Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 671/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2010-02-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6161 Lasy oraz zalesianie gruntów rolnych
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Gospodarka gruntami
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: *Stwierdzono nieważność aktu prawa miejscowego w części
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 1 i ust. 2
journal: Dz.U. 2005 nr 45 poz 435
law: Ustawa z dnia 28 września 1991 r. o lasach - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Mieczysław Górkiewicz Sędzia NSA - Halina Kremis /sprawozdawca/ Sędzia WSA - Anna Siedlecka Protokolant - Magda Mikus po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi Wojewody Dolnośląskiego na uchwałę Rady Miejskiej Boguszów-Gorce z dnia 26 sierpnia 2009 r. nr XLII/257/09 w przedmiocie ustalenia zasad udostępniania lasów komunalnych których właścicielem jest Gmina Boguszów-Gorce I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w zakresie § 5 ust. 1 i 3, § 6 we fragmencie "oraz osób nadzorujących gospodarkę leśną, właściciela lasu, osób zwalczających pożary oraz ratujących życie lub zdrowie ludzkie, funkcjonariuszy organów odpowiedzialnych za bezpieczeństwo i porządek publiczny, osób wykonujących czynności z zakresu gospodarki łowieckiej, osób sporządzających uproszczone plany urządzania lasu oraz innych wymienionych w art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 28 września 1991r. o lasach (Dz. U. z 2005 r., Nr 45, poz. 435 z późn. zm.)", §. 8, § 9 załącznika do uchwały Rady Miejskiej Boguszów - Gorce z dnia 26 sierpnia 2009 r. nr XLII/257/09 w sprawie ustalenia zasad udostępniania lasów komunalnych, których właścicielem jest Gmina Boguszów – Gorce; II. orzeka, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu w zakresie objętym punktem I.


UZASADNIENIE

Rada Miejska Boguszowa-Gorc podjęła w dniu 26 sierpnia 2009 r. uchwałę nr XLII/257/09 w sprawie ustalenia "Zasad udostępniania lasów komunalnych, których właścicielem jest Gmina Boguszów-Gorce". W podstawie prawnej przywołano art. 18 ust. 2 pkt 15, art. 40 ust. 2 pkt 4, art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym.

W § 1 przyjmuje się "Zasady udostępniania lasów komunalnych, których właścicielem jest Gmina Boguszów-Gorce", stanowiące załącznik do niniejszej uchwały. Wedle § 2, treść zasad udostępniania lasów komunalnych będzie podana do publicznej wiadomości na tablicy informacyjnej Leśnictwa Lasów Komunalnych przy ul. Kilińskiego 14 w Boguszowie-Gorcach oraz na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Miejskiego w Boguszowie-Gorcach. W § 3 powierzono wykonanie uchwały Burmistrzowi Miasta Boguszowa-Gorc, zaś w § 4 zadecydowano, że uchwała wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Dolnośląskiego.

Załącznik do uchwały określa zasady udostępniania lasów komunalnych, których właścicielem jest gmina Boguszów-Gorce. W myśl tych zasad, lasy komunale stanowiące własność Gminy Boguszów-Gorce, z zastrzeżeniem § 2 i § 3, są udostępniane dla ludności. Stałym zakazem wstępu objęte są lasy komunalne stanowiące: 1) uprawy leśne do 4 m wysokości, 2) obszary zagrożone erozją (§ 2). Paragraf 3 określa, że okresowy zakaz wstępu do lasu komunalnego wprowadza administrator lasu – Zakład Budżetowy Gospodarki Komunalnej w Boguszowie-Gorcach (w skrócie: ZBGK) - w imieniu właściciela - Gminy Boguszów-Gorce, w szczególności w przypadkach, gdy: 1) wystąpiło zniszczenie albo znaczne uszkodzenie drzewostanów lub degradacja runa leśnego, 2) występuje duże zagrożenie pożarowe, 3) wykonywane są zabiegi gospodarcze związane z hodowlą, ochroną lasu lub pozyskaniem drewna.

Lasy komunalne objęte stałym lub okresowym zakazem wstępu, z wyjątkiem przypadków określonych w § 2 pkt 1), oznacza się tablicami z napisem "ZAKAZ WSTĘPU" oraz wskazaniem przyczyny i terminu obowiązywania zakazu (§ 4). Wedle § 5 załącznika ust. 1, ruch pojazdem silnikowym, zaprzęgowym i motorowerem w lesie dozwolony jest jedynie drogami publicznymi, natomiast drogami leśnymi jest dozwolony tylko wtedy, gdy są one oznakowane drogowskazami dopuszczającymi ruch po tych drogach. Nie dotyczy to inwalidów poruszających się pojazdami przystosowanymi do ich potrzeb, stosownie do ust. 2. Jazda konna w lesie dopuszczalna jest tylko drogami leśnymi wyznaczonymi przez Gminę Boguszów-Gorce jako właściciela lasu, za pośrednictwem administratora lasu – ZBGIC, zaś ust. 3. wskazuje, że postój pojazdów, o których mowa w ust. 1, na drogach leśnych jest dozwolony wyłącznie w miejscach oznakowanych.

W § 6 wyjaśniono, że przepisy § 2, § 3 i § 5 nie dotyczą pracowników ZBGK wykonujących czynności służbowe lub gospodarcze oraz osób nadzorujących gospodarkę leśną, właściciela lasu, osób zwalczających pożary oraz ratujących życie lub zdrowie ludzkie, funkcjonariuszy organów odpowiedzialnych za bezpieczeństwo i porządek publiczny, osób wykonujących czynności z zakresu gospodarki łowieckiej, użytkowników gruntów rolnych położonych wśród lasów, osób sporządzających uproszczone plany urządzania lasu oraz innych wymienionych w art. 29 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2005 r. Nr 45, poz. 43 z późn, zm.).

W § 7 zadecydowano, że imprezy sportowe oraz inne imprezy o charakterze masowym organizowane w lesie wymagają zgody Gminy Boguszów-Gorce jako właściciela lasu, po uprzednim uzgodnieniu z ZBGK.

W § 8 ust. 1 zabroniono, mając na względne ochronę różnorodności biologicznej, trwałości lasów oraz ograniczenie szkodliwego wpływu na środowisko, w lasach: 1) zanieczyszczania gleby i wód, 2) zaśmiecania, 3) rozkopywania gruntu, 4) niszczenia grzybów i grzybni, 5) niszczenia lub uszkadzania drzew, krzewów lub innych roślin, 6) niszczenia urządzeń i obiektów gospodarczych, turystycznych i technicznych oraz znaków i tablic, 7) zbierania płodów runa leśnego w oznakowanych miejscach zabronionych, 8) rozgarniania i zbierania ściółki, 9) wypasu zwierząt gospodarskich, 10) biwakowania poza miejscami wyznaczonymi przez właściciela lasu, 11) wybierania jaj i piskląt, niszczenia gniazd ptasich a także niszczenia legowisk, nor i mrowisk, 12) płoszenia, ścigania, chwytania i zabijania dziko żyjących zwierząt, 13) puszczania psów luzem, 14) hałasowania oraz używania sygnałów dźwiękowych, z wyjątkiem przypadków wymagających wszczęcia alarmu.

Ustęp 2 stanowi, że przepisy ust. 1 pkt 3 i pkt 5 nie dotyczą czynności związanych z gospodarką leśną, a pkt 12 i pkt 14 nie dotyczą polowań, zaś ustęp 3 wskazuje, że w lasach oraz na terenach śródleśnych, jak również w odległości do 100 m od granicy lasu, zabrania się działań i czynności mogących wywołać niebezpieczeństwo a w szczególności: 1) rozniecania ognia poza miejscami wyznaczonymi do tego celu przez Gminę Boguszow-Gorce jako właściciela lasu, za pośrednictwem ZBGK, 2) korzystania z otwartego płomienia, 3) wypalania wierzchniej warstwy gleby i pozostałości roślinnych, zaś w ustępie 4 prawodawca gminny zdeklarował, że przepisy ust 3 nie dotyczą działań i czynności związanych z gospodarką leśną, pod warunkiem, że czynności te nie stanowią, zagrożenia pożarowego.

Paragraf 9 stanowi sankcję, że naruszenie postanowień uchwały podlega karze wymierzanej w trybie i na zasadach określonych w Kodeksie postępowania w sprawach o wykroczenia.

Na tę uchwałę skargę do sądu złożył, jako organ nadzoru, Wojewoda Dolnośląski. Działając w myśl art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) oraz art. 50 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewoda Dolnośląski wniósł o stwierdzenie nieważności § 5 ust. 1 i 3, § 6 we fragmencie: "oraz osób nadzorujących gospodarkę leśną, właściciela lasu, osób zwalczających pożary oraz ratujących życie lub zdrowie ludzkie, funkcjonariuszy organów odpowiedzialnych za bezpieczeństwo i porządek publiczny, osób wykonujących czynności z zakresu gospodarki łowieckiej, osób sporządzających uproszczone plany urządzania lasu oraz innych wymienionych w art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2005,r., Nr 45 poz. 435 z późn. zm.)", § 8, § 9 załącznika do uchwały Rady Miejskiej Boguszowa-Gorc z dnia 26 sierpnia 2009 r. nr XLII/257/09 z powodu istotnego naruszenia art. 40 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.), § 143 w związku § 137 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 roku w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. z 2002 r., Nr 100, poz. 908), a tym samym skutkującym naruszeniem art. 7 Konstytucji, za zasądzeniem kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej.

Na uzasadnienie organ nadzoru wskazał, że Rada Miejska Boguszowa-Gorc, przedmiotową uchwałą określiła zasady udostępniania lasów komunalnych stanowiących jej własność. Jako podstawę prawną Rada wskazała art. 18 ust. 2 pkt 15, art. 40 ust. 2 pkt 4 oraz art. 41 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Zgodnie ze wskazanymi przepisami: - do wyłącznej właściwości rady gminy należy podejmowanie uchwał m. in. w sprawach zastrzeżonych ustawami do jej kompetencji (art. 18 ust. 2 pkt 15); - na podstawie niniejszej ustawy organy gminy mogą wydawać akty prawa miejscowego w zakresie zasad i trybu korzystania z gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej (art. 40 ust. 2 pkt 4);- akty prawa miejscowego ustanawia rada gminy w formie uchwały (art. 41 ust. 1).

Organ nadzoru nie kwestionuje podstawy prawnej podjęcia uchwały, jednakże w jego ocenie poszczególne przepisy uchwały, będące powtórzeniem przepisów ustawy z dnia 28 września 1991 roku o lasach (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 45, poz. 5435 ze zm.), stanowią niedopuszczalne wykroczenie poza ramy upoważnienia ustawowego.

Zgodnie z art. 2 ustawy o lasach, przepisy ustawy stosuje się do lasów, bez względu na formę ich własności. Rozdział 5 ustawy zawiera normy regulujące zasady udostępniania lasów. Przepisy rozdziału zawierają postanowienia dotyczące lasów w ich znaczeniu ogólnym, determinowanym przez art. 2 ustawy o lasach, w tym także odnoszące się wyłącznie do lasów stanowiących własność Skarbu Państwa. Unormowania obejmujące swym zakresem lasy Skarbu Państwa są przepisami szczególnymi w stosunku do przepisów o lasach w znaczeniu, o którym wyżej mowa. Przepisy ustawy będą miały zastosowanie generalnie do lasów, w tym lasów Skarbu Państwa, lecz przepisy dotyczące lasów Skarbu Państwa nie będą stosowane wobec lasów należących do innych właścicieli.

Mając powyższe na uwadze, organ nadzoru zwraca uwagę, że do lasów komunalnych zastosowanie będą miały wszystkie te ustawowe unormowania, które traktują o lasach. Dlatego też Rada nie może w uchwale wprowadzać przepisów, w zakresie których już stanowi. Działanie takie stanowi naruszenie § 143 w związku § 137 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad i prawodawczej" (Dz. U. z 2002 r. Nr 100, poz. 908). W świetle powyższego unormowania, przepisy ustawy o lasach ograniczają swobodę organu gminy w zakresie ustalania zasad udostępniania lasów komunalnych. Wskazane naruszenie obejmuje zatem następujące zapisy uchwały: § 5 ust. 1, który stanowi powtórzenie art. 29 ust. 1 ustawy o lasach; § 5 ust. 3 uchwały, który stanowi powtórzenie art. 29 ust. 2 ustawy o lasach; § 6 we wskazanym wyżej fragmencie, który stanowi powtórzenie art. 29 ust. 3, § 8 uchwały, który stanowi powtórzenie art. 30 ustawy o lasach.

W ocenie organu nadzoru, ze względu na brzmienie art. 2 ustawy o lasach jej przepisy należy stosować bezpośrednio do lasów komunalnych. Z tego względu rada gminy nie może dokonywać ich powtórzeń w aktach prawnych stanowiących prawo miejscowe. Z kolei przepisy odnoszące się do lasów stanowiących własność Skarbu Państwa, jako przepisy szczególne, nie obejmują lasów komunalnych. Z tego też względu nie istnieją wskazania, aby podobne unormowania z tego obszaru rada gminy mogła wprowadzać w ramach uchwał dotyczących zasad udostępniania lasów, których jest właścicielem.

W § 9 uchwały Rada wprowadziła postanowienie odnoszące się do sankcji za naruszenie jej przepisów. Wprowadzenie takiego zapisu nie znajduje uzasadnienia w świetle obowiązujących przepisów. Odpowiedzialność i sankcje z nią związane reguluje bowiem Kodeks wykroczeń (t. j. Dz. U. z 2007 r. Nr 109, 756 ze zm.) w Rozdziale XIX dotyczącym szkodnictwa leśnego, polnego i polowego oraz Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (t. j. Dz. U. z 2008 r. Nr 133, poz. 848 ze zm.). Mając to na względzie należy zauważyć, że jakiekolwiek zakazy wprowadzone przez Radę nie mogą powodować odpowiedzialności w sprawach o wykroczenia osób ich nieprzestrzegających. Zgodnie bowiem z art. 1 § 1 Kodeksu wykroczeń "Odpowiedzialności za wykroczenie podlega ten tylko, kto popełnia czyn społecznie szkodliwy, zabroniony przez ustawę obowiązującą w czasie jego popełnienia pod groźbą kary aresztu, ograniczenia wolności, grzywny do 5.000 złotych lub nagany".

W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę strona przeciwna uznała skargę za zasadną. W uzasadnieniu podniesiono, że Rada Miejska Boguszowa-Gorc, podejmując uchwałę w sprawie ustalenia zasad udostępniania lasów komunalnych, których właścicielem jest Gmina Boguszów-Gorce, kierowała się zasadą zawarcia w tym akcie całościowego a nie fragmentarycznego uregulowania zasad i trybu udostępniania lasów komunalnych Gminy Boguszów-Gorce.

Uchylenie zapisów wnioskowane przez Wojewodę Dolnośląskiego nie dyskwalifikuje jednak uchwały jako aktu prawa miejscowego. Pozostałe regulacje zawarte w uchwale będą miały zastosowanie, natomiast w miejsce uchylonych będą obowiązywać odpowiednie regulacje na podstawie ustawy o lasach oraz Kodeksu Wykroczeń.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:

Na wstępie należy podkreślić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w związku z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej "u.p.p.s.a."), obowiązany jest skontrolować, czy zaskarżona uchwała odpowiada prawu, czy też to prawo narusza, i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 147 § 1 lub art. 151 u.p.p.s.a.

Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu jest uchwała Rady Gminy Boguszów-Gorce z dnia 26 sierpnia 2009 r. (nr XLII/257/09), podjęta w sprawie ustalenia "zasad udostępniania lasów komunalnych, których właścicielem jest gmina Boguszów- Gorce". W podstawie prawnej podjętej uchwały organ stanowiący gminy przywołał art. 18 ust. 2 pkt 15, art. 40 ust. 2 pkt 4, art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.).

W pierwszym rzędzie należy zatem podnieść, że jako podstawę materialno-prawną wydanej uchwały rada wskazuje art. 40 ust. 2 pkt 4 ustawy ustrojowej. Stosownie do dyspozycji tego przepisu, na podstawie niniejszej ustawy organy gminy mogą wydawać akty prawa miejscowego w zakresie (między innymi) zasad i trybu korzystania z gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej.

Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym nie zawiera definicji legalnej kategorii "obiektu", którym posługuje się art. 40 ust. 2 pkt 4. W celu zdefiniowania tego pojęcia zasadne zatem będzie sięgnięcie do Słownika Języka Polskiego pod red. Mieczysława Szymczaka, t. II, s. 411. W ujęciu tego słownika "obiekt" jest to przedmiot, rzecz, przedmiot poznania i działalności człowieka". Obiekt może być sportowy, turystyczny i.t.p. Należy zatem przyjąć, że uchwała podjęta w sprawie ustalenia "zasad udostępniania lasów komunalnych, których właścicielem jest gmina Boguszów-Gorce" mogła być podjęta w wykonaniu delegacji ustawowej przepisu prawa materialnego, wskazanego w podstawie prawnej kontrolowanej uchwały.

Inaczej mówiąc, w konsekwencji dotychczasowych rozważań należy zgodzić się z wnioskiem organu nadzoru, że co do zasady uchwała w tym przedmiocie i na tej podstawie mogła być podjęta.

Należy zatem przejść do rozważania zasadności poszczególnych zarzutów skargi. Wskazać trzeba, że zarzuty organu nadzoru sprowadzają się do kwestionowania w kontrolowanej uchwale powtórzenia unormowań ustawowych.

Zdaniem sądu (co z resztą znalazło także zrozumienie w odpowiedzi na skargę) skarga zasługuje na uwzględnienie.

Rada Gminy, podejmując uchwałę, będącą aktem prawa miejscowego, nie jest upoważniona do powtarzania w tym akcie przepisów ustawowych.

W takim tonie wypowiadało się wielokrotnie orzecznictwo sądowe. Przykładowo można wskazać wyrok NSA z 25 sierpnia 1994 r. (SA/Gd 1260/94, OwSS 1996, Nr 2, poz. 4), w którym podkreślono, że materia będąca przedmiotem regulacji prawnej w drodze uchwały rady gminy nie może być regulowana w odrębnych przepisach prawa powszechnie obowiązujących (wcześniej analogiczną tezę sformułowano w niepublikowanym wyroku NSA z 20 sierpnia 1996 r., SA/Wr 2761/95). Rozwinięcia tego stanowiska dokonano w wyroku NSA z 28 lutego 2003 r. (I SA/Lu 882/02, Finanse Komunalne 2003, Nr 4), w którym stwierdzono, że rada gminy obowiązana jest przestrzegać zakresu upoważnienia udzielonego jej przez ustawę w zakresie tworzenia aktów prawa miejscowego, a w tych działaniach nie może wkraczać w materię uregulowaną ustawą. Uchwała rady gminy, będąca aktem prawa miejscowego, jest jednocześnie źródłem powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej na obszarze danej gminy (art. 87 ust. 2 Konstytucji), musi zatem respektować unormowania zawarte w aktach prawnych wyższego rzędu.

Przywołane rozstrzygnięcia należy odczytywać w określonym kontekście. Myśl, która została w nich wyrażona, sprowadzana powinna być do tezy, że rada gminy, stanowiąc przepisy prawa miejscowego, nie może przytaczać in extenso unormowań aktów prawnych wyższego rzędu, w ten sposób, ażeby powstawało wrażenie, że to właśnie rada gmina podjęła przytaczane rozstrzygnięcie normatywne.

Lektura kwestionowanej uchwały, a w szczególności załącznika do niej wskazuje, że – konstruując uchwałę – rada gminy nie ustrzegła się omówionego błędu.

I tak, analiza porównawcza § 5 ust. 1 i 3 załącznika do uchwały (k. 18 i n. akt sądowych) i odpowiednich unormowań ustawy o lasach prowadzi do wniosku, że przepis ten stanowi przytoczenie in extenso przepisów art. 29 ust 1 i ust. 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (t. j. Dz. U. z 2001 r., Nr 45, poz. 435). Z kolei § 6 załącznika stanowi powielenie art. 29 ust. 3 tejże ustawy w znacznym, tj. zakwestionowanym skargą, zakresie. Dotyczy to fragmentu "oraz osób nadzorujących gospodarkę leśną, właściciela lasu, osób zwalczających pożary oraz ratujących życie lub zdrowie ludzkie, funkcjonariuszy organów odpowiedzialnych, osób wykonujących czynności z zakresu gospodarki łowieckiej, osób sporządzających uproszczone plany urządzania lasu oraz innych wymienionych w art. 29 ust. 3 ustawy o lasach". Następnie § 8 załącznika do uchwały stanowi całkowite skopiowanie art. 30 ustawy o lasach.

Takie powtórzenia należy uznać za niedopuszczalne. Jak wcześniej powiedziano, w myśl zasad prawidłowej legislacji, wynikających z rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. 2002., Nr 100 poz.908), a dokładnie z § 137 tego rozporządzenia, w uchwale i zarządzeniu nie powtarza się przepisów ustaw, ratyfikowanych umów międzynarodowych i rozporządzeń. Tę (między innymi) zasadę stosuje się poprzez § 143 do aktów prawa miejscowego.

Zdaniem sądu należy także podzielić stanowisko Wojewody (zaprezentowane w skardze), że § 9 uchwały wprowadzający sankcje za naruszenie jej przepisów pozostaje w sprzeczności z ogólnie obowiązującymi przepisami normatywnymi, zawartymi w Kodeksu wykroczeń. W myśl bowiem z art. 1 § 1 tego kodeksu, odpowiedzialności za wykroczenie podlega ten tylko, kto popełnia czyn społecznie szkodliwy, zabroniony przez ustawę obowiązującą w czasie jego popełnienia pod groźbą kary aresztu, ograniczenia wolności, grzywny do 5.000 złotych lub nagany. Nie można zatem rozciągać tej odpowiedzialności za nieprzestrzeganie aktu prawa miejscowego, do czego doprowadziło unormowanie zawarte w kwestionowanej uchwale.

Reasumując, na zasadzie przywołanego wcześniej art. 147 § 1 u.p.p.s.a., należało orzec jak na wstępie.

Orzeczenie zawarte w p. II wyroku znajduje uzasadnienie w art. 152 u.p.p.s.a.