Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SAB/Sz 19/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2007-12-03 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym
Powołane przepisy: article: art. 149, art. 245  par. 1, art. 247
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1271
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Maria Mysiak po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2007 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku W. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie z Jej skargi na bezczynność Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie samowoli budowlanej p o s t a n a w i a: odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

W dniu 7 stycznia 2007 r. W. K. wniosła skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie Grodzkim S. prosząc o wydanie przez Sąd wyroku w sprawie samowoli budowlanych, nielegalnego zajęcia strychu oraz fałszywego zeznania.

W uzasadnieniu skargi wyjaśniła, że sprawa dotyczy domu własnościowego

3-rodzinnego przy ul. [...] w S., w którym wykonano roboty budowlane bez uzgodnienia z właścicielem mieszkania nr [...], bez zgłoszenia do Wydziału Urbanistyki i Administracji Budowlanej oraz bez odpowiedniej dokumentacji

i nadzoru budowlanego. Roboty polegały na wybudowaniu ściany od strony ganku oraz przebudowie wraz z remontem lokalu mieszkalnego położonego na strychu budynku.

Skarżąca, wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł, zwróciła się do Sądu o przyznanie pomocy prawnej w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Oświadczyła, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, utrzymuje się z emerytury w kwocie 1087 zł miesięcznie (netto 913,98 zł), Nadto podała, że posiada mieszkanie o pow. 30,9m2. W odpowiedzi na wezwanie referendarza sądowego z dnia 9 października 2007r. skarżąca przedłożyła dowody potwierdzające uzyskiwane dochody oraz wydatki na utrzymanie domu (ok. 295 zł miesięcznie).

Postanowieniem z dnia 6 listopada 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Szczecinie, w osobie referendarza sądowego, odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz orzekł

o ustanowieniu adwokata.

W. K., w ustawowym terminie, wniosła sprzeciw od powyższego postanowienia, wobec czego postanowienie to utraciło moc na podstawie art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.).

W uzasadnieniu sprzeciwu podała, że gdyby jej emerytura wynosiła 1087 zł, to nie zwracałaby się o pomoc. Poprzednią opłatę uiściła, bowiem miała trochę zaoszczędzonych pieniędzy. Ponadto podała, że wnosząc 7 stycznia pismo nie myślała, że odbędą się dwie różne, choć dotyczące tego samego, sprawy. Końcowo podniosła, że nie prawdą jest, iż nie ma nikogo na utrzymaniu, bowiem utrzymuje 10-letniego psa i podrzuconego kota.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Stosownie do z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – dalej P.p.s.a., sąd może przyznać prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym.

Jednakże, w myśl art. 247 P.p.s.a, prawo pomocy nie przysługuje stronie, w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Oznacza to, iż w przypadku, gdyby nawet sytuacja materialna strony uzasadniała przyznanie prawa pomocy, to stwierdzenie przez Sąd, iż w danej sprawie mamy do czynienia z "oczywistą bezzasadnością" skargi powoduje odmowę przyznania prawa pomocy.

Skarga jest oczywiście bezzasadna, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona.

W niniejszej sprawie z akt administracyjnych nadesłanych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie Grodzkim S. wynika, że w dniu

16 października 2006r., po rozpatrzeniu sprawy samowolnie wykonanych robót budowlanych polegających na wykonaniu zabudowy ścianą schodów wejściowych zewnętrznych w budynku mieszkalnym przy ul. [...] w S., wydał decyzję, nr [...], nakładającą na współwłaścicieli nieruchomości obowiązek doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego

z prawem. Nadto w tym samym dniu, po rozpatrzeniu sprawy samowolnie wykonanych przez P. K. robót budowlanych w położonym na poddaszu lokalu mieszkalnym nr [...] przy ul. [...] w S., wydał decyzję nr [...], nakładającą na inwestora obowiązek doprowadzenia robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem.

Z powyższego jednoznacznie wynika, że w chwili wnoszenia przez W. K. skargi na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego

w Powiecie Grodzki S., organ ten nie pozostawał w bezczynności w sprawach samowoli budowlanych opisanych w skardze. Organ pozostaje bowiem w bezczynności tylko wtedy, gdy nie wydaje w sprawie żadnej decyzji. Natomiast jeżeli wydaje jakąkolwiek decyzję, niezależnie od tego czy strona jest z niej zadowolona czy też nie, to nie pozostaje w bezczynności.

Dodatkowo można wskazać, że instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Uznając skargę na bezczynność organu za zasadną Sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa - przepis art. 149 P.p.s.a. Sąd nie posiada natomiast kompetencji do wydawania orzeczeń w sprawach należących do właściwości organów administracji publicznej w zastępstwie tych organów.

Z powyższych względów skarga W. K. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie Grodzkim S., jako oczywiście bezzasadna, nie będzie mogła być uwzględniona. W tej sytuacji Jej wniosek o przyznanie prawa pomocy w tej sprawie również nie może zostać uwzględniony, niezależnie od wykazywanej przez skarżących sytuacji materialnej. Dlatego, na podstawie art. 247 P.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.