Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 721/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2015-12-16 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6560
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Zawieszono postępowanie sądowe
Powołane przepisy: article: art. 125 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Czajkowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 grudnia 2015r. sprawy ze skargi Gminy na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej– działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia "[...]", Nr "[...]", w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: zawiesić postępowanie sądowe w sprawie. WSA/post.1 - sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

Gmina wystąpiła z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług.

Przedstawiając we wniosku zdarzenie przyszłe, Gmina podniosła m.in., że jest odpowiedzialna za realizację projektów inwestycyjnych, których przedmiotem jest budowa infrastruktury kanalizacyjnej i wodociągowej położonej na obszarze Gminy. Poszczególne części tej infrastruktury są traktowane jako środki trwałe. W odniesieniu do infrastruktury oddanej do użytkowania przed 15 grudnia 2014 r., pozostawiła te składniki majątkowe na stanie własnych środków trwałych i udostępniła następnie nieodpłatnie Przedsiębiorstwu A w której ma 100% udziałów. Czynność ta nie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług i Gmina nie odliczyła dotychczas podatku naliczonego w związku z wydatkami poniesionymi na inwestycje. W dniu 15 grudnia 2014 r. Gmina zawarła ze Spółką umowę przesyłu i od tej daty Gmina świadczy na rzecz Spółki usługi przesyłu wody i ścieków. Dodatkowo obecnie Gmina realizuje inwestycje w infrastrukturę, które od momentu ich oddania do użytkowania będą wykorzystywane do świadczenia odpłatnych usług przesyłu wody. W przyszłości przewiduje też wniesienie infrastruktury (zarówno już oddanej do użytkowania, jak i tej, która zostanie oddana w przyszłości) w formie aportu rzeczowego do Spółki. W ocenie wnioskodawczyni, wniesienie aportu nie będzie stanowić czynności wyłączonej z opodatkowania na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177 poz. 1054 ze zm.) ani w przypadku infrastruktury, która zostanie wniesiona w ciągu dwóch lat od momentu objęcia jej umową przesyłu, bądź też wniesionej w momencie oddania jej do użytkowania, nie będzie podlegać zwolnieniu od podatku z opcją opodatkowania na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 tej ustawy. W przypadku zaś infrastruktury, która zostanie wniesiona po upływie dwóch lat od objęcia jej umową przesyłu, aport będzie podlegał zwolnieniu od podatku z opcją opodatkowania na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 tej ustawy. W sytuacji gdy Gmina i Spółka złożą oświadczenie w trybie art. 43 ust. 1 pkt 10 tej ustawy, przedmiotowa transakcja będzie podlegać opodatkowaniu. W ocenie Gminy, w sytuacji gdy wniesienie aportem części infrastruktury będzie podlegało opodatkowaniu, będzie jej przysługiwało prawo do dokonania jednorazowej korekty podatku naliczonego poniesionego w związku budową infrastruktury, która będzie obejmować cały pozostały okres korekty i zostanie dokonana w deklaracji dotyczącej okresu rozliczeniowego, w którym nastąpi aport.

W interpretacji indywidualnej z dnia "[...]" Dyrektor Izby Skarbowej, uznając stanowisko Gminy za nieprawidłowe m.in. w części dotyczącej jednorazowej korekty podatku naliczonego, wskazał, że Gmina, budując infrastrukturę z zamiarem wykorzystywania jej do czynności niepodlegających opodatkowaniu, nie nabywała jej do działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług i tym samym nie działała w charakterze podatnika podatku od towarów i usług. W konsekwencji nie spełniła przesłanki z art. 86 ust. 1 ustawy i nie nabyła prawa do odliczenia. W kwestii zaś korekty podatku naliczonego unormowanej w art. 91 ust. 1 ustawy, organ, odwołując się do wyroku TSUE z dnia 2 czerwca 2005 r., C-378/02 Waterschap Zeeuws Vlaanderen, wskazał, że jedynie charakter, w jakim podmiot działał w chwili nabycia dobra, determinuje istnienie prawa do odliczenia. Podmiot prawa publicznego, który nabywa dobro inwestycyjne jako władza publiczna, a zatem nie działając w charakterze podatnika, i który następnie sprzedaje to dobro, działając w charakterze podatnika, nie korzysta w zakresie tej sprzedaży z prawa do dokonania korekty podatku naliczonego. Późniejsza zmiana przeznaczenia infrastruktury nie spowoduje powstania prawa do odliczenia, gdyż prawo takie powstaje w momencie, gdy podatek, który podlega odliczeniu. W konsekwencji, zdaniem organu, skarżącej nie będzie przysługiwało prawo do korekty podatku naliczonego, o której mowa w art. 91 ustawy o podatku od towarów i usług, gdyż nie nabyła ona prawa do odliczenia podatku naliczonego w związku z tymi zakupami.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie Gmina podniosła, że w sytuacji opisanej we wniosku spełnione są przesłanki dla przyznania jej prawa do odliczenia. Jak wskazała, przepis art. 91 ust. 7 ustawy o podatku od towarów i usług obejmuje sytuacje, w których podatnik nie miał prawa do odliczenia, a następnie zmieniło się to prawo. W ocenie strony, jej stanowisko wspiera orzecznictwo sądowe (m.in. wyroki TSUE w sprawach 268/83 i C-78/00, a także wyroki WSA w Lublinie z dnia 9 października 2009 r., sygn. akt I SA/Lu 330/09, WSA we Wrocławiu z dnia 28 kwietnia 2008 r., sygn. akt I SA/Wr 1551/07). Wskazała, że nie sposób podzielić oceny organu, że w trakcie realizacji inwestycji nie działała w charakterze podatnika VAT, gdyż nie można utożsamiać nieodpłatnego udostępnienia inwestycji na potrzeby świadczenia usług zbiorowego zaopatrywania w wodę i odbiór ścieków jako działalnie wyłączone z zakresu działalności gospodarczej.

Odpowiadając na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

W świetle treści art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

Z przepisu tego wynika, że sąd może zawiesić postępowanie z uwagi na prejudycjalność innego toczącego się postępowania, którego wynik może mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Sąd opowiada się przy tym za szerokim interpretowaniem użytego w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. pojęcia "rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania", wychodzącym poza tradycyjne rozumienie prejudycjalności postępowania. Celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego powinna być bowiem analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego, zakończonego zaskarżoną decyzją lub innym aktem, jak i przesłanek do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego na skutek rozstrzygnięcia wydanego w innym już toczącym się postępowaniu (por. M. Niezgódka-Medek (w:), B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II). Należy zatem uznać, że ekonomika procesowa oraz względy sprawiedliwości przemawiają za potrzebą zawieszenia postępowania również w razie istnienia budzącego wątpliwości zagadnienia prawnego, przekazanego do rozstrzygnięcia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu w drodze uchwały, w kwestii mogącej mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy.

Sądowi z urzędu wiadomym jest zaś, że postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2015 r. w sprawie o sygn. akt I FSK 1256/14, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 187 § 1 p.p.s.a., przedstawił do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów, wyłaniające się na tle rozpoznawanej sprawy następujące zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości: "Czy wykonując sieci kanalizacyjne, sieci wodociągowe oraz kanalizację deszczową gmina występuje jako organ władzy publicznej realizujący zadania własne wynikające z art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.) czy też występuje w charakterze podatnika VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług ( tekst jednolity :Dz. U. z 2011 r. nr 177, poz. 1054 ze zm.), a poniesione na te inwestycje wydatki są związane z wykonywaniem czynności opodatkowanych polegających na przyszłej sprzedaży gruntów przeznaczonych pod budownictwo mieszkaniowe i tym samym gminie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego?"

W niniejszej sprawie, w związku z przedstawionym we wniosku stanem faktycznym oraz zadanym pytaniem, Dyrektor Izby Skarbowej wyraził w interpretacji indywidualnej stanowisko, że Gmina, budując infrastrukturę z zamiarem wykorzystywania jej do czynności niepodlegających opodatkowaniu, nie nabywała jej do działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług i tym samym nie działała w charakterze podatnika podatku od towarów i usług. Co za tym idzie, nie spełniła przesłanki z art. 86 ust. 1 ustawy i nie nabyła prawa do odliczenia. Odnośnie korekty podatku naliczonego, o której mowa w art. 91 ust. 1 ustawy, organ uznał natomiast, że jedynie charakter w jakim podmiot działał w chwili nabycia dobra, determinuje istnienie prawa do odliczenia. Podmiot prawa publicznego, który nabywa dobro inwestycyjne jako władza publiczna, a zatem nie działając w charakterze podatnika i który następnie sprzedaje to dobro działając w charakterze podatnika, nie korzysta w zakresie tej sprzedaży z prawa do dokonania korekty podatku naliczonego. Późniejsza zmiana przeznaczenia infrastruktury nie powoduje powstania prawa do odliczenia, gdyż prawo takie powstaje w momencie, gdy podatek, który podlega odliczeniu. Wywodząc powyższe organ stwierdził, że gminie nie będzie przysługiwało prawo do korekty podatku naliczonego, o której mowa w art. 91 ustawy o podatku od towarów i usług, gdyż nie nabyła ona prawa do odliczenia podatku naliczonego w związku z tymi zakupami.

W sytuacji zatem, gdy zaskarżona interpretacja indywidualna przepisów prawa podatkowego dotyczyła m.in. charakteru w jakim występuje gmina wykonując inwestycję kanalizacyjną i wodociągową, tj. czy jako podatnik podatku od towarów i usług w rozumieniu art.15 ust.1 i 6 ustawy VAT, czy też jako organ władzy publicznej realizujący zadania własne wynikające z art. 7 ustawy o samorządzie gminnym, dopiero rozstrzygnięcie tej kwestii przez Naczelny Sąd Administracyjny w związku z przedstawionym składowi siedmiu sędziów zagadnieniem prawnym, umożliwi odpowiedź na zadane przez skarżącą pytanie, tj. czy Gmina będzie uprawniona do odliczenia podatku naliczonego związanego z wydatkami na infrastrukturę wodno – kanalizacyjną, w związku ze zmianą przeznaczenia do czynności opodatkowanych.

Jeżeli więc problem będący przedmiotem skargi wiąże się bezpośrednio z zagadnieniem przedstawionym do rozstrzygnięcia przez NSA w sprawie o sygn. I FSK 1256/14, Sąd stwierdził, że podjęta w tej kwestii uchwała będzie miała istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

Mając powyższe na uwadze, działając w oparciu o art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd zawiesił z urzędu niniejsze postępowanie, do czasu podjęcia przez NSA stosownej uchwały w przedmiocie zagadnienia przedstawionego w powyższym postanowieniu.