Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 440/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-08-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Jan Bała po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Ministra Finansów na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 5 czerwca 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 952/14 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Województwa M. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania przypadającego do wpłaty do budżetu państwa z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 5 czerwca 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 952/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., na wniosek Województwa M., wstrzymał wykonanie decyzji Ministra Finansów z [...] marca 2014 r. w przedmiocie wpłaty do budżetu państwa z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw.

Sąd stwierdził, że skarżąca jako jednostka samorządu terytorialnego jest specyficzną instytucją działającą na podstawie i w granicach określonych przepisami prawa, a jej swoboda w dysponowaniu środkami pieniężnymi jest znacznie ograniczona i odmienna niż w przypadku przedsiębiorstw prywatnych działających w ramach swobody działalności gospodarczej.

Wobec tego uznał, że obowiązek natychmiastowego uregulowania kwoty wynikającej z zaskarżonej decyzji, tj. 55.112.112 zł, spowodowałby znaczne zakłócenie w finansach województwa, skutkujące dokonaniem w tym zakresie istotnych przesunięć środków przeznaczonych na realizację zaplanowanych w budżecie działań. Powyższe mogłoby spowodować konieczność zmniejszenia środków m.in. na realizację zadań publicznych na rzecz ogółu mieszkańców wspólnoty samorządowej, a w perspektywie ograniczenie wykonywania niezbędnych zadań należących do obowiązków województwa. Z uwagi na te okoliczności, Sąd uznał, że zasadne jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.).

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył Minister Finansów, wnosząc o jego uchylenie. Zarzucił naruszenie przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez wstrzymanie wykonania decyzji pomimo braku przesłanek określonych w tym przepisie. Wskazał, że decyzja Ministra Finansów została już wykonana poprzez przekazanie środków z rachunku Województwa M. na rachunek Urzędu Skarbowego W..

W ocenie organu nie wystąpiły przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, ponieważ obowiązek natychmiastowego uregulowania kwoty wynikającej z zaskarżonej decyzji nie spowoduje znacznego zakłócenia w finansach województwa, którego następstwem będzie dokonanie istotnych przesunięć środków przeznaczonych na realizację zaplanowanych w budżecie zadań. Tym samym nie wystąpiło niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Ponadto, podniesiono, że wydając zaskarżone postanowienie, WSA nie wziął pod uwagę przeznaczenia wpłat dokonywanych przez Województwo M..

Organ stwierdził, że wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Finansów jest bezprzedmiotowe, gdyż decyzja ta została już wykonana. Środki w wysokości 60.317.111,25 zł zostały przelane z rachunku Województwa M. na rachunek Urzędu Skarbowego W., który prowadził egzekucję administracyjną wpłat określonych w decyzji.

W odpowiedzi na zażalenie Województwo M. wniosło o jego oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie jest pozbawione uzasadnionych podstaw, więc podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd, przed którym toczy się postępowanie kontrolujące akt lub czynność organu administracji publicznej, jest uprawniony do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli w stosunku do strony (wnioskodawcy) zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające udzielenie stronie ochrony tymczasowej, spoczywa na wnioskodawcy.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela stwierdzenie Sądu I instancji, że Województwo M. wykazało, iż wykonanie decyzji może spowodować znaczną szkodę oraz trudne do odwrócenia skutki. Konieczność wydania z budżetu 55.112.112 zł, spowodowałby znaczne zakłócenie w finansach województwa skutkujące dokonaniem w tym zakresie istotnych przesunięć środków przeznaczonych na realizację zaplanowanych w budżecie działań. Środki przewidziane w budżecie mają – zgodnie z nim- zostać wydane na realizację funkcji województwa, w tym na realizację celów na rzecz mieszkańców. Wykonanie decyzji może więc spowodować brak środków na realizację działań Województwa, a w konsekwencji spowodować szkodę nie tylko jednostce samorządu terytorialnego, lecz również mieszkańcom. budżecie Wobec tego Sąd I instancji słusznie wstrzymał wykonanie decyzji.

Odnosząc się do argumentacji organu, że zobowiązanie wynikające z decyzji zostało już wykonane, NSA uznał za zasadne wyjaśnienia Województwa M., że wobec wniesienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, egzekucja została zawieszona ex lege [...] kwietnia 2014 r. Zawieszenie to spowodowało brak możliwości podejmowania czynności egzekucyjnych, a egzekucja należności nastąpiła już po dniu zawieszenia postępowania egzekucyjnego z mocy samego prawa. Wobec tego, należy stwierdzić, że organ nie był uprawniony do prowadzenia postępowania egzekucyjnego, więc ściągnięcie zobowiązania należy uznać za bezskuteczne. W tym stanie rzeczy, nie sposób uznać, że doszło do skutecznego wykonania zobowiązania.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego nie orzeczono, ponieważ nie ma ku temu podstaw. Stosownie bowiem do art. 204 pkt 2 p.p.s.a. od organu na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania przysługuje, jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu I instancji uwzględniający skargę. Skoro w sprawie nie został wydany wyrok, to przepis ten nie ma zastosowania. Nie ma natomiast przepisu przewidującego zwrot kosztów postępowania w sprawie zażaleniowej.