Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 298/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2010-09-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6040 Wyrób, rozlew i obrót alkoholami
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1, art. 59 par. 2, art. 44, art. 134
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kowalik- Grzanka Sędziowie: Sędzia NSA Anna Orłowska ( spr. ) Sędzia WSA Alina Dominiak Protokolant Starszy sekretarz sądowy Hanna Tarnawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2010 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 22 marca 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu i stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania dotyczącego cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] na rzecz "A"Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w G.100 ( sto ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Z akt sprawy wynika, że po wszczętym z urzędu postępowaniu, decyzją z dnia 28 grudnia 2009 r. Burmistrz Miasta [...] orzekł o cofnięciu "A" Spółce z o.o. w [...] zezwolenia nr [...] z dnia 27 lipca 2009 roku na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych zawierających do 4,5 % alkoholu i piwa w punkcie gastronomicznym [...] w [...] na plaży wschodniej (lokalizacja jak na szkicu sytuacyjnym dołączonym do zezwolenia).

Organ I instancji oparł decyzję na ustaleniu, że brak jest dowodów, by korzystający z zezwolenia legitymował się tytułem prawnym do lokalu oraz aktualną decyzją sanitarną.

Strona skarżąca wniosła odwołanie od decyzji datowane " [...], dn. 25 stycznia 2010 roku".( k-2 akt adm. organu II instancji; na piśmie prezentata organu I instancji :"UM [...] wpłynęło 1.02.2010r.") oraz – wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, pismo datowane "[...], dn. 29 stycznia 2010 r.".( k-3 akt adm. organu II instancji; na piśmie prezentata organu I instancji :"UM [...] wpłynęło 29.01.2010r.").

We wniosku podano, między innymi, że pisząca wniosek pełnomocnik strony skarżącej uważa, iż terminowi do wniesienia odwołania nie uchybiono, gdyż skarżoną decyzję awizowano u strony skarżącej powtórnie w dniu 8 stycznia 2010 r., czyli - doręczenie decyzji nastąpiło w dniu 15 stycznia 2010r., zatem termin do wniesienia odwołania upływa z dniem 29 stycznia 2010 roku. W tym dniu pełnomocnik, będąc w Urzędzie Miasta [...], dowiedziała się o okolicznościach nieodebrania decyzji organu I instancji, której to decyzji prezes Spółki nie mógł odebrać, bo był chory.

Zastrzeżono możliwość przedstawienia dalszych szczegółowych okoliczności uchybienia terminowi do wniesienia odwołania w toku dalszego postępowania.

Do wniosku załączono odwołanie.

Rozpoznając sprawę, postanowieniem z dnia 22 marca 2010 roku, z powołaniem się na art. 59 § 2 w zw. z art. 58 kpa, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania i stwierdziło, że odwołanie wniesione zostało z uchybieniem terminu do jego złożenia.

W uzasadnieniu wskazano, że:

- decyzja organu I instancji doręczona została zastępczo stronie skarżącej w dniu 14 stycznia 2010 roku, co dokumentuje zwrotne potwierdzenie odbioru z adnotacją poczty o niepodjęciu przesyłki w terminie;

- zgodnie z klauzulą zawartą w postanowieniu (?) termin do wniesienia odwołania wynosi 14 dni od daty doręczenia tej decyzji. W myśl art. 57 § 1 kpa, jeżeli początkiem terminu liczonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w który zdarzenie nastąpiło. Zatem w okolicznościach sprawy odwołanie należało wnieść w dniach od 15 stycznia do 28 stycznia 2010 roku. Odwołanie zaś zostało nadane na poczcie w dniu 29 stycznia 2010 roku;

- wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania doręczono Burmistrzowi w dniu 29 stycznia 2010 roku z uzasadnieniem, że prezes Spółki wyjechał i że dowiedziano się o doręczeniu decyzji w dniu 29 stycznia 2010 roku. Zgodnie z art. 58 kpa, w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin;

- zgodnie z art. 58 kpa dla przywrócenia terminu należy dopełnić wymienionych w przepisie warunków, a zgodnie z przepisami ordynacji podatkowej (chyba – mylnie ?) cztery przesłanki do przywrócenia terminu muszą wystąpić łącznie.

Zdaniem organu strona nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy, bowiem uzasadnienie wniosku uniemożliwia przyjęcie takiej oceny. We wniosku wskazano enigmatycznie na wyjazd prezesa Spółki i brak pracowników w Spółce. Jednakże z KRS wynika, że Spółka ma też dwóch wiceprezesów zarządu, którzy mogą reprezentować Spółkę i którzy wnieśli odwołanie w dniu 29 stycznia 2009 r.(?)

W aktach znajduje się koperta, adresowana do Burmistrza [...], przesłana przesyłką – listem - zwykłym. Na kopercie tej przesyłki znajdują się dwie czytelne pieczęcie (stemple) poczty, zawierające dwie różne daty : 28 stycznia i 29 stycznia 2010 roku. Oceniając ten fakt w kontekście twierdzeń pełnomocnika, że strona dowiedziała się o doręczeniu decyzji dopiero w dniu 29 stycznia 2010 roku, a pełnomocnik twierdziła we wniosku, że termin do wniesienia odwołania upływa dopiero w dniu 29 stycznia 2010 roku, należy przyjąć, że strona nie mogła nadać odwołania na poczcie wcześniej, tj. w dniu 28 stycznia 2010 roku. Okoliczności te dowodzą, że odwołanie podpisane przez dwóch wiceprezesów nadano na poczcie w dniu 29 stycznia 2010 roku, uchybiając terminowi. Nie bez znaczenia jest również fakt, że na omawianej kopercie brak nazwy nadawcy, co w istocie uniemożliwia jednoznaczne przyjęcie, że jest to z pewnością koperta, w której nadano odwołanie strony.

Wobec tego brak jest podstaw do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza Miasta [...] i należy stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji.

Na opisane postanowienie "A" Sp. z oo. w [...] wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.

W skardze zarzucono, że zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wydane zostało z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności – przepisów art. 134, 77 i 80 i 58 § 1 KPA.

Podniesiono, że organ niesłusznie uznał, że wniesienie odwołania nastąpiło z uchybieniem terminu do jego wniesienia, co do tego organ przyjął ocenę dowolną, a nie swobodną, a w przypadku przyjęcia, że tak istotnie było, to naruszył przepisy postępowania nie przywracając terminu do wniesienia odwołania.

Wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia, wstrzymanie jego wykonania, zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania i przeprowadzenie dowodów wnioskowanych w dalszej części pisma.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, wskazując na argumenty przedstawione w uzasadnieniu do postanowienia.

Organ przychylił się do wniosku strony i postanowieniem z dnia 21 czerwca 2010 roku [...] wstrzymał wykonanie zaskarżonego postanowienia (k-14 akt adm.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jest zasadna również z innych przyczyn, niż opisane w skardze.

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd orzekł w granicach sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Kontrolowane postanowienie wydane zostało z powołaniem art. 59 § 2 w zw. z art. 58 kpa, które stanowią, odpowiednio, że: " o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia" i - art. 58 : § 1 "w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy;" § 2: "prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin" oraz - § 3: "przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2 jest niedopuszczalne".

Ponadto – aczkolwiek przepisu art. 134 kpa nie przywołano w prawnej podstawie postanowienia, to rozstrzygnięcie zawarte w pkt. 2 omawianego postanowienia, o treści : "postanawia stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia odwołania" ma za podstawę prawną art. 134 kpa, który stanowi, że: "organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne".

Zatem zgodne z zacytowanymi przepisami byłoby postanowienie, w którego uzasadnieniu zostanie prawidłowo wykazane, kiedy stronie doręczono decyzję organu I instancji, kiedy upłynął termin do wniesienia odwołania i że rozpatrywane przez organ odwołanie wniesione zostało z uchybieniem 14 - dniowego terminu do jego wniesienia, a nie stwierdza się prawnych przesłanek do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

W niniejszej sprawie okoliczności, o których wyżej mowa, nie zostały wykazane przez organ orzekający w stopniu wystarczającym do podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia.

Organ pominął w uzasadnieniu do postanowienia milczeniem istotne dla sprawy okoliczności, zatem należy uznać, że ich nie rozważał, zaś z innych wywiódł wnioski działając niezgodnie z zasadami określonymi w art. 7,8,10, 77 § 1 i 81 kpa.

Pierwszą ważną w sprawie okolicznością jest ustalenie daty doręczenia stronie skarżącej decyzji cofającej zezwolenie na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych.

W tym miejscu przypomnieć należy, co ma znaczenie z punktu widzenia oceny prawidłowości procesowania przez Sąd, że stosownie do art. 133 § 1 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy /.../.

Z przedłożonych sądowi przez organ akt wynika, że kluczową dla sprawy okoliczność, czyli – datę doręczenia stronie skarżącej przesyłki pocztowej zawierającej trzy decyzje cofające zezwolenia na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych, w tym – w niniejszej sprawie, decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia 28 grudnia 2009 r. o cofnięciu "A" Spółce z o.o. w [...] zezwolenia nr [...] z dnia 27 lipca 2009 roku na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych zawierających do 4,5 % alkoholu i piwa w punkcie gastronomicznym [...] w [...] na plaży wschodniej, dokumentuje znajdująca się na k-27 akt, nie potwierdzona za zgodność, kserokopia zwrotnego potwierdzenia odbioru pisma adresowanego do skarżącej, z której nie wynika, czy doręczyciel pocztowy dochował wszystkich niezbędnych warunków do uznania, że zwrotne potwierdzenie odbioru pisma dokumentuje datę doręczenia przesyłki w sposób określony przepisami prawa.

Chodzi mianowicie o to, że dla powstania domniemania wynikającego z art. 44 § 4 kpa, tj. dla uznania, że w danym dniu nastąpiło doręczenie przesyłki pocztowej, niezbędne jest wcześniejsze spełnienie warunków określonych w przepisie normującym ten sposób doręczenia korespondencji.

A zatem, stosownie do art. 44 § 1, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43:

1) w przypadku doręczania pisma przez pocztę, poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej - przy czym (§ 2) - zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata i - § 3. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia, a dopiero wówczas - (§ 4) doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.

Ze zwrotnego poświadczenia odbioru pisma, tj. omawianej kserokopii tego dokumentu, znajdującej się na k- 27(22) akt administracyjnych nie wynika, czy i gdzie doręczyciel przesyłki pozostawił zawiadomienie o złożeniu pisma w UP [...] 19.

W tym miejscu należy zauważyć, że – wbrew nazewnictwu stosowanemu w uzasadnieniu do zaskarżonego postanowienia, doręczanie przesyłek w trybie art. 44 kpa nie jest doręczaniem zastępczym, a fikcja prawna doręczenia pisma w tym trybie wymaga spełnienia przez doręczyciela pocztowego wymogów określonych w przepisach Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004 r. w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych (Dz. U. Nr 5, poz. 34 ze zm.)

W dniu przyjętym przez organ za dzień doręczenia stronie skarżącej przesyłki zawierającej zaskarżoną odwołaniem decyzję odnośne przepisy § 14 cyt. wyżej rozporządzenia brzmiały: "1.Jeżeli w chwili doręczania przesyłki rejestrowanej lub przekazu pocztowego stwierdzi się nieobecność adresata lub innych osób uprawnionych do ich odbioru, o których mowa w art. 26 ustawy, zawiadomienie o próbie doręczenia wraz z informacją o terminie ich odbioru i adresie placówki oddawczej, w której przesyłka lub przekaz pocztowy są przechowywane, operator pozostawia w oddawczej skrzynce pocztowej adresata."

W niniejszej sprawie doręczyciel przesyłki zawierającej decyzje cofające stronie skarżącej zezwolenia na sprzedaż i podawanie alkoholu nie wypełnił odwrotnej strony zpo, nie wskazał, gdzie umieszczono zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki, zatem – nie zostały spełnione wymogi prawne dla uznania, że decyzja organu I instancji, od której wniesiono odwołanie, doręczona została skarżącej skutecznie w trybie art. 44 kpa. ( por. postanow. SN z dnia 4.09.2004 r., w sprawie IV CZ 71/08, system inf. prawnej LEX nr 508851, cyt.: "Kontrola prawidłowości doręczenia dokonywana przez sąd ma najczęściej charakter pośredni, opiera się bowiem na analizie adnotacji na przesyłce. Nie jest jednak wykluczone przeprowadzenie szerzej zakrojonego postępowania dowodowego, o ile strona złoży stosowne wnioski. Ze względu na ważkie konsekwencje przewidziane w art. 139 k.p.c., polegające na stworzeniu fikcji doręczenia przesyłki w rzeczywistości nieotrzymanej przez adresata, badanie prawidłowości czynności poczty zawsze wymaga sprawdzenia, czy na przesyłce zostały należycie odzwierciedlone wszystkie czynności przewidziane w art. 139 § 1 k.p.c. i § 9 rozporządzenia w sprawie szczegółowego trybu doręczania pism sądowych przez pocztę w postępowaniu cywilnym. Jakiekolwiek uchybienia w tym zakresie uniemożliwiają przyjęcie, że doręczenie zastępcze jest skuteczne (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 25 sierpnia 1999 r., III CKN 621/99, OSNC 2000/3/52 i z dnia 13 września 2001 r., IV CZ 105/01, Prok. I Pr. 2002/4/44, a także wyrok z dnia 17 lutego 2004 r., III CK 226/02, niepubl.).

Skarżący wskazuje na dwie nieprawidłowości wynikające z zapisów na przesyłce - brak podpisu doręczyciela pod adnotacją o pierwszym awizowaniu oraz brak daty i podpisu na odwrocie potwierdzenia jej doręczenia, pod oznaczeniem przyczyn i sposobu wykonania obowiązku pozostawienia zawiadomienia o nadejściu przesyłki i jej pozostawieniu w placówce pocztowej do odbioru. Zastrzeżenia te uznać należy za uzasadnione i wymagające zbadania. Zgodnie z treścią § 9 ust. 1 i 2 wyżej powołanego rozporządzenia listonosz, w okolicznościach przewidzianych w art. 139 § 1 i 2 k.p.c., pozostawia zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w pocztowej placówce oddawczej, dokonuje adnotacji o niedoręczeniu przesyłki na potwierdzeniu odbioru oraz adnotacji "awizowano dnia" na adresowej stronie niedoręczonej przesyłki i składa swój podpis, po czym oddaje przesyłkę w pocztowej placówce oddawczej a pocztowa placówka oddawcza potwierdza przyjęcie od listonosza awizowanej przesyłki poprzez umieszczenie na stronie adresowej odcisku datownika i podpisu przyjmującego pracownika. Mało czytelne zapisy na przesyłce znajdującej się w aktach budzą poważne wątpliwości, czy zostały podpisane przez kogokolwiek.

Ponadto skarżący podnoszą, że nie było możliwe pozostawienie informacji na drzwiach mieszkania, jak wynika z zakreślenia dokonanego na potwierdzeniu odbioru, gdyż ich konstrukcja na to nie pozwala, a do odbioru korespondencji przeznaczona jest skrzynka umieszczona na posesji pełnomocnika, z której od lat korzystają listonosze. Także ten zarzut wymaga rozważenia. Wprawdzie bowiem art. 139 § 1 k.p.c. uznaje umieszczenie zawiadomienia o nieudanej próbie doręczenia przesyłki w drzwiach mieszkania adresata lub w oddawczej skrzynce pocztowej za równorzędne, prawidłowe sposoby zawiadomienia o nadejściu przesyłki w czasie nieobecności adresata, jednak przy wykładni tego przepisu nie można zakładać, że zawsze są to czynności zamienne, a wybór jednej z nich zależy od swobodnego uznania organu doręczającego. Swobodę tego wyboru ograniczają z jednej strony możliwości techniczne (istnienie skrzynki, konstrukcja drzwi), a z drugiej regulacje prawne. Zasady wykonywania działalności pocztowej reguluje ustawa z dnia 12 czerwca 2003 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. Nr 130, poz. 1188 z późn. zm.), która w art. 37 ust. 1 ustanawia dla właściciela lub współwłaścicieli nieruchomości, której częścią składową jest budynek lub budynku stanowiącego odrębna własność, obowiązek umieszczenia oddawczej skrzynki pocztowej, o parametrach określonych w przepisach wykonawczych, zapewniających m.in. bezpieczeństwo obrotu pocztowego. Taka skrzynka jest miejscem wydania adresatowi ze skutkiem doręczenia przesyłek nierejestrowanych (art. 26 ust. 2 ust. 2 prawa pocztowego). W niej także pozostawia się zawiadomienie o próbie doręczenia przesyłki rejestrowanej lub przekazu pocztowego wraz z informacją o terminie ich odbioru i adresie placówki oddawczej, w której przesyłka lub przekaz pocztowy są przechowywane, jeżeli w chwili ich doręczania stwierdzi się nieobecność adresata lub innych osób uprawnionych do ich odbioru. Obowiązek ten wynika z § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004 r. (Dz. U. Nr 5, poz. 34 z późn. zm.) wydanego na podstawie delegacji ustawowej, zawartej w art. 46 ust. 3 Prawa pocztowego i ma na celu określenie sposobu świadczenia powszechnych usług pocztowych przy uwzględnieniu ochrony interesów podmiotów korzystających z tych usług. Wprawdzie zgodnie z art. 26 ust. 3 prawa pocztowego przepisy tej ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw dotyczących sposobu, zasad i trybu doręczeń, a wiec także przepisu art. 139 § 1 k.p.c., nie oznacza to jednak, że za prawidłową można uznać wykładnię przyjmującą, iż operator dokonujący doręczenia przesyłki sądowej może wykazać się mniejszą niż w innych wypadkach dbałością o bezpieczeństwo obrotu i zabezpieczenie interesów podmiotów korzystających z jego usług. Jeżeli zatem - jak twierdzą skarżący - doręczenie następowało na posesji zabudowanej domem jednorodzinnym, której właściciel wykonał obowiązek umieszczenia pocztowej skrzynki oddawczej, prawidłowe zawiadomienie go o nieudanej próbie doręczenia przesyłki sądowej wymagało umieszczenia pisemnego zawiadomienia w skrzynce oddawczej, a nie w drzwiach mieszkania").

Skoro tak, to w okolicznościach niniejszej sprawy co najmniej przedwczesnym było wydanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowienia o stwierdzeniu uchybienia przez "A" Sp. z o.o. w [...] terminu do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia 28 grudnia 2009 r. nr [...] tym bardziej, że strona skarżąca konsekwentnie zaprzeczała, jakoby uchybiła temu termowi.

Jednym z dowodów, na jaki powołuje się strona skarżąca wywodząc, że przesyłka zawierająca odwołanie wysłana została za pośrednictwem Poczty Polskiej w dniu 28 stycznia 2010 roku jest koperta, zaadresowana do Burmistrza Miasta [...], na której odciśnięte zostały stemple pocztowe z datami "28.01.10" i "29.01.10" ( k-18 akt).

W zaskarżonym postanowieniu przyjęto, że datą wniesienia odwołania jest dzień 29 stycznia 2010 roku, wywodząc to m.inn. z niekonsekwentnych oświadczeń pełnomocnika strony skarżącej, co jest zarzutem uprawnionym w okolicznościach sprawy.

Organ przeoczył jednak, że strona przedłożyła do akt dodatkowe dowody mające świadczyć o wniesieniu odwołania w dniu 28 stycznia 20010 roku, do których organ nie ustosunkował się w zaskarżonym postanowieniu, zatem nie wiadomo, czy brał je pod uwagę rozpatrując materiał dowodowy sprawy ( patrz oświadczenia prezesa Spółki i jej pełnomocnika z dnia 29.01. 2010 r. k- 19 i 20 (5 i 4) akt adm.).

Wskazywane wyżej dowody i okoliczności sprawy winny zostać przez organ rozpatrzone z uwzględnieniem zasad wynikających z art. 7, 8 i 10 kpa, a istniejące wątpliwości, takie jak stemple pocztowe z dwiema różnymi datami nadania przesyłki, bez ich wyjaśnienia, nie mogą być rozstrzygnięte na niekorzyść strony skarżącej, gdyż to nie na stronie, a na organie administracji ciążą obowiązki pełnego i obiektywnego rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił zaskarżone postanowienie na podstawie art. 145 § pkt. 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, albowiem wykazane naruszenia przepisów postępowania mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

O kosztach orzeczono na mocy art. 200 cyt. ustawy.

Rozpatrując ponownie sprawę organ winien wziąć pod uwagę wyrażone powyżej poglądy prawne celem uniknięcia naruszeń prawa.