Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 676/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2010-08-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 i 3, art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 227
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Irena Szczepkowska po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.S. na działalność Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 13 lipca 2010 r. A.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na działalność Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B., któremu zarzucił bezpodstawne wzywanie do usunięcia braków formalnych składanych pism i zaniechanie rozpoznawania tych pism.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. wniósł o jej odrzucenie, a w przypadku nie uwzględnienia tego wniosku o jej oddalenie. Wskazał, że organem właściwym do rozpoznania skargi na działalność pracowników jest Rada Miejska w B. Wyjaśnił ponadto, że w przypadku nieczytelnych pism lub skarg skarżącego, z których treści nie można ustalić ich przedmiotu, na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 8 stycznia 2002 r. w sprawie przyjmowania skarg i wniosków, organ wzywa skarżącego do uzupełnienia braków formalnych lub złożenia dodatkowych wyjaśnień, pouczając o skutkach niestawiennictwa. Skarżący nie stawia się na wezwania, wobec czego skargi i pisma pozostawiane są bez rozpatrzenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji Sądu jest możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości Sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie.

Przed przystąpieniem do rozpoznawania sprawy co do meritum należało zatem zbadać dopuszczalność skargi. Kontrola sądowa w tym zakresie wykazała, iż wniesiona skarga jest niedopuszczalna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Zakres przedmiotowy tej kontroli określa art. 3 § 2 ustawy oraz sprawy, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę.

Stosownie do art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm,. zwanej dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.).

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest działalność organu pomocy społecznej. Jak słusznie podniesiono w odpowiedzi na skargę do rozpoznania niniejszej skargi nie jest właściwy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie lecz Rada Miejska w B. Skarga taka rozpoznawana jest bowiem w trybie wnioskowo-skargowym uregulowanym w Dziale VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej: K.p.a.).

Przedmiotem skargi powszechnej przewidzianej art. 227 i nast. K.p.a. mogą być zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Postępowanie zaś w sprawie tego typu skarg cechuje się tym, iż nie ma w nim stron postępowania, nie wydaje się rozstrzygnięć adresowanych do skarżącego, jedynie zawiadamia się go o czynnościach wewnętrznych zmierzających do wyjaśnienia okoliczności podniesionych w skardze. W konsekwencji działania administracji publicznej będące przedmiotem tego typu skarg nie podlegają kontroli sądów administracyjnych z uwagi na to, iż nie mieszczą się w katalogu czynności i aktów poddawanych nadzorowi sądowemu, który zawiera art. 3 § 2 p.p.s.a. W związku z tym, w przypadku wniesienia skargi do organu administracji na podstawie art. 227 i nast. K.p.a. stronie nie służy skarga do sądu administracyjnego ani na bezczynność organu, ani na wynik tego postępowania. Stanowisko takie powszechnie prezentowane było w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Ponieważ przedmiotem skargi jest działalność Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B., nie budzi wątpliwości Sądu, że sprawa ta nie mieści się

w zakresie kognicji sądu administracyjnego i nie może być rozpatrywana przez ten Sąd.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., należało postanowić jak w sentencji.