Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 123/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-04-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska - Matusiak po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w sprawie wypłaty należności finansowych wynikających z decyzji przyznającej równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego postanawia - odrzucić skargę -


UZASADNIENIE

K. J. (dalej jako skarżący) 17 września 2010 r. złożył za pośrednictwem Komendanta Głównego Policji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarga ta pierwotnie została zarejestrowana jako skarga na niewykonanie przez Komendanta Głównego Policji wyroku WSA w Warszawie z 14 stycznia 2009 r. o sygn. akt II SA/Wa 1032/08 i otrzymała sygn. akt II SA/Wa 1809/10. W związku z pismem skarżącego z 25 marca 2011 r. precyzującym skargę, sprawa ta została przerejestrowana do repertorium SAB jako bezczynność Komendanta Głównego Policji w sprawie wypłacenia należności finansowych wynikających z decyzji Komendanta Powiatowego Policji w [...] z [...] listopada 1999 r. nr [...] przyznającej równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego i otrzymała sygnaturę akt II SAB/Wa 123/11.

W uzasadnieniu skargi podniósł, że wyrokiem z 14 stycznia 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1032/08, WSA w Warszawie przywrócił do obiegu prawnego decyzję z [...] listopada 1999 r. i tym samym brak jest możliwości jej podważenia, bowiem objęta została ochroną prawomocnego wyroku i jest wiążąca dla organów.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, względnie o oddalenie.

W uzasadnieniu organ podniósł, że skarżący w piśmie z 17 września 2010 r. nie wskazał aktu ani czynności, które mogłyby podlegać zaskarżeniu. W piśmie tym bowiem skarżący zarzuca organowi opieszałość w wykonaniu wyroku WSA w Warszawie i wnosi o nałożenie kar dyscyplinujących. W związku z tym organ stwierdził, że skarga nie spełnia żadnej z przesłanek określonych w art. 3 § 1, § 2 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i z tego powodu wniósł o jej odrzucenie. Jednocześnie organ podniósł, że nie można uznać za uzasadniony zarzut niewykonania wyroku WSA w Warszawie z 14 stycznia 2009 r. o sygn. akt II SA/Wa 1032/08, bowiem w wykonaniu tego wyroku Komendant Wojewódzki Policji w [...] wydał decyzję z [...] maja 2009 r. nr [...] stwierdzającą nieważność decyzji Komendanta Powiatowego Policji w [...] .

Reasumując organ podniósł, że Komendant Główny Policji nie naruszył prawa, stąd wniosek o odrzucenie względnie o oddalenie skargi.

W piśmie z 22 stycznia 2011 r. skarżący podtrzymał swoją skargę wniesioną 17 września 2011 r. i wskazał, że w zakresie kontroli sądowej mieści się szeroko pojęta bezczynność organów, której przejawem może być nie tylko pozostawanie wprost w bezczynności poprzez niewydanie stosownego aktu administracyjnego, lecz również za bezczynność należy uznać działanie organu, które określa on jako zgodne z prawem, a w zestawieniu z przepisami prawa materialnego wynika, że działanie to jest rażąco z nim sprzeczne. Skarżący ponownie podniósł, że WSA w Warszawie wyrokiem z 14 stycznia 2009 r. określił, że w obiegu prawnym nie znajduje się przepis prawa materialnego umożliwiający wzruszenie decyzji nr [...] , a tym samym wskazał, że decyzja ta jest wiążąca. Mając to na uwadze skarżący wyjaśnił, że jego skarga obejmuje bezprawne działania organu po prawomocnym i kończącym ostatecznie spór wyroku WSA w Warszawie. Zdaniem skarżącego Komendant Główny Policji nie stosuje się do wykładni prawa wynikającej z wyroku sądu, działa z przekroczeniem uprawnień, narusza prawo nabyte na przyszłość i nadane decyzją ostateczną, którą wzrusza bez podstawy wynikającej z prawa materialnego, jak również pozostaje w bezczynności w przedmiocie egzekucji administracyjnej należności finansowych.

W piśmie z 25 marca 2011 r. skarżący ponownie doprecyzował skargę z 17 września 2010 r. wskazał, że dotyczy ona bezczynności organu w zakresie egzekucji należności finansowych, bezczynności w przedmiocie orzeczenia w zakresie odsetek ustawowych powiązanych z nieterminową wypłatą świadczeń od należności głównych, bezczynności związanej z brakiem wydania aktu administracyjnego w przedmiocie roszczeń odszkodowawczych i zadośćuczynienia.

W konkluzji skarżący wniósł o zobowiązanie Komendanta Głównego Policji do podjęcia postępowania egzekucyjnego należności finansowych wynikających z ostatecznej decyzji nr [...] i dalszego systematycznego realizowania wypłat.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że wyrokiem z 14 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1032/08 WSA w Warszawie uchylił decyzję Komendanta Głównego Policji z 7 maja 2008 r. oraz decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] marca 2008 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Powiatowego Policji w [...] z [...] września 2005 r., stwierdzającej wygaśnięcie z dniem 30 kwietnia 2005 r. własnej decyzji z [...] listopada 1999 r. nr [...] , o przyznaniu skarżącemu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z [...] maja 2009 r. stwierdził nieważność ostatecznej decyzji Komendanta Powiatowego Policji w [...] z [...] września 2005 r. Następnie decyzją z [...] lipca 2009 r. Komendant Powiatowy Policji w [...] przyznał skarżącemu równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego za okres od 1 do 12 maja 2005 r. i wygasił z dniem 13 maja 2005 r. decyzję nr [...] o przyznaniu skarżącemu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Decyzję tę w toku postępowania odwoławczego [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] uchylił decyzją z [...] sierpnia 2005 r. i wygasił z dniem 1 maja 2005 r. decyzję [...] o przyznaniu skarżącemu równoważnika pieniężnego. Aktualnie sprawa ze skargi K. J. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] sierpnia 2005 r. zawisła przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie pod sygn. akt III SA/Kr 1018/09. W związku z powyższym stwierdzić należy, że na chwilę obecną decyzja nr [...] o przyznaniu skarżącemu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego pozostaje poza obrotem prawnym.

Na podstawie art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m. in. w sprawach skarg na:

• decyzje administracyjne,

• postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,

• postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,

• inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa,

• pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach,

• bezczynność organów w przypadkach określonych wyżej.

Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żądanych czynności w sprawie lub opieszale prowadził postępowanie, albo - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności. Celem wprowadzenia do systemu sądowej kontroli administracji skargi na bezczynność organu było wyposażenie jednostki w środek prawny, którego zastosowanie skutecznie przymuszałoby organ do podjęcia przewidzianego prawem działania. Oznacza to, że zaskarżenie bezczynności organu jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy przepisów wskazanej wyżej ustawy zaskarżenie decyzji, postanowień oraz aktów i czynności.

W niniejszej sprawie skarżący przedmiotem skargi uczynił bezczynność Komendanta Głównego Policji w zakresie wypłaty należności finansowych przyznanych mu decyzją Komendanta Powiatowego Policji w [...] nr [...] .

Wskazać należy, że możliwość wypłaty należności finansowych oraz odsetek z nimi związanych musi wynikać z decyzji administracyjnej przyznającej te należności. Skoro takiej decyzji nie ma, bowiem decyzja przyznająca równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego pozostaje poza obrotem prawnym, to nie ma podstawy, na obecnym etapie, do wypłaty przyznanego równoważnika pieniężnego, a zatem nie można zarzucić organowi, że pozostaje w bezczynności w jego wypłacie.

Podnieść jednocześnie należy, że Komendant Główny Policji nie jest organem właściwym do wypłaty dochodzonych należności, a skarżący wnioski o wypłatę równoważnika pieniężnego złożył także do Komendanta Powiatowego Policji w [...] jak i Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] .

Odnosząc się do bezczynności organu w zakresie roszczeń odszkodowawczych i zadośćuczynienia podnieść należy, że roszczenia te nie należą do właściwości sądów administracyjnych.

W tym stanie sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w związku z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji