Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1544/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2010-03-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 , art. 32 , art. 35
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska (spr.) Sędziowie : WSA Krystyna Daniel WSA Barbara Pasternak Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2010 r. sprawy ze skargi Zakładu "A" w K. na decyzję Wojewody [...] z dnia 29 czerwca 2009 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę; skargę oddala


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. ([...]) na podstawie art. 28, 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. nr 156, poz. 1118 ze zm.) Prezydent Miasta K. zatwierdził projekt budowlany dla inwestora A. S.A. i udzielił mu pozwolenia na budowę stacji paliw [...] w tym: budynku pawilonu handlowego z instalacjami wewnętrznymi (elektryczną, wodno-kan., c.o., wentylacji mechanicznej i klimatyzacji), wiaty z instalacją elektryczną, myjni ręcznej z instalacją wodno-kan. i elektryczną, śmietnika, pylonu reklamowo-cenowego z instalacją elektryczną, obiektów i instalacji technologii stacji (2 podziemnych zbiorników i 4 dystrybutorów paliw płynnych, 1 podziemnego zbiornika i 1 podziemnego dystrybutora gazu płynnego LPG, rurociągów paliwowych, kanalizacji technologicznej, odkurzacza zewnętrznego samochodowego i stanowiska kompresora) oraz infrastruktury zewnętrznej: zjazdu i wyjazdu wraz z pasem wyłączenia z drogi publicznej, chodnika publicznego i ścieżki rowerowej, układu komunikacji na terenie z podjazdami i parkingami, zewnętrznych instalacji elektrycznej zasilającej i uziemienia, a także przebudowy istniejących w terenie sieci ciepłowniczej 2xC700 i przyłącza ciepłowniczego 2xC63, sieci elektroenergetycznych kablowych średniego i niskiego napięcia, linii oświetlenia ulicznego miejskiego.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, iż wniosek o wydanie pozwolenia na budowę został złożony w okresie ważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy z dnia [...] grudnia 2004 r. ([...]), inwestor złożył pod rygorem odpowiedzialności karnej oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie objętym niniejszą decyzją, projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, a także wymaganiami decyzji z dnia [...] kwietnia 2007 r.([...]) o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedsięwzięcia), projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami w tym techniczno-budowlanymi, projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a do projektu zostało dołączone oświadczenie projektanta o sporządzeniu go zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.

Nadto ustosunkowując się do zastrzeżeń wniesionych przez strony w trakcie postępowania administracyjnego organ I instancji podał co następuje:

Zgodnie z art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. W przedmiotowej sprawie inwestor legitymuje się ostateczną decyzją o warunkach zabudowy.

Inwestor posiada oświadczenie z Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska UMK o warunkach przyłączenia do dróg lądowych z którego wynika, że dojazd do stacji paliw zapewni ul. [...]. Rozwiązania projektowe układu komunikacyjnego zostały uzgodnione przez Zarząd Dróg i Komunikacji w K. . Ponadto układ komunikacyjny w otoczeniu stacji paliw został pozytywnie zaopiniowany przez Zespół Zadaniowy ds. ścieżek rowerowych i bezpieczeństwa niechronionych uczestników ruchu drogowego w mieście K. Co się zaś tyczy wyjazdu ze stacji benzynowej i wjazdu z ul. [...] na teren działki nr 1 , to bezkolizyjność można rozwiązać na etapie wykonawstwa poprzez odpowiednią organizację ruchu drogowego i zastosowanie odpowiednich znaków drogowych . Z zapisu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia wynika, że na etapie realizacji inwestycji negatywne oddziaływanie inwestycji na środowisko będzie miało charakter przejściowy i zakończy się wraz z rozpoczęciem eksploatacji przedsięwzięcia. Emisja zanieczyszczeń do powietrza na tym etapie będzie ograniczona poprzez zastosowanie odpowiednich technologii, zaś odpady powstające przy realizacji stacji nie będą stanowiły zagrożenia dla środowiska.

Projektowana inwestycja nie została zaliczona do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii przemysłowych. Z uwagi na skalę i usytuowanie inwestycji nie stwierdzono konieczności ochrony obszarów europejskiej sieci ekologicznej Natura 2000, nie stwierdzono również transgranicznego oddziaływania na środowisko. Ponadto postanowieniem Wydziału Kształtowania Środowiska UM inwestor uzyskał zgodę na usunięcie drzew kolidujących z inwestycją.

Projektowana inwestycja nie ingeruje we własność działki nr 1 . Przyłącz wodociągowy stanowi całość inwestycji, lecz nie wchodzi w zakres niniejszej decyzji. Będzie przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego.

Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy uzyskała pozytywną opinię [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Nie stwierdzono również wpisu do rejestru zabytków magazynu ziemnego z czasów zaboru austriackiego.

Od powyższej decyzji odwołanie złożył Zakład [...].

Strona odwołująca się podniosła :

Z treści decyzji nie wynika, aby organ I instancji przeprowadził jakiekolwiek postępowanie dowodowe na okoliczności podnoszone we wnioskach i uwagach strony w piśmie z dnia 22 grudnia 2008 r.. Tym samym postępowanie pierwszoinstancyjne obarczone jest wadą polegającą na nieuwzględnieniu wszystkich okoliczności istotnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do rozstrzygnięcia sprawy, co stanowi naruszenie art. 7 i 77 kpa.

Organ wydający decyzję stwierdził, iż projektowana inwestycja nie ingeruje we własność działki nr 1 , nie powołał się przy tym na żadne dowody, które mogłyby potwierdzać tę okoliczność. Z treści uzasadnienia nie wynika, aby w tym zakresie było przeprowadzane postępowanie wyjaśniające. W ocenie strony wszystkie "kwestie które dotyczą ingerencji we własność działki sąsiedniej" w stosunku do planowanej inwestycji powinny być zbadane na etapie wydawania pozwolenia na budowę. Tymczasem w niniejszej sprawie kwestie te "pozostawiono do rozstrzygnięcia w odrębnych postępowaniach i w późniejszym terminie".

Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, na którą powołuje się organ I instancji została wydana przed wejściem w życie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W toku postępowania nie uwzględniono także negatywnej opinii Rady Dzielnicy wydanej w 2004 r., która ma walor dowodowy i powinna podlegać ocenie w toku postępowania wyjaśniającego.

Stanowisko organu orzekającego dotyczące bezkolizyjności wyjazdu ze stacji i wjazdu na teren działki jest potwierdzeniem naruszenia prawa do pełnego korzystania z praw właścicielskich [...], a także zakłada, ograniczenie funkcji obiektu szkoleniowego [...] dla osób niepełnosprawnych. Założenia, że utrudnienia komunikacyjne spowodowane powstawaniem inwestycji będą rozwiązywane na etapie wykonawstwa narusza także prawa właścicielskie właściciela działki sąsiedniej. Organ administracji "pominął szereg istotnych kwestii związanych z inwestycją, pozostawiając je do rozstrzygnięcia w toku innych postępowań na etapie wykonywania inwestycji, gdy tymczasem w realny sposób oddziaływać one mogą na korzystanie z działki sąsiedniej". Ponadto [...] nie wyraził zgody na wykorzystywanie części jego działki w celu rozwiązania problemów komunikacyjnych.

W przedmiotowej decyzji zignorowane zostały argumenty dotyczące ochrony środowiska naturalnego, terenów zieleni oraz pogorszenia warunków życia okolicznych mieszkańców. Na to ostatnie wpływa fakt, że w najbliższym otoczeniu terenu na którym planowana jest inwestycja są już stacje paliw.

Niezależnie od powyższego, w przedmiotowej sprawie naruszono art. 10 kpa, gdyż organ administracji nie zapewnił stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji nie zapewnił stronom możliwości wypowiedzenia się co rozebranych materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Ponadto istnieje obawa, iż wybudowanie stacji paliw w sąsiedztwie obiektu [...] uniemożliwi lub znacznie utrudni kontynuowanie dotychczasowe działalności szkoleniowo-produkcyjnej. Planowana inwestycja może ograniczyć funkcję placówki, co może narazić jej właścicieli na realne straty, w tym finansowe.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. ([...] ) na podstawie art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. jedn. Dz. U. z 2006 r. nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz art. 138 §1 pkt 1 w zw. z art. 104 kpa Wojewoda utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Na uzasadnienie rozstrzygnięcia organ odwoławczy powtórzył argumentację organu administracji orzekającego w I instancji, a nadto dodał co następuje:

Projekt zagospodarowania terenu stanowiący część projektu budowlanego wykonany został na kopii aktualnej mapy sytuacyjno-wysokościowej przeznaczonej do celów projektowych, przyjętej do zasobów geodezyjnych oraz uzgodniony przez Zespół Koordynujący Usytuowanie Projektowanych Sieci Uzbrojenia Ternu w zakresie infrastruktury technicznej. Projekt zawiera niezbędne wymiary i rzędne. Ponadto projekt zagospodarowania terenu został uzgodniony przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, rzeczoznawcę do spraw sanitarno-higienicznych oraz rzeczoznawcę do spraw bezpieczeństwa i higieny pracy.

Przedmiotowa inwestycja została uzgodniona w zakresie ochrony środowiska pod kątem istniejącej zieleni z określeniem możliwości usunięcia, nasadzenia, przesadzenia oraz pozostawienia określonych gatunków drzew.

Do projektu budowlanego zostały załączone warunki przyłączenia projektowanego obiektu do sieci energii elektrycznej – Zakładu Energetycznego [...] jak również oświadczenia i warunki przyłączenia obiektu do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji S.A. oraz uzgodnienie dotyczące rozwiązania kolizji istniejącej infrastruktury ciepłowniczej z projektowaną stacją paliw. W toku postępowania odwoławczego oraz wyjaśniającego, do akt sprawy dołączono aktualne warunki przyłączenia obiektu do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej MPW i K S.A. w K.

Przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie narusza przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 109, poz. 1156 ze zm.). Analizę projektu budowlanego przeprowadzono zgodnie z art. 28 Prawa budowlanego, nie stwierdzono przy tym aby projektowana stacja paliw wprowadzała ograniczenia w istniejącym zagospodarowaniu.

Co się zaś tyczy przyłącza wodociągowego, to z warunków MPWiK w K. wynika, że ma on zostać zrealizowany na terenie działki nr 2 (tryb zgłoszenia). Tak więc zarzut dotyczący ingerencji w działkę nr 1 jest bezzasadny.

Odnosząc się do powoływanej przez stronę wnoszącą odwołanie negatywnej opinii Rady Dzielnicy z 2004 r. dotyczącej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, to wskazać należy, że nie może być ona przedmiotem niniejszego postępowania. Organem właściwym do kontroli prawidłowości decyzji ustalających warunki zabudowy jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze, zaś warunki w niej określone, zgodnie z art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wiążą organ wydający pozwolenie na budowę.

Również nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący ograniczenia właściciela działki sąsiedniej z korzystania z wjazdu, czy też nie wyrażenia zgody przez ZDZ na korzystanie z części jego działki tj. nr 1 . Rozwiązania projektowe, dotyczące połączenia projektowanej inwestycji z drogą publiczna zostały uzgodnione z zarządcą drogi. W zasadach korzystania z ogólnodostępnej drogi zarządca wskazał, że pas włączenia, wjazd i wyjazd obejmują tereny działek nr 3, 2 i 4, nie ingerują w tereny działek nr 1 i 5 .

W projekcie zagospodarowania pozostawiono jako powierzchnię biologicznie czynną -805,43 m² powierzchni działki nr 3 o pow. 2584,2 m². Powyższe spełnia wymóg zachowania 25% powierzchni jako terenu biologicznie czynnego, wynikający z decyzji o warunkach zabudowy. Dlatego też nie znajduje potwierdzenia zarzut zignorowania przez organ orzekający w sprawie argumentów dotyczących ochrony środowiska naturalnego.

Pismem z dnia 12 grudnia 2008 r. poinformowano strony postępowania o możliwości zapoznania się z całością materiału dowodowego. Tak więc, strony postępowania miały możliwość wnoszenia uwag w toku postępowania, z takiej możliwości skorzystał Zakład [...]. Stronom doręczono również decyzję organu I instancji, stąd zarzut naruszenia przepisu art. 10 kpa nie znajduje uzasadnienia.

Brak też jest podstaw do stwierdzenia, że wybudowanie stacji paliw uniemożliwi czy też utrudni kontynuowanie działalności szkoleniowo-produkcyjnej Zakładu [...]. Rozwiązanie projektowe przedmiotowej inwestycji nie powoduje bowiem konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania.

Na powyższą decyzję Zakład [...] złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.

Strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organu I jak i II instancji zarzucając zaskarżonemu rozstrzygnięciu:

1. Naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. d i e, pkt 4, pkt 9 prawa budowlanego poprzez przyjęcie, że planowana inwestycja jest zgodna z warunkami higienicznymi i zdrowotnymi, zasadami ochrony środowiska, zasadami ochrony przed hałasem i drganiami, z niezbędnymi warunkami do korzystania z obiektów użyteczności publicznej i mieszkaniowego budownictwa wielorodzinnego przez osoby niepełnosprawne, w szczególności poruszające się na wózkach inwalidzkich, a także, iż decyzja ta szanuje występujące w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnione interesy osób trzecich.

2. Naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy: art. 138 §1 pkt 1 kpa poprzez wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu i instancji, podczas gdy zasługiwała ona na uchylenie, art. 7 kpa poprzez nie podjęcie wszelkich starań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy bez uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywatela, art. 77 kpa poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego sprawy i oparcie się wyłącznie na argumentacji organ I instancji, art. 107 §1 i §3 kpa poprzez niedostateczne uzasadnienie zaskarżonej decyzji, w szczególności niewyjaśnienie przyczyn dla których organ uznał za prawidłowy obszar analizowany wyznaczony przez organ I instancji, zaś za nieprawidłowy obszar analizowany zaproponowany przez stronę skarżącą w odwołaniu.

Na uzasadnienie powyższego strona skarżąca powtórzyła argumenty zawarte w odwołaniu, a nadto podała, iż:

Organ odwoławczy w swej decyzji dokonał jedynie ogólnikowych stwierdzeń, że dla przedmiotowej inwestycji został sporządzony raport o oddziaływaniu na środowisko i inwestor uzyskał decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko. Organ odwoławczy nie ustosunkował się do zarzutu podnoszonego przez stronę skarżącą w odwołaniu, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody została wydana przed wejściem w życie nowej regulacji prawnej, wynikającej z ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Powyższe mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania administracyjnego.

Organ odwoławczy nie zbadał kwestii ochrony sąsiednich nieruchomości przed hałasem, zgodności inwestycji z niezbędnymi warunkami do korzystania z obiektów użyteczności publicznej i mieszkaniowego budownictwa wielorodzinnego przez osoby niepełnosprawne, w szczególności poruszające się na wózkach inwalidzkich.

Przy wydawaniu decyzji nie wzięto pod uwagę poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich. Budowa stacji paliw będzie znajdowała się w bezpośrednim otoczeniu obiektu szkoleniowego dla osób niepełnosprawnych. Konsekwencją budowy stacji będzie zwiększony ruch samochodowy, co stanowi niewątpliwie zagrożenie dla osób niepełnosprawnych

Nadto nie sposób zgodzić się z twierdzeniem organu I instancji, że oddziaływanie inwestycji na środowisko w zakresie emisji powietrza, emisji hałasu czy odpadów będzie miało charakter jedynie przejściowy i zakończy się wraz z rozpoczęciem eksploatacji obiektu. Również na etapie eksploatacji emisja zanieczyszczeń powietrza będzie wysoka ze względu na zwiększony ruch samochodów, czego nie da się wyłączyć żadną technologią.

Nie można zgodzić się też z twierdzeniem, że rozwiązanie projektowe inwestycji nie spowoduje konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania, gdyż budowa stacji paliw nie spowoduje uniemożliwienia czy utrudnienia w działalności szkoleniowo-produkcyjnej prowadzonej przez stronę skarżącą.

Co się zaś tyczy przyłącza wodociągowego, to tak jak projekt inwestycji narusza on prawo własności strony skarżącej ingerując w działkę nr 1 . Tymczasem organy orzekające w przedmiotowej sprawie " bez powoływania się na żadne dowody arbitralnie stwierdziły, że projektowana inwestycja budowy przyłącza kanalizacji nie dotyczy działki należącej do skarżącego i pozostawiły tę kwestię do odrębnego wyjaśnienia".

Organy orzekające w sprawie nie przeprowadziły postępowania dowodowego w celu wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy, nie odniosły się do zastrzeżeń zawartych w piśmie strony skarżącej z dnia 22 grudnia 2008 r. Nadto organ odwoławczy ogólnikowo i powierzchownie uzasadnił zaskarżoną decyzję. Podał, że negatywna opinia Rady Dzielnicy z 2004 r. nie może być uwzględniana w niniejszym postępowaniu, podczas gdy opinia ta ma walor dowodowy. Również nie została wyczerpująco wyjaśniona kwestia zasad korzystania z ogólnodostępnej drogi, jak również kwestia rozwiązań projektowych dotyczących połączenia projektowanej inwestycji z drogą publiczną.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał dotychczasowe stanowisko oraz wniósł o oddalenie skargi.

Dodał nadto, że zgodnie z art. 4 Prawa budowlanego każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Brak jest przy tym przepisu prawa, który warunkowałby wydanie pozwolenia na budowę od zgody sąsiada nieruchomości, na której planowana jest inwestycja.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew jej twierdzeniom organy obu instancji ustosunkowały się do prezentowanych w toku postępowania pierwszoinstancyjnego, jak i w odwołaniu, zarzutów strony skarżącej. Sąd w całości podziela oceny organów i uznaje jednocześnie za zbędne ich powtarzanie w całości.

Wyniki sądowej kontroli zaskarżonej decyzji przeprowadzonej w zakresie nieobjętym zarzutami skargi (a więc przy wykorzystaniu uprawnień określonych art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – ppsa) są pozytywne. Zatwierdzony projekt budowlany rzeczywiście odpowiada przepisom prawa zarówno pod względem zawartości, kompletności (w tym uzgodnień), autorstwa , jak i pod względem warunków technicznych. Pozostaje w zgodzie z decyzją o ustaleniu warunków zabudowy, a jego zatwierdzenie poprzedzone zostało przeprowadzeniem odpowiedniej, przewidzianej przepisami o ochronie środowiska, procedury, zakończonej decyzją ustalającą warunki środowiskowe dla inwestycji.

W opisanej sytuacji konieczne jest więc jedynie bardziej szczegółowe odniesienie się do zarzutów skargi. Trzeba przy tym zauważyć, że zarzuty te, choć obszernie formułowane, nie zawierają szczegółowej polemiki z wyrażanymi w uzasadnieniach decyzji organów I i II instancji wyjaśnieniami, są w istocie powtórzeniem stanowiska zaprezentowanego na początku postępowania administracyjnego.

Strona skarżąca zarzucając naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 1 d, e, pkt 4, pkt 9 Prawa budowlanego, nie wskazała dlaczego jej zdaniem zamierzona inwestycja nie spełnia wymagań w zakresie odpowiednich warunków higienicznych, zdrowotnych, oraz ochrony środowiska, ochrony przed hałasem i drganiami, czy też w jaki konkretnie sposób narusza jej uzasadniony interes jako osoby trzeciej, w tym w zakresie zapewnienia dostępu do drogi publicznej. Prawdą jest, że zamierzona inwestycja należy do takich, które mogą istotnie oddziaływać na środowisko i z pewnością może nie być inwestycją pożądaną w niedalekim sąsiedztwie. Samo to jednak jeszcze nie oznacza, że inwestycja taka w określonym miejscu nie może być realizowana. Po pierwsze o tym, że stacja może być lokalizowana we wskazanym terenie, przesądziła decyzja o warunkach zabudowy. Tą decyzją organ budowlany jest związany, a to oznacza, że w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę nie może on kwestionować ani lokalizacji, ani weryfikować ustalonych warunków, a tym bardziej kontrolować procesu zakończonego tą decyzją. Po wtóre to, że określona inwestycja nie jest inwestycją "przyjazną" nie jest jednoznaczne z naruszeniem interesów osób trzecich w rozumieniu Prawa budowlanego. Do takiego naruszenia dojść może dopiero wówczas, kiedy inwestycja nie spełnia określonych odpowiednimi przepisami wymagań np. co do odległości, warunków technicznych. To właśnie dla kontroli tychże wymagań konieczne jest przeprowadzenie różnorodnych działań wyprzedzających pozwolenie na budowę i działań sprawdzających. W przypadku przedmiotowej stacji paliw inwestor uzyskał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. W toku postępowania zakończonego tą decyzją badane było oddziaływanie zamierzonej inwestycji na środowisko, także w zakresie emisji hałasu i innych zanieczyszczeń. Decyzją tą zaakceptowana została zamierzona inwestycja pod względem ochrony środowiska, i to bez konieczności ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania. O ile więc przedłożony przez inwestora projekt zgodny jest z warunkami i wskazaniami tej decyzji, to zarzut naruszenia warunków środowiskowych nie może być uznany za uzasadniony. Strona skarżąca nie wskazała zresztą, czy, dlaczego i w jakim zakresie zatwierdzony projekt jej zdaniem nie odpowiada decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Strona skarżąca domagała się jedynie wyjaśnienia, dlaczego decyzja wydana przed wejściem w życie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, została uznana za aktualną w postępowaniu o pozwolenie na budowę zakończonym zaskarżoną decyzją. Rzeczywiście kwestii tej organ nie wyjaśnił, ale nie miało to żadnego wpływu na wynik sprawy. Zgodnie bowiem z art. 155 w/w ustawy jej przepisów zobowiązujących podmiot planujący podjęcie realizacji przedsięwzięcia do uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie stosuje się w odniesieniu do podmiotów posiadających decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach wydane na podstawie przepisów dotychczasowych. Taka zaś decyzją inwestor już dysponował.

Strona skarżąca, jak wynika z dokumentacji projektowej, korzysta z dojazdu do własnego budynku znajdującego się na działce nr 5 po własnej działce "drogowej" nr 1 i z istniejącego zjazdu na drogę publiczną . Z projektu nie wynika, aby zamierzona przez inwestora budowa wyjazdu ze stacji paliw w jakikolwiek sposób ingerowała w działkę nr 1. Inwestor uzyskał wymaganą przepisem art. 29 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, decyzję o zgodzie na lokalizację wjazdu i wyjazdu, a projekt budowlany w tym zakresie został uzgodniony z zarządcą drogi. W takiej sytuacji organ budowlany nie mógł samodzielnie uznać, że usytuowanie wyjazdu z działki inwestora w planowanym miejscu zagraża bezpieczeństwu. To zarządca drogi, dysponując projektem i opisem dokonać musiał oceny, że zgodne z zasadami bezpieczeństwa będzie funkcjonowanie wyjazdu ze stacji paliw "obok" wjazdu i wyjazdu z działki strony skarżącej. Jest zaś oczywiste, że ustalenie zasad ruchu drogowego i jego organizacja w tym miejscu nie należą do organu budowlanego. Zadaniem tego organu było sprawdzenie, czy projekt budowlany wjazdu i wyjazdu odpowiada budowlanym warunkom technicznym.

W projekcie zagospodarowania terenu oznaczono miejsca podłączenia inwestycji do sieci wodociągowej jako [...] Przyłącz [...] usytuowany jest rzeczywiście na działce "drogowej" 1. Rzecz jednak w tym, że zaskarżona decyzja nie obejmuje budowy przyłączy, nie może być więc mowy o naruszeniu prawa strony skarżącej w tym zakresie.

Nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 kpa. Strona skarżąca, nieprawidłowo określając obszar oddziaływania inwestycji jako "obszar analizowany" (pojęcie z zakresu zagospodarowania przestrzennego), zarzuciła nienależyte wyjaśnienie sprawy w tym zakresie. Nie sposób jednak stwierdzić jaki związek kwestia ta miałaby mieć z naruszeniem prawa skarżącej, skoro została ona uznana za stronę postępowania jako właściciel nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji. Nie jest istotnym naruszeniem w/w przepisów wspomniany już brak wyjaśnień co do treści art. 155 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o informacji..., ani brak szczegółowego omówienia negatywnej opinii Rady Dzielnicy. Rację ma organ stwierdzając, że opinia ta nie ma znaczenia w sprawie o pozwolenie na budowę. W sprawie tej bowiem ocena słuszności lokalizowania inwestycji w określonym miejscu czy jej zgodności z oczekiwaniami lokalnej społeczności pozostaje poza kompetencjami organu.

Nie ulega kwestii, że zamierzona inwestycja nie pozostanie bez wpływu na warunki korzystania z nieruchomości w jej otoczeniu. Dopóki jednak wpływ ten nie wykracza poza granice oznaczone prawem, dopóty nie może być mowy o naruszeniu interesu osoby trzeciej w rozumieniu prawa budowlanego.

Mając powyższe na względzie skargę, jako nieuzasadniona, na podstawie art. 151 ppsa , oddalono.