Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 1432/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-02-08 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i par. 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Marzanna Sałuda na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 lutego 2016 r. sprawy ze skargi G.G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej w kwestii wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 13 lipca 2015 r. G.G. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej.

W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek skarżący wskazał, że w dniu 23 września 2014 r. zdecydował o wykreśleniu prowadzonej przez niego działalności gospodarczej o nazwie "A" z siedzibą w K.. Wskazał także, że obecnie uzyskuje średni miesięcznych dochodów w kwocie [...] zł netto z prowadzonej działanosci gospodarczej pod nazwą "B". Podniósł, iż a na jego utrzymaniu pozostaje matka (emerytka), z którą prowadzi wspólne gospodarstwo domowe oraz małoletnie dzieci – córka i syn, które zamieszkują ze swoją matką. Nadto jak podnosi boryka się z egzekucją komorniczą, w związku z zadłużeniem alimentacyjnym. Poza tym pozostaje pod nadzorem tzw. dozoru elektronicznego, co przy panującym bezrobociu dodatkowo utrudnia mu znalezienie pracy. Skarżący wskazuje także, że w dniu wniesienia skargi kilkanaście decyzji Dyrektorów Izb Celnych stało się ostatecznych i w związku z powyższym prowadzone są postępowania egzekucyjne, zaś należące do niego automaty są zajmowane przez poborcę z izby celnej. Skutki zapłaty orzeczonej w sprawie kary w połączeniu z ilością spraw, zdaniem skarżącego, mogą wpłynąć na utratę płynności finansowej i konieczność zakończenia działalności gospodarczej, a nadto ogłoszenia upadłości konsumenckiej. W postępowaniu w zakresie wniosku Strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy ustalono, iż G.G. zobowiązany jest do płacenie alimentów na jedno dziecko – córkę N., oraz, iż zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej pod nazwą "A", z dniem 3 września 2015 r. (wykreślenie z CEIDG).

Z przekazanych akt tej sprawy wynika, że Dyrektor Izby Celnej w K. postanowieniem z dnia [...] r. odmówił wstrzymania wykonania własnej decyzji z dnia [...] r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

W świetle art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- dalej "P.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Badaniu przez sąd administracyjny podlegają, zatem przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Co istotne, brak jest podstaw do oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu pod kątem zasadności wniesionej skargi. W postanowieniu z dnia 28 kwietnia 2005 r. (sygn. akt II OZ 184/05, Lex nr 302251) Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, iż niezgodność danego aktu z prawem, która będzie przedmiotem oceny Sądu pierwszej instancji w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 P.p.s.a., to dwie różne kwestie.

Należy także wskazać, że zaistnienie przesłanek, które uzasadniają udzielenie przez sąd administracyjny tzw. ochrony tymczasowej winno być wykazane przez wnioskodawcę. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków to bowiem pojęcia nieostre. Konkretyzację zawartej w nich treści powiązać należy z okolicznościami faktycznymi danej sprawy, w rozpatrywanym przypadku z konsekwencjami, jakie dla strony skarżącej wynikają z wykonania ww. decyzji w przedmiocie nałożenia [...] zł kary pieniężnej. Same stwierdzenia strony skarżącej w tym zakresie nie stanowią wystarczającej podstawy do dokonania przez Sąd ustalenia, iż w tym konkretnym przypadku wykonanie decyzji rzeczywiście może spowodować upadłość konsumencką skarżącego, a co za tym idzie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Żądając wstrzymania wykonania decyzji skarżący ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (tak m.in.: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego, nie wystarczy jedynie złożenie stosownego wniosku, czy powtórzenie przesłanek ustawowych. Twierdzenia strony powinny bowiem wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Wywody w tej materii powinny być poparte nie tylko szczegółową argumentacją, ale także materiałem dowodowym (vide: B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 206; zob. nadto postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 2910/11; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl).

Ponadto, jako skutki zapłaty orzeczonej w sprawie kary, skarżący wskazał utratę płynności finansowej i ponowną konieczność zakończenia działalności gospodarczej a nadto ogłoszenie upadłości konsumenckiej. Za pismem z dnia 9 listopada 2015 r. skarżący przesłał zaświadczenie z 6 listopada 2015 r. informujące, iż skarżący jest zarejestrowany jako bezrobotny, co oznacza, że nie prowadzi już żadnej działalności gospodarczej. Zatem wykonanie zaskarżonej decyzji nie może spowodować wskazanych przez skarżącego okoliczności wypełniających jego zdaniem, przesłanki udzielenia ochrony tymczasowej.

Sama szkoda powstała z tytułu wykonania świadczenia publicznoprawnego ma charakter restytucyjny, ponieważ wiąże się świadczeniem pieniężnym, które ze swej natury jest świadczeniem odwracalnym. Oznacza to, że w razie ewentualnego prawomocnego uwzględnienia skargi, po merytorycznym rozpoznaniu sprawy, jeśli strona poniesie szkodę z powodu niezgodnego z prawem działania organu, ma roszczenie o jej naprawienie. Zbyt niski zwrot pobranych należności, uwzględniając dodatkowe odsetki, uzasadnia dochodzenie stosownego odszkodowania.

W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, iż skoro strona skarżąca nie uprawdopodobniła niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody, to nie można przyjąć twierdzenia, że wykonanie decyzji spowodowałoby taką szkodę, a co więcej "znaczną szkodę". Strona nie wykazała istnienia argumentów przemawiających za tym, że wykonanie decyzji mogłoby rodzić niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Zgodnie z wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny poglądem, który Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, subiektywne przeświadczenie wnioskodawcy jakoby skarżone orzeczenie było merytorycznie niesłuszne i naruszało prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu na podstawie art. 61 ustawy p.p.s.a. (tak postanowienie NSA z dnia 9 września 2004 r. sygn. akt FZ 358/04, Lex nr 799460). Będzie ono bowiem badane przez Sąd przy rozpoznawaniu skargi co do meritum, wówczas także będzie badana kwestia ewentualnego przedawnienia. Dlatego też powoływanie się na powyższą okoliczność na etapie postępowania wpadkowego poprzedzającego merytoryczne rozpoznanie skargi, nie może być przesądzające. Niweczyłoby bowiem sądową kontrolę zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r. sygn. II OZ 184/05, Lex nr 302251).

Wobec powyższego, mając na uwadze wszystkie podniesione już okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach działając na podstawie powołanego wyżej art. 61 § 3 i § 5 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.