Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 78/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-03-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Asesor WSA Małgorzata Grzelak Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2007 r. sprawy ze skargi R. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń myśliwską oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] listopada 2006r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. z 2000r. Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tj. z 2004 r. Dz. U. Nr 52, poz. 525 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania Pana R.B. - skarżącego od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] września 2006 r. mocą której cofnięto skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Komendant Wojewódzki Policji w [...] wszczął postępowanie w sprawie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską, ze względu na uzyskaną informację o toczącym się postępowaniu karnym przeciwko stronie o czyn z art.286 § 1 k.k. oraz o przestępstwa z art. 284 § 2 k.k. i art. 218 § 1 k.k.

Organ cofając skarżącemu, pozwolenie na broń na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji uznał, iż w jego przypadku zachodzi uzasadniona obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy.

Od decyzji organu I instancji skarżący, wniósł w ustawowym terminie odwołanie do Komendanta Głównego Policji zarzucając organowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego z ustawy o broni i amunicji poprzez przyjęcie, iż brak jest związku przyczynowego pomiędzy zarzucanymi w toczącym się postępowaniu karnym czynami a zaliczeniem go do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Wskazał, że brak jest podstaw prawnych i faktycznych do cofnięcia pozwolenia. Nadto podniósł naruszenie przepisów procedury administracyjnej tj. art. 7, 75 § 1, 77 § 1, 78 § 1 oraz 80 k.p.a. poprzez bezzasadne oddalenie wniosku o dopuszczenie dowodu z akt sprawy karnej oraz nieprzeprowadzenie dowodu z zeznań świadków. Nadto zarzucił naruszenie art. 97 § 1 pkt. 4 k.p.a. poprzez niezawieszenie postępowania. W jego ocenie zaistniały przesłanki do zawieszenia postępowania administracyjnego.

Komendant Główny Policji po przeprowadzeniu postępowania i zapoznaniu się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz z odwołaniem, stwierdził, iż decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji jest zasadna.

Organ II instancji uzasadniając swoją decyzję podniósł, iż przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stanowi, że właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń w przypadku osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Tak, więc zdaniem organu z redakcji wyżej powołanego przepisu wynika, iż w przypadku ustalenia istnienia wspomnianej wyżej obawy, organ Policji obowiązany jest cofnąć pozwolenie na broń jego posiadaczowi.

Organ wskazał, że p-ko m.in. skarżącemu przed Sądem Rejonowym w [...] toczy się postępowanie karne o przestępstwo m.in. z art. art. 284 § 2 k.k. (przestępstwo przywłaszczenia mienia powierzonego popełnione w ramach czynu ciągłego). Zdaniem organu jest to przestępstwo skierowane p-ko mieniu i z tych względów decyzja organu I instancji jest prawidłowa. Nadto wskazano, że zarzut z art. 218 § 1 k.k. – czyn skierowany p-ko prawom osób wykonującym pracę zarobkową wskazuje, że nie daje on gwarancji przestrzegania przepisów prawa. Wskazał, że norma z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji obliguje organ do cofnięcia pozwolenia i nie pozwala na dowolną ocenę zaistniałych faktów.

Organ nie zgodził się z zarzutem podniesionym przez skarżącego dotyczącym naruszenia w niniejszym postępowaniu przez organ I instancji przepisów prawa materialnego i procesowego. Stwierdził, iż brak było podstaw do skorzystania z instytucji zawieszenia postępowania ponieważ nie występuje w sprawie zagadnienie wstępne wymagające rozstrzygnięcia w innej sprawie. Podniósł, że organy nie są uprawnione do oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie karnej a więc powoływanie świadków na tę okoliczność oraz przeprowadzanie dowodu z dokumentów na okoliczność winny bądź jej braku oraz trafności zastosowanej kwalifikacji prawnej nie może mieć miejsca.

Komendant Główny Policji podkreślił również, iż cofnięcie skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską jest prawno-administracyjną (i obligatoryjną - w świetle art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji) konsekwencją oceny jego postępowania, która nie jest w świetle materiału dowodowego oceną dowolną. W ustalonym stanie faktycznym i prawnym sprawy, Komendant Główny Policji nie znajdując podstaw do zmiany bądź uchylenia decyzji organu I instancji utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości podtrzymując argumenty z odwołania.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz.1270).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Materialną podstawę orzekania regulują przepisy art. 18 ust.1 pkt.2 w zw. z art.15 ust.1 pkt.6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 1999r., Nr 53, poz.549 z późn. zm.). Zgodnie z powołanym wyżej przepisem art. 18 ust.1 pkt.2 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano należy do osób, o których mowa m.in. w art. 15 ust. 1 pkt.6. Przepis art. 15 ust. 1 pkt.6 uznaje, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa.

W ocenie Sądu, w ustalonym przez organ stanie faktycznym, powołane przepisy zostały zastosowane prawidłowo.

W ocenie Sądu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji ma charakter wiążący i w związku z tym w świetle toczącego się postępowania nie mogła zapaść inna decyzja.

Reglamentacyjny charakter ustawy o broni i amunicji, zgodnie z którym broń mogą posiadać jedynie osoby dające gwarancję bezpiecznego i zgodnego z prawem dysponowania nią ujawnienia faktu podjęcia postępowania karnego z zarzutem o popełnienie przestępstwa p-ko mieniu pozwalają na podzielenie stanowiska organów.

W ocenie Sądu, w ustalonym przez organ stanie faktycznym, powołane przepisy zostały zastosowane prawidłowo.

W ocenie Sądu organ Policji nie wydaje lub cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Jedną z takich "kategorii" osób są osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa. Z treści powyższego przepisu jednoznacznie wynika, że organ Policji nie wydaje pozwolenia na broń z chwilą ujawnienia, że osoba, która posiada pozwolenie na broń, jest osobą co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

W związku z powyższym fakt toczącego się postępowania o przestępstwo przeciwko mieniu obligował wręcz organ do przeprowadzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską.

W ocenie Sądu nie może być realniej zarysowana obawa, że posiadacz broni palnej użyje tej broni "w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego" fakt toczącego się postępowania karnego w opisanym wyżej zakresie i to niezależnie od wyniku postępowania i zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Od osób posiadających uprawnienie do posiadania broni należy oczekiwać poszanowania prawa i nieposzlakowanej opinii. Fakt podejrzenia skarżącego o naruszenie porządku prawnego jest wbrew twierdzeniom skarżącego wystarczający , do oceny, iż w tym czasie nie powinien on posiadać pozwolenia na broń.

Sąd administracyjny nie ocenia decyzji organu pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego.

Zatem w rozpoznawanym przypadku organy Policji nie mogły orzec inaczej niż to nastąpiło.

Tak więc w sytuacji, gdy organ Policji otrzymał wiadomość o postępowaniu karnym, nie tylko miał prawo, ale wręcz obowiązek cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną gazową wydanego dla celów ochrony osobistej.

Podkreślenia wymaga to, że decyzja o cofnięciu pozwolenia na broń nie jest decyzją wydawaną w granicach uznania administracyjnego, ale decyzją o charakterze związanym, tj. organ administracji publicznej przy zaistnieniu sytuacji przewidzianej przepisami prawa zobligowany jest wydać decyzję określonej treści, nie kierując się przy tym zasadami współżycia społecznego.

Tak więc w ocenie Sądu, Komendant Główny Policji nie naruszył prawa materialnego, zarzucanego w rozpoznawanej skardze.

Uprawnienie posiadania broni ma szczególny reglamentacyjny charakter i od osób posiadających takie uprawnienie, należy wymagać poszanowania prawa. Kwestia posiadania broni palnej, z uwagi na skutki -często nieodwracalne, jakie powoduje jej użycie ma ogromne znaczenie dla stanu bezpieczeństwa i porządku publicznego. Wszelkie zatem działania skutkujące naruszeniem porządku prawnego przez posiadacza broni, w tym wymienione w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni przestępstwa przeciwko mieniu, wymagają kategorycznego cofnięcia tego pozwolenia przez organy Policji.

Taka ocena w niniejszej sprawie została dokonana. Organy Policji obu instancji zasadnie uznały, że wobec toczącego się postępowania karnego zachodzi przesłanka opisana w ustawie. W świetle powyższego chybionymi są zarzuty naruszenia wskazanych w skardze przepisów ustawy o broni, a zaistniały stan rzeczy - ustalony przez organy na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, wskazuje jednoznacznie na istnienie przesłanki obligującej do utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji.

W tym miejscu należy podnieść, że obecne brzmienie przepisu art. 15 ust. l pkt 6 ustawy o broni wprowadzone zostało art. l pkt 16 lit. a tiret drugie ustawy z dnia 14 lutego 2003 r. (Dz. U, 2003, Nr 52, póz. 451) o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz o zmianie ustawy o Biurze Ochrony Rządu. Przed tą zmianą art. 15 ust. l pkt 6 brzmiał: "co do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw".

Nie ulega więc wątpliwości, że katalog przestępstw wymienionych w tym przepisie uległ poszerzeniu, albowiem ustawodawca wymienia obecnie m.in. wszystkie przestępstwa przeciwko mieniu, podczas, gdy przed l stycznia 2004 r. chodziło, w przypadku przestępstw przeciwko mieniu, przede wszystkim o te przestępstwa, które zostały popełnione z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej. Takie rozszerzenie dokonane przez ustawodawcę wskazuje, iż jego celem było zaostrzenie wymogów stawianych osobom starającym się i posiadającym już pozwolenie na broń, jako że pozwolenie takie jest uprawnieniem reglamentowanym, szczególnego rodzaju i od osób je posiadających wymagane jest przestrzeganie przepisów prawa.

W niniejszej sprawie bezspornym jest, że p-ko skarżącemu toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa m.in. przeciwko mieniu.

Także z powodów podanych wyżej bez znaczenia jest zarzut o braku przeprowadzenia dowodów z zeznań świadków i akt sprawy karnej lub o możliwości jej zawieszenia do czasu rozstrzygnięcia przez sąd karny.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.