Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 630/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-06-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 183 par. 1, art. 188, art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 92 ust. 1 i 4 oraz I.p. załącznika do ustawy w zw. z art. 14 ust. 1 i 2.
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Bała Sędziowie Magdalena Bosakirska NSA Janusz Nowacki (spr.) Protokolant Grzegorz Heleniak po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 4 marca 2010 r. sygn. akt III SA/Kr 1227/09 w sprawie ze skargi A. F. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. zasądza od A. F. na rzecz [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. kwotę 1400 (tysiąc czterysta) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 4 marca 2010 roku, sygn. akt III SA/Kr 1227/09 po rozpoznaniu skargi A. F. na decyzję [..] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] października 2009 roku, nr [..] w przedmiocie kary pieniężnej, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu oraz zasądził od [..] Komendanta Wojewódzkiego Policji na rzecz skarżącego kwotę [..] zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Sąd I instancji oparł rozstrzygnięcie na następującym stanie faktycznym sprawy:

W dniu 24 kwietnia 2008 roku przeprowadzono kontrolę należącego do A. F. pojazdu marki [..] nr rej. [..]. Pojazd był prowadzony przez J. T.. Kontrolowany kierowca zeznał, iż w dniu [..] kwietnia 2008 roku samochodem marki [..] nr rej [..] wyjechał w trasę z miejsca załadunku tj. [..] rejon firmy [..] do odbiorcy w miejscowości [..]. Podczas kontroli przewoził ładunek w postaci [..] t betonu asfaltowego. Ustalenia kontroli opisano w protokole kontroli nr [..].

Decyzją z dnia [..] grudnia 2008 roku, nr [..] Komendant Powiatowy Policji w [..] nałożył na A. F. [..] karę pieniężną w kwocie [..] zł za naruszenie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz.U. Nr 125, poz. 874 ze zm.) w zakresie wykonywania transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty, bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych, pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, które nie zostało poddane wymaganej kontroli okresowej lub badaniu kontrolnemu oraz pojazdem niezgłoszonym do licencji.

Po rozpoznaniu odwołania od powyższej decyzji [..] Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia [...] marca 2009 roku, nr [..]. uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia wskazując na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego, a w szczególności dopełnienie obowiązku wynikającego z art. 79 § 1 k.p.a.

Decyzją z dnia [..] września 2009 roku, nr [..] Komendant Powiatowy Policji w [..] ponownie nałożył na A. F. karę pieniężną w wysokości [..] zł. Organ I instancji ustalił, że w dniu [..] kwietnia 2008 roku strona wykonywała przewóz drogowy przedmiotowym pojazdem spełniającym definicję art. 4 pkt 6a ustawy o transporcie drogowym. Pojazd poruszał się po drodze publicznej, co potwierdzają wyjaśnienia świadka J. T., iż w dniu kontroli wykonywał przejazd z miejscowości [...] do miejscowości [..]. W dniu kontroli ustalono, iż podczas wykonywania transportu drogowego doszło do naruszenia szeregu przepisów ustawy o transporcie drogowym, a mianowicie:

1) naruszono obowiązek wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty. Kontrolowany kierowca został wezwany do okazania wykresówek z dnia kontroli oraz z 28 dni poprzedzających, lub zaświadczeń o okresie nieprowadzenia jeżeli w okresie, o którym mowa kierowca nie prowadził pojazdu. Kierowca nie okazał wymaganych wykresówek jak również zaświadczenia o okresach nieprowadzenia od [..] marca 2008r. do [..] kwietnia 2008 roku. Skarżący twierdził, iż kierowca okazał wykresówki z dni [..] kwietnia 2008 roku oraz z dnia kontroli a wcześniejszych wykresówek nie mógł okazać, ponieważ kontrolowany samochód został zakupiony dnia [..] kwietnia 2008r., na potwierdzenie czego skarżący przedstawił kopię faktury VAT za zakupiony pojazd. Ponadto kierowca nie posiadał zaświadczenia, o którym mowa w art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o czasie pracy kierowców, wystawionego przez pracodawcę przed rozpoczęciem przez kierowcę przewozu drogowego zawierającego dane kierowcy, okres, którego dotyczy, wskazanie przyczyny nieposiadania wykresówek, nieużytkowania karty kierowcy lub niesporządzenia wydruków, o których mowa w art. 15 ust. 7 rozporządzenia (EWG) nr 3821/85, miejsce i datę wystawienia, podpis pracodawcy lub podmiotu, na rzecz którego kierowca wykonywał przewóz.

2) wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych. Kontrolowany pojazd poruszał się po drodze krajowej nr [..] na ulicy [..] w miejscowości [..]. Podnoszona przez skarżącego okoliczność, iż pojazd przed kontrolą nie poruszał się po drodze krajowej nie znajduje potwierdzenia wobec faktu, iż dojazd do miejsca załadunku tj. firmy [..], musi odbyć się, choć częściowo po terenie drogi krajowej nr 73. Z zapisów na tarczy tachografu wynika, iż kierowca w dniu kontroli przejechał ok. [..] km zanim został poddany kontroli. Z tego zapisu wynika, iż przed wyjęciem wykresówki z tachografu o godz. [..], pojazd był w ruchu od godz. [...] do [..]. Powyższe potwierdza wyjaśnienie funkcjonariusza Policji dokonującego kontroli, iż o godz. [..] zatrzymał do kontroli drogowej samochód ciężarowy o nr rej. [..] na drodze krajowej [..] i nakazał kierującemu cofnięcie na drogę dojazdową do Zarządu Drogowego w D. w celu przeprowadzenia czynności kontrolnych. Wyjaśnienia świadków, iż samochód stał na dojeździe z wytwórni mas bitumicznych do drogi krajowej nr [..], a nie na drodze krajowej nie stoją w sprzeczności z wyjaśnieniami funkcjonariusza Policji, który wskazał powód i sposób takiego ustawienia pojazdu związany z uniknięciem utrudnień w ruchu drogowym dla pojazdów poruszających się po drodze krajowej. Nie ulega też wątpliwości, iż pojazdem przewożony był beton asfaltowy z firmy [..]. Kierowca okazał odcinek kontrolny dobowej karty opłaty za przejazd po drogach krajowych z terminem ważności do dnia [...] kwietnia 2008r., ale nie okazał ważnego odcinka kontrolnego. Stwierdzono również, iż na szybie czołowej pojazdu nie znajduje się ważna winieta samoprzylepna potwierdzająca uiszczenie opłaty drogowej. Wobec powyższego ustalono, iż pojazdem jest wykonywany przewóz drogowy bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych, co stanowi naruszenie z art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym oraz § 3 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych.

3) wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące. Kontrolowany pojazd został wyposażony w tachograf. Oględziny tachografu ujawniły, iż urządzenie nie zostało poddane wymaganej kontroli okresowej. Skarżący twierdził, iż w dniu kontroli samochód był ubezpieczony, sprawny technicznie i był jeszcze na numerach rejestracyjnych z kraju pochodzenia, więc tachograf mógł jeszcze nie mieć kontroli okresowej z terytorium RP. Przytaczając treść Załącznika I, Rozdział VI pkt 3 lit. b rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985r w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym organ wskazał, że w oparciu o te przepisy, na podstawie oględzin pojazdu i tachografu udokumentowanych zdjęciami stwierdzono, iż tachograf powinien zostać poddany sprawdzeniu przed upływem sześciu lat oraz wynik tego sprawdzenia winien być utrwalony na tabliczce pomiarowej. Zgodnie z Załącznikiem l, Rozdział V pkt 3 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym: po zainstalowaniu i sprawdzeniu urządzenia należy zamocować w pojeździe, obok lub wewnątrz urządzenia, tabliczkę pomiarową, w taki sposób, aby była łatwo widoczna. Po każdej kontroli przeprowadzonej przez uprawnionego instalatora lub warsztat, która wykaże konieczność zmiany ustawień instalacyjnych przyrządu, należy zamocować nową tabliczkę w miejsce starej. Wyjaśnienia strony znajdują uzasadnienie w odniesieniu do pojazdu zarejestrowanego na terytorium RP, natomiast nie dają podstaw do umorzenia postępowania administracyjnego w obliczu przytoczonych przepisów wspólnotowych. Strona realizowała przewóz drogowy pojazdem zarejestrowanym w innym kraju członkowskim i winna się stosować do przytoczonych przepisów wspólnotowych. W przypadku Polski sprawdzanie urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe zarejestrowanym na terenie Rzeczypospolitej Polskiej wykonuje się nie rzadziej niż co 24 miesiące, licząc od daty naniesionej na tabliczkę pomiarową, o ile wcześniej nie nastąpi uszkodzenie urządzenia rejestrującego, przekroczenie dopuszczalnych wartości błędów, uszkodzenie bądź utrata cechy nałożonej w czasie sprawdzania lub tabliczki pomiarowej. Pracodawca i kierowcy są odpowiedzialni za czuwanie nad prawidłowym funkcjonowaniem i odpowiednim użytkowaniem urządzeń rejestrujących. Strona miała wpływ na powstałe naruszenia. Skarżący, jako profesjonalista ma obowiązek zadbać o należyte wykonywanie ciążących na nim obowiązków. Nic nie zwalniało skarżącego od dopełnienia ciążących na nim wymogów zawartych w przepisach wspólnotowych.

4) wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji. Postępowanie ujawniło naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym przez stronę w zakresie wykonywania transportu drogowego przedmiotowym pojazdem nie zgłoszonym do licencji Nr [...] uprawniającej do wykonywania krajowego transportu drogowego rzeczy udzielonej przez Starostę [..] w dniu [...] września 2004r. Jak wynika z pisma Starosty [..] do dnia [..] maja 2008r. kontrolowany pojazd nie został zgłoszony przez stronę do posiadanej licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego. Skarżący twierdził, iż samochód ten nie pracował zarobkowo, czego dowodem jest niewystawienie żadnych faktur ani też dowodów [..] na samochód. Podniósł, iż pojazd ten znajdował się na bazie firmy gdyż awaryjnie musiał opróżnić silos masy bitumicznej w wyniku krótkotrwałej awarii innego samochodu. Po zarejestrowaniu pojazdu i wydaniu dowodu stałego pojazd został w terminie 14 dni zgłoszony do licencji. Wyjaśnienia skarżącego stoją w sprzeczności z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. W aktach sprawy znajduje się dokument [..] nr [..] w którym firma [..] potwierdza wydanie kontrolowanemu kierowcy [..] betonu asfaltowego z przeznaczeniem do odbiorcy. Dokument został okazany podczas kontroli a jego kopia stanowi materiał dowodowy w sprawie. Kontrolowany kierowca w dniu kontroli zeznał, iż wyjechał w trasę z miejsca załadunku [...] przedmiotowym samochodem i posiada licencję na przewozy drogowe a podczas kontroli przewozi ładunek w postaci betonu asfaltowego, który ma być dostarczony do S. Wyjaśnienia kierowcy z dnia kontroli znajdują potwierdzenie w piśmie nadawcy towaru [..], w którym wskazano, iż przedmiotowy pojazd został załadowany na Wytwórni [..] w D. masą [..] ok. godz. [...] i po kontroli pojazd został zawrócony na wytwórnię. Materiał dowodowy w sprawie nie budzi wątpliwości, co do faktu, iż kontrolowanym pojazdem skarżący wykonywał w dniu kontroli przewóz drogowy. Przedsiębiorca posiadający licencję może w oparciu o nią wykonywać przewozy tylko pojazdami, na które ma do tego uprawnienie, a więc zgłoszonymi do licencji. Organ wskazał, że dopełnienie wymogów art. 14 ust. 1 ustawy o transporcie jest obowiązkiem ustawowym, w którym przedsiębiorca winien zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania. Kontrolę przeprowadzono w dniu [..] kwietnia 2008r.i kontrolowany pojazd nie został zgłoszony do licencji. Transport drogowy powinien być wykonywany przy użyciu tych samych pojazdów, które zostały zgłoszone przez przedsiębiorcę. W przedmiotowym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do uznania, iż w chwili kontroli doszło do naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym. Powyższe wynika z materiału dowodowego, a w szczególności z protokołu kontroli, dokumentów okazanych podczas kontroli drogowej w tym wypisu nr [..] z licencji nr [..], pisma Starosty [..] z dnia [...] maja 2008r, oraz wyjaśnień strony. Zgodnie z art. 92 ust 1 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od [...] do [..] zł. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść załącznika do ustawy, który wskazaną w danej L.P. 1.2 karą pieniężną sankcjonuje dany rodzaj naruszenia.

Od powyższej decyzji A. F. złożył odwołanie. Wniósł o: uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, przeprowadzenie dowodu z oględzin tarczki tachografu celem ustalenia, że kontrolowany pojazd nie został cofnięty z drogi krajowej na drogę wewnętrzną. Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1) sprzeczność ustaleń faktycznych z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, polegającą na przyjęciu, iż kontrolowany pojazd w chwili zatrzymania znajdował się na drodze krajowej oraz, że wykonywał w dniu kontroli transport drogowy,

2) naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 92 ust. 1 i 4 ustawy o transporcie drogowym przez ich niewłaściwe zastosowanie,

3) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego przez niepełne uzasadnienie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia.

W ocenie skarżącego ustalony stan faktyczny nie jest zgodny z rzeczywistym stanem faktycznym, jaki miał miejsce w dniu kontroli. Przede wszystkim nie zgodził się ze stwierdzeniem, iż pojazd poruszał się po drodze publicznej. Samochód w czasie rozpoczęcia kontroli znajdował się, bowiem na drodze wewnętrznej prowadzącej do bazy przedsiębiorstwa [...] w [...]. Okoliczność tą potwierdzają m.in. wyjaśnienia kierowcy złożone w dniu 26 sierpnia 2008 r. Fakt ten potwierdził również świadek A. F. W protokole kontroli, jako miejsce kontroli wskazano ulicę [..]. Z zeznań kontrolującego L. J. wynika, że pozwolił on, aby samochód wyjechał przednimi kołami na drogę krajową i wtedy dokonał jego zatrzymania. Zeznania te brzmią niewiarygodnie. Przede wszystkim nie wydaje się, aby możliwe było dokonanie zatrzymania pojazdu, który włączał się do ruchu. Jest oczywiste, że samochód ciężarowy z ładunkiem nie może zatrzymać się natychmiast. Droga hamowania takiego pojazdu to przynajmniej kilkanaście metrów. Wątpliwości budzi również to czy kierowca byłby w stanie zauważyć policjanta znajdującego się po prawej stronie pojazdu w chwili, gdy skręcał on w lewo w kierunku T. Powyższe okoliczności jednoznacznie wskazują, że do zatrzymania samochodu doszło na drodze wewnętrznej. Skarżący wskazał, iż przepisy Prawa o ruchu drogowym mają zastosowanie zarówno do dróg wewnętrznych położonych na obszarze strefy zamieszkania, jak i tych położonych poza nim, z tym, że do dróg wewnętrznych położonych na obszarze strefy zamieszkania przepisy te mają ogólne zastosowanie we wszystkich sytuacjach, natomiast w odniesieniu do dróg wewnętrznych położonych poza taką strefą znajdują one zastosowanie tylko wtedy, gdy jest to konieczne dla uniknięcia zagrożenia bezpieczeństwa uczestników ruchu na tych drogach. Droga wewnętrzna, po której pojazd się poruszał nie leży w strefie zamieszkania, stąd też dokonywanie kontroli w tym właśnie miejscu było bezprawne. Organ stwierdził, iż strona wykonywała przewóz drogowy. Nie ustalono jednak, czy chodzi tutaj o przejazd z ładunkiem po drodze wewnętrznej, czy też o "przejazd z miejscowości Smęgorzów do miejscowości D.. Żaden z tych przejazdów nie może być zakwalifikowany jako wykonywanie transportu drogowego. Z treści art. 92 ust. 1 i 4 ustawy o transporcie drogowym, wynika, iż niezbędną przesłanką jego zastosowania jest wykonywanie transportu drogowego. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika natomiast w sposób oczywisty fakt wykonywania transportu drogowego. W szczególności z posiadanego przez kierowcę dokumentu WZ nie wynika, aby dotyczył on ładunku znajdującego się na samochodzie, co mogłoby wskazywać na zamiar kontynuowania jazdy poza drogą wewnętrzną. Zgodnie z przepisami ustawy kontrola pojazdu może odbywać się jedynie na drodze publicznej bądź w przedsiębiorstwie kontrolowanego. Przeprowadzenie kontroli w miejscu do tego nieprzewidzianym oraz niewykazanie, iż pojazd wykonywał transport drogowy uzasadnia zarzut naruszenia art. 92 ust. 1 i 4 ustawy o transporcie drogowym.

Decyzją z dnia [..] października 2009 roku, nr [..] Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Podzielając ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organ I instancji organ odwoławczy uznał, iż najważniejsze dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy jest ustalenie czy kontrolowany pojazd poruszał się po drodze publicznej – krajowej, czy też nie. W ocenie organu dowody zgromadzone w toku postępowania wskazują, iż pojazd został zatrzymany celem dokonania kontroli na drodze krajowej numer [..], na ul. [...], a więc na drodze publicznej. Organ odwoławczy utrzymał powyższe stanowisko w oparciu o protokół kontroli, w którym wskazane jest, w sposób niebudzący wątpliwości, miejsce zatrzymania pojazdu do kontroli, tj. –[..] ul. W. – [..]. Ponadto protokół został przez kierowcę podpisany bez wniesienia uwag. Policjant, który dokonał kontroli zeznał, że "samochód ten zatrzymałem do kontroli na drodze krajowej numer [..], kierującemu nakazałem cofnąć się na drogę dojazdową do Zarządu D. w D. i tam przeprowadziłem czynności kontrolne". Zeznania świadków, w których stwierdzają, iż kontrola miała miejsce poza drogą publiczną nie stoją w sprzeczności ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Wynika to z faktu, że świadkowie widzieli już sam fakt wykonywania przez policjanta czynności kontrolnych a nie zatrzymania pojazdu do kontroli. Organ odwoławczy w oparciu o przesłuchanie świadka A. F. nie stwierdził, aby pojawiły się okoliczności mające wpływ na zaskarżone rozstrzygnięcie. Wynika to z faktu, iż skarżący nie był świadkiem zatrzymania pojazdu do kontroli a jedynie samych czynności kontrolnych. Nie ma znaczenia miejsce przeprowadzenia czynności kontrolnych a jedynie moment a zarazem miejsce, w którym policjant zatrzymał pojazd do kontroli. Z zebranego materiału dowodowego, w ocenie organu jednoznacznie wynika, że zatrzymanie miało miejsce na drodze krajowej. Odnosząc się do wniosku skarżącego o przeprowadzenie dowodu w postaci oględzin tarczki tachografu celem ustalenia, czy kontrolowany pojazd nie został cofnięty z drogi krajowej na drogę wewnętrzną - organ postanowił nie przychylić się do żądania skarżącego. Powyższe wynika z faktu, iż nie jest istotnym dla sprawy czy pojazd po fakcie zatrzymania do kontroli znajdował się na drodze krajowej czy też nie. Liczy się natomiast sam fakt, że zatrzymania pojazdu do kontroli dokonano na drodze krajowej. Ponadto na tarczy tachografu rejestrowane są jedynie: prędkość pojazdu, przebyta droga oraz rodzaj aktywności kierowcy. Nie ma, więc możliwości, w oparciu o zapisy dokonywane przez [..] na tarczce, aby stwierdzić czy pojazd cofał czy też poruszał się do przodu. Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że nałożona przez organ I instancji kara pieniężna w wysokości [...] zł była zgodna z obowiązującymi przepisami.

Na powyższą decyzję A. F. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, żądając uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Skarżący zarzucił:

1) sprzeczność ustaleń faktycznych z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego polegającą na przyjęciu, iż kontrolowany pojazd w chwili zatrzymania znajdował się na drodze krajowej nr [..] - ulicy [..] w D. oraz, że wykonywał w dniu kontroli transport drogowy,

2) naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 92 ust. 1 i 4 ustawy o transporcie drogowym przez ich niewłaściwe zastosowanie,

3) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego przez niepełne uzasadnienie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia.

Skarżący podtrzymując argumentację przedstawioną w odwołaniu, podniósł, że nie sposób zgodzić się ze stwierdzeniem, iż pojazd poruszał się po drodze publicznej. Samochód w chwili zatrzymania znajdował się, bowiem na drodze wewnętrznej prowadzącej do bazy przedsiębiorstwa [..] w D.. Okoliczność tą potwierdzają m.in. wyjaśnienia kierowcy i zeznania świadków. Z treści art. 92 ust. 1 i 4 ustawy o transporcie drogowym, wynika, iż niezbędną przesłanką zastosowania tego przepisu jest wykonywanie transportu drogowego. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika fakt wykonywania transportu drogowego. W szczególności z posiadanego przez kierowcę dokumentu [..] nie wynika, aby dotyczył on ładunku znajdującego się na samochodzie, co mogłoby wskazywać na zamiar kontynuowania jazdy poza drogą wewnętrzną. Dodatkowo podniósł, iż zgodnie z przepisami ustawy kontrola pojazdu może odbywać się jedynie na drodze publicznej bądź w przedsiębiorstwie kontrolowanego. Przeprowadzenie kontroli w miejscu do tego nieprzewidzianym oraz niewykazanie, iż pojazd wykonywał transport drogowy uzasadnia zarzut naruszenia art. 92 ust. l i 4 ustawy o transporcie drogowym. Organ II instancji nie odniósł się również w ocenie skarżącego do jego zeznań co do okoliczności związanych z miejscem zatrzymania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uwzględniając skargę na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) –[zwanej dalej w skrócie- p.p.s.a.] podkreślił, iż dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy konieczne było ustalenie czy kontrolowany pojazd poruszał się po drodze publicznej - krajowej - czy też nie. Zdaniem Sądu z prawidłowo ustalonego przez organy obu instancji stanu faktycznego sprawy wynika, że pojazd poruszał się po drodze publicznej, co potwierdzają wyjaśnienia świadka J. T., dokument [..] nr [..], wystawiony przez firmę [..], pismo Spółki z dnia [..] maja 2008 roku oraz podpisany przez kierowcę protokół kontroli, z którego jednoznacznie wynika miejsce zatrzymania pojazdu do kontroli, tj. –[..] ul. [...]. Odnosząc się natomiast do zarzutów postawionych w skardze, w ocenie Sądu I instancji dla właściwego rozstrzygnięcia sprawy nie ma znaczenia miejsce przeprowadzenia czynności kontrolnych a jedynie moment a zarazem miejsce, w którym policjant zatrzymał pojazd do kontroli. Z zebranego materiału dowodowego, wynika, że zatrzymanie miało miejsce na drodze krajowej, co powoduje że postawiony przez skarżącego zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 7 i 77 k.p.a. nie mógł odnieść zamierzonego skutku prawnego. Wbrew twierdzeniom skarżącego, zdaniem Sądu I instancji organy rozpatrzyły, cały materiał dowodowy niezbędny dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, a poczynione w sprawie ustalenia faktyczne pozwalają na uznanie wykonywanego przewozu drogowego, jako transportu drogowego, w trakcie którego, w chwili przeprowadzonej kontroli doszło do naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym., w tym m.in. doszło wykonywania transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji. Sąd I instancji stanął na stanowisku, że nie można uznać zdarzenia polegającego na wykonywaniu transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji za naruszenie ustawy z dnia 6 września 2001 roku, o transporcie drogowym, gdy jego wykonywanie takim pojazdem nastąpiło przed upływem 14 dniowego terminu określonego przepisem art. 14 ust. 1 ustawy. Błędna jest zatem interpretacja przepisu art. 14 ust. 1 i 2 ustawy, że wprawdzie przewoźnik ma 14 dni na zgłoszenie pojazdu, jednak do czasu zgłoszenia nie może tym pojazdem wykonywać przewozów. Uwzględniając powyższe okoliczności oraz fakt, że kontrola miała miejsce w dniu [..] kwietnia 2008 roku Sąd I instancji uznał, że nie minął termin 14 dni, o którym mowa w art. 14 ust. 1 ustawy, co w konsekwencji spowodowało, że z naruszeniem art. 92 ust 1, art. 92 ust. 4 oraz L.P. 1.2 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym, nałożono na skarżącego karę pieniężną w kwocie 8.000 zł. W pozostałym zakresie stwierdzonych przez organy naruszeń Sąd I instancji nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego czy też przepisów postępowania. W konsekwencji organy obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny i zakwalifikowały wykonywany przez skarżącego przewóz, jako transport drogowy wykonywany z naruszeniem ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym w zakresie:

- wykonywania transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty, za co na podstawie art. 92 ust. 1, art. 92 ust. 4 oraz l.p. 1.7 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, kara pieniężna wynosi 500 zł,

- wykonywania przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych, za co na podstawie art. 92 ust 1, art. 92 ust 4 oraz l.p. 4.1 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym, kara pieniężna wynosi 3.000 zł,

- wykonywania przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, które nie zostało poddane wymaganej kontroli okresowej lub badaniu kontrolnemu, za co na podstawie art. 92 ust 1 pkt 2, 7 i 8, art. 92 ust. 4 oraz l.p. 11.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, kara pieniężna wynosi 1.000 zł.

Od powyższego wyroku [..] Komendant Wojewódzki Policji złożył skargę kasacyjną. Zaskarżając powyższy wyrok w całości, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi A. F., a także o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi autor skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie prawa materialnego tj. art. 92 ust. 1 i 4 ustawy o transporcie drogowym poprzez stwierdzenie bezpodstawności nałożenia kary pieniężnej w kwocie 8.000 zł za naruszenie wskazane w l.p. 1.2 załącznika do ustawy na skutek błędnej wykładni art. 14 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym poprzez przyjęcie, że nie stanowi naruszenia przepisów cytowanej ustawy, wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji, jeżeli transport wykonywany był przed upływem 14 - dniowego terminu. W uzasadnieniu strona wnosząca skargę kasacyjną podniosła, iż wbrew stanowisku Sądu I instancji przedstawionym w zaskarżonym wyroku, wykładnia przepisu art. 14 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym była przedmiotem szczegółowej analizy w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Odwołując się do poglądów Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonych w wyrokach z dnia 15 maja 2008 roku, sygn. akt II GSK 113/08 i sygn. akt II GSK 156/08 oraz z dnia 17 kwietnia 2009 roku, sygn. akt II GSK 859/08 autor skargi kasacyjnej podniósł, iż nie do zaakceptowania jest taka wykładnia art. 14 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, która przyjmowałaby, że możliwe jest wykonywanie nawet w sposób krótkotrwały (do 14 dni) transportu drogowego przy użyciu pojazdu samochodowego niezgłoszonego organowi, który udzielił licencji. Takie działanie prowadziłoby do wystąpienia zakazanego ustawą skutku i nie może być uznane za dopuszczalne. Wynikający z art. 14 ust. 1 cytowanej ustawy 14- dniowy termin odnosi się jedynie do tych zmian, których wystąpienie nie jest powiązane z obowiązkiem ich uprzedniego zgłoszenia zagrożonego sankcją. Wskazane naruszenie obowiązku zgłoszenia organowi, który udzielił licencji, wszelkich zmian danych. o których mowa w art. 8 ustawy, jest czym innym, niż wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji. Są to dwa różne zachowania przedsiębiorcy sprzeczne z przepisami ustawy o transporcie drogowym, z którymi ustawodawca wiąże różne konsekwencje. W przypadku naruszenia art. 92 ust. 1 wymierzana jest kara pieniężna, natomiast naruszenie obowiązku określonego w art. 14 ust. 1 ustawy może stanowić podstawę do cofnięcia licencji. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że w dniu 24 kwietnia 2008 roku skarżący wykonywał transport drogowy pojazdem samochodowym niezgłoszonym do licencji. Nabył on pojazd w dniu [..] kwietnia 2008 roku, jednakże wykorzystując nowo nabyty pojazd do przewozów drogowych przed dokonaniem zgłoszenia doprowadził do wykonywania działalności transportowej w okolicznościach innych niż wynikające z licencji, co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej na podstawie art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna jest uzasadniona.

Z treści art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadku zaistnienia co najmniej jednej z przesłanek wymienionych w przepisie art. 183 § 2 p.p.s.a. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega więc na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a niezbędne jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów składających się na podstawy kasacyjne i wyznaczające zakres badania sprawy przez sąd I instancji.

Skarga kasacyjna została oparta na zarzucie naruszenia prawa materialnego (art.174 pkt.1 p.p.s.a.) a mianowicie art.92 ust.1 i art.92 ust.4 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz.U. nr 125 z 2007r. poz.874 z późn. zm.) oraz l.p. 1.2 załącznika do ustawy w związku z art.14 ust.1 ustawy, przez błędną ich wykładnię polegającą na przyjęciu, że nie jest naruszeniem ustawy wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji jeżeli transport wykonywany był przed upływem 14-dniowego terminu określonego w art.14 ust.1 ustawy z 6 września 2001r.

Zarzut ten jest uzasadniony.

Zgodnie z treścią art.5 ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001r. podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Stosownie do art.8 ust.3 pkt.8 tej ustawy do wniosku o udzielenie licencji należy dołączyć wykaz pojazdów samochodowych wraz z kserokopiami krajowych dokumentów dopuszczających pojazd do ruchu a w przypadku gdy przedsiębiorca nie jest właścicielem tych pojazdów – również dokument potwierdzający prawo do dysponowania nim. W myśl art.11 ust.3 wymienionej ustawy organ udzielający licencji wydaje wypis lub wypisy w liczbie odpowiadającej liczbie pojazdów samochodowych określonych we wniosku o udzielenie licencji. Według art.87 § 1 tej ustawy, podczas przejazdu, wykonywania w ramach transportu drogowego, kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli m.in. wypis z licencji. Stosownie do art.14 ust.1 wymienionej ustawy przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji wszelkie zmiany danych, o których mowa w art.8, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania. Natomiast zgodnie z treścią art. 14 ust.2 tej ustawy jeżeli zmiany, o których mowa w ust.1, obejmują dane zawarte w licencji, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę treści licencji.

W myśl art.92 ust.1 ustawy z 6 września 2001r. kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub innych wymienionych przepisów podlega karze pieniężnej. Według art.92 ust.4 wymienionej ustawy wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust.1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy. W załączniku do ustawy wymienione zostało w pozycji l.p. 1.2 naruszenie obowiązków, określone jako "wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji" za które została przewidziana kara 8000 zł.

Z wymienionych uregulowań ustawy z 6 września 2001r. wynika, iż wykonywanie uprawnień wynikających z licencji wiąże się z korzystaniem z konkretnego pojazdu samochodowego wymienionego we wniosku o udzielenie licencji. Przedsiębiorca wykonujący transport drogowy może zatem używać jedynie tych pojazdów, które zostały zgłoszone organowi właściwemu do udzielania licencji. Należy zaznaczyć, iż wypisy z licencji są wydawane w takiej samej liczbie jak liczba pojazdów samochodowych określonych we wniosku o licenjcę. Wypisy te powinny być okazywane przez kierowcę w czasie kontroli pojazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego. Służą one sprawdzeniu czy transport drogowy nie jest wykonywany przy użyciu większej liczby pojazdów. Prowadzi to do wniosku, iż transport drogowy powinien być wykonywany nie tylko przy użyciu tej samej liczby, ale także tych samych pojazdów, które zostały zgłoszone przez przedsiębiorcę. Dopiero po otrzymaniu wypisu bądź wypisów w liczbie odpowiadającej ilości pojazdów samochodowych we wniosku o udzielenie licencji lub jej zmian, a co za tym idzie po uzyskaniu potwierdzenia zgłoszenia pojazdu do licencji, przedsiębiorca może wykonywać transport drogowy takim pojazdem. Obowiązek zgłoszenia pojazdu do licencji winien być zrealizowany przed rozpoczęciem wykonywania transportu drogowego. Pogląd taki jest powszechnie przyjęty w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Pogląd taki wyraził NSA w wyrokach: w spr. II GSK 859/08 z 17 kwietnia 2009r., w spr. II GSK 113/08 z 15 maja 2008r., w spr. II GSK 156/08 z 15 maja 2008r. i w spr. II GSL 780/09 z 16 września 2010r. Sąd w obecnym składzie podzielił poglądy wyrażone w wymienionych wyrokach.

Nieprawidłowa jest dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wykładnia art.14 ust.1 i 2 ustawy z 6 września 2001r., zgodnie z którą możliwe jest wykonywanie nawet w sposób krótkotrwały, do 14 dni, transportu drogowego przy użyciu pojazdu samochodowego niezgłoszonego organowi, który udzielił licencji. Wykładnia taka oznaczałaby bowiem, iż przedsiębiorca mógłby wykonywać transport drogowy pojazdem, który nie był zgłoszony do licencji. Wykładnia taka prowadziłaby także do niespójności przepisów art.5 ust.3 pkt.5, art.11 ust.3 i art.87 ust.1 ustawy z 6 września 2001r. Wykładni takiej przeczy również wprowadzenie w załączniku do ustawy kary pieniężnej za naruszenie obowiązku zgłoszenia pojazdu do licencji przed rozpoczęciem wykonywania transportu drogowego.

Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, iż 14-dniowy termin, o którym mowa w art.14 ust.1 ustawy odnosi się jedynie do tych zmian, których wystąpienie nie jest powiązane z obowiązkiem ich uprzedniego zgłoszenia, zagrożonego sankcją. Chodzi tu zatem o zmiany danych co do których nie ma groźby kary pieniężnej, w razie ich nie zgłoszenia.

W rozpoznawanej sprawie samochód marki [..] został zakupiony przez A. F. w dniu 19 kwietnia 2008r. i w dniu kontroli (tzn.24 kwietnia 2008r.) wykonywał transport drogowy. Miała zatem miejsce sytuacja wykonywania transportu drogowego pojazdem nie zgłoszonym do licencji, co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej, o której mowa w załączniku do ustawy w pozycji l.p. 1.2. Nie ma znaczenia okoliczność, iż nie upłynął jeszcze 14-dniowy termin, o którym mowa w art.14 ust.1 ustawy. Termin ten dotyczy bowiem zmiany danych wymienionych w art.8 ustawy, co do których nie występuje groźba kary w razie ich nie zgłoszenia. Przedsiębiorca może wykonywać transport drogowy tylko pojazdem zgłoszonym do licencji. A. F. natomiast wykonywał taki transport pojazdem, co do którego nie dokonano takiego zgłoszenia.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie stwierdził, aby Sąd pierwszej instancji naruszył przepisy postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Miało miejsce jedynie naruszenie przepisów prawa materialnego. W związku z czym Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż spełnione zostały przesłanki wymienione w art.188 p.p.s.a. Mając to na uwadze, Sąd rozpoznał skargę i ją oddalił na podstawie art.151 p.p.s.a.

O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art.203 pkt.2 p.p.s.a w związku z § 14 ust.2 pkt.2b.) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. nr 163 poz.1349 z późn. zm.). Na ogólną sumę kosztów złożyło się: wpis od skargi kasacyjnej i wynagrodzenie radcy prawnego.