Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2206/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-07-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 67  ust. 1,  art. 130  ust. 4
journal: Dz.U. 2017 poz 1769
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Chaciński Sędziowie Sędzia WSA Emilia Lewandowska (spr.) Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska Protokolant starszy specjalista Joanna Pleszczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lipca 2018 r. sprawy ze skargi P. C. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za prowadzenie bez zezwolenia placówki zapewniającej całodobową opiekę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] września 2017 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] nakładającą na P. C. karę pieniężną w wysokości [...] zł ze względu na niezaprzestanie prowadzenia bez zezwolenia placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku pod nazwą "[...] " w [...], adres ul. [...].

W uzasadnieniu decyzji Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej wskazał, że Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r., utrzymaną w mocy decyzją Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] sierpnia 2016 r., nałożył na P. C. karę pieniężną w wysokości [...] zł za prowadzenie bez zezwolenia placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku, pod nazwą "[...] " w [...].

W dniu 3 listopada 2016 r. przeprowadzona została kontrola w w/w placówce, w wyniku której ustalono, że pomimo uprawomocnienia się z dniem 22 września 2016 r. decyzji o nałożeniu kary pieniężnej za prowadzenie placówki bez zezwolenia, P. C. nadal prowadzi placówkę, w której przebywało dwadzieścia osiem osób niepełnosprawnych, przewlekle chorych lub osób w podeszłym wieku wymagających całodobowej opieki. Ponadto, jak wynikało z wpisu w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej P. C. prowadzi placówkę w ramach aktywnej działalności gospodarczej pod [...] Pomoc społeczna z zakwaterowaniem dla osób w podeszłym wieku i osób niepełnosprawnych, od dnia 1 kwietnia 2015 r.

P. C. pismem z dnia 20 lutego 2017 r. poinformował o podjętych działaniach w celu dostosowania budynku, w którym mieści się placówka, do obowiązujących przepisów w zakresie prowadzonej działalności.

W dniu 14 marca 2017 r. przeprowadzono kolejną kontrolę, w wyniku której stwierdzono, że P. C. nadal prowadzi placówkę bez zezwolenia.

Pismem z dnia 13 czerwca 2017 r. P. C. poinformował o kolejnych działaniach podjętych w celu uregulowania stanu faktycznego i prawnego budynku.

W tej sytuacji Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. nałożył na P. C. karę pieniężną w wysokości [...] zł ze względu na niezaprzestanie prowadzenia bez zezwolenia placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku.

P. C. złożył odwołanie od powyższej decyzji.

Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej rozpoznając sprawę stwierdził, że decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa.

Organ przytoczył przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2017 r. poz. 1769 ze zm.) regulujące zasady prowadzenia placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku i podkreślił, że przepisy powołanej ustawy wyliczają w sposób enumeratywny wymogi po spełnieniu, których wojewoda wydaje zezwolenie. Podmiot prowadzący placówkę, która nie spełnia wskazanych wymogów, nie uzyskuje zezwolenia na prowadzenie tego rodzaju działalności gospodarczej. Decyzja o wydaniu lub braku zezwolenia na prowadzenie placówki nie jest tzw. decyzją uznaniową organu, lecz zależy od spełnienia wymogów określonych w przepisach.

Minister zaznaczył, że zgodnie z art. 130 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej, kto bez zezwolenia prowadzi placówkę zapewniająca całodobową opiekę osobom w podeszłym wieku, przewlekle chorym lub niepełnosprawnym, w której przebywa:

1) nie więcej niż 10 osób - podlega karze pieniężnej w wysokości 10.000 zł;

2) więcej niż 10 osób - podlega karze pieniężnej w wysokości [...] zł.

Stosownie zaś do art. 130 ust. 4 powołanej ustawy, kto po uprawomocnieniu się decyzji o nałożeniu kary pieniężnej za prowadzenie bez zezwolenia wojewody placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku nie zaprzestał jej prowadzenia, podlega karze pieniężnej w wysokości [...] zł.

Organ odwoławczy podkreślił, że z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, m.in. z protokołów kontroli przeprowadzonych w dniach 3 listopada 2016 r. oraz 14 marca 2017 r., pism strony z dnia 2 grudnia 2016 r. i 13 czerwca 2017 r., wpisu w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, a także z treści samego odwołania wynika, iż w kontrolowanej placówce nadal jest prowadzona działalność o charakterze całodobowej, z zakwaterowaniem, opieki nad osobami w podeszłym wieku, przewlekle chorymi oraz niepełnosprawnymi, a prowadzący placówkę nadal nie posiada wymaganego prawem zezwolenia. Pomimo nałożenia w 2016 r. kary pieniężnej strona nie zaprzestała prowadzenia placówki, ani nie spowodowała stanu zgodnego z prawem poprzez uzyskanie zezwolenia. Tym samym Wojewoda [...] prawidłowo zastosował art. 130 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej.

Minister wskazał jednocześnie, że bez znaczenia są wskazywane przez odwołującego podejmowane czynności zmierzające do zalegalizowania placówki. Podmiot zamierzający prowadzić działalność gospodarczą w formie placówki całodobowej opieki nad osobami w podeszłym wieku, przewlekle chorymi lub niepełnosprawnymi najpierw powinien stworzyć odpowiednie warunki wymagane przepisami prawa, potem uzyskać zezwolenie wojewody, a następnie przyjmować mieszkańców.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł P. C. zarzucając zaskarżonej decyzji:

- naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

a) art. 7 kpa poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego przez organ drugiej instancji i nieuwzględnienie okoliczności, takich jak poniesienie przez skarżącego istotnych nakładów, w celu przystosowania placówki do wymogów nałożonych art. 68 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, a także nieuwzględnienie faktu zawarcia przez skarżącego umów z podopiecznymi oraz osobami je reprezentującymi;

b) art. 77 § 1 kpa poprzez nieuprawnione i krzywdzące dla skarżącego przyjęcie, że prowadzi on bez zezwolenia działalność polegającą na prowadzeniu placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku, z pominięciem znanych organowi okoliczności, takich jak uzyskanie przez skarżącego decyzji o warunkowym zatwierdzeniu zakładu, wydanej dnia [...] kwietnia 2017 r. przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...],

- obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 130 ust. 4 w zw. z art. 130 ust. 2 i 3 ustawy o pomocy społecznej, poprzez nieudzielenie pozwolenia na prowadzenie placówki przez skarżącego, pomimo powzięcia informacji na temat decyzji o warunkowym zatwierdzeniu zakładu, wydanej dnia [...] kwietnia 2017 r. przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...].

W uzasadnieniu skargi skarżący przytoczył argumenty na poparcie podnoszonych zarzutów i wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Wojewody [...] oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Zdaniem Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa.

Zaskarżoną decyzją Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2017 r. wymierzającą P. C., w trybie art. 130 ust. 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, karę pieniężną w wysokości [...] zł za niezaprzestanie prowadzenia bez zezwolenia placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku pod nazwą "[...] " z siedzibą w [...]. Organy uznały, że w sprawie zaistniały przesłanki do wymierzania w/w kary pieniężnej, bowiem mimo nałożenia wcześniejszą decyzją kary pieniężnej za prowadzenie w/w placówki bez zezwolenia wojewody, strona nie zaprzestała prowadzenia placówki, ani nie spowodowała stanu zgodnego z prawem poprzez uzyskanie zezwolenia.

Zdaniem Sądu stanowisko organów jest prawidłowe.

Wskazać trzeba, że prowadzenie placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku uregulowane jest w przepisach art. 67-69 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej. Zgodnie z art. 67 ust. 1 tej ustawy działalność gospodarcza w zakresie prowadzenia wskazanej placówki, może być prowadzona po uzyskaniu zezwolenia wojewody, które wydawane jest po spełnieniu warunków określonych w art. 67 ust. 2 powołanej ustawy. Konsekwencją prowadzenia placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku bez wymaganego zezwolenia wojewody jest z kolei nałożenie, na podmiot prowadzący taką placówkę, kary pieniężnej określonej w art. 130 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej. Wysokość kary wysokość uzależniona jest od ilości osób przebywających w placówce.

Stosownie natomiast do treści art. 130 ust. 4 powołanej ustawy, kto po uprawomocnieniu się decyzji o nałożeniu kary pieniężnej za prowadzenie bez zezwolenia wojewody placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku nie zaprzestał jej prowadzenia, podlega karze pieniężnej w wysokości [...] zł.

Ze zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r., utrzymaną w mocy decyzją Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] sierpnia 2016 r., nałożył na P. C. karę pieniężną w wysokości [...] zł za prowadzenie bez zezwolenia placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku.

Pomimo uprawomocnienia się tej decyzji P. C. nie zaprzestał prowadzenia działalności polegającej na zapewnieniu całodobowej opieki osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku, jak również nie uzyskał stosownego zezwolenia wojewody na prowadzenie takiej placówki. Świadczą o tym znajdujące się w aktach sprawy takie dokumenty jak protokoły kontroli przeprowadzonych w placówce dniu 3 listopada 2016 r. oraz w dniu 14 marca 2017 r. Wynika to także ze składanych przez skarżącego pism z dnia 2 grudnia 2016 r. i 13 czerwca 2017 r., a także z wpisu w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, gdzie jednoznacznie wskazano, że P. C. prowadzi od 1 kwietnia 2015 r. działalność gospodarczą w zakresie pomoc społeczna z zakwaterowaniem dla osób w podeszłym wieku i osób niepełnosprawnych ([...]). Nie ulega zatem wątpliwości, że zakres prowadzonej działalności wymaga uzyskania stosownego zezwolenia wojewody, o którym mowa w art. 67 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej.

Słusznie zatem organy orzekające uznały, że w sprawie zaistniały podstawy do nałożenia na skarżącego kary, o której mowa w art. 130 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej. Podkreślić przy tym trzeba, że decyzja wydana na podstawie powołanego przepisu nie jest decyzją uznaniową. Właściwy organ w przypadku stwierdzenia wystąpienia przesłanek w nim określonych (tj. nieposiadanie zezwolenia wojewody i niezaprzestanie prowadzenia działalności) zobowiązany jest nałożyć na podmiot prowadzący placówkę karę pieniężną w ściśle określonej przez ustawodawcę wysokości, tj. [...] zł. Decyzje organów obu instancji są więc zgodne z prawem. Nie ulega bowiem wątpliwości, że skarżący mimo nałożenia wcześniejszą, prawomocną decyzją kary pieniężnej za prowadzenie placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku, bez zezwolenia wojewody, nie zaprzestał prowadzenia tej działalności i nie uzyskał wymaganego prawem zezwolenia. Bez znaczenia tym samym są powoływane przez skarżącego okoliczności dotyczące podjęcia działań celem dostosowania placówki do wymogów określonych w ustawie o pomocy społecznej, poniesionych nakładów, czy też zawarcia umów z podopiecznymi i wydania decyzji o warunkowym zatwierdzeniu zakładu. Jak wskazano do nałożenia kary wystarczające jest ustalenie braku posiadania zezwolenia i fakt niezaprzestania prowadzenia działalności, co w rozpoznawanej sprawie jednoznacznie zostało stwierdzone. Organ nie bada innych okoliczności i żadne inne okoliczności nie mają znaczenia.

Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd nie dopatrzył się również naruszenia powołanych w skardze przepisów kpa. Postępowanie przeprowadzone zostało zgodnie z zasadami określonymi w kpa. Organy administracji publicznej w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy wymagany dla rozstrzygnięcia sprawy oraz w należyty sposób uzasadniły zajęte stanowisko.

W świetle powyższego stwierdzić należy, że wniesiona skarga jest bezzasadna i brak jest podstaw do jej uwzględnienia.

W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.