Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 475/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-07-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 33 pkt 1
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
article: art. 32, art. 33 § 1, 2 i 3, art. 40 § 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 94 § 2
journal: Dz.U. 1964 nr 43 poz 296
law: Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jolanta Bożek, Sędzia WSA - Izabella Janson (spr.), Sędzia WSA - Barbara Mleczko- Jabłońska, Protokolant - Mariusz Dzierzęcki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2008 r. sprawy ze skargi "E." Sp. z o.o. z siedziba w W. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym za bezzasadne; oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem kontroli sądowo-administracyjnej w niniejszej sprawie jest postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] listopada 2007 r. o numerze [...], utrzymujące w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia bezzasadności zarzutów. Orzeczenie wydane zostało w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Decyzją z [...] sierpnia 2006 r. o numerze [...],[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na P. Sp. z o.o. karę pieniężną w wysokości 10.500 zł za naruszenie postanowień ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.). Decyzja ta została doręczona stronie na adres siedziby firmy. Następnie postanowieniem z [...] listopada 2006 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził niedopuszczalność wniesionego przez pełnomocnika strony odwołania od decyzji z dnia [...] sierpnia 2006 r. uznając, że zostało ono złożone zanim termin do jego wniesienia rozpoczął swój bieg. Podejmując takie rozstrzygniecie organ stwierdził, że decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] sierpnia 2006 r. nie została prawidłowo doręczona, gdyż nie została doręczona ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi strony.

Mając na uwadze treść powyższego postanowienia Głównego Inspektora Transportu Drogowego, [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w dniu [...] stycznia 2007 r. wysłał decyzję z [...] sierpnia 2006 r. o numerze [...] na adres ustanowionego w sprawie pełnomocnika – radcy prawnego J.C.. Decyzja ta została doręczona wskazanemu powyżej pełnomocnikowi w dniu 15 stycznia 2007 r.

W dniu [...] lutym 2007 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wystawił jako wierzyciel tytuł wykonawczy nr [...] w celu ściągnięcia w trybie egzekucji administracyjnej kary pieniężnej nałożonej na Spółkę [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r.

Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. jako organ egzekucyjny w dniu [...] maja 2007 r. dokonał zajęcia rachunku bankowego Spółki, w następstwie którego bank w dniu [...] czerwca 2007 r. przekazał z rachunku dłużnika egzekwowaną należność główną wraz z kosztami upomnienia i kosztami egzekucyjnymi.

Pismem z dnia [...] czerwca 2007 r. pełnomocnik Spółki [...] – radca prawny A. P. złożył do organu egzekucyjnego skargę na czynności egzekucyjne dokonane w dniu [...] maja 2007 r. wnosząc o umorzenie postępowania egzekucyjnego z uwagi na brak podstaw do wydania tytułu wykonawczego w przedmiotowej sprawie. W uzasadnieniu wskazał, że jego zdaniem decyzja z [...] sierpnia 2006 r., która była podstawą wystawienia tytułu wykonawczego, nie weszła do obrotu prawnego, z uwagi na brak jej doręczenia ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi.

[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego postanowieniem z dnia [...] lipca 2007 r. stwierdził bezzasadność podniesionych w piśmie z [...] czerwca 2007 r. zarzutów, powołując w podstawie prawnej art. 17 ust. 1 oraz art. 34 ust. 1 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) – dalej: u.p.e.a. W uzasadnieniu organ stwierdził, że decyzja z [...] sierpnia 2006 r. o nałożeniu kary pieniężnej została prawidłowo doręczona ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi w dniu [...] stycznia 2007 r., a zatem weszła do obrotu prawnego, nie została uchylona, wobec czego jest ostateczna i stanowiła podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego, a co za tym idzie nie ma podstaw do umorzenia prowadzonego na jego podstawie postępowania egzekucyjnego.

W zażaleniu złożonym na powyższe postanowienie pełnomocnik Spółki podniósł, że co prawda decyzja z [...] sierpnia 2006 r. została doręczona w dniu [...] stycznia 2007r. radcy prawnemu J. C., jednak nie był on już w tym dniu pełnomocnikiem zobowiązanego. Stwierdził, że organ został poinformowany o tym fakcie w dniu [...] stycznia 2007 r. z jednoczesnym wskazaniem, iż nowym pełnomocnikiem zobowiązanego jest radca prawny A. P.. Mając na uwadze powyższe, radca prawny J. C. w dniu [...] stycznia 2007 r. zwrócił doręczoną mu decyzję z [...] sierpnia 2006 r. do [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w celu jej prawidłowego doręczenia. Wnoszący zażalenie pełnomocnik Spółki radca prawny A.P. stwierdził, iż dotychczas nie otrzymał decyzji z dnia [...] sierpnia 2006 r., tak więc decyzja ta, jego zdaniem, nie weszła do obrotu prawnego, a tym samym nie było podstaw do wszczęcia egzekucji w przedmiotowej sprawie.

Po rozpoznaniu zażalenia Główny Inspektor Transportu Drogowego wydał w dniu [...] listopada 2007 r. zaskarżone postanowienie, którym utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] lipca 2007 r. w przedmiocie stwierdzenia bezzasadności zarzutów. W uzasadnieniu organ wskazał, iż z treści zażalenia wynika, że podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej jest stwierdzenie nieistnienia obowiązku (art. 33 pkt 1 u.p.e.a.), w związku z brakiem wprowadzenia do obrotu prawnego decyzji o nałożeniu kary pieniężnej. Odnosząc się do powyższego zarzutu organ wskazał, że w dniu [...] stycznia 2007 r. do [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w W. wpłynęło pismo radcy prawnego A. P., w którym wskazał on, iż jest pełnomocnikiem kilku przedsiębiorców w tym między innymi zobowiązanego i podał adres do doręczeń. Do pisma załączył kserokopie pełnomocnictw udzielonych mu przez wymienionych w piśmie przedsiębiorców. Z uwagi na fakt, iż powyższe pismo nie wskazywało żadnej konkretnej sprawy administracyjnej do której należało je dołączyć, [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego pismem z dnia [...] stycznia 2007 r. wezwał radcę prawnego A. P. do wskazania w terminie 7 dni sygnatur akt spraw, w których stronami są wymienieni w nadesłanym przez niego piśmie przedsiębiorcy, a także do nadesłania oryginałów lub urzędowo poświadczonych odpisów udzielonych pełnomocnictw. W związku z powyższym Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że skoro w dniu [...] stycznia 2007 r., to jest w dniu wysyłki decyzji z dnia [...] sierpnia 2006 r. o nałożeniu kary pieniężnej, pismo radcy prawnego A. P. posiadało braki formalne, to organ był uprawniony do wysłania tej decyzji na adres dotychczasowego pełnomocnika – radcy prawnego J. C.. A zatem doręczenie decyzji z dnia [...] sierpnia 2006 r. o nałożeniu kary pieniężnej, radcy prawnemu J. C. w dniu [...] stycznia 2007 r. było skuteczne, gdyż w dniu wysłania i w dniu doręczenia powyższej decyzji był on jeszcze zobowiązany do prowadzenia spraw Spółki [...]mimo przesłanego przez niego zawiadomienia z dnia [...] stycznia 2007 r. (wpływ do [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w W.), iż z dniem 1 stycznia 2007 r. wypowiedział pełnomocnictwo udzielone mu między innymi przez zobowiązanego.

W skardze z 10 stycznia 2008 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie postanowienia Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] listopada 2007 r. oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 40 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię oraz art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W uzasadnieniu skargi wskazał, iż w przedmiotowej sprawie decyzja z 18 sierpnia 2006r. o nałożeniu kary pieniężnej, nie została doręczona pełnomocnikowi – radcy prawnemu A. P., a zatem w świetle art. 40 k.p.a. decyzja taka w sensie prawnym nie istnieje. Tak więc nie było podstaw do wystawienia tytułu wykonawczego nr [...], a co za tym idzie do wszczęcia egzekucji w przedmiotowej sprawie. Skarżący podniósł również, że organ nie może kwestionować pełnomocnictw złożonych przez radcę prawnego A. P., ponieważ złożone pełnomocnictwo ma charakter materialnoprawny.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując motywy zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią – bez wątpienia – sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną polegającą na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie (w tym przypadku postanowienie) odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie.

Oceniając zaskarżone postanowienie z punktu widzenia tego kryterium stwierdzić należy, że wydane zostało bez naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Zatem skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Rozważania o zgodności zaskarżonego postanowienia z prawem należy rozpocząć od stwierdzenia, że podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego mogą być wyłącznie podstawy wymienione enumeratywnie w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W punkcie pierwszym przepisu art. 33 u.p.e.a. wymieniono jako podstawę zarzutu wykonanie, umorzenie, przedawnienie, wygaśnięcie lub nieistnienie obowiązku. Treść zarzutów skargi nakazuje przedmiotem rozważań uczynić kwestię nieistnienia obowiązku egzekwowania należności wynikającej z decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] nakładającej na skarżącą Spółkę karę pieniężną w kwocie 10.500 zł ze względu na niedoręczenie przedmiotowej decyzji pełnomocnikowi skarżącej – radcy prawnemu A. P.. Mając to na uwadze, w niniejszej sprawie należało rozstrzygnąć, czy rzeczywiście nie istniał obowiązek zapłaty kary, ze względu na brak doręczenia pełnomocnikowi decyzji nakładającej tę karę.

Z akt sprawy wynika, zdaniem Sądu, iż decyzja z dnia [...] sierpnia 2006 r. określająca wysokość kary została doręczona pełnomocnikowi skarżącej Spółki – radcy prawnemu J. C. – w dniu [...] stycznia 2007 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji – karta 1 akt administracyjnych) zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Artykuł 32 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) powoływanej dalej jako k.p.a., stanowi, że strona może działać przez pełnomocnika (...). Pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych. Pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie lub zgłoszone do protokołu (art. 33 § 1 i 2 k.p.a.). Z kolei z § 2 art. 40 k.p.a. wynika, że jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Mając to na uwadze Sąd zauważa, że w aktach sprawy znajduje się pełnomocnictwo z dnia 1 listopada 2005 r. udzielone radcy prawnemu J. C .przez Spółkę [...]W związku z powyższym [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w W. doręczając pełnomocnikowi strony - radcy prawnemu J. C. - w dniu [...] stycznia 2007 r. decyzję o nałożeniu kary pieniężnej na Spółkę postąpił zgodnie z art. 40 § 2 k.p.a. Prawidłowości dokonanego doręczenia nie zmienia przesłane do organu w dniu [...] stycznia 2007 r. przez radcę prawnego J. C. zawiadomienie o wypowiedzeniu przez niego z dniem [...] stycznia 2007 r. pełnomocnictwa udzielonego mu przez skarżącą Spółkę. Zgodnie bowiem z art. 94 § 2 Kodeksu postępowania cywilnego, mającego w niniejszej sprawie zastosowanie na zasadach ogólnych, adwokat lub radca prawny, który wypowiedział pełnomocnictwo, obowiązany jest działać za stronę jeszcze przez dwa tygodnie, chyba że mocodawca zwolni go od tego obowiązku. W aktach sprawy brak jest takiego zwolnienia pełnomocnika przez skarżącą, a ponadto w piśmie z dnia [...] stycznia 2007r. sam pełnomocnik – radca prawny J. C. wskazuje, że jest zobowiązany do prowadzenia spraw skarżącej Spółki przez dwa tygodnie od momentu wypowiedzenia pełnomocnictwa. Jak wynika z oświadczenia pełnomocnika Spółki, pełnomocnictwo zostało wypowiedziane w dniu [...] stycznia 2007 r., a zatem zgodnie z zasadami obliczania terminów określonych w tygodniach (art. 57 § 2 k.p.a. oraz odpowiednio art. 112 kodeksu cywilnego) radca prawny J. C. zobowiązany był do prowadzenia spraw wskazanych w piśmie mocodawców do dnia [...] stycznia 2007r. W związku z powyższym, zdaniem Sądu, wysłanie w dniu [...] stycznia 2007 r. (datownik placówki nadawczej na zwrotnym potwierdzeniu nadania – karta 1 akt administracyjnych) decyzji o nałożeniu kary pieniężnej i jej doręczenie w dniu [...] stycznia 2007 r. pełnomocnikowi radcy prawnemu J. C. należy uznać za dokonane w czasie posiadanego przez niego umocowania do działania, a tym samym za prawnie skuteczne. Tak więc, zwrot w dniu [...] stycznia 2007r. do organu przez radcę prawnego J. C. doręczonej mu w dniu [...] stycznia 2007 r. decyzji, nie może być podstawą do podnoszenia zarzutów, iż organ błędnie doręczył decyzję i tym samym naruszył prawa strony. Sąd zauważa, że to pełnomocnik zobowiązał się do prowadzenia spraw w określonym terminie, a zatem nie zachowanie przez niego ustawowo przewidzianego terminu do wniesienia odwołania, bądź nie poinformowanie strony o decyzji jest niewywiązaniem się przez niego z udzielonych mu pełnomocnictw.

Na skuteczność doręczenia decyzji z dnia [...] sierpnia 2006 r. o nałożeniu kary pieniężnej, zdaniem Sądu, nie ma wpływu również pismo z dnia [...] stycznia 2007 r. (data wpływu do [...]o Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w W.) radcy prawnego A. P., w którym wskazał on, iż jest pełnomocnikiem wymienionych w piśmie przedsiębiorców, w tym skarżącej Spółki, załączając do pisma kopie udzielonych mu pełnomocnictw, a także poinformował, że wszelką korespondencję w sprawach tych przedsiębiorców należy kierować na adres kancelarii. Wyjaśniając powyższe stanowisko, Sąd zauważa, że zgodnie z art. 33 § 2 i 3 k.p.a. pełnomocnictwo winno być udzielone na piśmie bądź zgłoszone do protokołu, zaś pełnomocnik zobowiązany jest dołączyć do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Z powołanych przepisów wynika, iż organ musi zostać zawiadomiony o fakcie ustanowienia pełnomocnika w danej, konkretnej sprawie (pełnomocnictwo ma być złożone do akt), nie może domniemywać jego istnienia (por. pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 kwietnia 1998 r., sygn. akt IV SA 1044/96, opubl. w Lex pod nr 45639). Treść pełnomocnictwa powinna zatem jednoznacznie wskazywać na umocowanie pełnomocnika do działania w imieniu mandanta w zakresie sprawy mającej być przedmiotem rozpoznania przez określony organ administracji publicznej. W związku z powyższym organ administracyjny ma badać z urzędu prawidłowość pełnomocnictwa (orzeczenie NTA z dnia 14 listopada 1927 r., Zbiór N. 1302, s. 722) i nie powinien dopuścić do udziału w sprawie osoby, która nie legitymuje się ważnym pełnomocnictwem, chyba że chodzi o przypadek określony w art. 33 § 4 k.p.a. Dopuszczenie bowiem w przewodzie administracyjnym do zastępstwa strony pełnomocnika należycie niewylegitymowanego stanowi wadliwość postępowania (wyr. NSA z dnia 19 czerwca 1998 r., I SA/Lu 641/97, niepubl.). A zatem przeprowadzenie postępowania administracyjnego z udziałem osoby, która nie jest należycie umocowana, może oznaczać, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4).

Mając powyższe na uwadze, dopiero od momentu prawidłowego zawiadomienia organ zobligowany jest doręczać pełnomocnikowi pisma procesowe i zapewnić mu udział w postępowaniu taki, jak stronie tego postępowania (por. B. Adamiak, J. Borkowski [w:] Polskie postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 1993 r., s. 79, tak też w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 1999 r., sygn. akt II SA 1533/98, opubl. w Lex pod nr 46787). W tym miejscu Sąd zauważa, iż w przedmiotowej sprawie dopiero w toku postępowania egzekucyjnego wraz ze skargą na czynności egzekucyjne przesłano prawidłowe pełnomocnictwo dla radcy prawnego A. P. udzielone przez Spółkę [...] w dniu [...] grudnia 2006 r. W związku z powyższym, zdaniem Sądu, w badanej sprawie słusznie postąpił [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w W. wzywając pismem z dnia [...] stycznia 2007 r. radcę prawnego A. P. do wskazania spraw do których zgłasza przystąpienie, a także do złożenia oryginałów lub poświadczonych za zgodność pełnomocnictw, gdyż z informacji przekazanej w dniu [...] stycznia 2007 r. do [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w W. w żaden sposób nie wynikało, że radca prawny A. P. zgłasza swoje przystąpienie do sprawy zakończonej już decyzją w dniu [...] sierpnia 2006 r. o nałożeniu kary pieniężnej na skarżącą Spółkę, tym bardziej, że przed [...] Wojewódzkim Inspektorem Transportu Drogowego toczyło się wówczas kilka postępowań administracyjnych wobec Spółki [...] Tak więc, Sąd stwierdza, że z uwagi na wskazane powyżej braki w informacji przekazanej do [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w W., w dniu 11 stycznia 2007 r. organ nie miał podstaw do wysłania radcy prawnemu A. P. decyzji z dnia [...] sierpnia 2006 r. o nałożeniu na skarżącą Spółkę kary pieniężnej, posiadając w aktach konkretnej sprawy dotyczącej wymienionej wyżej decyzji prawidłowe i aktualne pełnomocnictwo udzielone przez skarżącą Spółkę radcy prawnemu J.C..

Sąd zwraca uwagę również na fakt, iż pismo z dnia [...] stycznia 2007r. zostało sporządzone przez pełnomocnika procesowego posiadającego tytuł radcy prawnego. A zatem profesjonalny pełnomocnik powinien dokładnie znać zasady należytego i skutecznego legitymowania się pełnomocnictwem. Reprezentowanie innych podmiotów przed organami administracyjnymi oraz sądami należy bowiem do istoty wykonywanej przez niego działalności.

Biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem Sądu, doręczenie decyzji z dnia [...] sierpnia 2006 r. o nałożeniu kary pieniężnej na skarżącą Spółkę, radcy prawnemu J. C. w dniu [...] stycznia 2007 r. było skuteczne i zgodne z art. 40 k.p.a. W niniejszej sprawie nie doszło bowiem, wbrew twierdzeniom skarżącej Spółki, do naruszenia wskazanego przepisu, gdyż decyzja została doręczona ustanowionemu przez stronę pełnomocnikowi a nie samej stronie. Tak więc powoływanie się w skardze na stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażone w postanowieniu z dnia 28 grudnia 2007 r. sygn. akt VI SA/WA 1954/07, w którym Sąd uznał skargę za niedopuszczalną, gdyż złożona została przed terminem, z uwagi na doręczenie zaskarżonej decyzji stronie postępowania a nie jej ustanowionemu pełnomocnikowi, nie znajduje zastosowania w przedmiotowej sprawie.

Ponadto wbrew zarzutom skarżącej Spółki, Sąd zauważa, że organy administracyjne nie kwestionowały pełnomocnictwa radcy prawnego A. P. złożonego prawidłowo, jako załącznika do skargi na czynności egzekucyjne, ze wskazaniem w piśmie konkretnej sprawy, doręczając mu zarówno zaskarżone postanowienie z dnia [...] listopada 2007 r. jak i poprzedzające je postanowienie z dnia [...] lipca 2007 r. wydane w przedmiocie stwierdzenia bezzasadności zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.

Uznając zatem skuteczność doręczenia decyzji z [...] sierpnia 2006 r. o numerze [...] pełnomocnikowi skarżącej - radcy prawnemu J. C., Sąd zauważa, że dopóki decyzja nakładająca karę pieniężną nie zostanie zmieniona lub wyeliminowana z obrotu dopóty będzie podstawą do dochodzenia należności wynikającej z tej decyzji. Tak więc zarzut naruszenia art. 33 pkt 1 u.p.e.a. w postaci nieistnienia dochodzonego obowiązku jest w przedmiotowej sprawie bezzasadny.

Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z póź. zm.), orzekł jak w sentencji.