Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 113/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2011-04-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
article: par. 12
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędzia NSA Krystyna Sidor (sprawozdawca), Protokolant Starszy referent Beata Basak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi J. L. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]r., Nr [...] Wojewoda po rozpoznaniu odwołania J. L.utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...]., znak: [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą J. i J. K. pozwolenia na budowę jednorodzinnego budynku mieszkalnego wraz z przyłączem energetycznym, wodociągowym i kanalizacyjnym z podłączeniem do wiejskiego kolektora sanitarnego – na działce nr 824 położonej w miejscowości P. – w granicy z działką nr 825.

Organy obu instancji, badając wniosek inwestorów stwierdziły, że inwestycja zgodna jest z obowiązującymi przepisami technicznymi, jak i z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy z dnia [...]., Nr [...], zaś przedłożona dokumentacja jest kompletna.

Odnosząc się do zarzutów podnoszonych w toku postępowania przez J. L. (właściciela sąsiedniej działki nr 825) organy stwierdziły, że budowa budynku mieszkalnego w granicy z jego działką jest dopuszczalna w świetle §10 ust. 1 pkt 2 lit. "a" planu miejscowego oraz w świetle § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690 ze zm.), który dopuszcza sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną na działce o szerokości mniejszej niż 16 m, gdyż działka inwestorów ma szerokość 12, 30 m. Organ odwoławczy podkreślił, że projektowana przy granicy ściana budynku jest ścianą oddzielenia przeciwpożarowego i wyjaśnił, że kwestia zachowania normy PN – B – 10425 z 1989r. – Przewody dymowe, spalinowe i wentylacyjne murowane z cegły – na którą wskazywano w odwołaniu - będzie rozpatrywana na etapie realizacji i odbioru inwestycji.

W skardze na powyższą decyzję, J. L. wniósł o jej uchylenie, zarzucając rażące naruszenie przepisów prawa budowlanego, tj. § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia o warunkach technicznych.

Zdaniem skarżącego, w świetle tego przepisu usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką byłoby dopuszczalne tylko wówczas, gdyby całą ścianą przylegał do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce i pod warunkiem, że jego część - w pasie o szerokości 3 m wzdłuż granicy działki - miałaby wysokość nie większą niż budynek istniejący na działce sąsiedniej.

Tymczasem w niniejszej sprawie, na sąsiedniej działce nr 825 należącej do skarżącego, znajduje się w odległości 1 m parterowy budynek z okapem skierowanym i przylegającym do granicy działki. Skarżący obawia się, że usytuowanie projektowanego budynku w granicy uniemożliwi utrzymanie obu budynków w należytym stanie, gdyż nie da się wykonać ich remontu, a wody spływające z okapu spowodują zawilgocenie ścian.

Poza tym, ze względu na to, że projektowany budynek będzie wyższy o jedną kondygnację od budynku sąsiedniego, posiadającego przewody dymowe z wylotem wyprowadzonym ponad dach i w powiązaniu z niewielką odległością tych budynków od siebie, zakłócony zostanie prawidłowy ciąg kominowy - wskutek takiego usytuowania projektowanego budynku zostanie także naruszona norma PN-89/B-10425 – Przewody dymowe, spalinowe i wentylacyjne murowane z cegły.

Powyższe okoliczności, w ocenie skarżącego, świadczą o "trwałej niewykonalności" decyzji, co stanowi przesłankę stwierdzenia jej nieważności zgodnie z art. 156 § 1 pkt 5 kpa - inwestycja jest niewykonalna także z tego powodu, że przewiduje ocieplenie i otynkowanie budynku, co od strony granicy nie będzie możliwe.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W toku postępowania skarżący złożył pismo procesowe, w którym popierał skargę zarzucając organowi, że wydając pozwolenie na budowę całkowicie pominął słuszny interes skarżącego, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane, lecz dał prymat interesowi inwestorów, czego nie uzasadnił, uchybiając art. 107 § 3 kpa. Organ nie wziął mianowicie pod uwagę, że: 1) na znacznej długości wspólnej granicy powstanie ściana zacieniająca działkę sąsiednią, 2) posadowienie ścian budynku bezpośrednio w granicach działki skarżącego utrudni (jeśli wręcz nie uniemożliwi) utrzymywanie właściwego stanu technicznego budynku projektowanego oraz istniejącego na działce skarżącego, 3) budowa planowanego budynku (który zgodnie z projektem będzie wyższy o jedną kondygnację i będzie zakłócał ciąg kominowy budynku skarżącego) uniemożliwia prawidłowe (nie zagrażające życiu i zdrowiu) użytkowanie sąsiadującego budynku skarżącego, 4) na teren skarżącego spadać będą wody opadowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art.1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę zaskarżonej decyzji w zakresie jej zgodności z prawem, oceniając czy w toku postępowania organ nie naruszył przepisów postępowania i czy zastosował właściwe przepisy prawa materialnego.

Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza.

W świetle art. 35 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.- Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2010r., Nr 243, poz. 16 23 ze zm.) w postępowaniu w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę organ administracyjny sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym z przepisami techniczno - budowlanymi; kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz uprawnienia budowlane osoby sporządzającej projekt. (ust. 1) Zgodnie z art.32 ust.4 ustawy pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zaś z wnioskiem w tej sprawie wystąpił w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami).

W razie spełnienia powyższych wymagań właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. (art. 35 ust. 4).

W sprawie zachodzą przesłanki zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia J. i J. K. pozwolenia na budowę jednorodzinnego budynku mieszkalnego wraz z przyłączem energetycznym, wodociągowym i kanalizacyjnym z podłączeniem do wiejskiego kolektora sanitarnego – na działce nr 824 położonej w miejscowości P. – w granicy z działką sąsiednią nr 825.

Inwestycja zgodna jest zarówno z przepisami techniczno – budowlanymi, jak i miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego, inwestorzy przedłożyli wymagane opinie i uzgodnienia oraz złożyli wraz z wnioskiem oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Wbrew zarzutom skargi inwestycja nie narusza przepisów techniczno - budowlanych w zakresie odległości od działki sąsiedniej. Realizowanie obiektów budowlanych bezpośrednio przy granicy jest bowiem możliwe na zasadach określonych w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690), a więc w odniesieniu do budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy, w następujących przypadkach:

1) niezależnie od rodzaju zabudowy - jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu;

2) w zabudowie jednorodzinnej - a) na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m, b) gdy budynek będzie przylegał całą powierzchnią swojej ściany do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce lub do ściany budynku projektowanego, dla którego istnieje ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, pod warunkiem że jego część leżąca w pasie o szerokości 3 m wzdłuż granicy działki będzie miała długość i wysokość nie większe niż ma budynek istniejący lub projektowany na sąsiedniej działce budowlanej oraz c) gdy projektowany budynek gospodarczy lub garaż ma długość mniejszą niż 5,5 m i wysokość mniejszą niż 3 m.

Bezspornym jest w niniejszej sprawie, że szerokość działki inwestorów wynosi 12, 30 m, a więc jest mniejsza niż 16 m, a zatem w świetle powyższego przepisu - § 12 ust. 2 "a" - okoliczność ta jest wystarczająca do usytuowania projektowanego budynku w granicy z działką sąsiednią, należącą do skarżącego. Wbrew zarzutom skargi, nie ma więc znaczenia, że ściana projektowanego budynku nie będzie przylegać do ściany budynku gospodarczego na działce nr 825 – warunek przylegania budynku do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce lub do ściany budynku projektowanego, dla którego istnieje ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, pod warunkiem że jego część leżąca w pasie o szerokości 3 m wzdłuż granicy działki będzie miała długość i wysokość nie większe niż ma budynek istniejący lub projektowany na sąsiedniej działce budowlanej – na co wskazuje skarżący – jest samodzielną przesłanką usytuowania budynku w granicy działki, co wynika z powołanego § 12 ust. 2 "b" rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – przesłanki określone w §12 ust. 2 litery "a", "b" i "c" są samodzielnymi przesłankami, dlatego każda z nich osobno, niezależnie od pozostałych, daje możliwość usytuowania budynku w granicy z działką sąsiednią.

Skoro zatem w niniejszej sprawie zachodzi jedna z nich (szerokość działki mniejsza niż 16 m), jest to wystarczające do usytuowania projektowanego budynku w granicy z działką sąsiednią, należącą do skarżącego.

Wbrew zarzutom skargi, takiego usytuowania nie wyklucza wskazana przez niego norma PN – B – 10425 z 1989r. – Przewody dymowe, spalinowe i wentylacyjne murowane z cegły – norma ta nie reguluje dopuszczalnych odległości pomiędzy obiektami budowlanymi i granicami sąsiednich działek. Normą tą objęto natomiast przewody w budynkach mieszkalnych, ustalono w niej podział przewodów w zależności od spełnianych funkcji, podano wymagania dotyczące dokumentacji, materiałów i wykonania przewodów, a także ustalono rodzaje badań i warunki przystąpienia do badań.

Usytuowanie projektowanego budynku w granicy z działką skarżącego nr 825 nie narusza również słusznego interesu skarżącego, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane. Zgodnie z tym przepisem, obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając m.i.n. poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej.

Projektowany w niniejszej sprawie budynek mieszkalny spełnia warunki techniczno – budowlane, których celem jest m.in. wyważenie interesów inwestora oraz właścicieli nieruchomości znajdujących się w sąsiedztwie projektowanej inwestycji. Zachowanie warunków technicznych zasadniczo wiąże się więc z zachowaniem odpowiedniego poziomu bezpieczeństwa obiektów budowlanych – w razie jego naruszenia w toku użytkowania obiektów, właściwe organy nadzoru budowlanego podejmują odpowiednie środki. Na obecnym etapie postępowania, wobec spełnienia warunków technicznych, nie ma natomiast podstaw do przyjęcia, że projektowana inwestycja narusza obowiązujące przepisy, zagrażając bezpieczeństwu użytkowania budynku inwestorów czy budynku skarżącego.

Z powyższych względów Sąd stwierdzając, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie oddalił ją na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270)