Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 470/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 111  pkt 10
journal: Dz.U. 2010 nr 90 poz 593
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska - Matusiak Sędziowie WSA Sławomir Fularski (spr.) Stanisław Marek Pietras Protokolant starszy referent Marcin Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2013 r. sprawy ze skargi A.K. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia do rezerwy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] Minister Obrony Narodowej, działając na podstawie art. 111 pkt 10, art. 115 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t. j.: Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm., dalej jako "ustawa o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych" lub "ustawa pragmatyczna") oraz § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 stycznia 2008 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej (Dz. U. Nr 23, poz. 137 ze zm., dalej jako "rozporządzenie MON w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej"), zwolnił [...] A.K. z dniem [...] stycznia 2013 r. z zawodowej służby wojskowej i przeniósł do rezerwy wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej.

W uzasadnieniu decyzji Minister Obrony Narodowej wskazał, że z dniem [...] stycznia 2013 r. [...] A.K. upływa okres pozostawania w rezerwie kadrowej. Ponadto z dokonanej analizy obsady stanowisk służbowych w Siłach Zbrojnych RP wynika, że brak jest możliwości wyznaczenia oficera na stanowisko służbowe, stosownie do posiadanego stopnia wojskowego, kwalifikacji i doświadczenia. Zgodnie zaś z treścią art. 111 pkt 10 ustawy pragmatycznej, żołnierza zawodowego zwalnia się z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej.

Z adnotacji znajdującej się na ww. decyzji wynika, że w dniu [...] stycznia 2013 r., w obecności szefa i zastępcy szefa oddziału personalnego organu, [...] A.K. odmówił jej przyjęcia.

[...] A.K. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, podkreślając, że wnosi go z ostrożności procesowej. W ocenie wnioskodawcy decyzja o zwolnieniu ze służby nie została mu bowiem skutecznie doręczona przez organ, ponieważ w okresie od dnia [...] do [...] stycznia 2013 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim, wystawionym przez lekarza Wojskowego Szpitala Klinicznego w W. Przebywając na zwolnieniu lekarskim w dniu [...] stycznia 2013 r. w godzinach porannych udał się do Sztabu Generalnego WP, celem dostarczenia ww. zwolnienia lekarskiego. W tym czasie został wezwany do Szefa [...], jak się następnie okazało, celem wręczenia mu przedmiotowej decyzji Nr [...] MON. Wówczas oświadczył Szefowi [...] w obecności dwóch jego podwładnych, że przebywa na zwolnieniu lekarskim w okresie od dnia [...] do [...] stycznia 2013 r., następnie zaś opuścił pomieszczenie, do którego był wezwany.

Wnioskodawca podniósł, że w świetle utrwalonego orzecznictwa sądowego w Polsce nieobecność w pracy podlega ochronie, tj. w sytuacji, w której osoba przebywająca na zwolnieniu lekarskim stawi się do pracy nie w celu jej świadczenia, lecz w celu dostarczenia zwolnienia lekarskiego, podlega ochronie przed wypowiedzeniem stosunku pracy (służby), albowiem w tym dniu nie pozostaje od początku w gotowości do świadczenia pracy i nie można jej uznać za obecną w pracy (służbie).

We wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy [...] A.K. wniósł o uchylenie decyzji organu i o pozostawienie w służbie, tak aby mógł przedstawić dokument dopuszczający go do dostępu do informacji niejawnych oznaczonych klauzulą "ściśle tajne". Wniosek niniejszy uzasadnił faktem opieszałości w działaniu prokuratorskim Oddziału Biura Lustracyjnego IPN w W. Wyjaśnił, że brak zakończenia postępowania lustracyjnego wstrzymuje wydanie przez Służbę Kontrwywiadu Wojskowego dokumentu dopuszczającego go do dostępu do informacji niejawnych oznaczonych klauzulą "ściśle tajne", które jest niezbędnym wymogiem do wyznaczenia na ewentualnego stanowisko służbowe. Ponadto wniósł o spowodowanie jednoznacznego wyjaśnienia przyczyn niewydania mu w ustawowym terminie opinii służbowej za okres pełnienia przez niego zawodowej służby wojskowej w [...] wraz z prognozą kadrową co do dalszej służby wojskowej. W przekonaniu wnioskodawcy jest to bowiem najważniejszy dokument w sprawie niewyznaczenia go na kolejne stanowisko służbowe.

Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...], działając na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu organ, przedstawiając stan faktyczny sprawy, wskazał, że [...] A.K. z dniem [...] lipca 2011 r. został zwolniony z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesiony do rezerwy kadrowej na okres do dnia [...] grudnia 2011 r. Następnie, decyzją organu z dnia [...] listopada 2011 r., przedłużono mu okres pozostawania w rezerwie kadrowej do dnia [...] czerwca 2012 r. Na mocy zaś decyzji organu z dnia [...] lutego 2012 r. kolejny raz przedłużono mu okres pozostawania w rezerwie kadrowej, do dnia [...] stycznia 2013 r. Decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. organ zwolnił [...] A.K. z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej. Jak wynika z meldunku Dyrektora Departamentu Kadr z dnia [...] stycznia 2013 r., w dniu [...] stycznia 2013 r. [...] odmówił przyjęcia wymienionej decyzji. Na powyższą okoliczność, na egzemplarzu aktowym tej decyzji sporządzono stosowną adnotację.

Rozpatrując ponownie przedmiotową sprawę, organ wskazał, że podstawę prawną zaskarżonej decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r. stanowił art. 111 pkt 10 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zgodnie z którym żołnierza zawodowego zwalnia się z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej. Natomiast z przepisu § 12 ust. 2 rozporządzenia MON w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej wynika, że w przypadku przebywania żołnierza w rezerwie kadrowej i niewyznaczenia go do końca okresu pozostawania w rezerwie kadrowej na stanowisko służbowe, zwolnienie z zawodowej służby wojskowej następuje w pierwszym dniu po upływie okresu pozostawania w rezerwie kadrowej.

Dalej organ wskazał, że zgodnie z utrwalonymi poglądami orzecznictwa sądów administracyjnych, przepis art. 111 pkt 10 powołanej wojskowej ustawy pragmatycznej stanowi samodzielną podstawę do zwolnienia żołnierza zawodowego z zawodowej służby wojskowej. Konieczną i wystarczającą przesłanką do jego zastosowania jest niewyznaczenie żołnierza na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej, przy czym - inaczej jak w przypadku wypowiedzenia żołnierzowi zawodowemu stosunku służbowego przez organ wojskowy - powołany przepis nie zawiera warunku uzależniającego jego zastosowanie od uprzedniego wykazania przez organ wojskowy działań zmierzających do wyznaczenia na inne stanowisko służbowe. Wystarczająca jest w tym zakresie analiza możliwości wyznaczenia żołnierza na inne stanowisko służbowe (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 14 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1856/10; z dnia 27 maja 2009 r., sygn. akt I OSK 937/08; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 2147/11). Podkreślił, że wspomnianą analizę należy rozumieć jako wewnętrzne działanie organu, prowadzone na podstawie art. 35 ust. 1 wymienionej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, z którego to przepisu wynika, że podjęcie decyzji w sprawie wyznaczenia żołnierza zawodowego na stanowisko służbowe należy do uprawnionego organu wojskowego, któremu w ramach przyznanych kompetencji przysługuje wyłączne prawo do kształtowania polityki kadrowej, zgodnie z potrzebami Sił Zbrojnych. Organ wojskowy nie ma obowiązku szczegółowo wyjaśniać motywów podjętych w tym zakresie decyzji kadrowych.

Ponadto Minister Obrony Narodowej zauważył, że w przedmiotowej sprawie organ wojskowy przeprowadził wspomnianą analizę, na co jednoznacznie wskazuje treść doręczonego [...] pisma z dnia [...] stycznia 2013 r. (nr wych. [...]) oraz zgromadzony materiał dowodowy, obejmujący wykaz stanowisk służbowych zaszeregowanych do stopni etatowych [...] oraz karty opisu takich stanowisk służbowych. Organ zwrócił uwagę, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano na negatywny wynik przeprowadzonej analizy możliwości wyznaczenia [...] na stanowisko służbowe. Podkreślił, że stronie zapewniono prawo czynnego udziału w postępowaniu, a zatem miała ona m.in. możliwość zapoznania się z tymi dowodami. Tym samym, zwolnienie [...] A.K. z zawodowej służby wojskowej na podstawie art. 111 pkt 10 powołanej wojskowej ustawy pragmatycznej jest zatem w pełni uzasadnione.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez wnioskującego o ponowne rozpoznanie sprawy, organ wskazał, że zgodnie z art. 47 K.p.a., jeżeli adresat odmawia przyjęcia pisma przesłanego mu przez pocztę lub inny organ albo w inny sposób, pismo zwraca się nadawcy z adnotacją o odmowie jego przyjęcia i datą odmowy. Pismo wraz z adnotacją włącza się do akt sprawy. W takich przypadkach uznaje się, że pismo doręczone zostało w dniu odmowy jego przyjęcia przez adresata. W przepisach ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych brak jest regulacji wyłączającej skuteczność doręczenia decyzji o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej żołnierzowi zawodowemu przebywającemu na zwolnieniu lekarskim. Organ wskazał, że przepisy Kodeksu pracy dotyczące rozwiązania umowy o pracę nie mają zastosowania do żołnierzy zawodowych (a w szczególności art. 41 Kodeksu pracy, ograniczający możliwość wypowiedzenia pracownikowi stosunku pracy w czasie usprawiedliwionej nieobecności w pracy). Z powyższego organ wywiódł, że brak jest podstaw do kwestionowania skuteczności doręczenia stronie decyzji o zwolnieniu ze służby.

Organ wyjaśnił, że kwestie związane z opiniowaniem służbowym [...] za okres pełnienia przez niego zawodowej służby wojskowej na stanowisku służbowym [...] (tj. od dnia [...] sierpnia 2009 r. do dnia [...] czerwca 2011 r.), jak również związane z procedurą sprawdzającą i postępowaniem lustracyjnym, leżą poza zakresem przedmiotowej sprawy i nie mają znaczenia dla jej rozstrzygnięcia. Zwolnienie [...] z zawodowej służby wojskowej następuje bowiem wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej, nie zaś w związku z oceną ogólną w opinii służbowej, czy w związku z cofnięciem lub odmową wydania poświadczenia bezpieczeństwa, albo ze złożeniem niezgodnego z prawdą oświadczenia lustracyjnego. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy pozostaje również kwestia określenia w stosunku do [...] indywidualnej prognozy przebiegu służby przed przeniesieniem do rezerwy kadrowej, i to niezależnie, czy prognoza taka w ogóle została sformułowana i jaka byłaby jej treść. Określenie wspomnianej prognozy nie stanowi bowiem gwarancji jej spełnienia, ani też nie rodzi po stronie organu wojskowego obowiązku bezwzględnej jej realizacji. Nadto, żaden przepis prawa nie obliguje organów wojskowych do uzasadniania indywidualnej prognozy przebiegu służby, czy też zmiany takiej prognozy (odstąpienia od jej realizacji).

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł A.K. (dalej jako "skarżący"). Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji, a także o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że usprawiedliwiona nieobecność w pracy podlega ochronie. Osoba przebywająca na zwolnieniu lekarskim, która stawi się do pracy nie w celu jej świadczenia, lecz w celu dostarczenia zwolnienia lekarskiego, podlega ochronie przed wypowiedzeniem stosunku pracy, w tym także służby wojskowej, albowiem przepisy ustawy o służbie zawodowej żołnierzy zawodowych nie stanowią odrębnej (szczególnej) regulacji w tym zakresie.

Skarżący podniósł zarzut niewłaściwego ustalenia przez organ wojskowy stanu faktycznego sprawy oraz błędnego zastosowania przepisów, wskazując, że pomiędzy uchybieniami procesowymi a wydanymi decyzjami zachodzi związek przyczynowy. W związku z powyższym, gdyby w sprawie nie naruszono przepisów proceduralnych, to zapadłaby decyzja o innej treści, niż zwolnienie skarżącego z zawodowej służby wojskowej. Żołnierz zawodowy, zwolniony z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego w trybie art. 20 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, może być przeniesiony do rezerwy kadrowej przez organ określony w art. 20 ust. 3 ww. ustawy, jeżeli przewiduje się jego wyznaczenie na inne stanowisko służbowe. W praktyce oznacza to, że decyzja o zwolnieniu żołnierza zawodowego z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienie go do rezerwy kadrowej wydana może być jedynie wówczas, jeśli organ wojskowy przewiduje wyznaczenie żołnierza na inne stanowisko służbowe. A contrario, jeżeli organ nie przewiduje wyznaczenia żołnierza na inne stanowisko służbowe, wydanie decyzji o zwolnieniu żołnierza zawodowego z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesieniu go do rezerwy kadrowej, nie jest możliwe.

Skarżący podniósł, że z dniem [...] lipca 2011 r. zwolniony został z zajmowanego stanowiska służbowego [...] i przeniesiony do rezerwy kadrowej, bez wskazania jakiegokolwiek innego stanowiska służbowego, przewidzianego do objęcia przez niego w przyszłości. W ocenie skarżącego pomimo, że decyzja podejmowana na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej, to dla skutku, jaki wywołuje w następstwie niewyznaczenia żołnierza zawodowego na stanowisko służbowe w okresie pozostawania w rezerwie kadrowej, okoliczność niewskazania w niej przewidywanego do obsady stanowiska służbowego nie może pozostać bez wpływu na decyzję o zwolnieniu ze służby, podjętą na podstawie art. 111 pkt 10 ww. ustawy. Brak zatem wskazania w decyzji, wydanej na podstawie art. 20 ust. 1 powoływanej ustawy, stanowiska służbowego, na które skarżący miałby zostać wyznaczony, czyni decyzję o zwolnieniu ze służby wadliwą i musi podlegać uchyleniu, albowiem jest ona nieweryfikowalną z punktu widzenia powodów, dla których nie obsadzono go na konkretnym stanowisku służbowym. Stosując przepis art. 20 ust. 1 ustawy pragmatycznej, organ powinien określić przewidywane do obsady stanowisko służbowe, na które miałby być wyznaczony żołnierz zawodowy zwolniony z dotychczas zajmowanego stanowiska i przeniesiony do rezerwy kadrowej. Tego zaś rodzaju praktyka organu świadczy o obchodzeniu w ten sposób przepisów o wypowiadaniu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej przez organ wojskowy.

Dalej skarżący podniósł, że jego okres pozostawania w rezerwie kadrowej upływałby w dniu [...] czerwca 2013 r., lecz z bliżej nieznanych mu przyczyn terminu tego w rezerwie kadrowej nie doczekał się. Ponadto, zgodnie z treścią art. 26 ustawy pragmatycznej, żołnierz zawodowy służby stałej podlega opiniowaniu służbowemu, którego proces rozpoczyna się na sześć miesięcy przed dniem upływu jego kadencji na stanowisku służbowym. Opiniowaniem służbowym obejmuje się również żołnierza zawodowego zwolnionego ze stanowiska służbowego w trakcie trwania kadencji lub kontraktu, jeżeli pełnił służbę na tym stanowisku co najmniej dwanaście miesięcy. Taki stan faktyczny zaistniał w przypadku skarżącego, lecz opinii służbowej w swojej sprawie w ogóle nie otrzymał. W świetle powyższego skarżący zarzucił naruszenie przez organ wojskowy procedury opiniowania służbowego, zawartej w przepisie art. 26 ustawy pragmatycznej oraz w treści § 16 ust. 1 - 3 w zw. § 10 pkt 2) i § 19 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 lutego 2010 r. w sprawie opiniowania żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 34, poz. 184), w takim zakresie w jakim ww. uchybienia proceduralne, tj. głównie zaniechanie zaopiniowania służbowego jego osoby, miało wpływ na decyzję o zwolnieniu go z zawodowej służby wojskowej.

Reasumując, skarżący wskazał, że wykazane przez niego naruszenia prawa proceduralnego, dokonane przez organ, powstały wskutek niewłaściwego ustalania przez ten organ stanu faktycznego sprawy, tj. niewyjaśnienia przyczyn braku określenia stanowiska służbowego, na które miał zostać wyznaczony po okresie pozostawania w rezerwie kadrowej oraz braku wyjaśnienia przyczyn niewydania mu opinii służbowej, pozostają w bezpośrednim adekwatnym związku przyczynowo-skutkowym z faktem zwolnienia go z zawodowej służby wojskowej przed upływem ustawowego dwuletniego okresu pozostawania w rezerwie kadrowej.

W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie, przytaczając w uzasadnieniu swego stanowiska argumentację, jakiej użył w zaskarżonej decyzji, uznając zaś zarzuty skargi za niezasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 111 pkt 10 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, który stanowi, że żołnierza zawodowego zwalnia się z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej.

Prawidłowo wskazał organ, że ww. przepis stanowi samodzielną podstawę do zwolnienia żołnierza zawodowego z zawodowej służby wojskowej. Konieczną i wystarczającą przesłanką do zastosowania tego przepisu jest niewyznaczenie żołnierza na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej, przy czym - inaczej jak w przypadku wypowiedzenia żołnierzowi zawodowemu stosunku służbowego przez organ wojskowy - powołany przepis nie zawiera warunku uzależniającego jego zastosowanie od uprzedniego wykazania przez organ wojskowy działań zmierzających do wyznaczenia na inne stanowisko służbowe. Wystarczająca jest w tym zakresie analiza możliwości wyznaczenia żołnierza na inne stanowisko służbowe (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 14 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1856/10; z dnia 27 maja 2009 r., sygn. akt I OSK 937/08; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 2147/11). Wspomnianą analizę należy rozumieć jako wewnętrzne działanie organu, prowadzone na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, z którego to przepisu wynika, że podjęcie decyzji w sprawie wyznaczenia żołnierza zawodowego na stanowisko służbowe należy do uprawnionego organu wojskowego, któremu w ramach przyznanych kompetencji przysługuje wyłączne prawo do kształtowania polityki kadrowej, zgodnie z potrzebami Sił Zbrojnych. Organ wojskowy nie ma więc obowiązku szczegółowo wyjaśniać motywów podjętych w tym zakresie decyzji kadrowych.

Skoro zaś właściwy organ w czasie pozostawania żołnierza zawodowego w rezerwie kadrowej dokonał analizy możliwości wyznaczenia oficera na inne stanowisko i w wyniku takiej analizy doszedł do wniosku, że brak jest możliwości zaproponowania innego stanowiska służbowego, to ww. przepis stanowi samodzielną podstawę zwolnienia ze służby. Taka właśnie sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie.

Zauważyć należy, że w sprawie niniejszej organ przeprowadził wspomnianą analizę, na co jednoznacznie wskazuje zarówno treść pisma z dnia [...] stycznia 2013 r., znajdującego się w aktach administracyjnych i doręczonego skarżącemu, jak również zgromadzony materiał dowodowy, obejmujący wykaz stanowisk służbowych zaszeregowanych do stopni etatowych [...] oraz karty opisu takich stanowisk służbowych. Organ wskazał przy tym, że brak jest możliwości wyznaczenia skarżącego na stanowisko służbowe, stosownie do posiadanego stopnia wojskowego, kwalifikacji i doświadczenia.

W rozpoznawanej sprawie istotnym, a zarazem bezspornym, jest bowiem, że skarżący w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej nie został wyznaczony na inne stanowisko służbowe. W tej sytuacji, w świetle powołanego wyżej art. 111 pkt 10 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, rozwiązanie stosunku służbowego z żołnierzem zawodowym było obligatoryjne, na co wskazuje zawarte w omawianej normie sformułowanie "zwalnia". Decyzje w tym zakresie mają charakter związany. Nie są one natomiast podejmowane przez organy wojskowe w ramach uznania administracyjnego.

Odnosząc się do zarzutów podnoszonych przez skarżącego, wyjaśnić należy, że są one nietrafne. Doręczenie skarżącemu w dniu [...] stycznia 2013 r. decyzji organu o zwolnieniu ze służby należy uznać za skuteczne. W przepisach ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych brak jest bowiem regulacji wyłączającej skuteczność doręczenia decyzji o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej żołnierzowi zawodowemu przebywającemu na zwolnieniu lekarskim. Przepisy Kodeksu pracy dotyczące rozwiązania umowy o pracę, w tym w szczególności art. 41, ograniczający możliwość wypowiedzenia pracownikowi stosunku pracy w czasie usprawiedliwionej nieobecności w pracy, nie mają zastosowania do żołnierzy zawodowych.

Z kolei kwestie związane z opiniowaniem służbowym skarżącego za okres pełnienia przez niego zawodowej służby wojskowej od dnia [...] sierpnia 2009 r. do dnia [...] czerwca 2011 r., jak również kwestie związane z procedurą sprawdzającą i postępowaniem lustracyjnym, leżą poza zakresem przedmiotowej sprawy i nie mają znaczenia dla jej rozstrzygnięcia. Zwolnienie skarżącego z zawodowej służby wojskowej nastąpiło bowiem wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej, nie zaś w związku z oceną ogólną w opinii służbowej, czy w związku z cofnięciem lub odmową wydania poświadczenia bezpieczeństwa, albo ze złożeniem niezgodnego z prawdą oświadczenia lustracyjnego. Podobnie bez znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy pozostaje również kwestia określenia w stosunku do skarżącego indywidualnej prognozy przebiegu służby przed przeniesieniem do rezerwy kadrowej. Określenie wspomnianej prognozy nie stanowi bowiem gwarancji jej spełnienia, ani też nie rodzi po stronie organu wojskowego obowiązku bezwzględnej jej realizacji. Żaden też przepis prawa nie obliguje organów wojskowych do uzasadniania indywidualnej prognozy przebiegu służby, czy też zmiany takiej prognozy.

W ocenie Sądu za całkowicie chybiony uznać należy podnoszony przez skarżącego zarzut wadliwości zaskarżonej decyzji, wywodzony z braku wskazania w decyzji przenoszącej go do rezerwy kadrowej stanowiska służbowego, na które był przewidywany do wyznaczenia po okresie przebywania w rezerwie kadrowej. Zamiar organu w momencie przeniesienia do rezerwy kadrowej co do wyznaczenia na inne stanowisko służbowe nie oznacza bowiem, że takie wyznaczenie musi mieć miejsce. Przewidywanie określonego działania kadrowego nie gwarantuje jego ziszczenia, a tym bardziej nie stanowi zobowiązania organu do jego realizacji.

Wyjaśnić również należy, że określony w art. 20 ust. 2 ustawy pragmatycznej dwuletni okres pozostawania żołnierza zawodowego w rezerwie kadrowej jest jednorazowym okresem maksymalnym. Przepis ten nie oznacza zaś, że zwolnienie żołnierza zawodowego z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej, może nastąpić dopiero po upływie dwuletniego okresu przebywania w rezerwie kadrowej. Zwolnienie takie może więc również nastąpić, tak jak to miało miejsce w przypadku skarżącego, przed upływem dwóch lat pozostawania żołnierza zawodowego w rezerwie kadrowej.

W rozpoznawanej sprawie prawidłowo zatem właściwy organ kadrowy wydał decyzję o zwolnieniu skarżącego z zawodowej służby wojskowej w związku z jego niekwestionowanym niewyznaczeniem na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej.

W takim stanie sprawy wszelkie zarzuty podniesione w skardze należało uznać za bezpodstawne, przyjmując w tym względzie za trafną argumentację organu, ujętą zarówno w zaskarżonej decyzji, jak i w odpowiedzi na skargę.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.

Sąd nie uwzględnił wniosku o zasądzenie kosztów postępowania, ponieważ zgodnie z art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwrot kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw, przysługuje skarżącemu od organu w wypadku uwzględnienia skargi, co w rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca.