Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 2463/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2004-06-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 630  Obrót towarami z zagranicą, należności celne i ochrona przed nadmiernym  przywozem towaru na polski obszar celny
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Sędzia NSA: Teresa Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe postanawia: 1. umorzyć postępowanie w sprawie sądowoadministracyjnej, 2. zwrócić J. P. kwotę 177,70 (sto siedemdziesiąt siedem 70/100) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

Jednolitym Dokumentem Administracyjnym SAD o numerze [...] z dnia [...] strona skarżąca zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym używaną odzież importowaną z Niemiec, klasyfikując towar do kodu PCN Taryfy celnej pod symbolem [...]. Celem ustalenia należności celnych Strona zastosowała obniżoną 0% stawkę celną. Organ celny jako podstawę zastosowania obniżonej stawki celnej uwzględnił deklarację eksportera zawartą na fakturze Nr [...] z dnia [...]załączonej przez skarżącego do zgłoszenia celnego.

Polskie władze celne w wyniku skierowania prośby do niemieckich władz celnych o przeprowadzenie weryfikacji deklaracji niemieckiego eksportera otrzymały odpowiedź, że towar opisany w fakturze Nr [...] nie posiada statusu preferencyjnego pochodzenia w rozumieniu Umowy zawartej pomiędzy Unią Europejską a Polską.

Po przeprowadzeniu postępowania Naczelnik Urzędu Celnego I w Ł. wydał w przedmiotowej sprawie w dniu [...] Nr [...] decyzję uznającą zgłoszenie SAD za nieprawidłowe i określił kwotę długu celnego wymierzając należne cło z zastosowaniem konwencyjnej stawki celnej w wysokości 19,7% wartości towaru.

W uzasadnieniu organ stwierdził, że na towar pochodzący z krajów Unii Europejskiej przewidywane są obniżone stawki celne, stosowane jednak dopiero po wcześniejszym udowodnieniu jego preferencyjnego pochodzenia. Dokumentami potwierdzającymi preferencyjne pochodzenie towaru są: świadectwo pochodzenia EUR 1 lub deklaracja na fakturze sporządzona przez upoważnionego eksportera. Z pisma niemieckich władz celnych wynikało, że towar objęty ww. świadectwem nie posiadał preferencyjnego pochodzenia. W związku z czym przedmiotowy dokument nie był prawidłowym dowodem preferencyjnego pochodzenia towarów i tym samym nie powinna być zastosowana obniżona stawka celna.

W dniu [...] od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie do Dyrektora Izby Celnej w Ł. z wnioskiem o jej uchylenie, wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w przedmiotowej zakresie, co jest podyktowane ważnym interesem strony. W odpowiedzi organ odwoławczy mocą decyzji z dnia [...] Nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu Dyrektor Izby Celnej powtórzył argumentację organu pierwszej instancji, dodatkowo wyjaśniając, że ryzyko zapłaty wyższej stawki celnej, niż deklarowana przez importera w zgłoszeniu celnym, z tego tytułu , że eksporter bezpodstawnie wystawił importerowi dowód pochodzenia lub też nie przedłożył organowi weryfikującemu stosownych dokumentów na poparcie zasadności wystawienia dowodu pochodzenia, spoczywa wyłącznie na importerze. Domaganie się zaś przez importera zwolnienia z obciążeń finansowych z tego tytułu byłoby sprzeczne z zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa. Importer musi liczyć się z możliwością weryfikacji zgłoszenia celnego w ciągu 3 lat od jego przyjęcia przez organ celny (art. 65 § 5 Kodeksu celnego), a tym samym z sytuacją, że w wyniku takiej weryfikacji organ określi wobec importera obowiązek celny w postaci zapłaty cła w kwocie wyższej niż pierwotnie ustalona.

W dniu 13 lutego 2003 r. pełnomocnik skarżącej wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. z wnioskiem o ich uchylenie. Zaskarżonym decyzjom zarzucił naruszenie art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 124, art. 126, art. 127, art. 187 § 1 oraz art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), naruszenie 13 § 1 i § 3 pkt 2 i 4, art. 83 § 3, art. 85 § 1 - 3 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz. U. Nr 75, poz. 802 t.j. z 2001 r. ze zm), naruszenie art. 5, art. 6, art. 16, art. 21, art. 24, art. 32 Protokołu Nr 4 dotyczącego definicji pojęcia "produkty pochodzące" i metod współpracy administracyjnej, stanowiącego załącznik do Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Rzeczpospolitą Polską a Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi (Dz. U. z 1994 r. Nr 11, poz. 38 ze zm.), oraz naruszenie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 1998 r. w sprawie ustanowienia taryfy celnej (Dz. U. Nr 158, poz. 1036 ze zm.). W skardze strona skarżąca podniosła, że w rozpatrywanej sprawie nie doszło do wskazania przesłanki wszczęcia postępowania weryfikacyjnego. Postawiła również zarzut nie uznania przez organy celne deklaracji na fakturze przedłożonej przy zgłoszeniu, pomimo że wypełniała ona wszystkie wymogi Protokołu 4, uznania zasadności dokonanej przez niemieckie organy celne weryfikacji (braku odpowiedzi weryfikacyjnej) , jak również zarzut wadliwie prowadzonego postępowania weryfikacyjnego poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu weryfikacyjnym i powiadomienia jej o wszczęciu postępowania dopiero po uzyskaniu odpowiedzi ze strony niemieckich władz celnych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Ł., odpowiadając na zarzuty podniesione w niniejszej sprawie wniósł o oddalenie skargi podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

W dniu 28 maja 2004 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynęło pismo pełnomocnika skarżącej cofające wniesioną skargę.

Pełnomocnik wniósł także o zwrot uiszczonego wpisu sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r Nr 153, poz. 1271, zm. Dz. U. z 2003 r Nr 228, poz. 2261) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Oznacza to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi utworzony z dniem 1 stycznia 2004 r dla obszaru województwa łódzkiego, rozporządzeniem Prezydenta RP z dnia 25 kwietnia 2003 r w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych /.../( Dz. U. z 2003 r Nr 72, poz. 652), jest właściwy do rozpoznania niniejszej sprawy.

Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002 r Nr 153, poz.1270) , skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.

W rozpoznawanej sprawie w ocenie Sądu, żadna z przytoczonych wyżej negatywnych okoliczności nie zachodzi.

W tym stanie rzeczy, Sąd uznając cofnięcie skargi za skuteczne , umorzył postępowanie na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 wskazanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi .

O zwrocie uiszczonego wpisu Sąd orzekł na podstawie art.97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ze zm. ) w zw. 46 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym ( Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm).