Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1145/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2020-12-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 41 pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1876
law: Usatwa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik, Sędziowie Asesor WSA Tomasz Dziuk, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Po rozpatrzeniu wniosków z dnia 5 i 19 czerwca 2020 r. decyzją nr [...] z dnia [...] r. Prezydent Miasta R. , działając na podstawie art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 3, art. 4, art. 8 ust. 1, art. 39, art 41, art. 106 ust. 1 i ust. 4, art. 107 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 1507 ze zm.) oraz art. 10 § 1, art. 80 i art. 104 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego odmówił E.S. (S. (dalej strona, skarżący) przyznania pomocy finansowej w formie specjalnego zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup leków w łącznej kwocie 85,90zł oraz na uregulowanie rachunku za zużycie energii elektrycznej w wysokości 121,70zł.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w wyniku przeprowadzonego drogą telefoniczną (w związku z zaistniałą sytuacją zagrożenia epidemiologicznego) wywiadu środowiskowego wnioskodawca sprecyzował swoje wnioski i wniósł o przyznanie specjalnego zasiłku celowego, który nie podlega zwrotowi z przeznaczeniem na zakup leków w kwocie 17,90zł oraz zasiłku celowego na zakup żywności w ramach programu "posiłek w szkole i w domu" w kwocie 400zł. Wniosek o pomoc w ramach programu rządowego rozpatrzony został odrębną decyzją.

Po przeprowadzeniu wywiadu, strona będąc w siedzibie Ośrodka wniosła o ponowne wyznaczenie daty wywiadu środowiskowego oraz złożyła wniosek o przyznanie środków na zakup leków w kwocie 68zł. Wobec złożenia kolejnego wniosku o przyznanie środków na zakup leków oraz także środków na uregulowanie rachunku za zużycie energii elektrycznej organ dysponując wywiadem środowiskowym oraz mając ustaloną sytuację osobistą strony z uwzględnieniem dochodu z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku (tj. z maja 2020 r.) rozpoznał sprawę obu wniosków łącznie.

W oparciu o przeprowadzony wywiad, ustalono, że skarżący prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Orzeczeniem z dnia [...] r. został uznany za częściowo niezdolnego do pracy w związku z wypadkiem przy pracy. W miesiącu maja 2020 r. uzyskał dochód w wysokości 817,43zł, na który złożył się: dodatek mieszkaniowy - 265,04 i dodatek energetyczny - 10,94zł oraz renta inwalidzka w wysokości 541,45zł. Analiza budżetu wykazała, że wydatki wynosiły - 759,37zł, a na powyższą sumę składały się: dopłata do czynszu - 100zł., do funduszu remontowego - 67,24zł, opłata za gaz - 62,24z ł, opłata za TV - 20zł, opłata za telefon i Internet -118,93zł, grzywny - 40zł, częściowa dopłata należności za czynsz- 265,04zł oraz kwota 85,92zł (różnica między kwotą potrącenia z ZUS i wpłatą własną u komornika, a kwotą alimentów bieżących, podlegających odliczeniu od dochodu).

Zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej prawo do świadczeń pieniężnych przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 701 zł. W przypadku strony występują okoliczności przewidziane w art. 7 – tj. długotrwała choroba i niepełnosprawność.

Zgodnie z art. 8 ust. 3 tej ustawy za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu, z miesiąca w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszona od kwotę alimentów świadczoną na rzecz innych osób.

Reasumując okoliczności faktyczne i prawne zawarte w formularzu wywiadu, jak również mając na względzie przepisy ustawy o pomocy społecznej postanowiono odmówić przyznania specjalnego zasiłku celowego w łącznej kwocie 85,90zł na zakup leków oraz na pokrycie rachunku za zużycie energii elektrycznej w wysokości 121,70zł, bowiem nie stwierdzono w przypadku strony wystąpienia nagłej, drastycznej, niedającej się przewidzieć okoliczności, która ponad wszelką wątpliwość mogłaby być oceniana w kategoriach zdarzenia wyjątkowego, której to w wyniku własnej zapobiegliwości strony nie dałoby się usunąć.

Organ podkreślił, że strona dysponowała dochodem przekraczającym kryterium ustawowe. W myśl art. 41 ustawy o pomocy społecznej organ może przyznać takiej osobie świadczenie finansowe na szczególnych warunkach w trybie uznania administracyjnego. Koniecznym jest jednak udokumentowanie zaistnienia w sytuacji klienta okoliczności szczególnej. Okoliczności takich nie stwierdzono w przypadku strony. Żadnej nagłej, niespodziewanej szczególnej okoliczności, która dałaby podstawę do uznania, iż przyznanie zasiłków na zasadach szczególnych jest zasadne. Sam zainteresowany nie podał i nie wskazał żadnych nowych okoliczności, które nosiłyby cechy wydarzeń bądź sytuacji szczególnych. Wiadomo od lat, że strona jest osobą niepełnosprawną, podlegającą stałemu długotrwałemu leczeniu i z tego względu wymaga częstych wizyt lekarskich. Fakt zakupu leków jest zatem wnioskującemu znany i nie stanowi żadnej szczególnej okoliczności.

Organ podniósł, że wnioskodawca co miesiąc otrzymuje szerokie wsparcie finansowe z miejscowego Ośrodka (stosowaną do posiadanych środków). Uzyskuje pomoc w ramach realizacji rządowego programu "posiłek w szkole i w domu" na lata 2019 – 2023. Podkreślono przy tym, że pomoc ta ma charakter subsydialny, co oznacza, że winna li tylko uzupełniać i służyć doraźnemu wsparciu osób, które znalazły się w trudnej sytuacji, której własnym staraniem nie są w stanie przezwyciężyć. Tutaj organ podniósł, że strona uzyskuje własne świadczenie z ZUS w dniu 15-tego każdego miesiąca. Posiadając zatem receptę do realizacji czy rachunek za prąd, i składając podanie o publiczne środki finansowe winien tak regulować należności z posiadanego budżetu, by w pierwszej kolejności zabezpieczyć niezbędne środki na wykup leków czy opłatę za prąd, a potem dopiero na kolejne wydatki, m.in. telefon i Internet - w kwocie 118,93zł.

Stosownie bowiem do przepisu art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej Państwa mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia życie w warunkach odpowiadających godności człowieka (art. 3 ust. 1 ustawy). Rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielnie pomocy (art. 3 ust. 3 ustawy) i możliwości finansowych Ośrodka.

Reasumując organ stwierdził, że odmowa pomocy w formie specjalnego zasiłku celowego na zakup leków i opłatę za zużycie energii wynika z tego, iż w sytuacji strony nie występuje szczególnie uzasadniony przypadek do objęcia pomocą w trybie art. 41 ustawy.

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji skarżący wniósł odwołanie, domagając się wnioskowanej pomocy. Podkreślił, że od 40 lat choruje i systematycznie odwiedza lekarzy specjalistów. Od maja 2019 r. ma ustalony stopień niepełnosprawności, a organ odmawiając mu świadczenia pisze zawsze "te same bzdury". Wyjaśnił, że organ, pomimo jego niepełnosprawności nie zwraca na to uwagi i pozbawia go należnych mu środków- zasiłku celowego w wysokości 400zł. Podkreślił, że taki Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w obecnej formie nie jest nikomu potrzebny i "służy tylko do zarabiania pieniędzy dla nieuków i nieudaczników życiowych OPS-u takich jakich można spotkać najczęściej na miesicie na robieniu zakupów w godzinach pracy!!!".

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach po rozpatrzeniu odwołania skarżącego zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium podzieliło ustalenia organu pierwszej instancji, potwierdzając złożenie wniosku o przyznanie specjalnego zasiłku celowego na realizację recept (w wysokości 17,90 i w wysokości 68zł) oraz uregulowanie rachunku za energię elektryczną w wysokości 121,70zł, a także zasiłku celowego z programu rządowego na zakup żywności w wysokości 400zł. Dalej Kolegium potwierdziło ustalenia dotyczące uzyskiwanego przez skarżącego dochodu w miesiącu poprzedzającym datę złożenia wniosków oraz jego wydatków w tym czasie.

Następnie przywołało obowiązujące przepisy ustawy o pomocy społecznej, w szczególności art. 39 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 41 ustawy, podkreślając, iż po stronie osoby ubiegającej się o specjalny zasiłek celowy muszą być spełnione łącznie określone przesłanki, tj. przy przekroczonym dochodzie (701 zł na osobę samotnie gospodarującą lub 528 zł na osobę w rodzinie) musi zaistnieć szczególnie uzasadniony przypadek. Istota tej formy pomocy sprowadza się do przyznania świadczenia w sytuacji, której można przypisać charakter nadzwyczajny, szczególnie uzasadniony. Szczególny przypadek to taka sytuacja życiowa osoby lub rodziny, która nie należy do zdarzeń codziennych. Są to zdarzenia występujące okazjonalnie, wymagające wielu niefortunnych zbiegów wydarzeń, wykraczające poza możliwości ludzkiej zapobiegliwości. Pod pojęciem "szczególnie uzasadnionego przypadku", o którym mowa w art. 41 ustawy należy rozumieć przypadki wyraźnie odbiegające od typowych sytuacji osób kwalifikujących się do otrzymania pomocy społecznej przy spełnieniu kryterium dochodowego.

W niniejszej sprawie, według ustaleń Kolegium, skarżący składając wniosek o przyznanie pomocy społecznej nie wskazał na żadną szczególną okoliczność lub zdarzenia, które mogłyby uzasadniać przyznanie specjalnego zasiłku celowego na zakup leków i uregulowanie rachunku za energię elektryczną. Strona ma stałe źródło dochodów w postaci renty inwalidzkiej z ZUS a także otrzymuje dodatek mieszkaniowy i dodatek energetyczny. Nadto strona pozostaje pod stałą opieką miejscowego Ośrodka Pomocy Społecznej korzystając ze świadczeń i otrzymując potrzebne mu wsparcie materialne i pomoc.

Kolegium stwierdziło, że decyzja organu pierwszej instancji zasługuje na jej utrzymanie w mocy.

Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego wyrażonym w decyzji utrzymującej rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach domagał się uchylenia tych decyzji i przyznania wnioskowanej pomocy. Skarżący powtórzył zarzuty zgłoszone w odwołaniu. Wyjaśnił, że Kolegium powieliło ustalenia i twierdzenia organu pierwszej instancji, bez żadnej ich weryfikacji i zbadania czy są one prawidłowe. Zwrócił uwagę na fakt nieprzyznania mu należnego zasiłku celowego w wysokości 400zł w czerwcu 2020 r. Zarzucił organom błędne interpretowanie przepisów w odniesieniu do przyznanej mu tzw. "trzynastki", którą potraktowano jako powód zabrania zasiłku celowego.

Podkreślił, że nie otrzymuje ż Ośrodka Pomocy Społecznej żadnej pomocy, gdyż zasiłek celowy przysługuje mu z mocy ustawy, bez żadnej łaski Ośrodka.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 4 grudnia 2020 r. pełnomocnik skrzącego, adwokat J.Z. , zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 41 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta R. oraz zobowiązanie organu do wydania decyzji przyznającej skarżącemu pomoc finansową w postaci wnioskowanego zasiłku specjalnego celowego, a także o przyznanie kosztów pomocy prawnej świadczonej skarżącemu z urzędu. W uzasadnieniu pisma przyznał, że skarżący osiąga dochód przewyższający kryterium ustawowe uprawniające do przyznania pomocy, ale dochód ten uprawnia do ubiegania się o przyznanie zasiłku specjalnego celowego. W ocenie pełnomocnika sytuacja skarżącego spełnia warunki do przyznania mu tej formy pomocy, gdyż występuje w tym przypadku szczególnie uzasadniony przypadek.

Rozpoznając sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, a to zgodnie z treścią art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19...(Dz.U. z 2020 r. , poz. 374 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U z 2019 r., poz. 2325), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach przewidzianych w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tj. w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 tej ustawy ), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Przedstawiona tutaj regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji odmawiającą przyznania skarżącemu specjalnego zasiłku celowego na zakup leków w wysokości 85,90zł oraz na uregulowanie rachunku za zużycie energii elektrycznej w wysokości 121,70zł.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji zgodnie ze wskazanymi powyżej kryteriami Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, iż skarga nie jest zasadna. Skarga nie zasługuje również na jej uwzględnienie z przyczyn, które Sąd obowiązany był wziąć pod uwagę działając z urzędu.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.jedn.Dz.U. z 2020 r. poz. 1876). Art. 39 ust. 1 i ust. 2 ustawy przewiduje zasiłek celowy przyznawany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Zasiłek celowy jest świadczeniem pieniężnym zależnym od spełnienia kryterium dochodowego określonego przez ustawodawcę w art. 8 ust. 1 omawianej ustawy, które w przypadku osoby samotnie gospodarującej wynosi 701 zł. Z ustaleń poczynionych przez organy, nie kwestionowanych przez skarżącego w odwołaniu ani w skardze wynika, że jego dochód przekracza wymienione powyżej kryteriom dochodowe i wynosił w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku - tj. w maju 2020r. - 817,43zł. W takiej sytuacji prawidłowo organy rozważyły wniosek skarżącego w kontekście art. 41 pkt 1 cytowanej ustawy, który stanowi, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi. Organ przeanalizował wniosek skarżącego pod tym kątem i stwierdził, że w tym przypadku nie wskazano i nie udokumentowano w sytuacji wnioskującego żadnej szczególnej okoliczności uzasadniającej przyznanie świadczenia w trybie wymienionego powyżej art. 41 pkt 1 ustawy.

Sedno sporu w rozpoznawanej sprowadza się zatem do tego, czy organy zasadnie odmówiły skarżącemu specjalnego zasiłku celowego na wykupienie leków i uregulowanie rachunku za zużycie energii elektrycznej i czy prawidłowo uznały, że w przypadku skarżącego nie ma mowy o szczególnie uzasadnionym przypadku z powoływanego powyżej art. 41 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej.

Należy zauważyć, że decyzja wydawana w trybie wymienionego przepisu ma charakter uznaniowy. Sądowa kontrola decyzji opartej na uznaniu administracyjnym ogranicza się natomiast wyłącznie do sprawdzenia, czy nie zostały przekroczone jego granice. W ocenie Sądu w niniejszym przypadku takie przekroczenie granic uznania nie wystąpiło. W sprawie wyjaśniona została sytuacja skarżącego oraz wskazane zostały wyraźnie powody zajętego stanowiska i wydanego rozstrzygnięcia. Trudnej sytuacji materialnej skarżącego żaden z organów nie zanegował. Okoliczność ta nie wystarcza jednak do przyznawania zasiłku celowego na zaspokojenie wszystkich zgłaszanych potrzeb czy zaspokajanie ich w oczekiwanej wysokości. Uznaniowy charakter decyzji wydawanej w oparciu o art. 41 pkt 1 ustawy oznacza, że o uwzględnieniu wniosku, poprzez dokonanie określonej oceny danego stanu faktycznego pod kątem występowania w nim owych "szczególnie uzasadnionych przypadków", decyduje wyłącznie organ. Należy zauważyć, że "szczególnie uzasadnione przypadki" to pojęcie niedookreślone, a jego stosowanie ma charakter ocenny. W świetle art. 41 ustawy o możliwości przyznania świadczenia nie decyduje dochód wnioskodawcy, lecz sytuacja życiowa, w której się znalazł. Sytuacja ta musi zdecydowanie wyraźnie odbiegać od typowych sytuacji osób kwalifikujących się do otrzymania pomocy społecznej przy spełnieniu kryterium dochodowego.

W ocenie Sądu, na podstawie analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie organy zasadnie uznały, że w przypadku skarżącego nie wystąpił taki szczególnie uzasadniony przypadek. Prawidłowo uznały, że skarżący objęty jest stałą i systematyczną opieką miejscowego Ośrodka, jednocześnie posiadając stałe źródło dochodu w postaci renty inwalidzkiej pomniejszonej o bieżące alimenty w wysokości 541,45zł miesięcznie. Dodatkowo skarżący uzyskuje stałą pomoc w postaci dodatku mieszkaniowego w wysokości 265,04zł i dodatku energetycznego w wysokości 10,94zł. Łączne dochody skarżącego w miesiącu poprzedzającym złożenie niniejszego wniosku wyniosły zatem 817,43zł. Przy posiadaniu takiego dochodu można zaplanować niezbędne wydatki, a do takich przecież w przypadku skarżącego należy wykupienie leków czy opłacenie rachunku za energię elektryczną. Zasadnie przy tym organy podniosły, że w strukturze wydatków wskazanych przez skarżącego znalazły się w pierwszej kolejności wydatki związane z opłatą (wysoką) za telefon i Internet oraz TV, a dopiero w następnej kolejności niezbędne dla ratowania zdrowia leki oraz należne opłaty. Dodać przy tym trzeba, skarżący jest stałym beneficjentem pomocy w formie zasiłku celowego na zakup żywności przyznawanej w ramach programu rządowego "Posiłek w szkole i w domu" . Odrębną decyzją z dnia [...] r. Nr [...] taką pomoc w kwocie 400,00zł mu przyznano. Wcześniej pomoc taką przyznano mu decyzją dnia [...] r. Nr [...].

Sytuacja skarżącego nie jest bynajmniej łatwa, jednak skarżący mimo trudnej sytuacji życiowej i materialnej posiada stały dochód, który choć niewielki to jednak stabilizuje jego sytuację finansową i pozwala na pewne planowanie i hierarchizację wydatków. W ocenie Sądu stan, w którym znajduje się obecnie skarżący nie stanowi sytuacji nagłej, nadzwyczajnej i niespodziewanej. Nie wiąże bowiem się z gwałtownym i zarazem drastycznym pogorszeniem się sytuacji skarżącego. Ponadto problemy zdrowotne, na które skarżący się powołuje nie mają charakteru odosobnionego i niespotykanego. Do stwierdzenia, że zaistniał szczególnie uzasadniony przypadek, o którym mowa w art. 41 pkt 1 ustawy nie wystarczą także twierdzenia skarżącego, że sytuacja, w której się on obecnie znajduje nie została przez niego zawiniona, jest efektem braku pomocy ze strony miejscowego Ośrodka i działaniem komornika.

W judykaturze i doktrynie przyjmuje się, że szczególnie uzasadniony przypadek to taka sytuacja życiowa osoby lub rodziny, która ponad wszelką wątpliwość, bez konieczności wnikliwych zabiegów interpretacyjnych istniejącego stanu rzeczy, pozwala stwierdzić, że aż tak drastyczne, tak dotkliwe w skutkach i tak daleko ingerujące w plany życiowe zdarzenia, nie należą do zdarzeń codziennych, ani nawet do zdarzeń nadzwyczajnych. Są to zdarzenia występujące zupełnie okazjonalnie, wymagające wielu niefortunnych zbiegów wydarzeń, wykraczające poza możliwości ludzkiej zapobiegliwości (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 sierpnia 2008 r., sygn. akt I OSK 1416/07; z dnia 14 stycznia 2011 r. sygn. akt I OSK 1496/10; z dnia 12 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 164/11, z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 1622/11 i sygn. akt I OSK 1623/11; czy z dnia 2 sierpnia 2012 r., sygn. akt I OSK 336/12; http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

W ocenie Sądu analiza materiału dowodowego zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie nie pozwala na uznanie, aby taki szczególnie uzasadniony przypadek wystąpił w stosunku do skarżącego.

Nie można pomijać także i tego, że organy administracji działają w oparciu o środki finansowe, których wysokość jest ściśle określona. Zatem w tak wyznaczonych granicach muszą i mogą realizować cele powierzone im w ustawie o pomocy społecznej. Z uwagi zaś na szczupłość pozostających w ich dyspozycji środków finansowych są upoważnione do ograniczenia rozmiaru przyznawanych świadczeń, które to świadczenia muszą rozdzielać pomiędzy stale rosnącą liczbę osób wymagających wsparcia. Na tę okoliczność wielokrotnie zwracano uwagę w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 19 czerwca 2007 r. sygn. akt I OSK 1464/2006, z dnia 25 stycznia 2008 r. sygn. akt I OSK 624/07, z dnia 30 października 2018 r. sygn. akt I OSK 2502/18, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). W sytuacji ograniczonych środków przeznaczanych na cele pomocy społecznej i stale wzrastającej liczby osób ubiegających się o jej uzyskanie, konieczne jest stworzenie gradacji potrzeb tych osób i powiązanie jej z możliwościami finansowymi ośrodków pomocy społecznej. Zasadnie organ pierwszej instancja podkreślił, że skarżący nie może zakładać, iż środki z pomocy społecznej winny być mu każdorazowo przyznawane czy stanowić dla niego stałe źródło finansowego wsparcia. Nawet przy wielokrotnych podaniach o pomoc, organ zawsze musi indywidualnie i dogłębnie badać sytuację wnioskodawcy, który nie może oczekiwać obligatoryjnego i każdorazowego wsparcia finansowego w oczekiwanej formie i wysokości.

W ocenie Sądu z akt administracyjnych wynika, że postępowanie przed organami zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, a w rozpoznawanej sprawie organy obu instancji dokonały prawidłowych ustaleń co do stanu faktycznego oraz w sposób prawidłowy oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy. Motywy podjętych rozstrzygnięć zostały natomiast wystarczająco uzasadnione w decyzjach. Mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego zostały także należycie zinterpretowane i zastosowane. Sąd nie doszukał się też innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji. W związku z powyższym brak podstaw do tego, aby przyjąć, że organy orzekające w niniejszej sprawie dopuściły się przekroczenia granic uznania administracyjnego, a także aby naruszyły normy prawne wynikające z przepisu art. 41 ustawy o pomocy społecznej.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za niezasadną i na zasadzie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.