Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 57/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2011-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6059 Inne o symbolu podstawowym 605
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 65, art. 66 par. 1, art. 128, art. 138 par. 2, art. 144
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: Art. 44i
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.
article: Art. 134 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Wołek (spr.) Sędziowie WSA Janusz Kasprzycki WSA Maria Zawadzka Protokolant Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2011 r. sprawy ze skargi M. W. – B. na postanowienie Wojewody z dnia 2 grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zawiadomienia, że organem właściwym do udzielenia informacji jest Prezydent Miasta skargę oddala.


UZASADNIENIE

Burmistrz Miasta C postanowieniem z dnia [...] 2010 r. znak: [...] - na podstawie art. 66 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, w związku z art. 44i ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych- zawiadomił M. W. – B., że organem właściwym do udzielenia informacji w zakresie podania danych osobowych A. S., żądanych we wniosku z dnia 20 października 2010r. o udostępnienie danych z ewidencji ludności- jest Prezydent Miasta A.

W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że do Urzędu Miejskiego został doręczony wniosek M. W. – B. o udostępnienie danych z ewidencji ludności dotyczących wskazania danych osobowych J. S., E. S., M. S. oraz A. S. Burmistrz Miasta C nie jest organem właściwym miejscowo do udzielenia informacji w zakresie podania danych osobowych A. S., ponieważ według poczynionych ustaleń w/w osoba jest zameldowana na pobyt stały na terenie Gminy A.

Przywołując treść art. 66 k,p.a. organ wskazał, że właściwość miejscową organu udostępniającego dane z ewidencji ludności ustala się według miejsca pobytu stałego osoby, której dotyczy wniosek o udostępnienie danych, a w razie braku takiego miejsca - według ostatniego miejsca pobytu osoby. W związku z powyższym właściwym do udzielenia informacji jest Prezydent Miasta A.

Po doręczeniu powyższego postanowienia M. W. – B. wniosła pismo z dnia 29.10.2010 r., zatytułowane, jako "Zażalenie na postanowienie [...] do Wojewody za pośrednictwem Burmistrza Miasta C", które organ potraktował jako zażalenie na postanowienie.

Wojewoda postanowieniem z dnia 2 grudnia 2010 r. [...] uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji- na podstawie art. 138 § 2 w związku z art. 144 oraz art. 65 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, że organ uznając, że nie jest właściwy do rozpatrzenia pisma w części dotyczącej podania danych A. S. wiedząc, iż obecnie jest zameldowana na terenie gminy A, powinien zgodnie z art. 65 § 1 k.p.a. przekazać postanowieniem pismo do organu właściwego, w tym przypadku do Prezydenta Miasta A. Przekazanie nastąpiło natomiast na podstawie art. 66 § 1 k.p.a., co było niezgodne z prawem i wydłużyło termin załatwienia sprawy.

Organ II instancji po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego ustalił, że A. S. posiada zameldowanie na terenie miasta C, a zatem organem właściwym do udostępnienia danych jest Burmistrz Miasta C.

Z podanych powodów uwzględnił zażalenie.

M. W. – B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie pismo zatytułowane "Skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie za pośrednictwem Wojewody na postanowienie [...]". Z treści skargi wynika, że wyraża niezadowolenie z postanowienia organu II instancji wskazując art. 65 k.p.a. oraz swoją trudną sytuację. W szczególności skarżąca zakwestionowała żądanie uiszczenia opłat za udostępnienie danych.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko.

Z przedłożonych wraz z odpowiedzią na skargą akt wynika, że pracownik organu I instancji po wpłynięciu pisma M. W. – B. z dnia 20 października 2010 r. o udostępnienie danych osobowych wskazanych w nim osób, ustalił w rozmowie telefonicznej z pracownikiem ewidencji ludności Urzędu Miasta A, że A. S. jest zameldowana na pobyt stały na terenie Gminy A (notatka k. 2). Akta nie zawierają jakiegokolwiek dokumentu potwierdzającego, że organ odwoławczy po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego ustalił, że A. S. posiada zameldowanie na terenie miasta C.

Organ I instancji wezwał skarżącą o uzupełnienie braków formalnych wniosku z dnia 20 października 2010r. m. in. przez uiszczenie opłaty za udostępnienie danych pismami:

- z dnia 25 października 2010 r. w zakresie danych dotyczących J. S., E. S., M. S.,

- z dnia 13 grudnia 2010 r. w zakresie danych dotyczących A. S.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia, przy czym w sprawowaniu tej kontroli nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną rozstrzygając w granicach danej sprawy (art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz.1270 ze zm.). Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub postanowienia może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji lub postanowienia organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Sąd dokonuje kontroli zaskarżonej decyzji lub postanowienia pod względem zgodności z prawem uwzględniając stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania zaskarżonej decyzji lub postanowienia.

Na wstępie należy wskazać, że kontroli Sądu na skutek wniesionej skargi zostało poddane wydane na podstawie art. 138 § 2 w związku z art. 144 oraz art. 65 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego- postanowienie Wojewody z dnia 2 grudnia 2010 r. [...] uchylające postanowienie organu I instancji w całości i przekazujące sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Rozstrzygnięcie zostało wydane przez organ odwoławczy na skutek pisma skarżącej z dnia 29.10.2010 r., zatytułowanego, jako "Zażalenie na postanowienie [...] do Wojewody za pośrednictwem Burmistrza Miasta C", które organ potraktował jako zażalenie. Rozstrzygnięcie to ma charakter kasatoryjny a więc eliminuje z obrotu prawnego postanowienie Burmistrza Miasta C z dnia [...] 2010r. znak: [...] zawiadamiające skarżącą, że organem właściwym do udzielenia informacji w zakresie podania danych osobowych A. S., jest Prezydent Miasta A - na podstawie art. 66 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego, w związku z art. 44i ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

Organ I instancji po otrzymaniu rozstrzygnięcia organu odwoławczego kontynuował postępowanie wystosowując do skarżącej wezwanie o uzupełnienie braków formalnych wniosku o udostępnienie danych z ewidencji ludności dotyczących A. S. oraz o wniesienie stosownej opłaty.

Należy też podkreślić, że wniosek skarżącej dotyczył wskazania danych także J. S., E. S., M. S. W tym zakresie organ I instancji podjął już uprzednio stosowne czynności.

Zgodnie z art. 44i ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz. U. z 2006r., nr 139, poz. 993 ze zm.): dane ze zbiorów meldunkowych oraz ewidencji wydanych i unieważnionych dowodów osobistych udostępnia organ gminy. Powyższa regulacja w odniesieniu do wniosku skarżącej nakazuje przyjąć, że wniosek ten dotyczył udostępnienia danych kilku osób i wymagał rozstrzygnięcia w przedmiocie tak sformułowanego żądania przez organy właściwe rzeczowo i miejscowo.

Zgodnie z art. 66 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r.- Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej k.p.a.: Jeżeli podanie dotyczy kilku spraw podlegających załatwieniu przez różne organy, organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, uczyni przedmiotem rozpoznania sprawy należące do jego właściwości. Równocześnie zawiadomi wnoszącego podanie, że w sprawach innych powinien wnieść odrębne podanie do właściwego organu, i poinformuje go o treści § 2. Zawiadomienie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie.

§ 2. Odrębne podanie złożone zgodnie z zawiadomieniem, o którym mowa w § 1, w terminie czternastu dni od daty doręczenia postanowienia uważa się za złożone w dniu wniesienia pierwszego podania.

W sprawie organ I instancji ustalił, że w zakresie podania danych osobowych A. S., w/w osoba jest zameldowana na pobyt stały na terenie Gminy A, organem właściwym miejscowo, do udzielenia informacji jest Prezydent Miasta A. Zatem w pełni uprawnionym był do wydania w tym przedmiocie postanowienia na podstawie wskazanego przepisu.

Niewątpliwie art. 65 § 1 k.p.a. stanowi, że jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego. Przekazanie sprawy do organu właściwego następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Wskazany przepis dotyczy jednakże odmiennej sytuacji aniżeli objęte regulacją zawartą w art. 66 k.p.a. skoro dotyczy przekazania "sprawy" w całości.

Skoro wniosek skarżącej dotyczył wielu osób i podlegał załatwieniu przez różne organy właściwe miejscowo, wadliwe był stanowisko organu odwoławczego, że przekazanie nastąpiło na podstawie art. 66 § 1 k.p.a., co było niezgodne z prawem i wydłużyło termin załatwienia sprawy.

Wadliwość zaskarżonego rozstrzygnięcia organu odwoławczego wynika także z tego, że brak jest jakiegokolwiek dokumentu potwierdzającego, że organ odwoławczy po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego ustalił, że A. S. posiada zameldowanie na terenie miasta C. Akta te natomiast, zawierają dokument potwierdzający, iż organ I instancji ustalił, że A. S. jest zameldowana na pobyt stały na terenie Gminy A.

W konsekwencji powyższego brak było podstaw do uchylenia postanowienia organu I instancji ze wskazywanych przez organ odwoławczy przyczyn i przekazania sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia. To wskazuje, że zaskarżone postanowienie organu odwoławczego zostało wydane z naruszeniem art. 138 § 2 k.p.a.

Ponadto należy zauważyć, że zgodnie z art. 128 k.p.a.: odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia. Wystarczy, jeżeli z odwołania wynika, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji. Przepisy szczególne mogą ustalać inne wymogi, co do treści odwołania.

Kodeks postępowania administracyjnego dąży do odformalizowania na korzyść strony ustawowych wymogów środków prawnych, tak, aby mogły być one rozpatrzone zgodnie z intencją i interesem strony. Dotyczy to w szczególności odwołania. Wystarczy, jeżeli z odwołania wynika, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji. Nie jest natomiast istotne, w jaki sposób strona wyrazi to niezadowolenie - jak nazwie to odwołanie i w jakich słowach sformułuje swoje żądanie. Pomijając przepisy szczególne i konieczność zachowania terminu, jedynym formalnym wymogiem odwołania jest przejaw niezadowolenia strony z wydanej decyzji organu pierwszej instancji. Ale nawet ten wymóg musi prowadzić do wniosku, iż odwołanie winno mieć związek z decyzją organu pierwszej instancji, niezadowolenie strony, bowiem musi być skierowane przeciwko któremuś z elementów składających się na wydaną decyzję. Powyższe uwagi mają odniesienie do zażaleń skoro zgodnie z art. 144 kpa: W sprawach nie uregulowanych w niniejszym rozdziale do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań.

Zdaniem Sądu, wątpliwe jest, czy pismo skarżącej z dnia 29.10.2010 r., które organ potraktował jako zażalenie, w ogóle można uznać za ten środek odwoławczy. Jeżeli zaś istnieją jakiekolwiek w tym względzie wątpliwości, nie mogą być one automatycznie przyjęte, jako przemawiające za istnieniem zażalenia, bez próby wyjaśnienia tych wątpliwości i uzyskania wyjaśnienia od strony, która stosowny dokument sporządziła.

Pismo, które organ odwoławczy potraktował, jako zażalenie, pomimo, że zostało jednoznacznie zatytułowane, jako "Zażalenie na postanowienie [...] (...)", w swej treści w istocie nie wskazuje, przeciwko któremu z elementów składających się na wydane postanowienie skarżąca składa zażalenie. Treść natomiast tego pisma wskazuje na wyrażone przez skarżącą niezadowolenie z pobieranie przez organ opłaty od wniosku o udostępnienie danych ze zbiorów meldunkowych. Z kolei wezwanie o uiszczenie takiej opłaty organ I instancji uznając swoją właściwość miejscową i rzeczową, wystosował w wezwaniu z dnia 25 października 2010 r. - w zakresie danych dotyczących J. S., E. S., M. S. Takiego elementu postanowienie organu I instancji nie zawierało.

Należy też przypomnieć, że organ odwoławczy nie działa z urzędu. Dopiero czynność strony, którą jest wniesienie środka odwoławczego, powoduje, że organ wyższego stopnia może korzystać z uprawnień, jakie są przewidziane dla organu odwoławczego.

Jak już jednak wskazano zaskarżone do Sądu przez M. W. – B. postanowienie organu odwoławczego jest niewątpliwie rozstrzygnięciem korzystnym dla skarżącej skoro w rezultacie doprowadziło do podjęcia przez Burmistrza Miasta C czynności zmierzających do udostępnienia wnioskowanych przez skarżącą danych dotyczących także A. S. Zatem kontrola sądu nie może doprowadzić do wydania orzeczenia na niekorzyść skarżącej, chyba, że sąd stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 134 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu lub czynności następuje z przyczyn wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a. Sąd nie stwierdza naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego postanowienia, pomimo tego, że niewątpliwie zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem przepisów postępowania, co powinno wywołać skutek w postaci jego uchylenia.

Należy podkreślić, że kwestią odrębną i nie podlegającą kontroli Sądu na skutek wniesionej obecnie przez M. W. – B. skargi, są podjęte przez Burmistrza Miasta C po zwróceniu akt temu organowi przez Wojewodę, czynności zmierzające do załatwienia wniosku skarżącej, w tym wezwanie do uiszczenia opłaty od wniosku. Zgodnie, bowiem z art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy. Granice sprawy w rozumieniu powyższego przepisu wyznacza przedmiot rozstrzygnięcia w zaskarżonym ostatecznym rozstrzygnięciu organu odwoławczego.

W konsekwencji Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.