Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2234/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-10-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6379 Inne o symbolu podstawowym 637
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komisja Nadzoru Finansowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 11
journal: Dz.U. 2018 poz 621
law: Ustawa z dnia 21 lipca 2006 r.o nadzorze nad rynkiem finansowym - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak- Osetek Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś- Rosińska Protokolant ref. staż. Patrycja Młynarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 października 2019 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków informacyjnych oddala skargę


UZASADNIENIE

Komisja Nadzoru Finansowego (dalej "Komisja", "KNF") decyzją z dnia [...] września 2018 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1267 ze zm., dalej "k.p.a."), w związku z art. 11 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz. U. z 2018 r., poz. 621 ze zm., dalej "ustawa o nadzorze") oraz art. 96 ust. 6 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1382 ze zm., dalej "ustawa o ofercie") w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 31 marca 2016 r. o zmianie ustawy o funduszach inwestycyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2016 r., poz. 615, dalej "ustawa zmieniająca") w związku z art. 58 ust. 2 ustawy zmieniającej, po ponownym rozpatrzeniu sprawy na wniosek J. S. (dalej: "Skarżąca" "Strona"), utrzymała w mocy decyzję własną z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] o nałożeniu na Stronę kary pieniężnej w wysokości 20.000 zł za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych przez spółkę K. SA w restrukturyzacji z siedzibą w [...], o których mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit a ustawy o ofercie, w okresie pełnienia przez skarżącą funkcji członka zarządu Spółki:

I. w związku ze sporządzeniem skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze roku 2015, nienależycie wykonała obowiązek, o którym mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie:

1. w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 82 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 oraz § 90 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 lutego 2009 r. w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych oraz warunków uznawania za równoważne informacji wymaganych przepisami prawa państwa niebędącego państwem członkowskim (Dz. U. z 2014 r., poz. 133, dalej "Rozporządzenie") w zw. z par. 15 MSR 34, par. 39 lit. a i c MSSF 7, par. B11 i B11E Załącznika B do MSSF 7 oraz par. 31 i 32A MSSF 7 poprzez niezamieszczenie rzetelnych i kompletnych ujawnień związanych z ryzykiem płynności w skróconym skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za I półrocze roku obrotowego 2015,

2. w zw. z § 3 ust. 1 i 3 w zw. z § 82 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 oraz w zw. z § 90 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 87 ust. 7 pkt 10 Rozporządzenia, poprzez niezamieszczenie rzetelnych i kompletnych informacji, które są istotne dla oceny możliwości realizacji zobowiązań przez emitenta, w sprawozdaniu z działalności grupy kapitałowej emitenta za I półrocze 2015 r.

W uzasadnieniu decyzji Komisja wskazała, że postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017 r. wszczęto z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie nałożenia na Stronę kary pieniężnej, o której mowa w art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie, za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych, o których mowa w art. 56 ustawy o ofercie, przez spółkę K. (wcześniej H. SA, zwanej dalej: "K.", "Spółka", "Emitent") w okresie pełnienia przez stronę funkcji członka zarządu Spółki.

J. S. pełniła funkcję członka Zarządu Spółki od dnia 31 marca 2015 r. (raport bieżący z dnia 1 kwietnia 2016 r. nr [...]) do dnia 18 listopada 2015 r. (raport bieżący z dnia 18 listopada 2015 r. nr [...]), czyli w okresie gdy Spółka opublikowała skonsolidowany raport półroczny za I półrocze roku 2015.

Postępowanie to zostało wszczęte w związku z wydaniem przez Komisję w dniu [...] listopada 2016 r. decyzji administracyjnej o nałożeniu na Spółkę kary pieniężnej w wysokości 300.000 zł wobec stwierdzenia, że Spółka rażąco naruszyła obowiązki informacyjne w związku ze sporządzeniem skonsolidowanego raportu rocznego za 2013 r. oraz 2014 r., raportu rocznego za rok 2013 oraz rok 2014, a także skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze 2015 r. Decyzja o nałożeniu kary pieniężnej wobec Spółki jest ostateczna w związku z utrzymaniem jej w mocy decyzją KNF z dnia [...] maja 2017 r.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. (dalej: "Decyzja") Komisja na podstawie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie nałożyła na stronę karę pieniężną w wysokości 20.000 zł wobec stwierdzenia, iż doszło do rażącego naruszenia obowiązków informacyjnych przez Spółkę w okresie pełnienia przez Stronę funkcji członka zarządu Spółki w związku ze sporządzeniem skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze 2015 r.

W dniu 25 maja 2017 r. do Urzędu Komisji wpłynął wniosek Strony o ponowne rozpatrzenie sprawy. Strona zaskarżyła Decyzję w całości oraz wniosła o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania. Strona złożyła także wnioski dowodowe:

1. dopuszczenie dowodu z zeznań świadka i przesłuchanie kluczowego audytora przeprowadzającego badanie sprawozdań okresowych,

2. dopuszczenie dowodu z zeznań świadka i przesłuchanie głównej księgowej K. S.A., która brała udział w przygotowaniu sprawozdań finansowych,

3. włączenie do akt postępowania całości akt postępowania dotyczących Spółki, celem umożliwienia odniesienia się bezpośrednio do dowodów, które legły u podstaw decyzji z dnia [...] listopada 2016 r.

Strona wskazała, że ww. dowody mają na celu ustalenie powodów pominięcia w sprawozdaniach, których dotyczy decyzja z dnia [...] kwietnia 2017 r., informacji o ryzyku płynności i określenia roli strony w przygotowaniu sprawozdań.

W postanowieniu z dnia [...] sierpnia 2018 r. Komisja odmówiła uwzględnienia ww. wniosków dowodowych.

Odnosząc się do wniosku o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka - kluczowego audytora dokonującego przeglądu sprawozdań finansowych za I półrocze 2015 r., co do których przedstawiono zarzuty J. S. - w ocenie Komisji przeprowadzenie dowodu z zeznań biegłego rewidenta nie ma znaczenia dla sprawy. Komisja przyznała, że biegły rewident nie wyraził zastrzeżeń w raportach z przeglądu skróconego skonsolidowanego sprawozdania finansowego i sprawozdania finansowego za I półrocze 2015 r., niemniej Komisja - sprawując nadzór w oparciu o ustawę o nadzorze i ustawę o ofercie - jest umocowana do kontrolowania prawidłowości wypełniania obowiązków informacyjnych przez Spółkę, w tym raportów okresowych. W przypadku gdy Komisja stwierdzi, że obowiązki te są realizowane w sposób nierzetelny lub nie są realizowane, jest uprawniona - po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego - do zastosowania sankcji administracyjnej. Brak zastrzeżeń ze strony biegłego rewidenta nie pozbawia Komisji możliwości ustalania czy doszło do naruszenia.

Odnosząc się do wniosku o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka - głównej księgowej Spółki, która brała udział w przygotowaniu sprawozdań finansowych za I półrocze 2015 r., Komisja wskazała, że zgodnie z art. 4 ust. 5 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości to na kierowniku jednostki spoczywa odpowiedzialność za wykonywanie obowiązków w zakresie rachunkowości określonych ustawą. Komisja podniosłą, że skonsolidowane skrócone sprawozdanie finansowe za I półrocze 2015 r. sporządzone w dniu 28 sierpnia 2015 r. zostało podpisane przez Prezesa Zarządu – K. K. oraz członka zarządu -J. S.Osoby te podpisały również Sprawozdanie Zarządu z działalności Grupy Kapitałowej K.S.A. za I półrocze 2015 r. Zarząd Emitenta, w osobach K. K. oraz J. S. złożył i podpisał oświadczenie, że wedle ich najlepszej wiedzy, jednostkowe sprawozdanie finansowe jednostki dominującej oraz skonsolidowane sprawozdanie finansowe Grupy Kapitałowej za I półrocze 2015 r. oraz dane porównywalne sporządzone zostały" w sposób prawdziwy, rzetelny i jasny, a Sprawozdanie Zarządu z działalności Grupy Kapitałowej zawiera prawdziwy obraz rozwoju i osiągnięć sytuacji Grupy Kapitałowej. Komisja podkreśliła przy tym, że zarzuty odnoszą się do niezamieszczenia rzetelnych i kompletnych ujawnień związanych z ryzykiem płynności oraz informacji, które są istotne dla oceny możliwości realizacji zobowiązań przez Emitenta, a informacje te pochodzą od Zarządu Spółki.

Odnosząc się do wniosku o włączenie do akt postępowania całości akt postępowania prowadzonego w sprawie Spółki celem umożliwienia Stronie odniesienie się bezpośrednio do dowodów, które stanowiły podstawę wydania decyzji z dnia [...] listopada 2016 r., Komisja podkreśliła, że postępowanie dotyczące Spółki miało szerszy zakres niż postępowanie w sprawie Strony, jako członka zarządu. Dlatego do postępowania dotyczącego nałożenia kary na J. S. została włączona tylko ta część dowodów z postępowania dotyczącego Spółki, która dotyczyła okresu, w którym J. S. pełniła funkcję członka zarządu Spółki. Jednocześnie Komisja wskazała, że zgodnie z przepisami prawa oraz aktualnym orzecznictwem NSA członek zarządu spółki publicznej nie jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a. w postępowaniu administracyjnym prowadzonym wobec spółki publicznej w trybie art. 96 ust. pkt 1 ustawy o ofercie.

Następnie Komisja wskazała właściwe w sprawie przepisy prawa oraz wyjaśniła zasady nakładania kary na członka zarządu emitenta, w tym zwróciła uwagę na ustawową konstrukcję tzw. sankcji sprzężonej, która to konstrukcja zakłada konieczność uprzedniego nałożenia kary na emitenta papierów wartościowych, aby było możliwe wszczęcie i przeprowadzenie postępowania oraz nałożenie kary administracyjnej na członków zarządu takiego emitenta (por. art. 96 ust. 1 pkt 1 i art. 96 ust. 6 i 7 ustawy o ofercie w brzmieniu prezentowanym w decyzji wobec Spółki oraz w decyzji wobec Skarżacej).

Stan faktyczny w zakresie stwierdzenia rażącego naruszenia przez Spółkę obowiązków informacyjnych wynikających z art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie został ustalony w postępowaniu prowadzonym wobec Spółki zakończonym decyzją Komisji z dnia [...] listopada 2016 r. Ustalony w ww. postępowaniu stan faktyczny i prawny (stwierdzone naruszenia prawa) stanowił podstawę do przeprowadzenia wobec Strony postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem Decyzji. Komisja wskazała, że w toku postępowania administracyjnego prowadzonego wobec Strony, nie znalazła podstaw do poczynienia odmiennych ustaleń faktycznych oraz odmiennej kwalifikacji prawnej przyjętych wobec Spółki.

W ocenie Komisji w postępowaniu wobec Strony prawidłowo, w granicach uznania administracyjnego, dokonano wymiaru nałożonej kary, uwzględniając zarówno okoliczności obciążające jak i łagodzące, w tym okoliczności podnoszone w piśmie Strony z dnia 31 sierpnia 2017 r. oraz 29 czerwca 2018 r. związane z trudną jej sytuacją osobistą. Jednocześnie, jak wskazano w decyzji art. 96 ust. 1h ustawy o ofercie, w związku z art. 58 ust. 2 ustawy zmieniającej nie miał w sprawie zastosowania wprost, jednak Komisja uwzględniła w niniejszej decyzji wskazane w tym przepisie przesłanki z uwagi na ich uniwersalny charakter.

W ocenie Komisji, w ramach uznania administracyjnego prawidłowo przypisano znaczenie poszczególnym kryteriom miarkowania kary, co szczegółowo uzasadniono zarówno w zaskarżonej Decyzji, jak i w decyzji utrzymującej ja w mocy. W szczególności, zdaniem Komisji ocena działania Strony została poddana zindywidualizowanej ocenie, Komisja zwróciła bowiem uwagę na funkcję i rolę Strony w zarządzaniu Spółką.

W dniu 21 sierpnia 2017 r. Komisja skierowała do Strony pismo, w którym wezwała Stronę do przedstawienia informacji dotyczących jej sytuacji finansowej. Strona ustosunkowała się do wezwania i złożyła odpowiedź w dniu 31 sierpnia 2017 r. Następnie w dniu 15 czerwca 2018 r. Komisja zwróciła się o aktualizację stanu majątkowego przez Stronę. Odpowiedź Strony wpłynęła do KNF w dniu 29 czerwca 2018 r.

Komisja w wyniku ponownej analizy podtrzymała stwierdzenie naruszenia polegającego na niezamieszczeniu rzetelnych i kompletnych ujawnień związanych z ryzykiem płynności w skróconym skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym za I półrocze roku obrotowego 2015 oraz niezamieszczeniu w sprawozdaniu z działalności Grupy Kapitałowej za I półrocze roku 2015 rzetelnych i kompletnych informacji, które były istotne dla oceny możliwości realizacji zobowiązań przez Spółkę.

Następnie Komisja ustaliła obowiązujące w stanie faktycznym sprawy przepisy prawa wskazując, że w dniu 4 czerwca 2016 r. weszła w życie ustawa zmieniająca, na mocy której artykułem 33 tejże ustawy, doszło do zmiany ustawy o ofercie publicznej. Zgodnie natomiast z art. 58 § 2 ustawy zmieniającej: "Za zachowania zaistniałe przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stanowiące naruszenie przepisów ustawy zmienianej w art. 33, w brzmieniu dotychczasowym, sankcję administracyjną wymierza się według przepisów: dotychczasowych, chyba że sankcja administracyjna wymierzona według przepisów ustawy zmienianej w art. 33, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, byłaby względniejsza dla strony postępowania".

Na podstawie art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej w przypadku, gdy emitent lub wprowadzający nie wykonuje albo nienależycie wykonuje obowiązki, o których mowa w art. 56 tej ustawy, Komisja może wydać decyzję o wykluczeniu, na czas określony lub bezterminowo, papierów wartościowych z obrotu na rynku regulowanym albo nałożyć, biorąc pod uwagę w szczególności sytuację finansową podmiotu, na który kara jest nakładana, karę pieniężną do wysokości 1 000 000 zł, albo zastosować obie sankcje łącznie.

Stosownie do art. 96 ust, 6 ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej, w przypadku rażącego naruszenia obowiązków, o których mowa w ust. 1 tego artykułu, Komisja może nałożyć na osobę, która w tym okresie pełniła funkcję członka zarządu spółki publicznej lub towarzystwa funduszy inwestycyjnych będącego organem funduszu inwestycyjnego zamkniętego, karę pieniężną do wysokości 100 000 zł.

Zgodnie z art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej – kara, o której mowa w ust. 6 tego artykułu, nie może być nałożona, jeżeli od wydania decyzji, o której mowa w ust. 1 tego artykułu, upłynęło więcej niż 6 miesięcy.

Zgodnie z art. 33 pkt 37 ustawy zmieniającej art. 96 ust. 6 otrzymuje brzmienie: W przypadku rażącego naruszenia obowiązków, o których mowa w:

1) ust. 1 - Komisja może nałożyć na osobę, która w tym okresie pełniła funkcję członka zarządu spółki publicznej, zewnętrznie zarządzającego ASI łub zarządzającego z UE w rozumieniu ustawy o funduszach inwestycyjnych lub towarzystwa funduszy inwestycyjnych będącego organem funduszu inwestycyjnego zamkniętego, karę pieniężną do wysokości 100 000 zł;

2) ust. 1e - Komisja może nałożyć na osobę, która w tym okresie pełniła funkcję członka zarządu spółki publicznej, zewnętrznie zarządzającego ASI lub zarządzającego z UE w rozumieniu ustawy o funduszach inwestycyjnych lub towarzystwa funduszy inwestycyjnych będącego organem funduszu inwestycyjnego zamkniętego, karę pieniężną do wysokości 1 000 000 zł.

Zgodnie z art. 33 pkt 37 ustawy zmieniającej art. 96 ust. 7 otrzymuje brzmienie: Kara, o której mowa w ust. 6 lub 6a, nie może być nałożona, jeżeli od wydania decyzji, o których mowa w ust. 1, le lub lf, upłynęło więcej niż 12 miesięcy. Komisja jednakże wskazuje, że przepis art. 97 ust. 7 w tym brzmieniu nie ma zastosowania do niniejszej sprawy.

Zgodnie z art. 33 pkt 37 lit. c ustawy zmieniającej, w art. 96 dodano ust. 1e w brzmieniu: Jeżeli emitent nie wykonuje albo nienależycie wykonuje obowiązki, o których mowa w art. 56 - 56c w zakresie informacji okresowych, art. 59 w zakresie informacji okresowych, art. 63 i art. 70 pkt 1, Komisja może wydać decyzję o wykluczeniu, na czas określony albo bezterminowo, papierów wartościowych z obrotu na rynku regulowanym albo nałożyć karę pieniężną do wysokości 5 000 000 zł albo kwoty stanowiącej równowartość 5% całkowitego rocznego przychodu wykazanego w ostatnim zbadanym sprawozdaniu finansowym za rok obrotowy, jeżeli przekracza ona 5 000 000 zł. albo zastosować obie sankcje łącznie.

Zgodnie z art. 33 pkt 37 lit. f ustawy zmieniającej art. 96 ust. 6 otrzymał brzmienie:

W przypadku rażącego naruszenia obowiązków, o których mowa w:

1) ust. 1 - Komisja może nałożyć na osobę, która w tym okresie pełniła funkcję członka zarządu spółki publicznej, zewnętrznie zarządzającego ASI lub zarządzającego z UE w rozumieniu ustawy o funduszach inwestycyjnych lub towarzystwa funduszy inwestycyjnych będącego organem funduszu inwestycyjnego zamkniętego, karę pieniężną do wysokości 100 000 zł;

2) ust. 1e - Komisja może nałożyć na osobę, która w tym okresie pełniła funkcję członka zarządu spółki publicznej, zewnętrznie zarządzającego ASI lub zarządzającego z UE w rozumieniu ustawy o funduszach inwestycyjnych lub towarzystwa funduszy inwestycyjnych będącego organem funduszu inwestycyjnego zamkniętego, karę pieniężną do wysokości 1 000 000 zł.

Komisja zaznaczyła również, że mocą art. 7 pkt 20 lit. i ustawy z dnia 10 lutego 2017 r. o zmianie ustawy o obrocie instrumentami finansowymi oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 724) dokonano po raz kolejny zmian w art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie. Zmiana ta polegała na tym, że z dniem 6 maja 2017 r., a więc z dniem wejścia w życie ww. ustawy z dnia 10 lutego 2017 r. nastąpiła zmiana, w wyniku której, przesłanką nałożenia kary na podstawie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie nie jest stwierdzenie rażącego naruszenia prawa. Ustawodawca uznał, że do nałożenia kary na podstawie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie wystarczające jest tylko stwierdzenie w postępowaniu prowadzonym wobec emitenta naruszenia przez emitenta obowiązków informacyjnych na podstawie art. 96 ust. 1e ustawy o ofercie, tj. stwierdzenie, że emitent nie wykonywał albo nienależycie wykonywał obowiązki, o których mowa w art. 56-56c ustawy o ofercie w zakresie informacji okresowych.

Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 10 lutego 2017 r. o zmianie ustawy o obrocie instrumentami finansowymi oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 724), za zachowania zaistniałe przed dniem wejścia w życie tej ustawy stanowiące naruszenie przepisów ustawy o ofercie w brzmieniu dotychczasowym, sankcję wymierza się według przepisów dotychczasowych, chyba że sankcja wymierzona według przepisów ustawy o ofercie w brzmieniu nadanym ww. ustawy z dnia 10 lutego 2017 r., byłaby względniejsza dla strony postępowania. Ww. ustawia nowelizująca nie dokonała zmian w art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie w innym zakresie niż wskazany powyżej, w szczególności w zakresie wysokości kary pieniężnej, dlatego też art. 96 ust. 6 w brzmieniu obowiązującym od 6 maja 2017 r. również nie byłby zatem względniejszy dla Strony.

Analiza przepisu art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie w brzmieniu sprzed oraz po nowelizacji dokonanej mocą ustawy zmieniającej wykazuje, że Komisja powinna zastosować art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie sprzed wejścia w życie tej nowelizacji. Sankcja wymierzona według przepisów ustawy o ofercie w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą nie byłaby względniejsza dla Strony, lecz surowsza, ponieważ wysokość maksymalnej kary pieniężnej, którą Komisja może nałożyć na osobę, która pełniła funkcję członka zarządu spółki publicznej w okresie naruszenia art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w zakresie informacji okresowych została podniesiona ze 100 000 zł do 1 000 000 zł (art. 96 ust. 6 pkt 2 w zw. z art. 96 ust. le ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym po wejściu w życie ustawy zmieniającej), a okres, w którym kara ta może zostać nałożona został wydłużony z 6 do 12 miesięcy (por. art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym po wejściu w życie ustawy zmieniającej).

Stosownie do treści art. 56 ust. 1 pkt 2 ustawy o ofercie w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej, emitent papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym jest obowiązany do równoczesnego przekazywania Komisji, spółce prowadzącej ten rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości informacji bieżących i okresowych zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 60 ust 2 tej ustawy, tj. zgodnie z przepisami Rozporządzenia.

Komisja wskazała, iż brzmienie art. 56 ust. 1 pkt 2 lit a ustawy o ofercie w związku z wejściem w życie ustawy zmieniającej, nie uległo zmianie. Odnotowała przy tym, że mocą art. 12 pkt 1 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o zmianie ustawy o obrocie instrumentami finansowymi oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 791) dokonano zmiany w ww. brzmieniu art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie. Zmiana ta nie ma żadnego wpływu na kwestię karalności za niewykonywanie lub nienależyte wykonywanie obowiązków informacyjnych przez Spółkę.

Następnie Komisja przedstawiła okoliczności naruszenia przez Spółkę art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w zw. z odpowiednimi przepisami rozporządzenia w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 maja 2016 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych oraz warunków uznawania za równoważne informacji wymaganych przepisami prawa państwa niebędącego państwem członkowskim (Dz. U. z 2016 r. poz. 860. dalej "rozporządzenie zmieniające").

Zgodnie z § 3 ust. 1 Rozporządzenia w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie rozporządzenia zmieniającego, raporty bieżące i okresowe powinny zawierać informacje odzwierciedlające specyfikę opisywanej sytuacji oraz powinny być sporządzone w sposób prawdziwy, rzetelny i kompletny.

Zgodnie z § 3 ust. 3 Rozporządzenia, w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie rozporządzenia zmieniającego, przekazywane przez emitenta raport)' bieżące i okresowe powinny być sporządzone w sposób umożliwiający inwestorom ocenę wpływu przekazywanych informacji na sytuację gospodarczą, majątkową i finansową emitenta.

Zgodnie z § 82 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia, w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie rozporządzenia zmieniającego. Emitent jest obowiązany do przekazywania raportów okresowych rocznych.

Zgodnie z § 82 ust. 2 Rozporządzenia, w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie rozporządzenia zmieniającego, Emitent będący jednostką dominującą jest obowiązany dodatkowo do przekazywania raportów okresowych w formie skonsolidowanego raportu kwartalnego, skonsolidowanego raportu półrocznego i skonsolidowanego raportu rocznego, chyba że na podstawie odrębnych przepisów nie ma obowiązku lub może nie sporządzać skonsolidowanych sprawozdań finansowych.

Zgodnie z § 87 ust. 7 pkt 10 Rozporządzenia, w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie rozporządzenia zmieniającego, raport kwartalny zawiera dodatkowo inne informacje, które zdaniem emitenta są istotne dla oceny jego sytuacji kadrowej, majątkowej, finansowej, wyniku finansowego i ich zmian, oraz informacje, które są istotne dla oceny możliwości realizacji zobowiązań przez emitenta.

Zgodnie z § 90 ust. 1 pkt 2 lit. b Rozporządzenia, w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie rozporządzenia zmieniającego, skonsolidowany raport półroczny zawiera co najmniej półroczne skonsolidowane sprawozdanie finansowe obejmujące okres pierwszych sześciu miesięcy roku obrotowego, sporządzone zgodnie z obowiązującymi zasadami rachunkowości i poddane przeglądowi przez podmiot uprawniony do badania sprawozdań finansowych, zgodnie z obowiązującymi przepisami i normami zawodowymi, przy czym w przypadku stosowania MSR półroczne skonsolidowane sprawozdanie finansowe sporządza się co najmniej w wersji skróconej, której zakres został określony w tych standardach.

Zgodnie z § 90 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia, w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie rozporządzenia zmieniającego, skonsolidowany raport półroczny zawiera sprawozdanie zarządu lub osoby zarządzającej na temat działalności grupy kapitałowej emitenta oraz zasad sporządzenia półrocznego skróconego skonsolidowanego sprawozdania finansowego, zwane dalej "półrocznym sprawozdaniem z działalności grupy kapitałowej emitenta", zawierające również opis podstawowych zagrożeń i ryzyka związanych z pozostałymi miesiącami roku obrotowego oraz uwzględniające wymogi określone w § 87 ust. 7 pkt 2-11 Rozporządzenia.

Komisja wskazuje, że przepisy § 3 ust 1 i 3, § 82 ust 1 pkt 3, § 82 ust 2, § 87 ust. 7 pkt 10, § 90 ust 1 pkt 2 lit. b, § 90 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia nie ulegały zmianie w okresie objętym decyzją. Przepisy Rozporządzenia straciły moc z dniem 30 kwietnia 2018 r. Z dniem 30 kwietnia 2018 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 29 marca 2018 r. w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych oraz warunków uznawania za równoważne informacji wymaganych przepisami prawa państwa niebędącego państwem członkowskim (Dz. U. z 2018 r. poz. 757). Nowe rozporządzenie zawiera przepisy analogiczne do § 3 ust 1 i 3, § 82 ust 1 pkt 3, § 82 ust 2, § 87 ust. 7 pkt 10, § 90 ust 1 pkt 2 lit. i, § 90 ust. 1 pkt 3, uchylonego Rozporządzenia. Są to odpowiednio: § 3 ust 1 i 3, § 60 ust 1 pkt 3, § 60 ust 2, § 66 ust 8 pkt 11, § 69 ust 1 pkt 2 lit. b. § 69 ust. 1 pkt 3,

Komisja wskazała, że do naruszeń dotyczących skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze roku 2015 zastosowanie mają przepisy ustawy o ofercie przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej.

W dniu 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935, dalej: "ustawa zmieniająca k.p.a."). Zgodnie z brzmieniem art. 16 ustawy zmieniającej k.p.a., do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, z tym że do tych postępowań stosuje się przepisy art. 96a - 96n ustawy zmienianej w art. 1. Oznacza to, że w niniejszej sprawie zastosowanie znajdą przepisy k.p.a. w brzmieniu przed wejściem w życie ustawy zmieniającej k.p.a.

Działania Spółki, polegające na naruszeniach wskazanych w decyzji z dnia [...] listopada 2016 r. noszą znamiona rażącego naruszenia art. 56 ustawy o ofercie. Za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych uznaje się takie naruszenie, kiedy waga nieprzekazanej lub niewłaściwie przekazanej do publicznej wiadomości informacji jest znaczna, a tym samym prawo do informacji inwestorów i akcjonariuszy spółki publicznej jest w istotny sposób naruszone.

Naruszenia, wskazane w decyzji z dnia [...] listopada 2016 r., związane z przekazaniem jednego z ww. raportów okresowych Spółki, tj. skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze 2015 r., dokonane zostały w okresie, kiedy J. S. pełniła funkcję członka zarządu w Spółce, a ich rażący charakter został potwierdzony przez organ ze względu na poniżej przedstawione okoliczności.

Naruszenie polegające na niezamieszczeniu rzetelnych i kompletnych ujawnień/braku aktualizacji ujawnień związanych z ryzykiem płynności, w tym odnośnie analizy prezentującej pozostałe umowne terminy wymagalności zobowiązań finansowych, w szczególności zobowiązań krótkoterminowych, z uwzględnieniem odpowiednich do sytuacji Emitenta przedziałów czasowych, a także opisu w jaki sposób zarządza nieodłącznym ryzykiem płynności, właściwym dla zobowiązań finansowych, dotyczącym pozycji w ramach ujawnień ilościowych, w tym brakiem analizy terminów zapadalności aktywów finansowych utrzymywanych dla celów zarządzania ryzykiem płynności, ma charakter rażący. Zaprezentowanie odpowiednich ujawnień związanych z ryzykiem płynności w sprawozdaniu finansowym, zgodnie z przepisami MSR, pozwoliłoby inwestorom na poprawne rozpoznanie zagrożenia płynności Spółki. Brak powyższych ujawnień uniemożliwił inwestorom dokonanie oceny charakteru i zakresu ryzyka płynności, co w kontekście trudnej sytuacji finansowej Emitenta było dla nich szczególnie istotne. W wyniku tego działania akcjonariusze Spółki zostali pozbawieni możliwości podjęcia decyzji inwestycyjnych na podstawie rzetelnych i prawdziwych informacji finansowych.

Naruszenie polegające na niezamieszczeniu rzetelnych i kompletnych informacji, które są istotne dla oceny możliwości realizacji zobowiązań w sprawozdaniu z

działalności Grupy Kapitałowej Emitenta, w szczególności w odniesieniu do możliwości wystąpienia lub wystąpienia trudności/zaległości w spłatach kredytu przez spółkę zależną D., ma charakter rażący, ponieważ Spółka zaprezentowała uczestnikom rynku zniekształcony obraz sytuacji finansowej. Biorąc pod uwagę wysokość kredytu, w szczególności w odniesieniu do wysokości aktywów Emitenta oraz fakt jego poręczenia przez Spółkę, powyższa informacja była kluczowa dla oceny sytuacji finansowej Spółki i jej Grupy Kapitałowej. Brak informacji w powyższym zakresie zniekształcił obraz sytuacji finansowej Spółki i Grupy Kapitałowej. W wyniku powyższych działań akcjonariusze Spółki zostali pozbawieni możliwości podjęcia decyzji inwestycyjnych na podstawie rzetelnych i prawdziwych informacji finansowych

Organ wskazał, że obowiązek informacyjny z art. 56 ustawy o ofercie należy rozpatrywać wraz z ogólnymi dyrektywami dotyczącymi raportów bieżących i okresowych, wynikającymi z § 3 ust. 1 i 3 Rozporządzenia. Zgodnie ze wskazanymi ogólnymi dyrektywami, raporty okresowe powinny być sporządzone w sposób prawdziwy, rzetelny i kompletny, a także w sposób umożliwiający inwestorom ocenę wpływu przekazywanych informacji na sytuację gospodarczą, majątkową i finansową emitenta. Należyte wypełnianie obowiązków informacyjnych związane z przekazywaniem raportów okresowych przez Spółkę, za które odpowiedzialność ponosi członek Zarządu, a które Spółka wykonała z naruszeniem przepisów prawa, należą do podstawowych, a zarazem najważniejszych obowiązków emitentów. Raporty okresowe zawierające między innymi sprawozdania finansowe przedstawiają bowiem kompleksowy obraz emitenta i są kluczowym źródłem wiarygodnych danych na temat jego kondycji finansowej. Umożliwiają dokonanie analizy porównawczej w okresach sprawozdawczych, co pozwala ocenić sytuację finansową, w jakiej znajduje się dana spółka, czy też porównać ją z sytuacją innych spółek.

Komisja wskazała, że realizacja obowiązków informacyjnych przez spółki publiczne jest podstawowym rozwiązaniem prawnym pozwalającym niwelować skutki asymetrii informacyjnej pomiędzy inwestorami i oszacować część ryzyka ponoszonego przez akcjonariuszy. W opinii Komisji brak przepływu rzetelnej i aktualnej informacji pomiędzy emitentem akcji a rynkiem nie pozwala na racjonalną alokację kapitału w gospodarce, gdyż cena instrumentów finansowych nie odzwierciedla rzeczywistego stanu faktycznego i prawnego tego emitenta. Wskazano, że w doktrynie podkreśla się, że "asymetria informacyjna pomiędzy uczestnikami rynku ma istotny wpływ na ich decyzje gospodarcze, a w szczególności na treść zawieranych umów i sposób ich egzekwowania. Koszty pozyskania wiedzy niezbędnej dla podjęcia najlepszej decyzji gospodarczej są bowiem w niektórych przypadkach zbyt duże w stosunku do niepewnych i trudnych do precyzyjnego określenia zysków wynikających z podjęcia lepszej decyzji w warunkach równowagi informacyjnej. W praktyce asymetria informacyjna umożliwia nieuczciwą eksploatację niedoinformowanego uczestnika transakcji przez podmiot dysponujący pełniejszą wiedzą. W rezultacie transakcje handlowe prowadzące do wymiany zasobów na rynku zawierane są na zasadach nieoptymalnych z punktu widzenia efektywnej alokacji zasobów w gospodarce" (T. Sójka, Obowiązki informacyjne spółek publicznych i odpowiedzialność cywilna za ich naruszenie. Oficyna 2008).

Kwalifikując naruszenie przez Spółkę art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie jako rażące, Komisja wzięła zatem także pod uwagę fakt sprzeczności przedmiotowych działań Spółki z obowiązującymi przepisami prawa. Komisja podkreśliła, że wymogi dotyczące zamieszczenia w raportach okresowych informacji w sposób prawdziwy, rzetelny i kompletny zostały jednoznacznie określone w przepisach Rozporządzenia. Tym samym działanie Strony było w sposób oczywisty nieprawidłowe i szczególnie naganne. Stąd ocena Komisji, że wskazane w niniejszej decyzji naruszenia należało każdorazowo kwalifikować jako rażące naruszenia obowiązków informacyjnych przez Spółkę, w okresie kiedy Strona była członkiem zarządu Emitenta. Oceny tej Komisja dokonała w postępowaniu administracyjnym wobec Emitenta i nie znalazła podstaw do zmiany tej oceny w niniejszym postępowaniu administracyjnym prowadzonym wobec Strony.

Komisja wskazała przy tym, że prowadzenie spraw jest pewnym procesem, polegającym na podejmowaniu uchwał, wydawaniu decyzji i opinii oraz organizowaniu działalności spółki w ten sposób, aby było to zgodne z jej przedmiotem działalności, w celu realizacji jej zadań (A. Kidyba, Komentarz aktualizowany do art. 368 Kodeksu spółek handlowych, Lex 2016). Niewątpliwie za prowadzenie spraw spółki należy uznać przygotowywanie i przekazywanie w trybie określonym ustawą, raportów okresowych. Dlatego też odpowiedzialność J. S. za dokonanie przez Spółkę rażącego naruszenia art. 56 ustawy o ofercie nie budzi wątpliwości.

Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego Komisja ustaliła, iż to działania J. S. jako członka zarządu Spółki doprowadziły bezpośrednio do rażącego naruszenia obowiązków informacyjnych przez Spółkę. Dlatego na podstawie przywołanych okoliczności, Komisja Decyzją nałożyła na J. S. karę pieniężną w wysokości 20.000 zł, odpowiadającej 20% ustawowego zagrożenia za opisane naruszenie, która stanowi adekwatny i współmierny środek represji za dopuszczenie do nienależytego wypełnienia obowiązków przez Spółkę, o których mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie.

Podkreślono przy tym, że decyzja nakładająca na Spółkę karę pieniężną została wydana w dniu [...] listopada 2016 r., w związku z tym termin, o którym w art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie, został przez Komisję zachowany.

Organ podkreślił, że wbrew twierdzeniu Strony, kara na nią nałożona Decyzją jest karą adekwatną i proporcjonalną do stwierdzonych naruszeń prawa będących podstawą nałożenia na Stronę przedmiotowej sankcji, a nadto mieści się w granicach przewidzianych w przepisach prawa.

Określając wysokość kary w niniejszej sprawie, w tym także w ramach ponownego jej rozpatrzenia, Komisja za okoliczności obciążające Stronę uznała: wagę naruszeń, tj. ich rażący charakter oraz wielokrotność naruszeń, które miały miejsce w momencie pełnienia przez Stronę stanowiska członka zarządu Spółki.

Natomiast za przesłanki łagodzące Komisja uznała: sytuację finansową i osobistą Strony, brak uprzedniego ukarania za delikt administracyjny o podobnym charakterze i współpracę Strony w toku prowadzonego postępowania administracyjnego. Komisja wskazała jednak, że przesłanka w postaci współpracy Strony nie może być w świetle pozostałych okoliczności wpływających na wymiar kary traktowana w kategoriach przesłanki kluczowej, która ma decydujące znaczenie dla określenia wysokości kary pieniężnej.

Rozważając kwestię przyczyny naruszenia Komisja wskazała, iż pojmuje ją przez pryzmat treści art. 28c ust. 1 lit. b dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/50/UE z dnia 22 października 2013 r. zmieniającej dyrektywę 2004/109/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji wymogów dotyczących przejrzystości informacji o emitentach, których papiery wartościowe dopuszczane są do obrotu na rynku regulowanym, zgodnie z którą jest to stopień odpowiedzialności osoby fizycznej lub prawnej odpowiedzialnej za naruszenie. W tym kontekście należy wskazać, iż Spółka jest w pełni odpowiedzialna za zaistniałe naruszenie. Po pierwsze, to Spółka zarządzana m.in. przez J. S. sporządzała i publikowała sprawozdania finansowe. Po drugie, skoro w statucie Spółki brak było ograniczeń co do prowadzenia spraw Spółki, to również na Stronie ciążył obowiązek zapewnienia, aby Spółka należycie wykonywała ciążące na niej obowiązki informacyjne.

Z uwagi na charakter dokonanych przez Spółkę naruszeń obowiązków informacyjnych nie można ustalić skali korzyści uzyskanych przez Stronę lub unikniętych przez nią strat w związku z dokonanymi przez Spółkę naruszeniami, jak również nie można ustalić strat osób trzecich poniesionych w związku z dokonanymi przez Spółkę naruszeniami, dlatego też Komisja nie mogła ich uwzględnić przy wymiarze kary.

Komisja uwzględniła przy miarkowaniu kary pieniężnej sytuację finansową Strony.

Zgodnie z oświadczeniem J. S. z dnia 31 sierpnia 2017 r. jej sytuacja finansowa przedstawiała się następująco:

1) wysokość dochodów osiągniętych w 2016 r.:

a) dochód netto z jednoosobowej działalności gospodarczej 102.701 zł,

b) wynagrodzenie brutto – D.sp. z o.o. 20.000 zł,

c) przychód z wynajmu mieszkania (mąż) 19.200 zł,

d) strata na papierach wartościowych - 15.691 zł,

2) wysokość aktualnych dochodów (styczeń - sierpień 2017 r.):

a) dochód netto z jednoosobowej działalności 83.900 zł,

b) przychód z wynajmu (mąż) 12.800 zł,

3) Strona prowadzi działalność gospodarczą w zakresie:

a) pozostałe doradztwo w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej i zarządzania,

b) pozostałe uprawy rolne inne niż wieloletnie,

c) produkcja gotowych wyrobów tekstylnych,

4) wysokość aktualnego zadłużenia:

a) kredyt hipoteczny konsolidacyjny I. S.A.

- łączna kwota kredytu 867.634,15 zł,

- kwota pozostała do spłaty 774.111,62 zł,

- wysokości obecnej raty 4.335,22 zł,

- pozostała liczba rat do spłaty 281;

b) kredyt w rachunku bieżącym I. S.A.

- dostępny limit 20.000 zł,

- wykorzystany limit 19.535 zł;

c) kredyt w karcie kredytowej I. S.A.

- dostępny limit 14.900 zł,

- wykorzystany limit 6.712 zł;

5) Strona posiada następujące nieruchomości oraz ruchomości o wartości powyżej 10 000 zł:

a) 1/2 domu mieszkalnego zlokalizowanego w [...] ([...]) (szacunkowa aktualna wartość 500.000 zł) - zastaw pod kredyt hipoteczny,

b) działka zlokalizowana w [...] ([...]) - 3.000 m2 (szacunkowa aktualna wartość 110.000 zł) - nieruchomość wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej (uprawy rolne),

c) samochód osobowy VW Golf, rocznik 2010 (szacunkowa wartość 20.000 zł),

d) samochód osobowy Audi A4, rocznik 2012 (szacunkowa wartość 60.000 zł);

6) Strona posiada następujące aktywa:

a) środki pieniężne - około 21.400 zł,

b) polisa ubezpieczeniowa razem z funduszem inwestycyjnym - łączna wartość środków zgromadzonych 56.737 zł w tym IKE 23.331 zł,

c) polisy ubezpieczeniowe dla dzieci - łączna wartość środków zgromadzonych 18.140 zł,

d) inne instrumenty finansowe - nie posiada;

7) mąż posiada udziały lub akcje w następujących spółkach:

a) J. sp. z o.o., o szacunkowej wartości 100.000 zł, które stanowią 9,68% w ogólnej liczbie głosów na zgromadzeniu wspólników i 9,68% w kapitale zakładowym tej spółki. Wynik finansowy za 2015 r. ww. spółki wyniósł: zysk netto 65.000 zł,

b) N. S.A. o szacunkowej wartości 29.000 zł, które stanowią 5,71% w ogólnej liczbie głosów na walnym zgromadzeniu i 5,71% w kapitale zakładowym tej spółki. Wynik finansowy za 2015 r. ww. spółki wyniósł: strata 126.100 zł,

c) B. sp. z o.o. (dawniej A.) o szacunkowej wartości 0 zł, które stanowią 3,0% w ogólnej liczbie głosów na zgromadzeniu wspólników i 3,0% w kapitale zakładowym tej spółki. Wynik finansowy za 2015 r. ww. spółki wyniósł: strata 160.000 zł;

8) posiadane przez męża Strony udziały nie są zastawione ani zablokowane w celu zabezpieczenia spłaty ewentualnych kredytów,

9) Strona pozostaje w ustawowej wspólności majątkowej małżeńskiej. Wszystkie środki i aktywa finansowe są objęte ustawową wspólnością majątkową.

Strona wskazała, że jest jedynym żywicielem 4-osobowej rodziny. Mąż jest pod stałą opieką lekarską po transplantacji wątroby, z immunologiczną chorobą jelit oraz schorzeniami hematologicznymi, bez przyznanego świadczenia rentowego i obecnie nie jest on w stanie podjąć pracy zawodowej. Na utrzymaniu Strony znajduje się również dwójka dzieci w wieku 8 i 9 lat.

W dniu 15 czerwca 2018 r. Komisja zwróciła się o aktualizację stanu majątkowego przez Stronę. Strona przekazała w dniu 29 czerwca 2018 r. następujące informacje:

1) wysokość dochodów osiągniętych w 2017 r.:

a) dochód netto z jednoosobowej działalności gospodarczej 74.700 zł,

b) przychód z wynajmu mieszkania (mąż) 16.000 zł;

2) wysokość aktualnych dochodów (styczeń - maj 2018 r.):

a) dochód netto z jednoosobowej działalności - strata 10.000 zł,

b) dochód z tytułu umowy o pracę - 38.600 zł,

c) dochód z tytułu umowy o pracę (mąż) - 10.000 zł;

3) Strona prowadzi działalność gospodarczą w zakresie:

a) pozostałe doradztwo w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej i zarządzania - nie posiada umów oraz dochodów z tego rodzaju działalności,

b) pozostałe uprawy rolne inne niż wieloletnie,

c) produkcja gotowych wyrobów tekstylnych - obecnie działalność ta przynosi stratę;

4) wysokość aktualnego zadłużenia:

a) kredyt hipoteczny konsolidacyjny I. S.A.

- łączna kwota kredytu 867.634,15 zł,

- kwota pozostała do spłaty 761.177,99 zł,

- wysokości obecnej raty 4.335,48 zł pozostała liczba rat do spłaty 272;

b) kredyt w rachunku bieżącym I. S.A.

- dostępny limit 20.000 zł,

- wykorzystany limit 19.390 zł;

c) kredyt w karcie kredytowej I. S.A.

- dostępny limit 14.900 zł,

- wykorzystany limit 14.258 zł;

d) pożyczka pieniężna - 45.000 zł, termin spłaty IV kwartał 2018 r.,

e) pożyczka pieniężna - 15.000 zł, termin spłaty I 2019 r.;

5) Strona posiada następujące nieruchomości oraz ruchomości o wartości powyżej 10 000 zł:

a) 1/2 domu mieszkalnego zlokalizowanego w [...] ([...]) (szacunkowa aktualna wartość 500.000 zł) - zastaw pod kredyt hipoteczny;

b) działka zlokalizowana w [...] ([...]) - 3.000 m2 (szacunkowa aktualna wartość 110.000 zł) - nieruchomość wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej (uprawy rolne),

c) samochód osobowy VW Golf, rocznik 2010 (szacunkowa wartość 15.000 zł),

d) samochód osobowy Audi A4, rocznik 2012 (szacunkowa wartość 50.000 zł).

6) Strona posiada następujące aktywa:

a) środki pieniężne - około 2.500 zł,

b) polisa ubezpieczeniowa razem z funduszem inwestycyjnym - łączna wartość środków zgromadzonych 9.922,12 zł w tym IKE 795,16 zł,

c) polisy ubezpieczeniowe dla dzieci - łączna wartość środków zgromadzonych 7.043,44 zł,

d) inne instrumenty finansowe - nie posiada.

Na podstawie przekazanych przez Stronę informacji organ stwierdził, że nie zaszły w jej sytuacji finansowej i osobistej zmiany w stosunku do przedstawionej przed wydaniem Decyzji w pierwszej instancji.

Dalej organ wskazał, że zgodnie z art. 4 ust. 5 ustawy o rachunkowości kierownik jednostki, o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej, ponosi odpowiedzialność za wykonywanie obowiązków w zakresie rachunkowości określonych ustawą, w tym z tytułu nadzoru, również w przypadku, gdy określone obowiązki w zakresie rachunkowości - z wyłączeniem odpowiedzialności za przeprowadzenie inwentaryzacji w formie spisu z natury - zostaną powierzone innej osobie lub przedsiębiorcy, o którym mowa w art. 11 ust. 2, za ich zgodą. Przyjęcie odpowiedzialności przez inną osobę lub przedsiębiorcę powinno być stwierdzone w formie pisemnej. W przypadku gdy kierownikiem jednostki jest organ wieloosobowy, a nie została wskazana osoba odpowiedzialna, odpowiedzialność ponoszą wszyscy członkowie tego organu. J. S. pełniąc rolę członka zarządu ponosi pełną odpowiedzialność za sprawozdawczość finansową, w okresie pełnienia przez nią ww. funkcji w Spółce. Strona pełniąc funkcję członka zarządu Spółki posiadała pełną wiedzę na temat działalności Spółki i najbardziej istotnych zdarzeń związanych ze Spółką. Oznacza to, zdaniem Komisji, że Strona jako członek zarządu Spółki ponosi pełną odpowiedzialność za dokonanie przez Spółkę rażące naruszenia art. 56 ustawy o ofercie we wskazanym powyżej okresie.

Zdaniem Komisji kara w wysokości 20.000 zł stanowi adekwatny środek oddziaływania w stosunku do stwierdzonych w toku postępowania nieprawidłowości.

Mając na uwadze powyższe, Komisja uznała, że kara w wysokości 20.000 zł, tj. w wysokości 20% maksymalnego ustawowego zagrożenia, jest karą adekwatną, współmierną do stwierdzonych naruszeń i spełnia wymóg celowości.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca zarzuciła ww. decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego mającego wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 107 § 1 k.p.a. przez nieoznaczenie organu administracyjnego, który wydał zaskarżoną decyzję administracyjną oraz nieprawidłowe jej podpisanie,

2. art. 7 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz naruszenie interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy,

3. art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestnika do organu prowadzącego postępowanie, przejawiające się pomijaniem i ignorowaniem oświadczeń i wniosków Strony kierowanych do organu oraz naruszenie zasady proporcjonalności,

4. art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący zebranego materiału dowodowego,

5. art. 78 § 1 i § 2 k.p.a. poprzez uniemożliwienie Stronie składania wniosków dowodowych, podczas gdy okoliczności stwierdzone wnioskowanymi dowodami miałyby istotne znaczenie dla sprawy, a nie zostały w sposób wyczerpujący stwierdzone innymi dowodami,

6. art. 80 k.p.a. w zw. z art. 81 k.p.a. poprzez przekroczenie przez organ zasady swobodnej oceny dowodów oraz nieuwzględnienie całokształtu materiału dowodowego,

7. art. 140 k.p.a, poprzez uniemożliwienie Stronie wypowiedzenia się co do zebranych dodatkowo dowodów i materiałów, w postępowaniu odwoławczym,

8. art. 56 ust. 1 pkt 2 lit a ustawy o ofercie.

Na tej podstawie Skarżąca wniosła o:

1. uchylenie zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej jej decyzji KNF w całości,

2. umorzenie postępowania administracyjnego,

3. wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości,

4. zasądzenie na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania sadowego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

W razie nieuwzględnienia wniosku o umorzenie postępowania administracyjnego Skarżąca wniosła o przekazanie sprawy Komisji do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu strona skarżąca wskazała, że samo oznaczenie KNF w zaskarżonej decyzji - jako organu - bez wskazania konkretnych jej członków, którzy brali udział w jej wydaniu, nie odpowiada wymogom stawianym przez art. 107 § 1 k.p.a. Koniecznym bowiem warunkiem wydania decyzji przez organ kolegialny jest nie tylko przegłosowanie rozstrzygnięcia na posiedzeniu organu i potwierdzenie tego faktu w protokole, ale także złożenie podpisów pod uchwałą zawierającą rozstrzygnięcie i uzasadnienie. Zdaniem strony skarżącej, nieprawidłowość procesowa polegająca na niepodpisaniu decyzji przez wszystkich obecnych na posiedzeniu członków organu kolegialnego stawia wolę organu pod znakiem zapytania i przez to stanowi rażące naruszenie prawa.

W ocenie Skarżącej brak włączenia do akt postępowania całości akt postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na spółkę K. S.A., brak powołania biegłego oraz przeprowadzenia rozprawy celem przesłuchania świadków, stanowią istotne naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., gdyż KNF wydała decyzję przedwczesną, bez wyjaśnienia koniecznego zakresu sprawy oraz bez zgromadzenia materiału dowodowego.

Skarżąca jest zdania, że nie naruszyła przepisów, albowiem spółka, której była członkiem zarządu, przekazała wymagane informacje, w przewidzianych terminach.

Walor informacyjny skonsolidowanego raportu został w pełni zachowany (tym bardziej mając na uwadze fakt, że biegli rewidenci nie mieli do niego zastrzeżeń).

Ukaranie Skarżącej jest zatem nieproporcjonalnym i zbyt daleko idącym środkiem wobec stwierdzonych uchybień.

Nieproporcjonalność wynika także z faktu, że Skarżąca pełniła funkcje członka Zarządu w spółce K. S.A, stosunkowo krótko, przypisuje się jej udział w sporządzeniu tylko jednego raportu półrocznego, a co najważniejsze nie pełni już w tej spółce ani innej spółce publicznej żadnej funkcji. W odniesieniu do Skarżącej kara pieniężna nie będzie zatem realizowała żadnej funkcji prewencyjnej i nie wpłynie na realizowanie obowiązków informacyjnych na rynku kapitałowym.

Jednocześnie podkreślono, że Skarżąca nie miała żadnej możliwości zajęcia stanowiska w sprawie nałożenia kary na Spółkę, ani nawet wiedzy o tym postępowaniu.

W odpowiedzi na skargę KNF wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302), dalej "p.p.s.a.").

W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja KNF w przedmiocie nałożenia na Skarżącą, jako członka zarządu Spółki, kary pieniężnej za rażące naruszenie przez Spółkę obowiązków informacyjnych, o których mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie.

Istota problemu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się zatem do oceny stanowiska KNF, że w stosunku do Skarżacej, jako członka zarządu Spółki, ziściły się przesłanki uzasadniające zastosowanie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie.

Stosownie do tego przepisu - w brzmieniu obowiązującym w sprawie - w przypadku rażącego naruszenia obowiązków, o których mowa w ust. 1, Komisja może nałożyć na osobę, która w tym okresie pełniła funkcję członka zarządu spółki publicznej lub towarzystwa funduszy inwestycyjnych będącego organem funduszu inwestycyjnego zamkniętego, karę pieniężną do wysokości 100.000 złotych.

Przesłanką warunkującą możliwość nałożenia kary pieniężnej na osobę - która w okresie, do którego odnosi się stwierdzone naruszenie prawa przez spółkę - pełniła funkcję członka zarządu tej spółki, jest zatem uprzednie wydanie decyzji stwierdzającej rażące naruszenie obowiązków przez samą spółkę.

Jest to tzw. mechanizm sankcji sprzężonych, o którym mowa także w zaskarżonej decyzji. Zastosowanie sankcji administracyjnoprawnej wobec emitenta papierów wartościowych (bądź wprowadzającego), czyli sankcja podstawowa, stanowi bowiem podstawę do zastosowania sankcji sprzężonej w stosunku do określonego kręgu osób (sankcja wtórna) odpowiedzialnych za wadliwe (niezgodne z prawem) działanie emitenta papierów wartościowych.

W przypadku rażącego naruszenia przez emitenta (lub wprowadzającego) sankcjonowanych obowiązków administracyjnoprawnych Komisja może nałożyć na osobę, która w tym okresie pełniła funkcję członka zarządu spółki publicznej, karę pieniężną do wysokości 100.000 złotych na podstawie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie.

KNF ustaliła w postępowaniu dotyczącym Spółki, iż podmiot ten naruszył określone obowiązki informacyjne, o których mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie w sposób rażący. Tak więc naruszenie ww. obowiązków przez Spółkę w stopniu rażącym zostało już stwierdzone decyzją Komisji z dnia [...] listopada 2016 r. utrzymaną w mocy w decyzji KNF z dnia [...] maja 2017 r. Jak wskazał organ w zaskarżonej decyzji, od ww. decyzji Spółka nie wniosła skargi do sądu.

Powyższe ustalenia są bezsporne, mają bowiem pełne odzwierciedlenie w dowodach zgromadzonych w aktach administracyjnych.

Sąd - rozpoznając skargę Skarżacej - nie może uwzględnić zarzutów związanych z tym, że nie brała ona udziału w charakterze strony w postępowaniu dotyczącym Spółki. Decyzja o nałożeniu kary pieniężnej na Spółkę pozostaje bowiem w obrocie prawnym jako ostateczne rozstrzygnięcie i Sąd zobowiązany jest uwzględnić jej skutki prawne dla sprawy nałożenia kary na Skarżącą na podstawie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie. Decyzja o nałożeniu kary pieniężnej na Spółkę nie podlega także kontroli Sądu na podstawie art. 135 p.p.s.a. Użyty w tym przepisie zwrot "w granicach sprawy, której dotyczy skarga" oznacza, że chodzi o sprawę w znaczeniu materialnoprawnym, a zatem o sprawę o takich samych elementach podmiotowych i przedmiotowych. Tożsamość elementów podmiotowych to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych prawa lub obowiązków oraz podstawy prawnej i faktycznej (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi"- komentarz, Zakamycze 2005, s. 319-320). Taka prawnie doniosła tożsamość spraw - tj. tej dotyczącej nałożenia kary na Skarżącą i tej dotyczącej nałożenia kary na Spółkę - nie występuje.

Ustalone zatem przez organ, a przedstawione powyżej, okoliczności uprawniały KNF do nałożenia na Skarżącą kary pieniężnej na podstawie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie. Przepis ten nie wymaga dokonywania oceny charakteru naruszenia dokonanego przez samą Skarżącą, ani ponownych ustaleń co do charakteru naruszeń popełnionych przez Spółkę.

Pełen opis naruszeń Spółki związanych z nienależytym wykonaniem obowiązków, o których mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie przy sporządzeniu skonsolidowanego raportu półrocznego za I półrocze roku 2015, znajduje się w decyzji z dnia [...] listopada 2016 r. (str. 51 - 64 ww. decyzji). Z tej decyzji wynika też niezbicie, które naruszenia zostały przez organ uznane za rażące. Komisja wyjaśniła tam również dlaczego w taki sposób oceniła stwierdzone naruszenia w ww. zakresie. Ustalenia te i oceny organu zostały powtórzone w zaskarżonej decyzji.

Podkreślić należy, że w przepisie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie chodzi o nałożenie kary pieniężnej na członka zarządu spółki publicznej, który pełnił tę funkcję w czasie gdy emitent w sposób rażący naruszył obowiązki, o których mowa w art. 56 ust. 1 tej ustawy. Prowadzenie jeszcze raz - tym razem w postępowaniu wobec członka zarządu Spółki - ustaleń w zakresie charakteru naruszenia przez Spółkę obowiązków informacyjnych, o których mowa w art. 56 ust. 1 ustawy o ofercie, nie ma podstaw prawnych. Nawet powołanie przez Skarżącą nowych, niepodnoszonych wcześniej przez samą Spółkę, argumentów w ww. zakresie nie mogłyby zmienić oceny organu co do zakwalifikowania stwierdzonych w analizowanym zakresie nieprawidłowości w działalności Spółki. Ta kwestia została już - wiążąco także dla sprawy Skarżącej - przesądzona w postępowaniu prowadzonym wobec Spółki.

Niewątpliwie decyzja wydana na podstawie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie ma charakter uznaniowy. Ta uznaniowość pozwala organowi w okolicznościach danej sprawy mimo rażącego naruszenia obowiązku, o jakim mowa w art. 56 ust. 1 przez emitenta, nie nakładać kary na członka zarządu - jeżeli nie miał on wpływu na takie naruszenie (por. wyrok NSA z dnia 23 września 2014 r., II GSK 1091/13).

W niniejszej sprawie Skarżąca nie powoływała takich prawnie doniosłych okoliczności, które wskazywałyby, iż nie miała wpływu na takie naruszenie. Także w aktach sprawy brak dokumentu, z którego wynikałoby wyłączenie odpowiedzialności Skarżącej za działania spółki w okresie, w którym pełniła ona funkcję jej członka zarządu. Z brzmienia art. 371 § 1 k.s.h. wynika, że jeżeli zarząd jest wieloosobowy, wszyscy jego członkowie są obowiązani i uprawnieni do wspólnego prowadzenia spraw spółki, chyba że statut stanowi inaczej. W sprawie nie wykazano, że statut Spółki przewidywał aby jakakolwiek kategoria spraw z zakresu prowadzenia spraw Spółki została zastrzeżona do wyłącznej kompetencji jednego z członków zarządu. Faktyczny zaś podział obowiązków pomiędzy członków zarządu nie mógł zmodyfikować zasad odpowiedzialności wynikających z k.s.h.

Nie ulega przy tym wątpliwości, że w dacie opracowywania i ujawnienia wskazanych wyżej raportów Skarżąca pełniła funkcję członka zarządu Spółki, a jej dane i podpis widnieją pod zakwestionowanym przez organ raportem okresowym. Te okoliczności uzasadniały stanowisko organu o bezpośrednim wpływie Skarżącej na naruszenie przez Emitenta obowiązków informacyjnych, o których mowa w art. 56 ust. 1 ustawy o ofercie.

Z uzasadnienia kontrolowanej decyzji wynika, że Komisja nakładając sankcję administracyjną ustaliła jej wysokość kierując się zasadą adekwatności i określiła ją stosownie do stopnia naruszenia wskazanych przepisów.

Sąd zdaje sobie sprawę, że nałożona kara jest dotkliwa dla skarżącej. Niemniej tylko taka kara może przymusić do bezwzględnego respektowania prawa w przyszłości, a także stanowić formę represji za już dokonane naruszenie określonego obowiązku ustawowego przez Spółkę, której Skarżąca była członkiem zarządu. W literaturze przedmiotu znaleźć można adekwatny w tym zakresie wywód, że kara administracyjna, stanowiąc istotny bodziec ekonomiczny, zniechęcający do niewykonywania obowiązków o charakterze administracyjnym, ma w zamierzeniu ustawodawcy być skutecznym instrumentem nadzorczym, mającym za zadanie zapobiec powstawaniu bezprawia administracyjnego (J. Jendrośka, Kary administracyjne (w:) R. Mastalski (red.), Księga Jubileuszowa Profesora Marka Mazurkiewicza. Studia z dziedziny prawa finansowego, prawa konstytucyjnego i ochrony środowiska, Wrocław 2001, s. 50-51).

Komisja wydając zaskarżoną decyzję w ramach uznania administracyjnego, gdzie wysokość sankcji administracyjnej określana jest w oparciu o ocenę organu administracji publicznej, ustaliła istotne dla wymiaru kary okoliczności - w tym także dane obrazujące sytuację finansową i majątkową skarżącej - stosując pomocniczo w ww. zakresie kryteria wynikające z nieobowiązującego w sprawie, ale indywidualizującego wymiar nakładanej kary - przepisu art. 96 ust. 1h ustawy o ofercie. Przy wymiarze kary wyważono wszystkie te okoliczności. Zauważyć przy tym należy, że przepisy nie przewidują w ww. zakresie taryfikatora, umożliwiającego swego rodzaju wycenę poszczególnych nagannych zachowań spółki oraz okoliczności odnoszących się wprost do osoby karanej. Przepisy przewidują karę maksymalną, a zadaniem organu jest dokonanie - w tak wyznaczonych granicach - niezbędnej jej indywidualizacji poprzez odniesienie wysokości kary do konkretnej sytuacji strony.

W tym zaś zakresie argumentacja organu jest prawidłowa. Powyższe zaś uniemożliwia Sądowi podważenie stanowiska organu jako prawidłowo wywiedzionego.

Nietrafny jest zatem zarzut sprowadzający się do niewłaściwego zastosowana art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie przez ustalenie kary niewspółmiernej (nieproporcjonalnej), czy nieadekwatnej.

Wreszcie, wskazać należy, że decyzja nakładająca karę na skarżącą została wydana z zachowaniem ustawowego terminu wskazanego w art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie. W niniejszej sprawie 6-miesięczny termin pomiędzy wydaniem decyzji nakładającej karę pieniężną na spółkę (decyzja z dnia [...] listopada 2016 r.) a nałożeniem kary na skarżącą (decyzja z dnia [...] kwietnia 2017 r.) został dochowany.

Tak więc w tej sprawie zostały spełnione wszystkie ustawowo określone przesłanki warunkujące wydanie decyzji na podstawie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie.

Prawidłowości wydania zaskarżonej decyzji nie naruszały także podnoszone w skardze okoliczności związane ze sposobem podjęciem przez KNF uchwały w sprawie Skarżącej.

Odnosząc się do tych zarzutów Skarżącej należy zauważyć, iż nie są one zasadne. Zgodnie z art. 11 ustawy o nadzorze - w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji - Komisja w zakresie swojej właściwości podejmuje uchwały, w tym wydaje decyzje administracyjne i postanowienia, określone w przepisach odrębnych (ust. 1). Według ust. 2 Komisja podejmuje uchwały zwykłą większością głosów, w głosowaniu jawnym, w obecności co najmniej czterech osób wchodzących w jej skład, w tym Przewodniczącego Komisji lub jego Zastępcy; w razie równej liczby głosów rozstrzyga głos Przewodniczącego Komisji. Z kolei ust. 3 stanowi, że uchwały w imieniu Komisji podpisuje Przewodniczący Komisji, a w razie jego nieobecności upoważniony przez niego Zastępca Przewodniczącego. Szczegółową organizację i tryb pracy Komisji określa regulamin Komisji uchwalony przez Komisję (ust. 4). Ust. 5 jednoznacznie natomiast wskazuje, że do postępowania Komisji i przed Komisją stosuje się przepisy ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Z powyższego wywieść należy zatem, że podpisanie uchwały/decyzji (rozstrzygnięcia i uzasadnienia) decyzji KNF przez jej przewodniczącego czyni w na gruncie niniejszej sprawy zarzut naruszenia art. 107 § 1 k.p.a. i 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 ust. 5 ustawy o nadzorze niezasadnym. Z przedstawionej regulacji prawnej jednoznacznie wynika bowiem, że uchwały i decyzje administracyjne nie stanowią odrębnych aktów podejmowanych przez Komisję. Uchwała Komisji jest jednocześnie decyzją administracyjną. Na posiedzeniu Komisji podejmowana jest uchwała, która zawiera podstawę sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Natomiast dokument decyzji wraz z uzasadnieniem, odpowiadający formą art. 107 § 1 k.p.a., doręczany jest później stronie. Decyzje Komisji - wydawane kolegialnie - podpisuje jednoosobowo Przewodniczący Komisji (upoważniony Zastępca). Taki sposób procedowania został przewidziany w ustawie, gdyż ust. 4 art. 11 stanowi, iż szczegółową organizację i tryb pracy Komisji określa regulamin uchwalony przez tę Komisję (zob. wyrok NSA z dnia 6 lutego 2013 r., II GSK 2075/11 oraz wyrok NSA z dnia 21 listopada 2013 r., II GSK 931/12, art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie publicznej). Dodatkowo w niniejszej sprawie na podstawie analizy akt administracyjnych, w tym na podstawie znajdującego się tam wyciągu z protokołu posiedzenia KNF nr [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r., można stwierdzić, że Komisja zapoznała się ze stanem faktycznym sprawy i podjęła uchwałę nr [...] W głosowaniu oddano 5 ważnych głosów (nazwiska członków KNF głosujących w taki sposób zostały wskazane), głosów "przeciw" ani głosów "wstrzymujących się" nie oddano. Tak więc treść rozstrzygnięcia zawartego w podjętej przez Komisję uchwale została jednoznacznie przez Komisję zaakceptowana, a następnie po nadaniu jej formy decyzji administracyjnej, podpisana przez Przewodniczącego Komisji. Decyzje KNF podpisane wraz z uzasadnieniem przez Przewodniczącego tego organu spełniają zatem wymogi szczególne - określone w przepisach art. 11 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym, a zatem zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 11 ust. 1, 3 i 4 ustawy o nadzorze również są niezasadne (por. też wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2014 r., II GSK 1626/12, art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie).

Gdy zatem zostały prawidłowo wyjaśnione wszystkie okoliczności mające wpływ na wynik sprawy, a ustaleń faktycznych dokonano na podstawie materiału dowodowego, należycie ocenionego przez organ administracji, to skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Za bezzasadny Sąd uznał przy tym zarzut naruszenia praw Strony związanych uniemożliwieniem jej czynnego udziału w sprawie. Ten zarzut nie został w skardze uzasadniony konkretnymi okolicznościami, co więcej w sytuacji postawienia zarzutu w. ww. zakresie konieczne jest wskazanie, jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć takie uchybienie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2007 r., II GSK 4/07; LEX nr 351055). Także argumentacji w tym zakresie brak w skardze.

Mając powyższe na względzie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.