Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 3785/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-06-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6260 Statut
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Rada Miasta~Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 20 ust. 1, ust. 3, art. 24 ust. 2
journal: Dz.U. 1990 nr 16 poz 95
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Rady Miejskiej w Jarocinie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 23 lipca 2020 r. sygn. akt IV SA/Po 71/20 w sprawie ze skargi Wojewody Wielkopolskiego na uchwałę Rady Miejskiej w Jarocinie z dnia 18 października 2018 r. Nr LXXX/814/2018 w sprawie Statutu Gminy Jarocin oraz na uchwałę Rady Miejskiej w Jarocinie z dnia 15 listopada 2018 r. Nr LXXXII/819/2018 w sprawie zmiany Statutu Gminy Jarocin oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 23 lipca 2020 r. sygn. akt IV SA/Po 71/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, po rozpoznaniu skargi Wojewody Wielkopolskiego na uchwałę Rady Miejskiej w Jarocinie z dnia 18 października 2018 r. nr LXXX/814/2018 w sprawie Statutu Gminy Jarocin oraz na uchwałę Rady Miejskiej w Jarocinie z dnia 15 listopada 2018 r. nr LXXXII/819/2018 w sprawie zmiany Statutu Gminy Jarocin, stwierdził nieważność uchwały nr LXXX/814/2018 Rady Miejskiej w Jarocinie z dnia 18 października 2018 r. w części obejmującej § 53 ust. 3 (punkt 1) oraz stwierdził nieważność uchwały nr LXXXII/819/2018 Rady Miejskiej w Jarocinie z dnia 15 listopada 2018 r. w części obejmującej § 1 pkt 2 odnośnie do § 73 ust. 3a, 3b, 3c, 3d, 3e, 3f, 3g, 3h, 3i, 3j, 3k, 3l, 3m, 3n, 3o (punkt 2); a także zasądził od Gminy Jarocin na rzecz Wojewody Wielkopolskiego zwrot kosztów postępowania (punkt 3).

W motywach orzeczenia Sąd pierwszej instancji podniósł, że unormowanie zawarte w § 53 ust. 3 Statutu Gminy Jarocin narusza w sposób istotny przepis art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2018 r. poz. 993 z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie u.s.g. przewiduje bowiem, że w przypadku sesji nadzwyczajnych wnioskodawca w uzasadnieniu powinien wskazać przyczynę złożenia projektu uchwały w trybie nadzwyczajnym. W ocenie Sądu przepisy ustawy o samorządzie gminnym nie wymagają uzasadnienia wniosku w sprawie zwołania sesji w trybie nadzwyczajnym. Art. 20 ust. 3 u.s.g. wymaga tylko, aby wniosek ten spełniał wymogi określone w art. 20 ust. 1 zdanie drugie u.s.g., czyli musi zawierać porządek obrad oraz muszą być do niego dołączone projekty uchwał, jakie mają być ewentualnie podjęte na sesji nadzwyczajnej. Brak uzasadnienia we wniosku radnych lub wójta nie może być przesłanką odmowy zwołania sesji rady. Co więcej, zagadnienie to nie może być również szczegółowo regulowane w statucie gminy, gdyż przekraczałoby to granice dopuszczalnej regulacji.

Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego § 1 pkt 2 odnośnie § 73 ust. 3a do 3o uchwały zmieniającej Statut Gminy Jarocin Sąd stwierdził, że regulacje te w sposób nieuprawniony ograniczają uprawnienia radnego wynikające z art. 24 ust. 2 u.s.g. związane z wykonywaniem jego mandatu. Wskazano, że warunkiem ustawowym korzystania z prawa uzyskiwania informacji i materiałów przez radnego w świetle powyższego przepisu jest zachowanie przez niego przepisów o tajemnicy prawnie chronionej. Uprawnienia i obowiązki radnego związane z prawem żądania udostępnienia materiałów i informacji wynikają zatem wprost z art. 24 u.s.g. W drodze aktu prawa miejscowego nie można ani rozszerzać, ani ograniczać uprawnień i obowiązków adresatów danego aktu prawa miejscowego wynikających wprost z ustawy. Regulacja zawarta w § 1 pkt 2 zmiany Statutu dotycząca dodania § 73 ust. 3a – 3o Statutu stanowi w istocie daleko idącą modyfikację przepisu art. 24 ust. 2 u.s.g. – dodane przepisy zawierają regulacje dotyczące procedury uzyskania informacji poprzez prawo wstępu do pomieszczeń i udostępnienie dokumentów. Niezasadnie Rada wymaga wyraźnego uzasadnienia uzyskania informacji i wstępu do pomieszczeń wykonywania mandatu radnego, wypełnienia wniosku wraz ze wskazaniem celu otrzymania informacji i to zgodnie ze wzorem pod rygorem, że wnioski które naruszają zasady określone w Statucie nie będą rozpatrywane (ust. 3a, 3b, 3c, 3d). Bez podstawy prawnej wprowadzono także termin składania (ust. 3f) i rozpatrywania wniosków o udostępnienie informacji i wstęp do pomieszczeń w zakreśleniem terminu do 14 dni, a także umożliwieniem realizacji wniosku w terminie do dwóch miesięcy od dnia jego złożenia przez radnego (ust. 3g). Nadto wprowadzona regulacja zmierza także do usankcjonowania podmiotu - w tym przypadku kierownika jednostki organizacyjnej, który dokonywałby oceny czy udostępnienie radnemu informacji i materiałów nie narusza dóbr osobistych i przepisów o tajemnicy prawnie chronionej (ust. 3k). Zgodnie z tym przepisem, kierownik jednostki organizacyjnej ma bowiem badać uprzednio złożony wniosek radnego o udostępnienie informacji i materiałów oraz decydować o udostępnieniu informacji radnemu. Prócz tego wprowadzono możliwość pobierania opłaty pokrywającej koszt przygotowania informacji (ust. 3n). Dalej z § 73 ust. 3o Statutu można wnioskować, że organ będzie dokonywał oceny, czy wniosek radnego o jakim mowa art. 24 ust. 2 u.s.g. nie stanowi wniosku o udostępnienie informacji publicznej i w przypadku pozytywnej oceny w tym zakresie wniosek radnego poddany będzie kognicji ustawy o dostępie do informacji publicznej włącznie z odmową udzielenia informacji w formie decyzji. Nie może budzić wątpliwości, że Rada dokonała niedopuszczalnej modyfikacji art. 24 ust. 2 u.s.g. wprowadzając regulacje, które nie posiadają żadnego umocowania w powyższym przepisie ustawy. Zdaniem Sądu unormowania zawarte w Statucie mogą dotyczyć wyłącznie kwestii stricte techniczno-porządkowych dotyczących np. miejsca i czasu udostępniania informacji i materiałów radnemu, technicznych uwarunkowań zapoznawania się z informacjami i materiałami, czy ich kopiowania, powielania, dokonywania wypisów. Postanowienia § 73 ust. 3a do 3o daleko wykraczają poza dopuszczalny charakter techniczno-porządkowy.

Mając na uwadze charakter stwierdzonych naruszeń, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., stwierdził nieważność powyższych regulacji.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Rada Miejska w Jarocinie, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego:

1) art. 91 ust. 1 i 4 w związku z art. 20 ust. 3 u.s.g. poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że uchwała Rady Miejskiej w Jarocinie nr LXXX/814/2018 z dnia 18 października 2018 r. w sprawie statutu Gminy Jarocin (Dz. Urzęd. Woj. Wielkpol. z 2018 r. poz. 8180) w części dotyczącej § 53 ust. 3 posiada wadę kwalifikowaną jako istotne naruszenie prawa;

2) art. 24 ust. 2 u.s.g. poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że uchwała Rady Miejskiej w Jarocinie Nr LXXX/819/2018 z dnia 15 listopada 2018 r. w sprawie zmiany statutu Gminy Jarocin (Dz. Urzęd. Woj. Wielkopol. z 2018 r. poz. 9229) w części dotyczącej § 1 pkt 2 odnośnie do § 73 ust. 3a, 3b, 3c, 3d, 3e, 3f, 3g, 3h, 3i, 3j, 3k, 3l, 3m, 3n, 3o Statutu Gminy Jarocin w sposób nieuprawniony narusza uprawnienia radnego.

W oparciu o wskazane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wojewoda Wielkopolski wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

W tej sprawie Sąd nie stwierdza wystąpienia jakiejkolwiek przesłanki nieważności postępowania, a tym samym rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżąca kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (tak NSA w uchwale pełnego składu z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opubl. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1).

Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną.

Sprawa ta podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna po doręczeniu skargi kasacyjnej nie zażądała stosownie do art. 182 § 2 P.p.s.a. przeprowadzenia rozprawy.

Skarga kasacyjna jest niezasadna.

Organ stanowiący gminy uchwalając statut zobowiązany jest do uregulowania ustroju wewnętrznego danej jednostki samorządu terytorialnego. Wynika to wprost z art. 169 ust. 4 Konstytucji RP. Rada gminy uchwalając statut korzysta z tzw. władztwa statutowego, polegającego na możliwości takiego kształtowania ustroju wewnętrznego, którego granicą jest z jednej strony nienaruszalność treści bezwzględnie obowiązujących przepisów ustawowych, a z drugiej strony dostosowanie jego treści do lokalnych warunków i potrzeb. Ponadto w statucie wyjątkowo jest dopuszczalnym nie tylko powtórzenie regulacji aktów wyższego rządu, ale i uzupełnianie istniejącej regulacji ustawowej w takim zakresie, w jakim z istotny i celu danej instytucji jest do dopuszczane celem zapewnienia prawidłowego funkcjonowania danej jednostki samorządu (J. Korczak, Konstytucyjne podstawy struktury i funkcji samorządu terytorialnego [w:] System Prawa Administracyjnego, pod red. R. Hausera, Z. Niewiadomskiego i A. Wróbla, tom 2, Konstytucyjne podstawy funkcjonowania administracji publicznej, Warszawa 2012, s. 229–230.; P. Lisowski, Autonomiczne konotacje samorządowego prawa miejscowego: kilka refleksji na temat wolności w stanowieniu prawa, [w:] Wolność w prawie administracyjnym, pod red. J. Zimmermanna, Warszawa 2017, s. 191-213; wyrok NSA z dnia 26 listopada 2019 r. sygn. akt II OSK 2736/19, opubl. w 2782207; wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2019 r. sygn. akt II OSK 1495/17, opubl. w LEX nr 2676325). Tym samym nie zawsze podstawą prawną uregulowania poszczególnych kwestii statutowych będzie wprost wskazany przepis ustawowy zawierający delegację do uregulowania danej materii w tym akcie prawnym.

Przechodząc do kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym zarzutami skargi kasacyjnej należy stwierdzić, że nie jest zasadnym zarzut dokonania przez Sąd pierwszej instancji błędnej wykładni art. 91 ust. 1 i ust. 4 w związku z art. 20 ust. 3 u.s.g. poprzez przyjęcie, że § 53 ust. 3 Statutu Gminy Jarocin posiada wadę kwalifikowaną jako istotne naruszenie prawa.

Zgodnie z tym przepisem w przypadku sesji nadzwyczajnej wnioskodawca w uzasadnieniu powinien wskazać przyczynę złożenia projektu uchwały w trybie nadzwyczajnym. Trafnie Sąd pierwszej instancji wskazał, że zarówno z art. 20 ust. 1 jak i art. 20 ust. 3 u.s.g. nie wynika, aby warunkiem lub przesłanką skutecznego złożenia wniosku o zwołanie sesji nadzwyczajnej było uzasadnienie przyczyny, dla której taka sesja w tym trybie miałaby być zwoływana. Ustawodawca w sposób wyczerpujący określił przesłanki skutecznego złożenia wniosku o zwołanie przez przewodniczącego rady gminy sesji nadzwyczajnej. Są nimi: 1) złożenie wniosku o zwołanie takiej sesji przez wójta lub co najmniej 1/4 ustawowego składu rady gminy, 2) dołączenie do wniosku projektu uchwały lub uchwał wraz z porządkiem obrad. Skoro w tym zakresie regulacja ustawowa jest wyczerpująca, to nie ma możliwości uzupełniania jej w statucie (por. prawomocny wyrok WSA w Opolu z dnia 2 listopada 2009 r. sygn. akt II SA/Op 290/09, opubl. w LEX nr 587735).

Jak przy tym wynika z uzasadnienia argumentacji strony skarżącej, celem zamieszczenia w Statucie Gminy Jarocin regulacji objętej § 53 ust. 3 było zapewnienie kontroli nad zasadnością zwoływania sesji nadzwyczajnych tak, aby nie każdy wniosek o zwołanie takiej sesji spełniający wymagania art. 20 ust. 3 i ust. 1 u.s.g. mógł doprowadzić do zwołania w tym trybie sesji organu stanowiącego Gminy. Prowadziłoby to do powiększenia kompetencji Przewodniczącego Rady Miejskiej w zakresie możliwości oceny, czy podana przez wnioskodawcę przyczyna uzasadnia zwołania sesji w trybie nadzwyczajnym, czy też nie. Byłaby to ocena objętą władzą dyskrecjonalną Przewodniczącego Rady i nie podlegająca w istocie żadnej kontroli, poza możliwością odwołania Przewodniczącego przez samą Radę. Doprowadziłoby to do pozbawienia znaczenia art. 20 ust. 3 u.s.g., ponieważ nie tyle spełnienie wymogów ustawowych warunkowałoby zwołanie sesji nadzwyczajnej, ale ocena, czy była przyczyna do jej zwołania. W tym zakresie nie można poszerzyć kompetencji przewodniczącego rady gminy.

Tym samym trafnie Sąd pierwszej instancji stwierdził, że § 53 ust. 3 Statutu Gminy Jarocin zawiera istotną wadę, a skoro tak, to zgodnie z art. 91 ust. 4 w związku z ust. 1 u.s.g. w tym zakresie należało stwierdzić nieważność tego przepisu Statutu.

Nie jest zasadnym także zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego polegający na dokonaniu błędnej wykładni art. 24 ust. 2 u.s.g. poprzez uznanie, że wprowadzone do Statutu Gminy Jarocin w § 1 pkt 2 uchwały Rady Miejskiej w Jarocinie Nr LXXX/819/2018 z dnia 15 listopada 2018 r. w sprawie zmiany statutu Gminy Jarocin (Dz. Urzęd. Woj. Wielkopol. z 2018 r. poz. 9229) w zakresie dodania do § 73 tego Statutu ust. 3a, 3b, 3c, 3d, 3e, 3f, 3g, 3h, 3i, 3j, 3k, 3l, 3m, 3n, 3o w sposób nieuprawniony narusza uprawnienia radnego.

Art. 24 ust. 2 u.s.g. stanowi, że w wykonywaniu mandatu radnego, radny ma prawo, jeżeli nie narusza to dóbr osobistych innych osób, do uzyskiwania informacji i materiałów, wstępu do pomieszczeń, w których znajdują się te informacje i materiały oraz wglądu w działalność urzędu gminy, a także spółek z udziałem gminy, spółek handlowych z udziałem gminnych osób prawnych, gminnych osób prawnych oraz zakładów, przedsiębiorstw i innych gminnych jednostek organizacyjnych, z zachowaniem przepisów o tajemnicy prawnie chronionej. Nie budzi wątpliwości, że przepis ten wyposaża radnego w dodatkowe uprawnienia w zakresie podejmowania czynności o charakterze kontrolnym podobne do czynności kontrolnych posłów i senatorów (tak wynika z uzasadnienia ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o zmianie niektórych ustaw w celu zwiększenia udziału obywateli w procesie wybierania, funkcjonowania i kontrolowania niektórych organów publicznych, Dz. U. z 2018 r. poz. 130, mocą której wprowadzono do ustawy o samorządzie gminnym obowiązującą w tej sprawie treść art. 24 ust. 2). Te dodatkowe uprawnienia radnego ograniczone są do jednostek organizacyjnych mających i niemających osobowości prawnej danej gminy, do której rady gminy został on wybrany.

W ocenie strony skarżącej kasacyjnie § 73 ust. 3a-3o dodany na podstawie § 1 pkt 2 uchwały Rady Miejskiej w Jarocinie Nr LXXX/819/2018 z dnia 15 listopada 2018 r. do Statutu Gminy Jarocin (dalej w skrócie także jako Statut lub Statut Gminy Jarocin) ma charakter jedynie porządkujący i nie zawiera regulacji niezgodnej z art. 24 ust. 2 u.s.g. Taki pogląd jest niezasadny.

Trafnie Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazał, że § 73 ust. 3a-3o Statutu zawiera regulacje ograniczające zakres uprawnień radnych przysługującym im na podstawie art. 24 ust. 2 u.s.g. § 73 ust. 3a Statutu stanowi częściowe powtórzenie regulacji zawartej już w § 73 ust. 3 tego Statutu, a częściowo zawartej w art. 24 ust. 2 u.s.g., a ponadto ogranicza uprawnienia kontrole radnego tylko do uzyskania tych informacji, które mogą być wykorzystane przez radnego w ramach udziału w procesie decyzyjnym Rady Miejskiej w Jarocinie. Udział w procesie decyzyjnym (właściwie w procesie uchwałodawczym) jest zagwarantowany radnemu w zakresie wykonywania przez niego mandatu i nie jest dopuszczalnym statutowo ograniczanie lub modyfikowanie tego uprawnienia. Trafnie Sąd pierwszej instancji stwierdził, że także § 73 ust. 3b Statutu ograniczający zakres przedmiotowy informacji i materiałów, z którymi może zapoznać się radny oraz uzależniający ten dostęp od przestrzegania zapisów innej uchwały Rady Miejskiej, stanowi niedopuszczalne ograniczenie uprawnień kontrolnych gwarantowanych radnemu art. 24 ust. 2 u.s.g. Analogicznie § 73 ust. 3c, ust. 3d, ust. 3e i ust. 3f Statutu ogranicza sposób udostępnienia materiałów i uzależnia prawo wstępu do pomieszczeń od złożenia przez radnego stosownego wniosku i jego uzasadnienia, mimo że takich warunków nie określa art. 24 ust. 2 u.s.g. Powyższe przepisy ograniczają sposób i zakres wykonywania mandatu radnego, a tym samym nie stanowią one dopuszczalnej materii statutowej. Uprawnienia radnego mogą być ograniczone treścią ustawy, a nie statutu. § 73 ust. 3g Statutu Gminy Jarocin wprowadza nieznane ustawie o samorządzie gminnym ograniczenie w oddzieleniu odpowiedzi na wniosek radnego, przy czym z jego treści wynika, że jest to wniosek o uzyskanie informacji oraz wstępu do pomieszczeń jednostek organizacyjnych Gminy Jarocin. Także trafnie Sąd pierwszej instancji stwierdził, że niezgodnym z art. 24 ust. 2 u.s.g. jest § 73 ust. 3k Statutu, zgodnie z którym to kierownik gminnej jednostki organizacyjnej lub gminnej osoby prawnej decyduje, jakie materiały mogą być udostępnione radnemu. Zakres ograniczeń w dostępie do informacji i materiałów może wynikać z regulacji ustawowej, o czym wprost stanowi art. 24 ust. 2 u.s.g., zgodnie z którym radny ma prawo do uzyskania informacji i materiałów, jeżeli nie narusza to dóbr osobistych innych osób oraz z zachowaniem przepisów o tajemnicy prawnie chronionej. § 73 ust. 3n Statutu Gminy Jarocin wprowadzający odpłatność za materiały udostępniane radnemu w trybie art. 24 ust. 2 u.s.g. także stanowi ograniczenie realizacji uprawnienia kontrolnego radnego.

Trafnie również Sąd pierwszej instancji wskazał, że § 73 ust. 3o Statutu zawiera regulację, która nie może stanowić treści materii statutowej. Zgodnie z tym przepisem jeżeli wniosek radnego dotyczy dostępu do informacji publicznej i zachodzą podstawy do odmowy jej udzielenia, to wydaje się decyzję na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Art. 24 ust. 2 u.s.g. stanowi odrębny od ustawy o dostępie do informacji publicznej tryb dostępu do informacji i w związku z tym na podstawie statutu nie można dokonywać wybiórczego stosowania w tym zakresie przepisów ustawy z 6 września 2001 r. Jeżeli radny byłby pozbawiony prawa dostępu do informacji lub dokumentów na podstawie art. 24 ust. 2 u.s.g., to mógłby wówczas złożyć wniosek w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej i wtedy będą stosowane przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Wprawdzie art. 24 ust. 2 u.s.g. nie reguluje całości zagadnień związanych z wykonywaniem mandatu radnego w zakresie dostępu do informacji, materiałów, wglądu w działalność jednostek samorządowych oraz wstępu do pomieszczeń, w tym zakresie dopuszczalna regulacja statutowa może dotyczyć wyłącznie kwestii stricte techniczno-porządkowych tak, aby nie skutkowało to regulacją lub modyfikacją samego prawa radnego do kontroli, a jedynie służyło wykonywaniu tego uprawnienia. Może to dotyczyć np. miejsca i czasu udostępniania informacji i materiałów radnemu, technicznych uwarunkowań zapoznawania się z informacjami i materiałami, czy ich kopiowania, powielania, dokonywania wypisów. Trafnie na to wskazał Sąd pierwszej instancji

Mając powyższe należy stwierdzić, że skoro wyrok Sądu pierwszej instancji odpowiada prawu, to Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.