Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 986/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2019-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7 a § 1. art. 8 § 1 i 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2011 nr 304 poz 18 art. 7 ust 1 lit a i c
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i RadyI R (UE) NR 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom  informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia  dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu  Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Jużków, Sędzia WSA Iwona Wiesner (spr.), Protokolant Katarzyna Czabaj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2019 r. sprawy ze skargi ,,A’’ Sp. z o.o. w S. na decyzję Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nadzoru sanitarnego - nakaz zaprzestania stosowania znaku graficznego certyfikatu GMP oddala skargę.


UZASADNIENIE

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Katowicach decyzją z [...] r. znak: [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowa administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 z póżn. zm., dalej: kpa) po rozpatrzeniu odwołania "A" sp. z o.o. w S. (dalej: spółka, strona, skarżąca) od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. z [...]r., nr [...], nakazującej zaprzestania stosowania znaku graficznego certyfikatu GMP w oznakowaniu 33, wymienionych w niej, suplementów diety wprowadzanych do obrotu przez spółkę "A", w terminie do 31 grudnia 2018 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.

Powyższa decyzja została wydana w opisanym poniżej stanie faktycznym.

Decyzja została wydana po przeprowadzeniu w spółce [...] r. kontroli sanitarnej tematycznej, nr prot. [...], w trakcie której stwierdzono, że na opakowaniach szeregu wyrobów, 33 produkty, rozprowadzanych przez spółkę umieszczony był znak graficzny posiadania certyfikatu GMP. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. w decyzji z [...] r., uznał zamieszczenie takiego znaku graficznego na opakowaniu środka spożywczego, wszystkich 33 produktów, za naruszenie art. 7 ust. 1 1it.a i c rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności ( ... ). Symbol ten wprowadza konsumenta w błąd sugerując, że inna żywność, nieopatrzona takim symbolem, jest wytwarzana bez wdrożenia zasad GMP, obowiązkowych w każdym zakładzie produkcji środków spożywczych. Ponadto, że użycie w prezentacji produktu żywnościowego informacji o posiadaniu przez zakład certyfikatu GMP sugeruje, że wytwarzane tam środki spożywcze posiadają szczególne właściwości wyróżniające je spośród innych tego typu wyrobów. Zwrócił uwagę, że certyfikacja ta dotyczy procesu wytwarzania produktów leczniczych, a nie żywności, co odzwierciedla symbol, którym się posłużono – literę M (z akronimu Good Manufacturing Practice) przesłania stylizowany wąż Eskulapa z laską. Wykorzystanie certyfikatu zaświadczającego o postępowaniu zgodnym z zasadami i wytycznymi ustanowiony dla produkcji leków w prezentacji żywności jest swoistym nadużyciem sugerującym, że żywność ta posiada szczególne cechy wynikające z innych okoliczności jej produkcji - różnych od ogólnych wymagań dla środków spożywczych, co dalej jest wprowadzaniem konsumenta w błąd co do cech tych środków, a w szczególności jego charakteru, tożsamości, właściwości, składu, ilości, trwałości, metod wytwarzania lub produkcji.

Odwołując się od decyzji, żądając jej uchylenia i umorzenia postępowania w pierwszej instancji jako bezprzedmiotowego, spółka podniosła, że sporny symbol umieszczony na opakowaniu należy rozumieć jako "wyprodukowane w zakładzie posiadającym certyfikat GMP" w zakładzie produkcyjnym spełniającym zasady i wytyczne dobrej praktyki produkcyjnej wskazane w dyrektywie 2003/94/WE. Nie jest wskazaniem produkcji w standardach farmaceutycznych. Spółka podkreśliła, że nie każdy zakład rynku spożywczego jest audytowany pod kątem GMP i posiada certyfikat, zaś informacja "certifited GMP holder" nie stanowi wyróżnienia produktów firmy "A" czymś, co jest powszechnie stosowane (postępowanie zgodne z ustanowionymi zasadami GMP). Przyznała, że certyfikat dotyczy środków leczniczych, których produkcja jest prowadzona w innych pomieszczeniach i na innych liniach produkcyjnych niż te przeznaczone dla suplementów diety. Uwypuklenie na opakowaniu żywności informacji o wdrożeniu i certyfikowaniu systemu GMP, którego przedmiotem są produkty lecznicze, nie jest działaniem wprowadzającym w błąd. Przywołano art. 7a kpa stanowiący o rozstrzyganiu wątpliwości na korzyść strony postępowania administracyjnego. W piśmie z [...] r. spółka zwróciła uwagę na obecność na rynku wyrobów opatrzonych certyfikatami jakości suplementów diety - EISD, wydawanych przez Europejski Instytut Suplementów i Odżywek oraz jego partnera strategicznego - sieć laboratoriów Hamilton Poland S.A. W ocenie spółki wprowadzają one konsumenta w błąd, bowiem zakres badań będących podstawą do ich wydania jest niemal tożsamy z badaniami wykonywanymi przez Państwowa Inspekcję Sanitarną w ramach urzędowej kontroli żywności, co może skutkować uzyskaniem dwóch różnych wyników dla tego samego produktu

Organ odwoławczy rozpoznając sprawę uznał stanowisko organu pierwszej instancji za zasadne, przy czym odwołał się do powołanego tam orzecznictwa sądów administracyjnych (wyroki: NSA z 12.03.2015r. Il GSK 132369/13, WSA w Warszawie z 22.11.2011r. VI SA/Wa 1811 11, NSA z 16.05.2013r. II GSK 380) wydanych na podstawie ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia - art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. c w brzmieniu opublikowanym w Dz. U. z 2010r., Nr 136, poz. 914, z późno zm., a więc wersji przepisu obowiązującego w dniu orzekania, a nie rozpatrywanego obecnie art. 7 ust. 1 lit a i lit. c rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z 25 października 2011r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności ( ... ) Podkreślił, że orzeczenia te odnoszą się do systemu HACCP, a nie jak w niniejszym przypadku GMP, lecz rozpatrują analogiczny problem podstawowy, którym jest wykorzystanie w celach marketingowych informacji o stosowaniu zasad powszechnie obowiązujących. Przywołany art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, zakazywał oznakowania środka spożywczego w sposób, który mógł wprowadzać konsumenta w błąd poprzez sugerowanie, że środek spożywczy posiada szczególne właściwości, jeżeli wszystkie podobne środki spożywcze posiadają takie właściwości. Obecnie obligacja taka wynika z rozporządzenia (WE) nr 1169/2011 - art. 7 ust. 1. System HACCP jest obowiązującym wszystkich przedsiębiorców rynku spożywczego, analogicznie jak GMP dla producentów leków. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, co do przełożenie zasad ocen HACCP na GMP.

Zdaniem organu odwoławczego posiadanie zaświadczenia o prowadzeniu w zakładzie działań zgodnych z przyjętymi rozwiązaniami własnymi, nie przekłada się wprost na cechy wyrobu związane z jego bezpieczeństwem w aspekcie żywnościowym, a wymóg zgodności narzuca obowiązujące prawo żywnościowe.

Posiadane przez spółkę świadectwo dotyczy innej kategorii produktów, dla których są ustanowione własne zasady i wytyczne inne niż opracowane dla żywności. Porównywanie takich standardów jest nieprawidłowe i bezzasadne, bowiem inne są wymagania dla tych kategorii produktów. Stosowanie reguł określonych dla leków nie stanowi przełożenia na bezpieczeństwo żywności, celem zapewnienia którego ustanowiono własne normy postępowania i działania. Skarżący przekonuje, że polityka firmy, wspólna dla produktów leczniczych i spożywczych, wyżej lokuje wytwarzane tak suplementy diety niż produkowane "tylko" zgodnie z zasadami wyznaczonymi dla wytwórstwa żywności. Taka interpretacja prawa żywnościowego, co do zasady jest dyskryminująca dla producentów środków spożywczych działających zgodnie ze standardami żywnościowymi. Przejęcie zasad dotyczących produktów farmaceutycznych nie spowoduje, że produkty żywnościowe "lepiej" spełnią limity np. w zakresie zawartości ołowiu, kadmu, rtęci, wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych wskazane w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1881/2006 z 19 grudnia 2006 r. ustalającym najwyższe dopuszczalne poziomy niektórych zanieczyszczeń w środkach spożywczych (Dz.Urz. UE. L 364,5) czy odnośnie dozwolonych dodatków do żywności - rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (\VE) nr 1333/2008 z 16 grudnia 2008 r. w sprawie dodatków do żywności (Dz.Urz. UE. L 354,16). W ocenie organu odwoławczego wykorzystanie faktu posiadania certyfikatu zgodności GMP wydanego dla produkcji leków na opakowaniu żywności jest naruszeniem art. 7 ust. 1 lit. a i c rozporządzenia (WE) nr 1169/2011. Organ odwoławczy przywołał punt (20) preambuły do tego rozporządzenia wskazujący, że przepisy prawa w zakresie informacji na temat żywności powinny zakazywać stosowania informacji, które wprowadzałyby konsumenta w błąd, w szczególności co do cech, działań lub właściwości danego środka spożywczego. Aby zakazy te były skuteczne, powinny mieć zastosowanie również do reklamy i prezentacji środków spożywczych.

Twierdzenie strony, że "produkty są wytwarzane w wyższym standardzie, niż jest to przewidziane dla suplementów diety", sprowadza się więc de facto, do wskazania produkcji zgodnej z zasadami dotyczącymi leków. Ale dlaczego dla żywności ma to być "wyższy standard", skoro określone zostały dla niej własne, wystarczające wymagania produkcyjne. Błędem jest dokonywanie wzajemnych porównań dla produktów różnych kategorii. Między innymi takie praktyki ma blokować rozporządzenie (WE) m 1169/2011, w szczególności art. 7.

Zasada rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony postępowania z art. 7a kpa dotyczy sytuacji, w których wykładnia mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego, dokonana zgodnie z zasadami i dyrektywami wykładni, prowadzi do kilku możliwych rezultatów. Zasada in dubio pro libertate może być stosowana dopiero na ostatnim etapie procesu wykładni, ale nie czyni jej to dyrektywą nadrzędną w stosunku do innych zasad wykładni. (Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, pod red. prof. zw. dr hab. Roman Hauser, prof. zw. dr hab. Marek Wierzbowski wyd. 5, 2018) Znajduje ona zastosowanie gdy niejasność przepisów może rodzić negatywne konsekwencje dla stron postępowania administracyjnego.

Interpretacja przepisów dokonana przez stronę, by organ mógł ją przyjąć, musi być przede wszystkim logicznie i systemowo prawidłowa oraz spójna. Jeśli zatem strona przedstawia korzystną dla siebie interpretację przepisów lub gdy z orzecznictwa sądów bądź z piśmiennictwa wynika, że na tle przepisu są poważne wątpliwości interpretacyjne, organ zawsze musi rozważyć wykładnię korzystną dla strony, ocenić jej prawidłowość. Na ogólnych zasadach, w każdej sprawie musi być przeprowadzone wszechstronne postępowanie wyjaśniające, a organ może korzystać ze wszystkich dostępnych, zgodnych z prawem środków oraz dokonuje swobodnej oceny dowodów. Dopiero w sytuacji, gdy wątpliwości nie dadzą się w ten sposób usunąć, istnieje obowiązek rozstrzygnięcia ich na korzyść strony. W rozpatrywanej sprawie oba organy analizujące problem, nie miały wątpliwości interpretacyjnych, co znajduje oparcie w orzecznictwie w zakresie stosowania znaku graficznego certyfikacji GMP.

Art. 7a § 2 pkt 1 stanowi, że przepisu § 1 nie stosuje się jeżeli wymaga tego ważny interes publiczny (...). Niewątpliwie takim ważnym interesem jest bezpieczeństwo zdrowotne konsumentów.

Problem podniesiony w uzupełnieniu do odwołania z [...] r., zdaniem organu odwoławczego leży poza zakresem zaskarżonej decyzji, stąd pozostawiono go bez omówienia.

Pismem z [...] r. spółka złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na powyższą decyzję domagając się jej uchylenia w całości

Zaskarżonej decyzji zarzucono:

1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj:

- art. 7a § 1 kpa poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości na niekorzyść strony;

- art. 8 § 1 kpa poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej i wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem zasad proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania;

- art. 8 § 2 kpa poprzez wydanie zaskarżonej decyzji wskutek przyjęcia, że w niniejszej sprawie znajdują zastosowanie uwagi czynione przez orzecznictwo w stosunku do systemu HACCP, choć w istocie jest to system diametralnie różny od certyfikacji GMP, a zatem wydanie decyzji niekorzystnej dla strony w warunkach, w których istniały wątpliwości co do zakwalifikowania stanu faktycznego, których nie dało się usunąć w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, a także orzecznictwo;

- art. 80 kpa poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów poprzez przyjęcie, że stanowisko skarżącego zawarte w odwołaniu wskazuje na chęć wyróżnienia swoich produktów przez skarżącego i wykazanie, że są one lepsze od innych suplementów diety dostępnych na rynku poprzez posiadanie certyfikatu GMP, choć w swoich wyjaśnieniach skarżący podnosił, że jego działania nie były nakierowane na taki skutek, co stoi w oczywistej sprzeczności z treścią odwołania, co doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia sprawy przez organ, że informacje na temat 33 suplementów diety wprowadzonych do obrotu przez skarżącego wprowadzają w błąd w szczególności co do właściwości środka spożywczego, co do jego charakteru, tożsamości, właściwości, składu, ilości, trwałości, kraju lub miejsca pochodzenia, metod wytwarzania lub produkcji oraz przez sugerowanie, że środek spożywczy ma szczególne właściwości, gdy w rzeczywistości wszystkie podobne środki spożywcze mają takie właściwości, zwłaszcza przez szczególne podkreślanie obecności lub braku określonych składników lub składników odżywczych;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 ust. 1 lit. a i c Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1169/2011 z 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że w niniejszej sprawie doszło do udzielenia informacji odnośnie 33 suplementów diety wprowadzonych do obrotu przez skarżącego w sposób niezgodny z dyspozycją tego przepisu.

W uzasadnieniu skargi spółka w całości podtrzymała prezentowane w sprawie stanowisko.

W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Katowicach wniósł o jej oddalenie, podtrzymując zawarte w zaskarżonej decyzji stanowisko i towarzysząca mu argumentacje.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Uprawnienie wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2016r., poz. 1066) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018r. poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sprowadza się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego. Wskazać również należy, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Rozpoznając skargę we wskazanym wyżej zakresie uznać należało, że jest ona niezasadna.

Dobra praktyka produkcyjna, DPP (ang. Good Manufacturing Practice – GMP) jest to zestaw standardów stosowanych w produkcji przemysłowej, zwłaszcza w branży farmaceutycznej, spożywczej oraz innych obszarach działalności gospodarczej. Certyfikat ten w zakresie produkcji leków posiada skarżąca spółka, co nie jest kwestionowane i wynika z informacji na stronie internetowej spółki. Spółka oferuje suplementy diety, których produkcja jest zgodna z HACCP, systemem analizy ryzyka i kontroli punktów krytycznych w produkcji żywności, co również wynika ze strony internetowej spółki. W sprawie nie jest sporne, że logo certyfikatu GMP znajduje się na zakwestionowanych opakowaniach produktów spółki będących suplementami diety.

W zakresie zasad dotyczących produktów leczniczych w Unii Europejskiej wydano wytyczne UE do dobrej praktyki wytwarzania produktów leczniczych do stosowania u ludzi i zwierząt. W tym zakresie Komisja przyjęła dwie dyrektywy ustanawiające zasady i wytyczne dobrej praktyki wytwarzania produktów leczniczych. Dyrektywa 2003/94/WE ma zastosowanie do produktów leczniczych stosowanych u ludzi oraz dyrektywy 91/412/EWG do stosowania weterynaryjnego. Szczegółowe wytyczne zgodne z tymi zasadami zostały opublikowane w Przewodniku dobrej praktyki wytwarzania, który jest wykorzystany do oceny wniosków o pozwolenia na wytwarzanie i jako podstawa do kontroli producentów produktów leczniczych. Zasady GMP i szczegółowe wytyczne mają zastosowanie do wszystkich operacji wymagających zezwoleń, o których mowa w art. 40 dyrektywy 2001/83/WE, w art. 44 dyrektywy 2001/82/WE i art. 13 dyrektywy 2001/20/WE. Mają one również znaczenie dla procesów produkcji farmaceutycznej, takich jak te podejmowane w szpitalach.

Powyższe zasady w sposób jednoznaczny określają warunki stosowania GMP w Unii Europejskiej dla produktów leczniczych, a w konsekwencji nie mają zastosowania dla suplementów diety, czemu nie przeczy skarżąca spółka.

Równocześnie podkreślić należy, że na stronie internetowej strony skarżącej znajduje się logo HACCP obejmujące analizę zagrożeń i krytyczne punkty kontroli (od ang. Hazard Analysis and Critical Control Points – HACCP), a postępowanie to ma na celu zapewnienie bezpieczeństwa żywności przez identyfikację i oszacowanie skali zagrożeń z punktu widzenia wymagań zdrowotnych żywności oraz ryzyka wystąpienia zagrożeń podczas przebiegu wszystkich etapów produkcji i obrotu żywnością.

Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1169/2011 informacje na temat żywności nie mogą wprowadzać w błąd, w szczególności:

a) co do właściwości środka spożywczego, a w szczególności co do jego charakteru, tożsamości, właściwości, składu, ilości, trwałości, kraju lub miejsca pochodzenia, metod wytwarzania lub produkcji;

b) przez przypisywanie środkowi spożywczemu działania lub właściwości, których on nie posiada;

c) przez sugerowanie, że środek spożywczy ma szczególne właściwości, gdy w rzeczywistości wszystkie podobne środki spożywcze mają takie właściwości, zwłaszcza przez szczególne podkreślanie obecności lub braku określonych składników lub składników odżywczych;

d) przez sugerowanie poprzez wygląd, opis lub prezentacje graficzne, że chodzi o określony środek spożywczy lub składnik, mimo że w rzeczywistości komponent lub składnik naturalnie obecny lub zwykle stosowany w danym środku spożywczym został zastąpiony innym komponentem lub innym składnikiem.

Jednocześnie z ustępu 2 powołanego artykułu wynika, że informacje na temat żywności muszą być rzetelne, jasne i łatwe do zrozumienia dla konsumenta.

Natomiast z ustępu 4 wynika, że zapisy ust. 1, 2 mają również zastosowanie do reklamy oraz prezentacji środków spożywczych, w szczególności kształtu, wyglądu lub opakowania, zastosowanych materiałów opakowaniowych, sposobu ustawienia oraz otoczenia, w jakim są pokazywane.

Treść powyższego uregulowania jasno wskazuje, że umieszczenie na opakowaniu suplementu diety znaku certyfikatu GMP może prowadzić do uznania przez konsumenta, że jest to produkt leczniczy, co stoi w sprzeczności z powołanym wyżej art. 7 ust. 2 rozporządzenia, z którego wynika, że informację winny być rzetelne, jasne i łatwe do zrozumienia dla konsumenta. Warunku tego nie spełnia zakwestionowana treść opakowania wymienionych w zaskarżonej decyzji produktów. W niniejszej sprawie nie doszło więc do naruszenia wskazanych w skardze norm prawa materialnego w zakresie potencjalnego wprowadzenia w błąd konsumenta co do charakteru i właściwości produktu jako suplementu diety, a nie produktu leczniczego. Z treści informacji zawartych na zakwestionowanych opakowaniach nie wynika bowiem, że certyfikatem GPM posiadanym bezsprzecznie przez stronę skarżąca objęte jest wytwarzanie produktów leczniczych, a nie suplementów diety. Uzyskanie przez konsumenta tego typu informacji wymaga od niego pozyskania dodatkowej wiedzy, która nie wynika z samej treści opakowania produktu. Wyjaśnienia w tym zakresie składane przez skarżącą spółkę jakoby umieszczenie logo certyfikatu GMP na opakowaniach suplementu diety miały informować konsumenta o wyższym standardzie wytwarzanych suplementów nie znajduje oparcia w powołanych przepisach. Podkreślić trzeba, że sama skarżąca w wyjaśnieniach zawartych w piśmie z [...]r. szczegółowo opisała powyższe okoliczności, rozróżniając w sposób zdecydowany konsekwencje posiadanych przez nią certyfikatów (GMP, HACCP) i zakres ich stosowania. Odnosząc się do powołanych w zaskarżonej decyzji orzeczeń sądów administracyjnych (wyrok NSA z 12.03.2015r. II GSK 2369/13, WSA w Warszawie z 22.11.2011r. VI SA/Wa 1811/11, NSA z 16.05.2013r. III GSK 380/12) należy stwierdzić, że odnoszą się one, co podkreślił skarżący, do interpretacji przepisów systemu HACCP, a dla rozpoznawanej sprawy mają jedynie takie znaczenie, że pomocniczo wskazują na wykładnię tych przepisów w kontekście rozpoznawanych zagadnień. Podkreślić jednak należy, że prezentowane tam stanowisko nie miało wprost odniesienia do zagadnień rozstrzyganych w niniejszej sprawie, co zresztą organ odwoławczy podnosił.

W sprawie nie doszło również do naruszenia wskazanych w skardze przepisów postepowania. W szczególności w niniejszej sprawie nie można dopatrzeć się naruszenia zasady z art. 7a § 1 kpa poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości na niekorzyść strony, a zarzut ten nie był rozwinięty w uzasadnieniu skargi. Podobnie należało ocenić zarzut naruszenia art. 8 § 2 kpa. Sam fakt powołania się przez organ w zaskarżonej decyzji na przywoływane powyżej orzeczenia sądów administracyjnych nie może świadczyć o naruszeniu wskazanych przepisów postępowania administracyjnego. Z zaskarżonej decyzji wynika bowiem, że organ przy interpretacji przepisów powoływał się na sposób wykładni wskazany w przytoczonych orzeczeniach natomiast nie utożsamiał obu ocenianych certyfikatów. Nie doszło więc do naruszenia zasad proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, a tym samym do naruszenia art. 8 § 1 kpa.

Organ dokonując oceny zgromadzonego materiału dowodowego nie przekroczył granic swobodnej oceny z art. 80 kpa. Skarżąca spółka przedstawiła w sprawie swe stanowisko oraz kierujące nią intencje przy umieszczaniu na opakowaniach produktów logo certyfikatu CMP, natomiast organ dokonując oceny tego stanowiska nie musiał go podzielić, a ocenił go w kontekście całego materiału dowodowego, nie tylko stanowiska strony. Dokonana ocena nie jest intencjonalną, nastawioną na określenie winy strony skarżącej, a jedynie odnosi się do jej uwarunkowań prawnych, dokonując subsumcji poczynionych ustaleń do stanu prawnego sprawy. Stanowisko prezentowane przez spółkę w skardze nie zasługiwało więc na uwzględnienie, a zaskarżona decyzja nie naruszała prawa w stopniu powodującym konieczność jej eliminacji.

Biorąc powyższe pod uwagę skargę jako niezasadna należało oddalić na mocy art. 151 p.p.s.a.