Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1126/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: odrzucono skargi 4 skarżących
oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 ,220
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Jacek Bursa SWSA Tadeusz Kiełkowski SWSA Paweł Darmoń (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 stycznia 2021 r. sprawy ze skarg : J. K., M. B., G. B., A. D. i M. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia 14 lipca 2020 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. odrzuca skargi: M. B., G. B., A. D. i M. G.; II. skargę J. K. oddala


UZASADNIENIE

Po rozpatrzeniu wniosku Inwestora - A. Z. prowadzącego działalność gospodarczą "[...] z siedzibą w O. A. Z." - z 10 września 2019 r., Starosta [...] decyzją z 27 listopada 2019 r., znak: [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił Inwestorowi pozwolenia na budowę inwestycji pn. "budowa hali produkcyjno-magazynowej wraz z budową wewnętrznej instalacji elektrycznej, rozbiórka magazynu w O. przy ul. [...] na działkach nr ewid. [...], [...]".

Po rozpatrzeniu odwołań J. K., M. B., G. B., A. D., M. G., wniesionych od tej decyzji, Wojewoda utrzymał ją w mocy decyzją z dnia 14 lipca 2020 r. Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 poz. 256 ze zmianami) - zwanej dalej k.p.a. i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2019 poz. 1186 ze zmianami) - zwanej dalej P.b.

W jej uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył zarzuty odwołania, a także treść pisma inwestora, w którym do tych zarzutów się odniósł.

Dalej wskazano, że zakres uprawnień kontrolnych organu administracji architektoniczno-budowlanej określony został w art. 35 ust. 1 P.b., zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa wart. 12 ust. 7 (...).

Organ odwoławczy, oceniając w postępowaniu odwoławczym zgromadzony w sprawie materiał dowodowy stwierdził, że jest wystarczający do udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji.

Na terenie objętym przedmiotową inwestycją znajduje się, funkcjonujący od wielu lat, zakład odlewni (obecnie podzielony na Odlewnię [...] Spółka Jawna oraz Odlewnię [...] A. Z.). W ramach rozbudowy zakładu odlewni, Inwestor zaplanował m.in. przedmiotową inwestycję polegającą na rozbiórce niewielkiego (około 45 m2) magazynu usytuowanego w odległości około 20 m od zachodniej granicy działki nr [...] i budowie wielokrotnie większej hali produkcyjno-magazynowej (o wymiarach 20,83 m x 26,05 m i wysokości 10 m) w tej części działki, w odległości 3,07 m od ww. granicy. Ściana hali od strony zachodniej została zaprojektowana, jako ściana bez otworów okiennych i drzwiowych. W projektowanej hali odbywać się będzie wykonywanie odlewów w technologii mas furanowych. W projekcie budowlany przedstawiono w sposób czytelny proces technologiczny (karta 37). W charakterystyce ekologicznej budynku wskazano, że 90% odpadów to zużyte masy formierskie (piasek, glina, pył węglowy, drobiny metalu), które nie są odpadami niebezpiecznymi i będą składowane w wydzielonym miejscu, a następnie przekazywane firmom zewnętrznym. Na pozostałe 10% odpadów składać się będą oleje, zużyty sprzęt oświetleniowy, zużyte filtry. Odpady te będą pakowane i składowane w pomieszczeniach zamkniętych, a następnie przekazywane firmom zewnętrznym. Jak wynika z opisu technicznego budowa hali ma na celu unowocześnienie procesów produkcyjnych zakładu przy jednoczesnym polepszeniu warunków ochrony środowiska. Po przeprowadzeniu inwestycji zmniejszeniu ulegną emisje hałasu, pyłu, odoru. Zostanie to uzyskane dzięki zastosowaniu technologii bezpyłowego formowania form odlewniczych, przeniesieniu emitora w głąb terenu przemysłowego, zastosowaniu nowoczesnych filtrów o sprawności odpylania 99,9%, kilkukrotnemu skróceniu obecnych dróg technologicznych powodujących hałas liniowy.

W ramach ww. rozbudowy odlewni Inwestor zaplanował również częściową rozbiórkę i rozbudowę szlifierni, która znajduje się południowo-zachodnim narożu działki nr [...] i docelowo będzie przylegać do hali produkcyjno-magazynowej. Inwestycja ta objęta jest odrębnym wnioskiem o pozwolenie na budowę. W dacie wydania niniejszego rozstrzygnięcia w obiegu prawnym funkcjonuje nieostateczna decyzja Starosty [...] z 20 stycznia 2020 r., znak: [...], o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu Inwestorowi pozwolenia na rozbiórkę i rozbudowę szlifierni. Odwołanie od tej decyzji rozpatrywane jest obecnie przez Wojewodę pod znakiem sprawy: [...]

Zauważono, że na projekcie zagospodarowania terenu, opracowanym dla przedmiotowej inwestycji wrysowano objętą odrębnym wnioskiem szlifiernię. Organ odwoławczy nie zauważył rozbieżności pomiędzy tymi dwoma opracowaniami, a planowane inwestycje zaprojektowane na działkach nr [...] i [...], tj. na terenie zakładu, nie kolidują ze sobą.

Na terenie objętym inwestycją obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla obszaru środkowej części O.. Teren inwestycji, tj. działki nr [...] i [...], znajduje się w jednostce strukturalnej planu oznaczonej symbolem U - teren zabudowy usługowej. Ustawodawca lokalny określił dla tej jednostki planu (§ 7 ust. 1) przeznaczenie podstawowe, jako: usługi związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania koncentratów nawozowych i nawozów oraz środków do produkcji rolnej, np. istniejący Zakład Produkcji Nawozów Mikroelementowych jako przedsiębiorstwo [...]" sp. zo.o., usługi związane z prowadzeniem odlewni żeliwa, np. istniejąca Odlewnia [...], inne usługi związane z handlem, rzemiosłem, obsługą pojazdów samochodowych, usługi budowlane itp. W planie jednoznacznie wskazano, że: Uciążliwość prowadzonej działalności winna się zamykać w granicach działki użytkownika. Jednocześnie, w § 7 ust. 4 pkt 2 dopuszczono: lokalizację inwestycji zaliczanej do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, określonej w obowiązujących przepisach na dzień uchwalenia planu, tj. w art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62 poz. 627, ze zm.) i w § 3 ust. 1 pkt 11 i 12 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573).

Inwestor dysponuje ostateczną decyzją środowiskową (z uwagi na zakwalifikowanie planowanej inwestycji do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko), której zakres obejmuje m.in. budowę przedmiotowej hali produkcyjno-magazynowej. W uzasadnieniu decyzji środowiskowej Burmistrz Miasta i Gminy O. wyjaśnił, że warunki realizacji przedsięwzięcia nałożone w niniejszej decyzji oraz proponowane rozwiązania, które powinny znaleźć się w projekcie budowlanym, mają zabezpieczyć przed uciążliwościami związanymi z działalnością Zakładu. Przyjęte rozwiązania technicznie zdecydowanie poprawią obecną sytuację poprzez zmniejszenie emisji zanieczyszczeń do atmosfery oraz zmniejszenie hałasu.

W odniesieniu do zarzutów podniesionych w odwołaniach wyjaśniono, że Wojewoda występujący w postępowaniu, jako organ administracji architektoniczno-budowlanej nie jest właściwy do podważania prawidłowości decyzji organu, który wydał decyzję środowiskową. Do kompetencji organu pozostaje natomiast zbadanie zgodności projektu budowlanego z tą decyzją, do czego obliguje art. 33 ust. 1 pkt 1 P.b. Z treści tej decyzji wynika, że integralną jej częścią jest raport oddziaływania na środowisko (rozbudowy zakładu odlewni) oraz Analiza oddziaływania zakładu po realizacji planowanego przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie zakładu odlewni zlokalizowanych w miejscowości O. k. O.. Dokumenty te zostały opracowane w odniesieniu do całego Zakładu, co ma racjonalne uzasadnienie - projektowana inwestycja będzie użytkowana, jako element całego zakładu. Sztuczne wyłączenie projektowanej hali z całego Zakładu, celem określenia wpływu jedynie tej inwestycji na środowisko nie miałoby zastosowania praktycznego, a ocena takiej analizy mogłyby prowadzić do nieprawdziwych wniosków. W związku z powyższym, oparto się na opracowaniach sporządzonych dla całego Zakładu, co jest prawidłowe przy zaprojektowanej rozbudowie tego Zakładu.

W dalszej części uzasadnienia decyzji szczegółowo omówiono kwestię hałasu oraz innych uciążliwości powodowanych przez planowaną inwestycję w kontekście przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nakazujących, by uciążliwości zamykały się w terenie inwestycji. W konkluzji stwierdzono, że inwestycja jest zgodna z wytycznymi zawartymi w decyzji środowiskowej i jest zgodna z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nakładającymi obowiązek ograniczenia hałasu i uciążliwości. Poziomy immisji pośrednich, generowanych przez halę produkcyjno-magazynową nie będą przekraczały wartości dopuszczalnych, określonych w przepisach odrębnych.

Kolejną kwestią podnoszoną przez Odwołujących jest brak zgodności inwestycji z zapisami planu odnoszącymi się do zasad kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenów zabudowy usługowej "U". Zgodnie z § 7 ust. 3 planu:

1) Utrzymuje się istniejącą zabudowę i urządzenia związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, infrastrukturą techniczną i komunikacją z możliwością ich modernizacji, przebudowy i rozbudowy pod warunkiem zgodności z przepisami odrębnymi.

2) Wprowadza się nakaz odseparowania terenu zabudowy usługowej "U" od sąsiadujących terenów ogrodzeniami ekologicznymi lub zielenią izolacyjną

3) W obiektach należy zastosować rozwiązania mające na celu wyeliminowanie emisji odorowej i emisji hałasu. Uciążliwość lokalizowanej działalności gospodarczej winna się zamykać w granicach terenu "U".

4) Warunkiem realizacji zabudowy na działce jest przyłączenie tej działki do systemów infrastruktury technicznej.

5) Warunkiem realizacji zabudowy na działce jest uregulowany dostęp tej działki do drogi publicznej, o której mowa w §10 niniejszej Uchwały.

6) Miejsca postojowe należy przewidywać na terenie własnych działek.

7) Wskaźnik zainwestowania powierzchni działki dla terenów "U" nie może przekraczać 70% (wliczając powierzchnie zabudowy oraz wszelkie nawierzchnie utwardzone), pozostałe 30% winna stanowić powierzchnia biologicznie czynna.

8) Forma architektoniczna budynków w terenach zabudowy usługowej "U" powinna spełniać następujące wymagania:

- wysokość budynków usługowych nie może przekraczać 10m od poziomu terenu do kalenicy;

- dachy budynków czterospadowe symetryczne o nachyleniu połaci 25"-45° z kalenicą równoległą do dłuższego boku budynku;

- wymagana jest jednorodność form dachu dla budynków produkcyjnych o szerokości przekraczającej 12m dopuszcza się dachy o nachyleniu nie mniejszym niż 10°, bez określenia wysięgu okapu w ramach jednego budynku

- dachy kryte dachówką lub elementami o fakturze dachówek (nie dotyczy dachów o nachyleniu mniejszym niż 30°).

9) Wielkość wydzielania nowych działek dla terenów "U" w wyniku podziału z zachowaniem warunku dostępności do dróg publicznych oraz zgodnie z zasadami i warunkami, o których mowa w § 9 niniejszej Uchwały.

W zakresie nakazu odseparowania terenu zabudowy usługowej od sąsiadujących terenów ogrodzeniami ekologicznymi lub zielenią izolacyjną wyjaśniono, że planowana inwestycja zlokalizowana jest w południowo-zachodniej części terenu inwestycyjnego, który:

- od zachodu graniczy, co prawda z działką przeznczoną pod zabudowę mieszkaniową (nr [...]), ale jak wyżej opisano stanowi ona własność właściciela Odlewni i - jak wynika z analiz środowiskowych - jest ona częścią Zakładu, zatem żądanie od Inwestora stosowania zieleni izolacyjnej dzielącej nieruchomości będącego jego własnością i funkcjonalnie ze sobą połączone budzi wątpliwości (zwłaszcza gdy weźmiemy pod uwagę cel przeświecający lokalnemu ustawodawcy, który w planie dążył do jak najskuteczniejszego odizolowania terenów usługowych od terenów użytkowanych dla celów mieszkalnych (z materiału dowodowego, w tym z dokumentacji fotograficznej wynika, że działka ta nie jest użytkowana w ten sposób);

- od północy graniczy z działkami o przeznaczeniu 03.MN tj. działkami nr [...] (działka należąca do właściciela Odlewni), [...] oraz [...] Działka nr [...], dzierżawiona przez inwestora służy, jako parking dla Zakładu, działki nr [...] są częściowo porośnięte drzewami i krzewami. Wobec takiego zagospodarowania tych nieruchomości niezasadne jest stosowanie przez Inwestora dodatkowej zieleni izolacyjnej.

- od południa teren inwestycji graniczy z innymi terenami usługowymi, zatem stosowanie zieleni na południowej granicy działek [...] i [...] nie jest wymagane planem.

- od wschodu graniczy z działką drogową, przez która realizowany jest dostęp Zakładu do drogi publicznej, która przylega do terenów oznaczonych w planie, jako A.1 UR - terenu usług rzemiosła, zatem stosowanie zieleni izolacyjne na wschodniej granicy terenu Zakładu jest wymagane planem.

Wojewoda wskazał również, że w ramach planowanej inwestycji nie przewidziano usuwania jakiegokolwiek drzewostanu (por. karta 42).

Przyjęto, że brak zapewnienia zieleni izolacyjnej przy wszystkich granicach terenu inwestycyjnego z terenami sąsiadującymi, nie narusza § 7 ust. 3 pkt 2 planu. Teren ten jest odgrodzony z każdej strony (por. opis istniejącego zagospodarowania terenu - karta 21, projekt zagospodarowania terenu - karta 26 oraz zdjęcia przedłożone przez Odwołujących), a Inwestor oświadczył (por. protokół sporządzony w toku postępowania odwoławczego), że część ogrodzenia jest już obsadzona zielenią izolacyjną (tujami), część graniczy bezpośrednie z terenami zalesionymi, a pozostała część istniejącego ogrodzenia zostanie dostosowana do wymogów "ogrodzenie ekologicznego" tj. zostanie obsadzona trwałą roślinnością pnącą. W związku z powyższym, stwierdza się zgodność inwestycji z zapisami planu, odnoszącymi się do tej kwestii.

W kwestii zgodności inwestycji z zapisami planu określającymi wskaźnik zainwestowania powierzchni działki i wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej wyjaśniono, że obliczenia dotyczące spełnienia przez inwestycję (już z uwzględnieniem objętej innym postępowaniem rozbudowywanej szlifierni) zostały przedstawione w projekcie budowlany na kartach 21 -23. Z zestawienia opracowanego zgodnie z wytycznymi zawartymi w planie wynika, że wskaźnik zainwestowania powierzchni działki (uwzględniający powierzchnię istniejącej hali, projektowanej hali, budynku biurowo-socjalnego, szlifierni po planowanej rozbudowie, stacji trafo, wiaty, terenu utwardzonego po przeprowadzeniu rozbudowy odlewni) wynosi 69,92% (zatem jest mniejszy od maksymalnej dopuszczonej zapisami planu wartości, określonej na poziomie 70%), natomiast wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej, przeznaczonej pod trwałą roślinność wynosi 30,08% (co jest zgodne z zapisami planu).

W zakresie zgodności inwestycji z pozostałym zapisami odnoszącymi się do kształtowania zabudowy na terenach usługowych, stwierdzono zgodność planowanej inwestycji w zakresie wysokości budynku (która wynosi 9,85 m), kata nachylenia połaci dachowej (wynoszącej 10°, co jest zgodne z zapisem planu, gdyż szerokość projektowanego budynku przekracza 12 m).

Podsumowując, stwierdzono zgodność przedmiotowej inwestycji z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W odwołaniach podniesiono niezgodność inwestycji z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2019 poz. 1065) - zwanym dalej warunkami technicznymi. Zatem, w odniesieniu do tych zarzutów, posiłkując się m.in. wyjaśnieniami Inwestora stwierdzono zgodność projektu zagospodarowania terenu z:

- § 12 ust. 1 pkt 2 - planowany budynek, zwrócony ścianą bez okien i drzwi zaprojektowano w odległości 3,07 m od granicy działki inwestycyjnej tj. w odległości większej od minimalnej odległości określonej w tym przepisie (3 m);

- § 14 - działka budowlana posiada istniejący dostęp do drogi publicznej;

- § 29 - na projekcie zagospodarowania terenu zaznaczono w sposób czytelny kierunek spływu wód opadowych, które będą kierowane do podziemnego zbiornika na wody opadowe i roztopowe, poprzez m.in. instalację odwadniającą z osadnikami zintegrowanymi z separatorami substancji ropopochodnych. Jednocześnie w projekcie budowlanym zaznaczono, że projektowana inwestycja nie będzie generować ścieków przemysłowych. Woda stosowana będzie, jako dodatek do mas formierskich oraz do uzupełniania wody w zamkniętym systemie chłodzenia cewek wzbudnika systemu pieca indukcyjnego na sąsiedniej istniejącej hali (por. karta 41);

- przepisami dotyczącymi bezpieczeństwa pożarowego.

Odnosząc się do zarzutu braku zapewnienia drogi pożarowej dla przedmiotowej inwestycji wyjaśniono, że projektowana hala produkcyjno-magazynowa, której parametry określono w projekcie budowlanym nie wymaga - w myśl § 12 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (t.j. Dz.U. z 2009 Nr 124 poz. 1030) - takiej drogi pożarowej.

W kwestii zarzutu o niezapewnieniu odpowiedniej ilości wody do gaszenia i hydrantów zewnętrznych wyjaśniano, że zapewnienie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę do zewnętrznego gaszenia pożaru winno odbywać się na zasadach, na których jest ono realizowane w stosunku do miejscowości O. tj. - jednostki osadniczej o liczbie mieszkańców przekraczającej 100 osób, niestanowiącej zabudowy kolonijnej, a także znajdujących się w ich granicach: budynków użyteczności publicznej i zamieszkania zbiorowego oraz obiektów budowlanych produkcyjnych i magazynowych. Wodę do celów przeciwpożarowych w wymaganej ilości określonej w sposób, o którym mowa w § 4 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia, powinna zapewniać sieć wodociągowa doprowadzająca wodę do jednostki osadniczej. Jak wynika z § 6 ust. 1 wodę dla obiektów budowlanych produkcyjnych i magazynowych, w ilości wymaganej do celów przeciwpożarowych do zewnętrznego gaszenia pożaru, należy zapewnić z urządzeń dostarczających ją do celów bytowo-gospodarczych i technologicznych lub z innych zasobów wody służących do tego celu. Jak wynika z wyjaśnień Inwestora, najbliższy hydrant zlokalizowany jest w odległości 61 m. Wyjaśnienia Inwestora, (zweryfikowane w oparciu o dane zawarte na platformie ZSIN - Zintegrowany System Informacji o Nieruchomościach) stanowiące uzupełnienie, zawartej w projekcie budowlanym, analizy zgodności inwestycji z przepisami dotyczącymi m.in. ochrony przeciwpożarowej budynków, opracowanej przez projektanta są dla tutejszego organu odwoławczego wystarczające w tej materii.

Odwołujący podnoszą zarzut o niewyznaczeniu obszaru oddziaływania inwestycji ani w sposób opisowy ani w sposób graficzny, niewykonanie analizy zapisów planu miejscowego odnośnie wskaźnika powierzchni zabudowy. Argumenty te są dla Wojewody niezrozumiałe, gdyż wskazane informacje zostały zawarte w projekcie budowlanym. Informacja o obszarze oddziaływania inwestycji została zawarta w opisie do projektu zagospodarowania terenu (karta 6). Analiza zgodności inwestycji z ustaleniami planu znajduje się na kartach od 22 do 23. Organ odwoławczy nie znalazł wystarczających podstaw do zmiany, zweryfikowanego przez organ I instancji, szerokiego obszaru oddziaływania inwestycji i ustalonego - w oparciu o ten obszar - kręgu stron postępowania. Obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji winien odzwierciedlać wpływ przedmiotowego zamierzenia, a nie całego Zakładu (tj. [...] oraz [...] S.j.) na tereny sąsiednie.

Projekt budowlany zawiera niezbędne opinie i uzgodnienia, jego zawartość jest kompletna. Projekt budowlany opracowany został w czytelnej grafice i posiada numerację zgodną ze spisem zawartości projektu. Załączona została informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (karty 28-34). W projekcie określona została druga kategoria geotechniczna obiektu przy prostych warunkach gruntowo-wodnych (karta 82). Do projektu załączono ekspertyzę techniczną istniejącego pawilonu handlowego, zgodnie z § 206 warunków technicznych (karty 77-79). Projekt budowlany został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu wpisem do właściwej izby samorządu zawodowego, potwierdzonym zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 P.b. Projekt zagospodarowania terenu, stanowiący część projektu budowlanego, wykonany został na kopii aktualnej mapy dla celów projektowych. Inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, które nie zostało podważone. Zatem, stwierdza się spełnienie wymogów określonych art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 P.b.

Materiał dowodowy wskazuje na brak przekroczenia dopuszczalnych wartości immisji (poziomu hałasu i emisji substancji do powietrza), co opisano powyżej. W przypadku przekroczenia dopuszczalnych norm w zakresie immisji, osobie, której naruszono posiadanie, służy roszczenie o przywrócenie stanu zgodnego z prawem oraz zaprzestanie naruszeń ze strony właściciela, którego działania zakłócałyby korzystanie z nieruchomości sąsiedniej ponad przeciętną miarę (art. 144 ustawy Kodeks cywilny, Dz.U.2019.1145 - tekst jednolity ze zmianami). Rozstrzygnięcie powyższych kwestii leży w kompetencji sądów cywilnych.

Wojewoda nie znalazł podstaw do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego, o które wnioskowała Odwołująca. W ocenie Wojewody zebrany materiał dowodowy nie wymaga uzupełnienia i jest wystarczający do przeprowadzenia rzetelnej oceny inwestycji w świetle obowiązujących przepisów.

Przedmiotowa inwestycja nie narusza występujących w obszarze oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich. Analiza przedłożonego materiału dowodowego nie wykazała naruszenia prawa materialnego, które uprawniałoby organ administracji do zakwestionowania prawidłowości inwestycji.

Opisaną wyżej decyzję zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie J. K., M. B., G. B., A. D. i M. G.. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności:

1) wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 78 § l i 2, art. 84 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez:

- zaniechanie wyjaśnienia szczegółowo stanu faktycznego i prawnego, zwłaszcza odstąpienie od inwestycji znacząco oddziaływującej na środowisko tudzież sąsiednie działki,

- zinterpretowanie wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy na niekorzyść strony skarżącej, co stanowiło oczywiste naruszenie zasady pierwszeństwa słusznego interesu strony, a w rezultacie doprowadziło do wadliwego ustalenia nawet daty powstania działek budowlanych, gdyż Wojewoda przyjął wyjaśnienia Inwestora jako ustalenia własne, z czym nie można się zgodzić, bo Inwestor wskazuje na fakt że zakład istnieje od 1992r., natomiast sąsiednie działki zostały przekształcone na tereny budowlane dużo później, co jest niezgodne z prawdą ponieważ od strony południowej, południowo-wschodniej oraz wschodniej zakładu od pokoleń istniała i istnieje zabudowa mieszkaniowa w stosunkowo bliskiej odległości od zakładu Odlewni (np. A. M.), a nie jest też prawdą, że zakład nie będzie zwiększał produkcji (nadal będzie wynosiła ona 500 ton/rok), natomiast planowane przedsięwzięcie ma na celu poprawę warunków funkcjonowania zakładu i ograniczenie uciążliwości dla środowiska, bo pierwotna Decyzja Środowiskowa Burmistrza Miasta i Gminy O. z dn. 28.08.2018r. dopuszczała taką wielkość produkcji, jednak po odwołaniu Inwestora z dn. 18.09.2018r. Burmistrz Miasta i Gminy O. w decyzji środowiskowej z dn. 10.06.2019r. przychylił się do zwiększenia łącznej produkcji do wielkości 1000 ton/rok (podwojenie produkcji)

2) wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem reguł wskazanych w art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej tej decyzji, co uniemożliwia właściwe zapoznanie się z motywami działania organu pierwszej instancji, zrozumienie tych motywów, a w rezultacie ustosunkowanie się do nich w rzeczowy i wyczerpujący sposób- w sytuacji gdy Wojewoda przyjął wyjaśnienia Inwestora jako ustalenia własne a'prori, nie weryfikując ich kompletnie w żaden sposób- nawet nie biorąc pod uwagę ogólnie dostępnych map z geoportalu, które ukazują przecież w całej okazałości teren inwestycji, 6 samowoli budowlanych czy nieodebranych budynków, 95% zagospodarowania terenu i utwardzenie w 90% terenu, co jest sprzeczne z przepisami obowiązującego prawa.

Zarzucono również naruszenie przepisów prawa materialnego:

1) tj. naruszenie art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 33. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż istotne kwestie, niezbędne do stwierdzenia zgodności inwestycji z obowiązującymi przepisami, uprawniające do wydania decyzji w sprawie zostały wyjaśnione, a pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego, podczas gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów powinna prowadzić do wniosku, że nie istnieje zgodność inwestycji z przepisami prawa, poprzez wiele naruszeń prawa, jak np. mapa do celów projektowych jest niezgodna z rzeczywistością- porównując nawet mapę z geoportalu z mapą projektową- abstrahując od aktualnych zdjęć terenu inwestycji, bo mapa ta nie obejmuje 6 istniejących samowoli budowlanych lub 6 budynków nieodebranych- które nie są objęte zamierzeniem budowlanym, czego skutkiem jest brak na mapie projektowej- dodatkowej zabudowy - około 205 m2; również mapa z geoportalu wskazuje, że teren jest utwardzony w 90%, a działka zagospodarowana jest w 95%, czego Starosta [...] ani Wojewoda nie są w stanie zauważyć;

2) tj. naruszenie art. 33 ust.. 1 ustawy Prawo budowlane, poprzez istnienie i funkcjonowanie 6 obiektów, których nie uwzględniono w etapowaniu zamierzenia budowlanego;

3) tj. naruszenie art. 55 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, gdyż przed przystąpieniem do użytkowania obiektu budowlanego należy uzyskać decyzję o pozwoleniu na użytkowanie, czego inwestor nie dopełnił ani biorąc pod uwagę istniejących 6 samowoli budowlanych ani istniejącego budynku Odlewni, gdyż budynek w budowie nie powinien działać i funkcjonować, podczas gdy obiekt ten wytwarza nieczystości;

4) tj. naruszenie § 8 ust. 3 pkt 2, 3, 5, 6 i 7 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez brak na mapie projektowej elementów wskazanych w tychże punktach, a § 8 ust. 3 pkt 4 został tylko połowicznie spełniony przez Inwestora;

5) tj. naruszenie § 12 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych z dnia 24 lipca 2009 r., bowiem zgodnie z wytycznymi do instrukcji bezpieczeństwa pożarowego wewnątrz rurociągów i filtrów występuje zagrożenie wybuchem, które klasyfikujemy do kategorii Z- 10, a strefa ochronna jest oznaczona i określa się w odległości 5,0 m od urządzenia, czego Wojewoda ani Starosta ani oczywiście sam Inwestor w ogóle nie uwzględnili;

6) tj. naruszenie § 3 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej z dnia 2 grudnia 2015 r. gdyż zgodnie z wytycznymi do instrukcji bezpieczeństwa pożarowego wewnątrz rurociągów i filtrów występuje zagrożenie wybuchem, co ignoruje Inwestor i organy administracji rządowej i samorządowej;

7) tj. naruszenie §10 ust. 2 pkt 2 i 3 Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru środkowej części O. (Uchwała Nr XXXIV/399/2004 Rady Miejskiej w O. z dnia 29.12.2004 r). w związku z § 271 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, bo odległość między zewnętrznymi ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, a mającymi na powierzchni większej niż 65% klasę odporności ogniowej (E), określoną w § 216 ust. 1 w 5 kolumnie tabeli, nie powinna, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, być mniejsza niż odległość w metrach- czyli nie jest spełniona odległość do lasów, a także inwestycja nie ma zapewnionego dojazdu jednostek ratowniczych do obiektu, a lokalizacja obiektów nie jest zgodna ze szczegółowymi przepisami dotyczącymi ochrony przeciwpożarowej;

8) tj. naruszenie § 7 ust. 3 pkt 2, 6 i 7 Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru środkowej części O. (Uchwała Nr XXXIV/399/2004 Rady Miejskiej w O. z dnia 29.12.2004 r.) poprzez brak zrealizowania wytycznych zawartych w tychże punktach względem przedmiotowej inwestycji;

9) tj. naruszenie § 7 ust. 4 pkt 1 i 2 Miejscowego Planu Zagospodarowania przestrzennego dla obszaru środkowej części O. (Uchwała Nr XXXlV/399/2004 Rady Miejskiej w O. z dnia 29.12.2004 r). poprzez brak zrealizowania wytycznych zawartych w tychże punktach względem przedmiotowej inwestycji, bo istnieją na terenie inwestycji tymczasowe obiekty budowlane - nieodebrane tudzież samowole budowlane - a także betonowe przęsła ogrodzeniowe, bo cały zakład jest przecież ogrodzony betonowymi przęsłami ogrodzeniowymi, a raport objął dodatkowe niewyznaczone tereny oznaczone jako MN a nie jako tereny zabudowy usługowej U

10) naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jak. np § 8, 10, 12, poprzez ich niezastosowanie i zignorowanie przepisów prawa co do odległości i granic inwestycji z budynkiem mieszkaniowym, niezapewnienie odpowiedniej ilości wody do gaszenia i hydrantów zewnętrznych, brakiem zapewnienia dróg pożarowych i dojazdu jednostek ratowniczych do obiektu, nie zastosowano szczelnych nawierzchni do odprowadzania wód opadowych, niewyznaczenie obszaru oddziaływania inwestycji ani w sposób opisowy ani w sposób graficzny, niewykonanie kompletnie żadnej analizy zapisów planu miejscowego odnośnie wskaźnika powierzchni zabudowy.

Na podstawie tych zarzutów skarżący wnieśli uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie z dnia 22 grudnia 2020 r. uczestnik postępowania A. Z. wniósł o oddalenie skargi, odnosząc się do argumentów podniesionych w skardze.

W piśmie z dnia 4 stycznia 2021 r. skarżąca J. K. złożyła replikę na odpowiedź na skargę.

Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2.

Do dnia dzisiejszego stan epidemii nie został odwołany.

Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2). Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3).

Na mocy art. 15zzs4 zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 27 listopada 2020 r. (k – 60-61) niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), dalej zwana p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Zgodnie natomiast z art. 134 § p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji według powyższych kryteriów stwierdzić należy, że jest ona prawidłowa, a zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku.

W pierwszej kolejności trzeba przypomnieć, że w postanowieniu zawartym w pkt I wyroku z dnia 11 stycznia 2021 r. Sąd odrzucił skargi M. B., G. B., A. D. i M. G., a uzasadnienie tego postanowienia zostało sporządzone odrębnie. Niniejsze uzasadnienie dotyczy więc wyłącznie pkt II wyroku, w którym oddalono skargę J. K..

Trzeba zgodzić się z Wojewodą, że zakres postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę został określony w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Organu obu instancji obowiązki te wykonały, a szczegółowe uzasadnienie zaskarżonej decyzji stanowi odzwierciedlenie wykonanych czynności w zakresie sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji środowiskowej wydanej dla przedmiotowej inwestycji, przepisami techniczno – budowlanymi oraz badania wymaganych prawem opinii i uzgodnień.

Podstawowy zarzut skargi, podtrzymany i rozwinięty również w piśmie zatytułowanym "replika skarżącej na odpowiedź na skargę" dotyczy pominięcia w prowadzonym postępowaniu okoliczności, że na terenie zakładu, którego rozbudowa jest przedmiotem postępowania, istnieje 6 obiektów budowlanych stanowiących samowole budowlane. Na potwierdzenie tej okoliczności przedłożono pismo – zawiadomienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia 30 listopada 2020 r. (k. 133 – 135). Zdaniem skarżącej "fakt istnienia tak wielu niezidentyfikowanych zabudowań, przez osobę, która stworzyła mapę do celów projektowych, powoduje, iż faktycznie nieprawidłowo obliczony został wskaźnik powierzchni zabudowy i brakuje jej zobrazowania. Zabudowa dodatkowa ma pow. 205 m˛. Wszelkie portale mapowe wskazują, że na ternie inwestycji istnieje wiele obiektów nie objętych mapą do celów projektowych". Skarżąca zarzuca, że Wojewoda zignorował samowole budowlane i nie uwzględnił w ogóle stanu prawnego istniejącego w dniu wydawania decyzji, tj. na dzień 14 lipca 2020 roku, gdzie zgodnie z ówcześnie obowiązującym prawem, obiekty nielegalne, nieodebrane nie mogły być użytkowane zgodnie z prawem. Wojewoda w projekcie zaniedbał sprawdzenia stanu prawnego istnienia 6 samowoli budowlanych, widocznych nawet na geoportalu.

W wymienionym piśmie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego opisał istniejące legalnie obiekty budowlane, obiekty stanowiące samowolę budowlaną, a także obiekty, w stosunku do których toczą się postępowania w trybie art. 50 – 51 ustawy Prawo budowlane. Jednakże wbrew stanowisku skarżącej okoliczności te nie mają żadnego znaczenia dla niniejszej sprawy. Nie ma żadnych przeszkód by wydać pozwolenie na budowę dla obszaru, na którym znajduje się obiekt budowlany wybudowany samowolnie – dopóki w obrocie prawnym nie istnieje ostateczna decyzja nakazująca rozbiórkę takiego obiektu. Zgodnie bowiem z art. 35 ust. 5 ustawy Prawo budowlane organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki. Organy administracji architektoniczno - budowlanej nie mają kompetencji do badania kwestii samowoli istniejących w terenie, bowiem kwestia ta należy do zadań organów nadzoru budowlanego. Czynienie z okoliczności, że "Wojewoda w projekcie zaniedbał sprawdzenia stanu prawnego istnienia 6 samowoli budowlanych" nie może zostać uznane za zasadne. O ile organy nadzoru budowlanego podejmą postępowania w zakresie stwierdzonych samowoli budowlanych, ich rzeczą będzie sprawdzenie zgodności tych obiektów z obowiązującymi przepisami, w tym również przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczącymi powierzchni zabudowy. Organy administracji architektoniczno – budowlanej w granicach własnych kompetencji orzekają o zgodności przedstawionego im projektu budowlanego z tymi przepisami i w ramach tego postępowania nie mają kompetencji do uwzględniania obiektów budowlanych, co do których legalności istnieją wątpliwości. Dopiero w razie orzeczenia nakazu rozbiórki na terenie objętym planowaną inwestycją, należy odmówić zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Nie ma natomiast żadnej wątpliwości, że w okolicznościach niniejszej sprawy takiej decyzji rozbiórkowej nie ma.

Wszystkie zarzuty dotyczące kwestii pominięcia samowoli budowlanych – zarówno w zakresie prawa materialnego, jak i przepisów postępowania – należało uznać za bezzasadne.

Podnoszona w skardze kwestia braku sprecyzowania zagrożenia wybuchem wynika z faktu braku takiego zagrożenia. Skarżąca stwierdza: "skoro w projekcie jest mowa o filtrach, a skoro pomieszczenie jest zagrożone wybuchem to cały zakład jest zagrożony wybuchem (...) wytyczne do instrukcji bezpieczeństwa pożarowego Inwestora wyjaśniają, że wewnątrz rurociągów i filtrów występuje zagrożenie wybuchem". Sąd nie jest w stanie zweryfikować, o jakich "wytycznych do instrukcji bezpieczeństwa pożarowego inwestora" mowa, skoro sam inwestor zarówno na etapie postępowania administracyjnego, jak i w piśmie z dnia 22 grudnia 2020 r. przedłożonym do akt sprawy wyjaśniał, że zagrożenie wybuchem nie występuje. Nie wynika ono ani z przeprowadzonych przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska kontroli, ani ze sporządzonego raportu oddziaływania na środowisko, ani z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 10 czerwca 2019 r.

Pozostałe zarzuty skarżącej – dotyczące w szczególności zgodności inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - stanowią powtórzenie zarzutów podnoszonych wcześniej w odwołaniu. Zostały one poddane szczegółowej analizie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a Sąd całkowicie podziela stanowisko Wojewody w tym zakresie.

W okolicznościach sprawy istota konfliktu interesów inwestora oraz okolicznych mieszkańców wynika z faktu bliskiego sąsiedztwa zabudowy mieszkaniowej oraz zabudowy usługowej, w tym funkcjonującego od wielu lat zakładu odlewni objętego przedmiotowym postępowaniem. W tych okolicznościach zarówno organy administracji publicznej, jak i sąd administracyjny nie mogą z założenia stać po jednej ze stron konfliktu, lecz powinny kierować się obowiązującymi przepisami prawa. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, przy czym organy obu instancji szczegółowo i wnikliwie ustaliły stan faktyczny i zastosowały obowiązujące przepisy prawa. Trzeba przy tym pamiętać, że zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. O ile inwestor spełnia warunki wymagane przepisami prawa, to jego prawo do zabudowy nie może zostać ograniczone.

Sąd nie stwierdził naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 78 § 1 i 2, art. 84 § 1 oraz art. 80 k.p.a. W szczególności nie dopatrzył się zarzucanego w skardze "zinterpretowania wątpliwości, co do stanu faktycznego sprawy na niekorzyść strony skarżącej, co stanowiło oczywiste naruszenie zasady pierwszeństwa słusznego interesu strony".

Warto przypomnieć, że w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z 10 czerwca 2019 r. zauważono sprzeciw mieszkańców wobec planowanej rozbudowy i dla złagodzenia konfliktu przeprowadzono rozprawę administracyjną otwartą dla społeczeństwa oraz spotkanie z zainteresowanymi na terenie odlewni i Urzędu Miasta i Gminy w O.. W samej zaś decyzji środowiskowej stwierdzono: "warunki realizacji przedsięwzięcia nałożone w niniejszej decyzji oraz proponowane rozwiązania, które winny znaleźć się w projekcie budowlanym winny zabezpieczać przed uciążliwościami związanymi z działalnością Zakładu. Przyjęte rozwiązania techniczne zdecydowanie poprawią istniejącą sytuację poprzez zmniejszenie emisji zanieczyszczeń do atmosfery oraz zmniejszenie emisji hałasu".

W świetle powyższego – stwierdzając, że w zaskarżonej decyzji szczegółowo i drobiazgowo odniesiono się do obaw i zarzutów skarżącej i innych stron postępowania, a zgodność planowanej inwestycji z obowiązującymi przepisami nie budzi wątpliwości – Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.