Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 1023/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2019-04-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 14c par. 1 i  par. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 22 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1509
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst. jedn,

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Furtak-Biernat po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi G. G. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zastosowania przepisów prawa podatkowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie interpretacją indywidualną z dnia 15.10.2018 r., znak: [...] – wydaną na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 z późn. zm. – dalej "O.p") - Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził, że stanowisko wnioskodawcy G. G., przedstawione we wniosku z dnia 09.08.2018 r. (data wpływu 17.08.2018 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych co do możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków z tytułu udziału w spotkaniach integracyjnych - jest nieprawidłowe.

W ww. wniosku z dnia 17.08.2018 r. wnioskodawca G. G.

(dalej także: "Wnioskodawca", "Skarżący") przedstawił następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie doradztwa podatkowego i prawnego. Posiada wpis na listę doradców podatkowych i przynależy do samorządu zawodowego doradców podatkowych na zasadach wskazanych w ramach ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym (Dz. U. z 2018 r., poz. 377 ze zm. – w skrócie "ustawa o doradztwie"). Na podstawie przepisów wskazanych regulacji i aktów wewnątrzkorporacyjnych Wnioskodawca jest zobowiązany stale podnosić swoje kwalifikacje zawodowe. Dzieje się to m.in. poprzez uczestnictwo w szkoleniach. Jednocześnie w celu:

- zwiększenia rozpoznawalności swojej osoby pośród innych doradców/prawników,

- wymiany doświadczeń zawodowych,

- poznania doradców podatkowych/prawników z innych regionów kraju w celu nawiązania z nimi współpracy zawodowej,

Wnioskodawca ma zamiar uczestniczyć w spotkaniach integracyjnych doradców podatkowych, jak i prawników (radców prawnych i adwokatów). Spotkania organizowane będą zarówno przez samorząd zawodowy doradców podatkowych, jak i przez inne podmioty. W ramach spotkań przewidziany będzie program np. wspólnego zwiedzania określonego obiektu, czy miejscowości, zajęcia sportowe, wspólne posiłki, gry i konkursy, aukcje charytatywne, gry miejskie, zawody sportowe, wspólne dyskusje, etc. Z tytułu uczestniczenia we wskazanym wydarzeniu Wnioskodawca będzie zobowiązany do opłacenia kosztów swojego udziału. Na tej podstawie będzie uzyskiwał od organizatora fakturę potwierdzającą dokonaną przez Niego płatność.

Na tle tak przedstawionego zdarzenia przyszłego Wnioskodawca sformułował pytanie, a mianowicie, czy wydatki poniesione z tytułu uczestnictwa w ramach ww. spotkań stanowią koszty uzyskania przychodów prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej?

Przedstawiając własne stanowisko w sprawie oceny przedstawionego zdarzenia przyszłego Wnioskodawca wskazał, że wydatki poniesione z tytułu uczestnictwa w ramach ww. spotkań stanowią koszty uzyskania przychodów prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej.

Uzasadniając swoje stanowisko Wnioskodawca, w pierwszej kolejności przytoczył przepis art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1509 ze zm. - dalej "u.p.d.o.f."), zgodnie z którym kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 tej ustawy. Następnie wskazał, że na tej podstawie przyjmuje się, że aby dany wydatek stanowił koszt podatkowy, powinien (wszystkie przesłanki powinny być spełnione łącznie):

- być poniesiony przez podatnika,

- posiadać charakter definitywny,

- być związany z działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika,

- być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów,

- być należycie udokumentowany,

- znajdować się poza katalogiem z art. 23 u.p.d.o.f.

Dopiero, gdy dany wydatek spełnia łącznie wszystkie wskazane powyżej przesłanki, może stanowić koszt działalności. A contrario, brak spełnienia przez wydatek którejkolwiek z ww. przesłanek uniemożliwia uznanie go za koszt działalności podatnika.

Odnosząc się do stanu faktycznego, w ocenie Wnioskodawcy, wydatki na uczestnictwo w spotkaniach integracyjnych stanowią koszt jego działalności. Wydatek ten będzie bowiem ponoszony przez podatnika i to w sposób definitywny. Będzie także udokumentowany fakturą. Znajduje się poza katalogiem art. 23 u.p.d.o.f.

Związany jest także z działalnością gospodarczą podatnika i poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu.

Mianowicie zgodnie z art. 47 ust. 1 i następne ustawy o doradztwie, doradcy podatkowi tworzą samorząd doradców podatkowych. Jednocześnie przynależność doradców podatkowych do Krajowej Izby Doradców Podatkowych jest obowiązkowa i powstaje z chwilą wpisu na listę.

Już na tej podstawie, zdaniem Wnioskodawcy, można wywnioskować istnienie obowiązku tworzenia przez każdego doradcę podatkowego samorządu zawodowego. Tworzenie to odbywa się w różnych formach, tj. działaniach wynikających z wykonywania określonych czynność wynikających wprost z przepisów (np. poprzez uczestniczenie w organach samorządu), jak i faktycznych, np. tworzeniu wzajemnych relacji pomiędzy poszczególnymi członkami samorządu. Jednocześnie uczestnictwo podatnika w spotkaniach integracyjnych, o których mowa w przedmiotowym wniosku ma na celu:

- zwiększenie rozpoznawalności jego osoby pośród innych doradców/prawników,

- wymiany doświadczeń zawodowych,

- poznania doradców podatkowych/prawników z innych regionów kraju w celu nawiązania z nimi współpracy zawodowej.

W oparciu o taki model działania faktycznie przychód podatnika będzie ulegał zwiększeniu. Nawiązanie kontaktów z innymi osobami z branży umożliwi podatnikowi, po pierwsze - uzyskiwanie zleceń spoza miejscowości, w której działa (na zasadzie uzyskiwania zleceń od poznanych na spotkaniach innych doradców/prawników) - zwiększy zatem Jego przychody. Po drugie - umożliwi zlecanie zadań do wykonania w innych miejscowościach (na zasadzie zlecania wykonania określonych czynności poznanym na spotkaniach innym doradcom/prawnikom; umożliwi to z kolei brak konieczności udawania się do odległych zakątków kraju i zlecanie określonych czynności innym znanym Wnioskodawcy profesjonalistom) - będzie to prowadziło do zabezpieczenia źródła przychodów podatnika i zminimalizuje ponoszone przez niego koszty (np. koszty podróży).

Jednocześnie, gdyby podatnik nie wykonywał działalności gospodarczej w zakresie doradztwa podatkowego, czy prawnego, z pewnością nie uczestniczyłby w tego rodzaju spotkaniach, co wskazuje, że to okoliczność prowadzenia działalności gospodarczej determinuje opisane działania. Prowadzi to także do wniosku, że uczestnictwo w ww. spotkaniach jest związane z prowadzoną działalnością.

W związku z powyższym, zdaniem Wnioskodawcy, wydatki poniesione z tytułu uczestnictwa w ramach ww. spotkań stanowią koszty uzyskania przychodów prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej.

Wyżej opisaną zaskarżoną interpretacją indywidualną z dnia 15.10.2018 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej "Organ interpretacyjny") stwierdził, że stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego w świetle obowiązującego stanu prawnego jest nieprawidłowe.

Organ interpretacyjny wskazał, że stosownie do przepisu art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1509 ze zm.) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ust. 1.

Następnie wyjaśnił, że kosztami uzyskania przychodów prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej są wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z tą działalnością, których celem jest osiągnięcie przychodów, bądź też zabezpieczenie lub zachowanie tego źródła przychodów, o ile w myśl przepisów ww. ustawy nie podlegają wyłączeniu z tych kosztów.

Przy czym, związek przyczynowy pomiędzy poniesieniem wydatku, a osiągnięciem przychodu, bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodu, bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów.

Jak dalej wskazał Organ interpretacyjny, koszty poniesione na zachowanie źródła przychodu to koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu uzyskiwano oraz aby takie źródło w ogóle dalej istniało. Natomiast za koszty służące zabezpieczeniu źródła przychodów należy uznać koszty poniesione na ochronę istniejącego źródła przychodów, w sposób gwarantujący bezpieczne funkcjonowanie tego źródła. Istotą tego rodzaju kosztów jest więc ich obligatoryjne poniesienie w celu nie dopuszczenia do utraty źródła przychodu w przyszłości.

Organ interpretacyjny wskazał także, że kosztami podatkowymi są zarówno koszty, które pozostają w bezpośrednim związku przyczynowo - skutkowym z przychodami podatkowymi, jak również koszty pośrednie, których powiązanie z konkretnym przychodem nie jest możliwe, jednak dla prawidłowego funkcjonowania przedsiębiorstwa poniesienie ich jest uzasadnione.

Organ interpretacyjny podkreślił przy tym, że ciężar wykazania związku przyczynowo - skutkowego z uzyskaniem przychodu z danego źródła, bądź też zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów spoczywa na podatniku, który wywodzi z tego określone skutki prawne.

Zatem - jak wskazał Organ interpretacyjny - aby wydatek poniesiony przez podatnika mógł stanowić koszt uzyskania przychodów, muszą zaistnieć łącznie następujące przesłanki:

- wydatek został poniesiony przez podatnika,

- poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów,

- pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

- jest definitywny (rzeczywisty), czyli wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

- został właściwie udokumentowany,

- wydatek nie może znajdować się w katalogu kosztów określonych w art. 23 ust. 1 ustawy.

Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu wydatków enumeratywnie wymienionych w przywołanym art. 23 ust. 1 ustawy, stanowić mogą koszt uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo - skutkowym z osiąganymi przychodami.

Właściwa i zgodna z treścią ustawowej regulacji kwalifikacja kosztów uzyskania przychodów powinna brać pod uwagę:

- przeznaczenie wydatku (jego celowość, zasadność dla funkcjonowania podmiotu) oraz

- potencjalną możliwość (analizowaną w dacie poniesienia wydatku na podstawie obiektywnych przesłanek) przyczynienia się danego wydatku do osiągnięcia przychodu.

Możliwość kwalifikowania konkretnego wydatku jako kosztu uzyskania przychodu, uzależniona jest od rzetelnej i całościowej oceny tego, czy w świetle wszystkich występujących w sprawie okoliczności, przy zachowaniu należytej staranności, podatnik w momencie dokonywania wydatku mógł i powinien wiedzieć, że wydatek ten przyczyni się do powstania przychodu, ewentualnie zachowania lub zabezpieczenia źródła tego przychodu. Wydatek musi być na ten cel ukierunkowany.

Następnie Organ interpretacyjny wskazał, że zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 23 u.p.d.o.f., nie uważa się za koszty uzyskania przychodów kosztów reprezentacji, w szczególności poniesionych na usługi gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów, w tym alkoholowych.

Organ interpretacyjny wskazał przy tym, że w wydanym w składzie 7 sędziów wyroku z dnia 17.06.2013 r., sygn. akt II FSK 702/11, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "reprezentacja", o której mowa w tym przepisie, stanowi działanie w celu wykreowania oraz utrwalenia pozytywnego wizerunku podatnika wobec innych podmiotów. W podanym znaczeniu reprezentacja to przede wszystkim każde działanie skierowane do istniejących lub potencjalnych kontrahentów podatnika lub osoby trzeciej w celu stworzenia oczekiwanego wizerunku podatnika dla potrzeb ułatwienia zawarcia umowy lub stworzenia korzystnych warunków jej zawarcia. W takiej sytuacji wydatki na reprezentację to koszty, jakie ponosi podatnik w celu wykreowania swojego pozytywnego wizerunku, uwypuklenie swojej zasobności, profesjonalizmu. Należy zaznaczyć, że celem kosztów reprezentacyjnych jest stworzenie pewnego wizerunku podatnika, stworzenie dobrego obrazu jego finny, działalności, wykreowanie pozytywnych relacji z kontrahentami (klientami). Dla uznania wydatków za koszty poniesione na reprezentację nie jest koniecznie, by posiadały one takie cechy jak wystawność, wytworność, czy okazałość. Nie są to bowiem wartości wymierne, nie ma możliwości stworzenia jednakowego miernika dla określenia poziomu wystawności, wytworności, okazałości, czy przepychu dla wszystkich podmiotów gospodarczych. Oceniając, czy dane koszty mają charakter reprezentacyjny, należy patrzeć przez pryzmat ich celu. Jeśli wyłącznym bądź dominującym celem ponoszonych kosztów jest wykreowanie takiego obrazu podatnika, to koszty te mają charakter reprezentacyjny. Jak wskazał Sąd, dokonując oceny kwalifikacji wydatków w okolicznościach konkretnej sprawy należy posłużyć się również dynamiczną wykładnią funkcjonalną, spowodowaną zmieniającą się rzeczywistością gospodarczą. To co dawniej mogło zostać uznane za reprezentację do takiej kategorii nie zostanie zaliczone obecnie ze względu na zmieniające się realia prowadzenia działalności gospodarczej, przyjęte w tym zakresie dobre praktyki i obyczaje. Dotyczy to akceptowanych i stosowanych powszechnie zachowań, bez których nie jest możliwe prowadzenie działalności gospodarczej. Każdy wydatek musi być poniesiony w celu uzyskania przychodu lub jego zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. W innej sytuacji zbędne stają się rozważania dotyczące dalszej kwalifikacji konkretnego wydatku ze względu na dodatkowe kryteria wprowadzone w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ( w tym wypadku wynikające z omawianego pkt 23).

Z powyższego wynika – jak dalej wskazał Organ interpretacyjny - że o reprezentacji można mówić w odniesieniu do działań mających na celu stworzenie i utrwalenie jak najkorzystniejszego wizerunku przedsiębiorcy na zewnątrz, to jest w relacji z kontrahentami (ich przedstawicielami), gośćmi i potencjalnymi klientami, akcentowania jego renomy i poszanowania kontrahenta. Obejmuje ona zarówno działania zmierzające do:

- stworzenia oczekiwanego wizerunku, pozycji podatnika jako podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, jak i

- stworzenia korzystnych warunków w celu nawiązania nowych lub też podtrzymania (rozszerzenia) dotychczasowych kontaktów.

Zatem, celem wydatków na reprezentację jest m.in. stworzenie i utrwalenie właściwego wizerunku firmy. Właściwy wizerunek to taki, który może sprawić, że kształtowany dzięki reprezentacji "obraz przedsiębiorcy" przełoży się na nabywanie jego produktów lub usług. Świadome kształtowanie więc właściwego wizerunku przez podatników ma na celu stworzenie takiego wyobrażenia o przedsiębiorcy, które spowoduje pozytywne postrzeganie tego przedsiębiorcy przez osoby zewnętrzne, które z kolei będzie zachętą do podjęcia rozmów, współpracy, zakupów jego produktów czy usług.

Zdaniem Organu interpretacyjnego, z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego wynika, że Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie doradztwa podatkowego i prawnego. Posiada wpis na listę doradców podatkowych i przynależy do samorządu zawodowego doradców podatkowych. Na podstawie przepisów wskazanych regulacji i aktów wewnątrzkorporacyjnych Wnioskodawca jest zobowiązany stale podnosić swoje kwalifikacje zawodowe. Dzieje się to m.in. poprzez uczestnictwo w szkoleniach. Jednocześnie w celu:

- zwiększenia rozpoznawalności swojej osoby pośród innych doradców/prawników,

- wymiany doświadczeń zawodowych,

- poznania doradców podatkowych/prawników z innych regionów kraju w celu nawiązania z nimi współpracy zawodowej,

Wnioskodawca ma zamiar uczestniczyć w spotkaniach integracyjnych doradców podatkowych, jak i prawników (radców prawnych i adwokatów). Spotkania organizowane będą zarówno przez samorząd zawodowy doradców podatkowych, jak i przez inne podmioty. W ramach spotkań przewidziany będzie program np. wspólnego zwiedzania określonego obiektu, czy miejscowości, zajęcia sportowe, wspólne posiłki, gry i konkursy, aukcje charytatywne, gry miejskie, zawody sportowe, wspólne dyskusje, etc. Z tytułu uczestniczenia we wskazanym wydarzeniu Wnioskodawca będzie zobowiązany do opłacenia kosztów swojego udziału. Na tej podstawie będzie uzyskiwał od organizatora fakturę potwierdzającą dokonaną przeze Niego płatność.

Biorąc pod uwagę wskazane powyżej uregulowania prawne oraz przedstawiony we wniosku opis zdarzenia przyszłego Organ interpretacyjny stwierdził, że wydatki związane z udziałem w spotkaniach integracyjnych doradców podatkowych, jak i prawników (radców prawnych i adwokatów), w czasie których odbywać się będą np. wspólne zwiedzanie określonego obiektu, czy miejscowości, zajęcia sportowe, wspólne posiłki, gry i konkursy, aukcje charytatywne, gry miejskie, zawody sportowe, wspólne dyskusje, nie będą mogły stanowić kosztów uzyskania przychodów, o których mowa art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f.

Organ interpretacyjny wskazał przy tym, że związek przyczynowy pomiędzy ww. wydatkami, a przychodem osiągniętym z prowadzonej przez Wnioskodawcę pozarolniczej działalności gospodarczej w zakresie doradztwa podatkowego jest zbyt odległy i warunkowy, aby mógł spełniać wymogi określone w art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f.

Wnioskodawca nie wykazał bowiem we wniosku, że poniesienie ww. wydatków, co do zasady, będzie miało przełożenie na uzyskiwane wyniki ekonomiczne.

Wnioskodawca w treści opisu zdarzenia przyszłego wskazał wprost, że ma zamiar uczestniczyć w spotkaniach integracyjnych doradców podatkowych i prawników "w celu zwiększenia rozpoznawalności swojej osoby pośród innych doradców/prawników, wymiany doświadczeń zawodowych, poznania doradców podatkowych/prawników z innych regionów kraju w celu nawiązania z nimi współpracy zawodowej ".

Wnioskodawca będzie zatem nawiązywać kontakty w środowisku doradców podatkowych i prawników - co niewątpliwie w przypadku rodzaju prowadzonej przez Niego działalności jest uzasadnione - jednakże nie jest możliwe zidentyfikowanie bezpośredniego ani pośredniego wpływu wydatków poniesionych w tym celu, na wielkość osiąganych przychodów.

Jak wskazał Organ interpretacyjny, w czasie opisanych we wniosku spotkań integracyjnych działania Wnioskodawcy nakierowane będą na nawiązywanie relacji, współpracy zawodowej z osobami z branży, nie zaś na pozyskiwanie nowych klientów czy kontrahentów. W związku z tym, w omawianej sytuacji nie wystąpi związek przyczynowo-skutkowy uzasadniający zaliczenie wydatków poniesionych na udział w spotkaniach integracyjnych do kosztów uzyskania przychodów na mocy art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f.

Organ interpretacyjny podkreślił przy tym, że działania Wnioskodawcy skierowane będą do wąskiego, wyspecjalizowanego grona osób ze środowiska prawniczego i będą miały na celu tworzenie określonego wizerunku Wnioskodawcy na zewnątrz, co jednoznacznie wskazuje na reprezentacyjny charakter tych wydatków. Wydatki te spełniają zatem przesłanki pozwalające uznać je za koszty reprezentacyjne, o których mowa w art. 23 ust. 1 pkt 23 u.p.d.o.f.

Zatem, jak dalej wskazał Organ interpretacyjny, gdyby nawet istniały podstawy do przyjęcia, że przedmiotowe wydatki poniesione przez Wnioskodawcę pozostaną w związku z osiągniętym przez Niego przychodem z działalności gospodarczej, to i tak nie mogłyby stanowić kosztów uzyskania przychodów stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 23 u.p.d.o.f.

Jednocześnie Organ interpretacyjny wyjaśnił, że powyższa ocena podatkowo - prawna ww. wydatków w żadnym stopniu nie oznacza, że zanegowana została racjonalność działania Wnioskodawcy i wyboru określonego sposobu prowadzenia działań gospodarczych. Niemniej jednak, zdaniem Organu interpretacyjnego, nie wszystkie wydatki związane z działalnością gospodarczą - nawet, gdyby były ekonomicznie uzasadnione - stanowią koszty uzyskania przychodów. Takiego bowiem rozwiązania nie przewidział ustawodawca wprowadzając do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych katalog kosztów, których nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

W związku z powyższym Organ interpretacyjny uznał za nieprawidłowe stanowisko Wnioskodawcy - zgodnie z którym wydatki poniesione z tytułu uczestnictwa w ww. spotkaniach integracyjnych mogą, w myśl art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, stanowić koszty uzyskania przychodów wprowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej i jednocześnie znajdują się poza katalogiem art. 23 u.p.d.o.f.

Organ interpretacyjny nadto końcowo wyjaśnił, że interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji, po czym wskazał, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.

Organ interpretacyjny wskazał także, że zgodnie z art. 14na O.p., przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na powyższą interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 15.10.2018 r., Wnioskodawca wniósł o jej uchylenie w całości oraz zasądzenie kosztów sądowych według norm przepisanych, zarzucając jej:.

I. naruszenie przepisów postępowania, tj.:

1. art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p. wskutek naruszenia zasady działania organu w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, poprzez bezprawną ingerencję w stan faktyczny sprawy przedstawiony we wniosku o interpretację.

II. dopuszczenie się błędu wykładni oraz niewłaściwej oceny co do zastosowania następujących przepisów:

1. art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. przez uznanie, że wydatki opisane w stanie faktycznym wniosku o wydanie interpretacji nie spełniają wymogów kosztu uzyskania przychodów;

2. art. 23 ust. 1 pkt 23 u.p.d.o.f. przez uznanie, że wskazana regulacja znajduje zastosowanie w przypadku opisanym w stanie faktycznym wniosku o wydanie interpretacji.

W związku z powyższym Skarżący wniósł o uchylenie przedmiotowej interpretacji indywidulanej w całości oraz zasądzenie kosztów sądowych, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu zarzutów skargi Skarżący podniósł, że w ramach wniosku o interpretację wskazał, że wskutek podejmowania działań określonych w stanie faktycznym, "(...) przychód podatnika będzie ulegał zwiększeniu. Nawiązanie kontaktów z innymi osobami z branży umożliwi podatnikowi po pierwsze -uzyskiwanie zleceń spoza miejscowości, w której działa podatnik (na zasadzie uzyskiwania zleceń od poznanych na spotkaniach innych doradców/prawników) - zwiększy zatem przychody podatnika; po drugie - umożliwi zlecanie zadań do wykonania w innych miejscowościach (na zasadzie zlecania wykonania określonych

czynności poznanym na spotkaniach innym doradcom/prawnikom; umożliwi to z kolei brak konieczności udawania się do odległych zakątków Polski i zlecanie określonych czynności innym znanym podatnikowi profesjonalistom) - będzie to prowadziło do zabezpieczenia źródła przychodów podatnika i zminimalizuje ponoszone przez niego koszty (np. koszty podróży)."

Organ, który wydał skarżony akt (str. 6 interpretacji) wskazuje, że "związek przyczynowy pomiędzy ww. wydatkami, a przychodem osiągniętym z prowadzonej przez Wnioskodawcę pozarolniczej działalności gospodarczej w zakresie doradztwa podatkowego jest zbyt odległy i warunkowy, aby mógł spełniać wymogi określone w art. 22 ust. 1 ww. ustawy. Wnioskodawca nie 'wykazał bowiem we wniosku, że poniesienie WAV. wydatków, co do zasady, będzie miało przełożenie na uzyskiwane wyniki ekonomiczne."

Zestawiając oba fragmenty, jak wskazał Skarżący, należy dojść do wniosku, że organ pominął część wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji, w której wskazał, że uczestniczenie w przedmiotowych spotkaniach będzie miało realny wpływ na zwiększenie przychodów z działalności, jak i zminimalizuje jej koszty.

W ten sposób, zdaniem Skarżącego, organ naruszył zatem art. 121 § 1 O.p. poprzez bezprawną ingerencję w stan faktyczny sprawy przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji.

Ponadto, w nawiązaniu do powyższego doszło również do naruszenia regulacji art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. W ramach wniosku o interpretację Skarżący wskazał bowiem, że poniesienie spornych wydatków co do zasady będzie miało przełożenie na uzyskiwane wyniki ekonomiczne. Organ jednak prowadząc do zmiany stanu faktycznego (o czym mowa w poprzednim zarzucie) uznał, odmiennie - brak przełożenie wydatków na wyniki ekonomiczne podatnika. Nie było zatem podstaw do uznania, że sporne wy datki nie spełniają przesłanek kosztu uzyskania przychodów, o których mowa w art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f.

W końcu, Organ zarzucił, że sporne wydatki, ujęte zostały w ramach art. 23 ust. 1 pkt 23 u.p.d.o.f., i są tzw. wydatkami na reprezentację. Wskazał (str. 7 interpretacji), że "(...) działania Wnioskodawcy skierowane będą do wąskiego, wyspecjalizowanego grona osób ze środowiska prawniczego i będą miały na celu tworzenie określonego wizerunku Wnioskodawcy na zewnątrz, co jednoznacznie wskazuje na reprezentacyjny charakter tych wydatków." Jednak, zdaniem Skarżącego, podkreślenia wymaga fakt, że podatnik nie będzie brał udziału w spotkaniach w celu tworzenia swojego wizerunku, a w głównej mierze po to, aby uzyskać kontakt do innych osób działających w branży, z którymi będzie w stanie np. nawiązać współpracę w przyszłości. Współpraca ta z kolei w przyszłości owocować ma uzyskiwaniem wyższych przychodów i zmniejszeniem kosztów podatkowych. Pozytywnie wpłynie więc na aspekt podatkowy i ekonomiczny Wnioskodawcy. Idąc natomiast tym tokiem rozumowania organu, za wydatki na reprezentację należałoby uznać każdy wydatek mający na celu informowanie innych osób o istnieniu podmiotu działającego w danej branży, np. wydatki na wydruk teczek na dokumenty, wizytówek, etc. Wydatki te przecież również mają na celu "tworzenie określonego wizerunku Wnioskodawcy na zewnątrz" (jak wskazuje Organ, str. 7). Takie rozumowanie prowadziłoby zaś - w ocenie Skarżącego - do absurdów.

W związku z powyższym Skarżący wniósł o uchylenie przedmiotowej interpretacji indywidulanej w całości.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

W dniu 08.04.2019 r. wpłynęło do tutejszego Sądu pismo Skarżącego z dnia 03.04.2019 r., stanowiące odpowiedź Organu interpretacyjnego na skargę z dnia 17.12.2018 r. i podtrzymujące żądanie skargi. Dodatkowo Skarżący wskazał, że po pierwsze – bezpośrednio w części "G" formularza ORD-IN okoliczności (odnośnie wpływu ekonomicznego uczestnictwa w spotkaniach) nie zostały przedstawione. Nie mniej jednak przepisy O.p. nie zobowiązują do tego, aby wyłącznie w tym miejscu formularza ORD-IN można było przedstawiać stan faktyczny. Wskazują jedynie, że wnioskodawca jest zobowiązany do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Jak Skarżący wskazał, niewątpliwie, przedstawiając wniosek organowi podatkowemu, wypełnił ten obowiązek. Dalej, powołując się na praktykę, Skarżący wskazał, że Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wzywa wnioskodawców do uzupełnienia złożonych wniosków o wydanie interpretacji, aby jego elementy były spójne, na potwierdzenie czego przedstawił w załączeniu kserokopię takiego wezwania z dnia 20.03.2019 r., z którego wnosi o przeprowadzenie dowodu na okoliczność wskazanej praktyki. Jak dalej wskazał Skarżący, w niniejszej sprawie Organ interpretacyjny nie miał wątpliwości co do spójności złożonego wniosku, nie żądał bowiem jego uzupełnienia w tym zakresie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm. - dalej "P.p.s.a."), kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.

W myśl 57a P.p.s.a., skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Podkreślić przy tym należy, że specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji sprowadza się w istocie do dokonywania przez organ podatkowy interpretacji tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego własnego stanowiska (oceny prawnej). Organ podatkowy nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego. Dokonując interpretacji przepisów prawa organ ogranicza się do analizy tylko okoliczności (elementów) tworzących stan faktyczny/zdarzenie przyszłe przedstawione we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej.

W stosunku do tych tylko okoliczności organ wyraża następnie swoją ocenę, która musi być ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę (art. 14b § 3 i art. 14c § 1 O.p.). Wskazać przy tym należy sąd również jest związany elementami tworzącymi stan faktyczny czy zdarzenie przyszłe przedstawione we wniosku. A zatem, rozstrzygnięcie sądowe w niniejszej sprawie również zapadło wyłącznie w oparciu o zaprezentowane we wniosku zdarzenie przyszłe.

Dokonując oceny zaskarżonej interpretacji Sąd stwierdził, że zarzuty skargi, a w szczególności co do bezprawnej ingerencji w stan faktyczny sprawy, są niezasadne, nie znajdują bowiem oparcia w zdarzeniu przyszłym przedstawionym we wniosku, a tym samym w racjach prawnych.

W myśl art. 14b § 3 O.p., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.

Z przepisu tego wynika podział wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej na dwie odrębne części. Pierwszą - jest wyczerpujące przedstawienie zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Drugą - przedstawienie własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Podkreślić przy tym należy, że część pierwsza musi stanowić podstawę dla drugiej. Oznacza to, że wnioskodawca formułuje własne stanowisko wyłącznie w ramach przedstawionego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. To zaś wprost świadczy, że własne stanowisko w sprawie oceny prawnej, zawarte w części H formularza ORD-IN, nie służy wyjaśnieniu czy też uzupełnieniu pierwszej części wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, zawartej w części G tego formularza. Organ interpretacyjny natomiast dokonuje oceny prawnej stanowiska pytającego z przytoczeniem przepisów prawa. Postępowanie takie również musi opierać się wyłącznie na stanie faktycznym lub zdarzeniu przyszłym opisanym we wniosku.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ust. 1.

Przedstawione zaś przez Skarżącego zdarzenie przyszłe nie zawiera żadnego sformułowania, które można było odnieść do osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów w kontekście znajdującego zastosowanie w niniejszej sprawie przepisu art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f.

Zatem, wbrew stanowisku Skarżącego, z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego nie wynika, że przyjęty przez Skarżącego model działania co do zasady powinien prowadzić do osiągnięcia Jego przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.

Dopiero we własnym stanowisku w sprawie oceny zdarzenia przyszłego (część H formularza ORD-IN) Skarżący wskazał, że w oparciu o wskazany model działania faktycznie przychód podatnika będzie ulegał zwiększeniu. Nawiązanie kontaktów z innymi osobami z branży umożliwi podatnikowi, po pierwsze - uzyskiwanie zleceń spoza miejscowości, w której działa (na zasadzie uzyskiwania zleceń od poznanych na spotkaniach innych doradców/prawników) - zwiększy zatem jego przychody. Po drugie - umożliwi zlecanie zadań do wykonania w innych miejscowościach (na zasadzie zlecania wykonania określonych czynności poznanym na spotkaniach innym doradcom/prawnikom; umożliwi to z kolei brak konieczności udawania się do odległych zakątków kraju i zlecanie określonych czynności innym znanym Wnioskodawcy profesjonalistom) - będzie to prowadziło do zabezpieczenia źródła przychodów podatnika i zminimalizuje ponoszone przez niego koszty (np. koszty podróży).

Jak już wyżej wskazano, stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego nie może służyć jego wyjaśnieniu czy też jego uzupełnieniu.

Zgodnie z art. 14c § 1 i § 2 O.p., interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny (...). W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym.

Oznacza to, że organ wydając interpretację indywidualną dokonuje oceny prawnej stanowiska wyrażonego przez wnioskodawcę, przytaczającego odpowiednie regulacje prawne. Podstawą tej oceny jest przedstawiony stan faktyczny/zdarzenie przyszłe.

Przedstawione zatem przez Skarżącego we wniosku o interpretację indywidualną zdarzenie przyszłe, stanowi wyłączną podstawę faktyczną wydanej interpretacji i tym samym wyznacza granice, w jakich interpretacja będzie mogła wywołać określone w ustawie skutki prawne. Organ podatkowy, dokonując interpretacji, stosownie do nadanych mu kompetencji, jedynie przedstawia swoją ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny (art. 14c § 1 O.p.). A zatem przedstawia swój pogląd w zakresie rozumienia treści przepisów prawa podatkowego i sposobu ich zastosowania w odniesieniu do wskazanego we wniosku stanu faktycznego już istniejącego bądź zdarzenia przyszłego. W tym zakresie organ interpretacyjny uprawniony do wydania indywidualnej interpretacji nie dokonuje samodzielnie ustaleń faktycznych istotnych z punktu widzenia norm podatkowych, tak jak to ma miejsce w toku jurysdykcyjnego postępowania podatkowego zakończonego wydaniem decyzji administracyjnej w sprawie z zakresu zobowiązań podatkowych (zob. wyrok NSA z 18.05.2018 r., sygn. akt II FSK 1128/16).

Nie można zatem zgodzić się ze stanowiskiem Skarżącego, że w niniejszej sprawie organ, mając wątpliwości co do spójności przedstawionego stanu faktycznego, powinien wezwać wnioskodawcę o jego sprecyzowanie. Stanowisko to jest nieuprawnione z dwóch powodów.

Po pierwsze – przedstawione we wniosku przez Skarżącego zdarzenie przyszłe musi być wyczerpujące, stosownie do art. 14b § 3 O.p., a więc organ zobowiązany jest przyjąć, że zdarzenie to jest wyczerpujące. Dopiero zestawienie okoliczności tworzących to zdarzenie przyszłe ze stanowiskiem Skarżącego, pozwala na dokonanie subsumpcji do tak przedstawionego zdarzenia znajdującego zastosowanie przepisu art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f.

Po drugie - organ wydający interpretację nie może zadawać pytań, które wskazują na brak zbieżności (spójności) przedstawionego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) ze stanowiskiem wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej. Pytania takie mogą bowiem sugerować np. korzystniejszy dla strony model opodatkowania i skutkować zmianą - odpowiednim dostosowywaniem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) do tego modelu. Prowadziłoby to do ominięcia ustawowego obowiązku przewidzianego w art. 14 b § 3 O.p. polegającego na wyczerpującym przedstawieniu stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego, rozumianego jako zakreślenie granic interpretacji. (zob. wyrok NSA z dnia 11.12.2018 r., II FSK 3489/16), a w konsekwencji pozostawałoby to w sprzeczności z ochronną funkcją interpretacji indywidualnej.

Z analizy treści zaskarżonej interpretacji indywidualnej wynika, że wydając interpretację indywidualną Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (Organ interpretacyjny) dokonał zarówno oceny stanowiska Wnioskodawcy (Skarżącego), jak i przytoczył obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa podatkowego, a zatem przedstawił uzasadnienie prawne tej oceny, przy czym interpretacja ta zawiera analizę stanowiska Wnioskodawcy w ramach wszystkich elementów (okoliczności faktycznych) zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku.

W przedmiotowej sprawie spór interpretacyjny sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy Organ interpretacyjny w zgodzie z prawem uznał, że koszty uczestnictwa Wnioskodawcy w spotkaniach integracyjnych doradców podatkowych i prawników (radców prawnych i adwokatów), nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów prowadzonej przez niego działalności gospodarczej w zakresie doradztwa podatkowego i prawnego.

Stosownie do przepisu art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1509 ze zm. – zwanej w skrócie "u.p.d.o.f."), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ust. 1.

Zdaniem Organu interpretacyjnego, mając na uwadze wskazane uregulowania prawne oraz przedstawiony we wniosku opis zdarzenia przyszłego, wydatki - związane z udziałem w spotkaniach integracyjnych doradców podatkowych, jak i prawników (radców prawnych i adwokatów), w czasie których odbywać się będą, np. wspólne zwiedzanie określonego obiektu, czy miejscowości, zajęcia sportowe, wspólne posiłki, gry i konkursy, aukcje charytatywne, gry miejskie, zawody sportowe, wspólne dyskusje - nie będą mogły stanowić kosztów uzyskania przychodów, o których mowa art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f.

Według Organu interpretacyjnego, związek przyczynowy pomiędzy ww. wydatkami a przychodem osiągniętym z prowadzonej przez Wnioskodawcę pozarolniczej działalności gospodarczej w zakresie doradztwa podatkowego jest zbyt odległy i warunkowy, aby mógł spełniać wymogi określone w art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f.

Wnioskodawca nie wykazał bowiem we wniosku, że poniesienie ww. wydatków, co do zasady, będzie miało przełożenie na uzyskiwane wyniki ekonomiczne.

Wnioskodawca w treści opisu zdarzenia przyszłego wskazał wprost, że ma zamiar uczestniczyć w spotkaniach integracyjnych doradców podatkowych i prawników "w celu zwiększenia rozpoznawalności swojej osoby pośród innych doradców/prawników, wymiany doświadczeń zawodowych, poznania doradców podatkowych/prawników z innych regionów kraju w celu nawiązania z nimi współpracy zawodowej ".

Wnioskodawca będzie zatem nawiązywać kontakty w środowisku doradców podatkowych i prawników - co niewątpliwie w przypadku rodzaju prowadzonej przez Niego działalności jest uzasadnione - jednakże nie jest możliwe zidentyfikowanie bezpośredniego ani pośredniego wpływu wydatków poniesionych w tym celu, na wielkość osiąganych przychodów.

Jak wskazał Organ interpretacyjny, w czasie opisanych we wniosku spotkań integracyjnych działania Wnioskodawcy nakierowane będą na nawiązywanie relacji, współpracy zawodowej z osobami z branży, nie zaś na pozyskiwanie nowych klientów czy kontrahentów. W związku z tym, w omawianej sytuacji nie wystąpi związek przyczynowo-skutkowy uzasadniający zaliczenie wydatków poniesionych na udział w spotkaniach integracyjnych do kosztów uzyskania przychodów na mocy art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f.

Sąd stwierdził, że stanowisko Organu zaprezentowane w zaskarżonej interpretacji nie narusza przepisów prawa. Organ ten zasadnie wskazał na mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego, w szczególności art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., i szczegółowo wyjaśnił, że kosztami uzyskania przychodów prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej są wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z tą działalnością, których celem jest osiągnięcie przychodów, bądź też zabezpieczenie lub zachowanie tego źródła przychodów, o ile w myśl przepisów ww. ustawy nie podlegają wyłączeniu z tych kosztów (art. 23 ust. 1 u.p.d.o.f.).

Właściwie wyjaśniono przy tym, że związek przyczynowy pomiędzy poniesieniem wydatku a osiągnięciem przychodu, bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła, należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodu, bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów.

Organ interpretacyjny trafnie wskazał, że koszty poniesione na zachowanie źródła przychodu to koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu uzyskiwano oraz aby takie źródło w ogóle dalej istniało. Natomiast za koszty służące zabezpieczeniu źródła przychodów należy uznać koszty poniesione na ochronę istniejącego źródła przychodów, w sposób gwarantujący bezpieczne funkcjonowanie tego źródła. Istotą tego rodzaju kosztów jest więc ich obligatoryjne poniesienie w celu nie dopuszczenia do utraty źródła przychodu w przyszłości.

Organ interpretacyjny zasadnie wskazał także, że kosztami podatkowymi są zarówno koszty, które pozostają w bezpośrednim związku przyczynowo - skutkowym z przychodami podatkowymi, jak również koszty pośrednie, których powiązanie z konkretnym przychodem nie jest możliwe, jednak dla prawidłowego funkcjonowania przedsiębiorstwa poniesienie ich jest uzasadnione.

Zgodzić się także należało z Organem interpretacyjnym, że ciężar wykazania związku przyczynowo - skutkowego z uzyskaniem przychodu z danego źródła, bądź też zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów spoczywa na podatniku, który wywodzi z tego określone skutki prawne.

Słusznie zatem Organ interpretacyjny przyjął, że aby wydatek poniesiony przez podatnika mógł stanowić koszt uzyskania przychodów, muszą zaistnieć łącznie następujące przesłanki:

- wydatek został poniesiony przez podatnika,

- poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów,

- pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

- jest definitywny (rzeczywisty), czyli wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

- został właściwie udokumentowany,

- wydatek nie może znajdować się w katalogu kosztów określonych w art. 23 ust. 1 ustawy.

Oznacza to, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu wydatków enumeratywnie wymienionych w art. 23 ust. 1 u.p.d.o.f., stanowić mogą koszt uzyskania przychodów, jednakże pod warunkiem, że pozostają w związku przyczynowo - skutkowym z osiąganymi przychodami.

Wobec tego, należało podzielić stanowisko Organu interpretacyjnego - wbrew twierdzeniom Skarżącego – że Skarżący nie wykazał we wniosku (w zdarzeniu przyszłym), że poniesienie wydatków związanych z uczestnictwem w spotkaniach integracyjnych doradców podatkowych i innych prawników (radców i adwokatów) co do zasady będzie miało przełożenie na uzyskiwane wyniki ekonomiczne (przychód). W konsekwencji tego Sąd stwierdził, że bezpodstawne są zarzuty skargi co naruszenia przepisów postępowania (art. 121 § 1 w związku z art. 14h O.p.) oraz przepisów prawa materialnego (art. 22 ust. 1 i art. 23 ust. 1 pkt 23 u.p.d.o.f.).

Zasada prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, przewidziana w art. 121 § 1 O.p., w przypadku interpretacji przepisów prawa podatkowego przekłada się na konieczność zawarcia w jej uzasadnieniu przekonującej argumentacji. Zgodnie z art. 14 c § 2 O.p., w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. Wbrew twierdzeniom Skarżącego, Organ interpretacyjny wyczerpująco uzasadnił zaskarżone rozstrzygnięcie. Dokonał szczegółowej analizy przedstawionego przez Skarżącego we wniosku zdarzenia przyszłego i na nim oparł swoją ocenę stanowiska wnioskodawcy w sprawie, stosownie do art. 14c § 1 O.p. Nie dokonał "bezprawnej ingerencji w stan faktyczny sprawy przedstawiony we wniosku" i nie miał podstaw prawnych do wezwania Skarżącego w celu uzupełnienia tego stanu, aby jego elementy były spójne. Przypomnieć należy, że w związku z przedstawionym we wniosku zdarzeniem przyszłym pytanie brzmiało: czy wydatki poniesione z tytułu uczestnictwa w ramach ww. spotkań stanowią koszty uzyskania przychodów prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej ? Istotne zatem dla oceny badanej sprawy na tle sformułowanego pytania były elementy konstruujące zdarzenie przyszłe przedstawione we wniosku w kontekście znajdujących zastosowanie przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 22 ust 1 u.p.d.o.f., a zatem wskazanie, że ww. wydatki będą miały przełożenie na uzyskanie przychodów. Natomiast z analizy opisu tego zdarzenia nie wynika okoliczność pozwalająca na przyjęcie, że ww. wydatki będą miały przełożenie na uzyskanie przychodów.

Stąd, zarzuty skargi należało uznać za nieskuteczne, a tym samym zaistniała podstawa do uznania, że zaskarżona interpretacja odpowiada obowiązującym przepisom prawa, tj. spełnia wymogi przewidziane w art. 14c § 1 O.p., zawiera ona bowiem wszystkie niezbędne elementy, tj. opis przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska Wnioskodawcy w ramach przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego, a zatem uzasadnienie prawne tej oceny, które jest wyczerpujące.

W tym stanie sprawy Sąd, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę jako niezasadną.

Wszystkie powołane wyżej orzeczenia sądów administracyjnych znajdują się na stronie internetowej po adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl