Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1050/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2009-04-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21 par. 3, art. 124 b i c.
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Madej, Sędziowie NSA Eugeniusz Christ, Przemysław Dumana (spr.), Protokolant Izabela Maj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., działając na podstawie art. 17, 18, 21 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (t. j. Dz. U. z 2001 roku, Nr 79, poz. 856) oraz art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. Nr 8 z 2005 r., poz. 60 ze zm.), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie określenia spółce A Sp. z o.o. z siedzibą w B. wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za okres od stycznia do grudnia 2008 roku w kwocie [...] złotych.

W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podał na wstępie, iż w dniu 12 lutego 2008 roku spółka A Sp. z o.o. z siedzibą w B. złożyła korektę deklaracji na podatek od nieruchomości za 2008 rok wraz uzasadnieniem, z którego treści wynikała prośba o zwrot nadpłaty w podatku od nieruchomości na rachunek podatnika. Zdaniem strony nadpłata wynikła z faktu, zawinionego przez organy podatkowe, nieskorzystania przez stronę ze zwolnienia podatkowego, które przysługiwało jej na mocy uchwały nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia [...] w sprawie pomocy de minimis w zakresie zwolnień od podatku od nieruchomości gruntów, budynków lub ich części, budowli lub ich części, przeznaczonych na prowadzenie działalności gospodarczej oraz z faktu uzyskania pozytywnej pisemnej interpretacji co do zastosowania § 3 wymienionej uchwały w indywidualnej sprawie w postaci postanowienia Prezydenta Miasta B. z dnia [...], nr [...] i decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...], nr [...]. Strona wskazała, iż spełnione zostały wszystkie przesłanki do uzyskania tego zwolnienia w trakcie postępowania w sprawie uzyskania interpretacji, prowadzonego w 2005 roku, a spełnienie tych przesłanek zostało następnie potwierdzone dokumentami złożonymi w dniu 12 listopada 2007 roku.

W następstwie powyższej korekty Prezydent Miasta B. postanowieniem z dnia [...] wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 rok, a następnie, decyzją z dnia [...], określił stronie wysokość tego zobowiązania na kwotę [...] złotych, a zatem nie uwzględniając zwolnienia od podatku, zastosowanego w skorygowanej deklaracji. Zdaniem organu pierwszej instancji strona nie nabyła prawa do zwolnienia wskazanego w uchwale z dnia [...], bowiem nie spełniła w określonym terminie ustanowionych nią warunków do skorzystania ze zwolnienia podatkowego. W szczególności strona nie złożyła wymaganego oświadczenia według wzoru, a organ nie uznaje za takie oświadczenie żadnego z dokumentów złożonych w toku odrębnego postępowania, dotyczącego udzielenia interpretacji.

W odwołaniu od tej decyzji Spółka (zastępowana przez radcę prawnego) podniosła zarzut naruszenia art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) i art. 6 ust. 8 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.) oraz uchwały nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia [...] poprzez zakwestionowanie deklaracji korygującej i określenie wysokości zobowiązania bez uwzględnienia zwolnienia od podatku od nieruchomości, a nadto naruszenie art. 14c Ordynacji podatkowej w postaci pozbawienia strony możliwości zastosowania zwolnienia wbrew ustanowionej w tym przepisie zasadzie nieuszkodzenia oraz wbrew zasadom ogólnym postępowania podatkowego, poprzez dokonanie wadliwej interpretacji prawa, do której strona zastosowała się.

W dalszych wywodach, odnosząc się do zarzutów odwołania, organ odwoławczy przedstawił przebieg postępowania w sprawie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, które toczyło się na skutek wniosku strony z dnia 4 lipca 2005 roku, uznając, iż przedmiotowe postępowanie opiera się ściśle o wynik wskazanego postępowania i jego konsekwencje. W tym kontekście zwrócono uwagę, iż w przedmiotowym wniosku strona zwróciła się do Prezydenta Miasta B. o udzielenie interpretacji § 3 uchwały nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia [...] poprzez dokonanie oceny prawnej stanowiska uznającego, iż stronie przysługuje zwolnienie od podatku od nieruchomości przewidziane w powyższym przepisie.

Postanowieniem z dnia [...] organ pierwszej instancji udzielił pisemnej interpretacji wskazanego przepisu, stwierdzając, iż podatnikowi będzie przysługiwało zwolnienie zawarte w § 3 tej uchwały, polegające na zwolnienie od podatku w wysokości "50 % stawki nieruchomości przeznaczonych na prowadzenie działalności gospodarczej będących we władaniu przedsiębiorców, który zrealizują na terenie Gminy B. nowe inwestycje polegające na uruchomieniu działalności produkcyjnej lub usługowej, w wyniku których utworzono co najmniej 15 nowych miejsc pracy, jeżeli spełnione zostaną warunki określone w ust. 5". Postanowienie to stało się ostateczne.

Wnioskiem z dnia 14 września 2005 roku strona wniosła o uzupełnienie powyższego postanowienia o wskazanie, iż omawiane zwolnienie przysługuje stronie na okres 4 lat.

Postanowieniem z dnia [...] organ pierwszej instancji uzupełnił postanowienie z dnia [...] w ten sposób, iż stwierdził, że podatnikowi nie będzie przysługiwało prawo do zwolnienia na podstawie § 3 uchwały z dnia [...].

Na skutek wniesienia zażalenia na to postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...], nr [...] uchyliło oba wspomniane wyżej postanowienia organu pierwszej instancji. Jednakże wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 30 kwietnia 2007 roku, sygn. akt I SA/Gl 86/07, decyzja powyższa została uchylona, a to ze względu na fakt, że objęto nią także postanowienie z dnia [...], które nie było zaskarżone przez podatnika i stało się ostateczne. Sąd wyraził także pogląd, że wniosek strony o uzupełnienie tego postanowienia był wnioskiem o wydanie nowej interpretacji, zatem organ odwoławczy, rozpoznając zażalenie na postanowienia z dnia [...] winien rozstrzygnąć tylko o prawidłowości tego aktu, z uwzględnieniem treści interpretacji udzielonej postanowieniem z dnia [...]. W wykonaniu powyższego wyroku SKO w dniu [...] decyzją nr [...] zmieniło zaskarżone postanowienie Prezydenta Miasta B. z dnia [...] stwierdzając, że prawidłowe jest stanowisko wnioskodawcy, iż zwolnienie ustanowione w § 3 ust. 1 i ust. 2 uchwały nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia [...] przysługuje stronie na okres 4 lat.

W związku z powyższym w dniu 12 listopada 2007 roku strona złożyła do organu podatkowego pismo zawierające oświadczenie o korzystaniu ze zwolnienia podatkowego przewidzianego w § 3 ust. 2 pkt c uchwały nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia [...] i przedstawiła informację o dotychczasowej pomocy publicznej podnosząc, iż z uwagi na wydanie powyższych, korzystnych dla niej rozstrzygnięć, przysługuje jej zwolnienie.

Przedmiotowe stanowisko strony Kolegium uznało za chybione. Organ odwoławczy podkreślił, iż postępowanie toczące się w trybie ówcześnie obowiązujących przepisów art. 14a i następne Ordynacji podatkowej w celu uzyskania interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, prowadziło do uzyskania oceny prawnej stanowiska pytającego. Ocena ta nie była wiążąca dla podatnika, ale wiążąca dla organów podatkowych, jeżeli podatnik zastosowałby się do tej interpretacji, co wynika z art. 14b § 1 i 2 o.p.

Kontynuując Kolegium stwierdziło, iż uchwała Rady Miejskiej wprowadziła w § 3 częściowe zwolnienie od podatku od nieruchomości, ustanawiając jednak katalog warunków materialnych i proceduralnych, poprzedzających jego zastosowanie. Do warunków proceduralnych należą: (1) złożenie oświadczenia według wzoru stanowiącego załącznik do uchwały; (2) złożenie informacji o pomocy publicznej uzyskanej w okresie 3 kolejnych lat poprzedzających dzień wystąpienie o jej udzielenie; (3) przekładanie w każdym roku aktualnych informacji dotyczących wielkości uzyskanej pomocy publicznej i poziomu zatrudnienia. Wskazano także, iż przedmiotowa uchwała "obowiązuje do 31 grudnia 2006 roku i w tym okresie przedsiębiorca może nabyć prawo do zwolnienia" (§ 9 uchwały). Podkreślono również, że zawarte w tym przepisie sformułowanie "może nabyć" oznacza, iż zwolnienie to jest fakultatywne i nabywane jest dopiero wskutek zaistnienia określonych okoliczności – dopełnienia wymogów proceduralnych poprzez złożenie opisanych wyżej oświadczenia i dokumentów, co wyraźnie wynika zarówno z treści postanowienia Prezydenta Miasta B. z dnia [...], jak i z decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...]. Strona natomiast tych wymogów proceduralnych nie dopełniła do dnia 31 grudnia 2006 roku, przez co nie nabyła prawa do zwolnienia, mimo spełnienia warunków materialnych, potwierdzonych pozytywną interpretacją. Zdaniem Kolegium w szczególności nie można było uznać, by treść wniosku o udzielenie interpretacji zawierała oświadczenie woli strony o korzystaniu ze zwolnienia. Postępowanie interpretacyjne – mimo nawet pozytywnego stanowiska dla podatnika – ma charakter jedynie wyjaśniający, zmierza do ustalenia zakresu obowiązywania danego przepisu. Natomiast realizacja uzyskanej interpretacji wymaga faktycznego zastosowania się do niej przez podatnika w konkretnej sprawie.

Odnosząc się do sformułowane w odwołaniu zarzutu naruszenia zasady nieszkodzenia, wyrażonej w art. 14c o.p., Kolegium podniosło, iż zasada ta znajduje zastosowanie wyłącznie w sytuacji, gdy podatnik zastosuje się do uzyskanej interpretacji. Nie można natomiast za słuszny uznać poglądu strony, iż "zastosowała się" do tej interpretacji poprzez niezłożenie w terminie wymaganego oświadczenia i dokumentów z uwagi na "niepewność co do możliwości skorzystania z preferencji". Zdaniem organu odwoławczego stanowisko to nie jest słuszne przede wszystkim z uwagi na fakt, iż przedmiotowe zwolnienie ma charakter fakultatywny, tzn. można było nabyć do niego prawo po spełnieniu warunków ustanowionych prawem i formalnym wyrażeniu woli korzystania z niego. Oznacza to, że "zastosowanie się" do interpretacji odmawiającej skorzystania ze zwolnienia ze skutkami i zakazem z art. 14c o.p. mogłoby być rozważane gdyby strona – spełniając wszystkie przesłanki materialnoprawne – spełniła również wszystkie wymogi formalne (złożyła oświadczenie o skorzystaniu ze zwolnienia oraz informację o uzyskanej pomocy publicznej), a mimo tego, dopiero następnie nie uwzględniła wymiaru zwolnienia w obliczanym, deklarowanym i wpłacanym przez siebie podatku.

W skardze na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. Spółka A Sp. z o.o. w B., zastępowana przez radcę prawnego, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu celem uchylenia decyzji Prezydenta Miasta B. w przedmiocie określenia stronie skarżącej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości od stycznie do grudnia 2008 roku i umorzenia postępowania podatkowego bądź przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Jednocześnie skarżący wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Skargę oparto na zarzucie naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 21 § 3 ordynacji podatkowej w związku z art. 6 ust. 8 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz § 3 ust. 1 i ust. 2 lit. c) uchwały nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia [...], poprzez zakwestionowanie złożonej przez Spółkę deklaracji na podatek od nieruchomości i określenie wysokości zobowiązania podatkowego w następstwie przyjęcia, iż Spółka nie spełniła warunków do skorzystania ze zwolnienia z podatku od nieruchomości na podstawie wskazanej uchwały rady gminy, w szczególności nie złożyła oświadczenia według wzoru stanowiącego załącznik do uchwały, w okresie jej obowiązywania, podczas gdy ten, jak i inne warunki uzyskania zwolnienia zostały przez Spółkę spełnione.

Strona skarżąca podniosła także zarzut naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności: a) art. 14c w zw. z art. 21 § 3 ordynacji podatkowej poprzez utrzymanie w mocy decyzji określającej – wbrew zasadzie nieszkodzenia – zobowiązania w podatku od nieruchomości w sytuacji, gdy brak złożenia oświadczenia według wzoru stanowiącego załącznik do uchwały nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia [...] w terminie ustalonym tą uchwałą wynikał z zastosowania się Spółki do interpretacji prawa podatkowego wydanej przez Prezydenta Miasta B.; b) art. 121, art. 124 oraz art. 210 § 4 w zw. z art. 14c ordynacji podatkowej, poprzez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych oraz zasady przekonywania, co wyraża się w utrzymaniu w mocy decyzji określającej skarżącej Spółce zobowiązania w następstwie zakwestionowania prawa do zwolnienia z uchwały nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia [...], podczas gdy niezłożenie przez Spółkę oświadczenia stanowiącego załącznik do wskazanej uchwały było następstwem zastosowania się do interpretacji prawa podatkowego, która została następnie zmieniona; c) art. 233 § 1 pkt 1 ordynacji podatkowej poprzez utrzymanie w mocy decyzji wydanej z naruszeniem podstawowych zasad postępowania podatkowego, w szczególności zasady nieszkodzenia podatnikowi i zaufania do organów podatkowych; d) art. 139 § 3 w zw. z art. 125 § 1 i 2 ordynacji podatkowej poprzez wydanie decyzji po upływie 5 miesięcy od daty wydania decyzji pierwszoinstancyjnej, pomimo że w sprawie nie zostały przeprowadzone żadne dowody, ani inne czynności wymienione w § 2 art. 125 ordynacji podatkowej; e) art. 210 § 1 pkt 4 ordynacji podatkowej poprzez niewskazanie materialnej podstawy prawnej decyzji i ograniczenie się wyłącznie do podania przepisów kompetencyjnych oraz przepisu określającego rodzaj rozstrzygnięcia; f) art. 199a § 1 ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie zamiaru strony i celu czynności na rzecz jedynie dosłownego brzmienia oświadczenia woli złożonego przez stronę.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca przytoczyła stan faktyczny sprawy podkreślając, iż niezłożenie w okresie obowiązywania uchwały nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia [...] oświadczenia według wzoru stanowiącego załącznik nr 1 do tej uchwały wraz z dokumentami potwierdzającymi utworzenie nowych miejsc pracy, nie pozbawia podatnika możliwości nabycia uprawnienia do preferencji wynikającej z tego aktu prawa miejscowego. Zdaniem skarżącej stanowisko to znajduje uzasadnienie w świetle faktu, iż przyczyną niespełnienia tego warunku była niepewność co do możliwości skorzystania z tej preferencji, wynikająca z faktu funkcjonowania w obrocie prawnym interpretacji organów podatkowych, które odmawiały podatnikowi prawa do skorzystania ze zwolnienia. Przedstawioną wyżej tezę w ocenie skarżącej uzasadnia także treść przepisu art. 14c § 1 ordynacji podatkowej (w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2007 roku), który stanowił, iż zastosowanie się podatnika do interpretacji, o której mowa w art. 14a 1, nie może mu szkodzić. Skarżący podkreślił, iż w przedmiotowej sprawie zasada nieszkodzenia musi być rozumiana w ten sposób, iż podatnik nie może ostatecznie utracić prawa do zwolnienia, którego nie stosował w następstwie błędnego stanowiska organów podatkowych, zawartego w pisemnej interpretacji prawa podatkowego. W jego ocenie zasada ta nakazuje więc doprowadzić do takiej sytuacji, w której zwolnienie będzie mogło być przez podatnika wykorzystane. Ponadto skarżący podkreślił, iż organ podatkowy dysponował pełną dokumentację potwierdzającą dokonaną inwestycję oraz utworzenie nowych miejsc pracy. Nie ma znaczenia w tej sytuacji – zdaniem skarżącego – fakt, iż dokumenty te zostały złożone w toku odrębnego postępowania dotyczącego wydania interpretacji, gdyż uchwała nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia [...] nie wskazuje, że przedmiotowego oświadczenie nie może stanowić jednocześnie elementu składowego innego postępowania, w tym w sprawie wydania interpretacji.

Dalsza część uzasadnienia skargi stanowi polemikę skarżącego ze stanowiskiem organu odwoławczego wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Skarżący w szczególności nie zgadza się z twierdzeniem, iż wydane w niniejszej sprawie pozytywne interpretacje nie są wiążące dla organów podatkowych, które je wydały, ponieważ nie miało miejsce zastosowanie się do nich podatnika. Skarżący podkreśla, iż zastosował się on do negatywnych dla siebie rozstrzygnięć w ten sposób, że nie dopełniał warunków formalnych przewidzianych w uchwale i nie ujmował zwolnienia w składanych deklaracjach podatkowych, zaś z chwilą uzyskania pozytywnej dla siebie interpretacji bezzwłocznie się do niej zastosował.

W dalszej części skargi skarżący w celu wzmocnienia swej argumentacji przytoczył szereg orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych oraz poglądów przedstawicieli doktryny, a także przywołał okoliczności mające w jego ocenie świadczyć o naruszeniu przez organ odwoławczy zasady budzenia zaufania do organów podatkowych, zasady przekonywania oraz zasady równości wobec prawa.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o jej oddalenie. Wskazało przede wszystkim, iż skarżący w okresie obowiązywania uchwała nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia [...] nie dopełnił wymogów proceduralnych, przez co nie nabył prawa do zwolnienia, mimo spełnienia warunków materialnych potwierdzonych pozytywną interpretacją. Organ odwoławczy przede wszystkim podkreślił, iż po pierwsze, skarżący nie złożył oświadczenia o korzystaniu ze zwolnienia, gdyż nie można uznać, iż treść wniosku o udzielenie interpretacji zawiera takie oświadczenie, a po drugie nie został zrealizowany drugi warunek powstania prawa do zwolnienia, bowiem strona nadto nie złożyła wszystkich koniecznych, wymaganych uchwałą, dokumentów, tzn. informacji o pomocy publicznej. Kolegium podkreśliło także, że stanowiska wyrażone w postępowaniu interpretacyjnym – mimo nawet, że pozytywne dla podatnika – mają jedynie charakter wyjaśniający, zmierzający do ustalenia zakresu obowiązywania danego przepisu. Natomiast realizacja uzyskanej interpretacji wymaga faktycznego zastosowania się do niej przez podatnika w konkretnej sprawie. Odpierając pozostałe zarzuty proceduralne Kolegium wskazało, iż szerokie uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera zarówno powołanie, przytoczenie i omówienie licznych podstaw wydanego rozstrzygnięcia, także w zakresie prawa miejscowego. Ponadto strona miała zapewniony czynny udział w postępowaniu. Podkreślono też skomplikowany charakter sprawy, zwłaszcza w aspekcie skutków interpretacji podatkowej.

Na rozprawie pełnomocnik strony skarżącej podtrzymał wnioski i zarzuty skargi, podkreślając, że zastosowanie się podatnika do interpretacji podatkowej polegało na powstrzymaniu się od skorzystania ze zwolnienia podatkowego aż do czasu ostatecznego potwierdzenia prawa do tego zwolnienia. Na pytanie Sądu, dlaczego podatnik nie dopełnił wymogów formalnych skorzystania ze zwolnienia po otrzymaniu korzystnej interpretacji podatkowej (postanowienie z dnia [...]) pełnomocnik wyjaśnił, że nie ma terminu do złożenia oświadczenia o korzystaniu ze zwolnienia, zatem zdecydował się na złożenie wniosku o uzupełnienie interpretacji w zakresie czasu prawa do tego zwolnienia.

Pełnomocnik organu odwoławczego z kolei, wnosząc o oddalenie skargi, podkreślił odrębność postępowania interpretacyjnego od procesu stosowania prawa, co przesądza o tym, że treść wniosku o interpretację nie może być uznana za równoczesne złożenie oświadczenia o skorzystaniu ze zwolnienia podatkowego, czego świadomość miał sam podatnik, wskazując jednoznacznie, że oświadczenie takie złoży dopiero po otrzymaniu interpretacji podatkowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Przystępując do oceny legalności zaskarżonej decyzji stwierdzić należy na wstępie, że ustalony w sprawie stan faktyczny w zasadzie nie był przedmiotem sporu. Poza sporem pozostaje bowiem, że skarżąca Spółka złożyła wniosek zawierający oświadczenie o korzystaniu ze zwolnienia od podatku nieruchomości na podstawie § 3 ust. 1 i ust. 2 uchwały nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia [...] w wymaganej formie dopiero w dniu 9 listopada 2007 roku, a zatem prawie rok po upływie okresu, w którym zgodnie z § 9 przedmiotowej uchwały mogła nabyć prawo do zwolnienia. Nie ulega także wątpliwości, że termin złożenia tego oświadczenia miał związek z doręczeniem skarżącej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...], mocą której organ ten zmienił niekorzystne dla skarżącej postanowienie Prezydenta Miasta B. z dnia [...] i orzekł, że w związku ze stworzeniem 134 miejsc pracy zwolnienie ustanowione w § 3 ust. 2 uchwały nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia [...] jest należne przez okres 4 lat.

Przedmiotem sporu są więc w zasadzie jedynie kwestie prawne, a mianowicie:

1) czy brak złożenia przez skarżącą oświadczenia według wzoru stanowiącego załącznik nr 1 do uchwały nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia [...] z uwagi na wydanie przez organ podatkowy niekorzystnej dla podatnika interpretacji podatkowej, która następnie została uchylona, stanowi "zastosowanie się do interpretacji", które w myśl przepisu art. 14c Ordynacji podatkowej nie powinno podatnikowi szkodzić oraz

2) czy dokumenty złożone przez skarżącą w toku odrębnego postępowania dotyczącego udzielenia interpretacji co do zakresu zastosowania prawa podatkowego można potraktować jako złożenie wymaganego oświadczenia, o którym mowa w § 3 ust. 1 i ust. 2 uchwały nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia [...], deklarującego zamiar skorzystania przez skarżącą z przedmiotowego zwolnienia.

Swe przekonanie o możliwości udzielenia twierdzącej odpowiedzi na pierwsze z postawionych wyżej pytań skarżący uzasadnia tym, że "zastosowanie się" do uzyskanej interpretacji w jego przypadku wyrażało się w niezłożeniu w ustanowionym uchwałą terminie wymaganego oświadczenia i dokumentów z uwagi na wydanie niekorzystnej dla niego interpretacji i związanej z tym "niepewności co do możliwości skorzystania z preferencji", który to stan utrzymywał się od dnia doręczenia mu postanowienia Prezydenta Miasta B. z dnia [...] stwierdzającej, iż podatnikowi nie będzie przysługiwało prawo do zwolnienia, do dnia doręczenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...], w której uznano, iż podatnikowi przedmiotowe zwolnienie przysługuje na okres 4 lat.

Z takim rozumieniem "zastosowania się" do pisemnej interpretacji przepisów wydanej w trybie postępowania o udzielenia interpretacji co do zakresu zastosowania prawa podatkowego nie sposób się zgodzić.

Aby odnieść się do powyższych twierdzeń skarżącej w pierwszej kolejności należy przytoczyć treść mających zastosowanie w sprawie przepisów uchwały nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia [...] w sprawie pomocy de minimis w zakresie zwolnień od podatku od nieruchomości gruntów, budynków lub ich części, budowli lub ich części, przeznaczonych na prowadzenie działalności gospodarczej. Uchwała ta w § 3 ust. 1 stanowi, iż: "Zwalnia się od podatku nieruchomości w wysokości 50 % stawki – grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części, przeznaczone na prowadzenie działalności gospodarczej, będące we władaniu przedsiębiorców, którzy zrealizują na terenie Gminy B. nowe inwestycje polegające na uruchomieniu działalności produkcyjnej lub usługowej, w wyniku których utworzono co najmniej 15 nowych miejsc pracy, jeżeli zostaną spełnione warunki określone w ust. 5". Z kolei w myśl przepisu § 3 ust. 2 tegoż aktu: "Zwolnienie przysługuje [...] począwszy od następnego miesiąca po złożenia oświadczenia wg wzoru stanowiącego załącznik nr 1 do uchwały wraz z dokumentami potwierdzającymi utworzenie nowych miejsc pracy." Przepis § 3 ust. 5 przewiduje, że "Podmiot ubiegający się o zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, zobowiązany jest do: [...] b. złożenia informacji o pomocy publicznej uzyskanej w okresie 3 kolejnych lat poprzedzających dzień wystąpienia o jej udzielenie, z tym że pomoc de minimis [...] należy potwierdzić zaświadczeniami wydanymi przez podmioty udzielające pomocy." Wreszcie zgodnie z § 9 przedmiotowej uchwały: "Uchwała obowiązuje do 31 grudnia 2006 r. i w tym okresie przedsiębiorca może nabyć prawo do zwolnienia.".

W przedstawionym wyżej stanie prawnym złożenie przez podatnika oświadczenia o korzystaniu ze zwolnienia podatkowego, w wymaganej formie i z wymaganymi dokumentami, po 31 grudnia 2006 roku jest prawnie bezskuteczne, bez względu na powody przekroczenia tego terminu. Z upływem powyższego terminu wygasa bowiem prawo do korzystania ze zwolnienia, a terminy materialnoprawne nie podlegają przywróceniu, ani w wyniku wniosku o przywrócenie uchybionego terminu ani też faktycznego anulowania skutków niedotrzymania terminu.

W tym kontekście należy ocenić zachowanie się podatnika w niniejszej sprawie, polegające na powstrzymaniu się z dopełnienia wymogów formalnych korzystania ze zwolnienia w określonym terminie oraz jego skutki. W ocenie Sądu, niezłożenie oświadczenia i wymaganych dokumentów w terminie, nie może być uznane za "zastosowanie się do interpretacji podatkowej", w rozumieniu art. 14 c ordynacji podatkowej. Analiza tego przepisu oraz art. 14 b § 1 wskazuje, że "zastosowanie się" do interpretacji wiązać należy z aktywnym zachowaniem podatnika, zgodnym z treścią interpretacji, później zmienionej lub uchylonej w przewidzianym ustawą trybie. W niniejszej sprawie podatnik otrzymał pozytywną dla siebie interpretację, zawartą w postanowieniu z dnia [...]. Interpretacja ta (wbrew twierdzeniu podatnika, a także – zamiarowi organu podatkowego) nie została skutecznie zmieniona ani uchylona.

Mimo tego, podatnik nie dopełnił wymogów formalnych skorzystania ze zwolnienia podatkowego w terminie do 31 grudnia 2006 roku. Późniejsze złożenie oświadczenia i dokumentów nie mogło już przywrócić prawa do skorzystanie z tego fakultatywnego zwolnienia, gdyż prawo to wygasło. Możliwości takiej nie da się wyinterpretować z przepisu art. 14 c ordynacji podatkowej.

Warto przypomnieć, że podatnik musiał mieć świadomość skutków swego zaniechania, gdyż w postanowieniu z dnia [...] organ udzielający interpretacji podkreślił wyraźnie uzależnienie prawa do zwolnienia od spełnienia wszystkich wymogów formalnych. Pogląd podatnika, że powstrzymał się ze złożeniem stosownych dokumentów z obawy o negatywne skutki finansowe skorzystania z tego zwolnienia podatkowego, jest bezzasadny, gdyż samo złożenie oświadczenia o korzystaniu ze zwolnienia nie mogło takich skutków spowodować, gdyby podatnik – z daleko posuniętej ostrożności - deklarował i uiszczał podatek bez uwzględnienia tego zwolnienia, do czasu usunięcia wszelkich swych wątpliwości, a następnie – skorygował złożone deklaracje i uzyskał zwrot nadpłaconego podatku.

Także drugie, wskazane na wstępie wywodów Sądu, zagadnienie, trzeba ocenić odmiennie niż twierdzi strona skarżąca. Mianowicie, w stanie faktycznym tej sprawy oraz ze względu na odrębność postępowania interpretacyjnego i postępowania podatkowego, nie sposób uznać, że wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego, złożony przez skarżącą, stanowił jednocześnie oświadczenie, o którym mowa w § 3 ust 2 uchwały Rady Miejskiej w B. z dnia [...]. Oświadczenie musiało mieć określoną formę (według wzoru) oraz załączniki w postaci dokumentów wskazanych w uchwale. Uruchamiało ono ponadto inną procedurę niż przewidziane w art. 14a ordynacji podatkowej. Z tych względów niemożliwe jest potraktowanie wniosku o interpretację i przedstawionych w postępowaniu interpretacyjnym dokumentów jako tożsamych z oświadczeniem o skorzystaniu ze zwolnienia, mimo że bezspornie podatnik ubiegał się o wydanie określonej interpretacji w celu skorzystania z takiego zwolnienia podatkowego. Sam zamiar podatnika, bez konkretyzacji w wymaganej formie, nie jest okolicznością wystarczającą do uwzględnienia żądania podatnika, aby wniosek o interpretację potraktować jako oświadczenie o skorzystaniu ze zwolnienia podatkowego. Sam podatnik zresztą, w piśmie z dnia 22 sierpnia 2005 roku, uzupełniającym wniosek o interpretację, stwierdził, że "oświadczenie przedsiębiorcy, stanowiące załącznik nr 1 do Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia [...] będące podstawą do skorzystania ze zwolnienia, o którym mowa w tej uchwale, Spółka złoży niezwłocznie po uzyskaniu twierdzącej odpowiedzi na swój wniosek z dnia 4 lipca 2005 r., złożony w trybie art. 14a § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa". Tak więc nie ma żadnych wątpliwości, że podatnik od początku zdawał sobie w pełni sprawę z trybu i wymogów korzystania ze zwolnienia podatkowego.

Powyższe wywody prowadzą do konkluzji, że decyzja określająca wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości, bez uwzględnienia zwolnienia podatkowego, wykazanego w korekcie deklaracji podatkowej, jest zgodna z prawem, skoro podatnik nie nabył prawa do tego zwolnienia.

Odnosząc się do zarzutów procesowych Sąd stwierdził, że przedstawione wyżej argumenty wskazują, iż organy nie naruszyły w postępowaniu podatkowym zasady zaufania do organów podatkowych i zasady przekonywania, nie uchybiły też zasadzie nieszkodzenia podatnikowi, wynikającej z art. 14c o.p. Niezasadny jest także zarzut niepowołania materialnoprawnej podstawy zaskarżonej decyzji, skoro w decyzji organu i instancji powołano prawidłową i pełną podstawę prawną określenia wysokości podatku od nieruchomości, zaś decyzja odwoławcza – stosownie do argumentacji odwołania – skoncentrowała się na kwestii prawa do zwolnienia podatkowego, gdyż strona nie kwestionowała samego wymiaru podatku. Niepowtórzenie zatem w decyzji odwoławczej przepisów podatkowego prawa materialnego nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy. Podobnie ocenić wypada przewlekłość postępowania odwoławczego, która wystąpiła w tej sprawie, ale nie miała wpływu na jej wynik, a sama strona skarżąca nie korzystała z prawnych środków przeciwdziałania tej przewlekłości. Wreszcie, zarzut naruszenia art. 199a § 1 o.p. nie może być uwzględniony, skoro organ podatkowy nie kwestionował zamiaru strony, a jedynie stwierdził niewątpliwy fakt niedopełnienia przez stronę wymogów formalnych korzystania ze zwolnienia podatkowego w terminie przewidzianym w przepisie prawa miejscowego.

Z powyższych względów Sąd orzekł o oddaleniu skargi, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).