Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 118/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-06-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1  pkt 2, art. 14 ust. 1i2
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędziowie WSA Jacek Fronczyk (spr.), Adam Lipiński, Protokolant Referent stażysta Małgorzata Ciach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi J.M na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie dostępu do informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] listopada 2012 r. J.M. zwrócił się do Wójta Gminy R. – w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) – o przekazanie mu wszelkiej dokumentacji związanej z budową chodnika przy ul. [...] w F., począwszy od powstania koncepcji tej budowy, poprzez jej realizację (w tym odstępstw od zakładanego projektu budowy), wraz z informacją, kiedy planowane jest zakończenie budowy oraz planowany odbiór przeprowadzonych prac. Zainteresowany zwrócił się również o udostępnienie notatki, która miała powstać po spotkaniu z Wójtem w dniu [...] listopada 2012 r. Wyjaśnił, że spotkanie to dotyczyło budowy chodnika przy ul. [...] w F., na którym to spotkaniu Wójt zobowiązał się do przekazania mu projektu budowy sączka wzdłuż jego ogrodzenia, a także opinii o oddziaływaniu sączka na to ogrodzenie, których to dokumentów do chwili obecnej nie otrzymał.

W piśmie z dnia [...] listopada 2012 r., przesłanym do J.M. drogą elektroniczną, Kierownik Działu Drogowego Biura Projektowego [...], działając z ramienia wykonawcy inwestycji gminnej, wyjaśnił, że przyjęte rozwiązanie odwodnienia chodników i jezdni w postaci systemów rozsączających jest rozwiązaniem, które pozwala zagospodarować wody opadowe w obrębie pasa drogowego i pozwala na zmniejszenie ingerencji wód w działki prywatne w stosunku do dotychczasowego zagospodarowania opadami, tj. spływ wód bezpośrednio na pobocze jezdni oraz w rejony ogrodzeń. Systemy rozsączające zostały zlokalizowane w pasie drogowym należącym do Powiatu P. i w odległości bezpiecznej od istniejącego ogrodzenia posesji J.M. Ponadto, rozwiązania te zostały zaakceptowane przez inwestora – Gminę R., jak i zarządcę drogi – Zarząd Powiatu P., a dokumentacja uzyskała pozwolenie na budowę. Zaprojektowane odwodnienie w znaczący sposób zmniejszy ilość wód opadowych w rejonie działki zainteresowanego. Z uwagi na brak kanalizacji deszczowej przy ul. [...] w F. oraz brak odbiornika wód deszczowych, jak również spadek daszkowy istniejącej jezdni, przyjęty sposób odwodnienia jest optymalny z punktu widzenia warunków terenowych.

Pismem z dnia [...] lutego 2013 r. J.M. wezwał Wójta Gminy R. do usunięcia naruszenia prawa, polegającego na nierozpatrzeniu jego wniosku z dnia [...] listopada 2012 r. o udzielenie informacji publicznej, wskazując, że organ, nie udzielając żądanej informacji publicznej, narusza przepisy ww. ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W piśmie z dnia [...] lutego 2013 r., przesłanym do J.M. drogą elektroniczną, Kierownik Działu Drogowego Biura Projektowego [...], działając z ramienia wykonawcy inwestycji gminnej, podał, że dla projektu budowy chodnika wzdłuż ul. [...] w F. nie powstał niezależny projekt odwodnienia, gdyż elementy składowe zostały załączone do projektu drogowego, co jest zgodne ze sztuką dla tego typu rozwiązań. Tym samym, nie powstały obliczenia z uwagi na typowy charakter zaprojektowanych urządzeń. Biuro Projektowe odpowiada za przyjęte rozwiązania projektowe, zatem jeżeli na etapie eksploatacji urządzeń wodnych będą pojawiać się problemy z odwodnieniem (przy założeniu, że zostały wykonane zgodnie z dokumentacją), zainteresowany winien o tym niezwłocznie poinformować, co pozwoli na podjęcie interwencji.

Pismem z dnia [...] lutego 2013 r. Wójt Gminy R. poinformował J.M., że przebudowa chodnika przy ul. [...] w F. na odcinku od ul. J. do ul. O. została wykonana w terminie od dnia [...] września 2012 r. do dnia [...] grudnia 2012 r. W okresie tym zrealizowano roboty budowlane mające na celu przebudowę ciągu pieszego o długości 1405 m i szerokości 2 m. Zaprojektowano również zjazdy indywidualne i publiczne, dostosowane do szerokości bram. Jednocześnie Wójt zwrócił uwagę na fakt, że na jego polecenie w krótkim czasie po spotkaniu w dniu [...] listopada 2012 r. i w związku ze złożonym wnioskiem z dnia [...] listopada 2012 r. Kierownik Działu Drogowego Biura Projektowego [...], działając z ramienia wykonawcy inwestycji gminnej, udzielił wyczerpujących informacji na temat budowy przedmiotowego chodnika. Jeśli jednak, pomimo przedstawionych wyjaśnień, te nie czynią zadość zainteresowaniu wnioskodawcy, istnieje możliwość zapoznania się z całą dokumentacją projektową, która z uwagi na jej obszerność nie może zostać przesłana. Dlatego też zainteresowany może w siedzibie Urzędu Gminy R. przy ul. [...] zapoznać się z przedmiotową dokumentacją, uzgadniając telefonicznie z uprawnionym pracownikiem dogodny w tym celu termin.

Powyższe pismo Wójta Gminy R. J.M. otrzymał w dniu [...] lutego 2013 r.

W dniu [...] lutego 2013 r. J.M. sformułował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wójta Gminy R., polegającą na nierozpatrzeniu jego wniosku z dnia [...] listopada 2012 r. o udzielenie informacji publicznej, podnosząc w niej, że organ, nie udzielając żądanej informacji publicznej, narusza przepisy ww. ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do rozpatrzenia jego wniosku z dnia [...] listopada 2012 r., o stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz o zasądzenie kosztów postępowania według obowiązujących norm.

Udzielając odpowiedzi na skargę, Wójt Gminy R. wniósł o jej oddalenie, ewentualnie o umorzenie postępowania w przedmiotowej sprawie, jako że przed wniesieniem skargi postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Organ podjął bowiem stosowne działania, a wobec tego nie można postawić mu zarzutu bezczynności i przypisać mu rażącego naruszenia prawa. Wójt Gminy R. wniósł także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego Państwa (ust. 3).

Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Przy czym owo "każdy" należy rozumieć jako każdy człowiek (osoba fizyczna) lub podmiot prawa prywatnego. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Oczywiście ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy.

Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W ich świetle informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Ponieważ sformułowania te nie są zbyt jasne, należy przy ich wykładni kierować się art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej.

Uwzględniając wszystkie te aspekty, można zatem przyjąć, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacja publiczna dotyczy więc sfery faktów.

Informacją publiczną jest treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, które na gruncie tej ustawy zostały zobowiązane do udostępnienia informacji, które mają walor informacji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części ich dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od nich.

Artykuł 4 ust. 1 ustawy stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

W rozpoznawanej sprawie nie jest sporne, że Wójt Gminy R. jest podmiotem zobowiązanym na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej do udzielenia informacji, mającej walor informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu (art. 4 ust. 3 ustawy). Również żądana przez skarżącego informacja stanowi informację publiczną. Zarówno bowiem dokumentacja projektowa związana z inwestycją gminną, jaką jest budowa chodnika przy ul. [...] w F., począwszy od powstania koncepcji budowy, poprzez jej realizację (w tym kwestia ewentualnych odstępstw od zakładanego projektu budowy), wraz z informacją, kiedy planowane jest zakończenie budowy oraz planowany odbiór przeprowadzonych prac, jak i notatka ze spotkania z Wójtem w dniu [...] listopada 2012 r. w sprawie budowy chodnika przy ul. [...] w F. i w związku z oddziaływaniem systemu odwodnień (sączków) na znajdujące się tam posesje, jeśli została sporządzona (jeśli fizycznie istnieje), posiada walor informacji publicznej (dotyczy sfery faktów, została wytworzona na potrzeby inwestycji gminnej, dotyczy sfery działalności organu, zawiera informację o sposobie prowadzenia spraw, etc.), stanowi więc, zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, informację o sprawach publicznych, a stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. "d" i "e" oraz pkt 4 lit. "a", będąc rodzajem informacji o sposobie realizowania spraw gminnych, podlega udostępnieniu w trybie i na zasadach w niej określonych (co wypełnia dyspozycję art. 61 Konstytucji RP).

Trzeba przy tym dodać, że dysponent informacji publicznej jest zobowiązany do jej udostępnienia tylko wtedy, gdy informacja fizycznie istnieje i nie została wcześniej udostępniona wnioskodawcy, nie funkcjonuje w obiegu publicznym i zainteresowany nie ma innego trybu dostępu do niej, wszak art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej wyłącza stosowanie jej przepisów w sytuacji, gdy wnioskodawca ma zapewniony dostęp do żądanych dokumentów w innym trybie (w trybie innych regulacji prawnych). W sprawie niniejszej skarżący nie ma innego trybu dostępu do żądanej dokumentacji, a zatem dopuszczalna jest realizacja jego wniosku w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Zgodnie z brzmieniem art. 10 ust. 1 ww. ustawy o dostępie do informacji publicznej, informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek. Stosownie zaś do treści art. 13 ust. 1 i 2 tej ustawy, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem jej ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Z przepisów tych wynika, że dysponent informacji publicznej jest zobowiązany do jej udostępnienia na wniosek, jeśli informacja nie została upubliczniona lub też nie została wcześniej udostępniona wnioskodawcy. Realizacja wniosku o dostęp do informacji publicznej ma nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, chyba że istnieją powody, które uniemożliwiają udzielenie informacji publicznej bez nieuzasadnionej zwłoki. W takim przypadku podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej powiadamia wnioskodawcę w terminie 14 dni o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Należy przyjąć, że z chwilą doręczenia powiadomienia, o którym mowa w art. 13 ust. 2 ww. ustawy, wyznaczony w nim termin na realizację wniosku, a mieszczący się w terminie 2 miesięcy, uwalnia w tym czasie dysponenta informacji publicznej od zarzutu bezczynności. Powiadomienie wskazuje bowiem, że dysponent informacji publicznej proceduje w kierunku rozpatrzenia wniosku, które z przyczyn przez niego podanych nie może jednak nastąpić niezwłocznie. Powiadomienie w powyższym trybie winno być kwalifikowane w kategoriach czynności materialno – technicznej, poprzedzającej samo udzielenie informacji publicznej, jako że bezpośrednio zmierza do jej udostępnienia. Skierowanie zatem do wnioskodawcy powiadomienia o wydłużeniu terminu realizacji jego wniosku o dostęp do informacji publicznej świadczy o braku bezczynności podmiotu zobowiązanego, gdyby zainteresowany podniósł zarzut zwłoki organu w tym czasie. Natomiast bezskuteczny upływ wyznaczonego w powiadomieniu terminu i nieudzielenie informacji publicznej przez dysponenta informacji może świadczyć o jego zwłoce w zakresie rozpatrzenia wniosku i stanowić podstawę do złożenia skargi na bezczynność.

W rozpoznawanej sprawie Wójt Gminy R. nie informował skarżącego o potrzebie wydłużenia terminu na realizację jego wniosku z dnia [...] listopada 2012 r., nie wzywał też strony do jego sprecyzowania, mimo podniesionych przez organ w odpowiedzi na skargę twierdzeń o niejasno sformułowanym we wniosku żądaniu, przeszedł natomiast do jego rozpatrzenia, zlecając najpierw wyjaśnienie kwestii będących przedmiotem zainteresowania wnioskodawcy Kierownikowi Działu Drogowego Biura Projektowego [...], działającemu z ramienia wykonawcy inwestycji gminnej. Udzielenie informacji stanowi czynność materialno – techniczną organu, toteż zasadniczo nie ma znaczenia, kto w imieniu podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej takiej informacji udzieli. Z punktu widzenia obywatelskiego prawa do informacji publicznej istotne jest, by żądana informacja została udostępniona bez zbędnej zwłoki, co ma znaczenie w kontekście poczynionej uwagi na temat możliwości powiadamiania strony o potrzebie wydłużenia terminu na realizację jej wniosku. Tymczasem Wójt, będąc posiadaczem żądanej informacji, wyjaśnienia w zakresie systemu odwadniającego zlecił wykonawcy inwestycji, co wydłużyło czas procedowania. Gdyby wykonawca miał udostępnić w całości żądaną informację publiczną, nie byłoby potrzeby powiadamiania wnioskodawcy o przedłużeniu terminu. W sytuacji zaś, gdy organ realizację wniosku zaczyna od przedstawianych stronie przez wykonawcę wyjaśnień, winien o kolejności takiego procedowania powiadomić stronę, by nie pozostawała w poczuciu zwłoki organu, zważywszy że dopiero w następstwie tych czynności organ doszedł do przekonania o konieczności realizacji wniosku w sposób alternatywny i to nie ze względu na nieprecyzyjność żądania, lecz z uwagi na objętość wnioskowanej dokumentacji projektowej. Zasadniczo twierdzenia organu o konieczności sprecyzowania wniosku winny prowadzić do wezwania wnioskodawcy, celem wyjaśnienia istniejących wątpliwości. Jednakże, zdaniem Sądu, wbrew twierdzeniom organu, treść wniosku skarżącego z dnia [...] listopada 2012 r. nie nasuwa wątpliwości, które powodowałyby konieczność jego sprecyzowania. Zarówno dokumentacja projektowa, jej ewentualne zmiany, kwestia systemu odwadniającego teren, terminy realizacji inwestycji gminnej, a także notatka ze spotkania z Wójtem z dnia [...] listopada 2012 r. to informacje określone w sposób precyzyjny. Błędna ocena organu w tej kwestii, jak również wskazane wcześniej błędy w procesowaniu, nie mają jednak istotnego wpływu na przeprowadzaną przez Sąd ocenę zasadności skargi na bezczynność, wszak ta dokonywana jest na moment jej wniesienia.

Stosownie do treści art. 14 ust. 1 i 2 ww. ustawy o dostępie do informacji publicznej, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się. Z cytowanych norm wynika, że powiadomienie o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem, ze wskazaniem, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie, obwarowane jest zarówno terminem, w którym wnioskodawca ma się ustosunkować do propozycji organu, jak i rygorem, który podlega wykonaniu w przypadku niezłożenia wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu. Powiadamianie w tym trybie znajduje zastosowanie nie tylko w sytuacji braku możliwości zrealizowania wniosku w sposób lub w formie określonych przez zainteresowanego, ale także, gdy chodzi o udostępnienie informacji publicznej przetworzonej, kiedy istnieje konieczność wykazania przez wnioskodawcę powodów, dla których spełnienie jego żądania udzielenia informacji publicznej byłoby szczególnie istotne dla interesu publicznego oraz w przypadku nieprecyzyjnie sformułowanych żądań. Omawiane powiadomienie należy kwalifikować jako czynność materialno – techniczną, zmierzającą bezpośrednio do udzielenia informacji bądź umorzenia postępowania, w zależności od stanowiska strony, a jego podjęcie na tym etapie postępowania świadczy o braku bezczynności podmiotu zobowiązanego. Tak też jest w niniejszej sprawie, bowiem pismo Wójta Gminy R. z dnia [...] lutego 2013 r. w części świadczy o udzieleniu skarżącemu informacji publicznej (w zakresie terminu realizacji inwestycji), w części zaś stanowi powiadomienie, o którym mowa w art. 14 ust. 2 ww. ustawy o dostępie do informacji publicznej. Pomimo niepowołania się w nim na brzmienie tego przepisu, co jest wadą powiadomienia, treść pisma wskazuje na proponowany przez organ alternatywny sposób udostępnienia wnioskowanej dokumentacji projektowej. Organ wskazuje w nim, że z uwagi na obszerność dokumentacji projektowej jej udostępnienie może nastąpić w siedzibie Urzędu Gminy R. przy ul. [...]. W tym celu skarżący może uzgodnić telefonicznie z uprawnionym pracownikiem dogodny dla siebie termin wizyty. Wydane w dniu [...] lutego 2013 r. powiadomienie, doręczone skarżącemu w dniu [...] lutego 2013 r., pozwala uznać sformułowaną i skierowaną do Sądu w dniu [...] lutego 2013 r. skargę na bezczynność za bezzasadną i uwalnia organ od zarzutu zwłoki, wszak zaproponowany sposób zapoznania się z dokumentacją projektową czyni zadość spoczywającemu na organie obowiązkowi udzielenia informacji publicznej, zważywszy że dostęp do informacji publicznej realizowany jest w pierwszej kolejności poprzez wgląd do dokumentów (art. 3 ust. 1 pkt 2 przedmiotowej ustawy). Skarżący może zatem, udając się do siedziby organu, uzyskać wgląd w interesujące go dokumenty. Wskazywana przez organ objętość dokumentacji projektowej istotnie może powodować trudności techniczne w jej udostępnieniu zgodnie z wnioskiem, a wobec istnienia takiej sytuacji, którą ustawodawca przewidział w art. 14 ust. 1 tej ustawy, brak jest podstaw, by kwestionować twierdzenia organu w tym zakresie, zwłaszcza w przypadku braku dowodów przeciwnych.

Reasumując, w przypadku zarzutu bezczynności istotne jest, czy organ w ogóle dokonał w ustawowym terminie jednej z czynności prawem przewidzianych. Na dzień wniesienia skargi Wójt Gminy R. podjął w sprawie stosowne powiadomienie na podstawie art. 14 ust. 2 ww. ustawy o dostępie do informacji publicznej, umożliwiając skarżącemu inny, niż wskazany w jego wniosku, ale także prawnie dopuszczalny, sposób realizacji żądania udostępnienia informacji publicznej, co sprawia, że skarga na bezczynność organu jest nieuzasadniona.

Wniosek organu o umorzenie postępowania w sprawie nie mógł odnieść oczekiwanego skutku, bowiem postanowienie o umorzeniu postępowania w sprawie ze skargi na bezczynność Sąd wydaje wówczas, gdy po wniesieniu skargi organ dokona jednej z czynności prawem przewidzianych, która uwalnia go od zarzutu zwłoki (postępowanie staje się bezprzedmiotowe).

Z tych względów, stosując art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku.

Odnosząc się także do zawartego w odpowiedzi na skargę wniosku Wójta Gminy R. o zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania, należy wskazać, że stosownie do przepisów działu V ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, regulującego kwestię kosztów postępowania, przed sądem administracyjnym pierwszej instancji wyłączone zostało stosowanie zasady odpowiedzialności za wynik postępowania. Koszty postępowania zasądza się jedynie w razie uwzględnienia skargi i tylko na rzecz skarżącego (art. 200 ww. ustawy).