Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 175/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 240  par. 1  pkt 7
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 145  par. 1  pkt 1  lit. b
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Honorata Łopianowska, Sędziowie sędzia WSA Matylda Arnold-Rogiewicz (sprawozdawca), sędzia WSA Jarosław Trelka, Protokolant referent stażysta Anna Barska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2018 r. sprawy ze skargi M. I. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz M.I. kwotę 51904 zł (słownie: pięćdziesiąt jeden tysięcy dziewięćset cztery złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu 14 czerwca 2016 r. M. I. (dalej też "Skarżący", "Strona" albo "Podatnik"), złożył w [...] Urzędzie Skarbowym W. wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych za 2015 r. od dochodów uzyskanych z odpłatnego zbycia papierów wartościowych w kwocie 4.438.635 zł wraz z korektą zeznania podatkowego PIT-38 za 2015 r.

W uzasadnieniu wniosku o stwierdzenie nadpłaty Skarżący wskazał, że Podatnik w pierwotnie złożonym zeznaniu PIT-38 za 2015 r. nie odliczył od dochodu części straty wykazanej w zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) PIT-38 za 2010 r. Wyjaśniono, że poniesienie straty wykazanej w zeznaniu PIT-38 za 2010 r. w wysokości 53.312.010,61 zł było związane z objęciem przez Stronę w 2010 r. akcji w spółce O.S.A. w zamian za udziały w C. sp. z o.o. W zamian za 1.404.332 udziałów w C.sp. z o.o. o wartości nominalnej 50 zł każdy udział Podatnik objął 14.131.250 akcji w podwyższonym kapitale zakładowym O.S.A., o wartości nominalnej 1 zł każda akcja. Uwzględniając powyższą transakcję wymiany udziałów w zeznaniu PIT-38 za 2010 r. Podatnik wykazał: przychody w kwocie 14.131.250 zł, koszty uzyskania przychodów w kwocie 70.216.600 zł.

Strona w uzasadnieniu wniosku wskazała, że jej rozliczenie z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. od dochodów z tytułu odpłatnego zbycia papierów wartościowych było przedmiotem postępowania kontrolnego prowadzonego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. (dalej też "DUKS"), który decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. określił Podatnikowi zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. w kwocie 2.569.049 zł, zajmując odmienne stanowisko niż Strona w zakresie ustalenia kosztów uzyskania przychodów.

Po przeprowadzeniu postępowania podatkowego, Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. (dalej też "NUS" albo "Organ pierwszej instancji") decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. odmówił Stronie stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 r. z tytułu uzyskanego dochodu z odpłatnego zbycia papierów wartościowych w kwocie 4.438.635 zł uznając, że rozliczenie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. Strony, dokonane przez DUKS z tytułu odpłatnego zbycia papierów wartościowych nie wykazuje straty lecz zobowiązanie podatkowe (w kwocie 2.569.049 zł) a tym samym, zdaniem NUS, skoro Podatnik nie poniósł straty, to w 2015 r. brak było podstaw do dokonania odliczenia straty, której faktycznie nie było.

Od powyższej decyzji Skarżący złożył odwołanie z dnia 2 września 2016 r., w którym zarzucił decyzji naruszenie:

- art. 122, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018 r., poz. 800 ze zm., dalej "O.p."), poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym oraz ograniczenie badania stanu faktycznego sprawy do przywołania ustaleń zawartych w decyzji DUKS określającej Podatnikowi zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. z tytułu uzyskanego dochodu z odpłatnego zbycia papierów wartościowych oraz decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. (dalej też "DIS" albo "Organ pierwszej instancji");

- art. 210 § 1 pkt 6 O.p. w związku z art. 120, art. 121 oraz art. 124 O.p., poprzez niepełne uzasadnienie prawne zaskarżonej decyzji, skutkujące naruszeniem zasady praworządności, zasady zaufania do organów państwa oraz zasady przekonywania, polegające na nieprzeprowadzeniu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji merytorycznej oceny argumentacji Podatnika przedstawionej we wniosku o stwierdzenie nadpłaty, wskazującej w szczególności na wynikającą z przepisów ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (Dz.U. z 2017 r., poz. 1577 ze zm., dalej "k.s.h.") zasadę kontynuacji spółki przekształcanej w spółce przekształconej oraz na możliwość ustalenia kosztów uzyskania przychodów z tytułu objęcia przez Podatnika w 2010 r. akcji O. w zamian za wkład niepieniężny w postaci udziałów w C. sp. z o.o. bezpośrednio na podstawie art. 22 ust. 1e pkt 2 lit. a w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2018 r., poz. 1509 ze zm., dalej "u.p.d.o.f.") - co skutkowało, zdaniem Skarżącego, błędnym uznaniem, że Podatnik nie poniósł straty podatkowej w 2010 r., podlegającej rozliczeniu w zeznaniu PIT-38 za 2015 r. (a w konsekwencji odmową stwierdzenia nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych za 2015 r.);

- art. 120, art. 121 oraz art. 124 O.p., tj. naruszenie zasady praworządności, zasady zaufania do organów państwa oraz zasady przekonywania, poprzez pominięcie w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej pisma Podatnika z dnia 3 sierpnia 2016 r., stanowiącego odpowiedź na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego, wyznaczające siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego zebranego w sprawie i zawierającego w szczególności wniosek o zawieszenie postępowania,

- art. 216, art. 201 § 1 pkt 2 i § 2 O.p., polegające na niezawieszeniu postępowania podatkowego w sytuacji, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji było uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

Skarżący w odwołaniu zawarł wniosek o zawieszenie na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 O.p. postępowania odwoławczego do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, tj. rozpoznania skargi Podatnika na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2015 r.

Po rozpatrzeniu wniosku, DIS uznał, iż uruchomienie środka zaskarżenia w postaci skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ostateczną decyzję podatkową w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego za 2010 r. nie stanowi przesłanki do zawieszenia toczącego się postępowania odwoławczego w sprawie stwierdzenia nadpłaty za 2015 r. W opinii Organu odwoławczego, orzeczenie WSA w Warszawie, które miałoby zapaść w wyniku wniesienia skargi nie stanowi rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, bez którego niemożliwym byłoby załatwienie sprawy przez DIS w ramach prowadzonego postępowania odwoławczego. W związku z powyższym, DIS stwierdził, iż w niniejszej sprawie nie wystąpiła wskazywana przez Stronę przesłanka do zawieszenia postępowania odwoławczego i postanowieniem z dnia [...] października 2016 r. odmówił jego zawieszenia.

Z kolei po rozpatrzeniu powyższego odwołania DIS, decyzją z dnia [...] listopada 2016 r., utrzymał w mocy decyzję Organu pierwszej instancji.

W swojej decyzji DIS zauważył, że nadpłata, o którą wnioskowała Strona, była ściśle związana z rozliczeniem podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010r. od dochodów uzyskanych przez Stronę z odpłatnego zbycia papierów wartościowych. Podatnik w złożonej korekcie zeznania PIT-38 za 2015 r. załączonej do wniosku o stwierdzenie nadpłaty, dokonał odliczenia od dochodu kwoty 23.361.236,68 zł stanowiącej część straty za 2010 r. w wysokości 53.312.010,61 zł wykazanej przez Podatnika w korekcie zeznania PIT-38 za 2010 r. złożonej w dniu 11 października 2011 r. w [...] Urzędzie Skarbowym W. .

Podkreślono, że w obrocie prawnym pozostawała ostateczna decyzja DIS z dnia [...] grudnia 2015 r. utrzymująca w mocy decyzję DUKS z dnia [...] czerwca 2015 r. określającą Skarżącemu w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. z tytułu uzyskanego dochodu z odpłatnego zbycia papierów wartościowych zobowiązanie podatkowe w wysokości 2.569.049 zł.

Wobec powyższego, zdaniem Organu odwoławczego, orzekając w przedmiocie nadpłaty Podatnika w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 r. od dochodów uzyskanych z odpłatnego zbycia papierów wartościowych organy podatkowe zobligowane były do przyjęcia ustaleń zawartych w ostatecznej decyzji dotyczącej określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. od dochodów uzyskanych z odpłatnego zbycia papierów wartościowych, a w konsekwencji zobowiązane były do przyjęcia, że w 2010 r. Podatnik nie poniósł straty, a zatem nie mógł dokonać obniżenia dochodu roku 2015 r. w sposób wskazany w art. 9 ust. 3 u.p.d.o.f. o wysokość straty, której nie poniósł. Z tego względu DIS uznał, że nie było podstaw do stwierdzenia wnioskowanej nadpłaty.

Na powyższą decyzję Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Organu pierwszej instancji i zarzucając jej naruszenie:

- art. 216, art. 201 § 1 pkt 2 i § 2 O.p., polegające na niezawieszeniu postępowania podatkowego w sytuacji, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji było uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd oraz utrzymaniu w mocy decyzji pierwszej instancji, która została wydana z naruszeniem art. 216, art. 201 § 1 pkt 2 i § 2 O.p., polegającym na niezawieszeniu postępowania podatkowego w sytuacji, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji było uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd;

- art. 122, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 210 § 4 O.p., poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym oraz ograniczenie badania stanu faktycznego sprawy do przywołania ustaleń zawartych w: decyzji DUKS dotyczącej 2010 r. oraz Decyzji DIS dotyczącej 2010 r.;

- art. 210 § 1 pkt 6 O.p. w zw. z art. 120, art. 121 oraz art. 124 O.p., poprzez utrzymanie w mocy decyzji pierwszej instancji obarczonej wadą polegającą na niepełnym uzasadnieniu prawnym tej decyzji, skutkującą naruszeniem zasady praworządności, zasady zaufania do organów państwa oraz zasady przekonywania, polegającym na nieprzeprowadzeniu w toku postępowania podatkowego merytorycznej oceny argumentacji Podatnika przedstawionej we wniosku, wskazującej w szczególności na wynikającą z przepisów Kodeksu spółek handlowych zasadę kontynuacji spółki przekształcanej w spółce przekształconej oraz na możliwość ustalenia kosztów uzyskania przychodów z tytułu objęcia przez Podatnika w 2010 r. akcji w spółce pod firmą O.S.A. (zwanej dalej "O.") w zamian za wkład niepieniężny w postaci udziałów w spółce pod firmą C.sp. z o.o. (zwanej dalej "C. Spółka z o.o.") bezpośrednio na podstawie art. 22 ust. 1e pkt 2 lit. a w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 9 u.p.d.o.f.;

- art. 210 § 1 pkt 6 O.p. w zw. z art. 120, art. 121 oraz art. 124 O.p., poprzez niepełne uzasadnienie prawne zaskarżonej decyzji, skutkujące naruszeniem zasady praworządności, zasady zaufania do organów państwa oraz zasady przekonywania, polegające na nieprzeanalizowaniu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podniesionego przez Podatnika w odwołaniu zarzutu naruszenia w decyzji pierwszej instancji art. 120, art. 121 oraz art. 124 O.p., poprzez pominięcie przy rozstrzygnięciu sprawy podatkowej pisma Podatnika z dnia 3 sierpnia 2016 r., stanowiącego odpowiedź na postanowienie NUS wyznaczające siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego zebranego w sprawie i zawierającego w szczególności wniosek o zawieszenie postępowania (czego wyrazem było zawarte w uzasadnieniu decyzji pierwszej instancji stwierdzenie, iż Podatnik nie skorzystał z przysługującego mu prawa do wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego) - co wskazywało, zdaniem Skarżącego, że wydając zaskarżoną decyzję DIS nie poddał analizie ww. zarzutu Podatnika.

W odpowiedzi na skargę DIS wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie, wskazując ponownie na decyzję dotyczącą 2010 r.

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2017 r. Wojewódzki Sądu Administracyjny w Warszawie zawiesił postępowanie sądowe w niniejszej sprawie, wskazując, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, której przedmiotem jest zasadność wniosku Skarżącego o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 r., zależy od prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt III SA/Wa 484/16, której przedmiotem jest określenie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. Decyzja DIS z dnia [...] grudnia 2015 r. w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. stanowiła bowiem podstawę wydania decyzji odmawiającej Skarżącemu stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 r. Organy podatkowe powołując się na decyzję dotyczącą 2010 r. przyjęły bowiem, orzekając w sprawie dotyczącej zobowiązania podatkowego za 2015 r., że Skarżący w 2010 r. nie poniósł straty, która mogłaby obniżyć dochód 2015 roku w sposób wskazany w art. 9 ust. 3 u.p.d.o.f.

Postanowieniem z dnia 24 września 2018 r. podjęto zawieszone postępowanie w sprawie, wobec wydania przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku z dnia 14 września 2018 r., sygn. akt II FSK 3807/17, oddalającego skargi kasacyjne od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 marca 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 484/16 (wszystkie powołane w niniejszym uzasadnieniu wyroki dostępne są na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2018 r., poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym decyzji administracyjnych, z prawem procesowym i materialnym obowiązującym w dacie wydania decyzji. Na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018, poz. 1302, dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Jakkolwiek zawarta w skardze argumentacja Skarżącego wskazywała na naruszenie przez DIS licznych przepisów prawa procesowego i materialnego, to jednak sprawa niniejsza stanowiła prostą konsekwencję rozliczenia podatkowego Skarżącego za rok 2010. Strata podatkowa, którą Skarżący - zgodnie ze złożoną deklaracją - osiągnął w roku 2010, została bowiem rozliczona, zgodnie z art. 9 ust. 3 u.p.d.o.f., w kolejnych latach, poprzez pomniejszenie osiągniętego dochodu o część tej straty, która to część w roku 2015 wyniosła 23.361.236,68 zł. Spór w niniejszej sprawie był więc pochodną postępowania zakończonego wydaniem decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2015 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r.

Otóż ww. decyzja z dnia [...] grudnia 2015 r. została uchylona wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 21 marca 2017 r. o sygn. III SA/Wa 484/16. W wyniku wniesienia skarg kasacyjnych od tego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 14 września 2018 r. o sygn. II FSK 3807/17, oddalił obydwie skargi kasacyjne, choć w uzasadnieniu swojego orzeczenia istotnie zmodyfikował stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W wyrażonej w tym wyroku ocenie NSA zasadnicze znaczenie dla sprawy miał charakter prawny przekształcenia C. spółka komandytowa (zwanej dalej "Spółka Komandytowa C.") w spółkę C. Spółka z o.o., opartego o przepisy art. 553 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (Dz.U. z 2017 r., poz. 1577 ze zm., dalej "k.s.h."). W takim przypadku, kiedy spółka osobowa przekształca się w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością, dochodzi do kontynuacji praw i obowiązków spółki przekształcanej, a nie do sukcesji tych praw. Wskutek przekształcenia nie doszło więc do nabycia przez Skarżącego udziałów w C. Spółce z o.o. (w spółce z o.o.), co oznacza, że konieczne było ustalenie sposobu objęcia przez Skarżącego udziałów w Spółce Komandytowej C.. Objęcie udziałów w spółce przekształconej nie zostało uznane przez NSA za objęcie w zamian za wkład niepieniężny, gdyż przekształcenie nie wiąże się z żadnym aportem, a spółka przekształcona nie jest substancjalnie innym, nowym podmiotem. Podatkowe skutki tego stanu rzeczy określa art. 22 ust. 1e pkt 2 lit. b u.p.d.o.f, a w konsekwencji, koszty uzyskania przychodu z objęcia akcji w O.S.A. wyznacza art. 23 ust. 1 pkt 38 tej ustawy, tj. wartość majątku spółki komandytowej.

NSA nie zgodził się natomiast z Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, że w przypadku zastosowania ostatnio wymienionych przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych koszty uzyskania przychodu równe są wartości bilansowej majątku Spółki Komandytowej C. z daty ustania bytu prawnego tej spółki, będącej równocześnie datą powstania C.Spółka z o.o. Powołując się na art. 558 § 1 pkt 1 k.s.h. NSA uznał, że w zakresie sposobu ustalenia wysokości kosztów podatkowych koszty, "...o których mowa w art. 30b ust. 2 pkt 5 w związku z art. 22 ust. 1e pkt 2 lit. b) i w związku z art. 23 ust. 1 pkt 38 u.p.d.o.f. wyznacza wartość majątku spółki komandytowej ustalona zgodnie z art. 558 § 1 pkt 1 k.s.h., czyli obowiązkowo ustalana przez wspólników dla potrzeb sporządzenia planu przekształcenia wartość bilansowa majątku spółki przekształcanej na określony dzień w miesiącu poprzedzającym przedłożenie wspólnikom planu przekształcenia. W dniu przekształcenia spółki osobowej w spółkę kapitałową to właśnie ta wartość, a nie żadna inna, zostaje zgodnie z przepisami k.s.h. bezpośrednio odzwierciedlona w wartości nominalnej udziałów albo akcji w spółce przekształconej. Skoro dla potrzeb przekształcenia i określenia wysokości kapitału zakładowego spółki przekształconej oraz określenia wartości nominalnej udziałów/akcji w tej spółce przepisy k.s.h. nakazują wspólnikom przyjąć wartość bilansową majątku spółki przekształcanej na określony dzień w miesiącu poprzedzającym przedłożenie wspólnikom planu przekształcenia, to brak jest uzasadnienia do przyjmowania dla celów ustalenia dochodu podatkowego wartości bilansowej majątku określonej na inny dzień."

Po wyroku NSA z dnia 14 września 2018 r., sygn. akt II FSK 3807/17, w niniejszej sprawie wiążący pozostaje zatem pogląd, że kosztem uzyskania przez Skarżącego przychodu z objęcia akcji w O.S.A. była wartość bilansowa (w części przypadającej na Skarżącego) majątku Spółki Komandytowej C. na określony dzień w miesiącu poprzedzającym przedłożenie wspólnikom planu przekształcenia, a nie na dzień ustania bytu prawnego Spółki Komandytowej C. i rozpoczęcia bytu prawnego C.I Spółka z o.o.

Decyzja DIS z dnia [...] grudnia 2015 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r., która wpływała na rozliczenie Skarżącego także w roku 2015, okazała się zatem wadliwa. Wysokość straty za rok 2010 należy przy tym zmodyfikować poprzez zastosowanie ww. poglądu Naczelnego Sądu Administracyjnego co do kosztów uzyskania przychodu z objęcia przez Skarżącego akcji w O.S.A.

W dalszym postępowaniu co do wnioskowanej przez Skarżącego nadpłaty podatku za rok 2015 Organ uwzględni powyżej zaprezentowane stanowisko.

W tej sytuacji Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w zw. z art. 240 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej, uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] listopada 2016 r. Została ona bowiem oparta na wadliwej decyzji z [...] grudnia 2015 r., dotyczącej roku 2010.

W kwestii kosztów postępowania podstawą wyroku był art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i 4 oraz art. 206 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 8 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.). Na koszty te złożył się wpis od skargi (44.387 zł) oraz wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika - radcy prawnego i opłata od pełnomocnictwa. Wyjaśnić przy tym należy, że wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika, ustalane w związku z wartością przedmiotu zaskarżenia (4.438.635 zł), wynosiłoby w zwykłych okolicznościach 15.000 zł. Niemniej w niniejszej sprawie zasadnicza argumentacja zawarta w skardze polegała na powieleniu zarzutów skierowanych wobec ww. decyzji DIS z dnia [...] grudnia 2015 r. Nadto Sąd uwzględnił znaną z urzędu okoliczność, że sprawa niniejsza stanowiła jedną z trzech tożsamych pod względem prawnym oraz podobnych pod względem faktycznym spraw, jakie w dniu 14 listopada 2018 r. Sąd rozpoznawał na rozprawie, a w których działali ci sami pełnomocnicy. Z tych powodów uznać należało, że nakład pracy pełnomocników Skarżącego był w oczywisty sposób mniejszy niż w sprawach, w których rozstrzyga się kwestie niepowtarzalne pod względem faktycznym i prawnym. Dlatego Sąd ocenił, że zaszedł "uzasadniony przypadek" w rozumieniu art. 206 p.p.s.a., i z tego względu zasądził tytułem wynagrodzenia pełnomocnika tylko połowę wspomnianej kwoty 15.000 zł, tj. kwotę 7.500 zł. W sumie więc zasądzono kwotę 51.904 zł kosztów postępowania sądowego.