Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SAB/Kr 21/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-05-24 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
658
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dziekan Okręgowej Rady Adwokackiej
Treść wyniku: utrzymano w mocy postanowienie referendarza sądowego
Powołane przepisy: article: art. 260 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 kwietnia 2016 r. w sprawie ze skargi J. J. na bezczynność Okręgowej Rady Adwokackiej w przedmiocie przekazania akt postępowań sądowych rzecznikowi dyscyplinarnemu postanawia utrzymać w mocy zarządzenie referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 kwietnia 2016 r. sygn. akt III SAB/Kr 21/13.


UZASADNIENIE

Zarządzeniem z dnia 8 kwietnia 2016 r. Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie pozostawił bez rozpoznania wnioski J. J. o przyznanie prawa pomocy. Podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 257 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), bowiem wnioskodawca nie przedłożył, pomimo wezwania, wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych na obowiązującym formularzu.

W ustawowym terminie wnioskodawca złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie sprzeciw od powyższego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 259 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), od postanowień dotyczących prawa pomocy przysługuje środek zaskarżenia w postaci sprzeciwu. Rozpoznając sprzeciw sąd wydaje postanowienie, w którym kwestionowane orzeczenie zmienia albo utrzymuje w mocy, o czym orzeka na posiedzeniu niejawnym – art. 260 § 1 oraz § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zdaniem Sądu Referendarz Sądowy prawidłowo orzekł o pozostawieniu wniosków skarżącego bez rozpoznania.

Pismami z dnia 7 grudnia 2015 r. w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I Izby Ogólnoadministracyjnej z dnia 2 grudnia 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny przekazał według właściwości trzy "Wnioski o przyznanie prawa pomocy" J. J. z dnia 30.11.2015 r. w sprawie sygn. akt III SAB/Kr 21/13 (I OPP 105/14; I ONP 5/14; I OPP48/14)

Zarządzeniem z dnia 29 stycznia 2016 r. nakazano przesłanie skarżącemu obowiązujących formularzy PPF celem ich wypełnienia i podpisania w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wezwanie wraz z przesłanymi trzema formularzami PPF doręczono skarżącemu w dniu 19 lutego 2016 r.

Zarządzenie nie zostało wykonane. Wnioskodawca do akt sprawy złożył w dniu 12 kwietnia 2016 r. kolejny formularz PPF na nieobowiązującym już druku zatem nie wykonał prawidłowo wezwania referendarza.

W konsekwencji, zgodnie z przepisem art. 257 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wnioski o przyznanie prawa pomocy, które nie zostały złożone na urzędowych formularzach i którego to braku mimo wezwania nie uzupełniono w terminie należało pozostawić bez rozpoznania.

Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 260 § 1 w zw. z art. 257 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.