Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1056/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2008-11-17 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Odmówiono wstrzymania wykonania  decyzji w całości
Powołane przepisy: article: art. 61  par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Dagmara Dominik po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. Ośrodek Zamiejscowy w W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik 2004 r. w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Wnioskiem zawartym w skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. O/Z w W. z dnia [...] nr [...] skarżąca D. B., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zwróciła się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy.

W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącej powołał się na szczególnie ważny interes strony. Wskazał, że prowadzona egzekucja administracyjna zagraża egzystencji skarżącej. W uzasadnieniu swoich twierdzeń pełnomocnik strony odwołał się do dowodów jakie zostały przedłożone organowi podatkowemu I instancji wraz z wnioskiem o rozłożenie na raty egzekwowanych kwot.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do dyspozycji art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; powoływanej dalej jako u.p.s.a.). Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego do Sądu aktu. Dla uzyskania tego rodzaju orzeczenia konieczne jest wykazanie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. nie wymaga wprawdzie udowodnienia wystąpienia powyższych przesłanek, jednakże wymagane jest ich uprawdopodobnienie. Spełnienie tego warunku musi zostać poparte wskazaniem konkretnych elementów sytuacji faktycznej, przemawiających za uwzględnieniem wniosku.

Nawiązując do treści wniosku złożonego w sprawie należy podnieść, iż Sąd nie znalazł na tej podstawie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, sporządzony przez profesjonalnego pełnomocnika, nie pozwalał bowiem stwierdzić, iż w stosunku do skarżącej zachodzi istotnie niebezpieczeństwo wystąpienia przesłanek o jakich mowa w art. 61 § 3 u.p.s.a.

Odnosząc się do ogólnikowego wskazania we wniosku, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje zagrożenie dla egzystencji skarżącej należy podnieść, iż obowiązek świadczeń pieniężnych zazwyczaj niesie za sobą następstwo w postaci określonych dolegliwości finansowych, nie mniej, nie można już na tej tylko podstawie wywodzić o niebezpieczeństwie dla niezakłóconego funkcjonowania spółki. Na tej zaś okoliczności koncentrowały się natomiast argumenty wniosku. Przesłanką pozytywnego rozpoznania wniosku jest bowiem wykazanie przez wnioskodawcę, iż wdrożenie postępowania egzekucyjnego spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody o niepowetowanym charakterze. W ocenie Sądu, strona skarżąca takich okoliczności nie uprawdopodobniła.

Jako spełniającą w/w wymóg nie można bowiem uznać tej części uzasadnienia wniosku w jakiej pełnomocnik strony odwoływał się do dowodów przedłożonych organowi podatkowemu I instancji przy wniosku o rozłożenie na raty egzekwowanych świadczeń pieniężnych.

Podniesiona przez tego pełnomocnika możliwość zapoznania się przez Sąd z dowodami, które znajdują się w posiadaniu organu podatkowego I instancji, prowadzi bowiem w istocie do przeniesienia na Sąd ciężaru poszukiwania i gromadzenia dowodów w sprawie. Takie działanie, nie zasługuje na aprobatę, w szczególności zaś w sytuacji, gdy skarżąca reprezentowana jest przez profesjonalnego pełnomocnika.

Należy w tym miejscu podkreślić, że powszechnie aprobowany w orzecznictwie jest pogląd, w myśl którego, brak wskazania przez stronę okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie może być uznany za brak formalny wniosku (art. 49 § 1 u.p.s.a.), lecz za brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez Sąd, uzasadniający odmowę uwzględnienia wniosku (tak Jan Paweł Tarno w komentarzu: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2006 r., s. 189) .

Niejako na marginesie należy wskazać, iż przesłanka ważnego interesu strony, na jaką powołuje się wnioskodawczyni, stanowi przesłankę wstrzymania wykonalności decyzji ale na etapie postępowania przed organami podatkowymi (art. 224 § 2 Ordynacji podatkowej). W postępowaniu toczącym się przed Sądem, a zatem już po wniesieniu skargi, przesłanki wstrzymania wykonalności decyzji reguluje wyłącznie przepis art. 61 § 3 u.p.s.a., który ogranicza zakres dopuszczalności tymczasowej ochrony jaką jest wstrzymanie wykonalności aktu bądź czynności do przesłanki wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanka ważnego interesu strony, jakkolwiek zawiera się w niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, jest pojęciem węższym od przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 u.p.s.a. i z tych też powodów może być oceniana wyłącznie w kontekście uregulowań przyjętych w/w przepisie.

Skoro zatem w przekonaniu Sądu skarżąca nie uprawdopodobniła niebezpieczeństwa wystąpienia następstw o jakich mowa w dyspozycji art. 61 § 3 u.p.s.a., wniosek ten nie mógł wywołać oczekiwanych skutków procesowych w postaci wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji.

Z tych względów, na podstawie wyżej powołanego przepisu Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji postanowienia.