Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 633/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-11-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 97  1 pkt 4
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: w zw. z art. 51, art. 61, art. 66, art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 3 pkt 11
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędzia WSA Artur Żurawik, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 listopada 2015 r. sprawy ze skargi H. G. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie wykonania określonych robót budowlanych 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z dnia [...] r. nr [...], 2) zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżącej kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W związku z pismem z dnia [...] r. Sądu Rejonowego w T. w sprawie o dział spadku i zniesienie współwłasności sygn. akt [...] o zbadanie możliwości korzystania z budynku gospodarczego położonego na nieruchomości w T. przy ul. [...], w kontekście jego stanu technicznego, zostało wszczęte w tym przedmiocie postępowanie administracyjne przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. (dalej również jako Powiatowy Inspektor). W toku tego postępowania stwierdzono wiele nieprawidłowości w stanie technicznym tego budynku mogącym powodować zdaniem organów zagrożenie życia lub zdrowia. Jednocześnie ustalono, że budynek ten został wybudowany z nieistotnymi odstępstwami na podstawie pozwolenia na budowę z [...] r. W oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym przedłożony w dniu [...] r. przez H. G. (jedną ze współwłaścicieli nieruchomości i budynku) ekspertyzę budowlaną, sporządzoną zgodnie z postanowieniem Powiatowego Inspektora z dnia [...] r. Nr [...], Inspektor ten decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (obecnie Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm., zwanej dalej Prawem budowlanym), nakazał współwłaścicielom nieruchomości usunięcie stwierdzonych w budynku nieprawidłowości w terminie do [...] r. poprzez wykonanie szeregu robót budowlanych, wymienionych w sentencji decyzji, mających na celu doprowadzenie budynku gospodarczo- garażowego do stanu zgodnego z prawem.

Odwołanie od tej decyzji oraz od następnej decyzji z dnia [...] r. Nr [...] (znak sprawy [...]), wydanej również na podstawie art. 66 ust. 1 i ust. 2 Prawa budowlanego, złożyła M. W. współwłaścicielka nieruchomości, która sprzeciwiała się użytkowaniu budynku i czynieniu nakładów na jego remont. W tym czasie stan techniczny budynku gospodarczo-garażowego znacznie się pogorszył i dlatego H. G. nie chcąc dopuścić do dalszej degradacji jego stanu technicznego przystąpiła jeszcze przed uprawomocnieniem się decyzji nr [...], do wykonywania robót budowlanych wymienionych w jej sentencji. Fakt ten został potwierdzony podczas kolejnej kontroli nieruchomości. W takiej sytuacji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. decyzją z dnia [...] r. umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne prowadzone w sprawie nieodpowiedniego stanu technicznego budynku gospodarczo-garażowego położonego na działce nr 1 w T. przy ul. [...] własności H. G., B. G. i M. W.. Następnie wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie doprowadzenia tego budynku do stanu zgodnego z prawem w związku z wykonaniem w tym budynku przez H. G. robót budowlanych naprawczych bez wymaganego pozwolenia na budowę.

W toku tego postępowania Powiatowy Inspektor postanowieniem z dnia [...] r. nakazał H. G. - inwestorowi robót budowlanych remontowych (naprawczych) wykonanych bez wymaganego pozwolenia na budowę, uzupełnienie w terminie do [...] r. ekspertyzy budowlanej dostarczonej do organu na podstawie obowiązku nałożonego postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] (znak sprawy [...]) o ocenę techniczną wykonanych w budynku robót budowlanych, wykonaną przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane bez ograniczeń do projektowania w specjalności konstrukcyjno-budowlanej, zawierającej również niezbędny zakres robót budowlanych do wykonania, w celu doprowadzenia budynku do stanu zgodnego z prawem.

W uzupełnionej ekspertyzie rzeczoznawca budowlany o specjalności konstrukcyjno-budowlanej w pkt. 4.5 ocenił, że podstawowe roboty budowlane zostały wykonane poprawnie lecz mało starannie i z pewnymi wadami, które przy wykonaniu robót budowlanych wymienionych w pkt. 4.6 ekspertyzy zostaną usunięte.

Wobec powyższego organ nadzoru budowlanego decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 7 Prawa budowlanego nakazał H. G. wykonanie określonych robót budowlanych (wymienionych w sentencji decyzji), w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych, a tym samym budynku gospodarczo-garażowego do stanu zgodnego z prawem.

Także i od tej decyzji M. W. złożyła odwołanie. Organ II instancji uznał je za zasadne i decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchylił orzeczenie Powiatowego Inspektora i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Jeszcze przed wydaniem powyższej decyzji odwoławczej bo w dniu [...] r. H. G. poinformowała Powiatowego Inspektora, że w budynku gospodarczo-garażowym wykonała roboty budowlane nakazane decyzją PINB Nr [...], związane z wykonaniem: otworów w ścianach zewnętrznych dla zapewnienia prawidłowej wentylacji pomieszczeń, uzupełnienia posadzki cementowej w miejscu zlikwidowanego kanału rewizyjnego i zabezpieczeń antykorozyjnych elementów stalowych odsłoniętych. Natomiast w dniu [...] r. pisemnie poinformowała o wykonaniu pozostałych robót budowlanych wymienionych w ww. decyzji za wyjątkiem:

– podniesienia do 30 cm nad dach ściany granicznej,

– balustrady przy schodach zewnętrznych prowadzących do gospodarczego poddasza,

oraz naprawy wewnętrznej instalacji elektrycznej obecnie odłączonej od zasilania, wnosząc jednocześnie o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania prowadzonego przed Sądem Rejonowym w T., dotyczącego podziału nieruchomości w T. przy ul. [...]. Stwierdziła, że stan techniczny budynku gospodarczo-garażowego uległ zdecydowanej poprawie umożliwiając jego bezpieczne użytkowanie, co było powodem skierowania przez ten Sąd odpowiedniego pisma do nadzoru budowlanego w T..

Po rozpoznaniu wniosku o zawieszenie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. postanowieniem Nr [...] z [...] r. wydanym na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 i art. 101 § 1 kpa zawiesił prowadzone z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem budynku gospodarczo-garażowego na działce nr 1 przy ul. [...] w T., w związku z wykonaniem w ww. budynku robót naprawczych bez wymaganego pozwolenia na budowę, którego właścicielami są H. G., M. W. i B. G., do czasu zakończenia prawomocnym rozstrzygnięciem postępowania przed Sądem Rejonowym.

W uzasadnieniu postanowienia po opisaniu dotychczasowego postępowania w sprawie podniósł, że stosownie do art. 61 Prawa budowlanego, każdy współwłaściciel obiektu jest zobowiązany do zapewnienia utrzymania odpowiedniego stanu technicznego i estetycznego obiektu, w celu niedopuszczenia do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej, określonych w art. 5 tego aktu prawnego. Wykonanie przez H. G. objętych postępowaniem robót budowlanych, przy sprzeciwie innego współwłaściciela budynku, doprowadziło budynek do stanu technicznego wymaganego przez ustawodawcę. Oznacza to, że postąpiła ona zgodnie z wymaganiami ustawowymi kierowanymi do wszystkich właścicieli i zarządców. W przypadku braku porozumienia pomiędzy współwłaścicielami wskazane jest zatem zdaniem Powiatowego Inspektora, aby właściwy Sąd ustalił osobę posiadającą prawo do dysponowania przedmiotową nieruchomością (budynkiem), w tym również do celów budowlanych zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego.

W zażaleniu na powyższe postanowienie M. W. stwierdziła, że nie wyraża zgody na zawieszenie postępowania. Zarzuciła, że rozstrzygnięcie co do losów objętego postępowaniem administracyjnym budynku gospodarczego jakie zapadnie w sprawie o dział spadku i zniesienie współwłasności będzie wywoływało skutek na przyszłość i nie może mieć znaczenia w sprawie legalizacji wykonanych już bez wymaganego pozwolenia na budowę robót budowlanych.

Po rozpatrzeniu tego zażalenia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 kpa uchylił postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy po zrelacjonowaniu dotychczasowego postępowania oraz treści art. 97 § 1 pkt 4 kpa stwierdził, że wbrew stanowisku organu pierwszej instancji rozstrzygnięcie jakie zapadnie w postępowaniu cywilnym w sprawie o dział spadku i zniesienie współwłasności nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu tego przepisu, w odniesieniu do sprawy w przedmiocie legalizacji robót budowlanych zrealizowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę, przez jednego ze współwłaścicieli obiektu budowlanego bez zgody pozostałych jego współwłaścicieli.

Nie ma bowiem zdaniem [...]WINB żadnych powodów, by dokonywać interpretacji przepisów w ten sposób, by dawać większą ochronę osobie naruszającej prawo, niż osobie skrzywdzonej działaniami inwestora - samowolnika. Postępowanie o dział spadku i zniesienie współwłasności może toczyć się przed sądem powszechnym dość długo, co przy spornych interesach stron jest realne, jako że mogą one kwestionować rozstrzygnięcia dla nich niekorzystne. Tym samym nie ma powodów, by organ administracyjny miał tolerować przez ten czas stan rzeczy sprzeczny z prawem i naruszający uprawnienia konstytucyjne skrzywdzonego współwłaściciela. Niezależnie od tego, jakikolwiek hipotetyczny, przyszły sposób nabycia tytułu prawnego do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w tym ewentualny korzystny dla dokonującego samowoli podział nieruchomości wspólnej, nie może sankcjonować dokonanej wcześniej samowoli budowlanej i powstałego w jej wyniku naruszenia interesów osób trzecich (drugiego z współwłaścicieli), w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, a w szczególności stanowić podstawy dla jakiegokolwiek powstrzymania się przez organy nadzoru budowlanego od wykonywania ich kompetencji. Prowadziłoby to do niedopuszczalnych rezultatów, w których budowa obiektu budowlanego na gruncie będącym we współwłasności kilku podmiotów, z naruszeniem przepisów prawa cywilnego, a następnie późniejsze podjęcie przez sprawcę samowoli działań prawnych w celu uregulowania stosunków własnościowych (lub współwłasności) - w tym wszczęcie postępowania sądowego w celu zniesienia współwłasności, bądź działu spadku - uniemożliwiałaby (lub wstrzymywało) wydanie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego wykonanego nie tylko z naruszeniem przepisów Prawa budowlanego, ale również z pogwałceniem przepisów prawa cywilnego dotyczących własności. W rezultacie sprawca samowoli budowlanej byłby postawiony w o wiele korzystniejszej sytuacji, niż podmiot, który realizuje inwestycję zgodnie z prawem (w tym w szczególności powstrzymuje się od zabudowy nieruchomości, do której nie ma wyłącznego tytułu prawnego).

Podmiot, którego interes prawny naruszono, może domagać się zdaniem organu odwoławczego ochrony nie tylko na podstawie przepisów prawa cywilnego, ale ma prawo wykorzystać przysługujące mu instrumenty ochrony prawnej przed organami administracji publicznej, w tym w szczególności oczekiwać, aby organy te bez nieuzasadnionej zwłoki podjęły działania, do jakich zobowiązują je przepisy prawa administracyjnego. Jeżeli efekt tych działań - jak w niniejszym postępowaniu - zależy od dysponowania przez sprawcę samowoli budowlanej tytułem prawnym do nieruchomości na cele budowlane, wówczas - zgodnie z zasadą aktualności - organy nadzoru budowlanego mają brać pod uwagę stan prawny istniejący w

dniu zakończenia postępowania przed tymi organami, po jego przeprowadzeniu bez

zbędnej zwłoki i bez oczekiwania na jakiekolwiek "przyszłe nabycie" tytułu prawnego do nieruchomości - w drodze zniesienia współwłasności, zakończenia negocjacji, lub

jakichkolwiek innych okoliczności, które miałyby w przyszłości mieć wpływ na uzyskanie tytułu prawnego do nieruchomości.

W konsekwencji stosując odpowiednio treść art. 138 § 1 pkt 2 kpa (w związku z treścią art. 144 kpa) [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił wyłącznie postanowienie objęte zażaleniem, powstrzymując się jednocześnie od orzekania co do istoty sprawy.

W skardze do sądu administracyjnego pełnomocnik H. G. wniósł o uchylenie omówionego wyżej postanowienia [...]WINB w K. oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania. Zarzucił, że postanowienie to zostało wydane z mającym wpływ na wynik sprawy naruszeniem:

– art. 97 § 1 pkt 4 kpa przez błędne przyjęcie, że rozpatrzenie sprawy w przedmiocie "doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem budynku gospodarczo-garażowego" i wydanie decyzji nie zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia sprawy o dział spadku i zniesienie współwłasności nieruchomości, podczas gdy od rozpoznania tej sprawy zależy możliwość dalszego procedowania w kwestii poczynienia ustaleń w zakresie tego, czy skarżąca przeprowadzając prace budowlane nakazane jej decyzją z dnia [...] r. nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T., dysponowała tą nieruchomością na cele budowlane,

– art. 138 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 144 kpa, poprzez wyłączne uchylenie zaskarżonego postanowienia i nieorzekanie w zakresie zgłoszonego przez skarżącą wniosku o zawieszenie postępowania administracyjnego,

– art. 7 kpa, art. 77 kpa, art. 124 § 2 kpa oraz art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 126 kpa poprzez wyrażenie wyłącznie poglądu prawnego jednoznacznie wskazującego, że postępowanie w sprawie działu spadku i zniesienia współwłasności nie może stanowić w niniejszej sprawie zagadnienia wstępnego, podczas, gdy rozważania te organ prowadził w całkowitym oderwaniu od stanu faktycznego niniejszej sprawy, co spowodowało niewyjaśnienie tego, czy w sprawie zachodzą przesłanki do zawieszenia postępowania w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 kpa.

W odpowiedzi na skargę [...]WINB w K. wniósł o jej oddalenie podtrzymując co do zasady stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Rozpoznając skargę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zaskarżone postanowienie ostać się nie może aczkolwiek zasadniczo z innych powodów niż podniesiono w skardze, które Sąd nie będąc zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.) związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, wziął pod rozwagę z urzędu.

Wbrew bowiem zajętemu w skardze stanowisku również zdaniem Sądu, w stanie prawnym i faktycznym niniejszej sprawy jej rozstrzygnięcie nie zależy od wyniku toczącego się przed Sądem Rejonowym w T. pod sygn. akt [...] postępowania o dział spadku i zniesienie współwłasności. Oznacza to, że pomiędzy tymi postępowaniami nie zachodzi związek o jakim mowa w art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Związek ten na gruncie niniejszej sprawy nie występuje jednak zupełnie z innych powodów niż te które legły u podstaw wydania zaskarżonego postanowienia, a które mają zasadniczy wpływ na kierunek rozpoznania sprawy, w której postępowanie zostało przez organ pierwszej instancji zawieszone (co do meritum). To uchybienie uzasadniało uchylenie zaskarżonego postanowienia chociaż w swojej osnowie zawierało ono prawidłowe rozstrzygnięcie. Jego utrzymanie w mocy (przez oddalenie skargi) oznaczałoby bowiem jednocześnie akceptację przez Sąd błędnego, a wynikającego z uzasadnienia postanowienia, kierunku rozpoznania sprawy administracyjnej co do jej istoty.

Z postanowień organów obu instancji oraz z treści skargi wynika, że zarówno organy jak i skarżąca uważają, iż w postępowaniu w sprawie legalizacji dokonanej przez skarżącą bez wymaganego pozwolenia robót budowlanych sporna pozostaje kwestia prawa dysponowania przez skarżącą nieruchomością na cele budowlane. Skarżąca i organ pierwszej instancji uważają w tej kwestii, że powinna być ona rozstrzygnięta w postępowaniu cywilnym w sprawie o dział spadku i zniesienie współwłasności, zaś organ odwoławczy, iż bez odsyłania do postępowania cywilnego należy uznać brak takiego uprawnienia na użytek postępowania legalizacyjnego i przy takim ustaleniu wydać w nim rozstrzygnięcie merytoryczne. Przy prezentacji swoich stanowisk zarówno skarżąca jak i organy orzekające nie wzięły jednak pod uwagę w wystarczającym stopniu okoliczności w jakich doszło do wykonania objętych postępowaniem legalizacyjnym robót budowlanych, mających decydujący wpływ na ustalenie stanu prawnego w kontekście wymogu legitymowania się prawem do nieruchomości na cele budowlane w postępowaniu legalizacyjnym.

W tym względzie w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie ulega wątpliwości i z akt nie wynika aby było kwestionowane również przez pozostałych współwłaścicieli objętego robotami budynku, że roboty te zostały wykonane w celu doprowadzenia tego budynku do stanu zgodnego z prawem z uwagi co najmniej na jego nieodpowiedni stan techniczny w rozumieniu art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Obowiązki w tym zakresie w związku z treścią art. 61 i art. 66 tego Prawa obciążają wszystkich współwłaścicieli niezależnie od tego czy ich wykonanie leży w ich interesie i czy jest zgodne z ich wolą lub zamierzeniami. Oznacza to, że wykonać te obowiązki nie tylko może ale jest również zobowiązany każdy ze współwłaścicieli, nawet przy sprzeciwie pozostałych. Przesłanką wydania decyzji na podstawie art. 66 Prawa budowlanego nie jest uzyskanie przez organ zgody właściciela (współwłaścicieli) lub zarządcy na wykonanie wynikających z takiej decyzji robót budowlanych. Oznacza to, że w zakresie robót budowlanych mających doprowadzić do usunięcia nieprawidłowości objętych treścią art. 66 ust. 1 ustawy każdy ze współwłaścicieli dysponuje samodzielnym prawem do nieruchomości na cele budowlane. Utrata tego prawa może wynikać jedynie z orzeczenia sądu cywilnego i dotyczyć jedynie robót które mogą nastąpić w przyszłości. Alternatywą w stosunku do obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości może być bowiem jedynie decyzja współwłaścicieli o rozbiórce obiektu. W przypadku sporu pomiędzy współwłaścicielami rozstrzygnięcia w tym przedmiocie należy do sądu cywilnego. Brak jednak jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej w przedmiocie usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w obiekcie budowlanym jest uzależnione od wcześniejszego rozstrzygnięcia sprawy cywilnej w zakresie sporu pomiędzy współwłaścicielami co do celowości usunięcia tych nieprawidłowości, względnie co do rozbiórki budynku. Jak już bowiem stwierdzono organy nadzoru budowlanego orzekają w tym względzie niezależnie od woli właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego, co będą miały też organy orzekające na uwadze przy merytorycznym rozpoznaniu sprawy.

W świetle powyższych rozważań należało zatem przyjąć, że skarżąca dysponowała i dysponuje nieruchomością na cele budowlane w zakresie zrealizowanych przez nią bez wymaganego pozwolenia i pozostających jeszcze do wykonania robót budowlanych mających doprowadzić budynek gospodarczo-garażowy do odpowiedniego stanu technicznego. Należy mieć też na uwadze, że przy przyjęciu innego stanowiska organy nadzoru budowlanego byłyby zobowiązane wydać w postępowaniu legalizacyjnym na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego decyzję zobowiązującą skarżącą do doprowadzenia budynku do stanu poprzedniego, tj. do co najmniej nieodpowiedniego stanu technicznego w rozumieniu art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy, co z kolei nakładałoby na te organy obowiązek wszczęcia z urzędu, między innymi również w stosunku do skarżącej, postępowania w przedmiocie usunięcia tych nieprawidłowości. Stanowisko takie pozostawałoby zatem w sprzeczności również ze zdrowym rozsądkiem.

W konsekwencji w stanie faktycznym i prawnym niniejszej sprawy brak było podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego do czasu zakończenia postępowania w przedmiocie działu spadku i zniesienia współwłasności. Postanowienie organu pierwszej instancji zostało zatem wydane z naruszeniem art. 97 § 1 pkt 4 kpa. W związku z treścią uzasadnienia zaskarżonego postanowienia należało zaś przyjąć, że zostało ono wydane z mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem art. 97 § 1 pkt 4 w zw. z art. 107 § 3 i art. 144 kpa oraz w związku z art. 51, art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego. Z tych też względów postanowienia organów obu instancji podlegały uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c, art. 135, art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy p.p.s.a.

Wbrew stanowisku zajętemu w skardze, przy odpowiednim zastosowaniu treści art. 138 § 1 pkt 2 kpa (w zw. z treścią art. 144 kpa), organ odwoławczy mógł poprzestać po rozpatrzeniu zażalenia jedynie na uchyleniu orzeczenia organu pierwszej instancji. Przy takim orzeczeniu nie zachodzi bowiem potrzeba ponownego rozpoznania sprawy w przedmiocie zawieszenia (zagadnienia wpadkowego) przez organ pierwszej instancji. W tym zakresie nie doszło zatem do naruszenia powołanych w skardze przepisów postępowania. W tej materii należy podzielić w całości stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu i w odpowiedzi na skargę.

W przedmiocie zwrotu kosztów postępowania sądowego orzeczono stosownie do jego wyniku na podstawie art. 200, art. 205 § 2, art. 209 i art. 211 ustawy p.p.s.a. oraz § 2 i § 14 ust. 2 pkt 1c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ... (Dz. U. z 2013 r., poz. 490).

sw