Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 39/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2014-03-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 61 ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: par. 4-8
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

SENTENCJA

Dnia 19 marca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień (spr.) Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska Protokolant Specjalista Marcelina Chmielecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2014 roku sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji - oddala skargę. LS


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją

z dnia [...], nr[...], po rozpoznaniu odwołania M. Z., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza O. z dnia [...], nr [...] w sprawie warunków zabudowy.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym:

Burmistrz O. decyzją z dnia [...], po rozpoznaniu wniosku J. P., ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na dobudowie do budynku mieszkalnego ganku ze schodami zewnętrznymi oraz budowie budynku gospodarczego (pomieszczenie na drewno i kurnik) na działce oznaczonej w ewidencji gruntów nr 2429 obręb [...], gm. O. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia organ wskazał przepis art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 roku, poz. 647 ze zm., dalej jako: "u.p.z.p."). Z powołaniem się na wyniki analizy, przeprowadzonej stosownie do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588, dalej jako: "rozporządzenie"), w treści decyzji organ określił warunki realizacji inwestycji wskazując, że linia zabudowy została określona w załączniku graficznym. Organ określił powierzchnię zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji do 25% oraz powierzchnię biologicznie czynną na poziomie minimum 50% powierzchni terenu inwestycji. Szerokość elewacji frontowej po rozbudowie budynku mieszkalnego ma wynosić 9,03 m z tolerancją do 20%, a budynku gospodarczego do 4 m. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej (jej gzymsu, attyki lub okapu) dla budynku mieszkalnego przewidziano do 5,12 m, natomiast budynku gospodarczego do 4,02 m. W zakresie geometrii dachu organ wskazał, iż dla budynku mieszkalnego nad główną bryłą budynku (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy

i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) pozostaje bez zmian, dla dobudowanej części dach jednospadowy ze spadkiem połaci od 5° do 35°, kalenica główna do frontu działki na poziomie do 6,5 m. Natomiast dla budynku gospodarczego dach jednospadowy ze spadkiem połaci od 5° do 35°, kalenica główna prostopadła do frontu działki, na poziomie do 6 m. W załączniku graficznym wskazano linie rozgraniczające teren inwestycji i linię zabudowy.

W odwołaniu od powyższej decyzji M. Z., właścicielka działki sąsiedniej oznaczonej nr ewid. 905, graniczącej z terenem inwestycji, podniosła, iż decyzja dotyczy legalizacji, a nie budowy nowych budynków. J. P. wzniosła te obiekty na działce odwołującej. Budynki zostały wybudowane niezgodnie z warunkami technicznymi, ograniczają zagospodarowanie działki odwołującej, która chciałaby żeby zostały one rozebrane.

W piśmie z dnia 7 października 2013 roku J. P. wskazała, iż budynki, których dotyczy decyzja o warunkach zabudowy, zostały wybudowane 40 lat temu, kiedy sąsiadka nie stawiała żadnego sprzeciwu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania, wspomnianą na wstępie decyzją utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

W motywach decyzji organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie - cytując regulację ustawową - wyjaśnił, że organ pierwszej instancji dokonał analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu stosownie do przepisów rozporządzenia. Obszar analizy został wyznaczony prawidłowo, w odległości trzykrotnej szerokości frontu działki, tj. 72 m (3 x 24 m). Teren inwestycji znajduje się na obszarze zabudowy zagrodowej, gdzie występują budynki mieszkalne oraz budynki gospodarcze związane z prowadzeniem gospodarstwa rolnego. Planowana inwestycja, tj. dobudowa do budynku mieszkalnego ganku ze schodami zewnętrznymi oraz budowa budynku gospodarczego (pomieszczenie na drewno i kurnik), w ocenie organu, będzie kontynuacją tej funkcji. Ustalenie warunków zabudowy dla projektowanego zadania znajduje więc uzasadnienie, a organ pierwszej instancji w swojej decyzji określił cechy nowej zabudowy. Linia zabudowy wyznaczona została w załączniku graficznym. Wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki - zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia, na podstawie średniej wielkości występującej

w obszarze analizowanym, tj. do 25%, wskaźnik biologicznie czynny – minimum 50% powierzchni terenu inwestycji. Jak dalej wskazało SKO, szerokość elewacji frontowej dla budynku mieszkalnego po rozbudowie o ganek i schody zewnętrzne określono na poziomie 9,03 m z tolerancją do 20%, zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych budynków mieszkalnych przy tolerancji. Natomiast dla budynku gospodarczego szerokość elewacji frontowej wyznaczono do 4 m zgodnie z § 6 ust. 2 rozporządzenia, ze szczegółowym uzasadnieniem tak przyjętego wskaźnika, które wynika z analizy. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej (jej gzymsu, attyki lub okapu) dla budynku mieszkalnego określono do 5,12 m, a budynku gospodarczego do 4,02 m, stosownie do treści § 7 ust. 3 rozporządzenia, tj. na podstawie średniej wielkości występującej w obszarze analizowanym. Geometrię dachu określono uwzględniając zapisy § 8 rozporządzenia, odpowiednio do dachów występujących w obszarze analizowanym ze szczegółowym uzasadnieniem w analizie. Jak następnie wyjaśnił organ, w ustalonym w sprawie stanie faktycznym i prawnym, projektowane przez J. P. zadanie znajduje swoje uzasadnienie, a skoro tak, to nie można było odmówić ustalenia dla niego warunków zabudowy.

Odnosząc się do zarzutów odwołującej organ stwierdził, że są one niezasadne z punku widzenia ustalenia warunków zabudowy. Inwestycja w żaden też sposób nie ogranicza działki sąsiedniej, bowiem ustalenie warunków zabudowy nastąpiło zgodnie

z zasadą dobrego sąsiedztwa określoną w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. W decyzji

o warunkach zabudowy zostały określone wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Decyzja o warunkach zabudowy z zasady dotyczy planowanych inwestycji, jednakże przepis art. 59 ust. 1 u.p.z.p. nie zawiera ograniczeń czy zakazu dotyczących możliwości wydania decyzji o warunkach zabudowy względem obiektu już istniejącego, a wybudowanego samowolnie. Organ zobowiązany jest rozpatrzyć wniosek o ustalenie warunków zabudowy również po wybudowaniu (samowolnie) obiektu budowlanego. Przy czym, w świetle art. 56 w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., organ nie może odmówić ustalenia warunków zabudowy, o ile zachodzą przesłanki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. i nie sprzeciwiają się jej przepisy odrębne, do których nie zalicza się przepisów prawa budowlanego (nie należą one do materii planowania przestrzennego). Dla podjęcia decyzji w przedmiocie warunków zabudowy na określonym terenie nie jest wymagana zgoda właścicieli sąsiednich nieruchomości. Decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu, a stosunki pomiędzy właścicielami nieruchomości normowane są przepisami prawa cywilnego. W tej sytuacji sporność granic, kwestie rozgraniczenia nieruchomości, czy wznowienia granic nie mogą tamować podjęcia decyzji o warunkach zabudowy. Odnosząc się do zarzutu nieujęcia w analizie dwóch działek nr 901 i 904, organ wskazał, iż z mapy stanowiącej załącznik do decyzji wynika, że działka nr 901 nie istnieje w obrębie [...], zaś działka nr 904 jest niezabudowana, a zatem nie można w oparciu o nią ustalać cech zabudowy. Kolegium nie jest też organem właściwym w sprawie nakazania J. P. rozbiórki budynków, czy też do rozpatrzenia skargi na pracowników Urzędu Miejskiego w O., bądź organu nadzoru budowlanego szczebla powiatowego.

W skardze na powyższą decyzję M. Z. ponownie wskazała, iż domaga się rozbiórki obiektów, które stanowią samowolę budowlaną i ograniczają użytkowanie jej działki. Obiekty posadowione są na jej gruncie. Organy zajmujące się sprawą samowoli budowlanej J. P. robią wszystko, by zalegalizować istniejące obiekty.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc argumenty wskazane w uzasadnieniu decyzji drugiej instancji.

W trakcie rozprawy skarżąca oświadczyła, że popiera skargę, natomiast J. P. wniosła o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do postanowień art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2013 roku, poz. 270 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności

z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" – "c" P.p.s.a.). Stosownie do uregulowania art. 151 P.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala.

Oceniając legalność zaskarżonej decyzji sąd uznał, że organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe, ustaliły stan faktyczny i wydały rozstrzygnięcia odpowiadające zebranym dowodom oraz przepisom prawa.

Na wstępie rozważań wskazać należy, iż każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich (art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.). Osoba uprawniona do nieruchomości może ją zagospodarować w zakresie obowiązującego prawa w sposób dowolny. Co prawda musi to uczynić zgodnie z wymogami określonymi w decyzji

o warunkach zabudowy, ale postanowienia w niej zawarte stanowią konkretyzację przepisów, które należy wykładać na korzyść uprawnień inwestora.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia w sprawie stanowił przepis art. 61 u.p.z.p., który wskazuje, iż wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie

w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 u.p.z.p., o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Decyzja o warunkach zabudowy wydawana jest na podstawie analizy przygotowanej w oparciu o przepisy powołanego wcześniej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku. Z przepisu § 1 tego aktu wynika, że określa ono sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym wymagania dotyczące ustalania linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych).

W toku postępowania administracyjnego organ wyznaczył obszar analizowany

i przeprowadził w nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Przepis § 3 ust. 3 powołanego rozporządzenia określa, że granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 m. W stanie faktycznym sprawy organ wyznaczył obszar analizowany o szerokości 72 m, gdyż działka inwestora ma szerokość 24 m. Organy obu instancji wskazały sposób ustalenia wielkości obszaru analizowanego, zatem zdaniem składu orzekającego, nie można w tym zakresie poczynić im żadnego zarzutu.

W prawidłowo wyznaczonym obszarze analizowanym organ stwierdził istnienie zabudowy zagrodowej, czyli budynków mieszkalnych i gospodarczych związanych

z prowadzonym gospodarstwem rolnym. Z przedmiotowej sprawy wynika, że inwestor wnioskował o ustalenia warunków zabudowy dla dwóch obiektów. Pierwszy z nich to dobudowa do budynku mieszkalnego ganku o wymiarach 2,16 m x 4,77 m. Natomiast drugi obiekt to budynek gospodarczy (przeznaczony do składowania drewna

z pomieszczeniem na kurnik) dobudowany do obory o wymiarach 2,6 x 5,6 m.

Z zestawienia rodzaju zabudowy stwierdzonej w obszarze analizowanym i objętej wnioskiem inwestora, nie można wyprowadzić konkluzji o sprzeczności tych dwóch rodzajów zabudowy. W żadnej mierze nie może być kontestowane to, iż ganek przy budynku mieszkalnym i budynek gospodarczy to obiekty związane z tradycyjną zabudową zagrodową służącą prowadzonemu gospodarstwu rolnemu. Jak słusznie zauważył organ drugiej instancji, w ramach zabudowy zagrodowej występują budynki mieszkalne i budynki związane z produkcją rolną. Pogląd taki jest utrwalony

w orzecznictwie, które skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela (por. np. wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2008 roku, II OSK 1536/07 oraz wyroki WSA: w Poznaniu

z dnia 4 września 2013 roku, IV SA/Po 396/13; w Lublinie z dnia 17 listopada 2011 roku, II SA/Lu 519/11 i inne; wszystkie dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl).

W dalszej kolejności wskazać należy, iż w decyzji o warunkach zabudowy znalazły się wszystkie niezbędne postanowienia wynikające z przepisów § 4 – § 8 rozporządzenia. I tak, przepis § 4 ust. 1 rozporządzenia wskazuje, że obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Organ określił linię zabudowy dla nowej inwestycji zgodnie z treścią § 4 ust. 4 rozporządzenia, który stanowi, iż dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Rzeczoną linię zabudowy organ określił uwzględniając zabudowę na działce inwestora, jak i to, że front tej działki przylega do drogi wojewódzkiej. Linia zabudowy została określona na mapie stanowiącej załącznik do decyzji organu pierwszej instancji. Nie można czynić organowi zarzutu naruszenia prawa, skoro przepis rozporządzenia dopuszcza odstępstwo pod pewnym warunkiem. W sprawie niniejszej warunek ten został spełniony, gdyż wyznaczenie omawianego parametru znajduje swoje potwierdzenie w uzasadnieniu analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. W dalszej kolejności organ, stosownie do regulacji § 5 rozporządzenia, określił wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy. Przepis ten określa, iż rzeczony parametr w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Jak napisał organ w analizie wskaźnik zabudowy w obszarze analizowanym zawiera się w przedziale od 12% do 37%, co daje wartość średnią na poziomie 25%. Powołując normę § 5 ust. 1 rozporządzenia organ określił wskaźnik powierzchni zabudowy na poziomie średnim występującym w obszarze analizowanym, czyli 25%. Organ w decyzji określił także udział powierzchni biologicznie czynnej (minimum 50% powierzchni terenu inwestycji), bowiem takowy wyznacza także parametry i wskaźniki zabudowy (§ 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji

o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy – Dz. U. nr 164, poz. 1589). Ustalenia w tym zakresie odpowiadają prawu. Kolejnym elementem decyzji o warunkach zabudowy jest konieczność określenia szerokości elewacji frontowej, której wyznaczenie normuje przepis § 6 rozporządzenia. Zgodnie

z jego treścią, szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Jak ustalił organ, szerokość elewacji frontowych budynków mieszkalnych

w obszarze analizowanym zawiera się w przedziale między 5, a 13 m, zatem średnio – 9,03 m. Wobec tego, dla budynku mieszkalnego z gankiem organ określił szerokość elewacji frontowej na poziomie 9,03 m z tolerancją do 20%, czyli zgodnie z treścią § 6 ust. 1 rozporządzenia. Natomiast Burmistrz wyznaczając ten parametr zabudowy dla budynku gospodarczego skorzystał z uregulowania zawartego w § 6 ust. 2 rozporządzenia, który wskazuje, że dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy funkcji oraz cech zabudowy

i zagospodarowania terenu. Ustalona w treści analizy urbanistycznej szerokość elewacji frontowej budynków gospodarczych wynosi od 2,6 m do 18 m, co daje wielkość średnią na poziomie 7,71 m. Organ powołując się na przepis § 6 ust. 2 rozporządzenia określił szerokość elewacji frontowej budynku gospodarczego w sposób odmienny niż wielkość średnia, gdyż umożliwiając inwestorowi legalizację budynku dopuścił szerokość elewacji do 4 m. Z tego powodu, iż organ określił dany parametr zabudowy w sposób odmienny, ale z zachowaniem odpowiednich wymagań, nie można czynić organowi żadnego zarzutu, skoro przepis rozporządzenia dopuszcza odstępstwo pod pewnym warunkiem. W sprawie niniejszej warunek ten został spełniony, gdyż wyznaczenie innej szerokości elewacji budynku gospodarczego wynika z analizy funkcji oraz cech zabudowy

i zagospodarowania terenu. W decyzji o warunkach zabudowy ustalić także należy wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej zgodnie z postanowieniami § 7 rozporządzenia. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (§ 7 rozporządzenia). Przy czym, jeżeli wysokość na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym (§ 7 ust. 3 rozporządzenia). W sprawie organ określił tę wielkość na poziomie średnim dla budynku mieszkalnego z gankiem do 5,12 m, a dla obiektów gospodarczych do 4,02 m. W analizie wskazano, że w obszarze analizowanym występują budynki mieszkalne od 3 do 8,5 m wysokości, co daje średnią wartość na poziomie 5,12 m, a budynku gospodarcze od 2,2 m do 6,5 m, co skutkuje wartością średnią wynoszącą 4,02 m. Taka sytuacja nie narusza przepisu § 7 rozporządzenia. Końcowym elementem decyzji, wynikającym z treści § 8 rozporządzenia, są postanowienia odnoszące się do geometrii dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki), którą ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących w obszarze analizowanym. W decyzji pierwszej instancji organ określił, że dobudowana część budynku mieszkalnego powinna mieć dach jednospadowy ze spadkiem połaci od 5° do 35°, o kalenicy głównej równoległej do frontu działki na poziomie do 6,5 m. Natomiast dla budynku gospodarczego organ ustalił dach jednospadowy, ze spadkiem połaci od 5° do 35° o kalenicy głównej prostopadłej do frontu działki, na poziomie do 6 m. W obszarze analizowanym bowiem organ stwierdził dachy płaskie, jednospadowe, dwu i wielospadowe. Występują kalenice skierowane prostopadle lub równolegle do frontu działek, o kącie nachylenia mieszczącym się w przedziale między 2°, a 45°, przy dachach jednospadowych kąt nachylenia wynosi między 5°, a 35°. Wysokość kalenic wynosi od 2,5 m do 9 m, co średnio daje 6,27 m, z tym, że dla budynków mieszkalnych wartość średnia wynosi 7,12 m, a dla budynków gospodarczych – 5,88 m. Również ustalenia organu w tym zakresie odpowiadają prawu.

Nawiązując do treści cytowanego wcześniej przepisu art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wyjaśnić również należy, iż zgromadzony w aktach administracyjnych materiał dowodowy potwierdza spełnienie przez inwestora także pozostałych warunków określonych w tym przepisie. W szczególności wskazać należy, iż działka inwestora ma zapewniony dostęp do drogi publicznej, a uzbrojenie terenu jest wystarczające dla wzniesionych obiektów. Teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Nadto, decyzja o warunkach zabudowy jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Reasumując dotychczasowe uwagi, w ocenie sądu, wymagania formalne, określone w cytowanych wyżej przepisach i niezbędne do wydania decyzji o warunkach zabudowy, zostały spełnione. Sąd nie dopatrzył się w tym zakresie żadnych uchybień.

Strona skarżąca najpierw w odwołaniu, a później w skardze podnosiła, iż wniosek inwestora o warunki zabudowy nie dotyczy planowanych budynków, a istniejących już od wielu lat. Kwestia ta jest znana zarówno organom administracji, jak

i sądowi, gdyż wynika z wniosku inicjującego postępowanie w sprawie. Potwierdzają to także załączone do wniosku postanowienia organu nadzoru budowlanego zobowiązujące inwestora do złożenia, w ramach prowadzonego postępowania legalizacyjnego, ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. Jak słusznie wskazało Samorządowe Kolegium Odwoławcze okoliczność taka nie wyłącza możliwości ustalenia warunków zabudowy, o ile spełnione są warunki wynikające z treści art. 61 ust. 1 u.p.z.p.

Strona podniosła także, iż zabudowa na działce inwestora ogranicza użytkowanie terenu jej działki. Słusznie do tego argumentu odniosło się Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazując, że zabudowa na działce inwestora nie ogranicza działki skarżącej, bowiem zachowane zostało tzw. dobre sąsiedztwo, a nadto w decyzji określone zostały wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Uzupełniając powyższe dodać można, iż zagadnienia z zakresu ewentualnych immisji wykraczają poza zakres postępowania administracyjnego i kompetencje organów administracji. Jeżeli skarżąca uważa, że inwestor ogranicza użytkowanie jej działki, to swoich roszczeń powinna dochodzić przed sądem powszechnym. W żadnym razie te kwestie nie mogą przemawiać za odmową ustalenia warunków zabudowy.

Autorka skargi zwróciła uwagę na to, iż budynki, których dotyczy wniosek o warunki zabudowy, wzniesione są na terenie jej działki. Także i ten argument pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie, bowiem w postępowaniu w przedmiocie warunków zabudowy organ nie bada uprawnień inwestora do terenu objętego wnioskiem, co nie jest sporne w orzecznictwie (por. np. wyroki WSA: w Poznaniu z dnia 24 października 2012 roku, II SA/Po 154/12; w Warszawie z dnia 12 marca 2012 roku, IV SA/Wa 22/12; w Gliwicach z dnia 23 listopada 2011 roku, II SA/Gl 401/11 i inne; wszystkie dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl).

Skarżąca podniosła także zarzut, iż budynki na działce inwestora zostały wybudowane niezgodnie z warunkami technicznymi i chciałaby ona, żeby były rozebrane. W ocenie składu orzekającego, kwestia spełnienia warunków technicznych wykracza poza zakres postępowania w sprawie warunków zabudowy, będzie ona przedmiotem zainteresowania organów nadzoru budowlanego w trakcie postępowania legalizacyjnego. Podobnie dostrzec wypada, że wola strony w zakresie rozbiórki obiektów także pozostaje bez wpływu na legalność decyzji o warunkach zabudowy. Na wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie ma wpływu zgoda, czy sprzeciw właścicieli sąsiednich nieruchomości, czy społeczności lokalnej.

W konkluzji podkreślić należy, iż mimo że skarżąca nie podnosiła argumentów dotyczących naruszenia przepisów proceduralnych sąd, który nie jest związany granicami skargi, zobligowany był także rozważyć ewentualne naruszenia w tym zakresie. Sąd jednak nie dopatrzył się uchybień w tym zakresie, gdyż postępowanie

w sprawie było przeprowadzone w sposób rzetelny i dokładny, co znalazło swoje potwierdzenie w dokumentach załączonych do akt administracyjnych i w uzasadnieniu skonstruowanym zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 roku, poz. 267 ze zm.).

Konkludując powyższe rozważania sąd uznał działanie organów administracji

w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się również naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec czego, na podstawie art. 151 P.p.s.a., sąd orzekł o oddaleniu skargi.

d.j.