Wyrok NSA, sygn. akt GSK 843/04
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2004-10-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne postępowanie
Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Halina Wojtachnio (spr.) Sędziowie NSA - Kazimierz Brzeziński - Hanna Szafrańska-Falkiewicz Protokolant - Małgorzata Suchocka po rozpoznaniu w dniu 12 października 2004 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej w Białymstoku od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Białymstoku z dnia 23 marca 2004 r. sygn. akt SA/Bk 1552/03 w sprawie ze skargi A. W. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Białymstoku z dnia 12 listopada 2003 r. [...] w przedmiocie klasyfikacji taryfowej samochodu 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od Dyrektora Izby Celnej w Białymstoku na rzecz A. W. G. kwotę 1.800,- (jeden tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 23 marca 2004 r. sygn. akt SA/Bk 1552/03, po rozpoznaniu skargi A. W. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Białymstoku z dnia 12 listopada 2003 r. nr [...] w przedmiocie klasyfikacji taryfowej samochodu, uchylił zaskarżoną decyzję.

Wyrok ten został wydany w następujących okolicznościach sprawy:

Dyrektor Izby Celnej w Białymstoku decyzją z dnia 12 listopada 2003 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Białymstoku z dnia 16 września 2003 r. uznającą za nieprawidłowe dokonane przez A. W. G. zgłoszenie celne z dnia 29 sierpnia 2003 r. dotyczące używanego samochodu Ford Transit 2,5D oraz klasyfikującą ten pojazd do kodu [...] Taryfy celnej i określającą podatki akcyzowy oraz VAT. Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 13 § l, art. 85 § l ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny (Dz.U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 z późn. zm.), § l rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2002 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz.U. Nr 226, poz. 1885), art. 15 ust. 4, art. 18 ust. l, art. 36 ust. 2, art. 37 ust. l pkt 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. - o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz.U. Nr U, poz. 50 z późn. zm.), § 2 ust. l pkt 3 i § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie podatku akcyzowego (Dz.U. Nr 27, poz. 269 z późn. zm.). Z ustaleń faktycznych w sprawie wynikało, że A. W. G. (importer) zgłosił na podstawie dokumentu SAD nr [...] z dnia 29 sierpnia 2003 r., w celu objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu, samochód używany marki Ford Transit 2,5D nr nadwozia [...], z silnikiem wysokoprężnym o pojemności 2496 cm3, rok produkcji 1999 - według kodu PCN 8704 21 99 9 Taryfy celnej, załączając do zgłoszenia celnego stosowne dokumenty.

W wyniku kontroli dokumentów oraz rewizji celnej w Urzędzie Celnym w Białymstoku stwierdzono, że przedmiotowy samochód jest samochodem osobowym. W związku z tym decyzją nr [...] z dnia 16 września 2003 r. Naczelnik Urzędu Celnego w Białymstoku uznał omawiane zgłoszenie celne za nieprawidłowe, zaklasyfikował zgłoszony samochód do kodu 8703 32 90 9 i określił podatki akcyzowy i VAT.

Dyrektor Izby Celnej w Białymstoku, po rozpoznaniu odwołania importera, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu celnego pierwszej instancji stwierdzając, że skoro do pozycji 8704 Taryfy celnej zalicza się wyłącznie samochody ciężarowe, zaś do pozycji 8703 samochody osobowe oraz osobowo-towarowe, to w ocenie organu odwoławczego oczywistym było zaklasyfikowanie przedmiotowego samochodu, jako samochodu osobowo-towarowego, do pozycji 8703. Wiążącą przy zgłoszeniu celnym podstawę klasyfikacji pojazdów dla potrzeb celnych stanowią wyłącznie przepisy prawa celnego także Taryfy celnej nawet wówczas, gdy towary traktowane były odmiennie w innych przepisach prawa czy opiniach rzeczoznawców.

Sąd nie podzielił stanowiska organów celnych w kwestii klasyfikacji spornego pojazdu do pozycji 8703 Taryfy celnej stwierdzając, że z ustaleń poczynionych w sprawie wynika, iż sprowadzony na polski obszar celny pojazd Ford Transit został wyprodukowany jako samochód ciężarowy. Potwierdzenie tego ustalenia wynika wprost z pisma Ford Polska Spółka z o.o. w Warszawie z dnia 22 sierpnia 2003 r. i opinii rzeczoznawcy, w której stwierdza się, że badany pojazd jest typowym samochodem ciężarowym o nadwoziu furgon z podwyższonym dachem. Z dokumentu identyfikacji pojazdu zarejestrowanego po raz pierwszy za granicą wynika także, że pojazd był rejestrowany jako samochód ciężarowy "uniwersalny". Zdaniem Sądu w tym stanie sprawy stanowisko, iż "pojazd jest przeznaczony zasadniczo do przewozu osób" i zaklasyfikowanie go do pozycji 8703 Taryfy celnej musi nasuwać wątpliwości. Organ celny nie rozważył bowiem do jakiej kategorii samochodów mógłby zostać zakwalifikowany przedmiotowy pojazd według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU), zwłaszcza gdy dla podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego podstawowe znaczenie ma ta klasyfikacja. Brak ustosunkowania się przez organ do tego zagadnienia skutkuje niedostatecznym wyjaśnieniem sprawy mogącym mieć wpływ na jej wynik (art. 120, art. 122, art. 187 § l i art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) i stanowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji stosownie do art. 145 § l pkt l lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).

Dyrektor Izby Celnej w Białymstoku, za pośrednictwem radcy prawnego Ireny Piotrowskiej, wniósł skargę kasacyjną od tego wyroku zarzucając, że został on wydany z naruszeniem:

1) prawa materialnego, tj. art. 13 § 5, art. 85 § l ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny (tekst jednolity Dz.U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 z późn. zm.) - poprzez błędną wykładnię,

2) § l rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2002 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz.U. Nr 226, poz. 1885 z późn. zm.) - poprzez błędną wykładnię załącznika do rozporządzenia - cz.II, Sekcja XVII, dział 87, poz. 9704 21 99 9 oraz 8703 32 90 9, w związku z cz. I, C "Ogólne Reguły Interpretacji Polskiej Nomenklatury Scalonej,

3) § l rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 marca 1997 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU - Dz.U. Nr 42, poz. 264 z 1997 r. z późn. zm.) - poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie załącznika do rozporządzenia "Zasady metodyczne Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług" - pkt 4.2, 5.2.1, 6.3.4, 7.2, 7.5,

4) art. 54 ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr U, poz. 50 z 1993 r. z późn. zm.) - poprzez błędną wykładnię,

5) § l rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie wykazu towarów do celów poboru podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego w imporcie (Dz.U. Nr 241, poz. 2082 z 2002 r.) - poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie,

6) art. 61 pkt 2 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz.U. Nr 88, poz. 439 z późn. zm.) - poprzez błędną wykładnię powagi nomenklatury PCN,

7) art. 3 ust. l lit. (a) Międzynarodowej Konwencji z dnia 14 czerwca 1983 r. w sprawie zharmonizowanego systemu oznaczania i kodowania towarów (Dz.U. Nr 11, poz. 62) w związku z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483) - art. 87 ust. l, art. 91 ust. 1, 2, 3, art. 241 ust. l - poprzez niewłaściwe zastosowanie.

Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie sprawy bądź o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku do ponownego rozpoznania i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

W uzasadnieniu kasacji skarżący powołał się na zasadę praworządności określoną w art. 120 Ordynacji podatkowej i wywiódł, że wynika z niej wymóg oparcia każdej czynności wykonywanej przez organ prowadzący postępowanie na konkretnym przepisie prawa. Takimi przepisami, na których oparł się organ celny oceniając przedmiotowy pojazd pod kątem klasyfikacji taryfowej, tj. czy jest to samochód przeznaczony zasadniczo do przewozu osób, czy też do przewozu towarów, były przepisy Scalonej Nomenklatury Określania i Kodowania Towarów, wprowadzonej w życie Międzynarodową Konwencją w sprawie Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, sporządzoną w Brukseli 14 czerwca 1983 r. (załącznik do Dz.U. Nr 11, poz. 62 z dnia 7 lutego 1997 r.). Stosowana w Polsce Taryfa celna przyjęła nazewnictwo i pełne zasady interpretacji z powołanych przepisów. Na mocy tej Konwencji polska administracja celna jest zobligowana do stosowania Scalonej Nomenklatury i jej oficjalnej interpretacji w obrocie towarowym z zagranicą. Dyrektor Izby Celnej podkreślił, że oceniając przedmiotowy pojazd pod kątem klasyfikacji taryfowej posłużył się Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej (zwanych dalej "ORINS") - część C Taryfy celnej, stanowiącej załącznik do cyt. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2002 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej.

Zgodnie z l regułą ORINS klasyfikację towarów należy ustalić z uwzględnieniem brzmienia pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz z ORINS. Przeznaczenie towaru ma znaczenie tylko wtedy, gdy sama taryfa w ten sposób różnicuje klasyfikację wyrobów. Skarżący wywodzi, że klasyfikując towary do poszczególnych kodów taryfy celnej organ celny kieruje się powyższymi zasadami oraz stanem faktycznym importowanego towaru (art. 85 § l i art. 13 § 5 Kodeksu celnego). Przedmiotem importu był samochód osobowy marki "Ford Transit 190", o nadwoziu typu furgon, rok produkcji 1999 i o pojemności skokowej 2496 cm3, wyposażony w 7 miejsc siedzących, w tym rząd siedzeń za kierowcą, pasy bezpieczeństwa przy tylnej kanapie, szyby w drzwiach bocznych, ze ścianą oddzielającą przestrzeń ładunkową za tylną kanapą oraz oknem w górnej części. Ustalenia te potwierdza dokument przeprowadzenia rewizji celnej towaru, zdjęcia pojazdu oraz zagraniczny dowód rejestracyjny, zgodnie z którym w samochodzie jest zamontowanych 7 siedzeń. Rodzaj pojazdu określono jako CTTE (skrót terminu "camionnette). W tłumaczeniu dowodu rejestracyjnego pojęcie CTTE oznacza "dostawczy", zaś według Wielkiego słownika francusko-polskiego oznacza "furgon, mały samochód, półciężarówkę". Zgodnie z tymi ustaleniami, zdaniem skarżącego, organy celne prawidłowo określiły kod Taryfy celnej, klasyfikując sprowadzony samochód do poz. 8703 32 90 9 i to przyporządkowanie uwzględnia stan faktyczny towaru ustalony "z natury", t j. podczas rewizji celnej. Skarżący podnosi, iż podstawą prawną decyzji wydawanych przez organy celne są przepisy prawa celnego i zawarte tam oceny. Nie mogą przepisów tych zastępować przepisy stosowane dla potrzeb z innych dziedzin, np. rejestracji pojazdów zawarte w ustawie Prawo o ruchu drogowym, czy też przepisy wykonawcze do tej ustawy. Dla potrzeb klasyfikacji towarowej zasadnicze znaczenie ma nomenklatura towarowa zawarta w taryfie celnej. Stwierdzenia Sądu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że z pisma Ford Polska Sp. z o.o. w Warszawie z dnia 22 sierpnia 2003 r., opinii rzeczoznawcy z dnia 21 sierpnia 2003 r., dokumentu identyfikacji pojazdu zarejestrowanego po raz pierwszy za granicą z dnia 18 sierpnia 2003 r. wynika, iż sporny pojazd został wyprodukowany i zarejestrowany jako samochód ciężarowy, w ocenie skarżącego, pozostają w sprzeczności z ustaleniami rewizji celnej i postanowieniami art. 85 § l Kodeksu celnego. Wobec tego według skarżącego powyższe dowody nie mają wpływu na klasyfikację towaru. Sąd orzekający uznał nadto, że jedną z wad postępowania skutkującą uchyleniem zaskarżonej decyzji było nierozważenie do jakiej kategorii samochodów mógłby zostać zaklasyfikowany przedmiotowy pojazd według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, jako że sprawa dotyczyła podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego, nie wyjaśniając jednak dlaczego klasyfikacja PKWiU ma podstawowe znaczenie dla wymiaru tych podatków. Klasyfikacja PKWiU oparta jest na symbolach Polskiej Scalonej Nomenklatury Towarowej Handlu Zagranicznego (PCN) zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 marca 1997 r. określającym "Zasady Metodyczne Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług". Organy celne nie były zatem zobowiązane do sięgania do klasyfikacji PKWiU, bowiem stosując właściwe rzeczowo przepisy klasyfikacyjne, dokonały prawidłowej klasyfikacji PCN. Skarżący wskazał, że sposób dokonania klasyfikacji importowanych towarów do celów poboru podatku od towarów i usług i podatku akcyzowego określało rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie wykazu towarów do celów poboru podatków od towarów i usług oraz podatku akcyzowego w imporcie (Dz.U. Nr 241, poz. 2082). W załącznikach l, 3, 5 i 6 do rozporządzenia określono wykaz towarów w układzie odpowiadającym Polskiej Scalonej Nomenklaturze Towarowej Handlu Zagranicznego.

A. W. G. reprezentowany przez radcę prawnego Rafała Olszewskiego - w odpowiedzi wniósł o oddalania skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie wskazywano już, że instytucja skargi kasacyjnej uregulowana w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej ustawą procesową, stanowi odwzorowanie kasacji przewidzianej w procedurze cywilnej, stanowiącej środek odwoławczy od orzeczeń sądów drugiej instancji w sprawach cywilnych. Uwaga ta dotyczy w szczególności określania podstaw skargi kasacyjnej w art. 174 ustawy procesowej oraz przyjęcia zasady związania sądu granicami tej skargi (art. 183 § l ustawy procesowej). Z tych też powodów stosowanie (interpretacja) przepisów ustawy procesowej o skardze kasacyjnej nie może nie uwzględniać dorobku orzecznictwa Sądu Najwyższego i doktryny prawniczej dotyczącego kasacji rozpatrywanej przez Sąd Najwyższy.

Sąd Najwyższy wielokrotnie i konsekwentnie podkreślał, że związanie Sądu granicami kasacji oznacza konieczność wskazania w kasacji m.in. jej podstaw. Prawidłowe sformułowanie podstaw kasacji polega zaś na powołaniu konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił Sąd, uzasadniania zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - na wykazaniu dodatkowo, że to wytknięte uchybianie mogło miąć istotny wpływ na wynik sprawy (np. wyrok SN 11 stycznia 2001 r. IV CKN 1594/00, Lex nr 53119). Wymaganie określenia podstaw kasacji i ich uzasadnienia obejmuje wskazanie, które przepisy - oznaczone numerem artykułu (paragrafu, ustępu) ustawy - zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy (postanowienie SN z 11 marca 1997 r. III CKN 13/97, OSN z 1997 r., nr 8, poz. 114). Nie stanowi zatem przytoczenia podstawy kasacyjnej zgłoszenie np. zarzutu naruszenia przepisów postępowania bez wskazania konkretnego przepisu, który - zdaniem skarżącego - został naruszony. Nie wystarcza też samo wykazania naruszenia przepisów postępowania, jeżeli skarżący nie wykazał, że następstwa tego naruszenia były tego rodzaju lub rozmiarów, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego w kasacji orzeczenia (np. postanowienie SN z 5 grudnia 1997 r. III CKN 491/97, Lex nr 50542 i wyrok SN z 24 kwietnia 2003 r. I CKN 317/01, Lex nr 7888).

W orzecznictwie Sądu Najwyższego nie budzi również wątpliwości teza, że kasacja nie odpowiadająca wymaganiom ustawowym w zakresie określenia podstaw i ich uzasadnienia zawiera istotny brak, ponieważ uniemożliwia sądowi ocenę zasadności tego środka zaskarżenia. Wymaganie przytoczenia podstaw kasacji i ich uzasadnienia nie jest przy tym równoznaczne z wymaganiami stawianymi pismu procesowemu, nadającymi się do naprawienia w trybie wezwania do uzupełnienia braków formalnych pisma procesowego.

Wysokie wymagania stawiane skardze kasacyjnej przewidziane w ustawie procesowej korespondują z ustanowionym w tej ustawie przymusem adwokacko-radcowskim do sporządzenia tej skargi (art. 175 § l). Przymus ten ma na celu zapewnienie skardze kasacyjnej odpowiedniego poziomu merytorycznego i formalnego. Od adwokata czy radcy prawnego można bowiem oczekiwać i egzekwować znajomości przepisów procedury obowiązującej w postępowaniu sądowym.

Zgodnie z treścią art. 173 § l ustawy procesowej od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W tym trybie wpłynęła skarga kasacyjna w niniejszej sprawie.

Zwrócić należy także uwagę, że w myśl art. 174 ustawy procesowej skarga kasacyjna od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego może być oparta na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W rozpoznawanej sprawie skarżący oparł skargę kasacyjną na obydwu podstawach wymienionych w art. 174 ustawy procesowej (tak wynika z podstawy kasacji i jej uzasadnienia), jednakże przepisu tego nie przytoczył w podstawie kasacji. Wobec podniesienia przez skarżącego w uzasadnieniu kasacji zarzutu dotyczącego naruszenia przepisów postępowania objętych drugą podstawą kasacyjną, ocenę zasadności wniesionej skargi kasacyjnej należy rozpocząć od tych przepisów (por. wyrok SN z 11 maja 2000 r. sygn. akt CKN 678/98, Lex nr 50839).

Podstawowym zagadnieniem w niniejszej sprawie był spór co do faktu o rodzaju samochodu będącego przedmiotem importu, a mianowicie, czy - jak to przyjęły organy celne - był to pojazd klasyfikowany do grupy pojazdów samochodowych przeznaczonych zasadniczo do przewozu osób włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi, o pojemności skokowej przekraczającej 1500 cm3, używany (powyżej czterech lat) - według pozycji 8703 32 90 9 Taryfy celnej stanowiącej załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2002 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz.U. Nr 226, poz. 1885 ze zm.), czy też - jak wywodzi importer - pojazd samochodowy do transportu towarowego o masie całkowitej nieprzekraczającej 5 ton, używany - klasyfikowany do pozycji 8704 21 99 9 Taryfy celnej.

Spór w tym zakresie toczył się i przed organami celnymi i przed Sądem pierwszej instancji.

Wobec tego, że w sprawie nadal istniały wątpliwości co do rodzaju importowanego pojazdu samochodowego (stanu towaru), Sąd I instancji uwzględnił skargę i uchylił zaskarżoną decyzję przyjmując, że niedostateczne wyjaśnianie sprawy stanowiło podstawę do stwierdzenia, iż wydano ją z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stwierdzić więc należy, że skoro w ocenie skarżącego stan faktyczny sprawy był na tyle wyjaśniony, że pozwalał na ocenę, iż przedmiotem importu był pojazd samochodowy przeznaczony zasadniczo do przewozu osób i na zaklasyfikowanie go do pozycji 8703 32 90 9 Taryfy celnej, a Sąd I instancji poglądu tego nie podzielił, to w skardze kasacyjnej w zarzutach dotyczących naruszenia prawa procesowego powinny być wskazania jakie konkretnie przepisy ustawy procesowej zostały naruszone przez Sąd. Powołany w skardze kasacyjnej przepis Ordynacji podatkowej w postępowaniu sądowym nie ma bezpośredniego zastosowania.

Ze względu na nieprawidłowy sposób sformułowania podstawy kasacji dotyczącej naruszenia przepisów postępowania - dla oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego, a przede wszystkim art. 13 § l i art. 85 § l Kodeksu celnego, reguły l ORINS i innych miarodajny jest stan faktyczny sprawy, będący podstawą wydania zaskarżonego wyroku (por. wyrok SN z 9 czerwca 2000 r. IV CKN 647/00, Lex 52739). Skoro bowiem stan faktyczny jest niepewny, to - w ocenie Sądu - nie można skutecznie zarzucać naruszenia przepisów prawa materialnego.

W rozpoznawanej sprawie skarżący zarzucił, że Sąd I instancji nie podzielił stanowiska organu celnego co do ustaleń stanu towaru na dzień przyjęcia zgłoszenia celnego i odmówił zasadności klasyfikacji importowanego pojazdu do kodu PCN 8703 32 90 9 Taryfy celnej - wbrew przywołanym Ogólnym Regułom Interpretacji Polskiej Nomenklatury Scalonej (reguła l). Zarzuty te nie stanowią usprawiedliwionej podstawy kasacyjnej, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny będąc związany ustaleniami faktycznymi poczynionymi w zaskarżonym wyroku, musi uznać je za wiarygodne. Ze względu na powyższe brak jest podstaw do przyjęcia, że ocena Sądu I instancji w kwestii stanu towaru i związanej z tymi ustaleniami klasyfikacji taryfowej importowanego pojazdu samochodowego została dokonana - według skarżącego - z naruszeniem powołanych w kasacji przepisów prawa materialnego.

Podnieść w tym miejscu należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w obecnym składzie orzekającym nie podziela poglądu wyrażonego w zaskarżonym wyroku dotyczącego nierozważenia przez organ klasyfikacji przedmiotowego samochodu z uwzględnieniem Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług. Przedmiotem postępowania administracyjnego i sądowego była decyzja o uznaniu dokonanego przez importera zgłoszenia celnego z dnia 29 sierpnia 2003 r. za nieprawidłowe, określeniu kodu towaru, kwoty długu celnego i podatków akcyzowego oraz podatku od towarów i usług. W tej sprawie, ze względu na przedmiot rozstrzygnięcia słusznie organy celne zastosowały klasyfikację Polskiej Scalonej Nomenklatury Towarowej Handlu Zagranicznego (PCN), na której oparta jest polska Taryfa celna. Zgodnie z art. 13 § 3 pkt l Kodeksu celnego taryfa celna obejmuje Polską Scaloną Nomenklaturę Towarową Handlu Zagranicznego PCN (nomenklatura towarowa). W myśl art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.), jeżeli w wyniku weryfikacji zgłoszenia celnego organ celny stwierdzi, iż kwoty podatków zostały wykazane nieprawidłowo, naczelnik urzędu celnego wydaje decyzję określającą podatki w prawidłowej wysokości i kwotę tych podatków może określić w decyzji dotyczącej należności celnych. Podstawą opodatkowania w imporcie towarów jest wartość celna powiększona o należne cło. Jeżeli przedmiotem importu są towary opodatkowane podatkiem akcyzowym, podstawą opodatkowania jest wartość celna powiększona o należne cło i podatek akcyzowy (art. 15 ust. 4 tej ustawy). Na PCN, jak słusznie twierdzi skarżący, oparte są także wykazy towarów dla celów poboru podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego w imporcie, do określenia których upoważniony został minister właściwy do spraw finansów publicznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki w uzgodnieniu z Prezesem Głównego Urzędu Statystycznego, w układzie odpowiadającym Polskiej Scalonej Nomenklaturze Towarowej Handlu Zagranicznego (PCN) - art. 54 § 2 (obowiązującej w dacie wydania decyzji organu odwoławczego) cyt. ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym. Wykaz ten został określony w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie wykazu towarów do celów poboru podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego w imporcie (Dz.U. Nr 241, poz. 2082 ze zm.). Skarżący w skardze kasacyjnej nie wskazał jednak, który przepis ustawy procesowej naruszył Sąd I instancji i nie wykazał, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 i art. 204 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw oraz orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego.