Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 104/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2018-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 240 § 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Wiesława Pierechod Sędziowie sędzia WSA Jolanta Strumiłło ( sprawozdawca ) sędzia WSA Przemysław Krzykowski Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Niewiadomska po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 14 listopada 2018r. sprawy ze skargi M. G., R. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2014r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

M. G. i R. G.(strona, skarżący, podatnicy) wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2014r.

Z akt sprawy wynika, że decyzją z dnia "[...]". Prezydent ustalił M,. R. G. X,Y wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na 2014r. w kwocie 65 zł m. in. za grunty pod jeziorami, o powierzchni 1,6195 ha i lasy o powierzchni 1,4836 ha położone w O.

Decyzją z dnia "[...]". ustalona została wysokość zobowiązania na 2015r. w kwocie 71 zł w stosunku do wymienionych osób i za te same przedmioty opodatkowania. Po wniesieniu odwołania przez M.R.G ww. decyzja została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]"

Postanowieniem z dnia "[...]"organ podatkowy pierwszej instancji wznowił na wniosek skarżących, postępowania w obu sprawach.

Następnie decyzją z dnia "[...]"Prezydent odmówił uchylenia ww. decyzji, stwierdzając brak spełnienia przesłanek wymienionych w art. 240 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U z 2017 r., poz. 201 ze zm.) – dalej również jako "O.p.".

W wyniku rozpoznania odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia "[...]". utrzymało w mocy decyzję w części dotyczącej zobowiązania pieniężnego za 2014r. oraz uchyliło decyzję w części dotyczącej zobowiązania pieniężnego za 2015r. i umorzyło postępowanie w tym zakresie.

Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie, Kolegium wskazało, że skarżący żądając wznowienia postępowania powołali się na przepisy art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Przepis ten umożliwia wznowienie postępowania podatkowego zakończonego decyzją ostateczną, jeżeli po jej wydaniu wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję.

Podkreślono, że z materiałów sprawy, a w szczególności pism składanych przez podatników, nie wynika, iż przesłanka ta została spełniona, albowiem skarżący kolejny raz podają te same argumenty i uzasadniają je tymi samymi okolicznościami faktycznymi, które były przedmiotem analizy w postępowaniu wymiarowym. Ponadto decyzja wymierzająca zobowiązanie za 2015r. poddana została kontroli instancyjnej oraz sądowoadministracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 23 grudnia 2015 r. sygn. akt I SA/Ol 644/15 oddalił skargę podatników na decyzję organu odwoławczego. Także Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną wyrokiem z dnia 17 sierpnia 2016r. sygn. akt II FSK 829/16.

W wymienionych postępowaniach ocenie poddawana była okoliczność negatywnego oddziaływania cmentarza nie nieruchomości podatników. Zdaniem Kolegium jako nowy dowód w sprawie nie może być potraktowane pismo Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, które zostało sporządzone w dniu 4 maja 2017r., a zatem nie istniało w dniu wydawania decyzji wymiarowych. Poza tym potwierdza ono tylko okoliczność, która nie była kwestionowana przez organy podatkowe i która nie ma wpływu na wysokość zobowiązań podatkowych. Wobec powyższego uznano, że nie wystąpiły przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania podatkowego, co uzasadnia odmowę uchylenia decyzji pierwotnej, tj. wymierzającej łączne zobowiązania pieniężne za 2014r.

Uznano natomiast, że zaskarżona decyzja jest jednak wadliwa w części dotyczącej zobowiązania za 2015r., gdyż wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości. Wskazana decyzja nie była przedmiotem procedowania w niniejszej sprawie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skarżący zarzucili, że decyzja Kolegium wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 9 i art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżący zakwestionowali ustalenia faktyczne poczynione w toku postępowania. W dodatkowym piśmie z dnia 10 stycznia 2018 r. podatnicy zarzucili m. in., iż organ podatkowy nieprawidłowo ustalił zobowiązanie na 2014 i 2015 r., ponieważ zalesienie na długości jeziora od strony cmentarza służyło jako osłona jeziora przed zanieczyszczeniami, czyli innej działalności niż leśna. Podali, że las został zdewastowany przez ścieki cmentarne. Zarzucili, że decyzja narusza przepisy ustawy o podatku leśnym, która stanowi, iż grunty leśne będące biologiczną strefą ochronną cieków i zbiorników wodnych nie podlegają opodatkowaniu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna i podległa oddaleniu.

Na wstępie należy wskazać, że zaskarżona decyzja została wydana w toku postępowania prowadzonego w trybie nadzwyczajnym, to jest postępowania o wznowienie postępowania przeprowadzonego już wcześniej i zakończonego decyzją ostateczną, uregulowanego w przepisach art. 240 – 246 Ordynacji podatkowej.

Specyfika tego nadzwyczajnego postępowania polega na tym, że organ podatkowy uprawniony do jego przeprowadzenia w pierwszej kolejności sprawdza, czy wniosek o wznowienie oparty jest na ustawowej podstawie wznowienia, a następnie, czy spełniona została podstawa wznowienia postępowania. Instytucja wznowienia postępowania ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia ponownego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie podatkowe przed organem podatkowych było dotknięte choć jedną z kwalifikowanych wad procesowych wymienionych w art. 240 § 1 O.p. Podkreślić przy tym należy, iż postępowanie wznowieniowe nie jest kontynuacją postępowania zwykłego i nie może być wykorzystane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, gdyż inna jest waga zakresu naruszeń prawa uwzględnianych w tymże postępowaniu.

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organ I instancji prawidłowo wydał w pierwszej kolejności postanowienie z dnia "[...]"r. o wznowieniu, na wniosek podatników, postępowania w przedmiocie określenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za 2014r., zakończonego decyzją ostateczną z dnia 6 lutego 2014 r., bowiem podatnicy we wniosku o wznowienie powołali się na jedną z podstaw wznowienia, a mianowicie na podstawę z art. 240 §1 pkt 5 O.p., czyli na to, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne, nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Jednakże prawidłowa jest także ocena organu, który po analizie całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie uznał, że powołana we wniosku podstawa wznowienia w rzeczywistości nie zaistniała, co w rezultacie było podstawą do odmowy uchylenia decyzji ostatecznej.

Zgodnie bowiem z dyspozycją art. 240 § 1 pkt 5 O.p., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję.

W niniejszej sprawie sporne pozostaje zatem, czy prawidłowo organ podatkowy nie uznał, za nowe dowody w sprawie, ewentualnie za istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne - wynikające z tych dowodów ustalenia - w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p.

Zdaniem sądu prawidłowe jest stanowisko organu odwoławczego w którym wskazał, że decyzja wymierzająca zobowiązanie za 2015 r. poddana została kontroli instancyjnej oraz sądowoadministracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 23 grudnia 2015 r. sygn. akt I SA/Ol 644/15 oddalił skargę podatników na decyzję organu odwoławczego. Także Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną wyrokiem z dnia 17 sierpnia 2016r. sygn. akt II FSK 829/16. W wymienionych postępowaniach ocenie poddawana była okoliczność negatywnego oddziaływania cmentarza nie nieruchomości podatników.

Następnie oceniając stanowisko skarżących odnośnie dowodów w postaci pisma Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 4 maja 2017 r., należy wskazać, iż jest to dowód, który nie istniał w dniu wydania decyzji w ostatecznej z dnia "[...]"r. Nie jest to nowy dowód istniejący w dniu wydania decyzji, a nieznany organowi, który je wydał o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p.

Zdaniem Sądu z materiału zebranego w sprawie nie wynika, aby skarżący powołali się także na inną podstawę wznowienia lub też, aby organ podatkowy mógł wznowić postępowanie podatkowe z urzędu. Dlatego uznać należało że decyzja organu odwoławczego nie narusza prawa.

Nadto odnosząc się do argumentacji skargi, należy wyjaśnić, że postępowanie wznowieniowe toczy się w zawężonych ramach, nie zastępuje postępowania zwykłego. Jego przedmiotem nie może być ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, zatem także ponowna ocena przeprowadzonego postępowania dowodowego, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności wymienione w art. 240 § 1 O.p. Skoro w postępowaniu zwykłym (dotyczącym 2014r.) podatnicy nie wnosząc odwołania, utracili możliwość kontroli instancyjnej, to postępowanie dotyczące wznowienia postępowania nie może prowadzić do czynności postępowania odwoławczego.

Reasumując, prawidłowa jest ocena organu, że skarżący w sprawie niniejszej nie wskazali, iż wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji ostatecznej nieznane organowi, który wydał, to nie było podstaw uchylenia dotychczasowej decyzji ostatecznej, a więc nie jest uzasadniony zarzut naruszenia wskazanego w skardze przepisu prawa materialnego, a argumentacja skargi nie zawiera usprawiedliwionych podstaw prawnych.

Z uwagi na powyższe skargę jako nieuzasadnioną należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369).