Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 123/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 8
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 217, - 220
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Tadeusz Kuczyński (spr.), Sędziowie sędzia NSA Julia Szczygielska,, sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, Protokolant asystent sędziego Krzysztof Caliński, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 14 listopada 2014 r. sprawy ze skargi R. L. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w J. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 28 grudnia 2012 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

R. L. (dalej: skarżący, strona ) pismem z dnia 19 maja 2014 r. złożył skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w J. (dalej: Komendant Powiatowy) w przedmiocie rozpatrzenia dziesięciu wniosków o różnej treści skierowanych do tego organu na przestrzeni 2012 r i 2013 r. w tym m.in. wniosku z dnia 28 grudnia 2012 r. dotyczącego m.in. w pkt 3 i pkt 4 wydania zaświadczenia o wysokości uposażenia dla celów emerytalnych przez właściwy organ Policyjny ze względu na ostatnie miejsce pełnienia służby przez funkcjonariusza wg. stanu na 21 lipca 2011 r. i 28 lutego 2011 r.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 24 czerwca 2014r. wyodrębniono skargę w tym zakresie i zarejestrowano pod wskazaną na wstępie sygnaturą

W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że w jej opinii Komendant Powiatowy pozostaje w bezczynności w rozpatrzeniu powyższego wniosku. Zdaniem skarżącego Komendant Powiatowy nie stosuje trybu wydawania zaświadczeń określonego w art. 217 k.p.a.), nie przestrzega terminów ustawowych. Skarżący podał ponadto, że złożył zażalenie w trybie art. 37 k.p.a. do organu wyższego stopnia, które nie zostało jednak uwzględnione bowiem "organ I instancji w ramach wszczętego postępowania administracyjnego nie wydał stosownego aktu lekceważąc skarżącego".

W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy wniósł o jej oddalenie. Przedstawiając swoje stanowisko w sprawie stwierdził, że skarga dotyczy bezczynności w zakresie podań (wniosków) skarżącego stanowiących załączniki o numerach od 17 do 26 skargi (pkt 3 skargi) które zostały zgodnie z ustaloną właściwością przesłane Komendantowi Wojewódzkiemu Policji we W. (dalej Komendantowi Wojewódzkiemu) celem załatwienia. W zakresie objętym niniejszą skargą nastąpiło to pismem z dnia 4 stycznia 2013 r. Komendant Powiatowy wskazał, że z uwagi na ustaloną zgodnie z art. 19 k.p.a. właściwość organu administracji publicznej i kroki podjęte przez organ, zarzut bezczynności sformułowany przez skarżącego nie jest zasadny.

Skarżący w kolejnych pismach procesowych z dnia 4 lipca 2014 r., 22 września 2014 r., 25 września 2014 r. dwóch opatrzonych datą 9 października oraz w piśmie z dnia 3 listopada 2014 r. zawarł polemikę ze stanowiskiem Komendanta Powiatowego wyrażonym w odpowiedzi na skargę. W jego opinii organ ten winien wydać wnioskowane zaświadczenie lub wydać postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia.

Na rozprawie w dniu 14 listopada 2014 r. pełnomocnik Komendanta Powiatowego stwierdził, że z informacji uzyskanej od Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. wynika, że organ ten rozpatrzył i załatwił wniosek skarżącego objęty skargą. Na dowód powyższego okazał Sądowi pismo Komendanta Wojewódzkiego z dnia 18 czerwca 2014 r. o nr K-IV-1224/07/14/AS skierowane do skarżącego, z którego wynika (pkt. 2), że na wniosek dotyczący zaświadczenia o uposażeniu według stanu z dnia 21 lipca 2011 r. Komendant Wojewódzki Policji we W. wydał w dniu 5 grudnia 2011 r. postanowienie [...] na które skarżący wniósł zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W świetle przepisów art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne powołane zostały do rozpoznawania m. in. skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Przesłanki, których jednoczesne zaistnienie warunkuje powstanie stanu bezczynności w toku postępowania administracyjnego to po pierwsze brak działania organu, przyjmujący postać "niezałatwienia sprawy" będącej przedmiotem postępowania oraz, po drugie, upływ terminu do załatwienia sprawy (zob. M. Miłosz, Bezczynność organu administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym, LEX 2011). W przypadku skargi na bezczynność, dokonując badania jej zasadności sąd czyni to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania orzeczenia sądowego. Sąd nie bada natomiast, w niniejszym postępowaniu, prawidłowości rozstrzygnięć wydawanych przez organy. (por. wyr. WSA w Olsztynie z dnia 3 marca 2014r. sygn.. akt I SAB/Ol 10/13 publ. Lex 1444331).

Tymczasem w rozpatrywanej sprawie przedmiotem zarzucanej Komendantowi Powiatowemu bezczynności jest wniosek z dnia 28 grudnia 2012 r. złożony przez skarżącego z powołaniem się m.in. na regulacje art. 217 i 218 k.p.a. a dotyczący wydania zaświadczenia o wysokości uposażenia dla celów emerytalnych przez właściwy organ Policyjny ze względu na ostatnie miejsce pełnienia służby przez funkcjonariusza wg. stanu na 21 lipca 2011 r. i 28 lutego 2011 r..

Na wstępie zauważyć należy, że postępowanie w zakresie wydawania zaświadczeń regulują przepisy działu VII (art. 217 – 220) k.p.a. Zgodnie z art. 217 k.p.a. zaświadczenie wydaje się, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (§ 2 pkt 1) oraz jeżeli osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (§ 2 pkt 2). Z kolei stosownie do treści art. 218 § 1 k.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., organ administracji publicznej zobowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ przed wydaniem zaświadczenia może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 k.p.a.). Orzecznictwo sądowoadministracyjne wypracowało jednoznaczne stanowisko, że postępowanie to ma charakter uproszczony i odformalizowany. W trakcie tego postępowania dokonywane są wyłącznie czynności materialno-techniczne polegające w szczególności na badaniu, jakiego rodzaju źródło może zawierać żądane dane i czy dane te dotyczą stanu prawnego lub faktycznego, którego potwierdzenia domaga się wnioskodawca. Charakterystyka samego postępowania wyjaśniającego przewidzianego w art. 218 § 2 k.p.a., sprowadza się do przyjęcia, iż spełnia ono tylko pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia. W sytuacji gdy organ dysponuje danymi zawartymi w kartotekach, ewidencjach, rejestrach lub aktach innego rodzaju, których potwierdzenia domaga się wnoszący o wydanie zaświadczenia, wówczas winien wydać zaświadczenie. W pierwszej kolejności zatem podlega ustaleniu jakiego rodzaju ewidencja i rejestry mogą zawierać żądane dane. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy, należy wskazać, że Komendant Powiatowy nie pozostawał w bezczynności w zakresie rozpatrzenia wskazanego na wstępie wniosku o wydanie zaświadczenia. Jak bowiem wynika z nadesłanych akt administracyjnych sprawy w efekcie wskazanego postepowania wyjaśniającego pismem z dnia 4 stycznia 2013 r. przesłał ten wniosek Komendantowi Wojewódzkiemu. Wstępne badanie wniosku doprowadziło bowiem Komendanta Powiatowego do przekonania, że nie jest właściwy w sprawie zatem przekazał wniosek niezwłocznie organowi właściwemu (art. 65 k.p.a.) zawiadamiając jednocześnie o tym fakcie skarżącego. Na powyższy fakt powołuje się również Komendant Powiatowy w pkt 3 złożonej w tej sprawie odpowiedzi na skargę (k.38).

W konsekwencji takiego stanu sprawy Sąd doszedł do przekonania, że postawiony w skardze zarzut, bezczynności polegającej na nierozpatrzeniu wskazanego wniosku z dnia 28 grudnia 2012 r. o wydanie zaświadczenia przez Komendanta Powiatowego wobec jego skutecznego przekazania i rozpatrzenia w stosownym trybie przez Komendanta Wojewódzkiego nie zasługiwał na uwzględnienie. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowym, skarga na bezczynność organów zasadna może być tylko w tych przypadkach, w których organy zobowiązane do wydania decyzji i postanowień, bądź do dokonania określonej czynności, z ustawowego obowiązku nie wywiążą się w określonym terminie (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt II SAB/Łd 140/12, publ. CBOIS). W tym aspekcie należy także wskazać, że działania organu w sprawie rozpatrzenia wniosku skarżącego nie były również nacechowane przewlekłością jak wydaje się sugerować skarżący . O przewlekłości można by było mówić, gdyby organowi dało się skutecznie postawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie. Tymczasem w rozpatrywanej sprawie wniosek skarżącego adresowany do Komendanta Powiatowego opatrzony datą 28 grudnia 2012 r. został przekazany według właściwości Komendantowi Wojewódzkiemu pismem z dnia 4 stycznia 2014 r. W tym stanie rzeczy oraz w świetle poczynionych przez Sąd rozpoznający skargę rozważań należało stwierdzić, że zarzuty skarżącego okazały się niezasadne.

Z tych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.