Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 532/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2020-02-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 4, pkt 5, art. 48 ust. 1, art, 29 ust. 1 pkt 24, art 29 ust. 1 pkt 12
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek (sprawozdawca) Sędzia WSA Alicja Palus Protokolant: specjalista Małgorzata Boaro po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 lutego 2020 r. sprawy ze skargi Z. B. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. (dalej jako DWINB) utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w O. (dalej jako PINB) z dnia [...] r. nr [...], nakazującą Z. B. (także jako skarżący) rozbiórkę obiektu budowalnego zlokalizowanego na działce nr [...] w J.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że postępowanie w sprawie wykonania ww. obiektu wszczęte zostało w związku zawiadomieniem przez Burmistrza J. o rozbiórce obiektów tymczasowych na ww. działce i posadowieniu na niej w dniu [...] pawilonu handlowego.

W wyniku kontroli przeprowadzonej w dniu [...] r. PINB stwierdził, że na przedmiotowej nieruchomości znajduje się obiekt budowlany o konstrukcji lekkiej pokryty płytami obornickimi, o wymiarach: długość 10 m, szerokość 5 m, wysokość - zmienna ze spadkiem na tył obiektu od 3 m do 7 m. Obiekt nie był użytkowany.

Po wszczęciu postępowania, skarżący przesłuchiwany w charakterze strony, oświadczył, że obiekt ten pełni funkcję zaplecza budowy dla zamierzenia inwestycyjnego jakim jest przebudowa funkcjonalno-użytkowa części placu [...] w J. Dla tego zamierzenia wystąpił o pozwolenie na budowę jednak Starosta umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe uznając, że skoro nie będą używane materiały budowalne to nie ma do czynienia z obiektem budowalnym. Decyzja została zaskarżona a przedmiotowy obiekt skarżący używa jako zaplecze budowy polegającej na przebudowie funkcjonalno-użytkowej placu.

W toku postępowania PlNB uzyskał decyzję Wojewody D. z dnia [...] r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Starosty O. z dnia [...] r., nr [...] o umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na przebudowę funkcjonalno-użytkową części placu [...] w J. na działce nr [...].

Podczas oględzin przeprowadzonych w dniu [...] r., PINB stwierdził, że obiekt nadal znajduje się na przedmiotowej działce. Jest on posadowiony na bloczkach betonowych wkopanych w grunt. Na tyłach obiektu stwierdzono agregat osiatkowany, drzwi dwuskrzydłowe o wymiarach 0,97m na 0,45m, wysokość 2 m. Wewnątrz obiektu znajdują się dwa pomieszczenia sanitarne. Doprowadzono instalację elektryczną i wodno-kanalizacyjną. Na ścianie bocznej zamontowana została tablica informująca, że w dniu [...] r. dokonano zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowalnych polegających na wymianie trawnika, dokonaniu nasadzeń roślin i krzewów ozdobnych. Skarżący oświadczył, że przedmiotowy obiekt jest zapleczem budowy dla zgłoszonego zamierzenia wykonania ww. prac.

Następnie, do organu wpłynęła decyzja Starosty O. z dnia [...] r., nr [...] o umorzeniu postępowania w sprawie opisanego wyżej zgłoszenia dokonanego przez skarżącego w dniu [...] r. oraz decyzja Starosty O. z dnia [...] r., nr [...], którą wniesiono sprzeciw odnośnie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, polegających na przebudowie chodników z kostki brukowej na działce nr [...] w J.

W oparciu o tak zebrany materiał dowodowy PINB, decyzją z dnia [...] r. wydaną na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawa budowlanego, nakazał Z. B. Przedsiębiorstwu Budowalnemu rozbiórkę obiektu budowlanego zlokalizowanego na działce nr [...], [...], obręb J.

W odwołaniu o powyższej decyzji wniesionym przez Z. B. podniesiono, że obiekt budowalny którego dotyczy postępowanie ma charakter obiektu tymczasowego do którego znajduje zastosowanie przepis art. 29 ust. 1 pkt 24 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Skarżący wyjaśnił, że obiekt ten stanowił zaplecze dla przyszłych robót o charakterze ogrodniczo-ziemnym związanych z terenami zielonymi, takich jak wymiana trawnika oraz dokonanie nasadzeń krzewów ozdobnych, a w późniejszym czasie także dla zamierzonej przebudowy chodników z kostki brukowej. Jako obiekt służący na zaplecze robót budowlanych, nie wymagał pozwolenia na budowę ani zgłoszenia. Zdaniem strony fakt, że na skutek dokonanego zgłoszenia Starosta O. umorzył postępowanie nie oznacza, że nie jest możliwe wykonanie robót polegających na nasadzeniu krzewów ozdobnych i wykonaniu trawnika. W jego ocenie roboty te objęte są jurysdykcją Prawa budowlanego. Czynności związane z wykonaniem trawnika czy nasadzeń, mieszczą się bowiem w zakresie pojęcia "obiektów małej architektury". Są to inne obiekty architektury ogrodowej.

DWINB nie uwzględnił powyższego odwołania. Utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji wskazał, że ustalone w postępowaniu przed PINB okoliczności faktyczne potwierdzone zebranym materiałem pozwalają na stwierdzenie, że skarżący wykonał roboty budowalne na działce nr [...] polegające na samowolnym wybudowaniu obiektu budowalnego o wymiarach 4,80m x 10m co daje 48m2 powierzchni zabudowy. Fakt dokonania tych robót oraz ich data, są w sprawie niesporne. Nie są także kwestionowane wymiary obiektu ustalone podczas oględzin z udziałem inwestora. Według twierdzeń inwestora, obiekt ten służyć ma jako zaplecze budowy, jednak w dacie oględzin nie był użytkowany. Nadto stwierdzone zostało, że obiekt wyposażony został w instalację wodno-kanalizacyjną i nie jest posadowiony na fundamencie.

Wskazując na powyższe okoliczności DWINB uznał, że mamy do czynienia z tymczasowym obiektem budowlanym określonym w art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego., gdyż obiekt miała być przeznczony na zaplecze budowy na którą nie uzyskano pozwolenia na budowę ani nie dokonano skutecznego zgłoszenia robot budowlanych tj miał być czasowo użytkowany w okresie krótszym od jego trwałości , ponadto podobny jest do obiektu kontenerowego, pawilonu sprzedaży ulicznej, kiosku ( tj obiektów określonych w przywołany artykule). Organ zauważył, że ustawodawca przewidział zwolnienie od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę dla tymczasowych obiektów budowlanych posadowionych w tym samym miejscu do 180 dni, jednak nie wyłączył konieczności zgłoszenia takiego zamierzenia (art. 30 ust. 1 pkt 1), Brak zgłoszenie i wydania pozwolenia na budowę potwierdzony został przez Burmistrza Miasta i Gminy J. jak również decyzjami Starosty O. i Wojewody D., które znajdują się w aktach sprawy. Przedmiotowy obiekt wybudowany został w [...] r. i nie został przeniesiony i rozebrany w ciągu 180 dni, co potwierdza protokół z oględzin z dnia [...] r. Tym samym zasadnym było wdrożenie postępowania na podstawie art. 48 Prawa budowlanego.

W tym postepowaniu kluczowe znaczenie miało, że przedmiotowy obiekt jest niezgodny z obowiązującym dla działki na której został wybudowany miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonego przez Radę Miejską w J. dnia [...] r. uchwałą nr [...]. Wynika z niego, że działka na której znajduje się obiekt leży na terenie [...] na którym obowiązuje zakaz wznoszenia budynków, tymczasowych obiektów budowlanych i budowli (z wyjątkiem sieci uzbrojenia terenu i fontan). Nie istnieje zatem możliwość zalegalizowania przedmiotowego obiektu i wdrożenia postepowania na podstawie art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego.

W tym stanie rzeczy wydanie decyzji o nakazie rozbiórki skierowanej do inwestora (tj. Przedsiębiorstwa Budowlanego Z. B.) było zgodne z art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, gdyż przedmiotowa inwestycja jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego a na jej wybudowanie konieczne było uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ stwierdził, że przedmiotowego obiektu nie można zakwalifikować jako obiektu o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 24 ww. ustawy, gdyż dla przedmiotowej działki nie zostało wydane pozwolenie na budowę ani nie dokonano skutecznego zgłoszenia robót. Kwestie dotyczące nasadzeń nie mieszczą się w żadnym pojęciu określonym art. 3 Prawa budowlanego w związku czym wykonania takich prac nie można traktować jako zaplecza budowy.

Nie godząc się z powyższą decyzją Z. B. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zarzucając jej naruszenie: 1/ art. 48 ust. 1 Prawa budowalnego przez uznanie że w spełniona została dyspozycja tego przepisu pozwalająca na nakazanie rozbiórki spornego obiektu budowlanego; 2/ art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowalnego przez uznanie, że przedmiotowy obiekt należało zakwalifikować jako tymczasowy obiekt budowlany, a więc obiekt nie połączony trwale z gruntem i przewidziany do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu ale nie później niż przed upływem 180 dni, podczas gdy faktycznie przedmiotowy obiekt powinien być zakwalifikowany zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 24 Prawa budowlanego jako obiekt przeznaczony do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych, położony na terenie budowy, a tym samym nie wymagający zgłoszenia ani pozwolenia; 3/ art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego przez uznanie, że istniała konieczność zgłoszenia zamiaru posadowienia przedmiotowego obiektu, podczas gdy z podanych wcześniej względów obowiązku takiego nie było.

Wskazując na powyższe naruszenie prawa skarżący wnioskował o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Argumentując postawione w skardze zarzuty, autor skargi wywodził, że przedmiotowy obiekt nie może być kwalifikowany jako tymczasowy obiekt budowalny w rozumieniu art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowalnego. Odpowiada on bowiem charakterowi obiektu określonego art. 29 ust. 1 pkt 24 ww. ustawy. Skarżący podkreślił, że w trybie art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego obiekt nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę a w przypadku obiektu o którym mowa w art. 24 ust.1 pkt 24 także zgłoszenia. Sporny obiekt stanowił jedynie zaplecze dla przyszłych robót na placu [...] o charakterze ogrodniczo-ziemnym, które związane miały być z terenami zielonymi a więc robót polegających, między innymi, na wymianie trawnika oraz dokonaniu nasadzeń krzewów ozdobnych. Zdaniem strony, czynności te mieszczą się w zakresie pojęcia tzw. obiektów małej architektury. Wskazane prace ziemne wymagają także zaplecza dla wykonujących je pracowników w postaci obiektu o lekkiej konstrukcji w którym można przechowywać na czas robót narzędzia i magazynować inne przedmioty niezbędne dla wykonania prac.

W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację i wywody zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje.

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325) - zwanej dalej w skrócie: p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Uwzględnienie skargi skutkujące wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji lub postanowienia z obrotu prawnego w ramach sądowej kontroli może nastąpić wyłącznie przy spełnieniu warunków określonych w art. 145 § 1 p.p.s.a. Przepis ten obliguje Sąd do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub gdy zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności wymienione w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach.

Kontrola zaskarżonego aktu przeprowadzona zgodnie z przywołanymi kryteriami nie wykazała naruszenia prawa które skutkowałoby jego uchyleniem.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. W ocenie organów w sprawie należało zastosować art. 48 ust. 1 tej ustawy i orzec rozbiórkę obiektu tymczasowego, który został posadowiony na działce inwestora bez wymaganego pozwolenia na budowę.

Zdaniem skarżącego, budynek nie wymagał jednak pozwolenia na budowę ani nawet zgłoszenia, ponieważ zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 24 Prawa budowlanego stanowił zaplecze dla budowy przez którą skarżący rozumie wykonywanie robót budowlanych o charakterze ogrodniczo - ziemnym związanych z terenami zielonymi, a więc robót polegających, między innymi, na wymianie trawnika oraz dokonaniu nasadzeń krzewów ozdobnych.

W pierwszej kolejności ocenić zatem należało jaki charakter posiadał obiekt posadowiony przez skarżącego na jego działce w dniu [...] r.

Uznając w rozpatrywanej sprawie słuszność stanowiska organu, wskazać trzeba, że definicję "tymczasowego obiektu budowlanego" zawiera art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego. Pod pojęciem tym należy rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. Z powyższej definicji wynika, że tym co odróżnia obiekt tymczasowy od innych obiektów budowlanych, jest albo czas użytkowania albo wynikająca z jego charakteru trwałość związania z gruntem. Według niekwestionowanych ustaleń organów sporny obiekt przeznaczony został przez skarżącego do czasowego użytkowania - jako zaplecze wykonywanych robót budowalnych. Już tylko powyższa cecha wskazuje, że organy trafnie zakwalifikowały przedmiotowy obiekt jako obiekt tymczasowy.

Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 24 Prawa budowalnego nie jest wymagane pozwolenie na budowę dla obiektów tymczasowych do użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych, położonych na terenie budowy. W myśl przywołanego przepisu, aby tymczasowy obiekt budowalny mógł być objęty zwolnieniem z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, powinien być przeznaczony do użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych i obiekt musi być położony na terenie budowy. Co istotne, nie chodzi tu o jakiekolwiek roboty budowlane ale o roboty wykonywane legalnie (por. NSA w wyroku z dnia 6 marca 2013 r. II OSK 214 4/11 LEX nr 13402000). Warunkiem zaliczenia obiektu budowalnego jako obiektu o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 24 Prawa budowlanego jest więc legitymowanie się przez inwestora ostatecznym pozwoleniem na budowę lub dokonanie skutecznego zgłoszenia w odniesieniu do innych robót budowlanych, przy prowadzeniu których, miałby być ten obiekt wykorzystany (tak WSA w wyroku z dnia 1 czerwca 2011 r. II SA/Gd 215/11 oraz NSA w wyroku z dnia 11 grudnia 2012 r. II OSK 1444/11 CBOSA, nsa.gov.pl). Trzeba mieć także na uwadze, że określenie terenu budowy, a więc przestrzeni na której prowadzone są roboty budowlane wraz z przestrzenią zajmowaną przez urządzenia zaplecza budowy jest jednym z elementów wniosku o wydanie pozwolenia na budowę i powinien być on uwzględniony w projekcie budowalnym. W niniejszej sprawie skarżący nie legitymował się ani pozwoleniem na budowę ani skutecznie dokonanym zgłoszeniem dla innych robót przy prowadzeniu których sporny obiekt mógłby stanowić zaplecze budowy.

Nadto w kontekście twierdzenia skarżącego, że przedmiotowy obiekt miał być wykorzystany jako zaplecze budowlane dla zamierzonych i planowanych robót, wskazać należy, że usytuowanie obiektu tymczasowego, nawet z zamiarem wykorzystania go w przyszłości jako obiektu używanego przy budowie innych obiektów, nie pozwala już w dniu ustawienia zaliczyć go do objętych zwolnieniem z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę obiektów wyszczególnionych w art. 29 ust. 1 pkt 24 Prawa budowlanego, tylko z powodu zamiaru przyszłego wykorzystania go przy wykonywaniu robót budowlanych przy innym obiekcie budowlanym nieobjętym pozwoleniem na budowę bądź zgłoszeniem (wyrok WSA z 12 marca 2014 dr. II SA/Gd 760/13 CBOSA, nsa.gov.pl).

W ocenie Sądu, organ odwoławczy prawidłowo wykluczył możliwość zakwalifikowania przedmiotowego obiektu jako obiektu tymczasowego przewidzianego do użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych, położonego na terenie budowy wskazując, że inwestor nie uzyskał pozwolenia na budowę dla wykonywania robót na terenie działki na której posadowiony jest przedmiotowy obiekt, ani też nie dokonał skutecznego zgłoszenia takich robót. Świadczą o tym znajdujące się w aktach administracyjnych decyzje Starosty O.: wnosząca sprzeciw do zgłoszenia zamiaru wykonania robot polegających na przebudowie chodników z kostki brukowej (decyzja z dnia [...] r.) oraz umarzająca postępowanie w sprawie z wniosku o zgłoszenie zamiaru wykonania trawnika oraz dokonaniu nasadzeń roślin i krzewów ozdobnych (decyzja z dnia [...] r.). Sąd, w całej rozciągłości, podziela orzecznictwo sądowe (wyżej przywołane) którego przesłaniem jest ścisła interpretacja pojęcia budynku tymczasowego stanowiącego zaplecze budowlane. W przeciwnym razie, doszłoby do sytuowania różnego rodzaju obiektów budowlanych bez pozwolenia na budowę, wbrew wymogom art. 28 ust. 1 Prawo budowalne.

Niezależnie od powyższego, nie można zgodzić się z oceną skarżącego, że czynności wiążące się z nasadzeniem krzewów ozdobnych lub wymianą trawnika stanowią roboty budowalne objęte reżimem Prawa budowalnego. Zgodnie z art. 3 pkt 7 przez roboty budowalne rozumie się budowę a także prace polegające na przebudowie montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowalnego. Wykonywanie przedmiotowych robót ściśle związane jest z obiektem budowalnym przez który należy rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt malej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Zgodnie z art. 3 pkt 4 Prawa budowalnego obiektem małej architektury są niewielkie obiekty, a w szczególności :a) kultu religijnego, jak: kapliczki, krzyże przydrożne, figury; b) posągi, wodotryski i inne obiekty architektury ogrodowej, c) użytkowe służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak: piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki.

Nie ulega wątpliwości, że roślinność jak np. drzewa, krzewy (nasadzenia) i trawniki nie stanowią obiektu budowlanego powstałego na skutek robót budowlanych. W szczególności za inne obiekty małej architektury nie można uznać nasad roślinnych w postaci krzewów ozdobnych i trawników. Trzeba bowiem podkreślić, że pod pojęciem "inne obiekty architektury ogrodowej" ustawodawca miał na myśli jedynie ozdoby ogrodowe, porównywalne wielkością i funkcją z posągiem lub wodotryskiem. Jakkolwiek więc wyliczenie to ma charakter przykładowy, to wyznacza ono zakres znaczeniowy tego pojęcia. Oznacza to, że do tego rodzaju obiektów budowlanych mogą zostać zaliczone jedynie takie obiekty, które posiadają analogiczne właściwości (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 28 maja 2009 r., II SA/Lu 126/09, LEX nr 558376). Wskazywane przez skarżącego czynności stanowią o zagospodarowaniu terenu którego, kierując się racjonalnymi przesłankami, nie da się uznać za obiekt budowalny.

Skoro wskazane przez skarżącego roboty nie są kwalifikowane jako roboty budowalne, to w konsekwencji nie można też uznać, aby sporny obiekt budowlany znajdował się na terenie budowy (przestrzeni na której prowadzone są roboty budowalne). Nie jest więc on zapleczem budowy - nie znajduje się na terenie inwestycji i nie został objęty pozwoleniem na budowę ani skutecznym zgłoszeniem. Z tych względów objęty postępowaniem obiekt nie spełnia cech obiektu tymczasowego o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 24 Prawa budowlanego.

Zgodnie natomiast z art. 29 ust. 1 pkt 12 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy zgłoszeniu budowlanemu podlegają tymczasowe obiekty budowlane niepołączone trwale z gruntem i przewidziane do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Nierozebranie lub nieprzeniesienie tymczasowego obiektu w terminie 180 dni od dnia rozpoczęcia jego budowy określonego w zgłoszeniu powoduje zatem, że obiekt ten przestaje być obiektem budowlanym którego budowa nie wymagała pozwolenia na budowę.

Posadowienie spornego obiektu na okres krótszy niż 180 dni wymagało zgłoszenia właściwemu organowi architektoniczno-budowlanemu. Brak takiego zgłoszenia uzasadnia założenie, że zamiarem inwestora było usytuowanie obiektu na okres dłuższy, co wymagało uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Okolicznością niekwestionowaną, wynikającą z akt sprawy, jest to, że sporny obiekt posadowiony został na nieruchomości skarżącego w [...] r. W aktach sprawy brak jest zarówno zgłoszenia budowy (usytuowania) spornego obiektu, jak i pozwolenia na jego budowę. Zaszły zatem wszelkie przesłanki, by wobec skarżącego wszcząć postępowanie legalizacyjne spornego obiektu, a w obliczu niespełnienia ustawowych warunków jego legalizacji, rozstrzygnąć o nakazie jego rozbiórki (usunięcia).

W świetle obecnie obowiązujących przepisów nakaz rozbiórki może zostać orzeczony jedynie wówczas, gdy okaże się nie ma prawnych możliwości legalizacji samowolnie wykonanej budowy obiektu. Z art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego wynika obowiązek zbadania w pierwszej kolejności, czy budowa samowolnie zrealizowanego obiektu nie narusza przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jak również innych przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem.

W niniejszej sprawie organy wypełniając ten obowiązek, po zbadaniu postanowień obowiązującego dla terenu posadowienia obiektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stwierdziły sprzeczność zrealizowanej inwestycji z ustaleniami tego planu. Działka zainwestowania znajduje się bowiem na terenie określonym w planie symbolem [...] dla którego wprowadzony został zakaz wznoszenia budynków, tymczasowych obiektów budowlanych i budowli (za wyjątkiem sieci uzbrojenia terenu i fontan). W tej sytuacji należy zgodzić się z organami, że wobec jednoznacznych ustaleń planu, sporna samowola narusza przepisy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Istotne bowiem jest, że postanowienia planu nie dopuszczają na przedmiotowym terenie wznoszenia nie tylko budynków ale także tymczasowych obiektów budowlanych. Nie było zatem podstaw do nakładania na inwestora obowiązków w ramach postępowania legalizacyjnego, skoro i tak nie byłby on w stanie przedłożyć zaświadczenia o zgodności realizowanych robót z planem miejscowym.

W zaistniałym stanie faktycznym i prawnym, gdy inwestycja okazała się być sprzeczna z planem, organy nadzoru budowlanego działając w trybie legalizacyjnym związane były postanowieniami tego planu miejscowego i nie miały innej możliwości niż wydanie decyzji o nakazie rozbiórki, o której mowa w art. 48 ust. 1 ustawy-Prawo budowlane. Jedynie bowiem rozbiórka przedmiotowego budynku w całości skutecznie doprowadzi wykonane przez skarżącą roboty budowlane do stanu zgodnego z prawem. Brzmienie art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego jest jednoznaczne i nie może budzić żadnych wątpliwości.

Reasumując, należy stwierdzić, że skarżona decyzja organu odwoławczego została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa materialnego i nie zachodzą przesłanki uzasadniające jej uchylenie. Także zgromadzony w sprawie materiał dowodowy należy uznać za kompletny i wyczerpujący, pozwalający na wydanie decyzji zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. W zaskarżonej decyzji wskazano okoliczności i fakty, które zostały udowodnione, na których oparł się organ wydając swoje rozstrzygnięcie.

W związku z powyższym, skargę jako niezasadną, należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.