Postanowienie NSA, sygn. akt I GZ 59/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2005-04-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne postępowanie
Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odrzucono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Czesława Socha po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Ł. C. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 24 lutego 2005 r. sygn. akt SA/Sz 2357/03 w sprawie ze skargi Ł. C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie z dnia 13 listopada 2003 r. sygn. akt [...] w przedmiocie określenia długu celnego postanawia: - zażalenie oddalić - U Z A S A D N I E N I E Zaskarżonym postanowieniem odmówiono wstrzymania wykonania decyzji przyjmując, że podniesione przez skarżącego okoliczności dotyczące jego sytuacji nie zostały poparte żadnymi okolicznościami. Nie stwarzają też podstaw do przyjęcia, że wykonanie zaskarżonej decyzji ostatecznej przed rozpatrzeniem skargi, spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazano też, że w przypadku wszczęcia postępowania egzekucyjnego skarżącemu przysługują środki prawne przewidziane ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył Ł. C.. Domagał się jego zmiany i wstrzymania wykonania decyzji. W uzasadnieniu podał, że nie przywiózł spornego samochodu na Polski obszar celny. Samochód ten został nielegalnie przywieziony przez inną osobę. Nie może wobec tego ponosić odpowiedzialności za powstały dług celny. Nie jest w stanie zapłacić należności celnych przed rozpoznaniem skargi. Egzekucja należności celnych spowoduje zajęcie części wynagrodzenia, a konsekwencją tego będzie zwolnienie z pracy. Powyższa sytuacja pozbawi też otrzymywania środków pieniężnych do życia i uniemożliwi kontynuowanie nauki w trybie zaocznym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest bezzasadne. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że zakres kontroli zaskarżonego postanowienia ograniczony jest do jego oceny zgodności z prawem. Sąd nie jest natomiast uprawniony na obecnym etapie postępowania do oceny zasadności wydanej decyzji, a do czego w istocie sprowadza się większość zarzutów złożonego zażalenia. Nie jest też uprawniony Sąd w tym postępowaniu do oceny zarzutów z postępowania egzekucyjnego. Biorąc pod uwagę tak ograniczony zakres kognicji, Sąd rozpatrując niniejsze zażalenie mógł jedynie zbadać – czy zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 184, 185 w związku z art. 145, 193, 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Przepis art. 194 § 1 pkt 2 powyższej ustawy stanowi, że zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego odmawiające wstrzymania wykonania decyzji. Trafnie Sąd I instancji przyjął, że brak wykazania istnienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji stanowi o jego odmowie. Podstawową przesłanką wstrzymania decyzji zgodnie z art. 61 § 3 cytowanej wyżej ustawy jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. W sprawie podniesione przez żalącego okoliczności do takich konsekwencji nie prowadzą, a rodzaj obowiązku nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny skoro chodzi o świadczenie pieniężne, z natury rzeczy przecież odwracalnego. W przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi, istnieje oczywista możliwość zwrotu uiszczonej kwoty. Powyższej oceny nie zmienia też brak środków finansowych, skoro skutki mogą być oceniane tylko w ramach ewentualnego prowadzonego postępowania egzekucyjnego przewidzianego ustawą z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. Nr 110, poz. 968 z 2002 r. – t.j. z późn. zm.). Nie są to także podstawy uzasadniające zastosowanie wstrzymania wykonania decyzji na tym etapie postępowania. Z powyższych względów, skoro zaskarżone postanowienie odpowiada spawu i dlatego na podstawie art. 184 w związku z art. 193, 197 cytowanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – zażalenie zostało oddalone.


UZASADNIENIE

P O S T A N O W I E N I E

Dnia 25 kwietnia 2005 r.

Naczelny Sąd Administracyjny

w składzie:

Sędzia NSA Czesława Socha

po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2005 r.

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej

zażalenia Ł. C.

od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie

z dnia 24 lutego 2005 r. sygn. akt SA/Sz 2357/03

w sprawie ze skargi Ł. C.

na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie

z dnia 13 listopada 2003 r. sygn. akt [...]

w przedmiocie określenia długu celnego

postanawia:

- zażalenie oddalić -

U Z A S A D N I E N I E

Zaskarżonym postanowieniem odmówiono wstrzymania wykonania decyzji przyjmując, że podniesione przez skarżącego okoliczności dotyczące jego sytuacji nie zostały poparte żadnymi okolicznościami. Nie stwarzają też podstaw do przyjęcia, że wykonanie zaskarżonej decyzji ostatecznej przed rozpatrzeniem skargi, spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazano też, że w przypadku wszczęcia postępowania egzekucyjnego skarżącemu przysługują środki prawne przewidziane ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył Ł. C.. Domagał się jego zmiany i wstrzymania wykonania decyzji.

W uzasadnieniu podał, że nie przywiózł spornego samochodu na Polski obszar celny. Samochód ten został nielegalnie przywieziony przez inną osobę. Nie może wobec tego ponosić odpowiedzialności za powstały dług celny. Nie jest w stanie zapłacić należności celnych przed rozpoznaniem skargi. Egzekucja należności celnych spowoduje zajęcie części wynagrodzenia, a konsekwencją tego będzie zwolnienie z pracy. Powyższa sytuacja pozbawi też otrzymywania środków pieniężnych do życia i uniemożliwi kontynuowanie nauki w trybie zaocznym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie jest bezzasadne.

W pierwszej kolejności należy podkreślić, że zakres kontroli zaskarżonego postanowienia ograniczony jest do jego oceny zgodności z prawem. Sąd nie jest natomiast uprawniony na obecnym etapie postępowania do oceny zasadności wydanej decyzji, a do czego w istocie sprowadza się większość zarzutów złożonego zażalenia. Nie jest też uprawniony Sąd w tym postępowaniu do oceny zarzutów z postępowania egzekucyjnego. Biorąc pod uwagę tak ograniczony zakres kognicji, Sąd rozpatrując niniejsze zażalenie mógł jedynie zbadać – czy zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 184, 185 w związku z art. 145, 193, 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).

Przepis art. 194 § 1 pkt 2 powyższej ustawy stanowi, że zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego odmawiające wstrzymania wykonania decyzji.

Trafnie Sąd I instancji przyjął, że brak wykazania istnienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji stanowi o jego odmowie. Podstawową przesłanką wstrzymania decyzji zgodnie z art. 61 § 3 cytowanej wyżej ustawy jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu.

W sprawie podniesione przez żalącego okoliczności do takich konsekwencji nie prowadzą, a rodzaj obowiązku nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny skoro chodzi o świadczenie pieniężne, z natury rzeczy przecież odwracalnego.

W przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi, istnieje oczywista możliwość zwrotu uiszczonej kwoty.

Powyższej oceny nie zmienia też brak środków finansowych, skoro skutki mogą być oceniane tylko w ramach ewentualnego prowadzonego postępowania egzekucyjnego przewidzianego ustawą z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. Nr 110, poz. 968 z 2002 r. – t.j. z późn. zm.). Nie są to także podstawy uzasadniające zastosowanie wstrzymania wykonania decyzji na tym etapie postępowania.

Z powyższych względów, skoro zaskarżone postanowienie odpowiada spawu i dlatego na podstawie art. 184 w związku z art. 193, 197 cytowanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – zażalenie zostało oddalone.