Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 157/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-06-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 62 ust. 4a, art. 64 ust. 1 pkt 1, art. 64ea, art. 66 ust. 5
journal: Dz.U. 2018 poz 1990
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jedn.
article: par 2 ust. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 2022
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego  wyposażenia - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożenna Blitek (spr.) Sędziowie: WSA Janusz Kasprzycki WSA Ewa Michna po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] Spółka Jawna M. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 28 listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 23 sierpnia 2019 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na [...] Spółka Jawna M. K. karę pieniężną w wysokości 12.000 zł za następujące naruszenia: 1) dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 ton, których dopuszczalna masa całkowita została przekroczona co najmniej 20%, 2) dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów, których dopuszczalna długość została przekroczona od 20% oraz 3) dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów, których dopuszczalna szerokość została przekroczona od wartości 3,10 m. Uzasadniając swoją decyzję organ I instancji podał, że w dniu 16 lipca 2019 r. w miejscowości S., na ulicy [...], zatrzymano do kontroli ciągnik samochodowy marki MAN o numerze rejestracyjnym [...] wraz z naczepą marki Nooteboom o numerze rejestracyjnym [..... Ustalono, że przedsiębiorstwo [...] Spółka Jawna M. K. wykonywało zatrzymanym pojazdem członowym przewóz drogowy spycharki gąsienicowej z miejscowości S. do B. Po dokonaniu pomiarów nacisków osi i masy całkowitej pojazdu oraz jego wymiarów okazało się, że masa całkowita pojazdów wyniosła 88,7 tony (88.700 kg), natomiast po odjęciu 2% tolerancji od wskazań wagi stwierdzono, iż rzeczywista masa całkowita pojazdu członowego wynosiła 86,5 tony (86.500 kg). Organ I instancji wskazał, że według przeprowadzonych pomiarów nacisków osi i masy całkowitej na wykonywany przewóz przewoźnik powinien posiadać zezwolenie kategorii VII, natomiast kierowca do kontroli okazał zezwolenie na przejazd pojazdu nienormatywnego kategorii V, oraz zeznał do protokołu, że innego zezwolenia nie posiada. Ponadto podczas kontroli stwierdzono, że długość pojazdu wynosiła 22,37 m, co stanowiło przekroczenie długości kontrolowanego pojazdu członowego o 5,87 m, tj. o 35,60% w stosunku do dopuszczalnej długości 16,5 m. Z kolei szerokość kontrolowanego pojazdu wynosiła 3,26 m, co stanowiło przekroczenie szerokości pojazdu o 0,71 m, tj. o 27,73% w stosunku do dopuszczalnej szerokości 2,55 m. W związku z powyższym organ I instancji stwierdził, że strona nie dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przewozem drogowym, albowiem dopuściła do wykonywania po drodze publicznej przejazdu pojazdem, którego dopuszczalna masa całkowita, szerokość oraz długość zostały przekroczone.

W odwołaniu od powyższej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego [...] Spółka Jawna M. K. wskazała, że decyzja ta obarczona jest wadą z art. 145 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, co skutkuje koniecznością wznowienia postępowania. Odwołująca się Spółka powołała się przy tym na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 21 marca 2019 r. w sprawie C-127/17, zgodnie, z którym Rzeczpospolita Polska naruszyła prawo wspólnotowe regulujące kwestie nacisków osi. Odwołująca zaznaczyła, że przystępując do Unii Europejskiej Polska zobowiązała się dostosować nacisk osi do 11,5 tony, a w związku z tym decyzja organu I instancji została wydana nieprawidłowo i niesłusznie. Ponadto - zdaniem strony odwołującej się - udowodniła ona, że podjęła wszystkie niezbędne środki celem zapobieżenia powstaniu naruszenia. Następnie Spółka wskazała, że przysługuje jej prawo do czynnego udziału w każdym stadium postępowania, wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, zgodnie z art. 6, art. 7, art. 10 i art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W treści odwołania strona wniosła również o ponowne, szczegółowe i wnikliwe rozpatrzenie przedmiotowej sprawy oraz analizę przedstawionych argumentów.

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 28 listopada 2019 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.), art. 4 pkt 22 lit. l, art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. d, art. 92a ust. 1, ust. 3, ust. 7 pkt 2 i art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2140), Ip. 10.2.4, Ip. 10.3.3 i Ip. 10.4.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 2 pkt 35a, art. 64 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1990), § 2 ust. 1 pkt 4, § 2 ust. 2, § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2016 r. poz. 2022 z późn. zm.), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 23 sierpnia 2019 r. nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji podał, że w dniu kontroli strona wykonywała samochodem ciężarowym krajowy przejazd drogowy z ładunkiem spycharki gąsienicowej (ładunek podzielny). Organ odwoławczy wskazał, że stosownie do art. 2 pkt 35 lit. b ustawy - Prawo o ruchu drogowym, ładunek niepodzielny, to taki ładunek, który bez niewspółmiernie wysokich kosztów lub ryzyka powstania szkody nie może być podzielony na dwa lub więcej mniejszych ładunków. A contrario, ładunek podzielny może zostać podzielony na dwa lub więcej mniejszych ładunków. Z tego względu należy uznać, ze przewożony ładunek był podzielny.

Organ II instancji stwierdził, że w wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu członowego, stwierdzono następujące naruszenie dopuszczalnej normy:

– rzeczywista masa całkowita samochodu ciężarowego 86,5 tony (po odjęciu 2% zaokrąglonych do 0,11 w górę) - przekroczenie o 46,5 tony (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 116,25%),

– szerokość pojazdu członowego 3,26 m (po odjęciu 1% błędu wynikającego z niedokładności pomiaru i tolerancji przyrządu) - przekroczenie o 0,71 m (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 27,84%),

– długość pojazdu członowego 22,37 m (po odjęciu 1% błędu wynikającego z niedokładności pomiaru i tolerancji przyrządu) - przekroczenie o 5,87 m (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 35,57%).

Organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 2 pkt 35a ustawy - Prawo o ruchu drogowym, pojazd nienormatywny to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Stosownie zaś do treści § 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, długość pojazdu nie może przekraczać w przypadku pojazdu członowego 16,50 m, z zastrzeżeniem ust. 16, zgodnie z którym wymiary, o których mowa w ust. 1 pkt 4 i ust. 6, mogą być przekroczone o 0,15 m w przypadku pojazdu członowego lub naczepy przewożących jeden lub więcej załadowanych lub niezaładowanych kontenerów lub wymiennych nadwozi, o maksymalnej długości całkowitej wynoszącej do 45 stóp (13,72 m), w operacjach transportu intermodalnego. Organ II instancji stwierdził, że jak stanowi § 2 ust. 2 wymienionego wyżej rozporządzenia, szerokość pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 13, § 45 ust. 3 pkt 1, § 54 ust. 3, nie może przekraczać 2,55 m. Szerokość nadwozia pojazdu, który jest przeznaczony do przewozu towarów w określonej temperaturze, jeżeli jego ściany boczne wraz z izolacją termiczną mają grubość nie mniejszą niż 45 mm każda, oraz klimatyzowanego kontenera lub wymiennego nadwozia nie może przekraczać 2,60 m. Z kolei zgodnie z treścią § 3 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia, dopuszczalna masa całkowita pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 2-20, nie może przekraczać w przypadku zespołu pojazdów, złożonego z pojazdów mających łącznie co najmniej 5 osi, w którym pojazdem ciągnącym jest pojazd samochodowy - 40 ton, z wyjątkiem pojazdu członowego mającego 5 lub 6 osi składającego się z ciągnika siodłowego i naczepy opisanych w lit. a-d. W związku z powyższym organ II instancji uznał, że dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego pojazdu członowego wynosiła do 40 ton. Organ odwoławczy wskazał, że kierowca podczas kontroli okazał zezwolenie kategorii V nr 77/KR/2019 na przejazd pojazdu nienormatywnego w terminie od 11 czerwca 2019 r. do 11 grudnia 2019 r., który spełnia wymagania w zakresie wymiarów, masy nacisków osi określonych w pozycji nr 5 tabeli. Okazane przez kierowcę zezwolenie nie odpowiadało jednak ujawnionym podczas kontroli parametrom pojazdu. Stosownie bowiem do treści Ip. 5 załącznika nr 1 do ustawy Prawo o ruchu drogowym, zezwolenie kategorii V jest wydawane na przejazd pojazdu po drogach publicznych: a) o naciskach osi nie większych od dopuszczalnych dla danej drogi, b) o szerokości nieprzekraczającej 3,4 m, c) o długości nieprzekraczającej: 15 m dla pojedynczego pojazdu, 23 m dla zespołu pojazdów, 30 m dla zespołu pojazdów o skrętnych osiach, d) o wysokości nieprzekraczającej 4,3 m, e) o rzeczywistej masie całkowitej nieprzekraczającej 60 ton. Tymczasem podczas kontroli stwierdzono m.in., że rzeczywista masa całkowita kontrolowanego pojazdu członowego wynosiła 86,5 tony. Organ II instancji stwierdził, że zgodnie z treścią art. 64ea ustawy - Prawo o ruchu drogowym, w przypadku wykonywania przejazdu pojazdem nienormatywnym na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, kategorii innej niż wymagana albo na podstawie zezwolenia kategorii VII z przekroczonymi parametrami technicznymi pojazdu lub zespołu pojazdów wskazanymi w tym zezwoleniu, przejazd pojazdu nienormatywnego uznaje się za wykonywany bez zezwolenia. Organ zaznaczył przy tym, że w niniejszej sprawie łączna suma kar pieniężnych nałożonych przez organ I instancji wynosiła 20.000 zł, lecz mając na uwadze art. 92a ust. 3 ustawy o transporcie drogowym, kara pieniężna została ograniczona do kwoty 12.000 zł.

Odnosząc się do argumentacji strony zawartej w odwołaniu organ II instancji stwierdził, że wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją organu I instancji jest przedwczesny, gdyż zgodnie z treścią art. 145 Kodeksu postępowania administracyjnego, to w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli wystąpiły przyczyny wymienione w treści tego artykułu. Tymczasem, strona pismem z dnia 3 września 2019 r. wniosła odwołanie, a zatem decyzja organu I instancji nie jest ostateczna. Odnosząc się z kolei do innych zarzutów Spółki organ II instancji stwierdził, że strona miała zapewniony czynny udział w każdym stadium postępowania, o czym została pouczona w treści zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego. Poza tym strona czynnie uczestniczyła w postępowaniu, czego dowodem są wyjaśnienia strony z dnia 31 lipca 2019 r. Zdaniem organu, niezawiadomienie strony o zakończeniu postępowania nie stanowi naruszenia art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy cały materiał dowodowy ograniczał się do dowodów zebranych w trakcie kontroli, co wystąpiło w niniejszej sprawie. Stronie przysługiwało również uprawnienie wynikające z art. 73 Kodeksu postępowania administracyjnego, tj. prawo do przeglądania akt sprawy, sporządzania odpisów i notatek. Zdaniem organu odwoławczego, w przedmiotowej sprawie organ I instancji wypełnił obowiązek wynikający z art. 6, art. 7 oraz 77 Kodeksu postępowania administracyjnego i zgromadził w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił, jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem.

Organ odwoławczy stwierdził też, że nie dopatrzył się przesłanek do umorzenia postępowania administracyjnego na podstawie 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, a złożone przez stronę w piśmie z dnia 31 lipca 2019 r. wyjaśnienia nie stanowią dowodów świadczących, że podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. W ocenie organu odwoławczego, strona nie udowodniła okoliczności, których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu. Organ zauważył, że jak wynika z okazanego przez kierowcę dokumentu CMR, listu przewozowego, których kopie znajdują się w aktach sprawy, waga ładunku, czyli spycharki gąsiennicowej wynosiła 54.500 kg. Zdaniem organu, posiadając powyższą informację strona była świadoma, a z pewnością powinna była być świadoma, że wykonując przewóz drogowy pojazdem członowym składającym się z czteroosiowego ciągnika samochodowego marki MAN i czteroosiowej naczepy marki Nooteboom, których łączna masa własna wynosiła 37.720 kg (24.020 kg + 13.700 kg), posiadane zezwolenie kategorii V będzie niewystarczające, gdyż rzeczywista masa całkowita pojazdu członowego z ładunkiem będzie przekraczać 60.000 kg (60 ton). Pomimo tego strona zdecydowała się wykonać przewóz drogowy pojazdem nienormatywnym, nie mając żadnych podstaw do przyjęcia, że wykonuje go zgodnie z obowiązującymi przepisami. Organ II instancji uznał zatem, że podmiot wykonujący przewozy miał wpływ na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, które podmiot mógł przewidzieć. W przedmiotowej sprawie brak jest więc podstaw do zastosowania art. 92c ustawy o transporcie drogowym, ze względu na fakt, że do wskazanych naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia.

Z powyższą decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego nie zgodziła się [...]Spółka Jawna M. K. i pismem z dnia 23 grudnia 2019 r. wniosła na nią skargę, domagając się jej uchylenia wraz z decyzją organu I instancji i umorzenia postępowania. Strona skarżąca oświadczyła, że nie zgadza się ze stanowiskiem organu, gdyż zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji zostały wydane niesłusznie i są krzywdzące. W uzasadnieniu skarżąca Spółka podniosła, że w dniu 21 marca 2019 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wyrokiem w sprawie C-127/17 uznał, że Polska naruszyła prawo wspólnotowe regulujące kwestie nacisków osi. Zasadą na terenie państw wspólnoty jest bowiem dopuszczalny nacisk na poziomie 11,5 tony, a wchodząc do Unii Europejskiej Polska zobowiązała się dostosować sieć dróg do nacisków osi pojedynczej na poziomie 11,5 tony. Praktyka była jednak odmienna. W związku z tym strona skarżąca uważa, że należy zrewidować wydaną decyzję, gdyż jest decyzją wydaną nieprawidłowo i niesłusznie. Zdaniem skarżącej Spółki, w sprawie brak jest jakichkolwiek przesłanek co do rozpoznanych naruszeń, gdyż dochowała wszelkich starań, aby przewóz odbył się zgodnie z przepisami. Spółka oświadczyła, że przestrzega obowiązujących przepisów dotyczących wykonywania transportu drogowego i dochowuje wszelkich starań aby obowiązki dotyczące przedsiębiorstwa były zachowane. Strona skarżąca zarzuciła również organom I i II instancji, że uchybiły podstawowej zasadzie postępowania administracyjnego, tj. zasadzie praworządności i prawdy obiektywnej, gdyż nie rozpatrzyły i nie wzięły pod uwagę jej wyjaśnień oraz argumentów. Zdaniem strony skarżącej, wydawane przez organy decyzje są niezgodne ze stanem faktycznym, zaś organy dopuszczają się rażącego łamania przepisów prawa wystawiając decyzje krzywdzące dla strony. Ponadto skarżąca Spółka zarzuciła organom I i II instancji, że naruszyły prawo, ponieważ nie dały jej możliwości czynnego udziału w postępowaniu i wydały decyzję administracyjną. Strona skarżąca stwierdziła też, że przeprowadzone postępowanie administracyjne przeczy podstawowym zasadom Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym zasadzie legalności zawartej w art. 6 i art. 7 tego Kodeksu, będącej podstawową zasadą konstytucyjną państwa prawa, zasadzie prawdy obiektywnej - organ powinien podjąć wszelkie kroki zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zasadzie zaufania do obywateli - organ powinien tak działać, aby nie podważać zaufania obywateli do organu państwa, jak również zasadzie czuwania nad interesem stron - organ ma obowiązek informować o okolicznościach faktycznych i prawnych oraz dbać o to, aby strona nie poniosła szkody na skutek nieznajomości prawa.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie. Odnośnie przywoływanego przez stronę skarżącą orzeczenia TSUE z dnia 21 marca 2019 r. organ wyjaśnił, że dotyczyło ono nacisku osi na pojedynczej osi napędowej i tym samym nie ma ono zastosowania w tej sprawie, a w toku niniejszego postępowania stwierdzono przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej, dopuszczalnej długości oraz dopuszczalnej szerokości. Powyższe zaś parametry nie były przedmiotem wskazanego przez stronę rozstrzygnięcia TSUE.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.), sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

Zdaniem Sądu, skarga [...] Spółka Jawna M. K. jest całkowicie nieuzasadniona.

Na wstępie należy zaznaczyć, że organizację – zasady podejmowania i wykonywania transportu drogowego regulują w zasadniczych kwestiach dwie ustawy: ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r., poz. 58 z późn. zm.) oraz ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1990 z późn. zm.).

Niespornym w niniejszej sprawie jest fakt dokonywania przewozu drogowego przez skarżącego pojazdem nienormatywnym, który może być dokonywany wyłącznie przy spełnieniu warunków określonych w art. 64 Prawa o ruchu drogowym. W szczególności należy zwrócić uwagę na treść art. 64 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, który stanowi:

"Art. 64. 1. Ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem:

1) uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ, (...)."

Odnosząc się do niniejszej sprawy należy także zaznaczyć, że stan faktyczny sprawy został ustalony przez organy administracyjne na podstawie "Protokołu kontroli" z dnia 16 lipca 2019 r., w którym znalazły się wyniki pomiarów kontrolowanego pojazdu członowego. W wyniku tych pomiarów stwierdzono, że:

- rzeczywista masa całkowita samochodu ciężarowego wyniosła 86,5 tony (po odjęciu 2% zaokrąglonych do 0,11 w górę)

- szerokość pojazdu członowego wyniosła 3,26 m (po odjęciu 1% błędu wynikającego z niedokładności pomiaru i tolerancji przyrządu)

- długość pojazdu członowego wyniosła 22,37 m (po odjęciu 1% błędu wynikającego z niedokładności pomiaru i tolerancji przyrządu).

Powyższe pomiary nie są kwestionowane przez stronę skarżącą i znajdują pełne odzwierciedlenie w aktach administracyjnych. W szczególności Sąd zauważa, że cała procedura ważenia pojazdu odbyła się prawidłowo, za pomocą zalegalizowanych przyrządów pomiarowych, a jej wyniki są w pełni wiarygodne.

Poza sporem pozostaje także okoliczność, że kierowca dysponował wyłącznie zezwoleniem kategorii V na przejazd drogowy powyższym pojazdem. I w tej sytuacji Sąd zwraca uwagę na to, że zgodnie z Załącznikiem nr 1 do ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, kategorie zezwoleń na przejazd pojazdu ponadnormatywnego są ściśle określone i zezwolenie kategorii V pozwala na przejazd po drogach publicznych pojazdu ponadnormatywnego: a) o naciskach osi nie większych od dopuszczalnych dla danej drogi; b) o szerokości nieprzekraczającej 3,4 m; c) o długości nieprzekraczającej: - 15 m dla pojedynczego pojazdu, - 23 m dla zespołu pojazdów, - 30 m dla zespołu pojazdów o skrętnych osiach; d) o wysokości nieprzekraczającej 4,3 m; e) o rzeczywistej masie całkowitej nieprzekraczającej 60 tony.

Z powyższego wynika, że dysponując tylko zezwoleniem kategorii V skarżący nie mógł dokonywać przewozu pojazdem o rzeczywistej masie całkowitej samochodu ciężarowego 86,5 tony. W tej sytuacji Sąd zwraca uwagę na przepis art. 64ea ustawy – Prawo o ruchu drogowym, który stanowi:

Art. 64ea. W przypadku wykonywania przejazdu pojazdem nienormatywnym na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, kategorii innej niż wymagana albo na podstawie zezwolenia kategorii VII z przekroczonymi parametrami technicznymi pojazdu lub zespołu pojazdów wskazanymi w tym zezwoleniu, przejazd pojazdu nienormatywnego uznaje się za wykonywany bez zezwolenia.

Tak więc nie dysponując zezwoleniem właściwej kategorii i wykonując przewóz drogowy pojazdem przekraczającym 60 ton, bo o rzeczywistej masie całkowitej samochodu ciężarowego 86,5 tony, skarżący wykonywał przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia, a to z kolei oznacza, że zostały przekroczone normy dotyczące nie tylko rzeczywistej masy całkowitej pojazdu, ale normy dotyczące długości pojazdu (który nie może przekraczać 16,5 m – wg art. 62 ust. 4a Prawa o ruchu drogowym) i normy dotyczące szerokości pojazdu (który nie może przekraczać 2,55 m – wg § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2016 r., poz. 2022 z późn. zm.), wydanego na podstawie art. 66 ust. 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym).

Sąd zauważa, że organy obu instancji prawidłowo wskazały przepisy, na podstawie których nałożono na skarżącego kary pieniężne i prawidłowo uznały, że brak jest jakichkolwiek podstaw do zwolnienia skarżącego z obowiązku uiszczenia tych kar. Sąd także nie dostrzegł jakiejkolwiek podstawy, podkreślając, że skarżący oprócz ogólnikowych twierdzeń żadnych konkretnych okoliczności nie wykazał. Sąd zauważa, że niezbędnym elementem odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej z tytułu stwierdzonych nieprawidłowości jest wykazanie przez przedsiębiorcę, że nie przyczynił się swoim zachowaniem do ich powstania, co oznacza, że musi on wykazać takie okoliczności i zdarzenia, które nie są przewidywalne, a więc typowe i zwyczajne w działalności polegającej na wykonywaniu działalności polegającej na wykonywaniu przewozu w transporcie drogowym (por. wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2019 r., sygn. akt II GSK 504/17).

Sąd podkreśla, że wysokości kar za konkretne naruszenia są ściśle określone ustawowo i zamieszczone w Załączniku Nr 3 do ustawy o transporcie drogowym stanowiącym "Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz waga naruszeń", przy czym waga naruszeń wskazana jest w załączniku I do rozporządzenia 2016/403 Komisji (UE) z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniające załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 74 z 19.03.2016, str. 8), zwane "rozporządzeniem Komisji (UE) 2016/403, a skróty w tabeli oznaczają: PN – poważne naruszenie, BPN – bardzo poważne naruszenie i NN – najpoważniejsze naruszenie. W szczególności:

|LLp. |Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. |Wysokość kary pieniężnej|Nr grupy naruszeń oraz |

| |92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym1) |w złotych |waga naruszeń, (...) |

|11 | 2 | 3 | 4 |

|110. |NARUSZENIE PRZEPISÓW DOTYCZĄCYCH MASY I WYMIARÓW POJAZDÓW |

| |10.2. Dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem | | |

| |pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 t, których dopuszczalna masa| | |

| |całkowita została przekroczona: | | |

| |4) co najmniej 20% |10 000 |4.3 NN |

| |10.3. Dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem | | |

| |pojazdów, których dopuszczalna długość została przekroczona: | | |

| |3) od 20% |5000 |4.8 BPN |

| |10.4. Dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem | | |

| |pojazdów, których dopuszczalna szerokość została przekroczona: | | |

| |3) od wartości 3,10 m |5000 |4.10 BPN |

Mając powyższe na względzie należy zauważyć, że skarżący dokonując przewozu drogowego pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia dokonał naruszeń oznaczonych jako najpoważniejsze naruszenie (NN) i bardzo poważne naruszenia (BPN).

Zdaniem Sądu, ma rację organ II instancji pomijając całkowicie polemikę ze skarżącym odnośnie ewentualnego zastosowania wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 21 marca 2019 r. C-127 (opublikowanego: www.eur-lex.europa.eu, Dz.U.UE.C.2019/187/7, LEX nr 2634301), albowiem problematyka zawarta w tym orzeczeniu w żaden sposób nie jest związana z niniejszą sprawą, albowiem nie dotyczyła dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu, dopuszczalnej długości pojazdu i jego dopuszczalnej szerokości.

Mając na względzie zarzuty strony skarżącej Sąd podkreśla, że zaskarżone decyzje zawierają wszystkie konieczne elementy, a przeprowadzone postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności bez naruszenia przepisów, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Także uzasadnienie decyzji zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione i dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których nie podzielił zarzutów i twierdzeń strony skarżącej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Sąd nie podzielił żadnego argumentu strony skarżącej podkreślając, że podziela w pełni stanowisko organów w omawianym zakresie. Sąd uznał, że przeprowadzona kontrola zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji jednoznacznie wykazała, iż wydane przez organy administracyjne obu instancji decyzje odpowiadają wymogom przepisów prawa.

Sąd nie stwierdził, aby w kontrolowanej sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy, ani przepisów postępowania w sposób, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zatem, działając na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., orzekł – jak w sentencji.