Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 849/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2015-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6339 Inne o symbolu podstawowym 633
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 250
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 33 ust. 4a pkt 2
journal: Dz.U. 2004 nr 99 poz 1001
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.),, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2015r. sprawy ze skargi D. W. na decyzję Wojewody z dnia [...] w przedmiocie utraty statusu osoby poszukującej pracy I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz adwokata [...] kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym VAT w kwocie 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania D. W., utrzymał w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta z dnia [...] orzekającą o utracie przez D. W. statusu osoby poszukującej pracy z dniem 9.06.2015 r. na okres 120 dni.

W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że decyzją z dnia 18.06.2015r. organ I instancji pozbawił D. W. statusu osoby poszukującej pracy z dniem 9.06.2015r. na okres 120 dni. Uzasadniając swoją decyzję organ podał, że strona nie zgłosiła w Miejskim Urzędzie Pracy w ustalonym terminie i nie powiadomiła w ciągu 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa.

Odwołanie od decyzji organu I instancji wniósł D. W. zarzucając temu rozstrzygnięciu brak podstawy prawnej do jego wydania oraz wnosząc o przesłuchanie świadków.

Organ odwoławczy utrzymując w mocy powyższą decyzję wskazał, że w dniu 29.07.2009r. D. W. otrzymał w Miejskim Urzędzie Pracy "Informację dla osób rejestrujących się jako poszukujące pracy" zawierającą w swej treści m.in. pouczenie, iż utrata statusu poszukującego pracy następuje w przypadku, gdy osoba nie stawi się w Miejskim Urzędzie Pracy w wyznaczonym terminie, który został ustalony między poszukującym pracy, a tym urzędem i nie powiadomi w terminie 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Miejski Urząd Pracy wydał stronie skierowanie do pracy dla osoby poszukującej pracy (nr oferty pracy ofpr 15/1849). Wraz z wydaniem skierowania strona otrzymała informację o prawach, obowiązkach kierowanej osoby, zawierającą pouczenie, iż w przypadku niestawienia się w Miejskim Urzędzie Pracy w wyznaczonym terminie, który został ustalony miedzy poszukującym pracy, a tym urzędem i niepowiadomienia w terminie 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa następuje utrata statusu poszukującego pracy. Termin zwrotu skierowania ustalono na dzień 09.06.2015r.

Z adnotacji na skierowaniu dokonanej przez pracodawcę wynika, że strona zgłosiła się w dniu 08.07.2015r. oraz że na stanowisko został przyjęty pracownik w dniu 1.07.2015r. Na odwrocie skierowania pracownik MUP zamieścił adnotację: "W dniu 09.07.2015r. wpłynęło skierowanie D. W. do Biura Obsługi Klienta. Skierowanie oddano po terminie, który był ustalony na 09.06.2015 r.".

Mając na uwadze zebrany w sprawie materiał dowodowy, organ odwoławczy podkreślił, że strona nie stawiła się w MUP w wyznaczonym terminie w celu rozliczenia skierowania do pracy, ani w terminie 7 dni nie usprawiedliwiła tej nieobecności. Organ zauważył, że również na etapie postępowania odwoławczego strona nie wskazała przyczyny swojej nieobecności. W tych okolicznościach, zdaniem organu, wydanie decyzji było uzasadnione. Zgodnie bowiem z art. 33 ust. 4a pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2015r. poz. 149 ze zm.) starosta pozbawia osobę zarejestrowaną statusu poszukującego pracy, jeśli poszukujący pracy nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie, który został ustalony między poszukującym pracy a tym urzędem, i nie powiadomił w terminie 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. W myśl ust. 4b pkt 2 ww. przepisu pozbawienie statusu poszukującego pracy następuje na okres 120 dni od dnia niestawiennictwa.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ stwierdził, że na osobie rejestrującej się jako poszukująca pracy ciążą określone obowiązki, tj. m.in. stawiennictwo w ustalonym z urzędem pracy terminie. Sam fakt bycia osobą niepełnosprawną nie może stanowić usprawiedliwienia nieobecności w urzędzie pracy. Zdaniem organu, nie mogą również zasługiwać na uwzględnienie podnoszone przez stronę zarzuty dotyczące braku podstawy prawnej oraz pouczenia, gdyż w zaskarżonej decyzji prawidłowo przytoczono przepisy prawa, a na druku skierowania do pracy D. W. otrzymał właściwe pouczenie dotyczące konsekwencji nierozliczenia skierowania w terminie. Natomiast ponowne nabycie statusu osoby poszukującej pracy może nastąpić wyłącznie na wniosek strony, po upływie 120 dni od dnia niestawienia się, w wyniku ponownej rejestracji.

Odnosząc się do wniosku o przesłuchanie świadków na okoliczność rozmowy w sprawie pracy organ stwierdził, że strona miała obowiązek zgłosić się w MUP do dnia 09.06.2015r. bez względu na przebieg spotkania z pracodawcą. Postępowanie odwoławcze dotyczy rozstrzygniętej decyzją administracyjną kwestii niedopełnienia obowiązku zgłoszenia się w MUP w wyznaczonym terminie. Organ podkreślił, że ewentualne zastrzeżenia dotyczące rozmów z pracodawcą strona winna zgłosić w urzędzie pracy do dnia 09.06.2015r.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na powyższą decyzję Wojewody Świętokrzyskiego wniósł D. W., zarzucając temu rozstrzygnięciu, że "nie jest oparte na istocie" (sprawy) oraz, że zostało podjęte z naruszeniem prawa.

Na rozprawie sądowej w dniu 9.12.2015r. pełnomocnik skarżącego podniósł dodatkowo zarzut naruszenia art. 7, 77 i 80 K.p.a. poprzez brak przeprowadzenia postępowania dowodowego, o które wnioskował skarżący.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej ustawą P.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Należy przy tym podkreślić, że zgodnie z art. 133 § 1 ustawy P.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Podstawą zatem orzekania w postępowaniu sądowadministracyjnym jest materiał dowodowy zgromadzony w sprawie w toku postępowania administracyjnego prowadzonego przez właściwe organy w danej sprawie. W konsekwencji sąd administracyjny nie dokonuje własnych ustaleń faktycznych w danej sprawie administracyjnej, a jedynie bada, czy ustalenia faktyczne dokonane przez organy administracji publicznej, których decyzje zostały zaskarżone odpowiadają prawu (por. wyrok NSA z dnia 23.01.2007r. o sygn. akt II FSK 72/06, ONSA WSA 2008, nr 2, poz. 31, uchwała NSA wydana w pełnym składzie z dnia 26.10.2009r. o sygn. akt I OPS 10/09, ONSA WSA 2010, nr 1, poz.1). Sąd administracyjny jest więc sądem kasacyjnym, orzekającym o zgodności albo niezgodności z prawem aktu lub czynności organu administracji. Z kolei stosownie do art. 134 ustawy P.p.s.a. sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną.

Kierując się powyższymi kryteriami należy stwierdzić, że skarga nie jest zasadna.

Podstawą prawną orzekania organów obu instancji były przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2015r. poz. 149 ze zm.), zwana dalej ustawą. Stosownie do art. 33 ust. 4a pkt 2 tej ustawy, starosta pozbawia osobę zarejestrowaną statusu poszukującego pracy, jeśli poszukujący pracy nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie, który został ustalony między poszukującym pracy a tym urzędem, i nie powiadomił w terminie 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa.

W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że sformułowanie tego przepisu (" starosta pozbawia", a nie " starosta może pozbawić") jednoznacznie wskazuje na to, że decyzja starosty o pozbawieniu statusu osoby poszukującej pracy nie należy do decyzji uznaniowych. Oznacza to, że w przypadku zaistnienia przesłanek przewidzianych w tym przepisie starosta (w miastach na prawach powiatu – prezydent miasta) ma obowiązek wydać decyzję o pozbawieniu statusu osoby poszukującej pracy (por. wyrok WSA w Krakowie z 12.03.2013r., sygn. III SA/Kr 1317/12).

Na gruncie rozpoznawanej sprawy bezsporne jest, że skarżący obowiązany był do zwrotu skierowania do pracy w dniu 9.06.2015r. W tym dniu nie stawił się w urzędzie. Nie powiadomił również w terminie 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa.

Lektura materiału dowodowego zebranego w aktach sprawy dowodzi, że skarżący zgłosił się do pracodawcy w dniu 8.07.2015r., zaś skierowanie wpłynęło do Biura Obsługi Klienta w dniu 9.07.2015r., a więc zostało oddane po terminie ustalonym na 09.06.2015r. Należy również podkreślić, że z adnotacji na skierowaniu do pracy zamieszonej przez pracodawcę wynika, że na stanowisko pracy został przyjęty pracownik w dniu 1.07.2015r. W tych okolicznościach faktycznych i prawnych stwierdzić należy, że organ miał obowiązek wydać decyzję o pozbawieniu skarżącego statusu osoby poszukującej pracy.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania należy stwierdzić, że jest on niezasadny.

Z zebranego materiału dowodnego jednoznacznie wynika, że skarżący nie powiadomił MUP o niemożności stawienia się w urzędzie pracy w wyznaczonym dniu. Skarżący nie powiadomił również o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa także w terminie 7 następnych dni. Przepis art. 33 ust. 4a pkt 2 ustawy nie nakazuje we wskazanym terminie usprawiedliwić przyczyn nieobecności w dniu wyznaczonym a jedynie strona ma podać uzasadnioną przyczynę nieobecności. Nie wymaga się więc usprawiedliwienia, a jedynie powiadomienia o uzasadnionej przyczynie nieobecności (por. wyrok NSA z dnia 10.10.2014r., sygn. I OSK 1023/13).

Podkreślić należy, na co trafnie wskazuje organ odwoławczy, że skarżący miał obowiązek zgłoszenia się w urzędzie pracy w dniu 09.06.2015r. bez względu na przebieg spotkania z pracodawcą, a ewentualne zastrzeżenia dotyczące rozmów z pracodawcą powinien zgłosić w urzędzie pracy do tego dnia. W orzecznictwie wskazuje się, że przewidziany termin 7 dni, w którym należy dopełnić ciążący na bezrobotnym ( poszukującym pracy) obowiązek, jest terminem materialno-prawnym i jako taki nie podlega przywróceniu. Przyjmuje się, że dla uwolnienia od skutku polegającego na utracie statusu bezrobotnego koniecznym jest terminowe powiadomienie o uzasadnionej przyczynie nieobecności (por. wyrok NSA z dnia 5.12.2007r., sygn. akt I OSK 1023/13 oraz z dnia 29.09.2015r., sygn. I OSK 734/14). W sprawie niniejszej skarżący obowiązku tego nie dopełnił.

W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w pkt I sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a.

O przyznaniu wynagrodzenia pełnomocnikowi z urzędu Sąd orzekł w pkt II wyroku na podstawie § 2 ust. 3, § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz § 20 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 poz. 461 ze zm.) w związku z art. 250 ustawy P.p.s.a.