Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 865/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-11-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M.G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 kwietnia 2020 r., sygn. akt: II SA/Gl 1613/19 o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [..] września 2019 r. nr [..] w przedmiocie świadczenia wychowawczego postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2020 r., sygn. akt: II SA/Gl 1613/19 odmówił M.G. przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [..] września 2019 r. nr [..] w przedmiocie świadczenia wychowawczego, wskazując, że M.G. wniosła skargę na ww. decyzję pismem z dnia 18 listopada 2019 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu, jednakże wniosek ten nie mógł być uwzględniony ponieważ z akt sprawy wynika, że organ doręczył decyzję w dniu 14 października 2019 r. w trybie art. 44 § 4 k.p.a., zaś wyjaśnienia M.G. Sąd uznał za niewystarczające do stwierdzenia, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy.

Powyższe postanowienie stało się przedmiotem zażalenia M.G., która stwierdziła, że nie ponosi winy w uchybieniu terminu, ponieważ wszystkie inne pisma były przez nią odbierane oraz że interesowała się sprawą. Natomiast to, że nie została jej doręczona przesyłka zawierająca decyzję, nie może przemawiać za uznaniem jej winy w uchybieniu terminu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie mogło być uwzględnione.

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2019; poz. 2325 ze zm.) dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Z przepisem tym koresponduje przepis art. 87 § 2 p.p.s.a., z którego wynika, iż w piśmie z wnioskiem o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Intencją ustawodawcy przy tworzeniu przepisów regulujących instytucję przywrócenia terminu było umożliwienie stronie obrony swoich praw czy interesów w sytuacji, gdy upływ terminów procesowych wywołał dla niej negatywne skutki prawne, przy jednoczesnym założeniu, że strona dołożyła wszelkich możliwych starań, aby takich negatywnych konsekwencji uniknąć. Pierwszorzędne znaczenie dla rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym ma zatem ustalenie, że fakt uchybienia przez stronę terminowi nie nastąpił z jej winy.

W niniejszej sprawie okolicznością bezsporną jest, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu oraz jednocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Uzupełniony (na żądanie Sądu) - przez wskazanie przyczyn uchybienia terminu oraz daty ustania przeszkody we wniesieniu skargi - wniosek został oceniony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach jako nieuzasadniający możliwości przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Stanowisko Sądu o braku podstaw do przywrócenia terminu w tej sprawie nie jest błędne, chociaż nie można w pełni zgodzić się z jego uzasadnieniem.

Zauważyć należy, że skarżąca usiłowała wykazać, że nie mogła wnieść skargi w terminie, ponieważ przesyłka zawierająca decyzję nie została awizowana. Skarżąca wyjaśniła, że w jej skrzynce pocztowej nie było awiz, a o wydaniu decyzji i doręczeniu jej w trybie art. 44 § 4 k.p.a. decyzji dowiedziała się w rozmowie telefonicznej z pracownikiem organu, gdy zadzwoniła z pytaniem o stan sprawy. Równocześnie zaznaczyła, że złożyła ustną skargę w Urzędzie Pocztowym wskazując na zaistniałe nieprawidłowości w doręczeniach dokonywanych przez pracownika tego Urzędu (co podobno miało miejsce drugi raz) oraz podkreśliła, że uchybienie nie wynikało z jej zaniedbania.

Powołana argumentacja nie mogła skutkować uznaniem, że zostały uprawdopodobnione przesłanki wskazujące na zaistnienie braku winy w uchybieniu terminu. Wskazywane okoliczności prowadzą do wniosku, że w istocie skarżąca usiłowała podważyć skuteczne doręczenie decyzji, usiłując wskazać na uchybienia w jej doręczeniu. W sytuacji, gdyby można było uznać, że rzeczywiście doszło do uchybień w zakresie zastosowania art. 44 § 2 i 3 k.p.a., decyzja nie zostałaby prawidłowo doręczona w sposób wskazany w art. 44 § 4 k.p.a. (zastępczo), co wykluczałoby uznanie, że doszło do uchybienia terminu do wniesienia skargi. Tym samym wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, zawierający argumentację opartą na nieprawidłowościach w doręczeniu decyzji, nie mógł być uwzględniony. Należy zauważyć, że słusznie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że zwrotne potwierdzenie odbioru wraz z adnotacjami urzędowymi zamieszczonymi na przesyłce, jeśli jest sporządzone w przepisanej przez prawo formie przez uprawniony do tego podmiot stanowi dowód tego, co zostało na nim urzędowo poświadczone. W tej sytuacji zażalenie należało oddalić, skoro skarga została wniesiona z uchybieniem terminu, a we wniosku nie uprawdopodobniono braku winy w uchybieniu terminu.

Niezależnie od powyższego, odnosząc się do argumentacji wniosku, a w konsekwencji stanowiska Sądu, który odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi z uwagi na nieuprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w zaistniałym uchybieniu i oceniając argumentację skarżącej jako mogącą stanowić prawidłowe uzasadnienie wniosku o przywrócenie terminu w ustalonym przez Sąd stanie faktycznym sprawy, zauważyć należy, że jakkolwiek nie można wykluczyć, aby wskazana przez skarżącą sytuacja, a więc brak awiz w skrzynce pocztowej, faktycznie nastąpiła, to podniesione przez skarżącą okoliczności nie wskazywały, aby fakt taki uprawdopodobniła. Z wyjaśnień skarżącej wynikało, że wszystkie wcześniejsze pisma w sprawie odbierała i odpisywała na nie z zachowaniem terminów oraz że na bieżąco interesowała się sprawą i jej etapem. Okoliczności te w żaden sposób nie uprawdopodobniły niepozostawienia - i to dwukrotnie - awiz w skrzynce pocztowej. Uprawdopodobnienia takiego nie stanowiła także podana przez skarżącą okoliczność złożenia w Urzędzie Pocztowym ustnej skargi na listonosza, dodatkowo z uzasadnieniem, że "było to już tak dawno, że nawet nie pamiętam, z którą Panią tam rozmawiałam" oraz że "Pani, u której składałam skargę mogła już o tym zapomnieć". Skarżąca nie uprawdopodobniła choćby faktu wniesienia skargi w Urzędzie Pocztowym, twierdząc, że nawet nie pamięta z kim rozmawiała.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. zażalenie oddalił.