Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 529/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2006-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Bożena Popowska sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska Protokolant: sekretarz sądowy Marcin Kubiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09 marca 2006r. sprawy ze skargi B. O. S.-H. "BOS-H" J. B. T. S. Sp. j. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w R. nr [...] z dnia [...] listopada 2003 r. w przedmiocie kary pieniężnej o d d a l a s k a r g ę /-/E. Kręcichwost-Durchowska /-/D.Rzyminiak-Owczarczak /-/B.Popowska jf


UZASADNIENIE

Funkcjonariusze Oddziału Celnego w O. w dniu [...] sierpnia 2003 r. na przejściu granicznym w O. dokonali kontroli ciągnika z naczepą o numerze rejestracyjnym[...]i przeprowadzili pomiar dynamiczny obciążenia osi pojazdu i jego wymiarów oraz masy całkowitej. Dodatkowo, na prośbę kierowcy, pojazd został dwukrotnie zważony na wadze stacjonarnej- po raz pierwszy z wodą deszczową na dachu naczepy i drugi raz - po usunięciu wody. Odnotowana różnica pomiędzy masą pojazdu obciążonego wodą deszczową i nieobciążonego wodą wyniosła około 10 kg, co odnotowano w protokole kontroli.

Naczelnik Urzędu Celnego w O. decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 13 ust. 2a i 2b oraz art. 40b ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn.: Dz.U. z 2000 r., nr 71, poz. 838 ze zm.) w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. nr 98 poz. 602 ze zm.) i rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia ( Dz. U. nr 32, poz. 262 ), obciążył B. O. S.-H.B.-H J. + T.S. Spółka Jawna w O. karą pieniężną w kwocie 720 zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia, zgodnie z protokołem kontroli pojazdu wyjeżdżającego z terytorium Polski nr [...].

W odwołaniu od tej decyzji strona podniosła, że łączna waga całkowita pojazdu nie przekroczyła 40 ton, co przy dopuszczalnej masie całkowitej obowiązującej w Polsce stanowi rezerwę około 2 ton. Dodatkowo strona wskazała, iż pojazd załadowany był płytami kartonowo-gipsowymi, który to ładunek wielokrotnie był przez nią transportowany, a sposób załadunku i rozmieszczenie ładunku na pojeździe były prawidłowe. Strona wskazała także, że bezpośrednio przed ważeniem miały miejsce intensywne opady deszczu, w wyniku czego doszło do zgromadzenia wody deszczowej na dachu pojazdu, co w konsekwencji miało wpływ na wynik ważenia. Do odwołania strona dołączyła oświadczenie kierowcy na powyższą okoliczność. Dyrektor Izby Celnej w R. decyzją z dnia [...]listopada 2003 r. nr [...], wydaną po rozpatrzeniu odwołania strony, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w O. z dnia [...] sierpnia 2003 r. nr [...]. W uzasadnieniu decyzji podano, że podczas kontroli ciągnika z naczepą o nr rej. [...] przeprowadzonej przez funkcjonariuszy Oddziału Celnego w O. w dniu [...]sierpnia 2003 r. dokonano pomiaru dynamicznego obciążenia osi pojazdu i jego wymiarów oraz masy całkowitej. W wyniku tej kontroli ustalono, że nacisk na drugą oś przekraczał dopuszczalną normę, a osoba wykonująca transport nie posiadała wymaganego przez przepisy art. 61 ust. 11 i art. 64 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. nr 98 poz. 602 ze zm.) zezwolenia na przejazd po drogach publicznych pojazdu, którego masa, nacisk osi lub wymiary są większe od dopuszczalnych, co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej za przejazd jednorazowy pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że pomiaru nacisku osi na podłoże dokonano wagą dynamiczną typu RPT 97-114, posiadającą ważne świadectwo legalizacji wydane przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w Z., a wagi tego typu zostały zatwierdzone przez Prezesa Głównego Urzędu Miar do wyznaczenia dynamicznego obciążenia osi pojazdów. Pomiaru rozstawu osi dokonano zaś przy pomocy przymiaru wstęgowego, posiadającego ważne świadectwo legalizacji wydane przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w Z.. Organ szczegółowo przedstawił techniczne etapy procesu ważenia oraz system zabezpieczeń zapewniający jego prawidłowy przebieg i stwierdził, że brak reakcji aparatury kontrolnej podczas ważenia podważa zasadność jakiegokolwiek kwestionowania wyniku ważenia, a powtórzenie pomiaru jest w tych warunkach zbędne. Dyrektor Izby Celnej podkreślił, iż z protokołu kontroli ważenia pojazdu nie wynika, by podczas dokonywania pomiaru waga sygnalizowała jakiekolwiek nieprawidłowości, a tym samym nie zachodziła konieczność dokonania powtórnego ważenia. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ wyjaśnił, że gdyby masa całkowita pojazdu została przekroczona, to niezależnie od kary za przekroczenia nacisku osi na podłoże wymierzona zostałaby dodatkowa opłata. Ponadto organ II instancji wyjaśnił, z jakich powodów dane wskazane w liście przewozowym CMR nie mają związku z uzyskanym wynikiem pomiarów nacisków osi. Powołując się na treść art. 61 ust. 2 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym organ II instancji wyjaśnił, że na osobie wykonującej przewóz spoczywa obowiązek podjęcia działań mających na celu właściwe rozmieszczenie ładunku na pojeździe i umocowaniu go w taki sposób, by nie nastąpiło przesunięcie tego ładunku i przeciążenie poszczególnych osi. Organ celny zauważył także, że brak jest jakichkolwiek podstaw do stwierdzenia, iż intensywne opady deszczu i zatrzymanie znacznej części wody na plandece miały wpływ na rezultat ważenia. Dyrektor Izby Celnej podkreślił również, że wynik ważenia dynamicznego odzwierciedla stan faktyczny pojazdu bezpośrednio po zjechaniu z drogi publicznej, wskazując z jakim faktycznym obciążeniem osi po tej drodze pojazd się przemieszczał. Stwierdzono także, że w przypadku przekroczenia ustalonych przepisami parametrów takich jak nacisk osi, masa całkowita czy wymiary pojazdu organy celne mają obowiązek pobierania opłaty drogowej. Organ odwoławczy wskazał także, iż obowiązkiem organów celnych działających w imieniu Skarbu Państwa jest egzekwowanie opłat związanych z naruszeniem przepisów prawa. Pobór tych opłat pośrednio przyczynia się do zwiększenia bezpieczeństwa użytkowników dróg publicznych, polepszenia stanu dróg, a więc organy celne działają w ten sposób w szeroko rozumianym interesie społecznym, niezależnie od tego, czy egzekwowane prawo według przewoźników jest dla nich zbyt represyjne.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego pełnomocnik B. O. S.-H. B.-H J. + T. S. Spółka Jawna w O. wniósł o uchylenie decyzji Izby Celnej w R. z dnia [...] listopada 2003 r. nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Urzędu Celnego w O. z dnia z dnia[...]sierpnia 2003 r. nr [...]i zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Pełnomocnik skarżącego zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa, w szczególności art. 7 i art. 77 kpa przez naruszenie zasady prawdy obiektywnej w związku z niewyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy i nieustaleniem wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności oraz brak poszanowania zasady zaufania obywatela do organów administracji publicznej. Podstawą sformułowania tych zarzutów była odmowa funkcjonariuszy celnych dokonania w dniu [...] sierpnia 2003 r. powtórnego ważenia ciągnika z naczepą należącego do strony skarżącej, co zdaniem strony uzasadnia zarzut nie ustalenia w sposób obiektywny nacisku osi i w konsekwencji braku podstaw do zastosowania sankcji określonych prawem materialnym.

Dyrektor Izby Celnej w R. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, w całości powtarzając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Zgodnie z art. 1 §1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności organów administracji publicznej. W ramach tej kontroli Sąd ocenia, czy organ administracji prawidłowo ustalił stan faktyczny, w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy i czy prawidłowo zastosował właściwe normy prawne. Zgodnie z art. 97 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1271 ze zm. ) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe Wojewódzkie Sądy Administracyjne na podstawie przepisów ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z tym że stosuje się dotychczasowe przepisy o wpisie i innych kosztach sądowych.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja wydana została z poszanowaniem prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego, a zauważone uchybienia nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy. Organy administracji prawidłowo ustaliły, że w dniu [...] sierpnia 2003 r., podczas kontroli ciągnika marki VOLVO z naczepą WIELTON nr rej. [...], należącego do firmy przewozowej B. O. S.-H. B.-H J.+ T. S. Spółka Jawna w O. stwierdzono, iż nacisk na drugą oś przekracza dopuszczalną normę, a organowi celnemu nie przedstawiono zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego.

W myśl art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r. nr 71 poz. 838 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji, korzystanie z dróg publicznych mogło być uzależnione od wniesienia opłat drogowych, które zgodnie z art. 13 ust. 2 pkt 3 mogły być pobierane, między innymi, za przejazdy po drogach publicznych pojazdów zarejestrowanych w kraju lub za granicą, z ładunkiem lub bez ładunku, o masie, naciskach osi lub wymiarach przekraczających wielkości określone w odrębnych przepisach. Z kolei art. 13 ust. 2a stanowił, że za przejazd po drogach publicznych pojazdów, o których mowa w ust. 2 pkt 3, bez zezwolenia określonego przepisami Prawa o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu, pobiera się kary pieniężne, których wysokość, w myśl ust. 2b powołanego artykułu, określał załącznik do ustawy. W niniejszej sprawie przy pomiarze nacisku dla pojedynczej osi napędowej stwierdzono przekroczenie dopuszczalnych norm, a kierowca pojazdu nie okazał stosownego zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym, w związku z czym Naczelnik Urzędu Celnego w O. nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 720 zł, której wysokość określa załącznik do ustawy o drogach publicznych.

Zasadniczy nurt argumentacji strony skarżącej sprowadza się do kwestionowania poprawności ważenia i w konsekwencji- sposobu przeprowadzenia postępowania od strony formalnej. Skarżąca podnosi, że kara pieniężna została nałożona za przekroczenie obciążenia na osi drugiej, choć kontrolowany pojazd praktycznie nie wykazywał przekroczenia masy i był sprawny technicznie, stąd zgłoszone przez kierowcę żądanie powtórzenia pomiaru. Żądanie to nie zostało spełnione, co w konsekwencji spowodowało, zdaniem strony skarżącej, naruszenie art.: 6, 7, 8, 77 § 1 i 107 § 3 kpa. Strona skarżąca zarzuciła także, że prowadzone przez organ II instancji postępowanie dowodowe miało charakter "szczątkowy" i sprowadzało się wyłącznie, tak jak i postępowanie organu I instancji- do zapoznania się z zawierającym nieprawdziwe dane protokołem ważenia, tym samym organ II instancji rażąco naruszył zasadę prawdy obiektywnej, a w konsekwencji uznać należy, iż nałożona na skarżącego kara pieniężna nosi cechy przypadkowego i nielegalnego quasi podatku

Ustosunkowując się do zarzutów strony skarżącej, należy wskazać, że organy orzekające nie naruszyły podczas ważenia pojazdu obowiązującej procedury. Ważenia dokonano wagą samochodową do ważenia pojazdów typu RPT 97-114, nr fabryczny [...], posiadającą ważne świadectwo legalizacji z dnia[...]października 2002 r. ( nr [...]wydane przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w Z.) z zachowaniem wymogów metrologicznych, określonych w przepisach prawa. Wagi tego typu zostały zatwierdzone do wyznaczania dynamicznego obciążenia osi pojazdów przez Prezesa Głównego Urzędu Miar (decyzją z dnia [...] kwietnia 1997 r., nr [...]), a z akt nie wynika, by urządzenie to było niesprawne technicznie. Także pomiaru rozstawu osi dokonano przy pomocy przymiaru wstęgowego ZT [...], posiadającego ważne świadectwo legalizacji nr [...], wydane przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w Z. dnia [...] czerwca 2001 r. Z akt administracyjnych wynika też, że wynik ważenia dynamicznego poprawnie został wydrukowany przez urządzenie elektroniczne zainstalowane na wadze. Dla zapewnienia prawidłowego ważenia zamontowano na wadze specjalne oznaczenia, wskazujące sposób prawidłowego wjazdu i poruszania się podczas pomiaru, a wynik ważenia uzyskany został za pomocą programu komputerowego. W przypadku nieprawidłowego przejazdu przez punkt kontrolny, komputer sygnalizuje nieprawidłowości, przerywając proces ważenia oraz komunikuje konieczność ponownego przejazdu przez wagę. Należy zatem uznać za uzasadniony argument organu II instancji, że skoro, jak wynika z wydruku komputerowego uzyskanego z wagi, w procesie ważenia nie miały miejsca żadne nieprawidłowości, to bez sygnalizowania błędu ważenia funkcjonariusze nie mogą pozwalać na powtórne ważenie tych samych pojazdów. Należy dodać, że każdorazowe pomniejszenie wyników ważenia o 200 kg masy przypadającej na każdą oś oraz o dodatkowe 2 % zmierzonej masy całkowitej gwarantuje ochronę interesów przewoźnika i stanowi korektę ewentualnych błędów pomiaru wynikających np. z gwałtownego przyspieszania prędkości. Co więcej, w przedmiotowej sprawie przeprowadzono dodatkowe dwukrotne ważenie pojazdu z naczepą na wadze stacjonarnej, które to ważenie wykazało, że niemożliwym jest, aby woda deszczowa znajdująca się na plandece mogła spowodować zauważalną zmianę obciążenia osi (odnotowano różnicę w wadze w wysokości 10 kg) na co wskazywał skarżący, tym samym brak było jakichkolwiek podstaw do stwierdzenia, iż opady deszczu i zatrzymanie znacznej części wody na plandece miały wpływ na rezultat ważenia. Zważyć przy tym należy, iż w adnotacjach kierowcy i przeprowadzającego kontrolę, które zamieszczone zostały w protokole kontroli, jest mowa o opadach deszczu, lecz uwagi te nie nadają tym opadom charakteru intensywnego. Na intensywne opady deszczu kierowca pojazdu powołuje się w złożonych później oświadczeniach, z czego strona skarżąca wywodzi daleko większy skutek, aniżeli uzasadnia to informacja zawarta w treści protokołu kontroli. Tym samym uznać należy, iż wynik ważenia przedmiotowego pojazdu w dniu [...] sierpnia 2003 r. odzwierciedla stan faktyczny, w jakim pojazd ten poruszał się po drodze, a więc z przeciążeniem na drugą oś bez wymaganego w takim przypadku zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym.

Poza powyższymi argumentami przekonywujący jest także ten, że wszystkie osie pojazdu były mierzone przy użyciu tego samego sprzętu i w ten sam sposób i tylko jedna oś przekraczała dopuszczalny nacisk. Natomiast wskazywanie na wielkość masy pojazdu miałoby znaczenie w przypadku przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej zestawu, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca (por. wyroki NSA: z 15. 01. 1998r., sygn. akt II S.A., 1189/97 LEX nr 41370 oraz z 20. 04. 1998r., sygn. akt II SA 174/98, LEX nr 41646). Ponadto trzeba pamiętać, że legalizacja wagi świadczy o prawidłowości jej działania w każdym miejscu i w każdych warunkach opisanych w instrukcji wagi (por. wyrok NSA z dnia 12 II 1998r., sygn. akt II SA 1409/97).

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd jest zdania, że okoliczności przebiegu kontroli nie uzasadniały przeprowadzenia ponownego pomiaru nacisku na osie.

Sąd nie znalazł także podstaw do uznania zarzutów strony skarżącej dotyczących rzekomych uchybień formalnych polegających na nienależytym ustosunkowaniu się do zastrzeżeń kierowcy wobec sposobu ważenia. Obecny podczas kontroli kierowca pojazdu nie zgodził się z decyzją i zarzucił organowi I instancji, że nie zezwolono na ponowne ważenie, wpisując tej treści uwagę do protokołu. W świetle powyższych ustaleń, w szczególności mając na uwadze jakość techniczną wagi, jej wyposażenie w szereg zabezpieczeń gwarantujących prawidłowość procesu ważenia a także wskazane wyżej świadectwa legalizacji, stwierdzić należy, że organ nie miał obowiązku przeprowadzenia kolejnego pomiaru.

Należy też uznać, że za podstawę ustaleń faktycznych zaskarżonej decyzji słusznie przyjęto protokół kontroli, a zasadność argumentacji dotyczącej braku zgody na ponowny przejazd przez wagę oraz ważności atestów urządzeń pomiarowych potwierdza materiał dowodowy akt sprawy, w tym załączone uwierzytelnione kserokopie atestów urządzeń pomiarowych. Skarżący nie może także skutecznie zakwestionować powyższych wyników ważenia obserwacją i odczytem danych z manometru, które to urządzenie nie było legalizowane normatywnie. Reasumując, w ocenie Sądu organy orzekające w niniejszej sprawie niewadliwie przeprowadziły zarówno sam proces ważenia, jak i prawidłowo ustaliły jego wynik.

Na marginesie można dodać, że takie reguły obowiązują m.in. z uwagi na istotę i specyfikę owego postępowania- w ciągu doby na dużym przejściu granicznym w O. odprawiane są setki pojazdów ciężarowych, oczekujących często w długich kolejkach. Zarówno w interesie przewoźników, jak i właścicieli pojazdów, kierowców i służb celnych jest, by ważenie pojazdów i ich odprawa, toczyły się sprawnie.

Nie znajduje także uzasadnienia zarzut skarżącego, że nie mógł brać czynnego udziału w toczącym się postępowaniu. Z uwagi na specyfikę postępowania, obiektywnie niemożliwym stało się doręczenie zawiadomienia o wszczęciu postępowania (art. 61 § 4 kpa), jak i umożliwienia stronie wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz złożenia ewentualnych wniosków dowodowych w postępowaniu pierwszoinstancyjnym (art. 10 § 1 kpa). Jednak w dniu[...]sierpnia 2003 r. doręczono skutecznie skarżącemu decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w O. nr [...] i zaczął biec termin do złożenia odwołania. W tym terminie strona mogła podnieść wszelkie zarzuty dotyczące decyzji organu I instancji, które zostały wnikliwie rozpatrzone przez organ II instancji.

Sąd miał także na uwadze, że użyte w powołanym przepisie art. 13 ust. 2a ustawy o drogach publicznych sformułowanie "pobiera się kary pieniężne" oznacza, że organ administracji ma obowiązek pobrać karę pieniężną w przypadku stwierdzenia stanu faktycznego wymienionego w tym przepisie. Taka sytuacja zachodziła w sprawie niniejszej, gdzie wynik przeprowadzonej kontroli pojazdu dowodzi przekroczenia dopuszczalnego nacisku na drugą oś i wykonywanie przewozu bez wymaganego zezwolenia. Ustawa nie przewiduje możliwości odstąpienia od pobrania kary pieniężnej w sytuacji, gdy zachodzą wskazane w tym przepisie przesłanki jej wymierzenia. Skarżący jako przedsiębiorca zajmujący się przewozem towarów, ma obowiązek w zakresie prowadzonej działalności przestrzegać obowiązujących przepisów prawa.

Podsumowując, w odniesieniu do wszystkich zarzutów proceduralnych należy wskazać, że Sąd nie podziela zasadności zarzutów skargi, uznając, iż organ odwoławczy prawidłowo wskazał i zakwalifikował podstawy prawne czynności kontrolnych i rozstrzygnięć. Sąd jest także zdania, że strona skarżąca, jako podmiot zajmujący się przewozem towarów, ma obowiązek w zakresie prowadzonej działalności przestrzegać obowiązujących przepisów prawa i na niej ciąży ryzyko związane z nieprawidłowościami przewozu. Przedsiębiorca ma obowiązek dokonać takiego załadunku by nie dopuścić do przekroczenia zarówno dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu, jak dopuszczalnych nacisków na oś. Generalnie bowiem ustalone normy obciążeń dróg służą, jeżeli nie polepszeniu stanu dróg publicznych, to co najmniej spowolnieniu ich degradacji. Ma to oczywisty związek z bezpieczeństwem użytkowników dróg i przeprowadzana kontrola wpływa na zachowanie owego bezpieczeństwa w możliwie jak najwyższym stopniu. Takie działanie służy zatem szeroko rozumianemu interesowi publicznemu. W niniejszej sprawie decyzja o nałożeniu kary została wydana w oparciu o wystarczający materiał dowodowy- prawidłowo przeprowadzoną kontrolę pojazdu, a w uzasadnieniu decyzji organu II instancji w sposób szczegółowy wyjaśniono, z jakich powodów argumenty podnoszone w odwołaniu od decyzji wydanej przez organ I instancji nie mogły zostać uwzględnione.

W świetle powyższego wskazane przez stronę skarżącą uchybienia organu I instancji, wiążące się ze specyfiką postępowania w sprawie ważenia pojazdów i pobierania opłat drogowych na przejściu granicznym, nie miały w ocenie Sądu istotnego wpływu na wynik sprawy. W sprawie nie doszło także do naruszeń prawa materialnego, stąd na podstawie art. 151 wyżej powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 97 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271) skarga podlega oddaleniu.

/-/E.Kręcichwost-Durchowska /-/D.Rzyminiak-Owczarczak /-/B.Popowska