Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 609/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2012-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6145 Sprawy dyrektorów szkół
Hasła tematyczne: Oświata
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność aktu prawa miejscowego w całości
Powołane przepisy: article: art. 93 ust. 1, art. 101
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.
article: art. 38 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2004 nr 256 poz 2572
law: Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal,, Sędzia SO del. Iwona Tchórzewska, Protokolant Referent stażysta Aleksandra Frączkiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 26 stycznia 2012r. sprawy ze skargi Wojewody L. i A. K. na zarządzenie Burmistrza Miasta R. z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odwołania ze stanowiska dyrektora Samorządowego Przedszkola Nr [...] im. M. K. w R. I. stwierdza nieważność zarządzenia Burmistrza Miasta R. z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...]; II. zasądza od Burmistrza Miasta R. na rzecz A. K. kwotę 540 ( pięćset czterdzieści ) złotych tytułem kosztów postępowania; III. określa, że zaskarżone zarządzenie nie podlega wykonaniu w całości.


UZASADNIENIE

Zarządzeniem z dnia [...]r., nr 59/2011 Burmistrz Miasta R. działając na podstawie art. 38 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 5 c ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r., Nr 256, poz. 2572 ze zm.) oraz art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.) odwołał A. K. ze stanowiska dyrektora Samorządowego Przedszkola Nr [...] im. M. K. w R.

W uzasadnieniu zaskarżonego zarządzenia Burmistrz Miasta R. wskazał, że przyczyną odwołania A. K. ze stanowiska dyrektora Samorządowego Przedszkola Nr [...] im. M. K. w R. jest przede wszystkim utrata zaufania przez organ prowadzący. W wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego w sprawie wydatkowania środków z funduszu świadczeń socjalnych Samorządowego Przedszkola Nr [...] im. M. K. w R. na wyjazd w dniach 30 kwietnia – 2 maja 2011 r. do K. G., S. i na S., ujawniono szereg nieprawidłowości. Nieprawidłowości te związane były m.in.: z faktycznym uczestnictwem osób w wyjeździe do osób formalnie zgłoszonych przez dyrektora przedszkola; osobami zakwalifikowanymi do wyjazdu wbrew regulaminowi funduszu świadczeń socjalnych; różnicami w kwotach dofinansowania z funduszu na w/w listach; powtarzającymi się paragonami za te same usługi/produkty zakupione na wyjeździe, bądź nie odzwierciedlające zapłaty za usługę; brak ubezpieczenia uczestników wycieczki; brak porozumienia między przedszkolami na prowadzenie wspólnej działalności socjalnej. Ubocznie burmistrz wskazał, że współpraca dyrektora placówki z organem prowadzącym układa się niewłaściwie i skutkuje brakiem możliwości sprawowania właściwego nadzoru nad działaniami przedszkola na płaszczyźnie określonej w stosownych przepisach.

Przed wydaniem zarządzenia Burmistrz Miasta R. pismem z dnia 3 czerwca 2011 r. zwrócił się do L. Kuratora Oświaty o wydanie opinii w sprawie odwołania A. K. ze stanowiska dyrektora Samorządowego Przedszkola Nr [...] im. M. K. w R. na podstawie art. 38 ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie oświaty. W dniu 9 czerwca 2011 r. L. Kurator Oświaty wyraził pozytywną opinię w sprawie odwołania.

Ponadto w dniu 14 lipca 2011 r. Burmistrz Miasta R. złożył do Prokuratury Rejonowej w R. zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przez A. K. przestępstw określonych w art. 231 § 1, 270 § 1 i 271 § 1 Kodeksu karnego.

Odwołana ze stanowiska dyrektora Samorządowego Przedszkola Nr [...] im. M. K. w R. A. K. w dniu 26 lipca 2011 r. wezwała Burmistrza Miasta R. do usunięcia naruszenia prawa w związku z wydanym przez niego zarządzeniem.

Na przedmiotowe zarządzenie Burmistrza Miasta R. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wnieśli – Wojewoda L. oraz A. K.

W skardze wniesionej przez Wojewodę L. w trybie art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, Wojewoda nie formułując konkretnych zarzutów, wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonego zarządzenia.

W uzasadnieniu skargi Wojewoda podniósł, że pojęcie "szczególnie uzasadnionych przypadków" jest pojęciem ogólnym, niedookreślonym lecz z pewnością nie dotyczy negatywnej oceny pracy zadań wykonywanych przez nauczyciela, gdyż te okoliczności zostały unormowane w art. 38 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy o systemie oświaty. Zdaniem Wojewody L. "przypadek szczególnie uzasadniony" nie może być utożsamiany wyłącznie z sytuacjami dającymi podstawę do rozwiązania stosunku pracy bez wypowiedzenia z winy pracownika. Uprawnienie do odwołania dyrektora szkoły z pełnionej funkcji ma miejsce nie tylko w przypadkach zawinionego zachowania tego dyrektora, ale także, gdy jest to konieczne ze względu na prawidłowe funkcjonowanie kierowanej przez niego placówki oświatowej. Zatem odwołanie nauczyciela ze stanowiska kierowniczego w trybie art. 38 ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie oświaty, może mieć miejsce tylko wówczas, gdy dalsze kierowanie placówką oświatową przez nauczyciela stanowi istotne zagrożenie dla osiągnięcia jej celów lub z jakichkolwiek innych obiektywnie ważnych względów jest nie do przyjęcia. W ocenie Wojewody przesłanki odwołania A. K. ze stanowiska dyrektora Samorządowego Przedszkola Nr [...] im. M. K. w R. przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego zarządzenia nie mogą zostać zaliczone do szczególnie uzasadnionych przypadków, o których mowa w art. 38 ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie oświaty. Organ odwołujący winien wykazać w uzasadnieniu zarządzenia przyczyny, które przemawiają za odwołaniem oraz w sposób wyczerpujący uzasadnić konieczność natychmiastowego odwołania dyrektora w trakcie roku szkolnego. Wymaganiom tym nie czyni zadość ogólnikowe i lakoniczne powołanie się przez Burmistrza Miasta R. na takie okoliczności jak "utrata zaufania przez organ prowadzący", czy też "niewłaściwie układająca się współpraca z organem prowadzącym". Ponadto Burmistrz Miasta R. nie wykazał, aby zarzuty związane z nieprawidłowym wydatkowaniem środków z funduszu świadczeń socjalnych miały charakter powtarzający się, dopiero wówczas zasadny stał by się zarzut "utraty zaufania". Ponadto działanie Burmistrza Miasta R. polegające na złożeniu zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przez A. K. przestępstw określonych w art. 231 § 1, 270 § 1 i 271 § 1 Kodeksu karnego zostało podjęte po wydaniu zaskarżonego zarządzenia, a obecnie w tej sprawie postępowanie przygotowawcze jest dopiero prowadzone. Tym samym okoliczność ta nie może stanowić przesłanki uzasadniającej odwołanie w trybie art. 38 ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie oświaty.

W skardze wniesionej przez A. K., skarżąca zarzucając zaskarżonemu zarządzeniu rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 38 ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie oświaty, polegające na odwołaniu jej ze stanowiska dyrektora pomimo braku uzasadnionych przyczyn, wniosła o stwierdzenie jego nieważności. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że zarządzenie zostało wydane przed przeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego, a także przed faktycznym końcowym rozliczeniem wyjazdu. Wskazała, że postawione jej zarzuty są ogólnikowe i nie ma ich potwierdzenia. Podkreśliła, że Rzecznik Dyscyplinarny dla Nauczycieli przy Wojewodzie L. pismem z dnia 30 sierpnia 2011 r. poinformował ją o umorzeniu postępowania wszczętego na podstawie zawiadomienia Burmistrza Miasta R. z dnia 20 czerwca 2011 r. Skarżąca podniosła również, że pojęcie "szczególnie uzasadnionych przypadków" stanowiące podstawę do odwołania nauczyciela z funkcji dyrektora winno być rozumiane wąsko i odnosić się tylko do takich sytuacji, w których nie jest możliwe pełnienie przez nauczyciela funkcji kierowniczej, a konieczność natychmiastowego przerwania jego czynności jest niezbędna ze względu na zagrożenie interesu publicznego. Zdaniem skarżącej organ wydający zaskarżone zarządzenie, takich przesłanek nie wskazał.

W odpowiedziach na skargi Wojewody L. i A. K., Burmistrz Miasta R. wniósł o ich oddalenie. W jego ocenie pojęcie "szczególnie uzasadnionych przypadków", o którym mowa w art. 38 ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie oświaty, nie może być interpretowane dowolnie, dlatego ze względu na brak ustawowych kryteriów, należy kierować się przesłankami z art. 52 Kodeksu pracy. Przepis ten dotyczy zwolnienia dyscyplinarnego ze względu na ciężkie naruszenie obowiązków pracowniczych, popełnienie przez pracownika w czasie trwania umowy o pracę przestępstwa, które uniemożliwia dalsze zatrudnianie go na zajmowanym stanowisku, jeżeli przestępstwo jest oczywiste lub zostało stwierdzone prawomocnym wyrokiem, zawinioną utratę uprawnień koniecznych do wykonywania pracy na zajmowanym stanowisku. W ocenie Burmistrza Miasta R. owo naruszenie obowiązków przez dyrektora było ciężkie i dotyczyło istotnych jego obowiązków, zaś ujawnione fakty skutkowały złożeniem przez organ prowadzący placówkę zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstw do Prokuratury Rejonowej w R. Naruszenie to spowodowało natychmiastowe odwołanie z uwagi na zagrożenie interesu publicznego. Wskazał również, że czyny określone w art. 270 i 271 Kodeksu karnego są zakwalifikowane w nomenklaturze ustawy karnej jako przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów, a co za tym idzie, nie można ich zakwalifikować do przypadku "prawidłowości dysponowania przyznanymi szkole lub placówce środkami budżetowymi oraz pozyskanymi przez szkołę lub placówkę środkami pochodzącymi z innych źródeł, a także gospodarowania mieniem", w związku z czym art. 38 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy o systemie oświaty nie mógł być podstawą prawną przedmiotowego zarządzenia.

Organ podniósł także, iż stwierdzenie dotyczące niewłaściwej współpracy dyrektora placówki z organem prowadzącym miało jedynie charakter uzupełniający w stosunku do zarzutów priorytetowych mieszczących się w rozumieniu art. 52 § 1 pkt 2 Kodeksu pracy w związku z art. 38 ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie oświaty, wymienionych w uzasadnieniu przedmiotowego zarządzenia.

Dodatkowo w końcowej części odpowiedzi na skargę A. K. Burmistrz Miasta R. nadmienił, iż powoływany przez skarżącą fakt umorzenia postępowania wyjaśniającego przez Rzecznika Dyscyplinarnego dla Nauczycieli przy Wojewodzie L. nie jest podstawą faktyczną zaskarżonego zarządzenia i jest bezprzedmiotowy dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy.

Na podstawie zarządzenia sądu z dnia 12 stycznia 2011 r. sprawa ze skargi A. K. na zarządzenie Burmistrza Miasta R. z dnia [...] r., nr [...] (oznaczona sygn. akt: III SA/Lu 610/11) została połączona ze sprawą ze skargi Wojewody L. na to samo zarządzenie Burmistrza Miasta R. (oznaczoną sygn. akt: III SA/Lu 609/11) do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Rozpoznając sprawę pod kątem kryterium legalności sąd uznał, że skarga Wojewody L. i skarga A. K. zasługują na uwzględnienie.

Na wstępie zauważyć należy, że skarżąca A. K. jest podmiotem uprawnionym w rozumieniu art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., do wniesienia skargi w trybie określonym w tej ustawie i przy uwzględnieniu unormowania szczególnego, o którym mowa w art. 101 ustawy z dnia z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Skarżąca wyczerpała również procedurę zaskarżenia zarządzenia do sądu administracyjnego, przed wniesieniem skargi wezwała bowiem właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa (wezwanie z dnia 26 lipca 2011 r.), a następnie w ustawowym terminie złożyła skargę. Z kolei skarga Wojewody L. została wniesiona w trybie art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Wniesione skargi spełniają zatem wymogi formalne.

Przedmiotem kontroli sądu w sprawie ze skargi Wojewody L. i skargi A. K. jest zarządzenie Burmistrza Miasta R. z dnia [...] r., nr [...] w sprawie odwołania A. K. ze stanowiska dyrektora Samorządowego Przedszkola Nr [...] im. M. K. w R.. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowi art. 38 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r., Nr 256, poz. 2572 ze zm.). Przepis ten daje organowi, który powierzył nauczycielowi stanowisko w szkole lub placówce, możliwość odwołania nauczyciela ze stanowiska kierowniczego w czasie roku szkolnego bez wypowiedzenia, jeżeli zostaną spełnione łącznie dwie przesłanki:

1) gdy zaistnieją przypadki szczególnie uzasadnione i

2) kurator oświaty wyraził opinię w sprawie odwołania.

W przedmiotowej sprawie spełniona została druga przesłanka, bowiem przed wydaniem zarządzenia organ uzyskał pozytywną opinię L. Kuratora Oświaty w kwestii odwołania A. K. ze stanowiska dyrektora. Kwestią sporną jest natomiast czy wystąpiła pierwsza przesłanka odnosząca się do zaistnienia przypadków szczególnie uzasadnionych.

Użycie przez ustawodawcę zwrotu niedookreślonego "przypadki szczególnie uzasadnione", nie oznacza, że organ może go stosować w sposób dowolny. Według ugruntowanej już linii orzecznictwa sądowego (wyrok NSA z 19 lipca 2011 r. sygn. I OSK 712/11; wyrok NSA z 4 stycznia 2010 r. sygn. I OSK 939/09 /http://orzeczenia.nsa.gov.pl/), pojęcie "szczególnie uzasadnionych przypadków" nie obejmuje swym każdego naruszenia prawa. Pojęcie to winno być rozumiane wąsko i odnosić się do sytuacji zupełnie wyjątkowych, kiedy dalsze kierowanie szkołą, czy inną placówką stanowi istotne zagrożenie dla osiągnięcia jej celów lub z jakichkolwiek innych obiektywnie ważnych względów jest nie do przyjęcia. Zatem "przypadki szczególnie uzasadnione" oznaczają takie sytuacje, w których nie jest możliwe pełnienie przez nauczyciela funkcji kierowniczej i zachodzi konieczność natychmiastowego przerwania jego czynności z uwagi na zagrożenie dla interesu publicznego.

Podkreślenia wymaga, że unormowanie art. 38 ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie oświaty nie ustanawia obowiązku odwołania ze stanowiska dyrektora w przypadku zaistnienia przesłanek wymienionych w tym przepisie lecz decyzję o odwołaniu pozostawia uznaniu organu prowadzącego. Zastosowanie więc takiej podstawy odwołania winno być przez organ szczegółowo rozważone i uzasadnione w samym akcie odwołania. Przepis ten stwarzający gwarancje dla stabilności zatrudnienia nauczyciela na stanowisku kierowniczym nie może być nadużywany, co oznacza, że organ odwołujący nauczyciela ze stanowiska kierowniczego w czasie roku szkolnego bez wypowiedzenia, nie może poprzestać na powołaniu się w akcie odwołania na naruszenie przez nauczyciela obowiązków, ale musi też wykazać, że naruszenie to było ciężkie i dotyczyło obowiązków istotnych, a więc, że w danej sprawie wystąpił "szczególnie uzasadniony przypadek".

Odnosząc powyższe rozważania na grunt sprawy niniejszej, zauważyć należy, że działania dyrektora Samorządowego Przedszkola Nr [...] im. M. K. w R., w których organ odwołujący dopatrzył się "szczególnie uzasadnionego przypadku" polegały ogólnie rzecz biorąc na niezgodnym z obowiązującym w tej placówce Regulaminem Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych wydatkowaniem środków na wycieczkę zorganizowaną w dniach 30 kwietnia – 2 maja 2011 r. do K. G., S. i S. Spowodowało to utratę zaufania organu prowadzącego do dyrektora placówki, co jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego zarządzenia, stanowiło główną przyczynę odwołania dyrektora. Jako dodatkową (uboczną) przyczynę odwołania wskazano niewłaściwie układającą się współpracę dyrektora placówki z organem prowadzącym.

W ocenie sądu, zarzutów podnoszonych wobec skarżącej, które legły u podstaw wydania zaskarżonego zarządzenia, nie można uznać za "szczególnie uzasadniony przypadek", o jakim mowa w art. 38 ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie oświaty. Stwierdzone przez organ odwołujący uchybienia w zakresie wydatkowania środków z funduszu świadczeń socjalnych, nie są tego rodzaju naruszeniami prawa, które uzasadniają natychmiastowe pozbawienie stanowiska dyrektora w trybie wymienionego przepisu. Negatywna ocena dyrektora w zakresie gospodarki finansowej (uchybienia natury finansowo-księgowej, uchybienia w zakresie rachunkowości), a do tego zakresu należy niewątpliwie zaliczyć administrowanie (wydatkowanie) środkami pochodzącymi z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych, nie jest szczególnie uzasadnionym przypadkiem pozwalającym odwołać nauczyciela ze stanowiska kierowniczego w trakcie roku szkolnego bez wypowiedzenia (por. wyrok NSA z 25 lutego 2011 r., sygn. I OSK 2018/10 LEX nr 818630). Nieprawidłowości w tej sferze, nie spowodowały bowiem destabilizacji w funkcjonowaniu przedszkola w zakresie realizowanych przez tę placówkę zadań opiekuńczych, dydaktycznych, wychowawczych.

Jeśli chodzi o postawiony skarżącej zarzut "utraty zaufania", podnieść należy, że organ odwołujący nie wykazał, aby stwierdzone nieprawidłowości miały charakter powtarzający się, tj. aby były już przedmiotem wcześniejszych kontroli czy ustaleń organu. O utracie zaufania, można byłoby mówić dopiero w sytuacji, gdyby dyrektor, mimo uprzedniego wytknięcia nieprawidłowości w tym zakresie, nie respektował zaleceń organu. Do utraty zaufania nie powinno również prowadzić samo podejrzenie popełnienia przestępstwa, co w sprawie niniejszej skutkowało złożeniem przez Burmistrza Miasta R. do Prokuratury Rejonowej w R. zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez A. K.. Jedynie w przypadku gdy popełnienie przestępstwa jest oczywiste, bądź gdy jego popełnienie zostało stwierdzone prawomocnym wyrokiem sądu, można mówić o uzasadnionej podstawie odwołania z art. 38 ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie oświaty (wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 czerwca 2011 r., sygn. VIII SA/Wa 100/11 LEX nr 821612). Jak wynika z oświadczenia pełnomocnika Burmistrza Miasta R. złożonego na rozprawie w dniu 26 stycznia 2012 r. dochodzenie prowadzone w tej sprawie zostało umorzone. Zauważyć również należy, że złożenie przez Burmistrza Miasta R. zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez A. K. miało miejsce w dniu 14 lipca 2011 r., tj. po dacie wydania zaskarżonego zarządzenia, a więc nie mogło stanowić faktycznej podstawy odwołania ze stanowiska. Zatem skoro okoliczność ta (podejrzenie popełnienia przestępstwa) nie została podniesiona w uzasadnieniu aktu odwołania, to również z tego względu nie mogła przesądzać o zaistnieniu przesłanek odwołania dyrektora w trybie natychmiastowym w dniu wydania zaskarżonego aktu.

W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd (wyrok WSA w Gliwicach z 23 sierpnia 2011 r., sygn. IV SA/GI 986/10 LEX nr 896441; wyrok NSA z 7 czerwca 2011 r., sygn. I OSK 314/11 /http:orzeczenia.nsa.gov.pl/), iż akt odwołujący nauczyciela ze stanowiska dyrektora szkoły, bądź innej placówki oświatowej, powinien być odpowiednio uzasadniony, przy czym istotne są wywody i argumentacja prawna zawarta bezpośrednio w uzasadnieniu podjętego aktu. Zaskarżone zarządzenie zawiera wprawdzie uzasadnienie, ale ogranicza się ono do przedstawienia zarzutów wobec dyrektora przedszkola. W uzasadnieniu zaskarżonego zarządzenia brak jest natomiast argumentacji prawnej, wyjaśnienia dlaczego działanie skarżącej należy uznać za szczególnie uzasadniony przypadek powodujący konieczność odwołania jej ze stanowiska dyrektora w trybie art. 38 ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie oświaty. Braki takie nie mogą, tak jak w niniejszej sprawie, zostać zastąpione wywodami zawartymi w odpowiedziach organu na skargi.

Za częściowo zasadny należy uznać zarzut skarżącej dotyczący wydania zaskarżonego zarządzenia przed przeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego. Organ administracji publicznej winien zapewnić stronom możliwość czynnego udziału w postępowaniu. Uwzględniając charakter prawny zarządzenia o odwołaniu nauczyciela ze stanowiska dyrektora, obowiązek taki należy wyprowadzić z art. 2 Konstytucji RP, statuującego zasadę demokratycznego państwa prawnego oraz z art. 16 Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji przyjętego przez Parlament Europejski w formie rezolucji 6 września 2001 r., stanowiącego o prawie każdej jednostki do wysłuchania i złożenia wyjaśnień. Wprawdzie przed wydaniem zaskarżonego aktu przeprowadzono postępowanie kontrolne w zakresie administrowania środkami funduszu świadczeń socjalnych, a także przeprowadzono rozmowę ze skarżącą (co sama potwierdza w skierowanym do burmistrza Miasta R. wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa z dnia 26 lipca 2011 r.). Jak jednak podkreśla skarżąca, oceny wydatkowania środków na wyjazd dokonano przed jego faktycznym końcowym rozliczeniem. Z akt sprawy nie wynika zaś, aby po dokonaniu końcowego rozliczenia wycieczki, a przed wydaniem zarządzenia, organ odwołujący umożliwił jej zapoznanie się z zebranym materiałem dowodowym, wypowiedzenie się co do zgromadzonych dowodów, czy zgłoszenie wniosków.

Reasumując, Burmistrz Miasta R. nie uzasadnił merytorycznie i nie wykazał, w jaki sposób działania dyrektora, spowodowały dezorganizację pracy przedszkola, czy też naruszyły interes publiczny w stopniu uzasadniającym natychmiastowe przerwanie czynności dyrektora. Tym samym brak jest podstaw do uznania, że zaistniały okoliczności odwołania A. K. ze stanowiska dyrektora Samorządowego Przedszkola Nr [...] im. M. K. w R., w trybie art. 38 ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie oświaty.

Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 147 § 1 i art. 152 p.p.s.a., nie stwierdzając przeszkód do stwierdzenia nieważności zarządzenia, o których mowa w art. 94 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, orzekł jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.