Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 93/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2011-04-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 153
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 120, art.121, art. 189
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 20 ust. 3, art. 30 ust. 1 pkt 7
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Sławomir Presnarowicz, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu osiągnięcia dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2000 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

W wyniku postępowania kontrolnego przeprowadzonego wobec Państwa M. i M. W., Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. uznał, iż poniesione przez Państwa W. w 2000 r. wydatki nie znajdują pokrycia w mieniu zgromadzonym w tym roku i w latach poprzednich, pochodzącym ze źródeł opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania. Z uwagi na stwierdzenie dysproporcji między poniesionymi wydatkami a ujawnionymi przychodami, organ pierwszej instancji, postępując zgodnie z dyspozycją przepisów art. 20 ust. 3 i art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. - o podatku dochodowym od osób fizycznych, t.j. Dz. U z 2000 r., Nr 14, poz. 176 ze zm. (w dalszej części uzasadnienia w skrócie: "u.p.d.o.f."), decyzją z [...] grudnia 2006 r., Nr [...] ustalił Panu M. W. (dalej także jako Skarżący), wysokość zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu osiągnięcia przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2000 r. w wysokości 75 % dochodu w kwocie 28.394,00 zł.

W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżący zarzucił nierzetelne prowadzenie postępowania podatkowego i brak wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego wskazując na naruszenie szeregu przepisów postępowania podatkowego. Naruszenia tego upatrywał w fakcie, iż organ nie dał wiary temu, że w 2000 r. M. W. czerpał dochody z pracy w Chinach; osiągnął wspólnie z małżonką dochody

z działki położonej w miejscowości D., gmina C.; część wydatków mieszkaniowych udokumentowanych fakturami została poniesiona przez ojca i brata oraz nieuwzględnieniu korekty oświadczenia o stanie majątkowym na dzień

31 grudnia 2000 r. Ponadto Skarżący zarzucił niewłaściwe wyliczenie wydatków M. W. poniesionych na spłatę kredytu walutowego w R. [...], oraz że błędnie obliczono jej dochód z działalności gospodarczej wskutek pomylenie kwot brutto z kwotami netto.

Dyrektor Izby Skarbowej w B. decyzją z [...] marca 2007 r. nr [...] uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej wydatków mieszkaniowych udokumentowanych fakturami z roku 2000 uznając, że zostały one pokryte przez ojca i brata skarżącego. W pozostałym zakresie zarzuty podniesione w odwołaniu uznano za bezzasadne. Odnośnie przychodów mających pochodzić ze zbiorów runa leśnego oraz pracy w Chinach stwierdzono, że Skarżący nie przedłożył wystarczających dowodów potwierdzających te okoliczności. Odnosząc się do zarzutu niewłaściwego wyliczenia wydatków ponoszonych przez M. W. na spłatę kredytu w R. [...] organ odwoławczy stwierdził, że organ pierwszej instancji podjął w tym zakresie niezbędne działania w celu ustalenia rzeczywistych wydatków związanych ze spłatą zaciągniętego kredytu. Wskazano, że dopiero brak możliwości ustalenia rzeczywistych wydatków poniesionych na obsługę kredytu spowodował, iż Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. wyliczenia oparł na średnich kursach waluty kredytu w Narodowym Banku Polskim. Organ odwoławczy nie dał także wiary złożonej przez M. i M. W. korekcie oświadczenia o stanie majątkowym na dzień

31 grudnia 2000 r.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Białymstoku Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 120, 121, 180, 187 § 1, 188, 191 i 234a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.- Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) – dalej powoływana jako o.p. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że uzyskiwanie dochodów z pracy za granicą udokumentowane zostało potwierdzeniem wwozu dewiz z zagranicy w kwocie 47.000 USD oraz zeznaniami świadków D. R. i T. K. złożonymi pod odpowiedzialnością karną oraz fotografiami z miejsca pracy. Wskazano też, że okoliczność świadczenia pracy w Chinach została potwierdzona przez pracodawcę K. Y. C. Zarzucono, że pomimo zadeklarowanej przez K. Y. C. chęci współpracy organy podatkowe zaniechały tej możliwości ustalenia stanu faktycznego. Organ zaniechał też przesłuchania M. W.

na okoliczność podejmowania przez nią pracy zarobkowej za granicą. Skarżący zarzucił, że organy błędnie ustaliły okres w jakim faktycznie przebywał w Chinach.

W zakresie nieuznania złożonej korekty oświadczenia o stanie majątkowym podniesiono, że Skarżący działali w błędzie co do okoliczności uregulowania przez firmę "C." faktury na kwotę 120.670,20 zł. Z odszukanych przelewów wynika, że kwota 120.670,20 zł została uregulowana w roku 2001. Zdaniem Skarżącego, błędnie zastosowano kursy walut NBP do wyliczenia kwoty rat kredytu podczas, gdy wysokość rat obliczona była po kursie banku udzielającego kredyt. W ocenie Skarżącego organy popełniły błąd nie włączając jako ważnego dowodu w sprawie – dokumentów dotyczących spłaty kredytu. Wszystkie noty obciążeniowe R. [...] dotyczące rat spłat kredytu określające kwotę spłaty i zastosowany kurs znajdowały się w pobranych przez kontrolujących dokumentach finansowych firmy "K.". Zarzucono także pobieżną analizę materiału dowodowego, skutkiem czego jest błędne założenie, że przedmiotowy kredyt został udzielony we frankach szwajcarskich. Z umowy kredytowej złożonej do akt sprawy wynika, że małżonka skarżącego otrzymała kredyt w markach niemieckich.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia

15 października 2008 r., sygn. akt I SA/Bk 316/08 uwzględnił skargę podzielając podniesiony w niej zarzut niewłaściwego wyliczenia wydatków poniesionych

na spłatę kredytu walutowego. W ocenie Sądu organy, pomimo wiedzy o posiadaniu przez Skarżącego dowodów, które pozwoliłyby ustalić rzeczywiste wydatki związane ze spłatą kredytu zaciągniętego w markach niemieckich, nie skorzystały

z możliwości, jaką dawał przepis art. 189 o.p. co w konsekwencji spowodowało,

że nie zebrano materiału dowodowego dotyczącego wszystkich okoliczności,

z którymi wiążą się skutki prawne. Powyższe zdaniem Sądu wskazuje na naruszenie art. 122 i art. 187 o.p. Za niezasadne Sąd uznał natomiast pozostałe zarzuty skargi wywodząc, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, oceniony zgodnie

z zasadami określonymi w Ordynacji podatkowej, potwierdza konkluzje do jakich doszedł Dyrektor Izby Skarbowej w B.

Zarówno Skarżący jak i organ złożyli od powyższego wyroku skargi kasacyjne do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 11 maja 2010 r. sygn. akt

II FSK 156/09 podzielił w całości argumentację WSA w Białymstoku zawartą

w wyroku w sprawie I SA/Bk 316/08 i oddalił obie skargi kasacyjne.

Dyrektor Izby Skarbowej w B. po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją Nr [...] z [...] grudnia 2010 r. uchylił decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z [...] grudnia 2006 r. Nr [...] w części dotyczącej kwoty 5.144 zł i utrzymał w/w decyzję w pozostałej części, dotyczącej zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia

w ujawnionych źródłach przychodów za 2000 r. w kwocie 23.250 zł.

Organ wskazał, iż zgodnie z zaleceniami wynikającymi z prawomocnych wyroków sądów administracyjnych, wezwał Skarżącego i jego małżonkę

do przedłożenia dokumentów dotyczących spłaty kredytu zaciągniętego w R. [...], jednakże na powyższe wezwanie nie uzyskał odpowiedzi. Dlatego też organ za niezasadny uznał zarzut o niewłaściwym wyliczeniu wydatków M. W. poniesionych na spłatę kredytu walutowego w markach niemieckich. W pozostałym zakresie decyzja odpowiadała swej treści pierwotnej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia z [...] marca 2007 r. nr [...].

Na powyższą decyzję Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Białymstoku, w której zarzucił wydanie decyzji z naruszeniem przepisów prawa materialnego jak i procesowego, które to naruszenia miały bezpośredni wpływ

na wynik sprawy.

Skażonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie art. 20 ust. 1 i 3 w zw. i art. 30 ust. 1 pkt 7 u.p.d.o.f., z zapisami Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z dnia

2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.), wskazując że obowiązujące przepisy dotyczące opodatkowania nieujawnionych źródeł przychodów naruszają szereg praw podatników gwarantowanych normami konstytucyjnych, m.in. zasadę państwa prawnego, prawo własności, prawo do sądu, zakazu łączenia odpowiedzialności karnej i administracyjnej za ten sam czyn itp.

Zdaniem Skarżącego, powyższe naruszenia miały doprowadzić do określenia prowadzonego postępowania, jako niezgodnego z zasadą wyrażoną w treści art. 120 o.p.

Ponadto pełnomocnik Skarżącego wskazał, że w jego ocenie WSA

w Białymstoku nie jest związany stanowiskiem NSA w przedmiocie zarzutu związanego z nieuznaniem przez organy podatkowe dokonanej korekty oświadczenia majątkowego małżonków na ostatni dzień okresu kontrolowanego, gdyż w tym zakresie NSA w ogóle się nie wypowiedział, wskazując na błąd

w konstrukcji samego zarzutu. Dotyczy to posiadanych przez Państwa W. środków finansowych w gotówce na dzień 31.12.2000 r. Małżonkowie wykazując określoną kwotę w gotówce założyli, iż zapłata za fakturę Nr [...] z 17.11.2000 r.

w kwocie 120.670,20 zł. nastąpiła jeszcze w 2000 r. przelewem na konto. Natomiast w toku prowadzonego postępowania ustalono, na podstawie dokumentów bankowych firmy, że uregulowanie należności nastąpiło w roku następnym,

tj. w 2001 r. Firma "C." dokonała płatności w formie czterech przelewów, które to zostały przez strony postępowania dostarczone organowi. W oświadczeniu majątkowym z 11.04.2005 r., w pozycji "wierzytelności", nie została wykazana żadna kwota. Zdaniem pełnomocnika ten błąd, w zakresie posiadanych środków finansowych, uprawdopodabnia złożone przez Pana M. W. oświadczenie do protokołu z przesłuchania strony z 11.04.2005 r., w którym stwierdził on, że płatność za przedmiotową fakturę nastąpiła w gotówce. Również

w protokole kontroli z 29.11.2005 r. organ podatkowy wskazał, że płatność nie nastąpiła w 2000 r. Powyższe w sposób jednoznaczny świadczy o tym, że strona postępowania pozostawała w błędzie w zakresie sposobu, jak również terminu zapłaty faktury Nr [...] z 17.11.2000 r. w kwocie 120.670,20 zł. W wyniku ujawnionych okoliczności, strony postępowania dokonały korekty oświadczenia majątkowego, które uwzględniało popełniony przez nich błąd w ocenie stanu faktycznego.

Pełnomocnik zarzucił także, że w skarżonej decyzji organ odwoławczy

w całości pominął wyżej opisywaną kwestię, a zatem uznać należy, iż w pełni podziela stanowisko Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B., który uznał korektę oświadczenia majątkowego na 31.12.2000 r. za niewiarygodną. Taka argumentacja organu podatkowego narusza zasadę praworządności wyrażoną w treści art. 120 o.p., z uwagi na fakt, że organ podatkowy nie posiadał legitymacji

do tłumaczenia w taki sposób przesłanek nie uznania za dowód określonego dokumentu. Okoliczności złożenia określonego dowodu, nie mogą bowiem mieć jakiegokolwiek znaczenia dla jego prawdziwości. Pełnomocnik Skarżącego zwrócił przy tym uwagę, że strona posiadała niczym nieograniczone prawo do złożenia korekty uprzednio przedłożonego oświadczenia. Zatem, stan faktyczny wynikający

z treści złożonego oświadczenia, winien być oceniany przy uwzględnieniu złożonej korekty, a sama korekta oświadczenia majątkowego stanowić powinna dowód

w sprawie.

Skarżący zarzucili także błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego dotyczącego spłaty przez podatników kredytu, a w szczególności określenia kursu po jakim doszło do spłat poszczególnych rat kredytowych wraz

z odsetkami. Wskazali, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a. wskazania co do dalszego postępowania wskazane przez WSA w Białymstoku wiążą organ administracji. Tym samym nieuprawnionym pozostaje w dalszym ciągu określenie kursu waluty spłaconego kredytu, w oparciu o uśredniony kurs NBP. Nie przemawia również

za tym przywołane przez Dyrektora Izby Skarbowej w B. doświadczenie życiowe, wskazujące na kursy walut stosowane przez banki komercyjne przy kredytach walutowych, wyższe niż średnie kursy walut NBP. Zdaniem Skarżącego, skoro organ administracji podtrzymuje tego rodzaju tezę, to winien wystąpić

do instytucji bankowej z zapytaniem, czy obowiązujące w określonym okresie

i kursy średnie NBP były niższe, niż te stosowane przez konkretny bank? Powyższego organ podatkowy nie uczynił, nie powstrzymał się również od wydania decyzji i do czasu uzyskania stosownej informacji przez podatnika we własnym zakresie, odnoszącej się do wysokości danego kursu. Powyższe stanowiło naruszenie art. 122 w zw. z art. 187 § 1 o.p. w zw. z art. 153 p.p.s.a.

Pełnomocnik Skarżącego, z ostrożności procesowej podniósł także zarzut przedawnienia prawa do wydania decyzji, o którym mowa w treści art. 68 § 3 i § 4

w zw. z § 2 o.p. w brzmieniu obowiązującym w 2000 r.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie.

Na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2011 r. pełnomocnik Skarżącego oświadczył, iż wycofuje zarzut skargi dotyczący przedawnienia prawa do wydania decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż sprawa, której dotyczy niniejsze postępowanie była już przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego.

W sprawie tej, wypowiedział się tut. Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku

z dnia 15 października 2008 r. o sygn. akt I SA/Bk 316/08. Dokonana wówczas przez Sąd kontrola sądowoadministracyjna wykazała, iż zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania podatkowego w kwestii niewłaściwego wyliczenia wydatków poniesionych na spłatę kredytu walutowego. Sąd wskazał wówczas, że organy pomimo wiedzy o posiadaniu przez Skarżącego dowodów, które pozwoliłyby ustalić rzeczywiste wydatki związane ze spłatą kredytu zaciągniętego w markach niemieckich, nie skorzystały z możliwości, jaką dawał przepis art. 189 o.p.

co w konsekwencji spowodowało, że nie zebrano materiału dowodowego dotyczącego wszystkich okoliczności, z którymi wiążą się skutki prawne. Powyższe zdaniem Sądu wskazuje na naruszenie art. 122 i art. 187 o.p. Jednocześnie Sąd stwierdził, że niezasadne są pozostałe zarzuty skargi, w tym dotyczące stanu gotówki będącego w posiadaniu małżonków W. na koniec 2000 r. oraz dochodów

z pracy Skarżącego w Chinach, wywodząc, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, oceniony zgodnie z zasadami określonymi w o.p., potwierdza konkluzje do jakich doszedł Dyrektor Izby Skarbowej w B.

Powyższy wyrok był także poddany kontroli NSA, który wyrokiem z dnia

z 11 maja 2010 r. sygn. akt II FSK 156/09 podzielił w całości argumentację WSA

w Białymstoku zawartą w wyroku w sprawie I SA/Bk 316/08 i oddalił skargi kasacyjne, zarówno Skarżącego jak i organu podatkowego.

Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to,

iż zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązani są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd oraz organ administracji publicznej

w przyszłości, ilekroć sprawa ta będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd

i organ, jeżeli ocena prawna wyrażona w tym orzeczeniu nie zostanie uchylona

w prawem określonym trybie i jeżeli nie uległy zmianie przepisy prawne stanowiące podstawę oceny w danej sprawie (patrz Tadeusz Woś i inni, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, str. 477). Związanie sądu administracyjnego oraz organów administracyjnych oceną prawną oznacza zatem, że nie mogą one dokonywać nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej w orzeczeniu sądowym poglądem i zobowiązane są do podporządkowania się mu w pełnym zakresie (por. wyrok NSA z 22.03.1999 r., sygn. akt IV SA 527/97, LEX nr 47275).

Odnosząc powyższe do rozpatrywanej sprawy należy wskazać, iż przy ponownym orzekaniu Dyrektor Izby Skarbowej w B. związany był ocenami prawnymi i wytycznymi wynikającymi z wyroku WSA w Białymstoku z dnia

15 października 2008 r. jak i wyroku NSA z dnia 11 maja 2010 r., zarówno

w odniesieniu do rozumienia przepisów prawa materialnego jak i oceny zgromadzonych w sprawie dowodów. Z analizy akt sprawy wynika, iż organ wydając decyzję z [...] grudnia 2010 r. nie naruszył art. 153 p.p.s.a., w szczególności zastosował się do dokonanej przez Sąd oceny zgromadzonych w sprawie dowodów

i przeprowadził postępowanie podatkowe zgodnie z zawartymi w tymże orzeczeniu wytycznymi.

Wbrew twierdzeniom skargi, organy dokonując oceny zgromadzonego

w sprawie materiału dowodowego w zakresie dotyczącym spłaty kredytu przez małżonkę Skarżącego - Panią M. W. nie naruszyły przepisu art. 153 p.p.s.a. Z uzasadnienia wyroku tut. Sądu z 15 października 2008 r. wynika, że Sąd zalecił,

by przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, w celu ustalenia rzeczywistych wydatków związanych ze spłatą kredytu zaciągniętego w R. [...] skorzystać z możliwości jakie daje przepis art. 189 o.p. i wyznaczyć stronie termin na przedstawienie dowodu będącego w jej posiadaniu dotyczącego kursu waluty zastosowanego przez bank przy spłacie kredytu. Z powyższego przepisu Dyrektor Izby Skarbowej w B. skorzystał i przy ponownym rozpatrywaniu sprawy wystąpił do Skarżącego i jego małżonki o przedstawienie, w terminie 7 dni dowodów, będących w ich posiadaniu, a dotyczących kursu zastosowanego przez bank przy spłacie kredytu. W odpowiedzi Państwo W. poinformowali organ, że wystąpili do banku o udostępnienie dokumentacji związanej ze spłatą kredytu, i po uzyskaniu tychże informacji niezwłocznie przedłożą ją w organie. Jednakże, mimo wyznaczenia dodatkowego, miesięcznego terminu na przedłożenie żądanych dokumentów, Państwo W. ich nie przedłożyli.

Przyjąć zatem należało, że organ podatkowy zasadnie oparł swoje rozstrzygnięcie na dotychczas zgromadzonym materiale dowodowym, nie czekając na dokumenty przedłożone przez podatników. Zaznaczyć należy, iż Państwo W. na etapie postępowania podatkowego twierdzili, iż są w posiadaniu dokumentacji związanej ze spłatą kredytu, co było zasadniczym powodem uchylenia decyzji przez WSA w Białymstoku wyrokiem z 15 października 2008 r. Skoro nie przedłożyli tychże dokumentów na żądanie organów podatkowych, nie może zasadnie postawić organowi zarzutu niekompletnego zgromadzenia materiału dowodowego w sprawie

i tym samym naruszenia art. 153 p.p.s.a. Organ podatkowy, zważywszy

na jednoznaczną treść uzasadnienia wyroku z dnia 15 października 2008 r. nie miał obowiązku samodzielnego wystąpienia do instytucji bankowej o przekazanie dokumentacji związanej ze spłatą kredytu, skoro zgodnie z twierdzeniami podatników, ta znajdowała się w ich posiadaniu.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, w świetle art. 153 p.p.s.a. należało uznać je za nieuzasadnione. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, podobnie jak organy podatkowe, są związane stanowiskiem wyrażonym

w wyroku tut. Sądu z dnia 15 października 2008 r. sygn. akt I SA/Bk 316/08, zgodnie z którym w sprawie za niezasadne (oprócz nieprawidłowego przeprowadzenia postępowania w kwestii związanej ze spłatą kredytu) uznano zarzuty skargi. Sąd oceniał już zarzuty dotyczące stanu gotówki będącego w posiadaniu małżonków W. na koniec 2000 r. jak i dochodów Skarżącego z pracy w Chinach, uznając iż ocena materiału dowodowego dokonana przez organy podatkowe była prawidłowa. Tym samym, ponowne podnoszenie powyższych zarzutów w skardze, dotyczących zakwestionowana przez organy podatkowe korekty oświadczenia o stanie majątkowym na dzień 31 grudnia 2000 r. należało uznać za niedopuszczalne. Wskazać przy tym należy, iż błędny jest pogląd strony skarżącej, iż w tym zakresie Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, nie jest związany stanowiskiem zaprezentowanym w wyroku WSA w Białymstoku z dnia 15 października 2008 r.

Podobnie należało ocenić zarzuty skargi dotyczące niezgodności przepisów u.p.d.o.f. w zakresie opodatkowania nieujawnionych źródeł przychodów

z Konstytucją RP. Abstrahując od faktu, że zarówno WSA w Białymstoku w wyroku z 15 października 2008 r. jak i NSA w wyroku z 11 maja 2010 r., nie stwierdziły naruszenia w sprawie przepisów prawa materialnego, należy wskazać, iż przepisy art. 20 ust. 1 i 3 oraz art. 30 ust. 1 pkt 7 u.p.d.o.f. są powszechnie obowiązującą regulacją prawną a zatem mogą stanowić podstawę prawną do wydania decyzji podatkowych. Tym samym, bez wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy

ma fakt, iż przed Trybunałem Konstytucyjnym toczy się postępowanie dotyczące stwierdzenia niezgodności z Konstytucją RP przepisów umożliwiających opodatkowanie 75% podatkiem dochodów pochodzących ze źródeł nieujawnionych. Do czasu ewentualnego stwierdzenia takiej niezgodności przepisy te mogą stanowić podstawę wydawania decyzji administracyjnych. (podobnie wyrok WSA

w Białymstoku z 29 grudnia 2010 r., sygn. akt I SA/Bk 506/10).

Biorąc pod uwagę powyższe, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi Sąd orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.