Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 149/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-04-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Waldemar Michaldo Sędziowie: WSA Agnieszka Nawara-Dubiel WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) Protokolant: Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2014 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 18 listopada 2013 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu skargę oddala


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 18 listopada 2013 r. znak [.....] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. , działając na podstawie art. 115a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t. jedn. Dz. U. 2008 r., Nr 25, poz. 150 ze zm.) oraz art. 138 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz. U. 2013 r., poz. 267), uchyliłodecyzję Starosty W. z dnia 5 lipca 2013 r. nr [.....] , odmawiającą wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu emitowanego do środowiska dla Firmy Handlowej [.....] w T.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny:

W dniu 13 października 2011 r. do Starosty W. wpłynął wniosek S.P. z dnia 10 października 2011 r., w którym zażądał on na podstawie art. 115a ustawy Prawo ochrony środowiska wszczęcia postępowania w sprawie przekroczenia dopuszczalnego hałasu przez [.....] , zlokalizowaną w T.

Wnioskodawca podał, że dla pracującego w sąsiedztwie jego budynku mieszkalnego przedsiębiorstwa [.....] zajmującego się skupem złomu, wykazano emisję hałasu do środowiska w wysokości 49,7 dB(A), przy załadunku urządzeniem HDS dwóch kontenerów złomu na dobę, dla którego przyjęto czas pracy w wymiarze 50 minut i 40 sekund. Tymczasem, zdaniem Wnioskodawcy, w oparciu o protokoły przesłuchania trzech pracowników Firmy "[.....] ", mającego miejsce w dniu 22.02.2011 r. odbierających złom z [.....] , minimalny czas załadunku kontenera przy użyciu urządzenia HDS wynosi 30 minut, co przy załadunku dwóch kontenerów daje 60 minut. Świadkowie ci zeznali, że maksymalny czas pracy urządzenia HDS wynosi ok. 2 godzin. W tej sytuacji, zdaniem Wnioskodawcy, dochodzi do przekroczenia tak czasu pracy urządzeń, jak i dopuszczalnego poziomu normy dźwięku.

W dniu [.....] 2011 r. organ I instancji przeprowadził kontrolę w firmie [.....] w T. pod kątem przestrzegania obowiązków wynikających z decyzji z dnia 21 grudnia 2010 r. nr [.....] . W jej wyniku ustalono, iż zobowiązany tj. S.S. , od stycznia 2011 r. prowadził na bieżąco ewidencję dat oraz czasu załadunku złomu urządzeniem HDS do kontenerów. Z przedstawionej ewidencji wynikało, iż czas załadunku złomu nie przekraczał łącznie 50 minut w ciągu dnia. Tym samym limit pracy urządzenia HDS wynoszący 50 minut 40 sekund na dobę nie został przekroczony.

Na tej podstawie, decyzją z dnia 16 grudnia 2011 r. nr [.....] Starosta W. orzekł o umorzeniu postępowania administracyjnego dotyczącego przedmiotowego wniosku S.P.

Rozstrzygnięcie powyższe zostało utrzymane decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 23 stycznia 2012 r. nr [.....] .

W wyniku wniesionej przez S.P. skargi na powyższą decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 582/12 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, wskazując, że w rozpoznawanej sprawie nie zaistniała okoliczność dająca podstawę do orzeczenia o bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego, a sprawa o wydanie decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu powinna być rozstrzygnięta merytoryczne, gdyż do tego obligował stan faktyczny i prawny tej sprawy.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Starosta W. wydał w dniu 5 lipca 2013 r. decyzję nr [.....] , w której odmówił wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu emitowanego do środowiska dla Firmy Handlowej [.....] .

W uzasadnieniu organ podniósł, że zastosował się do wytycznych Sądu z wyroku sygn. akt II SA/Kr 582/12 i zweryfikował wnioski dowodowe zgłoszone przez stronę oraz odebrał wyjaśnienia od S.S. dotyczące pracy przedsiębiorstwa prowadzącego skup złomu, w szczególności w zakresie czasu pracy oraz hałasu generowanego załadunkiem i wyładunkiem złomu.

Nadto Starosta W. wskazał, że w wyniku wystąpienia o zajęcie stanowiska, Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w K. w piśmie z dnia 23 stycznia 2013r. podał, że czasy pracy danych operacji były podobne jak podczas poprzednich kontroli w latach 2006 - 2009, zaś główne źródło hałasu w postaci urządzenia HDS do załadunku złomu na wyposażeniu samochodu ciężarowego odbiorcy również się nie zmieniło, co uzasadnia wniosek, że warunki pracy zakładu pozostały bez zmian. Wyniki pomiarów równoważnego poziomu hałasu w porze dziennej będą więc zbliżone do tych z poprzednich kontroli, tj. w wysokości ok. 50 dB. Pozostaje przy tym duży zapas do wartości dopuszczalnej dla danego rodzaju terenu zabudowy mieszkaniowo-usługowej, tj. 55 dB.

Na tej podstawie organ I instancji stwierdził, że brak nowych okoliczności w rozpatrywanej sprawie dotyczących warunków pracy punktu [.....] w T. , co uzasadnia przyjęcie stanowiska o braku potrzeby wykonywania ponownych pomiarów akustycznych i prowadzenia postępowania odnośnie do wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu dla przedmiotowego zakładu.

Odwołanie od przedstawionej powyżej decyzji w przepisanym terminie złożył S.P. , wnosząc o jej uchylenie w całości i orzeczenie co do istoty sprawy.

W uzasadnieniu strona podniosła, że WSA w Krakowie w wyroku z dnia 21 czerwca 2012r. uznał dowody, dołączone przez niego, a kwestionujące wyniki pomiarów akustycznych w dniu 4 listopada 2009r. za nowe dowody w sprawie, co oznacza przeprowadzenie dowodów uzupełniających w formie nowych pomiarów z udziałem skarżącego. Tymczasem pomiary wykonane były na wniosek właściciela zakładu, w cztery oczy, a organem je wykonującym był WIOŚ w K. , tj. instytucja, której pomiary skarżący skutecznie zakwestionował.

Zaskarżoną w sprawie decyzją z dnia 18 listopada 2013 r. znak [.....] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło rozstrzygnięcie organu I instancji, wskazując, że decyzja dotknięta jest uchybieniem, które powoduje, iż należy ją wyeliminować i ponownie przeprowadzić postępowanie wyjaśniające dla bezspornego ustalenia stanu faktycznego w sprawie.

Organ II instancji streścił następnie wyniki przeprowadzonego ponownie przed organem I instancji postępowanie dowodowego, wymieniając w kolejności: pisma S.P. z dnia 15 października 2012 r. i 31 października 2012 r., protokół z zeznań S.S. , nadesłany przez Sąd Rejonowy z W. , Wydział II Karny wypis protokołu rozprawy głównej z dnia 2 lutego 2012r. zawierający zeznania świadków pracowników firmy "[.....] ", wywożących [...............] w T. oraz pracownika Firmy Handlowej [.....] oraz protokół kontroli nr [.....] przeprowadzonej przez Wojewódzkiego [.....] Inspektora Ochrony Środowiska w dniach 29 listopada – 18 grudnia 2012 r. na terenie Firmy Handlowej [.....] , która odbyła się na wniosek Komendy Powiatowej Policji w W. , w związku ze skargami na uciążliwość punktu skupu i przeładunku złomu w zakresie nadmiernego hałasu.

W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. , zaskarżona decyzja Starosty W. jest przedwczesna, jako że nie wydano ją w oparciu o dogłębny materiał dowodowy, co w sytuacji tak długotrwałego postępowania w sprawie dotyczącej uciążliwości pod względem emitowania hałasu przez punkt skupu złomu w Tomicach, winno być priorytetem w sprawie, zaś zapadła decyzja winna rozwiewać wszystkie wątpliwości i wykazane przez stronę zarzuty, które przeczyć mają treści decyzji.

Organ II instancji podniósł, że stanowiące podstawę dla wydania spornej decyzji stanowisko, iż w dalszym ciągu emisja hałasu na terenie skupu złomu w T. jest niższa, niż normy zawarte w rozporządzeniu Ministra Środowiska, jest tylko domniemaniem, opartym na zanotowanym czasie pracy zmierzonym podczas załadunku kontenera i przyjazdu i odjazdu samochodu. Działanie takie jest niewystarczające dla wydania rozstrzygnięcia, bowiem jak każde, winno być oparte na bezspornie ustalonym stanie faktycznym.

Kolegium zwróciło nadto uwagę na zeznania pracowników Spółki "[.....] ", jak i pracownika punktu skupu złomu [.....], rozładowującego w ciągu dnia złom przywożony przez indywidualnych klientów za pomocą wózka widłowego oraz ręcznie. Okoliczność ta nie była brana pod uwagę przy pomiarach hałasu i nie wypowiedziano się, jaki jest czas pracy rozładunków złomu od indywidualnych klientów, jak też jaki emituje hałas, i czy hałas ten nie kumuluje się z hałasem pracy samochodów z kontenerem oraz z urządzeniem do ładowani złomu typu HDS.

Zdaniem organu II instancji, wskazane byłoby przeprowadzenie aktualnych pomiarów emisji hałasu co do wszystkich ujawnionych źródeł hałasu w protokole kontroli WIOŚ w 2012r., z równoczesnym powiadomieniem stron o dokonaniu kontroli. Dopiero w oparciu o całościowy materiał dowodowy i jego analizę, należy wydać rozstrzygnięcie w sprawie.

Skargę na powyższą decyzję złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie S.S. , prowadzący działalność gospodarczą jako Firma Handlowa [.....] , wnosząc o jej uchylenie.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

- art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 i § 4 k.p.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy, tj. uznanie, że organ I instancji wydał decyzję przedwcześnie,

- art. 12 § 1 i § 2 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie w zakresie oceny kompletności materiału dowodowego, stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że organ I instancji szczegółowo wyjaśnił, w oparciu o jakie dowody ustalił stan faktyczny, wykazał dlaczego określonym dowodom dał wiarę, a innym odmówił wiarygodności. Wyjaśnił przy tym w sposób logiczny przesłanki, dla których nie widział potrzeby poszerzania postępowania dowodowego. Sugerowane przez organ II instancji kolejne pomiary hałasu naruszałyby zasadę ekonomiki i szybkości postępowania, skoro organ I instancji wyjaśnił, że czas pracy urządzeń ładujących złom ani ich rodzaj nie uległy zmianie w stosunku do pomiaru dokonanego wcześniej.

Za bezzasadny uznał skarżący zarzut organu odwoławczego, że organ I instancji nie uwzględnił w sprawie okoliczności zmiany źródła emisji hałasu (ręczny rozładunek złomu przy użyciu wózka widłowego). Jeżeli bowiem uwzględniono załadunek mechaniczny, który z zasady generuje większy hałas, ładowanie ręczne nie może mieć większego znaczenia.

W jego ocenie SKO w K. pominęło nową okoliczność faktyczną, ustaloną przez organ I instancji, a to wykonanie od strony posesji S.P. ogrodzenia wypełnionego materiałem dźwiękochłonnym o wysokości 3,7 m.

W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Organ wskazał, że w jego ocenie nie zostały przez Starostę W. wykonane zalecenia WSA w Krakowie z wyroku sygn. akt II SA/Kr 582/12. Organ I instancji winien był przeprowadzić ponowne pomiary emisji hałasu z uwzględnieniem nie tylko załadunku ciężarówki z przyczepą i kontenerem, ale także prace na terenie składowiska, związane z przyjmowaniem złomu ręcznie i za pomocą wózka widłowego, co może odbywać się przez cały dzień pracy składowiska.

W piśmie procesowym z dnia 6 marca 2014 r. S.S. złożył wniosek o dopuszczenie dowodu z załączonych do pisma dokumentów: kserokopii postanowienia Sądu Rejonowego w W. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie S.S. podejrzanego o popełnienie wykroczenia z art. 51 § 1 k.w., kserokopii protokołu z kontroli nr [.....] przeprowadzonej przez WIOŚ w K. w dniach 27 kwietnia oraz 11 i 16 maja 2006 r. Jednocześnie po przeprowadzeniu i zamknięciu rozprawy w WSA w Krakowie w dniu 24 marca 2014 r. a przed ogłoszeniem wyroku w sprawie w dniu 7 kwietnia 2014 r, S. P. złożył pismo procesowe z dnia 27 marca 2014 r., data wpływu do WSA 31 marca 2014 r., w którym podnosi kwestię ubijania złomu, w tym karoserii samochodów, szczękami urządzenia HDS, kiedy jego zdaniem, hałas nie ma sobie równych. Wykaz ilości odbieranego złomu, zdaniem S.P. , nie odzwierciedla tej kwestii.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002.153.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące przy tym są przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub innego aktu może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy ich wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej p.p.s.a.- tj. w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu skarga wniesiona przez S.S. nie zasługuje na uwzględnienie.

Kwestią sporną w kontrolowanej przez Sąd sprawie jest zgodność z powszechnie obowiązującym prawem stanowiska Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. , które nie podzieliło stanowiska Starosty [.....] odmawiającego wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu emitowanego do środowiska dla Firmy Handlowej [.....] w T. i w związku z czym na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchyliło tę decyzję a sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Wypowiadając się w przedmiocie zgodności z prawem kontrolowanej decyzji SKO w K. trzeba zacząć od tego, że w sprawie wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu emitowanego do środowiska został wydany wyrok WSA w Krakowie z dnia 21 czerwca 2012 r., II SA/Kr 582/12 ze skargi S.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 23 stycznia 2012 r. w przedmiocie umorzenia postępowania, którym uchylona została zaskarżona decyzja SKO w K. oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji.

Co niezwykle istotne, WSA w Krakowie w uzasadnieniu swojego wyroku stwierdził, że "w rozpoznawanej sprawie nie zaistniała natomiast okoliczność dająca podstawę do orzeczenia o bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego, ponieważ sprawa o wydanie decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu powinna być rozstrzygnięta merytorycznie, gdyż do tego obligował stan faktyczny i prawny tej sprawy. Tak Starosta W. jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. błędnie uznały, że decyzja Starosty W. z dnia 20 grudnia 2010 r. nr [.....] dotyczyła identycznego stanu faktycznego co w niniejszej sprawie. Organy nie poczyniły ustaleń w związku z nowymi wnioskami przedstawionego przez S.P. pisma z dnia 17 stycznia 2012 r. wraz z załącznikami wskazującymi ilości złomu sprzedawanego przez F. H. [.....] (karta 68 akt administracyjnych) i konsekwencje z tego wynikające, jak również dołączonych do wniosku z dnia 10 października 2011 r., protokołów z dnia 22 lutego 2011 r. z przesłuchań pracowników Firmy "[.....] " odbierającej złom od F.H. "[.....] " (karty1-9 akt administracyjnych) Zdaniem Sądu są to nowe okoliczności w sprawie, które winny być wyjaśnione przez organy administracyjne w prowadzonym przez nie postępowaniu administracyjnym, które po jego przeprowadzeniu – w zależności od dokonanych ustaleń – winno być zakończone decyzją o dopuszczalnym poziomie hałasu lub odmowie wydania decyzji ustalającej dopuszczalny poziom hałasu emitowanego do środowiska a nie decyzją umarzająca postępowanie".

W wyniku ponownego postępowania wyjaśniającego po wyroku WSA w Krakowie z dnia 21 czerwca 2012 r., Starosta W. zajął merytoryczne stanowisko w sprawie odmawiając wydania przedmiotowej decyzji.

W tym miejscu trzeba podkreślić, że w ramach przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego i dowodów zgromadzonych dla jego potrzeb nie miały miejsca pomiary, o których stanowi art. 115a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (p.o.ś.).

Zgodnie z treścią art. 115a p.o.ś. "1. W przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu; za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie wskaźnika hałasu LAeq D lub LAeq N."

Z treści przywołanego przepisu prawnego zdaniem Sadu wynika, że wyniki pomiarów, o których jest mowa w przywołanym przepisie stanowią podstawową przesłankę dla determinowania treści decyzji, o której jest w nim mowa a przedmiotowe pomiary stanowią zarazem zasadniczy środek dowodowy.

Jak słusznie, w przekonaniu Sądu, podnosi doktryna "Z tą kwestią wiąże się jednak kolejny praktyczny problem. Dowód potwierdzający wystąpienie przekroczenia dopuszczalnych norm natężenia hałasu zostanie bowiem przeprowadzony poza postępowaniem w przedmiocie określenia dopuszczalnych norm natężenia hałasu. W związku z tym w orzecznictwie zaprezentowano pogląd przyjmujący, że: >>W świetle art. 115a p.o.ś. dowód potwierdzający wystąpienie przekroczenia dopuszczalnych norm natężenia hałasu przeprowadzany jest poza postępowaniem w przedmiocie określenia dopuszczalnych norm natężenia hałasu<< (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 18 sierpnia 2009 r., II SA/Po 27/09, LEX nr 553167). Zasadniczo z takim stanowiskiem należy się zgodzić. Nie oznacza to jednak automatycznie, że dowody, w oparciu o które zostały dokonane ustalenia faktyczne potwierdzające przekroczenie dopuszczalnych norm natężenia hałasu, nie stanowią przedmiotu oceny organu prowadzącego postępowanie na podstawie art. 115a p.o.ś. W tym zakresie zastosowanie znajdować będą bowiem ogólne zasady obowiązujące w postępowaniu administracyjnym". ".(K. Gruszecki, Prawo Ochrony Środowiska, Komentarz do art. 115a, Wydanie III, LEX 2011).

Jak dalej zasadnie, zdaniem Sądu, twierdzi doktryna " W takiej sytuacji możliwe są do rozważenia dwa warianty rozwiązań. W pierwszym z nich organ administracji przeprowadziłby dowód z dokumentu w postaci protokołu kontroli przeprowadzonej przez inny organ lub np. wyników pomiarów ciągłych prowadzonych przez podmiot kontrolowany, jeżeli był on do tego zobowiązany. Takie rozwiązanie będzie mogło być przyjęte w sytuacji, gdy nikt nie kwestionuje prawidłowości prowadzonych pomiarów. Jeżeli jednak wyniki pomiarów uzyskane w ten sposób zostaną z jakichś przyczyn zakwestionowane, organ ochrony środowiska będzie zobowiązany do przeprowadzenia dowodów uzupełniających w formie ponownych pomiarów. Tylko wówczas będzie można przyjąć, że w sposób wszechstronny wyjaśnił on okoliczności stanu faktycznego i rozpoznał wszystkie podnoszone zarzuty. W takiej sytuacji należy jednak pamiętać o ogólnych zasadach przeprowadzania dowodów wynikających z kodeksu postępowania administracyjnego; zgodnie z art. 79 § 1 i 2 k.p.a. strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu przynajmniej na 7 dni przed terminem, a także ma prawo uczestniczyć w przeprowadzaniu dowodu oraz składać wyjaśnienia. Z punktu widzenia procesowego istotne jest również to, że z każdej czynności według art. 67 § 1 k.p.a. powinien być sporządzony protokół, który zgodnie z art. 68 § 2 k.p.a. ma być odczytany wszystkim osobom uczestniczącym w danym postępowaniu, a następnie przez nie podpisany. Niedopełnienie tych formalności może dyskredytować prawidłowość przeprowadzenia postępowania dowodowego".(K. Gruszecki, Prawo Ochrony Środowiska, Komentarz do art. 115a, Wydanie III, LEX 2011).

Odnosząc powyższe ustalenia na grunt kontrolowanej sprawy trzeba stwierdzić, że wobec spornego charakteru sprawy, w której przekraczanie poziomu dopuszczalnego hałasu jest kwestionowane, przeprowadzenie przedmiotowych pomiarów emisji hałasu jest nieodzowne wobec wynikającej z wyroku WSA w Krakowie z dnia 21 czerwca 2012 r. powinności merytorycznego i zgodnego z prawem wypowiedzenia się przez właściwe organy w decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu emitowanego do środowiska.

Jak wynika z uzasadnienia treści decyzji Starosty W. odmawiającej wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu, istnieje w nim pewna wewnętrzna sprzeczność logiczna, merytoryczna i proceduralna przemawiająca za tym, że decyzja SKO w K. w przedmiotowej sprawie jest uzasadniona z prawnego i faktycznego punktu widzenia.

Sąd nie podziela argumentacji i stanowiska skarżącego, że SKO w K. naruszyło art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. oraz art. 12 § 1 k.p.a. Wręcz odwrotnie, co zostanie przedstawione poniżej, to Starosta Wadowicki naruszył te przepisy, przy czym w odniesieniu do postanowień art. 12 § 1 k.p.a. trzeba stwierdzić, że w żadnym przypadku zasada szybkości postępowania administracyjnego nie może prowadzić do sytuacji, w której organ administracyjny nie mając wszechstronnie, zgodnie z zasadą prawdy materialnej ustalonego stanu faktycznego sprawy, przystępuje do zastosowania normy prawnej względem tego stanu faktycznego, czyli rozstrzygnięcia sprawy. Sąd w tym miejscu zauważa, że wymierzenie przez WSA w Krakowie wyrokiem z dnia 20 marca 2013, sygn. akt II SA/Kr 98/13, Staroście W. grzywny ze skargi S. P. na jego bezczynność po wyroku WSA w Krakowie z dnia 21 czerwca 2012 r. w żadnym wypadku nie odciążało Starosty W. od powinności rzetelnego, skrupulatnego i trwającego w czasie ustalenia stanu faktycznego sprawy. Kodeks postępowania administracyjnego dysponuje odpowiednimi instytucjami prawnymi, takimi jak sygnalizacja o późniejszym terminie załatwienia sprawy (art. 36 w zw. z art. 35 k.p.a.), w celu umożliwienia organowi działania zgodnego z terminami załatwienia sprawy przy zachowaniu wymogów wynikających z art. 77 k.p.a.

Zarówno treść uzasadnienia decyzji organu I instancji, jak i administracyjne akta sprawy, dokumentują przebieg postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez ten organ.

Na s. 7 uzasadnienia decyzji organu I instancji znajduje się stwierdzenie, że " W związku z tym, iż wyniki pomiarów hałasu dla zweryfikowanego czasu poszczególnych operacji są zdaniem S.P. niezbędne do prawidłowego przeprowadzenia postępowania w sprawie z jego wniosku o wydanie decyzji (....) Starosta W. pismem z dnia 10.01. 2012 znak [.....] zwrócił się do WIOŚ w K. o ich udostępnienie, niezwłocznie po ich przeprowadzeniu".

Następnie organ I instancji stwierdza, że w dniu 28 stycznia 2013 r. wpłynęło do tut. organu pismo WIOŚ w K. z dnia 23 stycznia 2013 r. informujące, iż w dniu 11 grudnia 2012 r. zamierzał przeprowadzić pomiary akustyczne, jednak z uwagi na niekorzystne warunki atmosferyczne dokonano jedynie pomiaru czasu poszczególnych operacji związanych z załadunkiem złomu i odstąpiono od kontynuowania pomiarów kontrolnych emisji hałasu.

Następnie WIOŚ wobec konstatacji, że czasy pracy danych operacji były podobne jak podczas poprzednich kontroli w latach 2006-2009 oraz, że główne źródło hałasu w postaci urządzenia HDS do załadunku złomu na wyposażeniu samochodu ciężarowego odbiorcy też się nie zmieniło (pozostałe operacje związane z ruchem samochodu zdaniem WIOŚ nie mają istotnego znaczenia) – doszedł do wniosku,ż e tym samym warunki pracy zakładu pozostały bez zmian. W związku z tym, zdaniem WIOŚ brak nowych okoliczności w sprawie dotyczących warunków pracy uzasadnia przyjęcie stanowiska o braku potrzeby wykonywania ponownych pomiarów akustycznych i prowadzenia postępowania odnośnie wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu. Starosta W. zaakceptował powyższe stanowisko WIOŚ i odmówił wydania przedmiotowej decyzji, gdyż "zbadał materiał dowodowy w zakresie wskazanym przez Sąd i ustalił iż nie wnosi on do sprawy nowych okoliczności przesądzających o zasadności wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu".

Zdaniem Sądu kontrolującego zasadność decyzji SKO w K. , a co za tym idzie zgodność z prawem decyzji Starosty W. - za niedopuszczalne w demokratycznym państwie prawa należy uznać stanowisko organu I instancji, który najpierw słusznie widząc potrzebę przeprowadzenia przedmiotowych pomiarów emisji hałasu odstępuje od realizacji tego środka dowodowego akceptując stanowisko WIOŚ, informujące, że przedmiotowych pomiarów akustycznych nie przeprowadzono z uwagi na niekorzystne warunki atmosferyczne. Niekorzystne warunki atmosferyczne nie są zjawiskiem nieprzemijającym uzasadniającym odstąpienie od przeprowadzenia w/w pomiarów akustycznych. Zarazem Sąd zauważa, że wniosek WIOŚ o braku zmian warunków pracy kontrolowanego zakładu pomija elementy stanu faktycznego podnoszone przez S.P. W treści protokołu kontroli WIOŚ – [.....] znajdują się zarazem stwierdzenia arbitralne i pojęcia nieokreślone stosowane do charakteryzowania kwestii niezwykle istotnych z punktu widzenia treści kontrolowanej decyzji. Jest w nim mowa o czasach operacji "podobnych" jak podczas poprzednich kontroli, jest też mowa, że główne źródło hałasu w postaci urządzenia HDS nic się nie zmieniło i, że pozostałe operacje związane z ruchem samochodu pozostają bez zmian. Stwierdzenia te mają wymiar ogólnikowy, częściowo arbitralny, gdyż nie posiadają uzasadnienia. Analizując treść uzasadnienia kontrolowanej decyzji Starosty W. można dojść do wniosku, że ten organ zastąpił swój proces stosowania prawa względnie biernym przyjęciem, akceptacją w/w stanowiska WIOŚ. Zasadności przeprowadzenia przedmiotowych pomiarów akustycznych nie neguje nowa okoliczność faktyczna polegająca na wykonaniu przez skarżącego S.S. od strony posesji S.P. ogrodzenia wypełnionego materiałem dźwiękochłonnym o wysokości 3,7 m., gdyż jak to Sąd podkreślał, decyzja administracyjna wydawana na podstawie art. 115a p.o.ś. ma być podjęta przy wyjaśnieniu wszelkich wątpliwości co do stanu faktycznego, bez opierania się na przypuszczeniach, a zasadniczym środkiem dowodowym wskazanym wprost przez ustawodawcę w tych sprawach są pomiary akustyczne. Sąd dopuścił jako dowód w sprawie kserokopię postanowienia Sądu Rejonowego w W. z 8 kwietnia 2010 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie S.S., podejrzanego o popełnienie wykroczenia z art. 51 § 1 k.w., jednak zawarte tam ustalenia nie posiadają bezpośredniego przełożenia do kontrolowanej przez Sąd sprawy i nawiązują m.in. do zaistniałych w przeszłości badań akustycznych, gdy tymczasem w kontrolowanej sprawie istotne są aktualne badania akustyczne jako element wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.

Mając na uwadze powyższe ustalenia Sąd podziela stanowisko SKO w K. ,że zaskarżona decyzja Starosty W. jest przedwczesna, nie realizuje zaleceń wynikających z wyroku WSA z dnia 21 czerwca 2012 r., gdyż nie wydano jej w oparciu o kompletny materiał dowodowy uwzględniający przeprowadzenie pomiarów akustycznych i wszechstronnie zbadany stan faktyczny sprawy, co m.in. stanowi naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. oraz art. 170 p.p.s.a. Trafny jest także pogląd SKO, że stanowiące podstawę dla wydania decyzji Starosty W., stanowisko WIOŚ, iż w dalszym ciągu emisja hałasu na terenie [.....] w T. jest niższa, niż normy zawarte w rozporządzeniu Ministra Środowiska, jest tylko względnie uprawdopodobnionym przypuszczeniem opartym na zanotowanym czasie pracy zmierzonym podczas załadunku kontenera i przyjazdu i odjazdu samochodu. Działanie takie jest niewystarczające dla wydania rozstrzygnięcia, bowiem jak każda decyzja administracyjna, powinno być oparte na bezspornie i wszechstronnie ustalonym stanie faktycznym i zgodnie z brzmieniem art. 115a p.o.ś.

W sprawie ogólnikowo zostały potraktowane aspekty sprawy wynikające z zeznań pracowników Spółki "[.....] ", jak i pracownika punktu skupu złomu [.....] , rozładowującego w ciągu dnia złom przywożony przez indywidualnych klientów za pomocą wózka widłowego oraz ręcznie. Okoliczność ta nie była brana pod uwagę przy pomiarach hałasu i nie wypowiedziano się, jaki jest czas pracy rozładunków złomu od indywidualnych klientów, jak też jaki emituje hałas, i czy hałas ten nie kumuluje się z hałasem pracy samochodów z kontenerem oraz z urządzeniem do ładowani złomu typu HDS.

Aktualne pomiary emisji hałasu powinny mieć miejsce co do wszystkich ujawnionych źródeł hałasu w protokole kontroli WIOŚ w 2012 r. i w pismach S.P. przedłożonych w sprawie z powiadomieniem stron postępowania w trybie art. 79 k.p.a. o terminie przeprowadzenia przedmiotowych pomiarów.

Mając na uwadze powyższe ustalenia Sąd stwierdza, że kontrolowana decyzja SKO w K. wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. jest zgodna z prawem, gdyż SKO prawidłowo stwierdziło, że decyzja Starosty [.....] z dnia 5 lipca 2013 r. została wydana z naruszeniem przepisów art. 7 w zw. z art. 77, art. 78 k.p.a., a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Jednocześnie przekazując sprawę SKO prawidłowo wskazało jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Powyższe ustalenia przesądziły o oddaleniu przez Sąd skargi na mocy art. 151 p.p.s.a.