Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1724/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec,, asesor WSA Marian Wolanin, Protokolant Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi L. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - skargę oddala -


UZASADNIENIE

IV SA /Wa 1724/06

UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2002r. Burmistrz Gminy W. po rozpatrzeniu wniosku J. S. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego /przebudowa dachu/ z przyłączem wodociągowym do sieci ulicznej na działkach o nr ew. [...] i [...] z obrębu [...] położonych w W. przy ul. [...].

Stwierdzono, że na przedmiotowym terenie obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu obszaru X-71 część I zatwierdzonego uchwałą nr [...]Rady Gminy W. z dnia [...] maja 200 lr (Dz. Urzęd. Województwa [...] Nr [...], poz. [...] z dnia [...] sierpnia 2001r.) i przewiduje się teren pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i wielorodzinną niską wraz z usługami I stopnia obsługi z zakresu handlu, usług bytowych i publicznych. Teren len oznaczono symbolem M i ustalono:

a. Wysokość zabudowy dla budynków jednorodzinnych do 2,5 kondygnacji, dla

budynków wielorodzinnych do 3,5 kondygnacji, a dla obiektów usługowych do 3

kondygnacji,

b. Minimalna wielkość działki do chwili podłączenia do kanalizacji miejskiej 1000 m

kw., po uzbrojeniu 600 m kw. - dla budynków wolnostojących,

c. Konieczność zachowania min. 40% powierzchni biologicznie czynnej dla każdej

działki inwestycyjnej.

d. Obowiązuje zachowanie nieprzekraczającej linii zabudowy w odległości 10 m od

podstawy zmodernizowanego wału przeciwpowodziowego rzeki D..

Następnie stwierdzono, że planuje się docelowo podłączyć obiekt do kanalizacji miejskiej -obecnie istnieje szambo. Powierzchnia działki wynosi 4401 m kw.

W ocenie organu planowana inwestycja zgodna jest z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a linie rozgraniczające teren inwestycji zaznaczono na załączniku graficznym do decyzji.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła współwłaścicielka działki sąsiedniej L.G..

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] czerwca 2002r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, że stosownie do art. 43 ustaw} z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 1999r., Nr 15, poz. 139 ze zm.) nie można odmówić wnioskodawcy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne zgodne jest z ustaleniami planu.

Analizując zapisy obowiązującego planu organ doszedł do wniosku, że inwestycja polegająca na nadbudowie istniejącego budynku wraz z przyłączem wodociągowym zgodna jest z zapisami tego planu. Decyzja organu I instancji zawiera również wszystkie wymagane elementy.

Odnosząc się do zarzutów L. G. stwierdzono, że załącznik graficzny do decyzji ustalającej warunki zabudowy został wykonany na kopii mapy zasadniczej przyjętej do zasobu Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w W.. Brak podstaw do uznania, że mapa ta nie mogła służyć do wyznaczenia linii rozgraniczających teren inwestycji. Natomiast ewentualne spory o granice mogą być rozstrzygane w postępowaniu rozgraniczeniowym , nie zaś w niniejszym postępowaniu.

Dalej organ podniósł, że nie jest uprawniony do kwestionowania zapisów planu zagospodarowania przestrzennego, lecz jedynie do badania zgodności inwestycji z jego

zapisami. W postępowaniu brały udział wszystkie zainteresowane strony, nie jest natomiast wymagana zgoda współwłaścicieli działek sąsiednich na wydanie decyzji o warunkach zabudowy.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie do Sądu Administracyjnego wniosła L. G.. Skarżąca w samej skardze, jak również w piśmie ją uzupełniającym podniosła, że nie kwestionuje uprawnienia sąsiada do wystąpienia o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy. Podnosi jednak, że ze względu na obowiązujące w prawie budowlanym odległości została przesunięta granica między jej działką, a posesją inwestora. Działka stanowiąca własność jej sąsiada, według obliczeń skarżącej, po zmianach posiada powierzchnię 4470 m kw. Został usunięty punkt geodezyjny, który istniał na osi jej ogrodzenia od strony ul. [...].

Następnie skarżąca obszernie opisała historię nabycia działki stanowiącej jej współwłasność. Działka ta była zabudowana budynkiem, za który zapłaciła. Natomiast na załączniku graficznym budynek ten został oznaczony linia przerywaną, co o znaczą, że nie istnieje.

W 1980 r. został sporządzony akt notarialny jej działki i kupujący zwrócili się o wytyczenie granic. W tym samym czasie sporną działkę, której dotyczy inwestycja nabył A. K.. Wspólnie z tą osobą ustalono przebieg granic. Uprawniony geodeta wytyczył granicę. Potem jednak sąsiad nie zgodził się na przesunięcie granicy w stosunku do znaku geodezyjnego. Istnieją wobec powyższego dwa plany. Obecnie zostało wszczęte po 21 latach postępowanie o ustalenie granicy. Zostały ustalone nowe granice, przesunięto je zarówno od strony ul. [...], jak również od strony Kanału, na niekorzyść skarżącej. Przy takim przebiegu granicy skarżąca posiada budynek posadowiony zbyt blisko granicy. Ponadto nie stać jej na przesunięcie ogrodzenia. Nadto jest oburzona działaniem sąsiada A. K., który godził się uprzednio na granicę.

Skarżąca twierdzi, że "w geodezji" od początku były pomyłki. Uważa, że rozgraniczenie powinno objąć wszystkie działki znajdujące się na dawnym gospodarstwie J. W..

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skargi, zajmując stanowisko jak w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie sądowoadministracyjnej w dniu 28 stycznia 2007r. skarżąca oświadczyła, ze nie kwestionuje, iż sąsiad może uzyskać zgodę na ustalenie warunków zabudowy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna, a zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. 11. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest realizowana pod względem zgodności z prawem.

Mając powyższe kryterium na uwadze Sąd uznał, że kontrolowana decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. nie narusza prawa. Rozpoznając zarzuty skargi i argumentację w niej podniesioną Sąd uznał, że nie mają one żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia podejmowanego w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Trafnie zresztą tę kwestię oceniło SKO (zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji organu I instancji były w części rodzaj owo tożsame do zawartych w skardze do sądu administracyjnego), twierdząc, że spory związane z ustaleniem przebiegu granic nieruchomości mogą być rozstrzygane w postępowaniu rozgraniczeniowym prowadzonym na podstawie ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne. Otóż należy w pełni podzielić powyższy pogląd. Skarżąca konsekwentnie

podnosi takie okoliczności, które wyłącznie mogą zostać rozstrzygnięte w innym postępowaniu administracyjnym, a mianowicie rozgraniczeniowym. Ustalenie bowiem przebiegu granic, mające skutek prawny następuje jedynie w takim właśnie postępowaniu, nie zaś np. o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Okoliczność, że w tym ostatnim postępowaniu wykorzystano mapę, stanowiącą w ocenie skarżącej, kopię błędnie sporządzonej mapy zasadniczej, nie oznacza, że błędny jej zdaniem przebieg granic został "usankcjonowany". Załącznik graficzny do decyzji o warunkach zabudowy jedynie wyznacza granice terenu inwestycyjnego, nie przesądza zaś o tym, że widoczne na nim granice działek odpowiadają stanowi prawnemu. W razie sporu co do przebiegu granic konieczne jest wszczęcie odrębnego postępowania.

W postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, prowadzonym pod rządami uprzednio obowiązującej w tym przedmiocie ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 1999r., Nr 15, poz. 139 ze zm.), organy miały obowiązek zbadania jedynie czy zamierzenie jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz przepisami odrębnymi.

Sąd administracyjny I instancji stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) kontroluje legalność zaskarżonej decyzji nie tylko w aspekcie twierdzeń zawartych w skardze. Stąd też sąd w pierwszej kolejności rozważył argumenty skargi. I znając, że nie zasługują one na uwzględnienie, dokonał oceny zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem materialnym i procesowym.

Stosownie do art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym nie można odmówić wnioskodawcy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego jeżeli zamierzenie inwestycyjne zgodne jest z ustaleniami planu. Na przedmiotowym terenie obowiązywał w dacie procedowania plan uchwalony uchwałą Nr [...] Rady Gminy B. z dnia [...] maja 2001r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu obszaru X-71-część I, w gminie W.. Z omówionego przez organy zapisu planu wynika, że przebudowa dachu budynku mieszkalnego wraz z przyłączem wodociągowym jest zgodna z tymi postanowieniami. Dotyczy to zarówno funkcji, wysokości zabudowy, powierzchni działki co do zachowania terenu biologicznie czynnego oraz odległości zabudowy od wału przeciwpowodziowego. Trafnie zatem ograny przyjęły, że planowana inwestycja nie może zostać uznana jak niezgodna z zapisem planu.

W ocenie Sądu zawiera ona wszystkie niezbędne elementy wymienione w art. 42 ust. 1 powołanej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Wskazuje jakim przepisom odrębnym winna odpowiadać planowana inwestycja. Zawiera także prawidłowo sporządzony załącznik graficzny ze stosowną adnotacją.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak na wstępie.