Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 467/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-09-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par 1 i 2, art. 129 par 2
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Nawrot (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędzia WSA Iwona Owsińska - Gwiazda, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 8 września 2022 r. sprawy ze skargi A. B. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2022 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania i odmowy jego przywrócenia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem rozpoznania Sądu jest skarga A. B. na postanowienie Wojewody Mazowieckiego z 6 kwietnia 2022 r. Nr [...] odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty R. z dnia 30 grudnia 2021 r. oraz stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od wskazanej decyzji.

Do wydania zaskarżonego postanowienia doszło w następującym stanie sprawy:

Decyzją z 30 grudnia 2021 r. znak: [...] Starosta R. orzekł o odmowie zwrotu na rzecz A. B. udziału wynoszącego 1/8 części, T. K. udziału wynoszącego 1/8 części, B. R. udziału wynoszącego 1/24 części, A. S. udziału wynoszącego 1/24 części, M. S. udziału wynoszącego 1/24 części, R. F. udziału wynoszącego 1/12 części, D. F. udziału wynoszącego 1/12 części, R. S. udziału wynoszącego 1/12 części, D. B. udziału wynoszącego 1/12 części, A. F. -P. udziału wynoszącego 1/12 części, J. F. udziału wynoszącego 1/12 części w nieruchomości gruntowej położonej w R. oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków m. R. numerami [...] i [...] (obręb [...], W., ark. 190).

Odwołanie od powyższej decyzji Starosty R. złożyły wspólnie jednym pismem z dnia 19 stycznia 2022 r. A. B., B. R. i T. K., których sprawy rozpatrzone zostały w odrębnym postępowaniu administracyjnym.

Z akt sprawy wynika, że zaskarżona decyzja Starosty R. z 30 grudnia 2021 r., skierowana do A. B., podjęta została przez dorosłego domownika W. B. w dniu 4 stycznia 2022 r., zatem 14 dniowy termin do wniesienia odwołania upływał w dniu 18 stycznia 2022 r.

Odwołanie A. B. z dnia 19 stycznia 2022 r. nadane zostało w placówce pocztowej R. 9, w dniu 20 stycznia 2022 r. Do odwołania strona nie dołączyła wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania.

Wojewoda Mazowiecki mając na uwadze treść art. 15zzzzzn2 ust. 1 ustawy

z dnia 9 grudnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842, ze zm., dalej: "ustawa o zwalczaniu COVID-19"), zawiadomił stronę

o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania i wyznaczył jej termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Jednocześnie Wojewoda poinformował stronę o treści art. 58 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. 2021 r., poz. 735 ze zm, dalej "kpa").

Pismem z 25 marca 2022 r. strona wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, wyjaśniając, że decyzja Starosty jest dla niej krzywdząca. Wyjaśniła ponadto, uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, iż "pomimo dołożenia należytej staranności na wszystkich wcześniejszych etapach postępowania w ostatnim jego studium zachorowała na COVID-19 z dość ciężkim przebiegiem. Od 4-13 grudnia 2021 r. przebywała na kwarantannie. (...) Przez długi okres po zakończonej kwarantannie nie mogła dojść do siebie". Na poparcie powyższego strona przedłożyła informację o pobycie na kwarantannie, informacje

o wizytach lekarskich w dniach 4 i 18 stycznia 2022 r. oraz wypis z pobytu w szpitalu na oddziale ratunkowym w dniach 26-27 stycznia 2022 r. Zdaniem A. B. sama choroba COVID-19 i co ważne, jej przebieg oraz następstwa były okolicznościami niezależnymi od niej - nagłymi i nie dającymi się przezwyciężyć. Strona wskazała także, że termin odbioru decyzji Starosty R. był nieunikniony i pomimo bardzo złego samopoczucia była zmuszona odebrać przesyłkę poleconą, w ostatnich dniach jej terminu do odbioru. Strona końcowo wskazała, że do wykonywania obowiązków wróciła pod koniec lutego 2022 r. tj. około 25 lutego 2022 r.

Wojewoda Mazowiecki (dalej również "organ odwoławczy") zaskarżonym postanowieniem z 6 kwietnia 2022 r., Nr [...]:

1) odmówił przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty R. z dnia 30 grudnia 2021 r. znak: [...]

2) stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty R. z dnia 30 grudnia 2021 r. znak: [...].

W podstawie prawnej rozstrzygnięcia Wojewoda wskazał art. 58, 59 i art. 134 kpa.

W uzasadnieniu powołanego rozstrzygnięcia, po przedstawieniu przebiegu postępowania, organ odwoławczy wyjaśnił odnosząc się do kwestii uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, iż

z utrwalonego orzecznictwa Sądów Administracyjnych o braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 września 2010 r., sygn. akt I OZ 655/10 i z 11 stycznia 2012 r., sygn, akt 1 GZ 232/11). Przy ocenie stopnia winy lub jej braku organ zobowiązany jest brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie danej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu działań mających na celu zabezpieczenie dotrzymania terminu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 grudnia 2013 r., sygn. akt II GZ 752/13). Od strony postępowania wymaga się szczególnej staranności w zakresie prowadzenia swych spraw, a jakiekolwiek niedbalstwo strony dyskwalifikuje możliwość przywrócenia terminu. Przyczyna uchybienia terminu musi zatem być niezależna od strony (a przy tym istnieć przez cały okres uchybienia terminu).

Dalej podniósł, że orzecznictwo sądów administracyjnych wskazuje w sposób stanowczy, że w odróżnieniu od nagłej choroby, która nie pozwala na wyręczenie się inną osobą, długotrwała niedyspozycja nie wyklucza dokonania konkretnej czynności

w postępowaniu administracyjnym. Podjęcie określonej czynności (np. wysłanie pisma zawierającego odwołanie), a tym samym zachowanie terminu, może być bowiem dokonane zarówno osobiście, jak i przez inne osoby w tym domownika.

Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy, w ocenie Wojewody z uzasadnienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, w którym strona powołała się na przebytą chorobę (Covid), której konsekwencje uniemożliwiły podjęcie czynności procesowych w sprawie wystąpiła na początku grudnia 2021 r. Okres kwarantanny trwał od 4 do 13 grudnia 2021 r. czyli zakończył się przed wydaniem zaskarżonej decyzji Starosty R. z dnia 30 grudnia 2021 r. znak; [...],

Organ odwoławczy stwierdził, że w okresie od dnia doręczenia decyzji do dnia upływu terminu do wniesienia od niej odwołania tj. między 4 a 18 stycznia 2022 r., A. B. w związku z występującymi dolegliwościami odbyła wizyty lekarskie w dniach

4 i 18 stycznia 2022 r., których efektem było wystawienie skierowań na dalsze badania. Podkreślił w tej sytuacji, iż wizyta lekarska w dniu 18 stycznia 2022 r. była wizytą planowaną będącą efektem wydanego w dniu 4 stycznia 2022 r. skierowania. Nie była to nagła nieprzewidziana choroba, której wystąpienie w ostatnim dniu terminu do wniesienia odwołania uniemożliwiało podjęcie czynności w celu złożenia odwołania

w terminie.

W ocenie organu odwoławczego strona swoją argumentacją nie wykazała, iż dochowała należytej staranności w prowadzeniu swojej sprawy, która uzasadniałaby stwierdzenie braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Zatem brak podstaw do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

Wojewoda stwierdził, że odwołanie A. B. z dnia 19 stycznia 2022 r., na decyzję Starosty R. z dnia 30 grudnia 2021 r. znak: [...] wniesione zostało z uchybieniem terminu określonego w art. 129 § 2 kpa, zaś w myśl art. 134 kpa organ odwoławczy zobowiązany jest stwierdzić w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Pismem z 9 maja 2022 r. A. B. (dalej "skarżąca"), złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Wojewody z 6 kwietnia 2022 r., zaskarżając je w całości i wnosząc o uwzględnienie skargi i o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Skarżąca zarzuciła:

- naruszenie art. 7 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa i art. 107 § 3 kpa poprzez brak realizacji zasady prawdy obiektywnej w postępowaniu i niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy zgodnie z wymogami procedury administracyjnej poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy,

w oparciu o niekompletną analizę wniosku skarżącej i podnoszonych przez ją argumentów uzasadniających przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji Starosty R. z dnia 30 grudnia 2021 roku znak [...] poprzez pominięcie wyjaśnień skarżącej co do jej stanu zdrowia i braku winy

w niedochowaniu terminu na złożenie odwołania,

- art. 58 § 1-3 kpa poprzez to, że nie przywrócono terminu do złożenia odwołania od decyzji Starosty R. z dnia 30 grudnia 2021 roku, w sytuacji gdy skarżąca uprawdopodobniła, że uchybienie terminu do złożenia przedmiotowego odwołania nastąpiło bez jej winy.

W uzasadnieniu skargi skarżąca rozwinęła postawione zarzuty, argumentując swoje stanowisko, że jest przeświadczona, iż spełniła wszystkie przesłanki określone

w przepisach dotyczących przywrócenia terminu, dodając jednocześnie, że w dniu nadawania przesyłki w placówce pocztowej była przekonana, iż termin na odwołanie jeszcze nie upłynął.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329, dalej jako: p.p.s.a.), sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, obowiązującymi w dacie jego wydania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd ma obowiązek uwzględnienia skargi

i wyeliminowania z obrotu prawnego aktu administracyjnego, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że przedmiotowa skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane

w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Oznacza to, że w przypadku skargi na takie postanowienie organu administracji publicznej

w obecnym stanie prawnym skierowanie ich do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony. Postanowienie

o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania i stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania. które w niniejszej sprawie jest przedmiotem skargi, należy do postanowień kończących postępowanie w sprawie (zob. A. Kabat, Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, WKP 2018, uw. 20 do art. 3). Tym samym, skarga na takie postanowienie mogła być rozpoznana w trybie uproszczonym.

Wracając do rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że stosownie do art. 58 § 1 kpa w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (art. 58 § 2 kpa). Przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2 jest niedopuszczalne (art. 58 § 3 kpa). Jak wynika zatem z treści przytoczonego przepisu to na stronie postępowania spoczywa ciężar uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniającej brak winy w uchybieniu terminu. Organ powinien jedynie przedstawione przez nią okoliczności ocenić w świetle przesłanek wskazanych w art. 58 § 1 i 2 kpa. Należy zauważyć, że uprawdopodobnienie istnienia danej okoliczności jest środkiem zastępczym dowodu

w ścisłym tego słowa znaczeniu i nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie. Nie oznacza zatem udowodnienia braku winy, ale wskazanie z dużym stopniem prawdopodobieństwa, że dana czynność w określonym przez przepisy prawa czasie nie mogła zostać dokonana z przyczyn nieleżących po stronie zainteresowanego.

Dodatkowo podnieść należy, że zgodnie z art. 129 § 2 kpa odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia stronie. Sposób doręczania korespondencji został uregulowany w szczególności w przepisach art. 42-44 kpa. Zgodnie z art. 42 § 1 kpa co do zasady pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy.

W przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi (art. 43 kpa), przy czym o doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania. Określony w art. 43 kpa sposób tzw. zastępczego doręczenia pisma opiera się na domniemaniu, że osoba wskazana na potwierdzeniu odbioru pisma, jako domownik adresata i która pokwitowała odbiór pisma, przyjęła je w celu oddania go adresatowi, oraz że pismo to zostało mu doręczone (por. wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 2021 r., sygn. akt I OSK 69/16, LEX nr 3171654 ).

Z taką sytuacja mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie, bowiem decyzję

z 30 grudnia 2021 r. znak [...] Starosty R. odebrał w dniu

4 stycznia 2022 r. dorosły domownik W. B. (dowód akta administracyjne).

Niezrozumiałe są zatem twierdzenia skarżącej zawarte we wniosku

o przywrócenie terminu, że cyt.: "termin odbioru decyzji Starosty R. był nieunikniony i pomimo bardzo złego samopoczucia była zmuszona odebrać przesyłkę poleconą, niemalże w ostatnich dniach jej terminu do odbioru".

W ocenie Sądu fakt odbioru przesyłki (decyzji z 30 grudnia 2021 r. znak [...] Starosty R.) przez W. B. nie budzi wątpliwości i na etapie postępowania przed organem nie był kwestionowany przez skarżącą. W tej sytuacji termin do wniesienia odwołania (14 dni) upływał skarżącej 18 stycznia 2022 r. Odwołanie zostało wniesione po terminie i prawidłowo Wojewoda zastosował powołany w zaskarżonym postanowieniu art. 15zzzzzn2 ust. 1 ustawy o zwalczaniu COVID-19, a mianowicie w przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów: 1) od zachowania których jest uzależnione udzielenie ochrony prawnej przed organem administracji publicznej, 2) do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki, 3) przedawnienia, 4) których niezachowanie powoduje wygaśnięcie lub zmianę praw rzeczowych oraz roszczeń i wierzytelności, a także popadnięcie w opóźnienie, 5) zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony, 6) do dokonania przez podmioty lub jednostki organizacyjne podlegające wpisowi do właściwego rejestru czynności, które powodują obowiązek zgłoszenia do tego rejestru, a także terminów na wykonanie przez te podmioty obowiązków wynikających z przepisów o ich ustroju - organ administracji publicznej zawiadamia stronę o uchybieniu terminu.

Prawidłowo wskazał organ w zaskarżonym postanowieniu, w świetle art. 58 § 1

i § 2 kpa, przywrócenie terminu możliwe jest w przypadku łącznego spełnienia przesłanek: 1) uprawdopodobnienia przez osobę zainteresowaną braku swojej winy, 2) wniesienie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu, 3) dochowanie siedmiodniowego terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu (albo wyznaczonego przez organ – art. art. 15zzzzzn2 ust. 2 ustawy o zwalczaniu COVID-19), 4) dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu czynności, dla której był ustanowiony termin.

Sąd stwierdza, że w niniejszej sprawie Wojewoda słusznie uznał, że skarżąca nie uprawdopodobniła braku swojej winy w niedotrzymaniu terminu na wniesienie odwołania od decyzji z 30 grudnia 2021 r. znak [...] Starosty R..

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że brak winy

w uchybieniu terminu zachodzi, gdy zachowanie strony postępowania odpowiada obiektywnemu miernikowi staranności, a więc staranności w prowadzeniu spraw, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Nawet lekkie niedbalstwo przy dokonywaniu czynności w toku postępowania wyklucza przywrócenie terminu. O braku winy można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, tj. że strona nie mogła tej przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku i jeśli przeszkoda ta powstała w czasie biegu terminu do dokonania czynności procesowej (por. wyrok WSA w Poznaniu z 17 października 2012 r., sygn. akt II SA/Po 648/12). Wskazuje się również, że przywrócenie terminu usprawiedliwia zaistnienie obiektywnych, występujących bez woli strony okoliczności, które mimo dołożenia przez stronę odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności w terminie. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy

w uchybieniu terminu zalicza się np. przerwy w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar, nieprawidłowe doręczenie pisma (p. wyrok NSA z 18 października 2012 r., sygn. akt I FSK 2179/11; wyrok WSA

w Warszawie z 21 marca 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 2210/13). Przy ocenie winy strony lub jej braku w niedochowaniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać również pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu

(p. postanowienie NSA z 30 maja 2008 r., sygn. akt I OZ 354/08). Choroba usprawiedliwia niedotrzymanie terminu tylko wtedy, gdy nastąpiła nagle i uniemożliwiła dokonanie czynności, a strona nie ma możliwości wyręczenia się inną osobą.

W odróżnieniu od nagłej choroby, która często nie pozwala na wyręczenie się inną osobą, długotrwała niedyspozycja nie stanowi podstawy do przywrócenia terminu do dokonania konkretnej czynności procesowej, ponieważ nie wyklucza możliwości sporządzenia oświadczenia na piśmie i nadania tego pisma przez pocztę - osobiście lub przez domownika (wyrok NSA oz. w Szczecinie z 22 kwietnia 1998 r., sygn. akt SA/Sz 1435/97).

Przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej nie jest dopuszczalne, gdy strona zawiniła uchybienie terminu choćby w postaci lekkiego niedbalstwa (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 11 stycznia 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 1370/2018, LEX nr 2611864).

W rozpoznawanej sprawie skarżąca, jako okoliczność usprawiedliwiającą niedochowanie terminu na wniesienie odwołania w terminie, wskazała chorobę Covid-19, której konsekwencje uniemożliwiły podjęcie czynności procesowych, przy czym skarżąca przebywała na kwarantannie od 4 do 13 grudnia 2021 r., a zatem proces choroby zakończył się przed wydaniem decyzji Starosty R. z 30 grudnia 2021 r. W dniach 4 stycznia i 18 stycznia 2022 r. skarżąca miała wizyty lekarskie, przy czym w dniu 18 stycznia 2022 r. była to planowana wizyta lekarska.

Niewątpliwie choroba Covid-19 była nagłą chorobą, której doświadczyła skarżąca, niemniej na uwadze należy mieć fakt, że skarżąca zachorowała 4 grudnia 2021 r., zaś termin do wniesienia odwołania upływał jej 18 stycznia 2022 r. Zdaniem Sądu skarżąca nie uprawdopodobniła braku możliwości wykonania czynności złożenia odwołania w terminie. Nie do zaakceptowania jest stanowisko strony skarżącej odnoszące się do braku możliwości wizyty w kancelarii prawnej, bowiem odwołanie podpisane przez skarżącą (pismo z 19 stycznia 2022 r.) zostało sporządzone w formie opisowej i podpisane przez skarżącą, a zatem nie wiązało się z pomocą prawną.

Skarżąca nie wykazała również braku możliwości posłużenia się w wykonaniu czynności wyręczenia się inna osobą.

Powyższe świadczy o braku dochowania należytej staranności w prowadzeniu swojej sprawy. Nie do zaakceptowania jest również stanowisko skarżącej, iż dopiero 25 lutego 2022 r. powróciła do wykonywania swoich obowiązków.

W ocenie Sądu skarżąca dbając należycie o własne interesy, winna podjąć stosowne działania mające na celu dotrzymanie terminu złożenia odwołania. Sąd uznał, że przyczyny uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, nie uzasadniały uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu, ponieważ nie uprawdopodabniają one braku winy skarżącej w jej niedochowaniu.

Sąd stwierdza, że organ nie naruszył przepisów postępowania, w sposób uzasadniający uchylenie zaskarżonego postanowienia. Rozstrzygnięcie Wojewody

o odmowie przywrócenia terminu było zasadne. Przy jego podjęciu organ odwoławczy nie naruszył przepisów postępowania powołanych w skardze art. 7 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa i art. 107 § 3 kpa. Wojewoda prawidłowo zastosował przepis art. 58 kpa i trafnie rozstrzygnął sprawę.

Odmowa przywrócenia terminu do wniesienia odwołania otwiera organowi drogę do wydania postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. Brak jest natomiast wymogu, aby postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminowi do wniesienia odwołania mogło zostać wydane dopiero po nieskutecznym upływie terminu do wniesienia skargi na postanowienie odmawiające przywrócenia terminu do dokonania tej czynności, bądź po wydaniu orzeczenia w tej sprawie przez Sąd administracyjny. Takich przesłanek nie można zrekonstruować na podstawie art. 134 kpa. Zasady ekonomiki procesowej wynikające z art. 12 kpa dopuszczają zatem wydanie tych postanowień jednocześnie, a nawet ich połączenie.

Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329), orzekł, jak w sentencji wyroku.