Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 402/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-01-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 2, art. 30  ust. 6, art. 30 ust. 5
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 10, art. 44 par. 4
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek Sędziowie: Sędzia WSA Anna Siedlecka Sędzia WSA Władysław Kulon (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Biłous po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 stycznia 2014r. sprawy ze skargi W. F. sp. z .o.o. w W. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zamiaru instalacji nośnika reklamowego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Stan faktyczny i prawny sprawy, w trakcie której zapadło zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu rozstrzygnięcie kształtuje się następująco.

W. F. Sp. z o.o. w dniu 14 lipca 2008 r. dokonała zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, polegających na montażu banera reklamowego wraz z 4 lampami halogenowymi na nieruchomości przy ul. P.S. [...] we W. na działce nr[...], AM[...], obręb S. M. Przyjmując, że roboty budowlane polegające na budowie instalacji elektrycznej zgodnie z przepisami Prawa budowlanego wymagają uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę Prezydent W. decyzją z dnia [...]r., nr [...] wniósł sprzeciw wobec zamiaru instalacji nośnika reklamowego w części dotyczącej robót budowlanych dotyczących budowy instalacji elektrycznej, podając jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 30 ust. 6 pkt.1 ustawy Prawo budowlane. W pozostałej zaś części zamierzenia inwestycyjnego objętego wnioskiem, Prezydent W. w dniu [...] r. wydał postanowienie nr[...], którym zobowiązał wnioskodawcę do uzupełnienia zgłoszenia w terminie do dnia 31 lipca 2008 r. poprzez przedłożenie dokumentu upoważniającego do reprezentowania oraz podpisywania oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w imieniu W. F. Sp. z o.o. oraz pozwolenia konserwatorskiego na prowadzenie robót budowlanych. Wobec nieuzupełnienia wniosku organ I instancji w dniu 11 sierpnia 2008 r. wydał decyzję nr[...], którą wniósł sprzeciw wobec zamiaru wykonania planowanej instalacji. Złożenie środka odwoławczego spowodowało rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją o sprzeciwie przez Wojewodę D., który decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchylił decyzję Prezydenta W. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Przesłanką negatywnej weryfikacji rozstrzygnięcia było nieprawidłowe przyjęcie przez organ II instancji, że postanowienie nakładające obowiązek uzupełnienia zgłoszenia zostało inwestorowi skutecznie doręczone, natomiast z powodu upływu wskazanego w nim terminu było ono niewykonalne już w chwili doręczenia.

Ponownie badając sprawę Prezydent W. zajął stanowisko w sprawie w formie decyzji z dnia [...] r. nr [...] traktującej o wniesieniu sprzeciwu w stosunku do planowanej inwestycji. Na skutek odwołania wniesionego od wskazanej wyżej decyzji sprawa była ponownie badana przez Wojewodę D., który decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ II instancji podał, że pomimo stwierdzenia braków w zgłoszeniu, organ I instancji nie ukierunkował postępowania na wystąpienie do inwestora z zobowiązaniem go do uzupełnienia zgłoszenia, lecz merytorycznie ustosunkował się do wniosku wydając decyzję o sprzeciwie wobec zamiaru wykonania robót.

Przystępując po raz kolejny do rozpoznania wniosku W. F. Sp. z o.o., Prezydent W. rozszerzył postępowanie o nałożenie na inwestora obowiązku uzupełnienia zgłoszenia pozwolenie konserwatorskie na prowadzenie robót budowlanych na obszarze wpisanym do rejestru zabytków oraz opis dotyczący robót elektrycznych, planowanych do wykonania w ramach planowanej inwestycji, co uczynił w formie postanowienia z dnia [...] r. nr[...]. Niespełnienie przez inwestora obowiązku, co do którego wyznaczony został stosowny termin spowodowało wydanie przez organ I instancji decyzji z dnia [...] r. nr[...] , którą wniesiono sprzeciw wobec przedmiotowej inwestycji.

Ze względu na oprotestowanie złożonym w terminie odwołaniem wskazana wyżej decyzja stała się przedmiotem oceny Wojewody D., który w dniu [...] r. wydał kolejną decyzję nr [...] uchylającą decyzję organu I instancji i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia. W ocenie organu odwoławczego postanowienie traktujące o uzupełnieniu przez inwestora wniosku zawierało datę 14 września 2009 r. jako termin realizacji nakazu, natomiast samo postanowienie zostało doręczone adresatowi w dniu [...]r.. Wydanie sprzeciwu, wobec niewykonalności postanowienia stanowiło naruszenie uprawnień strony do czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Doręczenie postanowienia po dacie przewidzianej na uzupełnienie zgłoszenia zdaniem organu nie mogło wywoływać skutków prawnych, a zwłaszcza skutków negatywnych dla strony.

W. F. Sp. z o.o. zaskarżyła powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu żądając jej uchylenia. W ocenie skarżącego organy naruszyły przepisy prawa materialnego i procedury administracyjnej. W motywach skargi wykazywano, że upłynął 30 dniowy termin na wniesienie przez organ sprzeciwu, ponieważ postanowienie dotyczące uzupełnienia zgłoszenia zostało doręczone w 35 dniu liczonym od złożenia zgłoszenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 12 sierpnia 2010 r. (sygn. akt II SA/Wr 204/10) oddalił skargę. Zdaniem Sądu uchylenie decyzji o sprzeciwie przez organ II instancji nie pozbawiało organu I instancji możliwości ponownego wydania decyzji o sprzeciwie w trybie art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Uznano, że po ponownym rozpoznaniu sprawy i dalszym niewywiązywaniu się przez wnioskodawcę z nałożonego obowiązku w zakresie uzupełnienia zgłoszenia organ I instancji zachowuje kompetencję do wniesienia sprzeciwu. Przyjęto także, że ponowne rozpoznanie sprawy, w wyniku uchylenia sprzeciwu, nie narusza 30 dniowego terminu o którym mowa w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Rolą organu I instancji jest ponowna ocena złożonego zgłoszenia. W uzasadnieniu wyroku podkreślono, że korzystając z daleko uproszczonego i odformalizowanego trybu, jaki wprowadził ustawodawca w omawianym przepisie na korzyść inwestora, inwestor ten winien zadbać o to aby złożony wniosek był kompletny i spełniał wszystkie wymogi ustawowe. Organ musi mieć realną możliwość ewentualnej ingerencji w przedsięwzięcie, co do którego ma wątpliwości. W przeciwnym przypadku ustawowe kompetencje organów publicznych z zakresu Prawa budowlanego, mogłyby okazać się iluzoryczne.

Dokonując oceny zarzutu dotyczącego braku otrzymania przez stronę skarżącą postanowienia w sprawie uzupełnienia braków zgłoszenia zauważono, iż z akt administracyjnych wynika, że postanowienie z dnia [...]r. nakładające na wnioskodawcę obowiązek uzupełnienia zgłoszenia o dokument upoważniający do reprezentowania spółki oraz podpisywania w imieniu wnioskodawcy oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a także przedstawienia pozwolenia konserwatorskiego na prowadzenie robót budowlanych na obszarze S. M. zostało wysłane w dniu 21 lipca 2008 r. na wskazany przez inwestora w zgłoszeniu adres. Jak wynika z treści dokonanych przez podmiot doręczający adnotacji wskazane postanowienie po awizowaniu w dniach: 24 lipca 2008 r., 29 lipca 2008 r. i 6 sierpnia 2008 r. powróciło do organu z informacją, że korespondencja nie została podjęta w terminie. Wobec tego organ I instancji prawidłowo przyjął stosownie do przepisu art. 44 k.p.a., że z dniem 13 sierpnia 2008 r. doszło do skutecznego doręczenia postanowienia z dnia 18 lipca 2008 r.

Sąd nie podzielił zaprezentowanej przez skarżącego interpretacji art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, polegającej na przyjęciu, że 30 dniowy termin na wniesienie sprzeciwu jest zachowany, jeżeli przed jego upływem decyzja została stronie doręczona, prowadzi do skutków sprzecznych z zamierzeniem ustawodawcy. Zdaniem Sądu strony dokonujące zgłoszenia mogą przez swoje działania w zakresie odbioru korespondencji uniemożliwić wniesienie sprzeciwu. Dlatego przyjęto że, w przypadku regulacji art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, posługującej się pojęciem "wniesienia sprzeciwu", a nie jego "doręczenia", przy ocenie czy organ zachował termin do wniesienia sprzeciwu, celowe jest nawiązanie do treści art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. i na tej podstawie uznanie, że termin zostanie zachowany jeżeli przed jego upływem przesyłka zawierająca decyzję zostanie nadana w placówce pocztowej operatora publicznego. Z jednej strony zobliguje to organ do terminowego podejmowania czynności, a z drugiej będzie niezależne od strony, która może podejmować starania, aby na przykład nie odbierać korespondencji, czy też czynić to ze zwłoką, która będzie z kolei skutkowała uchybieniem tegoż terminu przez organ. Jednocześnie taki sposób obliczania 30 dniowego terminu pozwoli na zachowanie dla organu stosownego czasu dla podjęcia określonej decyzji, a inwestorowi nie przedłuży to ponad dopuszczalną miarę okresu oczekiwania dla ewentualnego wniesienia sprzeciwu przez organ. Tym samym nie wpłynie na przedłużenie procesu inwestycyjnego, co jest podstawowym celem, dla którego wprowadzono możliwość dokonywania zgłoszenia. Sąd przyjął nadto, iż w przepisie art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego ustawodawca posłużył się zwrotem "wniesienie sprzeciwu" "doręczenie zgłoszenia". Redakcja przepisów ma wskazywać na rozróżnienie pojęć "wniesienia" i "doręczenia". Na przeszkodzie przyjętej interpretacji nie stoi brzmienie art. 110 k.p.a., zgodnie z którym organ wydający decyzję jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Z treści tego przepisu nie wynika aby ustawodawca utożsamiał wydanie decyzji z jej doręczeniem stronie. Przeciwnie jego brzmienie wyraźnie rozróżnia wydanie decyzji i związanie organu wydaną już decyzją, które następuje z momentem wprowadzenia jej do obrotu poprzez doręczenie lub ogłoszenie. Jeżeli zatem wydana w określonej dacie decyzja zostanie wprowadzona do obrotu, za datę jej wydania należy uznać datę, w której została przez organ podpisana.

Sąd podkreślił także, że to właśnie data wydania decyzji ma wiążące znaczenie dla oceny prawidłowości działania organu. Przyjęcie, iż datą wydania decyzji jest data jej doręczenia, musiałoby bowiem prowadzić do uznania za wadliwe decyzji wydanych w oparciu o przepisy obowiązujące w dacie jej podpisania, które następnie na etapie doręczenia decyzji uległy zmianie. Uzależnienie możliwości wniesienia sprzeciwu od jego doręczenia, mogłoby bowiem uniemożliwić organowi wydanie decyzji pomimo zachowania przez niego należytej staranności w tym zakresie.

W. F. Sp. z o.o. wywiodła skargę kasacyjną od powyższego wyroku i wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji względnie uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie decyzji Wojewody D. nr [...]oraz decyzji Prezydenta W. nr [...] oraz zwrot kosztów postępowania. Skargę oparto na naruszeniu prawa procesowego, a mianowicie:

- art. 1 i 3 p.p.s.a., poprzez niewłaściwe przeprowadzenie kontroli działalności zarówno organu II, jak i I instancji, co skutkowało uchyleniem decyzji Prezydenta W. nr [...]i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania (po raz 3 w tym samym stanie faktycznym i prawnym);

- art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez brak oceny przez Sąd zgromadzonego materiału w sprawie, brak ustaleń faktycznych i ich zgodności z prawem oraz brak ustosunkowania się przez Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku do wszystkich zarzutów Skarżącej zawartych w skardze, co doprowadziło do jej oddalenia;

- art. 134 § 1 w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a., przez niedokonanie przez Sąd I instancji wszechstronnych ustaleń faktycznych sprawy i tym samym faktyczne, nierozpoznanie istoty sprawy, co doprowadziło do oddalenia skargi;

- art. 135 w związku z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 6 i 8 k.p.a., gdyż Sąd I instancji wydał orzeczenie sprzeczne z prawem, albowiem mimo powinności wyeliminowania z obiegu prawnego wadliwej decyzji Wojewody D. nr[...], utrzymał ją w mocy, przez co naruszył zasadę praworządności oraz zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa wyrażoną w ww. przepisach;

- art. 133 § 1 oraz art. 106 § 5 p.p.s.a., przez niedopełnienie obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego na podstawie akt sprawy;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 11, art. 44, art. 57 § 5, art. 75 § 1, art. 77, art. 79, art. 80, art. 81, art. 84, art. 85, art. 107, art. 138 oraz art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez oddalenie skargi mimo, iż organy administracji publicznej błędne ustaliły stan faktyczny i prawny sprawy, co spowodowało błędne zastosowanie normy prawa materialnego, uznanie, iż w niniejszej sprawie ma zastosowanie przepis art. 57 § 5 k.p.a. i uznanie, że termin do wniesienia sprzeciwu został zachowany, ponieważ pismo zostało nadane w placówce pocztowej operatora publicznego;

- art. 151 p.p.s.a., poprzez jego zastosowanie i oddalenie skargi, w przypadku w którym z przeprowadzonego przez Sąd I instancji postępowania rozpoznawczego nie wynika, iż zaskarżony akt nie narusza prawa albo że narusza prawo, jednak nie w takim stopniu, który dawałby podstawę do uwzględnienia skargi.

Dodatkowo podniesiono zarzut naruszenia prawa materialnego, poprzez błędną interpretację następujących przepisów:

- art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego polegającą na uznaniu, iż Skarżący jako profesjonalista powinien do zgłoszenia załączyć wszystkie wymagane prawem dokumenty, mimo, iż ww. przepis zdanie drugie wyraźnie wskazuje, że w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów oraz uznaniu, iż mimo doręczenia postanowienia po upływie 30-dniowego terminu, Skarżący powinien te dokumenty przesłać do organu;

- art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego polegającą na uznaniu, iż: termin wskazany w ww. przepisie nie jest przepisem prawa materialnego; organ I instancji zachował ww. termin poprzez wydanie decyzji zawierającej sprzeciw i nadanie jej w placówce operatora publicznego; organ II instancji w sposób prawidłowy dokonał wykładni ww. przepisu; a w konsekwencji wadliwej ocenie okoliczności sprawy i nieuwzględnienie faktu, iż w terminie 30 dni od dnia złożenia zgłoszenia Skarżącemu nie zostało doręczone żadne pismo w sprawie oraz, że po upływie ww. terminu organ stracił kompetencje do działania w sprawie.

Wyrokiem z dnia 28 lutego 2012r., (sygn. akt II OSK 2425/10) Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżony wyrok Sądu I instancji i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania. Przyjmując, że skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie Sąd II instancji wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie poddał ocenie podstawowych kwestii, które winny zostać wyjaśnione w związku z dokonanym przez inwestora zgłoszeniem przeprowadzenia montażu banera reklamowego wraz z 4 lampami halogenowymi na działce nr[...], przy ul. P. S. [...] we W. Podzielając zarzuty skargi kasacyjnej uznano, że zaskarżonym wyrokiem Sąd I instancji nie objął swoją oceną wszystkich postępowań prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Sąd I instancji odniósł się wyłącznie do jego ostatniego etapu, tj. zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zatem brak objęcia oceną przez Sąd I instancji wszystkich toczących się w niniejszej sprawie postępowań mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nadto Sąd I instancji w ogóle nie odniósł się do ostatecznej decyzji Prezydenta W. z dnia [...] r., nr[...], którą w zakresie ww. zgłoszenia organ wniósł sprzeciw w zakresie instalacji elektrycznej. Decyzja ta została skutecznie doręczona inwestorowi w trybie art. 44 k.p.a. ze skutkiem doręczenia w dniu 12 sierpnia 2008 r. Ta sama instalacja została następnie objęta kolejnymi decyzjami administracyjnymi wydawanymi w granicach tej samej sprawy, pomimo, że w aktach sprawy jest brak dowodu na okoliczność, że ostatecznie decyzja nr [...] została wyeliminowana z obrotu prawnego. Sąd I instancji nie wyjaśnił tych kwestii, pomimo, że istnieje uzasadniona podstawa by sądzić, iż zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji w części dotyczącej instalacji elektrycznej obarczone są wadą o jakiej mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego podano również, że Sąd I instancji nie wypowiedział się co do terminu, od którego należałoby liczyć bieg terminu, o jakim mowa w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Uchybienie to jest wynikiem przyjętego przez Sąd stanowiska, co do prawidłowości zastosowania przez organ odwoławczy art. 138 § 2 k.p.a. W tym zakresie Sąd I instancji stanął na błędnym stanowisku, bowiem z uwagi na charakter prawny sprzeciwu i konstrukcję instytucji zgłoszenia w żadnej mierze nie można było przyjąć, iż "ponowne rozpoznanie sprawy, w wyniku uchylenia sprzeciwu, w żaden sposób nie narusza 30-dniowego terminu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego" oraz to, że przewidziany w tym przepisie termin "nie rozpoczął biegu". Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę na fakt, że orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego w tej mierze jest jednolite i nie pozostawia żadnych wątpliwości, że w tego rodzaju sprawach nie ma zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., chyba że w warunkach konkretnej sprawy zachodziłaby możliwość wydania po ponownym rozpoznaniu sprawy kolejnej decyzji o sprzeciwie z zachowaniem 30-dniowego terminu do jej wydania określonego w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym w postępowaniu odwoławczym w sprawie wniesionego sprzeciwu możliwe jest utrzymanie w mocy decyzji bądź uchylenie decyzji i umorzenie postępowania organu I instancji bądź umorzenie postępowania odwoławczego.

Zdaniem Sądu II instancji o prawidłowości wniesienia sprzeciwu przez organ decyduje bądź wydanie decyzji, o jakiej mowa w art. 30 ust. 5, bądź postanowienia w trybie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego. Jak wynika z akt sprawy, do przedmiotowego zgłoszenia dokonanego w dniu [...] r., Prezydent W. w dniu [...] r., nr[...], wydał postanowienie w trybie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, wzywające inwestora do uzupełnienia zgłoszenia. Postanowienie to zostało wystosowane do inwestora na adres wskazany w zgłoszeniu i skutecznie doręczone w trybie art. 44 k.p.a. ze skutkiem doręczenia w dniu 12 sierpnia 2008 r. Sąd I instancji pominął ww. okoliczności, nie poddając ich swojej ocenie, w zakresie jakim mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dla zachowania terminu z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego konieczne jest wydanie i wysłanie przed upływem tego terminu albo sprzeciwu, albo postanowienia o nałożeniu obowiązku uzupełnienia zgłoszenia. Nadto Sąd I instancji nie poddał ocenie, jaki wpływ na skuteczność ewentualnego sprzeciwu miał fakt, że żadne z wystosowanych do inwestora postanowień wydanych na podstawie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego nie zostało doręczone w terminie, który pozwalałby na wykonanie wezwania w zakreślonym przez organ terminie.

Naczelny Sąd Administracyjny podzielił zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 30 ust. 5 i art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego przyjmując, że Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni tych przepisów, co zdecydowało o błędnym uznaniu, że w sprawie prawidłowo zastosowano art. 138 § 2 k.p.a. Choć Sąd I instancji przytoczył prawidłowo wywody w zakresie zastosowania tego przepisu w ogólności, to błędnie stanął na stanowisku, że zaistniałe w sprawie uchybienia uprawniały organ odwoławczy do jego zastosowania. W ocenie NSA - Sąd I instancji błędnie uznał legalność zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., który zarówno ze względów procesowych, a tym bardziej materialnoprawnych nie mógł mieć zastosowania w sprawie. Ponadto jako zasadny uznano zarzut naruszenia art. 135 i 151 p.p.s.a. oraz art. 30 ust. 2 i 5 Prawa budowlanego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny ponownie rozpoznając sprawę w dniu 24 maja 2012 r. wydał wyrok (sygn. akt II SA/Wr 273/12), którym uchylił decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr[...], poprzedzającą ją decyzję Prezydenta W. z dnia [...] r. nr[...], decyzję Wojewody D. z dnia [...] r., nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta W. z dnia [...] r., nr[...] , decyzję Wojewody D. z dnia [...] r., nr[...], orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu oraz zasądził od Wojewody D. na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu wyroku wskazano na związanie Sądu przy ponownym rozpoznaniu sprawy wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 190 p.p.s.a. Jako niesporne przyjęto, że zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych, polegających na montażu banera reklamowego wraz z czterema lampami halogenowymi na nieruchomości przy ul. P. S. [...] we W. Spółka złożyła w organie I instancji w dniu 14 lipca 2008 r. Organ I instancji w kwestii przedmiotowego zgłoszenia wniósł sprzeciw, wydając dwie odrębne decyzje: decyzję z dnia [...] r., nr [...] wnoszącą sprzeciw wobec zamiaru instalacji nośnika reklamowego w części robót budowlanych dotyczących budowy instalacji elektrycznej oraz decyzję z dnia [...] r., nr [...], wnoszącą sprzeciw wobec zamiaru instalacji nośnika reklamowego. Przedstawiając dalszy tok postępowania opisano rozstrzygnięcia organów I i II instancji szczególnie wykazując niekonsekwencję przy zakreślaniu przedmiotu postępowania, co przejawiało się wydaniem postanowień czy decyzji w sposób dowolny odnoszących się do realizacji nośnika reklamowego łącznie (lub też nie) z instalacją elektryczną czy lampami halogenowymi.

W dalszej części rozważań Sąd skoncentrował się na analizie art. 30 ust. 5 Prawo budowlane i dokonując jego analizy wskazał, że: ,,30-dniowy termin dla ewentualnego wniesienia sprzeciwu od złożonego zgłoszenia. Oznacza to tyle, że po upływie 30-dniowego terminu, o którym mowa w w/w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może wydać decyzji stanowiącej sprzeciw od zgłoszenia zamiaru wykonania określonych robót budowlanych, bowiem poprzez upływ ustawowego terminu utracił podstawę prawną do wniesienia sprzeciwu.

Nie budzi wątpliwości, że w sytuacji, gdy organ administracji architektoniczno-budowlanej nie znajduje potrzeby konieczności uzupełnienia zgłoszenia w trybie art. 30 ust. 2, to termin do ewentualnego wniesienia sprzeciwu liczy się od dnia następnego po złożeniu zgłoszenia. Termin ten liczony jest natomiast inaczej, gdy organ wzywa inwestora do uzupełnienia zgłoszenia. W takiej sytuacji, początkowym dniem biegu terminu jest dzień następny po dniu, w którym zgłoszenie zostało uzupełnione, lub dzień następny po bezskutecznym upływie terminu wskazanego w postanowieniu nadkładającym obowiązek uzupełnienia zgłoszenia. Takie stanowisko prezentowane jest w orzecznictwie (por. wyroki: IV SA/Po 321/11 z dnia 9 czerwca 2011 r., II SA/Ol 339/10 z 24 listopada 2010 r., II SA/Gd 339/10 z 24 listopada 2010 r., II OSK 1185/10 z 25 sierpnia 2011r.).

W świetle powyższych rozważań, kluczową kwestią w niniejszej sprawie było ustalenie, czy wniesiony sprzeciw wniesiony został z zachowaniem określonego terminu. Zgłoszenie budowlane, jak to już wyżej Sąd zauważył - zostało złożone dnia 14 lipca 2008r. Postanowieniem z [...] . wydanym na podstawie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego organ I instancji wezwał inwestora do usunięcia jego braków wyznaczając termin uzupełnienia zgłoszenia do [...] r., pod rygorem wniesienia sprzeciwu. Wezwanie to zostało włączone do akt sprawy ze skutkiem doręczenia w trybie art. 44 k.p.a.

Wobec niewywiązania się przez inwestora z nałożonego przedmiotowego obowiązku, Prezydent W. decyzją z dnia [...] r., Nr [...] powołując się na przepis art. 30 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane, wniósł sprzeciw wobec zamiaru instalacji nośnika reklamowego. Od powyższej decyzji skarżąca Spółka wniosła odwołanie, które organ II instancji rozpoznał opisaną wyżej decyzją kasacyjną z dnia [...]r. , Nr[...].

Mając na uwadze powyższe, a przede wszystkim ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w opisanym w/w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lutego 2012r., sygn. akt II OSK 2425/10, stwierdzić należy, że wszystkie wydane w sprawie niniejszej po 13 sierpnia 2008r. decyzje naruszają przepis art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, jako wydane z przekroczeniem ustawowego terminu, stąd podlegały wyeliminowaniu z obrotu prawnego jako naruszające prawo.

Będąc związanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w opisanym wyżej wyroku z dnia 28 lutego 2012r., sygn. akt II OSK 2425/10, to już pierwsze rozstrzygnięcie Wojewody z dnia [...] r., Nr [...]w takiej treści jaką zawierało (rozstrzygnięcie kasacyjne) nie mogło być wydane. Skoro bowiem już w wydania decyzji kasacyjnej - upłynął termin do wniesienia sprzeciwu, to organ II instancji nie mógł uchylić decyzji organu I instancji i przekazać sprawy do ponownego rozpoznania, gdyż organ pierwszoinstancyjny nie mógł już wydać kolejnej decyzji - sprzeciwu.

Organ odwoławczy mógł w tej sytuacji - zgodnie z przytoczonym wyżej stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego /wyrok z dnia 28 lutego 2012r., sygn. akt II OSK 2425/10/ - orzec jedynie w sposób następujący: albo utrzymać w mocy sprzeciw (decyzja z dnia [...]r., Nr[...]), albo - znajdując podstawy do jego wzruszenia władny był uchylić decyzję pierwszoinstancyjną i umorzyć postępowanie w sprawie sprzeciwu.

W świetle powyższego, konsekwencją wydania wadliwej decyzji organu odwoławczego z dnia z dnia [...] r., Nr[...] , było wydanie kolejnych wadliwych decyzji, tj.: decyzji Prezydenta W. z dnia [...]r., Nr[...], decyzji Wojewody D.z dnia[...] r., Nr[...], decyzji Prezydenta W. z dnia [...] r. Nr [...] oraz zaskarżonej decyzji Wojewody z dnia[...] r., Nr[...] .

W tym stanie rzeczy - mając na względzie wyrok kasacyjny Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2012r., sygn. akt II OSK 2425/10, który obligował Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu do określonego działania, Sąd skargę uwzględnił, przyjmując, że opisane wyżej decyzje zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego - art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, stąd podlegały uchyleniu".

Po przekazaniu akt administracyjnych wraz z ostatecznym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2012 r., Wojewoda D. przystąpił do ponownego rozpatrzenia odwołania W. F. Sp. z o.o. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] r., nr [...] i w dniu [...] r. wydał decyzję nr[...] , którą utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia po wskazaniu przebiegu dotychczasowego postępowania podano, że organ I instancji nałożył na inwestora postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] obowiązek uzupełnienia zgłoszenia w terminie do dnia 31 lipca 2008 r. Postanowienie to awizowano pierwszy raz w dniu 29 lipca 2008 r., drugi raz 6 sierpnia 2008 r., po czym skierowano je do nadawcy 13 sierpnia 2008 r. Organ wskazał więc, że postanowienie ,,zostało skutecznie doręczone inwestorowi w trybie art. 44 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego ze skutkiem doręczenia w dniu 12 sierpnia 2008 r. Termin wykonania obowiązku, nałożonego omawianym postanowieniem, upłynął w dniu 31 lipca 2008 r. Tym niemniej, wobec niepodjęcia postanowienia przez inwestora, nie można mówić o wykonalności tego obowiązku. Należy zatem uznać, że organ posiadał kompetencje do zgłoszenia sprzeciwu w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym upłynął termin wyznaczony postanowieniem na uzupełnienie zgłoszenia, czyli od dnia 31 lipca 2008 r. Termin ten upłynął 30 sierpnia 2008 r., zatem wydając decyzję o sprzeciwie w dniu 11 sierpnia organ dotrzymał tego terminu. W aktach sprawy brak zwrotki, poświadczającej doręczenie tej decyzji inwestorowi, tym niemniej inwestor sam poświadczył (w odwołaniu) ten fakt podając datę doręczenia 18 sierpnia 2008 r. Wynika z powyższego, iż organ pierwszej instancji, wydając decyzję nr [...] z dnia [...] r. wnoszącą sprzeciw wobec zamiaru instalacji nośnika reklamowego przy ul. P. S. [...] we W. (działka nr[...], AM[...], obręb S. M.), dochował trzydziestodniowego terminu, wynikającego z art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane".

W dalszej części uzasadnienia rozważono uzasadnienie merytoryczne sprzeciwu i odniesiono się w tym zakresie do niewykonania postanowienia zawierającego żądanie uzupełnienia zgłoszenia o dokument uprawniający do reprezentacji S. P. do złożenia oświadczenia w imieniu spółki oraz pozwolenia konserwatora na prowadzenie robót. Uznano, że w chwili podejmowania rozstrzygnięcia organ I instancji słusznie wytknął braki formalne wniosku, jednak organ odwoławczy w obecnym stanie prawnym nie może podtrzymać tego zarzutu, ponieważ braki zostały usunięte.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu W. F. Sp. z o.o. wniosła o uchylenie decyzji Wojewody D. oraz rozważenie konieczności uchylenia poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Żądania skargi oparto na naruszeniu przepisów prawa materialnego i procedury administracyjnej, a mianowicie;

- art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez utrzymanie w mocy decyzji wnoszącej sprzeciw od zgłoszenia z powodu nieuzupełnienia braków zgłoszenia, mimo iż inwestor nie miał możliwości uzupełnienia zgłoszenia na skutek niewłaściwego doręczenia postanowienia,

- art. 44 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego i uznanie, iż w przypadku zastępczego doręczenia korespondencji, zasadnym jest przyjęcie, że w okresie pierwszego awizowania przesyłki termin wskazany w postanowieniu do uzupełnienia braków, został zachowany i bez znaczenia pozostaje fakt uznania za doręczoną korespondencji z upływem okresu drugiego awizowania,

- art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez pozbawienie strony czynnego udziału w sprawie i wydanie decyzji utrzymującej w mocy sprzeciw do zgłoszenia robót, w związku z nieuzupełnieniem braków zgłoszenia zgodnie z wydanym postanowieniem Prezydenta Miasta W., mimo iż termin wskazany w postanowieniu upłynął przed dniem uzyskania przesyłki za doręczoną,

- art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez nieustosunkowanie się przez organ orzekający do wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżącą w odwołaniu z dnia 21 sierpnia 2008 r., w tym w szczególności do zarzutu braku doręczenia skarżącej postanowienia Prezydenta Miasta W. nr [...] z dnia [...] r.,

- art. 15 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, mimo innych merytorycznych podstaw uzasadniających wydanie sprzeciwu, niż te wskazane w decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. w całości podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu skarżonej decyzji, wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz.1269 ze zmianami).

Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach,

a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 14 marca 2012 r., poz. 270 -zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako p.p.s.a.) uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto wskazania wymaga, iż sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie oraz poprzedzające je rozstrzygnięcie organu I instancji zostały podjęte z naruszeniem przepisów prawa, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Przechodząc do szczegółowych rozważań podkreślić trzeba, że stan prawny sprawy w dużej mierze został ukształtowany prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 maja 2012 r., (sygn. akt II SA/Wr 273/12), na skutek którego wyeliminowane zostały z obrotu prawnego wszelkie rozstrzygnięcia wydane po dniu 13 sierpnia 2008 r. Wobec wydania wyżej wskazanego wyroku oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2012 r. (sygn. akt II OSK 242/10) przypomnieć wypada, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a. w związku z art. 190 tej ustawy, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w przywołanych wyrokach wiążą w sprawie sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Tak też Wojewoda D. przystąpił do rozpoznania odwołania W. F. Spółki z o.o. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] r., którą wniesiono sprzeciw wobec zamiaru instalacji nośnika reklamowego przy ul. P. S. we W. i w dniu [...]r., wydał decyzję nr[...] , którą to utrzymano w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Decyzja ta zaś jest przedmiotem obecnie rozpoznawanej skargi.

W celu weryfikacji legalności skarżonej decyzji niezbędnym okazuje się powrót na etap dokonania przez inwestora zamiaru wykonania robót, co uczynione zostało zgłoszeniem z dnia [...] r. Prezydent W. działając na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, w obowiązującym wówczas stanie prawnym (Dz. U. z 2006 r., nr 156, poz. 1118 ze zm.) postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] wezwał wnioskodawcę do przedłożenia dokumentu upoważniającego do reprezentowania oraz podpisywania oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w imieniu W. F. Spółki z o.o. oraz pozwolenia konserwatorskiego na prowadzenie robót budowlanych wobec wpisania obrębu S. M. do rejestru zabytków. Oczywistym wydaje się, że na etapie wstępnej weryfikacji zgłoszenia Prezydent W. nie tylko uprawniony, ale wręcz zobowiązany był do żądania uzupełnienia przedłożonej dokumentacji o wskazane wyżej dokumenty. Za słusznością wydanego postanowienia przemawiały po pierwsze zasady procedury administracyjnej wskazujące na konieczność wszechstronnego zbadania sprawy, a w tym konkretnym przypadku udzielenie odpowiedzi na pytanie czy przyjęcie zgłoszenia jest dopuszczalne ze względu na właściwą reprezentację podmiotu i dopuszczalność wykonania robót w strefie ochrony konserwatorskiej. Po wtóre przywołany wcześniej przepis prawa materialnego przewidywał tryb wezwania w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia do uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a konieczność taka w analizowanej sprawie wystąpiła.

Zdaniem Sądu w składzie orzekającym, po wydaniu, uzasadnionego w świetle materiału dowodowego sprawy, postanowienia organ I instancji nieprawidłowo przystąpił do merytorycznego rozpoznania sprawy. W postanowieniu z dnia [...] r. organ wyznaczył termin dostarczenia dokumentów do dnia 31 lipca 2008 r. Korespondencja zawierająca postanowienie awizowana była w dniach 29 lipca 2008 r. i 6 sierpnia 2008 r., a następnie powróciła do organu ze skutkiem doręczenia na dzień 13 sierpnia 2008 r. Prawdopodobnie przyjmując, że na upływ 30 dniowego terminu na skuteczne wniesienie sprzeciwu nie ma wpływu wydanie postanowienia traktującego o uzupełnieniu zgłoszenia, Prezydent W. nie skoncentrował się na braku zwrotnego potwierdzenia odbioru korespondencji zawierającej postanowienie i już w dniu [...] r. wydał decyzję nr [...] o sprzeciwie wobec planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Najwidoczniej organ decyzyjny nie uwzględnił faktu, że w przypadku wydania postanowienia w trybie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego początkowym dniem biegu 30 dniowego terminu na wniesienie sprzeciwu jest dzień następny po dniu, w którym zgłoszenie zostało uzupełnione, lub dzień następny po bezskutecznym upływie terminu wskazanego w postanowieniu nadkładającym obowiązek uzupełnienia zgłoszenia. W realiach niniejszej sprawy wobec nieuzupełnienia zgłoszenia organ teoretycznie miał możliwość wniesienia sprzeciwu do dnia 31 sierpnia 2008 r. Wydając jednak decyzję o sprzeciwie w dniu 11 sierpnia 2008 r. organ decyzyjny nie uwzględnił istotnej w sprawie okoliczności, a mianowicie tej, że faktycznie inwestor nie miał możliwości ustosunkowania się do żądań postanowienia, nawet w sytuacji przyjęcia domniemania doręczenia, co w sensie prawnym pozostaje bez znaczenia.

Reguły procesowe wynikające m.in. z art. 10 k.p.a. obligują organ do zapewnienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postepowania, natomiast w niniejszej sprawie negatywna dla wnioskodawcy decyzja została wydana jeszcze przed przyjęciem fikcji doręczenia postanowienia o uzupełnieniu zgłoszenia. W takim przypadku niewątpliwie uprawnienia strony zostały naruszone, a dodatkowo słuszne wydają się twierdzenia skargi, że w chwili podejmowania decyzji nie miało miejsca skuteczne zobowiązanie inwestora do uzupełnienia braków formalnych zgłoszenia. W analizowanym stanie faktycznym z domniemaniem doręczenia możemy mieć do czynienia dopiero w dacie 13 sierpnia 2008 r., natomiast w tym dniu istniała już decyzja organ administracyjnego opatrzona datą [...] r. traktująca o sprzeciwie właśnie z powodu niezrealizowania nakazu przedłożenia dokumentów, o jakich była mowa w postanowieniu. Niewątpliwie w toku postępowania pierwszoinstancyjnego nieprawidłowo zinterpretowano zasady domniemania doręczenia wynikające z art. 44 § 4 k.p.a., tym bardziej, że w dacie wydawania decyzji organ nie dysponował jeszcze wiedzą czy korespondencja zawierająca postanowienie została w ogóle doręczona i jaką ewentualnie datę należy przyjąć jako datę domniemanego doręczenia.

Dokonując oceny decyzji organu odwoławczego nie można pominąć faktu, że Wojewoda D. w poprzednich rozstrzygnięciach (wyeliminowanych z obrotu prawnego wyrokiem z dnia 24 maja 2012 r.) wskazywał na niewykonalność postanowienia i niemożliwość wywołania przez niego skutków prawnych. Zdecydowana zmiana stanowiska nastąpiła dopiero przy decyzji z dnia [...]r., gdzie odnosząc się do terminu wykonania obowiązku wskazanego w postanowieniu, który upływał w dniu 31 lipca 2008 r., podano, że ,,wobec niepodjęcia postanowienia przez inwestora nie można mówić o wykonalności tego obowiązku". Organ odwoławczy wychodząc z takiego założenia przyjął, że ,,organ posiadał kompetencje do zgłoszenia sprzeciwu w terminie 30 dni od dnia, w którym upłynął wyznaczony postanowieniem termin na uzupełnienie zgłoszenia, czyli od dnia 31 lipca 2008 r.. Termin ten upływał 30 sierpnia 2008 r., zatem wydając decyzję o sprzeciwie w dniu 11 sierpnia organ dotrzymał tego terminu".

W ocenie Sądu stanowisko organu odwoławczego o nieskuteczności zarzutu niewykonalności postanowienia jako następstwa prawnego nieodebrania postanowienia jest chybione. Przepisy zarówno prawa materialnego jak też procedury administracyjnej nie przewidują aby istniała możliwość wywodzenia dla adresata korespondencji negatywnych skutków prawnych jej nieodebrania w postaci wydania sprzeciwu. Sąd nie podziela stanowiska Wojewody D. prezentującego pogląd, że - wobec niepodjęcia postanowienia przez inwestora nie można mówić o wykonalności tego obowiązku. Co do tego określenia Sąd ma następujące uwagi.

Po pierwsze nie można uznać aby powyższe określenie wyjaśniało w jakikolwiek sposób związek przyczynowo skutkowy pomiędzy domniemaniem doręczenia przyjętym po dacie wydania decyzji a możliwością wniesienia sprzeciwu, tym bardziej, że organ I instancji w żadnej mierze nie brał pod uwagę skutków prawnych doręczenia (faktycznie niedoręczenia postanowienia) orzekając wyłącznie w oparciu o upływ wyznaczonego przez siebie stronie terminu.

Po drugie nie można zgodzić się z poglądem, że skoro postanowienie nie zostało podjęte nie może być mowy o jego wykonalności. Każde rozstrzygnięcie administracyjne musi być wydane w zgodzie z przepisami prawa materialnego i procedury administracyjnej. Fakt niepodjęcia postanowienia w terminie i przyjęcie domniemania doręczenia nie pozwala w żadnym razie organowi na taką dowolność aby wywodzić nieprzewidziane w przepisach skutki prawne nieodebrania korespondencji. Trzeba przecież brać pod uwagę fakt, że domniemanie doręczenia jest swoistą fikcją prawną pozwalającą na przyjęcie, że w tej konkretnej dacie może być mowa o uznaniu korespondencji za doręczoną. Skoro zatem fikcja prawna doręczenia ma miejsce po upływie wyznaczonego stronie terminu na wykonanie danej czynności, ewidentna jest konieczność przyjęcie założenia, iż nakaz zawarty w doręczonej (nawet w drodze fikcji czy domniemania doręczenia) jest niewykonalny.

Po trzecie wreszcie, skoro u podstawy prawnej decyzji leży nieprzedłożenie dokumentów w wyznaczonym terminie, a o doręczeniu (w tym domniemaniu doręczenia) mowa być może dopiero dzień po wydaniu decyzji, związek pomiędzy postanowieniem a decyzją przekreśla przyjęte przez organy decyzyjne założenia w rozumieniu podstawy prawnej wynikających z przepisów prawa materialnego.

Analizując zaskarżone rozstrzygnięcie i poprzedzające je rozstrzygnięcie na gruncie przepisów procesowych zauważyć należy za skarżącym, że miało miejsce naruszenie art. 10 i art. 44 § 4 k.p.a. Organy mają obowiązek zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania. Zasada ta nie jest w żadnym razie warunkowana doręczeniem faktycznym pism i korespondencji w sprawie czy też domniemaniem doręczenia, o czym mowa w art. 44 k.p.a. Skoro w niniejszej sprawie dochodzi do sytuacji, że strona otrzymuje postanowienie niewykonalne, a konsekwencją tego jest wydanie decyzji o sprzeciwie ma miejsce naruszenie prawa w trakcie postępowania, które nie pozwala na uznanie zapadłej w jego trakcie decyzji, jako legalnej.

Biorąc pod uwagę wszystkie wskazane powyżej okoliczności Sąd na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł o uchyleniu decyzji organów obu instancji zaś o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a.