Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1323/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1 pkt 2-4
journal: Dz.U. 2020 poz 955
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Janusz Walawski, Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi P. L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną sportową do celu kolekcjonerskiego oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z [...] maja 2020 r. nr [...] Komendant Główny Policji (dalej: "KGP", "organ odwoławczy", "organ drugiej instancji"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.; dalej: "k.p.a.") oraz art. 15 ust. 1 pkt 2 - 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2020 r., poz. 955; dalej: "u.b.a."), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. (dalej: "KWP", "organ pierwszej instancji") z [...] czerwca 2019 r. nr [...] odmawiającą P. L. (dalej: "skarżący") wydania pozwolenia na broń palną sportową do celu kolekcjonerskiego.

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następujących okolicznościach.

Wnioskiem z [...] marca 2017 r. skarżący wystąpił do KWP (m.in.) o wydanie pozwolenia na broń palną sportową do celu kolekcjonerskiego w postaci: bocznego zapłonu z lufami gwintowanymi o kalibrze do 6 mm, centralnego zapłonu z lufami gwintowanymi o kalibrze do 12 mm - gładkolufową, przystosowaną do strzelania wyłącznie przy pomocy prochu czarnego (dymnego) w łącznej ilości 30 egzemplarzy.

W uzasadnieniu wniosku skarżący podkreślił, że po jego stronie nie występują żadne negatywne przesłanki uniemożliwiające posiadanie pozwolenia na broń. Ponadto skarżący jest członkiem stowarzyszenia o charakterze strzelecko-kolekcjonerskim, tj. [...] Klubu Strzeleckiego [...] w O.; posiada kwalifikacje sportowe w postaci patentu strzeleckiego Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego (dalej: "PZSS") z [...] października 2011 r. nr [...] w dyscyplinach pistolet, karabin, strzelba gładkolufowa oraz licencję PZSS z [...] stycznia 2017 r. nr [...] ważną do [...] grudnia 2017 r. w dyscyplinach pistolet, karabin, strzelba gładkolufowa.

Do wniosku skarżący dołączył ww. patent strzelecki PZSS i licencję PZSS, a także orzeczenia: lekarskie nr [...] z [...] stycznia 2017 r. i nr [...] z [...] lutego 2017 r. oraz psychologiczne nr [...] z [...] stycznia 2017 r. i nr [...] z [...] lutego 2017 r. stwierdzające, że nie należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 4 u.b.a. i może dysponować bronią.

W toku prowadzonego postępowania, wszczętego na ww. wniosek skarżącego, organ pierwszej instancji postanowieniem z [...] marca 2017 r. nr [...] uwzględnił jako dowody: ostateczne negatywne orzeczenie lekarskie z [...] grudnia 2015 r. nr [...] i wywiad środowiskowy Posterunku Policji w G. z [...] października 2015 r., zebrane w ramach wcześniejszych postępowań administracyjnych - w przedmiocie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną sportową do celów sportowych oraz wydania mu pozwolenia na broń palną sportową do celów kolekcjonerskich i dopuszczenia do posiadania broni.

Organ pierwszej instancji uzyskał także aktualne opinie o skarżącym z miejsca zamieszkania i zameldowania (w tym wywiad środowiskowy z [...] marca 2017 r.), jak również informację z [...] marca 2017 r., iż skarżący nie figuruje w Kartotece Karnej Krajowego Rejestru. KWP ustalił też, że w okresie od [...] lutego 2010 r. do [...] lutego 2012 r. skarżący był czterokrotnie karany za wykroczenia w ruchu drogowym.

Pismami z [...] kwietnia 2017 r. KWP odwołał się do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w O. (dalej: "WOMP") od wszystkich przedłożonych przez skarżącego pozytywnych orzeczeń lekarskich i psychologicznych.

Pismem z [...] maja 2017 r., uzupełnionym [...] lipca 2017 r., skarżący wniósł o zawieszenie postępowania w jego sprawie, z uwagi na nadmiar obowiązków zawodowych i społecznych. Postanowieniem z [...] czerwca 2017 r. nr [...] KWP zawiesił postępowanie w przedmiocie wydania pozwolenia na broń palną sportową do celu kolekcjonerskiego. Na wniosek skarżącego z [...] grudnia 2018 r., uzupełniony [...] stycznia 2019 r., postanowieniem z [...] stycznia 2019 r. nr [...] organ pierwszej instancji podjął zawieszone postępowanie. W tym samym dniu KWP przesłał do WOMP, na żądanie skarżącego, dokumentację obejmującą wyniki badań przeprowadzonych przez doktora psychologii P. M. oraz orzeczenie psychologiczne nr [...] wydane przez uprawnioną psycholog K. K..

Organ pierwszej instancji otrzymał również odpis prawomocnego postanowienia Prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] w O. z [...] sierpnia 2017 r., sygn. akt [...] o odmowie wszczęcia śledztwa – wobec braku znamion czynu zabronionego - w przedmiocie poświadczenia nieprawdy przez funkcjonariusza Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy Wojewódzkiej Policji w O. (dalej: "WPA KWP") w odwołaniu od orzeczeń: lekarskich i psychologicznych poprzez określenie E. B. jako byłej żony skarżącego, podczas gdy w rzeczywistości nigdy małżonką skarżącego nie była. Uprawomocniło się także postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] w O. z [...] czerwca 2018 r., sygn. akt [...] o odmowie wszczęcia śledztwa m.in. w sprawie zaistniałego w dniu [...] marca 2017 r. w G. przekroczenia uprawnień przez funkcjonariusza Posterunku Policji w G., czym działano na szkodę skarżącego oraz interesu publicznego.

W piśmie z [...] stycznia 2019 r. nr [...] Naczelnik Wydziału Kadr i Szkolenia Komendy Wojewódzkiej Policji w O. podał, iż Zastępca Naczelnika WPA KWP nie jest karany dyscyplinarnie, nie jest przeciwko niemu prowadzone postępowanie dyscyplinarne, ani nie jest zawieszony w czynnościach służbowych.

Pismem z [...] lutego 2019 r. Kierownik Przychodni WOMP poinformował organ pierwszej instancji, że skarżący nie zgłosił się [...] maja 2017 r. na badanie lekarskie w trybie odwoławczym. Także Kierownik Pracowni Psychologicznej WOMP w piśmie z [...] lutego 2019 r. przekazał, iż postępowanie odwoławcze od orzeczeń psychologicznych nie zostało zakończone z powodu niestawiennictwa skarżącego. Jednocześnie Kierownik Pracowni Psychologicznej WOMP wskazał, iż skarżący nie poinformował o przyczynach niestawiennictwa i w chwili obecnej nie ma z nim kontaktu. Zaznaczył też, że badania psychologiczne wykonane przez innych specjalistów nie mogą zastąpić orzeczenia psychologicznego WOMP.

Postanowieniem z [...] lutego 2019 r. nr [...] KWP odmówił uwzględnienia wniosku o przesłanie wywiadu środowiskowego Posterunku Policji w G. z [...] października 2015 r. w ślad za odwołaniami od orzeczeń przedstawionych przez skarżącego, a postanowieniem z [...] lutego 2019 r. nr [...] odmówił wyłączenia podinspektora J. P. - Zastępcy Naczelnika WPA KWP od udziału w postępowaniu.

Pismami z [...] i [...] lutego 2019 r. oraz [...] marca 2019 r. skarżący domagał się dołączenia do akt postępowania i przesłania w ślad za odwołaniami od przedłożonych przez niego orzeczeń następujących dokumentów: informacji NFZ, że nie był leczony psychiatrycznie; odpowiedzi na akt oskarżenia w sprawie [...], w którym oskarżona - była konkubina skarżącego stwierdza, iż nie ma aktualnej wiedzy na temat zażywania przez niego leków psychotropowych; oświadczenia skarżącego na temat przyjmowania leków psychotropowych wraz z kopią protokołu zeznań Zastępcy Naczelnika WPA KWP jako świadka w ww. sprawie karnej toczącej się przed Sądem Rejonowym w O.. Organ pierwszej instancji przekazał te dokumenty do WOMP przy piśmie z [...] marca 2019 r. Jednocześnie KWP nie uwzględnił żądania przesłania powyższych dokumentów do orzeczników wydających skarżącemu orzeczenia lekarskie i psychologiczne w pierwszej instancji, o czym orzekł w postanowieniu z [...] marca 2019 r. nr [...]. Wcześniej, bo w dniu [...] marca 2019 r. organ pierwszej instancji wydał postanowienie nr [...] uwzględniające jako dowód w niniejszym postępowaniu pismo Instytutu Medycyny Pracy im. [...] w L. z [...] lutego 2016 r. wraz z odpisem z badania przeprowadzonego przez konsultującego skarżącego lekarza psychiatrę i psychologa. Również te dokumenty przekazano do WOMP.

Wobec niezakończenia procedury odwoławczej od wydanych skarżącemu orzeczeń lekarskich i psychologicznych, a także braku potwierdzenia przez niego odbioru wezwań na badania, WOMP wyznaczył skarżącemu kolejny termin badania lekarskiego i psychologicznego w trybie odwoławczym na dzień [...] kwietnia 2019 r.

[...] kwietnia 2019 r. KWP otrzymał ostateczne orzeczenie psychologiczne z [...] kwietnia 2019 r. nr [...], w którym psycholog I. S. stwierdziła, że skarżący należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 u.b.a. i nie może dysponować bronią. Natomiast [...] maja 2019 r. organowi pierwszej instancji doręczono ostateczne orzeczenie lekarskie z [...] maja 2019 r. nr [...], w którym lekarz B. M. wskazała, iż skarżący należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 u.b.a. i nie może dysponować bronią.

Skarżący (reprezentowany przez radcę prawnego M. P.) wniósł dwie tożsame skargi (jedna z tych skarg została złożona za pośrednictwem WOMP) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. na ww. orzeczenie psychologiczne nr [...], które to skargi zostały połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Postanowieniem z 1 sierpnia 2019 r., sygn. akt II SA/Ol 404/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił skargi, podnosząc, że orzeczenie psychologiczne wydane w toku postępowania dotyczącego pozwolenia na broń palną nie podlega kontroli sądu administracyjnego zarówno na podstawie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, jak i na podstawie przepisów ustaw szczególnych. Powyższe postanowienie Sądu skarżący zaskarżył skargą kasacyjną, którą Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: "NSA") oddalił postanowieniem z 27 listopada 2019 r., sygn. akt II OSK 3319/19 (orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń na stronie NSA: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Decyzją z [...] czerwca 2019 r. nr [...] organ pierwszej instancji, w oparciu o art. 15 ust. 1 pkt 2-4 u.b.a. oraz art. 268a k.p.a. w związku z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), odmówił skarżącemu wydania pozwolenia na broń palną sportową do celów kolekcjonerskich.

W uzasadnieniu ww. rozstrzygnięcia KWP podkreślił, że w niniejszej sprawie zaistniała negatywna przesłanka do wydania skarżącemu pozwolenia na broń, a więc jedynym prawnie dopuszczalnym rozstrzygnięciem organu Policji jest odmowa wydania skarżącemu pozwolenia na wnioskowaną broń palną sportową do celów kolekcjonerskich. Wolą ustawodawcy jest, by bronią palną nie mogły dysponować osoby, które nie posiadają do tego zdolności w myśl przepisów u.b.a., dlatego przepisom tym został nadany walor obligatoryjności. Oznacza to, iż organowi Policji nie pozostawiono żadnego marginesu swobody w wyborze sposobu rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej w przypadku ustalenia, w drodze prawem nakazanej, braku zdolności danej osoby do dysponowania bronią.

Ustosunkowując się do pisma skarżącego, które wpłynęło [...] lipca 2017 r. w trakcie prowadzenia postępowania administracyjnego, KWP stwierdził brak uzasadnionych i obiektywnych podstaw do uznania wywiadu środowiskowego z [...] marca 2017 r. za nierzetelny bądź niezgodny z rzeczywistym stanem rzeczy. Jako bezpodstawny organ pierwszej instancji ocenił też zarzut, że [...] J. P. (osoba upoważniona przez KWP) dopuścił się manipulacji dokumentacją zebraną w przedmiotowej sprawie. Po analizie zgromadzonego materiału dowodowego, KWP postanowił odmówić wyłączenia ww. funkcjonariusza Policji od udziału w niniejszym postępowaniu, nie stwierdzając zaistnienia przesłanek do wyłączenia pracownika z mocy prawa.

Organ pierwszej instancji zaznaczył, że nie można czynić mu zarzutu, iż przed wniesieniem odwołania od orzeczenia lekarskiego i psychologicznego nie przeprowadza postępowania mającego na celu wykazanie zasadności skorzystania z przysługujących mu uprawnień. Już sama subiektywna wątpliwość co do prawidłowości wydanego orzeczenia uprawnia do zaskarżenia orzeczenia. Dopiero wydanie orzeczenia ostatecznego, od którego nie przysługuje środek zaskarżenia w toku instancyjnym, przesądza w znaczeniu prawnym o posiadaniu przez daną osobą stanu zdrowia i odpowiednich predyspozycji do posługiwania się bronią.

W kwestii pism skarżącego (reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika), które wpłynęły do organu Policji [...] maja 2019 r. i [...] czerwca 2019 r., zatytułowanych odpowiednio "Opinia prawna" i "pismo strony wraz z końcowym stanowiskiem", KWP zwrócił uwagę, że zgodnie z wcześniejszym żądaniem skarżącego, przekazał do WOMP - w ślad za wniesionymi odwołaniami od orzeczeń - przedstawione przez skarżącego wyniki jego badań przeprowadzonych przez doktora psychologii P. M. oraz orzeczenie psychologiczne nr [...] wydane przez psychologa uprawnionego K. K.. Organ pierwszej instancji dodał, iż w każdym przypadku nieuwzględnienia żądania skarżącego bądź niedopuszczenia wnioskowanego przez niego dowodu, wydawał stosowne postanowienie, w którym przedstawiał powody swojego rozstrzygnięcia, a także informował skarżącego o trybie ewentualnego zaskarżenia jak np. w postanowieniu z [...] maja 2019 r. nr [...] o odmowie uwzględnienia wniosku skarżącego, aby organ Policji wystąpił z żądaniem sporządzenia przez psychologa prowadzącego badania psychologiczne uzasadnienia dla ostatecznego orzeczenia psychologicznego z [...] kwietnia 2019 r. nr [...].

W odwołaniu od ww. decyzji KWP skarżący "z ostrożności administracyjnej" zażądał przeprowadzenia dodatkowego postępowania uzupełniającego, zgodnie z art. 136 § 1 k.p.a. Podniósł, że decyzja ta narusza jego interes prawny ze względu na rozpatrzenie całości materiału dowodowego, bez uprzedniego przeprowadzenia przez organ pierwszej instancji wyczerpującego postępowania dowodowego. Skarżący zaakcentował, iż w toku postępowania ujawniło się łącznie pięć orzeczeń psychologicznych, z czego cztery pozytywne oraz jedno negatywne, a także trzy orzeczenia lekarskie - jedno negatywne i dwa pozytywne. W odczuciu skarżącego, sposób przeprowadzenia badań nie dawał możliwości pochylenia się nad nim jako badanym w pełnym zakresie, jak tego wymaga art. 15a ust. 3 u.b.a. Tym samym należy przeanalizować wydane orzeczenia pod kątem ich wzajemnej spójności oraz prawidłowości przeprowadzanych badań. Ponadto nie dokonano weryfikacji wyników badań doktora psychologii P. M., dr medycyny [...] S. B., specjalisty psychologii klinicznej oraz orzecznika psycholog K. K., które zostały przeprowadzone całościowo, z uwzględnieniem wszelkich płaszczyzn badania przewidzianych w normach art. 15a ust. 1 i 3, 4 u.b.a. Zdaniem skarżącego, organ pierwszej instancji winien wstrzymać się z wydaniem decyzji do momentu prawomocnego zakończenia postępowań toczących się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Olsztynie, pod sygn. akt II DK/Ol 33/19 i II SA/Ol 404/19. Ponadto KWP odmownie rozpatrzył wnioski skarżącego o ponowienie wywiadów środowiskowych, podczas gdy oba wywiady załączone do akt sprawy oparto na zeznaniach osoby nieprzychylnej skarżącemu, z którą pozostaje on w sporze majątkowym. W aktach sprawy wskazano też, że skarżący figuruje jako sprawca wykroczeń, tj. kolizji drogowej, trzymania telefonu komórkowego w trakcie jazdy. Tymczasem w świetle art. 46 Kodeksu wykroczeń, wykroczenia te uległy zatarciu, a przywoływanie ich stawia skarżącego w negatywnym świetle. Skarżący zwrócił również uwagę, iż psycholog upoważniona do wykonywania badań psychologicznych osób występujących o wydanie pozwolenia na broń – I. S. rozwiodła się z synem działaczki Towarzystwa Miłośników [...], którego aktywnym członkiem jest skarżący. Z tego powodu orzecznika może cechować negatywna ocena środowiska, w którym przebywa skarżący.

Na etapie postępowania odwoławczego skarżący złożył kolejne wnioski dowodowe. I tak zażądał, aby organ Policji wystąpił o przedłożenie przez psychologa prowadzącego pomocnicze badania psychologiczne w ramach badania lekarskiego (orzeczenie lekarskie nr [...] z [...] maja 2019 r.), mgr T. G., wydruku testów, przy pomocy których przeprowadzono badania, tj. udokumentowanie przebiegu badania, umożliwiające porównanie wyników badań z danymi zawartymi w testach. Domagał się też: dopuszczenia dowodu z nowego badania psychologicznego na okoliczność weryfikacji rezultatów pomocniczego badania psychologicznego, które mogło mieć wpływ na końcowe orzeczenie lekarskie; przeprowadzenia rozprawy dla wyjaśnienia faktów i rozbieżności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy; dopuszczenia dowodu z jego zeznań na okoliczność wyjaśnienia faktów istotnych dla sprawy; przedłożenia przez dotychczasowych biegłych uzasadnień do ich orzeczeń; dopuszczenia dowodu z dokumentu w postaci wyroku z [...] marca 2019 r., sygn. akt [...] w sprawie dotyczącej sporu majątkowego pomiędzy skarżącym oraz E. B. (vide pisma skarżącego z [...] listopada 2019 r., z [...] grudnia 2019 r. i z [...] stycznia 2020 r. - w aktach administracyjnych sprawy).

KGP postanowieniem z [...] lutego 2020 r. nr [...] nie uwzględnił żądania skarżącego o przeprowadzenie powyższych dowodów.

W piśmie z [...] lutego 2020 r. skarżący zawarł zastrzeżenia co do prowadzonego postępowania w pierwszej instancji, podnosząc, że doszło do naruszenia art. 24 § 1 w związku z art. 8 § 1 k.p.a. poprzez dopuszczenie do udziału w postępowaniu funkcjonariusza pozostającego w stanie osobistego urazu do skarżącego, co wynika z bieżącego zachowania tego funkcjonariusza (złożył on bowiem zawiadomienie o możliwości popełnienia przez skarżącego przestępstwa - czynu z art. 234 Kodeksu karnego). W końcowym stanowisku z [...] marca 2020 r. skarżący podtrzymał swoje zastrzeżenia odnośnie prowadzonego przez KWP postępowania, a także powtórzył argumenty powoływane w swoich uprzednich pismach.

W uzasadnieniu powołanej na wstępie decyzji organ odwoławczy, po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania administracyjnego i przytoczeniu treści powołanych w podstawie prawnej przepisów, zaaprobował stanowisko KWP zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu.

Organ drugiej instancji podkreślił, że każde podejrzenie, nawet drobna wątpliwość co do tego, czy osoba występująca z wnioskiem o wydanie pozwolenia na broń posiada zdolność do dysponowania nią, musi skutkować wyjaśnieniem tych wątpliwości. Zgodnie z art. 15h u.b.a. od orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego, osobie ubiegającej się oraz właściwemu komendantowi wojewódzkiemu Policji przysługuje odwołanie. Zarówno lekarz, jak i psycholog, nie są związani treścią odwołania. Po przeprowadzeniu badań w trybie odwoławczym, orzekające w drugiej instancji psycholog I. S. oraz lekarz B. M, stwierdziły, że skarżący nie może dysponować bronią. Orzeczenia wydane w tym trybie, w myśl art. 15h pkt 7 u.b.a., są ostateczne. Oznacza to, iż przepisy prawa nie przewidują możliwości ich wzruszenia. Eliminują one treść orzeczeń pierwszoinstancyjnych, a treść orzeczeń drugoinstancyjnych wiąże organy Policji w zakresie zawartych w nich stwierdzeń, determinując sposób rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty. W takich przypadkach ustawodawca nałożył na nie obowiązek odmowy wydania pozwolenia, stosownie do treści art. 15 ust. 1 pkt 2-4 u.b.a. Ustawodawca nie przewidział możliwości wydania pozwolenia na broń osobie, która uzyskała negatywne orzeczenia lekarskie i psychologiczne kwestionujące jej zdolność do dysponowania bronią, a z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie. KGP wyjaśnił przy tym, że organy Policji nie mają prawa wglądu do dokumentacji z badań i nie są upoważnione do oceny przyczyn, dla których uprawniony lekarz lub psycholog orzekł o braku zdolności do dysponowania przez stronę bronią, tzn. które z badań, wymaganych do wydania orzeczeń, spowodowało podważaną przez stronę treść orzeczenia. Jest to oczywiste, jeśli zważy się, iż organy Policji nie posiadają kompetencji, ani stosownej wiedzy do oceny orzeczeń lekarskich czy psychologicznych. Nie mają także obowiązku wykazania bezpośredniego związku między schorzeniem lub zaburzeniem, stwierdzonym u osoby ubiegającej się o wydanie dopuszczenia do posiadania broni, a jego wpływem na możliwość prawidłowego i bezpiecznego użytkowania broni palnej. Dlatego też nie ma znaczenia, jakie ograniczenia zostały stwierdzone u skarżącego. Wystarczające dla organu Policji jest uzyskanie informacji, że osoba występująca o dopuszczenie do posiadania broni nie może nią dysponować, niezależnie od przyczyn. Wiedza o faktycznych powodach braku zdolności danej osoby do dysponowania bronią jest zastrzeżona jedynie dla orzekającego lekarza lub psychologa oraz dla osoby badanej. Według art. 15a ust. 2 u.b.a., to lekarz przeprowadzający badanie kieruje osobę na badania psychiatryczne i okulistyczne, a jeżeli uzna to za niezbędne - na inne badania specjalistyczne lub pomocnicze. Badanie psychologiczne obejmuje w szczególności określenie poziomu rozwoju intelektualnego i opis cech osobowości, z uwzględnieniem funkcjonowania w trudnych sytuacjach, a także określenie poziomu dojrzałości społecznej tej osoby (ust. 3 ww. przepisu). Zakres badania psychologicznego może zostać rozszerzony, jeżeli psycholog przeprowadzający badanie uzna to za niezbędne do prawidłowego określenia sprawności psychologicznej osoby badanej (ust. 4 ww. przepisu). Organ pierwszej instancji nie naruszył prawa, odmawiając przeprowadzenia wniosków dowodowych zgłoszonych przez skarżącego, ponieważ - jak już wyżej wskazano - organ Policji nie musi posiadać wiedzy co do faktycznych powodów wydania orzeczenia psychologicznego lub lekarskiego, nie ma też uprawnień do ich oceny. W konsekwencji przedłożona przez skarżącego kopia opisu badania psychologicznego nie może zostać poddana ocenie przez organ Policji. Nawet ewentualne pozytywne ostateczne orzeczenie psychologiczne nie mogłoby wpłynąć na inny sposób rozpatrzenia niniejszej sprawy.

KGP zakwestionował twierdzenie strony skarżącej, że orzeczenia wydane w trybie odwoławczym nie podlegają żadnej kontroli. Stosownie bowiem do treści art. 15i u.b.a., kontrolę wykonywania i dokumentowania badań lekarskich lub psychologicznych oraz wydawanych orzeczeń, przeprowadza wojewoda właściwy ze względu na miejsce wydania orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego. Jednak skarżący nie skorzystał z możliwości przewidzianej w wyż. cyt. przepisie.

Organ drugiej instancji nie znalazł podstaw do uznania, iż brak wyłączenia od udziału w postępowaniu Zastępcy Naczelnika WPA KWP – [...] J. P. w jakikolwiek sposób narusza prawa skarżącego. Jak już wyjaśniono, KWP miał prawo odwołać się od przedłożonych przez skarżącego orzeczeń. Jednocześnie organ pierwszej instancji informował WOMP o przedkładanych przez skarżącego dowodach w toku postępowania. O stronniczości tego funkcjonariusza nie świadczy również fakt złożenia zawiadomienia o możliwości podejrzenia popełnienia przestępstwa przez skarżącego na jego szkodę.

KGP dostrzegł też, że informacja o popełnionych przez skarżącego wykroczeniach drogowych w latach 2010 - 2012, zawarta w wywiadzie środowiskowym z [...] marca 2017 r., nie została przekazana do WOMP. Nie znalazła się także w treści decyzji administracyjnej organu pierwszej instancji. Brak jest zatem podstaw do twierdzenia, iż powoływanie się na dawne wykroczenia skarżącego stawia go w negatywnym świetle.

Organ odwoławczy również wyjaśnił, iż na sposób załatwienia sprawy nie mogą wpłynąć okoliczności takie jak czynny udział skarżącego w środowisku sportowym, uzyskanie uprawnienia sędziego strzelectwa sportowego drugiej klasy czy pełnienie funkcji wiceprezesa Okręgu [...] Związku Strzelectwa Sportowego. Nie negując istnienia w przypadku skarżącego ważnej przyczyny posiadania broni, o której mowa w art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 5 u.b.a., KGP stwierdził, że pozwolenie na broń nie może zostać mu wydane, skoro upoważnieni orzecznicy orzekli, iż nie posiada zdolności do dysponowania bronią.

Powyższa decyzja KGP z [...] maja 2020 r. stała się przedmiotem skargi skarżącego (reprezentowanego przez radcę prawnego M. P.) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji wobec wymienionych poniżej naruszeń, które miały istotny wpływ na wynik postępowania, a także zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji, a także czynnościom administracyjnym dokonanym w zakresie wydania tego rozstrzygnięcia skarżący zarzucił naruszenie:

1) art. 78 w związku z art. 77 k.p.a. poprzez pozostawienie bez weryfikacji wyników orzeczeń i badań psychologicznych ujawnionych w toku postępowania administracyjnego, w szczególności badania pomocniczego doktora psychologii P. M., orzeczenia uprawnionej psycholog K. K. oraz orzeczenia psychologa S. B.. Badania dr M., mimo iż nie jest on osobą uprawnioną do wydawania orzeczeń, miały charakter wszechstronny oraz wyczerpujący także w świetle norm postępowania o broń. Analogicznie badania specjalisty psychologii klinicznej orzecznika S. B. zostały pogłębione i przeprowadzone całościowo z uwzględnieniem wszelkich płaszczyzn badania, wskazanych w normach art. 15a ust. 1 i 3, 4 u.b.a. Niespójność badań i orzeczeń winno stanowić przesłankę pogłębionej analizy stanu faktycznego w sprawie oraz weryfikację wydanych orzeczeń psychologicznych, względnie wydanie ich uzasadnień;

2) art. 78 w związku z art. 77 k.p.a. poprzez pozostawienie bez weryfikacji wyników orzeczeń lekarskich ujawnionych w toku postępowania administracyjnego, tj. pozytywnego orzeczenia lek. med. A. K. oraz pozytywnego orzeczenia lek. med. W. W. wobec negatywnego orzeczenia wydanego przez B. M.. Niespójność badań i orzeczeń winna stanowić przesłankę dla pogłębionej analizy stanu faktycznego w sprawie oraz weryfikacji wydanych orzeczeń psychologicznych, względnie wydanie ich uzasadnień;

3) art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i 2 oraz art. 80 k.p.a. w związku z orzeczeniem NSA z 6 kwietnia 2017 r. w sprawie o sygn. akt II OSK 2966/15, w której ww. Sąd stwierdził, iż "Jeśli orzeczenie [psychologa] zawiera uzasadnienie (sporządzone na żądanie strony lub organu), to ocena orzeczenia podlega badaniu w zakresie jego spójności z rozstrzygnięciem. Poza tym uzasadnienie musi nawiązywać do rozstrzygnięcia i zawierać przekonywującą argumentację, z powołaniem się na konkretne wyniki badań lekarskich zawartych w karcie badania lekarskiego, stanowiącej załącznik nr 2 do rozporządzenia. Ocena orzeczenia w takim zakresie jest niezbędna, aby postępowanie administracyjne odpowiadało standardom określonym w k.p.a.", tj. norm postępowania płynących z interpretacji przez Sąd sposobu przeprowadzania postępowania o wydanie pozwolenia na broń, na podstawie których organ winien wnieść o uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia psychologicznego celem dokonania niezbędnej oceny badania w związku z zarzutami zawartymi w punktach 1 i 2 w zakresie spójności orzeczeń oraz weryfikacją formalną badań, zawartą argumentacją i weryfikacją konkretnych wyników badań psychologicznych, co ma bezpośrednie przełożenie na możliwość udowodnienia zarzutów wskazanych w punktach 1 i 2 niniejszej skargi;

4) art. 7 w związku z art. 77 w związku z art. 78 k.p.a. poprzez odmowę przeprowadzenia przez organ drugiej instancji szeregu wniosków dowodowych (de facto wszystkich wniosków) m.in. (pełnomocnik wymienił kluczowe dla treści uzasadnienia wnioski) w postaci:

a) zobowiązania do przedłożenia przez psycholog I. S. (orzeczenie psychologiczne z [...] kwietnia 2019 r. nr [...]) uzasadnienia dla sporządzonej opinii psychologicznej,

b) zobowiązania do przedłożenia przez lekarza medycyny B. M. (orzeczenie lekarskie z [...] maja 2019 r. nr [...]) uzasadnienia dla sporządzonej opinii lekarskiej,

c) przedłożenia przez psychologa prowadzącego badania psychologiczne w toku badania lekarskiego T. G. (orzeczenie lekarskie z [...] maja 2019 r. nr [...]) wydruku testów, przy pomocy których przeprowadzono badania, tj. udokumentowano przebieg badania umożliwiający porównanie wyników badań z danymi zawartymi w testach,

d) dopuszczenia dowodu z nowego badania psychologicznego,

e) przeprowadzenia rozprawy dla wyjaśnienia faktów i rozbieżności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy,

f) dopuszczenia dowodu z zeznań stron na okoliczność wyjaśnienia faktów istotnych w postępowaniu, nierzetelności przeprowadzanego wywiadu środowiskowego przez Policję,

g) dopuszczenia dowodu z zeznań stron na okoliczność wyjaśnienia istotnych okoliczności związanych z utratą pozwolenia na broń w wyniku pomówień konkubiny E. B., które po czasie okazały się bezpodstawne;

5) art. 24 § 1 w związku z art. 8 § 1 k.p.a., tj. poprzez dopuszczenie do udziału w postępowaniu funkcjonariusza pozostającego ze stroną w takim stosunku prawnym, iż wynik sprawy może mieć wpływ na prawa strony. Doprecyzowując, [...] J. P. jak wynika z bieżącego zachowania funkcjonariusza pozostawał w stanie osobistego urazu co do osoby skarżącego. M.in. złożył doniesienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez skarżącego, toczące się pod sygn. akt [...].

W odpowiedzi na skargę KGP wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w odpowiedzi na skargę.

W piśmie procesowym z [...] stycznia 2021 r. zatytułowanym "[...]" skarżący wniósł o zobowiązanie KGP do przedłożenia dokumentacji z badań, na podstawie których opracowano opinię psychologiczną nr [...] z [...] kwietnia 2019 r. oraz ostateczne orzeczenie lekarskie nr [...] z [...] maja 2019 r. Jednocześnie skarżący przywołał art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zatem należy uznać, iż zażądał przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego z ww. dokumentacji. Skarżący złożył także kolejne pismo procesowe opatrzone datą [...] stycznia 2021 r. W obu tych pismach z [...] stycznia 2021 r. skarżący powołał się na swoje uprzednie pisma: z [...] sierpnia 2020 r. oraz z [...] stycznia 2021 r. uzupełniające skargę o zarzuty związane z niezastosowaniem rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 23 grudnia 2005 r. w sprawie wykazu stanów chorobowych i zaburzeń funkcjonowania psychologicznego wykluczających możliwość wydania pozwolenia na broń i rejestrację broni - wobec niewskazania, które z zaburzeń bądź chorób może stanowić podstawę do wydania negatywnej dla skarżącego opinii.

Zarówno pismo z [...] sierpnia 2020 r., jak i pismo z [...] stycznia 2021 r. nie zostało złożone do akt niniejszej sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona. Jej zarzuty nie zasługują na uwzględnienie, zaś decyzje organów Policji, wydane w obu instancjach, odpowiadają prawu.

Na wstępie podnieść należy, że posiadanie i używanie broni palnej stanowi tradycyjnie w polskim systemie prawnym sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej w celu zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. Prawa do posiadania broni nie można zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zatem dostęp obywatela do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przymusu, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zasadnicze znaczenie ma to, że pozwolenie na broń może być wydane tylko wówczas, gdy zaistnieją okoliczności oraz spełnione zostaną warunki ustawowe stanowiące podstawę jego wydania (vide uchwała składu 7 sędziów NSA z 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09). Poza wypadkami określonymi w przepisach u.b.a. nabywanie, posiadanie oraz zbywanie broni i amunicji jest zabronione. Prawodawca ściśle reglamentując cele, na które może być wydane pozwolenie na broń, wskazał szereg wymogów, które muszą być spełnione, aby osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń mogła je otrzymać, zaś w przypadku osoby, która takie pozwolenie już uzyskała - aby mogła z niego nadal korzystać. Określone w ustawie zasady nabycia oraz realizacji uprawnienia do posiadania broni zobowiązują właściwe organy do ścisłej kontroli ich przestrzegania oraz do stanowczej reakcji w przypadkach ich naruszenia.

W przedmiotowej sprawie KWP z urzędu miał wiedzę o ostatecznym Orzeczeniu Lekarskim z [...] grudnia 2015 r. nr [...] stwierdzającym, iż skarżący nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią w myśl art. 15 u.b.a. Organ pierwszej instancji dysponował również wywiadem środowiskowym Posterunku Policji w G. z [...] października 2015 r. nr [...]. Powyższe dokumenty zostały zebrane w toku wcześniejszych postępowań - w przedmiocie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną sportową oraz wydania mu pozwolenia na broń palną sportową do celu kolekcjonerskiego i dopuszczenia do posiadania broni. KWP pozyskał także – w toku postępowania administracyjnego prowadzonego na wniosek skarżącego z [...] marca 2017 r. - wywiad środowiskowy z [...] marca 2017 r. sporządzony we wcześniejszym miejscu stałego pobytu skarżącego oraz wywiad środowiskowy z [...] marca 2017 r. z obecnego miejsca jego przebywania. Wobec uprzedniego negatywnego ostatecznego orzeczenia lekarskiego oraz niejednoznacznych opinii o skarżącym w świetle zgromadzonych wywiadów środowiskowych, organ pierwszej instancji był w pełni uprawniony do zaskarżenia załączonych do wniosku z [...] marca 2017 r. pozytywnych orzeczeń lekarskich i psychologicznych, aby usunąć wszelkie wątpliwości w zakresie możliwości dysponowania bronią przez skarżącego. Jedyną bowiem drogą kwestionowania orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego wydanego w trybie u.b.a. jest specjalnie w tym celu przewidziane w niej odwołanie, które w myśl art. 15h ust. 2 u.b.a. przysługuje komendantowi wojewódzkiemu Policji oraz stronie postępowania (vide wyrok NSA z 20 maja 2020 r., sygn. akt II OSK 3241/19).

W toku prowadzonego postępowania administracyjnego – co jest bezsporne między stronami - organy Policji uzyskały dwa negatywne, wydane w trybie odwoławczym, a więc ostateczne orzeczenia:

• psychologiczne nr [...] z [...] kwietnia 2019 r., wystawione przez upoważnioną do wykonywania badań psychologicznych psycholog I. S., stwierdzające, że skarżący należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 u.b.a. i nie może dysponować bronią,

• lekarskie nr [...] z [...] maja 2019 r., wystawione przez upoważnionego do wykonywania badań lekarza B. M., wskazujące, iż skarżący należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 u.b.a. i nie może dysponować bronią.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 2 – 4 u.b.a. pozwolenia na broń nie wydaje się osobom: z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1878), lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej (pkt 2); wykazującym istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego (pkt 3); uzależnionym od alkoholu lub od substancji psychoaktywnych (pkt 4).

W świetle przepisów ściśle reglamentujących dysponowanie bronią, nie może być również żadnych wątpliwości co do zdolności psychofizycznej jej dysponenta. Osoba, której wydano pozwolenie na broń musi legitymować się orzeczeniem lekarskim oraz orzeczeniem psychologa, potwierdzającymi brak istnienia przeciwskazań do dysponowania bronią palną. Nie może pozwolenia na broń uzyskać osoba, co do której chociażby jedno z wyżej wskazanych orzeczeń nie potwierdziło braku przeciwskazań do dysponowania bronią, nawet gdyby osoba ta spełniała wszystkie pozostałe przesłanki do dysponowania nią, określone w u.b.a.

Przepisy art. 15a-15h u.b.a. oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 sierpnia 2019 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób występujących o wydanie pozwolenie na broń lub zgłaszających do rejestru broń pneumatyczną oraz posiadających pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną (Dz. U. z 2019 r., poz. 1562 ze zm.), które zastąpiło uprzednio obowiązujące rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2015 r. (Dz. U. z 2015 r., poz. 2210), w sposób holistyczny normują sposób ustalania stanu tak psychicznego, jak i fizycznego pozwalającego na posługiwanie się bronią.

Stosownie do 15b ust. 1 pkt 2 u.b.a. badanie lekarskie przeprowadza lekarz, który (m.in.) posiada specjalizację w dziedzinie: chorób wewnętrznych, medycyny ogólnej, medycyny rodzinnej, medycyny pracy, medycyny przemysłowej, medycyny transportu, medycyny lotniczej, medycyny kolejowej, medycyny morskiej i tropikalnej lub medycyny sportowej. Lekarz medycyny B. M. posiada specjalizację medycyny pracy, zatem spełnia określone ustawowo wymogi do wykonywania badań i orzekania w sprawie zdolności psychofizycznej osób ubiegających się o broń lub posiadających już takie pozwolenie. Jest również wpisana do rejestru lekarzy upoważnionych do przeprowadzania badań lekarskich i wydawania orzeczeń lekarskich, o których mowa w art. 15b ust. 1 pkt 4 u.b.a., prowadzonego przez KWP, co jednoznacznie potwierdza jej kompetencje.

Według art. 15c ust. 1 pkt 1 u.b.a. badanie psychologiczne przeprowadza psycholog, który (m.in.) posiada dyplom magistra psychologii. Mgr I. S. jest psychologiem, zatem spełnia ustawowe wymogi do wykonywania badań psychologicznych i orzekania o zdolności psychologicznej osób ubiegających się o broń lub posiadających już takie pozwolenie. Ponadto jest wpisana do rejestru psychologów upoważnionych do przeprowadzania badań psychologicznych i wydawania orzeczeń psychologicznych, o których mowa w art. 15c ust. 1 pkt 4 u.b.a., prowadzonego przez KWP, co jednoznacznie potwierdza jej kompetencje.

Zatem nie ulega wątpliwości, iż przedmiotowe negatywne dla skarżącego orzeczenia: lekarskie i psychologiczne zostały wydane odpowiednio przez lekarza upoważnionego oraz psychologa upoważnionego do przeprowadzanie takich badań i wydawania orzeczeń i brak jest powodów do zaprzeczenia temu twierdzeniu.

Zgodnie zaś z art. 15h ust. 7 u.b.a. orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwołania jest ostateczne.

Organy Policji nie są uprawnione do oceny przyczyn, dla których upoważniony lekarz lub upoważniony psycholog orzekł o braku zdolności do dysponowania przez stronę bronią, tzn. które z wymaganych do wydania orzeczenia badań cząstkowych miało wpływ na jego treść. Nie mają również kompetencji do weryfikowania zasadności wydania osobie ubiegającej się o broń lub broń już posiadającej orzeczenia o określonej treści, ani też do wyjaśniania rozbieżności pomiędzy orzeczeniami wydanymi przez lekarzy albo psychologów w pierwszej, jak i w drugiej instancji. Wszelka dokumentacja badań, na podstawie których lekarz czy psycholog wydał swoje orzeczenie, pozostaje w dyspozycji tych orzeczników i podlega - podobnie jak ich praca - kontroli i nadzorowi właściwego wojewody, w myśl art. 15i u.b.a. Także sądy administracyjne nie mogą weryfikować orzeczeń lekarskich czy psychologicznych w sprawach dotyczących dopuszczenia do posiadania broni, o czym dobitnie świadczy postanowienie NSA z 27 listopada 2019 r., sygn. akt II OSK 3319/19 oraz poprzedzające je postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 1 sierpnia 2019 r., sygn. akt II SA/Ol 404/19. Sprawowanie przez sądy administracyjne kontroli wobec zaskarżonych decyzji dotyczących dysponowania bronią palną, sprowadza się jedynie do weryfikacji tych decyzji pod względem ich zgodności z obowiązującym w czasie ich wydania prawem. Oznacza to, że sąd administracyjny jest uprawniony do oceny, czy orzeczenie wydał uprawniony podmiot, jak również kwestii materialnoprawnych związanych z rodzajem orzeczenia, tj. czy orzeczenie lekarskie zostało wydane przez uprawnionego lekarza, a orzeczenie psychologiczne - uprawnionego psychologa. Takiej oceny tut. Sąd dokonał i stwierdził, że oba orzeczenia wydane zostały przez podmioty upoważnione. Sąd – podobnie jak organy Policji - nie posiada kompetencji do dokonywania oceny dokumentacji medycznej, rzetelności przeprowadzanych badań, czy też prawidłowości wyprowadzanych z nich wniosków w zakresie określonych schorzeń, bowiem nie dysponuje konieczną w tym zakresie wiedzą medyczną.

Odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia wniosków dowodowych skarżącego, podkreślić należy, że nawet dysponując dokumentacją medyczną czy psychologiczną, organ Policji nie może zweryfikować prawidłowości przedstawionego w niej rozpoznania ze stanami chorobowymi oraz zaburzeniami funkcjonowania psychologicznego zawartymi w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 23 grudnia 2005 r. w sprawie wykazu stanów chorobowych i zaburzeń funkcjonowania psychologicznego wykluczających możliwość wydania pozwolenia na broń i rejestracji broni (Dz. U. z 2006 r. Nr 2, poz. 14) wydanego na podstawie art. 15 ust. 9 u.b.a. Jak już wcześniej wskazano, podmiotem uprawnionym do kontroli wykonywania i dokumentowania badań lekarskich lub psychologicznych oraz wydawania orzeczeń lekarskich lub psychologicznych jest wojewoda właściwy ze względu na miejsce wydania orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego (vide art. 15i u.b.a.). Tymczasem z akt przedmiotowej sprawy nie wynika, aby skarżący zwrócił się do wojewody warmińsko-mazurskiego o weryfikację któregokolwiek z ostatecznych negatywnych orzeczeń.

Zaakcentować należy, iż w postępowaniu administracyjnym dotyczącym wydania pozwolenia na broń istnieje szczególne ograniczenie dowodowe. Mianowicie to, czy dana osoba należy do kręgu podmiotów wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 4 u.b.a., może być stwierdzone jedynie na podstawie orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego wydanego przez upoważnione osoby i w określonym trybie. Nie jest więc dopuszczalne przeprowadzenie dowodu przeciwko ostatecznemu orzeczeniu lekarskiemu czy psychologicznemu wydanemu w oparciu o powołane wyżej regulacje. Tym samym organ nie mógł uwzględnić złożonych przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego wniosków dowodowych. Prawidłowo KGP uznał, iż treść wiążącą w niniejszej sprawie mają ostateczne negatywne orzeczenia psychologiczne i lekarskie, które zostały wydane przez upoważnionego do tego psychologa i lekarza, w przewidzianym przez u.b.a. trybie. Przedstawione przez skarżącego wyniki jego badań przez doktora psychologii (nieupoważnionego do wydawania orzeczeń psychologicznych) oraz pozytywne orzeczenia tak psychologiczne, jak i lekarskie, wydane w pierwszej instancji, nie miały wpływu na wynik załatwienia sprawy, który zdeterminowały negatywne orzeczenia psychologiczne i lekarskie wydane w drugiej instancji. Dostrzec przy tym wypada, że pozytywne orzeczenia załączone do wniosku z [...] marca 2017 r. zapadły w odstępie zaledwie 13 dni ([...] stycznia 2017 r. i [...] lutego 2017 r.). Zatem jeśli skarżący nie poinformował kolejnego psychologa, iż był niedawno badany w tym zakresie, to mógł zostać poddany takim samym testom. Raz jeszcze podkreślić należy, że wobec uzyskania ostatecznych – bo wydanych w trybie odwoławczym – orzeczeń, nie było podstaw do skierowania skarżącego na ponowne badania psychologiczne lub lekarskie. Orzekające w przedmiotowej sprawie organy Policji były bowiem związane tymi orzeczeniami.

W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się naruszenia tak prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. W ocenie Sądu, organy Policji obu instancji prawidłowo zbadały wszelkie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów praworządnego państwa (art. 8 k.p.a.), a uzasadnienia decyzji wydanych w obu instancjach odpowiadają wymogom z art. 107 § 3 k.p.a. Nadto w kontekście zastosowania przepisów prawa materialnego do poczynionych ustaleń faktycznych, organy Policji jednoznacznie i precyzyjnie wyjaśniły, dlaczego - w świetle ww. przepisów - zaszły obligatoryjne podstawy do odmowy wydania skarżącemu pozwolenia na broń palną sportową do celu kolekcjonerskiego.

Nie jest także trafny zarzut naruszenia art. 78 k.p.a. Organ rozpatrzył w przewidzianej prawem formie (tj. postanowieniami) wszystkie wnioski dowodowe zgłaszane przez skarżącego, a okoliczność, iż nie zostały one załatwione na korzyść skarżącego nie może świadczyć o naruszeniu ww. przepisu.

Chybiony jest również zarzut naruszenia art. 24 § 1 w związku z art. 8 § 1 k.p.a. poprzez "dopuszczenie do udziału w postępowaniu funkcjonariusza pozostającego ze stroną w takim stosunku prawnym, iż wynik sprawy może mieć wpływ na prawa strony". Z akt administracyjnych sprawy nie wynika, aby Zastępca Naczelnika WPA KWP – [...] J. P. wykazał się stronniczością. Funkcjonariusz ten podejmował czynności w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, służące wszechstronnemu wyjaśnieniu sprawy jak np. wniesienie odwołań od przedstawionych przez skarżącego pozytywnych orzeczeń, co było ze wszech miar zasadne. Czynności te skarżący błędnie postrzegał jako wymierzone w jego osobę. Dlatego skarżący zawiadomił prokuraturę o rzekomym poświadczeniu nieprawdy przez ww. funkcjonariusza, co zakończyło się prawomocnym postanowieniem Prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] w O. z [...] sierpnia 2017 r., sygn. akt [...] o odmowie wszczęcia śledztwa z uwagi na brak znamion czynu zabronionego. W tej sytuacji trudno uznać za stronnicze złożenie przez ww. funkcjonariusza zawiadomienia o możliwości popełnienia przez skarżącego czynu z art. 234 Kodeksu karnego (składanie fałszywych oskarżeń).

Odnosząc się do zawartego w piśmie z [...] stycznia 2021 r. wniosku dowodowego skarżącego, należy stwierdzić, iż nie zasługuje on na uwzględnienie. Stosownie bowiem do treści art. 106 § 3 powołanej niżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Dokumentacja z badań, na podstawie której wydano negatywne ostateczne orzeczenia psychologiczne i lekarskie, nie jest konieczna do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Dokonywanie oceny stanu zdrowia fizycznego i psychicznego osób ubiegających się o pozwolenie na broń zostało przekazane upoważnionym do tego lekarzom i psychologom. Regulacja obejmująca czynności specjalistyczne jakimi są niewątpliwie badania lekarskie czy testy psychologiczne stanowi procedurę odrębną od procedury administracyjnej. Ostateczne orzeczenia lekarskie i psychologiczne nie podlegają weryfikacji tak przez organy Policji w prowadzonych przez nie postępowaniach o wydanie pozwolenia na broń, jak i przez sądy administracyjne. Jeżeli zatem w sprawie o wydanie pozwolenia na broń uprawniony lekarz lub upoważniony psycholog w ostatecznym orzeczeniu stwierdził brak zdolności skarżącego do dysponowania bronią, to stanowi to okoliczność wystarczającą do odmowy wydania pozwolenia na broń. Brak jest w tej sytuacji podstaw prawnych, aby prowadzić dalsze postępowanie dowodowe (vide wyrok NSA z 4 marca 2020 r., sygn. akt II OSK 1082/18).

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.