Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 29/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2017-02-10 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 15 listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

K. M. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzję Dyrektora Izby Celnej z 15 listopada 2016 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 23 sierpnia 2016 r., którą organ wymierzył K. M. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą K. M. "M." karę pieniężną w wysokości 12.000 zł z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.

W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, iż w stosunku do niego toczy się kilkadziesiąt postępowań w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry. Ponadto wskazał, że wszczęto też wobec niego postępowanie egzekucyjne w łącznej wysokości 264.000 zł, tak więc powiększenie sumy zadłużenia poważnie zagrozi wypłacalności. Mając to na uwadze wskazał, że wykonanie przedmiotowej decyzji negatywnie wpłynie na kondycję prowadzonej działalności gospodarczej. Sama bowiem utrata płynności finansowej, możliwa w związku z egzekwowaniem wykonalnych decyzji ostatecznych w istocie będzie skutkować niemożnością prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie grozić będzie upadłością.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W świetle art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej jako "p.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Stosownie do powyżej wskazanej regulacji zaistnienie chociażby jednej z wymienionych przesłanek uzasadnia wstrzymanie zaskarżonego aktu. Co istotne, zaistnienie przesłanek, które uzasadniają udzielenie przez sąd administracyjny tzw. ochrony tymczasowej winno być wykazane przez wnioskodawcę.

Skoro postępowanie w tym zakresie toczy się na wniosek skarżącego, to na nim spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Ponadto, do wniosku powinny zostać dołączone dokumenty popierające twierdzenie o spełnieniu przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.

Zdaniem Sądu, skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki, ponieważ wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie został dostatecznie uzasadniony. Samo stwierdzenie, że w stosunku do skarżącego toczy się postępowanie egzekucyjne oraz szereg postępowań w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej nie świadczy w żaden sposób o jego rzeczywistej sytuacji majątkowej. W tej sytuacji stwierdzić należy, że skarżący nie zobrazował aktualnej kondycji finansowej, a w konsekwencji nie wskazał konkretnych skutków finansowych, jakie mogłyby wystąpić w razie wykonania zaskarżonej decyzji. Nie przedłożył również wraz z wnioskiem żadnych dokumentów źródłowych, które mogłyby zobrazować stan jego majątku, nie przedstawił choćby wykazu środków trwałych, bilansu zysków i strat za ostatni rok obrotowy, odpisów zeznań podatkowych, czy też dokumentów bankowych obrazujących obrót środkami finansowymi. Dopiero natomiast porównanie podnoszonych argumentów z aktualną i udokumentowaną sytuacją majątkową skarżącego może doprowadzić do uprawdopodobnienia omawianych przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze orzeczono, jak w sentencji.