Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 215/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2009-10-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 56, art. 51 ust. 3 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2008 nr 25 poz 150
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska  - tekst jednolity
article: art. 77, art. 78, art. 107
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Protokolant St. sekretarz sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2009r. sprawy ze skargi H.A., M. M., L. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] 2009r. Nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia; I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. na rzecz skarżących kwotę [...] zł (...) tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ D.Rzyminiak-Owczarczak /-/ E.Podrazik /-/ A.Łaskarzewska


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 10.04.2007 r. W. G. wniósł o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku administracyjnego, 2 węzłów betoniarskich, magazynu kruszywa oraz stanowiska do mycia samochodów specjalistycznych na terenie działek [...],[...],[...] położonych w G .

Burmistrz G. decyzją z dnia [...].10.2008 r. określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku administracyjnego, 2 węzłów betoniarskich, magazynu kruszywa oraz stanowiska do mycia samochodów specjalistycznych na terenie działek [...],[...], [...]położonych w G. przy ul. [...]. Do decyzji załączono "Charakterystykę przedsięwzięcia" (k.13 akt adm.).

Uzasadniając swoją decyzję organ wyjaśnił, że dla terenu objętego inwestycją nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Wskazano, że planowana inwestycja jest przedsięwzięciem wymienionym w § 3 ust. 1 pkt 21 rozporządzenia Rady Ministrów z 09.11.2004 r. w sprawie określenia rodzaju przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) i przewidzianym do przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W toku postępowania w myśl art. 51 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy z 27.04.2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.u. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 – dalej Prawo ochrony środowiska) uzyskano pozytywne opinie Starosty G. i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G . Organ wyjaśnił, iż z uwagi na to, że dla planowanej inwestycji został opracowany raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, w prowadzonym postępowaniu zapewniono udział społeczeństwa poprzez podanie do publicznej wiadomości informacji o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie danych wniosku o wydanie decyzji środowiskowej wraz z raportem, jednak nie wniesiono żadnych uwag, ani wniosków.

W przewidzianym ustawą terminie odwołanie wnieśli H. A., M. M. i L.M., domagając się uchylenia decyzji Burmistrza G. w całości. W odwołaniu podniesiono, iż objęta wnioskiem inwestycja nie może zostać zrealizowana, a na poparcie swojego stanowiska odwołujący wskazali na wyrok Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 03.07.2001 r., sygn. II [...], zakazujący inwestorowi produkcji, handlu i usług związanych z prowadzeniem zakładu betoniarskiego w G. przy ul. [...]. Zainteresowani podnieśli nadto, iż w ich ocenie za niewiarygodne uznać należy ustalone w decyzji pierwszoinstancyjnej normy w zakresie hałasu, a Burmistrz posługuje się pojęciami nieostrymi i nieprecyzyjnymi.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. po rozpoznaniu odwołania M. i L. M. decyzją z dnia [...].01.2009 r. nr [...]utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

Uzasadniając swoją decyzję Kolegium wyjaśniło, że realizacja planowanego przedsięwzięcia nie będzie ponadnormatywnie oddziaływać na środowisko gruntowo-wodne, powietrze atmosferyczne. Wskazano, że w raporcie ustalono jedynie, iż na etapie budowy inwestycji mogą wystąpić pewne niedogodności akustyczne związane z prowadzeniem prac budowlanych z użyciem urządzeń mechanicznych, jednak uciążliwości te będą miały charakter krótkotrwały. Kolegium wskazując na znajdującą się w aktach sprawy mapę ewidencyjną zauważyło, że inwestycja nie będzie zlokalizowana w bezpośrednim sąsiedztwie działki skarżących, co – w ocenie organu – przemawia za trafnością wniosków zawartych w raporcie. Odnosząc się do zarzutów odwołania SKO wskazało też, że bez wpływu na wynik postępowania w sprawie dotyczącej środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację spornego przedsięwzięcia pozostaje wyrok Sądu Okręgowego w Poznaniu. Wyrokiem tym, Sąd Okręgowy nakazał W. G. zaniechanie naruszeń nieruchomości położonej w G. przy ul. [...], stanowiącej własność H.A . Kolegium stanęło jednak na stanowisku, że H. A. nie jest już właścicielką tej nieruchomości, a wspomniany wyrok nie wywołuje skutków wobec jej następców.

Skargę do sądu administracyjnego wnieśli H. A., M. M. i L. M. domagając się uchylenia decyzji Kolegium w całości. Zakwestionowanej decyzji zarzucono naruszenie art. 77 i 78 kpa w myśl których organ administracji obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać, zbadać i rozpatrzyć materiał dowodowy oraz przeprowadzić żądane dowody. Skarżący wskazali na zaniechanie przeprowadzenia dowodu z wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu z 03.07.2001 r., sygn. II [...]oraz decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z [...].09.2000 r. nakazującej rozbiórkę samowolnie pobudowanych obiektów na potrzeby prowadzonego zakładu betoniarskiego. Skarżący wskazali również na naruszenie art. 7 kpa, z uwagi na pominięcie faktu, iż planowana inwestycja jest związana z innym przedsięwzięciem – nielegalnie funkcjonującym zakładem betoniarskim. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż ustalone decyzją Burmistrza normy hałasu są zbyt wysokie i nie odpowiadają normom przewidzianym dla obszarów zabudowy jednorodzinnej. Zakwestionowano, też przyjęte na gruncie rozpoznawanej sprawy założenie, iż zasięg oddziaływania planowanego przedsięwzięcia inwestycyjnego nie będzie wykraczał poza obszar władania inwestora i nie naruszy interesu osób trzecich.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] stycznia 2009r. stwierdziło niedopuszczalność odwołania H. A. ([...]). W uzasadnieniu wywiodło, że Wymienionej nie przysługuje status strony. H.A. do tut. Sądu wniosła skargę na powyższe postanowienie, sprawa została zarejestrowana pod sygn. II SA/Po 216/09.

Wyrokiem, wydanym dnia 28 października 2009r. uchylono zaskarżone postanowienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie w pierwszej kolejności należy wskazać, że w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25.07.2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd dokonuje kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta polega na tym, że sąd rozpoznając sprawę bada, czy do ustalonego stanu faktycznego organy zastosowały właściwą normę prawa materialnego oraz czy nie uchybiły przepisom prawa normującym zasady postępowania, a jeżeli tak, to czy uchybienie takie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W myśl art. 134 § 1 ppsa Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany jej zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to konieczność dokonania przez sąd oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony.

Mając na względzie powyższe Sąd w pierwszej kolejności ocenił prawidłowość przeprowadzonego postępowania administracyjnego i już na tym etapie dostrzegł uchybienia mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 ust. 1 pkt 1 lit. c ppsa).

W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje, że intencją inwestora jest uzyskanie zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku administracyjnego, 2 węzłów betoniarskich, magazynu kruszywa oraz stanowiska do mycia samochodów specjalistycznych. Postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację planowanego przez inwestora zamierzenia zostało zakończone pozytywnym załatwieniem wniosku. Z taką decyzją nie zgadzają się jednak właściciele nieruchomości położonej w G. przy ul. [...].

Istotą postępowania odwoławczego, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, jest ponowne rozpatrzenie sprawy w pełnym zakresie przez organ odwoławczy. W razie zaś poddania decyzji kontroli instancyjnej, organ odwoławczy winien rozpatrzyć sprawę ponownie co do jej istoty, a w szczególności ocenić samodzielnie cały materiał dowodowy, zwłaszcza w zakresie, związanym z zarzutami odwołania. Kontrola instancyjna organu odwoławczego obejmuje więc legalność rozstrzygnięcia sprawy przez organ pierwszej instancji, w tym ocenę przez ten organ stanu faktycznego sprawy.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja Kolegium wydana została pomimo niedostatecznie wyjaśnionego stanu faktycznego.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że żądaniem wniosku objęto wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przewidzianej – wedle wskazań inwestora - do realizacji na działkach nr [...],[...],[...]. Burmistrz G. wskazał wprawdzie w sentencji decyzji, iż określa środowiskowe uwarunkowania dla inwestycji przewidzianej do realizacji na wskazanych we wniosku działkach, jednak zarówno załączony do decyzji Burmistrza Raport o oddziaływaniu na środowisko, jak i stanowiąca załącznik do decyzji "Charakterystyka przedsięwzięcia" dotyczą inwestycji przewidzianej do realizacji w G. na terenie działek [...],[...],[...]oraz na działce nr [...]. Rozbieżność ta nie została w żaden sposób wyjaśniona, ani uzasadniona.

Załączona do decyzji Burmistrza "Charakterystyka przedsięwzięcia" sprzecznie z sentencją samej decyzji, jak również wykraczając poza żądanie wniosku przewiduje, iż planowane przedsięwzięcie realizowane będzie również na terenie działki nr [...]położonej w G . Okoliczność ta zupełnie umknęła uwadze Kolegium. Stwierdzona rozbieżność pomiędzy ustaleniami decyzji a jej załącznikami wskazuje na to, że Kolegium nie wyjaśniło dostatecznie stanu faktycznego sprawy. Pominięto, bowiem zupełnie fakt, iż intencją W. G. w świetle złożonego wniosku była realizacja planowanej inwestycji na działkach [...],[...],[...] położonych w G., natomiast załączniki do decyzji pierwszoinstancyjnej przewidują jej realizację również poza tym wskazanym we wniosku obszarem. W zaistniałej sytuacji Kolegium nie podjęło próby wyjaśnienia skąd sporządzający raport powziął informacje odnośnie realizacji przedsięwzięcia także na działce nr [...].

W konsekwencji nie sposób ocenić czy prawidłowo ustalono strony niniejszego postępowania.

Obowiązujące przepisy prawa w sposób szczególny kreują wymogi przewidziane dla decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Każda decyzja administracyjna musi spełniać standardy wynikające z art. 107 kpa, jednak w odniesieniu do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach uściślono je, tak aby decyzje te poddawały się efektywniejszej weryfikacji. Każda decyzja w przedmiocie uwarunkowań środowiskowych powinna spełniać więc wymogi nie tylko określone w kpa (art. 107), ale dodatkowo musi odpowiadać kryteriom wynikającym z art. 56 Prawa ochrony środowiska. Artykuł 56 Prawa ochrony środowiska określa jakie elementy musi zawierać treść decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a wśród jej obligatoryjnych składowych wymienia m.in. iż załącznik do decyzji ma stanowić "Charakterystyka całego przedsięwzięcia". W orzecznictwie sądów administracyjnych zwraca się uwagę, że przyjęta w art. 56 Prawa ochrony środowiska w zw. z art. 107 kpa konstrukcja decyzji służyć ma skuteczniejszej kontroli decyzji w kwestiach, które mogą mieć fundamentalne znaczenie dla środowiska naturalnego oraz jakości życia mieszkańców sąsiadujących z nieruchomością, na której ma być zlokalizowana inwestycja wrażliwa dla środowiska (por. wyrok WSA z 03.12.2008 r., sygn. II SA/Sz 456/08). W przedmiotowej sprawie, wskazane powyżej standardy nie zostały zachowane, bowiem pomimo iż decyzja została wyposażona we wspomniany załącznik, to w sytuacji gdy prezentuje on sprzeczne z samą decyzją ustalenia, należy przyjąć, iż weryfikacja tej decyzji w kontekście znaczenia wspomnianej inwestycji dla jakości życia mieszkańców sąsiadujących z nieruchomością nie jest możliwa.

Powyższe odnieść należy także do ustaleń Raportu, w którym opisując planowane położenie obiektu wskazano, iż wytwórnia betonu zrealizowana będzie na terenie działek o nr ewid. [...],[...],[...] i [...] położonych w G. przy ul. [...] (pkt. I ppkt 2.1 - s. 2).

Do Raportu załączono mapę przedstawiającą "Plan zagospodarowania" działki (zał. nr 9). Obszar objęty opracowaniem oznaczono kolorem żółtym. Tak przedstawiony obszar planowanej inwestycji został przedstawiony w ten sam sposób na innych załącznikach mapowych do Raportu (tj. zał. nr 2, 4, 7, 8) i wedle tych wskazań teren planowanej inwestycji obejmuje działki nr [...],[...],[...]oraz działkę nr [...]. Tak więc Raport został opracowany dla inwestycji przewidzianej do realizacji również na działce nr [...], której inwestor nie wskazał we wniosku i której nie wymieniono w decyzji pierwszoinstancyjnej. Co więcej, analiza załączników mapowych do Raportu prowadzi do wniosku, że właśnie na tej nieobjętej wnioskiem działce (nr [...]) przewidywana jest lokalizacja projektowanych emitorów oznaczonych w załączniku mapowym nr 5 symbolami "E2", "Ez8" i "E4", a w granicy działek nr [...] i nr [...] emitorów "Ez12" i "Ez13". Taka lokalizacja planowanego zamierzenia inwestycyjnego wskazuje na ewidentną sprzeczność decyzji pierwszoinstancyjnej z ustaleniami przyjętymi w załącznikach do tej decyzji, a także wykracza poza żądanie wniosku.

W tych okolicznościach, nie można też zgodzić się z Kolegium, iż na gruncie rozpoznawanej sprawy brak podstaw do przyjęcia jakoby planowana inwestycja była przewidziana do realizacji w bezpośrednim sąsiedztwie działki skarżących([...]), odnośnie której małżonkowie M. legitymują się prawem własności, H. A. ma prawo korzystania z niej w zakresie określonym umową dożywocia. Do zgoła odmiennych wniosków prowadzi, bowiem analiza załączników mapowych do Raportu. Jak wynika z załączonych do raportu map działka nr [...] oraz działka nr [...], na której – w myśl Raportu oraz "Charakterystyki przedsięwzięcia" – ma częściowo zostać zrealizowana inwestycja leżą w bezpośrednim sąsiedztwie.

Odnotowania wymaga także, co umknęło uwadze Kolegium, iż wykazane rozbieżności dotyczą także dokonanych w sprawie uzgodnień. I tak Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. uzgodnił warunki realizacji przedsięwzięcia na terenie działek [...] , [...] , [...] ( k. 52 akt administracyjnych), zaś Starosta G. uzgodnienie odniósł także do działki [...] (k.19 akt administracyjnych).

Dodatkowo wskazać również należy, na rozbieżność w zakresie numeracji działek będących przedmiotem zainteresowania w rozpoznawanej sprawie. O ile, bowiem na mapach załączonych do Raportu ze wskazaną we wniosku działką nr [...] graniczy działka "nr [...]", o tyle na wspomnianej w decyzji Kolegium mapie ewidencyjnej, sporządzonej w skali 1:2500 - w tym samym miejscu, obok działki nr [...]- położona jest działka "[...]". Właśnie na tej niewskazanej we wniosku, a wymienionej w załącznikach do decyzji pierwszoinstancyjnej działce nr [...] ([...]) bezpośrednio graniczącej z działką nr [...]stanowiącą własność skarżących planowana jest lokalizacja emitorów oznaczonych w załączniku mapowym nr 5 symbolami "E2", "Ez8" i "E4", a w granicy działek tej działki z działką nr [...] emitorów "Ez12" i "Ez13".

W tych okolicznościach za dowolne uznać należało stwierdzenie Kolegium jakoby realizacja planowanej inwestycji nie miała nastąpić w bezpośrednim sąsiedztwie działki skarżących, odnośnie której małżonkowie M. legitymują się prawem własności, H. A. zaś ma prawa korzystania z niej w zakresie określonym w umowie dożywocia.

Tymczasem, rzetelne ustalenie stanu faktycznego ma zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Zgodnie, bowiem z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest zasada prawdy obiektywnej. Dokonując więc ustaleń, co do faktów: na których działkach przewidziana jest realizacja planowanej inwestycji, a także czy działki te sąsiadują bezpośrednio z działką skarżących Kolegium winno było również uwzględnić, tę zasadę, a przede wszystkim udowodnić każdy fakt mający – w jego ocenie - znaczenie prawne. Załatwienie natomiast sprawy administracyjnej przez wydanie decyzji opartej na nierzetelnie ustalonym stanie faktycznym jest sprzeczne z obowiązującą w postępowaniu administracyjnym zasadą prawdy obiektywnej i narusza przepisy postępowania administracyjnego, przede wszystkim zaś art. 7 kpa, ale także inne przepisy tej ustawy normujące sposób dochodzenia do ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy (por. wyrok NSA z 14.05.1985 r., sygn. SA/Wr 198/85). W myśl tej zasady organ administracji powinien dążyć, bowiem do wszechstronnego zbadania wszystkich istotnych okoliczności, które mogą mieć wpływ na treść decyzji oraz wyjaśnienia rzeczywistych treści stosunków faktycznych i prawnych. Prowadzone w ramach postępowania administracyjnego postępowanie dowodowe powinno zaś doprowadzić do uzyskania jasnego obrazu wszystkich okoliczności, które mają znaczenie dla zbadania sprawy. Celem postępowania dowodowego jest, bowiem dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, w taki sposób, aby jej załatwienie było oparte na udowodnionych faktach i aby właściwe normy prawne zostały zastosowane do stanu faktycznego odpowiadającego stanowi rzeczywistemu zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, której realizacji służy art. 77 § 1 kpa i art. 80 kpa. Jako dowolne, natomiast należy traktować ustalenia faktyczne nie znajdujące potwierdzenia w materiale dowodowym. Zarzut dowolności wykluczają, bowiem dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 kpa.) zgromadzonego, zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 kpa), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego do wydania decyzji o przekonującej treści (art. 7 kpa). W niniejszej sprawie, nie sposób przyjąć, aby organy w sposób rzetelny wyjaśniły stan faktyczny sprawy oraz by wyczerpująco zebrały materiał dowodowy. Ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału nie wynika, bowiem jasno, których działek dotyczy wydana decyzja w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację spornego zamierzenia. Przyjęte w decyzji organu I instancji ustalenia są sprzeczne z załącznikami do tej decyzji, zakres przedsięwzięcia wynikający z załączników wykracza poza żądanie wniosku. W zaskarżonej decyzji Kolegium - jakby nie dostrzegając tej sprzeczności - wskazało, że planowana inwestycja na dz. nr ewid. [...],[...] i [...]nie będzie zrealizowana w bezpośrednim sąsiedztwie działki nr [...]. Tymczasem, w świetle stwierdzonych rozbieżności, ustalenia Kolegium są nie są jednoznaczne i winny zostać poprzedzone przeprowadzeniem wyjaśnień stanu faktycznego sprawy.

Niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności w sprawie stanowi w tym wypadku uchybienie mające istotny wpływ na jej wynik. Dopiero, bowiem prawidłowo przeprowadzone postępowanie dowodowe pozwala na ocenę, czy w danej sprawie zostały właściwie zastosowane odpowiednie przepisy prawa. W niniejszej sprawie przede wszystkim, brak jednoznacznych ustaleń, co do przewidywanej lokalizacji planowanej inwestycji. Brak tych ustaleń wyłącza skuteczną sądową kontrolę decyzji w tym zakresie, który może mieć fundamentalne znaczenia dla środowiska naturalnego oraz jakości życia mieszkańców sąsiadujących z nieruchomością, na której ma być zlokalizowana inwestycja wrażliwa dla środowiska.

Reasumując powyższe rozważania stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja SKO w L. wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 oraz 80 kpa w rozumieniu art. 145§1pkt.1lit.c)ppsa.

Stąd orzeczono jak w pkt.I sentencji.

Z powodu powyższych uchybień, skutkujących koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji Sąd na obecnym etapie zaniechał badania zarzutów skargi.

Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy, rzeczą Kolegium będzie uwzględnienie wskazań wynikających z treści niniejszego wyroku, a w szczególności poczynienie wyczerpujących ustaleń w zakresie obowiązujących oznaczeń działek i jednoznaczne wyjaśnienie przewidywanej lokalizacji planowanej inwestycji, prawidłowe wskazanie nieruchomości sąsiadujących z nimi. Koniecznym będzie także dokonanie oceny w zakresie wymaganych w niniejszym postępowaniu uzgodnień. Dopiero wówczas możliwe będzie poczynienie ustaleń co kręgu stron niniejszego postępowania, a także ocena zgodności planowanej inwestycji w zakresie środowiskowych uwarunkowań z wymogami prawa.

Organ odwoławczy w zakresie prowadzonego postępowania uzupełniającego winien mieć na względzie postanowienia art. 136 kpa,

O zwrocie kosztów orzeczono w pkt. II wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i 3 ppsa oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.)..

O wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono w pkt. III sentencji wyroku w oparciu o art. 152 ppsa.

/-/ D. Rzyminiak-Owczarczak /-/ E. Podrazik /-/A. Łaskarzewska

.