Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1354/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-02-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Janusz Walawski (spr.), Sędziowie WSA - Adam Lipiński, - Bronisław Szydło, Protokolant - Monika Michnik-Misterek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2009 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji, 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.


UZASADNIENIE

Komendant Wojewódzki Policji w [...], działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 157 § 1 oraz art. 158 § 1 Kpa, po przeprowadzeniu wszczętego z urzędu postępowania nadzwyczajnego, w dniu [...] maja 2008 r. wydał rozkaz personalny nr [...], którym stwierdził nieważność rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2008 r. w przedmiocie zwolnienia T. K. z zajmowanego stanowiska i mianowania go na równorzędne stanowisko eksperta. W ocenie organu, rozkaz ten został wydany z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu organ podał m.in., że w myśl § 8 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 z późn. zm.), stanowiskiem samodzielnym nie jest stanowisko, którego nazwa zawiera człon "samodzielne", lecz takie, które zostało określone tym przepisem. Przepis ten koreluje z wykazem stanowisk służbowych policjantów uprawniających do dodatku funkcyjnego, który stanowi załącznik nr 3 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. zmieniającego powyżej określone rozporządzenie (Dz. U. Nr 24, poz. 149). Organ, tzn. Komendant Powiatowy Policji w [...] niezasadnie uznał, że stanowisko eksperta, niezależnie od jego umiejscowienia w strukturze jednostki lub komórki organizacyjnej, można określić, jako stanowisko samodzielne.

Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania, w dniu [...] lipca 2008 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 Kpa wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy poprzedzający rozkaz personalny. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji "prawidłowo postąpił stwierdzając naruszenie prawa w przedmiotowym rozkazie i wydając decyzję o stwierdzeniu jego nieważności."

Decyzja Komendanta Głównego Policji stała się przedmiotem skargi wniesionej przez T. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zarzucił w skardze, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 156 § 1 Kpa oraz § 1 ust. 1a pkt 3 lit. b i § 8 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego.

Podnosząc powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanego nią w mocy rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] maja 2008 r.

W odpowiedzi na skargę, Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż przedmiotem sprawy jest ocena przez Sąd prawidłowości prowadzonego przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz wydanego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia.

Wyjaśnić również należy, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Na wstępie należy podać, że zgodnie z art. 16 § 1 Kpa, decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych.

Przepis art. 156 § 1 pkt 2 Kpa powinien służyć do eliminowania z obrotu prawnego indywidualnych aktów prawnych, wydanych bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, których treści nie da się pogodzić z zasadą praworządności.

Do rażącego naruszenia prawa, w rozumieniu powyżej określonego przepisu, dochodzi wówczas, gdy decyzja, która ma zostać unieważniona, pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z przepisem prawa, na podstawie którego została wydana i nie może pozostać w obrocie prawnym praworządnego państwa.

W postępowaniu nadzwyczajnym, jakim jest postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji, organ prowadzący postępowanie rozpoznaje sprawę wyłącznie w zakresie określonym w art. 156 § 1 Kpa, a treść uzasadnienia decyzji o stwierdzeniu nieważności nie może budzić żadnych wątpliwości.

Uzasadnienia - zaskarżonej decyzji oraz utrzymanego nią w mocy rozkazu personalnego - nie czynią zadość warunkom, określonym w art. 107 § 3 Kpa. Uzasadnienie prawne powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, z przytoczeniem przepisów prawa. W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że uzasadnienie stanowi integralną część orzeczenia i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną część decyzji (por. wyrok NSA z dnia 12 maja 2000 r. , sygn. akt I SA/Kr 856/98 - LEX Nr 43041, wyrok NSA z dnia 22 listopada 2001 r., sygn. akt II SA 924/01 - LEX 81816, wyrok NSA z dnia 20 listopada 2001 r., sygn. akt II SA/Lu 629/00 - LEX 55078).

Prawidłowe zredagowanie pod względem merytorycznym i prawnym uzasadnienia ma zasadnicze znaczenie dla stosowania zasady przekonywania, określonej w art. 11 Kpa. Stosownie do tej zasady organ administracji publicznej obowiązany jest do wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy wydaniu decyzji. Elementem decydującym o przekonaniu strony co do trafności podjętego rozstrzygnięcia jest właśnie uzasadnienie decyzji.

Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ nie wskaże w sentencji decyzji, czy też w jej uzasadnieniu przepisów prawa, które w jego ocenie zostały w sposób rażący naruszone. Taka sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie.

Rozpoznając ponownie sprawę, organ nie może poprzestać li tylko na ogólnych stwierdzeniach, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Jeżeli organ to stwierdzi, to zobowiązany jest wskazać przepisy prawa, które w jego ocenie zostały rażąco naruszone.

Z uwagi na powyższe, biorąc za podstawę art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł, jak w sentencji.