Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2131/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 53. ust 1 pkt 9
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.
article: art.35 ust 3
journal: Dz.U. 2015 poz 460
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 17 stycznia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Balicka Sędziowie Sędzia WSA Anna Falkiewicz – Kluj Sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 stycznia 2018 roku w trybie uproszczonym sprawy ze skargi R. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz R. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

[...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej jako: "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] czerwca 2017 r. utrzymującą w mocy postanowienie Zarządu Województwa [...] z [...] października 2016 r. o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Stan sprawy przedstawia następująco: Zarząd Województwa [...] postanowieniem z [...] października 2016r. odmówił uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego na terenie działki ew. nr [...] położonej przy ul. [...] w [...], w zakresie wpływu na ruch drogowy i drogę wojewódzką nr [...]. Na powyższe postanowienie zażalenie wniosła skarżąca.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z [...] czerwca 2017 r. utrzymało w mocy postanowienie Zarządu Województwa [...] z [...] października 2016 r. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy, powołując art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, podał że organ pierwszej instancji odmówił uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji w zakresie wpływu na ruch drogowy i drogę wojewódzką nr [...]. Postanowienie to należycie uzasadniono. U podstaw rozstrzygnięcia legło stwierdzenie, że działka ewidencyjna, na której planowana jest inwestycja posiada dostęp do drogi publicznej - wojewódzkiej nr [...]. Organ wyjaśnił, że droga ta nie spełnia aktualnie wymogów rozporządzenia określającego warunki techniczne dróg publicznych, a w projekcie decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji nie uwzględniono docelowej minimalnej szerokości tej drogi. W konsekwencji, uzgodnienie planowanej inwestycji zgodnie z projektem decyzji przesłanym przez organ I instancji uniemożliwiłoby zarządcy drogi dostosowanie jej parametrów technicznych i użytkowych do minimalnych wymogów. W ocenie organu uzgadniającego, w rozpatrywanej sprawie zachodzi konieczność odsunięcia nieprzekraczalnej linii zabudowy od krawędzi jezdni przedmiotowej drogi tak, aby inwestor nie był zmuszony do rozbiórki pobudowanych zbyt blisko drogi budynków. Odsunięcie budynku od drogi będzie też pozytywnie wpływać na warunki akustyczne planowanego obiektu. Organ uzgadniający musi brać pod uwagę uciążliwości hałasowe, bowiem jest obowiązany do zapewnienia mieszczącego się w normach oddziaływania na środowisko (w tym także na budynki mieszkalne). Posadowienie budynku zbyt blisko drogi wojewódzkiej (ruchliwej), wiązałoby się z koniecznością kosztownej realizacji stosownych zabezpieczeń przed hałasem. Ponadto, na podstawie dokumentów otrzymanych od organu I instancji nie można stwierdzić czy związane z planowaną inwestycją zwiększenie ruchu na tej nieruchomości nie spowoduje konieczności zrealizowania dodatkowych pasów ruchu (do skrętu).

Po zapoznaniu się z uzasadnieniem skarżonego postanowienia oraz stanowiskiem organu I instancji Kolegium stwierdziło, że organ I instancji orzekł prawidłowo. Z treści ww. dokumentów wynika, że organ wnikliwie przeanalizował dokumenty, które otrzymał od organu prowadzącego postępowanie główne (w sprawie ustalenia warunków zabudowy). Analiza tychże dokumentów wystarczyła, aby odmówić uzgodnienia planowanej inwestycji, a to z powodu prognozowanego negatywnego jej wpływu na bezpieczeństwo ruchu drogowego. Istotnie bowiem, skoro droga wojewódzka, z którą przedmiotowa nieruchomość inwestycyjna sąsiaduje, nie ma (a mieć powinna) wymaganych prawem parametrów (których posiadanie gwarantuje bezpieczeństwo w ruchu drogowym), to nie można poprzez uzgodnienie inwestycji, której realizacja kolidowałaby z poszerzeniem drogi, uniemożliwiać dostosowania parametrów tej drogi do wymaganych prawem, a przez to gwarantujących bezpieczeństwo ruchu na tej drodze.

Racjonalnie organ I instancji wyjaśnił w uzasadnieniu także ryzyka nadmiernego hałasu, związane z posadowieniem planowanej inwestycji w zbyt bliskiej odległości od krawędzi przedmiotowej drogi. Jako zarządca drogi, jest zobligowany do zapewnienia mieszczącego się w ramach prawa oddziaływania tej drogi na nieruchomości mieszkalne. Gdyby więc zgodził się na posadowienie budynku na tyle blisko drogi, że hałas powodowany ruchem pojazdów ponadnormatywnie wpływałby na ten budynek, wówczas zobligowany byłby do stworzenia stosownych barier dźwiękoszczelnych, z czym wiążą się trudności techniczne i znaczne koszty.

Uwzględniając powyższe, w skarżonym postanowieniu organ I instancji przeanalizował wpływ planowanej inwestycji na bezpieczeństwo ruchu i stwierdził, że planowana inwestycja (o ile nie zostanie odsunięta od drogi), będzie niekorzystnie wpływać na tą drogę.

W przedmiotowej sprawie Kolegium, po wnikliwej analizie materiału dowodowego uznało, że postanowienie organu I instancji jest prawidłowe. Zarzuty pod jego adresem zawarte w zażaleniu nie są zasadne. Organ uzgadniający dokonał uzgodnienia w zakresie określonym prawem, tj. art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z materiału dowodowego sprawy wynika brak możliwości uzgodnienia przedmiotowej inwestycji, o czym była wyżej mowa. Poprzednio orzekając w przedmiotowej sprawie, organ nieprawidłowo uzasadnił rozstrzygnięcie i z tego powodu zostało ono uchylone (organ I instancji skupił się bowiem na kwestii przeznaczenia drogi w planie województwa [...] i w lakoniczny sposób powiązał je z koniecznością zagwarantowania koniecznych parametrów tej drogi). Przedmiotowe rozstrzygnięcie organu I instancji jest prawidłowe, obszerne i rzeczowo wyjaśnia dlaczego nie można uzgodnić planowanej inwestycji.

[...] sp. z o.o. w skardze wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżąca zarzuciła wydanie zaskarżonego postanowienia z naruszeniem:

1) art. 53 ust 4 pkt. 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 35 ust. 4 ustawy o drogach publicznych, przez błędną ich wykładnię polegającą na przyjęciu, że przewidziane w przyszłym planie zagospodarowania przestrzennego usytuowanie drogi publicznej, w obszarze przedmiotowej inwestycji stanowi podstawę negatywnego zaopiniowania tej inwestycji z punktu widzenia zarządzania drogą publiczną oraz ochrony środowiska; 2) § 4 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, przez niewłaściwe zastosowanie w przypadku istniejącej drogi nr 617;

3) art. 20 i 20 a ustawy o drogach publicznych, przez błędne zastosowanie w przedmiotowym postępowaniu;

4) art. 6 K.p.a. w zw. z art. 87 ust 1 i 2 Konstytucji RP, polegającym na niewskazaniu przepisu prawa, na podstawie którego miałaby zostać przeprowadzona inwestycja pn: rozbudowa drogi wojewódzkiej nr [...];

5) art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a., przez niepodjęcie kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego, brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego istniejącego w dacie wydania rozstrzygnięcia; 6) art. 113 K.p.a., przez błędne zastosowanie w postanowieniu z [...] sierpnia 2016 r. będącym częścią składową akt administracyjnych w przedmiotowej sprawie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] – w odpowiedzi na skargę – wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) - zwanej dalej: P.p.s.a.], sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany – stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, uwzględnił skargę. W konsekwencji uznał, że postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] czerwca 2017 r. narusza prawo w stopniu kwalifikującym je do wyeliminowania z obrotu prawnego.

Po pierwsze wskazać należy, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], rozpoznając i rozstrzygając sprawę w postępowaniu zażaleniowym, przede wszystkim nie zadośćuczyniło jednej z zasad ogólnych postępowania administracyjnego, tj. zasadzie dwuinstancyjności unormowanej w art. 15 K.p.a. W myśl tej zasady, Kolegium nie dokonało ponownego rozpoznania sprawy w jej całokształcie. W ramach postępowania zażaleniowym nie przeprowadziło rzetelnie postępowania wyjaśniającego (art. 7 w zw. art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.) i nie uzasadniło wydanego postanowienia w sposób odpowiadający wymogom wynikającym z art. 107 § 3 w zw. z art. 11 w zw. z art. 126 K.p.a. Organ przystępując do rozpatrzenia środka zaskarżenia (zażalenia) dokonuje oceny materiału dowodowego zebranego i rozpatrzonego przez organ pierwszej instancji oraz zbadania ustaleń poczynionych przez ten organ, a nadto rozpoznaje i rozstrzyga sprawę z uwzględnieniem i odniesieniem się do argumentacji strony zawartej w zażaleniu. Zasadniczy cel postępowania zażaleniowego sprowadza się do merytorycznego rozpatrzenia sprawy zakończonej postanowieniem organu pierwszej instancji. Co do zasady rozstrzygnięcie organu odwoławczego ma charakter merytoryczny (art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 141 K.p.a.) lub merytoryczno-reformacyjny (art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 141 K.p.a.). Wyniki poczynionych ustaleń faktycznych i prawnych organ odwoławczy winien uzewnętrznić w uzasadnieniu wydanego postanowienia, zawierającego jednoznaczne wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, a także przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił mocy dowodowej oraz wyjaśnienie podstawy prawnej postanowienia z przytoczeniem przepisów, które zadecydowały o jego treści, tak aby przekonać stronę do swoich racji. Innymi słowy organ musi zająć stanowisko wobec całego materiału dowodowego, uzasadnić je jasno i należycie, a nadto w sposób wyczerpujący odnieść się do treści podnoszonych w środku zaskarżenia. Prawidłowe uzasadnienie rozstrzygnięcia powinno zatem umożliwiać stronie zapoznanie się z motywami, którymi kierował się organ. Treść uzasadnienia winna obrazować szczegółowy tok rozumowania organu, które doprowadziło do wydania konkretnego rozstrzygnięcia oraz wskazywać i wyjaśniać przesłanki faktyczne, jakimi kierował się organ podejmując konkretne rozstrzygnięcie.

Tymczasem uzasadnienie zaskarżonego postanowienia w zakresie rozważań, czyli części miarodajnej dla rozstrzygnięcia sprawy i skarżącej, a zarazem będącej przedmiotem postępowania, sprowadza się do jednej strony, do tego w większej części stanowi powtórzenie stanowiska organu pierwszej instancji, a merytoryczne odniesienie do sprawy zajmuje kilka zdań, w tym bardzo ogólnikowych i jedynie wskazujących, że "po wnikliwej analizie" stanowiska organu pierwszej instancji i materiału dowodowego sprawy dokonana odmowa uzgodnienia jest zgodna z prawem. Zaś zarzuty zawarte w zażaleniu nie są zasadne.

Powyższe dało więc podstawy do stwierdzenia, że część składowa aktu, tj. uzasadnienie nie spełnia wymogów co do uzasadnienia faktycznego i prawnego. Uzasadnienie jest tym elementem aktu administracyjnego, w którym organ ma przekonać stronę postępowania do jednego z elementów aktu, mianowicie do rozstrzygnięcia. To właśnie realizując zasadę przekonywania organ ma obowiązek wyjaśnić stronom zasadność przesłanek, jakimi kierował się przy załatwieniu sprawy (art. 11 K.p.a.). Motywy winny wyjaśnić tok rozumowania organu. Nadto, zasada przekonywania łączy się ściśle z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 K.p.a.). Strony (w tym strona, która wniosła zażalenie) winny poznać argumenty i przesłanki podejmowanego postanowienia. Nie można mówić o zrealizowaniu powyższych zasad postępowania administracyjnego, wówczas gdy organ nie rozpoznaje sprawy na nowo, co – według Sądu – nastąpiło w kontrolowanym postępowaniu zażaleniowym. Oznacza to, że przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ będzie zobowiązany do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy stosując się do powyższych rozważań Sądu.

Po drugie, w myśl art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym [(obecnie Dz.U. z 2017 r., poz. 1073) – dalej w skrócie: "u.p.z.p."], decyzję o warunkach zabudowy wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Uzgodnień dokonuje się w trybie art. 106 K.p.a. (art. 53 ust. 5 u.p.z.p.). Dotyczą one oceny zgodności decyzji z przepisami prawa regulującymi konkretną sprawę, w związku z którą ustawodawca nakłada obowiązek uzgodnienia. Zatem organ uzgadniający działa opierając się na stosownych przepisach normujących przedmiotowy zakres uzgodnienia. Organem uzgadniającym jest organ właściwy w sprawach będących przedmiotem uzgodnienia, a zatem wyspecjalizowany, stąd też do jego właściwości przechodzi kontrola zgodności zamierzenia inwestycyjnego z daną regulacją materialnego prawa administracyjnego (wyrok NSA z 9.05.2001r., IV S.A. 2255/99, Lex nr 55769). Wyrażenie stanowiska przez organ współdziałający - na etapie postępowania uzgodnieniowego – ma charakter uznaniowy, przy czym nie oznacza to oczywiście dowolności postępowania organu w tego rodzaju sprawach. Inaczej mówiąc, organ działa w ramach uznania administracyjnego, a uznanie to dokonuje się w odniesieniu do przepisów prawa oraz wiedzy specjalistycznej osób obsadzających organy właściwe w sprawie. Wypowiadając się w konkretnej sprawie, uzgadnia nowy obiekt budowlany – w ramach swoich kompetencji ustawowych. Podejmując rozstrzygnięcie organ uzgadniający ma obowiązek rozważyć wszystkie okoliczności sprawy i przekonywująco uzasadnić zajmowane stanowisko. Trzymając się tychże zasad nie może kierować się tylko interesem strony, zwłaszcza że głównym zadaniem organu uzgadniającego, w tego rodzaju sprawach co przedmiotowa, jest zapewnienie poziomu bezpieczeństwa ruchu odbywającego się na drogach, zatem jest uprawniony, a zarazem zobowiązany, realizować je w szeroko pojętym interesie społecznym, w tym również skarżącej.

Z akt sprawy wynika, że Burmistrz Miasta [...] wystąpił – w trybie art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. - do [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działce nr [...] przy ul. [...] w [...].

Norma art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. stanowi, że decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Materialnoprawną kompetencyjną podstawą działania organu pierwszej instancji w przedmiotowej sprawie winien być art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, stanowiący że zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego [...], zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą. Trzeba zauważyć, że art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych nie określa kryteriów, którymi powinien kierować się zarządca drogi w zakresie uzgodnienia możliwości włączenia do drogi ruchu związanego z projektowaną inwestycją. Nie ulega jednak wątpliwości, że zarządca drogi powinien mieć na względzie przede wszystkim zgodność planowanych działań z zasadami bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Bezpieczeństwo w ruchu drogowym stanowi więc przesłankę dopuszczalności mającej powstać inwestycji przy drodze. Kompetencja organu uzgadniającego dotyczy w istocie oceny możliwości obsługi komunikacyjnej danej działki z punktu widzenia obowiązujących przepisów i zadań zarządcy drogi. Oznacza to, że od zarządcy drogi zależy czy i na jakich warunkach możliwe jest skomunikowanie terenu inwestycji ze znajdującą się w pasie drogowym drogą publiczną. Organ odwoławczy w postanowieniu z [...] września 2016 r., poprzedzającym zaskarżone postanowienie, słusznie zauważył, że w rozpatrywanej sprawie zadaniem organu uzgadniającego jest wnikliwe przeanalizowanie tego - czy skomunikowanie planowanej inwestycji z drogą wojewódzką będzie bezpieczne, niemniej już w postanowieniu z [...] czerwca 2017 r. nie zastosował się do wcześniej zajmowanego stanowiska. Jak wynika z orzecznictwa zarządca drogi winien kierować się przede wszystkim względami bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Przesłanka ta stanowi podstawowe kryterium oceny możliwości włączenia ruchu samochodowego z mającej powstać inwestycji do ruchu drogowego. Przedmiotem uzgodnienia jest ta część decyzji, w której ustalone zostają warunki obsługi w zakresie komunikacji. Warunki te w większości inwestycji polegają na określeniu sposobu dostępu do drogi publicznej (§ 2 pkt 6 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy wyrok WSA w Warszawie z 23.11.2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 1896/07).

W projekcie decyzji o warunkach zabudowy i analizy tekstowej, w warunkach obsługi w zakresie infrastruktury komunikacyjnej, dostępu do drogi publicznej – drogi wojewódzkiej nr [...] wskazano, że planowana na działce ew. nr [...] inwestycja ma dostęp do drogi publicznej ul. [...] (zjazd na teren inwestycji) za pośrednictwem drogi dojazdowej – działki ew. nr [...].

Według ustaleń organu pierwszej instancji droga wojewódzka nr [...] jest drogą klasy GP (droga główna ruchu przyspieszonego) ustaloną uchwałą nr [...] Sejmiku Województwa [...] z [...] lipca 2014 r. w sprawie Planu Zagospodarowania Przestrzennego Województwa [...] (Dz. Urz. Woj. [...]). Szerokość tej drogi w liniach rozgraniczających powinna wynosić minimum 30 m (§ 4 ust. 2 pkt 2 i § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia [...] marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43,poz. 430, ze zm.). Obecnie droga ta na przedmiotowym odcinku nie spełnia wymogów technicznych i użytkowych określonych dla dróg wojewódzkich, a ustalenia przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy w zakresie usytuowania planowanej inwestycji od strony drogi wojewódzkiej nr [...] nie dają możliwości dostosowania drogi do takich parametrów. Powyższe wiąże się z odpowiednim odsunięciem nieprzekraczalnej linii zabudowy od krawędzi jezdni drogi wojewódzkiej nr [...], tak by nie narażać inwestora na ewentualną rozbiórkę zagospodarowania nieruchomości. Z przedłożonej do projektu analizy urbanistycznej nie wynika uzasadnienie dla przyjętej nieprzekraczalnej linii zabudowy. Odsunięcie budynku mieszkalnego wielorodzinnego od drogi wojewódzkiej nr [...] dodatkowo wpłynie na poprawę komfortu użytkowania budynków przez zmniejszenie uciążliwości powodowanych ruchem kołowym (hałas może wywierać ujemny wpływ na zdrowie ludzi i istotnie zmniejszać komfort życia). W przypadku przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu powstaje potrzeba instalacji zabezpieczeń akustycznych, co wiąże się z wydatkowaniem znacznych środków finansowych na budowę obiektów przeciwhałasowych, a w wielu przypadkach wymaga też całkowitej przebudowy układu drogowego. Nie wiadomo jaki ruch na drodze wojewódzkiej nr [...] będzie generowała planowana inwestycja. Brak informacji odnoszących się do przewidywanej na dobę ilości pojazdów korzystających z inwestycji objętej wnioskiem. Powyższe może też mieć wpływ na konieczność wydzielenia dodatkowych pasów do skrętu na drodze wojewódzkiej nr [...], na której średni dobowy ruch wynosi ponad 4 tys. pojazdów, co również uzasadnia odsunięcie zabudowy od drogi wojewódzkiej nr [...], gdyż wydzielenie dodatkowych pasów do skrętu na tej drodze będzie wiązało się z poszerzeniem w tym rejonie pasa drogowego.

W ocenie Sądu organ pierwszej instancji, dokonanymi ustaleniami wyszedł poza zakres swoich kompetencji, które w przypadku uzgodnienia dokonywanego na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. w zw. z art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych zakreślają wymienione regulacje. Przedmiotowego uzgodnienia dokonuje się w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego, a zmianę zagospodarowania takiego terenu zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą, opierając się w tym względzie na regulacjach ustawy o drogach publicznych i ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. W wyznaczonych granicach zarządca drogi powinien mieć na względzie przede wszystkim zgodność planowanych działań inwestycyjnych z zasadami bezpieczeństwa w ruchu drogowym. W okolicznościach niniejszej sprawy sprawdzenie zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym wymagało zweryfikowania warunków drogowych panujących na drodze wojewódzkiej, intensywności ruchu i kolizyjność na drodze. Organ odwoławczy w ogóle nie zweryfikował rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji pod względem zbadania - czy w ogóle proponowana zmiana zagospodarowania terenu i planowane skomunikowanie jej z drogą wojewódzką wpłynie na wymagany poziom bezpieczeństwa ruchu na tym odcinku drogi wojewódzkiej, czy i o ile nastąpiłoby zwiększenie takiego zagrożenia przez sam fakt, iż określona ilość pojazdów zjeżdżałaby na teren nieruchomości, czy też wyjeżdżała z terenu nieruchomości na drogę wojewódzką, w istocie czy jest do pogodzenia z istniejącym układem komunikacyjnym, czy jest dopuszczalna z punktu widzenia przepisów o drogach publicznych i rozporządzenia w aspektach wyżej wskazanych. W celu zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego organ winien mieć na względzie w szczególności § 9 ust. 1 pkt 3 ww. rozporządzenia i inne regulacje rozporządzenia związane z jego treścią. Rzeczą organu uzgadniającego jest też zajęcie stanowiska co do wymaganej prawem odległości projektowanej zabudowy od drogi publicznej, w przypadku sprawy drogi wojewódzkiej, zgodnie z art. 43 ustawy o drogach publicznych, co ściśle wiąże się z ustaloną linia zabudowy (w przypadku sprawy dostosowaną do wymogów ww. art. 43 ust. 1 tab. Lp. 3 b). To stanowisko organu uzgadniającego, zajęte w wymaganej prawem formie postanowienia, powinno zostać uwzględnione w ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. Trzymając się tych zasad organ uzgadniający jest uprawniony, a zarazem zobowiązany, do wszechstronnego rozważenia uwarunkowań planowanej inwestycji. Przede wszystkim musi ustalić, czy jakiekolwiek względy bezpieczeństwa w ruchu drogowym stoją na przeszkodzie uzgodnieniu rozwiązania komunikacyjnego objętego projektem decyzji o warunkach zabudowy.

Natomiast poza zakresem przedmiotowego uzgodnienia powinna znaleźć się problematyka związana z potencjalnym narażaniem inwestora na ewentualną rozbiórkę zagospodarowania nieruchomości, hałasem jaki generuje ruch kołowy odbywający się na drodze, zabezpieczeniami akustycznymi.

Zgodnie także z art. 53 ust. 4 pkt 10a u.p.z.p. decyzje o warunkach zabudowy uzgadnia się z wojewodą, marszałkiem województwa oraz starostą w zakresie zadań rządowych albo samorządowych, służących realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 - w odniesieniu do terenów, przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz.139 ze zm.). W myśl z kolei art. 39 ust. 3 pkt 3 u.p.z.p. w planie zagospodarowania przestrzennego województwa uwzględnia się ustalenia strategii rozwoju województwa oraz określa się w szczególności rozmieszczenie inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym. W realiach niniejszej sprawy równie istotne byłyby postanowienia zawarte w uchwale Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. Nr [...] w sprawie Planu Zagospodarowania Przestrzennego Województwa [...] (Dz. Urz. Woj. [...]) i rozważenie przez organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy uzgodnienia planowanej inwestycji w powyższym zakresie w przypadku, gdy działka skarżącej objęta jest zamierzeniem realizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym.

Przeprowadzone, w punkcie drugim rozważania Sądu, potwierdziły postawioną w punkcie pierwszym tezę, że organ odwoławczy w ramach postępowania zażaleniowego nie przeprowadził żadnego postępowania wyjaśniającego w granicach dopuszczalnych art. 136 K.p.a., nie rozpoznał sprawy w jej całokształcie, w tym w ogóle nie odniósł się do treści zażalenia. Brak przeprowadzenia postępowania przed organem drugiej instancji we wskazanym kierunku stanowi o naruszeniu art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie to doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych i niewłaściwego zastosowania art. 53 ust. 4 pkt 9 zw. z art. 64 § 1 u.p.z.p. oraz braku zastosowania art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, czyli naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Rozstrzygnięcie, którego podstawą są przepisy ustawy o drogach publicznych i ww. rozporządzenia wykonawczego, jako oparte na konstrukcji tzw. uznania administracyjnego, nie oznacza dowolności i automatycznego prymatu interesu społecznego nad indywidualnym bez rozważenia konkretnej sytuacji faktyczno - prawnej.

Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy, organ odwoławczy winien mieć na względzie ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w niniejszym orzeczeniu. W szczególności ma zgromadzić materiał dowodowy, który umożliwi zweryfikowanie planowanego przez skarżącą rozwiązania komunikacyjnego z punktu widzenia wymogów bezpieczeństwa w ruchu drogowym, z uwzględnieniem indywidulanej sytuacji skarżącej, jeśli nie sprzeciwią się temu względy bezpieczeństwa ruchu drogowego. W efekcie wydać rozstrzygnięcie - zgodne z prawem - w ramach dyspozycji art. 138 § 1 w zw. z art. 144 K.p.a. Wobec stwierdzonej niezgodności z prawem zaskarżonego postanowienia Sąd - na mocy art. 145 § 1 pkt 1 a i c P.p.s.a. – orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku. O kosztach postanowił - w punkcie II – na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a.