Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1278/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-02-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Sędziowie sędzia WSA Anna Sękowska, asesor WSA Paweł Dańczak, Protokolant ref. Paweł Jastrzębski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2020 r. sprawy ze skarg R. P., Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...], Stowarzyszenia zwykłego "[...]" z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2014 r. nr [...], [...], [...], [...], [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargi


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławczego w [...] decyzją z dnia [...] września 2014 r. ,nr: [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w zw. z § 3 ust, 1 pkt 6 lit b) rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397), po rozpatrzeniu odwołań: [...] ; 2) E. B.; 3) R. W.; M. O.; E. N.; K. K.; P. B.;. M. Ż. ; M. P. ; R. P. ; A. L. ; T. M. ; J. A. ; J. J. M. G. ; J. S., [...] ", W. K. [...] ; K. Ż. ; M. K. ; A. P. K. G. , Z. J. , B. G., J. W. ; M. S. , E. S , A. S., J. W..; P. M.; A. M.; W. Ł. ; [...] , utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy i Miasta [...] z dnia [...] marca 2014 r. o środowiskowych uwarunkowaniach. W uzasadnieniu podano, iż Burmistrz Miasta i Gminy [...] ww. decyzją, nr [...] , ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie [...] składającej się z 13 elektrowni wiatrowych o mocy do 2 MW każda, o maksymalnej całkowitej wysokości do 150 m n.p.t. wraz z przyłączem kablowym oraz pozostałą infrastrukturą towarzyszącą. W odwołaniach wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, a niektórych z nich o uchylenie również postanowień organów uzgadniających.

Kolegium po przeanalizowaniu całości dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy uznało, że zaskarżona decyzja została wydana w sposób prawidłowy, tj. z uwzględnieniem istniejącego stanu faktycznego sprawy i obowiązujących przepisów prawa. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniach Kolegium uznało, że nie zasługują one na uwzględnienie. W spornej sprawie nie zachodzą przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji i wydania decyzji odmownej. Organ stwierdził, w niniejszej sprawie nie zaistniała żadna z przesłanek warunkujących odmowę ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Wręcz przeciwnie, w sytuacji, gdy inwestor złożył wniosek spełniający wymogi ustawowe, a przeprowadzone przez organ I instancji (w tym przez organy opiniujące ) obszerne postępowanie wykazało, że planowane przedsięwzięcie będzie zgodne z przepisami dotyczącymi szeroko pojętej ochrony środowiska, to uzasadnionym było wydanie pozytywnej decyzji środowiskowej. Jednocześnie, w sytuacji braku potrzeby prowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego w sprawie, nie zaistniały podstawy do wydania orzeczenia o charakterze kasatoryjnym. W odniesieniu do wniosku inwestora o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej, Kolegium stwierdziło, że nie zachodzi konieczność uwzględnienia takiego wniosku. W sytuacji gdy zgromadzony materiał dowodowy jest bardzo obszerny i nie wymaga uzupełnienia, to rozprawa nie przyczyniłaby się do przyspieszenia lub uproszczenia postępowania. Nie zachodzą też podstawy do przeprowadzenia rozprawy z urzędu, o których stanowi art. 89 § 2 k.p.a. Kolegium podkreśliło, iż większość odwołujących nie wskazała, jakie przepisy prawa materialnego lub procesowego zostały naruszone przez organ I instancji na skutek wydania zaskarżonej decyzji, lecz zgłosiła ogólne sprzeciwy odnośnie realizacji inwestycji, motywując to negatywnym oddziaływaniem przedsięwzięcia na szeroko pojęte środowisko naturalne, krajobraz, faunę, florę, a także zdrowie i życie okolicznych mieszkańców. W odniesieniu się do zarzutów, że planowana inwestycja znajduje się w bliskim sąsiedztwie zabudowań mieszkalnych, Kolegium wyjaśniło, że taka potencjalna obawa nie może stanowić blokady w ustaleniu środowiskowych uwarunkowań dla planowanej inwestycji. Przepisy ustawy środowiskowej nie zawierają regulacji prawnych odnośnie odległości planowanego przedsięwzięcia od innych nieruchomości. Ani ustawa ocenowa, ani inne akty prawne nie odnoszą się do tej kwestii, zatem bezpodstawnym jest twierdzenie, że organ dopuścił się naruszenia prawa w tym zakresie. W sytuacji braku regulacji prawnych co do dopuszczalnych odległości, organy właściwe do wydawania decyzji środowiskowej, wspomagają się pomocniczo innymi unormowaniami, dotyczącymi różnego rodzaju oddziaływań np. hałasowych. Jak wynika z treści decyzji, organ I instancji dokonał analizy potencjalnych wpływów przedsięwzięcia pod względem uciążliwości hałasowych. Wynika z niej, że wartości graniczne hałasu generowanego przez planowaną inwestycję nie spowodują przekroczenia norm zawartych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. ( Dz. U. z 2007r., Nr 120, póz. 826 ) w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Jednocześnie, organ II instancji podziela ustalenia organu I instancji odnośnie pisemnego stanowiska Ministra Zdrowia z 14 września 2012 r., w którym organ ten stwierdził, że nie jest możliwym podanie minimalnej odległości elektrowni od zabudowań mieszkalnych nawet w przypadku dysponowania informacją o wysokości turbiny. Określenie takie zależy bowiem od indywidualnych parametrów technicznych planowanych turbin wiatrowych, jak również od ukształtowania terenu i prędkości wiatru. Właśnie w celu badania dopuszczalności lokalizacji takiej inwestycji prowadzi się postępowanie w przedmiocie oceny oddziaływania na środowisko. Według Kolegium, organ dokonał oceny charakterystyki przedsięwzięcia i warunków użytkowania terenu w każdej fazie realizacji inwestycji (a więc fazie budowy, eksploatacji) uwzględniając sposób funkcjonowania inwestycji. Odnośnie najczęściej powtarzających się zarzutów, a dotyczących negatywnego oddziaływania inwestycji na środowisko, w tym zdrowie i życie okolicznych mieszkańców, to Kolegium wskazało, że obawy skarżących związane z potencjalnymi uciążliwościami nie zostały poparte żadnym dowodem. Raport potwierdza bowiem, że przedsięwzięcie nie będzie się wiązało z istotnymi zagrożeniami dla środowiska, życia i zdrowia ludzi. Jednocześnie, na inwestora nałożono szereg obowiązków, powodujących zminimalizowanie wszelkich uciążliwości, tj. (m.in. pkt lll-VII decyzji). Natomiast, jeśli chodzi o emisję innych zanieczyszczeń do środowiska w związku z planowaną inwestycją, to w ocenie Kolegium, skarżący również nie złożyli żadnych dowodów, które w sposób fachowy wskazałyby na przekroczenia dopuszczalnych standardów prawnych regulujących te kwestie, a tym samym, na błędne ustalenia decyzji oparte na zgromadzonym materiale dowodowym. Według Kolegium, jak wynika z dokumentacji sprawy, w tym z raportu, emisja substancji do powietrza nastąpi wyłącznie w fazie realizacji przedsięwzięcia i spowodowana będzie eksploatacją sprzętu budowlanego i środków transportu, jednak uciążliwości te będą okresowe i ustąpią po zakończeniu prac budowlanych. Kolegium w odniesieniu do twierdzenia odwołujących, że rozprzestrzenianie zanieczyszczeń związanych z realizacją inwestycji może mieć negatywny wpływ na okoliczne nieruchomości stwierdziło, że stanowi jedynie hipotetyczną obawę, nie popartą żadnym dowodem w tym zakresie. Ten zarzut dotyczący potencjalnego negatywnego zagrożenia dla środowiska nie znajduje odzwierciedlania w zgromadzonym materiale dowodowym sprawy. Jak wynika bowiem, zarówno ze stanowisk organów uzgadniających, jak i z treści karty informacyjnej i raportu, inwestycja oraz jej oddziaływanie nie będzie stanowiło zagrożenia dla ludności, ani dla innych elementów biotycznych środowiska. Inwestycja nie będzie wpływać negatywnie na elementy środowiska naturalnego: powietrze, glebę, wody powierzchniowe, wody podziemne, klimat akustyczny, świat roślinny i zwierzęcy. Kolegium stwierdziło, że skarżący nie złożyli dowodów, które w sposób fachowy wskazałyby na błędne ustalenia decyzji oparte na wadach raportu. Sam negatywny stosunek skarżących do planowanej inwestycji jako takiej, nie może zastąpić merytorycznej dyskusji, której służy postępowanie w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Organ wydając zaskarżoną decyzję, dysponował m. in. raportem oddziaływania na środowisko, który został przedłożony, wraz z pozostałymi wymaganymi dokumentami, organom uzgadniającym. Na podstawie tych dokumentów, w tym raportu, organy, do których się zwrócono o uzgodnienie, rozstrzygnęły kwestię, czy dane przedsięwzięcie nie wiąże się z nadmiernym zagrożeniem dla środowiska, czy podjęte zostały niezbędne kroki w celu zminimalizowania szkodliwego wpływu przedsięwzięcia na środowisko i czy nie zachodzą określone prawem przesłanki uniemożliwiające podjęcie określonej działalności na terenie objętym zamierzeniem inwestycyjnym. Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli: R. P. , [...] i [...] . R.P wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości ora zwrot koszów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 7 i 8 k.p.a. -. poprzez niepodjęcie przez Kolegium niezbędnych czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W motywach skargi wskazał, że w toku postępowania składał wnioski o konieczność określenia w decyzji środowiskowej parametru głębokości budowli w postaci elektrowni wiatrowej wraz z fundamentem oraz o doprecyzowanie podmiotu odpowiedzialnego za całkowite usunięcie fundamentu po zakończeniu eksploatacji inwestycji. [...] wniosło o: uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art.11, art. 35, art. 36. art. 77 k.p.a., art. 33 ust. 1 pkt 1, pkt 2 u.u.i.ś. W motywach skargi wskazano, że Kolegium nie rozpatrzyło wniosków dowodowych o przeprowadzenie wizji lokalnej, przeprowadzenia referendum, przeprowadzenia faktycznych pomiarów, jak również zainstalowania tymczasowych obiektów o wysokości 150 m n.p.t.. Nie rozpatrzyło kwestii wpływu na środowisko wskazanych błędów oraz braków w raporcie oddziaływania na przedsięwzięcie np. braku należytej inwentaryzacji zwierzyny łownej, braki i pomyłki na płaszczyźnie ornitologii, oparło się na niespójnym raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, pominęło konieczność dokonania ustaleń w zakresie kwalifikacji osób sporządzających raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, odrzuciło wniosek o sporządzenie niezależnego raportu z powodów ekonomicznych, nie uwzględniło, że wskazane w raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko warianty alternatywne były niemożliwe do zrealizowania, tym samym nie spełniały wymogu "alternatywności", nie rozpatrzyło kwestii, że zaprezentowany w raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wariant najkorzystniejszy, był miejscowo identyczny z uchwalonym klika lat wcześniej m.p.z.p. dla trzynastu konkretnych działek. Nie uwzględniło braku dokumentu wskazującego na rodzaj zabudowy na terenie inwestycji, nie uwzględniło wniosków wskazujących na błędne zapisy poszczególnych punktów decyzji wydanej przez organ I instancji, nie dokonało analizy złożonych opracowań naukowych, analiz wskazujących na szkodliwość lokalizowania turbin wiatrowych w bliskiej odległości od zabudowy mieszkalnej, nie uwzględniło braku wskazania współrzędnych GPS, nie uwzględniło kumulacji innych przedsięwzięć, nie uwzględniło zarzutu błędnego zapisu dotyczącego ustalenia zabezpieczenia na majątku inwestora, nie uwzględniło, że organ I instancji przekroczył swoje kompetencje w zakresie prowadzenia prac budowlanych, nie rozważyło naruszenia przez organ I instancji właściwości miejscowej jak również konieczności wyłączenia z postępowania pracowników Urzędu Gminy i Miasta [...] , pominęło kwestę zagrożenia pożarowego, pominęło kwestię negatywnego wpływu inwestycji na zdrowie okolicznych mieszkańców, nie przedstawiło podstawy do przyznawania statusu strony postępowania, zignorowało fakt, że organ I instancji wszczynając postępowania nie zawiadomił społeczeństwa, a jedynie strony postępowania, oparł się na nieczytelnych mapach - części graficznej, nie rozpatrzyło zarzutów dotyczących wydanych postanowień opiniujących oraz uzgadniających, prowadzono postępowanie w sposób przewlekły, nie powiadomiło stron postępowania o zebranym materiale i możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji. Stowarzyszenie [...] wniosło o: uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1) utrzymanie w niej w mocy decyzji organu I instancji wydanej z rażącym naruszeniem prawa materialnego oraz przepisów postępowania (k.p.a.), co miało istotny wpływ na wynik wydanego rozstrzygnięcia: - art. 85 ust. 2 pkt. 1 lit. b tiret pierwszy u.u.i.ś., jak również - z ustalonymi uwarunkowaniami w sposób niezgodny ze wskazaniami znajdującego się w aktach sprawy raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, bez żadnego uzasadnienia tej okoliczności, - art. 80 ust. 1 pkt. 2 u.u.i.ś., gdyż organ I instancji wydał decyzję po przeprowadzeniu oceny oddziaływania na środowisko bez uwzględnienia wszystkich istotnych ustaleń (wskazań), zawartych w raporcie znajdującym się w aktach administracyjnych sprawy, - art. 82 ust. 1 pkt. 1 lit. b ustawy u.u.i.ś. - gdyż organ I instancji nie określił w swojej decyzji warunków wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia dotyczących ochrony zasobów naturalnych i zabytków, w tym stanowisk archeologicznych, które mogą znajdować się na terenie gdzie budowa parku siłowni wiatrowych ma być realizowana i w jego sąsiedztwie (zasięgu oddziaływania), - bez wyjaśnienia w trakcie przeprowadzonej oceny oddziaływania na środowisko (OOŚ), jak również w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, czy w omawianej sprawie nie mają miejsca okoliczności skutkujące wydaniem decyzji odmownej - spowodowanie nie osiągnięcia celów środowiskowych zawartych w planie zagospodarowania wodami na obszarze dorzecza właściwego dla gminy [...] , o których jest mowa w art. 81 ust. 3 ustawy "ocenowej", - art. 82 ust. 1 pkt. 3 u.u.i.ś., w związku z art. 3 ust. 1 pkt. 13 tej ustawy i art. 135 ust. 1 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 1232, ze zm.) - ponieważ w pkt. VIII na str. 4 sentencji decyzji organu I instancji błędnie ustalił, że brak jest podstaw do utworzenia obszaru ograniczonego oddziaływania, - wydaną na podstawie raportu sporządzonego niezgodnie z warunkami ostatecznego Postanowienia Burmistrza Gminy i Miasta [...] z 1 sierpnia 2012 r.; - po przeprowadzeniu postępowania niezgodnie z art. 92 k.p.a. - ponieważ nie dotrzymano wymogu podania informacji o planowanym terminie rozprawy administracyjnej z co najmniej 7- dniowym wyprzedzeniem, jak również art. 10 § 1 k.p.a. - gdyż nie poinformowano wszystkich stron postępowania o możliwości zapoznania się z kompletnymi aktami sprawy w I instancji oraz zgłoszenia końcowych uwag i wniosków. - została wydana po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego: - z rażącym naruszeniem art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a. - gdyż organ odwoławczy odmówił zawieszenia tego postępowania w swoim postanowieniu z 18 sierpnia 2014 r., pomimo że nie zakwestionował zajścia okoliczności, o której jest mowa w przywołanym przepisie k.p.a., - z rażącym naruszeniem art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. - gdyż SKO nie rozpatrzyło wyczerpująco wielu zarzutów podanych w odwołaniach stron, a także w ogóle nie ustosunkowało się do niektórych z nich, - z rażącym naruszeniem art. 49 k.p.a. (w związku z art. 74 ust. 3 u.u.i.ś.), gdyż w trakcie postępowania odwoławczego kierowane do poszczególnych stron pisma, w tym postanowienia SKO nie były publicznie obwieszczane. W odpowiedziach na skargi organ II instancji podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skarg. W odpowiedzi na skargi uczestnik postępowania: [...] Sp. z o.o. wniósł o oddalenie skarg, odnosząc się w obszernym uzasadnieniu do podniesionych zarzutów przez skarżących. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 grudnia 2016 r. , sygn. akt IV SA/Wa 2433/14, uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2019 r., sygn. akt II OSK 1473/17, uchylił wyrok zaskarżony kasacyjnie przez [...]Sp. z o.o. z siedzibą w [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny w zaleceniach wskazał, iż przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd I instancji powinien dokonać oceny zasadności podniesionych w skargach zarzutów, albowiem Sąd I instancji uznając w zaskarżonym wyroku, że brak tłumaczenia na język polski charakterystyk technicznych jest wystarczającą przyczyną uchylenia decyzji organów administracji, oceny tych zarzutów nie dokonał. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając ponownie sprawę z uwzględnieniem wskazań zawartych w powołanym wyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. .akt II OSK 1473/17, zważył, co następuje: Skargi nie zasługują na uwzględnienie, albowiem zaskarżonej decyzji nie można zarzucić naruszenia prawa w stopniu mającym, jak i mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Materialnoprawną podstawę dla wydania przedmiotowych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 353; dalej: "u.o.o.ś.") oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71.; dalej: "rozporządzenie"). Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że postępowanie dotyczące wydania obu decyzji odnosi się do planowanego dopiero przedsięwzięcia i sprowadza się do ustalenia, czy inwestycja w kształcie opisanym przez inwestora we wniosku zagraża środowisku oraz czy spełnia wymagania i parametry w zakresie ochrony środowiska. Postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia, jak wynika z art. 72 ust. 1 pkt 1 i 3 u.o.o.ś., stanowi etap poprzedzający postępowanie w przedmiocie udzielania decyzji o warunkach zabudowy albo pozwolenia na budowę. Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 u.o.o.ś. dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (w tym drugim przypadku, jeśli został stwierdzony obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko). Zgodnie natomiast z art. 59 ust. 1 pkt 2 u.o.o.ś., przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia takiej oceny został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 u.o.o.ś. Przepis ten stanowi zaś, że obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach uwzględniając łącznie uwarunkowania dotyczące rodzaju i charakterystyki przedsięwzięcia, usytuowania przedsięwzięcia, rodzaju i skali możliwego oddziaływania przedsięwzięcia. Zgodnie z kolei z art. 64 ust. 1 pkt 1 i 2 u.o.o.ś., postanowienie o którym mowa w art. 63 ust. 1 i 2, wydaje się po zasięgnięciu opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska i państwowej inspekcji sanitarnej. Organy te uwzględniając łącznie uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1, wydają opinię co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a w przypadku stwierdzenia takiej potrzeby - co do zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko – art. 64 ust. 3 u.o.o.ś. Przez ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, według art. 3 ust. 1 pkt 8 u.o.o.ś., rozumie się postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmującego w szczególności: a) weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, b) uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień, c) zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu. Jeżeli przeprowadzana jest ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do wydania tej decyzji uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska i zasięga opinii organu państwowej inspekcji sanitarnej – art. 77 ust. 1 pkt 1 i 2 u.o.o.ś. Zgodnie zaś z treścią art. 79 u.o.o.ś., przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do jej wydania zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę: wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1; ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa; wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone – art. 80 ust. 1 pkt 1 - 4 u.o.o.ś. Treść decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określa art. 82 u.o.o.ś. Rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz rodzaje przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko określone zostały w cyt. rozporządzeniu, które wydane zostało na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 60 u.o.o.ś. Przechodząc na grunt sprawy niniejszej w pierwszej kolejności stwierdzić należy, że biorąc pod uwagę opis i zakres inwestycji, prawidłowo przyjęły organy, że planowana inwestycja stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - § 3 ust. 1 pkt 6 lit. b) cyt. wyżej rozporządzenia. Po uzyskaniu więc opinii co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i co do zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko Burmistrz Miasta i Gminy [...] , postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r. stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia i ustalił zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (pełny zakres). Po przedłożeniu przez inwestora wymaganego raportu organ I instancji uzyskał wymagane uzgodnienie warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia od RDOŚ w [...] i pozytywną opinię od PPIS w [...] . Stosownie do art. 74 ust. 4 u.o.o.ś. organ I instancji w porozumieniu z Wójtem Gminy [...] przeprowadził postępowanie i wydał decyzję. Analiza zgormadzonego w sprawie materiału dokumentacyjnego wskazuje, że słusznie Kolegium uznało, że organ I instancji spełnił określone w art. 33 ust. 1 u.o.o.ś. wymagania w zakresie zapewnienia udziału społeczeństwa w toczącym się postępowaniu, jak również dopełnił obowiązku z art. 74 ust. 3 u.o.o.ś. podania społeczeństwu informacji związanych w prowadzonym postępowaniem, a więc o wszczęciu postępowania, wydanych opiniach, uzgodnieniach, postanowieniach, decyzji kończącej postępowanie, w formie obwieszczenia w Biuletynie Informacji Publicznej, wywieszenia na tablicy ogłoszeń w siedzibie Urzędu Miasta i Gminy [...] , w miejscowości planowanej inwestycji, oraz zobowiązaniu Wójta Gminy [...] , Wójta Gminy [...] i Wójta Gminy [...] do podania do publicznej informacji mieszkańcom gmin o podejmowanych w sprawie czynnościach i wydaniu decyzji. Nie można nie zgodzić się ze stanowiskiem Kolegium, że decyzja organu I instancji zawiera wszystkie elementy wymagane art. 85 u.o.o.ś., w uzasadnieniu w sposób obszerny odniesiono się do wszystkich uwag, wniosków i zastrzeżeń wniesionych przez strony, jak i społeczeństwo. Słuszne stwierdził organ odwoławczy, że w niniejszej sprawie nie zachodzi żadna przesłanka z at. 81 u.o.o.ś, do wydania decyzji odmownej, w sytuacji gdy inwestor złożył wniosek spełniający wymogi ustawowe, a postępowanie wyjaśniające organu I instancji, jak i organów opiniujących i uzgadniających wykazało, że planowane przedsięwzięcie nie będzie niezgodne z obowiązującymi przepisami dotyczącymi ochrony środowiska. Analiza treści zaskarżonej decyzji w kontekście zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i wniesionych odwołań wskazuje, że Kolegium wedle zasady dwuinstancyjności postępowania z art. 15 k.p.a. w sposób dokładny i wnikliwy rozpatrzyło sprawę , w obszernym uzasadnieniu sporządzonym wedle wymogów z art. 107 par. 3 k.p.a. przedstawiło zarówno wyniki poczynionych ustaleń, jak i odniosło się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniach, słusznie uznając, że skarżona decyzja Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] maja 2014 r. ustalająca środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia objętego wnioskiem inwestora odpowiada prawu. W odniesieniu do skargi R. P. należy stwierdzić, że podniesione w niej zarzuty nie mają usprawiedliwionych podstaw. Wskazać należy, że kwestia dotycząca likwidacji fundamentów została uregulowana w pkt II 23 i 24 decyzji organu I instancji, z których wynika, że inwestor zobowiązany jest zarówno do likwidacji fundamentów , a także wykonania prac naprawczych. W decyzji organu I instancji określono ( pkt I), iż maksymalną całkowitą wysokość każdej elektrowni wiatrowych ( max. 150 m n.p.t.), natomiast w decyzji nie określa się głębokości ingerencji w głąb ziemi, gdyż tego rodzaju inwestycja nie należy do przedsięwzięć, które w sposób znaczący są zagłębiane w ziemi, do czego organy ustosunkowały się w wydanych rozstrzygnięciach. Za pozbawione uzasadnionych podstaw należy uznać również zarzuty [...] , bowiem Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez Kolegium art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art.11, art. 35, art. 36. art. 77 k.p.a., art. 33 ust. 1 pkt 1, pkt 2 u.u.i.ś. Analiza zaskarżonej decyzji wskazuje, że Kolegium odniosło się do wszystkich zarzutów podniesionych zarówno w odwołaniu skarżącego, jak również w pozostałych odwołaniach. Z analizy treści wynika, że Kolegium wprawdzie nie odniosło się wniosków dowodowych o przeprowadzenie wizji lokalnej, przeprowadzenia referendum, przeprowadzenia faktycznych pomiarów, jak również zainstalowania tymczasowych obiektów o wysokości 150 m n.p.t.., to jednak uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Podkreślenia wymaga, że żaden z tych wniosków nie zasługiwał na uwzględnienie na etapie postępowania odwoławczego, wobec braku wykazania jakim celom miałyby one służyć. W ogóle niezrozumiały jest wniosek o przeprowadzenie referendum, w sytuacji gdy żaden przepis prawa nie przewiduje takiej instytucji w postępowaniu administracyjnym. Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty dotyczące raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko z uwagi na brak przedstawienia dowodu na ich poparcie. W orzecznictwie ugruntowanie jest stanowisko, iż dla skuteczności podważenia ustaleń raportu oddziaływania na środowisko konieczne jest przedstawienie kontrraportu sporządzonego przez specjalistów dysponujących również fachową wiedzą jak autorzy kwestionowanego raportu. Zastrzeżenia składne odnośnie raportu nie mogą być gołosłowne. lecz poparte takim dowodem , jak kontrraport lub ekspertyza ( por. wyrok NSA z dnia 20 marca 2014 r., II OSK 2564/12; z dnia 11 lipca 2013 r., II OSK 639/13, dostępne w CBOSA). Chybiony jest zarzut, że Kolegium pominęło konieczność dokonania ustaleń w zakresie kwalifikacji osób sporządzających raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko z tego powodu, że żaden przepis prawa nie przewiduje badania przez organ kwalifikacji autorów raportu,. na co słusznie wskazało Kolegium w zaskarżonej decyzji. Chybiony jest również zarzut dotyczący odrzucenia przez Kolegium wniosku o sporządzenie niezależnego raportu z powodów ekonomicznych, a to z tego względu, że obowiązek sporządzenia raportu spoczywa na inwestorze. Za pozbawiony usprawiedliwionych podstaw należy uznać zarzut niezgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przyjętego Uchwałą Rady Gminy i Miasta [...] z dnia [...] grudnia 20011 r. nr [...] ., który w rozdziale 3 par. 1 pkt 3 lit. a) nie dopuszcza budowy obiektów o wysokości ponad 125 m. Prawidłowo Kolegium stwierdziło, iż to postanowienie planu odnosi się do maksymalnej wysokości wieży elektrowni wiatrowych, natomiast decyzja organu I instancji odnosi się do maksymalnej całkowitej wysokości elektorowi wiatrowej, która obejmuje wysokość wieży oraz długość łopat wirnika określonej na 150 m n.p.m. W odniesieniu do zarzutów skargi dotyczących braku wskazania rodzaju zabudowy na terenie inwestycji, braku odniesienia się do powołanych przez skarżących opinii, stanowisk, reportaży, publikacji prasowych, baku niepodania współrzędnych GPS lokalizacji turbin wiatrowych, Sąd podziela stanowisko Kolegium przedstawione w zaskarżonej co do braku ich zasadności. Za chybiony należy uznać zarzut co do nieuwzględnienia kumulacji inwestycji z innymi przedsięwzięciami, bowiem w okolicznościach niniejszej sprawy nie zachodziły podstawy do przeprowadzenia takiej z oddziaływaniem farmy wiatrowej [...] oraz z innymi niż energetyka wiatrowa przedsięwzięciami, jak słusznie stwierdziło Kolegium, zwłaszcza że skarżący nie przedstawił żadnego dokumentu na poparcie swojego twierdzenia, że w tej konkretnej sprawie taka konieczność zachodziła. Odnośnie zarzutu nieuwzględnienia przez Kolegium błędnego zapisu w decyzji I instancji dotyczącego ustalenia zabezpieczenia na majątku inwestora należy uznać go za niezasadny. Jak bowiem słusznie wyjaśniło Kolegium na str. 13 decyzji organ I instancji nie naruszył art. 82 ust.1 pkt 2 lit. b) u.o.o.ś. poprzez nałożenie obowiązku zapewnienia w majątku inwestora środków finansowych w wysokości 1 % wartości inwestycji na poczet zapobiegania oddziaływania na środowisko. w tym skutkom ewentualnych roszczeń z tytułu oddziaływania na środowisko z uwzględnieniem warunków życia i zdrowia ludzi, o których mowa w raporcie. Z przepisu tego wynika, że organ nakłada w decyzji określone obowiązki na inwestora mające na celu zapobieganie , ograniczanie i monitorowanie oddziaływania na środowisko . Jednak słusznie stwierdziło Kolegium ustalenia w tym zakresie zawarte w decyzji organu I instancji nie mają wpływu na wydane rozstrzygnięcie. Podkreślenia przy tym wymaga, że inwestor nie kwestionował tego zapisu decyzji organu I instancji. Nie jest zasadny zarzut co do braku powiadomienia społeczeństwa o wszczęciu postępowania, albowiem z akt sprawy wynika, że obwieszczeniem z dnia 27 sierpnia 2012 r. organ I instancji działając na podstawie art. 33 u.o.o.ś. zawiadomił strony o rozpoczęciu postępowania z udziałem społeczeństwa w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia: [...] . Oznacza to, że organ I instancji zapewnił społeczeństwu udział w tymże postępowaniu. Obwieszczenie o wszczęciu postępowania zostało podane do publicznej wiadomości po wydaniu postanowienia o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia i określenia zakresu raportu oddziaływania. Za gołosłowny należy uznać zarzut, że organ oparł się na nieczytelnych mapach - części graficznej, gdyż skarżący nie przedstawił żadnego dowodu na poparcie swojego twierdzenia. Kolegium wskazało w decyzji, że mapy są czytelne, przejrzyste, przygotowane zostały przy udziale Państwowego Instytutu Geologicznego i Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej. Chybiony jest zarzut, że Kolegium nie rozpatrzyło zarzutów dotyczących wydanych postanowień opiniujących oraz uzgadniających, skoro na stronie 29 zaskarżonej decyzji organ wyraźnie stwierdził, że w jego ocenie uzgodnienia znajdują umocowanie prawne, a ich treść nie pozostaje w sprzeczności z przepisami prawa. Odnośnie zarzutu prowadzenia postępowanie w sposób przewlekły, należy wskazać, że w takim przypadku skarżącemu przysługują środki prawne, z których skarżący nie skorzystał. Odnośnie zarzutu niepowiadomienia przez Kolegium stron postępowania o zebranym materiale i możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji stwierdzić należy, że istotnie organ nie dopełnił obowiązku z art. 10 § 1 k.p.a., to jednak skarżący nie wykazał aby uchybienie to uniemożliwiało mu dokonanie konkretnej czynności prawnej, przedstawienia konkretnego dowodu i, że miało to istotny wpływ na wynik sprawy. Stąd też zarzut ten nie mógł odnieść oczekiwanego skutku. Nie mają usprawiedliwionych podstaw zarzuty [...] , albowiem Kolegium w zaskarżonej decyzji ustosunkowało się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniach. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. b) i art. 80 ust. 1 pkt 2 u.o.o.ś. stwierdzić należy, że słuszne jest stanowisko Kolegium, że decyzja organu I instancji została wydana w oparciu o ustalenia zawarte raporcie przedłożonym przez inwestora raportu, wyniki uzgodnień i opinii organów współdziałających ( PPIS i RDOŚ) i wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa. Podkreślenia przy tym wymaga, że w decyzji środowiskowej nie ma potrzeby , wbrew sugestii skarżącego, zamieszczania tych wszystkich obowiązków wskazanych przez organ uzgadniający i opiniujący, które wynikają z obowiązujących przepisów prawa. Dotyczy to chociażby obowiązku zgłoszenia znaleziska archeologicznego w trakcie prac budowlanych. Podkreślenia wymaga, że w raporcie na str. 216 wskazano, że analizowana inwestycja zlokalizowana jest poza obszarami osadnictwa, których elementy podlegałyby ochronie konserwatorskiej. Bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 81 ust. 3 u.o.o.ś., bowiem z raportu ( str. 139 i 160) wynika wprost, że inwestycja zarówno na etapie budowy, jak i eksploatacji nie będzie negatywne wpływać na wody powierzchniowe. Oznacza to, że planowane elektrownie wiatrowe nie stanowią źródła zanieczyszczenia dla obszarów dorzecza właściwego dla gminy [...] . Wynika z tego, że realizacja inwestycji nie ma związku z celami środowiskowymi zawartymi w rozdziale 8 "Planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza [...] ". Dlatego słusznie uznało Kolegium, że w tej konkretnej sprawie nie zaistniała żadna z przesłanek warunkujących odmowę ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Chybiony jest zarzut naruszenia art. 82 ust. 1 pkt 3 u.o.o.ś. poprzez błędne ustalenie w pkt VIII decyzji I instancji, że brak jest podstaw do utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania. Jak słusznie bowiem stwierdziły organy, planowana inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć wymienionych w art. 135 Prawa ochrony środowiska, dla których możliwe jest utworzenie takiego obszaru. Nie jest trafny zarzut, że decyzja organu I instancji została wydana w oparciu o raport sporządzony niezgodnie z warunkami postanowienia Burmistrza z dnia [...] sierpnia 2012 r. stwierdzającego konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz określającego zakres raportu. Przede wszystkim wskazać należy, że raport podlegał opiniowaniu i uzgodnieniu organów wyspecjalizowanych, które uznały, że raport nie budzi zastrzeżeń, metodyka zastosowana przez autorów raportu jest prawidłowa i pozwala na dokonanie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i określenie warunków jego realizacji. Zauważyć przy tym należy, że uwagi skarżącego co do prawidłowości raportu nie zostały niczym poparte, opierają się na gołosłownych twierdzeniach, tym samym nie mogły odnieść oczekiwanego skutku. Nietrafny jest zarzut naruszenia art. 92 k.p.a., dotyczący nieprawidłowości w powiadomieniu o terminie przeprowadzenia rozprawy. Jak słusznie wskazało Kolegium w zaskarżonej decyzji rozprawa otwarta dla społeczeństwa, o której mowa w art. 36 u.o.o.ś. nie jest rozprawą administracyjną, o której mowa w art. 89-96 k.p.a. A to oznacza, że nie mado niej zastosowania art. 92 k.p.a. Nie jest również zasadny w okolicznościach rozpoznawanej sprawy doszło do naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., albowiem jak wskazało Kolegium, obwieszczeniem z dnia 8 października 2013 r. organ I instancji poinformował o zgromadzaniu materiału dowodowego i możliwości składania uwag i wniosków. O wadliwości tego obwieszczenia nie może stanowić to, iż z powodu napływu dużej ilości pism zawierających uwagi i wnioski wydanie decyzji nastąpiło po 5 miesiącach. Za całkowicie chybiony należy uznać zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a. albowiem nie ma podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego jeżeli liczba stron postępowania w danej sprawie przekracza 20. W takim przypadku organ nie ustala stron postępowania, lecz stosuje at. 49 k.p.a. zgodnie z którym strony o decyzjach i czynnościach zawiadamia w drodze obwieszczenia. Jak stanowi art. 74 ust. 3 u.o.o.ś. w sprawach, w których liczba stron postępowania przekracza 20, stosuje się art. 49 k.pa. W niniejszej sprawie liczba stron postępowania przekraczała 20, stąd też Kolegium nie miało podstaw do zawieszenia postępowania. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargi oddalił, jako pozbawione uzasadnionych podstaw.