Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1689/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 6, art. 32 ust. 1 pkt 1 i ust. 4a, art. 34 ust. 1,2,3 pkt 1 oraz art. 35 ust. 5
journal: Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Bożena Walentynowicz Sędziowie sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędzia del. WSA Jarosław Stopczyński Protokolant Marcin Rączka po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 10 sierpnia 2007 r. sygn. akt II SA/Ol 415/07 w sprawie ze skargi R. K. na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 10 sierpnia 2007 r., sygn. akt II SA/Ol 415/07 oddalił skargę R. K. na decyzję Wojewody W.-M. z dnia [...] stycznia 2007 r., Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy. Decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. znak: [...] Starosta N. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę zbiornika na odcieki gnojówki oraz płyty obornikowej na działce Nr [...], w miejscowości S. P. [...], gmina J. K. dla Z. B.. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż decyzja została wydana na podstawie decyzji Wójta Gminy J. K. z dnia [...] czerwca 2006 r. Nr [...] o warunkach zabudowy.

Wojewoda Warmińsko-Mazurski decyzją z dnia [...] stycznia 2007r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Wojewoda podkreślił, iż zaskarżona decyzja jest zgodna z warunkami ustalonymi w ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. Organ administracji architektoniczno-budowlanej stopnia wojewódzkiego wskazał, iż decyzja organu pierwszej instancji nie jest sprzeczna z przepisami rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 132, poz. 877), wobec czego Wojewoda uznał, iż decyzja nie narusza przepisów techniczno-budowlanych. Wojewoda wyjaśnił ponadto, iż nie jest organem właściwym do weryfikacji decyzji o warunkach zabudowy wydanej przez Wójta Gminy J. K..

R. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia [...] stycznia 2007 r., żądając stwierdzenia nieważności tejże decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stwierdził, iż w sprawie niniejszej skarżący kwestionuje decyzję wydaną przez organ administracji architektoniczno-budowlanej w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego podnosząc, iż decyzja ta została wydana w oparciu o nieprawomocną decyzję o warunkach zabudowy, która dodatkowo jest niezgodna z prawem, ponadto zarzuca, iż zaskarżona decyzja narusza przepisy techniczno-budowlane.

Odnosząc się do pierwszego z zarzutów skargi, Sąd wskazał, iż nie jest on zasadny. Z akt sprawy wynika bowiem, że w momencie orzekania przez organ pierwszej instancji decyzja z dnia [...] czerwca 2006 r. o warunkach zabudowy była już decyzją ostateczną. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. Nr [...]. Oznacza to, iż organ w niniejszej sprawie prawidłowo uznał, że inwestor legitymuje się ostateczną decyzją o warunkach zabudowy i spełnił jeden z warunków koniecznych do wydania pozwolenia na budowę określony w art. 32 ust. 4 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, który stanowi, że decyzja taka może być wydana temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Bez znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji zdaniem Sądu pozostaje fakt, iż skarżący złożył skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] sierpnia 2006 r. Wniesienie bowiem skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji chyba, że sąd wstrzyma jej wykonanie.

Ponadto zdaniem Sądu organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może kwestionować ustaleń zawartych w decyzji o warunkach zabudowy. Stosownie do treści art. 64 ust. 1, w związku z art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Obowiązkiem tego organu jest natomiast sprawdzenie, czy projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami zawartymi w decyzji o warunkach zabudowy (art. 34 ust. 1 i art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane). Organ takich ustaleń dokonał stwierdzając, że projekt budowlany jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy.

Odnosząc się zarzutów skierowanych przeciw zaskarżonej decyzji, a dotyczących naruszenia przepisów techniczno-budowlanych, wskazano, iż zarzuty te nie są zasadne i wyjaśniono, że stosownie do treści art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Przyjęto , iż w niniejszej sprawie realizacją powyżej cytowanego przepisu jest przestrzeganie przez inwestora przepisów techniczno-budowlanych, w tym w szczególności przepisów dotyczących odległości projektowanego obiektu budowlanego od granicy działki skarżącego i obiektów budowlanych na niej się znajdujących. Wskazano też na art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, który stanowi, iż przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.

Z projektu zagospodarowania działki (karta 16 - 20 akt administracyjnych) znajdującego się w aktach sprawy, w ocenie Sądu nie wynika, by projekt ten naruszał przepisy techniczno-budowlane regulujące odległości projektowanego obiektu budowlanego od sąsiednich nieruchomości. W sprawie tej płyta gnojowa - co wynika z projektu budowlanego - ma pojemność 48 m-- (karta 14 akt administracyjnych). Stosownie do treści § 6 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie, odległość otwartych zbiorników na płynne odchody zwierzęce o pojemności do 200 m- oraz płyt gnojowych powinna wynosić od otworów okiennych i drzwiowych pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi na działkach sąsiednich co najmniej 30 m, w niniejszej sprawie odległość ta wynosi 41,5m. Odległość płyty gnojowej od granicy działki sąsiedniej winna wynosić co najmniej 4m (§ 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia), wynosi natomiast 8,5m. Plan zagospodarowania działki nie wskazuje także - co podnosił skarżący - iż płyta gnojowa znajduje się w odległości mniejszej niż 50m od budynków przetwórstwa rolno-spożywczego oraz magazynów środków żywnościowych, bowiem z projektu zagospodarowania działki nie wynika, by taki budynek w sąsiedztwie inwestycji się znajdował.

Jeżeli chodzi o zamknięty zbiornik na płynne odchody zwierzęce, to odległość mierzona od pokryw i wylotów wentylacyjnych do otworów okiennych i drzwiowych pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi na działkach sąsiednich powinna wynosić co najmniej 15 m, natomiast odległość takiego zbiornika od granicy działki sąsiedniej winna wynosić 4m. (§ 6 ust. 3 pkt 1 i 3 rozporządzenia). Ostatnio wymienione odległości jak wskazał Sąd także zostały zachowane, skoro zbiornik na odcieki gnojówki znajduje się za płytą gnojową licząc od działki skarżącego, a odległości płyty gnojowej od nieruchomości skarżącego zostały zachowane.

Sąd nie uznał także zasadności pozostałych zarzutów skargi dotyczących braku możliwości zrealizowania inwestycji ze względu na poziom wód gruntowych oraz braku umieszczenia projektowanego obiektu - jak to określono w skardze - w ciągu technologicznym obory od strony podwórza inwestora. Co do problematyki wód gruntowych, to z projektu budowlanego wynika, że projektant wziął pod uwagę poziom tych wód. Niemniej jednak po nowelizacji Prawa budowlanego ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, 718 ze zm.) i uchyleniu art. 35 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane, który stanowił, że właściwy organ może badać zgodność projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami, w zakresie określonym w art. 5, organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mają już możliwości prawnej badania zgodności z prawem projektu architektoniczno-budowlanego. Za rozwiązania przyjęte w projekcie architektoniczno-budowlanym odpowiada bowiem projektant posiadający stosowne uprawnienia budowlane. Osoba sporządzająca projekt budowlany takie uprawnienia posiadała, co wynika z zaświadczeń znajdujących się w aktach administracyjnych. Dlatego zarzut skargi, odnoszący się do poziomu wód gruntowych, jako że dotyczy rozwiązań techniczno-budowlanych zawartych w projekcie architektoniczno-budowlanym, nie mógł skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Organy administracji architektoniczno-budowlanej mogą bowiem oceniać projekt budowlany jedynie poprzez sprawdzenie jego kompletności, zgodności z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (ewentualnie planu miejscowego), zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz sprawdzenia uprawnień osób wykonujących projekt budowlany. Nie mogą zaś ingerować w rozwiązania przyjęte w projekcie architektoniczno-budowlanym.

Jeżeli chodzi o umiejscowienie obiektu na działce inwestora wyjaśniono, że orientacyjne miejsce lokalizacji płyty gnojowej wraz ze zbiornikiem na odcieki zostało wskazane w decyzji o warunkach zabudowy, w związku z powyższym brak było możliwości umiejscowienia tego obiektu od strony podwórza inwestora, czy też jeszcze w innym miejscu. W załączniku nr 1 do tejże decyzji określono bowiem nieprzekraczalne linie zabudowy projektowanego obiektu. W projekcie zagospodarowania działki linii tych nie przekroczono, a obiekt został zlokalizowany zgodnie ze wskazaniami zawartymi w decyzji o warunkach zabudowy.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł R. K., zaskarżając go w całości i na podstawie art. 174 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym oparł skargę kasacyjną na podstawie naruszenia prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie przepisu:

- art. 6, art. 32 ust. 1 pkt 1 i ust. 4a, art. 34 ust. 1, 2 i 3 pkt 1 oraz art. 35 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz. U z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze. zm.) a w konsekwencji oddalenie skargi R. K. na decyzję Wojewody Warmińsko - Mazurskiego z dnia [...] stycznia 2007 r., podczas gdy w sprawie nie zaprojektowano odpowiedniego zagospodarowania dla obiektów budowlanych, nie zostało przeprowadzone postępowanie w sprawy oceny oddziaływania na środowisko, a treść decyzji o pozwoleniu nie określa czasu użytkowania tymczasowych obiektów budowlanych i terminu ich rozbiórki.

Wskazując na powyższe naruszenia prawa skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie oraz zasądzenie kosztów na rzecz pełnomocnika skarżącego adwokat H. D. kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, wobec złożenia oświadczenia, że koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części.

W ocenie skarżącego dla działki budowlanej, na której jest przewidziana budowa obiektów budowlanych nie zaprojektowano odpowiedniego zagospodarowania, zgodnie z wymaganiami art. 5 Prawa budowlanego. Ustawodawca w art. 6 Prawa budowlanego zawarł kolejną zasadą generalną, wymagając zaprojektowania, zrealizowania i utrzymywania we właściwym stanie odpowiedniego zagospodarowania działek budowlanych lub terenów, na których jest przewidziana i zrealizowana budowa obiektów budowlanych lub funkcjonalnie powiązanych zespołów obiektów budowlanych. Odpowiednie zagospodarowanie wynikać będzie przede wszystkim z woli inwestora, lecz wola ta może być ograniczona lub ukierunkowana odpowiednimi przepisami -zwłaszcza ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz przepisami techniczno-budowlanymi (R. Dziewiński w: R. Dziewiński, P. Ziemski, Prawo budowlane. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2006, wyd. II, LEX).

Zdaniem skarżącego w decyzji nie zaprojektowano płyty gnojowej w głównym ciągu technologicznym usuwania obornika z budynku inwentarskiego. Nie zaprojektowano płyty gnojowej obok obory od strony podwórza, choć istnieje taka możliwość. Płyta gnojowa znajduje się od strony nawietrznej w kierunku domu skarżącego. Projekt budowlany zdaniem skarżącego nie spełnia wymagań określonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zakres i treść projektu budowlanego nie są dostosowane do specyfiki i charakteru obiektu budowlanego. Konkludując wykazano , iż w sprawie nie zostało przeprowadzone postępowanie w sprawy oceny oddziaływania na środowisko, a treść decyzji o pozwoleniu nie określa czasu użytkowania tymczasowych obiektów budowlanych i terminu ich rozbiórki Powyższe wady zawierały obie decyzje wydane przez organy postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny mimo naruszenia prawa przez Wojewodę Warmińsko Mazurskiego w zaskarżonej decyzji z dnia [...] stycznia 2007 r. nie uchylił jej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu.

Na wstępie wyjaśnić należy, że Naczelny Sąd Administracyjny dokonuje oceny wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego w płaszczyźnie podstaw skargi kasacyjnej, określonych w art. 174 pkt 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi ( zwanej w dalszej części tego uzasadnienia ustawą procesową ) i stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy procesowej rozpoznaje sprawę w granicach tej skargi, chyba że z urzędu stwierdzi nieważność postępowania sądowego. Taka sytuacja, to jest nieważność postępowania, nie ma miejsca w niniejszej sprawie.

W przedmiotowej sprawie strona wnosząca skargę kasacyjną oparła ją na "zarzucie naruszenia prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie art. 6, 32 ust.1 pkt.1 i ust. 4a , art. 34 ust.1, 2 , 3 pkt.1 oraz art. 35 ust. 5 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane( tj. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) , poprzez oddalenie skargi R. K. podczas gdy w sprawie nie zaprojektowani odpowiedniego zagospodarowania działki dla obiektów budowlanych , nie zostało przeprowadzone postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko , a treść decyzji o pozwoleniu nie określa czasu użytkowania obiektów budowlanych i terminu jej rozbiórki.

Mając na uwadze tak sformułowane, zarzuty stwierdzić trzeba, iż przedstawiona w kasacji konstrukcja podstawy kasacyjnej sprawia, iż uznać należy ją za bezskuteczną.

Naruszenie prawa materialnego polega na wadliwej jego wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu. Kasacja wniesiona w tej sprawie wskazuje na naruszenia prawa materialnego, polegającego na jego błędnym zastosowaniu tym samym podkreślenia wymaga to, iż uchybienie takie polega w istocie rzeczy "na tzw. błędzie w subsumcji, co wyraża się tym, iż stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej albo, że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej" (por.: cyt. wyżej postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2001 r., sygn. I CKN 102/99). Podobny pogląd można także odnaleźć w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 31 maja 2004 r., sygn., FSK 103/04, stwierdził, że "błędne zastosowanie prawa materialnego, czyli tzw. "błąd subsumcji" to wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może, zatem być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżąca Spółka uznaje za wadliwie ustalony (publ. [w:] T. Woś, ... op. cit., str. 541). W kontekście takich poglądów należy zatem wyprowadzić wniosek, iż błędne zastosowanie (bądź nie zastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy. Stanowisko zbieżne z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny zajął już zresztą między innymi w wyroku z dnia 6 kwietnia 2005 r., sygn. FSK 692/04 (niepubl.) oraz w wyroku z dnia 13 października 2004 r., sygn. FSK 548/04 (niepubl.), w którym stwierdzono wprost, że "brak skutecznego zarzutu podważającego ocenę legalności w sprawie ustalenia stanu faktycznego wyklucza możliwość oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego".

Natomiast wniesiona w tej sprawie skarga kasacyjna mimo , iż podnosi zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędne jego zastosowanie to jednak nie zawiera zarzutu naruszenia przepisów procesowych choć w istocie kwestionuje ustalenia Sądu pierwszej instancji , które doprowadziły do oddalenia skargi R. K.. Tym samym brak skutecznego zakwestionowania odpowiednim zarzutem ustaleń Sądu pierwszej instancji, nie pozwala w tym zakresie na czynienie odmiennych ustaleń , a tym samym wyklucza możliwość oceny wskazanych zarzutów niewłaściwego zastosowania prawa materialnego w tak przyjętym stanie faktycznym. Zatem już z tego powodu należało oddalić wniesioną skargę kasacyjną

Jednakże nawet niezależnie od konstrukcji zarzutów kasacji podzielić należy stanowisko Sądu pierwszej instancji co do prawidłowości ustaleń faktycznych w tej sprawie jak i zasadności oddalenia skargi R. K. na decyzję Wojewody Warmińsko -Mazurskiego z dnia [...] stycznia 2007 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę .

Przede wszystkim trafnie Sąd pierwszej instancji przyjął, iż lokalizacja przedmiotowego zbiornika na odcieki gnojówki oraz płyta obornikowa wnikała z decyzji Wójta Gminy J. K. z dnia [...] czerwca 2006 r. Nr [...] o warunkach zabudowy, utrzymanej następnie w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. Nr [...] (WSA w Olsztynie oddalił skargę na tę decyzję wyrokiem z dnia 25 września 2007 r. sygn. akt II SA/Ol 821/06 a kasacji nie wniesiono - przypomnienie NSA ). To załącznik Nr 1 do tej decyzji określił nieprzekraczalne linie zabudowy projektowanego obiektu a w projekcie zagospodarowania działki linii tych nie przekroczono . Przedmiotowe obiekty zaprojektowano jako niezbędne dla funkcjonowania istniejącego gospodarstwa rolnego inwestora. Stąd też zarzuty podnoszone w skardze kasacyjnej dotyczące nie zaprojektowania płyty gnojownika w innym miejscu choć jak wskazywano istniała taka możliwość pozbawione są jakiejkolwiek doniosłości tym bardziej , że Sąd pierwszej instancji zasadnie wskazał na treść art. 64 ust. 1 w związku z art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, z których wynika związanie organu wydającego pozwolenie na budowę decyzją o ustaleniu warunków zabudowy .

Ponadto przedmiotowa inwestycja co nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego zgodna jest z przepisami techniczno-budowlanymi a to rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 132, poz. 877).

Zatem w tych warunkach całkowicie nieusprawiedliwiony jest zarzut naruszenia art. 6 ustawy Prawo budowlane statuujący generalną zasadę wymagającą zaprojektowania , zrealizowania i utrzymania we właściwym stanie działki budowlanej na których przewidziana jest budowa obiektów budowlanych lub funkcjonalnie powiązanych zespołów obiektów budowlanych. Odpowiednie zagospodarowanie działki co przyznaje sam skarżący w motywach kasacji wynika w szczególności z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak też z przepisów techniczno budowlanych . W rozpoznawanej sprawie wobec braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wydano wskazaną wyżej decyzję o ustaleniu warunków zabudowy , i to ona co już wyżej zauważono określiła miejsce spornej inwestycji w terenie. Usytuowanie tejże inwestycji opowiada warunkom przywołanego wyżej rozporządzenia z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych , jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie co w szczególności zgodne jest z wymaganiami art. 5 Prawa budowlanego . W tym miejscu należy podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji , iż plan zagospodarowania działki nie wskazuje na to , iż płyta gnojownika znajduje się w odległości mniejszej niż 50 m od budynków przetwórstwa rolno - spożywczego oraz magazynów środków żywnościowych gdyż przez takie obiekty należy rozumieć wyłącznie obiekty działu wytwórczego przemysłu spożywczego zajmującego się w szczególności produkcją przetworów , jak i magazyny służące do przechowywania tych produktów i zapasów , które właśnie zostały w takim celu zrealizowane , natomiast z projektu zagospodarowania działki nie wynika by takie budynki w sąsiedztwie inwestycji się znajdowały. Nie można natomiast mówić o takich obiektach magazynowych mając na uwadze przechowywanie w części budynku gospodarczego artykułów spożywczych do codziennego użytku.

Tym samym nie można również przyjąć, że doszło w rozpoznawanej sprawie do naruszenia wymagań określonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu , która była wymagana w tej sprawie zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym co uzasadniałoby dopiero przyjęcie wskazywanego w skardze kasacyjnej naruszenia art. 34 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez niewłaściwe jego zastosowanie. Chybiony jest również zarzut naruszenia art. 34 ust. 3 pkt. 1 ustawy Prawo budowlane precyzującego wymagania , jakim powinien odpowiadać projekt zagospodarowania działki lub terenu. Przede wszystkim zauważyć należy ,iż istota projektu zagospodarowania dla określonej inwestycji polega na przedstawieniu sposobu korzystania z wszystkich elementów terenu z tą inwestycja związanych , co w tej sprawie skutecznie uczyniono.

Projektowana inwestycja - zbiornik na odcieki oraz płyta gnojownika nie należą do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko ( Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) jak też nie została wskazana w przepisach ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 Prawo ochrony środowiska przewidujących obligatoryjne przeprowadzenie postępowania w spraw oceny oddziaływania inwestycji. Skarga kasacyjna poza tym , że wskazuje na potrzebę przeprowadzenia takiego postępowania nie przedstawiła jakichkolwiek przesłanek uzasadniających takie twierdzenie. Dlatego też w tych okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie można podzielić zarzutu niewłaściwego zastosowania art. 32 ust.1 pkt. 1 Prawa budowlanego stanowiącego , że pozwolenie na budowę może być wydane po przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko wymaganymi przepisami o ochronie środowiska .

Nie można również podzielić stanowisko , skarżącego , iż projektowany zbiornik jak i płyta obornikowa należą do tymczasowych obiektów budowlanych o jakich mowa w art. 3 pkt. 5 Prawa budowlanego. Dodatkowo zauważyć należy , iż skarga kasacyjna czyni również zarzut naruszenia art. 32 ust. 4a i art. 35 ust. 5 ustawy Prawo budowlane , które to zarzuty nie były podnoszone na wcześniejszym etapie a tym samym Sąd pierwszej instancji nie mógł do nich skutecznie się odnieść. Przy czym w skardze kasacyjnej poza wskazaniem zarzutu niewłaściwego zastosowania w/w norm nie określono precyzyjnie z jakimi przesłankami należy wiązać niewłaściwe ich zastosowanie. Uniemożliwia to również Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do nich nawet na marginesie czynionych rozważań. Skarga kasacyjna powinna być tak zredagowana, aby nie stwarzała żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Nieodzownym elementem uzasadnienia podstawy z art. 174 pkt. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest bowiem poza przytoczeniem naruszonego przepisu, wskazanie sposobu jego naruszenia i wyjaśnienie na czym polegała błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie przepisu.

Dlatego też mając powyższe na uwadze nie można było podzielić zarzutów skargi kasacyjnej, które w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie zasługiwały na uwzględnienie.

Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił na mocy art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego adwokatowi H. D. z Kancelarii Adwokackiej w O. przy ul. [...] za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej , wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy gdyż przepisy art. 209 i 210 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną , należne od Skarbu Państwa (art. 250 ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach 258-261 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Stosownie do § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Dz. U. Nr 163 , poz. 1348 ze zm. ) pełnomocnik skarżącego powinien złożyć wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu stosowne oświadczenia , o jakim mowa w tym przepisie .

.