Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1880/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-02-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 67a § 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Radosław Teresiak, Sędziowie sędzia WSA Ewa Izabela Fiedorowicz, sędzia WSA Anna Zaorska (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Maria Góraj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2020 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych oddala skargę


UZASADNIENIE

1.1. Zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: "DIAS") utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. (dalej: "NUS") z [...] stycznia 2019 r. odmawiającą A. K. (dalej: "Skarżący") umorzenia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodu uzyskanego z odpłatnego zbycia nieruchomości w 2008 r. w kwocie [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie [...] zł i opłatą prolongacyjną w kwocie [...] zł.

1.2. Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z 16 listopada 2018 r., uzupełnionym 19 grudnia 2018 r., Skarżący zwrócił się do NUS z prośbą o umorzenie zaległości podatkowej z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodu uzyskanego z odpłatnego zbycia nieruchomości w 2008 r. wraz z odsetkami za zwłokę i opłatą prolongacyjną. We wniosku Skarżący wskazał, że 8 września 2006 r. po wpłaceniu całości kwoty, protokolarnie odebrał lokal mieszkalny, natomiast 5 stycznia 2007 r. została zawarta w formie aktu notarialnego umowa o ustanowieniu odrębnej własności lokalu oraz jego sprzedaży. Przedmiotowy lokal został sprzedany 25 lutego 2008 r. NUS w decyzji z [...] stycznia 2014 r. określił Skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego za 2008 r., przyjmując, że datą nabycia lokalu jest dzień podpisania umowy sprzedaży, tj. 5 stycznia 2007 r.

Skarżący wskazywał na wadliwość decyzji wymiarowej. Argumentował, że organy w sprawie błędnie przyjęły datę nabycia przez Skarżącego nieruchomości, a tym samym i reżim prawny, który powinien mieć zastosowanie do opodatkowania sprzedaży nieruchomości. Zdaniem Skarżącego, sprzedaż winna korzystać ze zwolnienia z opodatkowania.

Skarżący stanął na stanowisku, że w sprawie zaistniała przesłanka "interesu publicznego", która powinna być rozumiana również jako korekta błędnych decyzji organu podatkowego.

1.3. NUS decyzją z [...] stycznia 2019 r. odmówił Skarżącemu umorzenia zaległości podatkowych.

NUS uznał, że w sprawie nie wystąpiła, ani przesłanka "ważnego interesu podatnika", ani przesłanka "interesu publicznego".

NUS wskazał na dochody Skarżącego ze stosunku pracy na poziomie 11.000 zł miesięcznie, roczny dochód w wysokości ponad 200 tyś. zł, a także na rozłożenie Skarżącemu przedmiotowej zaległości na raty, a także na wywiązywanie się z układu ratalnego przez Skarżącego.

Odnosząc się natomiast do przyczyny powstania zaległości NUS wskazał, że Skarżący 5 stycznia 2007 r. nabył lokal mieszalny, który w dniu 25 lutego 2008 r. odsprzedał. Skarżący nie złożył zeznania podatkowego, zgodnie z art. 30e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji organ podatkowy określił Skarżącemu wysokość zobowiązania uzyskanego z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez DIAS. Z kolei WSA w Warszawie wyrokiem z 25 lutego 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 2024/14 oddalił skargę Skarżącego wniesioną od tej decyzji.

Zdaniem NUS, argumentacja Skarżącego dotycząca wadliwości decyzji wymiarowej nie może być podnoszona w postępowaniu w sprawie udzielenie ulgi w spłacie zaległości podatkowej.

1.4. Nie zgadzając się z powyższą decyzją Skarżący wniósł odwołanie. Decyzji NUS zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 210 § 1 i § 4 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm., dalej: "O.p.") ze względu na: naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych; dowolną, a przez to wadliwą, ocenę zebranego materiału dowodowego; brak wskazania przyczyn, dlaczego niektórym dowodom organ odmówił mocy dowodowej, skutkującą błędnym zastosowaniem przepisów prawa materialnego, tj. art. 67a § 1 pkt 3 O.p. i przedwczesnym uznaniem przez NUS, że w sprawie Skarżącego nie zachodzą przesłanki przemawiające za uwzględnieniem wniosku Skarżącego w sytuacji, gdy w stanie faktycznym opisanym we wniosku, Skarżący wykazał istnienie zarówno przesłanki "ważnego interesu Skarżącego", jak i przesłanki "interesu publicznego", o których mowa w art. 67a § 1 O.p.

1.5. Utrzymując w mocy decyzje NUS, DIAS wyjaśnił, że zaległość podatkowa powstała na mocy decyzji z [...] stycznia 2014 r., którą NUS określił Skarżącemu wysokość podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodu uzyskanego z odpłatnego zbycia nieruchomości w kwocie 99.327 zł.

DIAS wskazał, że ze złożonego oświadczenia o sytuacji finansowej, rodzinnej i majątkowej z 17 grudnia 2018 r. wynika, że Skarżący uzyskuje dochód z tytułu wynagrodzenia ze stosunku pracy w wysokości 11.398,63 zł. Na jego utrzymaniu pozostaje jedno dziecko. Stałe miesięczne wydatki na eksploatację mieszkania w W. i na S., wynoszą 2.950 zł, na telefon 200 zł, na spłatę kredytu 1.402 zł, na ubezpieczenie 200 zł, na inne wydatki (wyżywienie, leki, ubranie, środki czystości, dziecko, rata podatku, przejazdy z W. na S.) 6.500 zł. Ponadto, Skarżący jest właścicielem lokalu mieszkalnego o pow. 121 m² położonego w W. (obciążone kredytem bankowym) oraz samochodu osobowego BMW X5 z 2004 r. Jak wynika natomiast z zeznań podatkowych PIT- 37 za 2015 r., 2016 r. oraz 2017 r. Skarżący osiągał dochód w wysokości odpowiednio: 197.746,65 zł, 252.618,18 zł, 216.841,25 zł

Mając powyższe na uwadze DIAS skonstatował, że Skarżący uzyskuje wystarczające dochody, pozwalające na regulowanie zobowiązań, w tym układu ratalnego wynikającego z decyzji NUS z [...] czerwca 2018 r. Zdaniem DIAS, Skarżący nie wykazał w toku postępowania żadnych okoliczności, które pozwalałyby na pozytywne rozpatrzenie wniosku.

W ocenie DIAS, również okoliczności w jakich powstała zaległość podatkowa nie posiadają waloru wyjątkowości.

DIAS zwrócił uwagę, że Skarżący w 2007 r. nabył nieruchomość, którą następnie w 2008 r. sprzedał, przy czym nie złożył zeznania podatkowego o którym mowa w art. 30e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wskutek czego NUS określił wysokość należnego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodu uzyskanego z odpłatnego zbycia nieruchomości w decyzji z [...] stycznia 2014 r. w kwocie 99.327 zł.

Analizując argumenty Skarżącego w sprawie nieprawidłowego określenia przedmiotowej zaległości podatkowej, DIAS zgodził się ze stanowiskiem NUS, że argumenty te mogłyby być podniesione w trakcie postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych, a nie postępowania w sprawie udzielenia ulg w spłacie zaległości podatkowej. Co więcej wskazał, że decyzja dotycząca określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. była już przedmiotem weryfikacji zarówno przez DIAS, jak i przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, którzy nie dopatrzyli się nieprawidłowości w przedmiotowej sprawie.

Ponadto DIAS zauważył, że zgodnie z wnioskami Skarżącego, NUS rozłożył Skarżącemu na raty zapłatę przedmiotowej zaległości podatkowej, a Skarżący płaci terminowo raty w wysokości 1.000 zł miesięcznie. Zdaniem DIAS, może to świadczyć o tym, że do momentu złożenia przez Skarżącego wniosku o rozłożenie na raty z 16 listopada 2018 r., Skarżący akceptował stanowisko organów podatkowych oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w przedmiocie prawidłowości określenia przedmiotowej zaległości podatkowej.

DIAS wskazał również, że możliwości płatnicze Skarżącego wynikają z zeznań podatkowych oraz oświadczenia o sytuacji finansowej z 17 grudnia 2018 r. Skarżący posiada stałe źródło dochodu w postaci wynagrodzenia i nie ma przeszkód, aby zaległe zobowiązanie podatkowe było w dalszym ciągu regulowane w ratach. W związku z powyższym DIAS zgodził się ze stanowiskiem NUS, że w przedmiotowej sprawie z punktu widzenia "interesu publicznego" brak jest przesłanek do zastosowania wnioskowanej ulgi. Odmowa umorzenia przedmiotowej zaległości podatkowej nie zagrozi egzystencji Skarżącego.

2. Nie zgadzając się z powyższą decyzją Skarżący wywiódł skargę do tutejszego Sądu, zarzucając DIAS naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 67a § 1 pkt 3 O.p., poprzez uznanie przez DIAS, że w sprawie Skarżącego nie występują przesłanki "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego" przemawiające za uwzględnieniem wniosku Skarżącego, w sytuacji, gdy w stanie faktycznym opisanym we wniosku Skarżący wykazał, istnienie zarówno przesłanki "ważnego interesu" Skarżącego, jak i przesłanki "interesu publicznego", o których mowa w art. 67a § 1 O.p., wskazując m.in., że dniem faktycznego nabycia lokalu mieszkalnego przez Skarżącego był dzień 8 września 2006 r., a zatem lokal mieszkalny został faktycznie nabyty przez Skarżącego do dnia 31 grudnia 2006 r., co oznacza, że na podstawie art. 7 nowelizacji z 2006 r. do przychodów (dochodów) z odpłatnego zbycia lokalu mieszkalnego powinny mieć zastosowanie przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych obowiązujące przed dniem 1 stycznia 2007 r., czego błędnie nie zauważyły organy podatkowe obu instancji;

- art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 210 § 1 i §4 O.p. ze względu na:

- naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych;

- dowolną, a przez to wadliwą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego;

- brak wskazania przyczyn, dlaczego niektórym dowodom organy podatkowe odmówiły mocy dowodowej, skutkujące błędnym uznaniem przez DIAS, że NUS podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego ustalenia stanu faktycznego, a tym samym nieuwzględnienie wniosku Skarżącego, w sytuacji, gdy wniosek ten powinien zostać w całości uwzględniony, ze względu na to, że Skarżący wykazał istnienie przesłanek zarówno "ważnego interesu podatnika", jak i "interesu publicznego", o których mowa w art. 67a § 1 O.p.

W związku z powyższymi zarzutami Skarżący wniósł o uchylenie decyzji DIAS oraz poprzedzającej ją decyzji NUS, a także o zwrot kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

3. W odpowiedzi na skargę DIAS podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

4.1. Skarga nie jest zasadna, ponieważ wbrew podniesionym zarzutom, nie została wydana z naruszeniem prawa.

4.2. Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowi art. 67a § 1 pkt 3 O.p., zgodnie z którym organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe i odsetki za zwłokę.

Postępowanie w przedmiocie ulg płatniczych wszczynane jest na wniosek podatnika, a decyzje wydawane w tym postępowaniu oparte są na tzw. uznaniu administracyjnym, w ramach którego ustawodawca pozostawił organowi wybór pomiędzy równoprawnymi rozstrzygnięciami. Zatem, w sytuacji, gdy organ podatkowy stwierdzi, że w sprawie nie zachodzą przesłanki, o których mowa w przepisie art. 67a § 1 pkt 3 O.p., a więc nie występuje "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny", przepis ten w ogóle nie może mieć zastosowania i przyznanie ulgi jest wykluczone. Natomiast stwierdzenie przez organ podatkowy, że którakolwiek z tych przesłanek występuje, otwiera drogę do rozważenia, czy zaległość podatkowa może być umorzona. W takiej sytuacji organ rozstrzyga jednak w ramach uznania administracyjnego, co oznacza, że może, ale nie musi zastosować żądaną przez podatnika ulgę (por. wyrok NSA z 28 stycznia 2016 r., sygn. akt II FSK 2887/13).

4.2. Sąd podziela stanowisko organów podatkowych, że w sprawie brak jest przesłanek do udzielenia Skarżącemu wnioskowanej ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowej.

W sprawie nie zaistniały bowiem, ani przesłanka "ważnego interesu podatnika", ani przesłanka "interesu publicznego" uzasadniające umorzenie zaległości.

Z wniosku o udzielnie ulgi i z kolejnych pism procesowych wynika, że Skarżący domaga się umorzenia zaległości podatkowych, z uwagi na przyczynę powstania tych zaległości. W jego ocenie, wniosek winien zostać uwzględniony, ponieważ decyzja wymiarowa, pomimo jej prawomocności, jest błędna. Skarżący argumentował, że organy oceniając zaistnienie w sprawie przesłanki "ważnego interesu podatnika" i "interesu publicznego" winny rozważyć okoliczności powstania zaległości oraz respektować wartości wspólne dla całego społeczeństwa takie jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów władzy czy korektę błędnych decyzji. Na poparcie swojego stanowisko Skarżący przywoływał orzecznictwo NSA.

W kontekście powyższego zauważyć należy, że Sąd na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), związany granicami sprawy administracyjnej, w jakiej prowadzone było postępowanie podatkowe. Tym samym, nie może oceniać zgodności z prawem, ani ostatecznej decyzji, którą wydano w innej sprawie, ani też związanego z inną sprawą wyroku.

Wskazać należy, że Skarżący nie skorzystał z kontroli instancyjnej wyroku WSA w Warszawie z 25 lutego 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 3024/14, oddalającego jego skargę na decyzję DIAS w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. Orzeczenie to jest prawomocne. Tym samym, na mocy art. 170 P.p.s.a., wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.

Niezależnie od powyższego, pamiętać trzeba, że istnienie zobowiązania podatkowego oraz jego wysokość nie mogą być kwestionowane w postępowaniu w sprawie umorzenia zaległości podatkowych.

4.3. Jednocześnie, zgodzić się należy, ze Skarżącym, że odnośnie do przesłanki "interesu publicznego", należy mieć na uwadze zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 O.p.). Błędy lub uchybienia popełnione przez organy podatkowe w procesie stosowania obowiązujących przepisów prawa nie powinny być przerzucane na podatnika.

Przy czym, na gruncie rozpoznawanej sprawy, Sąd nie dopatrzył się okoliczności powstania zaległości niezależnych od podatnika, tj. związanych z wprowadzeniem podatnika w błąd przez organy podatkowe, przedłużaniem przez organ postępowania, generowaniem odsetek, oczywistą niejasnością obowiązującego i zmieniającego się prawa podatkowego.

Jak wynika z prawomocnego orzeczenia dotyczącego wymiaru podatku, w sprawie tej przyjęto, że do opodatkowania dochodu z odpłatnej sprzedaży przez Skarżącego nieruchomości mają zastosowanie przepisy obowiązujące od 1 stycznia 2007 r. W tym stanie prawnym Skarżący mógł skorzystać ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie tzw. ulgi meldunkowej. W sprawie natomiast nie było sporne, że Skarżący w ogóle nie był zameldowany w zbywanym mieszkaniu.

Niezależnie od powyższego, odnosząc się do argumentacji Skarżącego, że w sprawie należało zastosować przepisy obowiązując do 31 grudnia 2006 r., a więc transakcja była zwolniona z opodatkowania, z uwagi na przeznaczenie środków ze sprzedaży lokalu, w ciągu 2 lat, na własne cele mieszkaniowe, zauważać trzeba, że z prawomocnego orzeczenia Sądu wynika, że Skarżący złożył wprawdzie oświadczenie o takim przeznaczeniu środków, niemniej jednak nie złożył deklaracji PIT-23, ani nie przedłożył dokumentów potwierdzających poniesienie wydatków na zadeklarowane cele mieszkaniowe.

Podkreślenia wymaga, że subiektywna ocena Skarżącego, co do wadliwości decyzji wymiarowej nie może stanowić podstawy do umorzenia zaległości podatkowej. Ponadto, te orzeczenia NSA, na które powołuje się Skarżący, a które mają potwierdzać jego stanowisko, co do wadliwie przejętego przez organy reżimu prawnego, nie dotyczą tej kwestii, a oceny dochowania przez podatników dwuletniego terminu na wydatkowanie środków na własne cele mieszkaniowe (zob. wyroki NSA: z 16 stycznia 2019 r., sygn. akt II FSK 11/17, z 7 lutego 2018 r., sygn. akt II FSK 3510/17z 8 listopada 2018 r., sygn. akt II FSK 3163/16)

Abstrahując od powyższego, gdyby nawet zgodzić się ze Skarżącym, że w sprawie wymiarowej oceniono możliwość zwolnienia z opodatkowania na podstawie niewłaściwego reżimu prawnego, to i tak Sąd w niniejszym postępowaniu nie może i nie jest w stanie ocenić, czy w istocie spełnione zostały warunki do skorzystania przez Skarżącego ze zwolnienia z opodatkowania, z uwagi na przeznaczanie środków ze sprzedaży lokalu w ciągu 2 lat na własne cele mieszkaniowe.

4.4. Jak już wskazywano Sąd, co do zasady, podziela argumentację Skarżącego, co do konieczności uwzględniania przy ocenie zasadności wniosku o umorzenie zaległości nie tylko aspektu budżetowego, ale również fundamentalnych zasad, tj. sprawiedliwości, czy zaufania podatnika do organów państwa.

Stanowisko takie licznie prezentują sądy administracyjne uchylając decyzje organów podatkowych w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych, powstałych na gruncie spraw związanych z tzw. "ulgą meldunkową". W sprawach tych sądy argumentowały, że skarżący nie wypełnili jedynie formalnego wymogu złożenia w urzędzie skarbowym potwierdzenia w postaci oświadczenia (co do którego ustawodawca nie przewidział formy, ani treści), że spełnia warunki do zastosowania "ulgi meldunkowej". Ponadto takim okolicznościom powstania zaległości towarzyszyła zazwyczaj bardzo trudna sytuacja finansowa podatnika wnioskującego o ulgę (zob. m.in. wyrok NSA z 2 października 2018 r., sygn. akt II FSK 2798/16).

Powyższe stanowisko, Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, podziela.

Przy czym powyższych ocen nie można przenosić na okoliczności niniejszej sprawy, bowiem Skarżący nie był zameldowany w zbywanym lokalu. Tym samym nie spełnił materialnoprawnej przesłanki zwolnienia z opodatkowania. Jak już wskazywano, okoliczność ta nie była sporna.

4.5. W sprawie organy oceniły również sytuację finansową i majątkową Skarżącego. Wskazały, że Skarżący uzyskuje dochód z tytułu wynagrodzenia ze stosunku pracy w wysokości 11.398,63 zł miesięcznie. Na jego utrzymaniu pozostaje jedno dziecko. Stałe miesięczne wydatki na eksploatację mieszkania w W. i na S. wynoszą 2.950 zł, na telefon 200 zł, na spłatę kredytu 1.402 zł, na ubezpieczenie 200 zł, na inne wydatki (wyżywienie, leki, ubranie, środki czystości, dziecko, rata podatku, przejazdy z W. na S.) 6.500 zł. Ponadto, Skarżący jest właścicielem lokalu mieszkalnego o pow. 121 m² położonego w W. (obciążone kredytem bankowym) oraz samochodu osobowego BMW X5 z 2004 r. Jak wynika natomiast z zeznań podatkowych PIT- 37 za 2015 r., 2016 r. oraz 2017 r. Skarżący osiągał dochód w wysokości odpowiednio: 197.746,65 zł, 252.618,18 zł, 216.841,25 zł

Ponadto zgodnie z wnioskami Skarżącego, NUS rozłożył Skarżącemu na raty zapłatę przedmiotowej zaległości podatkowej, a Skarżący płaci terminowo raty w wysokości 1.000 zł miesięcznie.

4.6. W ocenie Sądu, organy podatkowe w sprawie w sposób dostateczny wskazały i oceniły wszystkie okoliczności faktyczne mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Zgromadziły wystarczający materiał dowodowy, dokonały jego analizy, po czym tak poczynione ustalenia odniosły do przesłanek umorzenia zawartych w art. 67a § 1 pkt 3 O.p. Dokonały prawidłowej wykładni tego przepisu, a wobec niestwierdzenia żadnej z dwóch przesłanek zastosowania ulgi podatkowej, zasadnie została wydana decyzja odmawiająca umorzenia.

Organy nie naruszyły przy tym granic swobodnej oceny dowodów, albowiem argumentacja przez nie przedstawiona pozwalała na uznanie, że okoliczności powstania zaległości nie mogły zadecydować o przyznaniu wnioskowanej ulgi, z kolei sytuacja finansowa Skarżącego, pozwala mu na spłatę zaległości.

Dlatego też uznać należało, że kontrola zaskarżonej decyzji wykazała, że organy działały zgodnie z prawem. Organy podatkowe uzasadniły powody odmowy uwzględnienia żądania. Stąd też zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 1 i § 4 O.p., okazały się chybione.

4.7. Reasumując słusznie organy podatkowe uznały, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka "ważnego interesu podatnika", jak też "interesu publicznego" przemawiająca za przyznaniem wnioskowanej ulgi.

4.8. Z tych względów, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd skargę oddalił.