Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1025/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-09-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 57 ust 1 pkt 1, 53b ust 1 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2003 nr 128 poz 1175
law: Ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Sędziowie sędzia WSA Paweł Groński, sędzia WSA Teresa Zyglewska, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2014 r. sprawy ze skargi O. S. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony - oddala skargę -


UZASADNIENIE

IV SA/Wa 1025/14

U Z A S A D N I E N I E

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...].02.2014 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców (zwany dalej Szefem Urzędu) utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...].11.2013 r., orzekającą o odmowie udzielenia cudzoziemce – O. S. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Stan sprawy przedstawia się następująco.

Decyzją z dnia [...].11.2013r. Nr [....] Wojewoda [...] - na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 53 ust. 1 pkt 1 i art. 53b ust. 1 pkt1 i 2 ustawy o cudzoziemcach - odmówił udzielenia wnioskowanego zezwolenia. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ I. instancji stwierdził, iż pomimo prawidłowo dostarczonego wezwania, do dnia wydania decyzji pełnomocnik cudzoziemki nie uzupełnił akt sprawy o umowę pracę zgodną z posiadanym przez nią zezwoleniem na wykonywanie pracy, zaświadczenie o przyznaniu zasiłku macierzyńskiego, PIT-37 za rok 2012, oświadczenie o ilości osób pozostających na jej utrzymaniu oraz dokumenty poświadczające posiadanie przez cudzoziemkę ubezpieczenia zdrowotnego. Tym samym, zdaniem organu I instancji, pani O. S. nie spełniła przesłanki określonej w art. 53 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 53b ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach.

Od tego rozstrzygnięcia w ustawowym terminie pełnomocnik wnioskodawczyni złożył odwołanie, wnosząc o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony po uzupełnieniu wymaganych dokumentów. Pełnomocnik strony wyjaśnił, iż cudzoziemka nie mogła dostarczyć we właściwym czasie brakujących dokumentów ze względu na chorobę dziecka.

Do przedmiotowego odwołania pełnomocnik cudzoziemki dołączył następujące dokumenty:

1. zezwolenie na pracę typu A nr [...] dla pani O. S. na rzecz K. R. wydane w dniu [...].10.2012 r. przez Wojewodę [....], z terminem ważności od dnia [...].10.2012 r. do dnia [....].10.2013 r., na podstawie umowy o pracę w wymiarze 1/4 etatu, jako pomoc domowa, z uposażeniem nie mniejszym niż 850,- zł miesięcznie.

2. przedłużenie zezwolenia na pracę typu A nr [...] dla pani O. S. na rzecz K. R., wydane w dniu [...].09. 2013 r. przez Wojewodę [...], z terminem ważności od dnia [...].10.2013 r. do dnia [...].10.2015 r. na podstawie umowy o pracę w wymiarze 1/4 etatu, jako pomoc domowa, z uposażeniem nie mniejszym niż 850,- zł miesięcznie.

Szef Urzędu, zgodnie ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym ustalił, że pani O. S. w dniu składania przedmiotowego wniosku przebywała na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wielokrotnej wizy krajowej o symbolu "D" 07 wydanej przez konsula RP we L. w dniu [...].10.2012 r., ważnej od dnia [...].10.2012 r. do dnia [..].10.2013 r., na 344 dni pobytu w związku z zatrudnieniem jako pomoc domowa u pani K. R.. W przedmiotowym wniosku cudzoziemka pobyt na terytorium Rzeczypospolitej uzasadniła wyłącznie zamiarem wykonywania pracy.

Stosownie do treści art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, który posiada zezwolenie na pracę albo pisemne oświadczenie pracodawcy o zamiarze powierzenia cudzoziemcowi wykonywania pracy, jeżeli zezwolenie na pracę nie jest wymagane, gdy okoliczność, która jest podstawą ubiegania się o to zezwolenie, uzasadnia jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące.

Ponadto, jak wskazał Szef Urzędu, art. 53b ust. 1 pkt 1 i pkt 2 cytowanej ustawy stanowi, że cudzoziemiec, o którym mowa w art. 53 ust. 1 pkt 1, 2 ,7, 9, 13, 14 i 16-18 oraz w art. 53a ust. 1 pkt 1-3, 3b i 4, jest obowiązany posiadać:

1) ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu przepisów o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz

2) stabilne i regularne źródło dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu w przypadkach, o których mowa w art. 53 ust. 1 pkt 1, 2, 7, 9, 13 i 14 oraz w art. 53a ust. 1 pkt 1 lit. b, pkt 2, 3b i 4

Artykuł 53 b ust. 5 ustawy o cudzoziemcach stanowi, że dochód, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, po odliczeniu kosztów zamieszkania, przypadający na każdego członka rodziny pozostającego na utrzymaniu cudzoziemca lub na cudzoziemca, gdy jest osobą samotną, musi być wyższy niż wysokość dochodu, od której przyznaje się świadczenia pieniężne z pomocy społecznej na podstawie ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz. U. 2013r. poz. 182 ze zm.). Natomiast zgodnie z treścią art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, w związku z § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2012 r., poz. 823) prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40, 41, 53a, 78 i 91, przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 542 zł i 456 zł dla osoby w rodzinie.

Według art. 57 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 53-53b. Natomiast zgodnie z art. 60. 1. ust. 5 pkt ww. ustawy cudzoziemiec jest obowiązany uzasadnić wniosek, przedstawić ważny dokument podróży oraz dołączyć do wniosku dokumenty niezbędne do potwierdzenia danych zawartych we wniosku i okoliczności uzasadniających ubieganie się o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Ze wskazanych regulacji Wojewoda wyprowadził wniosek, że to przede wszystkim na wnioskodawczyni spoczywa obowiązek udokumentowania, iż spełnia wymogi, od których uzależnione jest udzielenie jej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, w trybie art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach.

Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynikało, że w trakcie postępowania prowadzonego przez organ I. instancji do akt sprawy zostały dołączone m.in. :

• przedłużenie zezwolenia na pracę typu A nr [...] dla pani O. S. na rzecz K. R. wydane w dniu [...].09. 2013 r. przez Wojewodę [...], z terminem ważności od dnia [...].10.2013 r. do dnia [...].10.2015 r. na podstawie umowy o pracę w wymiarze 1/4 etatu, jako pomoc domowa, z uposażeniem nie mniejszym niż 850,- zł miesięcznie;

• zaświadczenie o niezaleganiu w podatkach przez panią – O. S. wydane przez Urząd Skarbowy w W. w dniu [...].10.2013 r.;

• umowa najmu lokalu przy ul. [...] w W. zawarta przez cudzoziemkę i B. R. z K. R. w dniu [..].09.2012 r. na czas nieokreślony. Zgodnie z warunkami tej umowy miesięczny czynsz wynosi 20 zł bez opłaty za media.

Szef Urzędu kierując się zasadą prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 K.p.a. wynikającymi z niej dla organu administracji obowiązkami określenia z urzędu, jakie dowody są niezbędne dla ustalenia stanu faktycznego sprawy (wyrok NSA w Warszawie z dnia 25 czerwca 1999 r. - sygn. I SA 155 1/98), ponownie wezwał skarżącą do uzupełnienia braków wniosku. Przepis art. 77 § 1 K.p.a. nakłada na organy administracji publicznej obowiązek zgromadzenia całego materiału dowodowego koniecznego do ustalenia prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Jednakże w postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada, że ciężar dowodu spoczywa na tym, kto z określonego faktu wyprowadza skutki prawne (wyroki NSA w Warszawie - sygn. III SA 2431/99, III SA 2322/98). Oznacza to, że obowiązek poszukiwania dowodów ciąży nie tylko na organie administracji, ale obarcza on także stronę, która w swym dobrze rozumianym interesie powinna wykazywać dbałość o przedstawienie środków dowodowych. Zatem inicjatywa dowodowa musi być w tym zakresie przejawiana nie tylko przez organ, ale przede wszystkim przez stronę postępowania.

Mając na uwadze zawarte w odwołaniu okoliczności pobytu O. S. na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, Szef Urzędu w powołaniu na art. 77 § 1 K.p.a. pismem z dnia [...].01.2014r. wezwał stronę do nadesłania w terminie 14 dni od dnia doręczenia pisma oryginału lub potwierdzonej urzędowo za zgodność z oryginałem kserokopii następujących dokumentów:

• aktualnej umowy pani O. S. o pracę;

• dokumentów potwierdzających posiadanie ubezpieczenia zdrowotnego w rozumieniu przepisów o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

• dokumentów potwierdzających otrzymywanie przez panią O. S. wynagrodzenia z tytułu wykonywanej pracy;

• PIT-11 lub PIT-37 za rok 2013;

• oświadczenia o ilości osób pozostających na utrzymaniu cudzoziemki;

• wszelkich innych dokumentów potwierdzających posiadanie przez stabilnego i regularnego źródła dochodu wystarczającego do pokrycia kosztów pobytu w Polsce.

Mimo prawidłowego doręczenia tego wezwania - potwierdzonego własnoręcznym podpisem przez pełnomocnika cudzoziemki Z. G. - do dnia wydania decyzji II. instancji strona nie uzupełniła wymienionych braków.

W przedmiotowej sprawie zasadnicze znaczenie miało ustalenie czy O. S. wykazała spełnienie przesłanek z art. 53b ust. 1 pkt 1 i 2, z uwzględnieniem art. 53b ust. 2 i 5 cyt. ustawy.

Zdaniem organu odwoławczego, dołączone do akt sprawy podczas postępowania prowadzonego przez organ I. instancji dokumenty nie pozwalają na ocenę kwestii dotyczącej posiadania stabilnego i regularnego źródła dochodu wystarczającego do pokrycia kosztów pobytu w Polsce. O. S. poprzez niedołączenie do akt sprawy tych dokumentów dotyczących uzyskiwanych przez nią dochodów nie udowodniła, iż posiada stabilne i regularne źródło dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny zamieszkałych w Polsce. Cudzoziemka nie udokumentowała również posiadania ubezpieczenia zdrowotnego w rozumieniu przepisów o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Wobec tego organ odwoławczy przyjął, iż w przedmiotowej sprawie zachodzi przesłanka z art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, co obligowało organ rozpatrujący sprawę do utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji. Z uwagi na kategoryczne sformułowanie użyte w dyspozycji normy zawartej w art. 57 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy ("cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony...") podjęcie przedmiotowego rozstrzygnięcia jest obligatoryjne. Wobec tego wynikająca z art. 7 K.p.a. zasada, iż sprawę należy załatwić zgodnie z wnioskiem strony, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny uwzględniając słuszny interes strony - doznaje istotnego ograniczenia. Jak podkreślił Szef Urzędu, zastosowanie tej zasady nie może prowadzić do naruszenia przepisów prawa materialnego. Pogląd taki opiera się na założeniu, że zasada powyższa ma zastosowanie tylko w odniesieniu do decyzji opartych na zasadzie uznania administracyjnego, podczas gdy w niniejszym postępowaniu o treści rozstrzygnięcia wprost rozstrzyga przepis prawa materialnego. Powyższy pogląd jest ugruntowany zarówno w doktrynie (G. Łaszczyca, C. Martysz i A. Matan: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz; Zakamycze 2005 s. 130 - 131), jak również w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 25 lutego 2002r., II SA 3126/00, lex nr 81779, czy wyrok NSA z dnia 6 lipca 2006r., II OSK 297/06; niepubl.).

W ocenie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców materiał dowodowy sprawy jest zebrany w stopniu wystarczającym do rozstrzygnięcia kwestii udzielenia pani O. S. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Organ odwoławczy nie stwierdził naruszenia przez organ I instancji przepisów prawa proceduralnego, czy materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na sposób rozstrzygnięcia sprawy i uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji. Nie jest zatem możliwe przychylenie się do zawartego w odwołaniu wniosku o uchylenie zaskarżonej decyzji i udzielenie stronie wnioskowanego zezwolenia.

Szef Urzędu podkreślił, że w toku postępowania prowadzonego zarówno przez organ I., jak i II. instancji pełnomocnik strony był informowany o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie i wypowiedzenia się co do niego.

Mając zaś na uwadze fakt, iż: "kompetencje organu odwoławczego obejmują zarówno korygowanie wad prawnych decyzji organu I. instancji, polegających na niewłaściwie zastosowanym przepisie prawa materialnego, jak i wad polegających na niewłaściwej ocenie okoliczności faktycznych" (wyrok NSA z 28.05.1984r. II SA 225/84) Szef Urzędu stwierdził, że w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji Wojewody [...]. zamiast art. 57 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 53 ust. 1 pkt 1 i art. 53b ust. 1 pkt. 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach w chwili obecnej właściwe zastosowanie ma art. 57 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 53b ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach. Uchybienie to, w ocenie organu odwoławczego, nie podważa jednak zasadności zaskarżonego rozstrzygnięcia.

We wniesionej skardze profesjonalny pełnomocnik O. S. zarzucił naruszenie:

- przepisu 53 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 53b ust. 1 pkt. 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach przez błędne ich zastosowanie;

- przepisu art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach przez błędne jego zastosowanie

- zasad zawartych w art. 7, 8, 9 i 10 K.p.a.;

- art. 77 i art. 80 K.p.a., przez brak wyczerpującego zebrania i analizy całego materiału dowodowego oraz braku prawidłowej oceny całokształtu materiału dowodowego.

Pełnomocnik powołała się na przedstawienie przez skarżącą przedłużenia zezwolenia na pracę typu A nr [...] dla pani O. S. na rzecz K. R. wydanego w dniu [...].09.2013 r. przez Wojewodę [....], z terminem ważności od dnia [....].10.2013 r. do dnia [...].10.2015 r. Przyznała, iż pełnomocnik skarżącej reprezentujący ją w postępowaniu administracyjnym, wzywany był do uzupełniania braków wniosku i składał dokumenty, które sądził, że mogą być wystarczające. Skarżąca natomiast o tych wezwaniach organu nie wiedziała, pytała w Urzędzie, ale odsyłano ją do jej ówczesnego pełnomocnika. Sama zaś opiekowała się małym i chorowitym dzieckiem. Powodem odmowy był brak potwierdzenia, że spełnia kryterium dochodowe. Okoliczność tę organ mógł ustalić z urzędu. Nie przejawił w tym zakresie inicjatywy dowodowej. Wiedząc, że ma małe dziecko mógł przypuszczać, że podlega ubezpieczeniu społecznemu. W ocenie pełnomocnika skarżącej, organy błędnie oceniły zgromadzony materiał dowodowy. Nie miała kontaktu ze swym pełnomocnikiem, a urzędnicy nie chcieli jej bezpośrednio udzielać informacji w sprawie. Jednocześnie wraz ze skargą złożone zostały:

- zaświadczenia lekarskie z [...]].04.2014 r. dokumentujące chorobę dziecka skarżącej;

- PIT – 11 za 2013 r.;

- PIT – 11A za 2013 r. (dokumentujący otrzymywanie ubezpieczenia z ZUS);

- akt ur. syna ( ur. w dniu [...].01.2013 r.);

- kartę informacyjną ze Szpitala dotyczącą jego urodzin;

- zaświadczenie K. R. do ZUS z [...].03.2013 r., że umowa o pracę ze skarżącą trwa nadal oraz zgodę na urlop macierzyński do [...].07.2013 r., z ewentualną zgodą na przedłużenie go do 1 roku; - ZUS RMUA raport miesięczny dot. skarżącej za czerwiec 2013 r.

W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców w całości podtrzymał swe dotychczasowe stanowisko w sprawie. Jednocześnie zaznaczył, że strona w postępowaniu administracyjnym skutecznie udzieliła pełnomocnictwa obywatelowi polskiemu – Z. G. do reprezentowania jej i pełnomocnictwo to nie było w swej treści ograniczone. Pełnomocnik odbierał kierowane do niego wezwania, nadsyłał dokumenty, ale inne niż żądane przez organy obu instancji. Strona nie uzupełniła materiału dowodowego do czasu zakończenia postępowania przed II. instancją. Załączona do skargi dokumentacja, w ocenie Szefa Urzędu, także nie wskazuje na to, by skarżąca w chwili wydawania zaskarżonej decyzji spełniała wymogi konieczne do uzyskania zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP. Umowa o pracę zawarta była do dnia [...].10.2013 r. Nie ma podstaw do przyjęcia, by w chwili wydawania tej decyzji pozostawała w stosunku pracy, uzyskiwała z tego tytułu przychód oraz była ubezpieczona. Jej obowiązkiem było przedstawienie umowy o pracę, a taka nie została do końca przedstawiona. Fakt pobierania zasiłku z ubezpieczenia społecznego w 2013 r. nie jest wystarczający do wydania żądanego zezwolenia. Nie ma również uzasadnionych podstaw, aby przyjąć, że pełnomocnik skarżącej działał na jej szkodę i nie współdziałał z nią podczas postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Skarga nie została oparta na uzasadnionych podstawach.

Wojewódzkie sądy administracyjne w oparciu m. in. o art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej P.p.s.a.) uprawnione są do dokonywania kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oceny legalności zaskarżonych aktów Sąd dokonuje poprzez ustalenie, czy podjęto je zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego oraz czy prawidłowo zastosowano i zinterpretowano normy prawa materialnego. Należy nadto zauważyć, iż w myśl art. 134 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd, dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji Szefa Urzędu, w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy doszedł do przekonania, że skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja nie naruszyła przepisów obowiązującego prawa w stopniu skutkującym koniecznością jej uchylenia.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że organy obu instancji orzekały wg stanu prawnego sprzed zmiany ustawy o cudzoziemcach, która weszła w życie 1.05.2014 r. (ustawy z 12.12.2013 r. – Dz. U. poz. 1650). Wobec tego zobowiązane były do zastosowania art. 57 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 53b ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach z 13.06.2003 r. (Dz. U. z 2011 r., nr 264, poz. 1573 ze zm.).

Artykuł 57 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy stanowił, że cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 53 - 53b tej ustawy. Wobec podanego przez skarżącą - jako jedynej przesłanki do ubiegania się o owo zezwolenie - zamiaru wykonywania pracy, sięgnąć należało do art. 53b tej ustawy, który w ust. 1 stanowił, że cudzoziemiec, o którym mowa m. in. w art. 53 ust. 1 pkt 1 tej ustawy (posiada zezwolenie na pracę albo pisemne oświadczenie pracodawcy o zamiarze powierzenia wykonywania mu pracy, jeżeli zezwolenie na pracę nie jest wymagane), obowiązany jest posiadać:

1) ubezpieczenie zdrowotne;

2) stabilne i regularne źródło dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu.

Należy także nadmienić, że z kolei art. 53b ust. 5 ustawy o cudzoziemcach stanowi, iż dochód, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, po odliczeniu kosztów zamieszkania, przypadający na każdego członka rodziny pozostającego na utrzymaniu cudzoziemca lub na cudzoziemca, gdy jest osobą samotną, musi być wyższy niż wysokość dochodu, od której przyznaje się świadczenia pieniężne z pomocy społecznej na podstawie ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz. U. 2013 r. poz. 182 ze zm.). Natomiast zgodnie z treścią art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, w związku z § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2012 r., poz. 823) prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40, 41, 53a, 78 i 91, przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 542 zł i 456 zł dla osoby w rodzinie. Natomiast art. 60 ust. 5 pkt 2 cyt. ustawy cudzoziemiec jest obowiązany uzasadnić wniosek, przedstawić ważny dokument podróży oraz dołączyć do wniosku dokumenty niezbędne do potwierdzenia danych zawartych we wniosku i okoliczności uzasadniających ubieganie się o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

Organy ustaliły, że skarżąca uprzednio przebywała na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wielokrotnej wizy krajowej o symbolu "D" 07 wydanej przez konsula RP we L. w dniu [...].10.2012 r., ważnej od dnia [...].10.2012 r. do dnia [...].10.2013 r., na 344 dni pobytu, w związku z zatrudnieniem jako pomoc domowa u pani K. R..

W ocenie Sądu, wskazane przepisy zastosowane zostały przez organ odwoławczy w sposób uprawniony, a wyciągnięte wnioski i ustalenia odpowiadają prawu.

W sprawie bezsporne jest, że cudzoziemka ustanowiła w postępowaniu administracyjnym pełnomocnika – Z. G. do reprezentowania jej i udzielone mu pełnomocnictwo nie było w swej treści ograniczone. Pełnomocnictwa tego skarżąca nie wypowiedziała (brak w aktach sprawy dokumentu o tym świadczącego). Pełnomocnik ten odbierał kierowane do niego wezwania, nadsyłał dokumenty, choć inne niż żądane przez organy obu instancji, wniósł także w imieniu skarżącej odwołanie. W aktach administracyjnych sprawy nie ma żadnego pisma skarżącej, świadczącego o jej interesowaniu się biegiem tej sprawy bezpośrednio w organie, czy też oświadczenia wyrażającego niezadowolenie z działań ustanowionego pełnomocnika. Na rozprawie przed Sądem oświadczyła, że z organem porozumiewała się telefonicznie i nie posiada żadnych dowodów na udokumentowanie swych twierdzeń. Bezsporne jest w sprawie, że cudzoziemka nie uzupełniła materiału dowodowego do czasu zakończenia postępowania przed II. instancją. Na marginesie jednocześnie zaznaczyć należy, że wśród dokumentów nadesłanych wraz ze skargą nie ma aktualnej umowy o pracę z nią zawartej. W dalszym ciągu nie udokumentowała, by posiadała taką umowę obowiązującą na dzień wydania zaskarżonej decyzji (świadczenia z ubezpieczenia społecznego z tytułu urodzenia dziecka, o ile urlop macierzyński został przedłużony do 1 roku, już się wówczas zakończyły - zaświadczenie K. R. do ZUS z [...].03.2013 r.). Wiele z przedłożonych wraz ze skargą dokumentów pochodzi z okresu wcześniejszego niż wydanie decyzji przez organ I. instancji, tracą więc aktualność w dacie wydania zaskarżonej decyzji.

Wobec wskazanych okoliczności, nawet udokumentowanie pobierania w 2013 r. świadczeń z ZUS z tytułu urodzenia dziecka - jak trafnie zauważył organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę - nie mogło prowadzić do pozytywnego rozpoznania wniosku skarżącej, nie spełniało bowiem wymogu posiadania stabilnego i regularnego źródła dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jej utrzymaniu z art. 53b ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy. Należy mieć na uwadze, że obowiązek poszukiwania dowodów ciąży nie tylko na organie administracji, ale obarcza on także stronę, która w swym dobrze rozumianym interesie powinna wykazywać dbałość o przedstawienie środków dowodowych. Inicjatywa dowodowa musi być zatem w tym zakresie przejawiana nie tylko przez organ, ale przede wszystkim przez stronę postępowania. Jak zostało uprzednio wskazane, brak poczynienia przez organ z urzędu ustaleń w zakresie korzystania przez skarżącą z ubezpieczenia w 2013 r. z tytułu urodzenia dziecka, nie miało wpływu na wynik sprawy, bo ustalenia te bez aktualnej na dzień orzekania przez organ odwoławczy umowy o pracę i tak nie mogłyby prowadzić do zmiany decyzji na korzyść skarżącej.

Mając zatem na uwadze fakt, że organ I. instancji dwukrotnie wzywał pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia złożonego wniosku o konkretne, prawem wymagane dokumenty, natomiast organ odwoławczy uczynił to jednokrotnie i wszystkie wezwania pozostały bezskuteczne, a doręczone zostały prawidłowo pełnomocnikowi skarżącej, podobnie jak i zawiadomienie wydane w trybie art. 10 K.p.a. - nie są uzasadnione zarzuty skargi naruszenia przepisów prawa materialnego w niej wymienionych. Jednocześnie nie doszło także do naruszenia wskazanych w skardze artykułów: 7, 8, 9 i 10 K.p.a. oraz art. 77 i art. 80 K.p.a. W szczególności rozpatrzony został cały materiał dowodowy przedłożony przez skarżącą do czasu zakończenia postępowania przed II. instancją. Organ odwoławczy dopełnił także wymogu ponownego rozpoznania sprawy w jej całokształcie, wynikającego z art. 15 K.p.a. Uzasadnienie swe prawidłowo uzasadnił podając w sposób wyczerpujący motywy wydanego rozstrzygnięcia.

Z przytoczonych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm.) - orzekł jak w sentencji.