Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SO/Lu 10/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2016-06-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Wymierzono organowi grzywnę
Powołane przepisy: article: art. 55 par 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Cylc - Malec po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku R. P. o wymierzenie Staroście grzywny za nieprzekazanie do Sądu skargi z dnia 19 marca 2016 r. na bezczynność dotyczącej udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 4 marca 2016 r. p o s t a n a w i a I. wymierzyć Staroście grzywnę w kwocie 200 (dwieście) złotych; II. zasądzić od Starosty na rzecz R. P. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu 27 maja 2016 r. R. P., reprezentowana przez [...] T. Z. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniosek o wymierzenie Staroście grzywny za nieprzekazanie Sądowi skargi z dnia 19 marca 2016 r. na bezczynność tego organu w sprawie wniosku z dnia 4 marca 2016 r. o udzielenie informacji publicznej.

Skarżący wyjaśnił, że przesyłka zawierająca skargę została doręczona organowi w dniu 24 czerwca 2016 r. i organ miał obowiązek przekazać ją Sądowi w terminie 15 dniowym (zgodnie z art. 54 § 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej), jednak dotychczas tego nie uczynił.

W odpowiedzi na wniosek, nadanej w dniu 13 czerwca 2016r., organ – załączając skargę na bezczynność z dnia 19 marca 2016r., wniósł o jego oddalenie wyjaśniając, że pozostawał w błędnym przekonaniu, że skoro udzielił skarżącej żądanej informacji w dniu 25 marca 2016 r., to nie było konieczne przekazywanie skargi na bezczynność Sądowi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Wniosek o wymierzenie grzywny zasługuje na uwzględnienie.

W świetle art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz.270 ze zm.), zwanej P.p.s.a. - w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art.54 § 2, sąd, na wniosek skarżącego, może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art.154 § 6. Przepis art. 54 § 2 P.p.s.a. zobowiązuje natomiast organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, do przekazania sądowi administracyjnemu wniesionej skargi wraz z odpowiedzią w terminie 30 dni, przy czym termin ten w przypadku skarg składanych w sprawach o udostępnienie informacji publicznej został skrócony przez ustawodawcę do 15 dni (art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.).

Jak wynika z akt sprawy do Starosty wpłynęła w dniu 24 marca 2016 r. skarga R. P. skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na bezczynność tego organu polegającą na nieudzieleniu informacji publicznej na wniosek z dnia 4 marca 2016 r.

W dniu 25 marca 2016 r. organ udzielił odpowiedzi na ten wniosek.

Następnie w dniu 27 maja 2016 r. skarżąca złożyła do Sądu wniosek o wymierzenie organowi grzywny za nieprzekazanie tej skargi do Sądu.

W wykonaniu wezwania Sądu do udzielenia odpowiedzi na ten wniosek organ w dniu 13 czerwca 2016 r. (data stempla pocztowego, k.29) wraz z odpowiedzią przekazał również skargę z dnia 19 marca 2016 r.

W sytuacji występującej w sprawie wniosek o wymierzenie grzywny jest zatem uzasadniony, bowiem skarga została przekazana Sądowi z przeszło 2-miesięcznym opóźnieniem.

Należy podkreślić, że grzywna, o której mowa w art. 55 P.p.s.a. ma charakter mieszany tj. dyscyplinująco - restrykcyjny i jej celem jest nie tylko doprowadzenie do tego, by organ przekazał sądowi administracyjnemu skargę wraz z aktami i swoim stanowiskiem, ale także jest sankcją za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, o którym mowa w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. Ponadto ma ona również funkcję prewencyjną, której celem jest zapobieżenie naruszeniom prawa w przyszłości. W przesłance wymierzenia grzywny, o której mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a. – "niezastosowania się do obowiązków" mieści się zaś nie tylko nieprzekazanie skargi do sądu, ale również zwłoka w jej przekazaniu.

Ustalając wysokość grzywny w kwocie 200 zł, Sąd miał na uwadze przepis art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 P.p.s.a., który nie przewiduje dolnej jej granicy. W świetle tych przepisów (...) sąd orzeka o wymierzeniu organowi grzywny do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.

Wymierzając grzywnę w wysokości 200 zł Sąd miał na uwadze, że organ skargę przekazał, dopełniając obowiązków, o których mowa w art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). Okoliczność ta ma wpływ na wysokość grzywny, gdyż za znacznie bardziej naganne należy uznać zachowanie organu, który skargi w ogóle nie przekazał.

Ponadto organ wyjaśnił, że pozostawał w błędnym przekonaniu, że skoro udzielił skarżącej odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej tuż po otrzymaniu skargi na bezczynność, to przekazywanie tej skargi Sądowi nie było konieczne. Powyższe wskazuje na brak lekceważącego stosunku organu do wynikającego z przepisów ustawy obowiązku przekazania w terminie skargi do sądu dlatego nieuzasadnione jest nakładanie na ten organ grzywny w większej wysokości.

Z tych samych przyczyn Sąd stwierdził brak podstaw do przyznania skarżącej od organu sumy pieniężnej, o której mowa w art. 154 § 7 P.p.s.a., zwłaszcza, że skarżąca nie wskazała, by z powodu opóźnienia w przekazaniu skargi na bezczynność Sądowi doznała jakichś negatywnych konsekwencji.

Z tych względów, Sąd orzekł, jak w sentencji; rozstrzygnięcie o kosztach wydano na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 w zw. z art. 64 § 3 P.p.s.a.