Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 328/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2005-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor Sądowy Elżbieta Naumowicz po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego postanawia: o d r z u c i ć s k a r g ę.


UZASADNIENIE

W piśmie z dnia 13 września 2004 r., skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, nazwanym "odwołaniem w związku z odmową przyznania dodatku mieszkaniowego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O.", M. M. wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz "cofnięcie decyzji SKO i przyznanie zaległego dodatku mieszkaniowego", podając, że wobec odmownego załatwienia jej podania z miesiąca maja 2004 r. o przyznanie dodatku mieszkaniowego za zajmowany lokal przy ul. [...] [...], wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. "gdzie również otrzymała odmowę". Zarzuciła, że w piśmie, napisanym 27 lipca 2004 r., a wysłanym dopiero 12 sierpnia 2004 r., co potwierdza data widoczna na kopercie, nie podano informacji o możliwości i terminie dalszego odwołania, stąd uważa, że termin ten wynosi 30 dni. Dołączyła kserokopię pisma Naczelnika Wydziału Lokalowego Urzędu Miasta [...] z dnia 27 lipca 2004 r., kierowanego do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O., dotyczącego przesłania w trybie art. 133 K.p.a. wraz z aktami sprawy odwołania wniesionego od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] o odmowie przyznania dodatku mieszkaniowego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. wniosło o jej odrzucenie, podnosząc, że nie zostały wyczerpane środki zaskarżenia, a sprawa jest w toku. Wskazano, że z treści skargi M. M. wynika, iż skarga ta dotyczy pisma Naczelnika Wydziału Lokalowego w Urzędzie Miasta [...] z dnia 27 lipca 2004 r., nr [...], adresowanego do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. w sprawie przekazania odwołania oraz akt sprawy skarżącej, od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego z uwagi na przekroczenie kryterium dochodowego. Wyjaśniono, że w sprawie będącej przedmiotem skargi, nie doszło jeszcze do wydania rozstrzygnięcia w wyniku rozpatrzenia odwołania M. M. z dnia 1 lipca 2004 r. od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek odwoławczy, taki jak zażalenie odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.

Stosownie do art. 127 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej K.p.a., od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji, organem właściwym do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba, że ustawa przewiduje inny organ.

Obowiązek wyczerpania środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi do sądu wynika z założenia, że Sąd nie wyręcza organów administracji wyższego stopnia i nie narusza podstawowej zasady dwuinstancyjności postępowania, ustanowionej w art. 15 K.p.a. Zasada dwuinstancyjności daje stronie prawo domagania się dwukrotnego merytorycznego rozpatrzenia jej sprawy przez dwa różne organy administrujące. Rangę tej zasady potwierdza art. 78 Konstytucji RP, w myśl którego "każda ze stron ma prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji. Wyjątki od tej zasady oraz tryb zaskarżenia określa ustawa" (por. B. Adamiak, J. Borkowski: Polskie postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 1999, str. 165 i nast.).

W myśl omówionej wyżej zasady dwuinstancyjności postępowania, organem właściwym do rozpatrzenia odwołania od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O., o czym stosowne pouczenie zamieszczono w decyzji pierwszoinstancyjnej z dnia [...].

Jak wynika z akt sprawy, do daty wniesienia skargi decyzja ta była ostatnim rozstrzygnięciem w sprawie, przy czym skarżąca, korzystając z przysługującego jej prawa, wniosła od tej decyzji odwołanie do organu drugiej instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. nie rozpatrzyło odwołania w przewidzianym prawem terminie, zawiadamiając jednak skarżącą pismem z dnia 9 września 2004 r., nr [...], o przedłużeniu terminu załatwienia odwołania i określającym przypuszczalny termin załatwienia sprawy do połowy października 2004 r.

W świetle powyższego bezspornym jest, że pismo przewodnie organu pierwszej instancji z dnia 27 lipca 2004 r. zostało przez skarżącą błędnie potraktowane jako odmowna decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, natomiast wobec nierozpoznania przez organ odwoławczy wniesionego przez M. M. odwołania, a ostatnią wydaną w sprawie decyzją jest nieostateczna decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego, zatem nie został jeszcze wyczerpany tryb przewidziany w art. 127 § 1 i 2 K.p.a. Tym samym nie został spełniony warunek formalny dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego wynikający z art. 52 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zgodnie zatem z art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 powyższej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniesiona w takich okolicznościach skarga, jako niedopuszczalna, podlegała odrzuceniu, stąd należało orzec jak w sentencji.