Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 911/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2010-09-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 8 ust. 3, art. 99 ust. 1, art. 103 ust. 1, art. 113 ust. 1, art. 113 ust. 9, art. 113 ust. 13 pkt 2
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Paweł Janicki Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda Protokolant Asystent sędziego Paweł Pijewski po rozpoznaniu w Łodzi na rozprawie w dniu 14 września 2010 r. przy udziale --- sprawy ze skargi G. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za czerwiec 2006 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z [...] określającą G.L. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za czerwiec 2006 r.

W wyniku kontroli podatkowej organ pierwszej instancji stwierdził, że podatnik świadczył usługi jubilerskie, a zatem nie mógł korzystać ze zwolnienia od podatku od towarów i usług, bowiem było ono wykluczone na podstawie art. 113 ust. 13 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. nr 54, poz. 535 ze zm., dalej w skrócie "uVAT").

W odwołaniu strona zarzuciła, że wykonywała wyłącznie usługi złotnicze, które nie są wymienione w ustawie jako usługi, do których nie stosuje się przedmiotowych zwolnień.

Utrzymując w mocy decyzję pierwszej instancji, Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. oparł swoje rozstrzygnięcie na następujących ustaleniach i wnioskach:

G.L. prowadził działalność gospodarczą na podstawie koncesji wydanej 23 maja 1990 r. przez Ministerstwo Rynku Wewnętrznego, zezwalającej na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie przetwórstwa i obrotu metalami szlachetnymi i kamieniami szlachetnymi, w tym skup od ludności i sprzedaż komisowa, z wyjątkiem przetwórstwa metali szlachetnych na wyroby dentystyczne, produkcji i obrotu farbami zawierającymi metale szlachetne, produkcji i obrotu lutami metali szlachetnych, a także przetwórstwa srebra na biżuterię oraz obrotu biżuterią srebrną. Podatnik przedstawił również zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z 15 grudnia 2008 r., wydane przez Prezydenta Miasta Ł., w którym określono przedmiot wykonywanej działalności gospodarczej: 32.12.Z - Produkcja wyrobów jubilerskich podobnych. Przedstawił też zaświadczenie o numerze REGON, w którym określono rodzaj przeważającej działalności - produkcja artykułów jubilerskich i podobnych gdzie indziej niesklasyfikowana.

Uzasadniając podstawę prawną decyzji organ powołał się na art. 5 ust. 1 pkt 1 uVAT, zgodnie z którym opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega m.in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśli zaś art. 15 ust. 1 tej ustawy podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Z opodatkowania podatkiem od towarów i usług ustawodawca wyłączył pewne kategorie podmiotów (zwolnienie podmiotowe) oraz pewne kategorie sytuacji faktycznych (zwolnienie przedmiotowe). W myśl art. 113 ust. 1 uVAT zwalnia się od podatku podatników u których wartość sprzedaży opodatkowanej nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty wyrażonej w złotych odpowiadającej równowartości 10.000 euro. Do wartości sprzedaży nie wlicza się kwoty podatku. Stosownie jednak do art. 113 ust. 13 pkt 2 uVAT, zwolnień, o których mowa w ust. 1 nie stosuje się do importu towarów i usług, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, dostawy towarów, dla których podatnikiem jest ich nabywca oraz podatników świadczących usługi prawnicze oraz usługi w zakresie doradztwa, a także usługi jubilerskie. Spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy G.L. miał prawo do korzystania ze zwolnienia o którym mowa w art. 113 ust. 1 uVAT.

Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., słuszne jest stanowisko organu pierwszej instancji, że strona nie może być uznana za podatnika VAT zwolnionego na podstawie art. 113 ust. 1 uVAT, gdyż zgodnie z art. 113 ust. 13 pkt 2 zwolnień tych nie stosuje się do podatników świadczących m.in. usługi jubilerskie. Zdaniem organu odwoławczego dokumentacja zgromadzona w toku postępowania podatkowego oraz złożone przez stronę zeznania, wskazują jednoznacznie, że podatnik wykonywał usługi jubilerskie. Świadczy o tym m.in. wydana koncesja na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie przetwórstwa i obrotu metalami szlachetnymi i kamieniami szlachetnymi, w tym skup od ludności i sprzedaż komisowa. Ponadto, zaświadczenie o numerze REGON, w którym określono rodzaj przeważającej działalności – produkcja artykułów jubilerskich i podobnych gdzie indziej niesklasyfikowana, co potwierdza również wpis do ewidencji działalności gospodarczej. Organ wskazał na zeznania strony złożone do protokołu w dniu 1 grudnia 2008 r., z których wynika że G.L. prowadzi działalność gospodarczą w zakresie złotnictwa-jubilerstwa dla ludności, polegającą na renowacji biżuterii złotej i oprawie kamieni. W dniu 5 grudnia 2008 r. w toku kontroli podatkowej strona zeznała, że zajmuje się naprawą biżuterii ze złota i srebra, przeróbką biżuterii wyłącznie ze złota, nie zajmuje się natomiast produkcją wyrobów z metali szlachetnych, lub z udziałem tych metali, a wykonuje wyłącznie usługi jubilerskie (przeróbka polega na tym, że klient przynosi złoty złom, z którego na zamówienie klienta strona wytwarza nową biżuterię; zaś naprawa polega na tym, że klient przynosi uszkodzoną biżuterię np. zerwany łańcuszek).

Zdaniem organu usługi złotnicze są tożsame z usługami jubilerskimi. Ustawa o podatku od towarów i usług nie zawiera definicji usług jubilerskich, jednakże w myśl art. 2 ust. 6 tej ustawy ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki, budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które wymienione są w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty. Stosownie do art. 8 ust. 3 uVAT, usługi wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej są identyfikowane za pomocą tych klasyfikacji, z wyjątkiem usług elektronicznych. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że rozporządzenie w sprawie PKWiU wydane na podstawie ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej, nie zawiera definicji usług złotniczych ani usług jubilerskich. W powyższym rozporządzeniu znajduje się grupa dotycząca m.in. wyrobów jubilerskich i podobnych, gdzie indziej nie sklasyfikowana - PKWiU 36.22. Podklasa ta obejmuje m.in.:

- produkcję biżuterii z metali szlachetnych lub metali nieszlachetnych;

- produkcję wyrobów złotniczych z metali szlachetnych lub innych metali platerowanych metalami szlachetnymi;

Z powyższego wynika, że w grupie PKWiU – produkcja wyrobów jubilerskich wymienione zostały usługi związane z wyrobami złotniczymi z metali szlachetnych oraz ze sztuczną biżuterią, co oznacza, że usługi złotnicze stanowią jeden z elementów usług jubilerskich. Powyższe czynności zostały wymienione tylko w przykładowy sposób, a pojęcie usług jubilerskich jest rozumiane szeroko i obejmuje wszystkie usługi związane z wyrobami złotniczymi.

Organ odwoławczy dodał, że Urząd Statystyczny wydając podatnikowi zaświadczenie o numerze REGON wskazał rodzaj prowadzonej działalności według EKD 3622 – produkcja artykułów jubilerskich i podobnych gdzie indziej niesklasyfikowana, w której zawarta jest m.in. produkcja wyrobów złotniczych.

Zdaniem organu z zeznań złożonych przez podatnika wynika, że prowadzona przez niego działalność gospodarcza mieści się w pojęciu usług jubilerskich. Strona wskazała bowiem, że wykonuje m.in. usługi polegające na oprawie kamieni oraz wytwarzaniu na zamówienie nowej biżuterii ze złomu przyniesionego przez klienta. W tej sytuacji organ uznał, że bezzasadne jest stanowisko strony dotyczące zwolnienia z opodatkowania usług złotniczych, gdyż słowo "złotnictwo" nie występuje ani w wydanej koncesji na prowadzenie działalności gospodarczej, ani w zaświadczeniu REGON, ani we wpisie do ewidencji działalności gospodarczej.

Ponadto w ocenie organu pojęcia "jubilerstwo" i "złotnictwo" należy uznać za tożsame. Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego "jubilerstwo" jest to rzemiosło zajmujące się wyrobem biżuterii i przedmiotów ozdobnych z metali szlachetnych i drogich kamieni, natomiast "złotnictwo" to rzemiosło zajmujące się wyrobem przedmiotów ze złota, srebra platyny, kamieni szlachetnych.

Wobec powyższego organ uznał, że strona świadczyła usługi, które nie podlegają zwolnieniu przedmiotowemu, co powoduje, że już z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym powinna była złożyć zgłoszenie rejestracyjne w celu rejestracji dla potrzeb podatku VAT. Na mocy art. 109 ust. 3 uVAT podatnik zobowiązany był prowadzić ewidencję zakupu i sprzedaży VAT zawierającą kwoty określone w art. 90, dane niezbędne do określenia przedmiotu i podstawy opodatkowania, wysokość podatku należnego, kwoty podatku naliczonego obniżające kwotę podatku należnego, kwotę podatku podlegającą wpłacie do urzędu skarbowego lub zwrotowi z tego urzędu, inne dane służące do prawidłowego sporządzenia deklaracji podatkowej oraz zgodnie z art. 99 ust. 1 i art. 103 ust. 1 uVAT podatnik był zobowiązany do składania deklaracji VAT-7 za okresy miesięczne w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po każdym kolejnym miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy, na rachunek właściwego urzędu skarbowego. Strona nie wypełniła tego obowiązku, co obligowało organ podatkowy do określenia powstałego zobowiązania podatkowego stosownie do art. 21 § 1 i 3 Ordynacji podatkowej.

Decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. przez G.L..

W uzasadnieniu skarżący odwołał się do swoich wyjaśnień złożonych na piśmie z dnia 27 kwietnia 2009 r. skierowanym do Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. oraz w odwołaniu z dnia 19 czerwca 2009 r. skierowanym do Dyrektora Izby Skarbowej w Ł.. Skarżący stwierdził, że wykonuje tylko swój wyuczony zawód i rzemiosło, którym są usługi złotnicze. Natomiast dokumenty, na które wskazują organy ujmują w najszerszym stopniu dopuszczalną działalność gospodarczą. Nie oznacza to jednak, że skarżący wykonuje wszystko na co pozwalają wymienione dokumenty.

Skarżący zgodził się z organami, że usługi złotnicze są tożsame z usługami jubilerskimi, jednakże w jego ocenie usługi te nie są takie same i dlatego, cyt. "są usługi jubilerskie i są usługi złotnicze". Zdaniem skarżącego w ustawie o podatku od towarów i usług ustawodawca precyzyjnie określił usługi jubilerskie, od których należy płacić podatek. Tym samym oddzielił usługi jubilerskie od usług złotniczych. Skarżący stwierdził, że od początku prowadzenia działalności gospodarczej tj. od 1 maja 1990 r. wykonywał i wykonuje tylko usługi złotnicze.

Podniósł ponadto, że przez cały okres prowadzenia działalności gospodarczej nie otrzymał żadnego upomnienia – wezwania z Urzędu Skarbowego w K. o niewywiązywaniu się z obowiązku płacenia zobowiązań podatkowych czy o opóźnieniach w płaceniu podatku.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Skarga jest bezzasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza ani prawa materialnego, ani prawa procesowego w stopniu mającym lub mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

W sprawie zastosowanie mają przepisy prawa materialnego w wersji obowiązującej w dacie zaistnienia stanu faktycznego sprawy.

W myśl art. 113 ust. 1 uVAT zwalnia się od podatku podatników, u których wartość sprzedaży opodatkowanej nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym kwoty wyrażonej w złotych odpowiadającej równowartości 10.000 euro. Do wartości sprzedaży nie wlicza się kwoty podatku.

Na podstawie art. 113 ust. 9 podatnik rozpoczynający wykonywanie czynności określonych w art. 5 w trakcie roku podatkowego jest zwolniony od podatku, jeżeli przewidywana przez podatnika wartość sprzedaży nie przekroczy, w proporcji do okresu prowadzonej sprzedaży, kwoty określonej w ust. 1 lub w ust. 8.

Zgodnie z art. 113 ust. 13 pkt 2 ustawy o VAT zwolnień, o których mowa w ust. 1 i 9, nie stosuje się do importu towarów i usług, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca, oraz podatników świadczących usługi prawnicze oraz usługi w zakresie doradztwa, a także usługi jubilerskie.

Przedmiotem sporu w tej sprawie jest zdefiniowanie usług świadczonych przez skarżącego i ustalenie, czy miały one charakter usług jubilerskich w rozumieniu art. 113 ust. 13 pkt 2 uVAT, co wyłączałoby możliwość zwolnienia od podatku. W ustawie o podatku od towarów i usług ustawodawca nie zdefiniował pojęcia "usług jubilerskich".

Należy mieć na uwadze, że zgodnie z art. 2 pkt 6 uVAT identyfikowanie towarów będących przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług następuje przy pomocy klasyfikacji wydanych na podstawie na podstawie art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz.U. Nr 88, poz. 439 ze zm.). Podobna zasada dotyczy usług, bowiem zgodnie z art. 8 ust. 3 uVAT, usługi wymienione w klasyfikacjach są identyfikowane za pomocą tych klasyfikacji, z wyjątkiem usług elektronicznych. Oznacza to, że te usługi (rozpatrywana sprawa dotyczy opodatkowania świadczenia usług) podlegające opodatkowaniu, które są uwidocznione w klasyfikacji państwowej należy identyfikować (definiować, rozróżniać, określać, opisywać) dla potrzeb opodatkowania podatkiem od towarów i usług według obowiązującej klasyfikacji, obejmującej podziały na poszczególne grupowania oraz ogólne reguły klasyfikowania.

Z dniem 1 maja 2004 r. weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 6 kwietnia 2004 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (Dz.U. z 2004 r. nr 89, poz. 844 ze zm.) zawierające w załączniku pogrupowane wyroby (towary) i usługi. Jednakże z § 2 pkt 1 tego rozporządzenia, w brzmieniu obowiązującym w 2006 r., wynika, że do celów podatku od towarów i usług stosuje się Polską Klasyfikację Wyrobów i Usług (PKWiU), o której mowa w § 3, nie dłużej jednak niż do 31 grudnia 2007 r. Później stosowanie PKWiU, o której mowa w § 3 przedłużono na dalszy okres. W § 3 określona jest PKWiU wcześniej wprowadzona, a mianowicie rozporządzeniem Rady Ministrów z 18 marca 1997 r. (Dz.U. nr 42, poz. 264 ze zm.).

Powyższe oznacza, że w 2006 r. usługi objęte klasyfikacją należało identyfikować na potrzeby opodatkowania podatkiem od towarów i usług za pomocą PKWiU wprowadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z 18 marca 1997 r.

W powyższej PKWiU w Podsekcji DN, w dziale 36 obejmującym meble i produkty pozostałe gdzie indziej niesklasyfikowane, sklasyfikowane zostały m.in. wyroby jubilerskie i podobne w symbolu 36.2. W ramach dalszego podziału klasyfikacyjnego w symbolu 36.22.13 ujęte zostały wyroby jubilerskie oraz ich części; wyroby ze złota i srebra oraz ich części, a w symbolu 36.22.11 perły, kamienie szlachetne i półszlachetne.

W uwagach dodatkowych wskazano m. in., że określenie "biżuteria" oznacza wszelkie małe przedmioty zdobiące ludzi (klejnoty lub nie), np. pierścionki, bransolety, naszyjniki, brosze, łańcuszki do zegarków, wisiorki, szpilki do krawatów, spinki do mankietów, spinki do kołnierzyków, dewocjonalia lub medaliony i medale nieobjęte pozycją 36.21.

Należy zauważyć, że według PKWiU wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów z 1997 r. wyroby ze złota mieszczą się w kategorii wyrobów jubilerskich, co oznacza, że biżuterię i jej części ze złota, także pokrywaną lub platerowaną metalem szlachetnym – sklasyfikowaną w symbolu 36.22.13-30.2, należy uważać za wyroby jubilerskie. We wskazanej wyżej PKWiU, odmiennie niż w PKWiU wprowadzonej Rozporządzeniem Rady Ministrów z 6 kwietnia 2004 r., przy wyrobach jubilerskich nie wyodrębniono osobno klasyfikowanych usług związanych z przeróbką kamieni szlachetnych i wyrobów jubilerskich. Jednakże z zasad tworzenia grupowań PKWiU wynika, że gdy w określonej klasie nie została wyodrębniona odpowiednia podkategoria dla robót naprawczych i konserwacyjnych, to czynności te klasyfikuje się w grupowaniach obejmujących dany wyrób (uwaga 5.3.3). Z kolei z uwag dotyczących klasyfikowania usług wynika, że usługę, której nie można zaklasyfikować zgodnie z zasadami wskazanymi w lit. a) lub b) pkt 7.6.8 należy zaklasyfikować w grupowaniu odpowiednim dla usług o najbardziej zbliżonym charakterze (uwaga 7.6.8 lit c).

Mając na względzie powyższe rozważania dotyczące identyfikowania za pomocą PKWiU wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów z 1997 r. wykonywanych przez skarżącego usług należy stwierdzić, że brak jest podstaw do traktowania tych usług jako nie będących usługami jubilerskimi. Skoro bowiem wyroby ze złota, ze srebra i osadzonych w złocie i srebrze kamieni szlachetnych są wyrobami jubilerskimi, to i wytwarzanie z dostarczonego przez zamawiającego złotego złomu nowych ozdób (pierścionków, obrączek, kolczyków itp.), jak też naprawa srebrnej i złotej biżuterii (taki był zakres usług wykonywanych przez skarżącego) należało traktować jako usługi jubilerskie.

Należy jednak zauważyć, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest nieprecyzyjne, bowiem nie wynika z niego, do której PKWiU organ odwoławczy się odwołał, ani też pod jakim symbolem została sklasyfikowana (według organu odwoławczego) podklasa obejmująca cyt. "produkcję biżuterii z metali szlachetnych lub metali nieszlachetnych" oraz "produkcję wyrobów złotniczych z metali szlachetnych lub innych metali platerowanych metalami szlachetnymi".

W ocenie Sądu nieprecyzyjne lub błędne odniesienie się przez organ odwoławczy do klasyfikacji wyrobów i usług, przy próbie definicji pojęcia "usług jubilerskich", nie miało wpływu na wynik sprawy, bowiem odwołanie się do PKWiU wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów z 1997 r. i mającej zastosowanie w 2006 r. do celów podatku od towarów i usług, także prowadzi do wniosku, że usługi świadczone przez skarżącego, określone w złożonym przez niego zeznaniu, tj. przerób złotej biżuterii, czyli wytwarzanie z dostarczonego przez zamawiającego złotego złomu nowych ozdób (pierścionków, obrączek, kolczyków itp.), jak też naprawa srebrnej i złotej biżuterii, były usługami jubilerskimi.

Ponieważ ani ustawa o podatku od towarów i usług, ani załącznik do rozporządzenia w sprawie PKWiU nie zawierają definicji usług jubilerskich, organ odwoławczy zasadnie odwołał się do reguł języka polskiego próbując dokonać językowej wykładni pojęcia "usług jubilerskich".

Zgodnie ze Słownikiem języka polskiego pod red. M. Szymczaka, PWN, Warszawa 1998, t. I, s. 795, jubiler to rzemieślnik wyrabiający przedmioty ze szlachetnych metali i drogich kamieni, a także osoba zajmująca się sprzedażą i oceną wyrobów złotniczych, zaś jubilerstwo to rzemiosło jubilerskie. Natomiast złotnictwo to rzemiosło artystyczne zajmujące się wyrobem przedmiotów ze złota, srebra, platyny, kamieni szlachetnych i innych cennych kruszców (op. cit. t. III, s.966).

Słuszne jest zatem stanowisko organu odwoławczego, że w myśl definicji słownikowej wyrób lub przerób biżuterii ze złota dostarczonego przez zamawiającego oraz naprawa biżuterii złotej i srebrnej mieszczą się w pojęciu wykonywania usług jubilerskich. Dla takiej oceny nie ma znaczenia fakt, że skarżący nie prowadzi działalności polegającej na produkcji biżuterii, poza wytwarzaniem i przerobem z dostarczonego złota, ani nie prowadzi skupu i sprzedaży złotej biżuterii. Takie działania także mieściłyby się w pojęciu usług jubilerskich, jednakże ich brak nie pozbawia konkretnej działalności charakteru usług jubilerskich w sytuacji, gdy w zakres tej działalności wchodzą inne czynności związane również z usługami jubilerskimi, jak w tej sprawie – naprawa biżuterii, jej przetwarzania (powiększanie, zmniejszanie obrączek, pierścionków) i wytwarzanie nowej biżuterii na konkretne zamówienie klienta z dostarczonego przez niego złota.

O wykonywaniu przez skarżącego usług jubilerskich, odpowiadających przytoczonej definicji słownikowej, świadczą przede wszystkim zeznania samej strony złożone do protokołu w dniach 1 i 5 grudnia 2008 r., z których wynika, że G.L. prowadzi działalność gospodarczą w zakresie złotnictwa-jubilerstwa dla ludności, polegającą na renowacji biżuterii złotej i oprawie kamieni, dokonuje napraw biżuterii ze złota i srebra oraz przeróbek biżuterii ze złota. Skarżący sam określił wykonywaną przez siebie działalność jako "usługi jubilerskie", choć zastrzegł, że w jej ramach nie handlował biżuterią. Potwierdza to również zaświadczenie o numerze identyfikacyjnym REGON, w którym określono rodzaj przeważającej działalności strony jako produkcję artykułów jubilerskich i podobnych gdzie indziej niesklasyfikowaną (PKD 36.22.Z). Z koncesji na prowadzenie gospodarczej z 23 maja 1990 r. wynika ponadto, że skarżący otrzymał zezwolenie na przetwórstwo i obrót metalami szlachetnymi i kamieniami szlachetnymi, w tym skup od ludności i sprzedaż komisową.

Zasadnie więc działalność skarżącego polegającą na wykonywaniu takich usług organy zakwalifikowały do świadczenia usług jubilerskich wyłączonych ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 113 ust. 13 ustawy o VAT.

Odnośnie zarzutu skarżącego dotyczącego braku wcześniejszych sygnałów od organów podatkowych, należy stwierdzić, że przepisy ustawy o VAT nakładają na podatników obowiązek samodzielnego składania deklaracji podatkowych (art. 99 ust. 1) oraz obliczania i wpłacania podatku (art. 103 ust. 1), bez przypominania im o tym przez organy podatkowe.

Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji.

P.Pij.