Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt II SO/Po 8/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2020-01-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: Orzeczono o wymierzeniu grzywny
Zasądzono zwrot kosztów sądowych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz po rozpoznaniu 16 stycznia 2020 r. wniosku J. H. o wymierzenie grzywny Burmistrzowi Miasta i Gminy w związku z niezastosowaniem się do obowiązku przekazania skargi oraz akt sprawy i odpowiedzi na skargę postanawia 1. wymierzyć Burmistrzowi Miasta i Gminy grzywnę w kwocie [...]- (słownie: [...] ) złotych; 2. zasądzić od Burmistrza Miasta i Gminy na rzecz wnioskodawcy J. H. kwotę [...]- (słownie: [...]) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych. /-/ W. Batorowicz


UZASADNIENIE

Pismem z [...] grudnia 2019 r. J. H. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, na podstawie art. 55 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo po postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. – dalej: "p.p.s.a.") , wniosek o wymierzenie Burmistrzowi Miasta i Gminy grzywny za nieprzekazanie do Sądu w terminie skargi wraz z odpowiedzią i aktami sprawy.

Skarżąca wyjaśniła, iż w dniu [...] października 2019 r. złożyła za pośrednictwem Burmistrza Miasta i Gminy skargę na bezczynność tego organu w rozpoznaniu jej wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W dniu [...] grudnia 2019 r. uzyskała od pracownika Sądu informację, że skarga ta nie wpłynęła jeszcze do Sądu. Organ nie wykonał więc obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a. oraz art. 21 ustawy o dostępie do informacji publicznej

Pismem z [...] grudnia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu przesłał Burmistrzowi Miasta i Gminy odpis wniosku o wymierzenie temu organowi grzywny i zobowiązał organ do złożenia w terminie 10 dni odpowiedzi na wniosek.

W odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny Burmistrz Miasta i Gminy wniósł o oddalenie wniosku i zasądzenie na od skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania wg norm przepisanych, bądź o wymierzenie grzywny w jak najmniejszej wysokości.

Organ wskazał, iż w odpowiedzi na wniosek skarżącej o udostępnienie informacji publicznej pismem z [...] lipca 2019 r. wysłano do wnioskodawczyni zawiadomienie w trybie art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dalej wyjaśniono, iż [...] grudnia 2019 r. udzielono żądnej informacji publicznej. Powodem opóźnienie było zbierania danych z okresu 10 lat.

Odnosząc się do nieprzekazania skargi z [...] października 2019 r. Burmistrz wyjaśnił, że z uwagi na obciążenie pracowników licznymi i często rozbudowanymi wnioskami o udostępnienie informacji publicznej omyłkowo nie nadano biegu skardze. Zaznaczono, iż przekazanie skargi do Sądu nastąpiło z przekroczeniem ustawowego terminu, jednak bezczynność organu nie miała doniosłego wpływu na realizację prawa dostępu obywatela do informacji publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 55. § 1 P.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny, w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym.

Wyłączną przesłanką materialnoprawną wymierzenia grzywny jest niewypełnienie obowiązków wymienionych w art. 54 § 2 P.p.s.a., czyli nieprzekazanie przez organ skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę oraz przekroczenie 30-dniowego terminu przekazania sądowi tych wszystkich dokumentów, a termin ten liczony jest od dnia doręczenia skargi organowi. W orzecznictwie podkreśla się, iż sam fakt przekazania skargi przed rozpoznaniem wniosku o nałożenie na organ grzywny nie może przesądzać o braku przesłanek do wymierzenia na mocy art. 55 § 1 P.p.s.a. grzywny. Podobnie, przyczyny, które spowodowały nieprzekazanie sądowi skargi w terminie, nie mają znaczenia dla możliwości wymierzenia grzywny, a mogą jedynie rzutować na jej wysokość (por. np. postanowienia NSA z 6 maja 2008 r. o sygn. akt II OZ 400/08, 29 września 2010 r. o sygn. II OZ 914/10 oraz z dnia 17 kwietnia 2013 . o sygn. akt I OZ 232/13 – wszystkie dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zaznaczyć należy, iż zgodnie z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. DZ.U. z 2019.r po.z 1429 ze zm.) do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.), z tym że przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi

W rozpatrywanej sprawie niewątpliwie doszło do naruszenia przez organ obowiązku przekazania skargi w terminie 15 dni. Skoro skarga została doręczona organowi [...] października 2019 r., to jej przekazanie – zgodnie z art. 54 § 2 w zw. z art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, powinno nastąpić do dnia [...] października 2018 r. Tymczasem nastąpiło to w dniu [...] grudnia 2018 r., a więc z uchybieniem 15- dniowego terminu.

W tym stanie rzeczy Sąd postanowił wymierzyć Burmistrzowi Miasta i Gminy grzywnę w kwocie [...]- zł. Określając wysokość orzeczonej grzywny w przedmiotowej sprawie, Sąd wziął pod uwagę z jednej strony istotne przekroczenie ustawowego terminu przekazania skargi do sądu administracyjnego, ale zarazem uwzględnił, że finalnie skarga została przekazana tutejszemu Sądowi po doręczeniu organowi odpisu wniosku o wymierzenie grzywny. Wniosek o wymierzenie grzywny doprowadził tym samym do tego podstawowego skutku, jakim jest poddanie skargi kognicji sądu administracyjnego. W takiej sytuacji danie pierwszeństwa jedynie funkcji represyjnej i orzeczenie wysokiej grzywny nie byłoby zasadne. W zasadzie już sam wniosek o wymierzenie organowi grzywny odniósł skutek dyscyplinujący, zatem Sąd przy ustalaniu wysokości grzywny kierował się przede wszystkim względami prewencyjności.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. postanowił, jak pkt 1 sentencji postanowienia.

Na podstawie art. 200 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a. Sąd orzekł o zwrocie kosztów sądowych uwzględniając wysokość uiszczonego przez stronę wpisu od wniosku.

/-/ W. Batorowicz