Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1680/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-07-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151,  art. 134
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7,  art. 76,  art. 77,  art. 80
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędziowie WSA Przemysław Szustakiewicz, Iwona Maciejuk, Protokolant specjalista Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lipca 2018 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną sportową do celów kolekcjonerskich oddala skargę.


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), dalej: "k.p.a." oraz art. 17 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] o odmowie wydania W. K. pozwolenia na broń palną sportową do celów kolekcjonerskich.

W uzasadnieniu powyższej decyzji organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy tok postępowania wskazując, co następuje:

Wnioskiem z dnia [...] maja 2015 r. W. K. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o wydanie pozwolenia na 20 jednostek broni palnej sportowej do celów kolekcjonerskich.

Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...] maja 2016 r. nr [...], działając na podstawie art. 10 ust. 1, ust. 2 pkt 6, ust. 3 pkt 5 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 5 ustawy o broni i amunicji, odmówił wydania pozwolenia na broń palną sportową do celów kolekcjonerskich. Organ uznał, iż strona nie posiada miejsca stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Na skutek odwołania W. K. od ww. decyzji Komendant Główny Policji, decyzją z dnia [...] października 2016 r. nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Organ I instancji zgodnie z zaleceniem organu odwoławczego uzupełnił materiał dowodowy, w tym przesłuchał w charakterze świadka określone osoby na okoliczność ustalenia miejsca stałego pobytu W. K.. W wyniku tych czynności organ ustalił, że wymieniony ma miejsce stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Następnie, wskazując na regulacje dotyczące egzaminu dla osób ubiegających się o wydanie pozwolenia na broń ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania danej broni oraz z umiejętności posługiwania się tą bronią, a także warunków zwolnienia z takiego egzaminu, pismem z dnia [...] lutego 2017 r. organ I instancji wezwał stronę do przedłożenia - w wyznaczonym terminie - aktualnej licencji Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego. Pismo to zostało doręczone pełnomocnikowi strony w dniu 16 lutego 2017 r. Z uwagi na to, iż wskazany dokument nie został przedłożony, organ I instancji wystosował do pełnomocnika pismo z dnia [...] marca 2017 r. wzywające stronę na egzamin ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania danej broni oraz z umiejętności posługiwania się tą bronią. Termin egzaminu został wyznaczony w dniach [...] - [...] kwietnia 2017 r., natomiast wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi strony w dniu 17 marca 2017 r.

Z uwagi na fakt, że W. K. nie przystąpił do wskazanego egzaminu, Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...], działając na podstawie art. 10 ust. 1, ust. 2 pkt 6, ust. 3 pkt 5 oraz art. 17 ust. 3 w zw. z art. 16 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, odmówił wydania wyżej wymienionemu wnioskowanego pozwolenia na broń.

Od decyzji organu I instancji pełnomocnik strony złożył, w terminie ustawowym, odwołanie do Komendanta Głównego Policji wskazując, że strona przedstawi zarzuty wobec zaskarżonej decyzji, które należy uznać za dalsze uzasadnienie odwołania. Pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, ewentualnie o zmianę zaskarżonej decyzji i wydanie żądanego pozwolenia.

Pełnomocnik strony zarzucił organowi I instancji naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 6, art. 7, art. 9, art. 50 i art. 107 k.p.a. oraz prawa materialnego, tj. art. 10, art. 12, art. 15, art. 16 i art. 17 ustawy o broni i amunicji.

Pełnomocnik stwierdził, że organ Policji w sposób bezpodstawny odmówił wydania wnioskowanego pozwolenia z uwagi na nieprzystąpienie przez W. K. do egzaminu ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania danej broni oraz z umiejętności posługiwania się tą bronią. Posiada on bowiem patent strzelecki, który potwierdza, iż zdał z pozytywnym wynikiem egzamin uprawniający go do posiadania broni, czyli ma wiedzę niezbędną do posiadania broni w zakresie przepisów dotyczących jej posiadania i używania, a także posiada niezbędne w tym celu umiejętności.

Do odwołania pełnomocnik załączył niepotwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię orzeczenia PZSS z dnia [...] września 2015 r. o uzyskaniu przez W. K. patentu strzeleckiego potwierdzającego jego kwalifikacje do uprawnia sportu strzeleckiego w dyscyplinach pistolet i karabin.

Natomiast W. K. - powołując się na posiadanie: pozwolenia na broń gładkolufową i kulową; ważnej decyzji na zakup broni sportowej; spełnienie wymagań określonych w regulacjach ustawy o broni i amunicji oraz odnosząc się do tych regulacji, a także do uprzedniej decyzji organu I instancji, która została uchylona przez organ odwoławczy i przeprowadzonych czynności w jej sprawie - zarzucił organowi Policji "mataczenie" w przedmiotowej sprawie, sporządzenie przez funkcjonariuszy Policji fałszywych dowodów i złożenie fałszywych zeznań, natomiast osoby biorące udział w wydaniu poprzednich decyzji w jej sprawie uznał za "łajdaków i kłamców". Wskazał na znikomą znajomość przepisów prawa oraz niski poziom inteligencji osób prowadzących przedmiotową sprawę. Do odwołania skarżący złożył szereg załączników dotyczących czynności podejmowanych w okresie 2011-2017 przed organami administracji publicznej, prokuraturą i sądami, a także dotyczących jego zameldowania; powołał się również na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 października 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1431/13.

Komendant Główny Policji nie stwierdził podstaw do uwzględnienia odwołania.

Motywując powołaną na wstępie decyzję z dnia [...] sierpnia 2017 r. organ odwoławczy powołał art. 17 ust. 3 ustawy o broni i amunicji, zgodnie z którym właściwy organ Policji odmawia wydania pozwolenia na broń osobie, która nie zdała egzaminu, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy. W myśl tego przepisu osoba, która występuje z podaniem o wydanie pozwolenia na broń, jest obowiązana zdać egzamin przed komisją powołaną przez właściwy organ Policji ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania danej broni oraz z umiejętności posługiwania się tą bronią. Ustawodawca mocą art. 16 ust. 2 ww. ustawy z powyższego egzaminu zwolnił funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Celno-Skarbowej, Biura Ochrony Rządu, Służby Więziennej, funkcjonariuszy lub pracowników innych państwowych formacji uzbrojonych i żołnierzy zawodowych Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, członków Polskiego Związku Łowieckiego - w zakresie broni myśliwskiej, oraz członków Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego posiadających licencję zezwalającą na uprawianie strzelectwa sportowego - w zakresie broni sportowej, jeżeli zdali taki egzamin na podstawie odrębnych przepisów. Kryterium tego strona jednak nie spełnia, bowiem pomimo wezwania jej przez organ I instancji do przedłożenia aktualnej licencji Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego - strona nie uczyniła tego.

Organ odwoławczy wskazał, iż W. K. nie spełnił wymogu formalnego z art. 16 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, polegającego na zdaniu egzaminu przed komisją powołaną przez właściwy organ Policji - w tym przypadku KWP w [...] - ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania danej broni oraz umiejętności posługiwania się tą bronią. Obligowało to właściwy organ Policji do odmowy wydania wnioskowanego pozwolenia. Ustawodawca nie dał bowiem w tej kwestii organom Policji żadnej możliwości wyboru rozstrzygnięcia, określając sposób zakończenia postępowania.

Reasumując organ odwoławczy zaznaczył, iż obowiązek pozytywnego zaliczenia egzaminu ma charakter bezwzględny co oznacza, że każda osoba występująca z podaniem (wnioskiem) do właściwego organu o wydanie pozwolenia na broń, musi taki egzamin zdać. Nieprzystąpienie do niego bądź jego niezdanie stanowi, z woli ustawodawcy, negatywną przesłankę w postępowaniu o wydanie pozwolenia na broń, a w razie jej zaistnienia właściwy organ odmawia wydania takiego pozwolenia.

Organ odwoławczy stwierdził, iż w świetle obligatoryjnego charakteru przepisu art. 17 ust. 3 ustawy o broni i amunicji, argumenty pełnomocnika i strony, zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji nie mogą wpłynąć na jej zmianę bądź uchylenie. Z przyczyn zależnych od strony, tj. nieprzedłożenia aktualnej licencji Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego, a następnie nieprzystąpienia w wyznaczonym terminie do egzaminu (dla osób ubiegających się o wydanie pozwolenia na broń) ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania danej broni oraz z umiejętności posługiwania się tą bronią, organy Policji nie mogą - w świetle dyspozycji art. 17 ust. 3 ustawy o broni i amunicji - wydać jej wnioskowanego pozwolenia.

Organ odwoławczy wskazał, że zaskarżona decyzja zawiera elementy oraz spełnia wymogi określone w art. 107 k.p.a. W jej uzasadnieniu nie pominięto okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Jest ono zwięzłe aczkolwiek wskazuje na konkretne ustalenia faktyczne, a jego treść pozwala na poznanie przez organ odwoławczy motywów, jakimi kierował się organ I instancji przy załatwianiu przedmiotowej sprawy.

Odnosząc się natomiast do wskazanego przez stronę wyroku WSA w Warszawie z dnia 24 października 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1431/13 organ odwoławczy zauważył, iż dotyczy on sprawy odmowy wydania pozwolenia na broń palną sportową do celów kolekcjonerskich na podstawie art. 10 ust. 1 i ust. 2 pkt 6 oraz ust. 3 pkt 5, a także art. 12 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, bowiem organy Policji poddały w wątpliwość faktyczne zainteresowanie wnioskodawcy kolekcjonowaniem broni, a także uznały, iż wątpliwy jest faktyczny charakter stowarzyszenia kolekcjonerskiego, które on sam założył i jest jego członkiem. Tymczasem w przedmiotowej sprawie organy Policji nie kwestionują faktycznego charakteru stowarzyszenia oraz członkostwa strony w tymże stowarzyszeniu.

Pismem z dnia 26 września 2017 r. W. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2017 r. zarzucając naruszenie art. 10 ust. 1, ust. 2 pkt 6 oraz ust. 3 pkt 5, art. 16, art. 17 ust. 3 ustawy o broni i amunicji oraz art. 6, art. 7, art. 9 i art. 50 k.p.a. W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Pismem z dnia 28 września 2017 r. W. K. uzupełnił skargę zarzucając:

- naruszenie art 7, art. 76 § 1, art 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na dowolnej ocenie materiału dowodowego w sprawie, wyrażającej się na przyjęciu przez funkcjonariuszy Policji, iż skarżący nie posiada wymaganych prawem umiejętności w zakresie posługiwania się bronią oraz nie posiada wiedzy w zakresie przepisów dotyczących posiadania broni i jej używania, w sytuacji gdy przedstawił funkcjonariuszom Policji dokument potwierdzający uzyskanie patentu strzeleckiego, co wymaga złożenia egzaminu z wynikiem pozytywnym z wiedzy niezbędnej do posiadania broni w zakresie przepisów dotyczących jej posiadania i używania, a także posiadania umiejętności posługiwania się bronią;

- naruszenie art. 7, art. 76 § 1, art. 77 § 1 k p a. polegające na uznaniu przez funkcjonariuszy Policji, iż skarżący w celu uzyskania pozwolenia na broń palną do celów kolekcjonerskich winien był zdać ponowny egzamin z wiedzy niezbędnej do posiadania broni w zakresie przepisów dotyczących jej posiadania i używania, a także posiadania umiejętności posługiwania się bronią, w sytuacji gdy ustawodawca nie wskazuje, aby każdorazowo istniał obowiązek składania egzaminów z wiedzy o przepisach dotyczących posiadania i używania broni oraz umiejętności posługiwania się bronią w przypadku osób, które posiadają już pozwolenie na broń wydane na podstawie ustawy o broni i amunicji, na którą powołują się funkcjonariusze Policji;

- naruszenie art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego wbrew ciążącemu na organie II instancji obowiązkowi w tym zakresie i w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy,

- naruszenie art. 9 i art. 11 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji odmawiającej wydania pozwolenia na broń palną do celów kolekcjonerskich skarżącemu, który już taką broń posiada do celów myśliwskich i do celów sportowych,

- naruszenie art. 10 ust. 1 i 3 ustawy o broni i amunicji poprzez jego niezastosowanie, pomimo iż przepis ten wprost wskazuje przesłanki, jakimi obowiązany jest kierować się organ przy wydawaniu pozwolenia na broń, a które skarżący spełnił w całości,

- naruszenie art. 16 ust. 2 ustawy o broni i amunicji, poprzez jego błędną wykładnię i ustalenie, iż skarżący powinien przystąpić do egzaminu ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania danej broni oraz z umiejętności posługiwania się tą bronią, w sytuacji gdy uzyskał patent strzelecki zdając egzamin ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania broni a także z umiejętności posługiwania się bronią;

- naruszenie art. 17 ust. 3 ustawy o broni i amunicji poprzez jego zastosowanie, w sytuacji gdy skarżący wykazał, iż posiada uprawnienia i wypełnia przesłanki wymagane przez ustawodawcę, w tym wskazane w art. 16 ust. 2 ww. ustawy.

Mając na uwadze powyższe zarzuty, skarżący wniósł o: uchylenie w całości decyzji KGP z dnia [...] sierpnia 2017 r. oraz decyzji KWP w [...] z dnia [...] czerwca 2017 r.; zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W motywach skargi skarżący podniósł, że stosownie do art. 10 ustawy o broni i amunicji spełnił przesłanki do wydania wnioskowanego pozwolenia na broń: udokumentował, że jest członkiem w Stowarzyszeniu o charakterze kolekcjonerskim; przedstawił funkcjonariuszom Policji patent strzelecki nr [...] i uzasadnił swój wniosek. Treść art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji nie pozostawia wątpliwości, że w razie zaistnienia okoliczności wymienionych w tym przepisie oraz braku przesłanek negatywnych wymienionych w art. 15 ust. 1 ww. ustawy, organ Policji ma obowiązek wydania pozwolenia na broń. Stosownie do art. 16 ust. 1 ww. ustawy osoba występująca z wnioskiem o pozwolenie na broń ma obowiązek złożenia egzaminu ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania broni oraz z umiejętności posługiwania się tą bronią, przy czym nie dotyczy to osób, które już posiadają zezwolenie na posiadanie broni. Dotyczy to również skarżącego, któremu zezwolenie na posiadanie broni zostało wydane zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. W stosunku do skarżącego nie zachodzi więc przesłanka dotycząca konieczności zdania egzaminu, o którym mowa w ww. przepisie.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 22 listopada 2017 r. W. K. podtrzymał zarzuty i wnioski skargi akcentując, iż zaskarżona decyzja została wydana z istotnym naruszeniem prawa. Zaznaczył również, że w odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji nie ustosunkował się do zarzutów podniesionych w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.

Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2).

Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2017 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. nie naruszają prawa.

Na wstępie zauważyć należy, że pozwolenie na broń palną jest wymagane w większości krajów jako warunek konieczny nabycia prawa do posiadania broni. Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012r., poz. 576 ze zm.) broń można posiadać na podstawie pozwolenia wydanego przez właściwego ze względu na miejsce stałego pobytu zainteresowanej osoby lub siedzibę zainteresowanego podmiotu, komendanta wojewódzkiego Policji, a w przypadku żołnierzy zawodowych - właściwego komendanta oddziału Żandarmerii Wojskowej. Wskazane organy upoważnione są również do cofnięcia pozwolenia na broń.

Posiadanie i używanie broni palnej stanowi tradycyjnie w polskim systemie prawnym sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej w celu zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. Prawa do posiadania broni nie można zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zatem, dostęp obywatela do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przymusu, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zasadnicze znaczenie ma to, że pozwolenie na broń może być wydane tylko wówczas, gdy zaistnieją okoliczności oraz spełnione zostaną warunki ustawowe stanowiące podstawę jego wydania (por. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09; publ. ONSA i WSA 2010 r. Nr 1, poz. 5).

Stosownie do 16 ust. 1 ustawy o broni i amunicji osoba, która występuje z podaniem o wydanie pozwolenia na broń, jest obowiązana zdać egzamin przed komisją powołaną przez właściwy organ Policji ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania danej broni oraz z umiejętności posługiwania się tą bronią.

Przepis art. 16 ust. 2 ww. ustawy wymienia kategorie osób, których nie dotyczy obowiązek przystąpienia do egzaminu określonego w powołanym wyżej przepisie. Z woli ustawodawcy ze zdania tego egzaminu zwolnieni są funkcjonariusze Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Celno-Skarbowej, Biura Ochrony Rządu, Służby Więziennej, funkcjonariusze lub pracownicy innych państwowych formacji uzbrojonych i żołnierze zawodowi Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, członkowie Polskiego Związku Łowieckiego - w zakresie broni myśliwskiej, oraz członkowie Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego posiadający licencję zezwalającą na uprawianie strzelectwa sportowego - w zakresie broni sportowej, jeżeli zdali taki egzamin na podstawie odrębnych przepisów.

Stosownie natomiast do art. 17 ust. 3 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji odmawia wydania pozwolenia na broń osobie, która nie zdała egzaminu, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy.

Z powołanych wyżej przepisów wynika zatem, że w przypadku gdy osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń nie przystąpi bądź nie zda egzaminu, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy o broni i amunicji i nie należy do osób wymienionych w art. 16 ust. 2 tej ustawy, właściwy organ Policji ma obowiązek wydać decyzję o odmowie wydania pozwolenia na broń. Decyzja w tym przedmiocie ma charakter związany, co oznacza, że organ nie działa w ramach uznania administracyjnego. Obowiązek pozytywnego zaliczenia egzaminu ma charakter bezwzględny, zaś niespełnienie tej przesłanki przez osobę ubiegającą się o pozwolenie na broń determinuje sposób rozstrzygnięcia sprawy - organ Policji wydaje decyzję administracyjną o odmowie wydania wnioskowanego pozwolenia.

Z materiału aktowego wynika, że wnioskiem z dnia [...] maja 2015 r. W. K. wystąpił do organu Policji o wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej do celów kolekcjonerskich w postaci broni bocznego zapłonu z lufami gwintowanymi o kalibrze do 6 mm oraz broni centralnego zapłonu z lufami gwintowanymi o kalibrze do 12 mm. We wniosku oświadczył, że zamierza kolekcjonować broń palną sportową różnych rodzajów, typów i modeli.

W toku postępowania administracyjnego skarżący dołączył do akt sprawy orzeczenie Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego nr [...] z dnia [...] września 2015 r., z którego wynika, że W. K. uzyskał patent strzelecki potwierdzający kwalifikacje do uprawiania sportu strzeleckiego w dyscyplinach: pistolet, karabin.

Pismem z dnia [...] lutego 2017 r. organ Policji, w oparciu o przepisy art. 16 ust. 2 ustawy o broni i amunicji, wezwał skarżącego do przedłożenia w terminie 14 dni od daty doręczenia pisma, aktualnej licencji właściwego polskiego związku sportowego na uprawianie sportu strzeleckiego. Jednocześnie poinformował, że nie przedłożenie tego dokumentu w zakreślonym terminie spowoduje jego wezwanie - na podstawie art. 16 ust. 1 ww. ustawy - na egzamin ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania danej broni oraz umiejętności posługiwania się tą bronią. Wymienionej licencji PZSS w wyznaczonym terminie skarżący nie dostarczył.

W tym stanie rzeczy organ Policji pismem z dnia [...] marca 2017 r. wezwał skarżącego do stawienia się na egzamin, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy, wyznaczając termin egzaminu na dzień [...] i [...] kwietnia 2017 r. Pomimo prawidłowo doręczonego wezwania skarżący nie stawił się na egzamin nie podając powodów niestawiennictwa.

Z powyższego wynika, że skarżący nie spełnił wymogu formalnego z art. 16 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, polegającego na zdaniu egzaminu przed komisją powołaną przez właściwy organ Policji - w tym przypadku Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] - ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania danej broni oraz umiejętności posługiwania się tą bronią. Skarżący nie należy również do żadnej z wymienionych grup osób wskazanych w art. 16 ust. 2 ustawy, nie posiada też licencji PZSS zezwalającej na uprawianie strzelectwa sportowego, tym samym zobowiązany był do zdania egzaminu, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy. Niespełnienie przez skarżącego wymogów określonych w ww. przepisach stanowiło dla organu Policji obligatoryjną przesłankę do odmowy wydania wnioskowanego pozwolenia - stosownie do art. 17 ust. 3 ww. ustawy.

W świetle powyższego stwierdzić należy, iż brak jest podstaw do uznania, że organ Policji wydając zaskarżoną decyzję dopuścił się naruszenia art. 16 i art. 17 ust. 3 ustawy o broni i amunicji.

Brak jest również podstaw do uznania, że w sprawie doszło do naruszenia art. 10 ust. 1 i ust. 2 pkt 6 oraz ust. 3 pkt 5 ww. ustawy. Organ nie zakwestionował uzasadnienia wniosku skarżącego o wydanie przedmiotowego pozwolenia na broń, ani członkostwa skarżącego w stowarzyszeniu o charakterze strzelecko-kolekcjonerskim. Nie powołał również żadnych okoliczności, z których można by wywodzić, że skarżący należy do grona osób stanowiących zagrożenie dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Organ wydał jednak decyzję odmowną w niniejszej sprawie wobec niespełnienia przez skarżącego przesłanki formalnej z art. 16 ust. 1 i 2 ustawy. Nie ma przy tym racji skarżący twierdząc, że wymóg przystąpienia do egzaminu, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy, nie dotyczy jego osoby. Skarżący nie legitymuje się bowiem licencją PZSS zezwalającą na uprawianie strzelectwa sportowego, co skutkowałoby zwolnieniem go z przedmiotowego egzaminu.

Ponadto, jak wynika z akt sprawy decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] cofnął skarżącemu pozwolenie na broń palną do celów sportowych. Decyzja ta była przedmiotem postępowania nadzorczego wszczętego na wniosek skarżącego, w wyniku którego Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] maja 2015 r., utrzymaną następnie w mocy decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji z dnia [...] listopada 2013 r. Następnie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 marca 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 1633/15 oddalił skargę W. K. na ww. decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2015r., natomiast Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 maja 2018 r. sygn. akt I OSK 1588/16 oddalił skargę kasacyjną W. K. od ww. wyroku Sądu I instancji.

W tym stanie rzeczy skarżący nie może skutecznie powoływać się na fakt zdania egzaminu ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania broni a także z umiejętności posługiwania się bronią i uzyskania w związku z tym patentu strzeleckiego (orzeczenie PZSS z dnia [...] września 2015 r.). Okoliczność ta, jak wskazywał organ Policji w toku postępowania, nie powoduje wyłączenia stosowania wobec skarżącego przepisu art. 16 ust. 1 i 2 ustawy o broni i amunicji w sytuacji, gdy skarżący wnioskował o wydanie pozwolenia na broń do celów kolekcjonerskich. Aby uzyskać wnioskowane pozwolenie skarżący winien zdać egzamin, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ww. ustawy, stosownie do wymogów określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie egzaminu ze znajomości przepisów dotyczących posiadania broni oraz umiejętności posługiwania się bronią (Dz. U. z 2017 r., poz. 1756).

W ocenie Sądu nie można zgodzić się ze skarżącym, iż w sprawie doszło do naruszenia powołanych w skardze przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Organ Policji przeprowadził postępowanie wyjaśniające stosownie do wymogów określonych w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., tj. w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy w zakresie adekwatnym do wydania rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. Brak jest również podstaw by uznać, że organ dopuścił się naruszenia art. 76 § 1 i art. 80 k.p.a. Organ wyjaśnił bowiem w sposób przekonujący z jakich względów skarżący podlega obowiązkom wynikającym z art. 16 ust. 1 i 2 ustawy o broni i amunicji.

Nie jest również trafny zarzut naruszenia art. 9 i art. 11 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji odmawiającej wydania pozwolenia na broń palną do celów kolekcjonerskich. Zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji, wbrew stanowisku skarżącego, zawierają należyte uzasadnienie faktyczne i prawne stosownie do wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Z tych względów zarzut naruszenia zasady informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków, oraz zasady przekonywania nie może odnieść zamierzonego skutku.

Odnośnie powoływanego przez skarżącego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 października 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1431/13 wskazać należy, że Sąd nie wypowiadał się w tej sprawie w kwestii egzaminu, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, lecz w szczególności w kwestii dokonanej przez organ oceny przynależności skarżącego do towarzystwa o charakterze kolekcjonerskim oraz wnioskowanej liczby egzemplarzy broni.

W świetle powyższego, uznając iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, zaś zarzuty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.