Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1094/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2013-01-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 235
journal: Dz.U. 1998 nr 21 poz 94
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - tekst jednolity
article: art. 84 par 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak, Sędziowie Sędzia NSA Henryk Dolecki (spr.),, Sędzia NSA Iwona Tomaszewska, Protokolant Teresa Zauerman, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Inspektora Sanitarnego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., Nr[...] , wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej zwanej "kpa" oraz art. 12 ust. 2 pkt 1 i art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2011 r. nr 212, poz. 1263 ze zm., dalej zwanej "uPIS"), Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny (dalej "ZPWIS") utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (dalej "PPIS") z dnia [...] r., znak [...], o braku podstaw do stwierdzenia w przypadku M. C. choroby zawodowej - [...] określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869 ze zm., dalej zwanego "rozp").

W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że w dniu [...] r. do PPIS wpłynęło zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej u M. C. W celu rozpoznania pacjent został poddany specjalistycznym badaniom w Centrum Medycyny Pracy Oddział, gdzie w dniu [...] r. wydano orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej - [...]

W uzasadnieniu ww. orzeczenia wskazano, iż na podstawie oceny wyników badań środowiska pracy w [...] nie stwierdzono przekroczeń natężeń hałasu powyżej dopuszczalnych norm. Wykonane w dniu [...] r. badanie audiometryczne nie spełnia kryteriów określonych dla zawodowego uszkodzenia. [...] Badanie z dnia [...]. jest rozbieżne z poprzednim [...] Dwukrotnie przeprowadzone próby [...] w Szpitalu Specjalistycznym nie wskazują na [...] która jest typowa dla uszkodzenia [...] Po konsultacji [...] stwierdzono odbiorczy ubytek [...] Zaznaczono przy tym, iż pogorszenie [...] nie wynika z obciążenia hałasem. W związku z powyższym biorąc pod uwagę ocenę warunków środowiska pracy, jak również diagnostykę audiologiczną, uznano, że nie ma podstaw do rozpoznania zawodowego uszkodzenia [...]

Od powyższego orzeczenia M. C. złożył odwołanie. W konsekwencji wniesionego środka prawnego M. C. poddany został hospitalizacji w jednostce orzeczniczej II stopnia - Instytucie Medycyny Pracy, która orzeczeniem z dnia [...] r., nr [...] w zakresie ustaleń klinicznych dotyczących przedmiotowej choroby zawodowej uznała, że przeprowadzona w jej zakresie obserwacja dała wynik negatywny.

W uzasadnieniu orzeczenia zaznaczono, że w wyniku przeprowadzonej konsultacji [...] poszerzonej o badania audiologiczne oraz analizę dokumentacji lekarsko-profilaktycznej rozpoznano [...] Stwierdzony. [...] Instytut Medycyny Pracy stwierdził, iż brak jest również narażenia na hałas o poziomach stwarzających ryzyko rozwoju trwałego uszkodzenia [...] W [...] roku - to jest z badania oceniającego stan [...] lat od chwili ustania narażenia na hałas o poziomach stwarzających ryzyko trwałego uszkodzenia [...] stwierdzono niewielką głębokość uszkodzenia [...] nie spełniającą wymaganej do rozpoznania choroby zawodowej głębokości uszkodzenia [...]. Podkreślono, że znaczna progresja uszkodzenia [...] obserwowana pomiędzy [...] rokiem - to jest w okresie zaprzestania pracy zawodowej, świadcząca o innej etiologii niż hałas dalszego rozwoju obserwowanego uszkodzenia, [...] nie daje podstaw do rozpoznania u M. C. choroby zawodowej wymienionej w poz. 21 rozp.

W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy zaznaczył, że z analizy karty narażenia zawodowego wynika, że M. C. podczas pracy na stanowiskach stażysty na adiunkta służby trakcji spalinowej, pomocnika maszynisty pojazdu trakcyjnego spalinowego oraz maszynisty pojazdu trakcyjnego w P. Zakład Spółki od roku [...] pracował w hałasie. Z uwagi na brak pomiarów z początkowego okresu zatrudnienia nie można stwierdzić, czy M. C. był narażony na hałas powyżej normatywu higienicznego. W związku z powyższym PPIS na podstawie archiwalnego wyniku pomiaru z [...] r. ustalił, że strona pracując na [...] mogła pracować w narażeniu na hałas ponadnormatywny, tj. 86dB. Z informacji uzyskanych od pracodawcy wynika jednak, iż M. C. pracował w większości przypadków w hałasie poniżej normatywu higienicznego.

W związku z powyższym PPIS przesłał do Instytutu Medycyny Pracy ww. wyniki pomiarów [...] r. z prośbą o zajęcie stanowiska.

W odpowiedzi Instytut poinformował, że po zapoznaniu się i uwzględnieniu dodatkowych danych w zakresie oceny narażenia zawodowego na hałas nie znaleziono podstaw do zmiany orzeczenia i rozpoznania choroby.

Decyzją z dnia r [...]., znak:, [...] PPIS rozstrzygnął o braku podstaw do stwierdzenia u M. C. choroby zawodowej wymienionej w poz. 21 rozporządzenia.

Od decyzji tej M. C. złożył odwołanie. W uzasadnieniu podniósł m.in., iż ten sam lekarz specjalista, który w dniu [...] r. przeprowadził konsultację [...] w Centrum Medycyny Pracy, w zaświadczeniu lekarskim o stanie zdrowia stwierdził - niedosłuch odbiorczy typu zawodowego, ubytek [...] trwały bez możliwości poprawy oraz oznaczył, jako przeciwwskazania pracę w hałasie. M. C. zakwestionował także orzeczenie lekarskie Instytutu Medycyny Pracy uznając m.in., że jednostka ta powieliła ocenę wyników badań środowiska pracy z Centrum Medycyny Pracy Ponadto wskazał, iż wbrew twierdzeniom organu pracował na [...] na których hałas był bardzo duży i często przekraczał normy. Zaznaczył, że w materiałach sprawy brak jest badań [...] Podkreślił, że badania środowiska pracy dotyczyły tylko tych lokomotyw, które pracowały najciszej, jednak hałas ten był bardzo zbliżony do wartości granicznej 80 dB.

W toku postępowania odwoławczego ZPWIS zwrócił się do P. z zapytaniem o wyniki pomiarów hałasu środowiska pracy maszynisty w lokomotywach typu: [...] W odpowiedzi P. poinformowało, iż nie jest w stanie stwierdzić czy na tych lokomotywach były dokonywane jakiekolwiek pomiary w latach [...]

ZPWIS zwrócił się także do Centrum Medycyny Pracy oraz do Instytutu Medycyny Pracy o ustosunkowanie się do zarzutów odwołania. W odpowiedzi Kierownik Centrum Medycyny Pracy odnosząc się do zaświadczenia lekarskiego o stanie zdrowia z dnia [...] r. wydanego przez lek. med. E. P. –P. wskazał, że zaświadczenie to wydane zostało do innych celów - orzecznictwa o stopniu niepełnosprawności i przed ukończeniem postępowania diagnostyczno-orzeczniczego, stwierdzającego brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Zaznaczył również, iż niewątpliwie u M. C. ubytek [...] ma charakter trwały, bez możliwości poprawy i przeciwwskazana jest praca w hałasie, jednakże biorąc pod uwagę całokształt zgromadzonej dokumentacji oraz obowiązującą regulację prawną nie można rozpoznać u niego choroby zawodowej.

Z kolei Instytut Medycyny Pracy w odpowiedzi na podniesione

w odwołaniu zarzuty wyjaśnił, iż powołane przez stronę poziomy hałasu 65dB jakie nie powinny być przekraczane w kabinie [...] pojazdu trakcyjnego przytaczane zgodnie z Polską Normą [...] dotyczą poziomów hałasu wpływających na uciążliwość pracy /co wynika ze specyfiki pracy na tym stanowisku/,

a nie na możliwość rozwoju trwałego uszkodzenia słuchu spowodowanego działaniem hałasu. Poziomy takiego hałasu nawet u osób szczególnie wrażliwych nie stwarzają żadnego ryzyka rozwoju trwałego uszkodzenia słuchu i w warunkach rzeczywistych odpowiadają średniemu poziomowi potocznej mowy. Podkreślono, że brak podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej w przypadku M. C.stwierdzono nie tylko w oparciu o brak narażenia na hałas o poziomach stwarzających ryzyko rozwoju trwałego uszkodzenia [...], lecz także o szereg innych przesłanek medycznych.

W zakresie motywów podjętego rozstrzygnięcia ZPWIS wskazał,

że podstawą do stwierdzenia choroby zawodowej jest wykazanie ścisłego związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy charakterem wykonywanej pracy, a powstałymi objawami chorobowymi, przy czym rozpoznana jednostka chorobowa musi być bezwzględnie ujęta w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia.

Organ zaznaczył, że w powyższej sprawie obie jednostki orzecznicze,

tj. Centrum Medycyny Pracy oraz Instytut Medycyny Pracy nie stwierdziły u M. C. choroby zawodowej wymienionej w poz. 21 rozp. W świetle przyjętego przez sądy administracyjne stanowiska, wydane w sprawie orzeczenie lekarskie jednostki właściwej do rozpoznania chorób zawodowych, dotyczy wiedzy specjalnej i ma charakter opinii biegłego, a organ prowadzący postępowanie jest nim związany. Związanie to powoduje niemożność podjęcia przez organ Państwowej Inspekcji Sanitarnej samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Organ zaznaczył, iż w związku z powyższym stwierdził, że brak jest podstaw do stwierdzenia u M. C. choroby zawodowej.

Na powyższą decyzję M. C. działając przez pełnomocnika, złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o:

1) dopuszczenie dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu [...].

2) uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Państwowemu Wojewódzkiemu Inspektoratowi Sanitarnemu względnie o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez stwierdzenie u skarżącego choroby zawodowej w postaci [...]

3) zasądzenie od Państwowego Wojewódzkiego Inspektoratu Sanitarnego na rzecz skarżącego kosztów niniejszego postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił:

1. błędne ustalenie, że w środowisku pracy skarżącego nie występowały przekroczenia natężenia hałasu powyżej dopuszczalnych norm

2. nieuwzględnienie, że skarżący od [...] r. zgłaszał [...]

3. błędne przyjęcie, że brak charakterystycznych objawów [...]

4. błędne ustalenie, że nie stwierdzono na stanowisku pracy skarżącego przekroczenia natężenia hałasu przy jednoznacznym stwierdzeniu, że nie wykonywano takich pomiarów

5. sprzeczność pomiędzy orzeczeniami lekarskimi [...] r. o przeciwwskazaniach pracy w hałasie a orzeczeniem z [...] r., w którym stwierdzono ubytek [...] nie spowodowany hałasem

6. sprzeczność ustaleń, iż u skarżącego występuje niedosłuch poniżej 45 dB podczas gdy z badań wynika, że wnosi on [...]

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł m.in., że wbrew twierdzeniom zawartym w opiniach biegłych, w kabinach [...] panuje hałas znacznie przekraczający dopuszczalne normy, a brak badań stanowi dla zakładu pracy obronę przez zarzutami nadmiernego hałasu na stanowiskach pracy. Skarżący zaznaczył,

że z załączonych badań wynika, iż uszkodzenie [...]Są to zatem wartości znacznie przekraczające dopuszczalne normy na poziomie 45 dB. Skarżący zaznaczył również, że z badania Centrum Medycyny Pracy wynika, że stwierdzone u niego zmiany nie są typowe dla uszkodzenia [...] z powodu hałasu, co nie oznacza, że nie mogły wystąpić. W ocenie skarżącego rozważenia wymagałoby, czy mogły wystąpić u niego nietypowe objawy, czego brak w opinii Centrum.

W odpowiedzi na skargę ZPWIS podtrzymał stanowisko zajęte

w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Na rozprawie w dniu 23 stycznia 2013 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał wniosek o powołanie biegłego, których to wniosek Sąd oddalił. Skarżący z kolei w toku ww. rozprawy wskazał na okoliczność, że lekarz [...] badający go po raz pierwszy stwierdził niedosłuch wywołany warunkami pracy, a następnie ten sam lekarz, już jako pracownik WOMP stwierdził, że niedosłuch nie jest związany z warunkami pracy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem.

Ponadto w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kontrola zaskarżonego aktu, dokonana według wskazanego wyżej kryterium oraz w granicach rozstrzygania sądu zakreślonych w art. 134 § 1 ustawy Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi doprowadziła do stwierdzenia,

że zaskarżone postanowienie wydane zostało w sposób zgodny z prawem, a zarzuty skargi są nieuzasadnione.

W zakresie przedmiotu oraz stanu prawnego rozpatrywanej sprawy wskazać należy, iż w art. 235¹ ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r., Nr 21, poz. 94 ze zm.) zawarta została legalna definicja choroby zawodowej. Zgodnie z treścią przywołanego przepisu za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących

w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym".

Definicja ta składa się z dwóch elementów, z których jeden jest formalnie wskazany w określonym wykazie, a drugi dotyczy określonego związku przyczynowego objętej wykazem choroby z warunkami wykonywanej pracy (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 12 kwietnia 2012 r., sygn. II SA/Sz 175/12, źródło: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Procedurę podejmowania rozstrzygnięć w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej określają przepisy ww. Kodeksu pracy oraz wydanego na podstawie zawartego w tym kodeksie upoważnienia rozporządzenia Rady Ministrów z dnia

30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych.

W myśl § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia, właściwy państwowy inspektor sanitarny, który otrzymał zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej, wszczyna postępowanie,

a w szczególności kieruje pracownika lub byłego pracownika, którego dotyczy podejrzenie, na badanie w celu wydania orzeczenia o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania, do jednostki orzeczniczej I stopnia, chyba że zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej zostało dokonane przez lekarza tej jednostki. Pracownik lub były pracownik, badany w jednostce orzeczniczej I stopnia, który nie zgadza się z treścią orzeczenia lekarskiego, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia (§ 7 ust. 1 rozp.)

Decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do jej stwierdzenia, zgodnie z § 8 ust. 1 rozp., wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika.

Jeżeli właściwy państwowy inspektor sanitarny przed wydaniem decyzji uzna,

że materiał dowodowy, o którym mowa w ust. 1, jest niewystarczający do wydania decyzji, może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia, wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia

o dodatkową konsultację lub podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia tego materiału (§ 8 ust. 2 rozp.).

W świetle powołanych przepisów wskazać należy, iż podstawowym środkiem dowodowym, warunkującym rozpoznanie określonej choroby zawodowej jest pozytywna opinia lekarska wydana w myśl przepisów rozp. przez wskazane w nim jednostki orzecznicze I oraz II stopnia.

Wskazane orzeczenia jednostek orzeczniczych w sprawach o stwierdzenie choroby zawodowej stanowią opinię w rozumieniu art. 84 § 1 Kpa. W związku

z powyższym orzeczeniom tym nie można przypisywać charakteru bezwzględnie wiążącego. Stosownie do zakresu uprawnień organu rozstrzygającego oraz sposobu regulacji postępowania wyjaśniającego w procedurze administracyjnej istnieje możliwość kontroli i podważenia tego rodzaju opinii. Zaznaczyć należy, iż może to nastąpić jedynie w ograniczonym zakresie. Bez ww. opinii bądź też w sposób z nią niezgodny organ właściwy w sprawie nie może samodzielnie dokonać rozpoznania określonego schorzenia i dokonać ustaleń, czy mieści się ono w prawnie określonym wykazie chorób zawodowych. W przypadku tego rodzaju opinii organ prowadzący postępowanie może jedynie zwrócić uwagę na jej właściwe uzasadnienie i spełnienie przesłanek formalnych. Wyłącznie właściwie uzasadniona opinia lekarska może bowiem stanowić podstawę wydania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej. Jeżeli orzeczenie lekarskie jest prawidłowe pod względem formalnym, zawiera wyczerpujące uzasadnienie i jest zgodne z wymogami prawa organ administracyjny jest takim orzeczeniem związany.

Zaznaczyć należy również, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się także na dodatkowe ograniczenia w zakresie postępowania wyjaśniającego, wynikające z przywołanej treści § 8 ust. 2 rozp. Wskazuje się mianowicie, że użyte w tym przepisie zwroty, takie jak: "dodatkowe uzasadnienie tego orzeczenia", "dodatkowa konsultacja", czy wreszcie "czynności niezbędne do uzupełnienia" nakazują uznać, że postępowanie w tym zakresie ma wyłącznie charakter uzupełniający (dodatkowy) w porównaniu do wydanych uprzednio w sprawie orzeczeń lekarskich. Musi ono zatem pozostawać w związku z nimi, a nawet odwoływać się do nich poprzez porównanie pojawiających się w sprawie wątpliwości z dotychczas ustalonymi wynikami postępowania medycznego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 listopada 2011 r., sygn. II OSK 1921/11, źródło: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy stwierdzić należy,

że zarówno organ II instancji, który wydał zaskarżoną decyzję, jak również organ

I instancji poczyniły w sprawie ustalenia w sposób prawidłowy i zgodny z wymogami określonymi zarówno w przepisach Kpa, jak i unormowaniami rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych.

W rozpoznawanej sprawie najpierw jednostka orzecznicza I stopnia a następnie w związku z zakwestionowaniem przez skarżącego jej opinii także jednostka II stopnia w sposób jednakowy stwierdziły, iż charakter stwierdzonego u skarżącego uszkodzenia słuchu nie daje podstaw do rozpoznania choroby zawodowej wymienionej w poz. 21 rozp., tj. [...]

Organu rozstrzygające w sprawie, w związku z podnoszonymi przez skarżącego wątpliwościami i zarzutami zwracały się do ww. jednostek o zajęcie stanowiska.

W przypadku każdej z nich podtrzymały one wydane w tej sprawie orzeczenia

i wskazywały na bezzasadność podnoszonych okoliczności.

Celowe jest w tym miejscu odniesienie do zarzutu skarżącego, iż ten sam lekarz w jednej opinii stwierdził niedosłuch odbiorczy typu zawodowego, ubytek [...] trwały bez możliwości poprawy oraz wskazał jako przeciwwskazania pracę w hałasie, a następnie w ramach konsultacji przeprowadzonej dla potrzeb wydania orzeczenia przez jednostkę orzeczniczą I stopnia wskazując na odbiorczy obustronny ubytek słuchu zaznaczył, że pogorszenie słuchu nie wynika z obciążenia hałasem. Zaznaczyć należy, że zgodnie z wyjaśnieniami kierownika jednostki I stopnia obie opinie wydane zostały na potrzeby różnych postępowań, przy czym pierwsze z wyróżnionych stanowisk poprzedzało późniejszą opinię jednostki zawartą w orzeczeniu lekarskim nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Podkreślenia wymaga jednak, iż w związku z okolicznością, iż skarżący nie zgodził się z opinią zawartą w ww. orzeczeniu, stosownie do treści § 7 ust. 1 rozp. wystąpił on z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia. Orzeczeniem lekarskim nr [...] z dnia [...] r. o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej Instytut Medycyny Pracy im. Prof. J. N.– jako jednostka orzecznicza II stopnia – jak już wyżej zaznaczono – także w sposób negatywny dokonała ustaleń w zakresie stwierdzenia w przypadku skarżącego choroby zawodowej wymienionej w poz. 21 rozp.

W związku z powyższym zaznaczyć należy, że organ odwoławczy dołożył

w sprawie należytej staranności weryfikując podniesiony przez skarżącego zarzut, iż ten sam lekarz wydał w jego przypadku dwie sprzeczne ze sobą opinie. Wobec jednak ustalenia, iż stanowisko ww. lekarza zajęte zostało na potrzeby odrębnego postępowania, którego przedmiot i zakres ustaleń nie pozostawał w związku

z rozpatrywaną sprawą, jak również wobec faktu wydania tożsamych w zakresie wniosków orzeczeń jednostek orzeczniczych I i II stopnia, które w rozpoznawanej sprawie, przeprowadziły badania w sposób zgodny z wymaganiami rozporządzenia

w sprawie chorób zawodowych, a w ocenie organu wydane przez nie orzeczenia dotyczyły istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, były rzeczowe

i przekonywująco uzasadnione, uznać należy, że prawidłowo rozstrzygnął on braku

w przypadku skarżącego podstaw do stwierdzenia wystąpienia choroby zawodowej wymienionej w poz. 21 rozp.

W odniesieniu do podniesionego przez pełnomocnika skarżącego w skardze oraz na rozprawie wniosku o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego wskazać należy, iż stosownie do treści 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd administracyjny może przeprowadzić postępowanie dowodowe tylko w ograniczonym zakresie, tj. w postaci uzupełniającego dowodu z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Nie jest zatem możliwe przeprowadzenie jakichkolwiek innych dowodów, w tym dowodów z opinii biegłego.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono, jak w sentencji.