Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1538/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2020-02-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 54
journal: Dz.U. 2019 poz 1438
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Asesor WSA Monika Krywow, Sędzia WSA Bożena Suleja-Klimczyk (spr.), po rozpoznaniu na w trybie uproszczonym w dniu 11 lutego 2020 r. sprawy ze skargi M. J. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z [...] r., nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm. - dalej K.p.a.), art. 17, art. 18, art. 23 § 1 i § 4 pkt 1 oraz art. 54 § 5 ustawy z dnia 17.06.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1438 ze zm. - dalej u.p.e.a.) - po rozpatrzeniu zażalenia M. J. (dalej zobowiązany lub skarżący) na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z [...] r., nr [...] o oddaleniu skargi zobowiązanego na czynności egzekucyjne tj. zajęcie innych wierzytelności w A Sp. z o. o., dokonane zawiadomieniem z [...] r., nr [...] - utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ nadzoru wskazał, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. (dalej organ egzekucyjny) prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec zobowiązanego na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Prezydenta Miasta K. z [...] r. nr [...] i przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z [...] r. nr [...].

Odpis tytułu wykonawczego Prezydenta Miasta K. (dalej w skrócie Prezydent) zobowiązany otrzymał w dniu [...] r. Z kolei odpis tytułu wykonawczego NUS w T. z dnia [...] r. doręczono mu w dniu [...] r.

W dniu [...] r. organ egzekucyjny sporządził zawiadomienie nr [...] o zajęciu innych wierzytelności w A Sp. z o.o. Zawiadomienie doręczono zobowiązanemu w dniu [...] r., a Spółce w dniu [...] r. Dłużnik zajętej wierzytelności poinformował organ egzekucyjny, iż nie posiada żadnych zobowiązań wobec skarżącego, a faktury dotyczące 2019 r. zostały zapłacone przed otrzymaniem zawiadomienia o zajęciu.

Pismem z 12.07.2019 r. (nadanym 15.07.2019 r.) zobowiązany wniósł skargę na czynność egzekucyjną organu tj. zajęcie wierzytelności w ww. Spółce. Stwierdził, iż wnosi zarzuty do tytułu wykonawczego oraz skargę na czynności komornika w postaci zajęcia z dnia [...] r. i wnosi o uchylenie zajęcia oraz umorzenie postępowania w zakresie tytułów wykonawczych Prezydenta oraz w pozostałym zakresie o skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania, względnie o zmianę zajęcia poprzez dokonanie zajęcia wynagrodzenia za pracę z pouczeniem o wysokości kwoty wolnej od zajęcia i jej zwrot na rzecz dłużnika. Zobowiązany wskazał na:

1) nieistnienie zobowiązania objętego tytułami wykonawczymi Prezydenta

2) faktycznie zajętą wierzytelność, jaką jest wynagrodzenie za pracę,

3) faktyczną zgodność dokumentu stanowiącego zajęcie z art. 67 § 2 ust. 8 u.p.e.a.

4) istnienie kwoty wolnej od zajęcia i ustalenie jej wysokości w niniejszym postępowaniu.

Odnośnie zaskarżonej czynności egzekucyjnej podniósł, iż cyt: "dokonując zajęcia "innej wierzytelności" organ faktycznie zajął wynagrodzenie za pracę ze skutkiem zajęcia 100 % kwoty wynagrodzenia. Okoliczność ta wynikła z wadliwego rodzaju zajęcia jakie dokonano, a także z wadliwości pouczenia na zajęciu. Wzór dokumentu jakim posługuje się organ przy dokonywaniu zajęć nie odpowiada, a właściwie nie w pełni odpowiada funkcji wskazanej w art. 67 § 2 ust. 8 Ustawy o egzekucji. Jak wskazuje norma art. 67 § 2 ust. 8 Ustawy o egzekucji dokument stanowiący zajęcie wierzytelności ma zawierać pouczenie m.in. dłużnika zajętej wierzytelności o skutkach zajęcia. Pouczenie to nie może być niepełne, a w szczególności musi zawierać nie tylko informację o obowiązkach dłużnika zajętej wierzytelności, ale także o prawach dłużnika, a w szczególności kwocie wolnej od zajęcia. Zgodnie bowiem z regułą humanitaryzmu w art. 8 § 1 pkt 6 Ustawy o egzekucji w administracji wskazano, że kwota bezwzględnie wolna od zajęcia wynosi 760 zł i nie może być ona skutecznie zajęta. W pouczeniu brak takiej informacji. Brak w/w informacji w dokumencie zajęcia w połączeniu z oczywistą obawą dłużnika zajętej wierzytelności przez odpowiedzialnością wobec organów skarbowych za wadliwe wykonanie zajęcia - skutkuje pozbawieniem dłużnika podstawowego prawa jakim jest prawo do pozostawienia mu kwoty wolnej od zajęcia. Podobny skutek ma brak pouczenia w dokumencie zajęcia o normie art. 9 ust. 1 Ustawy o egzekucji w administracji, iż zajęcie należności ze stosunku pracy możliwe jest do wykonania wyłącznie na warunkach wskazanych w ustawie Kodeks Pracy. Przedmiotowa okoliczność jest istotna, albowiem organ dokonując zajęcia nie jest w stanie przewidzieć, jaką faktycznie kwotę zajmie (z jakiego tytułu). Konsekwencją natomiast wadliwego pouczenia jest sytuacja w/w, iż przy braku prawidłowego (pełnego) pouczenia doszło do zajęcia dłużnikowi kwot w wysokości niezgodnej z prawem a następnie do przekazania na rzecz organu kwoty zajęcia ponad wartość dopuszczoną prawem (...)". Zobowiązany wyjaśnił, że na podstawie umowy pisemnej zawarła stosunek prawny z cyt: "B" będący formą umowy o pracę. Jak wskazano w umowie, zobowiązany został zatrudniony na stanowisku spedytora celem prowadzenia osobiście przez zleceniobiorcę na koszt i ryzyko zleceniodawcy działalności w zakresie określonym w § 2 umowy. W umowie określono także, iż stosować się będzie do niej przepisy Kodeksu Pracy w tym prawo do urlopów, ryczałtu za podróże służbowe. Wbrew ustaleniom organu egzekucyjnego (które wynikają z wadliwych danych przekazanych przez dłużnika zajętej wierzytelności), należności zajęte skutecznie były wolne od zajęcia w zakresie wskazanym w przepisach Kodeksu pracy, a więc do połowy wysokości kwoty przysługującej zobowiązanemu.

Pismem z dnia [...] r. organ egzekucyjny wezwał zobowiązanego do doprecyzowania, jakim środkiem prawnym jest jego wystąpienie z dnia 12.07.2019 r. w odpowiedzi skarżący wskazał, iż pismo jest "skargą na czynności komornika".

Postanowieniem z dnia [...] r. organ egzekucyjny oddalił skargę na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o uchylenie postanowienia oraz skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania, względnie o zmianę postanowienia poprzez zwolnienie z zajęcia kwoty wolnej od zajęcia i jej zwrot na rzecz dłużnika, jak również o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez Prezydenta. Podtrzymał wcześniejsze twierdzenia i dodał, że dokonane zajęcia z tytułu należności ZUS były zajęciami należności, które przedawniły się w toku postępowania. Dotyczyły one bowiem zajęć należności za rok 2005 i następne lata. Obowiązkiem organu było umorzenie postępowania z urzędu w zakresie tych należności. Nie znajduje żadnego uzasadnienia zarówno toczenie egzekucji co do należności przedawnionych jak i przerachowanie na ich rzecz jakichkolwiek kwot.

Rozpoznając sprawę po wniesieniu zażalenia organ nadzoru stwierdził, iż jest ono niezasadne. Wskazał, iż zgodnie z art. 54 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania. Stosownie do art. 1a pkt 2 tej ustawy, przez czynność egzekucyjną rozumie się wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora może być zatem wnoszona na czynności zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego, a więc na czynności o charakterze wykonawczym, i to tylko wtedy, gdy ustawa nie przewiduje innych środków zaskarżenia (por. wyrok NSA Z dnia 17.04.2000 r., sygn. akt III SA 827/99, wyrok NSA z dnia 6.12.2013 r., sygn. akt II FSK 2988/11). Skarga składana w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a. powinna dotyczyć konkretnej czynności egzekucyjnej, a organ egzekucyjny dokonuje w tym trybie oceny zgodności z prawem czynności faktycznych w wykonaniu zastosowanego środka egzekucyjnego. Ponadto przepis art. 54 § 4 ustawy stanowi też, iż skargę na czynności egzekucyjne wnosi się w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia zobowiązanego o czynności egzekucyjnej. Na postanowienie organu egzekucyjnego o oddaleniu skargi przysługuje zażalenie.

W rozpatrywanej sprawie, zobowiązany zaskarżając postanowienie organu egzekucyjnego zakwestionował czynność zajęcia innych wierzytelności pieniężnych w A spółka z o.o., dokonaną zawiadomieniem z [...] r. Organ nadzoru podkreślił, że oceniając w postępowaniu zażaleniowym czynność egzekucyjną, zaskarżoną w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a., skupia się na kwestiach formalnoprawnych, które odnoszą się do prawidłowości działania organu egzekucyjnego odnośnie ww. środka egzekucyjnego. Zaznaczył, że organ egzekucyjny zastosował jeden ze środków egzekucyjnych przewidzianych w art. 1a pkt 12 lit. a) tiret 5 u.p.e.a., tj. egzekucję z innych wierzytelności pieniężnych. To działanie organu egzekucyjnego było zgodne z art. 89 ww. ustawy.

Stosując ten środek organ egzekucyjny na podstawie art. 89 § 1 u.p.e.a. dokonuje zajęcia wierzytelności pieniężnej innej niż określona w art. 72-85, przez przesłanie do dłużnika zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego. Jednocześnie wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby należnej od niego kwoty do wysokości egzekwowanej należności wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczał zobowiązanemu, lecz należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności.

Jak stanowi art. 89 § 2 u.p.e.a., zajęcie wierzytelności jest dokonane z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1. Zajęcie wierzytelności z tytułu dostaw, robót i usług dotyczy również wierzytelności, które nie istniały w chwili zajęcia, a powstaną po dokonaniu zajęcia z tytułu tych dostaw, robót i usług. Zgodnie zaś z art. 89 § 3 u.p.e.a. jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny:

1) wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia złożył oświadczenie dotyczące tego, czy:

a) uznaje zajętą wierzytelność zobowiązanego,

b) przekaże organowi egzekucyjnemu z zajętej wierzytelności kwoty na pokrycie należności lub z jakiego powodu odmawia tego przekazania,

c) - i w jakim sądzie lub przed jakim organem toczy się albo toczyła się sprawa o zajętą wierzytelność;

2) zawiadamia zobowiązanego, że nie wolno mu zajętej kwoty odebrać ani też rozporządzać nią lub ustanowionym dla niej zabezpieczeniem;

3) doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, a także odpis wniosku, o którym mowa w art. 90 § 1.

Organ nadzoru wskazał dalej, że jak wynika z akt sprawy, wszystkie wymogi formalnoprawne wymienione w art. 89 u.p.e.a. zostały przez organ egzekucyjny spełnione.

Następnie organ odwołał się do treści art. 67 § 2 u.p.e.a., w myśl którego zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności zawiera:

1) oznaczenie zobowiązanego, wierzyciela i organu egzekucyjnego;

2) oznaczenie dłużnika zajętej wierzytelności;

3) określenie stosowanego środka egzekucyjnego;

4) numer tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę do zajęcia;

5) kwotę należności, okres, za który należność została ustalona lub określona, termin płatności należności, rodzaj i stopę odsetek z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz kwotę odsetek naliczonych do dnia wystawienia zawiadomienia;

6) kwotę należnych kosztów egzekucyjnych;

7) wezwanie dłużnika zajętej wierzytelności do realizacji zajęcia lub powiadomienia organu egzekucyjnego o przeszkodzie w realizacji zajęcia;

8) pouczenie zobowiązanego i dłużnika zajętej wierzytelności o skutkach zajęcia;

9) datę wystawienia zawiadomienia, podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisk pieczęci organu egzekucyjnego.

W niniejszej sprawie zawiadomienie o zajęciu innych wierzytelności pieniężnych zawierało wszystkie elementy oznaczone w przepisie art. 67 § 2 u.p.e.a. we wzorze obowiązującym na dzień dokonania zaskarżonej czynności, określonym w załączniku nr 6 do Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 12.09.2018 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1804). Zastosowanie środka egzekucyjnego było więc zgodne z przepisami prawa regulującymi tę kwestię.

Jak podkreślił organ nadzoru, określona w przepisach procedura została zachowana, równie zasady i tryb zastosowania w/w środka egzekucyjnego były zgodne z przepisami. Z akt sprawy wynika też, iż organ egzekucyjny doręczył zobowiązanemu odpisy tytułów wykonawczych na wcześniejszym etapie postępowania. Z kolei organ egzekucyjny w postanowieniu nie mógł odnosić się do zajęcia wynagrodzenia za pracę, czy też egzekucji z pieniędzy (gotówki), gdyż nie zastosował takich czynności. Ponadto w trybie skargi na czynność egzekucyjną organ nie może odnosić się do okoliczności, które nie odnoszą się do zastosowanego środka egzekucyjnego. Tymczasem WSA w Gliwicach prawomocnym wyrokiem z dnia 27.02.2018 r., o sygn. akt I SA/Gl 856/17 oddalił skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] r. nr [...], w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r. nr [...]. Ponadto, zawiadomienie o zajęciu z [...] r. nie dotyczy należności pieniężnych za 2005 rok, lecz podatku od towarów i usług za styczeń 2019 r. i opłaty objętej tytułem wykonawczym Prezydenta dotyczącej roku 2016.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący wniósł o uchylenie postanowienia oraz skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania, względnie o zmianę postanowienia poprzez zwolnienie z zajęcia kwoty wolnej od zajęcia i jej zwrot na rzecz dłużnika, jak również o umorzenie postępowania egzekucyjnego toczonego na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez Prezydenta Miasta K..

Skarżący podtrzymał zarzut zajęcia należności, które przedawniły się w toku postępowania. Dotyczyły one bowiem zajęć należności za lata 2005 i następnych. W zaskarżonym postanowieniu organ nie odniósł się do tego twierdzenia, co czyni zasadnym zarzut niewyjaśnienia istotnych okoliczności w sprawie. Obowiązkiem organu było natomiast umorzenie postępowania z urzędu w zakresie tych należności, które są przedawnione.

Organ nie rozważył też, czy dokonane czynności faktycznie są zgodne z prawem. Tymczasem strona podniosła, że w skutek zajęcia dokonano egzekucji z należności z umowy o pracę. Przy takim zarzucie obowiązkiem organu było dokonanie ustaleń czy istotnie okoliczność ta miała miejsce, a w konsekwencji skorygowanie kwot jakie odebrano dłużnikowi o środki wolne od zajęcia. Okoliczności tej organ w ogóle nie zweryfikował, nietrafnie skupiając się jedynie na tym czy forma dokonania zajęcia należności kontraktacyjnych była zgodna z obwiązującym prawem. Nie zbadał przy tym, czy stosunek prawny łączący strony był stosunkiem pracy. Dokonując zajęcia należności z tytułu pracy organ nie może dokonać ich w kwocie wyższej niż wolna od zajęcia (tj. 2250 zł brutto) i w wysokości wyższej niż połowa kwoty przypadającej do wypłaty. Skarżący powołał się w tym zakresie na uchwalę Sądu najwyższego z dnia 17 stycznia 2013 r. w sprawie sygn. akt III PZP

4/12, której fragment przytoczył.

Odnosząc się natomiast do kwestii tytułu wykonawczego wystawionego przez Prezydenta podniósł, że obowiązek objęty tytułem wykonawczym nie istnieje. Roszczenie objęte tytułem wykonawczym wynika z rzekomego naruszenia obowiązku uiszczenia opłaty za postój pojazdu w strefie płatnego parkowania. W jego ocenie wystawienie tytułu wykonawczego było sprzeczne z prawem. Jak wielokrotnie bowiem podnosił, pozostawienie pojazdu wynikło z okoliczności, na które nie miał wpływu i nie mógł im zapobiec, a wynikających z warunków ruchu drogowego. Była to więc sytuacja wskazana w art. 2 ust. 30 ustawy Prawo o ruchu drogowym i nie można było pobrać opłaty za parkowanie. Jak dodał, miejsce w którym zaparkował pojazd nie było oznaczone znakami poziomymi, a jedynie znajdowało się w strefie płatnego parkowania. Dochodzona jest od niego opłata dodatkowa za sam fakt parkowania w strefie, ale nie w miejscu wyznaczonym znakiem i linią jako miejsce płatnego parkowania. Taki stan faktyczny oznacza, iż nie doszło do spełnienia warunków łącznych powodujących powstanie obowiązku uiszczenia opłaty. Swój wywód oparł na poglądach judykatury, przywołując wyrok NSA z dnia 10.12.2015 r, sygn. akt I OSK 2356/15 i uchwalę 7 sędziów z dnia 9.10.2017 r., sygn. akt II GPS 2/17.

Skarżący podtrzymał także w całości zarzuty podniesione poprzednio, co do których organ w ogóle się nie wypowiedział, iż:

- podmiot prawa handlowego spółka z o.o. nie jest organem administracji i ustalenia pracowników tego organu nie mają mocy dowodu urzędowego co do okoliczności stwierdzonych przez inkasenta podatku,

- w sprawie nie wydano decyzji wymiarowej, a powstanie obowiązku podatkowego nie może wynikać z ustaleń pracownika spółki z o.o. nie będącej organem administracji w rozumieniu przepisów ustawy.

Zarzuty te ponownie uzasadnił i podsumowując stwierdził, że egzekucja tytułów wykonawczych wystawionych przez Prezydenta m. K. jest bezprawna a tytuł wykonawczy obejmuje nieistniejącą faktycznie należność.

W odpowiedzi na skargę organ nadzoru wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia Sąd stwierdził, że jest ono prawidłowe, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie jest rozpoznana przez organ nadzoru skarga na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia innej wierzytelności pieniężnej w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością. Egzekucja prowadzona była na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez: NUS w T. z dnia [...] r. - dotyczący podatku od towarów i usług za styczeń 2019 r. oraz Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r. - dotyczący nieuiszczonej opłaty za parkowanie w strefie płatnego parkowania w K. w miesiącach październik i grudzień 2015 r. Łącznie dochodzona kwota nie przekraczała [...] zł. Skarżący w skardze jak i wcześniej w toku postępowania administracyjnego podnosił przede wszystkim nieistnienie obowiązku objętego tytułem wykonawczym Prezydenta, a to z tego powodu, że obowiązek ten w ogóle nie powstał, gdyż skarżący nie parkował pojazdu w strefie płatnego parkowania. Co do dokonanego zajęcia wskazywał, że organ nieprawidłowo zajął mu wynagrodzenie za pracę, a konkretnie - 100% kwoty wynagrodzenia. Zarzucał ponadto, że należności przedawniły się, dotyczyły bowiem lat 2005 i następnych, czego jednak w żaden sposób nie uzasadnił.

Ustosunkowując się do tak sformułowanych zarzutów na wstępie zauważyć przyjdzie, na co trafnie zwrócił uwagę organ nadzoru, że w postępowaniu wszczętym przez skarżącego złożeniem na podstawie art. 54 u.p.e.a skargi na czynności egzekucyjne, ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej. W ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić wyłącznie kwestie formalnoprawne odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonania tych czynności. W postępowaniu tym nie orzeka się natomiast o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, ani też nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia. Skarga na czynności egzekucyjne nie może więc być traktowana jako uniwersalny środek zaskarżenia, za pomocą którego możliwe jest skuteczne kwestionowanie wszystkich aktów i działań podejmowanych przez organ egzekucyjny lub egzekutora w toku całego postępowania egzekucyjnego. Jak wyjaśnił NSA w wyroku z dnia 13.11.2019 r. o sygn. akt II FSK 2053/18 skarga na czynności egzekucyjne ma charakter subsydiarny, komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji, czy skargę do sądu powszechnego. Powyższa zasada sprowadza się do ukształtowania środków ochrony prawnej w taki sposób, by ich podstawy nie mogły być powielane, tzn. by nie zaistniała sytuacja, w ramach której dany zarzut byłby rozpatrywany w kilku środkach ochrony prawnej. Środki zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym nie są względem siebie konkurencyjne, nie można ich stosować zamiennie. W ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 54 u.p.e.a., kognicja organów nadzoru jest ograniczona, zgodnie ze wskazanym przepisem, wyłącznie do wyłącznie do badania zgodności z prawem i prawidłowości dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych.

Z tego względu nie mogą być przedmiotem rozważań w niniejszym postępowaniu dotyczącym skargi na czynność egzekucyjną zarzuty skarżącego dotyczące nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym Prezydenta, niedopuszczalności egzekucji czy też przedawnienia dochodzonych zobowiązań. Co istotne, w tym przedmiocie zapadł już prawomocny wyrok tut. Sądu z dnia 27.02.2018 r. o sygn. akt I SA/Gl 856/17, mocą którego oddalono skargę zobowiązanego na postanowienie o uznaniu za niezasadne zarzutów podniesionych w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r. nr [...]. Wyrokiem tym zarówno Sąd jak i organy administracyjne są związane na mocy art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 - dalej P.p.s.a.).

Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut zajęcia wynagrodzenia za pracę w A Spółka z o. o. w wysokości 100% wynagrodzenia. Jak bowiem jednoznacznie wynika z akt sprawy, organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia [...] r. zajął inną wierzytelność pieniężną u dłużnika zajętej wierzytelności (spółki z o. o.) w oparciu o art. 89 § 1 u.p.e.a., a zatem zastosował środek wymieniony w art. 1a pkt 12 lit. a ustawy. Na podstawie powołanego art. 89 § 1 organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności pieniężnej innej, niż określona w art. 72-85, przez przesłanie do dłużnika zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego i jednocześnie wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby należnej od niego kwoty do wysokości egzekwowanej należności wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczał zobowiązanemu, lecz należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności. Zajęcie wierzytelności jest dokonane z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1. Zajęcie wierzytelności z tytułu dostaw, robót i usług dotyczy również wierzytelności, które nie istniały w chwili zajęcia, a powstaną po dokonaniu zajęcia z tytułu tych dostaw, robót i usług (§ 2).

W ocenie Sądu, powyższe zawiadomienie spełniało wszystkie wymogi określone w art. 67 § 2 u.p.e.a., zawierało niezbędne informacje i pouczenia, a także zostało sporządzone na właściwym formularzu wynikającym z Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 12.09.2018 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych. Skarżący tego w istocie nie kwestionował, podnosząc jedynie "brak pouczeń co do kwoty wynagrodzenia za pracę wolnej od zajęcia". Odpis zawiadomienia o zajęciu został doręczony skarżącemu w dniu [...] r., natomiast odpisy tytułów wykonawczych doręczone mu zostały na wcześniejszym etapie postępowania. Okoliczności tej skarżący również nie podważał. Zauważyć nadto przyjdzie, że dłużnik zajętej wierzytelności w piśmie z dnia 19.08.2019 r. oświadczył, iż nie posiada żadnych zobowiązań wobec skarżącego, albowiem wszystkie płatności z wystawionych faktur (4 faktury z maja 2019 r.) zostały wcześniej uiszczone, a zatem nie ma możliwości przekazania jakiejkolwiek kwoty na rzecz organu egzekucyjnego.

W świetle powyższego za niezrozumiały uznać należy zarzut skarżącego co do zajęcia 100% jego wynagrodzenia za pracę. Zwłaszcza, że na żadnym etapie postępowania nie wykazywał on, aby z ww. Spółką łączył go stosunek pracy, ani jakie otrzymywał wynagrodzenie. Podnosił jedynie, że posiadał pisemną umowę z B, która stanowiła formę umowy o pracę. Wskazywał w tej kwestii, że cyt.: "zobowiązany został zatrudniony na stanowisku spedytora, celem prowadzenia osobiście przez zleceniobiorcę na koszt i ryzyko zleceniodawcy działalności określonej w § 2 umowy. W umowie określono także, iż stosować się do niej będzie przepisu Kodeksu pracy, w tym prawo do urlopów, ryczałtu za dojazdy do pracy itd.". Skarżący w żaden sposób jednak nie wyjaśnił, jaki ta okoliczność ma związek z posiadanymi przez niego wierzytelnościami wobec ww. Spółki, wynikającymi z wystawionych faktur.

Podsumowując, zdaniem Sądu, w ramach zastosowanego środka czynności zostały dokonane zgodnie z przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Raz jeszcze podkreślić trzeba, że skargi na czynności egzekucyjne nie można traktować jako uniwersalnego środka zaskarżenia, przy pomocy którego możliwe jest skuteczne kwestionowanie wszystkich aktów i działań podejmowanych przez organ egzekucyjny w toku całego postępowania egzekucyjnego (por. wyrok NSA z dnia 14.11.2018 r., sygn. akt I GSK 1994/18).

Tym samym Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie organu nadzoru odpowiada prawu i na mocy art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.