Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SAB/Wa 11/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-04-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Zobowiązano organ do wydania aktu
Powołane przepisy: article: art. 64 par. 2, art. 12 par. 1, art. 35 par. 3, art. 35 par. 5, art. 36, art. 37 par. 1, art. 35, art. 37 par. 6 pkt 1, art. 63 par. 2, at. 7, art. 77 par. 1, art. 80
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 3 par. 2 pkt 8, art. 3 par. 2 pkt 1-4, art. 149 par. 1 pkt 1 i 2, par. 1a, art. 154 par. 6, art. 200, art. 205
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 1 par. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 137
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.
article: art. 67 ust. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 1376
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - t.j.
article: art. 17
journal: Dz.U. 1995 nr 74 poz 368
law: Ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak- Osetek (spr.) Sędzia NSA Zdzisław Romanowski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi P. w L. na bezczynność Ministra Infrastruktury w rozpoznaniu wniosku o udzielenie odstępstwa od warunków technicznych jakim powinien odpowiadać pojazd 1. zobowiązuje Ministra Infrastruktury do wydania decyzji w terminie 30 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi; 2. stwierdza, że Minister Infrastruktury dopuścił się bezczynności w sprawie wniosku o udzielenie odstępstwa od warunków technicznych pojazdu. 3. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. zasądza od Ministra Infrastruktury na rzecz P. w L. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 20 lipca 2021 r. P. w L. ("Strona", "Skarżący", "Strona skarżąca") złożyło do Ministra Infrastruktury ("Organ" lub "Minister") wniosek o udzielenie indywidualnego odstępstwa od warunków technicznych pojazdu marki [...] nr. rej. [...] nr VIN: [...] (ambulans sanitarny) dalej "pojazd". Data wpływu pisma do Organu 6 sierpnia 2021 r.

Strona wskazała we wniosku, iż w toku prowadzonego postępowania przygotowawczego okazało się, iż nabyte przez Skarżącego pojazdy (ambulanse sanitarne) przekraczają określoną w homologacji pojazdów bazowych dopuszczalną masę całkowitą, bowiem ich rzeczywista masa wraz z niezbędnym wyposażeniem medycznym oraz personelem przekracza 3500 kg i jest de facto o ok. 300 kg wyższa niż wynika z oświadczeń dostawcy. Wobec powyższego Skarżący chcąc doprowadzić do eksploatacji pojazdów zgodnie z obowiązującymi przepisami skierował do organu wymieniony wyżej wniosek z 20 lipca 2021 r..

Pismem z dnia 27 sierpnia 2021 r. Minister Infrastruktury wezwał skarżącego do sprecyzowania wniosku, poprzez wskazanie konkretnych parametrów i konkretnych wartości parametrów, w zakresie których Skarżący domagał się o udzielenie odstępstwa od warunków technicznych dla pojazdu, wyjaśniając przy tym, że zakres takiego odstępstwa musi wynikać z przekroczenia parametrów administracyjnych, zaś udzielenie takiego odstępstwa może mieć miejsce wyłącznie w odniesieniu do konkretnego pojazdu, w zakresie konkretnych parametrów.

W odpowiedzi na powyższe pismo, Skarżący pismem z dnia 15 września 2021 r. wskazał, iż zakres odstępstwa to rzeczywista masa całkowita ambulansu wraz z niezbędnym wyposażeniem medycznym oraz personelem przekracza DMC wynoszącą 3,5 tony.

Pismem z dnia 30 września 2021 r. organ I instancji zawiadomił Skarżącego o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych.

Strona skarżąca w dniu 15 października 2021 r. wniosła do organu ponaglenie na bezczynność organu.

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2021 r. Organ stwierdził, że organ rozpatrujący sprawę nie dopuścił się bezczynności ani przewlekłego prowadzenia postępowania.

W dniu 13 grudnia 2021 r. do Ministerstwa Infrastruktury wpłynęła skarga z dnia 8 grudnia 2021 r. na bezczynność Organu w sprawie z. wniosku z dnia 20 lipca 2021 r., polegająca na "pozostawieniu wniosku z dnia 20 lipca 2021 r. o udzielenie odstępstwa od warunków technicznych pojazdów bez rozpoznania w trybie art. 64 §2 k.p.a. pomimo obowiązku wynikającego z art. 35 §2 k.p.a. tj. obowiązku załatwienia sprawy w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania i wydania decyzji w tym zakresie.".

W uzasadnieniu skargi Skarżący zarzucił m.in., że Organ nie rozpoznał merytorycznie wniosku złożonego przez Skarżącego oraz nie uwzględnił wniosków dowodowych, które - w ocenie Skarżącego - pozwalały na określenie przedmiotu wniosku o udzielnie odstępstwa. Skarżący ponadto stwierdził, że uzupełnił w terminie braki formalne, co powoduje, iż przesłanki z art. 64 § 2 K.p.a. nie zaistniały. W ocenie Skarżącego, Organ naruszył art. 35 § 3 K.p.a., który określa maksymalny termin załatwienia sprawy, a także zasadę zaufania do organów administracji określoną w art. 8 K.p.a. oraz zasadę szybkości postępowania określoną w art. 12 § 1 K.p.a.

W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosowanie zaś do przepisu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej jako: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., a więc wówczas gdy organ pomimo ciążącego na nim obowiązku nie wydaje decyzji administracyjnej, postanowienia albo też uchyla się od podjęcia innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Uwzględniając skargę na bezczynność, sąd administracyjny zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, jednocześnie stwierdza, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 pkt 1 i pkt 2 oraz § 1a p.p.s.a.). Sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a

Skargę wniesioną w niniejszej sprawie, rozpoznaną według wyżej wskazanych kryteriów należało uznać za zasadną.

Z uwagi na przedmiot skargi, należy wskazać, że istotą niniejszej sprawy jest przesądzenie, czy organ prawidłowo postąpił (a więc nie był w stanie bezczynności) pozostawiając wniosek Strony z dnia 20 lipca 2021 r.(data wpływu 6 sierpnia 2021 r.) - o udzielenie odstępstwa od warunków technicznych pojazdów na podstawie art.67 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2021 r. poz. 450) dalej "ustawa o ruchu drogowym" - bez rozpoznania - z powodu nieusunięcia braków formalnych wniosku (art. 64 § 2 k.p.a.).

Na wstępie rozważań wyjaśnić należy, że organy administracji zobowiązane są do przestrzegania zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w tym zasady szybkości postępowania, nakazującej organom wnikliwe i szybkie działanie w sprawie, przy wykorzystaniu możliwie najprostszych środków prowadzących do jej załatwienia (art. 12 § 1 k.p.a.). Realizacji tej zasady służy m.in. przepis art. 35 § 1 k.p.a. Zgodnie z jego treścią, organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 k.p.a.). Do terminów powyższych nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (art. 35 § 5 k.p.a.). O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie, określonym w art. 35 k.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Dotyczy to również przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 k.p.a.).

Podkreślenia wymaga, iż przepis art. 37 § 1 k.p.a. zawiera definicje legalne spornych dotychczas w piśmiennictwie i orzecznictwie określeń: bezczynność i przewlekłość. Zgodnie z pkt 1 powołanego przepisu przez bezczynność należy rozumieć niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych lub w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Natomiast przewlekłość oznacza prowadzenie postępowania dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (pkt 2).

Za bezczynność organu administracji publicznej należy zatem uznać taki stan postępowania, w którym organ administracji publicznej prowadzący postępowanie narusza obowiązujący w tym postępowaniu termin załatwienia sprawy administracyjnej albo termin ustalony zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Stwierdzenie bezczynności organu administracji publicznej może nastąpić po bezspornym ustaleniu, że organ ten nie załatwił sprawy w terminie. Przyczyny, z powodu których nastąpiło przekroczenie terminu załatwienia sprawy, są nieistotne dla stwierdzenia bezczynności organu. Nie ma zatem znaczenia, czy organ administracji publicznej nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale nie załatwił sprawy w terminie (por. wyrok NSA z 17.03.2016 r., I OSK 2567/15, LEX nr 2036047, zgodnie z którym: "Bezczynność organu prowadzącego postępowanie administracyjne ma miejsce wówczas, gdy ten będąc właściwym w sprawie – nie załatwia jej w ustawowym terminie, a zatem nie wydaje rozstrzygnięcia bez usprawiedliwienia pozwalającego na przesunięcie tego terminu").

Przyczyny przekroczenia terminu załatwienia sprawy mogą mieć natomiast znaczenie przy ocenie, czy miało ono miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 37 § 6 pkt 1). (Jaśkowska Małgorzata, Wilbrandt-Gotowicz Martyna, Wróbel Andrzej, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego - Opublikowano: LEX/el. 2019).

Reasumując, bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub nie podjął stosownej czynności.

Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, że ponieważ pozostawienie podania bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 k.p.a. nie podlega zaskarżeniu, kontrola tego aktu następuje w ramach skargi na bezczynność organu.

Wskazać również należy, że bezpodstawne pozostawienie podania bez rozpoznania oznacza, że organ administracji publicznej, właściwy w sprawie, której dotyczy podanie, pozostaje bezczynny i na tę jego bezczynność służy skarga do Sądu administracyjnego. W uchwale Sądu Najwyższego z 8 czerwca 2000 r., III ZP 11/00, OSNAPiUS 2000, Nr 19, poz. 702, z glosą B. Adamiak, OSP 2001/1, poz. 12, stwierdzono, że: "(...) w każdym wypadku, gdy organ "pozostawia podanie bez rozpoznania" (art. 64 § 1 i 2 k.p.a.), osobie, która zarzuca organowi administracji publicznej naruszenie prawa, polegające na bezczynności organu wobec zaniechania wszczęcia jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego na podstawie wniesionego przez nią podania (żądania), przysługuje na ogólnych zasadach skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego na podstawie art. 17 ustawy z 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.), która powinna być wniesiona z zachowaniem trybu określonego w art. 34 tej ustawy". Podobnie w postanowieniu NSA z 8 kwietnia 2008 r. ,I GSK 485/07, LEX nr 469747, w którym przyjęto, że: "Pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia, jako czynność materialno-techniczna, nie podlega zaskarżeniu w drodze odwołania, a tym samym nie może być przedmiotem skargi do Sądu administracyjnego. Natomiast, jeżeli w ocenie składającego wniosek jego wniosek spełnił kryterium kompletności, może on złożyć skargę na bezczynność organu. Wówczas wynik tego postępowania przesądzi o tym, czy wniosek spełniał wszystkie wymogi formalne, a zatem czy organ pozostawał bezczynnym w sprawie".

Zgodnie z uchwałą NSA z 3 września 2013 r., I OPS 2/13: "Na pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.) przysługuje skarga na bezczynność organu, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.)" Pozostawienie nieuzasadnione podania (wniosku) bez rozpoznania jest nierozpoznaniem sprawy w terminie. Stronie, która zarzuca organowi administracji publicznej naruszenie prawa polegające na bezczynności wobec zaniechania wszczęcia jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego na podstawie wniesionego przez nią podania (żądania), przysługuje - na zasadach ogólnych - skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego .

Pozostawienie podania bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. nie w każdym przypadku oznacza zasadność skargi na nierozpatrzenie sprawy w przewidzianym terminie. Uzależnione jest to od tego, czy organ administracji publicznej rzeczywiście miał podstawy do powołania się na normę zawartą w tym przepisie. Podkreślenia wymaga, że tylko wówczas, gdy przepis prawa ustanawia wprost określone wymogi co do składanego podania, organ może żądać ich spełnienia i uzupełnienia pisma (podania) o brakujące elementy.

Art. 64 § 2 k.p.a. dotyczy wyłącznie tego rodzaju formalnych braków pisma, których nieusunięcie nie pozwala na nadanie temu pismu (wnioskowi) biegu. Nie każde zatem wymaganie nałożone przez ustawodawcę na wniosek w przepisach prawa stanowi inne wymaganie w rozumieniu art. 64 § 2 k.p.a. Nie dotyczy ono okoliczności, które organ uznaje za istotne dla ustalenia stanu faktycznego czy prawnego sprawy. Celem przepisu art. 64 § 2 k.p.a. jest doprowadzenie sprawy do etapu umożliwiającego nadanie sprawie biegu. Generalnie przepis ten ma dotyczyć wyłącznie formalnych braków pisma, których nieusunięcie nie pozwala na nadanie mu biegu i nie może dotyczyć okoliczności, które organ uznaje za istotne dla rozstrzygnięcia sprawy (por. wyroki NSA z 22 marca 2018 r., II GSK 1363/16 oraz 3 sierpnia 2012 r., II OSK 826/11; CBOSA).

Zatem z bezczynnością organu mamy do czynienia nie tylko w przypadku, gdy mimo upływu terminu sprawa nie jest załatwiona, ale również w przypadkach, gdy organ odmawia jej rozpoznania lub załatwienia, bo mylnie sądzi, że zachodzą okoliczności, które uwalniają go od obowiązku prowadzenia postępowania w konkretnej sprawie i zakończenia go wydaniem aktu administracyjnego. Tym samym organ prowadzący postępowanie, który pozostawia podanie bez rozpoznania mimo, że nie zachodziły przesłanki wskazane w art. 64 § 2 k.p.a., pozostaje w bezczynności.

Z powyższego wynika, iż wezwanie, o którym mowa w art. 64 § 2 k.p.a. służy wyłącznie usunięciu braków formalnych wynikających ze ściśle określonych przepisów. Zatem tylko wtedy, gdy przepis powszechnie obowiązującego prawa ustanawia wprost określone wymogi co do składanego podania, organ może skutecznie żądać ich spełnienia. Wezwanie to nie może dotyczyć natomiast okoliczności, które organ uznaje za istotne dla ustalenia stanu faktycznego sprawy. Zastosowanie tego przepisu nie może zmierzać do merytorycznej oceny przedstawionego wniosku. Nie może on być wykładany szeroko i zamykać stronie możliwości rozpatrzenia jej sprawy w sposób merytoryczny z uwagi na stawiane jej coraz wyższe wymagania w zakresie wykazania okoliczności stwierdzonych w podaniu (por. wyroki NSA z dnia 23 stycznia 1996 r., II SA 1473/94, ONSA z 1997 r. Nr 3, poz. 114 oraz 3 sierpnia 2012 r., II OSK 826/11, CBOSA).

W rozpoznawanej sprawie, organ pismem z 27 sierpnia 2021 r. wezwał Stronę na podstawie art.64 § 2 k.p.a w związku z art.63 § 2 k.p.a do uzupełnienia braków formalnych wniosku, poprzez sprecyzowanie zakresu żądania tj. wskazanie: konkretnych parametrów i konkretnych wartości parametrów, w zakresie których Skarżący domagał się udzielenia odstępstwa od warunków technicznych dla pojazdu, wyjaśniając przy tym, że zakres takiego odstępstwa musi wynikać z przekroczenia parametrów administracyjnych, zaś udzielenie takiego odstępstwa może mieć miejsce wyłącznie w odniesieniu do konkretnego pojazdu, w zakresie konkretnych parametrów. W tym samym piśmie Organ, zobowiązał Stronę po uzupełnieniu wyżej wymienionych danych, do przedłożenia szeregu dokumentów opisanych w wezwaniu.

W odpowiedzi na te wezwanie, Skarżący w piśmie z dnia 15 września 2021 r. wskazał tak jak we wniosku, że "zakres odstępstwa to rzeczywista masa całkowita ambulansu wraz z niezbędnym wyposażeniem medycznym oraz personelem przekracza DMC wynoszącą 3,5 tony". We wniosku z 20 lipca 2021 r. natomiast wskazano, markę i model samochodu oraz nr VIN pojazdu. Do wniosku dołączono dokumenty dotyczące pojazdu, załączone do akt sprawy.

Z akt sprawy wynika, też że P. w L. złożyło ponaglenie do właściwego organu, o którym mowa w art. 37 k.p.a., co oznacza, że Strona wyczerpała wymogi ustawowe warunkujące wniesienie przedmiotowej skargi.

Podstawę prawną wniosku, jak już Sąd wskazał wyżej, stanowi w rozpoznawanej sprawie, art.67 ustawy o ruchu drogowym, w brzmieniu obowiązującym na dzień złożenia wniosku przez Stronę pismem z 20 lipca 2021 r., zgodnie z którym :

1. Minister właściwy do spraw transportu może w indywidualnych, uzasadnionych przypadkach zezwolić na odstępstwo od warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać pojazdy.

1a. Nie wymaga się zezwolenia na odstępstwo, o którym mowa w ust. 1, w przypadku wykonywania przez podmiot uprawniony, o którym mowa w art. 80s ust. 2, zajmujący się produkcją pojazdów, jazdy testowej dla niekompletnego samochodu ciężarowego albo niekompletnej przyczepy, jeśli przed kompletacją pojazdy te nie spełniają warunków technicznych w zakresie:

1) przedniego i tylnego zderzaka lub urządzenia ochronnego zabezpieczającego przed wjechaniem pod pojazd innego pojazdu;

2) osłon bocznych;

3) błotników;

4) świateł zewnętrznych pojazdu: kierunkowskazów bocznych i świateł odblaskowych bocznych, pozycyjnych bocznych oraz obrysowych przednich i tylnych.

2. Rada powiatu może wprowadzić obowiązek wyposażenia pojazdów zaprzęgowych w hamulec uruchamiany z miejsca zajmowanego przez kierującego.

Jak wynika z art.67 ust.1 ustawy o ruchu drogowym ( dotyczącego rozpoznawanej sprawy, ust.1a i ust.2 nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy) przepis ten wskazuje jedynie, że Minister może w indywidualnych, uzasadnionych przypadkach, zezwolić na odstępstwo od warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać pojazdy. Nie ustanawia jednak żadnych wymogów co do składanego podania w tym zakresie, które uprawniałyby Organ do zastosowania w sprawie art.64 § 2 k.p.a. Pozostałe jednostki redakcyjne art.67 również wymogów formalnych podania, jakie powinna spełnić strona postępowania nie wskazują. Zważywszy więc na normę wynikającą z art.67 ust.1 ustawy o ruchu drogowym, zdaniem Sądu błędna jest ocena Organu, że Strona nie sprecyzowała żądania wniosku, wymagającego uzupełnienia braków formalnych i nie wskazała danych warunkujących ustalenie przedmiotu wniosku. W ocenie Sądu żądanie wniosku zostało jednoznacznie sprecyzowane i nie budzi wątpliwości. Ponadto Strona odpowiedziała, a właściwie powtórzyła informacje zawarte we wniosku, o których wskazanie wzywał Organ, załączyła też szereg dokumentów zawierających parametry techniczne pojazdu objętego wnioskiem. Natomiast, to że Organ miał inne zdanie na temat informacji udzielonych przez Stronę oraz inną ocenę załączonych do wniosku dowodów, zobowiązywało go, nie do pozostawienia wniosku bez rozpoznania, ale do przeprowadzenia postępowania administracyjnego zgodnie z zasadami wynikającymi z art.7 , art.77 § 1 i art.80 k.p.a. oraz wydania decyzji co do istoty.

W ocenie Sądu poprzez wezwanie do usunięcia braków formalnych wniosku o udzielenie odstępstwa od warunków technicznych pojazdów na podstawie art.67 ust.1 ustawy o ruchu drogowym, Organ w istocie zmierzał do nieuprawnionej merytorycznej oceny wniosku, co jest niedopuszczalne w trybie art. 64 § 2 k.p.a

W konsekwencji jak już wyżej wskazano pozostawienie nieuzasadnione podania (wniosku) bez rozpoznania jest nierozpoznaniem sprawy w terminie.

Zgodnie z art.35 § 1- 3 k.p.a. rozpoznawana sprawa powinna zostać zakończona wydaniem decyzji najpóźniej z upływem dwumiesięcznego terminu, liczonego od daty wszczęcia postępowania (daty wpływu do Organu wniosku Strony z dnia 20 lipca 2021 r.tj.6 sierpnia 2021 r.), o ile nie zachodziły okoliczności wskazane art.36 k.p.a. Jednakże w rozpoznawanej sprawie Organ, nie prowadził postępowania co do istoty i powyższego przepisu nie stosował.

W konsekwencji Minister prowadzący postępowanie, w niniejszej sprawie, pozostawiając podanie bez rozpoznania z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa, mimo że nie zaistniały przesłanki wskazane w art. 64 § 2 k.p.a., pozostaje w bezczynności, ponieważ bezzasadnie uchyla się od merytorycznego rozpoznania sprawy. Od daty wniesienia wniosku przez Stronę (6 sierpnia 2021 r.) na dzień orzekania przez Sąd upłynęło, osiem miesięcy. Termin załatwienia sprawy został więc przekroczony o 6 miesięcy (uznając sprawę za skomplikowaną).

W stanie faktycznym sprawy Organ, powinien był dalej procedować przystępując do czynności rozpoznawczych żądania Strony skarżącej, celem merytorycznego załatwienia sprawy. Rzeczą Organu, przy ponownym rozpoznaniu sprawy, będzie zatem przejście do etapu merytorycznego rozpatrzenia sprawy (tj. przedmiotowego wniosku Strony skarżącej).

Z powyższych względów w myśl art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. skargę należało uwzględnić i na tej podstawie zobowiązać organ do załatwienia wniosku skarżącej z dnia 20 lipca 2021 r., o czym Sąd orzekł w pkt 1 wyroku.

Jednocześnie Sąd stwierdził, iż bezczynność organu nie była jednak rażąca. Należy podkreślić, że dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ terminów załatwienia sprawy. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niezasługujące na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (por. B. Adamiak i J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998 r., s. 808-812). Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r., I OSK 468/13, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014 r., II SAB/Wr 14/14, wyrok WSA w Łodzi z 11 stycznia 2018 r., II SAB/Łd 209/17, CBOSA). W rozpoznawanej sprawie organ w sposób nieprawidłowy zastosował przepis prawa i wezwał Stronę skarżącą do uzupełnienia braków wniosku w sytuacji, gdy z uwagi na charakter tego braku, zastosowane przez organ środki były nieadekwatne do sytuacji. Stwierdzona bezczynność była zatem skutkiem błędnej interpretacji przez organ treści art. 64 § 2 k.p.a. i jego zastosowania w niniejszej sprawie, a nie celowego działania tego organu.

O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., oraz na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 1800), zasądzając od Organu na rzecz Strony skarżącej zwrot kosztów postępowania w kwocie 597 zł, na którą to kwotę składa się uiszczony wpis sądowy od skargi w wysokości 100 zł, opłata od pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika strony będącego adwokatem w wysokości 480 zł.