Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 51/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2019-05-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Stwierdzono, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art.13 ust.1
journal: Dz.U. 2018 poz 1330
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ireneusz Dukiel Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska po rozpoznaniu w Wydziale IV w trybie uproszczonym w dniu 22 maja 2019 r. sprawy ze skargi I. F. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. umarza postępowanie w zakresie żądania zobowiązania Wojewody D. do rozpoznania wniosku skarżącego I. F. z dnia 13 lutego 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej; II. stwierdza, że bezczynność Wojewody D. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Wojewody D. na rzecz I. F. kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu 13 lutego 2019 r. skarżący I. F., złożył za pośrednictwem skrzynki ePUAP D. Urzędu Wojewódzkiego wniosek do Wojewody D. o udostępnienie informacji publicznej o następującej treści: "Na podstawie art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej zwracam się z prośbą o udostępnienie treści decyzji Wojewody D. oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta, wydanych w sprawie, w której złożono skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, rozpoznaną pod sygnaturą II SA/Wr 11/18".

Skarżący wniósł o przesłanie mu tych informacji na podany przezeń adres poczty elektronicznej.

W dniu 3 marca 2019 r. skarżący złożył na bezczynność organu w związku ze złożonym ww. wnioskiem. W skardze zarzucono naruszenie art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1330), dalej "u.d.i.p.", przez nierozpoznanie jego wniosku z 13 lutego 2019 r. Skarżący wniósł o stwierdzenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, że organ dopuścił się bezczynności, rozstrzygnięcie, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz nakazanie organowi rozpoznania wniosku skarżącego w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z odpisem prawomocnego wyroku, a także o zasądzenie na jego rzecz poniesionych kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o oddalenie skargi z uwagi na udzielenie skarżącemu żądanej informacji publicznej. Organ stwierdził, że w dniu 6 marca 2019 r. na wskazany przez wnioskodawcę adres poczty elektronicznej - stosownie do art. 14 ust. 1 ustawy - przesłano kolorowy skan ww. rozstrzygnięcia w formie "pdf.", w którym zanonimizowano dane mogące posłużyć do identyfikacji stron postępowania, czego wymaga art. 5 ust. 2 ustawy. Jednocześnie w treści wiadomości wskazano, że organ odwoławczy nie dysponuje mogącym stanowić przedmiot informacji publicznej, egzemplarzem pierwszoinstancyjnego rozstrzygnięcia i w tym zakresie wskazał na właściwość Prezydenta Miasta.

Skarga na bezczynność wpłynęła do Wojewody w dniu 8 marca 2019 r.

Pismem z dnia 13 marca 2018 r. skarżący cofnął zawarte w skardze żądanie zobowiązania organu do rozstrzygnięcia wniosku z dnia 13 marca 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej i w tym zakresie wniósł o umorzenie postępowania. Jednocześnie podtrzymał pozostałe żądania i wnioski skargi. Zainteresowany przyznał, że w dniu 6 marca 2019 r. zobowiązany udzielił odpowiedzi na wniosek.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wskazał, co następuje:

Przedmiotem rozpoznawanej skargi jest bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej przez podmiot do tego zobowiązany. Bez wątpienia, co zresztą nie jest okolicznością sporną, skarżony organ należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, o jakich mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., a także wnioskowane informacje mają charakter publiczny w rozumieniu art. 1 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 pkt 4 tiret pierwsze u.d.i.p.

Należy zauważyć, że stan bezczynności organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie łub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności.

W okolicznościach niniejszej sprawy stwierdzić należy, że organ dopuścił się tak rozumianej bezczynności. Zgodnie bowiem z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Skarżący złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej 13 lutego 2019 r. (data przesłania wiadomości na adres poczty elektronicznej organu), organ był więc zobowiązany załatwić wniosek do 27 lutego 2019 r. Tymczasem organ załatwił wniosek 6 marca 2019 r. Jednocześnie organ nie mógł zapoznać się wtedy ze skargą na bezczynność (doręczoną 8 marca 2019 r.)

Załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 13 lutego 2019 r. w dniu 6 marca 2019 r. spowodowało, że tutejszy Sąd nie miał podstaw do zobowiązania organu do rozpoznania niniejszego wniosku zgodnie z art. 149 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.), dalej "p.p.s.a.". Ponadto skarżący pismem z dnia 13 marca 2018 r. cofnął zawarte w tym zakresie żądanie.

W związku z powyższym postępowanie sądowoadministracyjne w tej części stało się bezprzedmiotowe i podlegało w związku z tym umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a.

Stosując normę z art. 149 § 1 p.p.s.a, a więc uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, Sąd traktuje również o unormowaniu z art. 149 § 1a p.p.s.a. zgodnie z którym, jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. tworzy po stronie sądu uprawnienie do stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego postępowania, pozwalające na rozstrzygnięcie w przedmiocie bezczynności nawet w przypadku, gdy stan bezczynności już ustał. Oznacza to, że sąd de facto rozstrzyga według stanu sprawy na dzień zaskarżenia a nie na dzień orzekania. Inaczej mówiąc, stosując przepis art. 149 § 1 pkt 1-3 p.p.s.a. a contrario, sąd będzie mógł oddalić skargę na bezczynność lub przewlekłość postępowania jedynie w przypadku stwierdzenia, że na dzień wniesienia skargi organ nie pozostawał w bezczynności lub przewlekłości. Taki pogląd dominuje w judykaturze.

Pomimo więc, że w okresie pomiędzy wniesieniem skargi do Sądu, a jej rozstrzygnięciem, a nawet więcej, między wysianiem skargi a jej wpłynięciem do Wojewody D., organ udzielił żądanej informacji zakresie w jakim posiadał informacje publiczne, w pozostałym odsyłając skarżącego do Prezydenta Miasta, to jednak taki stan rzeczy w świetle aktualnie obowiązujących przepisów prawa, a zwłaszcza kompetencji orzeczniczych sądu nie daje podstaw do oddalenia skargi ani do umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego w całości. Oznacza to, że sąd nie mógł zobowiązać organu do rozpoznania wniosku z 13 lutego 2019 r., gdyż postępowanie w tym zakresie stało się bezprzedmiotowe (skarżącemu została udzielona wnioskowana informacja). To zaś nakłada na Sąd obowiązek umorzenia postępowania w części dotyczącej wyznaczenia organowi terminu rozpoznania wniosku (art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a). Jednocześnie będąc objętym dyspozycją art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. należało stwierdzić bezczynność, bowiem stan faktyczny sprawy wykazywał cechy bezczynności z opisanych już wyżej powodów. To zaś implikowało po stronie Sądu stwierdzenie, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się rażącego naruszenia prawa. O takim nie możemy bowiem mówić zawsze, kiedy nastąpiło samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, ale musi być ono znaczne i niezaprzeczalne oraz pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z 10 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SAB/Wr 14/14 czy wyrok WSA w Szczecinie z 16 maja 2013 r., sygn. akt II SAB/Sz 34/13). Powyższe zaś ustala się każdorazowo na podstawie okoliczności sprawy. Na kanwie rozpatrywanej sprawy, Sąd jednoznacznie może stwierdzić, że nieudzielenie skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek z 13 lutego 2019 r. nastąpiło z przyczyn leżących po stronie organu. Jednakże przekroczenie terminu nie było znaczne i wynosiło siedem dni, zaś przekazane informacje wypełniały obowiązek udzielenia wnioskowanej informacji publicznej w zakresie właściwości Wojewody D. Powyższe, nie uprawnia do przypisania postępowaniu organu rażącego naruszenia prawa (o co zresztą wnosił sam skarżący).

W zakresie kosztów, Sąd orzekał na podstawie art. 200 i 205 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit.c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265) w zw. z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2017, poz. 2263), na które składają się: wynagrodzenie pełnomocnika (480 zł), opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł), wpis sądowy (100 zł).