Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2372/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Orzeczono o wymierzeniu grzywny za niewykonanie wyroku-art. 154 PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 154 § 1, 2, 6 i 7, art. 200 i art. 205 § 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Przemysław Żmich (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska, sędzia WSA Dariusz Pirogowicz, , po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. K. w przedmiocie niewykonania przez Prezydenta [...] wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 grudnia 2017 r., sygn. akt I SAB/Wa 1405/16 1. wymierza Prezydentowi [...] grzywnę w wysokości 4000 (cztery tysiące) złotych; 2. stwierdza, że bezczynność organu w wykonaniu wyroku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. przyznaje od Prezydenta [...] na rzecz L. K. sumę pieniężną w kwocie 2000 (dwa tysiące) złotych; 4. zasądza od Prezydenta [...] na rzecz L. K. kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

L. K. (dalej powoływana również jako "skarżąca", "strona skarżąca"), pismem z [...] września 2021 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na niewykonanie przez Prezydenta [...] (dalej powoływanego również jako "organ", "Prezydent") wyroku tutejszego Sądu z 19 grudnia 2017 r. sygn. akt I SAB/Wa 1405/16. Orzeczeniem tym Sąd uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 5 czerwca 2017 r., sygn. akt I SAB/Wa 1405/16 i zobowiązał Prezydenta [...] do rozpatrzenia wniosku z [...] lutego 1949 r. o przyznanie prawa użytkowania wieczystego gruntu nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] ozn. hip. jako "[...]" – Nr rej. hip. [...]– dz. [...] - w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Akta administracyjne wraz z odpisem prawomocnego wyroku zostały doręczone Prezydentowi [...] kwietnia 2018 r.

W skardze skarżąca wniosła o: 1) wymierzenie organowi grzywny, na podstawie art. 154 § 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. – powoływanej dalej jako: "ppsa"), w wysokości co najmniej 10000 zł; 2) przyznanie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w wysokości co najmniej 5000 zł; 3) stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 4) przeprowadzenie postępowania o ukaranie organu administracji grzywną w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 2 ppsa; 5) zasądzenie od Prezydenta [...] na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W uzasadnieniu wskazała, że sprawa wszczęta przedmiotowym wnioskiem toczy się przed organem od ponad 70–ciu lat, a mimo upływu terminu do zakończenia postępowania i wydania decyzji, a także skierowanych do organu kolejnych wezwań do wykonania wyroku oraz wymierzenia już dwukrotnie przez Sąd grzywny w związku z jego niewykonaniem, organ nadal pozostaje w bezczynności. Zauważyła, że wyrokiem z 19 grudnia 2017 r. sygn. akt I SAB/Wa 1405/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązał Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku z [...] lutego 1949 r. o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do opisanej wyżej nieruchomości. Akta administracyjne wraz z odpisem prawomocnego wyroku zostały organowi zwrócone [...] kwietnia 2018 r., wobec czego Prezydent [...] zobowiązany był do rozpoznania wniosku najpóźniej do [...] czerwca 2018 r.

Mimo grzywien orzeczonych wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 10 stycznia 2019 r. sygn. akt I SA/Wa 1992/18 i z 9 października 2019 r. sygn. akt I SA/Wa 1423/19 stwierdzającymi nadto rażącą bezczynność organu w wykonaniu zapadłego orzeczenia, a także wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 lutego 2021 r. sygn. akt I OSK 2372/20 przyznającego na rzecz skarżącej sumę pieniężną w kwocie 1000 zł, Prezydent [...] nadal nie wykonał prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Skarżąca podniosła również, że od daty doręczenia organowi wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego – 19 lutego 2021 r., jedyną czynnością podjętą przez Prezydenta było przesłanie do jej pełnomocnika pism z: [...] marca 2021 r. i z [...] maja 2021 r., dotyczących wskazania numeru rachunku bankowego do dokonania przelewu zasądzonych ww. wyrokami sumy pieniężnej oraz kosztów postępowania sądowego. Wobec powyższego, pismem z [...] czerwca 2021 r. skarżąca ponownie wezwała organ do wydania decyzji oraz do wykonania prawomocnego wyroku. Prezydent [...], nie wydał jednak rozstrzygnięcia w sprawie, jak też w ogóle do wezwania się nie odniósł.

Skarżąca wskazała, że w sytuacji niewykonywania wyroku przez kilka lat i mimo nakładanych na organ kolejnych grzywien, Prezydent praktycznie zaniechał prowadzenia postępowania, lekceważy nałożone na niego obowiązki załatwienia sprawy w określonym przez Sąd terminie i ignoruje kolejne, prawomocne wyroki sądów administracyjnych. Podniosła, że niewykonywanie wyroku w demokratycznym państwie prawnym nie może być tolerowane, a w szczególności nie może być mowy o usprawiedliwianiu nierespektowania rozstrzygnięcia sądu przez organ władzy publicznej. W jej ocenie brak jest racjonalnych powodów, które uzasadniałyby zwłokę w wydaniu rozstrzygnięcia w sprawie. Podkreśliła, że ostatnim merytorycznym pismem organu była odpowiedź na skargę z [...] sierpnia 2019 r., jako zasadnicza dla rozstrzygnięcia sprawy wskazującą dokonanie oceny, czy na podstawie umowy przelewu wszelkie prawa przeszły na nabywcę spornej nieruchomości F. B.

Zdaniem skarżącej, organ dopuścił się rażącego naruszenia prawa, na co wskazuje unikanie wydania decyzji przez tak długi okres czasu. Prezydent przekroczył terminy wyznaczane przez sąd, a także terminy wynikające z kpa. Podkreśliła ponownie, że Prezydent przez pół roku przed wniesieniem skargi, wykonał zaledwie jedną czynność (zwrócenie się do skarżącej o wskazanie numeru rachunku bankowego). Nie było to jednak działanie ukierunkowane na rozpoznanie sprawy i zakończenie postępowania.

Skarżąca zwróciła uwagę na nieskuteczność dotychczas orzekanych grzywien (w wysokości 2000 i 3000 zł), które nie skłoniły Prezydenta do przerwania bezczynności i rozpatrzenia sprawy. Wobec powyższego, jej zdaniem, tylko grzywna w wysokości 10000 zł, może zdyscyplinować organ i spowodować załatwienie sprawy. Wskazała, że jej zdaniem konieczna jest zdecydowana reakcja Sądu w tym zakresie, która być może zmobilizuje organ do zastosowania się do obowiązku wykonania prawomocnego wyroku i zaniechania dalszego lekceważenia prawa, a w konsekwencji do zakończenia postępowania w sprawie. Skarżąca, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych zwróciła również uwagę, że organ, oczekując na zwrot akt, nadal zobowiązany był podejmować czynności zmierzające do załatwienia sprawy, w oparciu o sporządzone przez siebie akta zastępcze. Podniosła, że Prezydent pozostawał bezczynny pomimo że miał możliwość prowadzenia postępowania administracyjnego i wykonania wszelkich niezbędnych czynności.

Niezależnie od wymierzonej grzywny, za zasadne skarżąca uznała złożenie wniosku o przyznanie na jej rzecz sumy pieniężnej, która zrekompensuje jej krzywdę związaną z przewlekłym prowadzeniem postępowania. Wskazała przy tym, że organ nie uwzględnia jej praw i notorycznie łamie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Prezydent nie podejmuje praktycznie żadnych działań zmierzających do wydania ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie, co biorąc pod uwagę wiek skarżącej (urodziła się [...] czerwca 1941 r.) i jej problemy zdrowotne, może w dalszej perspektywie uniemożliwić jej dochodzenie swoich praw. Przyznanie powyższej sumy pieniężnej może skłonić organ do wykonania prawomocnego wyroku z [...] grudnia 2017 r. i zakończenia sprawy, gdyż prowadzone dotychczas przez Prezydenta działania stoją, jej zdaniem, w sprzeczności z podstawowymi zasadami państwa prawa i z podstawowymi zasadami postępowania administracyjnego. Skarżąca podkreśliła, że Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 9 lutego 2021 r. sygn. akt I OSK 2372/20 przyznał sumę pieniężną na jej rzecz i zauważył, że doznaje ona krzywdy, która z dnia na dzień jedynie się pogłębia.

W ocenie skarżącej nie budzi wątpliwości, że Prezydent [...] do dnia wniesienia skargi nie wydał rozstrzygnięcia w sprawie wniosku z 1949 r., w której bezczynność została stwierdzona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 grudnia 2017 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że przed Prezydentem [...] prowadzone jest postępowanie administracyjne dotyczące nieruchomości w., położonej przy ul. [...], ozn. hip. jako "[...]", nr rej. hip. [...], dz. [...] objętej działaniem dekretu z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz.U. z 1945 r. Nr 50, poz. 279 - powoływanego dalej jako: "dekret").

Zauważył, że decyzją z [...] października 2014 r. nr [...] odmówił przyznania prawa użytkowania wieczystego dotyczącego ww. nieruchomości, a następnie decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] lutego 2015 r. decyzję tę uchylono.

Podniósł, że Prezydent nie pozostaje w bezczynności, gdyż akta sprawy często pozostają poza urzędem (od [...] października 2016 r. do [...] kwietnia 2018 r. - 19 miesięcy; od [...] listopada 2018 r. do [...] kwietnia 2019 r. - 6 miesięcy; od [...] lipca 2019 r. do [...] maja 2021 r. - 23 miesiące), w związku z czym sprawa nie mogła w tym czasie zostać zakończona. Sytuację tę uzasadnił licznymi skargami składanymi przez pełnomocnika stron, który w ocenie organu, nie pozostawia mu niezbędnego zakresu czasowego do przeprowadzenia postępowania dowodowego i wydania decyzji. Zauważył, że wszczęcie postępowania sądowego o zastosowanie środków określonych w art. 154 ppsa, ma na celu ukaranie organu i jego dyscyplinowanie, a w określonej sytuacji wydanie rozstrzygnięcia (o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku) za organ. Podkreślił, że celem skargi na niewykonanie prawomocnego wyroku sądu stwierdzającego bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przymuszenie organu do działania w sytuacji, gdy ignoruje on orzeczenie sądu i nie podejmuje czynności, do których został zobowiązany. Stwierdził przy tym, że powyższa sytuacja nie ma miejsca w niniejszym postępowaniu, gdyż, gdy tylko było to możliwe Prezydent podejmował na bieżąco czynności zmierzające do wykonania wyroku WSA. Dodatkową argumentacją, przemawiającą, według organu, za wydłużeniem czasu rozpatrzenia wniosku jest zmieniająca się sytuacja prawna nieruchomości w., a także stabilizujące się orzecznictwo sądów w tego typu sprawach.

W ocenie organu, jest to związane z nowelizacją ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, określającej dodatkowe podstawy odmowy ustanowienia użytkowania wieczystego na podstawie art. 7 dekretu (art. 214a tej ustawy), poszerzające zakres kwestii podlegających kontroli organu. Prezydent podkreślił również, że przepisy postępowania zobowiązują go do podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7 kpa), zebrania w sposób wyczerpujący i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 kpa) oraz wskazał, że dokładne wyjaśnienie sprawy zawsze będzie miało prymat nad szybkością postępowania.

W piśmie z [...] listopada 2021 r. L. K. podtrzymała skargę. Dodatkowo podniosła, że organ wykonuje w sprawie jedynie czynności formalne, popada w zwłokę bez żadnych uzasadnionych przyczyn. Nie zmierza do merytorycznego zakończenia postępowania. Wykonuje czynności pozorne, domaga się danych, które były już wskazywane w pismach skarżącej. Podała, że organ dysponował aktami sprawy w okresach: od [...] kwietnia 2018 r. do [...] października 2018 r., od [...] kwietnia 2019 r. do [...] lipca 2019 r., od [...] maja 2021 r. do [...] października 2021 r. Skarżąca uważa, że od czasu wydania wyroku z 19 grudnia 2017 r. zobowiązującego do rozpoznania wniosku dekretowego organ nie podjął jakiejkolwiek czynności zmierzającej do wykonania tegoż wyroku, poza żądaniem podania rachunku bankowego do przelewu zasądzonych środków.

Uważa, wbrew temu co twierdzi organ, że zmieniający się stan prawny nieruchomości w. nie ma wpływu na procedowanie w niniejszej sprawie bowiem sytuacja prawna przedmiotowej nieruchomości od lat pozostaje bez zmian. Linia orzecznicza w tego typu sprawach od dłuższego czasu pozostaje niezmienna. Nowelizacja art. 214a ustawy o gospodarce nieruchomościami miała miejsce 20 października 2020 r. Zatem organ miał dość czasu na zapoznanie się z nowym stanem prawnym i jego zastosowanie w praktyce.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Poza sporem jest to, że prawomocnym wyrokiem z 19 grudnia 2017 r. sygn. akt I SAB/Wa 1405/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązał Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku z [...] lutego 1949 r. o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], ozn. hip. jako "[...]" – Nr rej. hip. [...]- dz. [...] w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. W wyroku tym Sąd stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Faktem jest również to, że termin wyznaczony przez Sąd upłynął [...] czerwca 2018 r., skoro – jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy o sygn. akt I SAB/Wa 1405/16 zwrotnego potwierdzenia odbioru - Prezydent [...] otrzymał odpis prawomocnego wyroku wraz z uzasadnieniem oraz aktami sprawy [...] kwietnia 2018 r. Poza sporem jest, że w zakreślonym przez Sąd terminie organ nie rozpoznał powyższego wniosku dekretowego, a zatem nie wykonał powołanego wyżej wyroku Sądu.

Ponadto prawomocnym wyrokiem z 10 stycznia 2019 r. sygn. akt I SA/Wa 1992/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wymierzył Prezydentowi [...] grzywnę w wysokości 2000 zł w związku z niewykonaniem wyroku tego Sądu z 19 grudnia 2017 r. i stwierdził, że bezczynność organu w wykonaniu wyroku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wyrok ten (prawomocny) wraz z aktami sprawy Prezydent [...] otrzymał [...] kwietnia 2019 r., co wynika z akt administracyjnych sprawy.

Z akt sprawy wynika też, że prawomocnym wyrokiem z 9 października 2019 r. sygn. akt I SA/Wa 1423/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wymierzył Prezydentowi [...] kolejną grzywnę w wysokości 3000 zł w związku z niewykonaniem wyroku tego Sądu z 19 grudnia 2017 r. Jednocześnie Sąd stwierdził, że bezczynność Prezydenta [...] w wykonaniu wyroku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Dodatkowo Sąd ten oddalił skargę w pozostałej części (przyznania sumy pieniężnej). Wyrok ten (prawomocny) wraz z aktami sprawy Prezydent [...] otrzymał 12 maja 2021 r., co wynika z akt administracyjnych sprawy.

Trzeba wskazać, że wyrok ten stał się prawomocny w całości dopiero po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 lutego 2021 r. sygn. akt I OSK 2372/20. Powyższym wyrokiem NSA uchylił wyrok WSA w Warszawie z 9 października 2019 r. tylko w zakresie pkt 3 i przyznał od Prezydenta [...] na rzecz L. K. sumę pieniężną w wysokości 1000 zł. W pozostałym zakresie (dotyczącym wysokości grzywny) NSA oddalił skargę kasacyjną L. K. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Prezydent [...] otrzymał [...] lutego 2021 r., co wynika z akt administracyjnych.

Do dnia orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie Prezydent [...] nie załatwił wniosku dekretowego z [...] lutego 1949 r.

Skarga o wymierzenie grzywny jest zatem zasadna.

Uznaniu Sądu pozostawiono natomiast ustalenie wysokości grzywny, ponieważ zgodnie z art. 154 § 6 ppsa, grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów, tj. art. 5 ust. 7 ustawy z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych w zw. z art. 110 ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych. Ustalenie wysokości grzywny zależy od okoliczności konkretnej sprawy.

Po analizie opisanych wyżej okoliczności, a dodatkowo przebiegu postępowania administracyjnego od chwili otrzymania przez Prezydenta [...] prawomocnego wyroku z 9 października 2019 r. sygn. akt I SA/Wa 1423/19 wraz z aktami sprawy Sąd uznał, że zasadnym było wymierzenie organowi kolejnej grzywny, tym razem w wysokości 4000 zł, mając również na uwadze akceptację przez NSA w wyroku z 9 lutego 2021 r. wysokości ostatnio wymierzonej przez WSA w Warszawie grzywny w wysokości 3000 zł.

Nie budzi wątpliwości Sądu, że pomimo sądownie nałożonych na organ już 2-krotnie grzywien (2000 zł i 3000 zł) i przyznanej na rzecz skarżącej od organu sumy pieniężnej (1000 zł) i to w warunkach kwalifikowanej bezczynności organu, a także mimo wezwania przez L. K. organu w piśmie z 1 czerwca 2021 r. do wykonania wyroku WSA w Warszawie z 19 grudnia 2017 r. sygn. akt I SAB/Wa 1405/16, Prezydent [...] tegoż wyroku nie wykonał. Stwierdzony prawomocnie przez Sąd stan bezczynności w załatwieniu wniosku dekretowego trwa już znacznie ponad 3 lata, licząc od daty upływu terminu wyznaczonego przez Sąd ([...] czerwca 2018 r.).

Przy wymiarze wysokości grzywny Sąd wziął również po uwagę: 1) stopnień skomplikowania spraw dekretowych, 2) zalegającą w organie bardzo dużą ilość spraw tego typu, co znane jest Sądowi z urzędu, 3) czas jaki upłynął od momentu otrzymania przez organ prawomocnego wyroku WSA w Warszawie o sygn. akt I SA/Wa 1423/19 wraz z aktami sprawy ([...] maja 2021 r.) do chwili orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie ([...] grudnia 2021 r.), w tym chwilę otrzymania przez organ niniejszej skargi ([...] września 2021 r.).

Wobec opisanego wyżej stanu sprawy Sąd stwierdził, że utrzymująca się bezczynność Prezydenta [...] w wykonaniu wyroku Sądu z 19 grudnia 2017 r. sygn. akt I SAB/Wa 1405/16 miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Zdaniem Sądu opisane wyżej okoliczności niniejszej sprawy nie dawały podstaw do wymierzenia grzywny we wnioskowanej przez skarżącą wysokości nie mniejszej, niż 10000 zł.

Sąd uznał za zasadną skargę w zakresie żądania przyznania od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej, o której mowa w art. 154 § 7 ppsa. Zdaniem Sądu, tego rodzaju dodatkowa sankcja finansowa winna być wymierzona obok grzywny, skoro dotychczasowe grzywny nie odniosły zamierzonego skutku.

Sąd uznał, że adekwatną do okoliczności sprawy będzie suma pieniężna w wysokości 2000 zł.

Istotne znaczenie w tej kwestii miało to, że Naczelny Sąd Administracyjny w nieodległym czasowo wyroku z 9 lutego 2021 r. sygn. akt I OSK 2372/20 przyznał skarżącej sumę pieniężną w wysokości 1000 zł zamiast wnioskowanej przez nią kwoty 10000 zł. Z uzasadnienia tegoż wyroku wynika, że NSA wziął pod uwagę dotychczasowe negatywne i szczególnie dotkliwe odczucia L. K. (która przystąpiła do postępowania dekretowego [...] lipca 2015 r.) związane z kwalifikowaną bezczynnością organu, a także uwzględnił funkcję dyscyplinująco-represyjną oraz kompensacyjną sumy pieniężnej.

Mając zatem dodatkowo na uwadze upływ 10 miesięcy od momentu orzekania przez NSA do dnia orzekania przez WSA w Warszawie w niniejszej sprawie w proporcji do okresu ponad 3 lat od stwierdzonego sądownie stanu bezczynności organu, a także biorąc pod uwagę: 1) stopień skomplikowania spraw dekretowych, 2) duże znaczenie sprawy dekretowej dla L. K., 3) argumenty skargi (w tym wiek skarżącej – ponad 80 lat, sygnalizowane problemy zdrowotne, konieczność przeznaczania środków pieniężnych na pomoc prawną), 4) jej aktywność procesową po otrzymaniu przez organ prawomocnego wyroku o sygn. akt I SA/Wa 1423/19 – Sąd uznał za zasadne przyznanie skarżącej od organu sumy pieniężnej w wysokości dwukrotnie wyższej, tj. 2000 zł, zamiast wnioskowanej 5000 zł.

Trafnie wskazała skarżąca w piśmie z [...] listopada 2021 r., że podnoszona w odpowiedzi na skargę okoliczność składanych przez stronę środków prawnych i pozostawanie akt sprawy administracyjnej poza urzędem obsługującym organ nie może eliminować bezczynność organu. Prezydent [...] prowadzi bardzo dużo spraw dekretowych. Pracownicy tego organu wielokrotnie przekazują akta sprawy innym organom, czy sądom w związku ze składanymi przez strony środkami prawnymi i środkami zaskarżenia. Organ po przekazaniu oryginalnych akt sprawy innemu organowi, czy sądowi winien mieć w swojej dyspozycji akta zastępcze, umożliwiające prowadzenie sprawy administracyjnej. Organ ma też możliwość wypożyczenia na określony czas oryginalnych akt sprawy od ich dysponenta. Zatem tego rodzaju kwestie nie mogą świadczyć o bezzasadności skargi na bezczynność.

Takie zaś zagadnienia jak stan orzecznictwa i prawodawstwa w sprawach dekretowych – jak zasadnie podniosła skarżąca – winny być na bieżąco analizowane i uwzględniane w toku prowadzonych postępowań administracyjnych przez pracowników organu wyspecjalizowanego w tego rodzaju sprawach. Rzeczą organu jest taki dobór kadr, aby sprawy będące w zakresie jego właściwości miały nadany właściwy bieg i były załatwiane w rozsądnym terminie.

Biorąc pod uwagę powyższe Sąd, na podstawie art. 154 § 1, 2, 6 i 7 ppsa w zw. z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku. O zwrocie skarżącej kosztów postępowania sądowego – wpisu sądowego i kosztów działania pełnomocnika orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 265).