Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 474/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2006-04-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia WSA Bogusław Woźniak (spr.), Protokolant Agnieszka Zalewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi L.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 6 lipca 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu podatku dochodowego od osób fizycznych za 1994 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Gd 474/04

UZASADNIENIE

L. K. wnioskiem z dnia 9 października 2003 r. wystąpiła do Naczelnika Urzędu Skarbowego o zwrot podatku dochodowego od osób fizycznych za 1994 r. Na żądaną kwotę składają się koszty egzekucji w wysokości [...] zł., potrącenia dokonane przez Urząd Miejski na podstawie zajęcia wynagrodzenia za sierpień i wrzesień w wysokości [...] zł., oraz zwrot błędnie przekazanych i zaksięgowanych potrąceń na konto podatku od towarów i usług za rok 2001 zamiast na konto podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 1994.

Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia [...] r. odmówił L. K. zwrotu podatku dochodowego od osób fizycznych za 1994 r. Organ podatkowy pierwszej instancji wcześniej bowiem zwrócił podatniczce nadpłatę w wysokości [...] zł wraz z należnym oprocentowaniem w wysokości [...] zł (w dniu 25 listopada 2002 r. zwrócono kwotę [...] zł., oraz w dniu 17 grudnia 2002 r., zwrócono kwotę [...] zł) Wyjaśniono nadto, że prowadzący łączną egzekucję Komornik Sądowy Rewiru I nie przekazywał w oparciu o tytuł wykonawczy Urzędu Skarbowego nr [...] z dnia [...] r., pobranego wynagrodzenia za pracę na poczet podatku dochodowego od osób fizycznych za 1994 r.

L. K. wniosła odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego żądając wypłaty należności zgodnie z wyliczeniem zawartym w skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2004 r. Sygn. akt I SA/Gd 1888/02.

Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy podzielił ustalenia faktyczne oraz argumentację organu pierwszej instancji. Wyjaśniono także, że decyzją ostateczną Izby Skarbowej z dnia [...] r. został określony L. K. podatek dochodowy od osób fizycznych za 1994r. w wysokości [...] zł oraz zaległość podatkowa w wysokości [...] zł. Nadto przedstawił analizę wpłat zarachowanych na poczet podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 1994, z której wynika, że zaliczono:

1) dokonane wpłaty zaliczkowe wg składanych przez stronę deklaracji PIT-5, łącznie na kwotę [...] zł,

2) zaliczki pobrane przez płatnika z tytułu wynagrodzenia za pracę w kwocie [...] zł,

3) dopłaty do zeznania PIT-32 za 1994r. łącznie w kwocie [...] zł,

4) wpłaty dokonane przez stronę w okresie późniejszym, łącznie na kwotę [...] zł.

Na poczet ww. zobowiązania organ pierwszej instancji dokonał także przerachowania z nadpłat podatku dochodowego od osób fizycznych:

- 30.04. 1999r. kwota [...] zł (nadpłata za 1998r.),

- 02.05.2000r. kwota [...] zł (nadpłata za 1999r.),

- 04.05.2001r. kwota [...] zł (nadpłata za 2000r.)

oraz przerachował zwrot podatku od towarów i usług.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 11 lipca 2002 r. Sygn. akt I SA/Gd 796/00 uchylił decyzję Izby Skarbowej z dnia [...] r. W związku z powyższym organ odwoławczy decyzją ostateczną z dnia [...] r. określił stronie zobowiązanie podatkowe w tym podatku w kwocie [...] zł, (a nie jak omyłkowo wskazał, w skarżonej decyzji, organ pierwszej instancji w kwocie[...] zł). Powyższe spowodowało, że powstała nadpłata w kwocie [...] zł. Nadpłata wraz z oprocentowaniem została stronie zwrócona. Organ odwoławczy stwierdził także, że na dzień złożenia wniosku z dnia 9 października 2003 r. nadpłata w przedmiotowym podatku nie występowała.

L. K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. żądając uchylenia tej decyzji w całości z powodu jej bezzasadności i uchybienia terminu jej wydania. W uzasadnieniu strona skarżąca podniosła, że uchybienie terminu rozpoznania sprawy jest ewidentne i nie budzi zastrzeżeń. Nadto skarżąca stwierdziła, że istotę sprawy stanowi wyłącznie odmowa zwrotu kosztów egzekucji, potrącanych kwot przez pracodawcę na podstawie zajęcia wynagrodzenia za pracę i przekazanych Urzędowi Skarbowemu, zanim zaczął je potrącać komornik oraz błędnego zarachowania potrąconych kwot podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 1994 na rzecz podatku VAT za rok 2001 tj. sprzecznie z Ordynacją podatkową.

Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę podtrzymał argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnianie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego.

W rozpoznawanej sprawie istotą żądania strony skarżącej jest zwrot nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1994, a nadto zwrot kosztów egzekucji.

Zgodnie z art. 72 §1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.) za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. Świadczenie jest nadpłacone, gdy podatnik jest zobowiązany do świadczenia z tytułu określonego podatku, lecz kwota faktycznie uiszczona jest wyższa od kwoty należnej. Natomiast świadczenie jest uiszczone nienależnie, gdy podatnik dokonuje zapłaty określonej kwoty pieniężnej, mimo że nie jest do tego zobowiązany. (wyrok NSA z 10.05.2000 r. Sygn. akt SA/Sz 1901/99, LEX Nr 41617)

W rozpoznawanej sprawie nadpłata powstała na skutek wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, który uchylił decyzję ostateczną Izby Skarbowej. Organ odwoławczy ponownie wydał decyzję, którą określił zobowiązanie w wysokości niższej od pierwotnie określonej. W konsekwencji powstała nadpłata, która została stronie skarżącej zwrócona. Spór w rozpoznawanej sprawie dotyczy ustalenia wysokości kwoty nienależnie uiszczonej, a powstał w związku z równoległym prowadzaniem postępowania egzekucyjnego, którego przedmiotem było zrealizowanie zobowiązań wynikających z dwóch tytułów wykonawczych tj. [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 1994 i [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty 2001 r. Jak wynika z wyjaśnień organów podatkowych Komornik Sądowy prowadzący łączną egzekucje na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego z dnia [...] r. przekazał na konto podatku od towarów i usług kwotę [...] zł z czego na należność główną [...] zł i na poczet odsetek za zwłokę [...] zł. Komornik Sądowy nie przekazywał wyegzekwowanych kwot w oparciu o tytuł wykonawczy nr [...].

Strona skarżąca wywodzi, że kwoty wyegzekwowane w postępowaniu egzekucyjnym winny zostać z urzędu zarachowane na poczet zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych jako zobowiązania wcześniejszego.

W ocenie Sądu zarzut ten jest nieuzasadniony. Przepis art. 62 Ordynacji podatkowej zawiera reguły obowiązujące przy zaliczaniu wpłat dokonywanych przez podatnika na rachunek organu podatkowego w sytuacji, gdy wysokość wpłaty nie jest wystarczająca na pokrycie wszystkich zobowiązań podatnika. Zasadą jest, że o przeznaczeniu wpłaconej kwoty decyduje podatnik z wyłączeniem sytuacji określonych w art. 55 §2 Ordynacji podatkowej. Przepis ten, w ocenie Sądu, nie ma zastosowania, gdy wpłaty dokonywane są przez organ egzekucyjny na podstawie wystawionego tytułu wykonawczego albowiem wówczas o zarachowaniu wyegzekwowanej kwoty decyduje w istocie komornik wskazując tytuł wykonawczy, który realizuje wpłacając dana kwotę. Urząd Skarbowy nie jest uprawniony do zarachowania przekazanej kwoty w sposób inny aniżeli wynika to z informacji organu egzekucyjnego. Podkreślić należy również, że w postępowaniu egzekucyjnym nie ma zasady odpowiadającej regule ustanowionej w art. 62 § 1 Ordynacji podatkowej tzn. organ egzekucyjny nie jest zobowiązany do egzekwowania w pierwszej kolejności tytułów wykonawczych wystawionych na zaległość wcześniej wymagalną.

Oceniając zaistniały w sprawie spór odnieść należy się do ratio legis powołanego wyżej art. 62 Ordynacji podatkowej. Otóż przepis ten został ustanowiony w celu umożliwienia organowi podatkowemu zarachowania kwoty wpłaconego podatku, gdy podatnik nie wskazał, na poczet jakiego zobowiązania dokonał wpłaty, a wpłacona kwota nie jest wystarczająca na pokrycie wszystkich zobowiązań. Przy czym podkreślić należy, że ma on zastosowanie, gdy podatnik sam nie wskaże na poczet, którego zobowiązania dokonuje wpłaty. Innymi słowy zasada określona w art. 62 Ordynacji podatkowej ma zastosowanie, gdy dokonanej wpłacie nie jest przyporządkowany stosowny tytuł. W przypadku wpłat dokonywanych przez organ egzekucyjny taka sytuacja nie występuje albowiem organ egzekucyjny dokonuje wpłat zawsze w związku z realizacją określonego tytułu wykonawczego. Wyjaśnić należy także, że zajęcie wynagrodzenia za pracę na podstawie tytułu wykonawczego nie jest tożsame z zaspokajaniem wierzytelności wynikającej z tego właśnie tytułu wykonawczego. Strona nie wykazała, że drugi tytuł wykonawczy nie był egzekwowany.

Zauważyć także należy, że okoliczność, iż w późniejszym okresie w ramach postępowania restrukturyzacyjnego umorzono zaległość podatkową w podatku VAT nie może być przyczyną, która uzasadniałaby korektę sposobu, w jaki zarachowano wyegzekwowane kwoty. Nadto wskazać należy, że nie jest przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty badanie prawidłowości postępowania egzekucyjnego. W szczególności nie można zgodzić się ze stroną, że nie miała żadnego wpływu na postępowanie egzekucyjne albowiem zobowiązanemu w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym zarówno na podstawie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji jak i kodeksu postępowania cywilnego przysługują stosowne środki prawne służące ochronie jego praw. Natomiast informację, co do sposobu zarachowania egzekwowanych kwot strona mogła uzyskać w stosownym czasie od organu podatkowego.

Żądanie strony skarżącej w przedmiocie zwrotu kosztów egzekucji nie może być przedmiotem rozważań w niniejszym postępowaniu. Są to koszty poniesione w innym postępowaniu i ich dochodzenie może odbywać się tylko na podstawie przepisów regulujących postępowanie egzekucyjne. Niezależnie od tego zauważyć należy, że w dniu 2 października 2003 r. zostały stronie skarżącej zwrócone: kwota opłaty egzekucyjnej pobrana na podstawie tytułu wykonawczego [...] wraz z oprocentowaniem oraz kosztami porto.

Sąd nie podziela stanowiska skarżącej, co do uchybienia terminu załatwienia sprawy, albowiem organy podatkowe nie naruszyły postanowień art. 139 i 140 Ordynacji podatkowej. Naczelnik Urzędu Skarbowego poinformował skarżącą w trybie art. 141 §1 Ordynacji podatkowej, że sprawa nie będzie załatwiona w ustawowym terminie wskazując przyczyny niedotrzymania terminu oraz nowy termin załatwienia sprawy. W postępowaniu odwoławczym zarówno Naczelnik Urzędu Skarbowego jak i Dyrektor Izby Skarbowej nie uchybili terminom, które zostały określone w Ordynacji podatkowej.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja naruszyła prawo w stopniu uzasadniającym jej wzruszenie i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) oddalił skargę.