Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1364/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2014-01-27 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 1, § 3, § 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 27 stycznia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2014 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi "A" Spółka Akcyjna z siedzibą w R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2013 roku, nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej - postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

W dniu 23 grudnia 2013r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga "A" Spółka Akcyjna z siedzibą w R. reprezentowaną przez adwokat A.C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2013 roku, nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.

W skardze sformułowany został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na możliwe do wystąpienia trudne do odwrócenia skutki. W uzasadnieniu wniosku skarżąca spółka wskazała, że zaskarżona decyzja wzbudza liczne wątpliwości prawne w zakresie jej zgodność z obowiązującymi przepisami prawa. Zdaniem skarżącej, przedstawiona szeroka argumentacja prawna poparta poglądami doktryny oraz orzecznictwem, stawia po znakiem zapytania prawidłowość zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji I instancji. Skarżąca powołała się na glosę Mariusza Bogusza do postanowienia NSA z dnia 31 marca 2005r., II OZ 155/05, Teza nr 1, 51604/1, gdzie wyrażono pogląd, zgodnie z którym brak jest podstaw do przyjęcia poglądu, że przepisy p.p.s.a nakładają na skarżącego obowiązek uprawdopodobnienia (a tym bardziej udowodnienia) określonych w przepisie art. 62 § 3 p.p.s.a. przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego do tego sądu aktu lub czynności. Powoła także artykuł Hanny Knysiak – Molczyk: Wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę, Teza nr 1, 53594/1, w którym autorka stanęła na stanowisku, że organ administracji publicznej powinien wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji w każdym przypadku, gdy jego zdaniem istnieje taka potrzeba lub gdy przemawiają za tym argumenty podniesione przez skarżącego, a nie występują negatywne przesłanki wstrzymania wykonania decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z powołanego przepisu wynika, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (por. post. NSA z dnia 8 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 666/06, www. orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie można bowiem przyjąć, że w sytuacji, gdy skarżący nie wskazuje we wniosku ani na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ani tych przesłanek w ogóle nie uzasadnia, to obowiązkiem sądu jest poszukiwanie tych okoliczności (por. post. NSA z dnia 6 lutego 2009r. sygn. akt II FZ 39/09 oraz post. NSA z dnia 26 listopada 2007r., sygn. akt II FZ 338/07, www. orzeczenia.nsa.gov.pl).

Sąd stwierdza, że w treści skargi ograniczono się tylko do sformułowania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący posłużył się ustawowym brzmieniem przepisu, jednak nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować trudne do odwrócenia skutki po jego stronie. Zauważyć należy sformułowanie przepisu będącego podstawą rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji odwołuje się do ogólnych pojęć "znacznej" szkody oraz "trudnych do odwrócenia" skutków, jednak kwestia rozmiarów szkody oraz ocena przesłanek odwracalności bądź nieodwracalności skutków w każdej sprawie podlegać będzie zindywidualizowanej ocenie. Zdaniem Sądu w każdej sprawie to na wnioskującym ciąży obowiązek wykazania skąd wywodzi, że szkoda, jaką może spowodować wykonanie decyzji będzie miała charakter znacznej, a także na czym polega nieodwracalność skutków wykonania decyzji. Ogólnikowe sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji będące powtórzeniem brzmienia przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. nie czyni zadość ciążącemu na skarżącym obowiązkowi wynikającemu z tego przepisu. Wbrew twierdzeniom skarżącego także treść zarzutów sformułowanych pod adresem zaskarżonej decyzji nie czyni zadość temu obowiązkowi.

Użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia "znaczna szkoda" lub "trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, który powinien w szczególności zaprezentować wnioskodawca. Samo powołanie się przez niego na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia żądania wniosku. Obowiązkiem strony jest więc wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek. Innymi słowy uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z 26 listopada 2007 r., II FZ 338-339/07, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi zatem w sposób przekonywujący pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. post. NSA z 21 grudnia 2006 r., I FZ 525/06, www. orzeczenia.nsa.gov.pl.).

Wobec takiego sformułowania wniosku Sąd został pozbawiony został możliwości jego oceny i nie miał podstaw do przyjęcia, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki uzasadniające jego uwzględnienie (por. post. NSA: z dnia 25 stycznia 2011 r., sygn. akt I OZ 36/11, z dnia 9 czerwca 2010 r., sygn. akt II OZ 513/10, www. orzeczenia.nsa.gov.pl).

Mając powyższe na uwadze Sąd w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.