Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 524/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2010-12-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 20
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
article: art. 122, art. 180 par. 1, art. 187, art. 191, art. 199a par. 1, art. 233 par. 2
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski, Sędziowie sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, Protokolant Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 08 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń i luty 2006 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] czerwca 2009 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej określił J. S., prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą "P" (dalej powoływany jako Skarżący) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za styczeń i luty 2006 r. w wysokości innej niż zadeklarował to podatnik. Uwzględniając nieprawidłowości stwierdzone w wyniku postępowania kontrolnego organ wskazał, że Skarżący prowadzący działalność gospodarczą w zakresie handlu meblami i sprzedaży gazu płynnego, w styczniu i lutym 2006 r. dokonał sprzedaży gazu na rzecz firmy Stacja Paliw A. S. z pominięciem ksiąg rachunkowych i rejestrów prowadzonych dla potrzeb VAT. Sprzedaż ta została udokumentowana dowodami "WZ" zabezpieczonym w trakcie przeszukania przeprowadzonego u A. S. Z uwagi na powyższe organ pierwszej instancji stwierdził, że prowadzone przez Skarżącego księgi rachunkowe są nierzetelne i na podstawie art. 193 § 4 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej powoływana w skrócie jako "o.p.") nie uznał ich za dowód w zakresie sprzedaży obwoźnej gazu LPG. Na podstawie art. 23 § 2 o.p. odstąpił od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, w związku z tym, iż posiadał niezbędne dane do jej określenia.

Dyrektor Izby Skarbowej w B. po przeanalizowaniu odwołania Skarżącego decyzją z [...] października 2009 r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ stwierdził, że podstawa opodatkowania została wyliczona z naruszeniem art. 29 ust. 20 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm., dalej powoływana jako ustawa o VAT).

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej

w B. decyzją z [...] kwietnia 2010 r. nr [...] określił Skarżącemu wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług za styczeń i luty 2006 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał m.in., iż zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o VAT podstawą opodatkowania jest obrót, czyli kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku od towarów i usług. Zgodnie zaś z ust. 20 tegoż artykułu, w przypadku dostawy towaru podlegającego opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, podstawą opodatkowania objęta jest również kwota tego podatku. Tym samym, przyjęta przez organ kwota będąca podstawą opodatkowania VAT zawiera w sobie kwotę należnego podatku akcyzowego.

Od powyższej decyzji Skarżący złożył odwołanie, wskazując na naruszenie art. 2 pkt 6, art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 15 ust. 1 i ust. 2, art.19 ust. 1, art. 41 ust. 1 i ust. 2, art. 29 ust. 1 ustawy o VAT oraz art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 o.p.

W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik Skarżącego wskazał, iż istotę sporu w niniejszej sprawie stanowi okoliczność wystawienia dokumentów "WZ" przez kierowców W. F., C. W., A. Ł. Skarżący zarzucił, że w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dowodu potwierdzającego, że kierowcy wystawiający dokumenty "WZ" każdorazowo wystawiali je za jego zgodą i w celu udokumentowania sprzedaży gazu LPG. Wskazał, że organ pierwszej instancji w oparciu o zabezpieczone dokumenty "WZ" nie stwierdził, że w ramach prowadzonej działalności Skarżący dokonywał nieujętej w ewidencji sprzedaży gazu LPG.

Decyzją z [...] lipca 2010 r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w B., utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu wskazał, że zebrany materiał dowodzi, iż zabezpieczone u A. S. dowody "WZ", dokumentują rzeczywiste dostawy gazu propan - butan w styczniu i lutym 2006 r. Zdaniem organu odwoławczego ich treść, sposób sporządzania oraz fakt, iż znajdowały się w posiadaniu kontrahenta odwołującego się nie może być jedynie przypadkowy. Jak dowodzą akta sprawy, zabezpieczone dokumenty zostały sporządzone przez kierowców świadczących usługi na rzecz firmy "P", co potwierdzają zeznania A.Ł. , C.W. i W.F. oraz ekspertyza z zakresu badań dokumentów sporządzona przez biegłego w zakresie badania dokumentów przy Sądzie Okręgowym w B. Z powyższej ekspertyzy wynika, że podpisy na dokumentach "WZ" zostały nakreślone przez kierowców Skarżącego. Organ podkreślił, że na każdym znalezionym dowodzie "WZ" odbita przez liczydło przepływomierza cysterny, ilość przelanego gazu zgodna jest z odręcznymi zapisami ilości gazu na tych dowodach. Na zabezpieczonych dowodach brak jest jakichkolwiek zapisów nie związanych z dostawą gazu, co oznacza, że znajdujące się w aktach sprawy "WZ" nie stanowiły brudnopisów kierowców firmy "P", co próbowała uprawdopodobnić strona skarżąca. Organ podkreślił, iż na przedmiotowych dokumentach widnieje tylko jedna odbitka liczydła przepływomierza cysterny, co oznacza, iż dowody "WZ" były wkładane i wyjmowane z liczydła przepływomierza podczas przelewania gazu na stacji A. S.

Tym samym zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, organ pierwszej instancji, wobec ustalonych nieprawidłowości w zakresie sprzedaży gazu LPG, słusznie stwierdził nierzetelność rejestru sprzedaży VAT firmy Skarżącego. Rejestr ten nie odzwierciedlał wszystkich zdarzeń gospodarczych. Tym samym zasadnie określono podstawę opodatkowania w VAT za styczeń i luty 2006 r., przyjmując wartość sprzedaży wykazaną przez Skarżącego w zabezpieczonych dokumentach "WZ" oraz wartość sprzedaży wykazaną w rejestrze sprzedaży VAT. Tym samym odstąpiono

od oszacowania podstawy opodatkowania przyjmując jej wielkość zgodnie

z dyspozycją art. 23 § 2 o.p.

Z powyższą decyzją nie zgodził się Skarżący i w złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skardze, wniósł o jej uchylenie. Skarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie: art. 2 pkt 6, art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 15 ust. 1 i 2, art. 19 ust. 1, art. 41 ust. 1 i 2, art. 29 ust. 1 ustawy o VAT oraz art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 196 § 1, art. 199a § 1 i art. 210 § 4 o.p.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik Skarżącego wskazał, iż istotę sporu

w niniejszej sprawie stanowi okoliczność wystawienia dokumentów "WZ" przez kierowców W. F., C. W., A. Ł., w wyniku czego organ uznał, że Skarżący sprzedał gaz na rzecz firmy A. S. z pominięciem ksiąg rachunkowych i rejestrów prowadzonych dla potrzeb VAT. Zdaniem Skarżącego, powyższy pogląd jest błędny i nie znajduje oparcia w ustalonym stanie faktycznym i prawnym.

Pełnomocnik zarzucił rozstrzygnięciu naruszenie art. 121 i 122 o.p., poprzez nieuwzględnienie i niezastosowanie się przez organ pierwszej instancji do wytycznych udzielonych mu przez organ odwoławczy w decyzji z [...] października 2009 r., iż wyliczenie podatku akcyzowego będzie miało bezpośredni wpływ na prawidłowe wyliczenie VAT. Ponadto zwrócił uwagę, że w postępowaniu dotyczącym zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za 2006 r., Dyrektor Izby Celnej w B. decyzją z [...] września 2009 r. uchylił w całości rozstrzygnięcie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z [...] czerwca 2009 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, określając kierunki tego postępowania. W związku z tym Skarżący wskazał, że gdy w odniesieniu do tego samego adresata, na tle takich samych stanów faktycznych i w oparciu o te same dowody dwa organy różnej instancji dokonują odmiennej oceny w zakresie konieczności przeprowadzenia postępowania dowodowego bez dokładnego uzasadnienia takiej różnicy, należy mówić o naruszeniu wyrażonej w art. 121 o.p. zasady.

Zdaniem strony skarżącej w sprawie został naruszony także art. 122 o.p., albowiem organ oddalił wniosek dowodowy strony, w przedmiocie dołączenia do akt listów przewozowych, dokumentów CMR i atestów, dokumentujących wewnątrzwspólnotowe nabycie towaru. Zdaniem organu pierwszej instancji, powyższe dowody nie miały znaczenia dla wyniku sprawy, gdy tymczasem organ odwoławczy uchylając pierwotną decyzję, wskazał na konieczność ustalenia źródła oraz formy zakupu gazu przez firmę Skarżącego. Skarżący zarzucił także, że organ pierwszej instancji nie przesłuchał w charakterze świadka A. S., mimo wyraźnego nakazu ze strony organu wyższej instancji.

Skarżący wskazał także na niewiarygodność i nierzetelność dokumentów "WZ" zabezpieczonych w trakcie kontroli w firmie A. S. Zabezpieczone dokumenty nie odpowiadają warunkom dla dowodów księgowych, w rozumieniu ustawy o rachunkowości. Jednocześnie organy nie poczyniły żadnych ustaleń w kierunku ustalenia źródła pochodzenia gazu u Skarżącego, czym działały na niekorzyść podatnika. Tym samym dopuściły się naruszenia zasady in dubio pro fisco. Dodatkowo autor skargi wskazał, że organy nie uwzględniły faktu sprzedaży detalicznej prowadzonej przez Skarżącego w zakwestionowanym okresie.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy wskazać, iż przedmiotem postępowania podatkowego, poddanego ocenie Sądu w niniejszej sprawie, jest określenie

w prawidłowej wysokości podatku od towarów i usług za styczeń i luty 2006 r. z tytułu działalności gospodarczej prowadzonej przez Skarżącego. Tym samym

za niezasadne należało uznać zarzuty skargi, dotyczące nie uwzględnienia przy ponownym rozpatrzeniu sprawy przez organ pierwszej instancji wskazówek

i zaleceń, zawartych w decyzji Dyrektora Izby Celnej w B., uchylającej do ponownego rozpoznania decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie podatku akcyzowego. Rozliczenie podatku od towarów i usług i podatku akcyzowego następuje w dwóch odrębnych, samodzielnych postępowaniach, nawet jeżeli w ich toku, postępowanie dowodowe zmierza do wyjaśnienia tych samych bądź podobnych kwestii, np. istnienia transakcji handlowych. Ustawodawca w żaden sposób nie uzależnił wyniku jednego postępowania od drugiego, dlatego też nie można uznać, iż rozpoznanie sprawy dotyczącej podatku akcyzowego jest zagadnieniem wstępnym, od którego zależało wydanie decyzji w przedmiocie podatku VAT (zob. wyrok NSA z 16 kwietnia 2010 r., sygn. akt I FSK 536/09, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Wskazać należy, iż zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o VAT, podstawą opodatkowania jest obrót stanowiący kwotę należną z tytułu sprzedaży, pomniejszoną o kwotę należnego podatku; kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy. W przypadku dostawy przez podatnika towaru podlegającego opodatkowaniu podatkiem akcyzowym podstawą opodatkowania objęta jest również kwota tego podatku (art. 29 ust. 20 ustawy o VAT). Przyjąć zatem należy, iż mimo, że podatek akcyzowy jest elementem cenotwórczym i stanowi część ceny netto, a w konsekwencji również sprzedaży netto wyrobów akcyzowych, to nie można stwierdzić, iż wielkość określona w odrębnej decyzji w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu niezaewidencjonowanej sprzedaży, może mieć wpływ

na określenie tak ustalonej podstawy opodatkowania w podatku od towarów

i usług. Z uzasadnienia decyzji organów obu instancji wynika, iż przyjęta kwota będąca podstawą opodatkowania podatkiem od towarów i usług zawiera w sobie kwotę należnego podatku akcyzowego, tym samym nie było potrzeby dodatkowego doliczania do przyjętej podstawy opodatkowania, wielkości wynikających z decyzji określających podatek akcyzowy. Uwzględnienie stanowiska strony Skarżącej,

iż w niniejszej sprawie należało do wyliczonej podstawy opodatkowania w VAT dodać należny podatek akcyzowy, wynikający ze stosownych decyzji podatkowych, jest nieracjonalne i działające na szkodę Skarżącego. Zarzucenie przez Sąd organom podatkowym, iż dokonały wyliczenia podstawy opodatkowania w VAT

w zaniżonej wysokości (bez uwzględnienia należnego podatku akcyzowego) byłoby działaniem na szkodę Skarżącego, gdyż powodowałoby podwyższenie podstawy opodatkowania. Tymczasem Sąd, stosownie do art. 134 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. (dalej w skrócie: "p.p.s.a."), nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności, a taka sytuacja w niniejszej sprawie nie miała miejsca.

Odnosząc się do wskazanego przez pełnomocnika Skarżącego na rozprawie wyroku WSA w Warszawie z 13 września 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 535/10, wskazać należy, iż pogląd w nim wyrażony nie mógł mieć zastosowania w niniejszej sprawie, z uwagi na odmienny stan faktyczny. W tejże sprawie organy podatkowe, określając wysokość VAT doliczyły do podstawy opodatkowania należny podatek akcyzowy zawarty w nieostatecznych decyzjach, co było działaniem nieprawidłowym. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie, organy uwzględniły należny podatek akcyzowy w podstawie opodatkowania dla potrzeb podatku od towarów i usług,

co było działaniem korzystnym dla Skarżącego. Przyjęty przez organy podatkowe sposób określenia podstawy opodatkowania w VAT powoduje, iż bez względu

na wielkość podatku akcyzowego, wynikającego z decyzji określających ten podatek, podstawa opodatkowania w VAT nie ulegnie zmianie.

Przechodząc do oceny przeprowadzonego w sprawie postępowania dowodowego, wskazać należy, że to na organy nałożony jest obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, czemu towarzyszy obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 122 i 187 o.p.). Warunkiem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy jest zarówno zebranie wszystkich istotnych dla sprawy dowodów, a także ich prawidłowa ocena. Dowodem

w sprawie podatkowej jest przy tym wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, o ile nie jest to sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 o.p.). Oceny zebranego

w sprawie materiału dowodowego organ dokonuje natomiast na podstawie własnej wiedzy oraz doświadczenia życiowego, a o jej prawidłowości decyduje to, czy wyciągnięte przez organ wnioski mają logiczne uzasadnienie (zob. art. 191 o.p.). Dodać należy, iż ustaleń stanu faktycznego organ dokonuje bezpośrednio w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a także na podstawie domniemań faktycznych i prawnych.

Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie organy nie uchybiły powyższym zasadom postępowania podatkowego i dołożyły wszelkich starań, by dokładnie ustalić stan faktyczny sprawy.

Jak wynika z akt sprawy, zasadniczymi dowodami wskazującymi na sprzedaż poza ewidencją i prowadzonymi rejestrami gazu przez Skarżącego na rzecz firmy A. S. były zabezpieczone w trakcie przeszukania u A. S. - stałego kontrahenta Skarżącego dokumenty "WZ", zeznania świadków A. Ł., C. W. i W. F. - kierowców przewożących gaz na rzecz firmy Skarżącego oraz ekspertyza z zakresu badań dokumentów sporządzona przez biegłego w zakresie badania dokumentów przy Sądzie Okręgowym w B. Podkreślić należy, iż na części zabezpieczonych dokumentów "WZ" naniesiona była pieczęć firmy Skarżącego, zaś przesłuchani

w charakterze świadków kierowcy - A. Ł., C. W. i W. F. zgodnie zeznali, iż usługi świadczyli wyłącznie dla firmy Skarżącego. Świadczone usługi obejmowały zarówno rozwożenie gazu, jak i zbieranie zamówień na gaz, a także odbieranie należności. Każdy z kierowców był w posiadaniu pieczęci z nazwą formy "P" należącej do Skarżącego. Jednocześnie wskazać należy, iż z przeprowadzonej opinii biegłego grafologa, wynika, iż widniejące na dokumentach "WZ" podpisy zostały złożone właśnie przez przesłuchanych w sprawie kierowców. Jak zaznaczył Dyrektor Izby Skarbowej, na każdym z zabezpieczonych dokumentów "WZ" odbita była przez liczydło przepływomierza cysterny ilość przelanego gazu, która była zgodna z odręcznymi zapisami gazu na tych dowodach. Świadczy to, iż powyższe dokumenty były wkładane i wyjmowane z liczydła przepływomierza podczas przelewania gazu na stacji należącej do A. S. Na podstawie powyższych dowodów organy przyjęły,

że zabezpieczone dokumenty "WZ" dokumentują rzeczywiste dostawy gazu propan - butan w styczniu i lutym 2006 r., pomiędzy firmą Skarżącego a firmą A. S.

W ocenie Sądu dokonana przez organy obu instancji ocena zgromadzonych

w sprawie dowodów była logiczna i zgodna z doświadczeniem życiowym. Organy słusznie przyjęły, że zabezpieczone dowody "WZ" dokumentują faktyczne dostawy gazu do stacji paliw A. S. w wielkościach i wartościach na nich wskazanych. Strona nie wykazała w wiarygodny sposób innego przeznaczenia wystawianych przez kierowców dowodów "WZ". Wobec stwierdzonych nieprawidłowości w zakresie sprzedaży gazu LPG, organy słusznie stwierdziły nierzetelność rejestru sprzedaży VAT firmy Skarżącego. Rejestr ten nie odzwierciedlał wszystkich zdarzeń gospodarczych. Tym samym zasadnie określono podstawę opodatkowania w VAT za styczeń i luty 2006 r. przyjmując wartość sprzedaży wykazaną przez Skarżącego w zabezpieczonych dokumentach "WZ" oraz wartość sprzedaży wykazaną w rejestrze sprzedaży VAT.

Przechodząc do poszczególnych zarzutów skargi, wskazać należy, iż nie zasługują one na uwzględnienie. Wbrew stanowisku pełnomocnika Skarżącego, organ pierwszej instancji ponownie rozpoznając sprawę odniósł się do wytycznych zawartych w decyzji kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w B. z [...] października 2009 r. uchylającej pierwotną decyzję organu pierwszej instancji i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Zgodnie z art. 233 § 2 o.p. organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub

w znacznej części. Przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia, organ odwoławczy wskazuje okoliczności faktyczne, które należy zbadać przy ponownym jej rozpatrzeniu. W kontekście powyższego przepisu w ocenie Sądu należy przyjąć, że dokonana w decyzji kasacyjnej przez organ odwoławczy interpretacja przepisów prawa materialnego nie wiąże organu pierwszej instancji, a co za tym idzie nie zwalnia go z samodzielnej oceny tych regulacji, które stanowią materialnoprawną podstawę wymiaru podatku, nie uwalnia także od zajęcia stanowiska w powyższej kwestii, w kontekście ustalonego poprawnie stanu faktycznego. Dlatego też, wbrew stanowisku skargi, organ pierwszej instancji nie był związany wskazaniami Dyrektora Izby Skarbowej, co do sposobu interpretacji i zastosowania art. 29 ust. 20 ustawy

o VAT.

Także w odniesieniu do wskazań dotyczących kierunku przeprowadzenia postępowania podatkowego błędny jest pogląd strony skarżącej, jakoby organ pierwszej instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego we właściwym kierunku. Organ odwoławczy, uchylając pierwotną decyzję wskazał na konieczność rozpatrzenia zasadności wniosków dowodowych zawartych w odwołaniu, nie przesądzając, czy mają one istotny wpływ na wynik sprawy i czy istnieje obligatoryjna potrzeba ich przeprowadzenia. Rozpoznając złożone wnioski dowodowe, organ pierwszej instancji postanowieniem z [...] kwietnia 2010 r. nie uwzględnił ich uznając, że okoliczności, które miały być wykazane zostały dostatecznie w sprawie wyjaśnione bądź nie mają upływu na wynik sprawy.

Zgodzić się należy z organami podatkowymi, iż brak było potrzeby ponownego przesłuchania kierowców świadczących usługi na rzecz firmy Skarżącego, albowiem osoby te złożyły wcześniej zeznania w charakterze świadków (w styczniu i lutym 2008 r.), w których szczegółowo opisały okoliczności związane ze sprzedażą gazu firmie A. S. W powyższych przesłuchaniach aktywnie uczestniczył Skarżący, jak i jego pełnomocnik, zadając pytania do świadków. Dlatego też nie było potrzeby ponownego przesłuchiwania tychże osób.

Podobnie należało ocenić zarzut skargi dotyczący niedopuszczenia w poczet materiału dowodowego listów przewozowych, dokumentów CMR i innych dokumentów świadczących o legalnym pochodzeniu sprzedawanego przez Skarżącego gazu. Podkreślić należy, na co zwrócił uwagę Dyrektor Izby Skarbowej, że organy nie kwestionowały posiadania przez Skarżącego, jak i kierowców powyższych dokumentów. Organy uznały jedynie, że dokumenty te nie dotyczyły całości gazu, jakim dysponował Skarżący, prowadząc firmę "P".

W tym miejscu warto zaznaczyć, iż powyższy wniosek o dopuszczenie dowodów z dokumentów (listów przewozowych, CMR-ów, atestów) strona Skarżąca złożyła na okoliczność wykazania, że dostawcy gazu LPG zawsze posługiwali się powyższymi dokumentami. Tymczasem z twierdzeń zawartych zarówno w odwołaniu, jak i skardze wynika, że organy nie wykazały na podstawie zgromadzonych dowodów, że przesłuchani kierowcy sprzedawali A. S. gaz należący do Skarżącego. W powyższym rozumowania zachodzi wewnętrzna sprzeczność, gdyż z jednej strony pełnomocnik twierdzi, iż A. Ł. posługiwał się dokumentami należącymi do Skarżącego, z drugiej zaś, że przewożony przez niego gaz sprzedawany A. S. nie należał do niego i osoba ta nie działała w imieniu i na rzecz firmy Skarżącego.

Zgodzić się należy z organami, iż także ustalenie źródła pochodzenia gazu LPG, znajdującego się w dyspozycji Skarżącego w kontrolowanym okresie nie miało wpływu na wynik sprawy. Organy nie kwestionowały, że obok nieewidencjonowanego obrotu gazem Skarżący dokonywał także sprzedaży ujmowanej we właściwych rejestrach, zatem powyższa kwestia nie miała znaczenia dla określenia podstawy opodatkowania w VAT.

Sąd zgodził się natomiast z zarzutem skargi, dotyczącym niezasadnego

i niezgodnego z przepisami prawa, odstąpienia przez organy od przesłuchania

w charakterze świadka A. S. Jak słusznie wskazała strona Skarżąca, A. S. nie mógł skutecznie uchylić się od przesłuchania jego osoby w charakterze świadka, co wydaje się dostrzegały także organy podatkowe nakładając na niego karę porządkową. Tym niemniej, w ocenie Sądu, naruszenie przez organy art. 196 § 1 o.p. nie było na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Zaznaczyć należy, iż z nadesłanego przez A. S. pisma z [...] stycznia 2010 r., wynika, iż w związku z prowadzonymi wobec jego osoby postępowaniami kontrolnymi korzysta on z prawa odmowy składania wyjaśnień, zeznań i udzielania odpowiedzi na pytania. Zgodnie z art. 196 § 2 o.p., świadek może odmówić odpowiedzi na pytania, gdy odpowiedź mogłaby narazić jego lub jego bliskich wymienionych w § 1 na odpowiedzialność karną, karną skarbową albo spowodować naruszenie obowiązku zachowania ustawowo chronionej tajemnicy zawodowej. Zatem przyjąć należy, iż nawet w sytuacji przymuszenia świadka do składania zeznań, A. S. stawiwszy się przed organem miałby prawo do odmowy udzielenia odpowiedzi na pytania, co w konsekwencji, zważywszy na pismo z [...] stycznia 2010 r., doprowadziłoby do podobnego skutku procesowego jak w ogóle nie przesłuchanie świadka. Jednocześnie wskazać należy, iż inne zgromadzone w sprawie dowody w pełni pozwalały, co już wyżej podkreślono, na dokonanie ustaleń w zakresie pozaewidencyjnego obrotu gazem przez Skarżącego na rzecz firmy A. S.

W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie nie znajduje również uzasadnienia zarzut naruszenia art. 199a § 1 i 3 o.p. W niniejszej sprawie przepis ten nie mógł mieć zastosowania, gdyż spór nie dotyczy istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego w postaci umów zawartych pomiędzy firmą Skarżącego "P" z firmą A. S., lecz faktycznego ich wykonania. Przedmiotem rozważań są więc ustalenia faktyczne, a nie ustalenia co do prawa. Tymczasem właściwość sądów powszechnych nie obejmuje ustalenia faktu dokonania sprzedaży, czy też obrotu określonym towarem. Okoliczność ta należy do sfery ustaleń faktycznych, podlegających wyłącznej ocenie organów podatkowych.

Podobnie należało również ocenić zarzut niewiarygodności i nierzetelności dokumentów "WZ" w świetle przepisów ustawy z 29 września 1994 r.

o rachunkowości. Fakt, iż zabezpieczone dokumenty nie zawierały wszystkich niezbędnych, wymaganych przepisami o rachunkowości danych wskazuje jedynie, że nie mogły stanowić podstawy wpisu w prowadzonej ewidencji. Nie oznacza

to jednak, że nie mogły stanowić wiarygodnego dowodu w postępowaniu podatkowym. Jak wskazał NSA w wyroku z 9 marca 2006 r., sygn. akt FSK 2705/04 (dostępny w Centralne Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych), na który powoływał się pełnomocnik Skarżącego w skardze, "nie należy utożsamiać wymogów księgowości wskazanych w ustawie o rachunkowości z procedurą dowodzenia faktów w postępowaniu podatkowym". Zgodnie z art. 180 o.p. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy,

a nie jest sprzeczne z prawem, a zatem zabezpieczone dowody w postaci dokumentów "WZ" niewątpliwie mogą stanowić podstawę ustalenia stanu faktycznego w sprawie. Przedmiotem ustaleń przedmiotowej sprawy była sprzedaż gazu poza ewidencją, dlatego też ustalenia stanu faktycznego mogą być dokonywane także na podstawie dokumentów, nie odpowiadających wszystkim wymogom formalnym, stawianym przez przepisy ustawy o rachunkowości.

Wbrew twierdzeniom skargi, organy podatkowe uwzględniły

w przeprowadzonym postępowaniu okoliczność dokonywania sprzedaży detalicznej, prowadzonej przez Skarżącego w kontrolowanym okresie. Wszystkie wystawione przez Skarżącego paragony z kasy fiskalnej znalazły odzwierciedlenie

w prowadzonym rejestrze VAT, która to sprzedaż została włączona do podstawy opodatkowania za miesiąc styczeń i luty 2006 r. Nadto jak ustalono, sprzedaż gazu udokumentowana spornymi dokumentami "WZ" nie mogła być ujęta w paragonach fiskalnych wystawionych przez firmę "P" w okresie od 1 stycznia do 28 lutego 2006 r., bowiem w dniach, w których miały miejsce te dostawy paragonów fiskalnych nie wystawiano.

Podsumowując, Sąd orzekający w tej sprawie nie dopatrzył się naruszenia przez organy przepisów postępowania. W konsekwencji prawidłowo zastosowano też wymienione w decyzji przepisy ustawy o VAT. Wskazać przy tym należy, iż strona skarżąca nie sprecyzowała na czym konkretnie miałoby polegać w tej sprawie naruszenie przepisów art. 2 pkt 6, art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 15 ust.1 i 2, art. 19 ust. 1,

art. 41 ust. 1 i 2, art. 29 ust. 1 ustawy o VAT.

Jako, że organy nie naruszyły prawa, skargę jako bezzasadną

oddalono na podstawie art. 151 p.p.s.a.