Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 153/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2021-05-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.30 ust. 6 pkt 1, art. 3 pkt 6, art. 3 pkt 3 , art. 29 ust.3 pkt 3 lit. c,  art. 29 ust.1 pkt 7
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.), Sędzia WSA Maria Mysiak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 maja 2021 r. sprawy ze skargi P. P. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Starosta K. decyzją z dnia [...] października 2020 r. nr [...], na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 - dalej "k.p.a."), art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.- dalej "Prawo budowlane"), po rozpatrzeniu zgłoszenia A. S.A. z siedzibą w P. (dalej "Spółka" lub "Skarżąca"), wniósł sprzeciw wobec zamiaru budowy mobilnego, wolnostojącego i niepołączonego trwale z gruntem urządzenia reklamowego na działce nr [...], obręb J., gmina R..

Organ I instancji podkreślił w uzasadnieniu decyzji, że zgłaszany obiekt reklamowy jest wolnostojącym urządzeniem o długości całkowitej konstrukcji stalowej 18,23 m, wysokości całkowitej 8,12 m i szerokości całkowitej 5,69 m, składa się z tablicy reklamowej, wsporczej konstrukcji stalowej opartej na słupach, mocowanych do bloków balastowych. Budowa przedmiotowego, niepołączonego trwale z gruntem urządzenia reklamowego, jest więc wykonaniem obiektu budowlanego (budowli) w określonym miejscu, a tym samym budową w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego i wymaga uzyskania pozwolenia na budowę.

Spółka od powyższej decyzji wniosła odwołanie, w którym zarzuciła organowi I instancji niespójność uzasadnienia decyzji, nieprawidłową kwalifikację zgłaszanego urządzenia i brak podstaw do wniesienia sprzeciwu. Zdaniem Skarżącej, projektowane urządzenie reklamowe nie połączone trwale z gruntem, nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, gdyż korzysta z ustawowego zwolnienia ze względu na treść art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. c Prawa budowlanego.

Wojewoda decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...], w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Uzasadniając decyzję organ odwoławczy wskazał, że na gruncie Prawa budowlanego oprócz instalowania tablic i urządzeń reklamowych, które nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę, wyodrębniono również wolnostojące tablice i urządzenia reklamowe trwale związane z gruntem, o których mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, zawierającym definicję budowli. Wymienione tablice i urządzenia reklamowe, w przeciwieństwie do wskazanych w art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. c Prawa budowlanego nie powstają w wyniku instalowania. W myśl zatem zasady określonej w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego ich wykonanie powinno być poprzedzone uzyskaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę.

Z akt sprawy wynika, że objęte wnioskiem urządzenie to zgodnie z opisem obiekt prefabrykowany o długości całkowitej konstrukcji stalowej - 18,23 m, wysokości - 8,12 m, szerokości - 5,69 m i powierzchni bocznej (dla wymiarów banera) - 18m x 6m. Obiekt będzie stanowił element wsporczy, do którego mocowane będą wymienne banery reklamowe. Słupy projektowanej konstrukcji kratowej będą zamocowane w ośmiu blokach balastowych o wymiarach 1,80m x 1,80m x 0,56m (2 x 0,28m) każdy, posadowionych na poziomie gruntu.

W ocenie organu odwoławczego, tak przyjęty sposób posadowienia urządzenia reklamowego, wbrew zastosowanemu w zgłoszeniu nazewnictwu i wyjaśnieniom inwestora, wskazuje na jego trwałe związanie z gruntem, które nie oznacza tylko posiadania przez obiekt fundamentów, czy zagłębienia w gruncie. Dla przyjęcia trwałego związania urządzenia reklamowego z gruntem istotne jest to, że posadowienie na gruncie jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję, co sprowadza się do konieczności zapewnienia słupowi i tablicy stabilnej podstawy uniemożliwiającej łatwe jej przesuniecie, przeniesienie w inne miejsce, czy zniszczenie przy silnych podmuchach wiatru. Natomiast okoliczność, iż nośnik reklamowy jest montowany z elementów gotowych, które mogą być rozmontowane i przenoszone w inne miejsce, nie ma istotnego znaczenia dla oceny nośnika reklamowego, jako trwale związanego z gruntem. Konstrukcja nośnika reklamowego, która ma uniemożliwić łatwe jej przesunięcie, przeniesienie w inne miejsce czy zniszczenie przy silnych podmuchach wiatru musi być w odpowiedni techniczny sposób powiązana trwale z gruntem, co nadaje jej cechy budowli (wyrok NSA sygn. akt II OSK 737/13 z dnia 3 października 2014 r.).

Wobec powyższego przyjąć należy, że będące przedmiotem zgłoszenia urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem, a zatem stanowi z budowlę zdefiniowaną w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego podlegającą obowiązkowi uzyskania pozwolenia na budowę.

Organ II instancji wskazał, że wbrew argumentom Skarżącej, sporne roboty będą polegały na wykonaniu nowego obiektu w nowym miejscu, a nie na instalacji urządzenia reklamowego, o którym mowa w art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. c Prawa budowlanego. Instalowaniem nie można bowiem określać budowy samodzielnej konstrukcji jaką stanowi objęte zgłoszeniem urządzenie reklamowe. Użyty w art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. c Prawa budowlanego termin "instalowanie" nie obejmuje wykonywania nowego obiektu budowlanego, lecz zawiera takie prace budowlane, które są związane z już istniejącym obiektem. Jeżeli wykonanie jakichś robót budowlanych ma być zakwalifikowane jako instalowanie, to wówczas powinno nastąpić przymocowani (połączenie, przyłączenia) urządzenia instalowanego do innego obiektu w sposób pozwalający na jego odinstalowanie bez uszkodzenia bądź naruszenia struktury obiektu "podstawowego". Instalowanie urządzeń reklamowych w rozumieniu art. 29 ust. 3 pkt lit. c Prawa budowlanego dotyczy jedynie tych robót budowlanych, które nie są wykonywaniem obiektu budowlanego w określonym miejscu, czyli nie są budową w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego.

Organ powołując się na orzecznictwo NSA, wyjaśniając przy tym, iż wprawdzie przywołane wyroki sądów administracyjnych dotyczą art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego to pozostają aktualne w stosunku do art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. c wprowadzonego art. 1 pkt 8 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw.

Zdaniem Wojewody, zgłaszane urządzenie reklamowe, wbrew sugestiom Skarżącej, nie stanowi również tymczasowego obiektu budowlanego. Zgłaszany obiekt jest trwale związany z gruntem, co wyklucza możliwość zaliczenia go do obiektów, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 7 Prawa budowalnego, a tym samym zwolnienia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Ponadto zarówno z treści zgłoszenia i dołączonych do niego dokumentów, jak również z treści odwołania nie wynika, aby obiekt był przeznaczony do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu.

Podsumowując organ odwoławczy podkreślił, że w świetle dokonanych w sprawie ustaleń, zasadnym było wniesienie na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru budowy urządzenia reklamowego.

Spółka zaskarżyła powyższą decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zarzucając jej naruszenie:

1) art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż każde urządzenie reklamowe, którego posadowienie jest "na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję" stanowi budowlę, której wykonanie wymaga pozwolenia na budowę;

2) art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. polegające na braku pełnego odzwierciedlenia oceny zgromadzonego materiału dowodowego w uzasadnieniu wydanej decyzji wobec niedokonania tej oceny w najmniejszym stopniu i w sprzeczności co do ustalonych okoliczności.

Według Skarżącej, pojęcie trwałego związania z gruntem należy rozumieć jako wykonanie obiektu w taki sposób, że jego odłączenie od gruntu i likwidacja lub przeniesienie w inne miejsce wymaga pojęcia określonych, złożonych zabiegów i poczynienia starań oraz fizycznej ingerencji w sam obiekt i w jego elementy wiążące go z gruntem, których efektem jest często zniszczenie obiektu, albowiem taki obiekt był stawiany z takim zamiarem, tj. aby pozostał na stałe w jednym miejscu i jego konstrukcja nie została tak zaprojektowana, aby umożliwić lub ułatwić jego przenoszenie. Wskazówką interpretacyjną może być w tym zakresie pojęcie części składowej rzeczy z art. 47 § 1 Kodeksu cywilnego. Za obiekt trwale związany z gruntem należy więc uznać taki obiekt, który staje się częścią składową tego gruntu w rozumieniu ww. przepisu. Tymczasem przedmiotowe urządzenie reklamowe nie spełnia ww. kryteriów. Jest ono specjalnie zaprojektowane tak, aby można je było zdemontować i przenosić z miejsca na miejsce - co stanowi niewątpliwie istotę jego konstrukcji. Konstrukcja ww. urządzenia uzyskuje swą stabilność przez docisk ciężaru elementów betonowych do gruntu, w żaden sposób nie jest związana z gruntem.

Dalej Skarżąca podkreśliła, że w świetle orzecznictwa za trwale związany z gruntem należy uznać tylko taki obiekt, który jest zakotwiczony w gruncie swoimi fundamentami znajdującymi się poniżej poziomu gruntu, a nie taki, który utrzymuje się w stabilności jedynie siłą swojego ciężaru. Z tego względu, w ocenie Skarżącej, organ błędnie przyjął, iż w sprawie ma do czynienia z urządzeniem trwale z gruntem związanym. Stabilność urządzenia i jego odporność na działanie czynników zewnętrznych wynika z cech statycznych samego urządzenia, a nie wynika z jego połączenia z gruntem i jego charakteru, w każdym momencie można je przenieść w inne miejsce bez uszkodzenia lub istotnej zmiany urządzenia jak i gruntu, na którym został posadowiony.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał stanowisko zawarte w decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. ) stanowiący, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, przepisów postępowania, czy też naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.

Przeprowadzona przez Sąd - w trybie uproszczonym - kontrola zaskarżonej decyzji wykazała, że akt ten nie zawiera wad prawnych uzasadniających wyeliminowanie go z obrotu prawnego.

Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody z dnia [...] grudnia 2020 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty K. w przedmiocie sprzeciwu wobec zamiaru budowy mobilnego, wolnostojącego i niepołączonego trwale z gruntem urządzenia reklamowego na działce nr [...], obręb J., gmina R..

Decyzja ta została wydana art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.) na skutek rozpoznania zgłoszenia Skarżącej dotyczącego budowy opisanego powyżej urządzenia reklamowego.

Stosownie do art. 30 ust. 6 pkt 1 ww. ustawy, organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Dla oceny zasadności sprzeciwu organu, o którym mowa powyżej, istotna jest zatem właściwa kwalifikacja zgłaszanych robót budowlanych, co w rozpoznawanej sprawie stanowi kwestię sporną pomiędzy stronami.

Według Skarżącej, organ II instancji błędnie zanegował kwalifikację przedmiotowych robót jako instalację obiektu, przyjmując, że jest to budowa obiektu (budowli) w rozumieniu art. 3 pkt 6 w związku z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, w sytuacji gdy projektowany obiekt nie jest trwale związany z gruntem, a jego konstrukcja pozwala na demontaż i przenoszenie w innej miejsce.

Zdaniem Sądu, rację ma organ II instancji, że przedmiotem zgłoszenia Skarżącej w istocie jest budowa, nie zaś instalacja, urządzenia reklamowego trwale związanego z gruntem, który nie stanowi tymczasowego obiektu budowlanego, co wyklucza możliwość - jak oczekuje skarżąca - zaliczenia go do obiektów, o których mowa w art. 29 Prawa budowalnego.

Przypomnieć należy, że zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, roboty budowlane można rozpocząć wyłącznie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Jedynie więc w określonych w tych przepisach przypadkach budowa lub wykonywanie robót budowlanych może zostać zrealizowane na podstawie dokonanego zgłoszenia, o ile organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniesie sprzeciwu w trybie art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego, w terminie określonym w art. 30 ust. 5 ww. ustawy.

W myśl art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. c Prawa budowlanego, nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym.

Stosownie zaś do art. 29 ust. 1 pkt 7 ww. ustawy, nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa tymczasowych obiektów budowlanych niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce - w terminie określonym w zgłoszeniu, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu.

Należy podkreślić, że zawarty w art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. c Prawa budowlanego wyraz "instalowanie" odnosi się wyłącznie do wykonywania robót budowlanych polegających na umocowaniu (połączeniu, złączeniu) jakiegoś elementu do istniejącego już podstawowego obiektu budowlanego (istniejącej już konstrukcji nośnej). Wprawdzie pojęcie "instalowania" nie jest zdefiniowane Prawie budowlanym, jednakże określając jego zakres znaczeniowy odnieść się należy zarówno do znaczenia tego słowa w języku potocznym, jak i do sposobu użycia go przez ustawodawcę w innych przepisach ustawy Prawo budowlane. I tak zarówno definicje słownikowe pojęcia "instalowania czegoś", jak również jego potoczne rozumienie, zakłada każdorazowo związek techniczny lub funkcjonalny z istniejącym (funkcjonującym) wcześniej obiektem (rzeczą). Natomiast pojęcie "instalowanie" jest przez ustawodawcę używane w ustawie Prawo budowlane zawsze w sposób zakładający związek instalowanego elementu (urządzenia) z istniejącym już obiektem np. instalowanie krat na obiektach budowlanych, instalowanie urządzeń na obiektach budowlanych (por. wyrok NSA z 26 lutego 2020 r. sygn. akt II OSK 1066/18 i orzecznictwo w nim powołane, dostępne w Internecie w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem www. orzeczenia.nsa.gov.pl).

W świetle powyższego trafne jest spostrzeżenie organu, że instalowanie urządzeń reklamowych w rozumieniu art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. c Prawa budowlanego nie obejmuje wykonania nowego obiektu, w nowym miejscu, lecz zawiera tylko takie prace budowlane, które są związane z już istniejącym obiektem, i nie są budową w rozumieniu art. 3 pkt 6 ww. ustawy. Przepis ten ma bowiem wyłączne zastosowanie do urządzeń reklamowych innych niż te, o których mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego (por. wyroki NSA z 4 lutego 2014 r. sygn. II OSK 2989/12, z dnia 10 września 2010 r. sygn. akt II OSK 1360/09 i z dnia 11 maja 2012 r. sygn. akt II OSK 323/11, dostępne w Internecie).

Tymczasem, według załączonego do zgłoszenia opisu projektowanego obiektu, sporna inwestycja ma polegać na wykonaniu elementu wsporczego o długości całkowitej konstrukcji stalowej - 18,23 m, wysokości - 8,12 m, szerokości - 5,69 m i powierzchni bocznej - 18m x 6m do którego dopiero mocowane będą wymienne banery reklamowe. Słupy konstrukcji kratowej będą zamocowane w ośmiu blokach balastowych, posadowionych na poziomie gruntu.

Nie ulega więc wątpliwości Sądu, że w wyniku wskazanych prac budowlanych powstaje "od podstaw", w określonym miejscu, nowy obiekt o znacznych gabarytach, stanowiący budowlaną i techniczno - użytkową całość, a zatem nie znajduje tu zastosowania omawiany art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. c Prawa budowlanego.

Słusznie też uznał organ odwoławczy, że objęte zgłoszeniem urządzenie reklamowe, wbrew sugestiom skarżącej, nie stanowi tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 7 ww. ustawy.

Należy bowiem zauważyć, że istotnym elementem wpływającym na możliwość objęcia obiektu tymczasowego procedurą zgłoszenia, a nie uzyskiwania pozwolenia na budowę, jest cecha braku trwałego związania tego obiektu z gruntem, która musi wynikać z uwarunkowań danej budowy, jej parametrów, konstrukcji i posadowienia.

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy, w ocenie Sądu nie może budzić wątpliwości fakt trwałego związania spornej reklamy z gruntem.

W świetle utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych, cecha "trwałego związania z gruntem" sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć lub spowodować przemieszczenie lub przesunięcie na inne miejsce. Przy czym dla przyjęcia trwałego związania z gruntem rozstrzygającego znaczenia nie ma to, czy obiekt budowlany posiada fundamenty, czy nie, ponieważ trwale związane z gruntem są również budowle posadowione na powierzchni gruntu w sposób uniemożliwiający ich przemieszczanie.

Tak więc o tym, czy urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem, nie decyduje, jak już wskazano metoda i sposób związania z gruntem, ale też to czy wielkość konkretnego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania z gruntem (por. wyrok NSA z 4 lutego 2014 r. sygn. akt II OSK 2989/12 i orzeczenia tam przywołane, dostępne w Internecie).

Z powyższych względów nie sposób zgodzić się ze Skarżącą, że trwałość związania obiektu budowlanego z gruntem musi oznaczać brak możliwości odłączenia obiektu od gruntu bez nieodwracalnego naruszenia jego technicznej i funkcjonalnej integralności (tak w wyroku NSA z dnia 20 lutego 2020 r. sygn. akt II OSK 989/18, dostępny w Internecie). Nadto, trwałości związania z gruntem obiektu budowlanego nie niweczy też ustalenie, że można go zdemontować. Jest to okoliczność ewentualnie mogąca przesądzać o jego tymczasowości, ale nie o trwałości związania z gruntem (zob. m.in. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 4 lipca 2018 r. sygn. akt II SA/Rz 511/18, dostępny j.w.).

Dlatego też argumenty Skarżącej o możliwości demontażu reklamy oraz jej przenoszenia z miejsca na miejsce pozostają bez wpływu na prawidłową kwalifikację spornego obiektu jako budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, w postaci wolnostojącego urządzenia reklamowego trwale związanego z gruntem.

Należy zaznaczyć, że jest to solidna konstrukcja przestrzenna, stanowiąca budowlaną i techniczno - użytkową całość, a jej stabilny sposób posadowienia nawet na powierzchni gruntu i parametry techniczne, a zwłaszcza wielkość, nie pozwalają na odmienną kwalifikację przedmiotowych robót budowlanych niż dokonały tego organy orzekające o sprzeciwie.

Zasadnie zatem oceniły organy obu instancji, że inwestycja Skarżącej nie mieści się w dyspozycji przepisu art. 29 Prawa budowlanego, lecz podlega reżimowi pozwolenia na budowę, to zaś czyniło koniecznym wniesienie sprzeciwu na podstawie przepisu art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego.

W świetle powyższego bezzasadny okazał zarzut skargi w zakresie naruszenia art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, jak też, w ocenie Sądu, brak jest jakichkolwiek podstaw do uwzględnienia zarzutów skarżącej dotyczących naruszenia procedury. Zaskarżona decyzja odnosi się do wszystkich aspektów przedmiotowej sprawy i wystarczająco oraz przekonująco wyjaśnia przyczyny wniesienia sprzeciwu do inwestycji Skarżącej.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.