Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1286/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2011-03-22 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 1, par. 3 i par. 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: sędzia WSA Joanna Tarno po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 r. p o s t a n a w i a : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. WSA/post.1 - sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 r. w wysokości 66.285 zł.

Pełnomocnik strony skarżącej wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wobec ewidentnych – jego zdaniem - naruszeń przepisów prawa wykazanych w treści skargi oraz sytuacji finansowej skarżącej Spółki i jej interesów biznesowych.

Zadaniem pełnomocnika Spółki zaskarżona decyzja nosi znamiona naruszeń prawa na tyle poważnych, że jej wykonanie w chwili obecnej pozostawałoby w oczywistej sprzeczności z przyszłym rozstrzygnięciem Sądu. Narażałoby bowiem Skarb Państwa na niepotrzebne koszty związane z ewentualnymi roszczeniami wynikającymi ze zbyt pochopnego wykonania decyzji oraz groziłoby wyrządzeniem Spółce niepowetowanej szkody. Jednocześnie pełnomocnik zauważył, że nie zachodzi groźba niezaspokojenia interesu Skarbu Państwa w przypadku przyznania przez Sąd racji organowi podatkowemu, gdyż majątek, jakim dysponuje Spółka, jest wystarczający do zaspokojenia ewentualnych zaległości podatkowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowanie przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: P.p.s.a., wniesienie skargi nie powoduje automatycznie wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Z kolei stosownie do § 3 zd. 1 in principio wskazanego artykułu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności. Użyte w przepisie wyrażenie "sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie" oznacza, że orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ma charakter fakultatywny, a więc może, lecz nie musi, być wydane nawet w wypadku, gdy występują w sprawie przesłanki przewidziane w powołanym wyżej przepisie, od zaistnienia których ustawodawca uzależnia wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Katalog tych przesłanek jest zamknięty. Sąd ma możliwość wydania pozytywnego rozstrzygnięcia jedynie wówczas, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 P.p.s.a.). Użyte we wskazanym przepisie pojęcia nieostre, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wymagają skonkretyzowania w postaci argumentacji strony skarżącej, względnie gdy okaże się to konieczne, zobrazowania opisanej we wniosku sytuacji za pomocą odpowiednich dokumentów (por. postanowienie NSA z dnia 15 grudnia 2005 r., sygn. akt I FZ 633/05, niepubl.).

Mając na uwadze powyższe Sąd ocenił, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Strona we wniosku nie wykazała, aby w przedmiotowej sprawie rzeczywiście zachodziło niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wynika to również z materiału dowodowego znajdującego się w aktach rozpatrywanej sprawy.

Poprzez szkodę należy rozumieć taką szkodę (zarówno o charakterze majątkowym, jak i niemajątkowym), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swoich właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu lub zdrowiu (por. postanowienie NSA w z dnia 5 stycznia 2005 r., sygn. akt GZ 138/04). W rozpatrywanej sprawie strona skarżąca w istocie nie wykazała żadnych okoliczności, które prowadziłyby do takich konsekwencji, a wręcz przeciwnie zapewniła, że majątek jakim dysponuje jest wystarczający do zaspokojenia ewentualnych zaległości podatkowych.

Nieodwracalny skutek z kolei to takie następstwo, konsekwencja, efekt, rezultat jakichś działań, których nie będzie można cofnąć lub których nie da się usunąć (zob. Popularny słownik języka polskiego pod red. B. Dunaja, Warszawa 2000, s. 365 i 644). Uprawdopodobnienie zaistnienia tych przesłanek oznacza wykazanie, iż zachodzi duże prawdopodobieństwo – graniczące z pewnością - zmaterializowania się trudnych do odwrócenia skutków lub wyrządzenia znacznej szkody w następstwie wykonania zaskarżonego aktu.

Należy przy tym zauważyć, że decyzja wydawana przez organ w postępowaniu podatkowym ma z reguły charakter restytucyjny - co ma także miejsce w niniejszej sprawie. Zobowiązanie podatkowe jest świadczeniem pieniężnym, które ze swej natury jest świadczeniem odwracalnym. Oznacza to, że w razie ewentualnego uwzględnienia skargi po merytorycznym rozpoznaniu sprawy, kwota określona w decyzji zostanie skarżącej zwrócona.

Sąd nie kwestionuje sytuacji finansowej skarżącej, zwraca jednak uwagę, że aktualny stan finansów nie decyduje o zasadności wniosku o wstrzymanie. W przypadku wskazanego wniosku wnioskodawczyni powinna przekonać Sąd, że wykonanie decyzji przed wydaniem wyroku niezasadnie doprowadzi do sytuacji wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a.

W ocenie Sądu, samo akcentowanie trudnej sytuacji finansowej nie może być uznane za równoważne z powołaniem się na przesłankę niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jest oczywiste, że zapłata zaległości podatkowej ze swej istoty powoduje dolegliwość w postaci "uszczerbku finansowego". Jednakże "uszczerbek finansowy" ponoszony przez stronę przy regulowaniu zobowiązań podatkowych - nawet znaczny - nie jest pojęciem tożsamym z groźbą wyrządzenia znacznej szkody w konsekwencji wykonania zaskarżonej decyzji, czy też tym bardziej spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Ponadto za uprawdopodobnienie istnienia przesłanek opisanych w art. 61 § 3 nie można uznać przekonania o niezasadności określenia zobowiązania przez organ. Należy przy tym podkreślić, że każda sprawa sądowoadministracyjna rozpatrywana jest indywidualnie, natomiast przeświadczenie skarżącego o niezgodności zaskarżonego aktu z prawem jest co najwyżej motywem wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.

P.Z-C.