Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 784/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-08-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Lekarz Weterynarii
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 145 par 1 pkt 1 i 5
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 133 par 1, art. 134 par 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie Sędzia del. WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) Sędzia NSA Bożena Popowska Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Chustecka po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 stycznia 2012r. sygn. akt IV SA/Wa 1714/11 w sprawie ze skargi K. P. na decyzję Głównego Lekarza Weterynarii z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 9 stycznia 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 1714/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. P. , zwanego dalej: "skarżącym", na decyzję Głównego Lekarza Weterynarii z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej dotyczącej cofnięcia uznania zakładu za zatwierdzony do handlu.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

W dniu 6 października 2005 r., Powiatowy Lekarz Weterynarii w Ż. , po przeprowadzeniu kontroli w dniu 1 października 2005 r. w Firmie Produkcyjno-Handlowej K. P. , J. i stwierdzeniu w zakładzie licznych uchybień, wydał decyzję, w której cofnął uznanie wspomnianego zakładu za zatwierdzony do handlu, stosownie do art. 12 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r., o wymaganiach weterynaryjnych dla produktów pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. z 2004 r., Nr 33, poz. 288, z późn. zm.) oraz art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia (Dz. U. z 2001 r., Nr 63, poz. 634, z późn. zm.). Następnie Powiatowy Lekarz Weterynarii w Ż. decyzją z [...] października 2005 r., nakazał Firmie Produkcyjno-Handlowej K. P. usunąć stwierdzone nieprawidłowości do 31 października 2005 r. oraz 15 listopada 2005 r. Decyzja powyższa nie została zaskarżona w administracyjnym toku instancji i stała się prawomocna.

Skarżący wniósł natomiast odwołanie od decyzji z [...] października 2005 r., a w wyniku jego rozpatrzenia, Kujawsko-Pomorski Wojewódzki Lekarz Weterynarii w Bydgoszczy przeprowadził w dniu 15 listopada 2005 r. kontrolę sprawdzającą, mającą na celu ustalenie, czy stwierdzone uchybienia zostały usunięte. Organ ten w dniu [...] grudnia 2005 r. wydał decyzję utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że odwołujący się nie wnosił żadnych zastrzeżeń ani też nie kwestionował wyników kontroli przeprowadzonej zarówno przez organ I instancji w dniu 1 października 2005 r., jak i do powtórnej kontroli przeprowadzonej przez organ odwoławczy w dniu 15 listopada 2005 r. Podniesiono również, że skarżący pismem z 21 listopada 2005 r. adresowanym do Powiatowego Lekarza Weterynarii w Ż. poinformował, że wykona wszystkie zalecenia określone decyzją z [...] grudnia 2005 r. i protokołem kontroli z 15 października 2005 r.

Wyrokiem z dnia 30 maja 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę K. P. na decyzję organu odwoławczego z dnia [...] grudnia 2005 r., a wyrokiem z dnia 6 listopada 2007 r., w sprawie o sygn. akt II OSK 1431/06, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od wyroku Sądu I instancji.

Pismem z dnia 28 maja 2008 r. skarżący złożył wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] grudnia 2005 r. Wniosek ten został rozpatrzony przez Kujawsko-Pomorskiego Lekarza Weterynarii, który decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. odmówił wznowienia postępowania, lecz decyzja ta została uchylona przez Głównego Lekarza Weterynarii, decyzją z dnia [...] października 2008 r., ze wskazaniem na wznowienie postępowania i merytoryczne rozpatrzenie wniosku o wznowienie.

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2008 r., Kujawsko-Pomorski Wojewódzki Lekarz Weterynarii wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] grudnia 2005 r., po czym w dniu [...] czerwca 2011 r. wydał decyzję odmawiającą uchylenia decyzji z dnia [...] grudnia 2005 r.

W odwołaniu od tej decyzji skarżący podniósł, że w dniu [...] listopada 2005 r., lekarz weterynarii nie przeprowadził w jego zakładzie żadnej kontroli, lecz przebywał jedynie w jego biurze oraz na parkingu zakładu. W ocenie odwołującego się, Kujawsko-Pomorski Wojewódzki Lekarz Weterynarii w Bydgoszczy nie przychylił się do jego wniosku w sprawie wyznaczenia rozprawy administracyjnej. Dodatkowo, skarżący wskazał, iż 12 października 2005 r. bezprawnie zamieniono pieczątkę do znakowania mięsa z owalnej na okrągłą, z uwagi na brak decyzji ostatecznej w sprawie cofnięcia uznanie zakładu za zatwierdzony do handlu. W ocenie skarżącego zmiana tej pieczęci wymaga również zmiany odbiorców produktu finalnego, a zatem jego zakład po dniu 12 października 2005 r. nie mógł funkcjonować. Główny Lekarz Weterynarii rozpatrzył odwołanie w oparciu o możliwość zaistnienia przesłanek wznowienia postępowania administracyjnego wynikających z art. 145 §1 pkt 1 i 5 ustawy z 14 czerwca 1960 r., Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267), zwaną dalej: "k.p.a."

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r., Nr [...], Główny Lekarz Weterynarii, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, utrzymał w mocy decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Bydgoszczy z dnia [...] czerwca 2011 r. W odniesieniu do zarzutu braku kontroli w dniu 15 listopada 2005 r., organ odwoławczy podzielił zdanie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 6 listopada 2007 r. stwierdził, iż kontrola potwierdziła zaistniałe w zakładzie skarżącego uchybienia, a przy tym, iż została ona przeprowadzona w jego obecności, o czym świadczy podpisanie przez stronę protokołu z kontroli i niezgłoszenie do niego uwag. Jak wywodził organ, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarżący musiał znać treść uchybień ustalonych w trakcie obydwu kontroli, gdyż pismem z dnia 21 listopada 2005 r. adresowanym do Powiatowego Lekarza Weterynarii w Ż. zobowiązał się do ich usunięcia. Stwierdzenie fałszywości dowodu w rozpatrywanej sprawie nie miało więc miejsca. Protokół kontroli nie okazał się zatem fałszywy, przez co nie jest to nowym dowodem w sprawie, którego zaistnienia wymaga pkt 5 art. 145 § 1 k.p.a. Nie zachodzi więc przesłanka wznowienia, gdy okoliczności mające istotne znaczenie dla sprawy były znane organowi wcześniej. Ponadto, dowód ten był już przedmiotem postępowania administracyjnego, w tym postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym i Naczelnym Sądem Administracyjnym. Kujawsko-Pomorski Wojewódzki Lekarz Weterynarii w Bydgoszczy wzywał skarżącego do przedstawienia dowodów potwierdzających jego stanowisko, lecz skarżący dowodów takich nie przedstawił. Główny Lekarz Weterynarii podzielił stanowisko Sądów, co do faktu przeprowadzenia kontroli, uznając za niezasadne twierdzenie strony, iż dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe (art. 145 §1 pkt 1 k.p.a.). W przedmiotowej sprawie, jak wywodził organ, nie wyszły również na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję, czyli nie zaistniała również przesłanka określona w 145 §1 pkt 5 k.p.a., dlatego nie ma podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Organ uznał, że zarzuty strony dotyczące nieprzeprowadzenia rozprawy i zamiany pieczęci są irrelewantne prawnie z punktu widzenia przesłanek wznowienia postępowania administracyjnego. W przedmiotowej sprawie nie występowały, zdaniem organu, przesłanki uzasadniające przeprowadzenie rozprawy administracyjnej określone w art. 89 k.p.a., co potwierdza uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 30 maja 2006 r., w którym stwierdzono, iż okoliczności sprawy zostały bezspornie wyjaśnione, a przeprowadzenie w tych okolicznościach rozprawy administracyjnej byłoby zbędne i sprzeczne z zasadą ekonomiki postępowania administracyjnego. Natomiast pieczęć wskazana przez skarżącego nie jest własnością zakładu, a Powiatowego Lekarza Weterynarii w Ż. .

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wyżej wskazaną decyzję, skarżący stwierdził, iż organ odwoławczy oparł swoje uzasadnienie głównie na dziesiątej stronie uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 listopada 2007 r., lecz ustalenie to jest nieprawdziwe. Inspekcja Weterynaryjna nie dysponuje bowiem takim oświadczeniem, które jest jednostronne i dotyczy tylko kontroli z 1 października 2005 r. Skarżący podtrzymał również swoją sugestię zawartą w skardze do Głównego Lekarza Weterynarii z 13 sierpnia 2008 r., że w dniu 15 listopada 2005 r. nie można było sporządzić protokołu kontroli będącego podstawą wydania decyzji z [...] grudnia 2005 r., ponieważ zakład był zamknięty, a lekarz weterynarii kontroli nie przeprowadził. Strona wyjaśniła też, że po 12 października 2005 r., zakład nie mógł funkcjonować z winy Inspekcji Weterynaryjnej.

W motywach zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku oddalającego skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, odnosząc się do twierdzeń skarżącego dotyczących wydania decyzji z dnia [...] grudnia 2005 r., w oparciu o nieistniejący dowód, wskazał, że w aktach administracyjnych przedłożonych przez organ orzekający do niniejszej sprawy znajduje się na str. od 26 do 31 protokół kontroli Nr [...] sporządzony 15 listopada 2005 r., ze wskazaniem, iż skarżący brał udział w kontroli. Jakkolwiek więc w ocenie skarżącego protokół ten nie obrazuje przeprowadzonej kontroli, to jednak nie ulega wątpliwości, iż taki protokół został sporządzony i prawidłowo organy orzekające stwierdziły, że oddalenie skargi przez sądy administracyjne na decyzję wydaną po sporządzeniu tego protokołu oznacza uznanie tej decyzji za nienaruszającą prawa.

Sąd I instancji wskazał również, że twierdzenia skarżącego o nieprawdziwości ustaleń wyrażonych na dziesiątej stronie uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 listopada 2007 r., stanowią polemikę skarżącego, która nie ma jednak żadnego znaczenia prawnego, skoro Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie stwierdził, iż skarżący brał udział w kontroli ponownie przeprowadzonej przez organ II instancji – i to ta kontrola została stwierdzona protokołem z dnia 15 listopada 2005 r.

Prawidłowo zatem w ocenie Sądu I instancji, organy orzekające uznały brak zaistnienia wskazanych przez skarżącego podstaw z art. 145 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a. do uchylenia decyzji wydanej [...] grudnia 2005 r., skoro kwestionowana przez skarżącego okoliczność przeprowadzenia kontroli w dniu 15 listopada 2005 r. została stwierdzona i oceniona jako prawidłowa w prawomocnych wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy i Naczelnego Sądu Administracyjnego. Z tego względu, okoliczność ta nie spełnia przesłanek określonych w art. 145 pkt 1 i 5 k.p.a.

Jak stwierdził Sąd I instancji, podniesiona przez skarżącego kwestia zamiany pieczątki do znakowania mięsa przez Powiatowego Lekarza Weterynarii również nie ma znaczenia dla uchylenia decyzji wydanych w 2005 r., skoro podstawą wydania tych decyzji nie była okoliczność dotycząca tej pieczątki. Także nieprzeprowadzenie rozprawy administracyjnej przed wydaniem decyzji w 2005 r. nie ma żadnego znaczenia w sprawie o wznowienie postępowania, skoro okoliczność tę ówcześnie orzekający Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy prawomocnie uznał za niemającą znaczenia dla wydania decyzji.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku, skarżący wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Zarzucił temu Sądowi naruszenie przepisów postępowania przez naruszenie dyspozycji przepisu art. 133 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012, poz.270), zwaną dalej: "p.p.s.a." i art. 134 § 1 p.p.s.a.

Uzasadniając powyższy zarzut skarżący wskazał, że Sąd I instancji nie wziął pod uwagę przy badaniu istnienia przesłanek do uchylenia decyzji, po wznowieniu postępowania, okoliczności na które powoływał się skarżący w złożonym wniosku o wznowienie postępowania. Autor skargi kasacyjnej, wskazał, że chodzi o następujące okoliczności: - decyzja w sprawie cofnięcia uznania zakładu strony za zatwierdzony do handlu została oparta na treści dokumentów, które nie istnieją; -w aktach ww. sprawy w ogóle nie ma dokumentacji, która stanowiła podstawę rozstrzygnięcia oraz, że dokumentacja ta zawiera braki, które powodują, że nie może ona stanowić podstawy rozstrzygnięcia w sprawie; - nie było faktycznej możliwości sporządzenia w toku postępowania protokołu z kontroli, która rzekomo miała miejsce w dniu 15 listopada 2005 r., ponieważ w dniu tym zakład, który miał być kontrolowany był nieczynny; - wyznaczenie przez organ kontroli w przedsiębiorstwie strony nastąpiło przedwcześnie, tj. na dzień 15 listopada 2005 r., celem sprawdzenia czy wykonano zalecenia po kontroli z dnia 1 października 2005 r, tym samym teoretycznie nawet skarżący został pozbawiony możności wykonania zaleceń, ponieważ, skoro termin upłynął w dniu 15 listopada 2005 r., to kontrola winna być dokonana nie wcześniej niż w dniu 16 listopada 2005 r.

Naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art. 133 § 1 p.p.s.a., skarżący kasacyjnie upatrywał w braku dokładnej analizy znajdującego się w aktach sprawy materiału dowodowego, co doprowadziło do poczynienia dowolnej oceny faktu istnienia protokołu, który w sposób oczywisty potwierdza nieprawdę, polegającą na dokonaniu w nim adnotacji o wykonaniu kontroli, która w rzeczywistości nie miała miejsca.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a., skarżący kasacyjnie podnosil, że przepis ten obliguje sąd administracyjny do oceny trafności ustaleń dokonanych na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Skarżący wywodził, że niezasadne jest stanowisko Sądu I instancji, że bez znaczenia dla oceny sprawy pozostaje kwestia zabrania pieczęci stronie przez przedstawiciela powiatowego lekarza weterynarii. W ocenie skarżącego, zabranie określonych pieczęci w sytuacji kiedy nie było w obrocie prawnym decyzji pozwalającej na dokonanie tego, stanowi przykład naruszenia przepisów prawa w toku postępowań prowadzonych przez organy kontroli weterynaryjnej i jako taki winien zostać wzięty pod uwagę, przy ocenie całokształtu postępowania.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Główny Lekarz Weterynarii wniósł o jej oddalenie, podzielając w pełni argumentację Sądu I instancji.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego dowolnej oceny faktu istnienia protokołu, potwierdzającego, zdaniem skarżącego, nieprawdę, organ podniósł, że kwestia przeprowadzenia kontroli i istnienia protokołu została zbadana przez Sąd I instancji oraz przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 listopada 2007 r. i była już przedmiotem wcześniejszego postępowania.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisu art. 134 § 1p.p.s.a., Główny Lekarz Weterynarii podniósł, że przedmiotowe postępowanie toczyło się w trybie wznowienia postępowania administracyjnego, a kwestia oceny trafności ustaleń dokonanych na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego była już przedmiotem dogłębnej analizy przeprowadzonej przez sądy administracyjne obu instancji.

Organ stwierdził także, że podniesiona przez skarżącego kwestia zamiany pieczątki do znakowania mięsa przez Powiatowego Lekarza Weterynarii nie ma znaczenia dla uchylenia decyzji wydanych w 2005 roku, skoro podstawą wydania tych decyzji nie była okoliczność dotycząca tej pieczątki.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, a więc granicami, jakie strona wnosząca ten środek odwoławczy sama nakreśliła w ramach podstaw, o których mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a., oraz art. 134 § 1 tej ustawy, poprzez nie wzięcie pod uwagę - przy badaniu istnienia przesłanek do uchylenia decyzji, we wznowionym postępowaniu - okoliczności, na które powoływał się skarżący w złożonym podaniu o wznowienie postępowania oraz braku dokładnej analizy znajdującego sie w aktach sprawy materiału dowodowego, należy uznać, że tak postawiony zarzut nie zasługuje na uwzględnienie.

Wskazany przez skarżącego kasacyjnie przepis art. 133 § 1 p.p.s.a., stanowi, że sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. Przepis ten nakłada więc na sąd obowiązek dokonania oceny prawnej na gruncie faktów i dowodów znajdujących odzwierciedlenie w aktach sprawy. Wskazany przepis nie daje możliwości kwestionowania ustaleń i oceny ustalonego w sprawie stanu faktycznego przez wojewódzki sąd administracyjny. Naruszenie przepisu art. 133 § 1 p.p.s.a., może stanowić natomiast usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej jedynie wówczas, gdy skarżący kasacyjnie wykazałby konkretne zdarzenia wynikające z akt sprawy, których sąd pierwszej instancji nie uwzględnił, ewentualnie wykazałby zdarzenia uwzględnione przez sąd, a niewynikające z tych akt, oraz ich wpływ na wynik sprawy. (por. wyrok NSA z 26 czerwca 2013 r., sygn. akt II GSK 336/12; wyrok NSA z 5 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 763/12, LEX nr 1219174 oraz wyrok NSA z 17 listopada 2011 r., sygn. akt II OSK 1609/10, LEX nr 1132105).

Podstawą kwestionowania dokonanej przez sąd I instancji oceny ustalonego w sprawie stanu faktycznego nie może być również przepis art. 134 § 1 p.p.s.a., który stanowi z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przepis ten oznacza więc możliwość, a zarazem i obowiązek sądu I instancji uwzględnienia skargi z powodu innych uchybień niż te, które w niej przytoczono, w tym również stwierdzenie nawet nieważności zaskarżonego aktu, mimo braku wniosku w tym zakresie.

W ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, brak jest co prawda odrębnego przepisu, który nakazywałby sądowi pierwszej instancji zbadanie, czy stan faktyczny został ustalony przez organ administracyjny z zachowaniem reguł procedury przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego (tj. z art. 77 i 80 k.p.a.), to jednak wojewódzki sąd administracyjny ma taki obowiązek, lecz wynika on przede wszystkim z przepisu ustrojowego, a mianowicie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2001 r., Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269), przewidującego sprawowanie przez sądy administracyjne kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem.

Innym przepisem postępowania, który mógłby zostać powołany do zakwestionowania sposób kontroli zgromadzonego materiału dowodowego, jego oceny oraz ustaleń faktycznych, stanowiące podstawę rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji, jest przepis art. 141 § 4 p.p.s.a., tyczący się prawidłowości uzasadnienia wyroku.

Właściwą podstawę kasacyjną zmierzającą do prawidłowego wskazania omawianych zarzutów pod adresem Sądu pierwszoinstancyjnego, może stanowić też art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.p.s.a., w związku z przepisem procedury administracyjnej, którego naruszenia nie dostrzegł tenże Sąd.

Jako okoliczność, której Sąd I instancji nie wziął należycie pod uwagę, skarżący kasacyjnie wskazał protokół kontroli z 15 listopada 2005 r., który w sposób oczywisty - jego zdaniem - potwierdza nieprawdę, albowiem zawiera nieprawdziwe adnotacje, co do przeprowadzenia kontroli, która w rzeczywistości - jak wywodził - nie miała miejsca. Należy jednak stwierdzić, że okoliczność ta, ani nie stanowi zdarzenia wynikającego z akt sprawy, którego Sąd I instancji nie uwzględnił, ani też nie stanowi zdarzenia uwzględnionego przez ten Sąd, a niewynikającego z tych akt. Sąd I instancji szczegółowo omówił problem kwestionowania autentyczności omawianego protokołu. Wskazał, że protokół Nr [...] sporządzony 15 listopada 2005 r., znajduje się na stronach: od 26 do 31 akt administracyjnych, stwierdzając, iż wynika z niego, że skarżący brał udział w kontroli. Sąd ten zajął również stanowisko, co do zarzutów strony o nieprawidłowym zobrazowaniu przeprowadzonej kontroli, stwierdzając, że nie ulega wątpliwości, iż taki protokół został sporządzony i prawidłowo organy orzekające stwierdziły, że oddalenie skargi przez sądy administracyjne na decyzję wydaną po sporządzeniu tego protokołu oznacza uznanie tej decyzji za nienaruszającej prawa. Sąd odniósł się również do twierdzeń skarżącego o nieprawdziwości ustaleń wyrażonych na dziesiątej stronie uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 listopada 2007 r., uznając je za polemikę, która nie ma jednak żadnego znaczenia prawnego, skoro Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie stwierdził, iż skarżący brał udział w kontroli ponownie przeprowadzonej przez organ II instancji.

Z przedstawionych względów, powoływanie się przez autora skargi kasacyjnej na okoliczność nieprawidłowości oceny autentyczności omawianego protokołu, należało uznać za bezskuteczne. Skarga kasacyjna nie wskazuje ponadto jakiegokolwiek dowodu, którego nie uwzględniłby Sąd I instancji, a który to dowód świadczyłby o tym, że dokonano fałszerstwa omawianego protokołu kontroli. Dowodu takiego skarżący nie zaoferował ani na etapie postępowania administracyjnego, ani też na etapie postępowania sądowoadministracyjnego.

Akta administracyjne nie zawierają informacji, by toczyło sie jakiekolwiek postępowanie karne, którego wynik mógłby potwierdzić zaistnienie faktu fałszerstwa. W tych warunkach nie można skutecznie czynić zarzutu Sądowi I instancji, że ocenił dowolnie materiał dowodowy. Wysuwane zresztą przez autora skargi kasacyjnej zarzuty nie stanowią argumentacji właściwej, dla kontrolowanej przez tenże Sąd sprawy, toczącej sie w trybie wznowienia postępowania, lecz w istocie dla sprawy ją poprzedzającej, tj. w przedmiocie cofnięcia uznania zakładu za zatwierdzony do handlu. Zarzuty dotyczące bowiem, wyznaczenia przez organ przedwczesnej kontroli w przedsiębiorstwie strony, czy też tyczące się braku samej możliwości sporządzenia w toku postępowania protokołu z kontroli, czy wreszcie wpływu na wynik ww. sprawy faktu zabrania stronie pieczątki, mogłyby odnieść skutek jedynie w zakresie kwestionowania decyzji w tym właśnie postępowaniu, tj. o cofnięcie uznania zakładu za zatwierdzony do handlu.

W konsekwencji należy dojść do wniosku, że autor skargi kasacyjnej nie zakwestionował skutecznie oceny dokonanej przez Sąd I instancji, z której wynika, że brak było zaistnienia wskazanych przez skarżącego podstaw z art. 145 § 1 pkt 1 i 5 k.p..a. do uchylenia decyzji wydanej przez Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z [...].12.2005 r.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.