Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2982/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-05-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6151 Lokalizacja dróg i autostrad
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 7 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 721
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych
article: art. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Kamiński Sędziowie Sędzia NSA Barbara Adamiak (spr.) Sędzia del. WSA Jerzy Siegień Protokolant sekretarz sądowy Monika Dworakowska po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. A. i A. A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 września 2012 r. sygn. akt IV SA/Wa 860/12 w sprawie ze skargi D. A. i A. A. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 17 września 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 860/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę D. A. i A. A. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z [...] marca 2012 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. W uzasadnieniu wyroku podniesiono, że Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z [...] marca 2012 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "k.p.a.", utrzymał w mocy decyzję Wojewody Wielkopolskiego z [...] listopada 2010 r., którą stwierdzono w części (co do wymienionych działek) nieważność decyzji Prezydenta Miasta Poznania z [...] kwietnia 2009 r. o ustaleniu lokalizacji drogi publicznej, dla budowy m.in. wskazanego w orzeczeniu odcinka ulicy [...] w Poznaniu (zwanej dalej "decyzją lokalizacyjną"), a w pozostałej części odmówiono stwierdzenia nieważności wskazanej decyzji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Minister wskazał, iż postępowanie w przedmiocie nieważności zostało wszczęte w związku z wnioskiem A. i D. A. Przywołano przesłanki, jakie przesądziły o stwierdzeniu nieważności decyzji lokalizacyjnej w części – dla określonych enumeratywnie działek ewidencyjnych nie sporządzono projektu podziału nieruchomości (działki nienależące do skarżących). Wyjaśniając przyczyny odmówienia stwierdzenia nieważności decyzji lokalizacyjnej w pozostałym zakresie, przywołano następujące uwarunkowania: a) organ prowadzący w I instancji postępowanie w przedmiocie nieważności nie zawęził go wyłącznie do zarzutów stawianych przez strony, lecz z urzędu zbadał cały materiał dowodowy, czego wynikiem było stwierdzenie pewnych nieprawidłowości skutkujących orzeczeniem o nieważności decyzji lokalizacyjnej w części; b) nie było wątpliwości, jakiej kategorii dróg publicznych dotyczy decyzja lokalizacyjna (gminnych i powiatowych) – właściwym w sprawie był Prezydent Miasta Poznania; c) wskazywane przez wnioskodawców przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) nie miały w sprawie zastosowania, gdyż określone kwestie regulowała ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194 ze zm.), zwana dalej "ustawą o realizacji dróg"; d) w myśl ustawy o realizacji dróg to inwestor we wniosku decyduje o przebiegu drogi oraz o wielkości terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, załączając mapy z proponowanym przebiegiem drogi oraz mapami podziału nieruchomości; organ orzekający o lokalizacji może działać tylko w granicach wniosku i nie ma możliwości ingerowania w lokalizację inwestycji a więc i przebieg linii podziału nieruchomości zaproponowany przez wnioskodawcę; zadaniem organu jest jedynie ocena, czy wnioskowane ustalenie lokalizacji drogi nie pozostaje w sprzeczności z przepisami prawa; e) w rozpoznawanej sprawie, należące do wnioskodawców działki zgodnie z zatwierdzoną decyzją lokalizacyjną dokumentacją znajdują się w liniach rozgraniczających, ponadto na części przejętych działek została zaprojektowana droga serwisowa stanowiąca integralną część drogi, z którą stanowi całość komunikacyjną; f) wskazano, kto opracował dokumentację, jakimi dysponował kwalifikacjami (uprawnienia budowlane) i jakie ustalenia z niej wynikają – jakie były cele przyjętych rozwiązań komunikacyjnych dla należących do wnioskodawców działek nr ew. [...], [...] i [...] (numery przed podziałem w następstwie decyzji lokalizacyjnej).

W ocenie organu decyzja lokalizacyjna w części odnoszącej się do nieruchomości skarżących nie narusza którejkolwiek z przesłanek wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a. W skardze i dodatkowym piśmie procesowym skarżący sformułowali następujące zarzuty: a) naruszono ogólne zasady postępowania (art. 6–8 k.p.a.) oraz materialne przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji (art. 156 § 1 k.p.a.); b) naruszono przepisy ustawy o drogach publicznych, bowiem w ustawie tej nie definiuje się pojęcia droga serwisowa; c) wydzielenie części ich działek pod budowę bliżej nieokreślonego, niezakwalifikowanego do jakiejkolwiek kategorii dróg publicznych układu drogowego, z punktu widzenia budowy samej ulicy [...] było zupełnie zbędne i niczym nieuzasadnione; d) w świetle ustawy o realizacji dróg w sprawach objętych tą ustawą przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym nie stosuje się; e) skarżący nie podzielają poglądu, iż zakres inwestycji drogowej, w tym wydzielenie nieruchomości, może być uwarunkowany wyłącznie wnioskiem i zamierzeniami inwestora – z uwagi na publiczny charakter inwestycji wniosek winien być oceniany w szerokim zakresie w tym pod względem społecznym czy praw właścicieli nieruchomości; f) zauważono, że z treści decyzji lokalizacyjnej nie wynika jednoznacznie, jakiej drogi publicznej dotyczy inwestycja; o ile ma dotyczyć innych dróg niż ulica [...] – tu droga serwisowa – powinno to wynikać jednoznacznie z jej treści; g) planowana droga na działkach skarżących nie może być określona mianem drogi serwisowej jest bowiem za szeroka na tego typu obiekt; teren, do którego ma rzekomo zabezpieczyć dojazd ma dostęp z innej drogi publicznej.

W odpowiedzi na skargę organ administracji podtrzymał dotychczasowe stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę jako bezzasadną. W uzasadnieniu Sąd podniósł, że przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji określa enumeratywnie art. 156 § 1 k.p.a. Sąd zaznaczył, że strony nie przywołują wprawdzie konkretnej materialnej przesłanki nieważności, spośród wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a., jednak z treści skargi wynika, że upatrują wadliwość decyzji lokalizacyjnej wskazaną w pkt 2 przywołanego paragrafu Kodeksu. W jego świetle wadą nieważności dotknięte są decyzje wydane z rażącym naruszeniem prawa. Koniecznym warunkiem dla ustalenia występowania tej przesłanki nieważności decyzji jest stwierdzenie oczywistego charakteru naruszenia normy prawa materialnego przez organ orzekający w sprawie lub dokonanie przez ten organ oceny materiału dowodowego w sposób sprzeczny ze zgromadzoną w aktach dokumentacją sprawy lub innymi oczywistymi, znanymi temu organowi faktami.

W ocenie Sądu nie może być kwalifikowane, jako rażące naruszanie prawa dokonanie określonej wykładani przepisów. W rozpoznawanym przypadku organ administracji, orzekający w przedmiocie nieważności, prezentował pogląd, jakoby orzekając w przedmiocie lokalizacji drogi publicznej, pomimo iż określone kwestie wiążą się bezpośrednio z zasadnością ingerencji w prawa własności (czy ograniczenie praw jest dokonywane w interesie publicznym), organ administracji był związany treścią wniosku, co do proponowanych rozwiązań, w tym, gdy chodzi o przebieg inwestycji oraz wskazanie terenów niezbędnych do realizacji przedsięwzięcia (por. wyroki NSA o sygn. akt II OSK 374/09 i 1539/10). W ocenie Sądu bez znaczenia pozostaje okoliczność, iż w judykaturze jest prezentowany również pogląd przeciwny (por. wyroki WSA o sygn. akt IV SA/Wa 128/08, IV SA/Wa 1202/08, IV SA/Wa 1620/08, IV SA/Wa 375/09, IV SA/Wa 1875/09, IV SA/Wa 97/10 oraz NSA o sygn. akt II OSK 750/10,1062/10,1912/11). Różnica oceny, co do prawidłowej wykładani norm prawnych nie może stanowić przesłanki uznania, iż orzeczenie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa, w myśl art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zdaniem Sądu, nie może odnieść zamierzonego skutku przywołana przez skarżących argumentacja, gdzie wyrażono inne poglądy, co do właściwej wykładni wskazanych regulacji i wywodzono, że zakres ingerencji w prawa własności, w związku z realizacją drogi serwisowej, która – w ocenie strony – nie stanowiła integralnej części realizowanej ulicy [...] nie był uprawniony. Nie mogły też odnieść skutki argumenty o całkowitej nieprzydatności wskazanej drogi dla zakładanych celów (alternatywny dojazd do działek), czy nieproporcjonalności jej cech (zbyt szeroka na drogę serwisową). Kwestie zasadności przyjętych rozwiązań (w tym ingerencji w prawa własności) nie ma znaczenia w kontekście orzekania w przedmiocie lokalizacji drogi, w myśl zastosowanej przez organ wykładni, której nie można przypisać rażącego naruszenia prawa.

Ponadto Sąd zaznaczył, że nie podziela poglądów, jakoby doszło do innych naruszeń prawa stanowiących o kwalifikowanej wadliwości decyzji lokalizacyjnej. W jego ocenie dopuszczalne było posługiwanie się w dokumentacji technicznej (a następczo w uzasadnieniu orzeczenia) określeniem droga serwisowa; brak zdefiniowania określonego pojęcia w aktach normatywnych (brak definicji legalnej) nie wyklucza jego użycia dla celów sporządzenia dokumentacji czy wydawania orzeczeń administracyjnych; założenie realizacji przedsięwzięcia zgodnie z postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego, pomimo iż przepisy o planowaniu nie mają w danym przypadku zastosowania (art. 10 ustawy o realizacji dróg wg stanu prawnego wiążącego na dzień orzekania), nie świadczy o wadliwości decyzji lokalizacyjnej w tym zakresie; brak związania postanowieniami planu nie oznacza wykluczenia możliwości uwzględnienia jego ustaleń; nie może być kwalifikowany, jako rażące naruszenie prawa, brak wyszczególnienia przy określeniu przedmiotu decyzji lokalizacyjnej pełnego katalogu planowanych inwestycji, w ramach przedsięwzięcia uznanego przez inwestora za centralne, nadto nie naruszono art. 6 k.p.a. (zasada legalizmu) ani też art. 7 k.p.a., bowiem sprawa została wyjaśniona w wystarczającym stopniu, a orzeczenie w sprawie nie miało charakteru uznaniowego.

Uchybieniem, dostrzeżonym przez Sąd z urzędu, lecz niemającym wpływu na wynik sprawy, jest pewna niekonsekwencja w uzasadnieniu zaskarżonego aktu (uchybienie treści art. 107 § 3 k.p.a.), co godzi również w zasadę budowania zaufania do organów władzy publicznej oraz przekonywania (art. 8 i 11 k.p.a.). Z jednej bowiem strony wskazano, że celowość przyjętych przez inwestora rozwiązań nie podlega ocenie organu administracji w danym postępowaniu, z drugiej zaś zawarto rozważania, które w ocenie organu miały przemawiać za trafnością przyjętych koncepcji komunikacyjnych. Uchybienie przepisom postępowania, które nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy nie może stanowić przesłanki uchylenia zaskarżonego aktu. W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, gdyż zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy, nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogłyby prowadzić do jej uchylenia. Sąd badał legalność decyzji jedynie w zakresie, w jakim dotyczyła ona interesu prawnego skarżących – możliwość wykonywania praw właścicielskich do swoich nieruchomości, tj. działek nr ew. [...], [...] i [...] (w tym przedmiocie odmowa stwierdzenia nieważności decyzji lokalizacyjnej), a więc w granicach, w jakich mogła być ona przez nich skutecznie zaskarżona, w myśl art. 50 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W skardze kasacyjnej A. A. i D. A. zaskarżyli powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie w całości. Wyrokowi zarzucono:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj.: a) art. 1 ust. 1, art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji; b) art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych; c) art. 6, art. 7 i art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego;

2) naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 106 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegające na zaniechaniu wyjaśnienia statusu prawnego kwestionowanego przez skarżących zakresu inwestycji drogowej. W związku z powyższym zarzutem wnieśli przeprowadzenie dowodu z uchwały Rady Miasta Poznań z [...] października 2009 r., nr [...].

Wobec powyższych zarzutów skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podnieśli, że organy administracji i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaniechały przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego dotyczącego statusu prawnego "odcinka drogi" przewidzianego do realizacji na ternie dz. nr [...], [...] oraz części [...] obręb [...] arkusz mapy [...] Miasto Poznań. W toku postępowania poprzestano na ustaleniu, że przedmiotowa część inwestycji stanowi "drogę serwisową". Skarżący podkreślają, że nie można przyjąć aby decyzja administracyjna, w szczególności decyzja tak mocno ingerująca w prawa i obowiązki obywateli jak decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi, mogła posługiwać się pojęciami niezdefiniowanymi w obowiązujących przepisach prawa. Takimi zdaniem skarżących w przypadku lokalizacji dróg są przede wszystkim specustawa drogowa oraz ustawa o drogach publicznych. Ponadto, zdaniem skarżących organy administracji, a następnie Sąd poprzestały na przyjęciu wyjaśnień zarządcy drogi co do charakteru kwestionowanego zakresu inwestycji jako drogi serwisowej nie przeprowadzając jednak postępowania wyjaśniającego w tym zakresie. Z treści art. 106 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika natomiast, że sąd z urzędu winien przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości. Skoro bowiem w toku postępowania przed organami administracji przywoływano ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego sąd zdaniem skarżących winien przeprowadzić dowody z tego dokumentu. Z treści uchwały Rady Miasta Poznania z [...] października 2009 r., nr [...], która była przywoływana w toku postępowania administracyjnego wynika, że kwestionowany odcinek drogi nie jest "drogą serwisową", a stanowi część planowanej drogi publicznej oznaczonej symbolem "[...]". W legendzie i części opisowej przedmiotowej uchwały jest ona określona jako "tereny dróg publicznych klasy dojazdowej". Droga ta nie jest więc drogą serwisową ale odrębną w stosunku do ul. [...] drogą publiczną. Ustalenie, że kwestionowana droga jest odrębną drogą publiczną skutkuje tym, że winna być ona określona jako taka w decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi [...]. W takim przypadku organ wydający decyzję lokalizacyjną winien także dokonać odpowiednich rozstrzygnięć w zakresie powiązania ul. [...] z drogą [...], o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 specustawy drogowej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Postawionym zarzutem naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie objęto przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2008 r. Nr 10, poz. 30) oraz przepisy ustawy z dnia 11 maja 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.). Takie określenie podstaw kasacyjnych nie pozwala na rozpoznanie, zawarta w tych ustawach regulacja obejmuje przedmiotowo różną materię. Naczelny Sąd Administracyjny związany przy rozpoznaniu sprawy granicami skargi kasacyjnej nie jest właściwy do wyodrębnienia z całej regulacji ustawy przepisów prawa, które przedmiotowo mają zastosowanie w sprawie.

Postawiony szeroko zarzut naruszenia ustawy o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych zawężono zarzucając błędną wykładnię art. 1 ust. 1 i art. 7 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Artykuł 1 ust. 1 w brzmieniu obowiązującym w dniu rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy stanowi, że: "Ustawa określa zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086 ze zm.), zwanych dalej »drogami«, w tym warunki lokalizacji i nabywania nieruchomości na ten cel, oraz budowy tych dróg, a także organy właściwe w tych sprawach". Według zarzuconego art. 7 ust. 1 pkt 1 tej ustawy w brzmieniu obowiązującym w dniu rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy: "Decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi zawiera w szczególności: wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, z określeniem ich kategorii".

Postawiony zarzut naruszenia ustawy o drogach publicznych, skonkretyzowano przez wskazanie art. 1 tej ustawy. Artykuł 1 stanowi "Drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie niniejszej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych".

Z powołanych regulacji prawnych w uszczegółowieniu zarzutów kasacyjnych nie ma uzasadnienia do wyprowadzenia rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do zastosowania sankcji nieważności decyzji Prezydenta Miasta Poznania z [...] kwietnia 2009 r. nr 65/2009 o ustaleniu lokalizacji drogi publicznej. Wprowadzenie w decyzji o ustaleniu drogi publicznej pojęcia, które nie odpowiada w pełni regulacji w zakresie kategorii dróg nie jest kwalifikowanym naruszeniem prawa. Regulację art. 7 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych należy odnosić do całego układu lokalizacji drogi publicznej z innymi drogami publicznymi. Nadanie kategorii w całym układzie lokalizacji drogi publicznej, w tym po realizacji inwestycji, nie stanowi rażącego naruszenia prawa, jeżeli jest to regulowane w przepisach prawa.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 6 k.p.a., który ustanawia zasadę praworządności, a postawiony poza związkiem z regulacją prawa materialnego i prawa procesowego nie daje podstaw do rozpoznania. Jeżeli powiązać z zarzutami naruszenia art. 1 ust. 1, art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych i art. 1 ustawy o drogach, to jak wskazano w sprawie nie została rażąco naruszona zasada praworządności.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. Artykuł 7 k.p.a. ustanawia trzy odrębne przedmiotowo zasady ogólne obowiązujące w postępowaniu administracyjnym. Jeżeli wyprowadzić to z uzasadnienia skargi kasacyjnej, zarzut ten dotyczy naruszenia zasady ogólnej prawdy obiektywnej. Zarzucono bowiem zaniechanie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Zarzut ten nie jest zasadny. Przedmiotem postępowania przed organami administracji publicznej, a w konsekwencji kontroli Sądu podlegała decyzja o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji. Przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest ustalenie czy decyzja została wydana z ciężkim, kwalifikowanym naruszeniem prawa, nie jest natomiast ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej. Stan faktyczny wynikał z decyzji, w zakresie kwestionowanym przez skarżących. Nie było zatem podstaw do podejmowania czynności postępowania wyjaśniającego. Na przeprowadzenie wykładni przepisów prawa co do sposobu określenia dróg tworzących układ komunikacyjny nie zachodzi konieczność prowadzenia postępowania wyjaśniającego.

Nie przeprowadzono zasadności zarzutu naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez powiązanie z regulacją przepisów prawa materialnego. Jeśli powiązać z zarzutami naruszenia art. 1 ust. 1, art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji i art. 1 ustawy o drogach publicznych, to jak wskazano nie ma uzasadnionych podstaw do wyprowadzenia rażącego naruszania prawa w zakresie zarzutu wyprowadzonego co do terminologii jaką wprowadzono w decyzji Prezydenta Miasta Poznania z [...] kwietnia 2009 r. nr 65/2009 o ustaleniu lokalizacji drogi publicznej a tym samym co do zaskarżonej do sądu decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z [...] marca 2012 r. nr [...] oraz zaskarżonego wyroku.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 106 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości, wynika z akt sprawy. Sąd przeprowadza dowód z dokumentów jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości. W sprawie takich wątpliwości nie było dla oceny wystąpienia rażącego naruszenia prawa. Należy podkreślić, że nie ma podstaw do żądania przeprowadzenia dowodów dotyczących okoliczności faktycznych wynikających z przepisów prawa, które nie miały zastosowania w sprawie (art. 10 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych) zwłaszcza gdy akt prawa miejscowego nie obowiązywał w dniu rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy.

W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.