Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 74/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-09-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Asesor Agnieszka Łąpieś-Rosińska WSA Protokolant: Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2005r. sprawy ze skargi J. K. i J. M. wspólników spółki cywilnej P.P.H.U. "[...]" na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2004 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za brak w pojeździe zainstalowanego tachografu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] lipca 2004 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu.


UZASADNIENIE

Z akt administracyjnych wynika, iż w dniu [...] maja 2004r.

o godzinie 11:00 w [...] inspektorzy transportu drogowego dokonali kontroli pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] o dopuszczalnej masie całkowitej 16 000 kg. Pojazdem kierował K. L. Ustalono, iż właścicielem pojazdu jest B. M., natomiast jako przedsiębiorcę wykonującego transport drogowy wskazano w protokole kontroli J. K., J. M. i B. M. wspólników spółki cywilnej P.P.H.U. "[...]".

W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono, iż pojazd nie jest wyposażony w przyrząd kontrolny - tachograf, kierowca natomiast prowadzi karty drogowe.

W toku postępowania wyjaśniającego jeden ze wspólników spółki cywilnej – J. K. oświadczył, że brak zainstalowanego tachografu wynikał z niewiedzy, iż od 1 maja 2004r. istnieje obowiązek instalowania tachografów również w tych rocznikach pojazdów. Jednocześnie poinformował, iż stosownie do zaleceń kontroli, tachograf został zamontowany, na dowód czego załącza fakturę VAT.

Decyzją z dnia [...] lipca 2004r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] działając na podstawie art. 93 ust. 1 oraz art. 92 ust. 1 pkt 2 i 6, art. 92 ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001r.

o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125 poz.1371 z późn. zm.) oraz na podstawie lp.1.11.7 ust. 1 załącznika do tej ustawy nałożył na P.P.H.U. "[...] " s. c. J. K., J. M. i B. M. karę pieniężną w kwocie 3000 zł (trzy tysiące złotych) za brak zainstalowanego przyrządu kontrolnego – tachografu, co stanowiło naruszenie Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 oraz art. 29 i 30 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92 poz. 879).

Od powyższej decyzji w dniu [...] sierpnia 2004r. odwołanie wnieśli J. K. i J. M. podnosząc, iż nałożona kara w wysokości 3000 zł znacznie obciąży ich niewielką firmę, a ponadto, co pragną podkreślić tachograf niezwłocznie po kontroli został w pojeździe zamontowany. W ich ocenie za uwzględnieniem odwołania przemawia również fakt, iż przepis nakładający obowiązek instalowania tachografów obowiązywał od 1 maja 2004r., a więc nie minął nawet miesiąc od wejścia w życie tego przepisu gdy kierowca został zatrzymany do kontroli.

Decyzją z dnia [...] października 2004r. nr [...] adresowaną do P. P. H. U. "[...] " s. c. J. K., J. M., B. M. Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpatrzeniu odwołania J. K. i J. M., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2004r. Nr 204 poz.2088), lp.1.11.7 załącznika do wymienionej ustawy, art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L.370 z 31 grudnia 1985, P.0008-0021) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu wskazano, iż stosownie do treści art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985r.

w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym obowiązującym w dniu wydania rozstrzygnięcia, urządzenie rejestrujące jest zainstalowane i używane w tych pojazdach, które są zarejestrowane w Państwach Członkowskich i są wykorzystywane do transportu drogowego osób lub rzeczy, z wyłączeniem pojazdów,

o których mowa w art. 4 i art. 14 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3820/85.

Zgodnie natomiast z art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r.

o transporcie drogowym, kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych - podlega karze pieniężnej.

Główny Inspektor Transportu Drogowego zważył, iż w przedmiotowym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do uznania, że w chwili kontroli doszło do naruszenia przepisów prawa w zakresie obowiązku instalacji przyrządu kontrolnego w pojeździe i nałożenie kary pieniężnej jest zgodne z obowiązującym przepisami.

Pismem z dnia [...] listopada 2004r. skargę na powyższą decyzję

do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli J. K. i J. M. W skardze domagali się uchylenia zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podnieśli, iż nałożenie na skarżących kary pieniężnej w wysokości 3000 zł za brak tachografu jest bezpodstawne, albowiem kontrolowany samochód wyprodukowany był w 1981r.

a w takich samochodach, zdaniem skarżących, nie ma obowiązku instalowania tachografów. Ponownie podnieśli, że tachograf został już zamontowany, a nałożona kara jest zbyt wysoka i bardzo obciąży małą firmę skarżących.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podniósł, że z zebranego materiału dowodowego wynika, że nałożona przez organ kara za brak zainstalowanego tachografu jest zasadna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności

z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi.

Ponadto w świetle art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153

poz. 1270 z późn. zm.) zwanej dalej p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpatrując wniesioną skargę z punktu widzenia powyższych kryteriów uznać należy, iż zasługuje ona na uwzględnienie.

Jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest zasada prawdy obiektywnej. Organ administracji zobowiązany jest przestrzegać zasady dochodzenia prawdy materialnej (art. 7 i art. 77 kodeksu postępowania administracyjnego), a więc podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego.

Podkreślić również należy, iż sąd administracyjny nie czyni w sprawie własnych ustaleń faktycznoprawnych, jego zadaniem jest wyłącznie ocena czy zebrany w postępowaniu administracyjnym materiał procesowy jest pełny, został prawidłowo zebrany i jest wystarczający do wydania decyzji.

Na wstępie podkreślić należy, ich zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dna [...] października 2004r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] z dnia [...] lipca 2004r. uchylone zostały wyłącznie z przyczyn proceduralnych.

W powyższej sprawie bezspornym bowiem jest, iż zatrzymany do kontroli w dniu [...] maja 2004r. pojazd marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] nie posiadał zainstalowanego przyrządu kontrolno-pomiarowego (tachografu). Tym samym organy I i II instancji w sposób prawidłowy przyjęły, że zgodnie z art. 3 ust. 1 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, w kontrolowanym pojeździe zarejestrowanym w państwie członkowskim

i wykorzystywanym do transportu drogowego osób lub rzeczy, powinno być zainstalowane urządzenie rejestrujące - tachograf.

Począwszy, więc od 1 maja 2004r. we wszystkich pojazdach, o których mowa we wskazanym rozporządzeniu bez względu na rok produkcji,

o ile nie są wyłączone z tego obowiązku na mocy art. 4 i art. 14 ust. 1 oraz art. 13 ust.1 rozporządzenia (EWG) nr 3820/85 (kontrolowany pojazd do takich pojazdów nie należał) konieczne jest zainstalowanie urządzenia rejestrującego – tachografu (co zresztą skarżący ostatecznie uczynili). Stosownie natomiast do art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. Nr 204, poz. 2088 ze zm.), kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych podlega karze pieniężnej, która zgodnie z lp. 1.11.7. ust. 1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, wynosi 3000 zł (trzy tysiące złotych).

Nie zmienia faktu zdaniem Sądu, iż skarżący zamontowali tachograf, albowiem w dniu kontroli pojazd w takie urządzenie nie był wyposażony.

W ocenie Sądu wyjaśnienia wymaga jednak kwestia, kto powinien być adresatem decyzji o nałożeniu wskazanej kary pieniężnej. Zarówno w zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego

z dnia [...] października 2004r. jak i w decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] z dnia [...] lipca 2004r. jako adresata decyzji wskazano trzech wspólników spółki cywilnej tj. J. K., J. M. oraz B. M. jako prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą P. P. H. U. "[...]".

Tymczasem z nadesłanych do Sądu w dniu [...] sierpnia 2005r. przez skarżących dokumentów wynika, iż aneksem do umowy z dnia

[...] stycznia 2003r. nastąpiło wypowiedzenie umowy spółki cywilnej przez B. M. W tej sytuacji konieczne jest wyjaśnienie czy B. M. (będący właścicielem kontrolowanego w dniu [...] maja 2004r. pojazdu marki [...]) prowadził razem ze skarżącymi J. K. i J. M. działalność gospodarczą obejmującą m.in. usługi transportowe w celu prawidłowego oznaczenia strony stosownie do treści art. 107 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego.

Zważywszy powyższe na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.

Z mocy art. 152 p.p.s.a. uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu.