Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 445/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 106j ust. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Danuta Oleś, Sędzia NSA Marek Kołaczek, Sędzia del. WSA Agnieszka Jakimowicz (sprawozdawca), Protokolant Marek Wojtasiewicz, po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. [...] Sp. z o. o. w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 1 grudnia 2015 r. sygn. akt I SA/Po 1069/15 w sprawie ze skargi P. Sp. z o. o. w G. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 17 lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od P. [...] Sp. z o. o. w G. na rzecz Szefa Krajowej Administracji Skarbowej kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 1 grudnia 2015 r., sygn. akt I SA/Po 1069/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę Przedsiębiorstwa [...] Sp. z o.o. w G. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w P., działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia 17 lutego 2015 r. o nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług.

Z uzasadnienia przedmiotowego orzeczenia Sądu I instancji wynika, że we wniosku o wydanie interpretacji podatkowej, uzupełnionym pismami z dnia 15 i 22 stycznia 2015 r., spółka wskazała, że zawarła umowę leasingu, na mocy której finansujący zobowiązał się w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa nabyć urządzenie (koparkę) i oddać je spółce w leasing, natomiast spółka zobowiązała się przyjąć urządzenie w leasing za wynagrodzeniem. Po zakończeniu trwania umowy własność urządzenia miała przejść na spółkę. Wynagrodzenie zostało określone w ten sposób, że płatność wartości początkowej urządzenia przez wnioskodawczynię na rzecz finansującego była rozłożona w czasie. Zgodnie z umową, spółka zobowiązała się płacić w ustalonych z góry terminach raty leasingowe obejmujące: 1. część kapitałową stanowiącą część pozostałej do spłaty wartości początkowej urządzenia oraz 2. część odsetkową obliczaną jako ustalony procent od pozostającej do spłaty wartości początkowej.

Zaznaczono, że zarówno raty leasingowe, jak i odsetki zostały wskazane we frankach szwajcarskich. Zapłata poszczególnych rat, zgodnie z harmonogramem stanowiącym część umowy, miała być dokonywana co miesiąc w ten sposób, że rata określona w walucie obcej miała być przeliczana na złote według aktualnego kursu. Ponadto strony w umowie dopuściły możliwość zmiany postanowień umownych, powodujących podwyższenie lub obniżenie wysokości opłat leasingowych (wynikające np. ze skrócenia lub przedłużenia okresu leasingu albo zmiany wartości, od której obliczana jest część odsetkowa). Fakt, że z chwilą zapłaty ostatniej raty prawo własności urządzenia miało zostać przeniesione na spółkę, jak i okoliczność, że zgodnie z umową odpisów amortyzacyjnych dla potrzeb podatku dochodowego od wartości początkowej środka trwałego dokonywała spółka, są podstawą dla uznania, że wydanie urządzenia w ramach umowy winno być potraktowane jako dostawa towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tj. Dz.U. z 2011 r., nr 177, poz. 1054 z późn. zm.).

Po zawarciu umowy podmiot finansujący wystawił na rzecz spółki fakturę, w której wskazano wartość początkową kapitałową netto, sumę odsetek netto oraz kwoty VAT dotyczące tych kwot. Wnioskodawczyni zgodnie z postanowieniami umowy co miesiąc uiszczała kolejne raty wynikające z harmonogramu. Wysokość rat określona była w ten sposób, że kwoty wskazane w harmonogramie (kapitałowe i odsetkowe) we frankach szwajcarskich przeliczane były w każdym miesiącu na złote w oparciu o aktualny kurs franka szwajcarskiego. Faktyczne kwoty mające być uiszczone przez spółkę były wskazywane w comiesięcznie otrzymywanych notach obciążeniowych przysyłanych przez finansującego. Kwoty ujmowane w notach obciążeniowych były kwotami netto i nie obejmowały podatku od towarów i usług. W dniu 11 października 2013 r. strony podpisały aneks do umowy, na mocy którego zwiększono ilość rat leasingu i przedłużono czas trwania umowy, natomiast pozostałe postanowienia umowy pozostały bez zmian. Spółka płaciła kwoty wskazane w notach obciążeniowych. Skutkiem zastosowanych w umowie rozliczeń kwota kapitałowa podstawowa, jak również kwota odsetek netto zwiększyły się w stosunku do tych określonych pierwotnie w fakturze.

W momencie nadesłania ostatniej noty obciążeniowej finansujący w dniu 14 października 2014 r. wystawił korektę faktury. W dokumencie tym finansujący naliczył podatek od towarów i usług dotyczący zapłaconej dotychczas przez spółkę kwoty kapitałowej i odsetek netto. Korekta została wystawiona przez finansującego po ponad pięciu latach od zakończenia roku, w którym wystawiono fakturę. Ponadto wskazano, że koparka, której dotyczy umowa leasingu służy spółce wyłącznie do wykonywania czynności opodatkowanych.

W oparciu o tak przedstawiony opis stanu faktycznego spółka zadała organowi podatkowemu następujące pytania:

1. czy faktura korygująca uwzględniająca okoliczności, które nie były znane w momencie wystawienia faktury pierwotnej uprawnia spółkę do odliczenia wynikającej z tej faktury korygującej kwoty podatku od towarów i usług mimo upływu okresu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 613 z późn. zm.), tj. 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku?

2. czy faktura korygująca powinna być rozliczona przez spółkę w okresie, w którym została przez nią otrzymana?

Zdaniem wnioskodawczyni odpowiedzi na powyższe pytania powinny być twierdzące. W opinii spółki fakturę korygującą należy rozliczyć w miesiącu, w którym została wystawiona, gdyż faktura pierwotna została wystawiona poprawnie, tzn. nie była wynikiem błędu, czy pomyłki ze strony wystawiającego fakturę. Umowne wydłużenie czasu trwania i ilości rat zmieniło także wartość finansową poprzez choćby zmianę kursu franka w przedłużonych okresach obowiązywania umowy leasingu. Tym samym finalnie wzrosła ostateczna wartość (cena) wskazana w fakturze pierwotnej, co w świetle art. 106j ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku od towarów i usług dawało podstawę do skorygowania takiej faktury poprzez wystawienie faktury korygującej.

W interpretacji indywidualnej Dyrektor Izby Skarbowej w P., działając z upoważnienia Ministra Finansów uznał stanowisko wnioskodawczyni za nieprawidłowe. W motywach interpretacji organ podatkowy podniósł, że umowa leasingu finansowego charakteryzuje się tym, że w momencie jej realizacji, tj. wydania przedmiotu leasingu leasingobiorcy ten rozporządza prawem do przedmiotu leasingu jak właściciel, pomimo że należność z tytułu tej umowy będzie uiszczał w określonym przedziale czasowym w formie opłat leasingowych. Obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług z takiej dostawy jaką jest leasing finansowy następuje w chwili dokonania dostawy i jako podstawę opodatkowania przyjmuje się obrót w wysokości sumy wszystkich wymagalnych od leasingobiorcy opłat leasingowych. Zdaniem organu interpretacyjnego, zapłata faktury wyrażonej w walucie obcej, w innej wysokości niż na niej określona ze względu na zmianę kursów walut, również w przypadku wydłużenia okresu spłaty leasingu i zwiększenia ilości rat, nie wywiera skutków w zakresie podatku od towarów i usług. Nie zmieni się zatem wysokość podatku należnego, w związku z czym brak jest podstawy do dokonania korekty faktury z tego tytułu. W konsekwencji wnioskująca spółka nie może odliczyć podatku naliczonego z tak wystawionej faktury korygującej - stosownie do przepisu art. 88 ust. 3a ustawy o podatku od towarów i usług.

Po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, w której wniosła o uchylenie powyższej interpretacji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej interpretacji zarzucono naruszenie:

- art. 187 § 1 i 2 w zw. z art. 120 Ordynacji podatkowej poprzez nierozpatrzenie w sprawie przedstawionego przez skarżącą materiału dowodowego, w szczególności nieuwzględnienie wielokrotnie wskazywanej okoliczności, że wynagrodzenie za wykonanie umowy ustalone było w złotych, faktura wystawiona była w złotych oraz wynagrodzenie płacone było w złotych;

- art. 187 § 1 i 2 w zw. z art. 120 Ordynacji podatkowej poprzez nierozpatrzenie w sprawie przedstawionego przez skarżącą materiału dowodowego, w szczególności nieuwzględnienie wielokrotnie wskazywanej okoliczności, że wynagrodzenie za wykonanie umowy ustalono w złotych, a jedynie jego wysokość wyliczano w oparciu o franki szwajcarskie, a co za tym idzie każda z rat ustalona w oparciu o kurs franka szwajcarskiego była w istocie składową częścią wynagrodzenia, a nie różnicami kursowymi jak przyjął organ;

- art. 31a ustawy o podatku od towarów i usług poprzez jego zastosowanie w sprawie, mimo że faktura nie została wystawiona w walucie obcej;

- art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez jego zastosowanie w sprawie, mimo że kwoty wynikające z faktury korygującej nie były różnicami kursowymi (i tym samym nie wywierały skutków w zakresie podatku od towarów i usług), a w istocie stanowiły kwotę podwyższenia wynagrodzenia za umowę leasingu, które wywierały skutek w zakresie podatku od towarów i usług;

- art. 29a ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez stwierdzenie, że przewidziane w umowie podwyższenie wynagrodzenia powstałe na skutek zmiany kursu waluty obcej nie stanowi podstawy opodatkowania;

- art. 106j ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez jego niezastosowanie, w szczególności poprzez brak uznania, że kwota ceny płacona w ratach w złotych, a ustalana w oparciu o kurs franka szwajcarskiego, stanowiła podwyższenia ceny ujętej w fakturze pierwotnej, co z kolei uprawniało kontrahenta do wystawienia faktury korygującej, a skarżącą do jego rozliczenia;

- art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez brak stwierdzenia, że skarżącej przysługuje prawo do rozliczenia (obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego) kwoty podatku ujętej w fakturze korygującej.

W odpowiedzi na skargę organ interpretacyjny podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalając skargę przedstawił na wstępie regulację prawną wynikającą z art. 106j ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku od towarów i usług i w tym kontekście uznał, że kluczowym zagadnieniem było prawidłowe odczytanie stanu faktycznego w celu ustalenia czy w sprawie doszło do podwyższenia ceny. Należało w tym celu ustalić, czy cena wyrażona była w walucie polskiej czy w walucie obcej. Powołując się na wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2013 r., sygn. akt I FSK 628/12 Sąd I instancji wskazał, że co do zasady różnice kursowe nie mają żadnego wpływu na podatek od towarów i usług. Jeżeli cena wyrażona jest w walucie obcej, a płatna jest w walucie polskiej, to późniejsza wyższa lub niższa zapłata w walucie polskiej (spowodowana zmianą kursu waluty obcej) nie powoduje konieczności zmiany podstawy opodatkowania oraz korygowania podatku od towarów i usług ustalonego na podstawie faktury.

Zdaniem Sądu, wbrew argumentacji przedstawionej w skardze oraz podczas rozprawy, z przedstawionych przez skarżącą okoliczności faktycznych nie wynika szczególna konstrukcja umowy leasingu, która określała cenę w złotych, ale z przyczyn leżących po stronie leasingodawcy wysokość rat określona była w ten sposób, że kwoty wskazane w harmonogramie (kapitałowe i odsetkowe), określone zostały we frankach szwajcarskich i przeliczane były w każdym miesiącu na złote w oparciu o aktualny kurs franka szwajcarskiego. Skarżąca w ogóle nie odniosła się do treści faktury pierwotnej oraz do ceny i waluty, w której została określona. Skarżąca odwołała się do rat leasingowych i należnych odsetek (we frankach szwajcarskich), harmonogramu i not obciążających.

W takiej sytuacji nie dochodzi do podwyższenia ceny w rozumieniu art. 106j ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku od towarów i usług, a zatem brak jest ustawowej przesłanki do wystawienia faktury korygującej. Brak ustawowych podstaw do wystawienia faktury korygującej czyni bezprzedmiotowym dalsze rozważania dotyczące okresu rozliczenia faktury korygującej i kwestii przedawnienia zobowiązania podatkowego.

Sąd powołując się na zasadę związania organu interpretacyjnego przedstawionym we wniosku o udzielenie indywidualnej interpretacji stanem faktycznym wskazał, że w toku sądowej kontroli zaskarżonej interpretacji indywidulanej nie można już wyjaśniać ewentualnych wątpliwości dotyczących okoliczności faktycznych, przez prowadzenie dowodów, o co wnioskowano w skardze.

Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, które dotyczą jednej z podstawowych reguł podatkowego postępowania dowodowego, o której mowa w art. 187 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej Sąd zwrócił uwagę, że organ interpretacyjny nie prowadzi postępowania dowodowego, zmierzającego do ustalenia podstawy faktycznej uzasadniającej stosowanie określonych przepisów prawa podatkowego.

Od powyższego wyroku spółka złożyła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jego uchylenie w całości oraz wydanie orzeczenia reformatoryjnego w trybie art. 188 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. uchylenie zaskarżonej indywidualnej interpretacji prawa podatkowego oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów postępowania kasacyjnego oraz kosztów postępowania poniesionych przed Sądem l instancji, ewentualnie o uchylenie skarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi, który wydał orzeczenie.

Zaskarżonemu wyrokowi Sądu l instancji zarzucono na podstawie art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy:

1. art. 146 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez jego niezastosowanie i oddalenie skargi, pomimo naruszenia przez organ art. 14b § 1 i 3, art. 169 § 1 oraz art. 14h Ordynacji podatkowej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czyli nieuchylenie interpretacji indywidualnej, mimo że organ wydał interpretację na podstawie innego niż wskazany przez wnioskodawczynię stanu faktycznego i przy braku wystarczających informacji sam zmodyfikował stan faktyczny wskazany we wniosku, zamiast wezwać spółkę do uzupełnienia wniosku;

2. art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez jego zastosowanie i oddalenie skargi, pomimo naruszenia przez organ art. 14b § 1 i 3, art. 169 § 1 oraz art. 14h Ordynacji podatkowej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czyli oddalenie skargi, mimo że organ wydał interpretację nie na podstawie wskazanego przez wnioskodawczynię stanu faktycznego i przy braku wystarczających informacji sam zmodyfikował stan faktyczny wskazany we wniosku, zamiast wezwać spółkę do uzupełnienia wniosku;

3. art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a, art. 134 § 1, art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez ich niezastosowanie, to jest niezastosowanie wszystkich dostępnych środków w celu usunięcia naruszenia prawa i nieuzasadnione oddalenie skargi, czyli poprzez brak uchylenia interpretacji indywidualnej jako wydanej na podstawie innego niż wskazany we wniosku stanu faktycznego;

4. art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 14b § 3, art. 169 § 1 oraz art. 14h Ordynacji podatkowej poprzez zawarcie w uzasadnieniu wyroku jako podstawy wyrokowania opisu stanu faktycznego, który nie został zawarty we wniosku o indywidualną interpretację.

Ponadto zarzucono, na podstawie art. 174 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1. art. 31a ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez jego zastosowanie w sprawie, mimo że cena nie została wyrażona, ani faktura nie została wystawiona w walucie obcej;

2. naruszenie art. 88 ust. 3a pkt 2 cyt. ustawy poprzez jego zastosowanie w sprawie, mimo że kwoty wynikające z faktury korygującej nie były różnicami kursowymi (i tym samym nie wywierały skutków w zakresie podatku od towarów i usług), a w istocie stanowiły kwotę podwyższenia wynagrodzenia za umowę leasingu, które wywierały skutek w zakresie podatku od towarów i usług;

3. naruszenie art. 29a ust. 1 cyt. ustawy poprzez stwierdzenie, że przewidziane w umowie podwyższenie wynagrodzenia powstałe na skutek zmiany kursu waluty obcej nie stanowi podstawy opodatkowania;

4. naruszenie art. 106j ust. 1 pkt 5 cyt. ustawy, poprzez jego niezastosowanie, w szczególności poprzez brak uznania, że kwota ceny płacona ratalnie w złotych, a ustalana w oparciu o kurs franka szwajcarskiego, nie stanowiła podwyższenia ceny ujętej w fakturze pierwotnej, co z kolei uprawniało kontrahenta do wystawienia faktury korygującej, a skarżącą do jej rozliczenia;

5. naruszenie art. 86 ust. 1 cyt. ustawy poprzez brak stwierdzenia, że skarżącej przysługuje prawo do rozliczenia (obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego) kwoty podatku od towarów i usług ujętej w fakturze korygującej.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że organ samodzielnie stwierdził, że wynagrodzenie określono w walucie obcej, podobnie fakturę pierwotną i fakturę korygującą wystawiono w walucie obcej. To dało asumpt do stwierdzenia, że kwoty rat płacone w złotówkach były różnicami kursowymi i jako takie nie podlegały podatkowi od towarów i usług. Tymczasem wnioskodawczyni nie wskazała we wniosku w jakiej walucie określone było całe wynagrodzenie oraz w jakiej walucie wystawiono faktury. Wskazała natomiast wyłącznie, że raty i odsetki wskazano w walucie obcej.

Dyrektor Izby Skarbowej w P., działający z upoważnienia Ministra Finansów wniósł w odpowiedzi o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, zatem podlega oddaleniu.

Na wstępie należy podnieść, że zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), zaś jej granice wyznaczają wskazane w niej podstawy.

Mając powyższe na względzie zaznaczyć należy, że zaskarżony wyrok wydany został w sprawie dotyczącej indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, skarga kasacyjna zaś oparta została na obu podstawach kasacyjnych, o których mowa w art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Odnosząc się zatem w pierwszym rzędzie do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, które w istocie koncentrują się na okoliczności nieuprawnionej – w opinii kasatora – modyfikacji przez organ, a za nim Sąd I instancji, stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, stwierdzić należy, że nie zasługują one na uwzględnienie.

Co do zasady należy przyznać rację skarżącej spółce, że z treści art. 14b § 1 i § 3 oraz art. 14c § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 613 z późn. zm.) wynika, że organ interpretacyjny (a więc również i sąd administracyjny sprawujący nad nim kontrolę) jest związany merytorycznie zakresem problemu prawnego, jaki strona przedłoży we wniosku. Postępowanie interpretacyjne opiera się więc wyłącznie na stanie faktycznym (zdarzeniu przyszłym) przedstawionym przez wnioskodawcę i nie obejmuje przeprowadzania dowodów. Tylko w stosunku do określonego we wniosku stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) wyrażana jest ocena prawna, tak przez samego podatnika, jak i przez organ podatkowy. Przy czym, granice oceny prawnej stanowiska wnioskodawcy, zawartej w indywidualnej interpretacji, zakreślone są treścią pytania postawionego we wniosku o interpretację.

Innymi słowy, organ podatkowy uprawniony jest do wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wyłącznie w zakresie wynikającego z wniosku o wydanie interpretacji przedmiotu sprawy, który określają: pytanie i stanowisko prawne zainteresowanego dotyczące możliwości zastosowania i wykładni prawa podatkowego w relacji do przedstawionego w tym wniosku stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Nie jest natomiast upoważniony do modyfikowania wynikającego z wniosku o wydanie interpretacji stanu faktycznego: zaistniałego czy też przyszłego. Rolą organu jest bowiem przyjęcie opisanego zdarzenia i dokonanie na jego tle interpretacji przepisów. W sprawach dotyczących interpretacji indywidualnych organ nie dokonuje ustaleń faktycznych i nie przeprowadza postępowania dowodowego.

Odnosząc jednak powyższe uwagi do realiów niniejszej sprawy zaznaczyć trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny dokonując analizy wniosku strony z dnia 14 listopada 2014 r. oraz pism uzupełniających z dnia 15 i 22 stycznia 2015 r. nie dostrzegł, by organ interpretacyjny wykroczył poza stan faktyczny w nich opisany lub zmodyfikował go w zakresie wskazywanym przez kasatora.

Słusznie zauważył Sąd I instancji, że kluczowym zagadnieniem dla rozstrzygnięcia kwestii możliwości zastosowania w niniejszej sprawie art. 106j ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011 r., nr 177, poz. 1054 z późn. zm.) okazało się prawidłowe odczytanie stanu faktycznego przedstawionego przez skarżącą spółkę. Z treści wskazanego przepisu wynika bowiem, że faktura korygująca jest wystawiana, gdy po wystawieniu faktury pierwotnej dochodzi m. inn. do podwyższenia ceny. Konsekwencje zmiany ceny ustalonej w fakturze pierwotnej, w kontekście uprawnienia do wystawienia faktury korygującej, zależą z kolei od tego, czy cena wyrażona była w walucie polskiej, czy obcej. Zgodzić się bowiem należy z Sądem I instancji, który w tej materii wsparł stanowisko organu interpretacyjnego, że w sytuacji umów leasingu finansowego opartych o kurs waluty obcej, otrzymana zapłata za fakturę w innej wysokości z uwagi na zmianę kursów walut (płatność według kursu z dnia płatności, a nie z dnia wystawienia faktury) nie ma żadnego wpływu na podatek od towarów i usług, nie powoduje bowiem konieczności zmiany podstawy opodatkowania. Poprzez zmianę kursu nie dochodzi do zmiany cen transakcji, a więc nie można mówić o podwyższeniu ceny w rozumieniu art. 106j ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku od towarów i usług.

Tymczasem, ze stanu faktycznego przedstawionego przez spółkę w żadnym razie nie wynika, że cena (wynagrodzenie) została określona w walucie polskiej, a tylko kwoty wskazane w harmonogramie spłat określono w walucie obcej i przeliczane były w każdym miesiącu na złote w oparciu o aktualny kurs franka szwajcarskiego. Skoro podatnik twierdził, że na wynagrodzenie składała się rata kapitałowa i odsetkowa, obydwie określone we frankach szwajcarskich, a zatem w walucie obcej, a jedynie uiszczana była w złotówkach w oparciu o aktualny kurs franka szwajcarskiego, to organ, a za nim Sąd I instancji były uprawnione do przyjęcia, że faktura była wystawiona w walucie obcej (w takiej, w jakiej ustalono wynagrodzenie), a więc – wbrew przekonaniu kasatora – nie było potrzeby wzywania o uzupełnienie wniosku w trybie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej. Zresztą to sama skarżąca upatruje podwyższenia ceny transakcji m. inn. w konsekwencjach wynikających z różnic kursowych, bowiem we wniosku o wydanie interpretacji oraz w piśmie uzupełniającym z dnia 15 stycznia 2015 r. podkreśla, że przeliczanie rat z franka szwajcarskiego na złotówki po zmiennym kursie w kolejnych okresach obowiązywania umowy prowadzi do sytuacji, w której wystąpią różnice w sumie kwot wpłaconych przez spółkę w stosunku do kwoty wynikającej z faktury dokumentującej wydanie przedmiotu leasingu i dlatego uważa, że należy wystawić fakturę korygującą. Tymczasem, jak wskazano wyżej i która to okoliczność w zasadzie nie jest przez skarżącą spółkę kwestionowana, różnice kursowe nie mają wpływu na podatek od towarów i usług, ponieważ zmiana kursu walut nie prowadzi do zmiany cen transakcji. Późniejsze twierdzenie na rozprawie przed Sądem I instancji, że cena przedmiotu leasingu została wyrażona w złotych i pierwsza faktura została wystawiona w złotych, nie ma pokrycia w przedstawionym przez spółkę stanie faktycznym, stanowi nadto spóźnioną i nie mogącą odnieść zamierzonego skutku próbę dopowiedzenia okoliczności stanu faktycznego, które powinny znaleźć się we wniosku o wydanie interpretacji.

Z tego powodu nie zasługują również na uwzględnienie wyartykułowane w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego. Skoro organ interpretacyjny, a za nim Sąd I instancji, prawidłowo odczytały - przy uwzględnieniu zasad języka i logiki - opisany przez spółkę stan faktyczny, to zasadnie odniosły do niego przepisy wskazywane w skardze kasacyjnej, a zakwestionowały możliwość zastosowania art. 106j ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku od towarów i usług stwierdzając, że nie było podstaw do wystawienia faktury korygującej.

Mając na uwadze wszystkie przedstawione wyżej okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę kasacyjną uznając ją za bezzasadną.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono natomiast na podstawie art. 209 oraz art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 w zw. z art. 207 § 1 cytowanej ustawy i § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804).