Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2214/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 ust. 1 pkt 1 lit. a) i c),  art. 135
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 7, art. 77, art. 80
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 17 ust. 1a pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 111
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Pirogowicz sędzia WSA Monika Sawa sędzia WSA Joanna Skiba (spr.) Protokolant referent Radosław Fijałkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z dnia 7 lipca 2022 r. nr SKO.4000-1125/2022 w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wójta Gminy Siedlce z dnia 13 maja 2022 r. nr GOPS.4135.115.1.2022


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 7 lipca 2022 r. nr SKO/4000-1125/2022 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Siedlcach (SKO) utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia 13 maja 2022 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego.

W decyzji ustalono następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Wnioskiem z dnia 27 listopada 2020 r. E. K., wystąpiła do Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad zaliczoną do znacznego stopnia niepełnosprawności siostrą I. K..

Decyzją z dnia 14 grudnia 2020 r. nr [...], Wójt Gminy [...] nie przyznał E. K. wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego. W wyniku odwołania złożonego przez E. K. decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z dnia 28 stycznia 2021 r. nr SK0.4000-49/2021 utrzymano zaskarżoną decyzję w mocy.

Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 września 2021 r. sygn. akt I SA/Wa 506/21 uchylono decyzję Kolegium oraz decyzję Wójta Gminy [...] z dnia 14 grudnia 2020 r. nr [...], w celu przeprowadzenia postępowania dowodowego w kierunku możliwości sprawowania opieki nad I. K. przez matkę.

Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego Wójt Gminy [...] ponownie decyzją z dnia 13 maja 2022 r. nr [...] nie przyznał E. K. świadczenia pielęgnacyjnego na osobę I. K., która legitymuje się orzeczeniem o znanym stopniu niepełnosprawności, ponieważ żyje matka, która nie legitymuje się znacznym stopniem niepełnosprawności.

Od tej decyzji odwołanie złożyła E. K..

Po rozpatrzeniu tego odwołania SKO decyzją z dnia 7 lipca 2022 r. nr SKO/4000-1125/2022 utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia 13 maja 2022 r. nr [...]. Kolegium wskazało, że warunki przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, a zarazem krąg osób do niego uprawnionych określa art. 17 ust. 1 i ust. 1a ustawy z dnia 28 listopada 2003 roku o świadczeniach rodzinnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 111; dalej powoływanej "u.ś.r."). Z kolei w art. 17 ust. 5 u.ś.r. ustawodawca zamieścił katalog przesłanek negatywnych, których wystąpienie uniemożliwia skuteczne ubieganie się o świadczenie. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że E. K. faktycznie sprawuje opiekę nad siostrą, która wymaga stałego wsparcia przy czynnościach bytowych w związku ze znacznym stopniem niepełnosprawności. I. K. na podstawie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w [...] z dnia 10 lipca 2019 r. nr [...] została zaliczony do znacznego stopnia niepełnosprawności. Orzeczenie wydano na stałe. W orzeczeniu podano, że niepełnosprawność istnieje od wczesnego dzieciństwa, a ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od 18 października 2002 r. Organ pierwszej instancji w zaskarżonej decyzji, jako przesłankę do odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego wskazał okoliczność, że żyje matka I. K., która nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. I. K. ma matkę, która mimo schorzeń nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności i w pierwszej kolejności jest zobowiązana do alimentacji i opieki na córką.

Zdaniem SKO materiał dowodowy wskazuje na niespójność w kwestii stanu zdrowia matki osoby niepełnosprawnej, tj. A. K.. W wywiadzie rodzinnym z dnia 11 grudnia 2020 r. i z dnia 12 maja 2022 r. podano, że A. K. nie może uzyskać Orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, ponieważ odmawia leczenia i nie stawia się na wizyty lekarskie. Brak jest więc dokumentacji medycznej. Natomiast z zaświadczenia lekarskiego z dnia 12 maja 2022 r. wynika, że jest leczona bezterminowo z powodu otępienia typu [...] w stopniu umiarkowanym. Z zestawienia dowodów wywieść więc należy, że zaświadczenie wydano zaocznie, co budzi wątpliwości co do jego wiarygodności.

SKO zauważyło ponadto, że z załączonych do sprawy dowodów - świadectw pracy z dnia 30 listopada 2019 r., 31 grudnia 2019 r. i z dnia 16 lipca 2020 r. wynika, że stosunki pracy zawierane przez E. K. nie były przez nią rozwiązywane lecz ustawały w uwagi na wypowiedzenie przez pracodawcę, z przyczyn ekonomicznych zakładu lub upływ czasu na jaki umowy o pracę były zawarte. E. K. do dnia 8 października 2020 r. korzystała też z zasiłku dla bezrobotnych oraz z prawa do dodatku solidarnościowego. Dopiero po wykorzystaniu tych świadczeń wystąpiła w dniu 27 listopada 2020 r. o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, mimo że siostra – I. K. legitymuje się znacznym stopniem niepełnosprawności od dnia 18 października 2002 r.

W końcowej części uzasadnienia Kolegium uznało, że wobec obowiązku alimentacyjnego ciążącego na matce, która nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, na odwołującej - siostrze osoby niepełnosprawnej, obowiązek alimentacyjny nie ciąży. W związku z tym odwołującej świadczenie nie przysługuje, mimo że faktycznie opiekę nad osobą niepełnosprawną sprawuje.

Z decyzją SKO nie zgodziła się E. K..

W skardze szeroko opisała swoja sytuację rodzinną oraz stan zdrowia matki A. K.. Dodatkowo wskazała, że jest jedyną osoba, która sprawuje opiekę nad matką oraz siostrą, bowiem obie ze względu na stan zdrowia jej potrzebują. Organ nie podjął dostatecznych działań do uzyskania faktycznych informacji o stanie zdrowia A. K., mimo że był do tego zobowiązany wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt I SA/wa 506/21. Zdaniem skarżącej stanowisko organu jest zbyt formalistyczne i narusza konstytucyjne prawa skarżącej i jej siostry zawarte w art. 71 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Siedlcach wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z 20 grudnia 2022 r. wydanym na rozprawie, Sąd dopuścił z urzędu dowód z dokumentu w postaci orzeczenia o niepełnosprawności A. K. z dnia 13 września 2022 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 dalej) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Powyższa ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Natomiast zgodnie z art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej "p.p.s.a", Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, badana w oparciu o powyższe kryteria skarga zasługuje na uwzględnienie.

W sprawie nie ma sporu co do tego, że siostra wnioskodawczyni, legitymująca się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, wymaga całodziennego zaangażowania w czynności opiekuńcze. I. K. jest upośledzona umysłowo w stopniu znacznym od dzieciństwa i upośledzenie to ma charakter trwały, wymaga stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy osoby trzeciej.

SKO odmówiło przyznania skarżącej prawa do ustalenia świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na art. 17 ust. 1a pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2020 r., poz. 111 ze zm, dalej u.ś.r.). Przepis ten stanowi, że osobom, o których mowa w ust. 1 pkt 4, innym niż spokrewnione w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki, przysługuje świadczenie pielęgnacyjne, w przypadku gdy spełnione są łącznie następujące warunki:

1) rodzice osoby wymagającej opieki nie żyją, zostali pozbawieni praw rodzicielskich, są małoletni lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności;

2) nie ma innych osób spokrewnionych w pierwszym stopniu, są małoletnie lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności;

3) nie ma osób, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.

Z ustaleń faktycznych stanowiących podstawę orzekania przez organ drugiej instancji wynika, że E. K., będąca siostrą osoby wymagającej opieki, należy do grona osób wymienionych w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. Zgodnie bowiem z art. 128 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego (dalej: k.r.o.), obowiązek alimentacyjny dotyczy także rodzeństwa. Niemniej jednak, stosownie do art. 129 k.r.o., obowiązek wstępnych wyprzedza obowiązek rodzeństwa. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika natomiast, że matka A. K. żyje, nie została pozbawiona praw rodzicielskich. W momencie wydawania zaskarżonej decyzji nie legitymowała się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, a znajdujące w aktach sprawy dowody dotyczące jej stanu zdrowia budzą wątpliwości w zakresie swojej wiarygodności. W tej sytuacji - w ocenie organu odwoławczego - wyłączona jest możliwość ubiegania się skarżącej o prawo do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad siostrą.

Kwestią wymagającą w tym miejscu zaznaczenia jest również to, że w dniu 14 listopada 2022 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów na posiedzeniu jawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej (sygn. akt I OPS 2/22) po rozpoznaniu wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich podjął następującą uchwałę:

1. Warunkiem przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 615 ze zm. - dalej ustawa o świadczeniach rodzinnych) osobom wskazanym w art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych innym niż spokrewnione w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki jest legitymowanie się przez rodziców osoby wymagającej opieki, osoby spokrewnione w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności - art. 17 ust. 1a ustawy o świadczeniach rodzinnych.

2. Warunkiem przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych z tytułu sprawowania opieki nad osobą pozostającą w związku małżeńskim osobie wskazanej w art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych innej niż współmałżonek jest legitymowanie się przez współmałżonka osoby wymagającej opieki orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności - art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Biorąc pod uwagę powyższe, obecnie rodzeństwo ma prawo do świadczenia alimentacyjnego tylko w sytuacji legitymowania się przez rodziców osoby wymagającej opieki orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.

Odnosząc powyższe do realiów niniejszej sprawy, należy zwrócić uwagę, że przed wydaniem przez Wójta Gminy [...] decyzji w sprawie, skarżąca wystąpiła z wnioskiem o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności A. K., które to postępowanie zostało zawieszone postanowieniem Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w [...] z dnia 9 listopada 2021 r. O tym fakcie skarżąca poinformowała organ I instancji ( vide: pismo z dnia 9 kwietnia 2022 r.) W wyniku rozpoznania ww. wniosku Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w [...] orzeczeniem z dnia 13 września 2022 r. zaliczył A. K. do znacznego stopnia niepełnosprawności na stałe. Natomiast orzekające w sprawie organy zupełnie zignorowały fakt wszczęcia postępowania dotyczącego ustalenia stopnia niepełnosprawności matki skarżącej.

Ustalanie i ocena stopnia niepełnosprawności dla potrzeb przyznania zasiłku pielęgnacyjnego następuje na podstawie przepisów ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych ( Dz. U z 2021 r. poz. 573 ze zm.). W konsekwencji tego, do ustalenia stopnia niepełnosprawności stosuje się rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej Rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (Dz. U. z 2018 r. poz. 2027), będące aktem wykonawczym do ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. W § 14 ust. 3 tego rozporządzenia wskazano, że datę lub okres powstania niepełnosprawności osoby zainteresowanej ustala się na podstawie przebiegu schorzenia, dokumentacji medycznej lub orzeczeń o inwalidztwie, niezdolności do pracy, wydanych przez organy na podstawie przepisów odrębnych. Jeżeli z przedłożonej dokumentacji, przebiegu schorzenia, orzeczeń o inwalidztwie lub niezdolności do pracy osoby zainteresowanej nie da się ustalić daty lub okresu powstania niepełnosprawności, należy wpisać wyrazy "nie da się ustalić" (§ 14 ust. 4 powołanego rozporządzenia). Natomiast według § 14 ust. 5 powołanego rozporządzenia, datę lub okres powstania stopnia niepełnosprawności osoby zainteresowanej ustala się na podstawie przebiegu schorzenia i dokumentacji medycznej. Jeżeli z przedłożonej dokumentacji medycznej i przebiegu schorzenia osoby zainteresowanej nie da się ustalić daty lub okresu powstania stopnia niepełnosprawności, za datę tę należy przyjąć datę złożenia wniosku do powiatowego zespołu (§ 14 ust. 6 powołanego rozporządzenia).

Zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, organy administracji stoją na straży praworządności i podejmują kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (zasada swobodnej oceny dowodów – art. 80 k.p.a.). Po przeprowadzonym postępowaniu, jeśli sprawa jest dostatecznie wyjaśniona oraz taką formę rozstrzygnięcia przewidują odpowiednie przepisy, organ wydaje decyzję, uwzględniając wytyczne co do jej elementów składowych, wskazanych w art. 107 k.p.a., przedstawiając m.in. przyjęty w sprawie stan faktyczny (art. 107 § 3 k.p.a.). Z powołanych wyżej zasad postępowania wynika zatem, że postępowanie administracyjne powinno być poprowadzone w taki sposób, aby skarżąca nie poniosła uszczerbku z powodu nieznajomości prawa, w szczególności w wymiarze finansowym.

Okolicznościami istotnymi, w rozumieniu art. 7 k.p.a., dla załatwienia sprawy określonej treścią art. 17 ust. 1a pkt 1 u.ś.r. jest m.in. to, czy osoba, na której ciąży obowiązek alimentacyjny w pierwszej kolejności może wypełniać ten obowiązek ze względu na stan zdrowia. Organy miały wiedzę o pogarszającym się stanie zdrowia matki skarżącej (wynika to ze znajdującej się w aktach sprawy dokumentacji lekarskiej oraz z wywiadu środowiskowego) oraz o zainicjowanej procedurze przed zespołem do spraw orzekania o niepełnosprawności, która zakończyła się ostatecznie wydaniem orzeczenia o zaliczeniu na stałe matki skarżącej do osób o znacznym stopniu niepełnosprawności.

W tej sytuacji przyjąć należy, że gdyby organy zawiesiły przedmiotowe postępowanie i zaczekały na zakończenie postępowania dotyczącego ustalenia stopnia niepełnosprawności matki skarżącej, które w istocie w przedmiotowej sprawie stanowi zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., to ocena przesłanek, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. byłaby inna. Nie ma przy tym znaczenia data ustalenia stopnia niepełnosprawności A. K.. Jak bowiem podkreślono wyżej postępowanie dotyczące ustalenia stopnia niepełnosprawności jest postępowaniem głęboko sformalizowanym, w którym ustawodawca w sposób kazuistyczny opisuje ewentualne możliwe rozstrzygnięcia oraz w sposób równie kazuistyczny opisuje na podstawie jakich dokumentów te rozstrzygnięcia są podejmowane. Niewątpliwie jednak orzeczenie o stopniu niepełnosprawności potwierdza jedynie samą niepełnosprawność i ma charakter jedynie formalny i wtórny.

Końcowo należy także odnieść się jeszcze do pozostałych przesłanek warunkujących przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Ponieważ wniosek skarżącej jest rozpatrywany przez organy od listopada 2020 r., a decyzje wydane w tej sprawie są już po raz drugi uchylane przez sąd administracyjny, względy wynikające z ekonomiki procesowej nakazują sądowi zwrócenie uwagi na jeszcze jedną kwestię, która została przez organ II instancji jedynie zasygnalizowana w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Mianowicie SKO podniosło, że skarżąca wystąpiłą z wnioskiem o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego dopiero po zaprzestaniu pobierania zasiłku dla bezrobotnych oraz w dużym odstępie czasowym od ustalenia daty powstania niepełnosprawności w stopniu znacznym u I. K. (18 października 2002 r.), co budzi wątpliwości co do przyczyn rezygnacji z zatrudnienia przez skarżącą.

W ocenie Sądu, okoliczności te nie mogą jednak zaprzeczać aktualnemu związkowi pomiędzy niepodejmowaniem przez skarżącą zatrudnienia a potrzebą sprawowania opieki nad siostrą. Dokumentacja zgromadzona w sprawie oraz wyjaśnienia skarżącej potwierdzają, że skarżąca sprawuje opiekę nad siostrą. Podejmowana wcześniej przez nią aktywność zawodowa, bez względu na powody ustania stosunku pracy, nie może być traktowana obecnie jako okoliczność wykluczająca związek pomiędzy niepodejmowaniem zatrudnienia a koniecznością opieki nad chorą siostrą. Wręcz przeciwnie, stanowi to potwierdzenie aktywności skarżącej, która wyrażała wolę kontynuowania pracy zawodowej i łączenia tych obowiązków ze sprawowaniem opieki nad siostrą. Należy zaznaczyć, że art. 17 ust. 1 u.ś.r. nie zakreśla żadnych ram czasowych co do wykazania rezygnacji z zatrudnienia z powodu konieczności sprawowania opieki (por. wyrok WSA w Łodzi z 24 czerwca 2020 r., II SA/Łd 218/20, dostępny https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jest to świadczenie przyznawane na wniosek, od wnioskodawcy zależy więc, czy i w jakim czasie po wystąpieniu przesłanek do przyznania świadczenia o nie wystąpi. Nie wyklucza przyznania świadczenia rezygnacja z zatrudnienia z powodu konieczności opieki nad niepełnosprawnym, która miała miejsce miesiąc, rok, czy 25 lat przed złożeniem wniosku pod warunkiem oczywiście, że ten stan w odniesieniu do tego samego niepełnosprawnego i jego opiekuna trwa (por. wyrok WSA w Poznaniu z 28 listopada 2019 r., II SA/Po 827/19, dostępny https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie ma zatem podstaw do kwestionowania prawa strony do wyboru momentu, w którym chce ona wystąpić z wnioskiem o przyznanie świadczenia. W toku kontrolowanego postępowania nie wykazano, aby I. K. w sposób niezaprzeczalny wymagającej opieki i pomocy we wszystkich sferach życia, pomoc świadczył kto inny niż skarżąca.

Podejmując zatem zaskarżoną decyzję, Kolegium naruszyło art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w związku z art. 17 ust. 1a pkt 1 u.ś.r. Te same zarzuty odnoszą się do decyzji organu I instancji, co powoduje konieczność również uchylenia decyzji organu I instancji na podstawie art. 135 p.p.s.a.

W konsekwencji, Sąd uznał, że organy dokonały wadliwej oceny materiału dowodowego w świetle nieprawidłowo interpretowanych przepisów art. 17 ust. 1 u.ś.r., wydając decyzję naruszającą zarówno przepisy prawa materialnego, jak i przepisy postępowania administracyjnego. Uchybienie organu polega przede wszystkim na wadliwie przeprowadzonym postępowaniu dowodowym w zakresie legitymowania się przez matkę skarżącej orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności, co doprowadziło do wadliwej odmowy przyznania świadczenia. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu zadaniem organów będzie rozpoznanie wniosku o świadczenie pielęgnacyjne przy zastosowaniu zaprezentowanej przez Sąd wykładni przepisów oraz przy uwzględnieniu dowodu w postaci orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z dnia 13 września 2022 r. dotyczącego A. K..

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a , uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzje organu I instancji.