Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 17/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2015-05-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 49 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 102 ust. 2
journal: Dz.U. 2014 poz 600
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Wichrowski Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant Starszy sekretarz sądowy Jakub Jagodziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2015 r. sprawy ze skargi S.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu prawa jazdy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] września 2014 r., nr [...], działający z upoważnienia Prezydenta G. Naczelnik Wydziału Komunikacji odmówił zwrotu S. M. (skarżącemu) uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi kat. B nr [...] wydanego przez Prezydenta G. w dniu [...] listopada 2002 r. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, iż przedmiotowe uprawnienie zostało zatrzymane zgodnie z wyrokiem Sądu Rejonowego w G. zakazującym prowadzenia przez skarżącego wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 12 miesięcy od dnia 7 listopada 2012 r. Organ wskazał, że decyzją Prezydenta G. z dnia [...] maja 2013 r. skarżący skierowany został na badanie lekarskie i psychologiczne, w wyniku którego stwierdzono istnienie przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami; w dniu 9 czerwca 2014 r. skarżący przedstawił pozytywne orzeczenie lekarskie i psychologiczne. Organ podniósł, iż skarżący nie odpowiedział na wezwania z dnia 17 czerwca 2014 r. i 25 lipca 2014 r. do uzupełnienia wniosku o zaświadczenie o pozytywnym wyniku kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji wymaganego zgodnie z art. 49 ust. 1 pkt 3 lit. b) oraz art. 102 ust. 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r., o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2015, poz. 155), zwanej dalej: "u.k.p." W związku z tym stwierdził brak podstaw do zwrotu uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi.

Od powyższej decyzji, pismem z dnia 24 września 2014 r. skarżący złożył odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. Podniósł, iż w dniu 7 listopada 2013 r. upłynął okres orzeczonego przez Sąd Rejonowy środka karnego, w związku z czym 13 czerwca 2014 r. wystąpił o wydanie zatrzymanego prawa jazdy – w jego ocenie ziściły się przesłanki uprawniające do żądania zwrotu dokumentu: w dniu 7 listopada 2013 r. upłynął okres orzeczonego środka karnego, a 9 czerwca 2014 r. skarżący uzyskał pozytywny wynik badania lekarskiego i psychologicznego. Skarżący przywołał treść art. 49 ust. 1 pkt 3 lit. a) u.k.p., podkreślając, iż żadna z przesłanek tego przepisu nie została spełniona.

Decyzją z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Po przytoczeniu dotychczasowego stanu faktycznego i brzmienia właściwych w sprawie przepisów, organ odwoławczy stwierdził, iż okres zatrzymania prawa jazdy skarżącemu i cofnięcia uprawnień przekraczały łącznie okres jednego roku i były związane z zastosowaniem środka karnego o zakazie kierowania pojazdami na okres 12 miesięcy i jednocześnie z cofnięciem uprawnień w związku z negatywnym wynikiem badania psychologicznego. W ocenie organu odwoławczego, skarżący mógł ubiegać się o zwrot prawa jazdy dopiero po uzyskaniu pozytywnych orzeczeń psychologicznego i lekarskiego, a te otrzymał dopiero 10 czerwca 2014 r. – od zatrzymania prawa jazdy, tj. od dnia 7 listopada 2012 r. do dnia 10 czerwca 2014 r. upłynął okres dłuższy niż rok. Organ odwoławczy nie podzielił zarzutów odwołania, w których skarżący oparł się wyłącznie na wyroku sądu powszechnego, orzekającym środek karny o zakazie kierowania pojazdami na okres 12 miesięcy, podczas gdy w dniu 7 listopada 2013 r. nie mógł jeszcze odzyskać prawa jazdy z uwagi na negatywne orzeczenie psychologiczne - przyczyna ta odpadła dopiero w dniu 10 czerwca 2014 r.

W skardze złożonej do Sądu, skarżący zarzucił organowi nierzetelne ustalenie stanu faktycznego oraz uchybienia w zakresie przeprowadzonego postępowania dowodowego. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu 7 listopada 2013 r. upłynął okres 12 miesięcy orzeczonego środka karnego, tj. ziścił się warunek z decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r., cofającej stronie uprawnienie do kierowania pojazdami do dnia 7 listopada 2013 r. – skarżący podniósł, że mógł starać się o zwrot zabranego prawa jazdy. Jak stwierdził, w jego przypadku prawo jazdy ani nie zostało zabrane na okres przekraczający rok, ani w wyniku utraty kwalifikacji, więc przesłanki z art. 49 ust. 1 pkt 3 lit. a) u.k.p., nie ziściły się. Strona wskazała, że nawet gdyby za brak kwalifikacji uznać negatywny wynik badania lekarskiego, to w związku z faktem, iż złożyła wniosek o wydanie prawa jazdy w dniu 13 czerwca 2014 r., nie upłynął rok wskazany w treści art. 102 ust. 2 ustawy. Podniosła ponadto, że organ odwoławczy naruszył zasadę dwuinstancyjności w sposób niekompletny ustalając stan faktyczny w sprawie i opierając się na nierzetelnie zebranym materiale dowodowym; zarzuciła także uchybienia w zakresie prawidłowego uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Ocena zaskarżonej decyzji przeprowadzona w zakresie wynikającym z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej zwaną: "p.p.s.a.", nie potwierdza, aby w toku postępowania administracyjnego uchybiono prawu w sposób uzasadniający uwzględnienie skargi.

Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia organów obu instancji stanowiły przepisy art. 102 ust 2 w zw. z art. 49 ust 1 pkt 3 lit b, u.k.p.

Przepis art. 102 ust 2 u.k.p. stanowi, że zwrot zatrzymanego prawa jazdy następuje po ustaniu przyczyny zatrzymania, przy czym jeżeli od dnia zatrzymania prawa jazdy upłynął okres przekraczający rok, warunkiem wydania prawa jazdy jest uzyskanie pozytywnego wyniku kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji.

Natomiast przepis art. 49 ust 1 pkt 3 lit b, u.k.p. precyzuje, że osoba ubiegająca się o zwrot zatrzymanego prawa jazdy, którego była pozbawiona na okres przekraczający rok, podlega sprawdzeniu kwalifikacji w formie egzaminu państwowego.

W przedmiotowej sprawie należało więc ustalić, czy skarżącemu zatrzymano prawo jazdy, a jeżeli tak, to czy nastąpiło ta na okres przekraczający rok.

Bezspornym jest, że Prokurator Prokuratury Rejonowej w G., postanowieniem z dnia 20 listopada 2012 r. orzekł o zatrzymaniu stronie prawa jazdy, a wyrokiem Sądu Rejonowego w G. z dnia 25 stycznia 2013 r. orzeczono wobec skarżącego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów na okres jednego roku, zaliczając mu okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 7 listopada 2012 r. W wykonaniu powyższego wyroku, Prezydent G. cofnął skarżącemu, na podstawie art. 182 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r., Kodeks karny wykonawczy (Dz.U z 1997, nr 90, poz. 557), uprawnienia do kierowania pojazdami - prawo jazdy kat. B na okres od dnia 7 listopada 2012 r. do 7 listopada 2013 r. włącznie. Z powyższego wynika, że do dnia 7 listopada 2013 r., strona została pozbawiona uprawnienia do kierowania pojazdami, jak też orzeczono wobec niej zatrzymanie prawa jazdy, na okres nieprzekraczający roku.

Jednakże co istotne w przedmiotowej sprawie, po tej dacie, a przed złożeniem podania o zwrot zatrzymanego prawa jazdy, ww. okresy (pozbawienia uprawnienia do kierowania pojazdami oraz zatrzymania prawa jazdy), uległy wydłużeniu ponad rok. Związane było to z okolicznością, że w stosunku do skarżącego zachodziły przesłanki zastosowania przepisu art. 82 ust 1 pkt 4 u.k.p., przewidującego wobec osób kierujących pojazdem w stanie nietrzeźwości, poddanie ich badaniu psychologicznemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem. Wobec bowiem orzeczenia psychologicznego, które stwierdzało u strony powyższe przeciwskazania, Prezydent G., decyzją z dnia [...] lipca 2013 r., cofnął jej uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii B. Jakkolwiek tenże organ wobec uzyskania przez stronę w dniu 9 czerwca 2014 pozytywnej opinii psychologicznej, wydał dnia [...] czerwca 2014 r., decyzję przywracającą powyższe uprawnienia, to oczywistym jest, iż skutkiem decyzji z dnia [...] lipca 2013 r. o cofnięciu skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami, okres liczony od prawnie orzeczonego pozbawienia uprawnień do kierowania pojazdami - wynikający z wyroku Sądu Rejonowego w G. z dnia 25 stycznia 2013 r., jak i orzeczonego postanowieniem Prokuratora Prokuratury Rejonowej w G. z dnia 20 listopada 2012 r., zatrzymania prawa jazdy - do czasu złożenia podania o zwrot zatrzymanego prawa jazdy (13.06.2014 r.), wyniósł ponad rok.

Tym samym zostały spełnione przesłanki zastosowania wobec strony przepisów art. 102 ust 2 w zw. z art. 49 ust 1 pkt 3 lit b, u.k.p., albowiem doszło do zatrzymania jej prawa jazdy na okres ponad roku.

Skarżący nie zgadzając się z ustaleniem, że w stosunku do niego doszło do zatrzymania prawa jazdy na okres ponad roku, wskazał przede wszystkim na okoliczność, że już po upływie roku pozbawienia go uprawnień do kierowania pojazdem, tj. w dniu 7 listopada 2013 r., mógł zacząć starać się o zwrot zatrzymanego prawa jazdy oraz podniósł, iż 9 czerwca 2014 r. uzyskał pozytywne badania psychologiczne.

Ustosunkowując się do powyższych wywodów, należy stwierdzić, że pomijając już okoliczność, iż strona nie złożyła podania o zwrot prawa jazdy przed datą 13.06.2014 r., to co ważniejsze, przed zwrotem zatrzymanego prawa jazdy obowiązana była wykazać się pozytywnym wynikiem badania psychologicznego, którego to warunku nie spełniła i wobec negatywnego wyniku tego badania odpadły warunki, tak odzyskania uprawnienia do kierowania pojazdami, jak i zwrotu prawa jazdy, co znalazło wyraz w decyzji Prezydenta G. z dnia [...] lipca 2013 r., o cofnięciu jej uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii B. Okoliczność natomiast, uzyskania przez skarżącego pozytywnej opinii psychologicznej, nie ma znaczenia dla sprawy, albowiem pochodzi ona z daty po kolejnym cofnięciu jej uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii B, co nastąpiło decyzją z dnia [...] lipca 2013 r., która przedłużyła roczny okres pozbawienia uprawnień do kierowania pojazdami, jak i zatrzymania prawa jazdy. Należy też stwierdzić, że niezasadny jest argument strony, iż wobec złożenia przez nią podania o zwrot zatrzymanego prawa jazdy w dniu 13.06.2014 r., brak było warunków do stwierdzenia ponad rocznego zatrzymania prawa jazdy, skoro decyzja o cofnięciu jej uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii B, została wydana w dniu [...] lipca 2013 r. Argument ten opiera się bowiem na błędnym założeniu, że do okresu zatrzymania prawa jazdy nie wlicza się okresu poprzedzającego wskazaną datę, a więc orzeczonych okresów zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych i cofnięcia uprawnień do kierowania od 7 listopada 2012 r. do 7 listopada 2013 r. oraz okresu orzeczenia zatrzymania prawa jazdy od 20 listopada 2012 r. do dnia złożenia wniosku o zwrot prawa jazdy.

W kontekście powyższego bez znaczenia dla sprawy pozostaje argument strony, że podstawą cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami był wynik badania psychologicznego, w którym stwierdzono istnienie przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami, a nie utrata kwalifikacji.

W ocenie Sądu, wbrew dość ogólnikowym wywodom strony, ustalony przez organy stan faktyczny sprawy stanowił wystarczający materiał do wydania decyzji w sprawie.

Odnosząc się również do równie ogólnikowego zarzutu naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania, który nie został zresztą poparty konkretnym wytykiem naruszenia art. 15 k.p.a., Sąd nie podzielił zasadności tego argumentu strony, albowiem brak było przesłanek do stwierdzenia naruszenia tej zasady procesu.

Mając na uwadze wszystkie wskazane powyżej okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a.S, orzekł o oddaleniu wniesionej przez skarżącego skargi.