Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 539/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-06-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3, art. 184, art. 197 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Zabłocka po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M.M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 30 marca 2016 r. sygn. akt V SA/Wa 3118/15 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi M.M. na decyzję Dyrektora Izby Celej w W. z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 30 marca 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 3118/15 odmówił M.M. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] czerwca 2015 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego II w W. z [...] marca 2015 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry w kwocie 48 000 zł.

M.M. (dalej jako: "skarżący", "wnioskodawca" lub "strona") w skardze na ww. decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego II w W., wskazując, iż wykonanie decyzji grozi spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków w interesach skarżącego. Podkreślił, że zapłata kwoty 48.000 zł wpłynie na jego sytuację finansową, a wykonanie decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki, albowiem pozbawi skarżącego i jego rodzinę środków koniecznych do codziennej egzystencji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odmawiając wstrzymania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji uznał, że zdawkowe twierdzenie skarżącego, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki albowiem pozbawi wnioskodawcę i jego rodzinę środków koniecznych do codziennej egzystencji, nie prowadzi do stwierdzenia zaistnienia konsekwencji, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Sąd I instancji wskazał ponadto, że oceniając wniosek w zakresie badania przesłanki dotyczącej niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody należy w pierwszej kolejności wyjaśnić zestawienie wysokości wymierzonej kary z sytuacją majątkową i możliwościami płatniczymi strony, dlatego też skarżący winien jasno i przejrzyście zobrazować swoją sytuację finansową, a także poprzeć twierdzenia odpowiednimi dokumentami.

WSA podkreślił również, że co prawda skarżący złożył do wniosku o przyznanie prawa pomocy dokumenty dotyczące jego sytuacji majątkowej jednakże NSA oddalił zażalenie strony skarżącej na postanowienie WSA w W. odmawiające skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Jak zaznaczył Sąd I instancji, NSA uznał, że wskazane przez wnioskodawcę okoliczności mające decydować o przyznaniu prawa pomocy nie są wystarczające, gdyż nie przedstawił on spójnych informacji dotyczących dochodów swoich oraz członków rodziny pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym, jak również swego stanu majątkowego.

Tym samym WSA w W. uznał, iż skoro skarżący przedłożył szczątkowe uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji poparte jedynie treścią niepełnej dokumentacji przedłożonej przez wnioskodawcę na etapie rozpatrywania wniosku o przyznanie prawa pomocy, nie uprawdopodobnił niebezpieczeństwa wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący na podstawie art. 194 § 3 p.p.s.a. wniósł o jego zmianę poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ja decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania w sposób wywierający istotny wpływ na treść skarżonego postanowienia tj. art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji kiedy skarżący spełnił przesłanki określone w wymienionym przepisie i konieczne jest wstrzymanie wykonania decyzji stanowiącej przedmiot skargi do WSA albowiem wykonanie decyzji stwarza niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w postaci pozbawienia skarżącego środków konicznego utrzymania, albowiem skarżący jest bezrobotny, rozliczenie podatkowe za rok 2014 r. nie stanowi informacji o sytuacji finansowej karzącego bowiem uwzględnia małżonkę skarżącego, która w chwili obecnej nie tworzy ze skarżącym wspólnego gospodarstwa domowego i nie przekazuje skarżącemu środków finansowych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt II GZ 87/13).

W rozpatrywanej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczył decyzji w przedmiocie wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej w wysokości 48 000 zł.

Sąd I instancji odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ponieważ skarżący złożył "szczątkowe" uzasadnienie wniosku o zastosowanie ochrony tymczasowej poparte jedynie treścią niepełnej dokumentacji przedłożonej przez wnioskodawcę na etapie rozpatrywania wniosku o przyznanie prawa pomocy.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że skarżący nie wykazał, aby w jego wypadku zaistniały przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu wniosku skarżący ograniczył się jedynie do gołosłownych twierdzeń, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki albowiem pozbawi jego i rodzinę środków koniecznych do codziennej egzystencji.

Należy podkreślić, że ogólne stwierdzenie strony o spowodowaniu niepowetowanej szkody dla niego i jego rodziny oraz skutków trudnych do naprawienia, nie może stanowić podstawy do uchylenia postanowienia o odmowie wstrzymania zaskarżonej decyzji (postanowienie NSA z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt II FZ 13/12).

Ponadto skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów wskazujących na jego aktualną sytuację majątkową i ewentualny wpływ na nią wykonania zaskarżonej decyzji. Jak podkreśla się w orzecznictwie, jeżeli twierdzenia wnioskodawcy nie zostały poparte żadnymi dokumentami źródłowymi, to nie jest możliwe dokonanie oceny, czy wykonanie zaskarżonej decyzji rzeczywiście spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, bądź spowoduje trudne do odwrócenia skutki (postanowienie NSA z dnia 11 kwietnia 2012 r., sygn. akt I GSK 446/12).

Ponadto jak słusznie zauważył Sąd I instancji sytuacja materialna skarżącego była już przedmiotem oceny Sądu I instancji i NSA w tej sprawie, gdzie odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych z powodu przedstawienia niespójnych informacji dotyczących dochodów skarżącego oraz członków jego rodziny.

Przede wszystkim należy zaznaczyć, że nie można utożsamiać przesłanek przyznania prawa pomocy z tymi, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jednak możliwa jest ocena okoliczności wskazanych we wniosku strony o przyznanie prawa pomocy pod kątem przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (postanowienie NSA z dnia 25 maja 2011 r., sygn. akt II FZ 206/11).

Należy jednakże zauważyć, że skarżący we wniosku o przyznanie prawa pomocy przedstawił niepełną oraz niespójną dokumentację obrazującą jego sytuację finansową. Wobec powyższego skoro nie ustalono jaki jest rzeczywisty stan materialny strony, Sąd I instancji słusznie uznał, że w tych okolicznościach nie była możliwa ocena czy w kontekście jego sytuacji majątkowej wystąpią przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny jedynie na marginesie zaznacza, iż przedstawiona argumentacja w zażaleniu (k. 106 akt sądowych) o treści "Bezsprzecznym jest, iż wykonanie decyzji organu w postaci uiszczenia kary pieniężnej w wysokości 48 000,00 zł spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody poprzez wpłynięcie na płynność finansową spółki" nie dotyczy w żaden sposób sytuacji strony skarżącej.

Odnosząc się do argumentacji zawartej w zażaleniu o braku notyfikacji przepisów dających możliwość nakładania kar pieniężnych z tytułu urządzania gier na automatach o niskich wygranych, należy podkreślić, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji może nastąpić wyłącznie w przypadku spełnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W toku postępowania wpadkowego dotyczącego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie dokonuje się kontroli legalności tej decyzji. Wobec tego bez znaczenia dla rozpoznania zażalenia, jak i bez znaczenia dla kwestii zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym są okoliczności podniesione w zażaleniu jak i subiektywne przekonanie skarżącej o niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.

PM