Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 199/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2021-09-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Czystość i porządek
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 pkt 1, art, 6r ust. 2a, ust. 3 i ust. 4
journal: Dz.U. 2021 poz 888
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn Sędziowie: Sędzia WSA Władysław Kulon Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 września 2021 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej [...] z/s w L. na uchwałę Rady Miejskiej w L. z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie zmiany uchwały w sprawie usług świadczonych w zamian za uiszczoną przez właściciela nieruchomości opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] z siedzibą w L. (dalej; "strona skarżąca") w piśmie z [...].03.2021 r. zaskarżyła m.in. uchwałę Rady Miejskiej w L. z [...].05.2020 r. (nr [...]) zmieniającą uchwałę w sprawie usług świadczonych w zamian za uiszczaną przez właściciela nieruchomości opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności w całości.

W skardze podniesiono zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego a mianowicie art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 6r ust. 2a, ust. 3 i ust. 4 ustawy z 13.09.1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2021 r., poz. 888 ze zm.;) - dalej: "u.c.p.g." poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji ustalenie ryczałtowych stawek opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi na terenie Gminy Miejskiej L. w oparciu o wskazaną powyżej metodę, przy ewidentnym zróżnicowaniu kosztów funkcjonowania systemu gospodarowania odpadami komunalnymi, o których mowa w art. 6r ust. 2-2b i 2d dla znacznej części nieruchomości na terenie gminy poprzez wyłączenie z zakresu usług świadczonych w zamian za uiszczaną przez właściciela tych nieruchomości opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi usług wyposażenia nieruchomości w pojemniki półpodziemne oraz elementów ich wyposażenia (w tym worków Big-bag) oraz utrzymania tych pojemników w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym.

Przedstawiając uzasadnienie dla tak sformułowanego zarzutu skargi jej autor wskazał, że stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 1 u.c.p.g. właściciel nieruchomości zapewnia wyposażenie nieruchomości w worki lub pojemniki przeznaczone do zbierania odpadów komunalnych, utrzymanie tych pojemników w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym oraz utrzymanie w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym miejsc gromadzenia odpadów, chyba że na mocy uchwały rada gminy, o której mowa w art. 6r ust. 3 u.c.p.g. obowiązki te w całości lub części przejmie gmina jako część usługi w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości z zamian za uiszczaną przez właściciela opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Na mocy § 7 uchwały Rady Miejskiej w L. z [...].11.2019 r. (nr [...]) w brzmieniu sprzed zmiany dokonanej zaskarżoną uchwałą Gmina Miejska L. przejęła na siebie obowiązek wyposażenia nieruchomości w pojemniki i worki do zbierania odpadów komunalnych oraz obowiązek utrzymania pojemników w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym. Do [...].06.2020 r. zbiórka odpadów w przeważającej części nieruchomości wielolokalowych odbywała się w sposób nieselektywny. Zmiana stanu prawnego wywołała konieczność przygotowania wszystkich nieruchomości do selektywnej zbiórki odpadów. Jak wskazała strona skarżąca spółdzielnie na etapie przygotowań do tych zmian uzyskały zgodę od operatora gminnego systemu gospodarki odpadami komunalnymi na wprowadzenie rozwiązania polegającego na budowie gniazd segregacyjnych w zabudowie pojemników półpodziemnych, które w ocenie strony skarżącej stanowią rozwiązanie efektywniejsze pod względem zajmowanej powierzchni danej nieruchomości. Finansowanie tego rozwiązania pozostało po stronie spółdzielni mieszkaniowych. Jak wskazała strona skarżąca rozwiązanie to nie zostało przyjęte uniwersalnie i nie wszystkie spółdzielnie zdecydowały się na zastosowanie takiego rozwiązania polegającego na budowie gniazd segregacyjnych, a w konsekwencji gmina nie dokonuje wyposażenia nieruchomości wielolokalowych w pojemniki w sposób jednolity na terenie całego miasta – dostarczane są wyłącznie pojemniki do tych nieruchomości, których sposób zabudowy umożliwia skorzystanie z oferowanych przez gminę pojemników typu wózek kołowy lub iglo. Strona skarżąca zauważyła, że zgodnie z art. 6k ust. 2 pkt 3 u.c.p.g. pobierana opłata za gospodarowanie odpadami ma odzwierciedlać koszty funkcjonowania systemu gospodarowania odpadami komunalnymi. W ocenie strony skarżącej jeżeli gmina ma możliwość wyposażenia konkretnej nieruchomości w pojemniki określonego typu to koszt ten powinien być objęty odrębną opłatą, określoną w trybie i na zasadach przewidzianych w art. 6r ust. 4 u.c.p.g. Tym samym dokonywana przez gminę kalkulacja opłat obowiązujących na jej terenie powinna uwzględniać sytuacje, w których usługi takie jak: zakup, dostarczanie oraz utrzymanie pojemników w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym nie są świadczone przez gminę. Strona skarżąca wskazała jednocześnie, że zgodnie z utrwalonym poglądem opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi rodzaj świadczenia ekwiwalentnego, co z kolei stanowi uzasadnienie jej funkcjonowania. Jak podkreślono w uzasadnieniu skargi, we wszystkich nieruchomościach, dla których to spółdzielnie wybrały rozwiązanie polegające na zbiórce odpadów komunalnych w pojemnikach półpodziemnych, mieszkańcy tych nieruchomości w opłatach eksploatacyjnych ponoszą koszty ich zakupu i utrzymania w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym oraz technicznym.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie ze względu na brak legitymacji skargowej po stronie skarżącej spółdzielni, ewentualnie o jej oddalenie w całości. Organ kwestionując legitymację skargową spółdzielni wskazał w tym zakresie, że w żaden sposób w skardze nie wykazano naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia.

Wnosząc o oddalenie skargi autor odpowiedzi na nią wskazał z kolei, że postanowienia zaskarżonej uchwały mieszczą się w zakresie delegacji ustawowej i pozostają one w zgodzie z przepisami u.c.p.g. Organ podkreślił, że rada gminy dysponuje bezsprzecznie prawem do podjęcia decyzji o przejęciu w całości lub w części usługi wyposażenia nieruchomości w pojemniki i worki, a zaskarżona uchwała jest wyrazem tak rozumianego uprawnienia. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 1 u.c.p.g. organ podkreślił, że wskazany przepis określa uprawnienie gminy do wyboru obowiązków, które przejmie od właściciela nieruchomości, jako część usługi świadczonej w zamian za opłatę. W konsekwencji realizacja tego uprawnienia nie może, w ocenie organu, stanowić naruszenia prawa. W odniesieniu do przyczyn wyłączenia z zakresu przejętych przez gminę obowiązków wyposażenia nieruchomości w pojemniki półpodziemne to w istocie stanowiłoby ono trwałe przekazanie takiego pojemnika na rzecz właściciela nieruchomości, co z kolei nie mieściłoby się w zakresie pojęcia usługi. Kwestionując wprowadzenie przez stronę skarżącą rozwiązania polegającego na wyposażeniu nieruchomości w pojemniki półpodziemne wskazano, że skoro nie stanowi ono obowiązku wynikającego z przepisów prawa a wyłącznie uprawnienie to pozostaje ono poza zakresem art. 5 ust. 1 pkt 1 u.c.p.g. W konsekwencji właściciele nieruchomości, którzy zdecydowali się na takie rozwiązanie mają zagwarantowane to, że odpady będą ze wskazanych pojemników odbierane oraz zagospodarowywane jako część usługi świadczonej w zamian za opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Kwestionując argument strony skarżącej dotyczący ekwiwalentności opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi organ zauważył również, że wobec braku obowiązku ponoszenia nakładów na niestandardowe pojemniki nie kreuje roszczenia o zmniejszenie obciążeń z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami, co zdaniem organu potwierdza charakter tej opłaty jako daniny publicznej o ograniczonej w wymiarze indywidualnym ekwiwalencji. W efekcie gmina nie ma prawa ani obowiązku wprowadzać rozwiązań, które miałyby zapewnić taką ekwiwalentność.

Organ nie zgodził się również z podniesionym w skardze zarzutem naruszenia art. 6r ust. 2a, 3 i 4 u.c.p.g. Jak wskazał art. 6r ust. 2a określa zakres dopuszczalnych kosztów, które mogą być pokrywane z pobranych opłat nie wskazując jednocześnie, że gmina jest obowiązana wszystkie takie koszty ponosić, ani tym bardziej nie wynika z tego przepisu, jakie usługi gmina miałaby przejąć.

W zakresie zarzutu naruszenia art. 6r ust. 4 u.c.p.g. organ wskazał, że przedmiotem zaskarżonej uchwały nie jest świadczenie usług dodatkowych, a tym samym nie znajdzie on zastosowania w przedmiotowej sprawie.

Organ zakwestionował również argumentację strony skarżącej odnoszącą się do kwestii kalkulacji stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi podkreślając, ze przedmiotem zaskarżonej uchwały nie jest określenie stawki opłaty, lecz zmiana uchwały określającej zakres usług świadczonych przez gminę w zamian za tę właśnie opłatę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Na wstępie zaznaczenia wymaga, że wyrok wydano na posiedzeniu niejawnym, w trybie określonym w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o COVID, w brzmieniu nadanym ustawą z 28.05.2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych ustaw (Dz. U. 2021 r., poz. 1090). Zgodnie z nim, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 25.08.2021 r. skierowano sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Na podstawie art. 3 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że podstawę do zastosowania sankcji nieważności uchwał organów samorządu terytorialnego stanowi naruszenie przepisów prawa z wyłączeniem jednak nieistotnego naruszenia. Wskazuje się, że do kwalifikowanego naruszenia przepisów prawa należy wykroczenie poza granice delegacji ustawowej oraz sprzeczność aktu prawa miejscowego z powszechnie obowiązującym aktem normatywnym wyższego rzędu czy też niewykonanie upoważnienia ustawowego.

Przedmiotem sądowej kontroli jest uchwała Nr [...] Rady Miejskiej w L. z [...].05.2020 r. w sprawie zmieniany uchwały Nr [...] z [...].11.2019 r., zmienionej uchwałą Nr [...] z [...].12.201 r. w sprawie usług świadczonych w zamian za uiszczaną przez właściciela nieruchomości opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi (opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa D. z [...].05.2020 r., poz. [...]), dalej: "uchwała".

W rozpoznawanej sprawie nie może budzić wątpliwości, że zaskarżony akt należy do uchwał z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g. Spółdzielni Mieszkaniowej przysługuje interes prawny w zaskarżeniu tego rodzaju uchwały albowiem jest ona podmiotem zobowiązanym do ponoszenia opłat za mieszkańców zamieszkałych w budynkach stanowiących własność spółdzielni (art. 6h ustawy z 13.09.1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2019 r., poz. 2010 ze zm.) – dalej: u.c.p.g. Przepisy art. 2 ust. 3, ust. 3a i ust. 3b u.c.p.g. wskazują przy tym na zbiorcze ujęcie obowiązków spółdzielni mieszkaniowej co do nieruchomości zabudowanej budynkiem wielolokalowym, bez podziału na części tej nieruchomości. Obowiązki wynikające z ustawy o czystości i porządku ciążą na samej spółdzielni mieszkaniowej, a nie na poszczególnych mieszkańcach, i to spółdzielnia rozlicza się we własnym zakresie z tymi osobami. Obowiązki właściciela nieruchomości obciążają zatem spółdzielnię mieszkaniową, a nie mieszkańców.

Skarżąca strona zarzuciła Radzie dokonanie błędnej interpretacji art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 6r ust. 2a, ust. 3 i ust. 4 – u.c.p.g., co doprowadziło do ustalenia ryczałtowych (jednakowych) stawek opłat za gospodarowanie opłatami komunalnymi na terenie Gminy Miejskiej L. w oparciu o przyjętą metodę, przy ewidentnym zróżnicowaniu kosztów funkcjonowania systemu gospodarowania odpadami komunalnymi, o których mowa w art. 6r ust. 2-2b i 2 d u.c.p.g. dla znacznej części nieruchomości na terenie gminy, poprzez wyłączenie w świetle § 7 ust. 2 uchwały, z zakresu usług świadczonych w zamian za uiszczaną przez właściciela tych nieruchomości opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi, usług wyposażenia nieruchomości w pojemniki półpodziemne oraz elementów ich wyposażenia(w tym worków Big- bag) oraz utrzymania tych pojemników w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym.

Istotą sporu w niniejszej sprawie jest kwestia prawidłowości zastosowania braku zwolnienia strony skarżącej z obowiązku wyposażenia należących do niej nieruchomości w pojemniki półpodziemne oraz elementy wyposażenia takich pojemników, w tym worków Big-Bag, a także utrzymywania takich pojemników w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym. Na mocy bowiem zaskarżonego § 7 ust. 2 uchwały nr [...] Rada postanowiła, że przejęte przez Gminę Miejską L. usługi w postaci wyposażenia nieruchomości w pojemniki i worki do zbierania odpadów komunalnych w ilości i pojemności niezbędnej do spełnienia przez właścicieli tych nieruchomości obowiązków w zakresie zbierania i przekazywania do odebrania odpadów komunalnych oraz utrzymania dostarczonych pojemników w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym, nie obejmują pojemników półpodziemnych oraz elementów wyposażania takich pojemników, w tym worków typu Big-Bag.

Materialnoprawną podstawę uchwały będącej przedmiotem skargi stanowi przepisy art. 6r ust. 3-3b ustawy z 13.09.1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2019 r., poz. 2010 ze zm.). Z treści art. 6r ust. 3 wynika upoważnienie dla rady do kompleksowego, precyzyjnego i szczegółowego określenia zagadnień wymienionych w tym upoważnieniu ustawowym, tj. sposobu świadczenia usług związanych z odbiorem i zagospodarowaniem odpadów, w tym ilości odbieranych odpadów od właściciela oraz częstotliwości ich odbioru, jak również sposobu świadczenia usług przez punkty selektywnego zbierania odpadów komunalnych. Przesłanek materialnoprawnych kształtujących treść uchwały podejmowanej na podstawie art. 6r ust. 3 u.c.p.g. poszukiwać należy w pozostałych przepisach ustawy regulujących zasady funkcjonowania systemu gospodarowania odpadami komunalnymi, w tym zakres usług świadczonych w zamian za uiszczaną przez właściciela nieruchomości opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Na podstawie art. 6r ust. 1 u.c.p.g. opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi dochód gminy. Zgodnie z art. 6r ust. 1aa u.c.p.g. środki z opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi nie mogą być wykorzystane na cele niezwiązane z pokrywaniem kosztów funkcjonowania systemu gospodarowania odpadami komunalnymi. Uzupełnieniem zakazu wykorzystywania środków z opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na cele niezwiązane z pokrywaniem kosztów funkcjonowania systemu gospodarowania odpadami komunalnymi jest zobowiązanie gminy do pokrywania powyższymi środkami ustawowo określonych kategorii kosztów funkcjonowania tego systemu. W przepisie art. 6r ust. 2 u.c.p.g. ustawodawca nie tylko nałożył na gminy powyższy obowiązek, lecz także określił kategorie kosztów funkcjonowania systemu gospodarowania odpadami komunalnymi, które obligatoryjne muszą być pokryte środkami z opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Zalicza się do nich koszty: 1) odbierania, transportu, zbierania, odzysku i unieszkodliwiania odpadów komunalnych; 2) tworzenia i utrzymania punktów selektywnego zbierania odpadów komunalnych; 3) obsługi administracyjnej tego systemu; 4) edukacji ekologicznej w zakresie prawidłowego postępowania z odpadami komunalnymi. Jednocześnie ustawodawca uregulował kwestię przeznaczenia przez gminę środków z opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na pokrycie wydatków, które nie zawierają się w ustawowym katalogu kosztów funkcjonowania systemu gospodarowania odpadami komunalnymi obligatoryjnie pokrywanych środkami z opłaty, które są także związane z funkcjonowaniem tego systemu i służą realizacji zadań służących utrzymaniu czystości i porządku w gminie. Stosownie do brzmienia art. 6r ust. 2a u.c.p.g. z pobranych opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi gmina może pokryć koszty wyposażenia nieruchomości w pojemniki lub worki do zbierania odpadów komunalnych i koszty utrzymywania pojemników w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym.

Biorąc pod uwagę złożoną skargę przyjdzie w tym miejscu zauważyć, że powyższy przepis nie nakłada na gminę obowiązku pokrywania z pobranych opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi wskazanych kosztów. Wprowadza on w tym zakresie fakultatywność działania (świadczy o tym użyty zwrot "gmina może pokryć"). Taka możliwość istnieje wówczas, gdy rada zdecyduje się przejąć obowiązki, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 u.c.p.g., na mocy uchwały podjętej na podstawie art. 6r ust. 3 u.c.p.g. Co równie istotne z uwagi na podnoszone w skardze zarzuty, w przypadku gdy rada zdecyduje się skorzystać z takiego uprawnienia, to zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 u.c.p.g., ustawodawca nie zobowiązuje gminy do przejęcia całości obowiązków właściciela nieruchomości, o których mowa w tym przepisie. Na podstawie tego przepisu właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku przez wyposażenie nieruchomości w worki lub pojemniki, przeznaczone do zbierania odpadów komunalnych, utrzymanie tych pojemników w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym oraz utrzymanie w odpowiednim stanie sanitarnym i porządkowym miejsc gromadzenia odpadów, chyba że na mocy uchwały rady gminy, o której mowa w art. 6r ust. 3, obowiązki te w całości lub w części przejmie gmina jako część usługi w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości w zamian za uiszczoną przez właściciela opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

Przepis art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.c.g. przyznaje zatem gminie uprawnienie do wyboru obowiązków, które przejmie od właściciela nieruchomości, jako część usługi świadczonej w zamian za opłatę. Ustawodawca dopuszcza bowiem możliwość przejęcia przez gminę zarówno wszystkich obowiązków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 u.c.p.g., jak i tylko części z nich (gmina może zobowiązać się wyłącznie np. do wyposażenia nieruchomości w pojemniki; wówczas powinność wykonania pozostałych obowiązków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, w tym utrzymanie pojemników w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym, obciążać będzie właścicieli nieruchomości). Jest to wyłącznie uprawnienie gminy, które w świetle tego przepisu, może być również zrealizowane wyłącznie w części. W przeciwieństwie do treść art. 6r. ust. 2d u.c.p.g., zgodnie z którym w zamian za pobraną opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi gmina zapewnia właścicielom nieruchomości pozbywanie się wszystkich rodzajów odpadów komunalnych, w przypadku ust. 3 powołanego przepisu ustawodawca upoważnił gminę do przejęcia całości lub tylko części obowiązków. Ponadto Sąd podziela stanowisko autora odpowiedzi na skargę, który słusznie zauważył, że wyposażanie nieruchomości w pojemniki półpodziemne nie może być uznane za usługę świadczoną w zamian za uiszczaną przez właściciela nieruchomości opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi, ponieważ mogłoby wiązać się z trwałym przekazaniem takiego pojemnika na rzecz właściciela nieruchomości co jest podyktowane chociażby tym, że dla wyposażenia nieruchomości w pojemniki półpodziemne może być konieczne wykonanie robót budowlanych, które prowadzą do trwałego połączenia takiego pojemnika z nieruchomością. Przyjdzie raz jeszcze zauważyć, że podnoszone w skardze przepisy art. 6r ust. 2a u.c.p.g. określa zakres dopuszczalnych kosztów, które mogą być pokrywane z pobranych opłat. Przepis ten nie nakłada na gminę obowiązku ponoszenia wszystkich takich kosztów. W ocenie Sądu, czy gmina będzie takie koszty finansować z dochodów pochodzących z opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi zależy od tego, czy i w jaki sposób skorzysta z kompetencji określonej w art. 5 ust. 1 pkt 1 u.c.p.g. W zaskarżonej uchwale skorzystano z tej kompetencji w sposób prawidłowy.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisu art. 6r ust. 4 u.p.c.g. przyjdzie z kolei zauważyć, że przedmiotem skarżonej uchwały nie jest określenie wysokości stawek opłat ale świadczenie usług dodatkowych w zamian za takie opłaty.

Reasumując stwierdzić trzeba, że poniesienie przez Spółdzielnię Mieszkaniową niewymaganych prawem nakładów na budowę gniazd segregacyjnych w zabudowie pojemników półpodziemnych, co wiąże się z wyposażeniem nieruchomości w niestandardowe pojemniki oraz worki typu Big-bag, w ocenie Sądu, nie kreuje prawem przewidzianego roszczenia o zmniejszenie obciążeń z tytułu opłaty za gospodarowania odpadami, co dodatkowo potwierdza charakter przedmiotowej opłaty jako daniny publicznej o ograniczonej w wymiarze indywidualnym ekwiwalencji. Przyznać należy rację zaskarżonemu organowi, że wysokość uiszczonej opłaty przez konkretnego właściciela nieruchomości nie jest pochodną kosztów przez niego generowanych, a gmina nie ma ani prawa ani obowiązku wprowadzać takich rozwiązań, które tego rodzaju ekwiwalencję zapewnią. Sąd przy tym nie ma uprawnień do badania celowości, czy też racjonalności skarżonej uchwał. Dokonuje wyłącznie kontroli jej zgodność z powszechnie obowiązującym prawem.

Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że zaskarżona uchwała nie narusza prawa, a w szczególności nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym stwierdzenie jej nieważności. Skarga podlegała zatem oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł w sentencji wyroku.