Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 1090/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2014-03-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 11, art. 77, art. 105 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński, Sędziowie sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, sędzia WSA Andrzej Melezini (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 marca 2014 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie szklarni oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] marca 2013 r., nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. P. umorzył w całości postępowanie administracyjne wszczęte z urzędu, w sprawie szklarni, zlokalizowanej na działce o nr geod. [...] w B. P.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane po następujących ustaleniach.

W dniu [...] października 2012 r. przedstawiciele Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. P. dokonali kontroli na działce o nr geod. [...] w B. P. w przedmiocie obiektu szklarni. Ustalono, iż istniejący obiekt szklarni ma konstrukcję z profili stalowych, wypełnionych szkłem oraz fundament betonowy o wysokości około 0, 20 m. Wymiary obiektu 6, 15 x 3, 15 m, wysokość około 3, 0 m w szczycie. Przedmiotowy obiekt jest zlokalizowany około 1, 50 m od ogrodzenia z działką sąsiednią o nr geod. [...]. W trakcie kontroli przedstawiciele organu I instancji nie stwierdzili, aby szklarnia znajdowała się w nieodpowiednim stanie technicznym.

Obecny w trakcie kontroli E. C., właściciel działki o nr geod. [...] w B. P., oświadczył, iż obiekt szklarni wybudował w latach 70-tych XX w. Inwestor podał, iż wybudowanie przedmiotowej szklarni zgłosił do odpowiedniego urzędu, jednakże żadnych dokumentów nie posiada z uwagi na upływ czasu.

Pismem z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. P. zawiadomił osoby mające status stron o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie przedmiotowej szklarni.

W toku prowadzonego postępowania organ I instancji ustalił, iż w archiwach Starostwa Powiatowego w B. P. znajdują się jedynie szczątkowe rejestry pozwoleń na budowę, które nie obejmują wszystkich danych.

Odwołanie z dnia [...] marca 2013 r. od ww. decyzji administracyjnej złożył do Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B., A. M., jedna ze stron postępowania administracyjnego, (przywoływany dalej jako: "Skarżący"), jednocześnie wnosząc o dokonanie przez organ II instancji ostatecznych i zgodnych z prawem rozstrzygnięć w sprawie lub też o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, gdyż decyzja ta narusza przepisy obowiązującego prawa.

Skarżący zarzucił decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. P. rozstrzygnięcie merytoryczne sprawy z pominięciem: zeznań świadków i sąsiadów, dowodów w postaci pokwitowań z tytułu faktycznie wnoszonych opłat od nieruchomości, dokumentacji geodezyjnej, zapisów w księgach wieczystych i innych w tym np. pozwoleń wydanych przez Podlaskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w B.

Skarżący dodatkowo podał jako datę budowy przedmiotowej szklarni lata 1997 - 1998.

Działający w trybie odwoławczym Podlaski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. - decyzją ostateczną z dnia [...] maja 2013 r., nr [...], uchylił ww. decyzję organu l instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując na konieczność uzupełnienia zgromadzonego materiału dowodowego o ustalenie daty budowy przedmiotowej szklarni.

Ponownie rozpatrując przedmiotową sprawę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. P. uzupełnił zgromadzony materiał dowodowy o ww. ustalenia, m.in. w oparciu o dowód z przesłuchania dwóch świadków (M. G. oraz J. D.), stwierdzając, iż przedmiotowa szklarnia powstała pod rządami ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.

Skarżący nie przedstawił przed organem I instancji żadnych dowodów na potwierdzenie swoich tez o wybudowaniu szklarni w latach 90-tych.

Organ mając powyższe na uwadze oraz uwzględniając oświadczenie inwestora, zgodnie z którym dopełnił on wszelkich formalności związanych z budową szklarni, braku uregulowań w obowiązujących w dacie budowy przepisach techniczno-budowlanych dotyczących tego typu obiektów, jak również niebudzący zastrzeżeń stan techniczny obiektu, decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...], umorzył na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267; dalej powoływany jako: "k.p.a.") w całości postępowanie administracyjne wszczęte z urzędu, w sprawie szklarni, zlokalizowanej na działce o nr geod. [...] przy ul. K. w B. P.

Skarżący w dniu [...] sierpnia 2013 r. nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu I instancji złożył odwołanie od ww. decyzji. Zdaniem Skarżącego postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone z pominięciem dowodów, które mają znaczenie w sprawie co nie pozwalało na podjęcie konkretnego rozstrzygnięcia. Według Skarżącego sprawa nie została wyjaśniona zgodnie z wymogami k.p.a. Ustalony stan faktyczny dodatkowo nie przeświadczył o bezprzedmiotowości postępowania. W obszernym wyjaśnieniu wyjaśnił dlaczego jego zdaniem budowa szklarni narusza przepisy prawa.

W dniu [...] października 2013 r. Podlaski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. wydał decyzję, którą utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Zdaniem Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. zaskarżona decyzja nie naruszyła prawa. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. P. uzupełnił zgromadzony materiał dowodowy. Organ l instancji przesłuchał dwóch świadków, którzy jednoznacznie wskazali jako datę budowy szklarni koniec lat 70-tych i początek lat 80-tych XX w. Jednocześnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. P. umożliwił Skarżącemu przedstawienie dowodów na poparcie własnych twierdzeń. Skarżący miał też taką możliwość przed organem odwoławczym. Z prawa tego jednak nie skorzystał. Zatem rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o zebrany materiał dowodowy.

Zdaniem organu odwoławczego w chwili obecnej dowody jednoznacznie wskazują, iż szklarnia powstała w latach 70-tych - 80-tych XX w. Potwierdzają to zeznania świadków. Natomiast żaden dowód nie potwierdza, iż szklarnia powstała w latach 1997 -1998, co podnosił Skarżący.

Jak zauważył organ, przedmiotowa szklarnia została zrealizowana pod rządami ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. nr 38, póz. 229 ze zm.), jednakże przepisy te mogą być stosowane obecnie jedynie do obiektów budowlanych, co do których nie ulega wątpliwości, iż powstały bez wymaganego pozwolenia na budowę. W niniejszej sprawie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. P. ustalił, iż w archiwach Starostwa Powiatowego w B. P. znajdują się jedynie szczątkowe rejestry pozwoleń na budowę, które nie obejmują wszystkich danych. Zatem nie można stwierdzić, iż szklarnia powstała bez wymaganego pozwolenia na budowę.

Jednocześnie, zdaniem organu odwoławczego, zgromadzony materiał dowodowy nie wskazuje, aby przedmiotowa szklarnia znajdowała się w nieodpowiednim stanie technicznym, co uzasadniałoby prowadzenie postępowania administracyjnego w tym przedmiocie.

Organ drugiej instancji biorąc pod uwagę powyższe argumenty, stwierdził, że postępowanie administracyjne, dotyczące legalności budowy szklarni, zlokalizowanej na działce o nr geod. [...] w B. P., jest bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku na decyzję Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. wniósł Skarżący, zarzucając jej naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym i prawie budowlanym, dające podstawę do umorzenia w całości postępowania administracyjnego wszczętego z urzędu w sprawie szklarni zlokalizowanej na działce o numerze geodezyjnym [...] w B. P.

Na tej podstawie Skarżący wniósł o uchylenie decyzji w całości, przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi II instancji oraz zasądzenie na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania.

Skarżący ponowił argumenty podniesione w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Przede wszystkim brak jest według Skarżącego podstaw do rozstrzygnięcia sprawy z uwagi na niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego. Przepisy prawa obligują organ do wydania w przedmiotowym stanie faktycznym merytorycznego rozstrzygnięcie, a nie decyzji o umorzeniu postępowania. Sprawa, zdaniem Skarżącego, nie została wyjaśniona zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 7 i 77 k.p.a. Nie zaistniała w sprawie bezprzedmiotowość postępowania, a umorzenie postępowania było co najmniej przedwczesne.

Zdaniem Skarżącego jedynym dowodem mającym świadczyć o tym, że nie doszło do samowoli budowlanej jest "wątpliwej przydatności" oświadczenie inwestora o posiadaniu pozwolenia na budowę, które zaginęło z uwagi na upływ czasu. Nie przeanalizowano natomiast takich dokumentów jak mapy geodezyjne, księgi wieczyste czy też zasoby archiwalne Konserwatora Zabytków. Zatem nie wyjaśniono w sposób niebudzący wątpliwości czy nie doszło w sprawie do samowoli budowlanej.

Organ nie przeprowadził również dowodu zgodności budowy przedmiotowego obiektu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Informacja, że Burmistrz Miasta "nie jest w posiadaniu dokumentów, na podstawie których można dokonać oceny zgodności budowy szklarni z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Miasta B. P. obowiązującymi w latach 70-tych XX wieku jest zdaniem Skarżącego niewystarczająca.

Organ powołał się na brak planów obowiązujących w dacie budowy spornego budynku, a nie na ustalenia aktualnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wręcz nawet nie wystąpił z takim zapytaniem do burmistrza miasta i nie ustalił obowiązujących na tym terenie norm planistycznych.

Nie sposób też ustalić faktyczne wymiary obiektu z uwagi na posługiwanie się zwrotem "około" nie wskazując odległości od działki sąsiedniej.

Biorąc powyższe pod uwagę zdaniem Skarżącego szklarnia nie mogła posiadać pozwolenia na budowę, ponieważ organy administracji państwowej na pewno by nie wydały takowego pozwolenia z naruszeniem przepisów prawnych.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji dodatkowo zauważając, że skoro nie ma dowodu na samowolną realizację przedmiotowej szklarni, nie ma też podstaw prawnych do zastosowania przepisów ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane, gdyż przepis art. 103 § 2 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623 ze zm.; dalej powoływana jako: "u.p.b.") wyklucza taką możliwość (organ na poparcie swoich tez przytoczył wyrok WSA w Białymstoku z dnia 29 maja 2013 r., II S.A./Bk 176/13). Nie ma też zdaniem organu odwoławczego podstaw do interwencji organów nadzoru budowlanego gdyż stan techniczny przedmiotowej szklarni tego nie wymaga.

Na rozprawie przed Sądem, która odbyła się w dniu [...] marca 2014 r. profesjonalny pełnomocnik Skarżącego stwierdził, że organ winien był dopuścić dowód z zeznań świadka w osobie Skarżącego, a tego jednak nie zrobił i poprzestał tylko na jego wyjaśnieniach. Naruszono również zdaniem profesjonalnego pełnomocnika art. 11 k.p.a., gdyż nie wyjaśniono przesłanek umorzenia postępowania i nie odniesiono się do wszystkich zarzutów postawionych w odwołaniu. Dodał również, że organ winien był sprawdzić, czy konstrukcja szklarni wykonana jest z materiałów niepalnych. Według pełnomocnika organ nieprawidłowo orzekł umarzając postępowanie bowiem nawet przy argumentacji, że wystąpił brak samowoli budowlanej to powinien orzec merytorycznie i odmówić nałożenia obowiązku.

Pełnomocnik Skarżącego powołał się również na przepisy techniczno-budowlane, które jego zdaniem obowiązywały pod rządami nieobowiązującej już u.p.b., tj. zarządzenie Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 29 czerwca 1966 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego (Dz. Urz. Min. Bud. Z dnia 19 lipca 1966 r.) Zdaniem pełnomocnika poniechano sprawdzenia czy konstrukcja szklarni wykonana jest z materiałów łatwopalnych (§ 21), a § 20 mówi o odległościach.

Pełnomocnik organu natomiast stwierdził, że będąc na oględzinach organ widział, że elementy szklarni są niepalne, gdyż są z metalu i ze szkła co odnotowano w protokole. Odnotowano również posadowienie obiektu. Skarżący był wzywany do stawienia się w organie celem złożenia wyjaśnień do protokołu ale ani razu się nie stawił. Nie złożył też żadnego dowodu przeciwko dowodom zebranym przez organ.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga podlega oddaleniu, bowiem wydane w sprawie rozstrzygnięcia nie zawierają uchybień natury formalnej lub materialnej uzasadniających ich wyeliminowanie z obrotu prawnego. Stąd zarzuty skargi nie są skuteczne, a nadto także z urzędu Sąd nie dopatrzył się uchybień dyskwalifikujących zaskarżone rozstrzygnięcie oraz poprzedzające je rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

Przede wszystkim Sąd pragnie ustosunkować się do zarzutów Skarżącego odnoszących się do sposobu rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej przez organ I instancji w postaci umorzenia postępowania w trybie art. 105 § 1 k.p.a., zgodnie z którym to przepisem, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części.

W doktrynie jak i orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, iż bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. C. H. Beck, Warszawa 2011, str. 410 - 411). Innymi słowy, bezprzedmiotowość postępowania oznacza powstanie sytuacji, w której sprawa administracyjna przestaje istnieć. Aby jednak taki stan rzeczy zaistniał nastąpić musi takie zdarzenie prawne lub faktyczne, które spowodowałoby, że przestała istnieć ta szczególna relacja między faktem (sytuacją faktyczną danego podmiotu) a prawem (sytuacją prawną danego podmiotu), z którą prawo materialne łączy obowiązek konkretyzacji normy w postaci wydania decyzji administracyjnej (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 18 kwietnia 2013 r., II SA/Łd 1194/12, dostępny na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przedmiotem sprawy administracyjnej prowadzonej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. P. było zgodnie z zawiadomieniem z dnia [...] listopada 2012 r. postępowanie z zakresu nadzoru budowlanego szklarni, zlokalizowanej na działce o nr geodezyjnym [...], położonej w B. P.

W toku postępowania pierwszoinstancyjnego pierwotnego oraz ponownie rozpatrywanego, organ na podstawie oceny zebranego materiału dowodowego doszedł do wniosku, iż podstawą do wydania decyzji administracyjnej w trybie art. 105 § 1 k.p.a. było: oświadczenie inwestora, zgodnie z którym dopełnił on wszelkich formalności związanych z budową objętej postępowaniem szklarni, brak uregulowań obowiązujących w dacie budowy szklarni w przepisach techniczno-budowlanych dotyczących tego typu obiektów, jak również niebudzący zastrzeżeń stan techniczny obiektu.

Powyższe argumenty znalazły swoje odzwierciedlenie w wydanych decyzjach administracyjnych przez organ I instancji, zatem zdaniem Sądu nie ma podstaw aby można byłoby wskazywać na naruszenie art. 11 k.p.a, zgodnie z którym organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu.

Przesłanki faktyczne do wydania tego typu decyzji zostały zdaniem Sądu spełnione i co więcej przedstawione w sposób zrozumiały w wydanych decyzjach.

Kolejnym argumentem przemawiającym za poprawnością przedmiotowego rozstrzygnięcia był brak możliwości wydania decyzji administracyjnej w sprawie, nakładającej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. P. jakikolwiek nakaz czy też zakaz ingerujący w prawa i obowiązki.

Zatem organ ten w oparciu o zebrany materiał dowodowy, zdaniem zarówno organu II instancji jak też i zdaniem Sądu wyczerpał przesłanki do zastosowania w sprawie art. 105 § 1 k.p.a. i umorzenia przedmiotowego postępowania.

Kolejne zarzuty Skarżącego, dotyczące naruszenia art. 7 k.p.a., zgodnie z którym, w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz naruszenia art. 77 k.p.a. w zakresie niespełnienia obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego Sąd ocenił jako bezpodstawne i chybione.

Sąd ocenia zebrany materiał dowodowy po ponownym rozpatrzeniu sprawy przez organ I instancji jako zupełny i dający podstawę do zakończenia postępowania w formule poczynionej przez organ I instancji. Skarżący co prawda wielokrotnie podawał jako datę budowy przedmiotowej szklarni lata 1997 – 1998, jednak w toku postępowania administracyjnego jak i sądowego nie przedłożył żadnego dowodu potwierdzającego tezę o samowolnej realizacji przedmiotowej szklarni.

Organ administracji natomiast oparł swoje rozstrzygnięcie o następujące dowody zgromadzone i uwidocznione w aktach sprawy.

Przede wszystkim w dniu 1 października 2012 r. pracownicy organu dokonali czynności kontrolnych w trybie art. 81 ust. 4 u.p.b. na działce, na której posadowiona jest przedmiotowa szklarnia. Dokonując na miejscu oględzin ustalili wymiary szklarni, opisali konstrukcję szklarni składającej się z profili stalowych wypełnionych szkłem o fundamencie betonowym, ocenili stan obiektu jako średni, niezagrażający życiu i zdrowiu ludzi i zwierząt oraz sporządzili dokumentację fotograficzną obiektu. Powyższe dowodzi również o niepalności materiałów z których zbudowana została przedmiotowa szklarnia.

Ponadto, ustalono, że w archiwach Starostwa Powiatowego w B. P. znajdują się jedynie szczątkowe rejestry pozwoleń na budowę, które nie obejmują wszystkich danych. Pracownik Urzędu Miasta B. P. również poinformował, że nie posiada dokumentów, na podstawie których można ocenić czy budowa szklarni, zlokalizowanej na działce o nr geodezyjnym [...] w B. P. była zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Miasta B. P. obowiązującymi w latach 70-tych XX w. Zatem nie można stwierdzić, iż szklarnia powstała bez wymaganego pozwolenia na budowę

W toku ponownego rozpatrywania sprawy, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. P. przyjął w dniu [...] czerwca 2013 r. wyjaśnienia właściciela działki, na której posadowiona jest szklarnia, z których wynika, iż obiekt szklarni został wybudowany na przełomie lat 1970 – 1980, co mogą potwierdzić i jednoznacznie potwierdzili przesłuchani w charakterze świadka – J. D., który zamieszkuje po sąsiedzku (protokół przesłuchania świadka z dnia [...] czerwca 2013 r.) oraz M. G., który pomagał przy spawaniu stalowej konstrukcji szklarni (protokół przesłuchania świadka z dnia [...] czerwca 2013 r.).

Wezwany w dniu [...] czerwca 2013 r. na przesłuchanie w charakterze strony A. M. nie stawił się. W odpowiedzi na wezwanie z dnia [...] czerwca 2013 r. wyjaśnił, że z uwagi na niemożliwe do odłożenia obowiązki służbowe w terminie do [...] lipca 2013 r. we wszystkich dniach roboczych (wraz z sobotami) w godzinach pracy urzędów państwowych nie będzie mógł być obecny w B. P., zaś po tej dacie w związku z urlopem wyjeżdża do końca sierpnia na wakacje i nie będzie obecny w kraju. Tym samym wniósł o usprawiedliwienie swojej nieobecności i ewentualne wezwanie we wrześniu, zaznaczając przy tym, że oprócz tego co już wniósł do sprawy nie ma nic więcej do dodania.

Zatem trudno mówić o niedopełnieniu obowiązku przez organ, polegającym na pominięciu przeprowadzenia dowodu z przesłuchania strony ówczesnego postępowania administracyjnego.

Również z prawa przedłożenia dowodów w sprawie Skarżący nie skorzystał zarówno na etapie postępowania administracyjnego I jak i II instancji.

Ustalenia organu I instancji oparte zostały na materiale dowodowym niebudzącym wątpliwości, a jego dalsze uzupełnianie o chociażby dowód zgodności budowy z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, czy też ponowne weryfikowanie prawidłowości usytuowania obiektu szklarni, przy braku jakiegokolwiek dowodu potwierdzającego racje Skarżącego, godziłoby w zasadę szybkości i prostoty postępowania administracyjnego wyrażonej w art. 12 k.p.a.

Zatem na podstawie zebranego materiału dowodowego organ administracji zdaniem Sądu mógł dokonać oceny w jakim okresie szklarnia została wybudowana i słusznie ocenił na podstawie zebranych informacji, że powstała pod rządami ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.).

W związku z tym, że Skarżący nie przedstawił żadnego dowodu w sprawie Sąd uznał, że art. 103 ust. 2 u.p.b. został zastosowany w sposób odpowiadający prawu.

Zgodnie z treścią ww. artykułu, przepisu art. 48 u.p.b. (dotyczącego uprawnienia właściwego organu do nakazania w drodze decyzji rozbiórki obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę) nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe, czyli przepisy nieobowiązującej już ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane, a skoro te przepisy mogą być stosowane wyłącznie do obiektów budowlanych, co do których nie ulega wątpliwości, iż powstały bez wymaganego pozwolenia na budowę, nie mogą one mieć zastosowania w rozpatrywanej sprawie.

Sąd niedopatrzył się również naruszenia art. 6 k.p.a. – organy administracji publicznej wydając rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie działały na podstawie obowiązujących przepisów prawa.

W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę, o czym orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).