Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 1133/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 183 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 9 § 2, art. 23, art. 25
journal: Dz.U. 1997 nr 23 poz 117
law: Ustawa z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Myślińska Sędziowie Rafał Batorowicz (spr.) NSA Zofia Borowicz Protokolant Kacper Tybuszewski po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2007 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej syndyka masy upadłościowej R. N. "G." S.A. w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia 25 sierpnia 2004 r. sygn. akt I SA/Bk 167/04 w sprawie ze skargi R. N. "G." S.A. w G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego oraz kwoty podatku od towarów i usług Oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 25 sierpnia 2004 r., sygn. akt I SA/Bk 167/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. oddalił skargę R. N. G. Spółki Akcyjnej w G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] kwietnia 2004 r., nr [...] w przedmiocie długu celnego, podatku od towarów i usług oraz opłaty manipulacyjnej dodatkowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekał w następującym stanie sprawy:

Na podstawie zgłoszenia celnego SAD nr [...] złożonego w dniu [...] lipca 2003 r. w imieniu R. N. G. S. A. objęto procedurą dopuszczenia do obrotu towar w postaci – oleje ropy naftowej i oleje otrzymywane z minerałów bitumicznych o masie 469.984 kg. Towar ten został przewieziony z zagranicy w ośmiu wagonach – cysternach kolejowych.

Stosownie do art. 70 Kodeksu celnego, organ celny podjął weryfikację ww. zgłoszenia celnego, przeprowadzając w stosunku do spółki rewizję celną przedmiotowego towaru polegającą na ważeniu cystern napełnionych olejem oraz cystern próżnych. Na podstawie dokumentów ważenia cystern z towarem z dnia [...] lipca 2003 r. oraz cystern próżnych z dnia [...] lipca 2003 r., protokołów rozbieżności pomiędzy treścią zgłoszenia celnego, a zawartością przesyłki – organ I instancji stwierdził nadwyżkę towaru wprowadzonego na polski obszar celny wraz z towarem zgłoszonym do procedury dopuszczenia do obrotu na podstawie zgłoszenia celnego.

W decyzji z dnia [...] lutego 2004 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w B. stwierdził powstanie z mocy prawa długu celnego, w przywozie od towaru nielegalnie wprowadzonego na polski obszar celny w postaci 6.056 kg oleju ropy naftowej i oleju otrzymywanego z materiałów bitumicznych, określił kwotę wynikającą z długu celnego, podatek VAT w odniesieniu do ww. towaru oraz wymierzył na podstawie art. 276 § 2 Kodeksu celnego opłatę manipulacyjną dodatkową.

W odwołaniu od powyższej decyzji spółka zarzuciła decyzji naruszenie prawa materialnego przez błędna wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 25 Kodeksu celnego polegające na błędnym wyliczeniu długu celnego wynikającym z omyłkowego przyjęcia do przeliczenia wartości celnej ujawnionej nadwyżki towaru 6,56 tony, podczas gdy ilość ta w rzeczywistości wynosiła 6,065 tony. Nadto spółka zarzuciła niewłaściwe zastosowanie art. 9 § 2 Kodeksu celnego, gdyż jej zdaniem dopełniła ona czynności by nadać towarowi przeznaczenie celne zgodnie z przepisami prawa składając w Urzędzie Celnym w B. w dniu [...] grudnia 2003 r. wniosek Nr [...] o dokonanie korekty zgłoszenia celnego ze względu na stwierdzoną inną jakość (gęstość) ropy oraz ze względu na stwierdzoną w wyniku ważenia przez niezależną firmę nadwyżkę towaru w stosunku do ilości deklarowanej. W odwołaniu spółka wskazała również, iż organ w zaskarżonej decyzji wymierzył podatek VAT, przyjmując za podstawę wartość celną towaru o masie 6,56 tony, gdy w rzeczywistości nadwyżkę towaru stanowiło 6,056 tony.

Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Celnej w B. decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 r., Nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej określenia kwoty wynikającej z długu celnego, kwoty podatku od towarów i usług oraz kwoty opłaty manipulacyjnej dodatkowej i ponownie orzekł o wymiarze należności.

W skardze na powyższą decyzję spółka zarzuciła:

1. naruszenie art. 23 i art. 25 Kodeksu celnego polegające na błędnym wyliczeniu długu celnego wynikającego z omyłkowego przyjęcia do wyliczenia wartości celnej towaru w kwocie 5.086,00 zł, a w konsekwencji błędnego wyliczenia kwoty podatku VAT oraz kwoty opłaty manipulacyjnej dodatkowej,

2. naruszenie art. 9 § 2 Kodeksu celnego, poprzez pominięcie faktu, że skarżąca samodzielnie podjęła działania w celu nadania przeznaczenia celnego wykazanej podczas ważenia nadwyżce towaru o wadze 6.056 kg.

W ocenie skarżącej Dyrektor Izby Celnej błędnie wymierzył kwotę wynikającą z długu celnego ustalając, że wartość celna towaru wynosi 5.086,00 zł. Spółka podkreśliła, że organ celny niezasadnie przyjął do przeliczenia wartość USD według tabeli kursów NBP z dnia 8 lipca 2003 r. pomijając kurs wskazany na dokumencie SAD, wskazujący, iż towar sprowadzono w dniu [...] lipca 2003 r.

W skardze wskazano również, że postępowanie w sprawie nadwyżki towaru wprowadzonej na polski obszar celny wszczęte zostało w dniu [...] stycznia 2004 r., podczas gdy strona wniosła o wydanie decyzji korygującej zgłoszenie celne, wskazując na różnice masy, w dniu [...] grudnia 2003 r. Spółka sama podjęła czynności zmierzające do oznaczenia właściwego stanu faktycznego. Nadto skarżąca podała, iż twierdzenie, że postępowanie w sprawie nie dotyczyło towaru zgłoszonego do procedury dopuszczenia do obrotu według zgłoszenia celnego nr [...], lecz nadwyżki towaru nie znajduje uzasadnienia, bowiem przedmiot sprawy związany był z wnioskiem strony, wykazującym większą ilość towaru. Stąd w ocenie skarżącej na skutek podjęcia czynności przez stronę odpadła podstawa z art. 9 § 2 Kodeksu celnego, wobec podjęcia czynności zmierzających do właściwego ustalenia stanu faktycznego i prawnego, w związku z tym brak podstaw do wymierzenia opłaty manipulacyjnej.

Oddalając skargę, Sąd I instancji wskazał, że towar w postaci olejów ropy naftowej i olejów otrzymywanych z minerałów bitumicznych o masie 6.056 kg został przez skarżącego wprowadzony na polski obszar celny, wraz z towarem zgłoszonym do procedury dopuszczenia do obrotu według zgłoszenia celnego Nr [...] z dnia [...] lipca 2003 r. i nie został przedstawiony organowi celnemu w celu zastosowania procedur celnych. Sąd podał, że zgodnie ze znajdującymi się w aktach sprawy listami przewozowymi tzw. SMGS, w dniu [...] lipca 2003 r. dokumenty przewozowe zostały przekazane ajentowi zdawczo – odbiorczemu na stacji S., który potwierdził nadejście przesyłki poprzez przybicie stempla w polu nr 96 wszystkich listów przewozowych towarzyszących przesyłce.

Sąd podkreślił, iż zgodnie z art. 210 § 1 Kodeksu celnego dług celny w przywozie powstał w wypadku nielegalnego wprowadzenia na polski obszar celny towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym, a także nielegalnego wprowadzenia towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym z wolnego obszaru celnego na pozostałą część polskiego obszaru celnego. Momentem zaistnienia długu celnego była "chwila nielegalnego wprowadzenia towaru" na polski obszar celny (art. 210 § 2 Kodeksu celnego). Sąd podał, iż stosownie do art. 222 § 1 Kodeksu celnego kwota należności celnych przywozowych lub wywozowych była obliczana na podstawie elementów kalkulacyjnych właściwych dla towaru w chwili powstania długu celnego, chyba, że przepis szczególny stanowi inaczej. W związku w powyższym Sąd stwierdził, że niewątpliwie dług celny w stosunku do przedmiotowej nadwyżki towaru o masie 6.056 kg powstał w dniu [...] lipca 2003 r.

Nadto Sąd I instancji podzielił stanowisko organów co do faktu, iż towar ujawniony był identyczny jak towar, wraz z którym został przywieziony i który to towar został zgłoszony do procedury dopuszczenia do obrotu według zgłoszenia celnego z dnia [...] lipca 2003 r. Tym samym wartość celną przedmiotowego towaru ustalono prawidłowo metodą określoną w art. 25 § 1 Kodeksu celnego, na podstawie danych zawartych w fakturze z dnia [...] lipca 2003 r., Nr 16, w której określono cenę 1 tony przedmiotowego towaru na kwotę 213,71 USD. Sąd podał, że wartość celna ujawnionego towaru wynosiła 1294,23 USD, natomiast wartość celna towaru w złotych wynosiła 5.086,00, według tabeli kursów NBP Nr 131/A/NBP/2003 z dnia 8 lipca 2003 r., gdzie 1 USD = 3,9299 zł. Omawiana tabela obowiązywała od dnia 9 lipca 2003 r. do dnia 22 lipca 2003 r. W związku z powyższym zdaniem Sądu w niniejszej sprawie zastosowano prawidłowy kurs waluty w celu ustalenia wartości celnej w złotych ujawnionej nadwyżki towaru.

Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że wartość celną towaru zgłoszonego według dokumentu SAD z dnia [...] lipca 2004 r. właściwie ustalono według tabeli kursów NBP Nr 141/A/NBP/2003 z dnia 22 lipca 2003 r., stosownie do której 1 USD = 3,9161 zł, która obowiązywała od dnia 23 lipca 2003 r. do dnia 5 sierpnia 2003 r. W przypadku towaru zgłoszonego do procedury dopuszczenia do obrotu, dług celny powstał w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego, tj. w dniu [...] lipca 2003 r. (art. 209 Kodeksu celnego).

Wobec powyższych ustaleń, Sąd stwierdził, iż zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia art. 9, art. 23 § 1 oraz art. 25 § 1 Kodeksu celnego nie zasługują na uwzględnienie.

Skargą kasacyjną Spółka R. N. G. zaskarżyła powyższy wyrok i wniosła o uchylenie tego wyroku w całości oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w B., a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Zaskarżonemu wyrokowi skarżąca Spółka zarzuciła na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – naruszenie:

- przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie:

1) art. 23 i art. 25 Kodeksu celnego, polegające na błędnym wyliczeniu wartości celnej nadwyżki towaru w postaci 6.056 kg ropy naftowej, wynikające z zastosowania dla ustalenia wartości celnej metody towarów identycznych z pominięciem faktycznie zapłaconej ceny jednostkowej towaru identycznego sprowadzonego wraz ze wskazaną nadwyżką i przedstawionego do odprawy celnej na podstawie SAD nr [...], a w konsekwencji błędnego wyliczenia w niniejszej sprawie kwoty podatku VAT oraz kwoty manipulacyjnej dodatkowej,

2) art. 9 § 2 Kodeksu celnego, poprzez pominięcie faktu, że strona skarżąca samodzielnie podjęła działania w celu nadania przeznaczenia celnego wykazanej podczas ważenia nadwyżce towaru o wadze 6.056 kg.

W uzasadnieniu wnosząca skargę kasacyjną podała, że Wojewódzki Sąd Administracyjny pominął fakt, że organy celne w niniejszej sprawie błędnie ustaliły wartość celną towaru na kwotę 5.086,00 zł – bez uwzględnienia wyników postępowania w sprawie ustalenia wartości celnej towaru zgłoszonego do odprawy wg SAD nr [...]. Spółka wskazała, że w sprawie dostawy ropy naftowej zgłoszonej do odprawy celnej na podstawie ww. SAD obok postępowania w przedmiocie nadwyżki towaru (pierwotnie nie objętej zgłoszeniem) toczyło się jednocześnie postępowanie w przedmiocie ustalenia prawidłowej wartości celnej towaru zgłoszonego do odprawy celnej. Strona skarżąca wskazała, iż żądała określenia wartości celnej zgłoszonego towaru według ceny jednostkowej w wysokości 203,43 USD/tonę – zgodnie z fakturami korygującymi 16/1, 16/2, 16/3, podczas gdy organy celne przyjęły cenę jednostkową towaru według faktury nr 16 w wysokości 213,71 USD/tonę. Decyzją z dnia [...] września 2004 r. Naczelnik Urzędu Celnego w B. uznał żądanie strony skarżącej i przyjął jako wartość jednostkową towaru kwotę 203,43 USD/tonę. Wobec faktu, iż w niniejszej sprawie wartość celna nadwyżki towaru sprowadzonej wraz z towarem zgłoszonym do odprawy na podstawie SAD z [...] lipca 2003 r. została ustalona metodą wartości towarów identycznych – zgodnie z art. 25 § 1 Kodeksu celnego, faktyczna cena jednostkowa zgłoszonego towaru w wysokości 203,43 USD/tonę powinna być podstawą ustalenia wartości celnej nadwyżki towaru oraz obliczenia należności celnych w niniejszej sprawie. Strona wskazała, iż w związku z podjęciem przez nią czynności zmierzających do właściwego ustalenia stanu faktycznego i prawnego, odpadła podstawa z art. 9 § 2 Kodeksu celnego do wymierzenia opłaty manipulacyjnej. Nadto zdaniem spółki wydanie przez Naczelnika Urzędu Celnego w B. decyzji z dnia [...] września 2004 r. oznacza, iż decyzje organów celnych pozostają ze sobą w sprzeczności, zaś rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie opiera się na ustaleniach faktycznych, w których pominięto wynik postępowania w przedmiocie ustalenia wartości zaimportowanego towaru.

Nadto spółka wnosząca skargę kasacyjną wyjaśniła, że decyzja obniżająca cenę jednostkową zaimportowanego towaru wydana została w dniu [...] września 2004 r., a więc po wydaniu skarżonego wyroku, dlatego R. w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym nie mogła podnieść zarzutu niewłaściwego ustalenia wartości towaru w postępowaniu celnym, jednakże w piśmie z dnia [...] września 2004 r. zawiadomiła o toczącym się postępowaniu w sprawie ustalenia wartości celnej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w B. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, wyrażone uprzednio w treści decyzji oraz poinformował, iż postanowieniem z dnia [...] listopada 2004 r. zostało wznowione postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] kwietnia 2004 r.

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2005 r., sygn. akt V GU 34/04 Sąd Rejonowy w N. S. ogłosił upadłość R. N. "G." Spółki Akcyjnej w G. obejmującą likwidacje majątku. Syndykiem została wyznaczona "C." Spółka z o.o. w N. S. W piśmie z dnia 14 lutego 2005 r. syndyk wniósł o zawieszenie postępowania z urzędu wskazując, iż przedmiotowa sprawa dotyczy przedmiotu wchodzącego w skład masy upadłości.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2005 r., sygn. akt I GSK 7/05 Naczelny Sąd Administracyjny zawiesił postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

Decyzją z dnia [...] marca 2005 r., Nr [...] Dyrektor Izby Celnej w B. uchylił w całości decyzję ostateczną Dyrektora Izby Celnej w B. Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. oraz uchylił decyzję wydaną z upoważnienia Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...] lutego 2004 r., Nr [...] w części dotyczącej określenia kwoty wynikającej z długu celnego i orzekł w tym zakresie, w części dotyczącej określenia kwoty podatku od towarów i usług i orzekł w tym zakresie, w części dotyczącej kwoty opłaty manipulacyjnej dodatkowej orzekając w tym zakresie oraz w części dotyczącej naliczenia odsetek od podatku VAT orzekając w tym zakresie. W pozostałej części decyzję z dnia [...] lutego 2004 r. utrzymano w mocy.

Postanowieniem z dnia 23 października 2007 r., sygn. akt I GSK 7/05 Naczelny Sąd Administracyjny podjął zawieszone postępowanie z udziałem syndyka masy upadłości R. N. "G." S.A. w G. i odmówił umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawach: 1) naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędna jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z treści art. 183 § 1 p.p.s.a. wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadku ziszczenia się co najmniej jednej z przesłanek wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Wobec takich regulacji nie może budzić wątpliwości, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie i że uzasadnione jest odnoszenie się do poszczególnych zarzutów składających się na podstawy kasacyjne i wyznaczających zakres badania sprawy przez sąd drugiej instancji. Wobec tego istotne znaczenie ma należyte sformułowanie zarzutów. W szczególności, koniecznym warunkiem uznania, że strona powołuje się na jedną z podstaw kasacyjnych jest wskazanie, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2004 r., OSK 421/04, LEX nr 146732). Uznanie, że strona powołuje się w skardze kasacyjnej na jedną podstaw kasacyjnych zależne jest od wskazania, które przepisy oznaczone numerem artykułu (paragrafu, ustępu) aktu prawnego zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów lub stawiania hipotez co do tego, jakiego przepisu dotyczy podstawa kasacyjna (por. wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2004 r., FSK 191/04, LEX nr 143621). Jedną z konsekwencji ograniczenia podstaw kasacyjnych do pierwszej z wymienionych w art. 174 p.p.s.a. jest to, że Naczelny Sąd Administracyjny przyjmuje za podstawę swoich rozważań dotyczących zarzucanych naruszeń prawa materialnego stan faktyczny wynikający z ustaleń zaakceptowanych przez Sąd I instancji. Nie jest możliwe skuteczne zakwestionowanie ustaleń faktycznych poprzez skargę kasacyjną opartą wyłącznie na zarzutach naruszenia prawa materialnego. Inaczej rzecz ujmując, Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, nie może odnieść się do sfery ustaleń faktycznych w sytuacji gdy brak zarzutów naruszenia przepisów postępowania.

Przedstawienie uwag dotyczących zakresu badania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny związany granicami skargi kasacyjnej jest w niniejszej sprawie konieczne, jeśli zważyć, że skarga kasacyjna oparta jest wyłącznie na pierwszej podstawie kasacyjnej, na którą składają się zarzuty naruszenia prawa materialnego. Zarówno z treści samych zarzutów jak i ich uzasadnienia wynika natomiast, że podstawowymi kwestiami podnoszonymi przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną są okoliczności, iż błędnie ustalono wartość transakcyjną towaru identycznego z uznanym za nielegalnie wprowadzony na polski obszar celny oraz pominięto fakt wszczęcia odrębnego postępowania w przedmiocie korekty zgłoszenia celnego. Podnosi się również, że towaru identycznego, to jest objętego zgłoszeniem celnym, dotyczyły faktury korygujące jego wartość na niższą od przyjętej za podstawę ustalenia wartości celnej towaru uznanego za wprowadzony nielegalnie na polski obszar celny. Wszystkie twierdzenia dotyczące tych okoliczności odnoszą się do sfery ustaleń faktycznych, która, jak to wykazano, pozostaje poza zakresem badania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny wobec braku zarzutów naruszenia przepisów postępowania.

Zarzuty naruszenia prawa materialnego nie zasługują na uwzględnienie.

Co do obu zarzutów Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że zarzucając zarówno błędną wykładnię jak i niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego, autor skargi kasacyjnej nie wyjaśnia na czym miałby polegać błąd Sądu I instancji w rozumieniu wymienianych przepisów i równocześnie występujący jego zdaniem błąd w subsumpcji.

Co do zarzutu naruszenia art. 23 i art. 25 Kodeksu celnego nie można pominąć, że wymienione jako naruszone artykuły ustawy składają się z szeregu paragrafów regulujących różnorakie zagadnienia. Zaniechanie wymienienia konkretnych jednostek redakcyjnych powoduje, że nie jest jasne jakie przepisy prawa materialnego wskazuje się jako naruszone. Zarzucane pominięcie faktycznie zapłaconej ceny towaru identycznego nie znajduje potwierdzenia w zaakceptowanych przez Sąd I instancji ustaleniach faktycznych wskazujących na wyższą niż wymieniona w skardze kasacyjnej wartość transakcyjną i celną towaru identycznego. Jeśli wziąć pod uwagę przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ustalenia faktyczne, niezakwestionowane zarzutami naruszenia przepisów postępowania, pełne oparcie w przepisach art. 23 § 1 i art. 25 § 1 Kodeksu celnego znajduje przyjęcie, że wartość celną towaru uznanego za nielegalnie wprowadzony na polski obszar celny należało ustalić na podstawie wartości transakcyjnej towaru identycznego określonej przez Sąd I instancji na 213, 71 USD za tonę na podstawie kontraktu łączącego importera z eksporterem. Ustalenia faktyczne nie wskazują by istniała możliwość odniesienia się do innej wartości transakcyjnej.

Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wydaje się wynikać, że kwestionowany jest również kurs waluty przyjęty przez Sąd I instancji jako konsekwencja określenia daty powstania długu celnego. Ani jednak w petitum skargi kasacyjnej ani w jej uzasadnieniu nie jest wymieniony żaden przepis prawa materialnego, którego naruszenie mogłoby doprowadzić do wadliwego rozstrzygnięcia.

Art. 9 § 2 Kodeksu celnego, którego naruszenie również zarzucono stanowi, że jeżeli w trakcie kontroli celnej nie można ustalić, że wprowadzonym na polski obszar celny towarom, których rodzaj i ilość wskazują na przeznaczenie do działalności gospodarczej, zostało nadane przeznaczenie celne zgodnie z przepisami prawa celnego, uważa się, że towary te zostały nielegalnie wprowadzone na polski obszar celny. Zarówno wykładnia jak i zastosowanie tego przepisu nie pozostaje w bezpośrednim związku z twierdzeniem, że strona podjęła samodzielne działania w celu nadania przeznaczenia celnego towaru uznanego za nielegalnie wprowadzony na polski obszar celny. Działania takie, a zwłaszcza ich wynik, mógłby wpływać na ocenę dowodów w sprawie i w konsekwencji na ustalenia faktyczne organów celnych oceniane przez Sąd I instancji. Jak to już jednak wyjaśniono, sfera ustaleń faktycznych pozostaje w niniejszej sprawie poza zakresem badania przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Marginalnie Naczelny Sąd Administracyjny zaznacza, że okoliczność uchylenia w trybie wznowienia postępowania decyzji zaskarżonej do Sądu I instancji po wydaniu wyroku przez ten Sąd, nie czyni bezprzedmiotowym ani postępowania sądowoadministracyjnego w całości ani samego postępowania kasacyjnego. W sytuacji gdy istnieje podmiot wnoszący skargę kasacyjną lub jego następca oraz w obrocie prawnym pozostaje zaskarżony wyrok, jedynie cofnięcie skargi kasacyjnej zwalniałoby Naczelny Sąd Administracyjny od badania sprawy skutkiem wniesienia środka odwoławczego. Szerzej tę kwestię wyjaśniono w uzasadnieniu postanowienia z dnia 23 października 2007 r., sygn. akt I GSK 7/05, którym podjęto zawieszone postępowanie i oddalono wniosek o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego.

Z wymienionych powodów oddalono skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.