Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 1113/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2020-08-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Świerczak Sędzia WSA Józef Maleszewski (spr.) Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska- Cybulska Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Hołyńska-Matela po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 lipca 2020 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. w [...] na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na użytkowanie oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej WWINB) decyzją z [...] października 2019 r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2018r. poz. 2096 ze zm. - dalej k.p.a.), po ponownym rozpatrzeniu odwołania Spółki A w S. po przekształceniu Spółka B (dalej Skarżący, Inwestor) od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowanego dla Miasta P. (dalej PINB) z [...] lutego 2017 r. nr [...]) odmawiającej Spólce B jawna wydania pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego wielorodzinnego (trzysegmentowego) z usługami towarzyszącymi przy ul. [...], [...] i [...] w P. (działki nr [...], [...], ark. [...], obręb Ż.), uchylił zaskarżoną decyzję w części objętej decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. z [...] czerwca 2017 r. nr [...]) o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie i w tej części umorzył postępowanie, a w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że Spółka B złożyła wniosek o udzielenie pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego wielorodzinnego, który powstał w oparciu o decyzję Prezydenta Miasta P. z [...] września 2014 r., nr [...]), zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Spółce C pozwolenia na budowę. Powyższą decyzję przeniesiono na Spółkę B decyzją Prezydenta Miasta P. z [...] marca 2015 r. [...] Następnie decyzją z [...] lipca 2015 r. nr [...]) Prezydent Miasta P. zmienił własną decyzję z [...] września 2014 r. nr [...] w zakresie dotyczącym m.in lokalizacji części budynku, zmian funkcjonalnych pomieszczeń, likwidacji placu zabaw.

WWINB wskazał, że rozpoznając przedmiotowy wniosek PINB powołując się na art. 59 ust. 5 ustawy dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm. - dalej P.b.) odmówił inwestorowi wydania pozwolenia na użytkowanie, gdyż w wyniku kontroli inwestycji przeprowadzonej [...] stycznia 2017 r. PINB poza nieistotnymi odstąpieniami od zatwierdzonego projektu budowlanego stwierdził brak wykonania 140 miejsc postojowych na działce nr ew. [...], ark. [...], obręb Ż., co uznał za istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę, czyli że doszło do naruszenia przepisu art. 36a ust. 5 pkt 5 P.b. Jak wskazał PINB Inwestor nie zrealizował obowiązku określonego w części opisowej projektu zagospodarowania działki wyznaczenia 140 miejsc parkingowych na działce nr [...], ark. [...], obręb Ż.. Miejsca te zostały bowiem wyznaczone na działkach nr [...], ark[...], obręb R. i [...], ark. [...], obręb R. przy ul. [...] w P..

WWINB po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez Spółkę B decyzją z [...] maja 2017 r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W wyniku skargi złożonej przez Inwestora Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, wyrokiem z 19 października 2017 r. sygn. akt IV SA/Po 613/17 uchylił decyzję WWINB z [...] maja 2017 r.

WWINB rozpoznając ponownie złożone odwołanie w uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji stwierdził, PINB uznał, że Inwestor nie spełnił wymagania określonego w decyzji o pozwoleniu na budowę oraz w decyzji o warunkach zabudowy, w zakresie ilości i usytuowania miejsc postojowych. Wskazana przez Inwestora nieruchomość jako przeznaczona dla potrzeb parkingowych na działkach o numerach [...], ark. [...], obręb R. i [...], ark. [...], obręb R., przy ul. [...] w P., których dysponentem jest Spółka D (dawniej [...]), nie jest działką wskazaną w decyzji o warunkach zabudowy i decyzji o pozwoleniu na budowę oraz nie powstała w wyniku podziału bądź przekształcenia działki nr [...]. Organ uwzględnił również stanowisko Prezydenta Miasta P. zawarte w ostatecznej decyzji z [...] czerwca 2016 r. ([...]) odmawiającej na wniosek inwestora zmiany własnej decyzji o warunkach zabudowy nr [...] z [...] kwietnia 2013 r. ([...]) w zakresie dopuszczenia możliwości zlokalizowania części miejsc parkingowych na działce w promieniu do 1 km wokół planowanej inwestycji, pod warunkiem zapewnienia na tym terenie stałego parkingu w drodze potwierdzonej notarialnie bezterminowej umowy z właścicielem terenu. PINB wskazał również, że Prezydent Miasta P., działając z kolejnego wniosku inwestora, decyzją z [...] sierpnia 2016 r. ponownie odmówił zmiany własnej decyzji o warunkach zabudowy nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. [...]) w zakresie możliwości zlokalizowania części miejsc parkingowych na działkach nr [...], ark. [...], obręb [...] ([...]) i nr [...], ark. [...], obręb [...] ([...]), położonych przy ul. [...] w P. (parking przy centrum handlowym [...] na podstawie umowy najmu z [...].02.2016 r., zaś Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z [...] kwietnia 2017 r. ([...]) utrzymało ją w mocy. W stosunku do tej ostatniej decyzji SKO w P. Inwestor złożył skargę do WSA w Poznaniu, który prawomocnym wyrokiem z 26 października 2017 r. sygn. akt IV SA/Po 617/17 oddalił skargę.

WWINB wskazał, że wykonując wytyczne zawarte w wyroku WSA w Poznaniu z 19 października 2017 r. sygn. akt IV SA/Po 613/17 należało rozważyć czy wyznaczenie 140 miejsc postojowych na działce przy ul. [...] w P. spełnia warunki udzielonego pozwolenia na budowę, zapisów decyzji o warunkach zabudowy i zatwierdzonego projektu budowlanego. Zgodnie bowiem z treścią art. 36a ust. 5 pkt 1 i 5 P.b., istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę stanowi odstąpienie w zakresie projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, innych aktów prawa miejscowego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zgodnie z art. 36a ust. 1 P.b., istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę wymagają zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę, a takiej inwestor nie uzyskał.

Realizując inwestycję inwestor winien zatem kierować się ustaleniami, co do wymaganej liczby miejsc parkingowych, co do miejsca ich usytuowania - parking podziemny, nadziemny oraz brać pod uwagę "ekwiwalentność parkingową" dla terenu mającego pomieścić 140 miejsc postojowych w stosunku do działki [...], o jakiej mowa w projekcie budowlanym i umowie dzierżawy nr [...], zawartej w dniu [...] kwietnia 2011 r. pomiędzy Spółdzielnią Mieszkaniową "[...]" w P., a Spólką E siedzibą w S..

WWINB wskazał, że w sytuacji utraty prawa do wskazanej w decyzjach działki [...], WSA w Poznaniu w wyroku z dnia [...] października 2017 r., zlecił organowi odwoławczemu rozważenie "ekwiwalentności parkingowej" działki wskazanej, jako zamiennej i w konsekwencji ustalenie czy zmiana lokalizacji parkingu z działki [...] na parking przy ul. [...] w P. ma charakter odstępstw istotnych od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę.

Dla zrealizowania tego zalecenia organ odwoławczy posłużył się opinią biegłej, którą wraz z dodatkowymi wyjaśnieniami uznał za wyczerpującą i rzetelną. W sporządzonej opinii w stosunku do działki [...], wskazanej w projekcie budowlanym oraz działek objętych umową najmu ze Spółdzielnią Mieszkaniową "[...]" w P.: tj. działek [...] i [...], biegła dokonała precyzyjnego wyliczenia ilości miejsc postojowych. Żaden z wariantów przyjętych do obliczeń czy to dla działki [...] czy to dla działek nr [...] i nr [...] łącznie nie gwarantował zapewnienia na nich 140 miejsc postojowych, choć działka nr [...] miała możliwość dostępu do drogi publicznej i obie gwarantowały pieszą dostępność dla mieszkańców budynku przy ul. [...] i z powrotem.

Oceniając działkę nr [...] (poprzednio nr [...], ark. [...], obręb R. i nr [...], ark. [...], obręb R.) położoną przy ul. [...] w P. objętą umową najmu zawartą [...] lutego 2016 r. pomiędzy Spólką D. z siedzibą w P., a Spólką B z siedzibą w S., w której jako przedmiot umowy wskazano powierzchnię o wymiarze [...] m2 dla maksymalnie 140 pojazdów biegła wskazała, że ma ona dostęp do drogi publicznej, lecz nie posiada akceptowalnej pieszej dostępności na ul. [...], [...] i [...] i z powrotem. Biegła przedstawiła także, że miejsca postojowe na działce nr [...] są wykorzystane na już funkcjonującą działalność handlową i usługową, będącą wynikiem wydania przez Prezydenta Miasta P. decyzji z [...] marca 2018 r. Nr [...]) dla Spółki D w przedmiocie pozwolenia na rozbudowę Centrum Handlu [...] o budynek magazynowo-biurowy przy ul. [...] w P.. Nie jest więc możliwe ponowne wykorzystanie tych samych miejsc postojowych na potrzeby parkingu dla mieszkańców budynku wielorodzinnego przy ul. [...], [...] i [...] w P..

Biegła wskazała, że z pism Prezydenta Miasta P. z [...] maja 2018 r., [...] maja 2018 r. i [...] maja 2019 r. jednoznacznie wynika, że przedmiotowych 140 miejsc postojowych wynajętych na podstawie umowy najmu z [...] lutego 2016 r. wraz z aneksem w celu przeznaczenia ich dla mieszkańców budynku przy ul. [...], [...] i [...] w P., nie zostało uwzględnione w bilansie miejsc postojowych zawartym w decyzji Prezydenta Miasta P. z [...] marca 2018 r. nr [...] oraz w decyzji Prezydenta Miasta P. z [...] grudnia 2018 r. nr [...]. Nie ustalono też, aby jakikolwiek projekt zagospodarowania terenu lub bilans miejsc postojowych przewidywał wydzielenie 140 miejsc pod wynajem dla użytkownika zewnętrznego (innego niż pracownik lub klient centrum handlowego) przy jednoczesnym wykorzystywaniu tegoż parkingu dla obsługi centrum handlowego przy ul. [...] w P..

Powyższe okoliczności w ocenie WWINB dyskwalifikują nieruchomość przy ul. [...] w P., jako parking obsługujący mieszkańców budynków wielorodzinnych przy ul. [...], [...] i [...] w P.. Organ odwoławczy zauważył również, że w chwili obecnej ustawodawca określił w rozdziale 3 ustawy z dnia [...] lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowywaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych i inwestycji towarzyszących (Dz.U., poz. 1496 ze zm.) standardy lokalizacji i realizacji inwestycji mieszkaniowych, w tym odległości pomiędzy budynkiem wielorodzinnym a przystankiem komunikacyjnym. Ustawa ta nie stanowiła podstawy prawnej przy wydawaniu niniejszej decyzji, gdyż żaden z jej przepisów przejściowych i końcowych nie daje takich uprawnień. Niemniej jednak WWINB dostrzegł, że wiedza urbanistyczna biegłej wyrażona w opinii z maja 2018 r. i poparta literaturą przedmiotu jest zbieżna z tą ustawą, co z kolei wskazuje na to, że ustawodawca oparł się o wiedzę urbanistyczną propagowaną w środowiskach architektoniczno-urbanistycznych.

WWINB przeanalizował również treść umowy najmu miejsc parkingowych dla 140 pojazdów na terenie nieruchomości przy ul. [...] w P.. Zgodnie z § 4 ust. 1 tej umowy każda ze stron bez podania przyczyny może dokonać jej wypowiedzenia z jednomiesięcznym okresem. Natomiast § 4 ust. 2 umowy przewiduje jej rozwiązanie bez wypowiedzenia w okolicznościach tam wskazanych. Taka konstrukcja prawna umowy rzutuje na nietrwałość miejsc postojowych na działce nr [...]. Trwanie umowy, czy moment jej wypowiedzenia nie zależy od działania czy zaniechania mieszkańców budynku przy ul. [...], [...] i [...] w P., lecz wyłącznie od inwestora i Spółki D. Możliwość wypowiedzenia umowy najmu z [...] lutego 2016 r. (wraz z aneksem) przez każdą ze stron umowy, przy jednoczesnym braku wpływu na to mieszkańców budynku wielorodzinnego przy ul. [...], [...] i [...] w P. oraz fakt, że parking przy ul. [...] w P. służy do obsługi centrum handlowego, nie daje gwarancji trwałości przeznaczenia dzierżawionych miejsc parkingowych przy ul. [...] w P. dla mieszkańców budynku przy ul. [...] przez cały okres użytkowania budynku. W konsekwencji umowa taka nie gwarantuje trwałości zapewnienia brakujących miejsc postojowych, która to trwałość została określona ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy nr [...] z [...] kwietnia 2013r. ([...]) i ustaleniami decyzji pozwolenia na budowę z [...] września 2014 r. nr [...]).

Organ odwoławczy wskazał, że w trakcie postępowania inwestor przedłożył umowę najmu zawartą w dniu [...] sierpnia 2018 r. z firma F. E. S. na najem 140 miejsc parkingowych przy ul. [...] w P., na działce nr [...], obręb [...] Ż. , ark. [...] dla potrzeb parkingowych inwestycji deweloperskiej przy ul. [...], podtrzymując jednocześnie propozycję lokalizacji miejsc postojowych na parkingu przy ul. [...] w P.. WWINB postąpił analogicznie jak w stosunku do działki nr [...] i zlecił sporządzenie opinii dla porównania cech parkingowych działki nr [...] i nr [...] z działką nr [...] wskazaną przez inwestora w umowie zawartej w dniu [...] sierpnia 2018 r. z firma F. E. S.. Ostatecznie właścicielka działki nr [...] poinformowała organ, że nie wyraża zgody na obciążenie swoje działki miejscami parkingowymi dla potrzeb mieszkańców budynku wielorodzinnego przy ul. [...] w P.. W związku z powyższym organ odwoławczy odstąpił od dalszej analizy czy działkę nr [...] można uznać za "ekwiwalentną parkingowo" w stosunku do działki nr [...] oraz części działki nr [...], gdyż inwestor faktycznie nie posiadał prawa do dysponowania tą nieruchomością na cele budowlane.

Organ odwoławczy orzekając w sprawie uwzględnił również okoliczność, że Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" w P. w odpowiedzi na zapytanie inwestora o możliwość wynajęcia terenu oznaczonego w m.p.z.p. symbolem 4KDWpp celem realizacji 140 miejsc postojowych, odmówiła udostępnienia tego terenu celem realizacji parkingu naziemnego. Jednocześnie wobec planowanej na w/w nieruchomości inwestycji polegającej na budowie garażu wielokondygnacyjnego, WWINB uzyskał stanowisko inwestora jednoznacznie wykluczające możliwość zlokalizowania miejsc postojowych dla obsługi inwestycji deweloperskiej przy ul. [...], [...] i [...] na terenie objętym m.p.z.p.."Osiedle [...]". Jako argument inwestor podał, że przedmiotowy teren pomieści maksymalnie 135 miejsc postojowych, a potrzebne jest 260 miejsc (140 dla inwestora i 120 dla Spółdzielni) i że należy go wybudować. Inwestor wskazywał też na problemy wynikające z realizacji wspólnej inwestycji na gruncie prawa podatkowego i cywilnego. Zatem w przekonaniu inwestora jedynym parkingiem dla obsługi jego budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...], [...] i [...] w P. jest parking przy Centrum Handlowym [...] w P..

Organ odwoławczy dokonał jednak analizy możliwości wybudowania garażu na terenie oznaczonym 4KDWpp w m.p.z.p. "Osiedle [...]". W wyniku tej analizy ustalono, że teren ten jest zarezerwowany pod drogi wewnętrzne, parking, z możliwością budowy garażu wielokondygnacyjnego i został zlokalizowany na działkach geodezyjnych nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], których łączna powierzchnia ograniczona nieprzekraczalnymi liniami zabudowy wynosi [...] m2. Biegła przyjmując minimalną powierzchnię dla jednego miejsca postojowego 19,4m2, wynikającą z przepisów wyliczyła, że jedna kondygnacja może pomieścić w garażu podziemnym 308 miejsc postojowych, w garażu nadziemnym zamkniętym 261 miejsc postojowych, zaś w garażu nadziemnym otwartym 162 miejsc postojowych. Biorąc pod uwagę, że analizowany obszar ma pomieścić min. 260 miejsc postojowych, można uznać, że dla osiągnięcia tego celu może powstać garaż podziemny o minimum jednej kondygnacji, garaż nadziemny zamknięty o minimum jednej kondygnacji lub garaż nadziemny otwarty o minimum dwóch kondygnacjach. Dla analizowanego terenu m.p.z.p. "Osiedle [...]" przewiduje maksymalnie trzy kondygnacje nadziemne i nie przewiduje ograniczeń w ilości kondygnacji podziemnych. Zatem trzy kondygnacje nadziemne mogą pomieścić 486 miejsc w garażu otwartym lub 783 w garażu zamkniętym, a jeśli chodzi o garaż podziemny, to potrzeby inwestora może zaspokoić jedna kondygnacja podziemna. Po uwzględnieniu zastrzeżeń inwestora w piśmie uzupełniającym biegła dokonała przeliczenia powierzchni terenu wskazanego w m.p.z.p. "Osiedle [...]" pod zabudowę garażu wielokondygnacyjnego wg wskazanego przez pełnomocnika inwestora wskaźnika 35m2/1 miejsce postojowe, w wariantach: dla garażu podziemnego, dla garażu nadziemnego zamkniętego, dla garażu nadziemnego otwartego. Przy przyjęciu wskaźnika 35 m2/1 miejsce postojowe jedna kondygnacja pomieści w garażu podziemnym 171 miejsc postojowych, w garażu nadziemnym zamkniętym 145 miejsc postojowych, zaś w garażu nadziemnym otwartym 90 miejsc postojowych. Biorąc powyższe pod uwagę oraz przyjmując wskazany przez pełnomocnika inwestora wskaźnik, należało uznać, że dla zapewnienia min. 260 miejsc parkingowych może powstać garaż podziemny o minimum dwóch kondygnacjach, garaż nadziemny zamknięty o minimum dwóch kondygnacjach lub garaż nadziemny otwarty o minimum trzech kondygnacjach, co do zasady dopuszczonych przez m.p.z.p. "Osiedle [...]".

Podsumowując WWINB stwierdził, że nie można uznać wskazywanych przez inwestora propozycji za ekwiwalentne parkingowo w stosunku do wskazanych działek w decyzji o warunkach zabudowy i zatwierdzonym projekcie budowlanym. Biorąc pod uwagę ocenę prawną zawartą w wyroku NSA w Warszawie z 11 kwietnia 2019 r., II OSK 1381/17 zdaniem WWINB należało uznać, że zmiana lokalizacji "działki parkingowej" i niezrealizowanie miejsc postojowych wskazanych w decyzji o warunkach zabudowy oraz w pozwoleniu na budowę stanowi istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę. Zakwalifikowania tych odstępstw od pozwolenia na budowę jako istotne, powoduje że jest brak możliwości udzielenia pozwolenia na użytkowanie.

Rozpatrując odwołanie WWINB uwzględnił fakt, że PINB wydał decyzję częściową w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie nr [...] r. z [...] czerwca 2017 r. ([...]), więc ponowne orzekanie w tym zakresie jest bezprzedmiotowe. WWINB uchylając zatem zaskarżoną decyzję w części objętej decyzją o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie, wydaną przez PINB z [...] czerwca 2017r. nr [...]) umorzył postępowanie w tej części a w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Spółka B wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na powyższą decyzję domagając się jej uchylenia celem ponownego rozpoznania sprawy przez WWINB i udzielenia pozwolenia na użytkowanie pozostałej części budynku wielomieszkaniowego. Skarżąca zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1. rażące naruszenie prawa materialnego

. art. 59 pkt 3 P.b. przez jego niezastosowanie i nieudzielenie pozwolenia na użytkowanie całego obiektu budowlanego ze zobowiązaniem inwestora do wykonania prac mających na celu wydzielenie 140 miejsc postojowych na obiekcie [...] do korzystania przez mieszkańców budynku objętego przedmiotową obowiązkową kontrolą,

. art. 36a ust. 5 pkt 5 P.b. przez jego błędną literalną wykładnię i przyjęcie, że umiejscowienie 140 miejsc parkingowych dla przedmiotowej inwestycji na terenie obiektu [...] w P. stanowi istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego.

2. nierozważenie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności braku zawinienia inwestora w odstępstwie od zatwierdzonego projektu budowlanego oraz nierozważenie, czy jest to odstępstwo istotne, w szczególności w okolicznościach faktycznych takich jak obiektywny brak możliwości zapewnienia 140 miejsc postojowych w sąsiedztwie bliższym niż na terenie obiektu [...],

3. sprzeczność ustaleń organu II instancji z treścią zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego przez przyjęcie, że:

. na terenie obiektu [...] brak jest 140 miejsc parkingowych dla przedmiotowej inwestycji,

. przyjęcie, że możliwe jest zapewnienie miejsc postojowych na działce [...], podczas gdy nie ma żadnych zgód, pozwoleń, ustaleń i terminów pomiędzy inwestorem a użytkownikiem wieczystym tej nieruchomości tj. Spółdzielnią Mieszkaniowa [...] w P.,

. przyjęcie, że działka sąsiednia, o której mowa w uzasadnieniu wyroku sygn. akt IV SA/Po 613/17 to ta sama działka sąsiednia, o której mowa w przepisach P.b.

4. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść zaskarżonej decyzji - art. 84 § 1 k.p.a. przez dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego ad hoc na okoliczności nie wymagające wiedzy specjalnej i oparcie zaskarżonej decyzji o tak przeprowadzony dowód, który de facto stanowił ocenę biegłego zgromadzonego materiału dowodowego, wskutek czego organ II instancji wadliwe przyjął, że:

. za podstawę ustaleń "prawidłowej" odległości dojścia do parkingu dla samochodów osobowych od miejsca zamieszkania należy wziąć średnią odległość przystanku komunikacji zbiorowej od budynków zamieszkania,

. w sprawie niniejszej należy zaostrzyć wymogi decyzji o warunkach zabudowy w zakresie parkingu posadowionego poza terenem przedmiotowej inwestycji przez nałożenie na inwestora obowiązku zawarcia umowy najmu, na wykonywanie której wpływ będą mieli najemcy inwestora nie będący stroną tej umowy oraz, że inwestor musi zawrzeć umowę o trwałości wyższej niż wynika z DWZ,

. na ewentualnym parkingu wielopoziomowym na działce [...] znajdzie się określona w opinii ilość miejsc postojowych, bez uwzględnieniem kształtu działki, który de facto i de iure ogranicza zaprojektowanie i wybudowanie ustalonej przez biegłą ilości modułowych miejsc parkingowych

5. dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego przez przyjęcie, że możliwe jest wybudowanie parkingu dla przedmiotowej inwestycji na działce nr [...], objętej m.p.z.p. Park R. [...], w związku z czym działka ta nie może być zabudowana parkingiem (organ nawet tego nie sprawdził),

6. rozpoznanie sprawy przy przyjęciu hipotezy, a nie faktu, że zachodzi możliwość wybudowania na działce [...] parkingu wielopoziomowego nadziemnego lub podziemnego dla przedmiotowej inwestycji, podczas gdy w sprawie zachodzi jedynie zgodna z planem zagospodarowania przestrzennego dopuszczalność takiej inwestycji, co nie oznacza możliwości wybudowania takiego obiektu przez inwestora nie będącego właścicielem, czy użytkowaniem wieczystym tej działki.

W ocenia Skarżącej zaskarżona decyzja została wydana w sprzeczności do treści wyroku sygn. akt IV SA/Po 613/17, w którym Sąd uznał, że dla oceny istotności odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego innych warunków pozwolenia na budowę organy powinny pamiętać, że przedmiotowe 140 miejsca parkingowe są przeznaczone dla potrzeb mieszkańców zrealizowanej inwestycji, zatem Inwestor powinien zaproponować działkę (działki) ekwiwalentną "parkingowo" dla mieszkańców przedmiotowego budynku wielorodzinnego w porównaniu z działką nr [...] oraz, że odmowa udzielenia pozwolenia na użytkowanie, jako najsurowsze rozstrzygnięcie w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie, powinna być zawsze wszechstronnie rozważona.

W odpowiedzi na skargę W. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowanego odwołując się do motywów uzasadnienia zaskarżonej decyzji podtrzymując stanowisko w niej zawarte wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności stwierdzić należy, że organy administracyjne i Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, związane były wytycznymi zawartymi w wyroku tutejszego Sądu z 19 października 2017 r. sygn. akt IV SA/Po 613/17.

Ma to o tyle istotne znaczenie, że zgodnie z treścią art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019r., poz. 2325 ze zm.– dalej P.p.s.a.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Związanie oceną prawną wyrażoną w wyroku (uzasadnieniu orzeczenia) oraz wynikającymi z niej wskazaniami co do dalszego postępowania oznacza, że organ nie może formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz obowiązany jest do podporządkowania się jemu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (wyrok NSA z dnia 30 lipca 2009 r., sygn. akt II FSK 451/08, Lex nr 526493; 23 września 2009 r., sygn. akt I FSK 494/09, Lex nr 594010; 13 lipca 2010 r., sygn. akt I GSK 940/09, Lex nr 594756; wyrok WSA we Wrocławiu z 14 stycznia 2010 r., sygn. akt I SA/Wr 1591/09, Lex nr 559604). Dlatego w razie wnoszenia kolejnych skarg, sąd administracyjny w pierwszej kolejności weryfikuje sposób wywiązania się organów ze skierowanych do nich wskazań, nie wnikając w materię objętą zakresem wcześniejszych ocen (wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2010 r., sygn. akt II FSK 2129/08, Lex nr 596261). Należy w tym miejscu dodatkowo podkreślić, że art. 153 P.p.s.a. pełni szczególną rolę w kontekście skuteczności oraz wykonalności orzeczeń sądów administracyjnych. Naruszenie art. 153 P.p.s.a. przez organy administracji pociąga za sobą niebezpieczeństwo ponownego zaskarżenia podjętej decyzji do sądu administracyjnego, unicestwienie bytu prawnego przedmiotowej decyzji oraz konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania administracyjnego co do istoty sprawy. W ten sposób toczące się postępowanie administracyjne z nieuzasadnionych powodów ulega przedłużeniu. Dlatego art. 153 P.p.s.a. określa taką relację między organem administracyjnym a sądem, która sprowadza się do związania organu oceną prawną i wskazaniami do dalszego postępowania, gdzie nie ma miejsca na polemikę organu z oceną prawną i wskazaniami do dalszego postępowania.

Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z 19 października 2017 r. sygn. akt IV SA/Po 613/17, uchylając zaskarżoną decyzję z [...] maja 2017 r. nr [...] wyjaśnił, że ustawa z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie niektórych ustaw w celu poprawy otoczenia prawnego przedsiębiorców (Dz.U., poz. 2255) z dniem 1 stycznia 2017 r. w art. 5 dokonała nowelizacji P.b. Zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy nowelizującej w sprawach, o których mowa w ustawie zmienianej w art. 5, wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie tej ustawy, w tym do zgłoszeń i zawiadomień, o których mowa w art. 30, art. 31, art. 54 i art. 71 ustawy zmienianej w art. 5, w stosunku, do których przed dniem wejścia w życie tej ustawy nie upłynął termin do wniesienia sprzeciwu, stosuje się przepisy dotychczasowe. Natomiast zgodnie z art. 26 ust. 2 ustawy w sprawach, o których mowa w art. 36a, art. 48 i art. 49b ustawy zmienianej w art. 5, wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie ustawy, stosuje się art. 36a, art. 48 i art. 49b ustawy zmienianej w art. 5, w brzmieniu nadanym tą ustawą. Zatem w przedmiotowej sprawie należy stosować P.b. w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2017 r.

Sąd w uzasadnieniu wyroku wskazał również, że należało rozważyć zawieszenie postępowania odwoławczego do czasu prawomocnego zakończenia sprawy zarejestrowanej pod sygn. akt IV SA/Po 617/17, tj. ze skargi inwestora na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z [...] kwietnia 2017 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z [...] sierpnia 2016 r. o odmowie zmiany decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.

Sąd w wyroku z 19 października 2017 r. zaakcentował, że Inwestor jest związany decyzją ustalającą warunki zabudowy, także, co do konieczności zapewnienia działki "parkingowej" oraz ilości miejsc postojowych. Sąd powołując się na nieprawomocny wyrok WSA w Poznaniu z 9 marca 2017 r. sygn. akt IV SA/Po 677/16, zapadły w zbliżonej co do okoliczności sprawie między tymi samymi stronami zaznaczył, że zmiana lokalizacji działki "parkingowej" stanowi odstępstwo od projektu budowlanego. Nie zawsze jednak musi być ono kwalifikowane jako odstępstwo istotne.

Sąd stwierdził, że błędem organów obu instancji było zrezygnowanie z oceny, czy odstąpienie od decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu było istotne czy nieistotne. Organy administracji powinny były również ocenić wskazane przez Inwestora działki nr [...], ark. [...], obręb R. i nr [...], ark. [...], obręb R. przez pryzmat cech "parkingowych" działki nr [...]. Sąd podkreślił również, że z akt sprawy nie wynika, gdzie znajduje się (znajdowała się) działka nr [...] i jakimi walorami się cechuje, zaś organy administracji w ogóle nie zestawiły przedmiotowych działek ze sobą.

W ocenie Sądu orzekającego w sprawie sygn. akt IV SA/Po 613/17 dla oceny istotności odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego organy powinny pamiętać, że przedmiotowe 140 miejsca parkingowe są przeznaczone dla potrzeb mieszkańców zrealizowanej inwestycji, zatem Inwestor powinien zaproponować działkę (działki) ekwiwalentną "parkingowo" dla mieszkańców przedmiotowego budynku wielorodzinnego w porównaniu z działką nr [...].

Mając powyższe na uwadze przy braku kwestionowania przez skarżącego decyzji organu odwoławczego w zakresie w jakim uchylając decyzję PINB umorzył postepowanie w części objętej decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. z [...] czerwca 2017r. nr [...]) o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie, przystępując do kontroli zaskarżonej decyzji w tak ograniczonym zakresie wynikającym z treści samej skargi jak i wynikającym z treści art. 153 P.p.s.a. wskazać należy, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć zapadłych w niniejszej sprawie stanowiły przepisy P.b. Zgodnie z zasadą sformułowaną w art. 54 P.b. do użytkowania obiektu budowlanego, na budowę którego wymagane jest pozwolenie na budowę można przystąpić, z zastrzeżeniem art. 55 i art. 57, po zawiadomieniu organu nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy, jeżeli organ ten, w terminie 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, nie zgłosi sprzeciwu w drodze decyzji. Zgodnie z art. 55 ust. 1 pkt 1 lit a i lit. b P.b. przed przystąpieniem do użytkowania obiektu budowlanego należy uzyskać decyzję o pozwoleniu na użytkowanie, jeżeli na budowę obiektu budowlanego jest wymagane pozwolenie na budowę i jest on zaliczony do kategorii V, IX-XVI, bądź kategorii XVII - z wyjątkiem warsztatów rzemieślniczych, stacji obsługi pojazdów, myjni samochodowych i garaży do pięciu stanowisk włącznie. W niniejszej sprawie budynek mieszkalny wielorodzinny, zgodnie z załącznikiem do ustawy, zaliczyć należy do kategorii XIII i XVII. Tak samo zresztą budynek został zaliczony w decyzji o pozwoleniu na budowę.

Z powyższego wynika, że przedmiotowy obiekt budowlany wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 57 ust. 6 P.b. wniosek o udzielenie pozwolenia na użytkowanie stanowi wezwanie organu nadzoru budowlanego do przeprowadzenia obowiązkowej kontroli, o której mowa w art. 59a P.b., czyli stanowi wezwanie do przeprowadzenia obowiązkowej kontroli zakończonej budowy w celu stwierdzenia prowadzenia jej zgodnie z ustaleniami i warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę. W niniejszej sprawie taką kontrolę przeprowadzono [...] stycznia 2017 r., sporządzając stosowny protokół. Z wniosków końcowych protokołu kontroli wynika, że obok nieistotnych zmian zakwalifikowanych jako nieistotne, stwierdzono lokalizację części miejsc parkingowych na działce innej niż działka nr [...]. Powyższa zmiana została uznana przez organy orzekające w sprawie za istotną zmianę w projekcie budowlanym i stała się ostatecznie przyczyną wydania zaskarżonej decyzji w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na użytkowanie części budynku mieszkalnego wielorodzinnego (trzysegmentowego) z usługami towarzyszącymi przy ul. [...], [...] i [...] w P. (działki nr [...], [...], ark. [...], obręb Ż.).

Mając na uwadze przedstawione wcześniej wytyczne zawarte w wyroku sygn. akt IV SA/Po 613/17 stwierdzić należy, organ odwoławczy orzekając ponownie w sprawie prawidłowo orzekał w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2017 r. tj. nadanym ustawą z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie niektórych ustaw w celu poprawy otoczenia prawnego przedsiębiorców (Dz.U. poz. 2255). Organ odwoławczy zgodnie z wytycznymi zawartymi w wydanym w sprawie wyroku wstrzymał się również z wydaniem rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy zarejestrowanej pod sygn. akt IV SA/Po 617/17, tj. ze skargi inwestora na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z [...] kwietnia 2017 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z [...] sierpnia 2016 r. o odmowie zmiany decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Z informacji znanych Sądowi z urzędu wynika, że WSA w Poznaniu wyrokiem z 26 października 2017 r. sygn. akt IV SA/Po 617/17 oddalił w/w skargę (skarga kasacyjna została oddalona wyrokiem NSA z 19 września 2018 r. sygn. akt II OSK 103/18). Organ odwoławczy orzekając w sprawie prawidłowo ustalił zatem stan prawny przeprowadzonej inwestycji budowlanej wynikający z pozostającej w obrocie prawnym decyzji Prezydenta Miasta P. z [...] września 2014 r., nr [...]) zatwierdzającej projekt budowlany zmienionej decyzją z [...] września 2014 r. nr [...] oraz decyzji Prezydenta Miasta P. o warunkach zabudowy nr [...] z [...] kwietnia 2013 r. ([...]), z których wynika obowiązek wyznaczenia 140 miejsc parkingowych na działce nr [...], ark. [...], obręb Ż..

Mając powyższe na uwadze przechodząc do merytorycznego rozpoznania skargi, na wstępie wskazać należy na stanowisko wyrażone w powołanym również w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyroku NSA z 11 kwietnia 2019r. sygn. akt II OSK 1381/17 (publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej CBOSA). W uzasadnieniu powyższego wyroku NSA rozpoznającym m.in. skargę kasacyjną wniesioną przez Spółkę B w sprawie dotyczącej udzielenia skarżącemu pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego zrealizowanego w ramach innej inwestycji niż objęta zakresem niniejszego postępowania wskazał, że prawidłowe odczytanie projektu zagospodarowania terenu w części dotyczącej parkowania pojazdów wymagało uwzględnienia zapisów decyzji o warunkach zabudowy, wskazujących na obowiązek zapewnienia wszystkich miejsc parkingowych na terenie "własnej działki", z dopuszczeniem możliwości umieszczenia części miejsc parkingowych na działce sąsiedniej za udokumentowaną zgodą jej właściciela. Z treści decyzji o warunkach zabudowy, do której odwołano się w projekcie budowlanym, wynikała możliwość urządzenia części miejsc parkingowych na działce położonej w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji. NSA wskazał na akcentowane też w uzasadnieniu wyroku sygn. akt IV SA/Po 613/17 stanowisko prezentowane w orzecznictwie, że zasadniczo miejsca parkingowe powinny być zaprojektowane i urządzone na terenie należącym do inwestora w miejscu realizacji planowanej zabudowy. Istotą obowiązującej regulacji jest bowiem doprowadzenie do tego, aby nowa inwestycja budowlana w zakresie parkowania samochodów nie obciążała wyłącznie dróg publicznych, jak również parkingów urządzonych dla sąsiednich nieruchomości (por. wyrok NSA z 14 listopada 2007 r., II OSK 1498/06; wyrok WSA z 7 listopada 2012 r., II SA/Ke 593/12). Jednocześnie w orzecznictwie zwraca się uwagę na konieczność indywidualnego podejścia w zakresie wymogów dotyczących miejsc parkingowych celem uwzględnienia konkretnych okoliczności faktycznych dotyczących projektowanej inwestycji (por. Prawo budowlane. Komentarz, pod red. A. Glinieckiego, LexisNexis, Warszawa 2014, s. 469 i powołane tam wyroki sądów administracyjnych). Jako sytuacje wyjątkowe traktuje się możliwość zapewnienia miejsc postojowych w sposób trwały poza terenem inwestycji np. na parkingach ogólnodostępnych (por. wyrok NSA z 24 stycznia 2014 r., II OSK 2121/12; wyrok WSA z 17 czerwca 2016 r., II SA/Kr 421/16).

NSA w wyroku sygn. akt II OSK 1381/17 podobnie jak WSA w wyroku IV SA/Po 613/17 wskazał, że w orzecznictwie dostrzega się problem lokalizowania miejsc parkingowych na terenie, co do którego inwestor miałby dysponować tytułem prawnym wynikającym ze stosunku zobowiązaniowego. NSA zaznaczył, że zorganizowanie miejsc postojowych w postaci parkingu zewnętrznego poza terenem inwestycji na gruncie będącym własnością innego podmiotu, z promesą zawarcia umowy na korzystanie z parkingu (dzierżawa, najem) oznacza w praktyce, że miejsca te mogą nie zostać urządzone, bądź mogą być zlikwidowane, a zatem w takim wypadku nie można mówić o trwałości urządzenia i zapewnienia miejsc postojowych (por. wyrok WSA w Warszawie z 8 kwietnia 2008 r., VII SA/Wa 124/08; wyrok WSA w Krakowie z 30 kwietnia 2014 r., II SA/Kr 959/14; wyrok NSA z 20 września 2018 r., II OSK 1078/18). W świetle powyższych uwag NSA przyjął, "że w każdym przypadku organ sprawdzający spełnienie wymogu urządzenia miejsc postojowych musi ustalić, czy tytuł prawny, jakim dysponuje inwestor gwarantuje trwałe i rzeczywiste korzystanie z parkingu przez uprawnione podmioty. Ponadto trzeba pamiętać, że miejsca parkingowe są elementem całego przedsięwzięcia inwestycyjnego i muszą być funkcjonalnie dostosowane do przeznaczenia i sposobu zabudowy terenu objętego pozwoleniem na budowę".

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że WWINB uwzględniając wytyczne zawarte w uzasadnieniu wyroku sygn. akt IV SA/Po 613/17 dokonał oceny czy zapewnienie miejsc parkingowych na terenie nieruchomości przy ul [...] w P. (parking przy [...]) spełniało warunki dotyczące lokalizacji działki "parkingowej" zgodnie z obowiązującymi dla przedmiotowej inwestycji decyzjami o warunkach zabudowy oraz o pozwoleniu na budowę i zapewniało właścicielom mieszkań położonych przy ul. [...], [...] i [...] w P. (działki nr [...], [...], ark. [...], obręb Ż.) trwałe korzystanie z parkingu. Organ odwoławczy wykonując zalecenia Sądu dokonał zatem zestawienia działki nr [...] wskazanej w decyzji o pozwoleniu na budowę i warunkach zabudowy na wykonanie 140 miejsc postojowych ze wskazaną przez Inwestora działką nr [...] przy ul. [...].

Wykonując wytyczne w tym zakresie organ odwoławczy posługując się opinią biegłej dokonał analizy oddalenia działki nr [...] od budynków przy ul. [...], [...] i [...], możliwości lokalizacji na terenie tej działki miejsc parkingowych oraz możliwości jej zabudowania garażem wielopoziomowym. Do analizy i porównania przyjęto działkę o nr ewid. [...], arkusz [...], obręb Ż. i [...], arkusz [...], obręb R., stanowiące przedmiot umowy dzierżawy nr [...] zawartej w dniu [...] kwietnia 2011 r. pomiędzy Spółdzielnią Mieszkaniową "[...]" w P., a Spólką E. z siedzibą w S.. Organ dokonał analizy działki nr [...] i nr [...] pod kątem posiadania przez nie cech parkingowych na dzień wydania decyzji Prezydenta Miasta P. z [...] września 2014 r., nr [...]) zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Spółce C pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami towarzyszącymi przy ul. [...] w P. i stwierdził, że geometryczne cechy działek [...] i [...] pozwalają zlokalizować na nich parking z możliwością dojazdu. Kierując się treścią rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie na dzień wydania decyzji pozwolenia na budowę nr [...] działka [...] oraz działka [...] mogły pomieścić łącznie 131 miejsc postojowych. Na dzień [...] stycznia 2018 r., tj. wejścia w życie rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 14 listopada 2017 r., zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U., poz. 2285) działka [...] oraz działka [...] łącznie mogą pomieścić 120 miejsc postojowych. Analizując możliwości dojścia pieszego z budynku przy ul. [...], [...], [...] do parkingu usytuowanego na działce [...] lub na działkach [...] i [...] i odwrotnie ustalono, że należy pokonać w każdą stronę dystans około 230 m przez Park R. , co zajmie około 2 minuty. Natomiast, aby z tego parkingu dojechać samochodem do budynku przy ul. [...], to należy pokonać dystans 950 m przez Osiedle [...] do ul. [...], a z niej prawoskrętne w ul. [...], co zajmuje 4 minuty. Aby przemieścić się samochodem w kierunku przeciwnym należy pokonać dystans 1,7 km w 6 minut. Trasa ta jest wydłużona przez konieczność zawrócenia samochodem na skrzyżowaniu w ul. [...].

Organ odwoławczy ocenił również odległość od nieruchomości objętej postępowaniem w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie i dostępność miejsc parkingowych udostępnionych mieszkańcom budynku ul. [...], [...] i [...] w P. na terenie działki nr [...]. W tym zakresie posługując się również opinią biegłej WWINB wskazał, że działka nr [...] przy ul. [...] w P. posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej. Urządzono na niej 787 miejsc postojowych wewnątrz ogrodzenia Centrum Handlowego [...], poza terenem wydzielonym na stację paliw i [...]. Aby dojść pieszo najkrótszą trasą z parkingu na działce nr [...] przy ul. [...] do budynku przy ul. [...], należy przejść z parkingu wzdłuż ul. [...], obok kościoła p.w. [...] i iść przez Park R. (po jego realizacji). W ten sposób zostanie pokonany dystans około 1.130 m w około 15 minut. Aby z tego parkingu dojechać samochodem na ul. [...], to należy przemieszczać się ulicami [...] [...] w kierunku do [...] i tym samym pokonać dystans 2,5 km, co zajmie 6 minut. Aby przemieścić się w kierunku przeciwnym należy pokonać dystans 2,3 km, co zajmie 6 minut przez ulice [...], [...], [...], [...] do [...] (str. 18-20 opinii).

Oceniając działkę nr [...] (poprzednio nr [...], ark. [...], obręb R. i nr [...], ark. [...], obręb R.) położoną przy ul. [...] w P. objętą umową najmu zawartą [...] lutego 2016 r. pomiędzy Spólka D. z siedzibą w P., a Spółką B z siedzibą w S., w której jako przedmiot umowy wskazano powierzchnię o wymiarze 1750 m2 dla maksymalnie 140 pojazdów biegła wskazała, że ma ona dostęp do drogi publicznej, lecz nie posiada akceptowalnej pieszej dostępności na ul. [...], [...] i [...] i z powrotem. Biegła przedstawiła także, że miejsca postojowe na działce nr [...] są wykorzystane na już funkcjonującą działalność handlową i usługową, będącą wynikiem wydania przez Prezydenta Miasta P. decyzji z [...] marca 2018 r. Nr [...]) dla Spółki D. w przedmiocie pozwolenia na rozbudowę Centrum Handlu [...] o budynek magazynowo-biurowy przy ul. [...] w P.. Nie jest więc możliwe ponowne wykorzystanie tych samych miejsc postojowych na potrzeby parkingu dla mieszkańców budynku wielorodzinnego przy ul. [...], [...] i [...] w P..

Biegła wskazała, że z pism Prezydenta Miasta P. z [...] maja 2018 r., [...] maja 2018 r. i [...] maja 2019 r. jednoznacznie wynika, że przedmiotowych 140 miejsc postojowych wynajętych na podstawie umowy najmu z [...] lutego 2016r. wraz z aneksem w celu przeznaczenia ich dla mieszkańców budynku przy ul. [...], [...] i [...] w P., nie zostało uwzględnione w bilansie miejsc postojowych zawartym w decyzji Prezydenta Miasta P. z [...] marca 2018 r. nr [...] oraz w decyzji Prezydenta Miasta P. z [...] grudnia 2018 r. nr [...]. Nie ustalono też, aby jakikolwiek projekt zagospodarowania terenu lub bilans miejsc postojowych przewidywał wydzielenie 140 miejsc pod wynajem dla użytkownika zewnętrznego (innego niż pracownik lub klient centrum handlowego) przy jednoczesnym wykorzystywaniu tegoż parkingu dla obsługi centrum handlowego przy ul. [...] w P..

Organ odwoławczy dokonał również analizy treści umowy najmu miejsc postojowych, której stronami jest Spółka B i Spółka D z siedzibą w P. jako właściciel działki nr [...] i na podstawie jej zapisów z uwzględnieniem treści ustalonej aneksem stwierdził, że nie gwarantuje ona właścicielom mieszkań przy ul [...]j trwałego korzystania z tego parkingu. Powyższe przy uwzględnieniu odległości pieszej i drogowej od budynków przy ul [...] i dostępności miejsc przy uwzględnieniu bilansu miejsc parkingowych służących do obsługi funkcjonującej działalności handlowej i usługowej jak słusznie wskazał organ odwoławczy dyskwalifikuje nieruchomość przy ul. [...] w P., jako parking obsługujący mieszkańców budynków wielorodzinnych przy ul. [...], [...] i [...] w P..

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że brak wykonania 140 miejsc postojowych na działce nr ew. [...], ark. [...], obręb Ż., przy braku ekwiwalentności miejsc parkingowych w miejscu zaproponowanym przez inwestora stanowi istotne odstąpienie od wydanego pozwolenia na budowę i warunków pozwolenia na budowę w rozumieniu art. 36a ust. 5 P.b. W tym miejscu odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego wykorzystanej w niniejszym postępowaniu opinii biegłego stwierdzić należy, iż zarzut ten jest uzasadniony. Zgodnie bowiem z treścią art. 84 §1 k.p.a. gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ administracji publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii. W ocenie Sądu organy nadzoru budowlanego posiadają wystarczającą wiedzę specjalistyczną pozwalającą na dokonanie samodzielnej oceny czy proponowana przez inwestora lokalizacja 140 miejsc parkingowych na działce nr [...] położonej przy ul. [...] w P. jest ekwiwalentna parkingowo do miejsc położonych na działce nr [...] jako lokalizacji wskazanej w decyzji o warunkach zabudowy i zatwierdzonym projekcie budowlanym. Powyższe uchybienie nie może jednak zostać uznane za naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Organ odwoławczy uzasadniając decyzję w sposób obszerny przedstawił bowiem argumentację biegłego a jego ustalenia przyjął jako własne czyniąc je podstawą wydanego rozstrzygnięcia.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego dowolnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego przez przyjęcie, że możliwe jest wybudowanie parkingu dla przedmiotowej inwestycji na działce nr [...], wskazać należy że organy orzekające w sprawie nie dokonywały oceny możliwości lokalizacji parkingu na tej działce, gdyż Inwestor nie wskazywał jej jako działki zamiennej lub sąsiedniej do działki wskazanej w pozwoleniu na budowę. Możliwość urządzenia parkingu na działce nr [...] została przedstawiona wyłącznie w opisie stanu faktycznego jako alternatywa zawarta w stanowisku Stowarzyszenia [...] przedstawionym w piśmie z dnia [...].07.2018 r., do którego w trakcie postępowania administracyjnego ustosunkował się pełnomocnik Inwestora.

Nieuzasadnionym jest również zarzut dotyczący analizy możliwości budowy parkingu wielopoziomowego nadziemnego lub podziemnego dla przedmiotowej inwestycji na działce nr [...]. W tym miejscu wskazać należy, że w trakcie postępowania inwestor w piśmie z [...] sierpnia 2019 r. w sposób jednoznaczny wkluczył możliwość zlokalizowania miejsc postojowych dla obsługi inwestycji deweloperskiej przy ul. [...], [...] i [...] na terenie należącej do Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" działki nr [...]. Jako argument Inwestor podał, że przedmiotowy teren pomieści maksymalnie 135 miejsc postojowych, a potrzebne jest 260 miejsc (140 dla inwestora i 120 dla Spółdzielni). Skarżąca wskazywała też na problemy wynikające z realizacji wspólnej inwestycji na gruncie prawa podatkowego i cywilnego. Organ dokonał jednak tej analizy mając na uwadze prezentowane w trakcie postępowania stanowisko Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" dopuszczające możliwość wybudowania wraz ze skarżącym na tym terenie garażu wielkokondygnacyjnego o wysokości 3 kondygnacji nadziemnych zaspokajającego potrzeby mieszkańców budynków Spółdzielni jaki i budynku przy ul. [...], [...] i [...]. Podkreślić w tym miejscu należy, że konieczność sporządzenia analizy położenia działki nr [...] i możliwości zlokalizowania na niej miejsc parkingowych dla obsługi inwestycji deweloperskiej przy ul. [...], [...] i [...] wynika wprost z wytycznych Sądu zawartych w wyroku sygn. akt IV SA/Po 613/17. Wykonując wytyczne w tym zakresie organ odwoławczy dokonał zatem analizy oddalenia działki nr [...] od budynków przy ul. [...], [...] i [...], możliwości lokalizacji na terenie tej działki miejsc parkingowych oraz możliwości jej zabudowania garażem wielopoziomowym.

Mając zatem na uwadze, że niezrealizowanie miejsc postojowych na działce nr [...] wskazanej w decyzji o warunkach zabudowy oraz w pozwoleniu na budowę stanowi istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego, uwzględniając okoliczność, że wskazanej przez inwestora propozycji lokalizacji miejsc parkingowych na terenie działki nr [...] nie można uznać za ekwiwalentną parkingowo względem działki [...], w ocenie Sądu zasadną jest decyzja odmawiająca inwestorowi wydania pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego wielorodzinnego (trzysegmentowego) z usługami towarzyszącymi przy ul. [...], [...] i [...] w P. (działki nr [...], [...], ark. [...], obręb Ż.), w części nie objętej decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. z [...] czerwca 2017r. nr [...] ([...]) o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a, oddalił skargę jako bezzasadną.