Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2416/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-06-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 22 ust. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska, Sędziowie sędzia WSA Waldemar Śledzik (sprawozdawca), sędzia WSA Anna Wesołowska, Protokolant sekretarz sądowy Ewa Chojnacka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego W. (dalej zwany "NUS") przeprowadził w dniach 21-25 listopada oraz 1, 20-22 grudnia 2011 r. kontrolę podatkową wobec A. M. (dalej zwana "Skarżącą") w zakresie prawidłowości rozliczeń z budżetem Skarbu Państwa za okres od 1 stycznia 2006 r. do 31 grudnia 2006 r. z tytułu uzyskanych dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej.

Skarżąca w złożonej w dniu 31 stycznia 2012 r. pokontrolnej korekcie zeznania podatkowego o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) PIT-36L za 2006 r. oraz piśmie, w którym wyjaśniła, iż korekta wynika ze zmian wprowadzonych w trakcie kontroli, wykazała przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej w wysokości 321.371,08 zł, koszty uzyskaniu przychodów – 218.709,89 zł, dochód – 102.662,19 zł, podatek należny – 16.474 zł oraz nadpłatę w wysokości 3.111 zł

Organ pierwszej instancji po dokonaniu analizy materiału kontrolnego oraz materiału z przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe wobec Skarżącej w zakresie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r.

NUS w toku przeprowadzonej kontroli podatkowej, którą objęto podatkową księgę przychodów i rozchodów za miesiące od stycznia do grudnia 2006 r., zeznanie PIT-36L o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2006, oryginały faktur VAT i rachunków dokumentujących dokonane zakupy, kopie rachunków dokumentujących dokonaną sprzedaż, dowody wewnętrzne, wyciągi bankowe z gospodarczego rachunku bankowego nr [...], stwierdził, że Skarżąca w 2006 r. prowadziła działalność gospodarczą pod nazwą [...] A. M., w zakresie usług finansowych z wyłączeniem ubezpieczeń i funduszy emerytalnych. Działalność była prowadzona bez zatrudniania pracowników. Ponadto 2006 r. Skarżąca wybrała opodatkowanie wg 19% stawki podatkowej. Jednocześnie nie dokonała w tut. Urzędzie zgłoszenia rejestracyjnego w zakresie podatku od towarów i usług, wobec czego nie została zarejestrowana jako "podatnik VAT czynny" lub "podatnik VAT zwolniony".

Organ pierwszej instancji zaznaczył, iż Skarżąca w toku kontroli złożyła pisemne wyjaśnienie, w którym oświadczyła, iż prowadzona przez nią działalność gospodarcza od 1 kwietnia 2004 r. zajmuje się wspomaganiem usług finansowych w zakresie kredytów hipotecznych podkreślając, iż jedynym kontrahentem w 2006 r. była firma [...] S.A. Ponadto wskazała, iż koszty miesięczne, które poniosła w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej ujęte zostały w podatkowej księdze przychodów i rozchodów.

NUS w zakresie uzyskanego w 2006 r. przychodu stwierdził, że Skarżąca uzyskiwała wyłącznie przychody od [...] S.A., [...], NIP [...]. Wskazał, iż na okoliczność współpracy z bankiem Skarżąca przedstawiła "aneks do umowy o świadczenie usług pośrednictwa z dnia 1 września 2005 r.", z którego wynikało, że jako [...] zobowiązała się do stałego pośredniczenia przy pozyskiwaniu przez Bank klientów w zakresie oferowanych przez [...] produktów bankowych na zasadach określonych w umowie. W zamian bank zobowiązał się do zapłaty wynagrodzenia zgodnie z zasadami wynikającymi z treści umowy. Z tytułu współpracy z [...] S.A. Skarżąca uzyskała łącznie w 2006 r. przychód w kwocie 321.371,08 zł. Organ nie stwierdził nieprawidłowości w zakresie uzyskanego przychodu.

Organ pierwszej instancji stwierdził natomiast nieprawidłowości w zakresie kosztów uzyskania przychodów polegające na tym, że w poszczególnych miesiącach 2006 r. na podstawie dowodów wewnętrznych ewidencjonowała w określonych kwotach opłaty za firmowy telefon komórkowy, które z uwagi na brak dokumentów następnie w grudniu 2006 r. wyksięgowywała w kwocie ogółem 2.235,23 zł. Tym samym w ocenie NUS Skarżąca zaliczając ww. wydatek do kosztów uzyskania przychodów naruszyła art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000r. Nr 14. poz. 176 ze zm., dalej zwana "u.p.d.o.f.").;

Ponadto Skarżąca w dniu 1 sierpnia 2005 r. wprowadziła do ewidencji środków trwałych samochód osobowy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] i zgodnie z planem amortyzacji ustaliła miesięczną kwotę odpisów amortyzacyjnych na kwotę 1.533,33 zł. Na podstawie dowodów wewnętrznych ewidencjonowała w podatkowej księdze przychodów i rozchodów w poszczególnych miesiącach amortyzację w kwocie 1.245,41 zł, zamiast w kwocie 1.533,33 zł. W miesiącu grudniu 2006 r. na podstawie dowodu wewnętrznego zaksięgowano kwotę 3.455,04 zł (różnica pomiędzy kwotą ustaloną, a kwotą amortyzacji faktycznie zaewidencjonowaną tj. 287,92 zł x 12 m-cy). W przekonaniu organu Skarżąca w powyższym zakresie naruszyła art. 22 ust. 8 u.p.d.o.f.

Ponadto NUS zwrócił uwagę, że Skarżąca w marcu 2006 r. na podstawie kserokopii rachunku nr [...] z dnia [...] marca 2006 r. wystawionego przez [...], [...] NIP [...] zaewidencjonowała kwotę 4.000 zł, przez co naruszyła art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. oraz § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. z 2003 r. Nr 152, poz. 1475 ze zm.; dalej zwane "rozporządzeniem").

NUS za kolejną nieprawidłowość uznał, iż Skarżąca w miesiącu grudniu 2006 r. na podstawie faktury VAT nr [...] z dnia 21 grudnia 2006 r. wystawionej przez S. Sp. z o.o. NIP [...] na kwotę netto 57,30 zł VAT 12,60 zł, kwota brutto 69,90 zł, błędnie zaewidencjonowała do podatkowej księgi przychodów i rozchodów kwotę 67,44 zł, zamiast 69,90 zł.

Organ ponadto wskazał, iż Skarżąca w listopadzie 2006 r. zaewidencjonowała kwotę 222 zł na podstawie faktury VAT nr [...] z dnia 17 listopada 2006 r. wystawionej przez A. E. P. NIP [...], [...] W., ul. [...] na kwotę netto 215,53 zł, VAT 6,47 zł, brutto 222 zł za zakup kwiatów ciętych. Ponadto w grudniu 2006 r. na podstawie dowodu wewnętrznego wyksięgowała ww. kwotę. Zgodnie z oświadczeniami Skarżącej wydatek pod poz. 4 został omyłkowo zaksięgowany w nieodpowiedniej kwocie, zaś wydatek pod poz. 5 nie stanowił jej kosztu uzyskania przychodu.

W związku z powyższym organ pierwszej instancji ustalił, że Skarżąca w 2006 r. zawyżyła koszty uzyskania przychodów łącznie o kwotę 4.739,20 zł i zaniżyła koszty uzyskania przychodów łącznie o kwotę 741,66 zł. Jednocześnie stwierdził, iż Skarżąca w podatkowej księdze przychodów i rozchodów w kolumnie 14 "pozostałe wydatki" zewidencjonowała 9 faktur VAT na łączną kwotę brutto 137.544 zł, wystawionych przez podmiot: A. S. [...] W., ul. [...], NIP [...] wg opisu: za usługę pośrednictwa kredytowego.

Organ zwrócił uwagę, że Skarżąca w toku kontroli przedłożyła Umowę współpracy z dnia 2 stycznia 2006 r. zawartą pomiędzy Pośrednictwem Finansowym – A. M., a firmą A. S., z której wynikało, iż jej przedmiotem jest doradztwo marketingowe, doradztwo w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej przy zawieraniu umów kredytowych przez Banki lub Agencje Kredytowe (pośrednictwo finansowe i kredytowe), z którymi Zleceniodawca ma zawartą odrębną umowę o współpracy oraz weryfikacji dokumentów osób ubiegających się o kredyt i doradztwo finansowe. Organ na okoliczność współpracy pomiędzy stronami ww. umowy przesłuchał Skarżącą w dniu 1 grudnia 2011 r. i w dniu 2 października 2012 r. oraz jako świadka Pana A. S. w dniu 20 grudnia 2011 r.

Według organu pierwszej instancji Skarżąca na potwierdzenie współpracy gospodarczej z Panem A. S. w 2006 r. jako dowód okazała oryginały faktur VAT oraz umowę o współpracy zawartą w dniu 2 stycznia 2006 r. Natomiast nie okazała w toku kontroli oraz prowadzonego postępowania podatkowego żadnych innych dowodów na potwierdzenie tej współpracy, pomimo iż z protokołów przesłuchań zarówno jej jak i Pana A. S. wynikało, iż gromadzona była taka dokumentacja tj. bazy danych papierowe oraz na nośniku CD, zawierające dane osobowe potencjalnych przyszłych klientów banku. Nie przedłożono także potwierdzeń na dowód zapłaty za usługi pośrednictwa kredytowego i innych dowodów. NUS tym samym zaznaczył, że w 2006 r. posiadała ona dwa gospodarcze rachunki bankowe, które nie zostały zgłoszone do Urzędu Skarbowego oraz rachunek osobisty. W jego przekonaniu, co wynika ponadto z analizy tych rachunków, Skarżąca w 2006 r. dokonywała licznych transakcji z wykorzystaniem kont bankowych. Jednakże nie stwierdzono na żadnym z rachunków operacji bankowej z Panem A. S. będącym głównym kontrahentem w zakresie zakupu usług pośrednictwa kredytowego. Organ zwrócił uwagę, iż wystawione przez Pana A. S. faktury VAT opiewały na znaczne kwoty (m.in. 11.000 zł, 17.000 zł, 25.000 zł), co uzasadniałoby dokonywanie zapłaty za usługi z wykorzystaniem rachunku bankowego. W jego przekonaniu dokonywanie płatności za usługi gotówką, w okolicznościach, gdy Skarżąca posiada gospodarcze rachunki budzi wątpliwość co do rzetelności tych transakcji. Jednocześnie zaznaczył, że w jego przekonaniu wskazana w toku przesłuchania przez Skarżącą kwota 65.800 zł, która stanowi łączną sumę wypłat środków pieniężnych z osobistego rachunku bankowego, i która jak zeznano została następnie przekazana Panu A. S. nie może być potwierdzeniem, iż faktycznie środki te mu przekazano. Tym samym brak dowodu w postaci pisemnego potwierdzenia przekazania środków pieniężnych niweczy zeznania Skarżącej.

NUS mając powyższe na uwadze, a także okoliczność, iż do tut. Urzędu wpłynęła informacja, iż faktury wystawione przez kontrahenta Pana A. S. są tzw. "pustymi fakturami", które ewidencjonowane przez Skarżącą w podatkowej księdze przychodów i rozchodów powodują zaniżenie podstawy opodatkowania, nie uznał wymienionych wyżej faktur VAT za dokumenty rzetelne, które zgodnie z art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. nie mogą być zakwalifikowane jako dowód poniesienia kosztów w prowadzonej przez Skarżącą w 2006 r. działalności gospodarczej. Tym samym w jego ocenie ujęcie w podatkowej księdze przychodów i rozchodów faktur VAT wystawionych przez podmiot: A. S. spowodowało zawyżenie kosztów uzyskania przychodów w poszczególnych miesiącach 2006 r. o kwotę 137.544 zł. W świetle powyższego ww. kwota nie stanowi kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f.

Jednocześnie stwierdził, że Skarżąca w księgach podatkowych ujęła wydatki nie związane z osiągniętymi przez nią w 2006 r. przychodami. Jednakże z uwagi na art. 193 § 2 i § 4 w związku z art. 23 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.; dalej jako O.p."), organ odstąpił od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, ponieważ dane wynikające z księgi podatkowej uzupełnione dowodami uzyskanymi w toku postępowania pozwoliły na określenie w prawidłowej wysokości kwoty zobowiązania podatkowego za 2006 r.

NUS decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. określił Skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. w kwocie 42.607 zł. Jednocześnie stwierdził, iż w związku z wpłatą w wysokości 16.474 zł Skarżącej pozostało do zapłaty 26.133 zł.

Skarżąca w odwołaniu z dnia 29 listopada 2012 r. wniosła o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia w celu przeprowadzenia prawidłowego, wyczerpującego postępowania dowodowego uzupełniającego lub o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie, co do istoty sprawy, przy uwzględnieniu przytoczonej w uzasadnieniu argumentacji.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie prawa poprzez uznanie, że usługi jej kontrahenta nie zostały wykonane i nie wypełniają normy przepisu art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., a także naruszenie art. 121 § 1 i art. 122 O.p. poprzez przekroczenie granicy swobodnej oceny dowodów polegające na dokonaniu jednostronnej analizy faktów i dowodów jedynie na jej niekorzyść przy istniejących jednocześnie wątpliwościach wynikających z okoliczności faktycznych z pominięciem zasad logiki i doświadczenia życiowego i treści dokumentów urzędowych.

W uzasadnieniu stwierdziła, że treść jej zeznań jest spójna i zgodna z zeznaniami kontrahenta, zgodnie z którymi Pan A. S. świadczył usługi pośrednictwa w postaci dostarczania baz danych o potencjalnych klientach. Ponadto zaznaczyła, że z treści uzasadnienia decyzji wynika, że wskazała ona źródło i pochodzenie środków (konkretne pobranie gotówki zgodne z wyciągami bankowymi) stanowiących zapłatę na rzecz A. S.o oraz że on sam potwierdził otrzymanie zapłaty gotówką za wystawione faktury. Wskazała także, iż dołączyła do odwołania pisemne potwierdzenie otrzymania zapłaty przez A. S. za wszystkie wystawione faktury. Podkreśliła ponadto, że nie posiada dokumentacji dotyczącej świadczonych przez ww. kontrahenta usług pośrednictwa finansowego z uwagi na treść umowy zawartej z [...], tj. ze względu na tajemnicę bankową.

Zdaniem Skarżącej w materiale dowodowym brak jest dokumentów, z których wynikałaby informacja zawarta w uzasadnieniu decyzji, iż faktury wystawione przez A. S.... są tzw. "pustymi fakturami". Ponadto zwróciła uwagę, że Panu A. S. określono zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. uznając, że ukrył on swoje dochody. W jej opinii powoduje to kolizję logiczną, gdyż nie można tego samego stanu rzeczywistego interpretować odmiennie, a nierzetelność Pana S. w ewidencjonowaniu jego obrotu pozostawić bez znaczenia dla niej w niniejszym postępowaniu.

Skarżąca ponadto stoi na stanowisku, że organ podatkowy naruszył zasadę swobodnej oceny dowodów, a tym samym przepisy art. 122, art. 187 i art. 191 O.p. z uwagi na to, że ocenę oparł na częściowo zgromadzonym materiale dowodowym i materiale, który nie został uzyskany z zachowaniem form przewidzianych przez przepisy prawa, tj. w oparciu o dowody z dokumentów uzyskanych w toku innych postępowań znanych organowi "z urzędu". Według niej organ przy braku dowodów przeciwnych nie powinien kwestionować jej oświadczenia. W przekonaniu Skarżącej trudno bowiem uznać rozliczenia gotówkowe dokonane pomiędzy stronami za okoliczność cokolwiek uprawdopodabniającą.

Skarżąca do odwołania dołączyła m.in. umowę agencyjną z załącznikami oraz pokwitowanie otrzymania zapłaty za faktury wystawione z dnia 27 listopada 2012 r.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej zwany "DIS") decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. utrzymał w mocy decyzję NUS z dnia [...] listopada 2012 r.

Na wstępie odnosząc się do kwestii przedawnienia przedmiotowego zobowiązania zaznaczył, iż NUS postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r. nadał rygor natychmiastowej wykonalności decyzji z dnia [...] listopada 2012 r. Postanowienie doręczono Skarżącej w dniu 28 listopada 2012 r. Ponadto zaznaczył, że organ pierwszej instancji wszczął postępowanie w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r. Zawiadomieniem z dnia 26 listopada 2012 r., doręczonym w dniu 18 grudnia 2012 r. poinformowano Skarżącą o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Jednocześnie wskazał, iż w dniu 4 grudnia 2012 r. Dział Egzekucji Administracyjnej doręczył Skarżącej odpis tytułu wykonawczego Nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r. obejmujący zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. oraz dokonał skutecznej czynności egzekucyjnej w postaci pobrania należności pieniężnej w kwocie 500 zł. W związku z powyższym w przekonaniu organu z dniem 4 grudnia 2012 r. nastąpiło na mocy art. 70 § 4 O.p. przerwanie biegu terminu przedawnienia zobowiązania w p.d.o.f. za 2006 r.

W ocenie DIS analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego potwierdza, iż w trakcie prowadzonego postępowania organ pierwszej instancji użył wszelkich przewidzianych prawem środków, w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz jej załatwienia, czemu dał wyraz w skarżonej decyzji. Organ ten włączył do akt prowadzonego postępowania dokumentację dotyczącą Pana A. S. kontrahenta Skarżącej, a także przesłuchał ją w dniu 1 grudnia 2011 r. i w dniu 2 października 2012 r. oraz jako świadka Pana A. S. w dniu 20 grudnia 2011 r. Ponadto zdaniem organu odwoławczego rozstrzygnięcie przyjęte przez NUS nie wykracza poza granice swobodnej oceny dowodów przysługującej temu organowi. W przekonaniu DIS zgodnie z art. 122 O.p. organ pierwszej instancji podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, oraz zgodnie z art. 180 i art. 187 O.p. zebrał i w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy.

Organ odwoławczy jednocześnie uznał, że zgromadzone w trakcie prowadzonego postępowania dowody nie potwierdzają, że zakupione usługi pośrednictwa udokumentowane wystawionymi przez firmę A. S. fakturami zostały rzeczywiście dostarczone przez ww. wystawcę faktur. Wskazał przy tym, iż Pan A. S. figuruje w Urzędzie Skarbowym w P. jako osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej od dnia 16 czerwca 1998 r. Ponadto z zestawienia dochodów podatnika za lata 2006-2010 wynika, iż nie dokonywał on żadnego rozliczenia z Urzędem Skarbowym.

W dalszej części uzasadnienia zwrócił uwagę na fakt, że umowa współpracy z 2 stycznia 2006 r. zawiera ogólne stwierdzenia i warunki, bez wskazania na czym faktycznie ma polegać praca Zleceniobiorcy Pana A. S. i co stanowi podstawę do wyliczenia jego wynagrodzenia. Ponadto zaznaczył, że Skarżąca pomimo warunku zawartego przez strony w umowie o akceptacji w formie pisemnej nie posiada takich dokumentów, gdyż nie były one w ogóle sporządzane. Tym samym poza umową współpracy i fakturami VAT nie posiada żadnych innych dokumentów w zakresie faktycznej współpracy z Panem A. S.. Z kolei kontrahent Skarżącej nie posiada w ogóle żadnej dokumentacji. Jednocześnie organ zaznaczył, że nie okazał on żadnych dowodów źródłowych, wyciągów bankowych, księgi podatkowej, w której winny znaleźć się zapisy odzwierciedlające wykonanie w 2006 r. usług pośrednictwa kredytowego na rzecz Skarżącej.

W przekonaniu DIS zawarcie pisemnej umowy przez Skarżącą i Pana A. S. nie stanowi wystarczającego dowodu, iż umowa ta była faktycznie realizowana, gdyż Skarżąca nie okazała w toku kontroli oraz prowadzonego postępowania podatkowego oprócz faktur VAT oraz umowy o współpracy żadnych innych dowodów na potwierdzenie tej współpracy, pomimo iż z protokołów przesłuchań wynikało, iż gromadzona była taka dokumentacja tj. bazy danych w formie papierowej, a później także na nośniku CD, zawierające dane osobowe potencjalnych przyszłych klientów. Jednocześnie fakt, iż Pan A. S. dokonał formalnej rejestracji działalności gospodarczej nie przesądza, iż działalność tą faktycznie prowadził.

Organ jednocześnie po analizie rachunków bankowych Skarżącej stwierdził, że na żadnym z nich nie stwierdzono operacji bankowej z Panem A. S., głównym kontrahentem w zakresie zakupu usług pośrednictwa kredytowego. Tym samym za uzasadnione uznał wątpliwości co do rzetelności takich transakcji, w sytuacji, gdy Skarżąca posiadając gospodarcze rachunki dokonuje płatności za usługi wyłącznie gotówką. Zdaniem organu odwoławczego wskazana w toku przesłuchania przez Skarżącą kwota 65.800 zł wypłacona z jej osobistego rachunku bankowego i przekazana Panu A. S. także nie stanowi potwierdzenia, iż faktycznie środki te zostały przekazane Panu A. S.. Ponadto według organu wpłaty i wypłaty z rachunku prywatnego dokonywane przez Skarżącą nie powinny być zakwalifikowane jako operacje dotyczące działalności gospodarczej w sytuacji, gdy sama nie wie z jakich środków ewentualnie płaciła swojemu kontrahentowi.

Jednocześnie DIS nie dał wiary również załączonemu przez Skarżącą do odwołania oświadczeniu z dnia 27 listopada 2012 r. sporządzonemu post factum, "że kwoty wymienione poniżej za usługi pośrednictwa kredytowego otrzymałem", z którego nie wynika kto oświadczenie złożył i kto je odebrał.

Organ odwoławczy zwrócił ponadto uwagę, że z zapisów Aneksu z dnia 2 stycznia 2006 r. do umowy o świadczenie usług pośrednictwa z dnia 1 września 2005 r. zawartym pomiędzy [...] S.A., a Skarżącą ([...]) wynika, że Skarżąca posiadała konkretne wytyczne, warunki, które musiała przestrzegać w zakresie pozyskiwania klienta dla swojego pracodawcy-Banku jak również dysponowała bazą klientów poprzez deweloperów, spółdzielnie mieszkaniowe, czy inne podmioty zajmujące się pośrednictwem w obrocie nieruchomościami. W świetle powyższego organ odwoławczy nie dał wiary, że w sytuacji kiedy Skarżąca posiadała własną bazę klientów, poniosła dodatkowe wydatki w kwocie 137.544 zł na rzekome przygotowanie bazy klientów przez Pana A. S. na co nie przedstawiła przekonywujących dowodów. Jednocześnie za nielogiczny i niezgodny z doświadczeniem życiowym uznał fakt zapłaty przez Skarżącą za I bazę danych w dacie wystawienia faktury, tj. 28 kwietnia 2006 r., kiedy jeszcze z tej bazy nie skorzystała. Zdaniem organu Skarżąca nie wiedziała więc, ile ewentualnie osób wykorzysta z tej bazy i ile będzie de facto uruchomionych kredytów przez Bank z tej bazy, a tym samym jakie wynagrodzenie otrzyma z Banku.

DIS w związku z powyższym zauważył, że z dowodów jakie zostały przedstawione przez Skarżącą (faktury, umowa) nie można ustalić jakie konkretnie czynności zostały wykonane przez A. S. w ramach zawartej umowy o współpracę i jaki związek mają one z uzyskanym przez Skarżącą przychodem. Skarżąca nie przedłożyła jakiejkolwiek dokumentacji, o której mowa jest w umowie w § 2 (pisemna akceptacja). Także nie przedstawiła przykładowego dowodu bazy danych jaką miała otrzymywać co miesiąc od kontahenta. Nie udowodniła więc na czym polegała praca Pana A. S. i co stanowiło źródło tworzenia jego bazy danych, którą następnie przekazywał Skarżącej.

DIS reasumując za słuszne uznał stanowisko organu pierwszej instancji dotyczące wyłączenia na podstawie art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. z kosztów uzyskania przychodów Skarżącej kwoty 137.544 zł, gdyż nie potwierdziła ona jakimikolwiek dowodami faktycznego otrzymania świadczeń w postaci usług, za które zapłaciła w gotówce, jak również podjęte czynności kontrolne i sprawdzające nie potwierdziły zdarzeń związanych z wywiązywaniem się Pana A. S. z przedmiotowej umowy. Tym samym w ocenie organu wystawione faktury na łączną kwotę netto 137.544 zł nie mogą stanowić podstawy zaliczenia przez Skarżącą spornych wydatków do kosztów uzyskania przychodów. Same wystawienie faktur, bez udowodnienia, że czynności na nich wskazane rzeczywiście miały miejsce, nie mogą stanowić dowodu zaistnienia zdarzenia gospodarczego, z którego Skarżąca wywodzi skutki prawne polegające na obniżeniu podstawy opodatkowania.

Ponadto DIS za niewiarygodne uznał twierdzenia Skarżącej o dokonywaniu zapłaty z pominięciem banku, tj. zapłaty gotówką i jednoczesnym niepobraniem żadnego dowodu potwierdzającego zapłatę w gotówce. W jego opinii, jeśli Skarżąca nie posiada dowodów potwierdzających wykonanie usługi, pomimo zapisów w umowie, nie posiada żadnych dowodów potwierdzających dokonanie zapłaty za usługi, to nie może żądać od organów uwzględnienia w kosztach wydatków w wielkości przez nią wskazanej w sytuacji, gdy w wyniku podjętych czynności zostaje zebrany materiał dowodowy, który pozwala na stwierdzenie, że usługi te faktycznie nie zostały wykonane. Tym samym zdaniem DIS samo gołosłowne twierdzenie Skarżącej, że zapłaciła za usługi gotówką, poprzez wypłaty z bankomatów, nie stanowi dowodu potwierdzającego poniesienie wydatków, a tym samym wykonania usługi przez jej kontrahenta.

W związku z powyższym DIS stoi na stanowisku, że kwota 137.544 zł dotycząca fikcyjnych zakupów od A. S. nie stanowi kosztów uzyskania przychodów w firmie P. A. M. na podstawie art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f.

Końcowo organ odwoławczy odnosząc się do kwestii prowadzonego wobec kontrahenta Skarżącej postępowania podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. stwierdził, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. wykorzystał z niniejszego postępowania materiał dowodowy w postaci kserokopii 9 faktur VAT wystawionych przez Pana A. S. na rzecz Skarżącej oraz kserokopię umowy współpracy zawartej w dniu 2 stycznia 2006 r. Ponadto wskazał, że z uzasadnienia decyzji nie wynika, aby Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. dysponował tak obszernym materiałem dowodowym jak Naczelnik Urzędu Skarbowego W.. Tym samym w ocenie DIS postępowanie w zakresie rzekomej współpracy zostało dopiero szczegółowo przeprowadzone w rozpatrywanej sprawie, gdzie Skarżąca nie udowodniła faktycznego wykonania usług przez Pana A. S. na jej rzecz, a tym samym, że wydatki wynikające z faktur VAT stanowią jej kosztów uzyskania przychodu w 2006 r.

Ponadto DIS za prawidłowe uznał stanowisko NUS w zakresie weryfikacji kosztów uzyskania przychodów Skarżącej o wydatki dotyczące błędów w prowadzonej ewidencji księgi przychodów i rozchodów.

Skarżąca niezgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów procesu i zastępstwa procesowego według norm przypisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie prawa poprzez uznanie, że usługi jej kontrahenta nie zostały wykonane i nie wypełniają normy przepisu art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., a także naruszenie art. 121 § 1 i art. 122 O.p. poprzez przekroczenie granicy swobodnej oceny dowodów polegające na dokonaniu jednostronnej analizy faktów i dowodów jedynie na jej niekorzyść przy istniejących jednocześnie wątpliwościach wynikających z okoliczności taktycznych z pominięciem zasad logiki i doświadczenia życiowego i treści dokumentów urzędowych, obrazy powagi rzeczy osądzonej.

Uzasadniając skargę w głównej mierze powtórzyła swoje stanowisko zawarte w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Ponadto zwróciła uwagę, że organ odwoławczy uznał częściowo jej zarzuty i uzupełnił materiał dowodowy zebrany przez organ pierwszej instancji, włączając do akt decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] listopada 2012 r. wydaną dla A. S..

Wskazała ponadto, że organ odwoławczy nie powtórzył w uzasadnieniu decyzji fałszywego sformułowania o "pustych fakturach", natomiast dokonał dość karkołomnej interpretacji starych dowodów z jednoczesnym zbagatelizowaniem faktu funkcjonowania w obrocie prawnym ww. prawomocnej decyzji. Jednocześnie za nadmierny fiskalizm uznała wydanie przez organy podatkowe w oparciu o nierzetelne faktury dwóch decyzji, tj. dla odbiorcy i wystawcy takiej faktury. Jej zdaniem bagatelizowanie sytuacji, w której ten sam dokument z jednej strony przez organ tej samej instancji jest traktowany jako rzetelny natomiast z drugiej strony jako nierzetelny prowadzić może wyłącznie do utraty zaufania obywatela do Państwa i jego urzędników.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz w związku z art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r. poz. 270, zwaną dalej "p.p.s.a."), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem.

W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 §1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145§1 pkt 2 p.p.s.a.). Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy (art. 133 §1 p.p.s.a.) i rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134§1 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z treścią art. 135 p.p.s.a., Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia.

Dokonując kontroli zaskarżonej postanowienia w oparciu o wyżej wskazane kryteria, Sąd orzekający w niniejszej sprawie stwierdził, że skarga podlega oddaleniu albowiem zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2013r. odpowiada prawu.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest możliwość zaliczenia przez Skarżącą do kosztów uzyskania przychodów 2006 roku wydatków w wysokości 137 544,00 zł brutto wynikających z faktur VAT wystawionych przez A. S., które – w ocenie organów podatkowych - nie dokumentują rzeczywiście wykonanych usług pośrednictwa kredytowego przez tę firmę. Z takim stanowiskiem nie zgadza się Skarżąca zarzucając, że organ odwoławczy błędnie, pomimo uchybień organu I instancji w zakresie ustalenia stanu faktycznego sprawy i stwierdzeniu, iż usługi nie zostały wykonane, uznał stanowisko organu I instancji za prawidłowe. W ten sposób, zdaniem Skarżącej, dopuszczono się zarówno naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 121 § 1 i art. 122 O.p. , poprzez "przekroczenie granicy swobodnej oceny dowodów polegające na dokonaniu jednostronnej analizy faktów i dowodów jedynie na niekorzyść strony przy istniejących jednocześnie wątpliwościach wynikających z okoliczności faktycznych, z pominięciem zasad logiki i doświadczenia życiowego i treści dokumentów urzędowych, obrazy powagi rzeczy osądzonej", jak i w konsekwencji, "naruszenia prawa poprzez uznanie, że usługi kontrahenta strony nie zostały wykonane i nie wypełniają normy przepisu art. 22 ust. 1 u.p.d.o.p.".

Zdaniem Sądu powyższe zarzuty są bezpodstawne.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do wskazanych naruszeń prawa procesowego Sąd stwierdza, że w toku przeprowadzonego postępowania organy podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz w sposób wyczerpujący zebrały i wnikliwie przeanalizowały materiał dowodowy, dokonując jego oceny na podstawie wszystkich zebranych dowodów, w tym ze źródeł osobowych tj. przesłuchania kontrahenta Skarżącej oraz złożonych przez Stronę wyjaśnień. Fakt, że materiał dowodowy zebrany w sprawie został odmiennie przez Skarżącą oceniony, nie świadczy o naruszeniu wskazanych w skardze zasad prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych oraz zasady prawdy obiektywnej (wyrażonych odpowiednio w art. 121 § 1 i art. 122 O.p.), które Skarżąca, jak wskazano wcześniej, utożsamia z "przekroczeniem granicy swobodnej oceny dowodów (...)".

Zebrany przez organy materiał dowodowy, w ocenie Sądu, w pełni upoważniał organy podatkowe do przyjęcia, że Skarżąca zawyżyła koszty uzyskania przychodów poprzez zaewidencjonowanie w podatkowej księdze przychodów i rozchodów 9 faktur VAT, wystawionych przez podmiot A. S. z siedzibą w W. za usługę pośrednictwa kredytowego (jako niesporne, gdyż w tym zakresie Skarżąca nie sformułowała zarzutów, mimo iż żąda uchylenia zaskarżonej decyzji w całości, uznano pozostałe zakwestionowane przez organy podatkowe koszty uzyskania przychodów Skarżącej, tj. wydatki wymienione w pkt. 1-5 zaskarżonej decyzji).

Jak słusznie zauważyły tak organ I instancji, jak i organ odwoławczy ani Skarżąca, ani jej kontrahent – A. S. - nie potwierdzili jakimikolwiek dowodami faktycznego wykonania oraz otrzymania przez Skarżącą świadczeń w zakresie usług pośrednictwa kredytowego.

Tymczasem zgodnie z umową o współpracy z dnia 02.01.2006r. zawartej pomiędzy "P. – A. M."( jako Zleceniodawcą), a firmą A. S. (jako – Zleceniobiorcą) wynika, że współpraca miała polegać na przekazywaniu przez kontrahenta Skarżącej bazy danych oraz przekazywaniu kontaktów do konkretnych klientów i przyprowadzaniu (choć sporadycznie, jak wyjaśniła Skarżąca) potencjalnych klientów zainteresowanych uzyskaniem kredytu do Banku ([...] S.A.). Podstawą wysokości kwot z wystawionych przez kontrahenta faktury była ilość rekordów przekazanej bazy, ilość odbytych spotkań z klientami poleconymi przez Zleceniobiorcę, jak również z klientami umówionymi na podstawie przekazanej wcześniej bazy oraz kwot uruchomionych kredytów. Już choćby z powyższego wynika, że aby dokonać określonej płatności z tytułu wykonanej usługi należało wykazać się odpowiednimi dokumentami źródłowymi potwierdzającymi jej wykonanie, jak np. zestawienia, wykazy czy listy osób – kredytobiorców (co najmniej z ich danymi osobowymi). Dowodów takich strony umowy nie były w stanie okazać. Jak słusznie przyjął organ, a co budzi sprzeciw Skarżącej, tak realizowana współpraca jest sprzeczna zarówno z zasadami prowadzenia działalności gospodarczej, jak i doświadczenia życiowego. Skoro bowiem – jak zeznał występujący w charakterze świadka A. S., a co potwierdziła Skarżąca – przedmiot tej współpracy obejmował "dostarczanie baz podstawowych i poszerzonych" potencjalnych klientów Banku i to "raz w miesiącu, najpierw w formie papierowej, a następnie w CD", to niemożliwym jest aby żaden z takich dokumentów, chociażby za wybrany okres współpracy (która, co podkreśla Sąd, obejmowała cały rok 2006) nie został przez żadną ze stron umowy zachowany. Analogicznie, jako niewiarygodne uznać trzeba wyjaśnienia Skarżącej odnoszące się do sposobu i trybu płatności za powyższe usługi, a zwłaszcza, że dokonywała zapłaty po wystawieniu faktury w formie gotówki lecz "nie posiada potwierdzeń przekazywanych środków", a po wykazaniu przez organy, że wskazane przez nią operacje wypłat z bankomatu sięgają jedynie kwoty 65.800 zł (w stosunku do całości kwoty przysługującej A. S., tj. 137 544 zł brutto wynikających z faktur VAT), że "były to jeszcze środki, które uzyskała od rodziców oraz siostry". Jest bowiem oczywiste, że przy zapłacie tak znacznych środków, Skarżąca powinna chociaż posiadać potwierdzenie ani przekazania tych środków, ani ich odbioru przez kontrahenta, co jest szczególnie istotne jeśli zważy się, że – jak to wyjaśniła Strona w postępowaniu – środki te częściowo pochodziły z rachunku osobistego.

W ocenie Sądu, już choćby wskazane fragmentarycznie okoliczności świadczą o tym, że organy miały prawo powziąć uzasadnione okoliczności co do realnego wykonania kwestionowanych transakcji. Powyższa konstatacja jest o tyle istotna, że w przypadku zanegowania przez organ podatkowy wykonania spornych usług przez wystawcę faktur, to Podatnik powinien wskazać, poprzez odpowiednie współdziałanie z organem podatkowym albo inicjatywę dowodową, takie dowody i okoliczności, które potwierdzają jego tezy lub twierdzenia. Jak słusznie zauważył bowiem organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, przepis art. 187 O.p. nie zwalnia podatnika z obowiązku współdziałania z organem podatkowym nie tylko podczas kontroli, ale także w toku postępowania podatkowego, którą to zasadę potwierdza także orzecznictwo sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2009r., sygn.. akt II FSK 35/08). Tymczasem, jak już wskazano wcześniej, ani Skarżąca, ani A. S. mimo tak znaczącego zakresu usługi, nie wskazali jednak poza spornymi fakturami oraz opisaną wcześniej umową jakichkolwiek innych dowodów, świadczących o wykonaniu przedmiotu umowy.

Podzielić przy tym należy pogląd, że kwestia ta ma decydujący charakter dla uznania czy usługa ta rzeczywiście została pomiędzy stronami wykonana czy mamy do czynienia z tzw. "pustymi fakturami" jeśli weźmie się pod uwagę fakt, że Skarżąca na podstawie umowy z dnia 1 września 2005r. zawartej z [...] S.A. wykonywała działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa w zawieraniu umów bankowych pomiędzy tym bankiem a klientem banku i do jej zadań, i to na zasadzie wyłączności (bez możliwości powierzenia bez zgody banku innej osobie) należało m.innymi wyszukiwanie klientów i skłanianie ich do zawarcia umowy o produkty bankowe, w tym zwłaszcza współpracy z firmami funkcjonującymi na rynku nieruchomości w zakresie udzielania kredytów hipotecznych oferowanych przez Bank. Z umowy tej ponadto wynika, czemu dał wyraz w swoim uzasadnieniu organ odwoławczy, że Skarżąca posiadała konkretne wytyczne oraz warunki, które musiała przestrzegać w zakresie pozyskiwania klientów oraz, w szczególności, dysponowała "własną" bazą klientów poprzez deweloperów, spółdzielnie mieszkaniowe czy inne podmioty zajmujące się pośrednictwem w zakresie obrotu nieruchomościami. Tym samym, skoro jednak Skarżąca zdecydowała się na zawarcie dodatkowej umowy z A. S., to tym bardziej winna posiadać dokumenty wskazujące na faktyczne jej wykonanie, a nie jedynie faktury (i umowę), które stanowiły w gruncie rzeczy jedynie podstawę do rozpoznania kosztów uzyskania przychodów w prowadzonej działalności gospodarczej. Trudno bowiem uznać za logiczne, że w sytuacji, gdy Skarżąca posiadała własną bazę klientów, poniosła dodatkowe wydatki w kwocie 137544zł. Kwestii tej, co wymaga także podkreślenia, Skarżąca nie potrafiła w sposób przekonywujący przedstawić w postępowaniu podatkowym. Co również istotne, a co wzmacnia jedynie pogląd organów podatkowych o "pozorności" umowy z A. S., skoro – jak utrzymuje Skarżąca – już na podstawie pierwszej faktury z dnia 28 kwietnia 2006r. dokonała zapłaty kwoty 10154 zł, choć z bazy tej nie skorzystała, gdyż nie wiedziała ile ewentualnie osób wykorzysta z tej bazy i, w szczególności, ile będzie faktycznie uruchomionych kredytów, za które przecież otrzymywała wynagrodzenie na podstawie umowy zawartej z Bankiem. Podobnie, skoro otrzymywała rzekomo od kontrahenta A. S. bazę danych osób w liczbie od 20-500 każdorazowo (czyli wg wystawionych faktur, comiesięcznie), a zawierała faktycznie z różnymi osobami od 1-30 kredytów miesięcznie, to – jak słusznie zauważył organ odwoławczy – jako niewiarygodne uznać trzeba, że dokonywała zlecenia następnej bazy danych (poprzez płacenie kolejnych faktur kontrahentowi), gdyż przeczy to zasadzie postępowania racjonalnego przedsiębiorcy.

W tym stanie rzeczy, w ocenie Sądu, mając na względzie całokształt zgromadzonego materiału dowodowego i wszystkich okoliczności sprawy, organy w sposób prawidłowy dokonały oceny spornych faktur i zasadnie odmówiły ich zaliczenia do podstawy kosztów uzyskania przychodów. Same bowiem faktury, bez udowodnienia, że czynności w nich wskazane rzeczywiście miały miejsce, nie mogą stanowić dowodu zaistnienia zdarzenia gospodarczego, z którego podatnik wywodzi skutki prawne polegające na obniżeniu podstawy opodatkowania. Co istotne, uzasadnienia zaskarżonych decyzji precyzyjnie wskazują, jakimi motywami kierowały się organy w swojej ocenie i dlaczego odmówiły uznania spornym fakturom cechy prawdziwości. Dlatego też Sąd nie podziela poglądów skargi, że organy "dokonały przekroczenia swobodnej oceny dowodów" i oparły się jedynie na "jednostronnej analizie faktów i dowodów".

Jednocześnie, odnosząc się do eksponowanego w skardze fragmentu, iż "skoro organ podatkowy określił A. S. zobowiązanie podatkowe z tytułu PIT uznając, że ukrył on swoje dochody" i w związku z tym, zdaniem Skarżącej, w takim przypadku "dochodzi do kolizji logicznej", gdyż "nie można tego samego stanu rzeczywistego intepretować odmiennie, w zależności od swobody uznania danego organu podatkowego", Sąd wyjaśnia i podkreśla, że przedmiotem niniejszej sprawy jest zbadanie czy zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych Skarżącej jest zgodne z prawem.

Odrębną sprawą jest zaś kwestia określenia podatku w stosunku do jej kontrahenta A. S.. Mimo, że pożądane jest by ocena tych samych okoliczności czy zdarzeń, które mają znaczenie w obu tych sprawach była taka sama, to nie można jednak wykluczyć, że w poszczególnych postępowaniach może dojść do odmiennej ich oceny. Podstawą rozstrzygnięcia powinien być bowiem prawidłowo zebrany materiał dowodowy.

W niniejszej sprawie, po przeprowadzeniu analizy zaskarżonych decyzji oraz zebranych w sprawie materiałów i dowodów, a także zbadaniu zasadności zarzutów Sąd uznał, że zaskarżone decyzje odpowiadają prawu albowiem organy obu instancji słusznie uznały, że współpraca Skarżącej z A. S. faktycznie nie miała miejsca i to mimo tego, że w aktach sprawy znajduje się również wskazywana w skardze "prawomocna decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. na mocy której w/wym. określono zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych", a którą to decyzję organ odwoławczy w niniejszej sprawie postanowieniem z dnia [...].02.2013r.włączył do akt postępowania.

Reasumując dotychczasowe rozważania i ustalenia, w ocenie Sądu, jako nieuzasadnione, uznać należy zarzuty naruszenia art. 121 §1 , art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p.

Wbrew zarzutom Skarżącej, wydanie zaskarżonej decyzji zostało poprzedzone niezbędnymi i możliwymi do przeprowadzenia działaniami organów w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. W zakresie faktur wystawionych przez A. S. przeprowadzono wszystkie możliwe dowody, w tym przesłuchano zarówno Skarżącą jak wykonawcę usług na rzecz Strony – A. S.. Ponadto ustalono, że A. S. nie prowadził działalności gospodarczej i nie wykonywał żadnych usług. Sąd zauważa, że poza ogólnymi stwierdzeniami zawartymi w skardze brak jest przeciwdowodów, które wskazywałyby, że ustalenia w przedmiotowym zakresie są błędne bądź nieprawidłowe.

W ocenie Sądu fakt, że materiał dowodowy zebrany w sprawie został odmiennie od woli Skarżącej oceniony przez organy nie świadczy o naruszeniu zasad postępowania podatkowego zawartych w przepisach Ordynacji podatkowej. Jak już bowiem stwierdzono, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa procesowego podjęto wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, zebrano i w sposób wyczerpujący rozpatrzono cały materiał dowodowy zgromadzony w przedmiotowej sprawie. Jako dowód dopuszczono wszystko, co mogłoby przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Materiał dowodowy oceniony został w sposób nie wykraczający poza granice wyznaczone zasadą określoną w art. 191 O.p., co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji.

Po raz kolejny Sąd zauważa, że Skarżąca nie przedstawiła dowodów na to, iż sporne faktury dokumentują rzeczywiste zdarzenia gospodarcze, a zebrany materiał dowody w trakcie prowadzonego postępowania świadczy o niedokonaniu czynności wskazanych w fakturach wystawionych przez kontrahenta-wystawcy faktur. Należy podkreślić, iż tylko faktura rzetelna od strony podmiotowej i przedmiotowej, tzn. dokumentująca rzeczywistą czynność opodatkowaną podatnika, przez niego wykonaną i udokumentowaną tą fakturą, daje jej odbiorcy uprawnienie do odliczania wykazanych w nich wydatków i uznania ich za koszty uzyskania przychodów.

W konsekwencji, w świetle tak ustalonego stanu faktycznego, organy prawidłowo uznały, że zakwestionowane faktury nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a tym samym zgodnie art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. wydatki z nich wynikające nie stanowią kosztów uzyskania przychodu Skarżącej.

Dlatego też Sąd nie znalazł podstaw do uznania za zasadny zarzut Skarżącej dotyczący naruszenia prawa materialnego, tj. przepisu art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. w zakresie wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów wydatków na zakup usług, gdyż zakwestionowane faktury nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a tym samym w świetle przywołanego przepisu wydatki z nich wynikające nie stanowią kosztów uzyskania przychodu Skarżącej.

Dlatego też za prawidłowe należy uznać rozstrzygnięcie, że Skarżąca zawyżyła koszty uzyskania przychodów o kwotę 137 544,00 zł.

Jak już stwierdzono na wstępie, Sąd uznaje również za prawidłowe stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji w zakresie weryfikacji pozostałych kosztów uzyskania przychodów Skarżącej o wydatki wymienione w pkt 1-5, nie kwestionowane przez Stronę, ani w odwołaniu, ani w skardze, pomimo żądania uchylenia decyzji w całości, a dotyczące "błędów w prowadzonej ewidencji księgi przychodów i rozchodów".

W tym stanie rzeczy oraz nie stwierdzając także innych naruszeń prawa, które Sąd winien wziąć pod uwagę z urzędu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił.