Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 619/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2020-10-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w części

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski Sędziowie WSA Tomasz Grossmann (spr.) WSA Marek Sachajko po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 października 2020 r. sprawy ze skargi Wojewody Wielkopolskiego na uchwałę Rady Miejskiej w Wieleniu z dnia 20 listopada 2019 r. nr 124/IX/2019 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na obszarze wsi Rosko w rejonie ulicy Dworcowej 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części obejmującej jej: § 10 ust. 3 pkt 1 lit. f, § 11 pkt 4 w zakresie wyrażenia "- nr 144 Dolina Kopalna Wielkopolska" oraz § 13 pkt 2 i 6; 2. zasądza od Gminy Wieleń na rzecz skarżącego Wojewody Wielkopolskiego kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu 20 listopada 2019 r. Rada Miejska w Wieleniu (dalej też jako "Rada Miejska" lub "Rada") podjęła uchwałę nr 124/IX/2019 "w sprawie w sprawie [pisownia oryginalna – uw. Sądu] miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na obszarze wsi Rosko w rejonie ulicy Dworcowej" (zwaną też dalej "Uchwałą" lub "Planem").

Pismem z 19 marca 2020 r. (KN-I.0552.32.2020.7) Wojewoda Wielkopolski (dalej też jako "Wojewoda" lub Skarżący"), reprezentowany przez r.pr. M. K., złożył skargę na Uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, wnosząc o stwierdzenie nieważności jej § 10 ust. 3 pkt 1 lit. f oraz § 13 pkt 2 i pkt 6 – ze względu na istotne naruszenie prawa – a także o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz Skarżącego kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi jej autor wskazał, że Uchwała została doręczona organowi nadzoru w dniu 28 listopada 2019 r. Następnie wyjaśnił, że w ocenie Skarżącego zaskarżona uchwała została podjęta z istotnym naruszeniem zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (w skrócie "m.p.z.p."), które dają podstawy do stwierdzenia nieważności jej § 10 ust. 3 pkt 1 lit. f oraz § 13 pkt 2 i pkt 6.

W odniesieniu do pierwszego z wymienionych postanowień Planu, Wojewoda podniósł, iż zgodnie z art. 15 ust. 3 pkt 10 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 293; dalej w skrócie "u.p.z.p.") w planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb minimalną powierzchnię nowo wydzielonych działek budowlanych. Niemniej zgodnie z art. 93 ust. 2a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r. poz. 2204, ze zm.; dalej w skrócie "u.g.n."): "Podział nieruchomości położonych na obszarach przeznaczonych w planach miejscowych na cele rolne i leśne, a w przypadku braku planu miejscowego wykorzystywanych na cele rolne i leśne, powodujący wydzielenie działki gruntu o powierzchni mniejszej niż 0,3000 ha, jest dopuszczalny, pod warunkiem że działka ta zostanie przeznaczona na powiększenie sąsiedniej nieruchomości lub dokonana zostanie regulacja granic między sąsiadującymi nieruchomościami". Tymczasem w § 10 ust. 3 pkt 1 lit. f Uchwały ustalono dla terenów zabudowy zagrodowej, oznaczonych symbolami 1RM i 2RM, minimalną powierzchnię projektowanej działki budowlanej – 2000 m2, z wyłączeniem działek pod lokalizację obiektów infrastruktury technicznej. Biorąc zatem pod uwagę normę przewidzianą w przywołanym art. 93 ust. 2a u.g.n., należy, zdaniem Wojewody, stwierdzić, że dopuszczenie w Planie dowolnej powierzchni działki mniejszej niż 3000 m2 dla terenu zabudowy zagrodowej stanowi modyfikację przepisu ustawowego i przekroczenie uprawnień wynikających z art. 15 u.p.z.p., a tym samym naruszenie zasad sporządzenia m.p.z.p.

Z kolei odnosząc się do postanowień § 13 pkt 2 Uchwały (w którym ustalono: "zakaz realizacji obiektów budowlanych przeznaczonych na stały pobyt ludzi w pasach technologicznych linii elektroenergetycznych z możliwością odstępstwa od tego zakazu na warunkach określonych przez właściciela linii") oraz § 13 pkt 6 Uchwały (w którym ustalono "nakaz uzgadniania lokalizacji wszelkich obiektów w pasie technologicznym z właścicielem linii elektroenergetycznej, który określi warunki lokalizacji obiektów budowlanych") Skarżący – przytoczywszy treść art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. oraz § 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587) – stwierdził, że na podstawie ww. zapisów, dla wyznaczonych w Planie terenów, w zakresie obejmującym pas technologiczny linii elektroenergetycznej, dopuszczono niejednoznaczne przeznaczenie, a jego sposób zagospodarowania uzależniono od decyzji innego niż rada gminy podmiotu, tj. gestora sieci. Tak sformułowane ustalenia, uniemożliwiające jednoznacznie określenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu, naruszają zasady sporządzania planu w zakresie regulowanym przepisem art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. (podobnie wyrok WSA z 12.02.2020 r., IV SA/Po 840/19). Ponadto Wojewoda zwrócił uwagę, że lokalizację budynków w sąsiedztwie linii elektroenergetycznych uregulowano w § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U z 2019 r. poz. 1065). W tej sytuacji, w ocenie Wojewody, ustalenia § 13 pkt 2 i 6 Uchwały należy uznać za zbędne.

Ponadto autor skargi wskazał, że w § 11 pkt 4 Uchwały błędnie ustalono ochronę Głównego Zbiornika Wód Podziemnych nr 144 Dolina Kopalna Wielkopolska, podczas gdy na rysunku Planu zawarto właściwą informację, że cały obszar Planu znajduje się w granicach Głównego Zbiornika Wód Podziemnych nr 138 Pradolina Toruń-Eberswalde.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz Wielenia uznał skargę za uzasadnioną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skargę na przedmiotową uchwałę Rady Miejskiej wywiódł w niniejszej sprawie Wojewoda jako organ nadzoru w rozumieniu przepisów Rozdziału 10 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (obecnie: Dz. U. z 2020 r. poz. 713; w skrócie "u.s.g."). W świetle art. 91 ust. 1 u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne, przy czym o nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia. Po upływie tego terminu organ nadzoru nie może już we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały (zarządzenia) organu gminy; a jedynie może zaskarżyć taki wadliwy, jego zdaniem, akt do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 93 ust. 1 u.s.g. Realizując tę kompetencję, organ nadzoru nie jest skrępowany jakimkolwiek terminem do wniesienia skargi (zob. np.: wyrok NSA z 15.07.2005 r., II OSK 320/05, ONSAiWSA 2006, nr 1, poz. 7; postanowienie NSA z 29.11.2005 r., I OSK 572/05 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie "CBOSA").

W rozpoznawanej sprawie Wojewoda w ustawowym terminie 30 dni od dnia otrzymania Uchwały (tj. jak podano w skardze: od 28 listopada 2019 r.) nie orzekł o nieważności Uchwały, wobec czego był władny zaskarżyć ją w trybie art. 93 u.s.g.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2137 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.; w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim określonym w skardze przedmiotem zaskarżenia – który może obejmować całość albo tylko część określonego aktu lub czynności (zob.: J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, uw. 1 do art. 134; a także wyroki NSA: z 05.03.2008 r., I OSK 1799/07; z 09.04.2008 r., II GSK 22/08; z 27.10.2010 r., I OSK 73/10, dostępne w CBOSA), przy czym reguła ta odnosi się również do zaskarżania planów miejscowych (por. wyrok NSA z 05.06.2014 r., II OSK 117/13, CBOSA) – oraz rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Przedmiotem tak rozumianej kontroli Sądu jest w niniejszej sprawie uchwała Rady Miejskiej w Wieleniu nr 124/IX/2019 z dnia 20 listopada 2019 r. "w sprawie w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na obszarze wsi Rosko w rejonie ulicy Dworcowej" [pisownia oryginalna – uw. Sądu]. Jak wynika z części wstępnej Uchwały, jej podstawę prawną stanowiły przepisy art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 506, z późn. zm.) oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945, z późn. zm.; w skrócie "u.p.z.p.").

Jest faktem notoryjnym, że zaskarżona uchwała została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego z dnia 02 grudnia 2019 r. (poz. 10100), weszła w życie po upływie 14 dni od dnia tego ogłoszenia (§ 19 Uchwały) i nadal obowiązuje.

Nie ulega wątpliwości, że Uchwała – jako podjęta w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ("m.p.z.p.") – jest aktem prawa miejscowego, gdyż zostało to przesądzone expressis verbis przez ustawodawcę w art. 14 ust. 8 u.p.z.p. Tym samym bez wątpienia należy ona do kategorii aktów, o których mowa w przywołanym wyżej art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., zaskarżalnych do sądu administracyjnego.

Z tych wszystkich względów Sąd uznał skargę Wojewody za dopuszczalną i przystąpił do jej merytorycznego rozpoznania, w granicach zaskarżenia oraz własnej kognicji.

Jeśli idzie o granice zaskarżenia, to w petitum skargi jej autor wskazał, że zaskarża Uchwałę "w części", nie precyzując wszakże, w której konkretnie. Z treści zarzutów i wniosków skargi oraz jej uzasadnienia wynika jednak jasno, że przedmiotem zaskarżenia objęte zostały następujące postanowienia Uchwały: § 10 ust. 3 pkt 1 lit. f oraz § 13 pkt 2 i pkt 6, a także – przywołany tylko w uzasadnieniu skargi – § 11 pkt 4 Uchwały w zakresie wyrażenia "nr 144 Dolina Kopalna Wielkopolska".

Oceny, czy zaskarżony plan miejscowy jest obarczony wadą skutkującą stwierdzeniem jego nieważności przez sąd administracyjny na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. dokonuje się przez pryzmat przesłanek wynikających z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. W myśl tego przepisu (w brzmieniu obowiązującym od 18 listopada 2015 r.): "Istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części".

Pojęcie "trybu sporządzania planu miejscowego" (zwanego też potocznie "procedurą planistyczną") – którego zachowanie stanowi przesłankę formalną zgodności m.p.z.p. z przepisami prawa – odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego, począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, a na jego uchwaleniu skończywszy. Z kolei pojęcie "zasad sporządzania planu miejscowego" – których przestrzeganie stanowi przesłankę materialną zgodności m.p.z.p. z przepisami prawa – należy wiązać przede wszystkim z samym sporządzeniem (opracowaniem) aktu planistycznego, a więc z merytoryczną zawartością tego aktu (część tekstowa, graficzna, załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej (por. wyroki NSA: z 25.05.2009 r., II OSK 1778/08; z 11.09.2008 r., II OSK 215/08 – CBOSA). A ponieważ m.p.z.p. jest aktem prawa miejscowego, to w pojęciu "zasad sporządzania planu miejscowego" mieszczą się także – obok szczegółowych zasad sporządzania tego rodzaju aktów planistycznych, określonych przede wszystkim w u.p.z.p. – także ogólne wymogi, jakie powinien spełniać każdy prawidłowo sporządzony akt prawa miejscowego (zob. szerzej wyrok WSA z 07.03.2019 r., IV SA/Po 1189/18, CBOSA).

W rozpoznawanej skardze jej autor podniósł wyłącznie zarzut mieszczący się w drugiej z ww. kategorii wadliwości – naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego. Pomimo że Wojewoda nie podniósł żadnego zarzutu, który dotyczyłby naruszenia trybu sporządzania planu miejscowego, to Sąd był zobligowany zbadać tę okoliczność z urzędu, jako że rozpoznawana skarga jest pierwszą wniesioną na przedmiotową Uchwałę (por. np. wyroki WSA: z 06.10.2011 r., II SA/Kr 38/11; z 24.04.2013 r., IV SA/Po 1153/12; z 18.07.2013 r., II SA/Wr 835/12 – CBOSA).

W wyniku tego badania Sąd stwierdził, że zaskarżony Plan został uchwalony z zachowaniem procedury określonej w art. 17 u.p.z.p.

W konsekwencji możliwe było przejście do analizy zarzutów skargi, które odnosiły się do wadliwych, zdaniem Skarżącego, postanowień § 10 ust. 3 pkt 1 lit. f oraz § 13 pkt 2 i 6 Uchwały, a także § 11 pkt 4 Uchwały w zakresie wyrażenia "nr 144 Dolina Kopalna Wielkopolska".

Odnosząc się w pierwszej kolejności do regulacji § 10 ust. 3 pkt 1 lit. f Uchwały – zgodnie z którą dla terenów zabudowy zagrodowej w gospodarstwach rolnych, oznaczonych symbolami 1RM, 2RM ustalono "minimalną powierzchnię projektowanej działki budowlanej - 2000 m2, z wyłączeniem działek pod lokalizację obiektów infrastruktury technicznej" – należy wskazać, że w myśl art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1161, w skrócie "u.o.g.r.l.") grunty przeznaczone pod zabudowę zagrodową są gruntami rolnymi. Przepis art. 93 ust. 2a zd. pierwsze ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r. poz. 2204, z późn. zm.; w skrócie "u.g.n.") stanowi zaś, że: "Podział nieruchomości położonych na obszarach przeznaczonych w planach miejscowych na cele rolne i leśne, [...], powodujący wydzielenie działki gruntu o powierzchni mniejszej niż 0, 3000 ha, jest dopuszczalny, pod warunkiem, że działka ta zostanie przeznaczona na powiększenie sąsiedniej nieruchomości lub dokonana zostanie regulacja granic między sąsiadującymi nieruchomościami". Z cytowanego przepisu wynika, że tereny przeznaczone w planie miejscowym na cele rolne można, co do zasady, dzielić na działki gruntu o powierzchni nie mniejszej niż 0,3 ha (tj. 3000 m2), a na działki mniejsze wyłącznie w dwóch przypadkach, wymienionych w tym przepisie. Jeżeli nie zachodzi żaden z tych przypadków podział jest niedopuszczalny (zob. wyrok NSA z 30.01.2013 r., I OSK 1558/11, CBOSA). Tymczasem w § 10 ust. 3 pkt 1 lit. f Uchwały odnoszącym się do zabudowy zagrodowej – a więc w istocie do gruntów rolnych (art. 2 ust. 1 pkt 3 u.o.g.r.l.) – ustalono minimalną powierzchnię nowej (wydzielanej) działki na 2000 m2, co jest w sposób oczywisty sprzeczne z regulacją art. 93 ust. 2a u.g.n.

Z powyższych względów zarzut skargi dotyczący istotnej wadliwości § 10 ust. 3 pkt 1 lit. f Uchwały należało uznać za w pełni uzasadniony, co skutkowało stwierdzeniem nieważności tego postanowienia.

Za zasadne należało uznać również zarzuty skargi odnoszące się do § 13 pkt 2 i 6 Uchwały, w których, w ramach ustaleń dotyczących "szczególnych warunków zagospodarowania terenów oraz ograniczeń w ich użytkowaniu w tym zakazu zabudowy", wprowadzono:

- w § 13 pkt 2 – "zakaz realizacji obiektów budowlanych przeznaczonych na stały pobyt ludzi w pasach technologicznych linii elektroenergetycznych z możliwością odstępstwa od tego zakazu na warunkach określonych przez właściciela linii";

- w § 13 pkt 6 – "nakaz uzgadniania lokalizacji wszelkich obiektów w pasie technologicznym z właścicielem linii elektroenergetycznej, który określi warunki lokalizacji obiektów budowlanych".

Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela stanowisko wyrażone, na tle analogicznych postanowień planistycznych, w przywołanym w skardze wyroku WSA w Poznaniu z 12 lutego 2020 r., IV SA/Po 840/19 (CBOSA), w myśl którego: "Biorąc pod uwagę to, że plan miejscowy ma decydujące znaczenie dla dalszego procesu zagospodarowania zgodnie np. z przepisami prawa budowlanego, zasadna jest konstatacja, że niemożliwe jest dopuszczenie rozwiązań, według których podmiot trzeci niebędący organem planistycznym bierze czynny udział w decydowaniu o sposobie zagospodarowania (por. M. Mączyński, Zasady ogólne planowania i zagospodarowania przestrzennego jako wyznacznik racjonalnej polityki przestrzennej [w:] Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne w miastach na prawach powiatu. Diagnoza problemu, (red.) E. Topolnicka, T. Mądry, Poznań 2017, s. 134, także M. Mączyński, Ponadgminne instrumenty planistyczne jako czynnik wspierający proces planowania i zagospodarowania przestrzennego w gminie [w:] Planowanie przestrzenne w miastach na prawach powiatu, (red.) T. Mądry, Poznań 2018, s. 206). "Trzeba mieć bowiem na względzie fakt, że plan miejscowy stanowi bezpośrednią podstawę dla decyzji o pozwoleniu na budowę i nie powinien pozostawiać wątpliwości interpretacyjnych i niepewności" (wyrok NSA z dnia 8 listopada 2017 r., sygn. akt II OSK 396/16, ..., CBOSA). Naczelny Sąd Administracyjny zajął stanowisko, zgodnie z którym w obowiązującym porządku prawnym brak jest podstaw prawnych do scedowania zagwarantowanych organowi planistycznemu uprawnień przewidzianych w art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. na inny podmiot (w tym przypadku właścicielowi linii elektroenergetycznych). "Wykluczone jest więc zawieranie w zapisach planu norm otwartych, niedookreślonych, pozwalających innym podmiotom na indywidualne uzgadnianie odstępstw od obowiązującego planu" (wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2018 r., sygn. akt II OSK 3208/17, CBOSA)."

Powyższe wypowiedzi wpisują się w utrwaloną już linię orzeczniczą sądów administracyjnych – podzielaną także przez Sąd w niniejszym składzie – w świetle której zawarcie w m.p.z.p. regulacji uzależniającej możliwość podejmowania określonych działań inwestycyjnych od zgody innego podmiotu, i to spoza struktury organów administracji publicznej – z czym w istocie mamy do czynienia w przypadku kontrolowanych postanowień Planu, który przyznają kompetencje uzgodnieniowe lub decydenckie, i to w żaden sposób nie ograniczone, właścicielowi linii elektroenergetycznej – wykracza poza zakres przyznanego gminie władztwa planistycznego, i jako takie jest nieważne (por. wyroki WSA: z 16.05.2008 r., II SA/Kr 230/08; z 10.01.2013 r., II SA/Wr 744/12; z 24.01.2013 r., II SA/Kr 1508/12; z 16.04.2013 r., II SA/Wr 110/13; z 14.11.2013 r., IV SA/Po 783/13; z 28.03.2019 r., IV SA/Po 1183/18; z 12.02.2020 r., IV SA/Po 840/19 – CBOSA).

Należy jeszcze podkreślić, że to organy gminy dysponują wyłącznym, nieprzenoszalnym władztwem planistyczne, w granicach zakreślonych przez ustawę o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W treści tej ustawy nie ma przepisu, który pozwalałby rozszerzać władztwo planistyczne na podmioty trzecie. Tylko organy gminy mogą decydować o przeznaczeniu i sposobie zagospodarowania terenu objętego planem miejscowym, stąd nie jest w szczególności dopuszczalne określanie przeznaczenia terenu lub sposobu jego zagospodarowania w sposób warunkowy – uzależniony od woli osób trzecich, np. gestora sieci przesyłowej (tu: linii elektroenergetycznej). "[S]koro ustawodawca wyposażył w kompetencje do uchwalenia planu radę gminy i nakazał to czynić poprzez przeprowadzenie określonej procedury, żaden inny organ nie ma tej kompetencji od rady przejąć. Akt ten nie może zatem zawierać norm o charakterze otwartym" (wyrok NSA z 18.05.2011 r., II OSK 383/11, niepubl.).

Mając powyższe na uwadze należy zgodzić się z Wojewodą, że tak sformułowane ustalenia § 13 pkt 2 i 6 Uchwały, uniemożliwiające jednoznacznie określenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu, naruszają zasady sporządzania m.p.z.p. w zakresie normowanym przepisem art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.

Ponadto trafnie Wojewoda zauważył, że lokalizację budynków w sąsiedztwie linii elektroenergetycznych uregulowano w § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U z 2019 r. poz. 1065). W myśl tego przepisu: "Budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych".

Wszystko to uzasadniało stwierdzenie nieważności § 13 pkt 2 i 6 Uchwały.

Odnosząc się do ostatniego z wytyków skargi, dotyczącego błędnego określenia w § 11 pkt 4 Uchwały numeru i nazwy Głównego Zbiornika Wód Podziemnych występującego na obszarze objętym Planem, należy stwierdzić, że zarówno w świetle odpowiedzi na skargę (uznającej skargę za uzasadnioną w całości), jak i dokumentacji planistycznej (zob. zwłaszcza s. 37 Prognozy oddziaływania na środowisko dla projektu Planu oraz s. 1 postanowienia nr 377/19 Zarządu Województwa Wielkopolskiego z 06.06.2019 r.), nie ulega wątpliwości, że prawidłowe jest określenie tego zbiornika zamieszczone na rysunku Planu – tj.: nr 138 "Pradolina Toruń - Eberswalde" – a nie w jego zakwestionowanym fragmencie tekstu ("nr 144 Dolina Kopalna Wielkopolska").

Z tych względów należało stwierdzić nieważność zaskarżonego § 11 pkt 4 Uchwały w zakresie wyrażenia "nr 144 Dolina Kopalna Wielkopolska", pomimo braku wyraźnego wniosku Skarżącego w tym zakresie. Zgodnie bowiem z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekając w granicach sprawy – a te, jak to już wyżej wspomniano, obejmowały także § 11 pkt 4 Uchwały – nie jest związany wnioskami skargi (tu: brakiem stosownego wniosku). Należy przy tym podkreślić, że usunięcie zakwestionowanego wyrażenia z § 11 pkt 4 Uchwały nie będzie skutkować niezupełnością regulacji planistycznej, gdyż ww. postanowienie musi być odczytywane z uwzględnieniem rysunku Planu, na którym, jak to już wyżej wskazano, ów Główny Zbiornik Wód Podziemnych został określony w sposób prawidłowy (nr 138 "Pradolina Toruń - Eberswalde").

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 147 p.p.s.a., stwierdził nieważność Uchwały w części określonej w pkt 1 sentencji wyroku.

O kosztach postępowania (pkt 2 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając wynagrodzenie pełnomocnika Skarżącego ustalone według stawek minimalnych, zgodnie z § 15 ust. 1 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265, z późn. zm.), w wysokości [...] zł.