Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 218/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2010-05-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 12, art. 163 par. 2, art. 223 par. 2 pkt 1, art. 228 par. 1 pkt 2,
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Grabowska, Sędziowie Sędzia WSA Danuta Kuchta (spr.),, Sędzia WSA Mirosław Surma, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Adamczyk, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 maja 2010r. sprawy ze skargi K. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 8 lutego 2010r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...]. nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia przez K. G. odwołania od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...]. nr [...]w sprawie odmowy umorzenia zaległości podatkowej z tytułu podatku od środków transportowych za lata 1997-1999 oraz odsetek za zwłokę od tej zaległości.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium podniosło, iż w/w decyzją z dnia [...] organ pierwszej instancji odmówił K. G. umorzenia zaległości podatkowej w łącznej kwocie 10 850,21 zł z tytułu podatku od środków transportowych za lata 1997-1999 za pojazdy o nr rejestracyjnych [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]oraz odsetek za zwłokę od tej zaległości w kwocie 27 589,00 zł.

W oparciu o dokument w postaci potwierdzenia odbioru w/w decyzji organ drugiej instancji ustalił, iż decyzję Prezydenta Miasta K. doręczono w dniu

3 listopada 2009r. do rąk zobowiązanej. K. G. nadała odwołanie od tej decyzji w Urzędzie Pocztowym w dniu 23 listopada 2009r., o czym świadczy data na stemplu pocztowym.

W związku z powyższym Kolegium zważyło, iż odwołanie zostało wysłane już po przewidzianym w ustawie terminie do jego wniesienia. Zgodnie bowiem z art. 223 §1 i § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej, odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu podatkowego, który wydał decyzję,

w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. W zaskarżonej decyzji zawarte zostało prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie wniesienia środka odwoławczego.

Termin do wniesienia odwołania od decyzji organu podatkowego wydanej

w pierwszej instancji upłynął w dniu 17 listopada 2009r., zatem w dniu 18 listopada 2009r. decyzja ta stała się ostateczna. Strona wniosła więc odwołanie z naruszeniem terminu określonego w art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej, nie składając jednoczesne prośby o jego przywrócenie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. podkreśliło przy tym, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ wyższego nie ma innej możliwości, niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu. Wydanie takiego postanowienia nie jest bowiem zależne od swobodnego uznania organu, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w K. na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego

w K. K. G. wniosła o uchylenie zaskarżonego aktu.

W motywach skargi strona wskazała, iż jej wolą było złożenie odwołania od decyzji organu pierwszej instancji. Termin do wniesienia odwołania ustaliła w oparciu o Poradnik z Gazety Polskiej z dnia 20 listopada 2007r., z którego wynikało, iż do terminu 14 dni nie wlicza się świąt państwowych, sobót oraz niedziel.

W związku z błędnym ustaleniem terminu skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał prezentowane dotąd stanowisko w sprawie, wnosząc o oddalenie skargi.

Ustosunkowując się do zarzutów skargi Kolegium wyjaśniło, iż żaden przepis Ordynacji podatkowej nie stanowi, że przy obliczaniu zakreślonego przez art. 223 § 2 pkt 1 w/w ustawy czternastodniowego terminu do wniesienia odwołania nie wlicza się wolnych sobót, niedziel, a także innych dni ustawowo wolnych od pracy. Okoliczność ta ma znaczenie wyłącznie przy obliczaniu ostatniego dnia terminu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje.

Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia w ramach jego zgodności

z prawem, w granicach wyznaczonych zakresem decyzji i przepisami prawa, w tym art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr.153 poz.1269 ze zm.) oraz art. 3, 134 §1 i art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., określanej dalej jako ustawa p.p.s.a.), stwierdzić należy, iż skarga K. G. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżony akt nie narusza prawa.

Kognicja Sądu sprowadza się w przedmiotowej sprawie przede wszystkim do kontroli zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego

w K. pod względem jego zgodności z prawem procesowym.

Stan faktyczny w sprawie był poza sporem, pomimo bowiem prawidłowego

i skutecznego doręczenia skarżącej przesyłki zawierającej decyzję organu pierwszej instancji, strona po upływie 14 dni od daty otrzymania decyzji złożyła odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K..

Spór w niniejszej sprawie sprowadza się zatem do właściwej interpretacji przepisów art. 223 § 2 pkt 1 i art. 12 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r., nr 8 poz. 60, dalej jako Ordynacja). Przepis art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji stanowi, że odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. W opinii skarżącej, przy obliczaniu tegoż terminu nie uwzględnia się sobót, niedziel ani też "państwowych świąt". Z takim stwierdzeniem nie można się jednak zgodzić. Przepis art. 12 §1 Ordynacji - który jako zawarty w Dziale I tej ustawy zatytułowanym "Przepisy ogólne" - znajduje zastosowanie do obliczania terminów, w tym także terminu do wniesienia odwołania od decyzji. Zgodnie z tym przepisem jeżeli początkiem biegu terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu.

Wobec jednoznacznej treści przytoczonego przepisu stwierdzić należy,

iż właściwie organ odwoławczy obliczył termin do wniesienia przedmiotowego odwołania przez stronę, albowiem istotnie w sytuacji, gdy decyzję pierwszoinstancyjną K. G. otrzymała w dniu 3 listopada 2009r., celem zachowania ustawowego terminu z art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji, odwołanie powinna była ona złożyć do dnia 17 listopada 2009r. włącznie. Tymczasem strona odwołanie złożyła w dniu 23 listopada 2009r., zatem po upływie wskazanego terminu.

W tej sytuacji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., jak słusznie podniosło, zobligowany było do wydania orzeczenia, o którym mowa w art. 228 §1 pkt 2 Ordynacji, co też uczyniło. Wyjaśnić należy w tym miejscu, iż treść tego przepisu prawa nie pozostawia organowi odwoławczemu luzu decyzyjnego w obliczu złożenia przez podatnika odwołania po terminie.

Okoliczność, na którą skarżąca powołuje się w skardze do Sądu, nie czyni zaskarżonego postanowienia niezgodnym z prawem. Artykuł prasowy nie jest bowiem ani dla podatnika, ani dla organu administracji publicznej, ani oczywiście także dla Sądu, źródłem obowiązującego prawa, stąd informacje w nim zawarte nie mogą służyć jako źródło wiedzy na temat treści i interpretacji przepisów prawa. Jedynie postanowienia aktu normatywnego powszechnie obowiązującego w świetle Konstytucji RP mogą stanowić podstawę oceny stanów faktycznych z punku widzenia prawa.

Zauważyć przy tym należy, iż kwestia uwzględnienia przy obliczaniu terminu sobót, niedziel czy "świąt państwowych", uregulowana została w przepisie art. 12 § 5 Ordynacji, który odnosi się jedynie do ostatniego dnia terminu i stanowi, iż jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień pod dniach wolnych od pracy.

W zakresie natomiast sformułowanego w skardze wniosku strony

o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, stwierdzić należy, iż adresatem takiego wniosku winien być organ właściwy do rozpatrzenia odwołania, zgodnie

z dyspozycją przepisu art. 163 § 2 Ordynacji. Podatnik nie może w skardze na postanowienie organu odwoławczego, stwierdzające w trybie art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji, uchybienie terminu do wniesienia odwołania, domagać się, aby przy okazji rozpatrywania skargi, sąd administracyjny przywrócił termin do wniesienia tego odwołania. Sąd nie może bowiem, wobec jednoznacznej treści powołanego przepisu, rozstrzygać w tym zakresie (wyrok NSA z dnia 19 lutego 2003r., I SA/Lu 885/02 niepubl., wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2003r., SA/Sz 2144/01, niepubl., wyrok WSA w K. z dnia 12 października 2005r., I SA/Ke 177/05, dostępne na www.nsa.gov.pl). Z tej przyczyny Sąd nie rozpoznał omawianego wniosku.

Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uznał, iż zaskarżony akt jest zgodny z prawem i z tej przyczyny oddalił skargę na zasadzie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.