Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 256/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-08-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 3, art. 5 ust. 2 zd. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 6 ust. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 101 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk Sędziowie WSA Danuta Kania Andrzej Kołodziej (spr.) Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi W .S. na bezczynność Wójta Gminy K. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] kwietnia 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Wnioskiem wniesionym drogą elektroniczną w dniu [...] kwietnia 2013 r. W. S. wystąpił do Wójta Gminy w K. oraz Rady Gminy K., na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, o pilne przesłanie na płytach CD pełnego i czytelnego zapisu dźwiękowego dokumentującego obrady [...] nadzwyczajnej sesji Rady Gminy K. z dnia [...] kwietnia 2013 r., wykonanego w ramach działań statutowych.

Wójt Gminy K. przy piśmie z dnia [...] kwietnia 2013 r., doręczonym wnioskodawcy w dniu [...] kwietnia 2013 r., przesłał mu płytę z zapisem dźwiękowym obrad przedmiotowej sesji, po anonimizacji.

W skardze na bezczynność Wójta Gminy K. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W. S. wniósł o:

1. zobowiązanie organu do niezwłocznego rozpoznania jego wniosku i załatwienia go zgodnie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej,

2. stwierdzenie, że organ celowo, z rozmysłem rażąco naruszył prawo – art. 13, 14, 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej – i wymierzenie mu grzywny w oparciu o przepis art. 149 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w wysokości określonej w art. 154 § 6 tej ustawy,

3. zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego,

4. poinformowanie na mocy art. 155 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi o fakcie permanentnie powtarzających się istotnych naruszeń prawa przez organ, polegającym na łamaniu przez niego przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, zwierzchnie organy nadzoru.

W uzasadnieniu, powołując się szeroko na orzecznictwo sądowoadministracyjne wskazał, że właściwa realizacji wniosku o dostęp do informacji publicznej wymaga precyzyjnego udzielenia informacji na temat zawartych w nim kwestii. Nie chodzi o udzielenie jakiejkolwiek informacji, ale o przedstawienie jej w takim zakresie i w taki sposób, jaki odpowiada treści żądania. Natomiast przedstawienie informacji zupełnie innej niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też informacji wymijającej czy wręcz nieadekwatnej do treści wniosku, świadczy o bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej.

W ocenie skarżącego organ nie udzielił informacji publicznej zgodnie z wnioskiem, ani nie odmówił jej udzielenia w przepisowej formie, uniemożliwiając mu polemikę w postępowaniu odwoławczym. Nie dopełnił również obowiązku sygnalizacyjnego z art. 14 ust. 2 ustawy.

W piśmie procesowym złożonym na rozprawie W. S. wniósł o dopuszczenie dowodu z przesłuchania doręczonej mu płyty z rzekomym nagraniem z [...] nadzwyczajnej sesji Rady Gminy K. z dnia [...] kwietnia 2013 r. oraz płyty z nagraniem z tej samej sesji doręczonej jego ojcu J. S., na dowód, że obie płyty nie zostały fizycznie uszkodzone, i że nie zawierają żadnej czytelnej informacji.

W przypadku podtrzymywania przez organ stanowiska, że przesłana płyta zawiera żądaną informację, lecz została rzekomo uszkodzona w trakcie transportu lub poprzez niewłaściwe jej odtworzenie, wniósł dodatkowo o powołanie biegłego informatyka na okoliczność:

1. czy płyta zawiera pełne nagranie z przedmiotowej sesji, a jeżeli tak, to

2. czy nagranie to jest możliwe do odtworzenia, a jeżeli tak, to przy pomocy jakiego ogólnie dostępnego programu w systemie Windows,

3. jeżeli nie, to czy doszło do jakiegoś uszkodzenia płyty uniemożliwiającego jej odtworzenie i czy mogło do niego dojść w trakcie transportu lub odtwarzania.

Skarżący wniósł też o obciążenie organu kosztami opinii biegłego w przypadku dopuszczenia tego dowodu.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy K. wniósł o jej oddalenie, ewentualnie odrzucenie.

W uzasadnieniu podniósł, że w dniu [...] kwietnia 2013 r. dokonał stosownej czynności materialno-technicznej, przesyłając płytę DVD-R, a nie, jak błędnie podaje skarżący DVR-R, wraz z pismem informującym, że płyta zawiera zapis dźwiękowy z przedmiotowej sesji z dnia [...] kwietnia 2013 r. po dokonaniu anonimizacji.

Poinformował ponadto, że w dniu [...] kwietnia 2013 r. został sporządzony plik z zapisem dźwiękowym [...] nadzwyczajnej sesji Rady Gminy K. (zapis wymagał dokonania anonimizacji), który po przegraniu na płytę DVD-R, został przesłany wnioskodawcy. Przed wysłaniem nagrania płyta została sprawdzona przez odsłuchanie, czy zawiera zapis dźwiękowy sesji i wynik sprawdzenia był pozytywny.

Organ stwierdził też, że w identyczny sposób przygotowano i przysłano płytę z zapisem obrad innemu wnioskodawcy. Jego zdaniem, jeżeli skarżący twierdzi, że otrzymał płytę z nieczytelnym nagraniem, to można domniemywać, że nastąpiło uszkodzenie pliku w okolicznościach nieznanych organowi i przez niego niezawinionych (np. podczas transportu przez pocztę lub przy otwieraniu pliku przez skarżącego).

Dodatkowo Wójt Gminy K. stwierdził, że skarżący celowo nadużywa prawa do informacji, przez co utrudnia funkcjonowanie wybranym instytucjom.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z przepisami art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), dalej "u.d.i.p.", obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne i inne podmioty wykonujące zadania publiczne (...).

W myśl zaś art. 163 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.), samorząd terytorialny wykonuje zadania publiczne niezastrzeżone przez Konstytucję lub ustawy dla organów innych władz publicznych. Jak stanowi z kolei przepis art. 169 ust. 1 Konstytucji, jednostki samorządu terytorialnego wykonują swoje zadania za pośrednictwem organów stanowiących i wykonawczych. Wójt gminy jest organem wykonawczym samorządu gminnego i przez to w świetle powyższych przepisów, podmiotem obowiązanym w rozumieniu u.d.i.p., a pogląd ten jest powszechnie akceptowany w orzecznictwie i doktrynie.

Stosownie do treści art. 3 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów.

Do takich organów należą: Sejm, Senat, rada gminy, rada powiatu, sejmik województwa. W orzecznictwie przyjmuje się, że powyższy przepis należy rozumieć szeroko, tj. zarówno zgodnie z jego treścią, jak i jako udostępnienie materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych dokumentujących te posiedzenia.

Poza tym Konstytucja w przepisie art. 61 ust. 2 gwarantuje prawo wstępu "z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu", tak więc obywatelom zostało przyznane prawo utrwalania przebiegu posiedzeń za pomocą własnych urządzeń rejestracyjnych (por. wyrok NSA z 1.12.1999 r., II SA 220/99, "Wokanda" 2000, nr 7, s. 41).

Zatem bezsporna jest w niniejszej sprawie okoliczność, że Wójt Gminy K. jest podmiotem obowiązanym na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej, zaś żądanie skarżącego przesłania na płytach CD pełnego i czytelnego zapisu dźwiękowego dokumentującego obrady [...] nadzwyczajnej sesji Rady Gminy K. z dni [...] kwietnia 2013 r., dotyczy informacji publicznej.

Z bezczynnością w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy we wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. terminie podmiot obowiązany nie udzieli żądanej informacji lub nie podejmie nakazanych prawem czynności zmierzających do powiadomienia o przyczynach zwłoki i o dodatkowym terminie albo, podejmując takie czynności, nie udzieli informacji w terminie maksymalnym dwóch miesięcy, bądź też nie podejmie decyzji o odmowie udzielenia informacji lub o umorzeniu postępowania w sytuacjach przewidzianych w omawianej ustawie. Oznacza to, że bezczynność w przedmiocie dostępu do informacji publicznej ma miejsce nie tylko wtedy, gdy adresat wniosku milczy, lecz również wówczas, gdy odmawia informacji publicznej (ewentualnie umarza postępowanie) w nieprzewidzianej dla tej czynności formie prawnej.

W rozpatrywanej sprawie Wójt Gminy K. udostępnił żądaną informację zgodnie z wnioskiem skarżącego, tj. na płycie DVD-R zawierającej plik z zapisem dźwiękowym [...] nadzwyczajnej sesji Rady Gminy K. z dnia [...] kwietnia 2013 r., po zanonimizowaniu danych osobowych osób fizycznych (imion i nazwisk bądź tylko nazwisk), niebędących osobami publicznymi, które nie zawierały umów cywilno-prawnych z jednostką samorządu terytorialnego, ani też kontaktów z urzędem i nie korzystały z mienia publicznego. Podstawą anonimizacji ww. danych osobowych był przepis art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.) w związku z art. 5 ust. 2 zd. 1 u.d.i.p. Ponadto, jak wynika z odpowiedzi na skargę, przed wysłaniem przedmiotowej płyty DVD-R skarżącemu, została ona sprawdzona przez odsłuchanie, czy zawiera żądany zapis, a wynik sprawdzenia był pozytywny. W związku z tym nie sposób zgodzić się z zarzutem skarżącego, że organ przesłał mu "świadomie i celowo" "nieczytelną płytę z rzekomym nagraniem". Zdaniem Sądu jako przekonywające należy uznać wyjaśnienia Wójta Gminy K., że uszkodzenie pliku na płycie nastąpiło w okolicznościach nieznanych organowi i przez niego niezawinionych, np. podczas transportu przez pocztę lub przy otwieraniu pliku przez skarżącego.

Brak możliwości odczytania zapisanego na płycie pliku może też wynikać z tego, że skarżący w swoim sprzęcie komputerowym nie ma odpowiedniego oprogramowania koniecznego do odczytania pliku.

Odnosząc się natomiast do złożonych przez skarżącego na rozprawie wniosków dowodowych dotyczących przesłuchania doręczonej mu płyty bądź też powołania biegłego z zakresu informatyki na okoliczność jej zawartości, ewentualnie uszkodzenia, należy podkreślić, że nie znajdują one oparcia w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.".

Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 106 § 3 tej ustawy, sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.