Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 183/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2018-04-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Geodezja i kartografia
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 7b ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 2101
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Krystyna Józefczyk Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk /spr./ WSA Elżbieta Mazur - Selwa Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2018 r. sprawy ze skargi A. J. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutów do danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (dalej: "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję Starosty (dalej: "organ I instancji") z dnia [...] września 2017 r. nr [...] o odrzuceniu zarzutów do danych ujawnionych w operacie opisowo – kartograficznym po przeprowadzonej modernizacji ewidencji gruntów i budynków obrębu W. gm. K. dotyczących przebiegu granicy pomiędzy działkami 1872 i 1870/2.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał między innymi art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne ( Dz. U. z 2017 r., poz. 2101, ze zm.; dalej: "P.g.i k." lub ustawa").

Kontrolowane decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym:

Zgodnie z zawiadomieniem Starosty z dnia [...] lutego 2017 r. znak: [...], wydanym na podstawie art. 24 a ust 1 - 5 ustawy, w budynku Starostwa Powiatowego przy ul. L. 10, w okresie od 13.03.2017 r. do 31.03.2017 r., odbyło się wyłożenie do wglądu zainteresowanych osób fizycznych, osób prawnych i jednostek organizacyjnych projektu operatu opisowo - kartograficznego ewidencji gruntów i budynków, opracowanego w ramach modernizacji operatu ewidencji gruntów i budynków dla obrębu W..

Z prawa wglądu do projektu operatu opisowo - kartograficznego ewidencji gruntów i budynków skorzystała A. J. i Z. S., którzy nie wnieśli żadnych uwag, co potwierdzili własnoręcznymi podpisami.

Dane zmodernizowanego operatu ewidencji gruntów i budynków ujawniono w Dzienniku Urzędowym Województwa [....] z dnia [...] maja 2017 r., poz. [...].

W ustawowo przewidzianym do tego terminie skarżąca złożyła zarzuty do danych, domagając się wykazania przebiegu granic pomiędzy działkami 1872 i 1870/2 zgodnie ze wskazaniem protokołu ustalenia przebiegu granicy sporządzonym na okoliczność modernizacji, gdzie ustalona granica przebiega "po ogrodzeniu".

Organ I instancji ustalił, że czynności dotyczące ustalenia przebiegu granic pomiędzy działką nr 1870/2 stanowiącą własność Z. S., a działką nr 1872 stanowiącą własność A. J. przeprowadzono w dniu 17 października 2016 r. W czynnościach tych uczestniczyły wszystkie zainteresowane osoby, co potwierdzają podpisy w protokole ustalenia przebiegu granic działek do celów ewidencji gruntów i budynków złożone przez ich właścicieli. Granicę pomiędzy działką nr 1870/2, a działką nr 1872 przyjęto: na odcinku od punktu nr 5530 do 5526 - według zgodnego wskazania właścicieli (wzdłuż ogrodzenia), od punktu 5526 do 26306 - według operatu ewidencji gruntów i budynków, następnie od punktu 26306 do końca według zgodnego wskazania właścicieli przedmiotowych działek.

W związku ze zgłoszonymi zarzutami, Starosta pismem z dnia 27 czerwca 2017 r. nr [...] zwrócił się do wykonawcy modernizacji o wyjaśnienie kwestii przebiegu granicy pomiędzy działkami nr 1872 i 1870 z uwzględnieniem treści zarzutów podniesionych przez skarżącą. Wykonawca poinformował, że odcinek granicy pomiędzy działką nr 1870/2, a działką nr 1872 podczas modernizacji operatu ewidencji gruntów i budynków obrębu W. został wskazany przez właścicieli działek (ogrodzenie trwałe), a następnie pomierzony na gruncie w ich obecności. Jednak podczas opracowania kameralnego danych terenowych dotyczących granicy pomiędzy ww. działkami i porównaniu ich z danymi wykazanymi na dotychczasowej mapie ewidencyjnej (sprzed modernizacji) stwierdzono, że wprowadzenie ww. odcinka granicy zgodnie ze stanem użytkowania na gruncie tj. po ogrodzeniu trwałym wiązałoby się ze zmianą konfiguracji tych działek, a tym samym nieformalnym przeniesieniem prawa własności na rzecz właścicielki działki nr 1872 A. J. Przebieg granicy na odcinku oznaczonym na szkicu punktami od nr 5526 do 26306 został opracowany i przyjęty do operatu na podstawie wektoryzacji rastra mapy ewidencyjnej sprzed modernizacji.

W świetle tych wyjaśnień Starosta nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów i wykazania innego niż obecnie, przebiegu granicy pomiędzy działkami nr: 1872 i 1870/2 położonymi w W. Podkreślił, że organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków rejestruje jedynie stany prawne ustalone w innym trybie lub przez inne organy orzekające. Nie może natomiast samodzielnie rozstrzygać kwestii dotyczącej przebiegu granic działek ewidencyjnych, w tym dokonywać nieformalnych zamian przegrodzonych części działek.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca wskazała, że postulowany przez nią przebieg granicy jest zgodny ze sposobem użytkowania, odpowiada zabudowie na działce nr 1872, która to zabudowa powstała w latach sześćdziesiątych ubiegłego wieku. Powstała różnica w powierzchni działki 1872 jest niewielka, a właściciel działki sąsiedniej 1870/2 nie zgłaszał w tym zakresie żadnych zastrzeżeń.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego opisaną na wstępie decyzją utrzymał decyzję Starosty w mocy.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że ewidencję gruntów i budynków dla obrębu W. założono w latach 60 - tych ubiegłego wieku, na podstawie dekretu z dnia 2 lutego 1955r. o ewidencji gruntów i budynków (operat 48/1/69) na bazie katastru austriackiego. Na bazie mapy katastralnej w skali 1:2880 powstała mapa ewidencyjna w skali 1:2880. Sporządzenie tej mapy nie było poprzedzone ustaleniem granic działek na gruncie i nie zostały spisane protokoły graniczne, wykonano jedynie ustalenie stanu władania na gruncie. Organ stwierdził brak dokumentów geodezyjnych, pozwalających w sposób jednoznaczny na wykazanie przebiegu granicy pomiędzy działkami nr nr 1872 i 1870/2.

Podczas kompleksowych uwłaszczeń gospodarstw rolnych zgodnie z ustawą z dnia 26 października 1976r. o uregulowaniu własności gospodarstw (Dz. U. nr 27, poz.250) na podstawie aktu własności ziemi z [...].XI.1976 r. [...] właścicielem m.in. działki nr 1870 była G. Z. Na podstawie aktu własności ziemi z [...].XII.1975r. Nr [...] właścicielem m.in. działki nr 1872 był W. D.

W części opisowej operatu ewidencyjnego założonego w 1977 roku działkę nr 1870 wykazano na rzecz G. Z., a działka nr 1872 stanowiła własność W. D.

W 1977 r. na bazie mapy katastralnej, do prac związanych z uwłaszczeniem gospodarstw rolnych, opracowano mapę ewidencji gruntów i budynków wsi W. w skali 1:2880, na której uwidoczniono działki ewidencyjne. Przebieg granicy działki nr 1872 na ww. mapie na odcinku użytku gruntowego oznaczonego symbolem "B" z działką nr 1870 przebiegał w linii prostej.

W wyniku pomiaru bezpośredniego na gruncie w 1977 roku opracowano mapę zasadniczą w skali 1:2000 i w skali 1:1000. W tym samym roku na bazie mapy zasadniczej sporządzono mapę ewidencyjną w skali 1:2000.

Organ II instancji stwierdził, że analiza treści tych map wykazała, że przebieg granicy działki nr 1872 z działką nr 1870 został wykazany na odcinku użytku gruntowego oznaczonego symbolem "B" w działce nr 1870 z działką nr 1872 w linii prostej. Natomiast budynek wykazany na użytku gruntowym "B" w działce nr 1870 przekracza linię graniczną z działką nr 1872.

W 1982 r. na terenie wsi W. przeprowadzono uzupełniający pomiar sytuacyjny (operat techniczny włączony do zasobu geodezyjnego i kartograficznego 30.10.1986r. pod nr 48/15/82).

W 1983 r. na terenie obrębu W. przeprowadzono odnowienie operatu ewidencyjnego i przebieg granicy działki nr 1870/2 z działką nr 1870 na mapie ewidencyjnej w skali 1:2000 nie uległ zmianie, nadal była to linia prosta.

W części opisowej operatu ewidencyjnego założonego w 1983 r. działka nr 1872 została wykazana na rzecz W. D., a działka nr 1870/2 na rzecz G. Z.

Wyżej wymieniony stan obowiązywał do czasu przeprowadzenia w latach 2016 -2017 na terenie obrębu W. prac związanych z modernizacją ewidencji gruntów i budynków i opracowania nowej mapy numerycznej.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że modernizacja ewidencji gruntów i budynków jest zabiegiem technicznym, którego głównym celem jest modyfikacja bazy danych i jej dostosowanie do wymogów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2016 r., poz. 1034; dalej: "rozporządzenie egib"). Zasadniczym obowiązkiem organów przeprowadzających modernizację jest przeniesienie danych znajdujących się w dotychczasowym zasobie do zmodernizowanego operatu oraz ewentualna ich modyfikacja związana z dopasowaniem do wymogów prawa.

W ramach modernizacji bazy danych ewidencyjnych w myśl obowiązujących przepisów § 55 i § 82 rozporządzenia egib konwersja mapy ewidencyjnej prowadzonej w postaci nieelektronicznej do postaci elektronicznej w odniesieniu do przebiegu granicy działki nr 1872 z działką nr 1870/2 nastąpiła na podstawie istniejących materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.

W drodze postępowania administracyjnego prowadzonego w związku z modernizacją ewidencji gruntów i budynków nie można ustalać ani rozstrzygać o prawidłowości istniejącego stanu prawnego. Poprzez żądanie wprowadzenia zmian w ewidencji dotyczących zmiany przebiegu granicy nie można dochodzić swoich praw właścicielskich. Wobec powyższego przyjęto, że decyzja organu I instancji uwzględniająca stan prawny działek odpowiada tym wymogom.

W skardze do Sądu skarżąca powtórzyła za odwołaniem, że zmiana której się domaga dotyczy niewielkiej powierzchni działki, przez co nie można mówić o nieformalnym przeniesieniu własności nieruchomości. Niezrozumiały jest cel prowadzenia modernizacji, która nie uwzględnia aktualnych danych ewidencyjnych, zwłaszcza, że zmiana, której się domaga mieści się w granicach błędu, o jakim mowa w § 82 ust. 1 rozporządzenia egib.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz.2188). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 zwana dalej "P.p.s.a."). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 § 1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W myśl art. 151 P.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Zgodnie z art. 145 § 3 P.p.s.a. w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie.

Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób wyżej przedstawiony, co obligowałoby Sąd do uwzględnienia skargi. Z tego też względu postawione w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego okazały się niezasadne.

Zgodnie z treścią art. 20 ust. 1 ustawy, ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące: 1) gruntów - ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas bonitacyjnych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty; 2) budynków - ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych; 3) lokali - ich położenia, funkcji użytkowych oraz powierzchni użytkowej.

Zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy, informacje powyższe, jak również informacje dotyczące podmiotów ewidencji i pozostałych danych, o których mowa w ust. 2, 3 i 3a art. 20 ustawy zawiera operat ewidencyjny, składający się z bazy danych, oraz zbioru dokumentów uzasadniających wpisy do bazy danych.

Według regulacji 24a ust. 1 ustawy, starosta może zarządzić przeprowadzenie modernizacji ewidencji gruntów i budynków na obszarze poszczególnych obrębów ewidencyjnych. Pojęcie modernizacji ewidencji gruntów i budynków precyzuje przepis § 55 rozporządzenia egib, zgodnie z którym modernizacja ewidencji to zespół działań technicznych, organizacyjnych i administracyjnych podejmowanych przez starostę w celu: 1) uzupełnienia bazy danych ewidencyjnych i utworzenia pełnego zakresu zbiorów danych ewidencyjnych zgodnie z wymogami rozporządzenia; 2) modyfikacji istniejących danych ewidencyjnych do wymagań określonych w rozporządzeniu; 3) poprawy funkcjonowania informatycznego systemu obsługującego bazę danych ewidencyjnych.

Dalsze postanowienia art. 24a ustawy regulują tryb postępowania mającego na celu przeprowadzenie modernizacji ewidencji gruntów i budynków, terminy zgłaszania uwag do danych zawartych w projekcie operatu opisowo-kartograficznego i zarzutów do operatu, oraz sposób i formę załatwiania przez organ prowadzący modernizację uwag i zarzutów. Zgodnie z art. 24a ust. 2 ustawy, starosta podaje do publicznej wiadomości informację o rozpoczęciu prac geodezyjnych oraz informuje o trybie postępowania związanego z modernizacją ewidencji gruntów i budynków. Informacje, o których mowa w ust. 2, podlegają wywieszeniu na okres 14 dni na tablicy ogłoszeń w siedzibie starostwa powiatowego (ust. 3). Projekt operatu opisowo-kartograficznego podlega, na okres 15 dni roboczych, wyłożeniu do wglądu osób fizycznych, osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, w siedzibie starostwa powiatowego (ust. 4). Starosta informuje o terminie i miejscu wyłożenia, o którym mowa w ust. 4, poprzez wywieszenie tej informacji na tablicy ogłoszeń w siedzibie starostwa powiatowego i właściwego urzędu gminy, na co najmniej 14 dni przed dniem wyłożenia, oraz ogłoszenia jej w prasie o zasięgu krajowym (ust. 5). Po upływie terminu, o którym mowa w ust. 4, projekt operatu opisowo-kartograficznego staje się operatem ewidencji gruntów i budynków. Informację o tym starosta ogłasza w dzienniku urzędowym województwa (ust. 8). Ustawa w art. 24a ust. 6 przewiduje możliwość zgłaszania uwag do danych zawartych w projekcie, lub zarzutów do operatu - ust. 9 - w zależności od etapu prac modernizacyjnych. Sposobem załatwienia uwag do projektu operatu modernizacji gruntów i budynków jest udzielenie przez organ informacji o sposobie ich rozpatrzenia oraz uczynienie w protokole wzmianki o treści uwag i sposobie ich rozpatrzenia (ust. 7), natomiast o uwzględnieniu lub odrzuceniu zarzutów starosta rozstrzyga w drodze decyzji (ust. 10). Zarzuty zgłoszone po terminie określonym w ust. 9 traktuje się jak wnioski o zmianę danych objętych ewidencją gruntów i budynków (ust. 12).

Analiza akt administracyjnych prowadzi do wniosku, że organy ewidencyjne spełniły warunki formalne dla przeprowadzenia postępowania modernizacyjnego, wynikające z wyżej przytoczonych przepisów.

Spór w niniejszej sprawie dotyczy wprowadzenia w zmodernizowanym operacie zmian powierzchni nieruchomości, wynikający ze zmiany przebiegu granicy i powodujący zmianę zasięgu prawa własności. Skarżąca - właścicielka działki nr 1872 położonej w miejscowości W. - w treści zgłoszonego zarzutu stwierdziła, że właściciel działki graniczącej nr 1870/2 wyraża zgodę na ustalenie przebiegu granicy według istniejącego ogrodzenia.

Zgromadzony materiał dowodowy, którego uwierzytelnione kserokopie znajdują się w aktach administracyjnych sprawy, a szczegółowo opisany w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wykazał, że żądane przez skarżącą zmiany przebiegu granic pomiędzy wyżej wymienionymi działkami nie znajdują potwierdzenia w dokumentacji znajdującej się w zasobach ewidencji gruntów i budynków. W dodatkowych wyjaśnieniach przedstawionych przez wykonawcę modernizacji w piśmie z dnia 3 marca 2017 r. wynika, że wykazany na gruncie przebieg granicy po ogrodzeniu wskazuje jedynie stan użytkowania, a przyjęcie okazanej granicy do ewidencji gruntów wiązałoby się z nieformalnym przeniesieniem własności części działki nr 1870/2 na rzecz A. J. właścicielki działki nr 1872.

Modernizacja ewidencji gruntów i budynków zgodnie z § 55 rozporządzenia egib, to zespół działań technicznych, organizacyjnych i administracyjnych podejmowanych przez starostę w celu:

1) uzupełnienia bazy danych ewidencyjnych i utworzenia pełnego zakresu zbiorów danych ewidencyjnych zgodnie z wymogami rozporządzenia;

2) modyfikacji istniejących danych ewidencyjnych do wymagań określonych w rozporządzeniu.

Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdza, że kwestionowaną granicę wykazano w ewidencji gruntów i budynków zgodnie z dokumentacją przyjętą do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego powstałą w wyżej opisanych postępowaniach, których dokumentacja została przyjęta do państwowego zasobu ewidencji gruntów i budynków. Żądana przez skarżącą zmiana granic i powierzchni działek dotyczy stanów własnościowych. Nie można, więc dokonywać żadnych zmian własnościowych, a należą do nich zmiany granic (czego domagają się skarżąca) i powierzchni działek poprzez zmiany w ewidencji gruntów na podstawie dokumentów nieprzyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Ewidencja gruntów jest bowiem tylko publicznym rejestrem obejmującym dane o gruntach wynikające z odpowiedniej dokumentacji urzędowej. Powinna być ona utrzymywana w stałej aktualności, nie tylko, co do stanu faktycznego, ale i prawnego.

Przyjąć zatem należy, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów normujących modernizację ewidencji gruntów i budynków, dlatego nie można mówić o niezgodności z prawem wydanych decyzji. Nie znajdują żadnego uzasadnienia zarzuty skargi dotyczące stwierdzenia, że błąd odnośnie zmiany powierzchni gruntów mieści się w granicach błędu określonego w § 82 ust. 1 rozporządzenia, gdyż błąd ten dotyczy pomiarów, a nie zmian prawnych granic nieruchomości. Analiza akt administracyjnych w tej sprawie prowadzi do wniosku, że organy w sposób prawidłowy podejmowały czynności procesowe w tym zakresie. Z tego też względu za niezasadne należy uznać zarzuty dotyczące naruszenia art. 8, art. 7, art. 77, art. 75 i art. 80 K.p.a. Materiał dowodowy sprawy, potwierdza czynny udział skarżącej w prowadzonym postępowaniu modernizacyjnym.

Fakt, że w toku postępowania modernizacyjnego nie doszło do ustalenia granic zgodnie z wolą skarżącej nie oznacza jeszcze wadliwości zaskarżonej decyzji. W przepisie art. 24a ust. 9 p.g.k. chodzi o operat, o którym mowa w ust. 8, czyli operat powstały w toku postępowania mającego na celu modernizację ewidencji. Przepis ten należy wykładać w ten sposób, że tryb zgłaszania zarzutów dotyczy tylko danych wynikających z operatu powstałego dla potrzeb przeprowadzenia modernizacji ewidencji i ogranicza zakres wnoszonych uwag i zarzutów do danych stanowiących zapisy nowe (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9.08.2018r. sygn. akt I OSK 162/11;LEX nr 1260034).

Postępowanie modernizacyjne prowadzone jest w określonym trybie i na podstawie wskazanych przepisów prawa, których w ocenie Sądu organy nie naruszyły. Tryb i dokumenty na podstawie, których wykazuje się przebieg granic określa § 36-39 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Z przepisów tych wynika, że podstawą przeprowadzenia modernizacji są dane przyjęte do zasobu geodezyjnego i tylko w oparciu o nie może być takie postępowanie prowadzone. Dlatego też do przeprowadzenia modernizacji przyjęto, jako podstawę dane uwidocznione w dokumentach geodezyjnych. Stwierdzić należy, że zmiany, których wprowadzenia domaga się skarżąca nie są zmianami udokumentowanymi, gdyż nie została dla ich wprowadzenia sporządzona odrębna wymagana przepisami prawa dokumentacja geodezyjna. Dlatego też nie doszło do naruszenia § 45 rozporządzenia egib, co skarżąca zarzuciła w skardze.

Sąd stwierdził, że decyzja ta nie narusza prawa, zatem brak było podstaw do uwzględnienia skargi. Należy podnieść, że przedmiotem skargi jest rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego rozstrzygające sprawę zarzutów zgłoszonych w postępowaniu modernizacyjnym w zakresie ewidencji gruntów i budynków. Tak określony zakres sprawy wyznaczył przedmiot kontroli. W istocie Sąd na skutek wniesienia skargi był zobowiązany do ustalenia, czy postępowanie w sprawie modernizacji ewidencji gruntów i budynków było prowadzone zgodnie z prawem.

W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 P.p.s.a.