Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 178/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2005-10-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Powołane przepisy: article: art. 145 par.1 pktb, art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 6 ust.2, art. 45 ust. 1 i 6
journal: Dz.U. 1991 nr 80 poz 350
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
article: art. 92 par.3
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Grabowska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Rojek Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal Protokolant ref. staż. Krzysztof Czarnecki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2005 r. skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 1999-2002 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz A. K. 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

'

I SA/Ke 178/05

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia[...] nr [...]Dyrektor Izby Skarbowej po rozpatrzeniu odwołania A. K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego

w K. z dnia [...], której przedmiotem była odmowa stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu pobranych przez płatnika w latach 1999-2002 zaliczek na podatek dochodowy z tytułu zwrotu kosztów dojazdu do pracy. Organy podatkowe uznały, że

świadczenie otrzymane przez skarżącego z tytułu zwrotu kosztów przejazdu z

miejsca zamieszkania do siedziby jednostki policji jest przychodem ze stosunku

służbowego stosownie do art. 12 ustawy z dnia 26 lipca 199Ir. o podatku

dochodowym od osób fizycznych ( Dz.U. z 2000r. Nr 14 poz. 176 ze zm.)

powoływanej dalej jako u.p.d.o.f. Organy powołały się na powszechność

opodatkowania dochodów wynikającą z art. 9 ust. 1 u.p.d.o.f. oraz fakt, że

przychody z tego źródła nie zostały zwolnione od podatku dochodowego od

osób fizycznych na podstawie art. 21 i 52 u.p.d.o.f. oraz przepisów szczególnych: ustawy z dnia 6 kwietnia 1999r. o Policji ( Dz. U. z 1990r. Nr 30 lf poz. 179 ze zm.). Wskazały, że dokonanie z dniem 1 stycznia 2003r. zmiany | ustawy z 26 lipca 199Ir. przez rozszerzenie katalogu zwolnień wymienionych w I art. 21 między innymi o świadczenia ponoszone za pracownika z tytułu zwrotu f kosztów dojazdu do pracy, przemawia za stanowiskiem organów, że w latach

1999-2002 świadczenia z tego tytułu podlegały opodatkowaniu. Przytoczona przez skarżącego Uchwała 7 Sędziów NSA z 17 maja 1999r. sygn. FPS 3/99 oraz wyrok NSA -Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie sygn. SA/Rz 1540/00 z dnia 17 września 2002r. odnoszą się do konkretnych spraw i nie mają charakteru powszechnie obowiązującej wykładni prawa.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie A. K. wniósł o uchylenie decyzji i wypłacenie kwoty nadpłaconego podatku z ustawowymi odsetkami. Zarzucił, że wyrażony w zaskarżonej decyzji pogląd, iż orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego nie mają charakteru powszechnie obowiązującej wykładni prawa jest niezasadny, wobec wyrażonej w art. 2 Konstytucji RP zasady demokratycznego państwa prawnego, z której wynika obowiązek zapewnienia jednolitego stosowania prawa. Wskazał, że pogląd wyrażony w przywoływanych orzeczeniach podzielił NSA w wyroku z dnia 29 maja 2003r. sygn. SA/BK 1476/02.

Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę przywołał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach jest właściwy do

rozpoznania skargi stosownie do § 2 Rozporządzenia Prezydenta

Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 13 sierpnia 2004r. w sprawie przekazania

Wojewódzkim Sądom Administracyjnym w Gorzowie Wielkopolskim

i Kielcach rozpoznawania spraw z obszaru Województwa Lubuskiego

i Świętokrzyskiego należących do właściwości Wojewódzkich Sądów

Administracyjnych w Poznaniu i Krakowie (Dz. U. Nr 187 poz. 1926).

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę

działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. ( art. 1

ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych Dz.U. Nr 153 poz. 1269). Ocenie sądów podlega zatem zgodność aktów administracyjnych, w tym przypadku decyzji, zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako p.p.s.a. przy rozpoznawaniu sprawy

sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi. Przedmiot postępowania sądowego wyznacza materialny stosunek administracyjno-prawny, który stanowi przesłankę do wszczęcia i prowadzenia postępowania oraz wydania decyzji.

Skargę należy uznać za zasadną jakkolwiek nie z przyczyn w niej powołanych.

Zgodnie z art. 6 ust. 2 u.p.d.o.f. małżonkowie opodatkowują się wspólnie

jeżeli stosownie do art. 45 ust. 1 u.p.d.o.f. złożą wniosek o wspólnie

opodatkowanie w odpowiedniej formie i czasie. Złożenie przez małżonków

wniosku o wspólnie opodatkowanie wywołuje skutki, które może odwrócić

tylko ich rozłączne opodatkowanie, w drodze decyzji wydanej w trybie art. 45

ust. 6 u.p.do.f. i tylko z tej przyczyny, iż nie spełnili oni przypisanych

warunków do łącznego rozpoznania opodatkowania. Konsekwencją powyższego

jest trwałość łącznego opodatkowania małżonków za dany rok podatkowy. Z

| wniosku o stwierdzenie nadpłaty oraz z przedłożonych zeznań podatkowych za

lata 1999, 2000, 2001 i 2002 wynika, że skarżący opodatkował się wspólnie z

małżonką U. K. Konsekwencją wspólnego opodatkowania jest

solidarna odpowiedzialność małżonków za zobowiązania podatkowe oraz

solidarna wierzytelność o zwrot nadpłaty podatku (art. 92 § 3 ustawy z dnia 29

-sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa Dz. U. Nr 8 z 2005 r. poz. 60 ze zm.).

Małżonkowie, którzy stosownie do art. 92 § 3 Ordynacji podatkowej ponoszą

solidarną odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe i którym przysługuje

solidarne roszczenie o zwrot nadpłaty, stosownie do treści art. 133 § 3 Ordynacji

podatkowej, uznani są za jedną stronę postępowania - organ podatkowy ma

obowiązek prowadzenia jednego postępowania i wydania jednej decyzji wobec

obojga małżonków. Wbrew unormowaniu zawartemu w art. 133 § 3 Ordynacji

podatkowej, organy podatkowe przyjęły, że stroną postępowania jest wyłącznie

A. K. i decyzja w zakresie odmowy stwierdzenia nadpłaty została

wydana wyłącznie w stosunku do skarżącego. Pozbawiły tym samym U.

K. udziału w postępowaniu dotyczącym bezpośrednio jej praw. Brak

udziału strony w postępowaniu, bez jej winy, stanowi kwalifikowaną wadę

postępowania, uzasadniającą wznowienie postępowania na podstawie art. 240 §

1 pkt 4 Ordynacji podatkowej. Fakt, że z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty

wystąpił wyłącznie A. K., nie pozbawia U. K.

przymiotu strony, skoro stosownie do art. 92 § 3 Ordynacji podatkowej

przysługuje małżonkom solidarna wierzytelność o zwrot nadpłaty. Stroną

postępowania są oboje małżonkowie, a zatem oboje winni mieć

zagwarantowane prawo czynnego udziału w każdym stadium postępowania.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy podatkowe przeprowadzą

postępowanie podatkowe z udziałem stron. Przeprowadzenie postępowania

podatkowego bez udziału wszystkich zainteresowanych stron wyłącza

merytoryczną ocenę przez Sąd zarzutów skargi.

Z powyższych przyczyn Sad na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit b oraz 200

p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.