Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 497/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2010-02-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 18 , art. 18b, art. 87, art. 89, art. 93
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: Art. 89, art. 136
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: Art. 17
journal: Dz.U. 2001 nr 79 poz 856
law: Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 8 czerwca 2001 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Kutzner Sędziowie WSA Bożenna Blitek WSA Tadeusz Wołek spr. Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lutego 2010 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 stycznia 2009 r. Nr : [...] w przedmiocie kary pieniężnej s k a r g ę o d d a l a .


UZASADNIENIE

Starosta C. decyzją z dnia [...] 2006 r. nałożył karę pieniężną w wysokości 3000 zł na przedsiębiorstwo "A" J. P., za naruszenie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. J. P. wniósł odwołanie od powyższej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] 2006r. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Starosta C. decyzją z dnia [...] 2007 r. nr [...] nałożył karę pieniężną w kwocie 3000 zł na A - J. P. za wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków;

-korzystanie z przystanków, na których nie została zamieszczona informacja o realizowanym rozkładzie jazdy, zawierająca także nazwę, adres siedziby przewoźnika i numer telefonu przewoźnika lub niezgodna z podanymi w tej informacji dniami i godzinami odjazdów - art. 18b ust. 2 pkt 2 ustawy z 6 września 2001r. o transporcie drogowym,

- zabieranie i wysadzanie pasażerów poza przystankami określonymi w rozkładzie jazdy- art. 18b ust. 2 pkt 3 ustawy z 6 września 2001r. o transporcie drogowym.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu [...] 2006 r. przeprowadzono kontrolę na linii komunikacyjnej A. – B. - C. W trakcie czynności stwierdzono, że autobus marki Autosan [...] zarejestrowany pod numerem [...], którego właścicielem jest J. P., wykonując regularny kurs relacji A. – C. z godziny 945, w miejscowości K. M. zatrzymał się poza przystankiem autobusowym celem zabrania pasażerów, jak również korzystał na całej trasie przejazdu z przystanków, na których stwierdzono brak informacji o realizowanym rozkładzie jazdy. O godzinie 1020 na końcowym przystanku w C. [...] Rynek przeprowadzona została kontrola dokumentów uprawniających do wykonywania regularnego przewozu osób. Z czynności tych sporządzono protokół kontroli Nr [...] w którym wyszczególnione zostały stwierdzone naruszenia.

Organ podniósł, że w trakcie ponownego rozpatrzenia sprawy ustalono, że kontrola prowadzona była na podstawie uprawnienia wynikającego art. 89 ust. 1 pkt 7 ustawy o transporcie drogowym, zatwierdzonego przez Zarząd Powiatu C. planu kontroli na 2006r. jak również pisma skierowanego do skarżącego z 1 marca 2006r. zobowiązującego do umieszczenia na przystankach informacji o godzinach odjazdów środków transportowych obsługujących daną linię komunikacyjną.

Kontrolę przeprowadził pracownik Starostwa Powiatowego C. na podstawie Upoważnienia Starosty C. Nr [...] z dnia [...] 2006r. znak: [...]. Zakres kontroli dotyczył zgodności wykonywania działalności z obowiązującymi przepisami prawa w szczególności dokumentów uprawniających do wykonywania regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym oraz warunków w nich określonych.

W trakcie czynności kontrolnych ustalono, że w dniu kontroli o godzinie 958 w miejscowości K. M. autobus marki Autosan o numerze rejestracyjnym [...] zabierał pasażerów poza wyznaczonym przystankiem oznaczonym zgodnie z przepisami ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym znakiem D-15. Poza tym na całej długości linii stwierdzono brak jakichkolwiek informacji o realizowanym rozkładzie jazdy. Kontroli pojazdu dokonano na końcowym przystanku linii- C. [...] Rynek. Kierowcą pojazdu był J. P. Kierowca autobusu potwierdził zaistniałą sytuację podpisując protokół kontroli. Jednocześnie kierowca został przesłuchany w charakterze świadka i potwierdził powyższą sytuację pouczony o odpowiedzialności karnej wynikającej z art. 233 kk.

Organ wskazał, że nie zostało uwzględnione wyjaśnienie złożone przez stronę stwierdzające, że Starosta C. nie był organem właściwym do kontroli na tej linii, ponieważ nie udzielał na tę linię zezwolenia jak również stwierdzenie, że przewóz nie był realizowany na linii C. – A. Organem właściwym do udzielenia zezwolenia na linie komunikacyjne na obszarze powiatu zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 1 lit e ustawy o transporcie drogowym jest starosta w uzgodnieniu z wójtami, burmistrzami i prezydentami miast właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej. W trakcie kontroli okazane zostało zezwolenie udzielone przez Starostę C. na linię C. - A. Wykonywany na tej linii przejazd potwierdzony został w protokole kontroli podpisanym przez kierowcę J. P. jak również w protokole przesłuchania świadka.

Skarżący nie dysponuje zezwoleniem udzielonym przez inny organ na linię komunikacyjną C. – A., gdyż właściwym jest w tym zakresie wyłącznie Starosta C. Skarżący dysponuje zezwoleniem udzielonym przez Marszałka Województwa na linię komunikacyjna C. ul. E – D. – F., ale jest to linia nieprzebiegająca przez miejscowość A., K. M.

Przejazd w dniu [...] 2006r. osób upoważnionych do kontroli odbywał się na całej długości linii C. - A. tam i z powrotem, więc sytuacja wskazana w wyjaśnieniu nie mogła mieć miejsca.

Organ wskazał, że mając na względzie art. 10 kpa pismem z dnia 31 stycznia 2007r. skarżący został powiadomiony o ponownym rozpoznaniu sprawy wraz z uzasadnieniem wszystkich okoliczności, które zostały wytknięte przez organ II instancji.

W wyjaśnieniach złożonych w dniu 7 lutego 2007r. skarżący zarzucił Staroście błędy w zakresie prowadzonych kontroli, sugerując, że niektóre firmy kontrolowane były bez przerwy a inne tylko pozornie. Organ nie uwzględnił tych argumentów, ponieważ nie dotyczą sprawy. Stwierdził też, że fakt niespełniania przez przedsiębiorcę warunków wynikających z posiadanego zezwolenia nie może obarczać odpowiedzialnością organów uprawnionych do kontroli.

Skarżący odwołał się od powyższej decyzji, wnosząc o jej uchylenie. Podtrzymał treść poprzedniego odwołania. Dodatkowo wskazał, że na wszystkich przystankach zlokalizowanych na przebiegu linii komunikacyjnych, które realizował na podstawie zezwoleń udzielonych przez różne organy właściwe dla przebiegu tych linii, umieścił rozkłady jazdy. W związku z niszczeniem rozkładów jazdy przez nieznanych sprawców, uzupełniał je wielokrotnie i nadal to robi.

Organ przyjął błędną interpretację art. 18b ust. 2 pkt 2 ustawy twierdząc jakoby karze podlegał przedsiębiorca, którego pojazdy obsługują przystanki, na których w chwili kontroli nie ma rozkładu jazdy. Intencją tego przepisu jest zakaz korzystania z przystanków, na których nie została zamieszczona informacja o realizowanym rozkładzie jazdy. Ponadto brak jest w taryfikatorze kary w kwocie 3.000 zł za brak rozkładu jazdy na przystanku.

Nieprawdą jest, że oprócz zezwoleń udzielonych przez Starostę C., skarżący posiadał tylko jedno zezwolenie udzielone przez Marszałka Województwa na linię C. ul. E. – D. - F. Skarżący posiadał również inne zezwolenia, w tym również takie, które mają przebieg przez A. i K. M.

Ponownie wniósł o udział w posiedzeniu Kolegium oraz, że na takim posiedzeniu wykazałby brak uprawnień Starosty C. do przeprowadzenia kontroli na linii, która była kontrolowana w dniu [...] 2006r. kursem obserwowanym w części jego przebiegu przez osoby kontrolujące.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 15 stycznia 2009 r. [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Jako podstawę prawną organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego w związku z art. 18b ust. 2 pkt 3, art. 92 ust. 1 i 4 oraz art. 93 ust. 1 i 1a i ust. 10 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym oraz załącznikiem Ip. 2.2. pkt 3 do ustawy, rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 30 kwietnia 2008r. w sprawie kontroli w zakresie przewozu drogowego, art. 2, art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. Podstawę prawną do wydania decyzji w sprawie stanowi przepis art. 93 ust 1 ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym "uprawnieni do kontroli, o których mowa w art. 89 ust. 1, mają prawo nałożyć na wykonującego przewozy drogowe lub inne czynności związane z tym przewozem karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej." Stosownie do art. 93 ust. 10 ustawy, karę nakłada się w wysokości określonej w złączniku do ustawy.

Organ I instancji wymierzył stronie karę w kwocie 3000 zł za stwierdzone naruszenie zasad wykonywania regularnego przewozu w krajowym transporcie drogowym określonych w przepisie art.18b ust. 2 pkt 2 i pkt 3 ustawy o transporcie drogowym. Przytaczając treść tego przepisu Kolegium wskazało, że za wiarygodne należy przyjąć wyjaśnienia strony, iż umieszczane na przystankach rozkłady jazdy zostały zniszczone przez nieznanych sprawców. Trudno także w kontekście umieszczenia w odrębnym przepisie art. 18b ust. 2 pkt 2 ustawy obowiązku zamieszczenia informacji o realizowanym rozkładzie jazdy, jak też ze względu na treść naruszenia wymienionego pod pozycją 2.2. pkt 3 załącznika do ustawy- przyjąć, iż brak na przystanku wywieszonego rozkładu jazdy obwarowany jest karą pieniężną w kwocie 3000zł. Pozycja 2.2. pkt 3 załącznika dotyczy wysokości kary za wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących: ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków i wynosi ona 3.000 zł. Należy, zatem odróżnić sytuację, w której przewoźnik korzysta z przystanku nieobjętego zezwoleniem od sytuacji, w której korzysta z przystanku ujętego w rozkładzie jazdy, na którym w dniu kontroli brak było rozkładu jazdy.

W ocenie organu II instancji za naruszenie zasady określonej w art. 18b ust.2 pkt 2 ustawy nie jest przewidziana w załączniku żadna kara pieniężna, co jednakże nie wyklucza, iż przewoźnik, który narusza przepis art.18 b ust. 2 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym będzie podlegał innym sankcjom przewidzianym w przepisach tej ustawy. Słuszny, zatem jest zarzut błędnego zapisu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, przypisujący powyższemu naruszeniu kwotę 3000zł kary. Organ II instancji podkreślił, iż wskazane uchybienie nie wpływa na zmianę zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Jak wynika z materiału dowodowego, w trakcie realizacji regularnego przewozu na trasie A. – C. z godz. 9:45 w dniu [...] 2006r. przez kierowcę J. P. doszło do naruszenia zasady wykonywania przewozu osób określonej w art. 18b ust. 2 pkt 3 tj. zabranie pasażerów poza przystankiem, za które to naruszenie przewidziana jest kara w kwocie 3000zł. Zatem zaskarżona decyzja, którą wymierzono karę w kwocie 3000zł jest prawidłowa. Organ odwoławczy nie może uchylić decyzji, której rozstrzygnięcie jest prawidłowe tylko z tego powodu, że jej uzasadnienie jest wadliwe.

W ocenie organu II instancji w sprawie, organ I instancji, stosownie do zaleceń wynikających z decyzji organu odwoławczego z [...] 2006r. uzupełnił materiał dowodowy w sposób pozwalający na weryfikację wydanego rozstrzygnięcia. Z dokonanych przez organ I instancji ustaleń w sposób jednoznaczny wynika fakt popełnienia naruszenia opisanego w art. 18b ust. 2 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym przez kierowcę zatrudnionego w przedsiębiorstwie skarżącego. Fakty ujawnione podczas kontroli zostały potwierdzone w protokole przesłuchania J. P., który składając zeznanie przyznał, że realizując kurs w dniu [...] 2006r. z godz. 9:45 relacji A.- C. w K. M. zatrzymał się poza przystankiem, jak też korzystał z przystanku nie objętego rozkładem jazdy.

Organ odwoławczy podkreślił, iż organ I instancji przed wydaniem zaskarżonej decyzji skierował do skarżącego pismo zawierające obszerne wyjaśnienia w sprawie i jednocześnie wskazał na przepis art. 10 kpa, oczekując od przedsiębiorcy wypowiedzenia się w sprawie. Skarżący nie skorzystał z przysługującego mu uprawnienia i nie złożył wyjaśnień. W kontekście powyższego trudno uznać za zasadną deklarację skarżącego zawartą w odwołaniu, iż wykaże, że Starosta C. nie był organem uprawnionym do dokonania kontroli na obsługiwanej przez niego linii komunikacyjnej w dniu [...] 2006r. Na okoliczność powyższą ani w trakcie postępowania przed organem I instancji ani w odwołaniu skarżący nie wskazał żadnych dowodów, co więcej jego twierdzenia pozostają w oczywistej sprzeczności z materiałem zgromadzonym w aktach sprawy. Dlatego wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

W odpowiedzi na wniosek złożony przez stronę o udział w posiedzeniu organu odwoławczego aktualne pozostają w tym zakresie wyjaśnienia zawarte w poprzedniej decyzji Kolegium.

W sytuacji, zatem, gdy organ uprawniony do kontroli stwierdził w sposób niebudzący wątpliwości, że przedsiębiorca naruszył w/w obowiązki związane z przewozem drogowym, miał obowiązek nałożyć karę pieniężną. Za wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków, stosownie do L.p. 2.2. pkt 3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, przewidziana jest kara pieniężna w kwocie 3000zł.

J. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na powyższą decyzję Kolegium zarzucając jej naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy nie wskazując przepisu. Skarżący domagał się:

1. uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji,

2. zwrotu niesłusznie nałożonej kary pieniężnej uzyskanej przez organ I instancji w trybie postępowania egzekucyjnego,

3. zwrotu naliczonych kosztów postępowania egzekucyjnego, kosztów upomnień i kosztów naliczonych odsetek karnych,

4. zwrotu kosztów wpisu sądowego.

Podniósł, iż kontrolowany przewóz nie był realizowany na linii komunikacyjnej A. – C., lecz na innej linii komunikacyjnej, na którą zezwolenie udzielił organ właściwy dla jej przebiegu. Starosta C. nie był, zatem organem właściwym do przeprowadzenia kontroli, a tym samym do wydania decyzji o nałożeniu kary pieniężnej.

Ponadto wskazał, iż dwukrotnie wnosił o udział w posiedzeniu organu odwoławczego, na których ujawniłby istotne okoliczności a mianowicie: kontrolowany przewóz dotyczył kursu z przystanku A.- G. do przystanku D. 1 w ramach zezwolenia nr [...] udzielonego przez Wójta Gminy D. Kierowca J. P. od niedawna pracował w firmie i najczęściej kierowany był do realizacji przewozów na linii A. – C., dlatego też, jako świadek zeznał omyłkowo, iż wykonywał kurs z A. do C.

Skarżący kwestionuje uprawnienia Starosty do obserwacji autobusu na linii opisanej w protokole. Wskazał, że po zakończeniu kursu na przystanku D.1 kierowca miał rozpocząć kurs z C. do A. z przystanku na [...] Rynku w C. o godz. 10.30. Najprawdopodobniej przygotowując się do tego kursu okazał zezwolenie udzielone przez Starostę C.

Ponadto skarżący zarzucił błędną interpretację dokonaną przez organ I instancji, który przyjął, że innym organem, który udzielił zezwolenia na wykonywanie przez niego przewozów był Marszałek Województwa, podczas gdy organem tym był Wójt Gminy D.

Na poparcie swoich twierdzeń skarżący dołączył do skargi kopię zezwolenia nr [...] z dnia [...] 2006 r. udzielonego przez Wójta Gminy D. na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej D. – A. – D., ważnego do 26 kwietnia 2011 r.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowa argumentację.

Ponadto Kolegium wskazało, że twierdzenia skarżącego na okoliczność popełnienia oczywistej pomyłki przez J. P., który "prawdopodobnie przygotowywał się do wykonywania kursu o godz. 10.30 z A. do C." pozostają w sprzeczności z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. Z protokołu kontroli nr [...] przeprowadzonej w dniu [...] 2006r. wynika, że J. P. realizował przewóz regularny osób na linii komunikacyjnej A. – C. Kontrolujący podążali za autobusem na całej linii komunikacyjnej. O godz. 9:58 kierowca zatrzymał pojazd w K. M. poza przystankiem w celu zabrania pasażerów. Kierowca podczas kontroli stwierdził, iż realizował kurs z A. do C., okazał rozkład jazdy, przyznał, iż zatrzymał się poza przystankiem w K. M. w celu zabrania pasażerów. Kierowca nie zgłaszał uwag do przeprowadzonej kontroli. Nadto przesłuchany, jako świadek potwierdził okoliczności naruszenia ustawy o transporcie drogowym zeznając, że podczas wykonywania kursu z A. do C. z godz 9:45 zatrzymał się poza przystankiem w K. M. w celu zabrania pasażerów. Trudno, zatem w kontekście powyższych dowodów dać wiarę skarżącemu, że kierowca wykonywał przewóz w ramach zezwolenia udzielonego przez Wójta Gminy D. na linii D.- A.- D., natomiast jego twierdzenia o wykonywaniu kursu na linii A.- C. stanowiły oczywistą omyłkę.

Odnośnie wniosków skarżącego o udział w posiedzeniu organu odwoławczego w celu ujawnienia istotnych w sprawie argumentów przemawiających na jego korzyść, Kolegium stwierdziło, że zarówno w decyzji SKO z dnia[...] 2006r. wydanej w sprawie jak też w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wyjaśnił skarżącemu, dlaczego wniosek ten nie został uwzględniony. W trakcie postępowania skarżący powinien ujawnić wszelkie dowody służące wyjaśnieniu sprawy, natomiast kierując do Starosty Powiatowego C. pismo z daty 29 maja 2006r, poza podważaniem właściwości organu I instancji do wydania decyzji o nałożeniu kary pieniężnej, jak też wskazując prawdopodobieństwo wystąpienia oczywistej pomyłki w zeznaniach kierowcy, nie wykazał żadnych dowodów na okoliczność realizacji kursu na linii komunikacyjnej D. – A. - D. Również w odwołaniach poza kwestionowaniem uprawnienia organu I instancji do przeprowadzenia kontroli nie wskazał organu właściwego do kontroli jak też nie przedstawił dowodów na realizację innego kursu. Dopiero w skardze wskazuje na zezwolenie wydane przez Wójta Gminy D., jednakże sam fakt przedłożenia tego zezwolenia bez przytoczenia jakichkolwiek okoliczności wskazujących na jego związek ze sprawą, w ocenie Kolegium nie wpływa na zmianę zaskarżonej decyzji. Będąc przedsiębiorcą wykonującym regularne przewozy skarżący niewątpliwie posiada zezwolenia na rożne linie komunikacyjne. Tym samym trudno zarzucić organowi I instancji błędną interpretację wyjaśnień strony przez stwierdzenie w uzasadnieniu utrzymanej w mocy decyzji, że skarżący posiada zezwolenie na linię komunikacyjną wydane przez Marszałka Województwa na linię C. – D. - F, skoro skarżący poza kwestionowaniem faktów ujawnionych w trakcie kontroli nie wskazał żadnych dowodów na realizacje innego przewozu. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że kontroli podlegał przewóz z A. do C., a zatem organem właściwym do przeprowadzenia kontroli i wydania decyzji był Starosta Powiatowy C.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, przy czym w sprawowaniu tej kontroli nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną rozstrzygając w granicach danej sprawy (art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz.1270 ze zm.). Usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Sąd – zgodnie z ustawowymi kompetencjami – badał, czy treść zaskarżonej decyzji jest zgodna z prawem i czy postępowanie prowadzące do jej wydania było niewadliwe i rzetelne. Z tego punktu widzenia nie można dopatrzyć się podstaw do uwzględnienia skargi.

Podstawę prawną decyzji w niniejszej sprawie stanowi przepis art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz.U. z 2007r., nr 125, poz. 874 z późn. zm.), zgodnie z którym: uprawnieni do kontroli, o których mowa w art. 89 ust. 1, mają prawo nałożyć na wykonującego przewozy drogowe lub inne czynności związane z tym przewozem karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Decyzja, o której mowa w ust. 1, wydawana jest w imieniu organu właściwego ze względu na miejsce przeprowadzanej kontroli (ust. 1a).

W odniesieniu do zdarzenia objętego stanem faktycznym, które zaistniało w dniu [...] 2006 r., zgodnie z obowiązującą w dacie tego zdarzenia treścią przepisu art. 89 ust. 1 pkt 7 ustawy: do kontroli dokumentów, o których mowa w art. 87, oraz warunków w nich określonych, uprawnieni są upoważnieni pracownicy właściwego organu, o którym mowa w art. 18 ust. 1 - w odniesieniu do przewozów regularnych i regularnych specjalnych.

Organem właściwym do udzielenia zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych na linie komunikacyjne na obszarze powiatu zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. e ustawy o transporcie drogowym jest starosta w uzgodnieniu z wójtami, burmistrzami i prezydentami miast właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej.

W trakcie kontroli w C. ul. [...] Rynek okazane zostało zezwolenie udzielone przez Starostę C. na wykonywanie regularnego przewozu osób na linię C. – A. oraz zatwierdzony rozkład jazdy. Fakt wykonywania przewozu na tej linii potwierdził kierowca podpisując sporządzony protokół kontroli jak i podczas przesłuchania w charakterze świadka. Dlatego też wbrew twierdzeniom skargi uprawnionym do kontroli i wydania decyzji był Starosta C.

Z prawidłowo ustalonego przez organy obu instancji stanu faktycznego wynika, że w dniu [...] 2006 r. przeprowadzono kontrolę na linii komunikacyjnej A. – B. - C. W trakcie prowadzonych czynności stwierdzono, że autobus marki Autosan [...] zarejestrowany pod numerem [...], którego właścicielem jest J. P. wykonując regularny kurs relacji A. – C. z godziny 945 w miejscowości K. M. zatrzymał się poza przystankiem autobusowym celem zabrania pasażerów jak również korzystał na całej trasie przejazdu z przystanków, na których stwierdzono brak informacji o realizowanym rozkładzie jazdy. O godzinie 1020 na końcowym przystanku w C. [...] Rynek przeprowadzona została kontrola dokumentów uprawniających do wykonywania regularnego przewozu osób. Z czynności tych sporządzono protokół kontroli Nr [...] w którym wyszczególnione zostały stwierdzone naruszenia wynikające z ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.

Zgodnie z protokołem kontroli kierowca autobusu potwierdził zaistniałą sytuację podpisując protokół kontroli. Jednocześnie kierowca został przesłuchany w charakterze świadka i potwierdził sytuację opisana w protokole kontroli, na co zezwalał obowiązujący w dacie zdarzenia przepis § 4 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 19 stycznia 2006r. w sprawie warunków i trybu wykonywania kontroli w zakresie przewozu drogowego (Dz.U. z 2006r. Nr 19, poz. 153). Z § 3 ust. 3 tego rozporządzenia wynika, że czynności kontrolne, kontrolujący wykonuje w obecności kontrolowanego, osoby zastępującej kontrolowanego lub przez niego zatrudnionej. W tym konkretnym przypadku warunek ten został spełniony gdyż J. P., jako kierowca był w dniu kontroli osobą zatrudnioną u skarżącego.

W konsekwencji nie mógł przynieść zamierzonego skutku zarzut, że kontrolowany przewóz dotyczył kursu z przystanku "A. G." do przystanku "D.1" w ramach zezwolenia nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym udzielonego przez Wójta Gminy D. - przedłożonym wraz ze skargą, który jako organ właściwy, jest uprawniony do kontroli w zakresie przedmiotowego zezwolenia.

Stosownie do art. 93 ust. 10 ustawy, karę nakłada się w wysokości określonej w złączniku do ustawy. W sprawie poddanej kontroli Sądu, organ I instancji wymierzył stronie karę w kwocie 3000 zł za stwierdzone podczas kontroli naruszenie zasad wykonywania regularnego przewozu w krajowym transporcie drogowym określonych w przepisie art.18b ust. 2 pkt 2 i pkt 3 ustawy o transporcie drogowym stanowiącym, iż "podczas wykonywania przewozów regularnych zabrania się: korzystania z przystanków, na których nie została zamieszczona informacja o realizowanym rozkładzie jazdy zawierająca także nazwę, adres siedziby i numer telefonu przewoźnika lub niezgodnie z podanymi w tej informacji dniami i godzinami odjazdów, zabierania i wysadzania pasażerów poza przystankami określonymi w rozkładzie jazdy."

Odnosząc się do zamieszczenia przez przewoźnika informacji o realizowanym kursie trafnie organ odwoławczy wskazał, że to w interesie przewoźnika jest podanie do publicznej wiadomości rozkładu jazdy. Za wiarygodne, zatem należy przyjąć wyjaśnienia strony, że umieszczane przez niego na przystankach rozkłady jazdy zostały zniszczone przez nieznanych sprawców. Trudno także w kontekście umieszczenia w odrębnym przepisie art. 18 b ust 2 pkt 2 ustawy obowiązku zamieszczenia informacji o realizowanym rozkładzie jazdy, jak też ze względu na treść naruszenia wymienionego pod pozycją 2.2. pkt 3 załącznika do ustawy- przyjąć, iż brak na przystanku wywieszonego rozkładu jazdy obwarowany jest karą pieniężną w kwocie 3000zł.

Pozycja 2.2. pkt 3 załącznika dotyczy wysokości kary za wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących: ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków i wynosi ona 3.000 zł. Należy, zatem odróżnić sytuację, w której przewoźnik korzysta z przystanku nieobjętego zezwoleniem od sytuacji, w której korzysta z przystanku ujętego w rozkładzie jazdy, na którym w dniu kontroli brak było rozkładu jazdy.

Prawidłowo organu II instancji wskazał, że za naruszenie zasady określonej w art. 18b ust.2 pkt 2 nie jest przewidziana w powyższym załączniku żadna kara pieniężna, co jednakże nie wyklucza, iż przewoźnik, który narusza przepis art.18 b ust 2 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym będzie podlegał innym sankcjom przewidzianym w przepisach tej ustawy. Słuszny, zatem był podniesiony przez stronę w odwołaniu zarzut błędnego zapisu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, przypisujący powyższemu naruszeniu kwotę 3000zł kary, ale wskazane uchybienie nie wpływa na zmianę zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Jak wynika z materiału dowodowego, w trakcie realizacji kontrolowanego przewozu doszło do naruszenia zasady wykonywania przewozu osób określonej w art. 18b ust 2 pkt 3 tj. zabranie pasażerów poza przystankiem, za które to naruszenie przewidziana jest kara w kwocie 3000zł. Zatem decyzja organu I instancji, którą wymierzono karę w kwocie 3000zł jest prawidłowa.

Prawidłowo również organ II instancji przyjął, że w sprawie, organ I instancji, stosownie do zaleceń wynikających z decyzji organu odwoławczego z [...] 2006r. uzupełnił materiał dowodowy w sposób pozwalający na weryfikację wydanego rozstrzygnięcia. W sytuacji, zatem, gdy organ uprawniony do kontroli stwierdził w sposób niebudzący wątpliwości, że przedsiębiorca naruszył obowiązki związane z wykonywaniem działalności związanej z przewozem drogowym, miał obowiązek nałożyć karę pieniężną. Za wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków, stosownie do wymienionego w L.p. 2.2. pkt 3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, przewidziana jest kara pieniężna w kwocie 3000zł.

Nie był zasadny zarzut, że kontrolowany kierowca J. P. był kierowcą od niedawna pracującym w firmie i w krótkim okresie zatrudnienia najczęściej kierowany był do realizacji przewozów na linii A. - C. Stąd jego oczywista pomyłka, gdy w protokole przesłuchania świadka oświadczył, iż wykonywał kurs z A. do C. Po zakończeniu kursu na przystanku "D1" na linii, na którą zezwolenie udzielił Wójt Gminy D., a nie Starosta C., kontrolowany kierowca miał rozpocząć kurs z C. do A. - odjazd z [...] Rynku w C. o godz. 10:30. Najprawdopodobniej dlatego też w czasie kontroli na [...] Rynku, kierowca okazał zezwolenie udzielone przez Starostę C., ponieważ przygotowywał się do wykonania w/w kursu relacji C. - A.

Powyższe twierdzenia skarżącego niewątpliwie pozostają w sprzeczności z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Z protokołu kontroli nr [...] wynika, że kierowca realizował przewóz regularny osób na linii komunikacyjnej A. - C. Kontrolujący podążali za autobusem na całej linii komunikacyjnej. Kierowca podczas kontroli stwierdził, iż realizował kurs z A. do C., okazał rozkład jazdy, przyznał, iż zatrzymał się poza przystankiem w K. M. w celu zabrania pasażerów. Kierowca nie zgłaszał uwag do przeprowadzonej kontroli, a nadto przesłuchany jako świadek potwierdził okoliczności naruszenia ustawy o transporcie drogowym. Nie były więc trafne twierdzenia skarżącemu, iż kierowca wykonywał przewóz w ramach zezwolenia udzielonego przez Wójta Gminy D. na linii D. – A. – D. oraz, że jego twierdzenia o wykonywaniu kursu na linii A. – C. stanowiły oczywistą omyłkę.

Nie był również zasadny zarzut skarżącego, że dwukrotnie wnosił o udział w posiedzeniu organu odwoławczego w celu ujawnienia istotnych w sprawie argumentów przemawiających na jego korzyść.

Organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję (art. 136 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tj. Dz.U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm. zwanej dalej kpa). Organ administracji publicznej może wzywać osoby do udziału w podejmowanych czynnościach i do złożenia wyjaśnień lub zeznań osobiście, przez pełnomocnika lub na piśmie, jeżeli jest to niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy lub dla wykonywania czynności urzędowych (art. 50 § 1 kpa).

Zgodnie z treścią art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj. Dz.U. z 2001r. Nr 79 poz. 856 z późn. zm.) orzeczenia kolegium zapadają po przeprowadzeniu rozprawy lub na posiedzeniu niejawnym. Z kolei zgodnie z art. 89 § 1 kpa organ administracji publicznej przeprowadza w toku postępowania rozprawę w każdym przypadku, gdy zapewni to przyspieszenie lub uproszczenie postępowania bądź osiągnięcie celu wychowawczego albo, gdy wymaga tego przepis prawa. Organ powinien przeprowadzić rozprawę, gdy zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron oraz gdy jest to potrzebne do wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin (§ 2).

Powyższa regulacja wskazuje, że wyznaczenie rozprawy jest uprawnieniem Kolegium i brak skorzystania z tego prawa nie podważa trafności zaskarżonej decyzji. Należy mieć przy tym na uwadze, że skarżący miał możliwość składania wyjaśnień w toku postępowania, nie było żadnych przeszkód, aby w składanych w sprawie odwołaniach podnosił i wskazywał argumenty i dowody na poparcie swoich twierdzeń. W odwołaniach poza kwestionowaniem uprawnienia organu I instancji do przeprowadzenia kontroli nie wskazał organu właściwego do kontroli jak też nie przedstawił dowodów na realizację innego kursu. Dopiero w skardze wskazał na zezwolenie wydane przez Wójta Gminy D, jednakże sam fakt przedłożenia tego zezwolenia bez przytoczenia jakichkolwiek okoliczności podważających dokonane przez organy ustalenia, nie mógł przynieść zamierzonego skutku.

Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, a tylko taka okoliczność mogłaby stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji, zgodnie z art. 145 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.. Organy nie naruszyły przepisów ani tych dotyczących prowadzenia postępowania, ani przepisów prawa materialnego skutkujących wadliwością rozstrzygnięć. Skoro zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, Sąd działając na podstawie art. 151 w/w ustawy, orzekł jak w sentencji.