Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 665/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-11-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 154
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Sędzia WSA Leszek Kamiński (spr.), Sędzia WSA Mirosława Pindelska, Protokolant ref. staż. Julia Murawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2012 r. sprawy ze skargi A. M. i H. W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wygaszenia decyzji skargę oddala


UZASADNIENIE

Decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]

[...] z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] nałożono na podstawie art. 51 ust.

5 Prawa budowlanego na H. W. i A. M. obowiązek

całkowitej rozbiórki budynku garażowego zrealizowanego na działkach nr ew.

[...],[...] i [...] obr. [...] w [...]. Powodem nałożenia powyższego obowiązku było

nieuzupełnienie braków w zamiennym projekcie budowlanym, uniemożliwiające

przeprowadzenie procedury legalizacyjnej budynku realizowanego z istotnymi

odstępstwami od pierwotnego projektu.

W odniesieniu do tej decyzji A. M. zw. dalej inwestorem, powołując

jako podstawę art. 162 k.p.a., złożył w dniu 27 lipca 1011 r. wniosek o stwierdzenie

wygaśnięcia tej decyzji, przytaczając w uzasadnieniu treść wymienionego wyżej

przepisu i podnosząc, że powstałe nie jego winy główne odstępstwa usunął, wobec

czego nakaz rozbiórki należy wygasić.

Decyzją nr [...]z dnia [...] sierpnia 2011 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru

Budowlanego odmówił stwierdzenia wygaśnięcia wspomnianej decyzji wskazując, że

została ona w procesie odwoławczym utrzymana w mocy decyzją [...]

Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...]

października 2010 r. Ponadto w ocenie Powiatowego Inspektora Nadzoru

Budowlanego odstępstwa o których mowa w tej decyzji nadal istnieją wobec czego

nie ma stanu bezprzedmiotowości o którym mowa w art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., a

przepis ten należy traktować jak wyjątek od zasady stabilności decyzji, a nie

podstawę do uchylania się od wykonania nałożonych obowiązków.

Na skutek odwołania inwestora, w którym zarzucono naruszenie przepisów

procedury poprzez nieprzeprowadzenie wyjaśnień, czy kontroli zmierzających do

ustalenia prawdziwego stanu rzeczy organ II instancji [...] Wojewódzki

Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r.

utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję i w uzasadnieniu wskazał, że

bezprzedmiotowość, na gruncie rozstrzyganej sprawy zachodziłaby, gdyby przestał

istnieć przedmiot rozstrzygnięcia (którym są prawa i obowiązki stron) lub przestałby

istnieć podmiot, którego dotyczy decyzja. Organ odwoławczy wskazał ponadto, że

zlecił organowi I instancji przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w zakresie

ustalenia aktualnego stanu faktycznego, w toku którego ustalono, że nie wszystkie

odstępstwa od projektu zostały usunięte, wobec czego nie zachodzą przesłanki do

uznania, że decyzja jest bezprzedmiotowa.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

inwestorzy zarzucili naruszenie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez błędną wykładnię,

bowiem przesłanki wygaszenia, zdaniem skarżących, zostały spełnione. Dalej

zarzucono naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. przez niewyjaśnienie sprawy, oraz art. 107 §

1 i 3 k.p.a. przez nieprawidłowe określenie organu (brak adresu). Ponadto zarzucono

naruszenie art. 154 k.p.a. przez jego niezastosowanie. W uzasadnieniu skargi

wywodzi się, że na skutek zmiany stanu faktycznego, przesłanki dla których wydano

nakaz przestały istnieć, co świadczy o bezprzedmiotowości decyzji, a także poddano

w wątpliwość wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę. Podniesiono też , co skarżący

podtrzymał na rozprawie, że w jego ocenie, w wydawaniu decyzji w II instancji, przez

prowadzenie zleconych przez organ odwoławczy czynności, brał udział pracownik

organu I instancji, który przygotowywał decyzję pierwszoinstancyjną. Jednakże na

pytanie Sądu skarżący nie potrafił przedstawić żadnego dokumentu, z którego

wyniknąłby udział tego pracownika w czynnościach organu II instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dna 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów

administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują

wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem

zgodności z prawem. Oznacza to, że wykonywana kontrola polega na weryfikacji

decyzji lub postanowienia organu administracji publicznej z punktu widzenia

obowiązującego prawa materialnego i procesowego.

Skarga nie jest zasadna. Zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z

prawem.

Przepis art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. w istocie ustanawia dwie normy prawne,

odnoszące się do dwóch różnych sytuacji. Norma pierwsza pozwala na stwierdzenie

wygaśnięcia decyzji, jeżeli stała się ona bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia

takiej decyzji nakazuje przepis prawa. Taka sytuacja w kontrolowanej sprawie nie

zachodzi, gdyż nie ma przepisu prawa, który nakazywałby wygaszenie decyzji

nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego.

Norma druga wiąże się również z bezprzedmiotowością decyzji, ale organ

właściwy stwierdza jej wygaśnięcie tylko wtedy, gdy leży to w interesie społecznym lub

w interesie strony.

Z przepisu tego wynika, że bezprzedmiotowość decyzji nie jest jedyną przesłanką

stwierdzenia jej wygaśnięcia, jest jednak podstawowym warunkiem stwierdzenia

wygaśnięcia decyzji. Wynika ona z ustania prawnego bytu elementu stosunku

materialnoprawnego nawiązanego na podstawie decyzji administracyjnej, a to z

powodu zgaśnięcia podmiotu, zniszczenia lub przekształcenia rzeczy, rezygnacji z

uprawnień przez stronę, czy też na skutek zmiany stanu faktycznego

uniemożliwiającego wykonanie decyzji (por. wyrok NSA z 11 X 1985 r., SA/Wr 556/85,

ONSA 1985, nr 2, poz. 21) albo z powodu zmiany w stanie prawnym, ale tylko w

przypadku, gdy powoduje ona taki skutek - B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks

postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 1998, s. 847.

W sprawie nie jest sporne i nie przeczy temu również strona skarżąca, że

nakazu rozbiórki nie wykonano (a taki obowiązek nakładała decyzja) wykonano tylko

zasadnicze prace usuwające część odstępstw od projektu.

W ocenie organu, którą należy podzielić, nie można przypisać zatem

częściowemu wykonaniu nakazu rozbiórki, polegającemu głównie na zlikwidowaniu

kanału naprawczego, cechy usunięcia wszystkich odstępstw, które były przyczyną

wszczęcia postępowania legalizacyjnego, jak wynika z ustaleń organu zmieniona

pozostaje lokalizacja budynku oraz liczba kondygnacji, a także wyprowadzenie

przewodu kominowego. Przypomnieć przy tym należy, że właśnie na skutek nie

wprowadzenia do projektu zamiennego określonych przez organ zmian, które

pozwalałyby dokończyć proces legalizacji, wydano decyzję będącą przedmiotem

wniosku o wygaszenie. W tych warunkach pogląd organu, iż nie można mówić o

bezprzedmiotowości wymienionej decyzji jest zasadny. Brak tej podstawowej

przesłanki nie stwarza zaś podstawy do zastosowania art. 161 § 1 pkt 1 k.p.a. Z tej też

przyczyny zarzut skargi odnoszący się do wadliwej interpretacji tego przepisu nie

okazał się zasadny.

Wbrew twierdzeniom strony skarżącej, przeprowadzenie postępowania

wyjaśniającego przez organ II instancji pozwoliło na zgromadzenie dostatecznego

materiału dowodowego pozwalającego na prawidłowe zastosowanie subsumpcji

prawnej wymienionego przepisu. Zarzut naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. nie okazał się

zatem zasadny.

Również zarzut niezastosowania art. 154 k.p.a. w tej sprawie nie jest

usprawiedliwiony. Twierdzeniu strony skarżącej, że strona we wniosku żądała

rozpoznania sprawy na podstawie art. 154 k.p.a. jawnie przeczy treść tego wniosku

znajdująca się w aktach sprawy. We wniosku tym już w tytule wymieniono art. 162

k.p.a., a w uzasadnieniu przytoczono in extenso jego brzmienie. Nie może być zatem

mowy o wadliwej podstawie prowadzonego przez organy postępowania.

Nie mogły być uwzględnione, ani nawet rozpatrywane przez Sąd zarzuty skargi

krytycznie odnoszące się do treści i rozstrzygnięcia decyzji nakazującej rozbiórkę.

Sprawa prowadzona w trybie art. 162 k.p.a. jest odrębną sprawą administracyjną, nie

ma zatem podstaw do odnoszenia się do treści decyzji będącej przedmiotem wniosku

o jej wygaszenie.

Nie jest też w ocenie Sądu istotnym naruszeniem prawa, który mógłby wpłynąć

na rozstrzygnięcie brak adresu w nagłówkowym oznaczeniu organu administracji, gdyż

adres ten ma znaczenie jedynie korespondencyjne.

Również zarzuty ponowione na rozprawie co do udziału pracownika organu I

instancji w działaniu na zlecenie organu odwoławczego nie okazały się trafne.

Czynności w tej części postępowania, jak to wynika z podpisów, wykonywał inny

pracownik organu I instancji (R. C., a nie A. P., która

przygotowywała jedynie projekt decyzji I instancji). Brak też jest w aktach

administracyjnych sprawy jakichkolwiek dowodów na to, że w drugoinstancyjnej części

postępowania brała udział A. P., a ponieważ Sąd orzeka na podstawie

akt sporawy, jak stanowi art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., prawo o

postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 j.t.), zw.

dalej p.p.s.a., brak jest podstaw, aby przyjąć, że przy załatwianiu sprawy naruszony

został art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił.