Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1350/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-10-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 53 ust. 4 pkt 7, art. 60 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 11, art. 15
journal: Dz.U. 2004 nr 92 poz 880
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody
article: art. 7, 8, 77, 84 par. 1, art. 107 par 3 i art. 126
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 ust. 1a i pkt. c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński, Sędziowie Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), Sędzia WSA Teresa Zyglewska, Protokolant ref. staż. Anna Dziosa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2012 r. sprawy ze skargi A. J. i J. J. na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Dyrektora [...] Parku Narodowego z dnia [...] grudnia 2011 r. o nr [...]; 2. zasądza od Ministra Środowiska solidarnie na rzecz skarżących A. J. i J. J.kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r. nr. [...] Minister Środowiska utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora

[...] Parku Narodowego o odmowie uzgodnienia inwestycji A. J. i

J. J. (dalej skarżący), polegającej na budowie dwóch domów

jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej na dziełkach nr nr [...] i [...], [...], [...]

i [...] przy ulicy [...] w W.

Powyższe rozstrzygnięcie było wynikiem następujących ustaleń faktycznych.

Skarżący są współwłaścicielami nieruchomości składającej się z działek o

numerach ewidencyjnych: [...], [...], [...], [...] i cz. [...] o łącznej powierzchni

[...] m2 położonej przy ulicy [...] w W., [...]. Zamierzają

na niej pobudować dwa budynki mieszkalne bliźniacze z dwoma szambami i dwoma

garażami wolnostojącymi, jednostanowiskowymi oraz infrastrukturą towarzyszącą. W

stosunku do tego terenu nie został uchwalony plan zagospodarowania przestrzennego.

Nieruchomość położona jest w otulinie [...] Parku Krajobrazowego, przez

który to teren biegnie korytarz ekologiczny. Jest od wielu lat trwale ogrodzona. Na

nieruchomości wybudowany jest już budynek mieszkalny, a w trakcie budowy pozostają

2 inne, w zabudowie bliźniaczej.

Dyrektor [...] Parku Narodowego (dalej Dyrektor [...]PN)

postanowieniem z [...] sierpnia 2011 r. nr [...], na podstawie art. 53 ust 4 pkt 7

w zw. z art. 60 ust 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r o planowaniu i zagospodarowaniu

przestrzennym (D.U. nr 132 z 1997 r, poz. 876), § 2 i 6 pkt 2 Rozporządzenia Rady

Ministrów z 25 września 1997 r. w sprawie [...] Parku Narodowego (.D.U. Nr

[...] z 1997 r., poz. [...]), art. 5 pkt 2, 8, 14, 29 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r o

ochronie przyrody (D.U. 2004, Nr 92, poz. 880 ze zm) oraz w związku z art. 106 § 5

k.p.a nie uzgodnił przedmiotowej inwestycji ponieważ:

1) inwestycja z powodu niewielkiej odległości od parku krajobrazowego

spowoduje zagrożenie zewnętrzne wywołane przez człowieka;

1) uniemożliwi migrację zwierząt;

2) Sygn. akt IV SA/WA 1350/12

3) zwiększy zurbanizowanie tej części otuliny i tym samym spowoduje jej

nadmierne zagęszczenie,

4) planowana inwestycja nie będzie zgodna z dotychczasową linią zabudowy

gdyż będzie sięgała w przeciwnym kierunku niż ulica [...], wzdłuż której

usytuowane są istniejące budynki, co spowoduje konieczność wybudowania drogi

dojazdowej od ulicy [...] do nowych budynków.

Na skutek odwołania skarżących postanowienie Dyrektora [...]PN zostało uchylone przez Ministra Środowiska postanowieniem z [...] listopada 2011 r. Organ odwoławczy wskazał, że nie zostało wyjaśnione:

1) jakiego rodzaju zagrożenie spowoduje lub może spowodować realizacja

przedmiotowej inwestycji i jaki ma to wpływ na przyrodę parku;

2) jaki jest przebieg korytarza ekologicznego w odniesieniu do planowanej

inwestycji, w szczególności w zakresie możliwych zakłóceń jego powiązań i jakiego

rodzaju zagrożenia może spowodować realizacja inwestycji dla przyrody parku, w tym

przerwanie korytarza ekologicznego.

Zwrócono także uwagę na konieczność odniesienia się do zamierzeń inwestora o

jakich była mowa w piśmie Dyrektora Parku z 19 października 2011 r., w kontekście

mogących wystąpić zagrożeń zewnętrznych dla Parku, w tym ustaleń Studium

Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego [...],

przyjętego do realizacji Uchwałą nr [...] z [...] października 2006 r (dalej

Studium).

Postanowieniem z [...] grudnia 2011 r. nr. [...] Dyrektor [...]PN

ponownie odmówił uzgodnienia warunków zabudowy.

Dyrektor [...]PN uznał, że:

1) W studium mowa jest o tym, że są to tereny leśne bez prawa zabudowy i

choć studium nie jest prawem miejscowym to będzie miało wpływ na plan

zagospodarowania przestrzennego a tym samym Studium powinno pomocniczo być

brane pod uwagę przy wydawaniu warunków zabudowy.

2) Inwestycja ma charakter wyłącznie komercyjny a usytuowanie ostatecznie

5 budynków i 4 garaży na działce o pow [...]m2. spowoduje negatywne konsekwencje

dla przyrody. Wydanie tych warunków może skutkować dalej idącymi żądaniami

wydawania dalszych decyzji na rzecz właścicieli innych nieruchomości sąsiednich.

Uzasadnienie strona 2

Sygn. akt IV SA/WA 1350/12

3) Dojdzie do zagęszczenia budownictwa a więc i zwiększenia ilości

mieszkańców, co spowoduje konieczność wybudowania drogi dojazdowej, w wyniku

czego dojdzie do zwiększenia wydzielania zanieczyszczeń.

4) Uniemożliwi lub utrudni migrację zwierząt korytarzem ekologicznym

łączącym tereny parku narodowego z doliną rzeki [...] i może doprowadzić do jego

przerwania.

Minister Środowiska postanowieniem z [...] maja 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Dyrektora [...] Parku Narodowego.

W uzasadnieniu powołał się na art. 74 ust 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej

Polskiej oraz art. 8 ust 1, art. 4 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody wywodząc, że

zasadne było przyjęcie przez Dyrektora [...]PN twierdzenia, iż inwestycja zagraża

chronionym obszarom otuliny w aspektach: zmniejszenia powierzchni biologicznie

czynnej, obciążenia krajobrazu dodatkowymi elementami infrastruktury tj. liniami

energetycznymi, zbiornikami na nieczystości, utwardzonymi dojazdami i powierzchniami

podwórza, ogrodzeniem posesji, utrudnienia możliwości migracji zwierząt korytarzem

ekologicznym do doliny [...], zubożenia składu fauny i flory, spadku bioróżnorodności i

zagrożenia utratą równowagi ekosystemów parku, zwiększenia zagrożenia

zanieczyszczeniami wód gruntowych poprzez zastosowanie prymitywnego systemu

gospodarki ściekowej, zwiększenia emisji zanieczyszczeń powietrza spalinami z

systemów co. i samochodowych, wprowadzenia niepokoju hałasem wywołanym

ruchem dojazdowym i penetracją otoczenia. Podzielając w pełni argumenty Dyrektora

[...] Parku Narodowego Minister wskazał nadto, że korytarz ekologiczny ma

szerokość około 390 m a obszar zainwestowania otoczony przez inwestorów

ogrodzeniem wcina się w szerokość tego pasa na głębokość ok 100 m. Pozostały

niezabudowany pas ma szerokość 290 m. a nie - jak twierdzili skarżący - 500 m. Ocena

drożności korytarza ekologicznego uzależniona jest nie tylko od jego szerokości.

Wpływa na nią stała obecność człowieka, zapachów, psów, kotów. Zabudowa

doprowadzi do zwiększonej penetracji otoczenia przez mieszkańców, interesantów,

gości, z którymi to okolicznościami związany jest zwiększony ruch pojazdów będący

ważnym czynnikiem śmiertelności płazów, gadów, ptaków i innych zwierząt. Poza tym

planowana inwestycja utworzyłaby niemal trzecią linię zabudowy, co stanowi precedens

na ulicy [...] od strony północnej, która to strona jest krytyczna dla oddziaływania

na obszar Parku oraz korytarza ekologicznego. Ponadto zaproponowana przez

Uzasadnienie strona 3

Sygn. akt IV SA/WA 1350/12

inwestorów utylizacja nieczystości za pomocą przydomowych zbiorników na

nieczystości płynne może wpłynąć negatywnie na ochronę wód podziemnych z uwagi

na ekstremalne zjawiska pogodowe często obserwowane w ostatnim czasie takie jak

podtopienia oraz fakt, że ścieki nawet dobrze oczyszczone są źródłem biogenów

pochodzących z detergentów, związków fosforu i azotu, odchodów i resztek

organicznych. Decyzja Dyrektora [...] Parku Narodowego nie narusza art. 6

ust 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż obszar na

którym planowana jest inwestycja nie posiada planu zagospodarowania przestrzennego

a uzgodnienie decyzji o warunkach zabudowy naruszyłoby chroniony prawem interes

publiczny jakim jest ochrona zagrożonych wyginięciem gatunków roślin i zwierząt lub

siedlisk przyrody na terenie parku narodowego, zgodnie z art. 6 pkt 9 b ustawy z dnia

21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

Skarżący, wnosząc o uchylenie obu postanowień, w skardze zarzucili

naruszenie:

art. 9 ust 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

poprzez przyjęcie, że uchwała w sprawie studium uwarunkowań i kierunków

zagospodarowania przestrzennego stanowi podstawą prawną wydanego

rozstrzygnięcia;

art. 53 ust 4 pkt 7 w zw. z art. 60 ust 1 powołanej wyżej ustawy poprzez

odmowę uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji, w której brak

było podstaw do tej odmowy;

art. 1 ust 2 pkt 7 ustawy j.w. poprzez nie zastosowanie i nie uwzględnienie

w planowaniu przestrzennym przysługującego skarżącym prawa własności;

art. 6 ust 2 pkt 1 ust j.w., zgodnie z którym każdy ma prawo, w granicach

określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny;

art. 64 ust 3 Konstytucji który stanowi, że własność może być ograniczona

tylko w drodze ustawy;

art. 7, 8, 77, 84 § 1, 107 § 3 i 126 k.p.a. poprzez nienależyte zebranie

materiału dowodowego, naruszenie zaufania obywatela do władzy publicznej, nie

zasięgnięcie opinii biegłego w sytuacji, w której wymagana jest dla rozstrzygnięcia

wiedza specjalna i poprzez wadliwe sporządzenie uzasadniania bez podania faktów

które organ uznał za udowodnione i dowodów na których się oparł.

Uzasadnienie strona 4

Sygn. akt IV SA/WA 1350/12

Ostatecznie skarżący wnosili o uchylenie postanowień wydanych przez organy I i

II instancji.

W odpowiedzi na skargę Minister Środowiska wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga jest zasadna choć nie wszystkie zarzuty zasługują na uwzględnienie.

Sąd w postępowaniu sądowowo-administracyjnym ocenia jedynie legalność

zaskarżonych aktów administracyjnych. Zgodnie z art. 7 i 77 k.p.a. to do organu

administracji należy wszechstronne zebranie materiału dowodowego a następnie

dokonanie jego subsumpcji pod określoną, mającą zastosowanie w danej sprawie,

normę prawną.

W niniejszej sprawie podstawą rozstrzygnięcia są przepisy art. 53 ust 4 pkt 7 i 60

ust 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu przestrzennym w zw. z art. 11

ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r o ochronie przyrody. Zgodnie z nimi w przypadku

inwestycji w granicach parku narodowego lub jego otuliny decyzję o warunkach

zabudowy wydaje się po uzgodnieniu warunków zabudowy z dyrektorem parku

narodowego. Uzgodnień tych dokonuje się w kontekście celu otuliny a nie w kontekście

działań zabronionych w obszarze samego parku. Zgodnie z definicją zawartą w art. 5

pkt 14 ustawy o ochronie przyrody otulina stanowi "strefę ochronną graniczącą z formą

ochroną przyrody i wyznaczoną indywidualnie dla formy ochrony przyrody w celu

zabezpieczenia przed zagrożeniami zewnętrznymi wynikającymi z działalności

człowieka". Tym samym celem otuliny jest ochrona parku przed zagrożeniami

zewnętrznymi ze strony człowieka.

Definicja zagrożenia zewnętrznego zawarta jest w art. 5 pkt 29 ustawy o

ochronie przyrody, zgodnie z którą "zagrożenie zewnętrzne jest to czynnik mogący

wywołać niekorzystne zmiany cech fizycznych, chemicznych lub biologicznych

zasobów, tworów i składników chronionej przyrody, walorów krajobrazowych oraz

przebiegu procesów przyrodniczych, wynikający z przyczyn naturalnych lub z

działalności człowieka, mający swoje źródło poza granicami obszarów lub obiektów

podlegających ochronie prawnej".

Ten ustawowy cel otuliny stanowi podstawę do ewentualnych ograniczeń w

sferze wykonywania prawa własności, które to prawo z mocy art. 64 ust. 4 Konstytucji

Rzeczypospolitej Polskiej może być ograniczone tylko w drodze ustawy.

Uzasadnienie strona 5

Sygn. akt IV SA/WA 1350/12

Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że

dyrektor [...]PN jest uprawniony do uzgadniania decyzji o warunkach zabudowy

dotyczących inwestycji, która ma być lokalizowana w otulinie parku narodowego nie w

kontekście działań zabronionych na terenie samego parku (art. 15 ust 1 ustawy o

ochronie przyrody) ale tylko i wyłącznie w kontekście ustawowego, ochronnego przed

działaniami ludzkimi, celu tej otuliny (por. wyroki WSA w Warszawie: IV SA/Wa 546/06 z

01.08.2006, Lex nr 281931, WSA w Warszawie IV SA/Wa 2079/07 z 18.12.2007, Lex

457199, wyrok NSA II OSK 590/08 z 08.04.2009, Lex nr.562867). Decydując się na

odmowę uzgodnienia warunków zabudowy dyrektor parku narodowego musi wykazać

jakiego rodzaju zagrożenia występujące lub mogące wystąpić, a będące wynikiem

działalności człowieka, uniemożliwiają realizację przedmiotowej inwestycji. Musi także

określić jaki ma to wpływ na przyrodę parku.

Z uzasadnienia decyzji organów obu instancji wynika, że planowana inwestycja

doprowadzi do znacznego zagęszczenia budownictwa w niewielkiej odległości od granic

parku narodowego, co z kolei może doprowadzić do lokowania nowych inwestycji na

tym terenie (w sąsiedztwie). Ten czynnik urbanizacji jest w ocenie organu najbardziej

groźnym, negatywnym oddziaływaniem na przyrodę parku, gdyż prowadzi do

zwiększenia liczby mieszkańców i samochodów oraz ilości infrastruktury. Drugim

negatywnym czynnikiem jest możliwość przecięcia korytarza ekologicznego biegnącego

na tyłach działki, co może doprowadzić do jego przerwania i tym samym uniemożliwić

migrację zwierząt. Trzecim czynnikiem negatywnym i zagrażającym parkowi jest

możliwość zmiany w stosunkach wodnych otaczającego terenu, na skutek postępującej

zabudowy i zagospodarowania terenu oraz zmiany krajobrazowe.

Oceniając przedstawione przez organ argumenty, które jego zdaniem

uniemożliwiają wydanie pozytywnej opinii co do lokalizacji inwestycji, Wojewódzki Sąd

Administracyjny stwierdza, że mimo obowiązku wynikającego z art. 77 § 1 k.p.a. organ

nie zebrał w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. Organ uznał za

udowodnione okoliczności dotyczące choćby istnienia korytarza ekologicznego,

możności jego przerwania na skutek inwestycji oraz możliwości zakłócenia migracji

zwierząt tym korytarzem w sytuacji, w której ani nie ustalił w sposób nie budzący

wątpliwości przebiegu tego korytarza (odległości od planowanej inwestycji w kontekście

zakłóceń jego powiązań), ani jakie zwierzęta korzystają lub mogłyby korzystać z tego

korytarza, ani w jaki sposób miałoby dojść do jego przerwania i uniemożliwienia migracji

zwierząt działaniami inwestora - w sytuacji, w której nieruchomość od wielu lat jest

Uzasadnienie strona 6

Sygn. akt IV SA/WA 1350/12

trwale ogrodzona, co pracownicy organu stwierdzili podczas oględzin i co również

wynikało z pisma Dyrektora [...] Parku Narodowego z 19 października 2011

r. Organy obu instancji, poza powołaniem się na bliżej nieokreślone materiały

kartograficzne (str. 7 decyzji Ministra Środowiska z [...] maja 2012 r) i rejestry gruntów

oraz Studium Uwarunkowań nie zebrały przekonujących dowodów na poparcie

twierdzeń o sprzeczności inwestycji z celami ochrony przyrody w otulinie parku

krajobrazowego.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wskazywane przez organy

administracji zagrożenia dotyczą przede wszystkim trzech aspektów: jednego

wynikającego z urbanizacji, drugiego wynikającego z możliwości przerwania korytarza

ekologicznego i trzeciego dotyczącego możliwości zanieczyszczenia wód. O ile

przekonujące są argumenty dotyczące zwiększenia urbanizacji na skutek wybudowania

kolejnych domów i tego, że skutkiem tych działań będzie zwiększony ruch

samochodów, zwiększone zostanie wydzielanie spalin i nieczystości to niczym nie

poparte zostały twierdzenia o możliwości zanieczyszczenia wód na skutek

nieszczelności urządzeń przydomowych służących oczyszczaniu ścieków czy innych

działań człowieka. Twierdzenia o nieszczelności zbiorników mają wymiar wyłącznie

hipotetyczny i nie mogą być przyczyną uznania przez organ, iż planowana inwestycja,

z tego powodu, ingeruje w stosunki przyrodnicze i stanowi zagrożenie dla parku i jego

otuliny.

Niepotwierdzone zostały także twierdzenia o zakłóceniu przebiegu korytarza

ekologicznego. W tym ostatnim zakresie postanowienie Dyrektora [...]PN zostało

wcześniej uchylone z zaleceniem ustalenia przebiegu korytarza ekologicznego,

ograniczeń migracji zwierząt i wpływu inwestycji na przebieg korytarza ekologicznego,

w szczególności odnośnie zakresu możliwych jego zakłóceń. Tych zaleceń organ nie

wykonał. Organ ustalił tylko w przybliżeniu przebieg korytarza ekologicznego jednakże

nie wyjaśnił dlaczego i na podstawie jakich dowodów przyjął, że inwestycja zakłóci jego

przebieg. Zwrócić należy uwagę na sprzeczne twierdzenia organu i skarżących, co do

istnienia korytarza ekologicznego. Organ wskazywał, że kwestia budowy przejścia

przez trasę [...] nie została jeszcze ostatecznie rozstrzygnięta a to z uwagi na fakt, że

Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w

sprawie IV SA/Wa870/11, dotyczącej braku akceptacji Regionalnego Dyrektora

Ochrony Środowiska w przedmiocie uzgodnienia przebiegu korytarza ekologicznego, co

ma niewątpliwie znaczenia przy ocenie kwestii dotyczących wpływu inwestycji na

Uzasadnienie strona 7

Sygn. akt IV SA/WA 1350/12

przebieg korytarza. Zwrócić także należy uwagę na podnoszony przez organ fakt, że za

ogrodzeniem nieruchomości skarżących przebiega szlak turystyczny, co z kolei wiąże

się z przemieszczaniem osób i zwierząt. Przy ocenie wpływu czynników zewnętrznych

na ochronę parku nie można tej okoliczności pominąć, jako mającej wpływ na ocenę

zagrożeń zewnętrznych.

Należy ustalić istnienie i dokładny przebieg korytarza ekologicznego ze

wskazaniem źródłowych aktów go kreujących oraz należy ustalić fakt i sposób jego

wykorzystywany przez zwierzęta. Dopiero wtedy można snuć rozważania o

hipotetycznej możliwości wpływu planowanej inwestycji na tenże korytarz. Kwestia ta

wymaga przeprowadzenia szczegółowego postępowania.

Jak do tej pory zebrany materiał dowodowy nie pozwala na nie budzące

wątpliwości ustalenie konkretnych zagrożeń płynących z planowanej inwestycji i ich

wpływu na przyrodę parku i otuliny w kontekście jej ochronnego celu. Prezentowane

przez organy tezy (za wyjątkiem tezy o większym zurbanizowaniu) należy uznać za

nieudowodnione hipotezy.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ ma obowiązek zastosować się do

powyższych wskazań i po wszechstronnym zebraniu materiału dowodowego ustalić czy

planowana inwestycja stanowi zagrożenie zewnętrzne i czy jest szkodliwa dla przyrody.

Przy formułowaniu wniosków organ powinien mieć również na względzie kryteria o

jakich mowa w art. 2 ust 1 pkt 5 ustawy o ochronie przyrody, który jako jeden z celów

jej ochrony wskazuje konieczność zachowania walorów i cech charakterystycznych

danego terenu pod względem krajobrazowym.

Trafnie natomiast organ administracji przyjął, że na skutek tej inwestycji

powstanie nowa linia zabudowy i pojawi się konieczność wybudowania nowej drogi

dojazdowej, co z kolei może wpłynąć negatywnie na istniejący ład planistyczny i

architektoniczny. Okoliczność ta jest istotna i powinna być brana pod uwagę przy

ocenie zagrożeń zewnętrznych mogących płynąć z planowanej inwestycji.

Stosując się do powyższych wskazań organ administracji przeprowadzi

postępowanie dowodowe we wskazanym wyżej zakresie. Dopiero tak zebrany materiał

dowodowy pozwoli organowi na wszechstronną i wyczerpującą jego ocenę, zgodnie z

dyspozycją art. 77 § 1 i 80 k.p.a. Rozstrzygnięcie powinno być należycie uzasadnione -

zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. Z uzasadnienia ma wynikać, z jakich konkretnych (a nie

ogólnych) powodów odmówiono właścicielowi możliwości zagospodarowania terenu.

Uzasadnienie strona 8

Sygn. akt IV SA/WA 1350/12

Nietrafny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 9 ust 5 ustawy o

planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym gdyż z uzasadnienia postanowień nie

wynikało, aby organ administracji oparł treść rozstrzygnięcia na ustaleniach studiów

uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Organ rzyjął jedynie, że

studium to stanowi pewne, choć nie wiążące, wytyczne i jest wskazówką co do

przyszłego planu zagospodarowania przestrzennego, który na tym terenie jest dopiero

uchwalany.

Co do zarzutu naruszenia 1 ust 2 pkt 7 i 6 ust 2 pkt 1 ustawy o planowaniu

przestrzennym, który stanowi, że w planowaniu przestrzennym uwzględnia się prawo

własności w powiązaniu z art. 64 § 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, zarzut ten

jest częściowo trafny. Ma rację skarżący, że prawo własności jest zagwarantowane

konstytucyjnie a jego ograniczenie może nastąpić tylko w wyjątkach przewidzianych w

ustawach. Takimi ustawami są np. ustawa o ochronie przyrody i ustawa o planowaniu

przestrzennym, które to akty dają m.inn dyrektorowi parku narodowego prawo do

sprzeciwienia się inwestycji gdyby była ona sprzeczna z celami ochrony przyrody. Ta

wyjątkowość w zakresie możliwości ograniczenia prawa własności wymaga więc

szczególnej argumentacji i wskazania dowodów na jej poparcie i nie może być jedynie

wynikiem subiektywnej opinii organu wydającego rozstrzygnięcie. Każdy właściciel ma

prawo wiedzieć dlaczego ograniczono mu prawo własności. W niniejszej sprawie tej

należytej argumentacji brak. Nie jest argumentem merytorycznym twierdzenie o

komercyjnym charakterze inwestycji gdyż okoliczność ta jest bez znaczenia dla oceny

zasadności odmowy uzgodnienia warunków zabudowy szczególnie w sytuacji, w której

inny organ zatwierdził podział większej nieruchomości na wiele mniejszych działek

budowlanych a cel tego podziału wydaje się oczywisty.

Bez znaczenia jest czy budynki, które inwestor planuje pobudować mają być

wybudowane dla właściciela czy też w celu sprzedaży. Istotne jest bowiem nie dla kogo

realizowana jest inwestycja ale jakie stwarza zagrożenia dla przyrody.

Niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy nie pozwala na ocenę

naruszenia art. 53 ust 4 pkt 7 w zw. z art. 60 ust 1 ustawy o zagospodarowaniu

przestrzennym.

Trafne są zarzuty naruszenia art. 7, 8 ,77, 84 § 1, 107 § 3 i 126 k.p.a. poprzez

nienależyte zebranie materiału dowodowego, naruszenie zaufania obywatela do władzy

publicznej, nie zasięgnięcie opinii biegłego w sytuacji, w której wymagana jest dla

rozstrzygnięcia wiedza specjalna i wadliwe sporządzenie uzasadniania bez podania

Uzasadnienie strona 9

Sygn. akt IV SA/WA 1350/12

faktów, które organ uznał za udowodnione i dowodów, na których się oparł, o czym była

mowa we wcześniejszej części uzasadnienia.

Z tych wszystkich względów zaskarżone postanowienie na podstawie art. 145 § 1

ust 1 pkt a i pkt c p.p.s.a. zostało uchylone.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 c

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r w sprawie opłat za

czynności adwokackie (D.U. Nr 163, poz.1348 ze zm.).

Uzasadnienie strona 10