Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 1092/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2014-02-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 33 ust. 4 pkt 4, art. 1 ust. 2 pkt 1, art. 34 pkt 1, 2 i 5, art. 34a ust. 1 i 2, art. 2 ust. 1 pkt 10a, art. 35 ust. 1, art. 44
journal: Dz.U. 2013 poz 674
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity
article: art. 6-9, art. 77 par. 1 i art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 65 ust. 5 i art. 67 ust. 2
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i lit. c, art. 135 i art. 152
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga (spr.) Sędzia WSA Jakub Zieliński Protokolant St. sekretarz sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2014 r. sprawy ze skargi R. F. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] września 2013 r. Nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] 2013r.nr [...], II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] września 2013 r. nr [...] Wojewoda Wielkopolski utrzymał w mocy decyzję nr [...] Starosty [...] z dnia [...] 2013 r. n [...], którą orzeczono o utracie przez R. F. statusu osoby bezrobotnej z dniem 24 lipca 2013 r.

Powyższe decyzje wydano w następującym stanie faktycznym.

R. F. w dniu [...] 2012 r. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w S. jako osoba bezrobotna. Decyzją nr [...] (znak [...]) z tego samego dnia Starosta [...] uznał R. F. z dniem [...] 2012 r. za osobę bezrobotną z prawem do zasiłku dla bezrobotnych.

W okresie korzystania ze statusu osoby bezrobotnej w karcie rejestracyjnej została określona data stawiennictwa w urzędzie pracy na dzień 24 lipca 2013 r., którą zainteresowany przyjął do wiadomości, podpisując się w rubryce, w której określono datę wizyty. W tym czasie bezrobotny objęty był indywidualnym planem działania (realizowanym od 29 sierpnia 2012 r.). W dniu 3 lipca 2013 r. w czasie wizyty u doradcy zawodowego udzielono stronie indywidualnej porady związanej z możliwością uzyskania dofinansowania do rozpoczęcia działalności gospodarczej. Termin tej wizyty został ustalony telefonicznie (wpis w karcie rejestracyjnej).

W dniu wyznaczonej wizyty w urzędzie pracy (24 lipca 2013 r.) bezrobotny telefonicznie został poinformowany, że nazajutrz odbędą się negocjacje dotyczące jego wniosku o dofinansowanie do podjęcia działalności gospodarczej. Bezrobotny nie stawił się w urzędzie pracy u pośrednika pracy na wyznaczona wizytę w dniu 24 lipca 2013 r., jednak wziął udział w przedmiotowych negocjacjach i w ich trakcie podpisał porozumienie w sprawie podjęcia działalności gospodarczej.

W decyzji z dnia [...] 2013 r. Starosta powołał w podstawie prawnej: art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a, art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2008 r. nr 69, poz. 415 ze zm. – dalej: u.p.z.). W uzasadnieniu orzeczenia o utracie przez R. F. statusu osoby bezrobotnej z dniem 24 lipca 2013 r. organ wskazał, że zainteresowany nie stawił się w Powiatowym Urzędzie Pracy w wyznaczonym terminie i nie zawiadomił w ciągu 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Następnie pouczył stronę o warunkach odzyskanie statusu osoby bezrobotnej po upływie określonej liczy dni w zależności od tego, czy dotyczy pierwszego, drugiego czy też każdego kolejnego niestawiennictwa.

W odwołaniu R. F. wniósł o uchylenie decyzji o utracie statusu osoby bezrobotnej ("cofnięcie decyzji"). Swój wniosek uzasadnił tym, że w czerwcu 2013 r. złożył wniosek o dofinansowanie działalności gospodarczej, a w lipcu 2013 r. miał wyznaczone spotkanie z doradcą zawodowym, który pozytywnie zaopiniował jego projekt. Ponadto podniósł, że w dniu, w którym miał stawić się na wizytę u pośrednika pracy otrzymał informację, iż nazajutrz odbędą się negocjacje dotyczące jego wniosku o dofinansowanie działalności gospodarczej i sądził, że jego obecność na negocjacjach i złożenie podpisu pod wnioskiem powoduje zwolnienie z obowiązku wizyty w urzędzie pracy w terminie wcześniej wyznaczonym. Wyjaśnił również, że jego niestawiennictwo wynikło z nieświadomości obowiązujących przepisów oraz mylnego przekonania, że "jedno wyklucza drugie", a w trakcie spotkania z doradcą zawodowym zapomniał spytać o kwestię związaną z wizytą u pośrednika pracy.

W skierowanym do Wojewody piśmie przewodnim z dnia 13 sierpnia 2013 r. Starosta, przekazując odwołanie z aktami sprawy, podniósł, że zainteresowany miał wyznaczony termin spotkania z pośrednikiem pracy w Powiatowym Urzędzie Pracy w S. w dniu 24 lipca 2013 r. w celu zapoznania się z aktualnymi ofertami pracy oraz zaprezentowania własnych działań zmierzających do podjęcia pracy, ale nie stawił się na spotkanie w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w terminie 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa, dlatego też został wyłączony z ewidencji osób bezrobotnych z dniem 24 lipca 2013 r. Starosta wyjaśnił również, że na negocjacje dotyczące wniosku o dofinansowanie działalności gospodarczej zainteresowany został zaproszony telefonicznie, a w dniu prowadzenia rozmów dotyczących tego wniosku pośrednik pracy nie zdążył jeszcze przekazać informacji, że klient nie stawił się na wizycie i jeżeli nie wpłynie do urzędu uzasadnione usprawiedliwienie, to zostanie pozbawiony statusu osoby bezrobotnej.

Utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy na podstawie art. 127 § 1 i 2 oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a.") oraz art. 10 ust. 7 pkt 2 i art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z., Wojewoda podkreślił, że z akt sprawy wynika, iż zainteresowany przyjął do wiadomości datę stawiennictwa w Powiatowym Urzędzie Pracy w S. wyznaczoną na 24 lipca 2013 r., co potwierdził własnoręcznym podpisem w "Karcie rejestracyjnej bezrobotnego". Następnie organ zaznaczył, że skarżący nie zgłosił się w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w ciągu kolejnych 7 dni o uzasadnionej przyczynie swojego niestawiennictwa. Wojewoda podkreślił, że zainteresowany w dniu rejestracji w urzędzie pracy – 4 kwietnia 2012 r. prawidłowo został poinformowany o prawach i obowiązkach bezrobotnego, otrzymał również szczegółową "Informację dla osób rejestrujących się w Powiatowym Urzędzie Pracy", w której wymieniono prawa i obowiązki osoby bezrobotnej, w tym obowiązek zgłaszania się w wyznaczonych terminach w urzędzie pracy oraz powiadomienia urzędu w terminie 7 dni od wyznaczonej daty o przyczynie niestawiennictwa. Zdaniem Wojewody niestawienie się w urzędzie pracy w wyznaczonym terminie mogą uzasadniać jedynie przyczyny, które nie są zawinione przez bezrobotnego i tylko w sytuacji, gdy o przyczynach niestawiennictwa bezrobotny poinformuje urząd pracy w ustawowym terminie. Za uzasadnione przyczyny organ uznał okoliczności natury obiektywnej, niezależne od woli bezrobotnego, a więc przeszkody , na które bezrobotny nie miał wpływu, jak np. nagła choroba, brak możliwości dojazdu z powodu przerw w komunikacji lub inne nagłe zdarzenie, jak pożar czy powódź.

W ocenie organu odwoławczego przedstawione przez zainteresowanego wyjaśnienie nie daje podstaw do przyjęcia, że w jego przypadku wystąpiła uzasadniona przyczyna niestawiennictwa w rozumieniu art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z.

Składając do wojewódzkiego sądu administracyjnego skargę, pozbawioną osobnego uzasadnienia, R. F. wyraził niezadowolenie z rozstrzygnięcia wydanego przez organ II instancji.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda, podtrzymując dotychczasowe stanowisko, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna.

W pierwszej kolejności Sąd podkreśla, że przeprowadza kontrolę działalności administracji publicznej przy zastosowaniu kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji następuje w szczególności w sytuacji, gdy narusza ona naruszającej prawo materialne, a naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy oraz gdy decyzja została wydana z naruszeniem reguł postępowania, a uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak to wynika z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.– dalej "P.p.s.a.").

Zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z. [aktualnie: Dz.U. z 2013 r., poz. 674 ze zm.] starosta pozbawia zarejestrowaną osobę bezrobotną statusu bezrobotnego, jeżeli bezrobotny nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa.

Bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że skoro podstawowym elementem definicji bezrobotnego jest gotowość do podjęcia zatrudnienia, to bezrobotny musi być pod tym względem w pełni dyspozycyjny. W celu weryfikacji tej dyspozycyjności nałożono na bezrobotnego obowiązek zgłoszenia się do właściwego urzędu pracy. Niedopełnienie tego obowiązku rodzi skutki przewidziane w art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z. Przepis ten określa w tym zakresie dwa warunki, które muszą być spełnione łącznie, aby uniknąć skutku prawnego w nim określonego (utraty statutu osoby bezrobotnej): bezrobotny musi usprawiedliwić niestawiennictwo w wyznaczonym przez urząd pracy terminie przez wskazanie uzasadnionej przyczyny i takie usprawiedliwienie powinno nastąpić w ciągu 7 dni od wyznaczonego terminu zgłoszenia się w urzędzie pracy. Ignorowanie tych dyscyplinujących wymogów naraża bezrobotnego na obligatoryjne sankcje, brzmienie powołanego przepisu jest bowiem kategoryczne i nie nasuwa wątpliwości, że w przypadku niespełnienia przewidzianych w nim przesłanek organ ma obowiązek podjąć decyzję o pozbawieniu stratusu bezrobotnego. Przepis art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z. nie odwołuje się do jakichkolwiek wyjaśnień co do przyczyny absencji w urzędzie pracy, bowiem możliwość usprawiedliwienia niestawiennictwa ustawodawca jednoznacznie łączy z obowiązkiem wykazania usprawiedliwionej przyczyny niezgłoszenia się do organu zatrudnienia. Zwrot "usprawiedliwiona przyczyna" jest pojęciem niedookreślonym, którego ostateczną treść musi ustalić organ stosujący prawo w oparciu o konkretny stan faktyczny danej sprawy. Należy jednak mieć na uwadze, że uzasadnione przyczyny to co do zasady okoliczności natury obiektywnej, niezależne od woli bezrobotnego. Za uzasadnione przyczyny nie uznaje się natomiast okoliczności powstałych tylko na skutek lekkomyślności czy niedbalstwa zainteresowanego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lutego 2009 r. sygn. akt I OSK 508/08 oraz z dnia 26 października 2010 r. sygn. akt I OSK 942/10 – dostępne w bazie orzeczeń: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Warunkiem niezbędnym do pozbawienia danej osoby statusu osoby bezrobotnej, w przypadku gdy nie stawi się ona w urzędzie pracy jest to, aby osoba ta była w sposób właściwy pouczona o skutkach takiej nieobecności. Przepisu art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z. nie stosuje się natomiast, gdy bezrobotny wykaże, że bez swej winy nie uzyskał wiedzy o wyznaczeniu mu terminu do stawiennictwa w urzędzie pracy lub nie został pouczony o skutkach niestawiennictwa.

Dodać należy, że postępowanie w przedmiocie pozbawienia statusu osoby bezrobotnej na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z. jest odrębnym postępowaniem administracyjnym wszczynanym przez organ zatrudnienia z urzędu (patrz wyroki: WSA w Olsztynie z dnia 2 października 2012 r. sygn. akt II SA/Ol 503/12, LEX nr 1235185; WSA w Gdańsku z dnia 10 maja 2012 r. sygn. akt III SA/Gd 120/12, LEX nr 1168947 – dostępne w bazie orzeczeń jw.).

Nade wszytko trzeba mieć też na uwadze, że interpretacja art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z. bez uwzględnienia wymaganych standardów konstytucyjnych jest interpretacją wadliwą, bowiem nie znajdującą oparcia w obowiązującej Konstytucji (patrz: wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 19 października 2010 r. sygn. akt IV SA/Wr 335/10, LEX nr 759139 – dostępny w bazie orzeczeń jw.). Natomiast prowadzenie postępowania administracyjnego bez poszanowania zasad dobrej administracji określonych w Europejskim Kodeksie Dobrej Administracji oraz ogólnych zasad postępowania administracyjnego zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego, stanowi tego rodzaju naruszenie przepisów postępowania, które uznane być musi za mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia lipca 2010 r. sygn. akt I OSK 840/10 – dostępny jw.). Zasadami dobrej administracji, określonymi w Europejskim Kodeksie Dobrej Administracji, są m.in. zasada praworządności (art. 4 Kodeksu), zasada informacji o możliwościach odwołania (art. 19 Kodeksu), zasada udzielenia informacji (art. 22 Kodeksu). Zasady te korespondują z wymienionymi w Kodeksie postępowania administracyjnego zasadą praworządności dotyczącą działania administracji publicznej w jej stosunkach z jednostką (art. 6 k.p.a.), zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do organów państwa (art. 8 k.p.a.) i zasadą obowiązku udzielania przez organ informacji faktycznej i prawnej, zgodnie z którą organ administracji powinien czuwać nad tym, aby strona nie ponosiła szkody z powodu nieznajomości prawa (art. 9 k.p.a.).

Każda przyczyna niestawiennictwa wskazana przez stronę musi być zatem oceniona przez organ na tle całokształtu okoliczności sprawy, w której postępowanie należy prowadzić z zachowaniem najwyższych standardów prawnych.

Zgodnie z art. 65 ust. 5 Konstytucji władze publiczne prowadzą politykę zmierzającą do pełnego, produktywnego zatrudnienia poprzez realizowanie programów zwalczania bezrobocia, w tym organizowanie i wspieranie poradnictwa i szkolenia zawodowego oraz robót publicznych i prac interwencyjnych. Obywatel pozostający bez pracy nie z własnej woli i nie mający innych środków utrzymania ma prawo do zabezpieczenia społecznego, którego zakres i formy określa ustawa (art. 67 ust. 2). Wobec tego przepisy szczególne zawarte w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy należy tak rozumieć, by bezrobotnego wbrew jego uprawnieniu i potrzebom bezpodstawnie nie pozbawiać możliwości znalezienia zatrudnienia. Sama ustawa w art. 1 ust. 2, określając zadania państwa w zakresie promocji zatrudnienia, łagodzenia skutków bezrobocia oraz aktywizacji zawodowej, stanowi, że zadania te są realizowane przez instytucje rynku pracy działające m.in. w celu pełnego i produktywnego zatrudnienia (cel ten został wymieniony jako pierwszy – pkt 1). Z kolei, jak to wynika z art. 34 u.p.z., powiatowe urzędy pracy prowadzą pośrednictwo pracy dla zarejestrowanych osób, a w razie braku możliwości zapewnienia odpowiedniej pracy m.in.: świadczą usługę poradnictwa zawodowego i informacji zawodowej (pkt 1) i usługę pomocy w aktywnym poszukiwaniu pracy (pkt 2), inicjują oraz finansują w zakresie określonym w ustawie inne instrumenty rynku pracy (pkt 5). Ponadto powiatowy urząd pracy, udzielając pomocy określonej w ustawie, może przygotować indywidualny plan działania dla bezrobotnego lub poszukującego pracy w celu doprowadzenia do podjęcia przez niego odpowiedniej pracy (art. 34a ust. 1). Indywidualny plan działania jest przygotowywany przy udziale bezrobotnego lub poszukującego pracy i zawiera w szczególności: 1) działania możliwe do zastosowania przez urząd pracy w ramach pomocy określonej w ustawie; 2) działania planowane do samodzielnej realizacji przez bezrobotnego lub poszukującego pracy w celu poszukiwania pracy; 3) planowane terminy realizacji poszczególnych działań; 4) formy, planowaną liczbę i terminy kontaktów z pośrednikiem pracy, doradcą zawodowym lub innym pracownikiem urzędu pracy; 5) termin i warunki zakończenia realizacji indywidualnego planu działania (art. 34a ust. 2). Indywidualny plan działania to plan działań obejmujący podstawowe usługi rynku pracy wspierane instrumentami rynku pracy w celu zatrudnienia bezrobotnego lub poszukującego pracy (art. 2 ust. 1 pkt 10a). Podstawowymi usługami rynku pracy, zgodnie z art. 35 ust. 1 u.p.z. są z kolei: pośrednictwo pracy (pkt 1); poradnictwo zawodowe i informacja zawodowa (pkt 3); pomoc w aktywnym poszukiwaniu pracy (pkt 4) i organizacja szkoleń (pkt 5). Jednym z instrumentów wspierających podstawowe usługi rynku pracy jest dofinansowanie podjęcia działalności gospodarczej, które kierowane jest do bezrobotnego (art. 44 pkt 3).

Biorąc wszystko powyższe pod rozwagę należy przyjąć, że pozbawienie danego podmiotu statusu bezrobotnego, będące czasowym wyłączeniem osoby bezrobotnej od możliwości uzyskania pomocy publicznej w zakresie łagodzenia skutków bezrobocia oraz aktywizacji zawodowej i wywierającym zwykle dotkliwe skutki dla osoby pozbawionej pracy powinno nastąpić po przeprowadzeniu rzetelnego postępowania administracyjnego i przy zastosowaniu prokonstytucyjnej wykładni celowościowej przepisu art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji warunków tych nie spełniają.

W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżący nie stawił się w urzędzie pracy w wyznaczonym i podanym mu do wiadomości terminie (w dniu 24 lipca 2013 r.), jak również w terminie 7 dni w drodze odrębnie podjętej czynności (wyartykułowanego oświadczenia) nie powiadomił organu o uzasadnionej przyczynie swojego niestawiennictwa. W karcie rejestracyjnej, jak i w odrębnym pouczeniu, które skarżący otrzymał, jak wynika z podpisanych dokumentów przy rejestracji bezrobotnego w dniu 4 kwietnia 2012 r., znajdują się odpowiednie, pełne pouczenia o wszystkich powinnościach bezrobotnego, a zwłaszcza o obowiązku zgłaszania się do urzędu pracy w wyznaczonych terminach oraz obowiązku usprawiedliwienia w terminie 7 dni ewentualnego niestawiennictwa. W pouczeniach wskazano też jakie skutki rodzi niestawiennictwo bezrobotnego w wyznaczonym terminie i nieusprawiedliwienie przyczyn niestawiennictwa. Nie oznacza to jednak jeszcze, że okoliczności zgłoszone przez bezrobotnego po tym terminie nie mogą odnieść skutku w zakresie oceny, czy nastąpiła nieusprawiedliwiona nieobecność na wizycie, której termin bezrobotny przyjął do wiadomości.

Skarżący w okresie korzystania ze statusu osoby bezrobotnej objęty był indywidualnym planem działania (realizowanym od [...] 2012 r.) i w okresie bezpośrednio poprzedzającym datę wyznaczonej wizyty w urzędzie pracy, na której się nie stawił, skarżący w ramach realizacji przedmiotowego planu podjął starania o uzyskania dofinansowania do rozpoczęcia działalności gospodarczej. Przed wyznaczoną datą stawiennictwa w urzędzie pracy u pośrednika pracy (24 lipca 2013 r.) skarżący w dniu 3 lipca 2013 r., w czasie wizyty u doradcy zawodowego, uzyskał indywidualną poradę w sprawie dofinansowania do działalności gospodarczej. Data tej wizyty, jak wynika z zapisu w karcie rejestracyjnej bezrobotnego, została ustalona telefonicznie. W ten sam sposób w dniu wyznaczonej wizyty w urzędzie pracy (24 lipca 2013 r.) bezrobotny został poinformowany, że nazajutrz odbędą się negocjacje dotyczące jego wniosku o dofinansowanie podjęcia działalności gospodarczej. Żaden z organów nie zaprzeczył twierdzeniom bezrobotnego w tym zakresie ani nie przedstawił okoliczności, które mogłyby wskazywać na inny stan faktyczny. Bezrobotny nie stawił się w urzędzie pracy u pośrednika pracy na wyznaczoną wizytę w dniu 24 lipca 2013 r., jednak niewątpliwie nazajutrz wziął udział w wyznaczonych negocjacjach i w ich trakcie podpisał porozumienie w sprawie podjęcia działalności gospodarczej.

Trudno w tak ustalonym stanie faktycznym przyjąć, że skarżący nie potwierdził gotowości do pracy, jak i że nie usprawiedliwił w terminie swojego niestawiennictwa w urzędzie pracy w dniu 24 lipca 2013 r. Przy zastosowaniu prokonstytucyjnej wykładni przepisów powołanej ustawy, uznać należy, że stawienie się przez bezrobotnego kolejnego dnia względem 24 lipca 2013 r., tj. daty stawiennictwa na wcześniej wyznaczonej wizycie w urzędzie pracy celem potwierdzenia gotowości do pracy u pośrednika pracy, na negocjacjach prowadzonych z odpowiednią komisją i przy udziale doradcy zawodowego w celu uzyskania dofinansowania działalności gospodarczej i podpisanie wniosku o dofinansowanie, stanowi w tych okolicznościach dorozumiane usprawiedliwienie nieobecności na wizycie u pośrednika pracy w dniu poprzednim. Cel wizyty wyznaczonej na dzień 24 lipca 2013 r. został osiągnięty następnego dnia, zaś bezrobotnemu nie można stawiać bezwzględnego wymogu ścisłego orientowania się w usługach i instytucjach rynku pracy oraz skrupulatnego rozróżniania funkcji i kompetencji urzędników zatrudnionych w tym samym powiatowym urzędzie pracy, w szczególności pośrednika pracy i doradcy zawodowego. Stawiennictwo bezrobotnego w wyznaczonym dniu w urzędzie pracy nie jest wartością autoteliczną – celem samym w sobie usług i instrumentów rynku pracy. Instytucje te służą bowiem promocji zatrudnienia, łagodzenia skutków bezrobocia oraz aktywizacji zawodowej bezrobotnych i osób poszukujących pracy. Okoliczności sprawy, w szczególności fakt uzgodnienia – w drodze rozmowy telefonicznej z doradcą zawodowym w dniu wyznaczonego stawiennictwa w urzędzie pracy u pośrednika pracy – daty przeprowadzenia negocjacji w celu skorzystania z konkretnego instrumentu rynku pracy, w ocenie Sądu mogą stanowić usprawiedliwioną przyczynę niestawiennictwa w urzędzie pracy na wizycie u pośrednika pracy. Kontekst czasowy i przestrzenny korzystania z usług pośrednictwa pracy i poradnictwa zawodowego oraz możliwości dofinansowania nie pozwala w niniejszej sprawie na zrównanie sytuacji skarżącego z taką osobą bezrobotną, która w ogóle nie stawiła się w urzędzie pracy i nie przedstawiła w terminie usprawiedliwienia.

Co więcej, podkreślić należy, że sytuacja bezrobotnego nie powinna być wyznaczana ewentualnymi uwarunkowaniami (opóźnieniami) przepływu informacji w ramach danego powiatowego urzędu pracy. Strona nie może bowiem ponosić negatywnych konsekwencji prawnych tego, że w dniu prowadzenia rozmów w sprawie uzyskania przez skarżącego dofinansowania działalności gospodarczej pośrednik pracy nie zdążył jeszcze przekazać komisji zajmującej się rozpatrywaniem wniosków o dofinansowanie lub doradcy zawodowemu, że bezrobotny nie stawił się na wizycie i w razie braku terminowego usprawiedliwienia zostanie pozbawiony statusu osoby bezrobotnej. Zdaniem Sądu, urzędnicy prowadzący negocjacje ze skarżącym w sprawie udzielenia pomocy finansowej na podjęcie działalności gospodarczej (wspomniana przez Starostę w piśmie z dnia 13 sierpnia 2013 r. komisja) powinni byli dysponować już informacjami co do tego, czy bezrobotny wywiązał się z obowiązku stawiennictwa u pośrednika pracy w dniu 24 lipca 2013 r. W takiej sytuacji skarżący mógłby uzyskać informację co do potrzeby formalnego usprawiedliwienia absencji w urzędzie pracy w dniu 24 lipca 2013 r., zaś negocjacje mogłyby zostać ewentualnie odroczone do czasu wywiązania przez stronę z tego obowiązku lub rozstrzygnięcia w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej. W dobie informatyzacji działalności administracji publicznej dane tego rodzaju, jak terminowe potwierdzenie gotowości do pracy, niewątpliwie mogą być łatwo wymieniane pomiędzy poszczególnymi komórkami organizacyjnymi danego urzędu, a jeżeli tak się nie dzieje, to nie można bezrobotnego obarczać konsekwencjami mało efektywnego realizowania zadań administracji publicznej.

Zaniechanie przeprowadzenia wyczerpującego postępowania w sprawie pozbawienia statusu bezrobotnego, polegające na zgromadzeniu niepełnego materiału procesowego i [pominięciu] rozważenia całokształtu okoliczności sprawy stanowiło naruszenie wyżej przywołanych zasad określonych w Europejskim Kodeksie Dobrej Administracji, jak i w Kodeksie postępowania administracyjnego [...] w zakresie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., stanowiło podstawę do uchylenia decyzji wydanych w niniejszej sprawie przez organy obydwu instancji, bowiem uchybienia te należało uznać za mające istotny wpływy na wynik sprawy. Nie można bowiem wykluczyć, że organy w razie prawidłowego przeprowadzenia postępowania wyprowadziłyby z niego wnioski przeciwne do sformułowanych w zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji ją poprzedzającej. Ponadto przedstawiona przez organy błędna, formalistyczna, interpretacja przepisu prawa materialnego – art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z., pomijająca względy wykładni celowościowej, opartej w przepisach Konstytucji oraz zgodna z celami stawianymi instytucjom służącym przeciwdziałaniu bezrobociu, doprowadziła do, jak można domniemywać, nie tylko do pozbawienia skarżącego statusu osoby bezrobotnej, ale i szansy na zaktywizowanie zawodowe (temu celowi służyły wysiłki zmierzające do uzyskania dofinansowania do podjęcia działalności gospodarczej), czego nie można uznać za przejaw działania rzetelnej administracji. Co oczywiste, w tych warunkach naruszenie prawa materialnego miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Skala stwierdzonych uchybień oraz bezpodstawność uznania przez organy zaistnienia przesłanki z art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z. wymagała uchylenia obydwu wydanych w niniejszej sprawie decyzji w przedmiocie pozbawienia statusu osoby bezrobotnej.

W wyniku ponownego przeprowadzenia postępowania z zachowaniem wszystkich wymaganych zasad proceduralnych, zasad działania dobrej administracji i standardów konstytucyjnych, organ winien umorzyć postępowanie w przedmiocie pozbawienia skarżącego statusu osoby bezrobotnej i doprowadzić do przywrócenia statusu sprzed podjęcia wadliwej decyzji w tym przedmiocie.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c oraz art. 135 P.p.s.a. zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą uchylił w całości. Co do wykonalności zaskarżonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 P.p.s.a.