Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2198/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-07-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym; Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Asesor WSA Piotr Borowiecki Protokolant Krzysztof Tomaszewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lipca 2005 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2004 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za brak opłaty drogowej 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] czerwca 2004 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na przedsiębiorcę A. P. karę pieniężną w wysokości 3.000 złotych za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z nieprawidłowo wypełnioną kartą opłaty drogowej jako podstawę prawną przyjmując przepisy art. 92 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym ( Dz. U. Nr 125 , poz. 1371 ze zm.) oraz lp. 1.4.4 załącznika do tej ustawy i przepisy § 4 ust. 1 i 2, § 5 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. z dnia 24 grudnia 2001 r.). W toku kontroli drogowej , przeprowadzonej w dniu [...] maja 2004 r. na drodze krajowej nr [...] w miejscowości Z. stwierdzono, że okazana przez kierowcę samochodu [...] nr rej [...] karta opłaty za przejazd po drogach krajowych (karta dobowa) miała nieprawidłowo wypełnione rubryki okresu ważności. W rubryce "ważna od" wpisano datę - [...].05.2004 r. godzina 7, w rubryce "ważna do" wpisano datę - [...] czerwca 2004 r. godzina 7.

W odwołaniu od tej decyzji (opatrzonego datą [...] czerwca 2004 r.) strona zarzucała, że skoro winieta została faktycznie zakupiona, to nie powinno się strony obciążać karą za brak opłaty.

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] października 2004 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję powołując się na przepisy art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym i § 2 ust. 2, § 4 ust. 1 i 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. Nr 150, poz. 1684 ) oraz lp. 1.4.1 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.

Główny Inspektor w uzasadnieniu wskazał, że karta opłaty drogowej będąca kartą dobową nie została prawidłowo wypełniona przed rozpoczęciem przejazdu w sposób wskazany w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych, zaś w myśl przepisu § 5 ust. 6 cytowanego rozporządzenia karta taka nie stanowi dokumentu potwierdzającego wniesienie opłaty.

W skardze skarżący wnosi o uchylenie decyzji i ukaranie odpowiednio do czynu lub odstąpienia od wymierzenia kary. Wskazuje, iż błędne wypełnienie karty nie było celowe i wynikało z pomyłki oraz z faktu, iż na poczcie zabrakło kart tygodniowych.

Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje;

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 - dalej jako p.p.s.a).

Rozpoznając zatem sprawę pod tym kątem skarga jest zasadna aczkolwiek nie z przyczyn w niej wskazanych.

Z akt administracyjnych przedstawionych przez organ wynika, że w dniu [...] maja 2004 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego skierował do skarżącego zawiadomienie o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w oparciu o art. 10 § 1 k.p.a. i art. 61 § 1 k.p.a. Pismo to opatrzono znakiem [...] i doręczono skarżącemu w dniu [...] czerwca 2004 r. Następnie w dniu [...] czerwca 2004 r. kwestionowana decyzja z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...] została doręczona skarżącemu. Wcześniej, bo w dniu [...] czerwca 2004 (data wpływu do organu) strona wniosła odwołanie wskazując, że dotyczy ono "decyzji o nałożeniu kary administracyjnej zgodnie z pismem [...] ". W uzasadnieniu tego odwołania skarżący powołał się na fakt kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu [...] maja 2004 r., w wyniku której została nałożona kara w kwocie 3.000 zł. za brak winiety.

Zdaniem Sądu odwołanie to zostało błędnie potraktowane przez organ jako środek zaskarżenia decyzji z dnia [...] czerwca 2004 r. Zgodnie z treścią art. 129 § 2 k.p.a. strona może wnieść odwołanie dopiero po doręczeniu (ogłoszeniu) jej decyzji bowiem dopiero od tego momentu otwiera się dla strony termin do zaskarżenia orzeczenia. Z kolei moment doręczenia stronie odpisu decyzji ma też swoje znaczenie dla organu w świetle art. 110 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ administracji publicznej, który wydał decyzję jest nią związany od chwili doręczenia. Z cytowanych przepisów wynika, że chwila doręczenia (ogłoszenia) decyzji wywołuje dwojakie skutki prawne - dla strony rozpoczyna swój bieg termin do wniesienia środka zaskarżenia, natomiast dla organu oznacza związanie własną decyzją. Jednocześnie z chwilą doręczenia (ogłoszenia) decyzji następuje wprowadzenie decyzji do obrotu prawnego.

W tym stanie rzeczy nieprawidłowa jest praktyka organu polegająca na nadaniu biegu odwołaniu strony, które zostało wniesione przed faktycznym doręczeniem stronie decyzji czyli przed wprowadzeniem decyzji do obrotu prawnego.

Co prawda w działalności organów administracji może zdarzyć się sytuacja, w której strona dowie się o treści decyzji (nie podlegającej ogłoszeniu) przed faktycznym doręczeniem jednakże nie powinno to prowadzić do traktowania wnoszonych w ten sposób odwołań jako prawidłowych i skutecznych pod względem formalnym.

W konsekwencji uznać należy, że skoro odwołanie nie służy od decyzji, która nie weszła do obrotu prawnego, zatem odwołanie takie (przedwczesne) jest niedopuszczalne w rozumieniu art. 134 k.p.a. (vide wyrok NSA z dnia 16 listopada 2000 r. sygn. akt V SA 235/00).

Natomiast zgodnie z art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania i postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Kategoryczne określenie "organ odwoławczy stwierdza" oznacza obowiązek organu odwoławczego stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. Uchybienie temu obowiązkowi i merytoryczne rozpoznanie odwołania stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (tak NSA w wyroku a dnia 30 grudnia 1998 r. sygn. akt IV SA 2294/96).

W zaistniałej sytuacji wniesienia odwołania przed datą doręczenia stronie decyzji organ drugiej instancji, któremu takie przedwczesne odwołanie zostało przedstawione do rozpoznania, powinien w oparciu o art. 134 k.p.a. wydać postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania. Natomiast rozpoznanie odwołania w sprawie niniejszej stanowiło rażące naruszenie powołanych wyżej przepisów postępowania.

Mając na względzie wskazane wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w oparciu o art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji.