Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA 3233/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-05-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Dyrektor Zakładu Karnego
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA. Małgorzata Pocztarek (spr.) Sędziowie AWSA. Joanna Kube AWSA. Janusz Walawski Protokolant Joanna Ukalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2004 r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej z dnia [...] sierpnia 2002 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zapłaty za godziny nadliczbowe stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji.


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2002 r. Dyrektor Aresztu Śledczego w W., na podstawie art. 31 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. Nr 61, poz. 283 ze zm.) zwolnił p. K. P. ze służby i w związku ze zwolnieniem przyznał ww. funkcjonariuszowi odprawę pieniężną ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy, nagrodę roczną uposażenie za 31,5 godzin nadliczbowych w kwocie 569,21 zł oraz nagrodę jubileuszową za 25 lat służby.

Uzasadniając decyzję w zakresie prawa do uposażenia za godziny nadliczbowe, Dyrektor AŚ stwierdził, że suma należna z tego tytułu stanowi iloczyn nadgodzin i stawki godzinowej odpowiadającej uposażeniu zasadniczemu wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnemu w chwili zwolnienia ze służby, podzielonej przez 170.

Powyższa decyzja została doręczona p. K. P. w dniu 30 kwietnia 2002 r.

W dniu 13 maja p. K. P. złożył do Dyrektora Aresztu Śledczego w W. pismo zatytułowane "raport" o wypłacenie należności z tytułu służby w godzinach nadliczbowych w okresie ostatnich 3 lat. Podał, że w ramach każdej służby nadpracował pół godziny.

Pismem z dnia 10 czerwca 2002 r. Dyrektor AŚ odpowiedział p. K. P., że sprawa uposażenia za godziny nadliczbowe została w całości rozstrzygnięta decyzją z dnia [...] kwietnia 2002 r. oraz że z dokumentacji prowadzonej przez dział ochrony nie wynika aby p. K. P. pełnił służbę w większej ilości godzin nadliczbowych, niż wynikająca z wymienionej decyzji.

W dniu 17 lipca 2002 r. p. K. P. zwrócił się do Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w W. z prośbą o pomoc w otrzymaniu należnego uposażenia za służbę w godzinach nadliczbowych.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2002 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 31 ust. 4 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. Nr 61, poz. 283 ze zm.) Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w W., traktując pismo p. K. P. z dnia 17 lipca 2002 r. jako odwołanie od decyzji Dyrektora AŚ z dnia [...] czerwca 2002 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, stwierdzając w jej uzasadnieniu, że z książek przebiegu służby dowódcy zmiany nie wynika, aby czas służby p. K. P. był dłuższy o pół godziny w stosunku do obowiązującego.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi p. K. P. do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Skarżący podniósł, że czas każdej służby był dłuższy, niż ustalony, co wynikało z konieczności właściwego przygotowania się i zdania służby.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w W. wniósł o jej oddalenie. Stwierdził, że zgodnie z zarządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 5 września 1997 r. w sprawie zasad ustalania rozkładu czasu służby funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz. Urz. Ministra Sprawiedliwości Nr 4, poz. 39) nawet z uwzględnieniem czasu potrzebnego do przygotowania się do służby, czas służby nie powinien przekraczać 12 godzin i 30 minut.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z ust. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Oceniając zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji w zakresie określonym powołanymi wyżej przepisami, należało uznać, iż rozstrzygnięcia te dotknięte są wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 1 kpa (zaskarżona decyzja) i w art. 156 § 1 pkt 3 kpa (decyzja organu I instancji).

Sprawa należnego skarżącemu uposażenia z tytułu służby w godzinach nadliczbowych została rozstrzygnięta decyzją Dyrektora Aresztu Śledczego w W. z dnia [...] kwietnia 2002 r. nr [...], co nie budziło żadnych wątpliwości, nie tylko w świetle treści samej decyzji, ale i pisma Dyrektora AŚ z dnia 10 czerwca 2002 r., które zostało skierowane do skarżącego i pisma Dyrektora AŚ z dnia 25 lipca 2002 r. adresowanego do Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w W..

Z niezrozumiałych zatem powodów pismo skarżącego, wniesione z zachowaniem terminu do złożenia odwołania w dniu 13 maja 2002 r., które w istocie pomimo, że nie zostało tak nazwane, stanowiło odwołanie od decyzji z dnia [...] kwietnia 2002 r. nr [...], nie zostało przesłane wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu - art. 133 kpa, lecz spowodowało po raz drugi rozstrzygnięcie tej samej sprawy.

Zgodnie z art. 128 kpa odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia. Wystarczy, jeżeli z odwołania wynika, że strona jest niezadowolona z wydanej decyzji.

Z treści pisma z dnia 13 maja 2002 r., pomimo iż skarżący nazwał to pismo "raportem" wynikało, iż w jego przekonaniu należy się mu uposażenie za służbę w godzinach nadliczbowych, w rozmiarze wyższym od ustalonego decyzją z dnia [...] kwietnia 2002 r. nr [...].

W ocenie Sądu, z treści tego pisma wynika niezadowolenie skarżącego z ustaleń poczynionych przez organ I instancji co do ilości godzin nadliczbowych, w czasie których pełnił służbę w charakterze funkcjonariusza Służby Więziennej.

Sam fakt, iż pismo skierowane zostało do organu I instancji, nie może nadawać pismu skarżącego innego znaczenia, w sytuacji, gdy złożone zostało z zachowaniem terminu do złożenia odwołania, do organu za pośrednictwem którego wnosi się odwołanie, zaś z treści pisma wynika, iż w ocenie skarżącego należy mu się uposażenie za dłuższy czas służby w godzinach nadliczbowych.

W wyroku z dnia 22 stycznia 1988 r. SA/WU 815/87 ONSA 1988/1/31 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że o tym, czy pismo wniesione przez stronę jest odwołaniem, decyduje nie nagłówek, lecz treść pisma.

Mając na względzie przedstawione rozważania, niedopuszczalne było ponowne rozstrzyganie w dniu [...] czerwca 2002 r. przez Dyrektora AŚ sprawy poprzednio rozstrzygniętej decyzją z dnia [...] kwietnia 2002 r., która to decyzja nie została uchylona na podstawie odpowiednich przepisów kodeksu postępowania administracyjnego.

Skutkiem powyższego organ odwoławczy, bez podstawy prawnej, utrzymał w mocy nieważną decyzję organu I instancji.

Z tych przyczyn, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), należało orzec jak w sentencji.