Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 42/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-09-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6213 Inne  świadczenia finansowe związane z lokalem mieszkalnym
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 88 ust. 1 i 4, art. 92, art. 94 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 355
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Piotr Borowiecki, Protokolant specjalista Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2017 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej na uzyskanie domu jednorodzinnego oddala skargę


UZASADNIENIE

M.C. w dniu 28 listopada 2016 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę (nazwaną odwołaniem) na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2016 r. nr [...], utrzymującą

w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] 2016 r. nr [...] o odmowie przyznania pomocy finansowej na uzyskanie domu jednorodzinnego, położonego w miejscowości Z. Osiedle, [...]

– na podstawie art. 94 ust. 1 i art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r. poz. 355, z późn. zm.) oraz § 3, § 3a ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów (Dz. U. z 2013 r. poz. 864 z późn. zm.).

Zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja zostały wydane w następującym stanie prawnym i faktycznym:

W dniu [...] marca 2016 r. skarżący wystąpił z wnioskiem do Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. o przyznanie pomocy finansowej na budowę domu jednorodzinnego. Decyzją z dnia [...] maja 2016 r. o nr [...] organ I instancji odmówił przyznania pomocy finansowej a Komendant Główny Policji decyzją z dnia

[...] czerwca 2016 r. nr [...] uchylił ww. decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W ocenie organu odwoławczego ponownej oceny wymagało niebudzące wątpliwości ustalenie czy miejscowość, w której skarżący buduje dom, jest miejscowością niepobliską do K., czyli miejsca pełnienia służby.

W wyniku powyższego, Komendant Wojewódzki Policji w K. decyzją

z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] odmówił przyznania pomocy finansowej na wskazany cel, wyjaśniając, że zgodnie z treścią art. 88 ust. 4 ustawy o Policji, miejscowość, w której skarżący buduje dom jednorodzinny nie jest miejscowością pobliską do miejsca pełnienia służby. Organ I instancji podkreślił, że z ww. przepisu wynika, że do obliczenia czasu przejazdu należy uwzględnić czas przejazdu środkami transportu publicznego, zgodnie z rozkładem jazdy, jak również położenie stacji (przystanków): najbliżej miejsca zamieszkania oraz miejsca pełnienia służby. Nie uwzględnia się natomiast przejazdów środkami prywatnymi, co zawęża możliwość dowolnego ustalenia położenia stacji (przystanku).

Organ I instancji ustalił kilka możliwych tras podróży zgodnie z treścią art. 88 ust. 4 ustawy o Policji i z uwzględnieniem rozkładu jazdy na lipiec 2016 r., czyli moment rozpoznania wniosku: 1) Z. – PKS do C. – pociągiem do K., 2) Z. – PKS do Z. – busem do C. – pociągiem do K. oraz 3) Z. – PKS do J. – busem do C. – pociągiem do K..

Po analizie ww. tras podróży organ stwierdził, że Z. nie jest miejscowością pobliską do K., ponieważ czas podróży na każdej z ww. tras przekracza dwie godziny w jedną stronę i odmówił przyznania skarżącemu żądanego świadczenia.

W odwołaniu od ww. decyzji pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie art. 7, 77, 80 i 107 Kpa oraz art. 88 ust. 4 ustawy o Policji. Pełnomocnik skarżącego podniósł, że sprzecznym z zasadami logiki jest uznanie, by przystankiem najbliższym miejsca zamieszkania pełniącego służbę, jest przystanek PKS C., ponieważ wybierając tę trasę, dotarcie do miejsca pracy wiąże się z trzykrotnie dłuższym czasem podróży, jak i ze zwiększonymi kosztami przejazdu. Tymczasem skarżący wybiera najkrótszą i najdogodniejszą dla siebie trasę dojazdu, obejmującą przejazd własnym transportem ze Z. do Z., z Z. transportem pasażerskim

do M. i pociągiem na trasie M.-K..

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] października 2016 r. nr [...] utrzymał w mocy ww. decyzję organu I instancji. Komendant Główny Policji, po analizie możliwych do wyboru przez skarżącego tras i czasu dojazdu ze stacji (przystanku) położonej faktycznie najbliżej miejsca zamieszkania do miejsca pełnienia służby, podzielił stanowisko Komendanta Wojewódzkiego Policji w K., że miejscowość Z. nie jest miejscowością pobliską do K..

W skardze na decyzję z dnia [...] października 2016 r. pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie

1. art. 7 w zw. z art. 77, 80 i 81 Kpa poprzez niedostateczne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy oraz uznanie za udowodnione okoliczności stanowiące podstawę wydania zaskarżonej decyzji,

2. art. 107 Kpa, poprzez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podstaw prawnych i faktycznych braku uwzględnienia twierdzeń skarżącego i składanych przez niego oświadczeń za wystarczające dla uznania, iż względy słuszności oraz poszanowanie interesu służby i interesu samego skarżącego przemawiają za uznaniem sposobu skarżącego za racjonalny, co doprowadziło do uznania,

iż sposób podróży wybrany przez skarżącego nie spełnia założeń przewidzianych ustawą pragmatyczną i nie jest transportem pokonywanym środkami publicznymi w czasie krótszym niż dwie godziny w obie strony,

3. art. 88 ust. 4 a także 94 ust. 1 ustawy o Policji, poprzez wykładnię tych przepisów w sposób niezgodny z doświadczeniem życiowym oraz zasadami logiki,

co skutkowało błędnym wyznaczeniem przystanku najbliższego miejscu zamieszkania skarżącego,

4. naruszenie przepisu art. 94 ust. 1 ustawy o Policji poprzez jego niezastosowanie co doprowadziło do przyjęcia błędnego wniosku, iż skarżącemu nie przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie domu jednorodzinnego.

Zarzucając powyższe pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej

i poprzedzającej ją decyzji z jednoczesnym zobowiązaniem organu do wydania decyzji w zakreślonym przez Sąd terminie i w sposób określony przez Sąd oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Pełnomocnik skarżącego podkreślił, że wykładnia ustawowego pojęcia "czasu dojazdu do miejscowości pełnienia służby i z powrotem" dokonana przez organ

I instancji jest nieprawidłowa i sprzeczna z ratio legis przepisów dotyczących przyznawania funkcjonariuszom pomocy finansowej na budowę domu. W ocenie pełnomocnika ww. pojęcie powinno uwzględniać najdogodniejsze dla funkcjonariusza połączenie w powiązaniu z godzinami (systemem służy) co wykazał skarżący, bez konieczności nadkładania drogi dojazdu, jak chcą tego organy orzekające w sprawie.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji w świetle powyższych kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem sprawy jest skarga na decyzję Komendanta Głównego Policji

z dnia [...] października 2016 r., którą organ utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] sierpnia 2016 r., odmawiającą przyznania skarżącemu pomocy finansowej na uzyskanie domu jednorodzinnego, położonego w miejscowości Z. Osiedle, [...] – na podstawie art. 94 ust. 1 i art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r. poz. 355, z późn. zm.) oraz § 3, § 3a ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych

i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów (Dz. U.

z 2013 r., poz. 864 z późn. zm.).

Analizę prawną niniejszej sprawy rozpocząć należy od stwierdzenia, że pomoc finansowa, o której mowa w art. 94 ust. 1 w związku z art. 88 ust. 1 ustawy o Policji, przysługuje na lokal mieszkalny w spółdzielni mieszkaniowej albo dom jednorodzinny lub lokal mieszkalny stanowiący odrębną nieruchomość, położony w miejscowości,

w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej.

Definicja miejscowości pobliskiej zawarta została w art. 88 ust. 4 ustawy o Policji. W myśl tego przepisu, miejscowością pobliską, o której mowa w ust. 1, jest miejscowość, z której czas dojazdu do miejsca pełnienia służby i z powrotem środkami publicznego transportu zbiorowego, zgodnie z rozkładem jazdy, łącznie z przesiadkami, nie przekracza w obie strony dwóch godzin, licząc od stacji (przystanku) położonej najbliżej miejsca zamieszkania do stacji (przystanku) położonej najbliżej miejsca pełnienia służby bez uwzględnienia czasu dojazdu do i od stacji (przystanku) w obrębie miejscowości, z której policjant dojeżdża, oraz miejscowości, w której wykonuje obowiązki służbowe.

Wskazać należy, że definicja zawarta w tym przepisie, nie stwarza trudności interpretacyjnych, gdy rozważany jest czas przejazdu z miejsca zamieszkania

do miejsca pełnienia służby jednym środkiem publicznego transportu zbiorowego. Należy liczyć czas dojazdu od stacji (przystanku) położonej najbliżej miejsca zamieszkania do stacji (przystanku) położonej najbliżej miejsca pełnienia służby. Takie jest znaczenie przesłanki położenia stacji (przystanku) najbliżej miejsca zamieszkania

i najbliżej miejsca pełnienia służby. Nie jest to natomiast dyrektywa wyboru publicznego środka transportu zbiorowego w sytuacji, w której miejsce zamieszkania i miejsce pełnienia służby łączą dwa lub więcej środki publicznego transportu zbiorowego. Wówczas należy policzyć czas dojazdu każdym środkiem transportu zbiorowego według reguł określonych w analizowanym przepisie art. 88 ust. 4. Jeśli czas dojazdu chociaż jednym ze środków publicznego transportu spełnia wymogi art. 88 ust. 4, oznacza to, że mamy do czynienia z miejscowością pobliską. Niewątpliwe jest bowiem, że możliwe jest dotarcie z miejsca zamieszkania do miejsca pełnienia służby, publicznym środkiem transportu zbiorowego w czasie nieprzekraczającym dwóch godzin.

Podkreślić należy, że zaprezentowane wyżej literalne odczytanie treści art. 88 ust. 4 ustawy o Policji umacnia wykładnia systemowa. Miejscowość pobliska jest definiowana w innych ustawach regulujących uprawnienia służb tzw. mundurowych. Odnotować należy art. 74 ust. 3 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2013 r. poz. 1340 ze zm.) oraz art. 102 ust.2 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. z

2010 r. Nr 29, poz. 154 ze zm.). W przepisach tych miejscowość pobliska definiowana jest w sposób podobny do definicji z art. 88 ust. 4 ustawy o Policji. Od dnia 1 lipca 2010 r. podobne jest także pojęcie miejscowości pobliskiej sformułowane w art. 1a ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (w dacie wydania zaskarżonej decyzji: Dz. U. z 2010 r. Nr 206, poz. 1367

ze zm. - obecnie: Dz. U. z 2015 r., poz. 746 ze zm.).

Powtórzyć zatem należy, że miejscowością pobliską, o której mowa w art. 88 ust. 1 i 4 ustawy o Policji, jest miejscowość z której najkrótszy czas dojazdu do miejsca pełnienia służby i z powrotem środkami publicznego transportu zbiorowego, zgodnie

z rozkładem jazdy, łącznie z przesiadkami, nie przekracza w obie strony dwóch godzin, licząc od stacji (przystanku) położonej najbliżej miejsca zamieszkania do stacji (przystanku) położonej najbliżej miejsca pełnienia służby bez uwzględnienia czasu dojazdu do i od stacji (przystanku) w obrębie miejscowości, z której policjant dojeżdża, oraz miejscowości, w której wykonuje obowiązki służbowe. Odmienne stanowisko stanowiłoby naruszenie prawa materialnego i poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tj. art. 88 ust. 1 i 4 ustawy o Policji. Pogląd taki wyrażony został w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 listopada 2015 r. o sygn.. akt I OSK 1617/14, który to pogląd Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni aprobuje i przyjmuje za własny.

Pogląd taki wyrażony został w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego

w Warszawie z dnia 4 listopada 2015 r. o sygn.. akt I OSK 1617/14, który to pogląd Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni aprobuje i przyjmuje za własny.

W rozpoznawanej sprawie istota sporu sprowadza się do odpowiedzi,

czy miejscowość, w której skarżący buduje dom jednorodzinny – Z., przy ulicy Osiedle [...] jest miejscowością pobliska, zgodnie z art. 88 ust. 4 ustawy

o Policji w stosunku do miejsca pełnienia służby – w K.. Jak wynika z analizy akt administracyjnych sprawy, zgodzić się należy z organem, że miejsce, w którym skarżący buduje dom jednorodzinny nie spełnia przesłanek z art. 88 ust. 4 pow. ustawy o Policji.

W ocenie skarżącego najbliższą stacją od miejsca przyszłego zamieszkania (Z. Osiedle [...]) jest stacja PKP M. oddalona o 18 km.

Z wyjaśnień skarżącego wynika, że bezpośrednim (zapewniającym mu możliwość zgodnego czasowo z oczekiwanym od niego stawiennictwem w służbie) dojazdem do miejsca pełnienia służby i z powrotem jest przejazd liniami kolejowymi tj. ze stacji PKP M. do stacji K., przy czym transport z miejsca zamieszkania Z. do stacji PKP M. pokonuje własnym samochodem. Łączny czas dojazdu z miejsca zamieszkania do miejsca pełnienia służby w obie strony nie przekracza dwóch godzin. Skarżący wskazał również inny dojazd do miejsca pełnienia służby i z powrotem, który w jego ocenie również nie przekracza dwóch godzin w obie strony tj. najpierw dojazd własnym prywatnym samochodem z miejscowości Z. do miejscowości Z., następnie busem "[...]" (przewoźnik prywatny) z przystanku (jego zdaniem) najbliżej miejsca zamieszkania (około 12 km) w Z. do M., a następnie pociągiem Kolei [...] z M. do K. i z powrotem.

Wskazać należy, że zgodnie z definicją miejscowości pobliskiej, określonej w art. 88 ust. 4 pow. ustawy o Policji, o zakwalifikowaniu miejscowości do pobliskiej miejsca pełnienia służby policjanta decydują dwie zasadnicze przesłanki, a mianowicie czas dojazdu oraz rodzaj środka transportu.

Pierwsza że wskazanych przesłanek kwalifikowania miejscowości - czas dojazdu jest wedle wskazanych przepisów obliczany od stacji (przystanku) położonej najbliżej miejsca zamieszkania do stacji (przystanku) położonej najbliżej miejsca pełnienia służby, z uwzględnieniem czasu oczekiwania na przesiadkę, jednakże bez uwzględniania czasu dojazdu do i od stacji (przystanku) w tych miejscowościach, zgodnie z rozkładem jazdy i maksymalnie nie może on przekraczać 2 godzin w obie strony. Powyższe wprost wskazuje, że z woli ustawodawcy czasem dojazdu nie jest jakikolwiek okres czasu, lecz czas niezbędny (konieczny) jaki poświęcić musi funkcjonariusz na dojazd do i z miejsca pełnienia służby.

Kolejna przesłanka kwalifikowana miejscowości - środek transportu z miejsca zamieszkania policjanta do miejsca pełnienia służby, obejmuje wyłącznie środki transportu publicznego. Wskazuje na to nie tylko użycie w definicji legalnej terminu miejscowość pobliska sformułowanie "środkami publicznego transportu zbiorowego", ale również obliczanie czasu zgodnie z rozkładem. Zakres przedmiotowy tego sformułowania nie obejmuje zatem przejazdu prywatnym samochodem.

Podkreślić również należy, że ustawodawca używając w tej definicji zwrotu "w obrębie miejscowości, z której policjant dojeżdża, oraz miejscowości, w której wykonuje obowiązki służbowe" i wiążąc je z pojęciem stacji (przystanku) wprost przyjmuje, że przystanek ten musi być w obrębie tych miejscowości nie zaś miejscowości z nimi sąsiadującymi. Nie chodzi więc o przystanek w jakiejkolwiek miejscowości, lecz

w miejscowości zamieszkania policjanta i pełnienia służby.

Bezspornym w niniejszej sprawie jest fakt, że w miejscowości Z.,

w której skarżący buduje dom jednorodzinny, usytuowany jest przystanek autobusowy PKS, z którego istnieje dojazd do miejsca pełnienia służby i z powrotem z przesiadką

w C.. Jednakże czas dojazdu skarżącego, w powiązaniu z godzinami jego służby, ze Z. do miejsca pełnienia służby w K. i z powrotem, zgodnie z rozkładem jazdy, obowiązującym na dzień wydania decyzji, przekracza wymagany przepisem czas dojazdu. Przejazd bowiem do miejsca pełnienia służby wynosi środkiem komunikacji autobusowej (PKS), tj. wyjazd ze Z. o godz. 4:35 przyjazd do C. (Dworzec Autobusowy) o godz. 5:24 następnie przejazd środkiem komunikacji kolejowej (PKP) wyjazd z C. (Dworzec PKP) o godz. 5:37 przyjazd do K. (Dworzec Kolejowy) o godz. 6:51. Łączny zatem czas dojazdu do miejsca pełnienia służby wynosi 2 godziny 16 minut.

Z kolei powrót do miejsca zamieszkania również przekracza czas przewidziany przepisem art. 88 ust. 4 ustawy o Policji, przejazd środkiem komunikacji kolejowej (PKP) wyjazd z K. (Dworzec Kolejowy) o godz. 15:20 przyjazd do C. (Dworzec Kolejowy) o godz. 16:29 następnie przejazd środkiem komunikacji autobusowej (PKS). Wskazać należy, że organ przedstawił również inny wariant powrotu do miejsca zamieszkania, tj. wyjazd z C. (Dworzec Autobusowy) o godz. 17:30 przyjazd do Z. o godz. 18:15, gdzie łączny czas powrotu do miejsca zamieszkania wynosił 2 godziny 55 min.

Tak więc zgodzić się należy z organem, że czas dojazdu środkami publicznego transportu zbiorowego, z miejscowości Z. do K. i z powrotem

(w godzinach dostosowanych do rozpoczęcia i zakończenia przez skarżącego służby) przekracza ustawowe kryterium wynoszące dwie godziny.

Zgodzić się należy również, że przystanek autobusowy w miejscowości Z. spełnia ustawową definicję przystanku w obrębie miejscowi zamieszkania

i realizowania budowy domu jednorodzinnego przez skarżącego, a wskazane połączenie komunikacyjne środkami publicznego transportu zbiorowego (PKS i PKP) jest jedynym

(w godzinach dostosowanych do rozpoczęcia i zakończenia służby przez zainteresowanego) na trasie przejazdu z miejscowości Z. do K.

z przesiadką w C.. A to oznacza, że wybrany i przyjęty przez organ czas przejazdu nie spełnia kryterium najkrótszego czasu dotarcia skarżącego do miejsca pełnienia służby i z powrotem do miejsca zamieszkania.

Sąd nie podziela stanowiska skarżącego, że najbliższą stacją od miejsca jego przyszłego zamieszkania do miejsca pełnienia służby (K.) jest stacja PKP w M.. Jest ona bowiem oddalona o 18 km od miejsca zamieszkania, skąd bezpośrednim dojazdem do miejsca pełnienia służby i z powrotem jest przejazd liniami kolejowymi, tj. ze stacji PKP M. do stacji K. Dworzec, przy czym transport z miejsca zamieszkania do stacji PKP M. pokonuje skarżący własnym samochodem.

Organ odniósł się również do innego wariantu połączenia, przedstawionego przez skarżącego które (w jego ocenie) też nie przekracza dwóch godzin w obie strony

tj. najpierw dojazd własnym samochodem z miejscowości Z. do miejscowości Z., następnie busem "[...]" (przewoźnik prywatny) z przystanku położonego (jego zdaniem) najbliżej miejsca zamieszkania (około 12 km w Z. do M.,

a następnie przejazd pociągiem z M. do K. i z powrotem. Zgodzić się należy z organem, że również ten sposób podróżowania nie spełnia wymogów z art. 88 ust. 4 pow. ustawy o Policji bowiem z dokonanych wyliczeń wynika, że z miejsca gdzie skarżący realizuje budowę domu do miejsca pełnienia służby od przystanku G. (ok. 5 km od domu), skąd istnieje dogodny, tj. w godzinach dostosowanych

do rozpoczęci i zakończenia przez skarżącego służby, dojazd busem (przewoźnik "[...]) do M., a dalej liniami kolejowymi PKP do K. wynosi 1 godz. 29 minut, zaś w drodze powrotnej 1 godz. 47 minut, a to oznacza, że łączny czas przejazdu również przekracza 2 godziny. Tak wie prawidłowe jest stanowisko organu, że najbliższą stacją z miejsca przyszłego zamieszkania (Z. przy ul. Osiedle [...]) do miejsca pełnienia służby K. nie jest stacja PKP w M. oddalona

aż o 18 km lub stacja PKP w Z. oddalona o 12 km, skoro w odległości 5 km od miejsca przyszłego zamieszkania skarżącego usytuowany jest przystanek

w miejscowości G., skąd czas dojazdu do miejsca pełnienia służby

i z powrotem środkami publicznego transportu zbiorowego uwzględnia godziny służby zainteresowanego, tj. 7:00 - 15:00.

Odwołując się ponownie do definicji "miejscowości pobliskiej" podkreślić należy, że ustawodawca opisując to pojęcie nie odwołał się do środków prywatnego transportu, a nakazał rozważenie czasu dojazdu funkcjonariusza do i ze służby przy uwzględnieniu transportu publicznego. Czas trwania przejazdu do lub z miejsca pełnienia służby prywatnym samochodem nie stanowi zatem faktu prawotwórczego i nie pozwala na ocenę, czy dana miejscowość jest "miejscowością pobliską" w rozumieniu art. 88 ust. 4 ustawy o Policji.

Niezbędne dla możliwości przyznania funkcjonariuszowi policji w służbie stałej równoważnika pieniężnego, o którym mowa w art. 92 ustawy o Policji, jest natomiast dokonanie obliczenia czasu dojazdu na każdą z pełnionych przez niego służb wyznaczonych grafikiem i czasu niezbędnego dla powrotu do miejsca zamieszkania po odbyciu służby przy użyciu środka transportu publicznego, a to organ uczynił.

Reasumując wskazać należy, że miejscowość Z., nie jest miejscowością pobliską w stosunku do miejscowości której skarżący pełni służbę (K.,

w rozumieniu art. 88 ust. 4 ustawy o Policji), a to oznacza, że nie przysługuje mu pomoc finansowa na budowę domu jednorodzinnego.

W sprawie został ponadto prawidłowo zebrany materiał dowodowy i ustalony stan faktyczny, jak również decyzja wydana w przedmiotowej spełnia wymogi z art. 107 § 3 Kpa, bowiem zawiera wszystkie elementy przewidziane, tym przepisem. Organ odniósł się do podniesionych zarzutów i wskazał fakty, które za udowodnione, dowody, którym dał wiarę oraz przyczyny, dla których dowodom odmówił wiarygodności.

Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.