Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 845/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2011-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Zwrócić uiszczony wpis w sprawie
Powołane przepisy: article: art. 25 §1, art. 28 §1, art. 29, art. 34, art. 35, art. 36, art. 37 §1, art. 40, art. 46, art. 47, art. 49 §1, art. 57 §1 pkt 1-3 , art. 58 §1 pkt 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

z dnia 13 października 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Jolanta Ewa Wojtyna po rozpoznaniu w dniu 13 października 2011 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.O. R.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [..] czerwca 2011 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia - p o s t a n a w i a - I. odrzucić skargę, II. zwrócić skarżącemu kwotę 100 zł /słownie: sto złotych/ tytułem zwrotu wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [..] czerwca 2011 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [..] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [..] z dnia [..] stycznia 2011 r., nr [...], wymierzającą P.O. R.P. karę pieniężną w kwocie 69,00 zł za zajęcie pasa drogowego, Alei [...] w [..], przez umieszczenie trzech sztuk dwustronnych reklam, o opisanej w decyzji treści, na latarniach ulicznych nr 20, 34 i 56 w dniach 15 - 16 listopada 2010 r., bez zezwolenia zarządcy drogi.

Skargę od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [..] wniosła P.O. R.P., którą podpisał Skarbnik P.O. RP – Ł.P.

Zarządzeniem z dnia 1 września 2011 r. wezwano P.O. do złożenia dokumentu określającego umocowanie Ł.P. do podpisania skargi, zakreślając ustawowy termin 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.

W odpowiedzi na wezwanie strona skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, będącego radcą prawnym, Ł.P. (k.21), nadesłała poświadczoną przez Ł.P. za zgodność z oryginałem kopię aktu notarialnego, w którym P.O. R.P., reprezentowana łącznie przez D.F. i Ł.P., udzieliła A.W. pełnomocnictwa, określając jego zakres (§1 pkt 1 i pkt 2 aktu notarialnego, k.22,23). Na tej podstawie A.W. w dniu [..] grudnia 2010 r. udzielił Ł.P. pełnomocnictwa, którego treść jest tożsama z zakresem umocowania określonego w powołanym akcie notarialnym. Ponadto nadesłano też poświadczoną za zgodność z oryginałem umowę o pracę, zawartą między P.O. R.P., jako pracodawcą i Ł.P., jako pracownikiem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga podlega odrzuceniu.

Skarga jest kwalifikowanym pismem w postępowaniu sądowym i powinna spełniać wymogi m.in. z art. 57 §1 pkt 1-3 oraz art. 46 i art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., nr 153, poz.1270, ze zm.; dalej "p.p.s.a."), w tym z mocy art. 46 §1 pkt 4) p.p.s.a. powinna zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Zgodnie bowiem z art. 34 i art. 28 §1 p.p.s.a. strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników, przy czym osoby prawne dokonują czynności w postępowaniu przez organy lub osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Zarówno przedstawiciel ustawowy, organ osoby prawnej jak i pełnomocnik mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu (art. 29, art. 37 §1 i art. 46 §3 p.p.s.a.). Braki w tym zakresie podlegają uzupełnieniu w trybie art. 49 §1 p.p.s.a., jako uniemożliwiające nadanie sprawie prawidłowego biegu.

Zakres umocowania określają przepisy art. 36 i art. 40 p.p.s.a. Natomiast krąg podmiotów mogących reprezentować stronę jako pełnomocnik wymieniono w przepisach art. 35 p.p.s.a. Może nim być m.in. adwokat lub radca prawny, a w przypadku osoby prawnej także pracownik tej jednostki. W każdym wypadku pełnomocnik obowiązany jest dołączyć do akt, najpóźniej na wezwanie przewodniczącego (art. 49 §1 p.p.s.a.), dokument pełnomocnictwa, z którego wynika prawo do reprezentowania danej strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Mając na względzie powyższe Sąd stwierdza, że P.O. R.P. nie przedstawiła dokumentów, z których wynikałoby umocowanie dla ŁP do podpisania skargi, a także do jej reprezentowania w postępowaniu przed tut. Sądem. Z art. 16 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o partiach politycznych (t.j. Dz.U. z 2011 r., nr 155, poz. 924) wynika, że z chwilą wpisania partii politycznej do ewidencji partii politycznych nabywa ona osobowość prawną. Ustawa nie określa jej struktury organizacyjnej, pozostawiając to zagadnienie do uregulowania w statusie (zob. art. 9 ustawy). W nim m.in powinny zostać określone organy partii, w tym organy reprezentujące partię na zewnątrz (art. 9 ust. 1 pkt 4 ustawy). Taki status prawny partii politycznej rodzi konsekwencje w zakresie jej działania w postępowaniu przed sądem administracyjnym, w tym zagadnienia reprezentacji.

Zasadniczo, jako osoba prawna, partia polityczna działa przez swoje statutowe organy, a w postępowaniu przez sądem administracyjnym może również działać przez pełnomocnika, przy czym również organ osoby prawnej może być reprezentowany przez pełnomocnika (art. 25 §1 i art. 34 p.p.s.a.). Niezbędne dla tego jest wykazanie należytego umocowania (art. 29 i art. 37 §1 p.p.s.a.).

Podstawą taką dla Ł.P. nie może być samoistnie przedłożona umowa o pracę. Potwierdza ona jedynie, że jest on pracownikiem partii jako osoby prawnej i mieści się w katalogu podmiotów z art. 35 p.p.s.a. Brak w niej jednak zapisu o prawie do reprezentowania pracodawcy w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Umocowania takiego nie zawiera również dokument pełnomocnictwa z dnia [..] grudnia 2010 r. Wymieniono w nim szereg zdarzeń natury cywilnoprawnej, a także do udzielania w imieniu partii pełnomocnictw procesowych oraz w celu realizacji tak określonych granic pełnomocnictwa do działania z wszelkimi osobami fizycznymi i prawnymi, w tym bankami, instytucjami, sądami, urzędami administracji rządowej i samorządowej, urzędem skarbowym, do składania wymaganych pism, podań, wniosków, oświadczeń, odbioru i kwitowania odbioru dokumentów, regulowania zobowiązań pieniężnych, a nadto do udzielania dalszych pełnomocnictw.

Na tej podstawie nie mógł on jednak udzielić pełnomocnictwa samemu sobie. Czynność taka byłaby bezwzględnie nieważna, jako sprzeczna z ustawą. Pełnomocnikiem może być tylko inna od strony osoba, a kumulacja takich ról nie jest możliwa. Wynika to z istoty umocowania osoby do reprezentowania mocodawcy, który nie podejmuje czynności osobiście. Ł.P. będąc skarbnikiem partii nie był również umocowany do samodzielnego podpisania skargi jako piastun organu, skoro statut partii w sferze zewnętrznej przewiduje reprezentację łączną. Piastunami organu byli łącznie D.T. i Ł.P. W taki też sposób udzielono pełnomocnictwa A.W. Ten jednak, umocowując Ł.P. do jednoosobowego działania, nie włączył w zakres reprezentacji występowania w imieniu partii politycznej przed sądem administracyjnym w sprawie dotyczącej kontroli decyzji administracyjnej w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. Wydanie tego aktu administracyjnego nie wynikało bowiem z żadnego zdarzenia cywilnoprawnego objętego umocowaniem, lecz z naruszenia prawa. Leżało zatem poza zakresem pełnomocnictwa. Brak wykazania umocowania do podpisania skargi jest tym bardziej istotny, że z pisma z dnia [..] września 2011 r. (k.21) wynika, że Ł.P. działa nie jako organ partii, lecz jako jej pełnomocnik, będący ponadto radcą prawnym.

Wobec nie wykazania w sposób skuteczny umocowania do podpisania skargi w imieniu strony skarżącej, będącej osobą prawną, Sąd skargę odrzucił, z powodu niemożliwości nadania sprawie prawidłowego biegu. Z tej też przyczyny niemożliwe było dokonanie kontroli skarżonej decyzji. Orzeczenie zawarte w punkcie I sentencji wydano na podstawie art. 58 §1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 35 §1 i §2 oraz 37 §1 p.p.s.a.

O zwrocie wpisu od skargi, jak w punkcie II sentencji, orzeczono na podstawie art. 232 §1 pkt 1 p.p.s.a.