Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 549/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 130 ust. 3 i 4
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann (spr.) Sędziowie WSA Donata Starosta WSA Anna Jarosz Protokolant ref. staż. Agata Pawlicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi P. N. na pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu z dnia [...] marca 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy dokonania korekty punktów karnych oddala skargę


UZASADNIENIE

Pismem z 10 maja 2016 r. P. N. (dalej też jako "Skarżący"), reprezentowany przez pełnomocnika R. K., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na odmowę dokonania przez Wielkopolskiego Komendanta Policji (zwanego też dalej "Organem" lub "WKWP") usunięcia 6 punktów z ewidencji kierowców naruszających przepisy prawa ruchu drogowego oraz w konsekwencji nie cofnięcie wniosku z dnia [...] stycznia 2016 r. o sprawdzenie kwalifikacji, skierowanego do Prezydenta Miasta [...] (znak sprawy: [...]) – zarzucając naruszenie przez Organ przepisów prawa materialnego, a to art. 130 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 z późn. zm.; dalej w skrócie "p.r.d.") w zw. z § 8 pkt 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r. poz. 488 z późn. zm.; zwanego też dalej "rozporządzeniem MSW") w zakresie, w jakim organ prowadzący ewidencję nie dokonał zmiany wpisu przypisanych Skarżącemu punktów po odbyciu przez niego szkolenia i zastosował przepis prawa (§ 8 pkt 6 rozporządzenia MSW) wydany z przekroczeniem delegacji ustawowej. Z powołaniem się na te zarzuty Skarżący wniósł o:

1) ustalenie istnienia uprawnienia Skarżącego do zmniejszenia liczby punktów ujętych w ewidencji kierowców naruszających przepisy prawa ruchu drogowego o 6 punktów;

2) stwierdzenie, że odmowa WKWP usunięcia 6 punktów z ewidencji kierowców naruszających przepisy prawa ruchu drogowego jest sprzeczna z art. 130 ustawy Prawo o ruchu drogowym;

3) stwierdzenie bezskuteczności odmowy usunięcia 6 punktów z ewidencji kierowców naruszających przepisy prawa ruchu drogowego oraz w konsekwencji bezskuteczności odmowy cofnięcia wniosku o sprawdzenie kwalifikacji, skierowanego do Prezydenta [...].

W uzasadnieniu skargi stwierdzono, że jest poza sporem, iż Skarżący przekroczył o 1 punkt liczbę 24 punktów wpisanych do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Odbył jednak szkolenie, o którym mowa w art. 130 ust. 3 p.r.d., które z mocy przepisów powoduje zmniejszenie posiadanych punktów. WKWP nie uznał jednak tego, że odbyte szkolenie spowodowało zmianę liczby punktów powodujące ich zmniejszenie poniżej liczby 24 punktów. Organ w swoim piśmie z [...] marca 2016 r. tłumaczył to tym, iż § 8 ust. 6 rozporządzenia MSW przesądza o tym, iż odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego w sytuacji, gdy przed rozpoczęciem szkolenia liczba punktów przekroczyła 24. W tym stanie rzeczy Skarżący wezwał WKWP do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 53 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wezwanie to nie odniosło rezultatu, gdyż Organ podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko w piśmie z [...] kwietnia 2016 r., otrzymanym przez Skarżącego w dniu 2 maja 2016 r.

W ocenie strony skarżącej stanowisko Organu jest błędne, gdyż wspomniany przezeń § 8 ust. 6 rozporządzenia MSW, jako wydany wbrew delegacji ustawowej, w świetle art. 92 ust. 1 Konstytucji RP nie ma zastosowania, a zatem nie może stanowić podstawy odmowy umniejszenia otrzymanych punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego. W tej sprawie ustawa wyraźnie pozwala na coś, czego rozporządzenie zakazuje – choć ustawa w kategorycznie brzmiącym art. 130 ust. 3 p.r.d. wskazuje, że odbycie szkolenia powoduje umniejszenie liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego, to rozporządzenie MSW w § 8 ust. 6 stanowi, że jest inaczej, a więc zawiera normę z ustawą sprzeczną. Przedmiotowo delegacja z art. 130 ust. 4 p.r.d. nie wskazuje też jednoznacznie, aby w rozporządzeniu miała być regulowana w jakikolwiek sposób kwestia, kiedy szkolenie obniża punkty, a kiedy nie. W konsekwencji, zdaniem Skarżącego, treść § 8 rozporządzenia MSW stoi w oczywistej sprzeczności z art. 130 p.r.d.

Ponadto autor skargi – przeanalizowawszy treść całego rozporządzenia MSW przez pryzmat treści delegacji ustawowej do jego wydania zawartej w art. 130 ust. 4 p.r.d. – stwierdził, że regulacja zawarta w rozporządzeniu w zasadzie trzyma się delegacji ustawowej i reguluje sprawy tam wskazane ze ścisłym zachowaniem kolejności przyjętej w § 1 rozporządzenia. Całe rozporządzenie wraz z załącznikami ma charakter techniczny i odnosi się samego trybu postępowania przy zachowaniu reguł ustawowych. Najistotniejszy dla sprawy § 8 winien, jak to wynika z delegacji ustawowej, określać technicznie kto prowadzi szkolenie, jaki jest jego program i liczbę usuwanych punktów. Powyższa treść w sposób nienastręczający wątpliwości interpretacyjnych wskazuje, że chodzi o wskazanie matematycznej liczby i nic ponadto. Liczba jako matematyczne pojęcie nie polega na określeniu nowych zasad usuwania punktów, na dodatek odmiennie niż wskazane zostało to w ustawie. Rozporządzenie w ten sposób nie może być dalej idące niż sama ustawa, na bazie której rozporządzenie wydano. Liczba usuwanych punktów, to określenie konsekwencji odbycia kursu według zasad określonych w ustawie, tzn. w przypadku spełnienia wymogów z art. 130 ust. [3] p.r.d. Bez zaistnienia tam wskazanej przesłanki negatywnej usunięciu podlega 6 punktów z ewidencji i tyle. Na poparcie swoich twierdzeń Skarżący dodatkowo przywołał trzy orzeczenia wojewódzkich sądów administracyjnych (o sygn. akt: II SA/Ol 969/10, III SA/Gd 475/08 i VIII SA/Wa 15/09).

W odpowiedzi na skargę Wielkopolski Komendant Wojewódzki Policji w Poznaniu wniósł o jej oddalenie. Uzasadniając swe stanowisko wskazał, że Skarżący w okresie od 01 lutego 2015 r. do 14 stycznia 2016 r. wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego i otrzymał za to łącznie 25 punktów. Wobec tego Organ w dniu 27 stycznia 2016 r. wystąpił do Starosty [...] z wnioskiem o sprawdzenie kwalifikacji oraz o skierowanie na badanie psychologiczne. W dniu 2 marca 2016 r. strona złożyła do WKWP pisemny wniosek, wzywając do usunięcia naruszenia prawa polegającego na nieumniejszeniu liczby punktów odnotowanych w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego o 6, w związku z odbyciem w dniu 25 stycznia 2016 r. szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 p.r.d., oraz do cofnięcia wniosku o sprawdzenie kwalifikacji. Pismem z 11 marca 2016 r. strona została poinformowana przez Organ w kwestii popełnionych wykroczeń oraz nałożonych punktów karnych, jak również o braku podstaw do wycofania przedmiotowego wniosku. W dniu 4 kwietnia 2016 r. strona złożyła do WKWP wezwanie do usunięcia naruszenia prawa poprzez odliczenie 6 punktów w związku z odbytym szkoleniem oraz wycofanie wniosku o skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. W dniu 12 kwietnia 2016 r. WKWP pisemnie poinformował stronę, iż podtrzymuje stanowisko zawarte w piśmie z 11 marca 2016 r. W dniu 24 maja 2016 r. wpłynęła przedmiotowa skarga P. N..

Odnosząc się do zarzutów przedstawionych w skardze Organ podniósł, że w świetle § 8 rozporządzenia MSW, jako prowadzący ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, nie mógł on zmniejszyć liczby punktów Skarżącego, gdyż przekroczenie 24 punktów nastąpiło przed rozpoczęciem szkolenia w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w [...]. Powołał się przy tym na stanowisko prezentowane w orzeczeniach NSA (o sygn. akt I OSK 1552/11) i WSA (o sygn. akt III SA/Po 1067/12). Ponadto autor odpowiedzi na skargę podkreślił, że Policja nie jest organem uprawnionym do kontroli konstytucyjności przepisu rozporządzenia, tj. oceny jego zgodności z przepisem rangi ustawowej, a o przyjęciu odmiennego trybu postępowania, aniżeli wynikający z powszechnie obowiązujących przepisów, nie mogą decydować wyroki poszczególnych sądów administracyjnych, tym bardziej, że w odniesieniu do konstytucyjności przepisu § 8 ust. 6 rozporządzenia MSW orzecznictwo to nie jest jednolite. Poza tym Organ wskazał, że Skarżący wiedząc, iż "zbiera punkty", mógł wcześniej skorzystać z przysługującego jemu prawa i uczestniczyć w szkoleniu, celem zmniejszenia liczby punktów.

Na rozprawie w dniu 21 grudnia 2016 r. pełnomocnik Skarżącego podtrzymał wnioski i wywody skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.; dalej w skrócie: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu lub czynności.

Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonego aktu – pisma WKWP odmawiającego zmniejszenia Skarżącemu liczby punktów w ewidencji kierowców naruszających przepisy prawa ruchu drogowego (por. wyrok NSA z 04.04.2013 r., I OSK 127/13, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie: "CBOSA", i tam przywołane dalsze orzeczenia NSA) – Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W rozpoznawanej sprawie jest poza sporem, że w okresie od 01 lutego 2015 r. do 14 stycznia 2016 r. Skarżący dopuścił się trzykrotnie naruszenia przepisów ruchu drogowego, za które przypisanych zostało jemu łącznie 25 punktów. Niespornym jest także i to, że następnie w dniu 25 stycznia 2016 r. Skarżący odbył szkolenie, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 z późn. zm.).

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej odmowy stanowiły przepisy powołanej ustawy Prawo o ruchu drogowym. W myśl jej art. 130 ust. 1 Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, przy czym określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji. W świetle art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d. w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie cytowanego art. 130 ust. 1 p.r.d., osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, podlega kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji. W razie niepoddania się takiemu sprawdzeniu kwalifikacji, starosta wydaje decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym (art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. p.r.d.). Ponadto stosownie do art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. g p.r.d. policjant zatrzyma prawo jazdy za pokwitowaniem w razie przekroczenia przez kierującego pojazdem liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego.

Przywołane unormowania ustawy Prawo o ruchu drogowym uzupełniają odnośne regulacje ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2015 r. poz. 155, z późn. zm.; dalej w skrócie: "u.k.p."), w tym jej art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. b, zgodnie z którym badaniu psychologicznemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, zwanym dalej "badaniem psychologicznym w zakresie psychologii transportu", podlega kierujący motorowerem, pojazdem silnikowym lub tramwajem, jeżeli przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. W świetle art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b oraz pkt 4 lit. a u.k.p. przekroczenie ww. liczby punktów skutkuje wydaniem przez starostę decyzji administracyjnej o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem, odpowiednio, na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu oraz na kurs reedukacyjny w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego.

Zgodnie z art. 130 ust. 2 p.r.d. punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty lub w przypadku kierowców, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 3 [czyli dopuszczających się przekroczeń w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy] – 20 punktów. W myśl art. 130 ust. 3 p.r.d. kierowca wpisany do ewidencji, o której mowa w ust. 1, może na własny koszt uczestniczyć w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Nie dotyczy to kierowcy w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy. Należy zgodzić się z twierdzeniem, że normę wynikającą z cytowanego przepisu należy postrzegać w ujęciu systemowym, w zestawieniu z pozostałymi przepisami ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz przywołanymi przepisami ustawy o kierujących pojazdami, określającymi następstwa przekroczenia liczby 24 punktów, naliczanych zgodnie z art. 130 ust. 1 p.r.d. Przepisy te nakładają na organy obowiązek podjęcia określonych działań w drodze decyzji o charakterze związanym, od których organy nie mogą odstąpić, co wyklucza zmniejszenie liczby punktów poprzez odbycie szkolenia po przekroczeniu takiej ich liczby, jaka wiąże się ze wspomnianymi następstwami (por. wyrok NSA z 16.06.2016 r., I OSK 2515/14, CBOSA).

W związku z powyższym należy stwierdzić, że już z funkcjonalnej i systemowej wykładni przywołanych przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz ustawy o kierujących pojazdami da się wyprowadzić wniosek, że odbycie szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 p.r.d., nie może powodować zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które liczba przypisanych jej punktów w sumie przekroczyła 24. Tym samym przepis § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r. poz. 488 z późn. zm.) – który głosi, że: "[o]dbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła lub przekroczyłaby 24" – nie statuuje żadnej nowej reguły; on ją tylko werbalizuje.

Przywołane rozporządzenie zostało wydane na podstawie art. 130 ust. 4 p.r.d., zgodnie z którym minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu oraz Ministrem Sprawiedliwości, mając na uwadze dyscyplinowanie i wdrażanie kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy oraz zapobieganie wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego, określi, w drodze rozporządzenia:

1) sposób punktowania i liczbę punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego;

2) warunki i sposób prowadzenia ewidencji, o której mowa w ust. 1, oraz tryb występowania z wnioskami o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji;

3) program szkolenia i jednostki upoważnione do prowadzenia szkolenia, o którym mowa w ust. 3;

4) liczbę punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia;

5) podmioty uprawnione do uzyskiwania informacji zawartych w ewidencji, o której mowa w ust. 1.

W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom skargi, analizowany przepis § 8 ust. 6 rozporządzenia MSW mieści się w zakresie przedmiotowym cytowanego upoważnienia ustawowego. Może być bowiem interpretowany jako przepis swoiście określający "liczbę punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia" w rozumieniu art. 130 ust. 4 pkt 4 p.r.d. w sytuacji, gdy przed rozpoczęciem tego szkolenia osoba w nim uczestnicząca dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła lub przekroczyłaby 24 – jako mianowicie stwierdzający, że w takim przypadku liczba odejmowanych punktów wynosi "0".

Dotychczasowe uwagi pozwalają w pełni podzielić ugruntowany już w orzecznictwie pogląd – wyrażony m.in. w przywołanym wyżej wyroku NSA z 16 czerwca 2016 r. o sygn. akt I OSK 2515/14 – że rozporządzenie MSW nie jest sprzeczne z delegacją ustawową i unormowaniami ustawy Prawo o ruchu drogowym. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na sposób redakcji delegacji ustawowej do wydania rozporządzenia wykonawczego – zawartej w art. 130 ust. 4 p.r.d. – która odpowiada wymogom określonym w art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. Ten ostatni przepis wymaga m.in., aby w upoważnieniu ustawowym określić "wytyczne dotyczące treści" przepisów wykonawczych. Takie wytyczne zawiera art. 130 ust. 4 p.r.d. – przepisy wykonawcze mają służyć dyscyplinowaniu i wdrażaniu kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy oraz zapobieganiu wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego. W tym też kontekście konstytucyjność § 8 ust. 6 rozporządzenia MSW oceniał Naczelny Sąd Administracyjny, który w swoim orzecznictwie wielokrotnie formułował tezę, iż ww. przepis wykonawczy odpowiada nie tylko unormowaniom zawartym m.in. w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b i art. 130 ust. 3 p.r.d., lecz także realizuje wytyczne ustawodawcy co do treści aktu oraz kierunku regulacji, i mieści się w granicach upoważnienia ustawowego z art. 130 ust. 4 p.r.d. (por. wyroki NSA: z 16.06.2016 r., I OSK 2515/14; z 16.12.2015 r., I OSK 616/14; z 22.11.2013 r., I OSK 1373/12; z 13.06.2013 r., I OSK 63/12; z 13.06.2013 r., I OSK 15/12; z 24.10.2012 r., I OSK 1552/11; z 16.12.2010 r., I OSK 275/10 – wszystkie orzeczenia dostępne w CBOSA).

Należy podkreślić, że odczytanie przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym w sposób postulowany w skardze i nadanie im takiej treści, że kierowca w drodze odbycia szkolenia, o jakim mowa w art. 130 ust. 3 p.r.d., mógłby zmniejszyć liczbę punktów po przekroczeniu limitu 24, niweczyłoby możliwość skierowania kierowcy na sprawdzenie kwalifikacji, a zatem osiągnięcie celu w postaci dyscyplinowania i wdrażania kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy.

Mając to wszystko na uwadze należy podzielić stanowisko aktualnie jednolicie przyjmowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, że odbycie wspomnianego szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła lub przekroczyłaby 24. Z uprawnienia określonego w tym przepisie mogą skorzystać tylko kierowcy, którzy przed przystąpieniem do szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 p.r.d., za naruszenia zasad ruchu drogowego otrzymali mniej niż 24 punkty. W przypadku przekroczenia tego limitu, odbycie przez kierowcę szkolenia pozostaje bez wpływu na liczbę uzyskanych punktów (zob. wyrok NSA z 24.05.2016 r., I OSK 1958/14; podobnie wyroki NSA: z 19.07.2016 r., I OSK 2587/14; z 16.06.2016 r., I OSK 2515/14; z 28.01.2016 r., I OSK 1142/14; z 16.12.2015 r., I OSK 616/14 – wszystkie orzeczenia dostępne w CBOSA).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że skoro w dniu 25 stycznia 2016 r., tj. w dniu odbycia przez Skarżącego szkolenia, suma otrzymanych przez niego punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego, przekraczała 24 (gdyż wynosiła 25), to odbyte szkolenie nie mogło wywołać skutku, o którym mowa w art. 130 ust. 3 p.r.d.

Tym samym przedmiotowa odmowa Organu zmniejszenia Skarżącemu, o sześć, liczby punktów odnotowanych w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego była w pełni uzasadniona; w przeciwieństwie do zarzutów i żądań skargi, które okazały się niezasadne.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę w całości oddalił.