Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 8/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2017-03-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne: Inspekcja weterynaryjna
Skarżony organ: Lekarz Weterynarii
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2014 poz 1539
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt - tekst jedn.
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 300 poz 1 art. 21 ust. 1-3, art. 10 pkt d,
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określające przepisy sanitarne dotyczące  produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1774/2002  (rozporządzenie o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego).
article: art. 54 par. 3, art. 135, art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak, Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Urszula Opara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 marca 2017r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Kielcach Reginy Górnisiewicz sprawy ze skargi L. S. na decyzję Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego oddala skargę.


UZASADNIENIE

II SA/Ke 8/17

UZASADNIENIE

Decyzją z [...] r., Nr [...],[...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii w K. po rozpatrzeniu odwołania L.a S.a, utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w K. z dnia 31 sierpnia 2016 r o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w kwocie 4.000,00 zł. Podstawę decyzji stanowiły art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz:

- art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej w związku z art. 21 ust. 2 i ust. 3 oraz art. 22 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi,

i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (rozporządzenie o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego;

- akapit 1 w pkt 1 rozdziału III załącznika VIII rozporządzenia Komisji (UE) nr 142/2011 z dnia 25 lutego 2011 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi oraz w sprawie wykonania Dyrektywy Rady 97/78/WE w odniesieniu do niektórych próbek i przedmiotów zwolnionych z kontroli weterynaryjnych na granicach w myśl tej dyrektywy;

- § 1 i § 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 sierpnia 2014 r. w sprawie wzoru dokumentu handlowego stosowanego przy przewozie, wyłącznie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów pochodnych;

- lit. f pkt 6 rozdziału III załącznika VIII do rozporządzenia (UE) nr 142/2011;

- art. 85a ust. 1 pkt 2 lit. c) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt;

- § 3 pkt 2 lit. t tiret trzeci rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 2 maja 2014r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia określone w przepisach o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt dotyczące postępowania z produktami ubocznymi pochodzenia zwierzęcego i produktami pochodnymi.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że rozstrzygnięcie organu I instancji zapadło w związku ze stwierdzeniem podczas kontroli weterynaryjnej w dniu 24 czerwca 2015 r. niezgodności w zakresie zagospodarowania krwi pochodzącej od zwierząt rzeźnych poddanych ubojowi w należącej do strony Ubojni Bydła i Trzody w D.\.

Organ wskazał, że zaskarżona decyzja jest trzecią decyzją administracyjną Powiatowego Lekarza Weterynarii w K. w tej sprawie. Pierwszą z nich z dnia 15 września 2015 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii w K. nałożył na podmiot karę pieniężną w wysokości 5.000 złotych w związku ze stwierdzonymi podczas kontroli weterynaryjnej w dniu 24 czerwca 2015 r. nieprawidłowościami w zakresie zagospodarowania krwi pochodzącej od poddanych ubojowi zwierząt rzeźnych.

W wyniku rozpatrzenia odwołania organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Na decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w K. z dnia 20 października 2015 r. L. S., za pośrednictwem [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii, złożył w dniu 20 listopada 2015 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K..

[...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii postanowił uwzględnić skargę w całości ze względu na zastosowanie w decyzjach zarówno organu I instancji, jak również organu odwoławczego, niewłaściwego przepisu prawnego.

W tym stanie prawnym Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. postanowieniem z dnia 30 grudnia 2015 r. umorzył postępowanie sądowe w tej sprawie (sygn. akt. II SA/Ke 1148/15).

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Powiatowy Lekarz Weterynarii w K. wydał decyzję z dnia 1 kwietnia 2016 r. nakładającą na skarżącego karę pieniężną w wysokości 4000,00 zł, zaś rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym organ II instancji uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W dniu 31 sierpnia 2016 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii w K. wydał decyzję, którą ponownie nałożył karę pieniężną w wysokości 4.000 zł.

Rozpatrując wniesione odwołanie Świętokrzyski Wojewódzki Lekarz Weterynarii, odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ I instancji art. 156 § 1 pkt 3 kpa oraz art. 54 § 3 p.p.s.a. wyjaśnił, że decyzją z dnia 15 grudnia 2015 r., uwzględniając skargę w całości, uchylił swoją decyzję nr 21/2015 oraz decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w K. [...] z dnia 15 września 2015 r. o nałożeniu na L. S. kary pieniężnej

i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W związku z powyższym zarzut naruszenia art.156 § 1 pkt 3 kpa i art. 54 § 3 p.p.s.a. jest bezzasadny.

Organ odwoławczy stwierdził, iż w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji organ I instancji wskazał właściwe przepisy prawne będące podstawą nałożenia kary pieniężnej. Kara ta została nałożona na podmiot za brak dokumentów handlowych poświadczających przekazywanie do utylizacji krwi pochodzącej od zwierząt poddawanych ubojowi. Obowiązki dotyczące gromadzenia oraz przewozu ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego określone są w art. 21, a dotyczące identyfikowalności w art. 22 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1069/2009.

Zdaniem [...] Lekarza Weterynarii, organ I instancji prawidłowo przywołał te przepisy w podstawie prawnej decyzji jako przepisy sankcjonowane wskazując, że ich naruszenie było podstawą nałożenia kary pieniężnej. Organ I instancji przywołał także właściwe przepisy sankcjonujące oraz pozostałe przepisy prawne mające zastosowanie w tym zakresie. Ponadto przywołał przepis określający jego właściwość w sprawie, a mianowicie art. 26a ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt oraz § 3 pkt 2 lit. t tiret trzeci rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 2 maja 2014 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia określone w przepisach o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt dotyczące postępowania z produktami ubocznymi pochodzenia zwierzęcego i produktami pochodnymi.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji doprecyzował również okoliczności i wyjaśnił powody przyjęcia określonej w protokole kontroli z dnia 24 czerwca 2015 r. ilości krwi, jako podstawy obliczenia wysokości kary pieniężnej. Powiatowy Lekarz Weterynarii w K. podał, że w związku z tym, iż kontrolą objęto ściśle określony okres, tj. od 4 maja 2015 r. do 9 maja 2015 r., jako podstawę do obliczenia wysokości kary pieniężnej przyjęto ilość krwi pozyskanej w tym czasie. Ze względu na brak dokumentowania przez podmiot ilości pozyskiwanej krwi, organ I instancji powinien obliczyć ilość pozyskanej krwi szacunkowo na podstawie przeciętnej wagi i ilości świń poddanych ubojowi. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji przyjął właściwe szacunki do obliczenia ilości krwi pozyskanej w tym okresie

i prawidłowo obliczył tę wielkość. Organ odwoławczy uznał to postępowanie za prawidłowe.

Ponadto w rozstrzygnięciu decyzji z dnia 31 sierpnia 2016 r. organ I instancji wskazał, które konkretne naruszenia zostały popełnione przez skarżącego precyzując, że niezgodności w zakresie zagospodarowywania krwi ubitych zwierząt rzeźnych polegały na braku dokumentów handlowych towarzyszących przekazywaniu pozyskanej krwi od poddanych ubojowi zwierząt do uprawnionych podmiotów w celu jej dalszej utylizacji.

Organ I instancji precyzyjnie wskazał, że zgodnie z przywołanymi przepisami, dokumentem potwierdzającym fakt odbioru z podmiotu ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego jest dokument handlowy. Podniósł także, że obowiązek zapewnienia, żeby produktom ubocznym pochodzenia zwierzęcego oraz produktom pochodnym podczas przewozu towarzyszył dokument handlowy lub świadectwo zdrowia, wynika z art. 21 ust. 2 rozporządzenia nr [...].

W uzasadnieniu faktycznym organ I instancji wyraźnie wskazał, że skarżący, pomimo precyzyjnie określonych w przytoczonych w uzasadnieniu prawnym decyzji obowiązków podmiotu, powinności tych nie wykonywał. Wypełniając dokumenty handlowe na pochodzące z uboju uboczne produkty pochodzenia zwierzęcego, nie zamieszczał w nich krwi, pomimo istnienia takiego obowiązku, co w zestawieniu z wyjaśnieniami skarżącego i ustaleniami kontroli z dnia 24 czerwca 2015 r. organ słusznie uznał jako naruszenie przywołanych przepisów.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji odniósł się także do wyjaśnień strony złożonych w dniu 7 lipca 2015 r. dotyczących sposobu zagospodarowania krwi pochodzącej od zwierząt poddawanych ubojowi. Podniósł, że sposób usuwania krwi opisany w wyjaśnieniach jest niezgodny z obowiązującym prawem. Ponadto organ wyjaśnił, że kompostowanie materiału kategorii 3 jest możliwe wyłącznie w zatwierdzonym do tego celu przedsiębiorstwie, a skarżący o takie zatwierdzenie nie występował.

Odnosząc się do zarzutu, iż z faktu zawarcia umowy z firmą odbierającą uboczne produkty pochodzenia zwierzęcego wynika, że produkty te są z zakładu systematycznie odbierane, organ odwoławczy podniósł, że z samego faktu zawarcia umowy na odbiór odpadów nie wynika, że skarżący takie odpady, w sposób zgodny z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, przekazywał do uprawnionego podmiotu. Także zawarta w aneksie z dnia 1 kwietnia 2004 r. stawka opłaty za odbiór krwi nie oznacza, że do takiego odbioru kiedykolwiek doszło. Dokumentem potwierdzającym fakt odbioru z podmiotu ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego jest dokument handlowy. Obowiązek zapewnienia, że produktom ubocznym pochodzenia zwierzęcego oraz produktom pochodnym podczas przewozu towarzyszy dokument handlowy lub świadectwo zdrowia wynika z art. 21 ust. 2 rozporządzenia nr 1069/2009.

W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. skardze L. S. wniósł o uchylenie decyzji z 21 października 2016 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania zarzucając:

- naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 54 § 3 p.p.s.a. poprzez niedopuszczalne i nieprzewidziane prawem procedowanie organu administracji publicznej prowadzone po uprzedniej "autokontroli" polegającej na uchyleniu własnej decyzji oraz przekazaniu sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, w sytuacji gdy organ ten nie uwzględnił skargi w całości, a nadto wskazana decyzja nie znajduje oparcia w wykładni art. 54 § 3.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż organ administracji nie posiada kompetencji ustawowej do uchylenia własnej decyzji oraz przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Nie stanowi to bowiem rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, albowiem musiałoby ono się wiązać z trwałym i wiążącym ustanowieniem, zmianą lub zniesieniem stosunku administracyjnego. Podobne działanie organu byłoby prawidłowe, gdyby po wniesieniu odwołania procedował w sposób określony w dyspozycji art. 138 § 2 kpa. Niemniej jednak łączne korzystanie z trybów autokontroli określonych w art. 54 § 3 p.p.s.a. i art. 138 § 2 kpa nie jest możliwe. O ile korzystanie z trybu wskazanego w art. 138 § 2 kpa ma miejsce w postepowaniu odwoławczym, o tyle możliwość ta jest definitywnie zakończona w momencie złożenia skargi do WSA. Z tą chwilą otwiera się możliwość autokontroli na podstawie i w granicach art. 54 § 3 p.p.s.a. Ewentualny powrót do możliwości autokontroli w trybie art. 138 § 2 kpa jest możliwy tylko poprzez orzeczenie sądowe odpowiedniej treści, ono bowiem otwiera drogę powrotu do trybu postępowania administracyjnego. Taka możliwość nie istnieje na podstawie decyzji wydanej w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. Decyzja ta może tylko zadośćuczynić skardze, a nie może przynieść skutku w postaci powrotu do sprawy na drogę administracyjną.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną.

Dokonując oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia w ramach tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji objętej skargą.

Ustalenia poczynione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji znajdują potwierdzenie w zgromadzonych w sprawie dowodach i Sąd uznał je za prawidłowe.

Z akt sprawy wynika, że na skutek kontroli przeprowadzonej w dniu 24 czerwca 2015 r. w Ubojni Bydła i Trzody prowadzonej przez L. S. w Domaszowicach, organ I instancji stwierdził brak handlowych dokumentów przekazywania uzyskanej krwi od poddanych ubojowi zwierząt do uprawnionych podmiotów w celu jej dalszej utylizacji. Brak więc było potwierdzenia zagospodarowania krwi. W okazanych kontrolującemu dokumentach znajdowała się jedynie informacja o następujących produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego: "odpady poubojowe wieprzowe, płuca, wątroba, nerki, jelita, krwawniki".

Dowody przedstawione wyżej potwierdzają prawidłowość ustaleń organu, że skarżący, prowadzący działalność nadzorowaną w rozumieniu art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz. U. z 2014 r., poz. 1539 ze zm.) dopuścił się niezgodności w zakresie zagospodarowania krwi ubitych zwierząt rzeźnych polegającej na braku dokumentów handlowych towarzyszących przekazywaniu pozyskanej krwi od poddanych ubojowi zwierząt do uprawnionych podmiotów w celu jej dalszej utylizacji.

Działalność taka podlega regulacjom rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi

i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (rozporządzenie o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego) (Dz.U.UE.L.2009.300.1 z dnia 2009.11.14) - w tym przypadku art. 21 ust. 1-3. Zgodnie z tym przepisem:

1. Podmioty gromadzą, określają i przewożą produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego bez nieuzasadnionej zwłoki, w warunkach, które zapobiegają powstaniu zagrożenia dla zdrowia ludzi i zwierząt.

2. Podmioty zapewniają, aby produktom ubocznym pochodzenia zwierzęcego i produktom pochodnym podczas przewozu towarzyszył dokument handlowy lub, jeśli jest to wymagane przez niniejsze rozporządzenie lub środek przyjęty zgodnie z ust. 6, świadectwo zdrowia.

W drodze odstępstwa od akapitu pierwszego właściwy organ może zezwolić na przewóz obornika między dwoma punktami usytuowanymi w tym samym gospodarstwie lub między gospodarstwami i użytkownikami obornika w tym samym państwie członkowskim bez dokumentu handlowego ani świadectwa zdrowia.

3. Towarzyszące produktom ubocznym pochodzenia zwierzęcego i produktom pochodnym podczas przewozu dokumenty handlowe i świadectwa zdrowia zawierają co najmniej informację o pochodzeniu, miejscu przeznaczenia i ilości takich produktów oraz opis produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych i ich oznaczenia, jeśli takie oznaczenie jest wymagane przez niniejsze rozporządzenie.

Artykuł 3 tego rozporządzenia zawiera wyjaśnienie i definicje pojęć użytych w jego treści. Zgodnie z przepisami tego artykułu:

- produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego to całe zwierzęta martwe lub ich części, produkty pochodzenia zwierzęcego lub inne produkty otrzymane ze zwierząt nie przeznaczone do spożycia przez ludzi, w tym komórki jajowe, zarodki i nasienie (pkt 1),

- "podmiot" oznacza osobę fizyczną lub prawną, pod której faktyczną kontrolą pozostaje produkt uboczny pochodzenia zwierzęcego lub produkt pochodny, w tym również przewoźników, handlowców i użytkowników (pkt 11).

Nie ulega zatem wątpliwości, że krew jest produktem ubocznym pochodzenia zwierzęcego – materiałem kategorii 3 (art. 10 pkt d), a skarżący prowadzący działalność gospodarczą w zakresie uboju trzody i bydła, jest podmiotem w rozumieniu rozporządzenia Nr 1069/2009, do którego kierowany jest obowiązek zapewnienia, aby przewozowi krwi ubitych zwierząt towarzyszył stosowny dokument handlowy.

W myśl pkt 1 rozdziału III załącznika VIII (gromadzenie, przewóz, identyfikowalność) rozporządzenia Komisji (UE) NR 142/2011 z dnia 25 lutego 2011 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, oraz w sprawie wykonania dyrektywy Rady 97/78/WE w odniesieniu do niektórych próbek i przedmiotów zwolnionych z kontroli weterynaryjnych na granicach w myśl tej dyrektywy (Dz.U.UE.L.2011.54.1 z dnia 2011.02.26), podczas przewozu produktom ubocznym pochodzenia zwierzęcego lub produktom pochodnym musi towarzyszyć dokument handlowy zgodny ze wzorem zamieszczonym w niniejszym rozdziale lub, w przypadkach gdy wymagane jest to niniejszym rozporządzeniem, świadectwo zdrowia.

Dokument handlowy musi być wystawiony co najmniej w trzech egzemplarzach (jeden oryginał i dwie kopie). Oryginał musi towarzyszyć przesyłce do ostatecznego miejsca przeznaczenia. Zachowuje go odbiorca. Producent i przewoźnik muszą zachować po jednej kopii (ust. 2).

Dokumentację i powiązane dokumenty handlowe bądź świadectwa zdrowia przechowuje się przez okres co najmniej dwóch lat celem ich przedłożenia właściwemu organowi (ust. 5).

Na podstawie upoważnienia z art. 26d ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wydał rozporządzenie z dnia 19 sierpnia 2014 r. w sprawie wzoru dokumentu handlowego stosowanego przy przewozie, wyłącznie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów pochodnych (Dz.U.2014.1222).

W załączniku nr 3 do ww. rozporządzenia, zawierającego wzór dokumentu handlowego dla materiału kategorii 3, w części "rodzaj materiału" należy wymienić stosowny punkt z art. 10 rozporządzenia nr 1069/2009. Przepis ten wymienia rodzaje materiału kategorii 3, a wśród nich w lit. d wymieniona jest krew zwierząt, które nie wykazały jakichkolwiek objawów choroby przenoszonej przez krew na ludzi lub zwierzęta, uzyskaną z następujących zwierząt, które zostały poddane ubojowi w rzeźni, po uznaniu ich za nadające się do uboju z przeznaczeniem do spożycia przez ludzi w następstwie kontroli przedubojowej zgodnie z przepisami wspólnotowymi:

- zwierząt innych niż przeżuwacze, wymagających badań na TSE oraz

- przeżuwaczy, u których badania przeprowadzone zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 999/2001 wykazały wynik negatywny.

Podkreślenia wymaga, że celem wprowadzenia opisanych wyżej obowiązków, było zapewnienie bezpiecznego zagospodarowania produktów pochodzenia zwierzęcego. Istotnym elementem całego sytemu prawidłowego zagospodarowania takiego ubocznego produktu jest możliwość jego identyfikacji na każdym etapie, poczynając od produkcji, poprzez jego przewóz, obróbkę, przetwarzanie, składowanie, wprowadzanie do obrotu, dystrybucję, a kończąc na użyciu lub usuwaniu. W takim przypadku wykazanie się stosownym dokumentem handlowym przez podmiot, który może pojawić się choćby na jednym z wymienionych etapów, ma podstawowe znaczenie dla realności i efektywności sprawowania kontroli urzędowej nad obiegiem materiału i możliwości zapewnienia jego identyfikowalności. Jak bowiem wskazuje się w preambule do rozporządzenia - ewentualne luki w systemie takiego nadzoru mogą mieć poważny wpływ na zdrowie ludzi i zwierząt, bezpieczeństwo łańcucha żywnościowego i paszowego oraz zaufanie klientów. Dlatego też rozporządzenie nr 1069/2009 w sposób szczegółowy opisuje obowiązki podmiotów występujących na każdym z przedstawionych etapów, zaczynając od punktu wyjściowego w łańcuchu produkcji (art. 4), a kończąc na punkcie końcowym w łańcuchu produkcji (art. 5). Na wszystkich etapach gromadzenia, przewozu, manipulowania, obróbki, przekształcania, przetwarzania, składowania, wprowadzania do obrotu, rozprowadzania, stosowania lub usuwania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych w przedsiębiorstwie pod ich kontrolą, podmioty obowiązane są umożliwić sprawowanie kontroli przez organy nadzoru weterynaryjnego. Z tego też punktu widzenia niezwykle istotnym jest dla prawidłowości funkcjonowania całego systemu nadzoru, aby każde przedsiębiorstwo lub zakład prowadzący działalność, której przedmiotem jest produkt uboczny pochodzenia zwierzęcego, zapewniało sporządzanie prawidłowo wypełnionych dokumentów handlowych, ze wszystkim niezbędnymi danymi, o których mowa w załączniku nr VIII rozporządzenia Komisji (UE) nr 142/20111.

W celu wyegzekwowania obowiązków określonych zarówno w tym ostatnim rozporządzeniu jak i w ustawie o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, ustawodawca krajowy wprowadził pieniężne kary administracyjne określone w art. 85a tej ustawy, wymierzane, w drodze decyzji, przez powiatowego lekarza weterynarii (art. 85b).

W stanie faktycznym sprawy znalazł zastosowanie zapis art. 85a ust. 1 pkt 2 lit. c, zgodnie z którym podlega karze pieniężnej, kto prowadząc działalność nadzorowaną w zakresie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produktów pochodnych, nie posiada dokumentów handlowych lub świadectw zdrowia spełniających wymagania określone w art. 21 ust. 2 akapit pierwszy i ust. 3 akapit pierwszy lub art. 48 ust. 5 rozporządzenia nr 1069/2009, lub art. 17 ust. 1 lit. b lub art. 31 rozporządzenia nr 142/2009, lub w przepisach wydanych na podstawie art. 26d ust. 2.

Wysokość kary została określona w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 2 maja 2014 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia określone w przepisach o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt dotyczące postępowania z produktami ubocznymi pochodzenia zwierzęcego i produktami pochodnymi (Dz. U. z 2014 r., poz. 629).

Zgodnie z § 3 pkt 2 lit. t tiret trzeci tego rozporządzenia, wysokość kary pieniężnej dla tego, kto prowadząc działalność nadzorowaną w zakresie określonym w art. 23 ust. 1 lit. a lub art. 24 ust. 1 rozporządzenia nr 1069/2009, nie posiada dokumentu handlowego towarzyszącego przesyłce materiału kategorii 3 lub produktu pochodnego pochodzącego z takiego materiału, spełniającego wymagania określone w art. 21 ust. 2 akapit pierwszy i ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1069/2009 lub art. 17 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 142/2011, lub w przepisach wydanych na podstawie art. 26d ust. 2 ustawy, wynosi 4.000 zł - jeżeli masa tego materiału i produktu przekracza 100 kg i nie przekracza 1000 kg.

Mając na uwadze przytoczone wyżej przepisy i rozważania, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy, przyjętym jako podstawę zaskarżonej decyzji, organ zasadnie uznał, że skarżący, pomimo precyzyjnie określonych w przepisach obowiązków, wypełniając dokumenty handlowe na pochodzące z uboju uboczne produkty pochodzenia zwierzęcego, nie zamieszczał w nich krwi, co oznacza, że naruszył cytowane wyżej przepisy w zakresie obowiązku posiadania dokumentu handlowego zawierającego informację o tym ubocznym produkcie pochodzenia zwierzęcego. Ma rację organ, iż wobec powyższego bez znaczenia dla wyniku sprawy jest zawarcie w aneksie do umowy z uprawnionym podmiotem stawki za odbiór krwi albowiem dokumentem potwierdzającym fakt odbioru ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego jest jedynie dokument handlowy sporządzony zgodnie z wymogami przepisów prawa.

Prawidłowo określono przy tym wysokość kary pieniężnej. Ponieważ kontrolą objęto okres od 4 maja 2015 r. do 9 maja 2015 r., jako podstawę do obliczenia wysokości kary przyjęto ilość krwi pozyskanej w tym czasie. Ze względu na brak dokumentowania przez podmiot ilości pozyskiwanej krwi, obliczono ją szacunkowo na podstawie przeciętnej wagi i ilości zwierząt poddanych ubojowi. Ustalono, że ubojowi poddano 274 sztuki trzody o masie 30414 kg, a więc średnia waga 1 sztuki wynosiła 111 kg. Organ przyjął, że ogólna wartość krwi do masy ciała trzody chlewnej wynosi 4,6%, natomiast w trakcie uboju uzyskuje się 40-60%, co stanowi 1,84% do 2,76% wagi żywej. Przy wadze tucznika 111 kg uzysk krwi powinien być w przedziale od 2 do 3 kg. Wg takiej, niekwestionowanej przez skarżącego, podstawy szacunków, organ odwoławczy właściwie ocenił jako prawidłowe wyliczenie organu I instancji, iż wobec ubicia 274 sztuk trzody, pozyskano 548 kg krwi, co przekracza 100 kg i nie przekracza 1000 kg, o czym mowa w powołanym wyżej § 3 pkt 2 lit. t tiret trzeci rozporządzenia z dnia 2 maja 2014 r.

Jeśli zaś chodzi o zarzuty skargi zauważyć należy, że nie odnoszą się one do zaskarżonej decyzji, lecz wyłącznie do decyzji z dnia 15 grudnia 2015 r., którą organ II instancji na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a., uwzględnił w całości skargę L.a S.a na własną decyzję z 20 października 2015 r. utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z 15 września 2015 r. o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w kwocie 5000 zł i uchylił decyzję z 20 października 2015 r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

Zawarte w skardze zarzuty sprowadzające się do wadliwego zastosowania przez organ w decyzji z 15 grudnia 2015 r. instytucji autokontroli przewidzianej w art. 54 § 3 p.p.s.a., są na tym etapie postępowania spóźnione i nie mogą być przedmiotem merytorycznej oceny w niniejszej sprawie. Decyzja z 15 grudnia 2015 r. mogła być bowiem zaskarżona w odrębnej skardze do wojewódzkiego sądu administracyjnego, co jednak – jak wynika z akt sprawy – nie miało miejsca. Wobec tego, iż decyzja z 15 grudnia 2015 r. jest ostateczna i prawomocna, nie podlegała badaniu w zakresie kontroli decyzji stanowiącej przedmiot skargi w niniejszej sprawie.

Wobec oddalenia skargi nie może mieć także zastosowania przepis art. 135 p.p.s.a., pozwalający sądowi stosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Podstawą do zastosowania tego przepisu jest bowiem stwierdzenie przez sąd, że nie tylko akt lub czynność bezpośrednio do sądu zaskarżone, lecz także akt lub czynność poprzedzająca wydanie zaskarżonego aktu lub podjętej czynności naruszyły przepisy prawa materialnego lub procesowego (por. wyroki NSA: z 4 października 2016 r., sygn. akt II OSK 3240/14, z dnia 19 listopada 2015 r., sygn. akt I OSK 2852/14, z dnia 9 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1668/12, z dnia 23 sierpnia 2012 r., sygn. akt I FSK 1678/11).

Mając powyższe na uwadze skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a.