Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 182/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2020-09-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Czystość i porządek
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w części
Powołane przepisy: article: art. 6j ust. 1 pkt. 3 ust. 2a ust. 4 ust. 5, art. 6k ust. 1 ust. 2 ust. 2a pkt 3 ust. 3 ust. 4a
journal: Dz.U. 2019 poz 2010
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - t.j.
article: art. 147 par. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Kraus (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Protokolant Asystent Sędziego Marta Kwietniewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 września 2020 r. sprawy ze skargi A. J. na uchwałę Rady Miasta Gdańska z dnia 28 listopada 2019 r. nr XVII/425/19 w przedmiocie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i ustalenia stawki tej opłaty 1. stwierdza nieważność § 3 zaskarżonej uchwały, 2. oddala skargę w pozostałej części, 3. zasądza od Gminy Miasta Gdańska na rzecz strony skarżącej kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

1. Rada Miasta G., działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 w zw. z art. 40 ust. 1 i art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 08 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 713 ze zm., dalej jako "u.s.g.") oraz art. 6j ust. 1 pkt 3, ust. 2a i ust. 5, art. 6k ust. 1 pkt 1, ust. 2, 2a, 3 i 4a ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1439, dalej jako "u.c.p.g."), w dniu [...] 2019 r. podjęła uchwałę nr [...] (dalej jako "zaskarżona uchwała") w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i ustalenia stawki tej opłaty dla nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy oraz ustalenia sposobu obliczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości, które w części stanowią nieruchomość, którą zamieszkują mieszkańcy, a w części nieruchomość, na której nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne.

2. Na powyższą uchwałę A. J. (dalej jako "Skarżący") wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.

W skardze Skarżący podniósł zarzuty dotyczące również dwóch innych uchwał Rady Miasta G. z dnia [...] 2019 r., tj. uchwały nr [...] oraz uchwały nr [...]. W związku z powyższym zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia [...] 2020 r. skargi zostały rozdzielone na trzy odrębne sprawy, a sprawę ze skargi na uchwałę [...], Rady Miasta G. z dnia [...] 2019 r. prowadzić pod sygn. akt I SA/Gd 182/20.

Odnośnie uchwały nr [...], Skarżący podniósł następujące zarzuty.

Zasada liczenia opłat za śmieci według art. 6j ust. 1 pkt 3 u.c.p.g., to jest przy uwzględnieniu powierzchni lokalu mieszkalnego, a także stawki opłat ustalone na podstawie art. 6k ust. 1 u.c.p.g., są w ocenie Skarżącego niezgodne z zasadami współżycia społecznego. Skarżący podniósł zarzut niekonstytucyjności art. 6k ust. 2a pkt 3 u.c.p.g. i łamania zasady równości obywateli wobec prawa. Wskazał na brak wzrostu kosztów po stronie Miasta, który uzasadniałby podniesienie opłat, oraz porównał ceny wywozu śmieci w G. z cenami w innych miastach. Zwrócił również uwagę na nieustalenie ceny za pojemnik lub worek dla nieruchomości zamieszkałej i dla określenia kosztów działania systemu oraz na przepisy art. 6k ust. 4a i ust. 2b u.c.p.g., podnosząc zastrzeżenia do ustalonego zwolnienia w części z opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi właścicieli nieruchomości zabudowanych budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi kompostujących bioodpady stanowiące odpady komunalne w kompostowniku przydomowym proporcjonalnie do zmniejszenia kosztów gospodarowania odpadami komunalnymi z gospodarstw domowych. Skarżący wskazał także, że zgodnie z ww. art. 6k ust. 2b u.c.p.g. rada ma możliwość – tylko możliwość, co jest w ocenie Skarżącego niekonstytucyjne i sprzeczne z wytycznymi UE – uwzględnienia przy ustalaniu stawki opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, w części dotyczącej gospodarstw domowych, stopnia, w jakim dochody ze środków własnych pozyskanych ze sprzedaży surowców wtórnych i produktów przygotowanych do ponownego użycia pokrywają koszty funkcjonowania systemu. Dodatkowo, w ocenie Skarżącego cena odpadów zielonych powinna zostać ustalona na podstawie pojemności i ceny jednego pojemnika.

Poza tym w treści skargi, Skarżący przedstawił również zastrzeżenia m.in. do przyjętej definicji powierzchni lokalu mieszkalnego, tj. w jego ocenie nieprawidłowego wskazania, że powierzchnię lokalu mieszkalnego ustala się na zasadach określonych w ustawie z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1170 ze zm., dalej jako "u.p.o.l.") – znajdującego się w objaśnieniach do Deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w przypadku nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy (załącznik nr 1 do uchwały nr [...]). Ponadto Skarżący odnosił się także do zapisów uchwały nr [...], dotyczących w szczególności częstotliwości i sposobu pozbywania się odpadów komunalnych. Wskazał również, że wszystkie wydane w okresie 2013 – 2017 "decyzje są nie ważne z mocy prawa ponieważ podpisywał je ZDIZ a nie Prezydent".

3. W odpowiedzi na skargę Gmina Miasta G. (dalej jako "Gmina Miasta") wniosła o oddalenie skargi.

Gmina Miasta wskazała, że skarga na uchwałę nr [...] (podobnie jak skargi na pozostałe uchwały) nie zawiera żadnych argumentów uzasadniających interes prawny Skarżącego w jej zaskarżeniu. Organ przywołał treść art. 101 ust. 1 i ust. 2a u.s.g. i podniósł, że Skarżący nie wyjaśnił, jaki jest jego interes prawny lub by jego uprawnienia zostały naruszone, nie wykazując tym samym legitymacji skargowej. Poza tym Gmina Miasta wskazała, że dokonała wyboru powierzchniowej metody do ustalenia podstawy opodatkowania za gospodarowanie odpadami komunalnymi w przypadku nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, zgodnie z art. 6j ust. 1 pkt 3 u.c.p.g. Podkreślono przy tym, że rada gminy jest w świetle art. 6k ust. 1 pkt 1 u.c.p.g. zobowiązana do wyboru jednej z czterech metod ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz że dokonała tego wyboru po wnikliwym przeanalizowaniu wad i zalet wszystkich metod. Gmina Miasta wyjaśniła również, dlaczego zrezygnowano z metody "osobowej" (miasto studenckie, turystyczne oraz będące miejscem pracy osób przebywających w nim od poniedziałki do piątku) oraz "wodnej" (zróżnicowanie zużycia wody przez jedną osobę i konieczność uwzględnienia również wody zużytej do podlewania ogrodu).

Odnośnie wysokości stawki Gmina Miasta wskazała, że podstawę jej ustalenia stanowił art. 6k ust. 1 pkt 1 i art. 6j ust. 2a u.c.p.g. pozwalający różnicować stawkę opłat dla każdego 1 m2 powierzchni lokalu mieszkalnego w części nieprzekraczającej 110 m2 oraz w części przekraczającej 110 m2. Ustalone w uchwale stawki, w przypadku, gdy odpady są zbierane i odbierane w sposób selektywny, nie przekraczają maksymalnych stawek opłat określonych w art. 6k ust. 2a pkt 3 u.c.p.g. – tj. 0,08% przeciętnego miesięcznego dochodu rozporządzalnego na 1 osobę ogółem.

Gmina Miasta odniosła się również do innych zarzutów, w tym do zarzutu nieustalenia przez Radę Miasta stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za pojemnik lub worek dla nieruchomości zamieszkałej, wskazując, że ustawa nie uprawnia ani nie zobowiązuje rad gminy do uchwalenia stawki opłaty za pojemnik lub worek w przypadku nieruchomości zamieszkanej oraz że ten rodzaj opłat jest uchwalany jedynie w odniesieniu do nieruchomości niezamieszkanych, o których mowa w art. 6c ust. 2 u.c.p.g. – które to stawki Rada uchwaliła w uchwale nr [...]. Poza tym Gmina Miasta wskazała również, że nie ma ustawowego obowiązku uchwalania stawki za pojemnik na odpady zielone oraz odpowiedziała na zarzut dotyczący przyjęcia definicji pojęcia powierzchni lokalu mieszkalnego w objaśnieniach do deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

Odnośnie zarzutu niekonstytucyjności art. 6k ust. 2a pkt 3 oraz art. 6k ust. 2b u.c.p.g. organ wskazał, że w zakresie kompetencji sądu administracyjnego nie leży badanie zgodności przepisów ustawowych, stanowiących podstawę do wydania przez organ samorządu terytorialnego uchwały, także stanowiącej akt prawa miejscowego, z przepisami (normami) Konstytucji RP. Organ wyjaśnił, że pierwszy z ww. przepisów był podstawą wydania uchwały nr [...], która nie jest przedmiotem skargi, a drugi z ww. przepisów nie stanowił podstawy do wydania zaskarżonej uchwały nr [...].

Organ wskazał również, że zgodnie z uchwałą siedmiu sędziów NSA z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt I OPS 3/12, w postępowaniu przed sądem administracyjnym w sprawach ze skarg, których przedmiotem jest uchwała rady gminy, zdolność procesową ma wójt (burmistrz, prezydent miasta), zaś stroną w tym postępowaniu jest gmina, nie rada gminy.

4. Wraz z pismem przewodnim z dnia [...] 2020 r. (data stempla pocztowego [...] 2020 r.) Skarżący przesłał "pismo procesowe i odpowiedź na stanowisko Gminy Miasta G. określone jako odpowiedź na skargę z [...] 2020", wnosząc o stwierdzenie nieważności trzech rażąco naruszających prawo uchwał.

W uzasadnieniu ww. pisma Skarżący wskazał, że zarzut niewykazania przez niego interesu prawnego jest nietrafny. Podniósł także, że w okresie 2013-2018 decyzje były wydawane przez niewłaściwy organ i były nieważne z mocy prawa. Ponownie zwrócił uwagę na nieprawidłowe w jego ocenie przyjęcie definicji powierzchni lokalu mieszkalnego, a także ponownie wskazał, że nie zgadza się z wyborem metody powierzchniowej dla ustalenia opłat. Skarżący podniósł również, że wpływy z gospodarki śmieciami stanowią dochód gminy, a ustawa nie pozwala na czerpanie z nich zysków ponad faktyczne koszty systemu. Skarżący przedstawił przy tym obliczenia wskazujące na poparcie swoich twierdzeń, zgodnie z którymi uzasadnione wydatki wzrosły o 17,7%, natomiast stawka została podniesiona o 100%. Wskazał również na niezgodność z prawem art. 6k ust. 4a u.c.p.g. oraz częstotliwość wywozu frakcji zielonej (bioodpadów). Skarżący podniósł, że dla nieruchomości kompostujących frakcję zieloną (bioodpady) ustanowiono ulgę, przy czym zgodnie z u.c.p.g. koszty określające ulgę dla posiadaczy kompostowników mają być podzielone proporcjonalnie. Wycenę frakcji zielonej Skarżący ocenia jako niezgodną z ww. ustawą, a ulga pozostaje w jego ocenie bez znaczenia dla finansów domowych.

Skarżący wskazał również, że określenie ceny pojemnika lub worka zarówno dla nieruchomości zamieszkałej jak i niezamieszkałej jest obowiązkiem gminy i jest niezbędne dla określenia kosztów działania systemu.

5. Skarżący złożył dodatkowe pismo procesowe z dnia [...] 2020 r., w którym wskazał, że podtrzymuje w pełni zarzuty z poprzedniego pisma procesowego i dodaje nowe – odnosząc się przede wszystkim do uchwały nr [...].

6. Pismem z dnia [...] 2020 r. organ w uzupełnieniu odpowiedzi na skargę przedstawił m.in. wyliczenie matematyczne wysokości stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości, na której zamieszkują mieszkańcy oraz wysokości zwolnienia z części opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi właścicieli nieruchomości zabudowanych budynkami jednorodzinnymi kompostujących bioodpady wraz z ich omówieniem. Jedna z załączonych tabel wskazuje na rodzaje i skalę wzrostu poszczególnych rodzajów wydatków pokrywanych z opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi pomiędzy rokiem 2019 i szacowanymi wydatkami roku 2020 oraz planowane i spodziewane dochody za 2019 r. wykazujące konieczność zwiększenia wpływów z opłaty celem pokrycia kwoty spodziewanych i przewidywanych wydatków na 2020 r. Druga z tabel odzwierciedla kalkulację przewidywanego wykonania budżetu Systemu Gospodarki Odpadami Komunalnymi na 2019 r. Kolejna część załącznika zawiera dane liczbowe odnośnie powierzchni w nieruchomościach zamieszkanych oraz kalkulacje szacowanej powierzchni dla części niezamieszkanej w nieruchomościach mieszanych. Następna kalkulacja odnosi się do obliczenia ulgi w opłacie za kompostowanie bioodpadów dla nieruchomości zamieszkanych jednorodzinnych zgodnie z art. 6k ust. 4a u.c.p.g., a kolejna – stanowi arytmetyczne wyliczenie stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy oraz nieruchomości mieszanych w oparciu o wszystkie niezbędne i zgromadzone dane wyjściowe. Dodatkowo organ przedstawił również wykonanie budżetu systemu gospodarki odpadami za okres siedmiu miesięcy 2020 r. (styczeń – lipiec). Zauważył przy tym, że wystąpienie niewielkiego poziomu nadwyżki w stosunku do wielkości budżetu systemu gospodarowania odpadami komunalnymi w tym etapie roku budżetowego jest wynikiem zwiększenia wpływów z opłaty w okresie letnim w mieście turystycznym, jakim jest G. (jako rezultat zwiększenia przez właścicieli nieruchomości niezamieszkanych zapotrzebowania na pojemniki i częstotliwości odbioru odpadów komunalnych) oraz na skutek zmniejszenia się ilości odbieranych odpadów komunalnych w stosunku do roku ubiegłego na skutek epidemii COVID-19, co wpłynęło na niższy koszt transportu i zagospodarowania. W ocenie Gminy Miasta, Rada dokonała rzetelnej i wnikliwej kalkulacji wysokości stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, tak że pobierane na jej podstawie opłaty pokrywają rzeczywiste koszty związane z funkcjonowaniem systemu gospodarowania odpadami.

7. Na rozprawie w dniu [...] 2020 r. Skarżący złożył do akt sprawy wydruki z poczty elektronicznej: odpowiedź na przekazane zapytanie dotyczące pojęcia "powierzchni lokalu mieszkalnego" oraz pytania dotyczące cen śmieci.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

8.1. Skarga zasługuje na uwzględnienie w części, to jest w zakresie stwierdzenia nieważności § 3 zaskarżonej uchwały.

8.2. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") sądy administracyjne właściwe są do kontroli zgodności z prawem uchwał organów jednostek samorządu terytorialnego oraz aktów organów administracji rządowej stanowiących przepisy prawa miejscowego. Stosownie do art. 147 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

Należy zauważyć, że rada gminy, stanowiąc akty prawa miejscowego, związana jest granicami upoważnień zawartych w ustawach stanowiących podstawę działalności prawotwórczej tych organów. Zgodnie z art. 94 Konstytucji RP, organy samorządu terytorialnego ustanawiają akty prawa miejscowego na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie. Treść tego przepisu wskazuje, że podstawą prawną stanowienia aktów prawa miejscowego jest wyraźne upoważnienie zawarte w ustawie, czyli tzw. delegacja. Zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa.

Zaskarżona uchwała została wydana na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 w zw. z art. 40 ust. 1 i art. 41 ust. 1 u.s.g. oraz art. 6j ust. 1 pkt 3, ust. 2a i ust. 5, art. 6k ust. 1 pkt 1, ust. 2, 2a, 3 i 4a u.c.p.g.

Spór w przedmiotowej sprawie, tj. w zakresie dotyczącym uchwały Rady Miasta G. nr [...] z dnia [...] 2019 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i ustalenia stawki tej opłaty, sprowadza się do kwestii legitymacji skargowej Skarżącego, prawidłowości zastosowania metody powierzchniowej do ustalenia podstawy opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w przypadku nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, wysokości stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, a także prawidłowości ustalenia zwolnienia w części z opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi właścicieli nieruchomości zabudowanych budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi kompostujących bioodpady stanowiące odpady komunalne w kompostowniku przydomowym.

8.3. W pierwszej kolejności należy odnieść się do podniesionej przez organ w odpowiedzi na skargę kwestii braku legitymacji do wniesienia skargi po stronie Skarżącego.

Zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g., każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

Skarga jest przysługującym mieszkańcom gminy prawnym środkiem ochrony realnego, własnego interesu prawnego i realnych, własnych uprawnień przed rzeczywistym nielegalnym wkroczeniem w te interesy i uprawnienia organu gminy wydającego akt generalny z zakresu administracji publicznej. Zastosowanie w art. 101 u.s.g. konstrukcji interesu prawnego, znajdującego umocowanie w prawie materialnym, analogicznej do konstrukcji interesu prawnego przyjętego w art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 256, dalej jako "k.p.a."), stwarza podstawę do sprecyzowania cech (właściwości) tego interesu na podstawie ustaleń poczynionych w doktrynie procesu administracyjnego. Przenoszenie tych cech na grunt art. 101 u.s.g. powinno odbywać się na zasadzie "odpowiedniości" ze względu na odmienną sytuację, z jaką mamy do czynienia. O ile w art. 28 k.p.a. chodzi o interes prawny, wyrażający się w bezpośrednim oddziaływaniu na sytuację prawną określonego podmiotu decyzji wydanej w wyniku prowadzonego postępowania, o tyle tutaj istotą rzeczy jest naruszenie istniejącego interesu prawnego (uprawnienia) w wyniku uchwały podjętej przez organ gminy. Można zatem wstępnie przyjąć, że interes prawny powinien być aktualny i realny, osobisty (własny, indywidualny) oraz dotyczyć bezpośrednio sfery prawnej określonego podmiotu. Naruszenie interesu prawnego podmiotu składającego skargę musi cechować się bezpośredniością, aktualnością i realnością. Uchwała, czy konkretne jej postanowienie, musi więc rzeczywiście naruszać istniejący w dacie podejmowania uchwały interes prawny skarżącego (por. A. Matan, Ustawa o samorządzie gminnym. Komentarz, wyd. II, red. B. Dolnicki, Warszawa 2018).

W niniejszej sprawie istnieje związek pomiędzy własną, prawnie chronioną sytuacją Skarżącego a zaskarżoną uchwałą.

Skarżący jest mieszkańcem G., na co wskazuje jego adres zamieszkania – zawarty w skardze oraz treść składanych przez niego pism procesowych, m.in. pisma z dnia [...] 2020 r., w którym Skarżący zaznacza, że jest członkiem gminy. Z akt sprawy o sygn. [...] dotyczącej wniosku o przyznanie prawa pomocy, w szczególności zawartej w aktach decyzji w sprawie podatku od nieruchomości na 2020 r., wynika, że nieruchomość zabudowana, której Skarżący jest właścicielem położona jest w G. przy ul. [...], a więc znajduje się na terenie obowiązywania zaskarżonej uchwały. Jako właściciel nieruchomości zabudowanej Skarżący ponosi opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Skarżona uchwała tymczasem odnosi się do wyboru metody ustalania rzeczonej opłaty i ustalenia jej stawki. Należy zatem uznać, że Skarżący, jako osoba zobowiązana do ponoszenia opłaty – co podkreśla w ww. piśmie, uzasadniając swój interes prawny dbałością o własne finanse – jest adresatem regulującej jej kwestię uchwały, która to uchwała dotyka w związku z tym sfery jego praw i obowiązków.

Mając na uwadze powyższe należy uznać, że Skarżący posiada legitymację skargową w niniejszej sprawie.

8.4. Przechodząc do meritum sprawy, Sąd uznał za nietrafne zarzuty Skarżącego dotyczące prawidłowości zastosowania metody powierzchniowej do ustalenia podstawy opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy.

Zgodnie z art. 6j ust. 1 pkt 3 u.c.p.g., wskazanym jako jeden z przepisów stanowiących podstawę skarżonej uchwały, w przypadku nieruchomości, o której mowa w art. 6c ust. 1 (nieruchomość, na której zamieszkują mieszkańcy), opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi iloczyn powierzchni lokalu mieszkalnego oraz stawki opłaty ustalonej na podstawie art. 6k ust. 1 u.c.p.g. Zgodnie z art. 6j ust. 2a u.c.p.g., rada gminy może zróżnicować stawki opłaty w zależności od powierzchni lokalu mieszkalnego, liczby mieszkańców zamieszkujących nieruchomość, odbierania odpadów z terenów wiejskich lub miejskich, a także od rodzaju zabudowy. Rada gminy może stosować łącznie różne kryteria różnicujące stawki opłaty. Jak stanowi art. 6j ust. 5 u.c.p.g., w przypadku nieruchomości, o których mowa w ust. 4 (która w części stanowi nieruchomość, na której zamieszkują mieszkańcy, a w części nieruchomość, na której nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne), rada gminy może podjąć uchwałę stanowiącą akt prawa miejscowego, na mocy której ustali sposób obliczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na terenie tych nieruchomości zgodnie z ust. 1, 2 lub 3, z tym że w przypadku ustalenia sposobu obliczania opłaty zgodnie z ust. 1 pkt 3 dla części nieruchomości, na której jest prowadzona działalność, uwzględnia się powierzchnię użytkową lokalu.

Art. 6j ust. 1 u.c.p.g. wymienia metody, które mogą zostać wzięte pod uwagę przez gminę przy ustalaniu wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, tj. liczbę mieszkańców zamieszkujących daną nieruchomość, ilość zużytej wody z danej nieruchomości oraz powierzchnię lokalu mieszkalnego. Według ust. 2 ww. artykułu w przypadku, o którym mowa w art. 6c ust. 1, rada gminy może także uchwalić jedną stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od gospodarstwa domowego. Należy jednak mieć na uwadze także art. 6k ust. 1 pkt 1 u.c.p.g. Zgodnie z jego treścią, rada gminy w drodze uchwały dokona wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi spośród metod określonych w art. 6j ust. 1 i 2 oraz ustali stawkę takiej opłaty. Dokonanie wyboru jednej z ww. metod jest więc obowiązkiem organu. Niemniej jednak, jako że jest to "wybór", a więc swojego rodzaju uprawnienie, rada dysponuje w tym zakresie pewną swobodą. Brak jest tym samym przeszkód ku temu, by przyjąć kryterium powierzchni lokalu mieszkalnego, które to kryterium zostało wprost wskazane w art. 6j ust. 1 pkt 3 u.c.p.g., w sytuacji, gdy rada uzna to za zasadne.

Jak wskazał organ w treści odpowiedzi na skargę, Rada Miasta po wnikliwym przeanalizowaniu wad i zalet wszystkich metod wybrała metodę uzależnioną od powierzchni lokalu mieszkalnego, ponieważ uznała ją za najkorzystniejszą. Jak wskazał organ metoda "osobowa" (art. 6j ust. 1 pkt 1 u.c.p.g.) została wykluczona z uwagi na fakt, że G. jest miastem studenckim i turystycznym oraz miejscem pracy osób, które przebywają w nim od poniedziałku do piątku. Z metody "zużytej wody" (art. 6j ust. 1 pkt 2 u.c.p.g.) zrezygnowano natomiast z uwagi m.in. na zróżnicowanie zużycia wody przez jedną osobę oraz konieczność uwzględnienia również wody zużywanej do podlewania ogrodu. Przedstawione argumenty Sąd uważa za racjonalne. Dodatkowo należy zauważyć, że krótkie wyjaśnienie przyczyn wyboru danej metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi znalazło się także w treści uzasadnienia do zaskarżonej uchwały, gdzie wskazano m.in., że obrana metoda sprawdza się (co wynika z dotychczasowego doświadczenia) w warunkach miasta G. – jako miasta, w którym przebywają turyści i w którym zamieszkuje wielu studentów.

Należy także zwrócić uwagę, że stosowanie łącznie różnych kryteriów różnicujących stawki jest możliwością, z której rada może skorzystać, a nie jej obowiązkiem – obranie więc w celu ustalenia podstawy opłaty jednego z dopuszczalnych kryteriów, w postaci powierzchni lokalu mieszkalnego, jest w pełni prawidłowe.

8.5. W nawiązaniu do powyższego, z uwagi na przedstawiane wielokrotnie przez Skarżącego stanowisko dotyczące definicji "powierzchni lokalu mieszkalnego", Sąd zaznacza, że definicja ta nie występuje w treści zaskarżonej uchwały.

Skarżący w treści skargi, podnosi, że przyjęta definicja "powierzchni lokalu mieszkalnego" jest niezgodna z prawem. Rada wskazała bowiem, że powierzchnię lokalu mieszkalnego ustala się na zasadach określonych w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych. Niemniej jednak, wskazanie to znalazło się w objaśnieniach do Deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w przypadku nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy (DO-1). Deklaracja ta stanowi załącznik nr 1 do uchwały Rady Miasta G. nr [...] z dnia [...] 2019 r. w sprawie określenia wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właścicieli nieruchomości położonych na terenie Gminy Miasta G. oraz warunków i trybu składania deklaracji za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Powyższa uchwała stanowiła przedmiot postępowania prowadzonego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku pod sygn. akt [...]. Sąd postanowieniem z dnia [...] 2020 r. w ww. sprawie odrzucił skargę na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., w związku z nieuiszczeniem przez Skarżącego należnego wpisu. Tym samym skarga na uchwałę nr [...], odnosząca się do definicji powierzchni użytkowej lokalu, nie została skutecznie wniesiona. Natomiast w uchwale nr [...], stanowiącej przedmiot niniejszego postępowania, brak jest wskazania rzeczonej definicji, jak i odniesienia się do brzmienia nadanego jej w konkretnych przepisach.

Jak wynika z art. 134 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy. W związku z powyższym, jako że w zaskarżonej uchwale nie zdefiniowano pojęcia powierzchni lokalu mieszkalnego, ani nie odniesiono się do takiej definicji zawartej w innym akcie, zarzuty przedstawione w tym zakresie nie odnoszą się do niniejszej sprawy – dotyczyły one uchwały nr [...], która nie została skutecznie zaskarżona. W związku z powyższym zarzuty i argumentacja dotyczące definicji powierzchni lokalu mieszkalnego nie były rozpatrywane przez Sąd w ramach niniejszego postępowania.

8.6. W dalszej kolejności należy odnieść się do zarzutu ustalenia nieprawidłowej wysokości stawek opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, który to zarzut tut. Sąd również uważa za nieuzasadniony.

Na wstępie należy wskazać, że ustawą z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r. poz. 1579), która weszła w życie z dniem 6 września 2019 r., wprowadzono szereg zmian legislacyjnych w dotychczasowym brzmieniu ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach wprowadzając m.in. obowiązek właścicieli nieruchomości selektywnego zbierania odpadów.

Natomiast jak wynika z uzasadnienia do zaskarżonej uchwały, jednym z głównych powodów wzrostu wysokości opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla mieszkańców były zmiany wynikające z rzeczonej nowelizacji, m.in. obowiązek selektywnej zbiórki odpadów dla wszystkich mieszkańców ( podczas gdy do tej pory część mieszkańców deklarowała nieselektywną zbiórkę, w z związku czym ponosiła wyższe opłaty), czy konieczność ustanowienia ulgi w opłacie za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla właścicieli domów jednorodzinnych, którzy kompostują odpady. Niemniej jednak, nowelizacja przepisów nie była jedynym powodem ustalenia opłat w stawkach określonych przez Radę Miasta w skarżonej uchwale.

W treści art. 6k u.c.p.g. zawarto regulacje dotyczące wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz określenia stawki opłat. Przepis ten zawiera również kryteria jakimi winna się kierować rada gminy podczas określania stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (art. 6k ust. 2 u.c.p.g.), tj.:

1) liczbę mieszkańców zamieszkujących daną gminę;

2) ilość wytwarzanych na terenie gminy odpadów komunalnych;

3) koszty funkcjonowania systemu gospodarowania odpadami komunalnymi, o których mowa w art. 6r ust. 2-2b i 2d;

4) przypadki, w których właściciele nieruchomości wytwarzają odpady nieregularnie, w szczególności to, że na niektórych nieruchomościach odpady komunalne powstają sezonowo.

Mając na uwadze w szczególności uzasadnienie zaskarżonej uchwały należy stwierdzić, że powyższe czynniki zostały uwzględnione podczas określania stawki opłat w niniejszej sprawie.

Jak wyjaśnił organ w treści ww. uzasadnienia uchwały, kalkulując wysokość stawki opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi wzięto pod uwagę planowane na 2020 r. wszystkie wydatki na system gospodarowania odpadami komunalnymi w Mieście G., w tym przede wszystkim wydatki na transport i zagospodarowanie odpadków komunalnych. Wskazano na nowe umowy na odbiór i transport odpadów komunalnych, które zawarła Gmina Miasta G. w 2019 r. po rozstrzygnięciu przetargu nieograniczonego. Średnie stawki wynagrodzenia wykonawców z tytułu wykonywania przedmiotu tych umów były wyższe od stawek wynikających z umów poprzednio obowiązujących, tak że w skali roku koszty usług uległy podwyższeniu o ok. 8,3 mln zł. tj. o 12%. Dodatkowo wskazano, że planowany jest wzrost kosztów zagospodarowania odpadów o ok. 29%, co wynika przede wszystkim z wprowadzenia zakazu składowania frakcji wysokoenergetycznej o cieple spalania powyżej 6 MJ. W związku z tym do czasu wybudowania spalarni odpady tego rodzaju muszą być składowane poza Zakładem Utylizacyjnym, a ceny zagospodarowania tych frakcji wzrosły o 150%. Ponadto, przewidywany był także znaczny wzrost m.in. opłat za korzystanie ze środowiska, kosztów wynagrodzeń, ubezpieczeń majątkowych, podatku od nieruchomości. W planie finansowym systemu gospodarki odpadami komunalnymi za 2020 r. uwzględniono także wydatki na uruchomienie tzw. Eko Patrolu, który miałby kontrolować w terenie zgodność danych zadeklarowanych w dokumentach ze stanem faktycznym i przeprowadzać m.in. ocenę jakości segregowania odpadów u źródła.

W uzasadnieniu uchwały wskazano, że na skutek powyższego, projekt planu finansowego systemu gospodarowania odpadami komunalnymi na 2020 r. opiewał na łączną kwotę 160.222.063 zł. ( w 2019 r. - 136 051 274 zł. ). Przedstawiono plan wydatków na poszczególne zadania i zaznaczono, że szacuje się, że ustalone stawki opłaty pokryją planowane wydatki w systemie na rok 2020.

W piśmie z dnia [...] 2020 r. Skarżący przedstawił wyliczenia, zgodnie z którymi różnica w wydatkach w planach na rok 2019 i 2020 wskazywała na uzasadniony wzrost wydatków o 17.7%, natomiast stawka została bezzasadnie podniesiona z roku na rok o 100% (z 0,44 zł na 0,88 zł). Należy jednak zauważyć, jak już wskazywano powyżej, że przy ustaleniu wysokości stawki pod uwagę brano różne czynniki, określone w art. 6k ust. 2 u.c.p.g., co wyraźnie zaznaczono w uzasadnieniu uchwały. Stawka natomiast nie stanowi matematycznej pochodnej tych czynników. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Bd 864/13 w dniu 28 stycznia 2014 r. (LEX nr 1457976), "wzięcie pod uwagę" to wskazanie kierunku i zasady obliczania stawki, a nie doprowadzenie do wyliczenia ściśle matematycznej wartości, opartej wyłącznie na tych danych, gdyż pewnych czynników nie da się ustalić, a niewątpliwie wypływają na koszty, które powstają.

Powyższe pokazuje, że podczas ustalania stawki opłat Rada Miasta miała na uwadze różne czynniki – nie był to skutek jedynie znowelizowania przepisów ustawowych czy zmiany częstotliwości odbioru odpadów i kosztów transportu, do czego odnosi się Skarżący. Nie były to jedyne, decydujące dla określenia stawki opłat czynniki. Istotne były m.in. całościowe koszty funkcjonowania systemu.

Na skutek wystąpienia wyżej wymienionych czynników doszło do ograniczenia wpływów z opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi i wzrostu planowanych wydatków na gminny system gospodarowania odpadami komunalnymi, skutkiem czego było ustalenie wysokości opłaty, która, jak wyjaśnione zostanie poniżej, mieści się w ustawowo wskazanych granicach.

Zgodnie bowiem z art. 6k ust. 2a pkt 3 u.c.p.g., który znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie w związku z przyjęciem metody wyliczania wysokości opłaty w oparciu o kryterium powierzchni lokalu mieszkalnego, rada gminy ustala stawki opłat w wysokości nie wyższej niż maksymalne stawki opłat, które za odpady komunalne zbierane i odbierane w sposób selektywny w przypadku ww. metody wynoszą za miesiąc 0,08% przeciętnego miesięcznego dochodu rozporządzalnego na 1 osobę ogółem – za m2 powierzchni lokalu mieszkalnego. Powyższa ustawowa granica nie została przekroczona przy ustaleniu wysokości opłaty. Jak wskazano w uzasadnieniu uchwały, zgodnie z Obwieszczeniem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 27 marca 2019 r. w sprawie przeciętnego miesięcznego dochodu rozporządzalnego na 1 osobę ogółem w 2018 r. dochód ten wyniósł 1693 zł. Oznacza to, że w przypadku zastosowania metody od powierzchni lokalu mieszkalnego stawka opłaty za komunalne zbieranie i odbieranie w sposób selektywny nie może przekroczyć 1,35 zł za m2 powierzchni lokalu mieszkalnego. W § 2 ust. 1 lit. a skarżonej uchwały ustalono stawkę opłaty dla nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, w przypadku zbierania i odbierania odpadów w sposób selektywny, w wysokości 0,88 zł miesięcznie za każdy 1 m2 powierzchni lokalu mieszkalnego w części nieprzekraczającej 110 m2, a w części przekraczającej 110 m2 (§ 2 ust. 1 lit. b uchwały) – w wysokości 0,10 zł miesięcznie za każdy 1 m2. Tym samym ustawowy próg nie został przekroczony.

Wskazać również należy, że rada gminy może różnicować stawki opłaty w zależności m.in. od powierzchni lokalu mieszkalnego, o czym stanowi art. 6j ust. 2a ustawy.

Odnośnie natomiast stawek dla właścicieli nieruchomości niewypełniających obowiązku zbierania odpadów w sposób selektywny ustalono podwyższoną stawkę opłaty, co jest zgodne z art. 6k ust. 3 u.c.p.g. Zgodnie ze wskazanym przepisem, rada gminy określi stawki opłaty podwyższonej za gospodarowanie odpadami komunalnymi, jeżeli właściciel nieruchomości nie wypełnia obowiązku zbierania odpadów komunalnych w sposób selektywny, w wysokości nie niższej niż dwukrotna wysokość i nie wyższej niż czterokrotna wysokość stawki ustalonej przez radę gminy odpowiednio na podstawie ust. 1 albo w art. 6j ust. 3b. W niniejszej sprawie ustalono stawki na podstawie art. 6k ust. 1 u.c.p.g. Określono stawkę w wysokości 0,88 zł miesięcznie za każdy 1 m2 powierzchni lokalu mieszkalnego w części nieprzekraczającej 110 m2 w przypadku zbierania i odbierania odpadów w sposób selektywny, natomiast w przypadku niewypełnienia obowiązku zbierania odpadów w ww. sposób – stawkę 1,76 zł miesięcznie za każdy 1 m2 powierzchni lokalu w ww. części. Analogicznie, dla części powierzchni lokalu mieszkalnego przekraczającej 110 m2 ustalono stawkę 0,10 zł miesięcznie za 1 m2 w przypadku zbierania i odbierania odpadów w sposób selektywny oraz 0,20 zł miesięcznie za 1 m2 w przypadku nie wypełnienia obowiązku zbierania odpadów w sposób selektywny. Z powyższego wynika, że określone stawki opłaty podwyższonej za gospodarowanie odpadami komunalnymi są dwukrotnie wyższe od stawek ustalonych przez radę gminy na podstawie art. 6k ust. 1 u.c.p.g. Tym samym wymogi wskazane w art. 6k ust. 3 u.c.p.g. zostały zachowane.

Odnośnie kwestii stawek opłat należy wskazać dodatkowo, że Skarżący podkreślił, iż ustawa nie pozwala na czerpanie zysków z wpływów z gospodarowania odpadami ponad faktyczne koszty systemu. W piśmie z dnia [...] 2020 r. organ przedstawił dane dotyczące wykonania budżetu systemu gospodarki odpadami za okres siedmiu miesięcy 2020 r. (styczeń – lipiec), z którego wynika, że wystąpiła nadwyżka w dochodach, bowiem wydatki za ten okres wyniosły 83 373 492 zł, natomiast wpływy z tytułu opłat 85 899 860 zł. Niemniej jak wskazał organ w piśmie z dnia [...] 2020 r. na powyższe miały wpływ szczególne okoliczności. Bowiem wykazana nadwyżka jest wynikiem zwiększenia wpływów z opłaty w okresie letnim w mieście turystycznym, jakim jest G. ze względu na zwiększenie zapotrzebowania na pojemniki i częstotliwość odbioru przez właścicieli nieruchomości niezamieszkanych oraz zmniejszenie ilości odbieranych odpadów komunalnych w stosunku do roku ubiegłego na skutek epidemii COVID-19, co wpłynęło na niższy koszt transportu i zagospodarowania. W ocenie Sądu ze względu na planowane w budżecie Miasta G. na 2020 r. kwoty dochodów i wydatków na funkcjonowanie systemu gospodarowania odpadami komunalnymi tj. w wysokości 160 022 063 zł. wskazana nadwyżka, wynikającą jedynie za część roku budżetowego gospodarowania odpadami komunalnymi, uzasadniona ww. okolicznościami nie może świadczyć o wadliwie skalkulowanej wysokości opłaty.

Tym samym w ocenie Sądu organ uzasadnił, z jakiej przyczyny wystąpiła nadwyżka, mając na uwadze przedstawione wyliczenia i ogólną skalę wydatków za cały rok budżetowy. Rada Miasta określając wysokość stawki opłaty uwzględniła również koszty funkcjonowania systemu gospodarowania odpadami komunalnymi, jak i pozostałe kryteria wynikające z art. 6k ust. 2 ustawy.

Mając na uwadze powyższe, określone w § 1 i 2 zaskarżonej uchwały; wybrana metoda ustalenia opłaty jak i stawka opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi są zgodne z ustawowymi wytycznymi i brak jest przesłanek do stwierdzenia nieważności uchwały w powyższym zakresie.

8.7. Natomiast odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących wysokości zwolnienia z części opłaty przewidzianego w § 3 zaskarżonej uchwały wskazać należy, że Skarżący zarzucił, że wycena frakcji zielonej (bioodpadów) jest niezgodna z ustawą, a zastosowana ulga jest dla finansów domowych bez znaczenia.

Zgodnie z treścią § 3 skarżonej uchwały, zwalnia się właścicieli nieruchomości zabudowanych budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi, kompostujących bioodpady stanowiące odpady komunalne w kompostowniku przydomowym, z opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w części wynoszącej 0,01 zł miesięcznie za każdy 1 m2 powierzchni lokalu mieszkalnego.

W tym miejscu należy odnieść się do art. 6k ust. 4a u.c.p.g., który stanowi, że rada gminy, w drodze uchwały, zwalnia w części z opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi właścicieli nieruchomości zabudowanych budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi kompostujących bioodpady stanowiące odpady komunalne w kompostowniku przydomowym, proporcjonalnie do zmniejszenia kosztów gospodarowania odpadami komunalnymi z gospodarstw domowych.

W piśmie z dnia [...] 2020 r. organ przedstawił wyliczenia, zgodnie z którymi zmniejszony koszt zagospodarowania bioodpadów z nieruchomości zamieszkanych wynosi 855.611 zł, natomiast obniżka w stawce opłaty za kompostowanie bioodpadów w kompostowniku przydomowym to 0,01 zł miesięcznie za każdy 1 m2 powierzchni lokalu mieszkalnego. Odnośnie sposobu wyliczenia obniżki wskazano, że jest to wynik podzielenia kwoty 855.611 zł przez liczbę 11 miesięcy i przez 7.757.414 m2 (powierzchnię przypisaną dla domów jednorodzinnych). Jak wskazano w uzasadnieniu do zaskarżonej uchwały ok. 20% budynków mieszkalnych skorzysta ze zwolnienia z opłaty, a zmniejszone wydatki gminy za zagospodarowanie tych odpadów wyniosą ok. 855.611 zł. rocznie.

Sąd nie kwestionuje poprawności rachunkowej powyższych wyliczeń. Jak wskazywał organ w piśmie z dnia [...] 2020 r., przedstawione wyliczenie matematyczne wysokości stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy oraz wysokości zwolnienia z części opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi właścicieli nieruchomości zabudowanych budynkami jednorodzinnymi kompostujących bioodpady dokonane zostało przez Wydział [...] – Referat [...] Urzędu Miejskiego w G. i oparte było o dane źródłowe przede wszystkim z Systemu Informatycznego [...], służącego do ewidencji deklaracji o wysokości opłaty, dane z ofert z przetargów na odbiór odpadów komunalnych, stawki i koszty zagospodarowania odpadów przez instalację komunalną, jak i dotychczasowe analizy wydatków na zarządzanie systemem i na edukację ekologiczną. Ponadto, w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały również wskazano na zmniejszenie wydatków gminy za zagospodarowanie bioodpadów o 855 611 zł rocznie.

Jednakże, powyższe wyliczenie mające wpływ na wysokość zwolnienia należy odnieść do wymogu proporcjonalności, który wynika z art. 6k ust. 4a u.c.p.g. Ustawodawca wymaga, by zwolnienie nastąpiło proporcjonalnie do zmniejszenia kosztów gospodarowania odpadami komunalnymi z gospodarstw domowych. Jednocześnie nie wskazuje, w jaki sposób tę proporcję wyliczyć, nie podaje wzoru ani danych, które winny być przyjęte do kalkulacji i wyliczenia kwoty zwolnienia. Oznacza to, że w tym zakresie pozostawiono pewną swobodę. Proporcję należy przy tym rozumieć jako współgranie poszczególnych części w całości, współmierność, stosunek jednej części do drugiej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 06 sierpnia 2020 r., sygn. akt I SA/Go 250/20, LEX nr 3046160).

Zdaniem Sądu, w sytuacji, gdy zmniejszony koszt gospodarowania odpadami komunalnymi z nieruchomości zabudowanych budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi, kompostujących bioodpady wynosi 855.611 zł rocznie, a zwolnienie z części opłaty za kompostowanie bioodpadów w kompostowniku przydomowym wynosi 0,01 zł za 1 m2 miesięcznie, to przesłanka proporcjonalności do zmniejszenia kosztów gospodarowania odpadami komunalnymi nie została spełniona. Bowiem uwzględniając dane wynikające z uzasadnienia uchwały jak i z wyliczenia zawartego w piśmie organu z dnia [...] 2020 r. wynika, że łączna liczba domów jednorodzinnych wynosi 17 709, natomiast 20% domów jednorodzinnych posiada kompostowniki przydomowe. Przyjmując, jak wskazano, że jedynie część domów jednorodzinnych posiada kompostowniki przydomowe i jedocześnie, że zwolnienie przy stawce 0,01 zł za metr powierzchni nie przekracza 3 zł miesięcznie dla jednego domu jednorodzinnego, to łączna kwota z tytułu wprowadzonego zwolnienia w odniesieniu do domów jednorodzinnych jest znacznie niższa i nieproporcjonalna do wykazanej kwoty zmniejszenia wydatków gminy z tytułu zagospodarowania bioodpadów.

Reasumując w ocenie Sądu przedstawiony sposób wyliczenia zwolnienia z części opłaty nieruchomości zabudowanych budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi kompostujących bioodpady, wskazujący na znaczącą różnicę ( nieproporcjonalną ) pomiędzy wysokością zmniejszenia kosztów gospodarowania odpadami po stronie gminy, a łączną wysokością kwoty obejmującą zwolnienia domów jednorodzinnych z tego tytułu jest zbyt duża, by móc uznać, że przy wyliczeniu zwolnienia z części opłaty zostały spełnione wytyczne wynikające z art. 6k ust. 4a u.c.p.g.

Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdził nieważność § 3 zaskarżonej uchwały. Jednocześnie Sąd wskazuje, że w celu dokonania prawidłowej kalkulacji wielkości zastosowanego zwolnienia konieczne będzie wyliczenie zwolnienia z części opłaty za gospodarowanie komunalnymi przy uwzględnieniu proporcji, na którą wskazuje art. 6k ust. 4a u.c.p.g. mając na uwadze wysokość zmniejszenia kosztów gospodarowania odpadami komunalnymi.

8.8. Końcowo należy wskazać, że Skarżący odniósł się w treści skargi, w zakresie, w jakim można wiązać jego zarzuty z uchwałą nr [...], również do art. 6k ust. 2b u.c.p.g. oraz art. 6k ust. 2a pkt 3 u.c.p.g., zarzucając im niekonstytucyjność. Jak słusznie zauważył organ w odpowiedzi na skargę, w zakresie kompetencji sądu administracyjnego nie leży badanie konstytucyjności ww. przepisów ustawowych. Ponadto, żaden z ww. przepisów nie stanowił podstawy do wydania zaskarżonej uchwały. Sąd zwraca jedynie na marginesie uwagę, że zgodnie z art. 6k ust. 2b u.c.p.g. rada gminy "może" uwzględnić stopień, w jakim dochody ze sprzedaży surowców wtórnych i produktów przygotowanych do ponownego użycia pokrywają koszty funkcjonowania systemu gospodarowania odpadami komunalnymi. Nie jest to jej obowiązkiem. W związku z powyższym, Sąd nie stwierdził również nieprawidłowości w niezastosowaniu ww. przepisu przy podejmowaniu zaskarżonej uchwały.

Odnośnie natomiast zarzutu nieustalenia stawki opłaty za pojemnik lub worek dla nieruchomości zamieszkałej, a przez to naruszenia art. 6k ust. 1 pkt 2 u.c.p.g., należy wskazać, że ww. stawki nie są kwestią, która podlega uregulowaniu w skarżonej uchwale. Metoda określenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od pojemnika lub worka odnosi się do właścicieli nieruchomości niezamieszkanych. W związku z tym Rada Gminy podjęła uchwałę nr [...] z dnia [...] 2019 r. w sprawie uchwalenia stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za pojemnik lub worek określonej pojemności, przeznaczony do zbierania odpadów komunalnych powstałych na nieruchomości, na której nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne, natomiast jak to zostało już wyżej wskazane w niniejszej uchwale dokonano wyboru metody powierzchniowej, określonej w art. 6j ust. 1 pkt 3 u.c.p.g., przewidzianej dla właścicieli nieruchomości, o której mowa w art. 6c ust. 1 ustawy tj. nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy.

Dodatkowo wskazać należy, że ustawodawca w art. 6j ust. 5 ustawy w przypadku nieruchomości, która w części stanowi nieruchomość, o której mowa w art. 6c ust. 1 ( na której zamieszkują mieszkańcy ), a w części nieruchomość, o której mowa w art. 6c ust. 2 ( na której nie zamieszkują mieszkańcy ) przewidział również możliwość ustalenia sposobu obliczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na podstawie metod określonych art. 6j ust. 1 pkt 1, 2 lub 3, a więc według metody liczby mieszkańców zamieszkujących nieruchomość, ilości zużytej wody, powierzchni lokalu mieszkalnego, z tym że w przypadku ustalenia opłaty zgodnie z ust. 1 pkt 3 dla części nieruchomości, na której jest prowadzona działalność, uwzględnia się powierzchnię użytkową lokalu. Na podstawie powyższej regulacji w § 4 zaskarżonej uchwały określono sposób obliczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości, które w części stanowią nieruchomość, którą zamieszkują mieszkańcy, a w części nieruchomość, na której nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne.

Co do zarzutu Skarżącego, że w latach 2013-2018 dochodziło do wydawania decyzji przez niewłaściwy organ, co skutkuje ich nieważnością z mocy prawa, należy wskazać, że zarzut ten nie ma związku z niniejszą sprawą, w związku z czym nie był przez Sąd analizowany.

8.9. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., stwierdził nieważność § 3 zaskarżonej uchwały ( pkt 1 sentencji wyroku ), natomiast oddalił skargę w pozostałej części ( pkt 2 sentencji wyroku ).

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a., zasądzając od Gminy Miasta G. na rzecz Skarżącego kwotę 300 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, tj. wartość odpowiadającą kwocie uiszczonego przez Skarżącego wpisu ( pkt 3 sentencji wyroku ).