Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2726/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 107 ust. 1, 3 i 4
journal: Dz.U. 2014 poz 752
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym - tekst jednolity
article: art. 169 §1; art. 187 § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura (spr.), Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Joanna Zabłocka, Protokolant st. specjalista - Małgorzata Broniarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lutego 2015r. sprawy ze skargi M. K. G., A. O. Sp. jawna w G. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia[...] lipca 2014r., nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o zwrot podatku akcyzowego; oddal skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia (...) lipca 2014 r. Dyrektor Izby Celnej w W. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego I w W. z dnia (...) czerwca 2014 r. nr(...), mocą którego postanowiono o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku Marketing Sp.J. K. G., A. O. w G. o zwrot podatku akcyzowego z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej samochodów osobowych.

Zaskarżone postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym:

wnioskiem nr (...)z dnia (...) maja 2014 r. sporządzonym na urzędowym formularzu Spółka jawna Marketing K. G., A. O. zwróciła się do Naczelnika Urzędu Celnego I w W. o zwrot podatku akcyzowego z tytułu eksportu pięciu samochodów osobowych marki F. F. w kwocie 6.500 zł.

Pismem z dnia 4 czerwca 2014 r. organ I instancji wezwał stronę do uzupełnienia złożonego wniosku o złożenie dowodów zapłaty akcyzy na terytorium kraju za samochody będące przedmiotem wniosku (nabytych wewnątrzwspółnotowo samochodów osobowych niezarejestrowanych wcześniej na terytorium kraju) w terminie 7 dni. Wezwanie zawierało pouczenie, że nieusunięcie ww. braków formalnych, zgodnie z art. 169 § 1 ustawy ordynacja podatkowa w wyznaczonym terminie spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia.

W odpowiedzi na wezwanie strona pismem z dnia 16 czerwca 2014 r., które wpłynęło do organu 18 czerwca 2014 r. poinformowała, że w chwili obecnej oczekuje na dokumenty od swoich kontrahentów i z przyczyn od niej niezależnych, nie jest w stanie przesłać ich w wyznaczonym terminie, jednakże zobowiązuje się dosłać je niezwłocznie po ich otrzymaniu- jednak nie później niż do dnia 30 czerwca 2014 r. Wskazała także, że zgodnie z art. 187 § 3 op wezwanie do usunięcia braków poprzez złożenie dokumentów potwierdzających zapłatę akcyzy, w sytuacji gdy dokument ten został wydany przez organ rozpatrujący sprawę jest nieuzasadnione.

Następnie przy piśmie z dnia 18 czerwca 2014. (nadanym tego samego dnia), które wpłynęło do organu 23 czerwca 2014 r. strona nadesłała 5 oświadczeń Auto Wynajem Spółka z o.o., że w jej posiadaniu znajduje się oryginał pisma potwierdzającego zapłatę akcyzy za samochody objęte wnioskiem.

Postanowieniem z dnia (...) czerwca 2014 r. Naczelnik Urzędu Celnego I w W. pozostawił bez rozpatrzenia ww. wniosek o zwrot podatku akcyzowego z tytułu dokonanej dostawy wewnątrzwspólnotowej samochodów osobowych.

Od ww. postanowienia strona złożyła zażalenie, po rozpatrzeniu którego Dyrektor Izby postanowieniem z dnia (...) lipca 2014 r. utrzymał je w mocy.

Organ II instancji stwierdził, że pomimo prawidłowo doręczonego wezwania, Spółka nie wywiązała się w terminie ze spoczywającego na niej obowiązku ponieważ przesłała żądane dokumenty już po upływie terminu wyznaczonego do ich złożenia., co spowodowało, że wniosek o zwrot podatku akcyzowego został pozostawiony bez rozpatrzenia.

Wyjaśnił, że procedura zwrotu akcyzy zapłaconej z tytułu eksportu składa się z dwóch etapów.

Pierwszy etap sprowadza się do złożenia wniosku na formularzu według wzoru stanowiącego załącznik do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 lutego 2009 r. w sprawie zwrotu akcyzy od samochodu osobowego, wraz z dowodem zapłaty akcyzy na terytorium kraju lub fakturą z wykazaną kwotą akcyzy oraz dokumentami potwierdzającymi dokonanie dostawy, o których mowa w art. 107 ust. 3 ustawy o podatku akcyzowym.

Wniosek składa podmiot, który nabył prawo rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel i który dokonuje dostawy wewnątrzwspólnotowej samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, lub jeżeli w jego imieniu dostawa jest realizowana, o czym stanowi art. 107 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym.

Podkreślił, że dopiero po otrzymaniu wniosku wraz z dokumentami organ podatkowy może przejść do kolejnego etapu postępowania.

Wskazał, że Spółka składając wniosek o zwrot akcyzy nie przedłożyła dokumentu potwierdzającego zapłatę akcyzy z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej pięciu samochodów osobowych.

W związku z powyższym, w ocenie Dyrektora Izby Celnej w W., w prowadzonym postępowaniu organ podatkowy I instancji prawidłowo w pierwszej kolejności rozpatrzył wniosek pod względem formalnym, tj. ocenił czy jest on kompletny, a więc czy zawiera wymagane dokumenty warunkujące zwrot podatku akcyzowego z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej wyrobów akcyzowych. W związku ze stwierdzeniem braków formalnych wniosku organ podatkowy I instancji zastosował tryb przewidziany w art. 169 § 1 ustawy - ordynacja podatkowa, do czego byt zobowiązany w ramach czynności wstępnych. W ocenie organu odwoławczego, Naczelnik Urzędu Celnego I w W. prawidłowo wydał rozstrzygnięcie w trybie art. 169 § 4 ustawy ordynacja podatkowa, bowiem podanie Spółki nie spełniało formalnych wymagań przewidzianych przepisami prawa. Brak elementów formalnych wniosku uniemożliwił nadanie mu właściwego biegu, a tym samym złożenie wniosku nie rodziło skutku w postaci wszczęcia postępowania.

Podkreślił, że wskazany w art. 169 § 1 ordynacji podatkowej siedmiodniowy termin do usunięcia braków podania jest terminem ustawowym zawitym, co oznacza, że z jego upływem będzie wiązany skutek w postaci bezskuteczności dokonanej czynności. Organ podatkowy nie ma możliwości ani skracania, ani wydłużania tego terminu.

Dyrektor Izby Celnej w W. podkreślił, że regulacja art. 107 ustawy o podatku akcyzowym daje pełny obraz tego, kto i na jakich warunkach może korzystać ze zwrotu podatku akcyzowego w przypadku dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej, gdy akcyza od samochodów osobowych została zapłacona na terytorium kraju. Jednocześnie, zwrot akcyzy stanowi uprawnienie wnioskodawcy, pod warunkiem łącznego spełnienia przez niego ustawowych przesłanek. Zatem, nieprzedłożenie dokumentów, stanowiących integralną część wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.

Dyrektor uznał ponadto, że zarzut strony dotyczący naruszenia treści art. 187 § 3 ordynacji podatkowej nie jest zasadny, ponieważ o wymaganych załącznikach do wniosku zadecydował ustawodawca w przepisie szczególnym, w związku z czym ogólny przepis w postaci art. 187 § 3 dotyczy notorii urzędowej, i w sprawie nie mógł mieć zastosowania. Na poparcie swojego stanowiska Dyrektor powołał się na wyrok WSA w Poznaniu z dnia 4 grudnia 2012 r. I SA/Po 824/12.

Skarżąca złożyła skargę na postanowienie Dyrektora Izby z (...) lipca 2014r wnosząc o jego uchylenie w całości i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

1/ naruszenie art. 233 § 1 ordynacji podatkowe w zw. z art. 169 § 1 i art. 169 § 4 poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji o pozostawieniu wniosku strony bez rozpoznania w sytuacji gdy strona uzupełniła w terminie i zgodnie z wymogami prawa dokumenty, do których uzupełnienia została wezwana,

2/ naruszenie art. 121, art. 122,art. 187 i art. 191 (op – dop. Sądu) poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy oraz błędną ocenę dowodów przedstawionych przez stronę na potwierdzenie faktu zapłaty akcyzy,

3/ naruszenie art. 169 § 1 w zw. z art. 187 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. ordynacja podatkowa (Dz. U. 1997 Nr 137 poz. 926 z późn. zm.) poprzez żądanie od strony uzupełnienia dokumentu, który został wydany przez organ I instancji i powinien być organowi znany z urzędu,

4/ naruszenie art. 217 § 2 w zw. z art. 210 § 4 w zw. z art. 219 op poprzez błędne uznanie, że uzasadnienie organu I instancji spełnia wymagania przewidziane przepisami prawa w zakresie uzasadnienia faktycznego i prawnego postanowienia, oraz naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci naruszenia:

1/ art. 109 ust. 3c i ust. 3d ustawy o podatku akcyzowym poprzez ich zastosowanie w przedmiotowej sprawie w sytuacji gdy przepisy te znajdują zastosowanie jedynie dla celów związanych z rejestracją samochodu osobowego na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, natomiast nie mają zastosowania w postępowaniu o zwrot akcyzy,

2/ art. 107 ust. 3 upa w zw. z art. 82 ust. 4 pkt 1 poprzez błędne rozumienie dokumentu potwierdzającego zapłatę akcyzy i w konsekwencji uznanie, że strona nie jest w posiadaniu dokumentów potwierdzających zapłatę akcyzy za samochody objęte wnioskiem.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Przedmiotem sporu w rozpoznanej sprawie jest to, czy organ podatkowy mógł pozostawić wniosek strony o zwrot podatku akcyzowego bez rozpoznania ze względu na nieuzupełnienie w terminie wniosku o dokumenty wskazane w wezwaniu Naczelnika Urzędu Celnego I w W. z (...) czerwca 2014 r.

Z prawidłowo ustalonego przez organy orzekające stanu faktycznego sprawy wynika, że skarżąca Spółka złożyła do Naczelnika Urzędu Celnego I w W. wniosek o zwrot podatku akcyzowego z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej pięciu samochodów osobowych. Spółka została wezwana do uzupełnienia wniosku poprzez złożenie dowodów zapłaty podatku akcyzowego na terytorium kraju za samochody objęte złożonym wnioskiem i została poinformowana, że nieuzupełnienie wniosku w terminie 7 dni spowoduje pozostawienie go bez rozpatrzenia. Wezwanie w tym przedmiocie strona otrzymała w dniu 9 czerwca 2014 r. i dopiero przy piśmie z dnia 18 czerwca 2014 r. nadanym w tym samym dniu przesłała żądane dokumenty – co powoduje, że trafnie organy uznały je za przesłane po terminie( k.23 i koperta z datą jej nadania bez nru karty - akta adm.). W związku z powyższym twierdzenia strony zawarte w skardze dotyczące otrzymania wezwania do uzupełnienia braków w dniu 16 czerwca 2014 r. i uzupełnienie ich w dniu 23 czerwca 2014 r. czyli w terminie, nie odpowiadają rzeczywistości, co powoduje, że zarzut dotyczący naruszenia treści art. 233 § 1 w zw. z art. 169 § 1 i § 4 op jest bezzasadny.

Należy przypomnieć, że kwestie związane ze zwrotem akcyzy zapłaconej na terytorium kraju, w przypadku dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym zostały uregulowane w art.107 ustawy z dnia 7 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (t.j. Dz.U.z 2011 r. Nr108, poz.626 ze zm.).

W myśl art.107 ust. 1 tej ustawy podmiotowi, który nabył prawo rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel, i który dokonuje dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym samochodu osobowego, od którego akcyza została zapłacona na terytorium kraju, lub jeżeli w jego imieniu ta dostawa albo eksport są realizowane, przysługuje zwrot akcyzy na wniosek, złożony właściwemu naczelnikowi urzędu celnego w terminie roku od dnia dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu tego samochodu osobowego.

W ust.4 art. 107 wymienione zostały dokumenty, które strona zobowiązana jest załączyć do wniosku o zwrot akcyzy. Są to: dowód zapłaty akcyzy na terytorium kraju lub faktura z wykazaną kwotą akcyzy oraz dokumenty potwierdzające dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu, o których mowa w ust. 3, czyli w szczególności: dokumenty przewozowe, celne, faktura i specyfikacja dostawy oraz inne dokumenty handlowe związane z dostawą wewnątrzwspólnotową albo eksportem.

W myśl art.169 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia.

W rozpoznanej sprawie dokumenty, które należy dołączyć do wniosku o zwrot akcyzy zostały określone wyżej przytoczonymi przepisami art.107 § 3 i 4 ustawy o podatku akcyzowym. Organ prowadzący postępowanie wezwał stronę do uzupełnienia braków wniosku, pouczając ją o tym, że w przypadku nieuzupełnienia wniosku zostanie on pozostawiony bez rozpatrzenia, a strona nie uzupełniła wniosku w terminie.

W związku z powyższym Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

Odnosząc się do sformułowanego w skardze zarzutu naruszenia art. 169 § 1 w zw. z art. 187 § 3 ordynacji podatkowej poprzez żądanie od strony uzupełnienia dokumentu, który został wydany przez organ I instancji i powinien być organowi znany z urzędu, Sąd stwierdza, że zarzut ten jest nieuzasadniony. Przepis art.187§3 ordynacji podatkowej stanowi, że fakty powszechnie znane oraz fakty znane organowi podatkowemu z urzędu nie wymagają dowodu. Jednak przepis art. 107 ust.4 ustawy o podatku akcyzowym, nakładający na wnioskodawcę obowiązek załączenia do wniosku o zwrot akcyzy między innymi dowodu zapłacenia akcyzy, należy uznać za przepis szczególny w stosunku do przepisu art. 187 § 3 ordynacji podatkowej. Za takim stanowiskiem przemawia treść art.107 ust.4 w powiązaniu z ustępem 5 tego artykułu, który stanowi, że organami podatkowymi właściwymi w sprawie zwrotu akcyzy w przypadku dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu samochodu osobowego, od którego akcyza została zapłacona na terytorium kraju, są naczelnik urzędu celnego i dyrektor izby celnej, u których dokonano rozliczenia i zapłaty akcyzy z tytułu ostatniej czynności podlegającej opodatkowaniu, której przedmiotem był ten samochód osobowy. Z zestawienia przywołanych ust.4 i ust.5 art.107 wynika, że ustawodawca w jednym artykule postanowił, że organem właściwym w sprawie zwrotu podatku akcyzowego jest ten organ, u którego dokonano zapłaty lub rozliczenia podatku akcyzowego (ust.5) oraz, że do wniosku należy dołączyć dowód zapłaty akcyzy (ust.4), a więc dokument wystawiony przez organ, do którego składany jest wniosek.

Bezzasadny jest również zarzut dotyczący naruszenia treści art. 121, 122, 187 § 1 i 191 ordynacji podatkowej ze względu na błędne zdaniem strony ustalenie, że dokumenty dotyczące zapłaty akcyzy nie spełniają wymogów przewidzianych prawem dla udokumentowania zapłaty akcyzy, jak również wiążącego się z tym zarzutem naruszenia art. 107 ust. 3 upa w zw. z art. 82 ust. 4 pkt 1 upa poprzez błędne rozumienie dokumentu potwierdzającego zapłatę akcyzy, ponieważ ani Naczelnik Urzędu, ani Dyrektor Izby nie oceniali wspomnianych dokumentów, a przyczyną oddalenia wniosku, był fakt, że żądane dokumenty nie zostały złożone w terminie. Nie jest również trafny zarzut dotyczący naruszenia art. 109 ust. 3c i ust. 3d ustawy o podatku akcyzowym ponieważ przepisy te w przedmiotowej sprawie nie miały zastosowania i nie stanowiły podstawy rozstrzygnięcia.

Na koniec należy stwierdzić, że Sąd nie podziela stanowiska strony co do naruszenia treści art. 217 § 2 w zw. z art. 210 § 4 w zw. z art. 219 op w związku z jej zarzutami dotyczącymi uzasadnienia sporządzonego przez Naczelnika Urzędu Celnego ponieważ uzasadnienie to zawiera zarówno ustalenie stanu faktycznego sprawy jak również wskazuje właściwa podstawę prawna rozstrzygnięcia, które jest jasne i zrozumiałe.

Z wyżej przedstawionych przyczyn Sąd na podstawie art.151 p.p.s.a. oddalił skargę jako nieuzasadnioną.