Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 305/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2016-05-11 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Przyznano pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenie
Powołane przepisy: article: art. 250,  art. 258 par. 1 i 2  pkt 8,
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: par. 14 ust. 2 pkt 1 i 2  lit. b i c
journal: Dz.U. 2013 poz 490
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez  Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. - tekst jednolity
article: par. 22 i 23
journal: Dz.U. 2015 poz 1805
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej  pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu.

SENTENCJA

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu Anna Misiak po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 27 lutego 2015 r., nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy na skutek wniosku pełnomocnika skarżącego o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu postanawia: przyznać radcy prawnemu D. L. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu, w kwocie 442,80 zł (słownie: czterysta czterdzieści dwa złote osiemdziesiąt groszy) zawierającej podatek od towarów i usług, w kwocie 82,80 zł (słownie: osiemdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy).


UZASADNIENIE

Skarżący E. P. złożył w dniu 23 czerwca 2015 r., za pośrednictwem organu, do tut. Sądu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy.

Skarżącemu został przyznany postanowieniem referendarza sądowego z dnia 7 września 2015 r., radca prawny z urzędu. Okręgowa Izba Radców Prawnych w Opolu wyznaczyła tym radcą – D. L., wykonującego zawód w Kancelarii w [...].

Pełnomocnik złożył do tut. Sądu pismo procesowe w sprawie, oraz brał udział w rozprawie w dniu 30 grudnia 2015 r., złożył wówczas wniosek o przyznanie mu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, oświadczając, że nie zostały one opłacone ani w części, ani w całości.

Pełnomocnik po wydaniu w dniu 30 grudnia 2015 r. wyroku oddalającego skargę jego mandanta, wniósł o doręczenie mu wyroku na piśmie wraz z uzasadnieniem. Pełnomocnik w dniu 10 marca 2016 r. (data nadania przesyłki w placówce pocztowej) przesłał do Sądu pismo, w którym ponowił wniosek o wynagrodzenie za pełnioną z urzędu funkcję według norm przepisanych, wraz z oświadczeniem, że koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części. Załączył do niego opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.

Wyznaczony z urzędu radca prawny ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz do zwrotu niezbędnych wydatków na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a.

Szczegółowe zasady przyznawania wynagrodzenia, w sprawach wszczętych i niezakończonych przed daniem 1 stycznia 2016 r., do czasu zakończenia postępowania w danej instancji reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490) – zwane dalej "rozporządzeniem". Uwzględniono przy tym § 22 i 23 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U z 2015 r., poz. 1805).

Koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, ponoszone przez Skarb Państwa, obejmują zgodnie z § 15 pkt 1 i 2 rozporządzenia, opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 – 4 rozporządzenia i niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego. Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia – stawka minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji wynosi 240 zł.

Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia – stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynoszą 50 % stawki minimalnej określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia, wynoszącej 240 zł, nie mniej niż 120 zł. Przy przyznawaniu przez Sąd zgodnie z § 2 pkt 1 rozporządzenia opłaty za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa procesowego, bierze się pod uwagę niezbędny nakład jego pracy, a także charakter sprawy i wkład jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy.

Zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia w brzmieniu nadanym przez § 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 27 października 2005 r. zmieniającym to rozporządzenie z dniem 15 listopada 2005 r., sąd podwyższa opłatę za udzielenie pomocy prawnej z urzędu o stawkę podatku od towarów i usług, przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o tym podatku, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Obecnie wynosi ona 23 %.

Referendarz sądowy przyznając pełnomocnikowi, koszty udzielonej przez niego pomocy prawnej z urzędu, kierował się wyżej wskazanymi przepisami prawa i uznał, iż za udzieloną pomoc prawną z urzędu w sprawie ze skargi należy mu przyznać wynagrodzenie według norm przepisanych. Za prowadzenie sprawy w postępowaniu przed sądem I instancji, jest to 240 zł netto oraz za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej jest to 120 zł netto. Wynagrodzenie to przyznał w stawce minimalnej, albowiem uzasadniał to rodzaj i stopień zawiłości sprawy oraz niezbędny nakład pracy pełnomocnika. Zasądzając wynagrodzenie uwzględniono § 2 ust. 3 rozporządzenia i podwyższono wynagrodzenie wynoszące łącznie 360 zł netto o stawkę podatku od towarów i usług, czyli o kwotę 82,80 zł. Kwota wynagrodzenia wynosi więc brutto 442,80 zł.

W związku z powyższym na postawie art. 258 § 1 i 2 pkt 8 P.p.s.a., referendarz sądowy orzekł, jak w sentencji.