Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 406/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2022-09-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 40 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2021 poz 1993
law: Ustawa z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (t.j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Wiśniewska Sędziowie: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz (spr.) Sędzia WSA Tomasz Wójcik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 27 września 2022 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 27 maja 2022 r., nr 0401.IOD2.632.8.2021 w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego

[...] stwierdził wygaśnięcie decyzji tego organu z dnia [...] r. ustalającej Stronie wysokość zryczałtowanego podatku opłacanego w formie karty podatkowej - wysokość stawki karty podatkowej na rok podatkowy 2020 - w kwocie [...]zł. Organ pierwszej instancji wskazał, że Skarżący nie dopełnił obowiązku określonego w art. 36 ust. 1 pkt 1 lit. b i ust. 7 ustawy z dnia [...] r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. z 2021 r., poz. 1993 ze zm.; dalej: ustawa o zryczałtowanym podatku dochodowym), tj. nie zawiadomił organu podatkowego w ustawowym terminie o zmianach jakie zaszły

w stosunku do stanu faktycznego podanego w złożonym wniosku o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej, mających wpływ na wysokość podatku dochodowego w formie karty podatkowej, a w szczególności o zmianach dotyczących zatrudnienia pracownika w osobie syna - M. S..

W odwołaniu Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości

i przywrócenie decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...] r. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: art. 25 ust. 6 pkt 2 lit. d ustawy

o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne w zakresie warunków opodatkowania w formie karty podatkowej; art. 122, art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm., dalej: O.p.) przez naruszenie zasady prawdy obiektywnej oraz obowiązku zebrania całego materiału dowodowego, w następstwie odstąpienia od przeprowadzenia kluczowych dla sprawy dowodów z zeznań zatrudnionego pracownika; art. 122 w zw. z art. 191 O.p. przez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów,

w szczególności oparcie rozstrzygnięcia na wybranych fragmentach zeznań świadków bez uwzględnienia tych z nich, w których uprawdopodabniają brak obowiązku zgłoszenia zatrudnionego pracownika; art. 121 § 1 w zw. z art 124 O.p. przez naruszenie zasady zaufania do organów i przekonywania, w następstwie nałożenia na odwołującego się obowiązków, których wykonać nie mógł.

Decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej

[...] utrzymał w mocy ww. decyzję.

W uzasadnieniu organ podał, że Skarżący złożył wniosek o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej (deklaracja PIT-16). W złożonym wniosku podatnik podał

w części D.2. - "rodzaj i zakres działalności" poz. 32 "rodzaj działalności zgodnie z art. 23 ustawy" - usługi odkażania, tępienia owadów i odszczurzanie. W przedmiotowej deklaracji Skarżący nie zgłosił zatrudnienia jakichkolwiek osób. Uwzględniając złożony wniosek, w oparciu o wymienioną wyżej deklarację, Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego [...] decyzją z dnia [...] r. ustalił Skarżącemu z tytułu prowadzonej działalności usługowej - usługi odkażania, tępienia owadów

i odszczurzanie, stawka bazowa [...] zł, numer tabeli: [...], przy zatrudnieniu

0 (pracowników obliczeniowych) oraz przy zastosowaniu 20% obniżki w kwocie [...]zł, na podstawie art. 27 ust. 1 pkt 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, tj. podatników, którzy ukończyli 60 lat lub są osobami, w stosunku do których orzeczono co najmniej lekki stopień niepełnosprawności, przy działalności określonej w art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy - miesięczną stawkę zryczałtowanego podatku dochodowego w formie karty podatkowej na 2020 rok w kwocie [...]zł.

Organ odwoławczy badając w toku kontroli instancyjnej - w wyniku analizy całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego - stwierdził, że podatnik nie dopełnił obowiązków zawiadomienia naczelnika urzędu skarbowego o zatrudnieniu pracownika - M. S.. Organ wskazał, że ustawodawca obniżył stawki karty podatkowej o 20% podatnikom prowadzącym działalność gospodarczą, którzy osiągnęli wiek emerytalny, tj. ukończyli 60 lat. Jednakże podatnik korzystając z ww. obniżki, przy prowadzeniu działalności usługowej lub wytwórczo-usługowej, z wyjątkiem prowadzenia parkingów - nie może zatrudniać pracowników, w tym również członków rodziny pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym z podatnikiem, nie licząc małżonka.

Wskazując na treść art. 25 ust. 6 pkt 1, art. 25 ust. 6 pkt 2 lit. a) i lit. d,) art. 28 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym organ podał, że

w ustalonym wyczerpująco stanie faktycznym stwierdzono, że Skarżący zatrudniał syna - M. S. będącego członkiem rodziny, który posiada inne niż strona miejsce pobytu stałego i zatrudniony został na stanowisku kierownika ds. sprzedaży - co wynika z zakresu obowiązków. Organ podał, że dokumenty związane z zatrudnieniem pracownika przedłożył organowi podatkowemu sam Skarżący. Ponadto w dniu [...] r. wpłynęła do organu podatkowego deklaracja roczna o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy PIT-4R za 2020 rok, w której Skarżący wykazał zatrudnienie pracownika. Natomiast w dniu [...] r. złożył w Pierwszym Urzędzie Skarbowym [...] informację o przychodach z innych źródeł oraz

o dochodach i pobranych zaliczkach na podatek dochodowy PIT-11 za 2020 rok, wystawioną na pracownika - M. S.. W dniu [...] r.

w trakcie przesłuchania podatnik zeznał pod rygorem odpowiedzialności karnej, że od dnia [...] r. zatrudnił syna M. S. podpisując z nim umowę o pracę w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą w formie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych opłacanego w formie karty podatkowej. Skarżący ponadto przedłożył następujące dokumenty: umowę o pracę, zakres obowiązków pracownika, kartę szkolenia wstępnego w dziedzinie bezpieczeństwa

i higieny pracy, zaświadczenie o ukończeniu szkolenia w dziedzinie bezpieczeństwa

i higieny pracy, ZUS P ZUA Zgłoszenie do ubezpieczeń M. S. od dnia [...] r. Poza tym Skarżący zeznał, że pracownik przeprowadza rozmowy telefoniczne z klientami, rozwozi ulotki po klientach, prowadzi wszelkie sprawy marketingowe, pozyskuje klientów. Zatrudniony M. S. jest grafikiem komputerowym, tworzy ulotki, strony internetowe, wizytówki, opracowuje strategie sprzedaży, dba o relacje z najważniejszymi klientami, prowadzi nadzór nad prowadzoną dokumentacją, analizuje najnowsze prognozy rynku. Zeznał również, że M. S. posiada miejsce pobytu stałego [...] [...], ul. [...], którą to okoliczność potwierdził syn.

W konsekwencji powyższych ustaleń, organ stwierdził, że podatnik utracił warunki do zastosowania 20% obniżki stawki karty podatkowej, o jakiej mowa w art. 27 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy, a którą Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego [...] uwzględnił w decyzji z dnia [...] r. w sprawie ustalenia wysokości karty podatkowej na 2020 r.

Organ podkreślił, że o zmianie stanu faktycznego w zakresie prowadzonej działalności, jako mającej wpływ na wysokość (przez podwyższenie) podatku dochodowego w formie karty podatkowej, stosownie do art. 36 ust. 1 pkt 1 lit. b powołanej ustawy

o zryczałtowanym podatku dochodowym, podatnik obowiązany był zawiadomić organ podatkowy w terminie 7 dni od powstania tej okoliczności, o czym mowa w art. 36 ust. 7 tej ustawy. W przedmiotowej sprawie podatnik nie dokonał takiego zgłoszenia

w wymaganym terminie, co jest bezsporne. Stanowiło to naruszenie obowiązków informacyjnych określonych w powołanym przepisie.

W tym stanie sprawy, organ pierwszej instancji słusznie stwierdził, że w sprawie wystąpiły przesłanki określone w art. 40 ust. 1 pkt 3 powołanej ustawy skutkujące koniecznością stwierdzenia wygaśnięcia wymienionej decyzji wymiarowej, gdyż podatnik nie zawiadomił organu podatkowego o zmianach mających wpływ na podwyższenie wysokości podatku w formie karty podatkowej. Zawiadomienie właściwego organu podatkowego o wszelkich zmianach mających wpływ na opodatkowanie w formie karty podatkowej (w tym również o zmianach mających wpływ na podwyższenie wysokości karty podatkowej) jest podstawowym obowiązkiem podatnika wynikającym wprost z ustawy, z treścią której podatnik prowadzący działalność opodatkowaną w formie karty podatkowej powinien się zapoznać, tym bardziej w obliczu korzystania z tej formy opodatkowania od ponad 20 lat.

W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, w niniejszej sprawie nie zaistniały przeszkody nie do przezwyciężenia, które uniemożliwiły stronie złożenie informacji

o zmianach we wniosku o zastosowanie karty podatkowej lub likwidacji prowadzonej działalności gospodarczej - PIT-16Z.

W skardze strona wniosła o: uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji; stwierdzenie, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; zasądzenie na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania przed organami administracyjnymi oraz Sądem; ewentualnie uchylenie decyzji organów obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżący zarzucił:

- naruszenie art. 40 ust. 1 pkt 3 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym oraz art. 122 i art. 187 § 1 O.p., zobowiązujących organy podatkowe do podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, którym to wymogom organy podatkowe obu instancji nie sprostały;

- obrazę prawa materialnego przez zastosowanie niedopuszczalnej na gruncie prawa podatkowego konstrukcji obejścia prawa (zgodnie z wyrokiem TK z dnia 11 maja 2004 r.

sygn. akt K 4/03) przez pominięcie w prowadzonym postępowaniu podatkowym wszystkich korzystnych dla strony aspektów podatkowych;

- wydanie decyzji z naruszeniem wykładni art. 72 § 1 O.p. przez działanie nieoparte na konkretnych przepisach prawa, którego podstawą byłyby ogólne względy słusznościowe;

- naruszenie art 124 O.p. przez nie odniesienie się przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej do zarzutów podniesionych przez stronę w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji.

Skarżący stoi na stanowisku, że syn nie podlegał zgłoszeniu przy opodatkowaniu kartą podatkową, ponieważ nie uczestniczył w świadczeniu usług objętych kartą podatkową. Zajmował się wyłącznie czynnościami administracyjnymi, w tym pozyskiwaniem zleceń

i sprzedażą, co znajduje potwierdzenie w ustalonym pracownikowi zakresie czynności. Okoliczność ta powoduje, że nie wlicza się M. S. do liczby pracowników w zakresie limitów karty podatkowej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego

z punktu widzenia jego legalności, tj. zgodności tego postanowienia z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U.

z 2022 r., poz. 329, dalej: "p.p.s.a.") wynika, że zaskarżona decyzja powinna ulec uchyleniu wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów.

Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że nie narusza ona prawa.

Na wstępie należy zauważyć, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Obie strony wyraziły zgodę na rozpoznanie sprawy w tym trybie.

Istota sporu sprowadza się do oceny, czy w rozpoznawanej sprawie zaistniała przesłanka (przesłanki) do wydania decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] r. ustalającej wysokość zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych opłacanego w formie karty podatkowej – wysokość karty podatkowej na rok podatkowy 2020. Decyzja o wygaśnięciu została wydana na podstawie art. 258 § 1 pkt 3 i 4, § 2 O.p. oraz m.in. art. 40 ust. 1 pkt 3 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym.

Organ stoi na stanowisku, że w związku z niepoinformowaniem o zatrudnieniu syna Skarżącego, zaszły podstawy do utraty ww. formy opodatkowania. Z kolei Skarżący podnosi, że zatrudnienie syna nie miało wpływu na stosowanie tej formy opodatkowania.

W zaistniałym sporze rację należy przyznać organowi.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie postępowanie dowodowe, wbrew twierdzeniom strony, zostało przeprowadzone przez organ w sposób prawidłowy,

z poszanowaniem wszelkich zasad wynikających z przepisów Ordynacji podatkowej,

w tym z wynikającej z art. 121 § 1 zasady zaufania, z art. 122 zasady prawdy obiektywnej i art. 187 § 1 zasady oficjalności postępowania. Organy orzekające zgromadziły pełny materiał dowodowy i dokonały jego oceny w sposób rzetelny i wyczerpujący w zgodzie

z zasadą wynikającą z art. 191 O.p., a wyniki tej oceny znalazły odzwierciedlenie

w uzasadnieniach decyzji, sporządzonych zgodnie z wymogami przewidzianymi w art. 210 § 4 O.p. Na potwierdzenie, że wystąpiły podstawy do wygaśnięcia decyzji w sprawie karty podatkowej, organy podatkowe obu instancji przedstawiły w uzasadnieniach swoich decyzji szereg ustaleń i argumentów. Wskazały na konkretne środki i źródła dowodowe oraz kryteria, jakimi się kierowały dokonując oceny dowodów. Przedstawiły argumentację dotyczącą podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia. Lektura zaskarżonej decyzji pozwala na zapoznanie się z przesłankami, którymi kierowano się przy wydaniu rozstrzygnięcia. Okoliczność, ze Skarżący nie podziela stanowiska organu, nie oznacza naruszenia art. 124 O.p.

Wyjaśnić należy, że "karta podatkowa" jest formą opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych, przeznaczoną dla prowadzących działalność zarobkową w mniejszych rozmiarach. Skorzystanie z tej formy opodatkowania ma charakter fakultatywny, uzależnione jest też od spełnienia szeregu warunków. Jeżeli podatnik zdecyduje na poddanie się tej uproszczonej i niedostępnej dla wszystkich podatników formie opodatkowania, obowiązany jest w pełni zastosować się do wymogów przewidzianych w przepisach ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym. Odnosi się to zwłaszcza do rygorystycznie uregulowanych obowiązków informacyjnych wobec właściwego organu podatkowego w zakresie wszelkich zmian, które nastąpiły

u podatnika, a które mogą mieć wpływ na możliwość opodatkowania w formie karty podatkowej, jak również na ustaloną wysokość opodatkowania. Konsekwencje zaniedbania tych obowiązków są daleko idące, gdyż polegają na utracie prawa do korzystania z tej formy opodatkowania i powstaniu obowiązku płacenia podatku dochodowego na tzw. zasadach ogólnych (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 marca 2016 r., II FSK 3921/13, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 24 maja 2017 r., I SA/Gd 158/17, publ. w internetowej bazie CBOSA).

Za bezsporne uznać należy, że zgodnie z wnioskiem, Skarżący świadczył usługi w zakresie odkażania, tępienia owadów, odszczurzania. Organ ustalił stawkę podatkową na 2020 r. w kwocie [...]zł miesięcznie, uwzględniając obniżkę przewidzianą w art. 27 ust. 1 pkt 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym. Zgodnie z art. 27 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, stawki karty podatkowej określone w części I tabeli obniża się o 20% dla podatników, którzy ukończyli do dnia 1 stycznia roku podatkowego 60 lat życia lub są osobami, w stosunku do których, na podstawie odrębnych przepisów, orzeczono co najmniej lekki stopień niepełnosprawności, jeżeli przy prowadzeniu działalności określonej w art. 23 ust. 1 pkt 1, z wyjątkiem prowadzenia parkingów, nie zatrudniają pracowników w tym również osób określonych w art. 25 ust 6 pkt 2 lit. a, nie licząc małżonka.

Zatem ustawodawca obniżył stawki karty podatkowej o 20% podatnikom prowadzącym działalność gospodarczą, którzy osiągnęli wiek emerytalny, tj. ukończyli 60 lat. Jednak podatnik korzystając z ww. obniżki, przy prowadzeniu działalności usługowej lub wytwórczo-usługowej, z wyjątkiem prowadzenia parkingów - nie może zatrudniać pracowników, w tym również osób określonych w art. 25 ust. 6 pkt 2 lit. a, nie licząc małżonka. Stosownie natomiast do art. 25 ust. 6 pkt 2 lit. a powołanej ustawy do liczby pracowników nie wlicza się członków rodziny pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym z podatnikiem.

Z ustalonego stanu faktycznego wynika, że Skarżący zatrudnił syna - M. S. będącego członkiem rodziny, który posiadał inne niż Skarżący miejsce pobytu stałego i zatrudniony został na stanowisku kierownika ds. sprzedaży, co wynika

z zakresu obowiązków. Organ oparł swoje ustalenia na dowodach, tj. dokumentach (umowa o pracę, zakres obowiązków pracownika, karta szkolenia wstępnego

w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy, zaświadczenie o ukończeniu szkolenia

w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy, ZUS P ZUA Zgłoszenie do ubezpieczeń M. S. od dnia [...] r.), zeznaniach Skarżącego, zeznaniach M. S.. Skarżący podał, że syn posiada miejsce pobytu stałego 87-100 T., ul. [...], którą to okoliczność potwierdził do protokołu przesłuchania z dnia [...] r. M. S., wskazując na odrębne miejsce zamieszkania i odrębne gospodarstwo domowe.

Tym samym rację ma organ, że Skarżący utracił prawo do zastosowania 20% obniżki stawki karty podatkowej, o jakiej mowa w art. 27 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy, którą Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego [...] uwzględnił w decyzji w sprawie ustalenia wysokości karty podatkowej na 2020 r. Przepis ten wyraźnie stanowi, że obniżka przysługuje, jeżeli m.in. podatnik nie zatrudnia osób z art. 25 ust. 6 pkt 2 lit. a. Oznacza to, że obniżka nie przysługuje, gdy podatnik zatrudnia pracownika, w tym także członka rodziny mającego inne niż podatnik miejsce pobytu stałego lub czasowego (nie dotyczy to tylko małżonka).

Skarżący w skardze powołuje się na przepisy art. 25 ust. 6 pkt 2 lit. d ww. ustawy, na podstawie którego do liczby pracowników nie wlicza się pracowników zatrudnionych wyłącznie przy sprzedaży wyrobów, przyjmowaniu zleceń na usługi, utrzymaniu czystości w zakładzie, prowadzeniu kasy i księgowości, kierowców i konwojentów - pod warunkiem, że podatnik określił na piśmie zakres czynności tych pracowników. W tym kontekście Skarżący podnosi, że syn wykonywał pracę przy sprzedaży.

Odnosząc się do powyższego zwrócić należy uwagę, że zgodnie z art. 28 ust. 1 pkt 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym w razie zatrudnienia przez podatnika przy prowadzeniu działalności gospodarczej określonej w art. 23 ust. 1 pkt 1 z wyjątkiem prowadzenia parkingów, pełnoletnich członków rodziny, nie licząc małżonka,

a w przypadkach określonych w art. 25 ust. 5 - pełnoletnich członków rodziny jednego ze wspólników, nie licząc małżonka, a także zatrudnienia osób, o których mowa w art. 25 ust. 6 pkt 2 lit. d, podwyższa się stawkę karty podatkowej z tytułu zatrudnienia każdej

z tych osób za miesiące, w których była zatrudniona: o 40% stawki określonej dla działalności prowadzonej bez zatrudnienia pracowników. Z powyższego wynika, że zatrudnienie syna - nawet przy zaliczeniu go do osób wymienionych w art. 25 ust. 6 pkt 2 lit. d ustawy - miało wpływ na podwyższenie stawki. Ustawodawca przewidział, że nie ma wpływu na podwyższenie stawki zatrudnienie małżonka, a nie syna.

W ocenie Sądu, powołane okoliczności, przyjęte na podstawie zeznań i wyjaśnień Skarżącego, przedłożonych przez niego dokumentów, zeznań syna, nie zostały przez Skarżącego skutecznie podważone. Odmienne twierdzenia nie zostały poparte jakimikolwiek dowodami, w tym dotyczące rozważenia zatrudnienia bezrobotnych

i absolwentów (art. 25 ust. 6 pkt 1 lit. g ustawy). Sąd uznał je za gołosłowne, bowiem nawet na etapie skargi nie zostały wskazane dowody, które podważyłyby ustalenia

i wnioski organów.

Zgodnie z art. 36 ust. 1 ustawy "Podatnicy opodatkowani w formie karty podatkowej są obowiązani zawiadomić naczelnika urzędu skarbowego:

1) o zmianach, jakie zaszły w stosunku do stanu faktycznego podanego w złożonym wniosku o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej, które:

a) powodują utratę warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej,

b) mają wpływ na wysokość podatku dochodowego w formie karty podatkowej,

a w szczególności o zmianach: w stanie zatrudnienia, miejsca prowadzenia działalności, rodzaju i zakresu prowadzonej działalności, liczby stanowisk na parkingu oraz liczby

i rodzaju urządzeń przy prowadzeniu usług rozrywkowych, liczby godzin przeznaczonych na świadczenie usług w zakresie ochrony zdrowia ludzkiego oraz w zakresie usług weterynaryjnych, liczby sprzedawanych posiłków domowych, liczby godzin sprawowania opieki domowej nad dziećmi i osobami chorymi, liczby godzin przeznaczonych na udzielanie lekcji;

2) o likwidacji prowadzonej działalności."

Z kolei na podstawie art. 36 ust. 7 tej ustawy, o zmianach, o których mowa w ust. 1, 2 i 4, podatnik jest obowiązany zawiadomić naczelnika urzędu skarbowego, składając informację o zmianach we wniosku o zastosowanie karty podatkowej lub likwidacji prowadzonej działalności, według ustalonego wzoru, najpóźniej w terminie siedmiu dni od powstania okoliczności powodujących zmiany. Jeżeli zawiadomienie dotyczy zatrudnienia osoby, o której mowa w art. 25 ust. 6 pkt 2 lit. d, należy w nim również podać szczegółowy zakres czynności, które osoba ta ma wykonywać. Podatnik może złożyć informację o zmianach we wniosku o zastosowanie karty podatkowej lub likwidacji prowadzonej działalności na podstawie przepisów ustawy o CEIDG.

Nie budzi zatem wątpliwości, że na Skarżącym ciążył obowiązek zawiadomienia Naczelnika Urzędu Skarbowego o zatrudnieniu, najpóźniej w terminie siedmiu dni od powstania okoliczności powodujących zmianę stanu w stosunku do złożonego wniosku. W rozpoznawanej sprawie zawiadomienie przez Skarżącego Naczelnika US

o zatrudnieniu syna skutkowałoby podwyższeniem wysokości podatku dochodowego

w formie karty podatkowej. Poza sporem pozostaje, że Skarżący wymaganej informacji nie złożył w terminie.

Z uwagi na powyższe, zastosowanie miał art. 40 ust. 1 pkt 3 ustawy

o zryczałtowanym podatku dochodowym, zgodnie z którym w sytuacji, gdy podatnik nie zawiadomi naczelnika urzędu skarbowego w terminie, o którym mowa w art. 36 ust. 7,

o zmianach powodujących utratę warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej albo mających wpływ na podwyższenie wysokości podatku dochodowego w formie karty podatkowej, bądź w zawiadomieniu poda dane w tym zakresie niezgodne ze stanem faktycznym (pkt 3) – naczelnik urzędu skarbowego stwierdza wygaśnięcie decyzji ustalającej wysokość podatku dochodowego w formie karty podatkowej.

Nie ulega zatem wątpliwości, że organ podatkowy ma obowiązek wydania decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji ustalającej wysokość karty podatkowej, jeżeli stwierdzi, że podatnik nie zawiadomił naczelnika urzędu skarbowego w terminie, o którym mowa w art. 36 ust. 7, o zmianach mających wpływ na podwyższenie wysokości podatku dochodowego w formie karty podatkowej. Taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie.

Wobec powyższego organy podatkowe prawidłowo uznały, że skoro Skarżący przy prowadzeniu działalności zatrudniał członka rodziny, z którym nie pozostawał we wspólnym gospodarstwie domowym, to obowiązany był o tym fakcie zawiadomić organ, co skutkowałoby ustaleniem wysokości podatku w tej formie, jednakże w kwocie wyższej od ustalonej decyzją. W tej sytuacji Sąd stwierdza, że organy podatkowe prawidłowo uznały, że Skarżący utracił prawo do opodatkowania prowadzonej przez siebie działalności w formie karty podatkowej. W sprawie zaistniały bowiem okoliczności wymienione w art. 40 ust. 1 pkt 3 ustawy.

Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.