Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 517/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2019-11-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6560
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 165a art 14b
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Teresa Liwacz Sędziowie: sędzia WSA Urszula Wiśniewska (spr.) sędzia WSA Tomasz Wójcik Protokolant: asystent sędziego Katarzyna Chowańska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2019 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o. o. w B. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę


UZASADNIENIE

We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej Spółka podała, że jest podmiotem prowadzącym w przeważającej części działalność poligraficzną. Spółka jest ponadto właścicielem gruntu usytuowanego w mieście X, na którym wybudowane zostały domy jednorodzinne oraz domy z odrębnymi lokalami mieszkalnymi, w zamkniętym dla osób postronnych i ogrodzonym kompleksie mieszkalnym. Obecnie Spółka wynajmuje dwa domy i trzy lokale mieszkalne. Natomiast dwa inne lokale mieszkalne, po ich wyodrębnieniu, zostały sprzedane osobom prywatnym.

Na terenie opisanego kompleksu mieszkalnego wybudowany został budynek odnowy biologicznej, w którym znajduje się basen oraz sauna. Budynek stanowi własność Spółki i został wprowadzony do jej ewidencji środków trwałych. Został sklasyfikowany pod symbolem KST 107 (Budynki oświaty, nauki i kultury oraz budynki sportowe). Do korzystania z przedmiotowego basenu i sauny są uprawnieni najemcy domów i lokali mieszkalnych znajdujących się w mieście X, które nadal stanowią własność Spółki. Spółka nie zawierała z najemcami żadnej umowy dotyczącej korzystania z basenu. Natomiast za prawo do korzystania z tego basenu i sauny najemcy są co miesiąc obciążani fakturą tytułem ryczałtu za korzystanie z obiektu odnowy biologicznej. Z budynku odnowy korzystają najemcy dwóch domów (bez limitu) oraz jednego lokalu mieszkalnego (możliwość korzystania trzy razy w tygodniu).

Wnioskodawca współpracuje z kontrahentem z siedzibą w [...]. Spółka otrzymuje od Kontrahenta zlecenia, w ramach których świadczy w Polsce usługi tzw. uszlachetniania papieru (np. cięcie, barwienie, pakowanie, wysyłka itp.). Jest to realizowane w ramach umowy na usługi serwisowe. Do świadczenia przedmiotowych usług Kontrahent udostępnia Spółce linię produkcyjną oraz materiał do konfekcjonowania. Z kolei Spółka jest zobligowana do zaangażowania określonej liczby pracowników oraz udostępnienia pomieszczeń, tj. hal i biura. Z tytułu udostępnienia hal i biura została ustalona cena (załącznik do umowy na usługi serwisowe zawiera informację o udostępnionej powierzchni i cenie za m2). Cena ta została wkalkulowana w cenę usług świadczonych przez Spółkę na podstawie przedmiotowej umowy. Spółka i Kontrahent nie zawierali innej, odrębnej umowy na odpłatne udostępnienie hal i biura.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania: 1) czy w opisanym stanie faktycznym wartość początkowa opisanego budynku odnowy biologicznej powinna zostać uwzględniona w podstawie opodatkowania, o której mowa w art. 24b ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych? 2) czy w opisanym stanie faktycznym wartość początkowa zaangażowanych do realizacji zleceń budynków hal i biura, bądź ich odpowiednia część powinna zostać uwzględniona w podstawie opodatkowania na podstawie art. 24b ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych?

Zdaniem Wnioskodawcy, wartość początkowa opisanego w stanie faktycznym budynku odnowy biologicznej nie powinna być uwzględniana w podstawie opodatkowania dla celów obliczenia podatku od przychodów z budynków. Natomiast wartość początkowa zaangażowanych do realizacji zleceń budynków hal i biura nie powinna być uwzględniana w podstawie opodatkowania dla celów obliczenia podatku od przychodów z budynków

Postanowieniem z [...] kwietnia 2019 Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej odmówił wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie.

W złożonym zażaleniu Strona wniosła uchylenie ww. postanowienia zarzucając naruszenie art. 14b § 1 i art. 14c § 1, art. 165a § 1 oraz art. 122, art. 187 § 1 i art. 121 § 1 ustawy z dnia [...] sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019r. poz. 900), dalej jako: "O.p.".

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2019r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził brak podstaw do uchylenia postanowienia z [...] kwietnia 2019r., o odmowie wszczęcia postępowania.

Organ podkreślił, że rozpatrzenie wniosku w zakresie objętym postawionym w nim pytaniem, wymagałoby w pierwszej kolejności oceny przedstawionych w nim stanów faktycznych w zakresie charakteru i podstawy prawnej wykorzystania wskazanych we wniosku budynków przez najemców domów i lokali oddanych przez Wnioskodawcę w najem (pierwszy stan faktyczny) oraz przez kontrahenta Wnioskodawcy (drugi stan faktyczny). Zdaniem organu, w niniejszej sprawie koniecznym byłoby przeprowadzenie postępowania dowodowego/ wyjaśniającego, co do charakteru stosunków prawnych istniejących pomiędzy ww. podmiotami, szczegółowej analizy umów te podmioty łączących. To dopiero umożliwiłoby rozstrzygnięcie niepodatkowego zagadnienia wstępnego warunkującego rozstrzygnięcie sprawy podatkowej. Powyższe działania nie były jednak możliwe w toku postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej z uwagi na jego specyfikę.

Organ dodał, że w świetle art. 14b § 1 i art. 14c § 1 O.p., to przepis prawa, a nie stan faktyczny, jest przedmiotem interpretacji. Okoliczność, że przepis prawa interpretowany jest na potrzeby przedstawionego we wniosku stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) zasady powyższej nie zmienia.

W ocenie organu, kwestie dotyczące kwalifikacji opisanych we wniosku umów nie stanowiły braków formalnych, możliwych do uzupełnienia poprzez wezwanie Wnioskodawcy do uzupełnienia wniosku na podstawie art. 13 § 2a, art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p.

W złożonej do tut. Sądu skardze Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji, zarzucając naruszenie:

- art. 165a § 1 O.p., poprzez jego nieuprawnione zastosowanie, na skutek błędnego przyjęcia, że zachodzą okoliczności uniemożliwiające wydanie interpretacji indywidualnej;

- art. 14b § 1 i art. 14c § 1 O.p., poprzez ich niezastosowanie, na skutek nieuzasadnionej odmowy przez organ podatkowy wszczęcia postępowania dotyczącego wydania interpretacji przepisów podatkowych;

- art. 169 § 1 w zw. z art. 14h i z art. 14b § 1 i 3 O.p., poprzez brak jego zastosowania w celu ewentualnego doprecyzowania stanów faktycznych, w wyniku arbitralnej oceny organu podatkowego, że zawarte we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej opisy stanów faktycznych nie spełniają wymogów dla wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej.

Skarżąca zauważyła, że przepis art. 24b ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2018r., poz. 1036 ze zm. dalej: "ustawa o CIT") wskazuje na okoliczność oddania budynku (w całości albo w części) do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze. Ustawodawca nie określił przy tym, co należy rozumieć (jak definiować) przez ww. umowy. Pojęcia te stanowią element prawa podatkowego. Zatem, zdaniem Strony, skoro ustawa o CIT posługuje się tymi pojęciami, to organ podatkowy, mający dokonać interpretacji przepisów prawa podatkowego, nie może prezentować stanowiska, że nie jest kompetentny ocenić, jakie umowy mogą/mają być kwalifikowane do umów wskazanych w tym przepisie, w szczególności, że są tam wskazane umowy o podobnym charakterze. W ocenie Skarżącej, właśnie w kontekście kwalifikacji opisanych umów konieczne było uzyskanie interpretacji od organu interpretacyjnego. Skarżąca podała, że gdyby ta okoliczność była klarowna, to nie musiałaby występować z wnioskiem, bo dysponowałaby kompletem informacji, a pozostałe przesłanki z tej regulacji prawnej nie budziły wątpliwości. Z tego względu organ pierwszej instancji był zobligowany odnieść się w swojej interpretacji do instytucji umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze. Skarżąca zauważyła, że we wniosku o interpretację w swoim stanowisku odniosła się do przesłanek o charakterze prawnym (przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny; t.j. Dz.U. z 2018r., poz. 1025 ze zm., dalej: "k.c." dotyczących instytucji umowy najmu i dzierżawy), pozwalających bądź uniemożliwiających kwalifikowanie istniejących umów do kategorii umów wymienionych w tym przepisie. I do tych argumentów powinien, miedzy innymi, odnieść się organ podatkowy. Skoro w przedmiotowej sprawie przepis podatkowy posługuje się pojęciem umowy najmu, umowy dzierżawy czy umowy o podobnym charakterze, to organ podatkowy musi rozstrzygnąć, czy jest spełniona przesłanka w postaci istnienia umowy najmu, umowy dzierżawy czy umowy o podobnym charakterze i czy w konsekwencji stanowisko wnioskodawcy, w świetle istniejących unormowań prawnopodatkowych, zasługuje na aprobatę, czy też musi zostać zanegowane. Organ interpretacyjny nie może uchylać się od kwalifikacji danej umowy w oparciu o przepisy z innej gałęzi prawa. Skoro przepisy podatkowe nie zawierają takiej definicji, to konieczna jest wówczas wykładnia na podstawie przepisów najbardziej adekwatnych do unormowania podatkowego; takimi w tym przypadku są przepisy cywilnoprawne. W wyniku postawionych we wniosku o interpretację zapytań, konieczne było odniesienie się w stanowisku do poszczególnych przesłanek z art. 24b ust. 1 ustawy o CIT, warunkujących objęcie danego budynku podatkiem od przychodów z budynków. Z uwagi na istniejące wątpliwości natury prawnej, co do warunku z pkt 2, Skarżąca szczegółowo odniosła się do unormowań z kodeksu cywilnego (gdyż ustawa o CIT milczy w tym zakresie), w konsekwencji czego stwierdziła, że w opisanych stanach faktycznych nie mamy do czynienia z umowami z art. 24b ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT i dlatego w odniesieniu do tych budynków cały przepis art. 24b nie powinien znaleźć zastosowania (czyli wartość początkowa tych budynków nie powinna być uwzględniana w podstawie opodatkowania podatkiem od przychodów z budynków). I do tego stanowiska powinien odnieść się organ interpretacyjny (dokonać oceny), do czego jest zobligowany na podstawie art. 14c § 1 O.p.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).

Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia.

Istotę sporu w niniejszej sprawie stanowi zasadność odmowy wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego.

Podstawę prawną postanowienia organu I instancji, utrzymanego w mocy zaskarżonym postanowieniem Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, stanowił przepis art. 165a § 1 O.p., zgodnie z którym gdy żądanie wszczęcia postępowania podatkowego zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przepis art. 165a O.p. znajduje zastosowanie w sprawach z wniosków o wydanie interpretacji indywidualnej. Na odpowiednie stosowanie tego przepisu wprost wskazuje art. 14h O.p. zgodnie z którym, w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 126, art. 129, art. 130, art. 135, art. 140, art. 143, art. 165 § 3b, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2 i 4, art. 170, art. 171, art. 208, art. 213 w zakresie uzupełniania lub sprostowania co do skargi do sądu administracyjnego, art. 214, art. 215 § 1 i 3 oraz przepisy rozdziałów 3a, 5, 6, 7, 10, 14, 16 i 23 działu IV.

W sytuacji zatem stwierdzenia, że w sprawie zachodzą przyczyny uniemożliwiające wszczęcie postępowania organ zobowiązany jest odmówić wszczęcia postępowania zgodnie z art. 165a O.p. Podkreślenia wymaga, że odmowa wszczęcia postępowania jest obligatoryjnym następstwem stwierdzenia przez organ przesłanek wymienionych w tym przepisie. W orzecznictwie prezentowane jest stanowisko, że użyte w art. 165a O.p. wyrażenie "nie może być wszczęte" należy odnieść do sytuacji, gdy wszczęciu postępowania podatkowego stoi na przeszkodzie przepis prawa, bądź poszczególne jego przepisy, których wykładnia uniemożliwia prowadzenie tego postępowania i rozpatrzenia treści żądania w sposób merytoryczny (por. wyrok NSA z dnia 6 listopada 2008 r. sygn. akt II FSK 1097/07, wszystkie przywołane orzeczenia dostępne w CBOSA na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Oceniając, czy konkretny wniosek dotyczący interpretacji przepisów prawa podatkowego może podlegać merytorycznemu rozpatrzeniu w ramach procedury uregulowanej w Rozdziale 1a Działu II O.p., należy zatem mieć na względzie charakter omawianej instytucji. Ocena kwestii możliwości wszczęcia ww. rodzaju postępowania wymaga rozważenia, czy sposób skonstruowania problemowego zagadnienia, stanowiącego przedmiot wniosku, daje możliwość wydania interpretacji indywidualnej, zawierającej elementy wymagane dla tego rodzaju rozstrzygnięcia i spełniającej funkcje założone przez ustawodawcę.

Mając na uwadze przedstawioną wyżej tezę należy przypomnieć, że przepisy Ordynacji podatkowej wyraźnie zakreślają granice przedmiotu interpretacji indywidualnej. Zgodnie z art. 14b § 1 O.p., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (art. 14b § 2 O.p.). Stosownie do art. 14b § 3 O.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ wydający interpretację indywidualną dokonuje oceny stanowiska wnioskodawcy i przedstawia jej uzasadnienie prawne, a w przypadku oceny negatywnej - wskazuje stanowisko prawidłowe wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 1 i 2 O.p.).

Skoro interpretacja indywidualna dotyczyć może wyłącznie przepisów prawa podatkowego, wskazać należy, że zgodnie z regulacją art. 3 pkt 2 O.p. przez przepisy prawa podatkowego ustawodawca rozumie przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych. Znaczenie terminu "ustawy podatkowe" wyjaśnia natomiast art. 3 pkt 1 O.p. Na jego mocy, przez pojęcie to należy rozumieć ustawy dotyczące podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określające podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujące prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich.

Jak wynika z treści powołanych przepisów, (co słusznie wskazał organ w zaskarżonym postanowieniu), przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego może być ocena prawna danego stanu faktycznego bądź zdarzenia przyszłego dotyczącego wnioskodawcy (zainteresowanego) na gruncie przepisów prawa podatkowego. Organ wydający interpretację rozstrzyga, czy zainteresowany prawidłowo ocenia kwestię wpływu zaistnienia opisanej sytuacji faktycznej na obowiązki i uprawnienia wynikające z unormowań prawa podatkowego. Nie oznacza to jednak, że każdy i w jakiejkolwiek sprawie może o taką interpretację wystąpić. Przepisy te wprowadzają bardzo istotne ograniczenie w zakresie możliwości wystąpienia o interpretację. Mianowicie, wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej może złożyć zainteresowany podmiot w swojej indywidualnej sprawie dotyczącej określonych przepisów prawa podatkowego, kształtujących prawa lub obowiązki zainteresowanego w określonym stanie faktycznym lub zdarzeniu przyszłym. Istotą interpretacji indywidualnej jest zatem rozstrzygnięcie, czy wnioskodawca prawidłowo postrzega, jakie skutki prawne na gruncie określonych przepisów prawa podatkowego wywołuje przedstawiony przez niego stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe.

Wskazać również należy, że przy definiowaniu pojęcia przepisów prawa podatkowego, zawartego w art. 14b § 1 O.p., należy brać pod uwagę funkcję, jaką pełnić ma instytucja interpretacji indywidualnych przepisów prawa podatkowego. Znaczenie prawne indywidualnych interpretacji prawa podatkowego sprowadza się przede wszystkim do możliwości zrealizowania i wykorzystania związanej z nimi ochrony prawnej. Indywidualna interpretacja prawa podatkowego posiada znaczenie prawne dla jej wnioskodawcy - adresata, które sprowadza się do możliwości zrealizowania i wykorzystania związanej z nią ochrony prawnej, unormowanej w art. 14k-14n O.p. Zgodnie z art. 14k § 1 O.p., zastosowanie się do interpretacji indywidualnej przed jej zmianą, stwierdzeniem jej wygaśnięcia lub przed doręczeniem organowi podatkowemu odpisu prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną nie może szkodzić wnioskodawcy, jak również w przypadku nieuwzględnienia jej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej.

W tym miejscu należy również zaznaczyć, że przedmiotem interpretacji nie mogą być uprawnienia i obowiązki organów podatkowych. Zasada ta wynika wprost z treści art. 14b § 2a O.p. Oznacza to, że nie wszystkie przepisy prawa podatkowego mogą być przedmiotem interpretacji indywidualnej.

Ponadto podkreślić należy, że z uwagi na wymóg określony w art. 14c § 1 O.p., wydanie interpretacji indywidualnej jest uzależnione od możliwości dokonania oceny kwestii prawidłowości stanowiska wnioskodawcy przy zastosowaniu środków prawnych, jakimi dysponuje organ wydający interpretacje indywidualne w ramach postępowania uregulowanego w Rozdziale 1a Działu II O.p. W szczególności, należy podkreślić, że w ramach postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej organ nie jest uprawniony do dokonywania ustaleń faktycznych w drodze postępowania dowodowego, ani do oceny tych dowodów. Tego typu działanie (uprawnienie) zarezerwowane jest dla organu podatkowego prowadzącego postępowanie podatkowe. W tym zakresie Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej nie jest uprawniony do wydawania interpretacji indywidualnych.

Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy wskazać należy, że pytania, postawione we wniosku Spółki z dnia 12 lutego 2019r., dotyczyły możliwości zaliczenia do podstawy opodatkowania, o której mowa w art. 24b ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wartości początkowej opisanego we wniosku budynku odnowy biologicznej oraz budynków, hal i biura zaangażowanych do realizacji zleceń dla kontrahenta. Zgodnie z art. 24b ust. 1 ustawy o CIT w brzmieniu obowiązującym od dnia 01 stycznia 2019r. podatek dochodowy od przychodu ze środka trwałego będącego budynkiem, który:

1. stanowi własność albo współwłasność podatnika,

1. został oddany w całości albo w części do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze,

2. jest położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

- zwany dalej "podatkiem od przychodów z budynków", wynosi 0,035% podstawy opodatkowania za każdy miesiąc. Warunkiem kwalifikującym budynek do objęcia podatkiem na podstawie art. 24b ustawy o CIT, poza warunkiem własności lub współwłasności oraz położenia na terytorium RP, jest jego oddanie w całości albo w części do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze. Jak słusznie zauważył organ, rozpatrzenie wniosku w zakresie objętym postawionym w nim pytaniem, wymagałoby w pierwszej kolejności oceny przedstawionych w nim stanów faktycznych w zakresie charakteru i podstawy prawnej wykorzystania wskazanych we wniosku budynków przez najemców domów i lokali oddanych przez Wnioskodawcę w najem (pierwszy stan faktyczny) oraz w ramach zlecenia kontrahenta Wnioskodawcy (drugi stan faktyczny). W tym miejscu należy podnieść , że sam fakt wskazania w przywołanym art. 24b ustawy o CIT jako jednej z przesłanek opodatkowania podatkiem od przychodów z budynków oddania określonego budynku do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobny charakterze oznacza automatycznie, że organ interpretacyjny jest uprawniony i obowiązany do dokonania kwalifikacji opisanych we wniosku umów zawieranych przez Skarżącą. Jak już podniesiono wyżej ocena taka oznaczałaby w istocie niedopuszczalną w toku postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej ocenę stanu faktycznego sprawy, w zakresie charakteru i podstawy prawnej wykorzystania wskazanych we wniosku budynków przez najemców domów i lokali oddanych przez Stronę w najem oraz w ramach praz wykonywanych dla kontrahenta. Przedmiotem wątpliwości Strony była w istocie kwalifikacja opisanych we wniosku umów na co Skarżąca wskazuje wprost w skardze stwierdzając że: "właśnie w kontekście kwalifikacji opisanych umów konieczne było uzyskanie interpretacji organu interpretacyjnego. Gdyby ta okoliczność była klarowna to Skarżąca nie musiałaby występować z wnioskiem, bo dysponowałaby kompletem informacji a pozostałe przesłanki z tej regulacji prawnej nie budziły wątpliwości". Zatem wydanie interpretacji indywidualnej w żądanym zakresie sprowadzałoby się w istocie do analizy i oceny materiału dowodowego (zawartych przez Stronę umów), do czego organ interpretacyjny nie jest uprawniony. Wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie, żądanym przez Skarżącą, skutkowałby koniecznością przeprowadzenia postępowania dowodowego co do charakteru stosunków prawnych istniejących pomiędzy podmiotami zawierającymi umowy opisane we wniosku oraz szczegółowej analizy tych umów. Zważywszy natomiast na charakter postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej - jest to niedopuszczalne.

Postępowanie o wydanie interpretacji indywidualnej ma charakter uproszczony, odrębny od postępowania podatkowego, uregulowanego w dziale IV O.p. W jego wyniku - jak słusznie wskazano w zaskarżonym postanowieniu - organ, wydając interpretację, przedstawia swój pogląd dotyczący rozumienia treści przepisów prawa podatkowego i sposobu ich zastosowania w odniesieniu do sytuacji indywidualnej wskazanej przez wnioskodawcę. Wydając indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego, organ nie przeprowadza postępowania dowodowego - związany jest wyłącznie opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) oraz treścią zadanego pytania i własnego stanowiska przedstawionego we wniosku. Gromadzenie i zbieranie dokumentów jest uprawnieniem organu podatkowego w postępowaniu podatkowym lub podczas kontroli. Wydając zatem interpretację, uznającą za prawidłowe lub nieprawidłowe stanowisko Skarżącej, organ rozstrzygnąłby sprawę w zakresie zastrzeżonym dla innych organów, w odrębnym trybie.

Mając powyższe na względzie, w ocenie Sądu, organ zasadnie, na podstawie art. 165a § 1 w zw. z art. 14h O.p., odmówił wszczęcia w przedmiotowej sprawie postępowania. Podkreślić należy, że wprawdzie Spółka skonstruowała pytanie w taki sposób jakby chodziło o zastosowanie przepisu prawa materialnego (art. 24b u.p.d.o.p.), niemniej Skarżącej chodzi w istocie o to, by organ dokonał oceny czy zawarte przez nią umowy mają charakter umów najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze o których stanowi art. 24b u.p.d.o.p. Zatem nie jest to pytanie dotyczące subsumcji stanu faktycznego sprawy pod przepisy prawa materialnego, ale o ocenę przedstawionych w nim stanów faktycznych w zakresie charakteru i podstawy prawnej wykorzystania wskazanych we wniosku budynków przez najemców domów i lokali oddanych przez wnioskodawcę w najem (pierwszy stan faktyczny) oraz w ramach prac wykonywanych dla kontrahenta (drugi stan faktyczny). Jest to zatem pytanie o sposób ustalania prawnie relewantnych faktów.

Wbrew zatem twierdzeniom zawartym w skardze wniosek skarżącej nie dotyczy interpretacji art. 24b u.p.d.o.p. Organ nie mógł zatem odnieść się do stanowiska wnioskodawcy, ponieważ stan faktyczny przedstawiony we wniosku nie dawał podstaw do określenia sytuacji Spółki z punktu widzenia prawa materialnego. Kwestia będąca przedmiotem zainteresowania Spółki wymagała przeprowadzenia postępowania dowodowego.

W świetle powyższego zasadnie – wbrew zarzutom skargi – Dyrektor Krajowej informacji Skarbowej uznał, że przedmiotem wniosku Skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej, nie było zagadnienie sensu stricto związane z przedmiotem, podmiotem, powstaniem zobowiązania podatkowego, podstawą opodatkowania, rozliczeniem podatku, ale zagadnienie związane z oceną posiadanych przez Skarżącą dowodów o których mowa w przepisach Działów IV O.p., dotyczącego postępowania podatkowego i regulujących uprawnienia organów podatkowych podczas prowadzonego postępowania podatkowego lub kontroli.

W konsekwencji – w ocenie Sądu – organ prawidłowo przyjął, że przedstawiona w pytaniu kwestia nie jest zagadnieniem, które może być przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego, której podstawowym celem jest przede wszystkim wyjaśnienie sytuacji prawnopodatkowej Skarżącej. Dlatego też interpretacja wydana w zakresie problemu, którego dotyczy zapytanie nie rozstrzygałaby o skutkach podatkowych opisanego stanu faktycznego dla Skarżącej w zakresie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, lecz byłaby oceną materiału dowodowego do czego organ interpretacyjny nie jest uprawniony, a co wynika wprost z art. 14b § 2a O.p.

W świetle poczynionych uwag, przyjąć również należy że kwestie dotyczące kwalifikacji opisanych we wniosku umów nie stanowiły braków formalnych, możliwych do uzupełnienia poprzez wezwanie Wnioskodawcy do uzupełnienia wniosku na podstawie art. 13 § 2a, art. 169 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej.

Reasumując, słusznie organ II instancji w zaskarżonym postanowieniu uznał, że wniosek Skarżącej nie może stanowić podstawy do wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej. W związku z powyższym zasadnie Dyrektor Krajowej informacji Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku Skarżącej. Powyższe świadczy o tym, że zarzut naruszenia art. 165a oraz art. 14b § 1 O.p. jest chybiony. W związku z faktem, iż zasadnym w niniejszej sprawie było wydanie postanowienia w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania, to organ nie mógł dopuścić się zarzucanego w skardze naruszenia art. 14c § 1 O.p. Przepisy te nie stanowiły podstawy orzekania organów w niniejszej sprawie. W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd nie stwierdził naruszeń prawa skutkujących koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia.

Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności Sąd, na podstawie art. art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę