Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 217/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-02-07 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Żadne z wyżej wymienionych
*Żadne z wyżej wymienionych
*Żadne z wyżej wymienionych
*Żadne z wyżej wymienionych
Powołane przepisy: article: art. 165, art. 22 par. 1, art. 178
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Kremis po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 7 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. W., M. W., J. W. i M. W. na D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. w przedmiocie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 października 2009 r. sygn. akt II SA/Wr 125/04 postanawia: I. uchylić zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 czerwca 2013 r., sygn. akt II SA/Wr 217/12; II. uchylić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 2 września 2013 r., sygn. akt II SA/Wr 217/12; III. odrzucić zażalenia D. W., M. W., J. W. i M. W. na rozstrzygnięcia opisane w pkt I i pkt II oraz umorzyć postępowanie w przedmiocie wyłączenia sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 28 marca 2013 r. odrzucił skargę D. W., M. W., J. W. i M. W. w niniejszej sprawie. Postanowienie to jest prawomocne.

Kolejno zarządzeniem z dnia 24 czerwca 2013 r. (sygn. akt II SA/Wr 217/12) Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu pozostawił bez rozpoznania wniosek D. W. i M. W. o wyłączenie kilkudziesięciu sędziów od orzekania w niniejszej sprawie.

D. W. i M. W. oraz J. W. i M. W. wnieśli zażalenie na to zarządzenie. Dodatkowo D. i M. W. wnieśli uzupełniający wniosek o wyłączenie wszystkich sędziów WSA we Wrocławiu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 2 września 2013 r. odrzucił zażalenie J. W. i M. W. na zarządzenie z dnia 24 czerwca 2013 r. Na to postanowienie D. i M. W. oraz J. W. i M. W. wnieśli zażalenie.

W związku z wnioskiem o wyłączenie sędziów akta sprawy przedstawiono Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, który postanowieniem z dnia 24 stycznia 2014 r. (sygn. akt II OW 10/14) odmówił wyznaczenia innego sądu do rozpoznania wniosku. W uzasadnieniu tego prawomocnego postanowienia wskazano, że sprawa tocząca się przed WSA we Wrocławiu została prawomocnie zakończona i postępowanie w tej sprawie jest zakończone. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że pisma skarżących nie są wnioskiem o wyłączenie sędziów i nie wymagają merytorycznego rozpoznania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Na wstępie należy powiedzieć, że skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu prawomocnie odrzucił skargę w niniejszej sprawie, to postępowanie sądowe w sprawie oznaczonej sygnaturą akt II SA/Wr 217/12 zostało zakończone.

Dalej powiedzieć wypada, że w myśl art. 22 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) o wyłączeniu sędziego rozstrzyga sąd, w którym sprawa się toczy. Tymczasem, jak wynika z akt niniejszej sprawy, sprawa sądowoadministracyjna już nie toczy, ponieważ skargę prawomocnie odrzucono. Nadto sąd rozpoznający sprawę na obecnym etapie przyjął argumentację zaprezentowaną przez Naczelny Sąd Administracyjny, który w postanowieniu z dnia 24 stycznia 2014 r. (sygn. akt II OW 10/14) o tym, że w sprawie brak jest wniosku o wyłączenie sędziów, który wymagałby rozpoznania.

W świetle przytoczonej argumentacji, którą sąd przyjął w niniejszej sprawie, należało stwierdzić, iż zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 czerwca 2013 r. o pozostawieniu wniosku o wyłączenie sędziów bez rozpoznania (k. 207 akt sądowych) musiało zostać uchylone. W myśl art. 165 p.p.s.a., postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Zgodnie z art. 167 p.p.s.a. zasada ta ma zastosowanie również do zarządzeń przewodniczącego. Zdaniem sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, doszło do zmiany okoliczności sprawy, albowiem Naczelny Sąd Administracyjny prawomocnie przesądził, że w sprawie po odrzuceniu skargi skarżący nie złożyli skutecznie wniosku o wyłączenie sędziów, który wymagałby rozpoznania. Skoro tak, to dalsze funkcjonowanie w obrocie prawnym zarządzenia było niecelowe i rozstrzygnięcie to należało uchylić, o czym postanowiono w pkt I sentencji niniejszego postanowienia.

Konsekwentnie należało również uchylić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 2 września 2013 r. (k. 288 akt), odrzucające zażalenie na opisane już zarządzenie (pkt II sentencji postanowienia).

W związku z tym, że w pkt I i pkt II sentencji orzeczono o uchyleniu rozstrzygnięć sądu, należało konsekwentnie odrzucić zażalenia strony skarżącej na te rozstrzygnięcia. Nie jest dopuszczalne nadanie dalszego biegu zażaleniu na rozstrzygnięcie, które zostało wyeliminowane z obrotu prawnego. W tym stanie rzeczy zgodnie z art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. należało zażalenia odrzucić. Nadto wobec treści art. 22 § 1 p.p.s.a., należało postępowanie w przedmiocie wyłączenia sędziów umorzyć jako bezprzedmiotowe (pkt III sentencji), albowiem brak jest sprawy sądowoadministracyjnej w toku, w trakcie której można by było złożyć wniosek o wyłączenie sędziów.

Kończąc należy jeszcze powiedzieć, że niniejsze postanowienie zapadło na skutek licznych pism, wniosków i zażaleń strony skarżącej, które to pisma w żadnym razie nie zmierzały i nie zmierzają do nadania biegu skardze złożonej w lutym 2012 r., która to skarga została prawomocnie odrzucona z powodu nieuiszczenia wpisu sądowego. Trzeba powiedzieć, że wprawdzie składanie wniosków i zażaleń jest uprawnieniem strony, to jednak gdy strona podejmuje działania prawnie dozwolone, lecz dla celów innych niż przewidziane przez ustawodawcę, dochodzi do nadużycia prawa. W konsekwencji zachowanie, które formalnie zgodne jest z literą prawa, ale sprzeciwia się jej sensowi, nie może zasługiwać na ochronę (zob. M. Warchoł, Pojęcie nadużycia prawa w procesie karnym, Prokuratura i Prawo Nr 11/2007). Uwagi te w pełni odnoszą się do uprawnień stron postępowania sądowoadministracyjnego, co uprawnia sąd do konstatacji, że wnioski i zażalenia skarżącej złożone po odrzuceniu skargi w niniejszej sprawie nie dążyły w istocie do merytorycznego rozpoznania sprawy, a sąd zobligowany był do stricte formalnego ich rozpoznania, co niniejszym uczyniono. W tym stanie rzeczy prawo skarżących do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP), w tym postulat wyjaśnienia sprawy, nie zostało naruszone. Zdaniem sądu konstytucyjne prawo do sądu nie może być absolutyzowane i traktowane jako prawo samoistne, albowiem prawo to zawsze musi być skorelowane ze sprawą, której można nadać bieg w toku postępowania sądowego. W rozpoznawanej sprawie skargę prawomocnie odrzucono, a niniejszym postanowieniem rozstrzygnięto pozostałe kwestie procesowe wynikłe wyłącznie wskutek działania strony po odrzuceniu skargi.

Mając na uwadze poczynione rozważania, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji postanowienia.