Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 476/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2022-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6051 Dokumenty stwierdzające tożsamość
Hasła tematyczne: Akta stanu cywilnego
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 23, art. 24
journal: Dz.U. 2022 poz 1360
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny - t.j.
article: art. 75 ust. 3 pkt 3
journal: Dz.U. 2019 poz 653
law: Ustawa z dnia 6 sierpnia 2010 r. o dowodach osobistych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński (spr.), Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz - Kremis, Asesor WSA Marta Pawłowska, Protokolant: Asystent sędziego Aleksander Kotarski po rozpoznaniu na rozprawie w Wydziale II w dniu 6 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi Ł. H. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia dokumentacji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ja decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz skarżącego kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] (nr [...]), wydaną na podstawie art. 75 ust. 3 pkt 3 ustawy z 06.08.2010 r. o dowodach osobistych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 671) – dalej: u.d.o., Wójt Gminy C. B. orzekł o odmowie Ł. H. udostępnienia dokumentacji związanej z dowodem osobistym z koperty dowodowej K. H. z powodu niewykazania interesu prawnego.

W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że rozstrzygnięcie zapadło na skutek rozpatrzenia wniosku Ł. H. z [....]. Wnioskodawca zwrócił się w nim do organu o udostępnienie dokumentacji związanej z dowodem osobistym, wnosząc o przekazanie następujących dokumentów związanych z K. H.: formularza odbioru dowodu osobistego, nieodebranych dowodów osobistych po upływie sześciu miesięcy od ich wydania, unieważnionych dowodów osobistych nieprzekazanych posiadaczom lub członkom zgłaszającym zgon, unieważnionych dowodów osobistych znalezionych przez osoby trzecie oraz innych zawartości całej koperty dowodowej. Uzasadniając potrzebę uzyskania dokumentacji wnioskodawca wskazał, że dokumenty te zawierają zdjęcia i ważne informacje o życiu jego przodka. Są dla niego bardzo ważnym elementem kultywowania pamięci o zmarłej i stanowią podstawę opracowywania historii rodziny. Rozpatrując złożony wniosek organ pismem z [...] wezwał wnioskodawcę do wskazania przepisu prawa materialnego na podstawie którego wynika uprawnienie do żądania udostępnienia całości dokumentacji znajdującej się w kopercie dowodowej K. H. W odpowiedzi z [...] wnioskodawca oświadczył, że jego interes prawny wynika z art. 23 ustawy z 23.04.1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 1360) – dalej: k.c. Przepis ten stanowi o dobrach osobistych człowieka do którego zaliczane jest także prawo do kultu zmarłego członka rodziny.

W świetle przytoczonych okoliczności organ I instancji uznał, że Ł. H. nie posiada interesu prawnego w uzyskaniu żądanych dokumentów. Zdaniem organu nie wskazał on takiego przepisu prawa materialnego od którego to zależna byłaby jego sytuacja prawna (co dałoby uzyskanie dokumentów znajdujących się w kopercie dowodowej osoby wymienionej we wniosku). W ocenie organu przepis prawa, na który powołuje się wnioskodawca nie stanowi podstawy prawnej do uzyskania wnioskowanych dokumentów. Dobra osobiste człowieka, uregulowane w art. 23 k.c., podlegają ochronie prawnej. Na tej podstawie organ wywiódł, że zgodnie ze stanowiskiem utrwalonym w piśmiennictwie jak również orzecznictwie sądów administracyjnych jednym z takich dóbr osobistych jest kult pamięci osoby zmarłej. Obejmuje on m.in.: prawo do pochówku, prawo do kultywowania pamięci osoby zmarłej, na które składają się uprawnienia polegające na: urządzeniu pogrzebu, ustawieniu nagrobka i decydowania o jego wystroju, pielęgnacji grobu, odwiedzania go, odbywania ceremonii religijnych (por. wyroki SN z 07.07.2005 r., sygn. akt IV CK 42/05 oraz z 09.12.2011 r., sygn. akt III CSK 106/11).

W odwołaniu od wyżej opisanej decyzji Ł. H. wniósł o jej zmianę i zobowiązanie organu do wydania wnioskowanych dokumentów lub ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie jej do ponownego rozpoznania jako wydanej z naruszeniem przepisów prawa procesowego jak i materialnego. Odwołujący podtrzymał stanowisko, że wykazał interes prawny wymagany przez art. 75 ust. 2 i 3 pkt 3 u.d.o. Wskazał, że organ naruszył podstawowe zasady prawa administracyjnego, jak również nie wziął pod uwagę, że interes prawny jest wywodzony z art. 23 i 24 k.c. jako ochrona pamięci i czci prababci, jak również dla jego mamy dla której zmarła była babcią. Odnosząc się do zaistniałych naruszeń prawa procesowego Ł. H. wskazał, że doszło do naruszenia zasady prawdy obiektywnej, tj. art. 7a w zw. z art. 64 ustawy z 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2000) – dalej: k.p.a., gdyż organ przez swoje zaniechanie nie dopełnił obowiązku wezwania strony do uzupełnienia braków formalnych (jeśli takowe by były). Prowadząc postępowanie nie zastosował art. 7a k.p.a., a jeżeli miał wątpliwości to nie rozstrzygnął ich na korzyść strony. W ocenie odwołującego się Wójt naruszył także zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami: proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Stąd wyniknął brak jakiejkolwiek informacji o toku postępowania jak również o ewentualnych brakach. Skutkiem tego był to, że organ nie dopełnił obowiązku należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania.

Wojewoda Dolnośląski decyzją z [...] (nr [...]) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Wojewoda wyjaśnił, że nie znalazł podstaw prawnych i faktycznych do zmiany lub uchylenia zaskarżonej decyzji. Wskazano, że materialnoprawną przesłanką rozstrzygnięcia w sprawie udostępnienia dokumentacji związanej z dowodem osobistym zmarłej K. H., stanowią przepisy ustawy o dowodach osobistych. Przepis art. 75 u.d.o. określa tryb, w jakim organy udostępniają znajdującą się w ich posiadaniu dokumentację związaną z dowodami osobistymi, czyli wskazują podmioty, które mogą taką dokumentację uzyskać i warunki, po spełnieniu których to udostępnienie może nastąpić. Zgodnie z ust. 3 pkt 3 powyższego artykułu do uzyskania dostępu do dokumentacji związanej z dowodami osobistymi są uprawnione inne podmioty niż wymienione w punktach 1 i 2 tego ustępu, jeżeli wykażą interes prawny, przy czym dla podmiotów nierealizujących zadań publicznych na podstawie ustaw szczególnych, udostępnienie to następuje odpłatnie (art. 75 ust. 5 u.d.o.).

Wojewoda przyjął, że w niniejszej sprawie odwołujący się jest podmiotem, któremu można udostępnić dokumentację związaną z dowodami osobistymi innej osoby jedynie wówczas, gdy wykaże on w uzyskaniu tej dokumentacji interes prawny. Organ gminy - zgodnie z treścią powołanego przepisu - obowiązany jest istnienie interesu prawnego wnioskodawcy ocenić i udostępnić żądaną dokumentację tylko wówczas, gdy uzna ten interes za wykazany, natomiast wtedy, gdy taki interes nie zostanie wykazany - winien odmówić udostępnienia tej dokumentacji. Dokonana ocena okoliczności faktycznych, według organu II instancji, na tle przedstawionego stanu prawnego prowadzi do wniosku, że organ I instancji nie naruszył obowiązujących przepisów w istniejącym stanie faktycznym. Ustalono, że odwołujący domaga się udostępnienia mu wszystkich dokumentów, jakie znajdują się w kopercie dowodowej jego babci K. H. W związku z tym powołał się na art. 23 k.c. i ochronę dobra osobistego w postaci "pamięci i czci" zmarłej, wskazując, że dokumenty te są dla niego ważnym elementem kultywowania pamięci o zmarłej osobie i stanowią podstawę opracowywania historii rodziny. Odnosząc się do powyższej argumentacji organ II instancji wskazał, że art. 23 k.c. stanowi, że "Dobra osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska, pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach". Wojewoda zauważył wobec tego, że pamięć o osobie zmarłej jako dobro osobiste nie wynika wprost z tego przepisu, który nie zawiera zamkniętego katalogu, lecz zostało ono wyinterpretowane w orzecznictwie sądowym (m.in. w wyroku SN z 09.02.2011 r., sygn. akt V CSK 256/10). Organ odwoławczy nie kwestionuje zatem prawa do kultu osoby zmarłej jako dobra osobistego. Wątpliwości Wojewody budzi jednak to, jak szeroko można interpretować kult osoby zmarłej jako jedno z dóbr osobistych i czy można do niego zaliczyć chęć posiadania dokumentacji związanej z dowodem osobistym osoby zmarłej będącej w posiadaniu organów administracji publicznej. W opinii organu II instancji wskazany przez wnioskodawcę art. 23 k.c. dotyczy ,,dóbr osobistych człowieka", czyli osoby żyjącej, natomiast osoby zmarłe na gruncie prawa cywilnego nie są traktowane jako osoby, a jeżeli można im przypisać określone prawa, to będą to ich prawa, a nie prawa innych osób, w tym odwołującego się. Zdaniem organu bezspornie nie można zatem uznać, że odwołujący się domaga się ochrony własnego dobra osobistego, ponieważ pamięć o zmarłych przodkach jest dobrem, które wyraża się m.in. ,,w dbaniu o miejsca ich wiecznego spoczynku, a także w dbaniu o te rzeczy, które po nich pozostały, jak również o ich dobre imię". Wojewoda wskazał także, że samo powołanie się przez wnioskodawcę na zapis art. 23 k.c. nie jest wystarczające do wykazania interesu prawnego w uzyskaniu żądanej dokumentacji, ponieważ przepis ten wiązać należy z określonymi działaniami, które zmierzałyby do ochrony danego dobra w przypadku jego naruszania lub też z wykazaniem określonej sytuacji w związku z postępowaniem toczącym się przed sądem lub innym organem administracji publicznej. W toczącym się postępowaniu administracyjnym wnioskodawca ani nie wskazał na takie okoliczności, ani nie występowały cechy interesu prawnego, ponieważ interes strony nie miał charakteru: osobistego, własnego i indywidualnego.

W ocenie organu II instancji Ł. H. (jak wynika z jego wniosku ) nie wystąpił również o ochronę dobra zmarłej babci, gdyż nie wskazał, aby żądana dokumentacja była mu niezbędna np. w ramach prowadzonych postępowań przed innymi organami, a do ochrony miejsca wiecznego spoczynku czy rzeczy, które pozostały po zmarłej, nie są potrzebne dokumenty, których udostępnienia on się domaga. Jego sytuacja prawna także nie zależy od uzyskania wskazanej dokumentacji zmarłego członka rodziny. Odwołujący się posiadał tym samym jedynie interes faktyczny, gdyż żądana przez niego dokumentacja miała stanowić "podstawę opracowywania historii rodziny", co nie wynikało z żadnych przepisów prawa. Tym samym Ł. H. wnioskując o udostępnienie całej zawartości koperty dowodowej zmarłej K. H. powinien - zgodnie z przytoczonymi zapisami ustawy o dowodach osobistych - legitymować się stosownym interesem prawnym w takim żądaniu, a go nie wykazał, to Wójt Gminy zasadnie wydał przedmiotową decyzję.

Wojewoda odniósł się także do podnoszonych przez odwołującego się zarzutów naruszenia prawa procesowego. W ocenie organu II instancji zarzut naruszenia przez organ gminy zasad procedury administracyjnej i braku umiejętności stosowania prawa, w tym braku wezwania na podstawie art. 64 k.p.a. do uzupełnienia braków formalnych (,,jeśli takowe by były") należy uznać za chybiony, gdyż Wójt Gminy C. B. nie stwierdził istnienia braków formalnych wniosku. Dlatego nie wzywał do ich uzupełnienia. Natomiast stwierdził on brak wykazania przez wnioskodawcę interesu prawnego w uzyskaniu żądanej dokumentacji, co nie jest brakiem formalnym podania i poinformował o tym odwołującego się w ww. wezwaniu skierowanym na podstawie art. 50 § 1 k.p.a. do wykazania interesu prawnego w sprawie. W ocenie organu odwoławczego niezasadny był także zarzut braku informowania strony o toku postępowania oraz o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków, bowiem organ gminy wysłał do wnioskodawcy stosowne wezwanie i poinformował o konsekwencjach braku wykazania interesu prawnego. Ponadto organ gminy nie miał w sprawie wątpliwości, dlatego nie musiał ich rozstrzygać na korzyść strony.

Pismem z [...] Ł. H. zaskarżył decyzję Wojewody do WSA we Wrocławiu. Skarżący wniósł o uchylenie wydanych w sprawie decyzji lub ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji oraz zobowiązanie organu I instancji do wydania koperty dowodowej. Skarżący podtrzymał argumentację przytoczoną na etapie postępowania administracyjnego. Dodatkowo uzasadniając wystąpienie ze skargą do sądu administracyjnego wskazał na naruszenie przepisów Konstytucji RP jako najwyższego aktu prawnego (art. 47 w zw. z art. 30, art. 2 w zw. z art. 7, art. 53 w zw. z art. 71). Skarżący stwierdził, że wywodzi swoją skargę poprzez wskazanie, że nieudostępnienie koperty dowodowej babci uniemożliwia mu zapoznanie się z historią rodziny jak i jest jednocześnie połączone z naruszeniem pamięci i czci osób zmarłych. Ł. H. wskazał również na fakt, że organy administracji nie uznając interesu prawnego wywodzącego się w tego typu sprawach z art. 23 i 24 k.c. reprezentują odmienne stanowisko niż Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji, które wystosowało w tym przedmiocie pismo do wszystkich dyrektorów wydziałów urzędów wojewódzkich (pismo z 20.09.2017 r., znak: DSO-WUI-6147-206/2016). Ponadto skarżący zauważył, że w spornej kwestii w sposób korzystny dla skarżącego wypowiedziały się sądy administracyjne (zob. wyroki WSA we Wrocławiu z 13.01.2022 r., sygn. akt II SA/Wr 468/21 oraz z 10.03.2022 r., sygn. akt II SA/Wr 395/21, a także wyrok WSA w Krakowie z 25.10.2021 r., sygn. akt III SA/Kr 706/21 oraz wyrok WSA w Rzeszowie z 04.05.2022 r., sygn. akt II SA/Rz 320/22).

Wojewoda Dolnośląski w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy cytowanej już wyżej ustawy z 06.08.2010 r. o dowodach osobistych. Zaskarżona decyzja zapadała w związku z wystąpieniem Ł. H. o udostępnienie dokumentacji związanej z dowodem osobistym z koperty dowodowej K. H.

Zgodnie z art. 75 ust. 1 u.d.o., organy gmin oraz konsulowie Rzeczypospolitej Polskiej udostępniają dokumentację związaną z dowodami osobistymi znajdującą się w ich posiadaniu, z wyjątkiem dokumentu, o którym mowa w art. 62 ust. 4 pkt 5 ustawy. Na podstawie ust. 2 art. 75 powyższej ustawy dokumentację związaną z dowodami osobistymi udostępnia się na uzasadniony wniosek złożony przez uprawniony podmiot na piśmie utrwalonym w postaci papierowej, opatrzonym własnoręcznym podpisem lub w postaci elektronicznej, opatrzonym kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. Zgodnie z art. 75 ust. 3 pkt 3 u.d.o., do uzyskania dostępu do dokumentacji związanej z dowodami osobistymi są uprawnione inne podmioty - jeżeli wykażą interes prawny.

Skarżący jest niewątpliwe "innym podmiotem" w rozumieniu art. 75 ust. 3 pkt 3 u.d.o. Wobec tego może uzyskać dostęp do dokumentacji związanej z dowodami osobistymi po wykazaniu interesu prawnego. Biorąc pod uwagę obszernie przedstawioną w historycznej części uzasadnienia argumentację skarżącego dla wykazania interesu prawnego w uzyskaniu dokumentacji dotyczącej dowodu osobistego zmarłej K. H., przedmiotem wymagającym oceny i rozstrzygnięcia przez Sąd jest to, czy orzekające w sprawie organy miał podstawy do tego, by odmówić skarżącemu uczynienia zadość jego żądaniu (przyjąć, że posiada jedynie interes faktyczny), a w efekcie, czy zgodna z prawem jest decyzja organu II instancji utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Względem spornego zagadnienia dość wymownie wypowiedział się WSA w Krakowie w wyroku z 25.10.2021 r., sygn. akt III SA/Kr 706/21, podając, że interesu prawnego o którym mowa w art. 75 ust. 3 pkt 3 u.d.o. należy upatrywać w treści art. 23 i 24 k.c. Zdaniem WSA w Krakowie osoba spokrewniona dysponuje samodzielnym dobrem osobistym jako osoba bliska zmarłego w postaci kultu osoby zmarłej. Kult pamięci osoby zmarłej, jest samoistnym, jurydycznie samodzielnym dobrem osobistym bliskich zmarłego, które występuje w pewnego rodzaju koincydencji z czcią, jaka zostałaby okazana zmarłemu za życia. Kult pamięci stanowi bowiem indywidualną wartość, silnie wiążącą się z osobowością człowieka, w szczególności sferą jego uczuć i pamięci. Właśnie ta pamięć o całokształcie życia osoby zmarłej, niezwykle charakterystyczna dla tego dobra osobistego, stanowi łącznik z czcią zmarłego, która zostałaby mu okazana za życia. Kult pamięci zmarłego - który jest odrębnym, chronionym prawnie dobrem osobistym, podobnie jak cześć człowieka, posiada dwa aspekty. Pierwszy wyrażający się w stricte osobistej więzi danej osoby z pamięcią o zmarłym, mowa tu o pamięci mającej swoje podstawy w osobistych wspomnieniach oraz uczuciach, jakimi była darzona osoba zmarła za życia. Drugi aspekt to cześć zewnętrzna mająca swoje przedłużenie w kulcie pamięci osoby zmarłej, która jest nakierowana na pielęgnację szeroko pojętej pamięci o zmarłym, w tym jego dobrego imienia, wobec społeczeństwa, a także ochronę tej dobrej pamięci" (tak Sąd Apelacyjny w Lublinie w wyroku z 26.01.2021 r., sygn. akt I ACa 799/19). Dalej w powołanym orzeczeniu wskazuje się, że dobro osobiste w postaci kultu pamięci osoby zmarłej podlega ochronie na gruncie polskiego prawa cywilnego. Istota tego dobra osobistego sprowadza się do ochrony bliskiej relacji, szczególnej więzi emocjonalnej i uczuciowej, jaka istnieje pomiędzy osobą dochodzącą ochrony a osobą zmarłą, bliską uprawnionemu. Jednym z przejawów tego prawa przysługującego osobie bliskiej osoby zmarłego jest prawo do niczym niezakłóconego kultywowania pamięci o zmarłym. Z tak ogólnie określonego prawa podmiotowego WSA w Krakowie uznał za możliwe wywiedzenie dwóch zasadniczych uprawnień - prawa do ,,dobrej pamięci" o zmarłym oraz prawa do ,,pamięci prawdziwej", to jest niezafałszowanej i nieprzekłamanej. Pierwszemu z tych uprawnień odpowiada obowiązek osób trzecich respektowania dobrego imienia osoby zmarłej, drugiemu - obowiązek podawania prawdziwych informacji dotyczących zmarłego (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 19.09.2018 r., sygn. akt. VI ACa 595/17).

Skład orzekający w niniejszej sprawie, idąc za powołanymi w skardze wyrokami tut. Sądu, stanowisko wyrażone w wyrok o sygn. akt III SA/Kr 706/21 w pełni podziela i przyjmuje za własne, nie dostrzegając przy tym istotnych różnic w okolicznościach rozpatrywanej obecnie sprawy.

Interes prawny rozumiany na gruncie materialnego prawa administracyjnego, a w szczególności w literaturze przedmiotu znajduje swoje reprezentatywne stanowisko wyrażane przez J. Zimmermanna. Według niego interes prawny ma charakter: osobisty, własny i indywidualny, a zatem nie może to być interes osoby trzeciej. Interes ten jest konkretny, czyli jest związany z daną sytuacją faktyczną podmiotu, który się nim legitymuje, nadto jest on aktualny, a zatem jest związany z obowiązującą normą prawną i dotyczy bieżącej sytuacji faktycznej. Interes ten oparty jest na normie prawnej, którą da się wyodrębnić i do końca ustalić, a to oznacza, że interes ten nie jest pochodny, czyli nie wynika z innych interesów prawnych (J. Zimmermann. Prawo administracyjne. Warszawa 2020, s. 374-375). Interes prawny w rozumieniu art. 75 ust. 3 pkt 3 u.d.o. może wynikać z przepisu art. 23 k.c., który gwarantuje osobie bliskiej prawo do kultywowania pamięci osoby zmarłej. Uprawnienie do kultywowania w rodzinie oraz w następnych pokoleniach pamięci zmarłej osoby, gromadzenia po niej pamiątek i pisania historii rodziny, stanowi element prawa związanego z dobrem osobistym, którym jest kult pamięci osoby zmarłej. Takie dobro osobiste przysługuje wszystkim osobom bliskim zmarłego. Dlatego skarżący, o ile wykaże, że jest osobą spokrewnioną z K. H., winien być uznany za osobę nie tylko legitymującą się dobrem osobistym w postaci kultu pamięci osoby zmarłej, ale ze względu na powiązane z nim prawo do znajomości własnego pochodzenia, poznania historii rodziny, powinien być uznany za osobę legitymującą się interesem prawnym w rozumieniu art. 75 ust. 3 pkt 3 u.d.o. Na gruncie rozpoznawanej sprawy nie budzi to jednocześnie jakichkolwiek wątpliwości. Z dołączonych do postępowania administracyjnego odpisów aktów stanu cywilnego wynika, że skarżący jest synem J. H., natomiast K. H. była matką jego ojca. W przypadku dobra osobistego, jakim jest kult pamięci osoby zmarłej, przy jego ocenie, nie można ograniczać się tylko do uprawnień związanych z szeroko rozumianymi ceremoniami religijnymi. W przypadku prawa osobistego do kultu pamięci osoby zmarłej w rzeczywistości nie chodzi o jedno prawo podmiotowe, ponieważ w zależności od sytuacji danej osoby, a zwłaszcza jej potrzeb i przekonań, składa się ono z uprawnień o różnym charakterze, których realizacji możne domagać się od organu administracyjnego. Bez znaczenia jest przy tym brak wskazania przez skarżącego, aby stosowne dokumenty niezbędne były mu w ramach prowadzonych postępowań przed innymi organami państwa (sądami czy organami administracji publicznej).

W kontekście niniejszej sprawy należy uznać, że organy dokonały błędnej wykładni art. 75 ust. 3 pkt 3 u.d.o. uznając, że dobro osobiste w postaci kultu pamięci osoby zmarłej nie obejmuje potrzeby osoby bliskiej do posiadania dokumentacji związanej z dowodem osobistym osoby zmarłej będącej w posiadaniu organów administracji publicznej. W powtórzonym postępowaniu organ powinien zatem przyjąć, że skarżący dysponuje interesem prawnym w udostępnieniu dokumentacji związanej z dowodami osobistymi z koperty dowodowej K. H.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z art. 200 p.p.s.a.