Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SAB/Wa 53/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-06-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
658
Skarżony organ: Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego
Treść wyniku: Stwierdzono bezczynność postępowania i że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Artur Kuś (spr.), Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi K. K. i M. B. na bezczynność Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego I. stwierdza, że Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu skarg K.K. i M. B. z dnia [...] stycznia 2019 r. na naruszenie przez przewoźnika lotniczego przepisów rozporządzenia (WE) nr 261/2004; II. stwierdza, że bezczynność Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. zobowiązuje Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego do wydania aktu w terminie 30 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; IV. oddala skargę w pozostałym zakresie; V. zasądza od Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego na rzecz skarżących K. K. i M. B. solidarnie kwotę kwotę 714 (siedemset czternaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

1. M. B. i K. K. (dalej: "skarżący"), reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, pismem z 13 lutego 2020 r., wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego (dalej: "PULC", "Prezes Urzędu") w sprawie skargi złożonej na podstawie art. 205 a ust. 1 ustawy Prawo lotnicze (Dz. U. z 2017 r., poz. 959) w zw. z art. 16 ust. 2 rozporządzenia nr 261/2004/WE. Stanowisko skarżących znalazło rozwinięcie w jego uzasadnieniu. Skarżący podnieśli, że w dniu 7 stycznia 2019 r. (doręczona 10 stycznia 2019 r.) do Urzędu Lotnictwa Cywilnego wnieśli skargę w przedmiocie stwierdzenia naruszenia przepisów rozporządzenia nr [...]. Z uwagi na brak rozpoznania tej skargi przez organ administracji publicznej, w dniu 17 września 2019 r., na podstawie art. 37 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a.") złożyli do organu ponaglenie w przedmiocie braku wszczęcia postępowania, które doręczone zostało [...] września 2019 r. W piśmie podnieśli, że do dnia wniesienia skargi do WSA w Warszawie, w sprawie nie zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Z uwagi na powyższe, skarżący wnieśli o:

- zobowiązanie PULC do wszczęcia postępowania administracyjnego przedmiotowej skargi;

- wymierzenie grzywny na podstawie art. 154 § 1 w zw. z art. 149 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: "p.p.s.a.");

- przyznanie od organu na rzecz każdego ze skarżących sumę pieniężną na podstawie art. 154 § 7 w zw. z art. 149 § 2 p.p.s.a., w wysokości pięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów;

- zasądzenie od organu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

2. W odpowiedzi na skargę, PULC wniósł o jej odrzucenie, zaś z ostrożności procesowej o jej oddalenie.

Uzasadniając wniosek organ podał, że w dniu [...] stycznia 2019 r., do Urzędu Lotnictwa Cywilnego wpłynęły skargi pasażerów M. B. oraz K. K., reprezentowanych przez profesjonalnego pełnomocnika o stwierdzenie naruszenia przez przewoźnika lotniczego [...] Sp. z o.o. (dalej: "przewoźnik lotniczy"), praw pasażerów określonych przepisami rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z 11 lutego 2004 r., ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie nr 295/91/EWG (Dz. Urz. WE L 46 s.1, 2004, s.1), zwanego dalej "rozporządzeniem (WE) nr 261/2004", w zw. z lotem z [...] lipca 2018 r., na trasie [...] ([...]) – [...] [...]([...]) numer [...]. Istotą żądania zawartego w przedmiotowych skargach było to, aby PULC stwierdził decyzją administracyjną, iż przewoźnik lotniczy naruszył przepisy rozporządzenia (WE) nr 261/2004 oraz, że pasażerowie nie otrzymali od przewoźnika lotniczego należnego im odszkodowania.

PULC wskazał, że w dniu [...] września 2019 r., wpłynęło ponaglenie skarżących z [...] września 2019 r. W treści ponaglenia skarżący podnieśli, że [...] stycznia 2019 r., wnieśli do Urzędu Lotnictwa Cywilnego skargi z [...] stycznia 2019 r., na naruszenie przepisów rozporządzenia (WE) nr 261/2004 oraz, że do dnia wniesienia przedmiotowego ponaglenia nie otrzymali postanowienia o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie.

Pismem z [...]marca 2020 r. PULC zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie pod numerem [...] oraz wezwał przewoźnika lotniczego do złożenia wyjaśnień.

Następnie w dniu [...] marca 2020 r., pasażerowie M. B. oraz K. K., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika wnieśli za pośrednictwem Urzędu Lotnictwa Cywilnego skargę do WSA w [...] na bezczynność w związku z prowadzeniem przez PULC postępowania w sprawie skargi ww. pasażerów o stwierdzenie naruszenia przez przewoźnika lotniczego [...] praw pasażerów, określonych przepisami rozporządzenia U (WE) nr 261/2004 w związku z lotem z [...] lipca 2018 r., na trasie [...] – [...][...] numer [...].

Zdaniem organu, PULC nie pozostawał w bezczynności, ani też nie prowadził postępowania administracyjnego w sposób przewlekły. Jako organ administracji publicznej, stał na straży praworządności i podjął kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes stron (nie naruszając przy tym także art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a.).

Podkreślił przy tym, że w toku prowadzonego postępowania, PULC poddał pełnej i wnikliwej ocenie wszystkie dokumenty przedkładane w toku postępowania przez strony i podjął wszelkie starania w celu wyczerpującego zebrania materiału dowodowego. Poinformował strony o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie. Dokonywał czynności mających na celu prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy, w tym wezwał przewoźnika do złożenia odpowiednich wyjaśnień. Strony w toku postępowania miały zapewniony czynny udział w sprawie i miały możliwość zapoznania się z aktami przedmiotowej sprawy oraz możliwość wypowiedzenia się co do okoliczności ustalanych w toku postępowania.

Zaznaczył również, że w 2018 r., nastąpił ponad 2-krotny wzrost liczby prowadzonych postępowań w porównaniu do analogicznego okresu w roku poprzednim, co pomimo ogromnych starań Urzędu, powoduje opóźnienia w rozpatrywaniu skarg. Dodatkowo w 2019 r. wpłynęło ok. 9 000 spraw (przy czym część z nich to skargi - złożone po [...] kwietnia 2019 r., które z uwagi na zmianę procedury - brak podstawy prawnej do rozpatrywania skarg, złożonych po [...] kwietnia 2019 r., w trybie k.p.a. i wprowadzenie okresu przedawnienia załatwiane są w pierwszej kolejności poprzez odmowę wszczęcia postępowania i wskazania aktualnych możliwości dochodzenia roszczeń).

PULC zobowiązany jest do rozpatrywania skarg pasażerów, które dotyczą lotu sprzed kilku lat w stosunku do dnia złożenia do niego skargi, co także ma wpływ na ustalenie stanu faktycznego sprawy i termin jej załatwienia. Sprawy rozpatrywane są zgodnie z kolejnością wpływu. Jednocześnie podejmowane są czynności w celu wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, tak by przekonać strony o słuszności decyzji PULC.

Ponadto, zgodnie z informacją uzyskaną z Komisji Ochrony Praw Pasażerów, wpływ na pracę Komisji ma nie tylko ogromna liczba spraw rozpatrywanych i załatwianych przez pracowników Komisji, ale także braki kadrowe oraz duża rotacja w składzie osobowym Komisji. Ogromna ilość spraw, jaka trafia do PULC, jak i problemy kadrowe, stanowią okoliczności niewątpliwie niezależne od ww. organu i są przyczyna niezachowania wymaganych terminów procedowanych spraw.

Zdaniem organu dłuższe rozpoznanie sprawy, spowodowane było potrzebą rzetelnego i prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy z jednoczesnym uwzględnieniem konieczności zapewnienia stronie postępowania czynnego udziału w postępowaniu oraz uwzględnienia okoliczności, iż w sprawie występowały strony o spornych interesach.

W ocenie PULC, niecelowym jest wymierzenie kary grzywny, która ma charakter fakultatywny. Prezes dążył do rzetelnego i jednoznacznego rozstrzygnięcia sprawy. Ponadto dolegliwość finansowa w postaci grzywny winna mieć prewencyjny charakter. Wobec okoliczności podjęcia przez PULC czynności zaradczych mających na celu jak najsprawniejsze i szybkie załatwianie prowadzonych postępowań, powyższy cel został spełniony. Zatem nałożenie kary grzywny jest niecelowe i niezasadne ze względu na ilość spraw, które wpływają z terenu całego kraju do Urzędu Lotnictwa Cywilnego oraz inne poza orzecznicze obowiązki nałożone na PULC ustawą Prawo lotnicze.

Zdaniem PULC, niecelowym jest również przyznanie od organu na rzecz skarżących sumy pieniężnej, która analogicznie jak grzywna ma charakter fakultatywny. Dolegliwość finansowa w postaci przyznania od organu na rzecz skarżących sumy pieniężnej (podobnie jak dolegliwość finansowa w postaci grzywny) winna mieć także prewencyjny charakter.

PULC (odnosząc się do zawartego w treści skargi wniosku skarżących o jego zobowiązanie do wszczęcia postępowania administracyjnego) wyjaśnił, że pismem z [...] marca 2020 r., zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie pod numerem [...] oraz wezwał przewoźnika lotniczego do złożenia stosownych wyjaśnień.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

1. Stosownie do art. 3 § 2 pkt. 8 i 9 p.p.s.a. przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego może być brak działań administracji publicznej w sytuacji, gdy obowiązujące przepisy nakładają na jej organy obowiązek załatwienia sprawy administracyjnej w określonym czasie i w określonej formie. Z treści przywołanych przepisów p.p.s.a. wynika, że zaskarżalna do sądu opieszałość organu administracji w procedowaniu może przybrać dwie postacie - bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a., wymogiem skutecznego wniesienia do sądu administracyjnego omawianej skargi jest to, aby została ona poprzedzona ponagleniem skierowanym do właściwego organu.

2. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest bezczynność Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego w zakresie rozpoznania skargi z dnia [...] stycznia 2019 r. (doręczone [...] stycznia 2019 r.) na naruszenia przez przewoźnika lotniczego [...] [...] przepisów rozporządzenia (WE) 261/2004. Rozpoznawana w niniejszej sprawie skarga dotyczy w bezczynności organu określonej w pkt. 1 art. 3 § 2 p.p.s.a. (zob. art. 3 § 2 pkt. 8 p.p.s.a.) i jest dopuszczalna bowiem przed jej wniesieniem skarżący skierowali do organu ponaglenie (doręczone [...] wrzenia 2019 r.).

3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnia, że celem skargi na bezczynność jest zobligowanie organu administracji publicznej do podjęcia działań, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a p.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 149 § 1 zd. 1 tej ustawy, sąd - uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a - zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Zgodnie z ww. podstawą prawną, sąd stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Co więcej, zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

4. W sprawie zawisłej przed tut. Sądem skarga była, wbrew stanowisku organu, częściowo zasadna. Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w ustawowo określonym terminie załatwienia sprawy organ nie podjął czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt. 1-4 p.p.s.a.

Organy administracji publicznej są zobowiązanie do działania zgodnego z prawem (art. 6 k.p.a.). Powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia, natomiast sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie (art. 12 § 1 i § 2 k.p.a.). W przepisie mającym charakter wiążący organy, w art. 35 k.p.a., ustawodawca określił terminy załatwienia spraw. Zgodnie z tym przepisem, niezwłocznie powinny zostać zatem załatwione sprawy, które można rozpatrzeć na podstawie dowodów przedstawionych przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub na podstawie faktów i dowodów powszechnie znanych albo znanych z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (art. 35 § 2 k.p.a.). W art. 35 § 3 k.p.a. z kolei ustawodawca wyraźnie ustalił, że załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania.

Zgodnie z art. 35 § 5 k.p.a., do terminów załatwiania spraw nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu.

Wobec takiego ujęcia terminów załatwienia sprawy uznać należy, że jeżeli organ nie poinformuje stron o przyczynach niezałatwienia sprawy i nowym terminie jej załatwienia lub nie podjął innych działań (wynikających z przepisów procesowych, a mających na celu usunięcie przeszkody w końcowym załatwieniu sprawy), wówczas pozostaje w bezczynności w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminach określonych w art. 35 k.p.a.

5. Dlatego też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po analizie akt sprawy, stwierdza, że PULC nie wywiązał się z ustawowego obowiązku rozpatrzenia sprawy bez zbędnej zwłoki, przy czym termin na wydanie decyzji w niniejszej sprawie wynosił co do zasady miesiąc od dnia wpływu skargi. Skarga skarżących wpłynęła do organu w dniu [...] stycznia 2019 r. Do dnia wniesienia skargi do tut. Sądu PULC nie wydał decyzji w sprawie skarg o stwierdzenie naruszenia przez [...] praw pasażerów określonych przepisami rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia [...] lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie nr [...].

Co więcej, pomimo ponaglenia (doręczonego w dniu [...] września 2019 r.) - organ nie załatwił sprawy. Z akt zaś – na podstawie których Sąd orzeka – nie wynika, aby organ wydał decyzję w ww. sprawie przed datą wyroku. Jedynie pismem z dnia [...] marca 2020 r. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie oraz wezwał przewoźnika lotniczego do złożenia wyjaśnień.

W efekcie tych okoliczności Sąd przyjął, że skarga zasługuje na uwzględnienie i konieczne jest zobowiązanie organu do rozpatrzenia omawianego pisma i wydania rozstrzygnięcia w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy i zakończenia postępowania w sposób zgodny z prawem (art. 149 § 1 pkt. 1 p.p.s.a.).

W związku z tym, tut. Sąd uznał, że w sprawie organ dopuścił się niedopuszczalnej bezczynności, gdyż nie załatwił sprawy z ze skargi skarżących w odpowiednim (tj. wynikającym z przepisów) terminie. Bezczynność ta – w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - nosi cechy "rażącego naruszenia prawa". Organ nie tylko nie załatwił sprawy w terminie nakazanym ustawą, ale ani nie powiadomił również skarżących o przyczynach niezałatwienia jej w terminie z zakreśleniem nowego terminu. Nie sposób uznać, że PULC podjął jakiekolwiek czynności, rzeczywiście zmierzające do załatwienia sprawy. Od kilku miesięcy organ nie podejmował w sprawie działań, które można byłoby uznać jako uzasadniające wydłużenie postępowania. Organ nie wypełniał obowiązującej go dyspozycji art. 36 § 1 k.p.a. i naruszył art. 35 § 1 - § 3 k.p.a. Takie nieuzasadnione zaniechanie organu jest więc sprzeczne z art. 6 k.p.a. i stanowi o rażącym naruszeniu ww. przepisów cogentis.

Jest rzeczą prawnie oczywistą, że dla stwierdzenia bezczynności mającej charakter rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo tylko przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Kwalifikacja naruszenia jako rażącego, musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe, obiektywne naruszenie prawa (niedochowanie terminu). Wspomniane przekroczenie musi być znaczne, niezaprzeczalne, a nadto oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia, czy wręcz nacechowane ewidentnym niedbalstwem organu (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12; postanowienie NSA z 27 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 468/13). W konsekwencji w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym wyraźnie, ewidentnie, bezdyskusyjnie i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa.

Taka więc sytuacja ma miejsce w sprawie niniejszej. Zwłaszcza, że organ całkowicie zaniechał poinformowania strony o przyczynach bezczynności i nie wyznaczył żadnego nowego terminu załatwienia sprawy.

Należy też podkreślić, że nawet pomimo ponaglenia, wystosowanego przez pełnomocnika skarżących, organ nie podjął żadnych działań dla załatwienia sprawy i nie wydał decyzji. Jedyną w zasadzie reakcją na wniosek skarżących, było skierowane do stron postępowania już po wpłynięciu skargi na bezczynność pisma PULC z [...] marca 2020 r. w którym organ zawiadamia strony o wszczęciu postępowania w sprawie.

Biorąc pod uwagę ww. okoliczności faktyczne i prawne, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ocenił czas braku merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez PULC, jako znaczny. Pierwsze pismo skarżących doręczone zostało do organu [...] stycznia 2019 r. a pierwsza "reakcja" organu (zawiadomienie o wszczęciu postepowania) nastąpiła ponad rok od tego zdarzenia (tj. [...] marca 2020 r.).

Okoliczności podniesione przez PULC w odpowiedzi na skargę, w postaci znacznego i niespodziewanego wzrost liczby spraw, które w 2017 oraz w 2018 roku wpłynęły do tego organu (w konsekwencji uchwały Sądu Najwyższego z dnia 17 marca 2017 r. sygn. akt III CZP 111/16, przesądzającej o terminie przedawnienia roszczeń wynikających z przepisów rozporządzenia (WE) nr 261/2004), jak również starań tego Urzędu o możliwie jak najszybsze rozpoznawania wniosków, niewątpliwie przyczyniły się w konsekwencji do bezczynności organu. Tym niemniej, okoliczności te nie stanowią przesłanki wyłączającej "rażący" charakter stwierdzonej bezczynności – zwłaszcza, że PULC bezspornie naruszył przepis o informowaniu stron o przyczynach niezałatwienia sprawy w terminie i do dnia orzekania przez tut. Sąd nie wydał żadnej decyzji w sprawie.

Okoliczności te miały jednak znaczenie dla tut. Sądu w zakresie odstąpienia od wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznania od organu na rzecz skarżących sumy pieniężnej do wysokości pięciokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarcze narodowej w roku poprzednim (ogłaszanego przez Prezesa GUS).

Grzywna, o jakiej mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. ma charakter przede wszystkim prewencyjny. Z kolei suma pieniężna przyznawana na rzecz strony skarżącej - charakter kompensacyjny. Z treści omawianego przepisu wyraźnie wynika, że ustawodawca sądowi pozostawił ocenę, czy okoliczności sprawy wskazują na potrzebę zdyscyplinowania organu, który dopuszcza się bezczynności, a także czy wskazują na konieczność zrekompensowania tego faktu skarżącej. Podobnie, jak w przypadku oceny możliwości orzeczenia o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia/ obowiązku, o których mowa w przepisie art. 149 § 1b p.p.s.a. We wszystkich tych przypadkach ustawodawca pozostawił uznaniu sądu administracyjnego uprawnienie do rozstrzygania w tym zakresie (w przywołanych przepisach użyto słowa "może"). Zarówno więc wymierzenie grzywny, przyznanie sumy pieniężnej czy orzeczenie o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia/obowiązku (w tym ostatnim przypadku przy uwzględnieniu dodatkowych przesłanek) - nie jest obligatoryjne (por. wyrok WSA w Gdańsku z 14 listopada 2019 r., sygn. akt III SAB/Gd 58/19).

Sąd uznał, że choć bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, to PULC nie można przypisać złej woli i umyślnego czy celowego odwlekania wydania decyzji. Rzeczywiście, tak wielki napływ spraw o naruszenie prawa pasażerów, na który organ się powołuje mógł bowiem doprowadzić do faktycznych trudności w załatwieniu sprawy w terminie. Ta zaś okoliczność uzasadnia odstąpienie przez Sąd od nakładania grzywny lub zasądzania na rzecz skarżących sumy pieniężnej na podstawie art. 154 § 7 w zw. z art. 149 § 2 p.p.s.a.

Tym niemniej, niezbędnym w sprawie stało się zobowiązanie PULC przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie do załatwienia w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy o stwierdzenie naruszenia praw pasażerów określonych przepisami rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie nr 295/91/EWG, w związku z lotem z [...] lipca 2018 r. nr [...] na trasie [...] ([...])-[...] [...] ([...]).

6. Z powyższych przyczyn, na podstawie art. 149 § 1 i § 1a p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji. Sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt. 4 p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.