Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 241/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2012-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92 ust. 1 pkt 2 i 8
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Protokolant Tomasz Porczyński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2012 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 92 ust. 1 pkt 2 i 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007r. nr 125, poz. 874 ze zm.) oraz Ip.10.2 lit. a, Ip. 11.4 ust. 1 załącznika do ww. ustawy, art. 4, art. 8, art. 9, art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE. L. 102/1 z 11 kwietnia 2006 r.), art. 14 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L370 z 31.12.1985 r., P. 0008 - 00021), art. 25 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2004 r. Nr 92, poz. 879 ze zm.), Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] o nałożeniu na P. K., prowadzącego działalność gospodarczą - Przedsiębiorstwo Produkcyjno Handlowo – Usługowe A Kwiaciarnia B w W., kary pieniężnej w wysokości 30 000 zł.

Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w oparciu o następujący stan faktyczny:

Na podstawie upoważnienia z dnia [...] stycznia 2011 r. inspektorzy transportu drogowego przeprowadzili kontrolę przedsiębiorcy P. K., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą PPHU A Kwiaciarnia B. Zakres kontroli obejmował m.in. analizę dokumentów przewozowych oraz dokumentacji kierowców związanej z wykonywaniem transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne, przestrzegania przepisów dotyczących czasu pracy kierowców oraz właściwego używania urządzeń rejestrujących. Ustalenia kontroli zostały zawarte w protokole kontroli nr [...].

Decyzją z dnia [...] [...] organ I instancji nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 30 000 złotych z tytułu naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym.

Od powyższej decyzji odwołał się P. K., reprezentowany przez pełnomocnika. Wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności. Pełnomocnik strony podniósł, że organ przekroczył zakres kontroli ustalony w art. 83 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Ponadto podniósł, że strona nie naruszyła w jakikolwiek sposób przepisów ustawy. Z tego też względu skarżący wniósł o uzupełnienie materiału dowodowego i dopuszczenie dowodu z zeznań świadków: J. Z., K. K., P. K. oraz przesłuchanie strony w celu ustalenia czy J. Z. w okresie 20.04 - 14.05.2010 r. wykonywał pracę w charakterze kierowcy oraz czy P. K. wykonywał pracę w charakterze kierowcy.

Decyzją z dnia [...] organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ odwoławczy powołał przepisy ustawy o transporcie drogowym, ustawy o czasie pracy kierowców oraz przepisy rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i wskazał, że pismem z dnia 31 stycznia 2011 r. wezwano stronę do okazania m.in. wykazu pracowników w okresie kontrolnym, tarcz tachografu, danych cyfrowych oraz zaświadczeń potwierdzający nieprowadzenie pojazdu oraz innych dokumentów świadczących o nieprowadzeniu pojazdu przez P. K. oraz J. Z. Dnia [...] lutego 2011 r. sporządzono protokół kontroli nr [...], w którym stwierdzono m.in. naruszenie polegające na nieokazaniu wykresówki lub innego dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu podczas kontroli w przedsiębiorstwie.

Pismem z dnia 18 lutego 2011 r. pełnomocnik strony złożył wyjaśnienia w sprawie, wskazując jednocześnie, iż w momencie przyłączenia się do sprawy jako pełnomocnik strony dysponował jedynie częścią dokumentacji. Stąd też do ww. pisma strona załączyła m.in. wykresówki, zaświadczenia o nieprowadzeniu pojazdu, kopie badań lekarskich oraz psychologicznych. W wyniku analizy otrzymanych dokumentów w decyzji administracyjnej wydanej w dniu [...] organ I instancji stwierdził, iż strona nie okazała wykresówki lub innego dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu kierowcy: P. K. za okres 1.02.2010 r. - 30.04.2010 r. (64 sztuk), J. Z. za okres 20.04.2010 r. - 14.05.2010 r. (25 sztuk).

Organ odwoławczy wskazał, że strona nie udokumentowała w żaden sposób aktywności kierowcy P. K. w okresie 1.02 - 30.04.2010 r. oraz J. Z. w okresie 20.04.-14.05.2010r. Zgodnie zaś z wykazem pracowników przedłożonym przez stronę w dniu 31 stycznia 2011 r. P. K. zatrudniony był na stanowisku kierowcy w całym kontrolnym okresie, zaś J. Z. zatrudniony był od 20.04.2010 r. Powyższe oznacza zaś, iż strona zobowiązana była do okazania wykresówek kierowców lub innych dokumentów świadczących o nieprowadzeniu pojazdu od dnia zatrudnienia danego kierowcy na stanowisku kierowcy. W toku prowadzonego postępowania strona nie okazała zaś żadnego dokumentu wskazującego na aktywność kierowców w postaci wykresówki, zaświadczenia o nieprowadzeniu pojazdu, wniosku urlopowego, zwolnienia lekarskiego, listy obecności itp.

Organ wskazał, że błędny jest argument strony jakoby to na organie spoczywał obowiązek wykazania w jakich okresach kierowcy świadczyli na rzecz strony pracę w charakterze kierowcy. Skoro bowiem przedsiębiorca wskazał, od kiedy obaj kierowcy zostali zatrudnieni na stanowisku kierowcy, to od tej daty powinien być w stanie udokumentować ich aktywności. Mając na uwadze tak opisany stan prawny oraz faktyczny organ odwoławczy zważył, iż zasadnym było nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 30 000 zł z tytułu naruszenia lp. 11.4 ust. 1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym.

Odnośnie naruszenia lp. 10.2 lit.a załącznika do ustawy o transporcie drogowym organ II instancji powołał przepisy rozporządzenia (WE) nr 561/2006 i stwierdził, że analiza wykresówek P. K. z dni 25 oraz 26.09.2010 r. wykazała, iż w dniu 25.09.2010 r. o godzinie 07:05 kierowca rozpoczął 24 godzinny okres rozliczeniowy. W okresie tym kierowca odebrał 8 godzin i 39 minut nieprzerwanego czasu odpoczynku od godziny 22:26 dnia 25.09.2010 r. do godziny 07:05 dnia 26.09.2010 r. Powyższe oznacza, iż kierowca skrócił wymagany 9 godzinny dzienny czas odpoczynku o 21 minut. Z uwagi na powyższe zasadnym było nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 100 złotych z tytułu naruszenia lp. 10.2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym.

Odnosząc się do argumentu strony w przedmiocie naruszenia art. 83 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej organ wskazał, iż jest on bezpodstawny. Zgodnie z art. 83 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej czas trwania wszystkich kontroli organu kontroli u przedsiębiorcy w jednym roku kalendarzowym nie może przekraczać: 1) w odniesieniu do mikroprzedsiębiorców - 12 dni roboczych. W niniejszej sprawie upoważnienie do przeprowadzenia kontroli zostało stronie wręczone dnia 31 stycznia 2011 r. Kontrola w przedsiębiorstwie zakończyła się zaś w dniu [...] lutego 2011 r. wraz ze sporządzeniem protokołu kontroli, który został wręczony stronie w dniu [...] lutego 2011 roku.

Organ odwoławczy stwierdził, iż nie znalazł w zgromadzonym materiale dowodowym podstaw do zastosowania art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym.

Zdaniem organu odwoławczego brak właściwych rozwiązań organizacyjnych czy też brak odpowiedniego nadzoru nad zatrudnionymi kierowcami nie stanowi przesłanki do wyłączenia odpowiedzialności strony w oparciu o art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym. Przedsiębiorca powinien na bieżąco pobierać od kierowców wykresówki w celu ich archiwizowania lub w przypadku nieprowadzenia przez kierowców pojazdów, przechowywać inne dokumenty świadczące o tym fakcie.

Organ wskazał ponadto, iż wysokość nakładanych na stronę kar pieniężnych za dane naruszenie, jest ściśle określona w załączniku do ustawy o transporcie drogowym. Organy orzekające nie mają możliwości dowolnego kształtowania wysokości nakładanych kar pieniężnych. Taryfikator w sposób ścisły określa wysokość kary za dane naruszenie.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik skarżącego wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji GITD w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez bezzasadne oddalenie wniosków dowodowych skarżącego zmierzających do wykazania okoliczności istotnych dla rozpoznania sprawy; art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niewyznaczenie skarżącemu terminu na zapoznanie się z aktami sprawy i zgłoszenia wniosków dowodowych; art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie rozpatrzenia całego materiału dowodowego będące skutkiem bezzasadnego nieprzeprowadzenia postępowania dowodowego, przy jednoczesnym braku wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji czy i ewentualnie jakie znaczenie miałoby dopuszczenie dowodu z zeznań tych świadków.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik podniósł zarzut naruszenia uprawnień strony wynikających z art. 10 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie wyznaczenia terminu do złożenia wniosków dowodowych i zapoznania się z aktami sprawy. Ponadto pełnomocnik podał, że Sąd nie jest uprawniony do oceny przedkładanych nowych dowodów i ewentualnego ich wpływu na wynik sprawy, bowiem jego kognicja ogranicza się do kontroli oceny dokonanej w stadium postępowania administracyjnego, a owe nowe dowody nie były ocenione, bowiem stronie uniemożliwiono (naruszając art. 10 § 1 k.p.a.) ich przedłożenie. Powyższe zatem mogło mieć wpływ na wynik sprawy, w tym na ustalenie stanu faktycznego. Tym samym można tu mówić o rażącym naruszeniu przepisów procesowych, a zwłaszcza zasady prawdy obiektywnej nakazującej podjęcie wszelkich kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a także wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor transportu Drogowego podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 11 maja 2012 r. pełnomocnik skarżącego złożył pismo procesowe, w którym podał, że kierowca P. K. zgodnie z poleceniem pracodawcy wydanym w trybie art. 42 § 4 Kodeksu pracy z dnia 1 lutego 2010 r. w okresie od 01.02.2010 do 30.04.201.0 r. wykonywał obowiązki mechanika samochodowego w związku z naprawami aut i ich dostosowaniem do przewozu osób. Na ww. okoliczność złożył dowód - powierzenie obowiązków z dnia 1 lutego 2010 r. Ponadto pełnomocnik skarżącego podał, że kierowca J. Z. zgodnie z poleceniem pracodawcy wydanym w trybie art. 42 § 4 Kodeksu pracy w okresie od 20.04.2010 do 14.10.2010 r. wykonywał obowiązki mechanika samochodowego. Na ww. okoliczność złożył dowód - powierzenie obowiązków z dnia 19 kwietnia 2010 r. Jednocześnie podniósł, że przedsiębiorca licencję wspólnotową OU [...] otrzymał w dniu [...] kwietnia 2010 r., a licencję krajową [...] otrzymał w dniu [...] lipca 2010 r.

Pełnomocnik podał, że art. 25 ustawy o czasie pracy kierowców mówiący o "innych dokumentach potwierdzających czas pracy i rodzaj wykonywanej czynności" nie wprowadza żadnej definicji tych dokumentów. W związku z powyższym zgodnie z ustawą o czasie pracy i Kodeksem pracy "innym dokumentem" może być każdy dokument, z którego wynikać będzie, że kierowca w pewnym okresie nie prowadził pojazdów w związku z powierzeniem kierowcy innych obowiązków, np. mechanika.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012. 270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Analiza w tym zakresie dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji (postanowienia), a sąd rozpatrując skargę rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przechodząc do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz.U. z 2007 r. nr 125, poz. 874 ze zm.), ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2004 r. nr 92, poz. 879 ze zm.), rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE. L. 102/1 z 11 kwietnia 2006 r.) oraz rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L370 z 31.12.1985 r., P. 0008 - 00021).

W myśl art. 92 ust. 1 powołanej ustawy - kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów: pkt 2) o czasie pracy kierowców, pkt 8) wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych - podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych.

Zgodnie z art. 92 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym - wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy. I tak treść :

- lp. 10.2. lit. a i b załącznika do ww. ustawy sankcjonuje skrócenie dziennego czasu odpoczynku, przy wykonywaniu przewozu drogowego karą pieniężną w wysokości 100 złotych o czas do jednej godziny oraz za każdą rozpoczętą kolejną godzinę - karą w wysokości 200 zł,

- lp. 11.4. ust. 1 załącznika do ww. ustawy sankcjonuje nieokazanie wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu podczas kontroli w przedsiębiorstwie - za każdy dzień - karą pieniężną w wysokości 500 zł.

W tym miejscu wskazać należy, że w wyroku z dnia 17 listopada 2010 r., sygn. akt II GSK 976/09, Lex nr 746376, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że administracyjna kara pieniężna nie jest celem samym w sobie. Prócz niewątpliwego elementu represji zawiera też pierwiastek prewencyjny. Jej istotę stanowi wymuszenie na przedsiębiorcy takiej organizacji pracy i postawy zatrudnionych kierowców, by praca tych ostatnich odbywała się w sposób bezpieczny, bez stwarzania zagrożenia dla życia i mienia innych użytkowników dróg, a także życia i zdrowia kierowcy. Przepisy o czasie pracy kierowców i jego dokumentowaniu takim właśnie celom służą. Na te okoliczności zwrócił uwagę Trybunał Konstytucyjny w wyroku w sprawie SK 75/06 stwierdzającym zgodność art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym (a więc przepisu sankcjonującego wykonywanie przewozów drogowych z naruszeniem przepisów o czasie pracy kierowców) z art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz brak niezgodności z art. 42 ust. 1 Konstytucji RP. W motywach tego wyroku Trybunał stwierdził, że idea i prewencyjny cel sankcji ustanowionej w art. 92 ust. 1 pkt 2 u.t.d. zmierza do wymuszenia takiej organizacji pracy przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy, ażeby działalność ta odbywała się w sposób bezpieczny, bez zagrożenia życia, zdrowia i mienia innych osób. Sprawą przedsiębiorcy (przewoźnika) jest zawarcie takich umów i obmyślenie takich organizacyjnych rozwiązań, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem. Trybunał zauważył także, że akceptacja poglądu przeciwnego prowadziłaby do trudnych do zaaprobowania skutków, tj. przerzucenia odpowiedzialności za prowadzenie działalności gospodarczej, w jej najbardziej ryzykownym wymiarze, z przedsiębiorcy na jego kierowców.

Przedstawienie tej argumentacji, którą w pełni należy podzielić, ma na celu wykazanie wagi i znaczenia przestrzegania przepisów o czasie pracy kierowców i znaczenia ustaleń poczynionych w trakcie kontroli przedsiębiorcy.

Stosownie do treści art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 - pod warunkiem, że nie zagraża to bezpieczeństwu drogowemu oraz umożliwia osiągnięcie przez pojazd odpowiedniego miejsca postoju, kierowca może odstąpić od przepisów art. 6-9 w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku. Kierowca wskazuje powody takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój.

Wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że odstępstwo od przepisów o czasie pracy kierowców możliwe jest w szczególnych okolicznościach i przyczyna takiego odstępstwa powinna być zaznaczona odręcznie na wykresówce lub na wydruku z urządzenia rejestrującego albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój.

W niniejszej sprawie wymogi przewidziane w art. 12 nie zostały spełnione. Analiza wykresówek kierowcy P. K. wykazała, iż w dniu 25 września 2010 r. skrócił dzienny czas odpoczynku. Przedsiębiorca powinien tak organizować wykonywaną przez siebie działalność transportową, by kierowcy mieli czas - przewidziany w obowiązujących przepisach - na odpoczynek.

W myśl obowiązujących przepisów prawa zasadą przy wykonywaniu transportu drogowego jest obowiązkowa rejestracja czasu pracy kierowcy przy pomocy zainstalowanego w pojeździe urządzenia rejestrującego – tachografu. Obowiązek ten wynika z treści przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85.

W niniejszej sprawie dokonana przez organ analiza kontrolowanych wykresówek zatrudnionych w prowadzonej przez skarżącego firmie kierowców pozwoliła organowi na ocenę, co do braku spełniania cytowanego w przepisie warunku. Przedsiębiorca nie okazał wykresówek kierowców, tj. P. K. odpowiednio za okres od 1 lutego 2010 r. do 30 kwietnia 2010 roku (64 sztuki) oraz J. Z. od 20 kwietnia 2010 r. do 14 maja 2010 r. (25 sztuk). Organ był więc obowiązany do stwierdzenia naruszenia wskazanego w załączniku Ip. 11.4 pkt 1, tj. nieokazanie wykresówek lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu podczas kontroli w przedsiębiorstwie. Przyjęcie odmiennego stanowiska powodowałoby, że instalacja urządzeń rejestrujących i obowiązek przestrzegania, jak i dokumentowania czasu pracy kierowców przy pomocy wykresówek nie spełniałby swojej funkcji.

Sąd nie podzielił także słuszności zarzutu skargi dotyczącego oddalenia wniosków dowodowych zmierzających do wykazania okoliczności istotnych do rozpoznania sprawy. Prawidłowo organ wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż czas pracy kierowców powinien być wykazany odpowiedni dokumentami, a takich przedsiębiorca nie przedstawił.

Za niezasadny Sąd uznał zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. poprzez zaniechanie wyznaczenia terminu do złożenia wniosków dowodowych. Pismem z dnia 30 maja 2011 r. organ I instancji zawiadomił stronę w trybie art. 10 k.p.a. o zakończeniu postępowania administracyjnego. Powyższe zawiadomienie zostało doręczone pełnomocnikowi strony w dniu 2 czerwca 2011 r. Pismem z dnia 18 listopada 2011 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego w związku z odwołaniem strony wezwał [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego do przekazania okazanych przez przedsiębiorcę w trakcie prowadzonego postępowania wykresówek oraz innych dokumentów świadczących o nieprowadzeniu pojazdu. Organ odwoławczy oparł się wyłącznie na dokumentacji przestawionej przez stronę w postępowaniu przed organem I instancji. Nie można zatem postawić temu organowi skutecznego zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a.

Wobec powyższego istniała podstawa prawna, wskazana przez organ, do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej za stwierdzone naruszenia przepisów normujących czas pracy kierowców.

Stosownie bowiem do art. 15 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) r 3821/85 - kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu, w którym go przejmują. Nie wyjmuje się wykresówki lub karty kierowcy z urządzenia przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona.

Zgodnie natomiast z art. 14 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 Dz.U.UE-sp.07-1-227 - przedsiębiorstwo przechowuje wykresówki i wydruki w każdym przypadku sporządzenia wydruków zgodnie z art. 15 ust. 1, w porządku chronologicznym oraz czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydaje ich kopie zainteresowanym kierowcom, na ich wniosek. Przedsiębiorstwo wydaje także zainteresowanym kierowcom na ich wniosek kopie danych wczytanych z kart kierowców oraz ich wydruki na papierze. Wykresówki, wydruki, oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych.

Stosownie do treści art. 25 ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowców, pracodawca prowadzi ewidencję czasu pracy kierowców w formie: 1) zapisów na wykresówkach; 2) wydruków danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego; 3) plików pobranych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego; 4) innych dokumentów potwierdzających czas pracy i rodzaj wykonywanej czynności; 5) rejestrów opracowanych na podstawie dokumentów, o których mowa w pkt 1-4. Ewidencję czasu pracy, o której mowa w ust. 1, pracodawca: udostępnia kierowcy na jego wniosek; przechowuje przez okres 3 lat po zakończeniu okresu nią objętego (art. 25 ust. 2 ustawy).

W przepisie lp. 11.4 ust.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, stanowiącego samoistną podstawę obowiązku, ustawodawca polski wprowadził szczegółowe uregulowania sposobów wykazywania i usprawiedliwiania takich okoliczności nieposiadania wykresówki w toku kontroli. Wobec powyższego wskazać należy, że przedsiębiorca bezwzględnie zobowiązany jest okazać podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, lub - jeżeli wymaga tego sytuacja - inny stosowny dokument potwierdzający fakt nieprowadzenia pojazdu przez danego kierowcę, a tym samym nieposiadania wykresówki za dany dzień.

Oczywistym jest więc, że przedsiębiorca w toku kontroli zobowiązany jest do okazania na żądanie upoważnionego funkcjonariusza Inspekcji Transportu Drogowego wszelkich dokumentów, w tym wykresówek lub zaświadczeń potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu w kontrolowanym okresie.

Nie zasługuje więc na uwzględnienie stanowisko pełnomocnika skarżącego przedstawione w piśmie procesowym z dnia 11 maja 2011 r. oraz dokumenty świadczące o nieprowadzeniu pojazdu przez kierowcę P. K. w okresie od 1 lutego 2010 r. do 30 kwietnia 2010 r. oraz przez kierowcę J. Z. w okresie od 20 kwietnia 2010 r. do 14 maja 2010 r.

Z materiału dowodowego nie wynika, że w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego inne dokumenty świadczące o nieprowadzeniu pojazdu przez ww. kierowców zostały przedstawione przez przedsiębiorcę. Organ dokonał zatem kontroli dokumentów przedstawionych przez stronę.

Należy też podkreślić, iż protokół kontroli z dnia [...] lutego 2010 r. został podpisany przez pracownika kancelarii pełnomocnika przedsiębiorcy. Uwagi do protokołu przedstawione zostały przez pełnomocnika w piśmie z dnia 18 lutego 2010 roku. Z powyższego pisma wynika zaś, że profesjonalny pełnomocnik skarżącego złożył brakujące dokumenty dotyczące kontroli. Nie były to jednak dokumenty, które załączył na rozprawie w dniu 11 maja 2012 r. Obowiązek okazania dokumentów wynika z wprost z przepisów ustawy o transporcie drogowym. Skoro dokumenty te nie zostały okazane przez przedsiębiorcę, to obecnie po upływie ponad roku od przeprowadzenia kontroli nie może się na nie skutecznie powoływać.

W ocenie Sądu, w sytuacji, gdy przedsiębiorca zatrudnia dwóch kierowców, to nie powinien mieć trudności z udokumentowaniem obowiązków jakie wykonywali w całym okresie ich zatrudnienia. Stanowisko pełnomocnika skarżącego przedstawione w piśmie procesowym z dnia 11 maja 2012 r. nie jest więc zasadne.

Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd oddalił skargę.

m.m.