Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1029/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-02-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
6561
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2  ust.  1  pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 716
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Łoboda, Sędziowie Sędzia NSA Henryka Łysikowska, Sędzia WSA Daria Gawlak - Nowakowska (sprawozdawca), Protokolant sekretarz sądowy Magdalena Dworszczak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 31 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi "A" S.A. z siedzibą w S. na interpretację indywidualną Burmistrza S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie obowiązku uiszczenia podatku od nieruchomości w zakresie budowli oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest interpretacja indywidualna Burmistrza S. z dnia [...] r., nr [...] wydana na rzecz A S.A. (zwana dalej: strona, spółka, wnioskodawca, podatnik, skarżąca) dotyczącą zasad opodatkowania podatkiem od nieruchomości obiektów (z wyłączeniem budynków) infrastruktury ośrodka narciarskiego.

We wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej wnioskodawca przedstawił następujący stan faktyczny. A S.A. prowadzi działalność gospodarczą polegającą na prowadzeniu i obsłudze ośrodka narciarskiego. W związku z tym Spółka jest właścicielem infrastruktury narciarskiej pozwalającej na uprawianie sportów zimowych.

Infrastrukturę ośrodka narciarskiego stanowi:

- dwuosobowa kolej linowa o długości 1.367 m

-czteroosobowa kolej linowa HI o długości 1.100 m

-siedem wyciągów narciarskich talerzykowych o łącznej długości ponad 2,3 km,

-zjeżdżalnia grawitacyjna

Kolej linowa krzesełkowa składa się z:

1. Budynków (rodzaj 102 Klasyfikacji Środków Trwałych) - stacja dolna i stacja górna,

2. Budowli (rodzaj 290 KŚT) - podpory, fundamenty,

3. Urządzeń technicznych (rodzaj 641 KŚT) - koło napędowe wraz z konstrukcją, koło zwrotne wraz z konstrukcją, baterie krążków trasowych, lina nośno - napędowa, układ napędowy oraz układ sterowania i bezpieczeństwa, urządzenia napinające, silnik, silnik awaryjny, urządzenia holujące (krzesła)

Wyciąg narciarski składa się z :

1. Budynków (rodzaj 102 Klasyfikacji Środków Trwałych) - stacja dolna i stacja górna

2. Budowli (rodzaj 290 KŚT) - podpory, fundamenty,

3. Urządzeń technicznych (rodzaj 641 KŚT) - koło napędowe wraz z konstrukcją, koło zwrotne wraz z konstrukcją, krążki trasowe, lina nośno - napędowa, układ napędowy oraz układ sterowania i bezpieczeństwa, układ napinający, silnik, urządzenia holujące (talerzyki)

Zjeżdżalnia grawitacyjna składa się z:

1. Budynki (rodzaj 102 Klasyfikacji Środków Trwałych) - stacja dolna

2. Budowle (rodzaj 290 KŚT) - fundamenty

3. Urządzeń technicznych (rodzaj 641 KŚT) - koła napędowe, urządzenia napinające, konstrukcje wsporcze, lina holująca, urządzenia kotwiące (kotwy), urządzenia holujące (wózki)

Wyżej wymienione, w punktach 1 i 2, budynki i budowle powstały w wyniku prac

budowlanych prowadzonych przy wykorzystaniu wyrobów budowlanych. Podlegają one nadzorowi budowlanemu. Z kolei ww. urządzenia techniczne, wymienione w punktach nr 3, stanowią odrębną kategorię części kolei linowych, wyciągów, zjeżdżalni grawitacyjnej. Części te są częściami czysto mechanicznymi i ruchomymi. Jako urządzenia techniczne są one w całości możliwe do demontażu. Urządzenia te bez uszczerbku dla budowli można wymieniać na inne, zamieniać, zmieniać ich parametry techniczne, wymontowywać i zastępować innymi urządzeniami bez zmiany całości użytkowej kolei, wyciągu, zjeżdżalni grawitacyjnej, która pozostaje ta sama. Urządzenia te nie powstają w wyniku robót budowlanych, podlegają także innemu reżimowi prawnemu, tj. przepisom o dozorze technicznym.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy z tytułu wykorzystywania powyższych obiektów (z wyłączeniem budynków) w ramach swojej działalności gospodarczej Spółka jest zobowiązana zapłacić podatek od nieruchomości oraz czy wszystkie wskazane obiekty infrastruktury ośrodka narciarskiego (z wyłączeniem budynków) winny wchodzić w skład podstawy opodatkowania jako budowle na tle podatku od nieruchomości?

W uzasadnieniu swojego stanowisko wnioskodawca wskazując na treść art. 2 ust. 1 pkt 3, art. 1a ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (dalej: u.p.o.l.), art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (dalej: Prawo budowlane) w brzmienie obowiązującym przed i po 28 czerwca 2015 r., art. 3 pkt 3, art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego, zauważył, że zawarta w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego definicja budowli w odniesieniu do kolei linowych, wyciągów narciarskich, zjeżdżalni grawitacyjnej nie pozwala na jej jednoznaczną interpretację.

By ustalić czy infrastruktura ośrodka narciarskiego podlega w całości opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, koniecznym jest, w świetle dokonanej nowelizacji ustawy Prawo Budowlane określenie statusu infrastruktury ośrodka i wszystkich budowli, urządzeń na nią się składających.

Zauważono, że do roku 2010 przepisy w tym zakresie były w miarę jednolicie interpretowane - przyjmowano, że za budowlę powinno się uznawać nie całą kolej linową/wyciąg, lecz jedynie jej/jego części budowlane, tj. fundamenty, podpory i budynki stacji. Jednakże po tym okresie ta korzystna dla podatników interpretacja nie jest już jednolicie akceptowana przez organy podatkowe. W odniesieniu do obiektów wchodzących w skład infrastruktury narciarskiej wystąpiły liczne spory z organami podatkowymi, które następnie znajdowały swój finał przed sądami administracyjnymi. Jako przykład negatywnych dla podatników orzeczeń wskazano na orzeczenia: wyrok WSA w Krakowie z 24 lutego 2010 r., sygn. I SA/Kr 1474/09; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2012 r., sygn. IIFSK 1589/10 NSA; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 5 marca 2014 r., sygn. I SA/G1 1217/13.

W ocenie Spółki doprowadziło to do absurdalnej sytuacji, w której podatkiem od nieruchomości opodatkowane były takie części infrastruktury, które w istocie były urządzeniami technicznymi m.in. lina, mechanizm napędowy czy też urządzenia holujące. Powyższe stanowisko rodziło wątpliwości podatników i stąd właśnie brały się powyższe orzeczenia, gdzie próbowano obalić utrwalającą się linię orzeczniczą. Podatnicy nie pozostawali bez racji w swoich sporach wskazując m.in. na odpowiedź Podsekretarza Stanu w Ministerstwie Infrastruktury i Rozwoju z dnia 8 kwietnia 2014 r. na interpelację poselską nr 25255 w sprawie niejasności przepisów dotyczących traktowania wyciągów narciarskich w Polsce. Otóż w interpelacji postawiono pytanie - "czy cała kolej linowa oraz czy cały wyciąg narciarski jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane czy też zgodnie z przepisami ww. ustawy za budowlę mogą być uznane wyłącznie części budowlane kolei linowej i wyciągu narciarskiego, tj. budynki stacji, podpory trasowe i fundamenty?". Jak wskazano w odpowiedzi, "zgodnie z przepisem art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409, z późn.zm.) budowlą są części budowlane urządzeń technicznych oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Przepis ten ma zastosowanie do wszystkich urządzeń technicznych, o czym świadczy zwrot i innych urządzeń zamieszczony po przykładowym wyliczeniu takich urządzeń kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń . W związku z tym doprecyzowanie przedmiotowego przepisu polegające na wpisaniu wprost, że budowlą są jedynie części budowlane (np. fundamenty) kolei linowej (urządzenia transportu linowego/urządzenia technicznego wyciągu narciarskiego) jest niecelowe, bowiem wynika to z przepisu w jego obecnym brzmieniu, ponadto prowadziłoby to do nieuzasadnionej kazuistyki w tekście prawnym, co jest niezgodne z generalnym charakterem norm prawnych." Jak więc wynika z powyższego, stanowisko sądów administracyjnych nie znajduje potwierdzenia w opinii administracji rządowej, stanowiącej pieczę nad daną branżą działalności gospodarczej. Zasadnie więc podatnicy domniemywali, że opodatkowanie kolei linowych, wyciągów narciarskich w całości jako budowli jest wadliwe i bezzasadne.

Pomimo argumentacji prezentowanej w powyższym orzecznictwie Spółka wskazała na argumenty przemawiające za uznaniem za budowlę nie całej kolei linowej/wyciągu/zjeżdżalni grawitacyjnej, lecz jedynie jej/jego części budowlanych:

1. Kolej linowa, wyciąg narciarski, zjeżdżalnia grawitacyjna są bez wątpienia urządzeniami technicznymi, na co wskazuje choćby treść rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2012 r. w sprawie rodzajów urządzeń technicznych podlegających dozorowi technicznemu (Dz.U. z 2012, poz. 1468), gdzie mowa jest m.in. o wyciągach do przemieszczania osób w celach turystyczno-sportowych. Jednocześnie urządzenia te posiadają również części budowlane, co powoduje, że należy je kwalifikować zgodnie z następującym fragmentem art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego: "ilekroć w ustawie jest mowa o budowli - należy przez to rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń)". A zatem budowlą w rozumieniu Prawa budowlanego są wyłącznie części budowlane infrastruktury ośrodka narciarskiego.

2. Kolej linowa, wyciąg narciarski, zjeżdżalnia grawitacyjna składają się zatem generalnie z dwóch rodzajów części o różnym charakterze, podlegających różnym regulacjom prawnym. I tak, w pierwszej kategorii znajdują się części typowo budowlane, które należy zakwalifikować do obiektów budowlanych podlegających Prawu budowlanemu - powstałe w wyniku wykonywania robót budowlanych, tj. fundamenty, podpory i budynki stacji. Z kolei w drugiej kategorii mieszczą się pozostałe części, niepowstające w wyniku robót budowlanych, a stanowiące typowe urządzenia techniczne podlegające innemu reżimowi prawnemu, tj. przepisom o dozorze technicznym (m.in. koła napędowe wraz z konstrukcją, koła zwrotne wraz z konstrukcją, baterie krążków trasowych, liny nośno - napędowe, układ napędowy oraz układ sterowania i bezpieczeństwa, urządzenia napinające, silnik, silnik awaryjny, urządzenia holujące - krzesła, talerzyki, wózki itp.

3. Urządzenia typowo techniczne składające się na koleje linowe, wyciągi narciarskie, zjeżdżalnie grawitacyjną podlegają specjalistycznemu dozorowi, który wykonuje Transportowy Dozór Techniczny. Podstawą do przeprowadzania badań technicznych ww. infrastruktury ośrodka narciarskiego przez transportowy dozór techniczny stanowi rozporządzenie ministra transportu w sprawie warunków technicznych dozoru technicznego w zakresie projektowania, wytwarzania, eksploatacji, naprawy i modernizacji urządzeń transportu linowego z dnia 1 czerwca 2006 r. (Dz.U. Nr 106, poz. 717 z późn. zm.). Nadzór budowlany nie bada, czy urządzenia te odpowiadają wszystkim obowiązującym wymaganiom i warunkom technicznym (w szczególności nie bada na przykład spełnienia przez nie wymagań określonych w Polskiej Normie PN-EN 1907, zgodnej z Normą Europejską EN 1907: 2005 r. pt. Wymagania bezpieczeństwa dla osobowych kolei linowych ), co również przemawia za uznaniem, że urządzenia te nie podlegają regulacjom prawa budowlanego. Transportowy Dozór Techniczny obejmuje swoim działaniem wszystkie etapy powstania kolei linowej, wyciągu, zjeżdżalni grawitacyjnej od projektu, poprzez jego uzgodnienie, budowę i późniejszą eksploatacje, badania itp.

4. Kolej linowa zdefiniowana została w Polskiej Normie PN - EN 1907 zgodnej z Normą Europejską EN 1907:2005 r. pt. "Wymagania bezpieczeństwa dla osobowych kolei linowych. Zgodnie z def. z pkt 2.1. tej normy Kolej linowa zaprojektowana do transportu osób. Urządzenie zbudowane z wielu elementów zaprojektowane, wykonane, zmontowane i oddane do eksploatacji w celu przewozu osób. Urządzenia te stosowane do przewozu osób w pojazdach lub urządzeniami holującymi, których podtrzymywanie i/lub ruch zapewniają liny umieszczone wzdłuż linii tras." Definicja ta stwierdza w sposób wyraźny, że kolej linowa jest urządzeniem technicznym spełniającym określone funkcje. Transportowy Dozór Techniczny wydając decyzję administracyjną na użytkowanie kolei, stwierdza, że urządzenie to odpowiada wszystkim obowiązującym wymaganiom i warunkom technicznym i może być wykorzystywane do bezpiecznego transportu. Urządzenia wchodzące w skład kolei linowej połączone są z terenem za pomocą fundamentów, podpór i stacji - wyłącznie te obiekty są budowane zgodnie z prawem budowlanym, przy użyciu wyrobów budowlanych i mogą być rozpoznawane na gruncie podatku od nieruchomości jako budowle.

5. Koleje linowe, wyciągi narciarskie i zjeżdżalnia grawitacyjna, z uwagi na opisany w pkt 1 złożony charakter (urządzenie techniczne umieszczone na częściach budowlanych), są tożsame pod względem konstrukcyjnym z elektrowniami wiatrowymi. Wobec powyższego, powinny zostać zakwalifikowane analogicznie jak w stanowisku Ministra Infrastruktury zawartym w pismach z dnia 29 lipca 2005 r., znak: RZL/AM/Inn/023/219/05 oraz z dnia 19 września 2005, znak: RZL/AM/Inn/023/ 219b/05: "za budowlę nie można uznać całej elektrowni wiatrowej, a jedynie jej części budowlane (takie jak fundamenty, maszty, słupy), jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Natomiast urządzenia i instalacje technologiczne, przekształcające energię wiatru w energię mechaniczną przekazywaną do generatora, takie jak: wirniki z łopatkami, generator, skrzynia biegów, komputer sterujący, transformator, rozdzielnia elektryczna, instalacja alarmowa, instalacja zdalnego sterowania, nie są obiektami budowlanymi (tu: budowlą) ani urządzeniami budowlanymi w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego, a jedynie stanowią wyposażenie techniczno-technologiczne elektrowni" (istniejące w zakresie elektrowni wiatrowych wątpliwości interpretacyjne ostatecznie usunięte zostały w ustawie z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych innych ustaw, Dz. U. Nr 163, poz. 1364, która weszła w życie 26 września 2005 r. i w myśl której przez pojęcie budowli należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także części budowlane urządzeń technicznych - kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń - oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową; tym bardziej zasadny wydaje się postulat dokonania analogicznej nowelizacji pod względem kolei linowych i wyciągów narciarskich). Zmiany w zakresie opodatkowania elektrowni wiatrowych zostały w późniejszym okresie zaakceptowane przez orzecznictwo. W ocenie Spółki analogiczna sytuacja winna nastąpić w przypadku infrastruktury narciarskiej (wyciągi narciarskie, koleje linowe, zjeżdżalnia grawitacyjna itp.).

6. Zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z 30 grudnia 1999 r. (Dz.U. Nr 112, poz. 1317 ze zm.) w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych oraz uzyskaną przez Spółkę informacją z Urzędu Statystycznego w L. z dnia [...] r. (stan prawny rozporządzenia pozostał od dnia wydania rozporządzenia obowiązujący) środki trwałe wchodzące w skład kolei linowej klasyfikowane są w odrębnych grupach:

a) konstrukcje nośne i podporowe wraz z fundamentami i osprzętem (liny napinające, odciągi) wyciągu

grupa 2 "Obiekty inżynierii lądowej i wodnej", podgrupa 29 "Pozostałe obiekty inżynierii lądowej i wodnej" , rodzaj 290 - "Budowle sportowe i rekreacyjne" :

b) Urządzenia mające zastosowanie w wyciągach tj. dźwigi, silniki, koła napędowe, liny napędzające, krzesełka itp.

grupa 6 "urządzenia techniczne", podgrupa 64 "Dźwigi i przenośniki" , rodzaj 641 "Dźwigniki, wciągarki i wciągniki przejezdne i nieprzejezdne, kołowroty, wciągniki itp."

c) Budynki w/w kolejki linowej np. budynki sterownicze

grupa 1 "Budynki i lokale oraz spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego i spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego", podgrupa 10 "Budynki niemieszkalne", rodzaj 102 "Budynki transportu i łączności"

Spółka zwróciła uwagę, że przywołane w uzasadnieniu stanowisko organów podatkowych i sądów po roku 2010 w kontekście uznania infrastruktury narciarskiej za budowle na tle podatku od nieruchomości opierało się na jednej istotnej przesłance - a mianowicie, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają wszystkie elementy wyciągu, tworzące całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Istotny był zatem związek poszczególnych elementów wyciągu, by tworzyły one całość techniczno- użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami łącznie opodatkowaną podatkiem od nieruchomości. Argument ten wynikał z definicji obiektu budowlanego zawartej w Prawie budowlanym jaka funkcjonowała do dnia 28 czerwca 2015 r., kiedy to wprowadzono cytowaną definicję obiektu budowlanego.

Zdaniem wnioskodawcy, wobec zmiany stanu prawnego, obejmującej merytoryczną zmianę przepisów podatkowych, dotychczasowa linia orzecznicza w zakresie określenia przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości w zakresie infrastruktury narciarskiej zdezaktualizowała się i na nowo należy rozpatrzyć przesłanki uznania poszczególnych obiektów znajdujących się w posiadaniu Spółki za budowle.

Podkreślono, że kluczowe dla niniejszego wniosku jest zatem rozstrzygnięcie wpływu zmiany definicji obiektu budowlanego z art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego na zakres opodatkowania podatkiem od nieruchomości infrastruktury ośrodka narciarskiego (kolejki linowej, wyciągu narciarskiego, zjeżdżalni grawitacyjnej itd.). Na skutek obowiązującej od dnia 28 czerwca 2015 r. nowelizacji tej ustawy literalnie ustalony zakres pojęcia obiektu budowlanego został znacznie zawężony, co powinno mieć swoje odzwierciedlenie przy ustalaniu podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości..

Spółka wskazała, że między poprzednią a obecną definicją obiektu budowlanego istnieją cztery podstawowe różnice. I tak z dniem 28 czerwca 2015 r.:

1) wyłączone spod definicji obiektu budowlanego zostały urządzenia i urządzenia techniczne,

2) wyłączone spod definicji obiektu budowlanego zostały instalacje, które nie są instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem,

3) ustawodawca zrezygnował z przesłanki całości techniczno-użytkowej budowli tworzonej z instalacjami i urządzeniami na rzecz przesłanki zapewnienia przez instalacje możliwości użytkowania budowli zgodnie z jej przeznaczeniem,

4) wprowadzony został wymóg wzniesienia obiektu budowlanego z użyciem wyrobów budowlanych.

Zdaniem Strony z definicji obiektu budowlanego usunięta została przesłanka całości techniczno-użytkowej budowli tworzonej z instalacjami i urządzeniami. Zatem, ustawodawca odszedł od koncepcji całości techniczno-użytkowej, na rzecz koncepcji wzniesienia obiektu z użyciem wyrobów budowlanych. Skoro z zakresu pojęcia obiektu budowlanego wykreślone zostały urządzenia oraz instalacje (poza tymi instalacjami które zapewniają użytkowanie obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem), a nadto zrezygnowano ze sformułowania w stosunku do budowli wraz instalacjami i urządzeniami jako "całości techniczno-użytkowej", to w ocenie wnioskodawcy, instalacje i urządzenia współpracujące (powiązane) z budowlą (podpory na fundamentach), nie mogą zostać zakwalifikowane jako przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Ze względu na brak definicji legalnej instalacji, zdaniem Strony, należy uznać, że ustawodawcy chodziło tu o takie instalacje jak: instalacja elektryczna, gazowa, wodno-kanalizacyjna, które to są niezbędne do użytkowania np. budynków. Jednak, skoro wykreślono wyrazy urządzenia i urządzenia techniczne oznacza to, że obiekty budowlane nie muszą być w nie wyposażone.

Wnioskodawca zauważył, że kolejna zmiana wprowadzona w tym przepisie to dodanie, że za obiekty budowlane uznaje się te, które zostały wybudowane z użyciem wyrobów budowlanych. Choć ustawodawca nie wskazał co należy rozumieć pod pojęciem wyrobów budowlanych to, zdaniem Spółki, wyrażenie to należy interpretować zgodnie z ustawą o wyrobach budowlanych.

W ocenie Strony, kolej linowa, wyciąg, zjeżdżalnia grawitacyjna rozumiana (w odniesieniu do każdego z urządzeń oddzielnie) jako całość użytkowa, nie została wzniesiona w całości z użyciem wyrobów budowlanych. W myśl definicji wyrobu budowlanego zawartej w art. 2 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 305/2011 z dnia 9 marca 2011 r. w zw. z art. 2 ust. 1 ustawy o wyrobach budowlanych z dnia 16 kwietnia 2004 r. (Dz.U. Nr 92, poz. 881 z późn. zm.) jest to: każdy wyrób lub zestaw wyprodukowany i wprowadzony do obrotu w celu trwałego wbudowania w obiektach budowlanych lub ich częściach [podkreślenie autora], którego właściwości wpływają na właściwości użytkowe obiektów budowlanych w stosunku do podstawowych wymagań dotyczących obiektów budowlanych.

Wyrób budowlany nadaje się do stosowania przy wykonywaniu robót budowlanych, jeżeli jest:

1) oznakowany CE, co oznacza, że dokonano oceny jego zgodności z normą zharmonizowaną albo europejską aprobatą techniczną bądź krajową specyfikacją techniczną państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub Europejskiego Obszaru Gospodarczego, uznaną przez Komisję Europejską za zgodną z wymaganiami podstawowymi albo

2) umieszczony w określonym przez Komisję Europejską wykazie wyrobów mających niewielkie znaczenie dla zdrowia i bezpieczeństwa, dla których producent wydał deklarację zgodności z uznanymi regułami sztuki budowlanej albo

3) oznakowany - co do zasady - znakiem budowlanym, którego wzór określa załącznik do powołanej ustawy albo

4) wprowadzony do obrotu legalnie w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, nieobjęty zakresem przedmiotowym norm zharmonizowanych lub wytycznych do europejskich aprobat technicznych Europejskiej Organizacji do spraw Aprobat Technicznych (EOTA), jeżeli jego właściwości użytkowe umożliwiają spełnienie wymagań podstawowych przez obiekty budowlane zaprojektowane i budowane w sposób określony w odrębnych przepisach, w tym przepisach techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej.

Mając na uwadze powyższe, jako takie elementy niebudowlane, Spółka wskazała na urządzenia techniczne m.in. wymienione w pkt 3 obiektu każdego typu, wskazanego w stanie faktycznym niniejszego wniosku m.in. koła napędowe, koła zwrotne wraz z konstrukcją, baterie krążków trasowych, liny nośne, układ napędowy oraz układ sterowania i bezpieczeństwa, urządzenia napinające, silnik, urządzenia holujące - talerzyki, krzesła, wózki, ale także inne części czysto mechaniczne i ruchome.

Natomiast jako obiekty wzniesione z użyciem wyrobów budowlanych Strona wskazała: stację dolną i stację górną (jako budynki) oraz fundamenty, podpory (jako budowle).

Zauważono, że takie urządzenia wymienione powyżej jako elementy niebudowlane są wymiennymi, odrębnymi pod względem technicznym, częściami przedmiotów składających się na całość użytkową obiektu w zakresie infrastruktury ośrodka narciarskiego, lecz w kontekście zmian w Prawie budowlanym od dnia 28 czerwca 2015 r. już nie budowli. W ocenie Spółki skoro urządzenia zamontowane na częściach budowlanych można zdemontować, to nie można uznać całej infrastruktury za budowlę. Urządzenia te bez uszczerbku dla budowli można wymieniać na inne, zamieniać, zmieniać ich parametry techniczne, wymontowywać i zastępować innymi urządzeniami bez zmiany całości użytkowej budowli, która pozostaje ta sama.

Powyższe obiekty niebudowlane (oraz niewzniesione z użyciem wyrobów budowlanych) niebędące, w ocenie Spółki budowlami, nie mogą za takie zostać uznane. Obiekty niebudowlane pozostają poza zakresem opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W zakres podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości zaliczyć należy z kolei wyłącznie części budowlane (co zostało już ukazane w niniejszym wniosku).

Zdaniem Strony za wyżej wskazanym rozróżnieniem przemawia także wyżej wspomniana klasyfikacja środków trwałych wchodzących w skład kolei linowych i wyciągów narciarskich dokonana zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z 30.12.1999 r., Dz.U. Nr 112, poz. 1317 ze zm. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych. Wskazano, że organ podatkowy wydając interpretację indywidualną w przedmiotowej sprawie winien skorzystać ze wskazówek Trybunału Konstytucyjnego zawartych w wyroku z 13 września 2011 r. (sygn. akt P 33/09) tak by dokonać prokonstytucyjnej wykładni przepisów ustawy o podatkach od opłat lokalnych oraz Prawa budowlanego.

Reasumując, wskazane w uzasadnieniu obiekty niebudowlane (oraz niewzniesione z użyciem wyrobów budowlanych) niebędące w ocenie Spółki budowlami, nie mogą za takie zostać uznane i nie będą zaliczane w podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Zdaniem wnioskodawcy, obiekty niebudowlane pozostają poza zakresem opodatkowania podatkiem od nieruchomości, w szczególności w związku z wyłączeniem spod definicji obiektu budowlanego urządzeń technicznych oraz rezygnacji z przesłanki całości techniczno-użytkowej budowli tworzonej z instalacjami i urządzeniami na rzecz przesłanki zapewnienia przez instalacje możliwości użytkowania budowli zgodnie z jej przeznaczeniem. W zakres podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości zaliczyć należy z kolei wyłącznie części budowlane - stacja dolna i stacja górna (jako budynki), podpory, fundamenty będące elementem kolei linowej, wyciągu, zjeżdżalni grawitacyjnej (jako budowle). Pozostałe urządzenia techniczne nie wchodzą w skład budowli także w znaczeniu podatkowym, bowiem stanowią one wymienne wyposażenie części budowlanych, nie spełniają przewidzianych ustawą kryteriów.

W powołanej na wstępie interpretacji indywidualnej organ uznał stanowisko strony za nieprawidłowe.

Organ stwierdził, że nowe brzmienie art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane obowiązujące od 28 czerwca 2015 r. nie wyklucza traktowania budowli jako całości techniczno- użytkowej w świetle opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Z jego treści, która definiuje obiekt budowlany jako "budynek, budowla bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych", nie wynika wykluczenie przesłanki traktowania go jako całości techniczno- użytkowej. Zaliczenie konkretnego obiektu do budowli wymaga stwierdzenia, czy został on wymieniony w definicji budowli, a jeżeli nie, to czy jest on podobny do obiektów w nim wymienionych i jednocześnie nie ma cech, pozwalających na zaliczenie go do budynków lub obiektów małej architektury. Jeżeli o uznaniu określonego rodzaju obiektów (urządzeń) za budowle (urządzenia budowlane) w rozumieniu prawa budowlanego współdecydują również inne regulacje niż Prawo budowlane, to taka kwalifikacja, o ile nie jest wynikiem zastosowania analogii z ustawy czy tym bardziej reguł dopuszczających wykładnię rozszerzającą, będzie wiążąca także w kontekście ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Organ zauważył, że nie można bowiem wykluczyć sytuacji, w której przepisy odrębne w stosunku do Prawa budowlanego precyzują bądź definiują wyrażenia występujące w prawie budowlanym albo nawet wprost stanowią, iż dany obiekt (urządzenie) jest albo nie jest budowlą (urządzeniem budowlanym) w ujęciu Prawa budowlanego.

W prawie podatkowym - inaczej niż w prawie budowlanym jako dziedzinie prawa administracyjnego - obowiązuje restrykcyjnie pojmowana konstytucyjna zasada wyłączności ustawowej, co oznacza, że poza niewielkimi wyjątkami nie dopuszcza się regulowania zagadnień podatkowych w aktach podustawowych. Jeśli zatem o zakwalifikowaniu określonego obiektu czy urządzenia jako budowli bądź urządzenia budowlanego w rozumieniu prawa budowlanego miałyby przesądzać przepisy aktu wykonawczego, to nie istnieją podstawy, by taki obiekt czy urządzenie uznać za budowlę na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Odwołanie się w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych do przepisów prawa budowlanego należy interpretować wyłącznie jako odesłanie do regulacji rangi ustawowej.

Zatem wyciąg narciarski jest budowlą sportową wymienioną w art. 3 pkt. 3 Prawa budowlanego. Potwierdzone to jest w załączniku do Prawa budowlanego z którego wynika, że ustawodawca wśród desygnatów pojęcia budowle sportowe wymienia obok kolejek linowych, skoczni narciarskich, stadionów, odkrytych basenów, amfiteatrów m.in. wyciąg narciarski i zjeżdżalnie zaliczając je do kategorii V obiektów budowlanych.

Podkreślił organ, że ustawodawca nie dokonał podziału na części budowlane i niebudowlane tych obiektów, tylko określił budowlę - jako całość - m.in. wyciąg narciarski i zjeżdżalnię , które stanowią budowle , w rozumieniu ustawy podatkowej , i tym samym podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Wszystkie elementy konstrukcji wyciągu narciarskiego, czy zjeżdżalni a więc również liny, orczyki, krzesełka, silniki, koła napędowe itp., dopiero łącznie spełniają funkcję do której zostały wzniesione. Nie można przyjąć, w ocenie organu, że funkcję wyciągu narciarskiego (przewóz osób, narciarzy, snowboardzistów) realizują wyłącznie fundamenty i podpory.

Pomimo, że elementy budowlane (fundamenty czy podpory ) nie są technicznie tożsame z pozostałymi urządzeniami wyciągu, to jednak dopiero wszystkie łącznie tworzą całość składającą się na budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego. W konsekwencji opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają wszystkie elementy wyciągu tworzące wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem.

W świetle powyższego organ zajął stanowisko, iż opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości w zakresie budowli podlegają wszystkie elementy wyciągu oraz zjeżdżalni grawitacyjnej tworzące wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem.

Po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na wskazaną wyżej interpretację indywidualną wnosząc o jej uchylenie w całości oraz o zasądzenie na jej rzecz od organu zwrotu kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.

Zaskarżonej interpretacji indywidualnej zarzuciła:

I. przepisów prawa materialnego poprzez:

- błędną wykładnię la ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 upoi w związku z art. 3 pkt 1 i pkt 3 Prawa budowlanego, polegającą na uznaniu obiektów wskazanych we wniosku z dnia 19 kwietnia 2016 r. wykorzystywanych w ramach działalności gospodarczej Strony za budowle, a w efekcie opodatkowanie ich podatkiem od nieruchomości,

- niewłaściwą ocenę co do zastosowania przepisów art. 4 pkt 1) lit. b), art. 5 ust. 1 i ust. 2, art. 8 ust. 1, art. 44 ust. 1 pkt 1) lit. b) ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym (Dz. U. Nr 122, poz.1321 z późn zm.) w zw. z § 1 pkt 14) i 15) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2012 r. w sprawie urządzeń technicznych podlegających dozorowi technicznemu (Dz.U. z 2012 r. poz. 1468) w zw. z § 1 ust. 1 pkt 1), pkt 3) lit. a) i c), § 2 pkt 26), 27) 35), 38 ), § 3 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie warunków technicznych dozoru technicznego w zakresie projektowania, wytwarzania, eksploatacji oraz naprawy i modernizacji urządzeń transportu linowego (Dz. U. Nr 106, poz. 717) - polegającą na uznaniu, że przepisy te nie mają zastosowania w sprawie ustalenia podstawy opodatkowania budowli tworzących infrastrukturę ośrodka narciarskiego na tle podatku od nieruchomości, co w efekcie skutkowało błędnemu uznaniu, że urządzenia techniczne składające się na obiekty wskazane we wniosku z dnia 19 kwietnia 2016 r. wykorzystywane w ramach działalności gospodarczej Strony podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości tak jak budowle,

II. przepisów prawa procesowego poprzez uchybienie:

- art. 145 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015, poz. 613 ze zm., dalej: O.p.) wywołane doręczeniem interpretacji indywidualnej w sposób wadliwy, przez co Spółka mogła w wyniku błędnego doręczenia nie zaskarżyć samej interpretacji;

- art. 121 § 1 w zw. z art. 120 w zw. z art. 14h O.p. wywołane stosowaniem argumentacji nieodnajdującej poparcia w treści przepisów prawa, a tym samym nieposzanowanie zasady zaufania do organów, które są zobowiązane do działania na podstawie i w granicach prawa, a także naruszenie ww. zasad poprzez dokonanie rozszerzającej wykładni przepisów prawa materialnego rzutujących na obciążenia fiskalne podatnika.

W obszernym uzasadnieniu skargi skarżąca podtrzymała swoje stanowisko przedstawione we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji indywidualnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015 r. art. 57a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Koreluje z tym nowe brzmienie art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Poza tym, zgodnie z obecnym brzmieniem art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego (art. 3 § 2 pkt 4a), uchyla interpretację, a art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio.

Poruszając się w tak zakreślonych ramach kontroli zgodności z prawem zaskarżonej interpretacji, Sąd stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W art. 1a ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 849, z późn. zm., dalej: u.p.o.l.), zdefiniowano budynek i budowlę, jako przedmioty opodatkowania podatkiem od nieruchomości, poprzez odwołanie się do pojęcia obiektu budowlanego w rozumieniu przepisów prawa budowlanego.

Do dnia 27 czerwca 2015 r. w art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409, z późn. zm., dalej: u.p.b.), obowiązywała definicja obiektu budowlanego, określająca, że jest to: a) budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, b) budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, c) obiekt małej architektury.

Ustawą z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 443) zmieniono art. 3 pkt 1 u.p.b. w ten sposób, że ilekroć w u.p.b. jest mowa o obiekcie budowlanym - należy przez to rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych.

Przepis ten wszedł w życie i zaczął obowiązywać od dnia 28 czerwca 2015 r.

W ocenie Sądu zmiana ta nie wpłynęła na zmianę zasad opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Należy bowiem mieć na uwadze, że zasadniczym celem uchwalonej nowelizacji u.p.b. było, jak wynika z uzasadnienia do projektu ustawy oraz uzasadnienia zgłoszenia poprawki dotyczącej definicji obiektu budowalnego, uproszczenie i skrócenie procedury budowlanej, a nie zmiana zakresu opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Doprecyzowanie pojęcia obiektu budowlanego służy więc właściwemu wyznaczeniu zakresu przedmiotowego u.p.b.

Powiązanie w art. 3 pkt 1 u.p.b. pojęcia obiektu budowlanego z wyrobami budowlanymi wynikało z przyjęcia założenia, zgodnie z którym zakwalifikowanie danej konstrukcji jako obiektu budowlanego możliwe będzie po stwierdzeniu zastosowania przy jej wznoszeniu wyrobów budowlanych, przy czym możliwe będzie również użycie wyrobów innych niż budowlane. Z kolei usunięcie z obowiązującej definicji obiektu budowlanego pojęcia urządzenia techniczne, wynika z faktu, że urządzenia techniczne nie podlegają reglamentacji u.p.b. (z wyjątkiem sytuacji instalowania na obiektach budowlanych urządzeń o wysokości powyżej 3 m) i nie mogą być uznawane za części obiektu budowlanego. Pod tym względem nowelizacja jedynie uporządkowała istniejącą definicję obiektu budowlanego i zapewniła jej zgodność z innymi przepisami u.p.b. m.in. z definicją budowli wskazaną w art. 3 pkt 3 tej ustawy. Zgodnie z przedmiotowym przepisem za budowlę nie uznaje się urządzeń technicznych, a jedynie ich części budowlane (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową.

Generalnie zmiana sprowadza się więc do tego, iż przy budynkach wskazano, że stanowią one jeden obiekt budowlany wraz instalacjami, ale jedynie tymi, które zapewniają możliwość ich użytkowania zgodnie z przeznaczeniem. Z kolei przy budowlach zrezygnowano z zaznaczenia, iż składają się na nie instalacje i urządzenia stanowiące jedną całość techniczno-użytkową. Z pojęcia obiektu budowlanego wykreślono więc w ogóle pojęcie urządzeń.

Jednocześnie należy zauważyć, że wyżej wymieniona nowelizacja nie wpłynęła na zmianę charakteru urządzeń technicznych, zapewniających możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem (urządzeń budowlanych). Zarówno w dotychczasowym jak i zmienionym stanie prawnym urządzenia budowlane, w rozumienia art. 3 pkt 9 u.p.b., to urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki.

W świetle przepisów budowlanych nie zmienił się również charakter instalacji znajdujących się wewnątrz obiektów budowlanych. Instalacje zapewniające możliwość użytkowania obiektu budowlanego zgodnie z przeznaczeniem były i będą traktowane jak części obiektu budowlanego, natomiast instalacje, które nie będą zapewniały możliwości użytkowania obiektu zgodnie z przeznaczeniem np. instalacje przemysłowe wewnątrz obiektu, nie powinny podlegać, tak jak w dotychczasowym stanie prawnym, reglamentacji przepisów u.p.b.

Po drugie, z definicji budowli w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. nadal wynika, iż stanowi ją nie tylko obiekt budowlany w rozumieniu prawa budowlanego, niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, ale także urządzenie budowlane związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem.

Definicja budowli przedstawiona w u.p.o.l. jest powtórzeniem definicji budowli zawartej w art. 3 pkt 3 oraz definicji urządzeń budowlanych zawartych w art. 3 pkt 9 u.p.b., bez wyszczególnionych przykładów.

W brzmieniu obowiązującym do 16 lipca 2016 r. budowla oznaczała "każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową".

Dodać należy, że o kwalifikacji określonych obiektów jako budowli, oprócz definicji sformułowanej w art. 3 pkt 3 u.p.b., mogą przesądzać również inne przepisy rozważanej ustawy oraz załącznik do niej określający kategorie obiektów budowlanych (zob. wyroki NSA z dnia 13 kwietnia 2011 r., sygn. akt II FSK 144/10 i II FSK 1310/10, CBOSA). Załącznik stanowi część ustawy Prawo budowlane i został dodany przez art. 1 pkt 73 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 80 poz. 718). W tabelce tego załącznika, w rubryce "Kategoria obiektów budowlanych" wpisano: "Kategoria V - obiekty sportu i rekreacji, jak: stadiony, amfiteatry, skocznie i wyciągi narciarskie, kolejki linowe, odkryte baseny, zjeżdżalnie".

Mając powyższe na uwadze, należy podzielić stanowisko organu podatkowego zaprezentowany w zaskarżonej interpretacji indywidualnej. Organ słusznie bowiem uznał, że ustawodawca nie dokonał podziału na części budowlane i niebudowlane tych obiektów, tylko określił budowlę - jako całość - m.in. wyciąg narciarski i zjeżdżalnię , które stanowią budowle , w rozumieniu ustawy podatkowej , i tym samym podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Wszystkie elementy konstrukcji wyciągu narciarskiego, czy zjeżdżalni a więc również liny, orczyki, krzesełka, silniki, koła napędowe itp., dopiero łącznie spełniają funkcję do której zostały wzniesione.

Nie można przyjąć, że funkcję wyciągu narciarskiego (przewóz osób, narciarzy, snowboardzistów) realizują wyłącznie fundamenty i podpory. Pomimo, że elementy budowlane (fundamenty czy podpory) nie są technicznie tożsame z pozostałymi urządzeniami wyciągu, to jednak dopiero wszystkie łącznie tworzą całość składającą się na budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 1 u.p.b. W konsekwencji opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają wszystkie elementy wyciągu tworzące wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Nie można bowiem jako uzasadnione przyjąć poglądu skarżącej, że funkcję taką spełniają jedynie wybrane elementy wyciągu, kolejki i zjeżdżalni, takie jak słupy nośne wraz z fundamentami, liny.

W ocenie Sądu, nie było zatem możliwe zaaprobowanie stanowiska skarżącej, że budowlą są jedynie części budowlane wyciągu narciarskiego (stacji narciarskiej), to jest słupy oraz fundamenty.

Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym, rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2012 r. w sprawie urządzeń technicznych podlegających dozorowi technicznemu oraz rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie warunków technicznych dozoru technicznego w zakresie projektowania, wytwarzania, eksploatacji oraz naprawy i modernizacji urządzeń transportu linowego, poprzez ich niezastosowanie, uznać należy, że zarzuty te nie zasługują na uwzględnienie. Wskazać należy, że dozwolone jest posiłkowanie się przy interpretacji pojęcia budowli, przepisami także innych niż tylko Prawo budowlane ustaw, w tym aktami podstawowymi, ale wyłącznie w obrębie dziedziny prawa budowlanego. Odesłanie zawarte w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. do przepisów prawa budowlanego należy interpretować jako odesłanie do ustawy Prawo budowlane, wyłącznie do regulacji rangi ustawowej, a nie jako odesłanie do wszelkich przepisów regulujących zagadnienia związane z procesem budowlanym. Powyższe czyni zbędnym odnoszenie się do regulacji wskazanych przez skarżącą.

Z uwagi na powyższe, stanowisko wyrażone w interpretacji indywidualnej, nie narusza więc prawa.

Mając na względzie podniesione wyższej argumenty, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznając wniesioną skargę za niezasadną, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił ją.