Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 375/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej~Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 71  ust. 1  pkt 2  lit. c
journal: Dz.U. 2008 nr 69 poz 415
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk, Ewa Grochowska – Jung (spr.), Protokolant spec. Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] , wydaną na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b oraz art. 71 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, Starosta [...] przyznał A. G. status osoby bezrobotnej z dniem [...] stycznia 2011 r. oraz odmówił przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia odmowę przyznania świadczenia organ uzasadnił niespełnieniem przez A. G warunku legitymowania się w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, 365-dniowym okresem uprawniającym do zasiłku dla bezrobotnych.

Od powyższej decyzji A. G. złożył odwołanie. Decyzją z dnia [...] utego 2011 r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem A. G. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 27 września 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 882/11 uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, iż organ II instancji, ponownie rozpatrując sprawę, powinien odnieść się do argumentów skarżącego i dokładnie uzasadnić swoje rozstrzygnięcie.

Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r., wydaną na podstawie art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2 w związku z art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda [...] wskazał, iż A. G. nie spełniał warunków do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnego. Wskazał, iż w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania skarżący był zatrudniony:

– od [...] października 2009 r. do [...] lipca 2010 r. w Sądzie [...] na podstawie umowy o pracę w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku referenta stażysty,

– od [...] sierpnia 2010 r. do [...] września 2010 r. na podstawie umowy zlecenia nr [...] zawartej w dniu [...] sierpnia 2010 r. z Sądem [...] za wynagrodzeniem brutto 3000 zł za "przenoszenie danych z akt sądowych w sprawach [...] z formy papierowej do systemu komputerowego, archiwizowanie akt Wydziału [...] , adresowanie przesyłek",

– od [...] października 2010 r. do [...] października 2010 r. na podstawie umowy zlecenia nr [...] zawartej w dniu [...] września 2010 r. z Sądem [...] za wynagrodzeniem brutto 750 zł,

– od [...] stycznia 2011 r. do [...] stycznia 2011 r. na podstawie umowy zlecenia nr [...] zawartej w dniu [...] stycznia 2011 r. z C. G. Sklep [...] w [...] za wynagrodzeniem brutto 693 zł za "wystawianie towaru na półki sklepowe, dowóz sprzedanego towaru do klienta, przywóz towaru z hurtowni".

Mając na uwadze treść art. 71 ust. 1 pkt 2) lit. a) ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zgodnie z którym do okresu uprawniającego do zasiłku wlicza się okres zatrudnienia z wynagrodzeniem w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę A. G. do okresu uprawniającego do zasiłku organ odwoławczy wliczył okres zatrudnienia na podstawie umowy o pracę w pełnym wymiarze czasu pracy od [...] października 2010 r. do [...] lipca 2010 r. w Sądzie [...] (czyli 282 dni).

Do okresu uprawniającego do zasiłku organ odwoławczy wliczył A. G. również okres wykonywania pracy od [...] września 2010 r. do [...] września 2010 r. w Sądzie [...] (30 dni), na podstawie umowy zlecenia z dnia [...] sierpnia 2010 r., bowiem w okresie tym uzyskał wynagrodzenie brutto w wysokości odpowiadającej co najmniej minimalnemu wynagrodzeniu za pracę, tj. w kwocie 1500 zł, co potwierdza zaświadczenie Sądu [...] z dnia [...] października 2010 r. Organ wskazał, iż zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 2) lit. c) do okresu uprawniającego do zasiłku wlicza się okres świadczenia usług przez bezrobotnego na podstawie umowy zlecenia, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowi kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca. Natomiast wysokość minimalnego wynagrodzenia za pracę w roku 2010 wynosiła 1317 zł (MP z 2009 r. Nr 48, poz. 709) a w roku 2011 – 1386 zł (Dz. U. z 2010 r. Nr 194, poz. 1288). Podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne osób wykonujących pracę na podstawie umowy zlecenia stanowi przychód w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych uzyskiwany z tytułu wykonywanej umowy zlecenia, jeżeli w umowie określono za jej wykonywanie odpłatność kwotowo, w kwotowej stawce godzinowej lub akordowej albo prowizyjnie.

Organ odwoławczy, ustalając okres uprawniający do zasiłku, nie uwzględnił skarżącemu okresów wykonywania pracy:

– od [...] sierpnia 2010 r. do [...] sierpnia 2010 r. na podstawie umowy zlecenia z Sądem [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r.,

– od [...] października 2010 r. do [...] października 2010 r. na podstawie umowy zlecenia z Sądem [...] z dnia [...] września 2010 r. i

– od [...] stycznia 2011 r. do [...] stycznia 2011 r. na podstawie umowy zlecenia z C. G. Sklep [...] w [...] z dnia [...] stycznia 2011 r.,

bowiem uzyskane w tych okresach wynagrodzenie było niższe niż minimalne wynagrodzenie za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy i wynosiło odpowiednio w miesiącu sierpniu 2010 r. – 550 zł, październiku 2010 r. – 750 zł, co potwierdza zaświadczenie Sądu [...] dnia [...] października 2010 r., i styczniu 2011 r. – 695 zł. Jednocześnie warunki zawarcia umów uniemożliwiają dokonanie przeliczenia uzyskanego w tych okresach wynagrodzenia na okres pełnego miesiąca.

Zdaniem organu odwoławczego przeliczenia wynagrodzenia uzyskanego na podstawie umów zlecenia na okres pełnego miesiąca, o którym mowa w przywołanym art. 71 ust. 1 pkt 2) lit c) ustawy, w sytuacji gdy zleceniobiorca wykonywał pracę przez niepełny miesiąc, można dokonać tylko w przypadku, gdy wysokość wynagrodzenia w umowie została określona w stawce miesięcznej i umowa ta została zawarta na okres co najmniej kilku miesięcy. Warunki te muszą być spełnione łącznie. Tymczasem żadna z badanych do ustalenia prawa do zasiłku umów zlecenia nie ustalała wynagrodzenia w stawce miesięcznej i nie była zawarta na okres kilku miesięcy. Z tych względów organ odwoławczy nie dokonał przeliczenia na okres pełnego miesiąca uzyskanego, na podstawie umów zlecenia, wynagrodzenia w miesiącach: sierpniu 2010 r., październiku 2010 r. i styczniu 2011 r.

Organ upewnił się, że przeliczenia wynagrodzenia na okres pełnego miesiąca dokonuje się również w celu ustalenia obowiązku opłacania składek na Fundusz Pracy. Zgodnie z art. 104 ust. 1 pkt 1) lit c) obowiązkowe składki na Fundusz Pracy, ustalone od kwot stanowiących podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe bez stosowania ograniczenia, o którym mowa w art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, wynoszących w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca, co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę (...) opłacają pracodawcy oraz inne jednostki organizacyjne za osoby m.in. wykonujące pracę na podstawie umowy zlecenia.

Wobec niemożności dokonania przez organ odwoławczy przeliczenia wynagrodzenia osiągniętego przez stronę w miesiącach: sierpniu 2010 r., październiku 2010 r. i styczniu 2011 r. podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota niższa niż minimalne wynagrodzenia za pracę, od której nie istniał obowiązek opłacania składek na Fundusz Pracy.

Reasumując, Wojewoda [...] wskazał, że do 365-dniowego okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych organ odwoławczy zaliczył A. G. tylko 312 dni, tj. okres zatrudnienia od [...] października 2010 r. do [...] lipca 2010 r. w Sądzie [...] (czyli 282 dni) oraz 30 dni wykonywania pracy zarobkowej w miesiącu wrześniu 2010 r. i tym samym bezrobotny nie spełnił warunku zawartego w art. 71 ust. 1 pkt 2) uprawniającego go do zasiłku dla bezrobotnych.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A.G. zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, przez błędną wykładnię art. 71 i 104 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.) i wniósł o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż z przedstawionych przez niego umów zlecenia wynika, że wynagrodzenie za pracę określone w każdej z nich jest co najmniej równe najniższemu wynagrodzeniu obowiązującemu w danym okresie. Skarżący, powołując wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 maja 2011 r., sygn. akt III SA/Łd 184/2009, wskazał, iż jego zdaniem w przedmiotowej sprawie pracodawca miał obowiązek odprowadzania składek na Fundusz Pracy.

Skarżący podał, iż w uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy nie wskazał dowodów, na podstawie których ustalił fakt braku odprowadzania składek na Fundusz Pracy, ograniczając się tylko do stwierdzenia, że składki nie były opłacane, co w jego ocenie narusza art. 107 § 3 w związku z art. 140 k.p.a.

Podał, iż w aktach sprawy znajdują się oświadczenia zleceniodawców, z których wynika na jaki okres były zawarte umowy, z jakim wynagrodzeniem oraz jakie składki były odprowadzane za zleceniobiorcę. Fakt pominięcia w nich składek na Fundusz Pracy nie może być podstawą do przyjęcia, że składki w ogóle nie były odprowadzane. Wskazał, iż jeżeli z oświadczeń wynika, że były odprowadzane składki na ubezpieczenie społeczne, to można przypuszczać, że również i na Fundusz Pracy, a pominięcie tej pozycji w oświadczeniu mogło być zwykłym przeoczeniem lub pomyłką.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W myśl zaś art. 145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie :

1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach,

3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W niniejszej sprawie Sąd stwierdził, iż organy administracji naruszyły prawo w stopniu mającym wpływ na wynik rozstrzygnięcia.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.).

Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy (obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji), ilekroć w ustawie jest mowa o bezrobotnym – oznacza to osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g lub lit. i, j, l, lub cudzoziemca – członka rodziny obywatela polskiego, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej, gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli spełnia przesłanki określone w literach a/ - k/ punktu 2-go.

W niniejszej sprawie bezsporne jest, że skarżący spełnił warunki do uzyskania statusu osoby bezrobotnej określone w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Kwestią sporną w sprawie jest odmowa przyznania skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

Stosownie do treści art. 71 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. c ustawy, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni świadczył usługi na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia albo współpracował przy wykonywaniu tych umów, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca.

Istota sprawy sprowadza się do interpretacji art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy, a w szczególności do użytego w tym przepisie sformułowania "podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca".

Bezsporne jest, iż skarżący wykonywał pracę w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania przez okres co najmniej 365 dni na podstawie umowy o pracę oraz umów zlecenia. Organy administracji uznały jednak, że skarżący udokumentował okres uprawniający do nabycia prawa do zasiłku wynoszący 312 dni, gdyż do okresu "365 dni" wymaganych do nabycia prawa do zasiłku nie zaliczyły okresu świadczenia usług w ramach umowy zlecenia: od [...] sierpnia 2010 r. do [...] sierpnia 2010 r. na podstawie zlecenia z Sądem [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r., od [...] października 2010 r. do [...] października 2010 r. na podstawie zlecenia z Sądem [...] nr [...] z dnia [...] września 2010 r. oraz od [...] stycznia 2011 r. do [...] stycznia 2011 r. na podstawie umowy zlecenia z C. G. Sklep [...] w [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. Organy stwierdziły bowiem, iż uzyskane w tych okresach wynagrodzenie było niższe niż minimalne wynagrodzenie za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacenia składek na Fundusz Pracy i wynosiło odpowiednio w miesiącu sierpniu 2010 r. – 550 zł, październiku 2010 – 750 zł (do potwierdza zaświadczenie Sądu [...] z dnia [...] października 2010 r., i styczniu 2011 r. – 695 zł (jak wynika z umowy zlecenia 695zl).

Zdaniem organu odwoławczego przeliczenia wynagrodzenia uzyskanego na podstawie umów zlecenia na okres pełnego miesiąca, o którym mowa w przywołanym art. 71 ust. 1 pkt 2) lit c) ustawy, w sytuacji gdy zleceniobiorca wykonywał pracę przez niepełny miesiąc, można dokonać tylko w przypadku, gdy wysokość wynagrodzenia w umowie została określona w stawce miesięcznej i umowa ta została zawarta na okres co najmniej kilku miesięcy. Warunki te muszą być spełnione łącznie. Tymczasem żadna z badanych do ustalenia prawa do zasiłku umów zlecenia nie ustalała wynagrodzenia w stawce miesięcznej i nie była zawarta na okres kilku miesięcy. Z tych względów organ odwoławczy nie dokonał przeliczenia na okres pełnego miesiąca, uzyskanego przez skarżącego na podstawie umów zlecenia, wynagrodzenia w miesiącach: sierpniu 2010 r., październiku 2010 r. i styczniu 2011 r.

Zdaniem Sądu interpretacji organów administracji nie można uznać za prawidłową. Odnośnie warunku obowiązkowego opłacania od wynagrodzenia za pracę składki na Fundusz Pracy zauważyć należy, iż są one opłacane za okres trwania obowiązkowych ubezpieczeń emerytalnego i rentowych w trybie i na zasadach przewidzianych dla składek na ubezpieczenia społeczne (art. 107 ust. 1 ustawy). Zgodnie z art. 104 ust. 1 pkt 1 lit. c powołanej ustawy, obowiązkowe składki na Fundusz Pracy, ustalone od kwot stanowiących podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe, wynoszących w przeliczeniu na okres miesiąca, co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę, opłacają pracodawcy oraz inne jednostki organizacyjne za osoby wykonujące pracę na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, oraz za osoby z nimi współpracujące.

Z dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy wynika, iż kwesti związanych z opłaceniem składek na Fundusz Pracy organ nie wyjaśniał w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych, natomiast składki emerytalne rentowe oraz na ubezpieczenia społeczne były odprowadzone. Organ nie wyjaśnił również rozbieżności wynikających z zawartej ze skarżącym umowy zlecenia nr [...] z Sądem [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r., z której to umowy zawartej na okres od [...] sierpnia 2010 r. do [...] września 2010 r. wynikało z § 4 pkt 3 umowy, iż łącznie w okresie trwania umowy tytułem zapłaty za wykonane czynności zleceniodawca zobowiązuje się zapłacić skarżącemu kwotę 3000 zł brutto.

Natomiast z zaświadczenia Sądu [...] z dnia [...] października 2010 r. wynika, że wypłacono mu w sierpniu 2010 r. brutto 500 zł a we wrześniu 2010 r. brutto 1500 zł.

Odnosząc się natomiast do kwestii związanych z umowami zawartymi od [...] października 2010 r. do [...] października 2010 r., tj. 14 dni (umowa nr [...] zawarta w dniu [...] września 2010 r.) oraz od [...] stycznia 2011 r. do [...] stycznia 2011 r., tj. 15 dni (umowa nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r.) wskazać należy, zdaniem Sądu, że warunkiem zaliczenia powyższych okresów do "365 dni" warunkujących nabycie prawa do zasiłku jest spełnienie wszystkich przesłanek określonych w art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, przypadających tylko i wyłącznie na przestrzeni 18 miesięcy przed dniem rejestracji. Zatem do okresu uprawniającego do nabycia prawa do zasiłku można zaliczyć okresy świadczenia usług na podstawie umowy zlecenia, jeżeli podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca.

W sytuacji, gdy skarżący uzyskał kwotę wynagrodzenia za świadczoną usługę na podstawie umowy zlecenia przez niepełne miesiące, przeliczenia należy dokonać poprzez podzielenie kwoty wynagrodzenia za pracę w ramach umowy zlecenia przez okres (liczbę dni), za który tę kwotę uzyskano, a następnie wynik pomnożyć przez liczbę dni miesiąca, w którym badamy, czy okres pracy powinien być zaliczony do okresu uprawniającego do zasiłku. Jeżeli uzyskany wynik będzie stanowił kwotę co najmniej minimalnego wynagrodzenia, wówczas okres trwania umowy zlecenia w tym miesiącu zaliczamy do okresu uprawniającego do zasiłku.

Tak więc, przeliczając uzyskaną kwotę wynagrodzenia na okresy pełnego miesiąca, wskazać należy, iż w październiku 2010 r. kwota osiągniętego przez stronę wynagrodzenia była wyższa niż minimalne wynagrodzenie i wyniosła 1500 zł [(750:15) x 30 = 1500 zł], natomiast w styczniu 2011 r. wyniosła 1485 zł [ (693 : 14) x 30 = 1485 zł]. Wskazać bowiem należy, że wysokość minimalnego wynagrodzenia za pracę w roku 2010 wynosiła 1317 zł (MP z 2009 r. Nr 48, poz. 709) a w roku 2011 wynosiła 1386 zł (Dz. U. z 2010 r. Nr 194, poz. 1288).

Z powyższych rozważań wynika, że wykładnia zastosowana przez organ przy wyjaśnianiu treści art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy była nieprawidłowa, nadto organ w sposób niedostateczny ustalił stan faktyczny sprawy.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.