c pkt 1 O.p. Według organu II instancji prawidłowo w postanowieniu wydanym w pierwszej instancji stwierdzono, że rozstrzygnięcie sprawy przez SO nie stanowi zagadnienia wstępnego (art. 201 § 1 pkt 2 O.p.) w sprawie dotyczącej orzeczenia o jego solidarnej odpowiedzialności podatkowej związanej z zaległościami spółki. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zagadnienie wstępne może dotyczyć wyłącznie kwestii prawnej, nie zaś przypadku, gdy na rozpatrzenie i wydanie decyzji podatkowej mogą mieć wpływ ustalenia faktyczne w innym postępowaniu. Rozstrzygnięcie tego zagadnienia musi być zatem istotne z punktu widzenia celu postępowania podatkowego oraz powinno mieć bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania. Zagadnienie wstępne wiąże się z wystąpieniem przeszkody uniemożliwiającej rozstrzygnięcie sprawy podatkowej. Od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego zależeć powinno rozpatrzenie sprawy podatkowej w ogóle, nie zaś wydanie decyzji o określonej treści.

Zdaniem DIAS, w sprawie nie zaistniała również przesłanka zawieszenia określona w art. 201 § 1c pkt 1 O.p., ponieważ orzeczenie o solidarnej odpowiedzialności podatkowej podatnika jako byłego prezesa zarządu spółki kapitałowej za zaległości tej spółki, wymaga wyłącznie stwierdzenia przesłanek z art. 116 O.p., a ustaleń faktycznych w tym zakresie dokonuje organ podatkowy, nie zaś sąd powszechny. Wydanie rozstrzygnięcia w tym przedmiocie nie jest zależne od tego jak określone okoliczności faktyczne zostały ocenione przez sąd powszechny, stąd wynik postępowania np. cywilnego nie może przesądzać o zakresie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej.

Organ odwoławczy wskazał, że wydany przez SO wyrok będzie miał powagę rzeczy osądzonej, jednakże organy podatkowe będą związane tym orzeczeniem tylko w takim zakresie, że orzeczenie o odpowiedzialności cywilnoprawnej zapadło i istnieje w obrocie prawnym. Brak orzeczenia w postępowaniu w sprawie z powództwa spółki P. przeciwko podatnikowi nie jest przeszkodą w orzeczeniu o jego odpowiedzialności podatkowej. Organ podatkowy samodzielnie dokonuje ustaleń faktycznych stanowiących podstawę rozstrzygnięcia oraz oceny prawnopodatkowej ustalonego stanu faktycznego. Orzeczenie o braku odpowiedzialności cywilnoprawnej nie jest tożsame z uwolnieniem się od odpowiedzialności podatkowej członka zarządu (i odwrotnie).

W ocenie organu II instancji, w sprawie nie wystąpiła również przesłanka zawieszenia postępowania z art. 201 § 1c pkt 1 lit. b) O.p., ponieważ stan faktyczny będący przedmiotem postępowania podatkowego nie jest podobny do stanu faktycznego stanowiącego przedmiot postępowania cywilnego - zakresy tych postępowań są różne, a w każdym z nich ustalane są stany faktyczne na potrzeby rozpoznawanych spraw.

Organ II instancji podkreślił również, że zawieszenie postepowania na podstawie art. 201 § 1c pkt 1 lit. a) i b) następują w ramach uznania organu podatkowego, zatem nawet stwierdzenie wystąpienia określonych w nich sytuacji nie obliguje organu do zawieszenia postępowania.

DIAS nie stwierdził wystąpienia także przesłanki z art. 201 § 1a O.p., uznając, że rozstrzygnięcie w sprawie nie wymagało uprzedniego wydania decyzji dla spółki na podstawie art. 108 § 2 pkt 2 O.p., ponieważ zaległość spółki w tym podatku wynikała z nieuregulowanego w terminie płatności zobowiązania wykazanego w deklaracji VAT.

Końcowo organ II instancji stwierdził, że przy rozpatrywaniu kwestii zawieszenia postępowania nie zostały naruszone wskazane w zażaleniu przepisy O.p. Postępowanie było prowadzone w zgodzie z zasadami określonymi w art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p.

Na powyższe postanowienie podatnik złożył skargę do tut. Sądu, wnosząc

o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia i zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie:

1) art. 201 § 1c pkt 1 lit. a O.p. - poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy pomiędzy postępowaniem toczącym się między stroną a spółką P. przed SO (sygn. akt [...]) z powództwa spółki P. w związku z (rzekomym) zawinionym zaniechaniem zgłoszenia wniosku o upadłość spółki P. przez skarżącego a postępowaniem odwoławczym, zachodzi związek tego rodzaju, że na treść decyzji wydawanej w zawieszanym postępowaniu ma wpływ rozstrzygnięcie sprawy w innym postępowaniu, a rozstrzygnięcie sprawy w tym innym postępowaniu nie stanowi zagadnienia wstępnego;

2) art. 201 § 1c pkt 1 lit. a) O.p. w związku z art. 11 ust. 1, 1a, 2 i art. 21 ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe w brzmieniu od 1 stycznia 2016r., alternatywnie art. 11 ust. 1 i art. 21 ust. 1 Prawa upadłościowego w brzmieniu do 31 grudnia 2015r., w związku z art. 116 § 1 pkt 1 lit a) O.p. - poprzez odmowę zawieszenia postępowania, mimo, że ustalenie przez SO wystąpienia stanu niewypłacalności spółki i daty jego wystąpienia, dnia, od którego zarząd był (o ile taka sytuacja miała miejsce) zobowiązany złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości spółki, będzie miało niewątpliwe znaczenie dla ustalenia ziszczenia się przesłanek zwalniających stronę z odpowiedzialności solidarnej ze spółką za zobowiązania spółki, a tym samym wpłynie na realizację podstawowej gwarancji procesowej strony jaką jest prawo do rzetelnego i wszechstronnego rozpoznania sprawy;

3) art. 201 § 1c pkt 1 lit. a) O.p. w związku z art. 116 § 1 pkt 1 lit. b) O.p. - poprzez odmowę zawieszenia postępowania, mimo że ustalenie przez SO, czy w sprawie doszło do (rzekomego) zawinionego zaniechania zgłoszenia wniosku o upadłość spółki P. przez skarżącego, co będzie miało niewątpliwe znaczenie dla ustalenia ziszczenia się przesłanek zwalniających stronę z odpowiedzialności solidarnej ze spółką za zobowiązania spółki, a tym samym wpłynie na realizację podstawowej gwarancji procesowej strony jaką jest prawo do rzetelnego i wszechstronnego rozpoznania sprawy;

4) art. 201 § 1c pkt 1 lit. a) O.p. w związku z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. i art. 128 oraz art. 121 § 1 O.p. i zasadami ekonomiki procesowej - poprzez odmowę zawieszenia postępowania odwoławczego do czasu rozstrzygnięcia sporu przed SO, mimo że od wyroku tego sądu może zależeć trwałość decyzji Dyrektora, ustalenia SO mogą bowiem stanowić podstawę wznowienia postępowania o orzeczenia o odpowiedzialności solidarnej strony ze spółką, działanie takie narusza zaś zasadę zaufania podatnika do organu oraz zasadę ekonomiki procesowej;

5) art. 201 § 1 pkt 2, § 1a, § 1c pkt 1 lit. b) O.p. - poprzez ich zastosowanie, mimo całkowitego braku ich związku ze sprawą;

6) art. 121 § 1, art. 122 O.p. w związku z art. 187 § 1 O.p., a w konsekwencji art. 191 O.p. - poprzez nieustalenie wszystkich okoliczności faktycznych pozwalających na ocenę związku pomiędzy sporem zawisłym przed SO.

W uzasadnieniu skargi, skarżący podniósł, że istnieje związek pomiędzy postępowaniem zawisłym przed SO i postępowaniem podatkowym i ma on istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy podatkowej. SO ustali kwestię zawinionego lub niezawinionego niezłożenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki, a okoliczność ta ma kluczowe znaczenie dla zwolnienia się z odpowiedzialności solidarnej skarżącego. Istotność postępowania zawisłego przed SO polega na tym, że zarówno organy podatkowe jak i sąd cywilny posługują się pojęciami i kategoriami prawnymi (wymagalność zobowiązań, stan niewypłacalności, właściwy moment), które muszą być wykładane i rozumiane jednolicie, a przede wszystkim nie mogą być odmiennie ustalane w odniesieniu do tych samych stron i okoliczności.

Skarżący zarzucił, że wbrew stanowisku organu podatkowego, postępowanie przed SO nie dotyczy odpowiedzialności członka zarządu z art.299 k.s.h., a cywilnej odpowiedzialności odszkodowawczej, gdyż spółka P. jest spółką akcyjną (nie spółką z o.o.).

Ponadto skarżący zarzucił, że działanie organu II instancji nosi znamiona pozorności, gdyż istotne okoliczności są przez organ pomijane lub nikną

w argumentacji, a organ analizuje kwestie, które nie były przez skarżącego podnoszone w zażaleniu.

Skarżący zaznaczył także, że uznanie organu podatkowego nie może oznaczać dowolności, a jego granicę wyznacza obowiązek działania na podstawie i w granicach prawa, tak aby rozstrzygnięcia organu były zgodne z prawem i trwałe oraz ziszczenie się przesłanki określonej w art. 201 § 1c pkt 1 lit. a) O.p.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021r. poz. 137) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień, bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022r. poz. 329 - dalej: P.p.s.a.), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Natomiast w myśl art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd rozstrzyga

w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (wyjątek przewidziany przez ustawodawcę

w przedmiotowej sprawie nie zachodzi).

Po dokonaniu kontroli zaskarżonego postanowienia w wyżej zakreślonych granicach, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Spór w niniejszej sprawie dotyczy zasadności odmowy zawieszenia postępowania podatkowego, a koncentruje się wokół kwestii zaistnienia przesłanki zawieszenia określonej w art. 201 § 1c pkt 1 lit. a) O.p.

W odwołaniu od wydanej wobec skarżącego decyzji w przedmiocie orzeczenia o jego solidarnej odpowiedzialności podatkowej związanej z zaległościami spółki akcyjnej w podatku od towarów i usług, skarżący wniósł o zawieszenie postępowania podatkowego do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sporu zawisłego przed SO w związku z (rzekomym) zawinionym zaniechaniem zgłoszenia wniosku o upadłość spółki przez skarżącego – nie wskazując podstawy prawnej zawieszenia postępowania.

Organ podatkowy odmawiając zawieszenia postępowania podatkowego stwierdził, że w sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek, która uzasadniałaby wstrzymanie jego biegu.

We wniesionej skardze skarżący podniósł, że istnieje związek pomiędzy postępowaniem zawisłym przed sądem powszechnym i postępowaniem podatkowym, który ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy podatkowej. Argumentował, że sąd powszechny ustali kwestię zawinionego lub niezawinionego niezłożenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki, a okoliczność ta ma kluczowe znaczenie dla zwolnienia się z odpowiedzialności solidarnej skarżącego.

Ze stanowisk stron wynika, że poza sporem jest, że rozstrzygnięcie sprawy

w postępowaniu przed SO nie stanowi zagadnienia wstępnego, o którym mowa w art. 201 § 1 pkt 2 O.p., a w konsekwencji, że w sprawie nie występuje podstawa do zawieszenia postępowania określona w tym przepisie (tj. gdy rozpatrzenie sprawy

i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd). Sąd podzielając stanowisko stron co do braku ziszczenia się ww. podstawy zawieszenia postępowania, nadmienia jedynie, że w orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, że zagadnienie wstępne (kwestia prejudycjalna) wiąże się

z wystąpieniem przeszkody uniemożliwiającej rozstrzygnięcie sprawy podatkowej. Jest to sytuacja, w której wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania (w sprawie głównej), uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem innej istotnej kwestii, która ze względu na jej przedmiot i charakter należy do kompetencji innego organu niż ten, przed którym toczy się postępowanie w sprawie głównej. Nie ma sporu co do tego między stronami, że sytuacja taka

w niniejszej sprawie nie występuje.

Z powyższych względów, w ocenie Sądu, organ podatkowy prawidłowo uznał, że w sprawie nie zaistniały normatywne przesłanki do obligatoryjnego zawieszenia postępowania na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 O.p., stwierdzając, że rozpatrzenie niniejszej sprawy i wydanie decyzji nie jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

Nie budzi wątpliwości Sądu także stanowisko organu na temat braku pozostałych podstaw obligatoryjnego zawieszenia postępowania wymienionych w art. 201 § 1 i § 1a O.p. Stanowisko to nie jest przez skarżącego kwestionowane.

Przechodząc zaś do oceny zarzutu naruszenia art. 201 § 1c pkt 1 lit. a) O.p., należy wskazać, że zgodnie z tym przepisem organ podatkowy może zawiesić postępowanie na wniosek lub z urzędu, gdy pomiędzy postępowaniami w sprawach dotyczących tej samej strony istnieje tego rodzaju związek, że na treść decyzji wydawanej w zawieszanym postępowaniu ma wpływ rozstrzygnięcie sprawy w innym postępowaniu, a rozstrzygnięcie sprawy w tym innym postępowaniu nie stanowi zagadnienia wstępnego, o którym mowa w § 1 pkt 2.

Analizowany zarzut skargi dotyczy zatem braku zastosowania przez organy fakultatywnej przesłanki zawieszenia postępowania.

Art. 201 § 1c pkt 1 lit. a) O.p., upoważnia organ podatkowy do zawieszenia postępowania na wniosek lub z urzędu, w przypadku, gdy pomiędzy postępowaniami w sprawach dotyczących tej samej strony istnieje tego rodzaju związek, że na treść decyzji wydawanej w zawieszanym postępowaniu ma wpływ rozstrzygnięcie sprawy

w innym postępowaniu.

Zauważyć należy, że organowi została przyznana w tym zakresie kompetencja uznaniowa. Organ może nie skorzystać z możliwości zawieszenia, jeśli uzna, że okoliczności sprawy przemawiają za prowadzeniem postępowania.

W przepisie tym zawarto wymóg, aby rozstrzygnięcie sprawy w innym postępowaniu miało wpływ, nie zaś mogło mieć ewentualny wpływ na treść decyzji wydawanej w zawieszanym postępowaniu.

W przekonaniu Sądu, pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy przez sąd powszechny i ewentualnym wydaniem orzeczenia w przedmiocie cywilnoprawnej odpowiedzialności (odszkodowawczej) skarżącego, a wydaniem przez organ podatkowy decyzji w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności podatkowej skarżącego na podstawie art. 116 O.p., nie istnieje taki związek, o którym mowa

w art. 201 § 1c pkt 1 lit. a) O.p.

Jak słusznie wskazuje organ podatkowy, orzeczenie o solidarnej odpowiedzialności podatkowej byłego członka zarządu za zaległości spółki kapitałowej wymaga wyłącznie stwierdzenia przesłanek z art. 116 O.p. - ustaleń faktycznych w tym zakresie dokonuje organ podatkowy, a nie sąd powszechny. Wydanie rozstrzygnięcia w tym przedmiocie nie jest zależne od tego jak określone okoliczności faktyczne zostały ocenione przez sąd powszechny, stąd wynik postępowania cywilnego nie może przesądzać o zakresie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej. Brak orzeczenia w postępowaniu cywilnym w sprawie z powództwa spółki P. przeciwko skarżącemu, nie jest przeszkodą w orzeczeniu o jego odpowiedzialności podatkowej. Organ podatkowy samodzielnie dokonuje ustaleń faktycznych stanowiących podstawę rozstrzygnięcia oraz oceny prawnopodatkowej ustalonego stanu faktycznego. Orzeczenie o braku odpowiedzialności cywilnoprawnej nie jest tożsame z uwolnieniem się od odpowiedzialności podatkowej członka zarządu (i odwrotnie).

Zasadnie zatem, zdaniem Sądu, organ nie dostrzegł prawnej zależności rozstrzygnięcia w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności podatkowej skarżącego na podstawie art. 116 O.p. od wyniku sprawy w przedmiocie cywilnoprawnej odpowiedzialności skarżącego, będącej na etapie oczekiwania na rozstrzygnięcie przez SO. Nie było zatem powodu aby organ wstrzymał się z wszelkimi czynnościami w prowadzonym postępowaniu podatkowym.

Zaznaczenia wymaga, że ewentualne zawieszenie postępowania powinno być uzasadnione względami celowości, sprawiedliwości, jak i ekonomiki procesowej. Skoro zatem organ podatkowy nie widzi racjonalnych podstaw, aby wstrzymywać się z czynnościami w prowadzonym postępowaniu, to nie sposób zaprzeczyć, że ustawa wymogu obligatoryjnego zawieszenia postępowania nie przewiduje.

Przy czym nawet zaistnienie wynikającej z art. 201 § 1c pkt 1 lit. a) O.p. przesłanki (fakultatywnej) nie powoduje automatycznego zawieszenia postępowania, ale pozwala na dokonanie swobodnej oceny organowi, czy zawieszenie to w okolicznościach prowadzonej sprawy jest zasadne. Tak ocena w niniejszej sprawie została przez organ podatkowy dokonana i według Sądu, mieści się ona w granicach uznania. Z przedstawionych względów zarzuty skargi odnoszące się do naruszenia art. 201 § 1c pkt 1 lit. a) O.p. Sąd uznał za niezasadne.

Nietrafione są również pozostałe zarzuty skargi. W ocenie Sądu, postępowanie poprzedzające wydanie postanowień w obu instancjach przeprowadzono

z zachowaniem zasad wynikających z art. 121 § 1, art.122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p.

Wbrew twierdzeniom skarżącego, biorąc pod uwagę okoliczności faktyczne niniejszej sprawy organ słusznie przeanalizował okoliczności faktyczne pod kątem przesłanki obligatoryjnego zawieszenia postępowania na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 O.p., a także podstaw zawieszenia wynikających z art. art. 201 § 1a, § 1c pkt 1 lit. b) O.p., prawidłowo stwierdzając, że przesłanki te nie występują. Zauważyć należy, że we wniosku o zawieszenie postępowania skarżący nie wskazał podstawy prawnej zawieszenia, a ponadto organ odwoławczy rozpoznając sprawę zobowiązany był do jej rozpatrzenia jej w całości, a nie tyko w granicach podniesionych w zażaleniu zarzutów. Przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia argumentacja jest logiczna i przekonująca.

W kontekście przedstawionych powyżej uwag chybiona jest argumentacja skargi, że działanie organu odwoławczego nosi znamiona pozorności. Wbrew twierdzeniom skarżącego, w sprawie przeanalizowano wszystkie istotne okoliczności faktyczne, niezbędne do oceny ewentualnych podstaw zawieszenia i wydania orzeczenia w tym przedmiocie.

Sąd nie dopatrzył się też innego rodzaju uchybień, które uzasadniałyby uchylenie lub stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia.

Mając na względzie powyższe, stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i brak jest podstaw do kwestionowania jego legalności, a zarzuty skargi nie znajdują uzasadnionych podstaw.

W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.