Postanowienie NSA, sygn. akt I OSK 1861/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-11-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6102 Nabycie mienia Skarbu Państwa z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez jednostki samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 54, art. 58
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 3, art. 26, art. 27
journal: Dz.U. 2008 nr 189 poz 1159
law: Ustawa z dnia 12 czerwca 2003 r. Prawo pocztowe - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej C. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 1016/10 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi C. K. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez gminę własności nieruchomości. postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 28 czerwca 2010 r. odrzucił wniesioną przez C. K. skargę na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez gminę własności nieruchomości.

Postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach sprawy:

C. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Wojewody W z dnia [...] maja 2008 r., nr [...] stwierdzającą nabycie z mocy prawa z dniem [...] stycznia 1999 r. przez Gminę K. prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną – drogę gminną nr [...], oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni [...] ha.

Wspomniana skarga została nadana w dniu [...] lutego 2010 r. w urzędzie pocztowym operatora publicznego. W wyniku nieprawidłowego zaadresowania zawierającej w/w pismo koperty, skarga wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego dopiero w dniu [...] kwietnia 2010 r. Wskazana skarga została na podstawie art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej: p.p.s.a.), przesłana do Ministra Infrastruktury w dniu [...] kwietnia 2010 r., który przekazał niniejszą skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Sąd ten postanowieniem z dnia 28 czerwca 2010 r. na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. odrzucił przedmiotową skargę jako wniesioną po upływie terminu zakreślonego do dokonania tej czynności.

Przytaczając poglądy prezentowane przez Naczelny Sąd Administracyjny, jak również stanowisko w tym przedmiocie wyrażane w doktrynie, Sąd Wojewódzki zaznaczył, że termin do wniesienia skargi jest zachowany, gdy w ustawowym terminie strona nadała skargę w polskim urzędzie pocztowym na adres organu, który wydał zaskarżone rozstrzygnięcie. Jeżeli zaś strona skierowała skargę wbrew dyspozycji art. 54 § 1 p.p.s.a. bezpośrednio do sądu administracyjnego, termin do dokonania tej czynności jest zachowany wyłącznie w sytuacji, gdy sąd ten nadał skargę w terminie zakreślonym dla strony do jej wniesienia. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że datą nadania złożonej przez C. K. skargi, jest data faktycznego jej nadania w urzędzie pocztowym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny do organu, którego decyzja została zaskarżona tj. w dniu [...] kwietnia 2010 r. a zatem po upływie terminu zakreślonego do dokonania tej czynności.

Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniosła C. K. zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania tj. art. 54 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 2 i art. 83 p.p.s.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Wskazując na powyższą podstawę kasacyjną wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca podniosła, iż przesyłkę zawierającą skargę nadała w terminie. Na kopercie oraz na potwierdzeniu nadania nakreśliła poprawny adres organu, lecz zamiast Ministra Infrastruktury wskazała inną nazwę adresata tj. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Poczta Polska pomimo właściwie napisanego adresu, wskazaną przesyłkę dostarczyła do Sądu, zamiast do wymienionego organu. Błędne działanie Poczty Polskiej nie może negatywnie wpływać na uprawnienia skarżącej kasacyjnie. Wojewódzki Sąd Administracyjny wydając zaskarżone postanowienie zobligowany był wziąć pod uwagę adres, jaki widniał na kopercie, a nie jej nagłówek. Przytaczając art. 27 ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. Prawo pocztowe (tekst jednolity - Dz. U. z 2008 r. Nr 189 poz. 1159 ze zm. – dalej Prawo pocztowe) skarżąca wskazała, iż przedmiotowa korespondencja powinna zostać doręczona zgodnie z podanym adresem lub zwrócona nadawcy. W sytuacji, gdy operator miał wątpliwości co do nazwy adresata, winien był dostarczyć korespondencję na wskazany adres, a nie sugerować się podaną nazwą. W ocenie skarżącej kasacyjnie, przedmiotowa skarga została przez nią prawidłowo wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem właściwego organu. Omyłkowe przekazanie skargi bezpośrednio do sądu nie powinno mieć wpływu na jej rozpoznanie.

Skarżąca kasacyjnie zarzuciła również wydanej przez organ drugiej instancji decyzji wiele nieprawidłowości. Ponadto sugerowała, iż przedmiotowa skarga nie była obciążona innymi brakami formalnymi, dlatego jej odrzucenie było bezpodstawne. Sąd w tym przypadku powinien jedynie zbadać, czy przesyłka zawierająca skargę została nadana w urzędzie pocztowym w przepisanym terminie.

Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Sąd rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Tak więc postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie sprowadzało się wyłącznie do badania zasadności podstawy kasacyjnej, przytoczonej w skardze kasacyjnej.

Zarzut w niej zawarty oparty został na podstawie kasacyjnej ujętej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a, a więc naruszeniu przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie mniej jednak w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, zatem zaskarżone postanowienie należy uznać za prawidłowe.

Skarżąca kasacyjnie wywodzi, że korespondencja ze skargą została nadana w przepisanym terminie i został na niej także wskazany prawidłowy adres organu, którego decyzję zaskarżyła. Pomimo tego, Poczta Polska zamiast doręczyć skargę do organu, zgodnie ze wskazanym adresem, przesłała ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który rozstrzygając, czy została ona przesłana w terminie, powinien wziąć pod uwagę adres, jaki widniał na kopercie, nie zaś jej nagłówek.

C. K., posiłkuje się przy tym powoływanym wyżej art. 27 ustawy Prawo pocztowe, który określa czynności, jakie operator pocztowy ma obowiązek podjąć w przypadku braku możliwości doręczenia adresatowi nadanej przesyłki. Należy jednak zauważyć, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniała konieczność zastosowania tego przepisu. Skarżąca kasacyjnie zdaje się pomijać fakt, iż ustawodawca w art. 3 pkt 1, 2 i 5 rzeczonej ustawy definiuje użyte w tym akcie prawnym pojęcia adresu i adresata, a także doręczenia. Zgodnie z pierwszą z wymienionych definicji adresem jest oznaczenie adresata przesyłki lub kwoty przekazu pocztowego oraz miejsca doręczenia wskazanego przez nadawcę. Adresatem zaś, jest podmiot określony przez nadawcę jako odbiorca przesyłki lub kwoty pieniężnej określonej w przekazie pocztowym. Z kolei doręczenie zdefiniowane zostało jako wydanie przesyłki lub wypłacenie kwoty pieniężnej określonej w przekazie pocztowym adresatowi, a w przypadkach określonych prawem także innej osobie, lub przekazanie druku bezadresowego zgodnie z umową o świadczenie usługi pocztowej.

Tym samym ustawa, na której treść powołuje się C. K., a której operator doręczający wskazaną korespondencję obowiązany był przestrzegać, jasno precyzuje, że adres obejmuje nie tylko nazwę ulicy, przy której znajduje się siedziba (miejsce zamieszkania) adresata, numer domu czy numer lokalu, lecz także nazwę adresata. Warto przy tym wskazać, iż ustawodawca w przytoczonej definicji legalnej wskazał jako pierwszy element adresu oznaczenie adresata (jego firmę).

Przekładając dokonane rozważania na grunt przedmiotowej sprawy należy uznać, że skoro przesyłka powinna zostać doręczona zgodnie z adresem na niej wskazanym (art. 26 ust 1 ustawy Prawo pocztowe) to powinna ona według cytowanej ustawy zostać dostarczona adresatowi w tym adresie wyszczególnionemu. W niniejszym przypadku adresatem wymienionym na korespondencji był Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, nie zaś Minister Infrastruktury. To zatem do w/w Sądu powinna ona zostać doręczona. Wprawdzie w adresie organu odwoławczego błędnie podano nazwę ulicy, jednakże w tych okolicznościach adresat był łatwy do zidentyfikowania. W Warszawie jest jeden Wojewódzki Sąd Administracyjny. Wydanie pisma temu Sądowi, zamiast Ministrowi Infrastruktury było wynikiem błędnego określenia na przesyłce adresata przez stronę. Operator pocztowy dokonał zatem prawidłowego doręczenia wspomnianej przesyłki. Skarżąca kasacyjnie jednoznacznie określiła adresata tej korespondencji. Błąd w adresie polegający na podaniu nieprawidłowej nazwy ulicy w sytuacji, gdy Poczta nie zwróciła przesyłki, a adresata można było w sposób oczywisty wyindywidualizować i ustalić miejsce jego siedziby nie uzasadnia uznania, że pismo to zostało skierowane do niewłaściwego podmiotu.

Skarżąca przy tym nie może zasłaniać się twierdzeniem, że w niniejszym przypadku zastosowanie odnalazłby art. 27 Prawa pocztowego, zgodnie z którym operator pocztowy zobligowany był w przypadku niemożności zidentyfikowania adresata powinien zwrócić przesyłkę nadawcy. Wskazana korespondencja nie mogła zostać uznana za tzw. "przesyłkę niedoręczalną". Uwidocznienie na niej nazwy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w sposób jednoznaczny sugerowało, kto jest jej adresatem.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że w przypadku mylnego skierowania skargi przez stronę do niewłaściwie oznaczonego w skardze organu, o dokonanej czynności decyduje dopiero data wpłynięcia skargi do organu właściwego do jej przekazania do sądu, ewentualnie data jej nadania na adres tego organu (z prawidłowym wskazaniem adresata korespondencji) przez organ niewłaściwy. Konsekwencją zatem błędnego oznaczenia przez skarżącą kasacyjnie adresata przesyłki, było przesłanie jej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zamiast do Ministra Infrastruktury, a następnie nadanie skargi przez ten Sąd do organu właściwego. Zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny zasadnie odrzucił wniesioną przez C. K. skargę. W przedmiotowym przypadku brak było podstaw do przyjęcia, iż dniem wniesienia skargi do sądu za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżoną decyzję, był dzień oddania jej przez C. K. zgodnie z art. 83 § 3 p.p.s.a. w urzędzie pocztowym.

Biorąc pod uwagę powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił przedmiotową skargę kasacyjną.