Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 845/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-11-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 17  ust.1
journal: Dz.U. 2020 poz 111
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Michna Sędzia WSA Katarzyna Marasek - Zybura po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 3 listopada 2021 r. sprawy ze skargi B. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 kwietnia 2021 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 22 kwietnia 2021 roku, nr: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] 2021 roku, nr: [...], odmawiającą skarżącej B. P. przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku koniecznością sprawowania opieką nad niepełnosprawnym mężem B. P.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Po rozpoznaniu wniosku skarżącej o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawnym mężem, legitymującym się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, decyzją z [...] 2021 r. organ l instancji odmówił skarżącej przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad mężem. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w sprawie nie zachodzi związek przyczynowy pomiędzy koniecznością rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej albo jego niepodejmowania przez wnioskodawczynię, a faktem sprawowania opieki nad niepełnosprawnym mężem. Wskazano, że skarżąca od 2016 r. zaprzestała pracy w gospodarstwie rolnym, a także nie potrafiła wyjaśnić dlaczego dopiero po upływie pięciu lat od przyjęcia na siebie obowiązku sprawowania opieki nad mężem wystąpiła z wnioskiem o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Ponadto stwierdzono, że organ jest związany treścią art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych w zakresie w jakim różnicuje on prawo do świadczenia pielęgnacyjnego w zależności od wieku powstania niepełnosprawności u osób nad którymi zachodzi konieczność sprawowania osobistej opieki. Tymczasem w przypadku skarżącego nie da się ustalić od kiedy istnieje niepełnosprawność, natomiast ustalony znaczny jej stopień datuje się od czerwca 2016 r.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca zakwestionowała rozstrzygnięcie, zarzucając decyzji organu pierwszej instancji:

- dokonanie błędnej wykładni przepisu art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych, zaniechanie wykładni systemowej i celowościowej a w konsekwencji niewłaściwe przyjęcie przez organ, że brak jest związku pomiędzy niepodejmowaniem przez skarżącą zatrudnienia, a sprawowaniem opieki nad mężem, podczas gdy w przedmiotowej sprawie taki związek przyczynowo skutkowy istnieje i przesądzające znaczenie ma pozostawanie bez zatrudnienia bez względu na to, czy oznacza ono rezygnację z trwającego stosunku prawnego, czy też niepodejmowanie pracy, co doprowadziło do niekorzystnego dla strony rozstrzygnięcia,

- dokonanie błędnej wykładni art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b w zw. z art. 27 ust. 5 ustawy, poprzez nieuwzględnienie normy prawnej określonej w art. 27 ust. 5 ustawy, co w konsekwencji skutkowało przyjęciem, że w sytuacji skarżącej nastąpił zbieg prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i specjalnego zasiłku opiekuńczego implikujący prawo do dokonania wyboru jednego ze świadczeń i przesądziło o braku skarżącej do świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na pobieranie specjalnego zasiłku opiekuńczego, a także doprowadziło do błędnej konstatacji, że nie jest możliwe przyznanie wnioskodawczyni prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na wniosek złożony w trakcie pobierania specjalnego zasiłku opiekuńczego, co ostatecznie skutkowało załatwieniem sprawy w sposób kolidujący ze słusznym interesem odwołującej się.

- naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 7 w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy, tj. okoliczności niemożności podjęcia zatrudnienia przez skarżącą w związku z koniecznością opieki nad niepełnosprawnym mężem, co skutkuje brakiem prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i zwalnia organy rozstrzygające w sprawie z podejmowania działań zmierzających do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, pozwalającego na wydanie rozstrzygnięcia z uwzględnieniem słusznego interesu strony.

Decyzją z dnia 22 kwietnia 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu l instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy powołując się na art. 17 ust. 1, art. 17 ust. 1b oraz art. 27 ust. 5 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2020 r., poz. 111), dalej: "u.ś.r." stwierdził, że fakt, iż skarżąca nie wyjaśniła dlaczego dopiero po upływie 5 lat od podjęcia opieki nad mężem wystąpiła z wnioskiem o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, nie może mieć przesądzającego znaczenia w kwestii oceny braku związku przyczynowego pomiędzy niepodejmowaniem zatrudnienia, a sprawowaniem opieki nad mężem. Dodał też, że organ pierwszej instancji błędnie odniósł skutki prawne wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21.10.2014 r. sygn. akt K 38/13 do treści przepisu art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych, ponieważ wyrok ten dotyczył regulacji zawartej w art. 17 ust. 1b tej ustawy. Natomiast art. 17 ust. 1b u.ś.r. w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną do ukończenia przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności został uznany przez Trybunał Konstytucyjny powyższym wyrokiem za niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP.

Pomimo jednak dokonania przez organ pomocy społecznej błędnej wykładni wskazanych powyżej przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych, Kolegium doszło do przekonania, że kwestionowana decyzja ostatecznie odpowiada prawu, ponieważ z ustalonego w trakcie wywiadu środowiskowego stanu faktycznego sprawy nie wynika, aby zakres sprawowanej opieki nad mężem uniemożliwiał skarżącej w sposób zupełny podjęcie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej albo pracy w gospodarstwie rolnym.

Na powyższą decyzję skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając:

1. naruszenie prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez:

a. dokonanie błędnej wykładni przepisu art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych:

- zaniechanie wykładni systemowej i celowościowej i w konsekwencji niewłaściwe przyjęcie przez organ, że zakres opieki świadczony przez skarżącą nie wypełnia ww. dyspozycji podczas gdy w rozumieniu ww. przepisu osoba niepełnosprawna w stopniu znacznym wymaga - w zależności od rodzaju schorzenia oraz aktualnego stanu zdrowia opieki stałej lub długotrwałej, lecz niekoniecznie całodobowej;

- zaniechanie wykładni systemowej i celowościowej i w konsekwencji niewłaściwe przyjęcie przez Organ, że brak jest związku pomiędzy niepodejmowaniem zatrudnienia przez skarżącą (rezygnacją z pracy w gospodarstwie rolnym) a sprawowaniem przez Nią opieki nad mężem, podczas gdy w przedmiotowej sprawie taki związek przyczynowo - skutkowy istnieje.

b. dokonanie błędnej wykładni art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b ustawy o świadczeniach

rodzinnych, polegającą na pominięciu celów ustawy o

świadczeniach rodzinnych i przyjęcie, że okoliczność pobierania przez skarżącą

specjalnego zasiłku opiekuńczego stanowi negatywną przesłankę do przyznania

świadczenia pielęgnacyjnego, a w konsekwencji błędne uznanie, że fakt pobierania

przez skarżącą specjalnego zasiłku opiekuńczego ma przesądzające znaczenie dla

oceny wniosku skarżącej o przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.

c. naruszenie przepisu art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b w zw. z art. 27 ust. 5 ustawy

o świadczeniach rodzinnych, poprzez nieuwzględnienie normy prawnej określonej

w artykule 27 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych, co w konsekwencji:

- skutkowało nieprzyjęciem, że w sytuacji skarżącej nastąpił zbieg prawa do

świadczenie pielęgnacyjnego i specjalnego zasiłku opiekuńczego implikujący prawo

do dokonania wyboru jednego ze świadczeń i przesądziło o braku prawa skarżącej doświadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na pobieranie specjalnego zasiłku opiekuńczego;

- doprowadziło do błędnej konstatacji, że nie jest możliwe przyznanie skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na wniosek złożony w trakcie pobierania specjalnego zasiłku opiekuńczego i ostatecznie skutkowało załatwieniem sprawy w sposób kolidujący ze słusznym interesem skarżącej;

2. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 6, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 7 w zw. z art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. faktycznego zakresu opieki skarżącej nad mężem, co skutkuje brakiem prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i zwalnia organy rozstrzygające w sprawie z podejmowania działań zmierzających do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, pozwalającego na wydanie rozstrzygnięcia z uwzględnieniem słusznego interesu strony.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019, poz. 2325 ze zm.) dalej jako - "p.p.s.a." sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie), jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz prawa procesowego normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Na mocy art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a.

W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje przy tym rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie natomiast z art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Odnosząc powyższe regulacje do realiów niniejszej sprawy oraz kontrolując w zakreślonych wyżej granicach legalność zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 kwietnia 2021 r. utrzymującą w mocy decyzję. Wójta Gminy z dnia [...] 2021 r., odmawiającą skarżącej przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku koniecznością sprawowania opieką nad niepełnosprawnym mężem, Sąd stwierdził, że decyzja ta nie została wydana z naruszeniem przepisów prawa - czy to materialnego, czy procesowego - które mogłoby uzasadniać usunięcie z obrotu prawnego. Dlatego też uznać należało, że - stosownie do przywołanych na wstępie przepisów - przedmiotowa skarga jest nieuzasadniona i - jako taka - nie zasługuje na uwzględnienie.

Instytucję świadczenia pielęgnacyjnego reguluje, art. 17 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2020 r., poz. 111,) - dalej u.ś.r., w którym szczegółowo określono przesłanki, od spełnienia których uzależnione jest pozytywne rozpatrzenie wniosku opiekuna osoby niepełnosprawnej o przyznanie świadczenia mającego choć w niewielkim stopniu rekompensować brak możliwości świadczenia pracy w związku z opieką, jaką sprawuje nad osobą niepełnosprawną. Wskazane przez ustawę przesłanki muszą być przy tym spełnione kumulatywnie. Odnotować również należy, że przepis ten jednocześnie bezpośrednio wskazuje przesłanki negatywne przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.

Bezpośrednią materialnoprawną podstawę wydania decyzji przez orzekające w przedmiotowej sprawie organy stanowił przepis art. 17 ust. 1 pkt 4 i ust. 1b u.ś.r.

Zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje:

matce albo ojcu,

opiekunowi faktycznemu dziecka,

osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z

dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej,

innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności

- jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

W myśl natomiast art. 17 ust. 1b u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała:

nie później niż do ukończenia 18. roku życia lub

w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do

ukończenia 25 roku życia.

Zdaniem Sądu zasadnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że stwierdzenie przez Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13, niekonstytucyjności art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych w zakresie, w jakim przepis ten różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, powoduje, że art. 17 ust. 1b ustawy od momentu wejścia w życie wskazanego wyroku Trybunału, nie może być stosowany w jego dotychczasowym brzmieniu. Wykładnia art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych powinna prowadzić zatem do takiego rozumienia tego przepisu, że w stosunku do opiekunów tych dorosłych osób niepełnosprawnych, których niepełnosprawność powstała później niż w okresach wskazanych w ust. 1b pkt 1 i 2, kryterium momentu powstania niepełnosprawności, jako uniemożliwiające uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego, utraciło przymiot konstytucyjności. Stąd też w odniesieniu do tych osób oceny spełnienia przesłanek niezbędnych dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego należy dokonywać z pominięciem tego kryterium.

Trafnie też zakwestionowano argumentację organu pierwszej instancji jakoby fakt, że skarżąca nie wyjaśniła dlaczego dopiero po upływie 5 lat od podjęcia opieki nad mężem wystąpiła z wnioskiem o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, mogło mieć przesądzające znaczenie w kwestii oceny braku związku przyczynowego pomiędzy niepodejmowaniem zatrudnienia, a sprawowaniem opieki nad mężem.

Zwracając uwagę na powyższe, Kolegium słusznie jednak uznało, że błędna interpretacja przez organ l instancji przepisów prawa zakresie art. 17 ust. 1b u.ś.r. nie powoduje jeszcze konieczności eliminacji decyzji z obrotu prawnego. W tym kontekście organ odwoławczy uznał, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego sprawy w żaden sposób nie wynika, aby opieka nad niepełnosprawnym mężem sprawowana przez skarżącą całkowicie wykluczała możliwość podjęcia przez nią jakiegokolwiek zatrudnienia i to właśnie tę okoliczność wskazał jako właściwą podstawę odmowy przyznania skarżącej wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego.

Powyższe twierdzenie Sąd w pełni podziela.

Jakkolwiek ustawa o świadczeniach rodzinnych nie zawiera definicji sprawowania opieki, to jednak z treści art. 17 ust. 1 wynika, że aby można było mówić o opiece w jej rozumieniu musi ona być "stała" lub "długoterminowa". Te określenia - "stała" lub "długoterminowa" - wskazują zaś na to, że nie może to być opieka świadczona niecodziennie, a nawet jeżeli codziennie, to tylko przez część doby, zatem sporadycznie (zob. wyrok NSA z dnia 2 lutego 2017 r., sygn. akt l OSK 2201/15). Przepis art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych należy zatem stosować wyłącznie do takich stanów faktycznych, w których zakres opieki wyklucza możliwość podjęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej (zob. wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2012 r., sygn. akt l OSK 2454/11).

Zdaniem Sądu, z ustalonego przez organy stanu faktycznego wynika, że, sprawowana przez skarżącą opieka nad mężem, z uwagi na rodzaj i czasokres czynności nie spełnia wymogu opieki, o jakiej mowa we wskazanym powyżej przepisie.

Zauważyć należy, że z akt sprawy wynika, że mąż skarżącej cierpi na dolegliwości związane z przebytym złamaniem kręgosłupa, uszkodzonym barkiem, przeszedł zabieg usunięcia polipów z jelita grubego, ma zmiany zwyrodnieniowe w stawach międzykręgowych, zanik podkorowy mózgu i móżdżku, a także podejrzenie stwardnienia rozsianego (w trakcie diagnozy). Skarżąca pomaga mu przy ubieraniu się, toalecie, przygotowaniu posiłków oraz wizytach u lekarzy. W obrębie domu mąż skarżącej porusza się przy pomocy balkonika, zaś poza domem jeździ na wózku inwalidzkim. W ocenie Sądu czynności takie, stanowiące w większości szeroko rozumianą pomoc przy prowadzeniu gospodarstwa domowego, są w istocie czynnościami, które nie mogą być uznane za czynności wymagające całodobowej dyspozycyjności skarżącej, gdyż są to typowe czynności dnia codziennego, które są wykonywane przez osoby, które na co dzień pracują zawodowo i wykonują je przed rozpoczęciem pracy i po jej zakończeniu. Również i pomoc w organizowaniu wizyt lekarskich czy pomocy w utrzymaniu higieny osobistej nie są jeszcze czynnościami oznaczającymi stałą lub długotrwałą opiekę innej osoby w rozumieniu art. 17 ust. 1 u.ś.r. całkowicie uniemożliwiającą podjęcie zatrudnienia.

W ocenie Sądu z powyższego bezspornie wynika, że zakres oraz rozmiar czasowy opieki sprawowanej przez skarżącą nad niepełnosprawnym mężem nie jest nie do pogodzenia z równoczesnym podjęciem przez nią zatrudnienia choćby w niepełnym wymiarze czasowym.

Sąd w pełni podziela pogląd wyrażony w zaskarżonej decyzji, że: "przepis art. 17 ust. 1 ustawy należy stosować wyłącznie do takich stanów faktycznych, w których zakres opieki wyklucza możliwość podjęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej, chociażby w niepełnym wymiarze czasu pracy. Trzeba w tym miejscu wyjaśnić, opierając się na. orzecznictwie sądów administracyjnych, że ustawa o świadczeniach rodzinnych nie zawiera definicji sprawowania opieki, ale z treści wskazanego przepisu wynika, że aby można było mówić o opiece w jej rozumieniu musi ona być stała lub długoterminowa. Te określenia stała lub długoterminowa wskazują na to, że nie może to być opieka świadczona niecodziennie, a nawet jeżeli, codziennie, to tylko przez część doby, zatem sporadycznie. Opieka stała ma być bowiem ciągła, nieprzerwana, codzienna, a w niektórych przypadkach wręcz całodobowa (zob. wyroki NSA: z 5 czerwca 2012 r, sygn. akt l OSK 2454/11, wyrok NSA z 2 lutego 2017r., sygn. akt l OSK 2201/15, wyrok NSA z dnia 21 lutego 2019 r, sygn. akt l OSK 3964/18, wyrok NSA z dnia 7 sierpnia 2019 r, sygn. akt OSK 4023/18, wyrok NSA z dnia 23 października 2020 r, sygn. akt l OSK 1148/20, oraz wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych: wyrok WSA w Białymstoku z dnia 30 kwietnia 2020 r, sygn. akt II SA/Bk 133/20, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 19 stycznia 2018 r., sygn. akt IV S A/G 1639/17, wyrok WSA w Krakowie z dnia 15 lutego 2019 r, sygn. akt III SA/Kr 1285/18, pub. CBOSA)".

Zatem - nie kwestionując złego stanu zdrowia męża skarżącej i konieczności pomocy przez żonę (do czego zresztą jest ona zobowiązana chociażby na mocy Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego) - należy podkreślić, że sama tylko konieczność sprawowania opieki nad mężem nie stanowi jeszcze - w świetle art. 17 ust. 1 u.ś.r. - wystarczającej podstawy do przyznania wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego, skoro nie uzasadnia tego zakres sprawowanej opieki, która nie jest ani "stała" ani "długotrwała".

Skarżąca co prawda od 2016 r. pobierała zasiłek opiekuńczy jednak, sam fakt pobierania tego zasiłku nie wpływa automatycznie na przyznanie jej świadczenia pielęgnacyjnego, a w przedmiotowym podstępowaniu Sąd nie bada zasadności przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało oparte na prawidłowej analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, który to materiał pozwolił na wyczerpujące ustalenie istotnych okoliczności sprawy. Organ ten w sposób trafny dokonał również wykładni przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych.

W konsekwencji, uznając, że skarga okazała się niezasadna, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę tę oddalił.