Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 400/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2017-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 99 ust. 12,
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
article: art. 134 par. 1 art. 57a, art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak, Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec (spr.), Sędzia WSA Maria Grabowska, Protokolant Starszy inspektor sądowy Anna Szyszka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2017 r. spraw ze skarg H. O. na decyzje Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] r.: - nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik 2011 r. - nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad 2011 r. oddala skargi.


UZASADNIENIE

1. Decyzje organu administracji publicznej i przedstawiony przez ten organ tok postępowania

1.1. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. decyzjami z [...]nr [...]i nr [...] utrzymał

w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego w S.-k.

z [...] r. nr [...] określające H.O. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w podatku od towarów i usług odpowiednio za październik 2011 r. w wysokości 33.236 zł oraz za listopad 2011 r. w wysokości 8240 zł.

1.2. Organ ustalił, że H.O. prowadził działalność gospodarczą w firmie pn. Firma Usługowa "F." H.O. w zakresie świadczenia usług ogólnobudowlanych i remontowych. W toku przeprowadzonej kontroli podatkowej

w zakresie sprawdzenia prawidłowości deklarowanych podstaw opodatkowania

w podatku od towarów i usług za okres od 1 stycznia 2011 r. do 31 grudnia 2011 r., za miesiące październik i listopad, organ nie stwierdził nieprawidłowości. Ustalił natomiast, że w czerwcu 2011 r. podatnik dokonał obniżenia kwot podatku należnego o podatek naliczony wynikający z dwóch faktur VAT wystawionych przez firmę FHU T.-B. G.D., które to faktury nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Ustalenia poczynione w czerwcu miały bezpośredni wpływ na rozliczenie podatku od towarów i usług za lipiec, sierpień, wrzesień,

październik i listopada 2011 r. Decyzjami nr [...]

i nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego w S.-k.

z [...]r. nr [...]w których określono podatnikowi nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w podatku od towarów i usług odpowiednio za wrzesień 2011 r. w wysokości 75.691 zł oraz za październik 2011 r. w wysokości 33.236 zł. W deklaracjach VAT - 7 za wrzesień i październik podatnik wykazał nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w VAT w kwotach odpowiednio 108.306 zł i 65.851 zł. W deklaracjach VAT - 7 za październik i listopad podatnik ujął odpowiednio te ostatnio kwoty jako przeniesioną nadwyżkę.

Zdaniem organu, wobec utrzymania w mocy decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w S.-k. z [...]r. za wrzesień 2011 r., należało również utrzymać w mocy decyzję tego organu za październik 2011 r., gdyż decyzja ta została wydana w konsekwencji zapadłego rozstrzygnięcia za wrzesień 2011 r. Z kolei wobec utrzymania w mocy decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego

w S.-k. z [...]r. za październik 2011 r., należało również utrzymać w mocy decyzję tego organu za listopad 2011 r., gdyż decyzja ta została wydana w konsekwencji zapadłego rozstrzygnięcia za październik 2011 r.

1.3. Organ, powołując art. 99 ust. 12 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U.2011.177.1054 ze zm.), dalej: "ustawa o VAT" oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 31 stycznia 2012 r. sygn. akt I FSK 702/11 wyjaśnił, że wydając decyzje za okres późniejszy ma pełne prawo uwzględnić swoje ustalenia z postępowania odnoszącego się do okresu poprzedniego.

1.4. Organ wskazał, że wymiar podatku od towarów i usług za październik

i listopad 2011 r. nie uległ przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2016 r., pomimo upływu pięcioletniego terminu określonego w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej. Ustalono, że

w związku z przejęciem 15 marca 2016 r. przez Prokuraturę Rejonową w S.-k. postępowania karnoskarbowego, w dniu 15 czerwca 2016 r. postawiono H.O. zarzut dotyczący uszczuplenia z tytułu podatku od towarów

i usług za okres od lutego 2011 r. do grudnia 2011 r. w łącznej wysokości 334.905 zł. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S.-k., zawiadomieniem z 13 lipca 2016 r., poinformował podatnika, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w zakresie VAT za okres od lutego do grudnia 2011 r. uległ zawieszeniu od 15 czerwca 2016 r., w związku z wystąpieniem przesłanki z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, tj. od dnia wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe. Pismo zostało skutecznie doręczone stronie 19 lipca 2016 r.

2. Skargi do Sądu

2.1 Na powyższe decyzje H.O. złożył skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K.. Wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Zarzucił naruszenie:

- art. 122, art. 187 § 1 w związku z art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez przeprowadzenie postępowania kontrolnego w sposób ogólnikowy, stronniczy, poprzez zaniechanie zgromadzenia i zbadania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego poprzez np. nie przeprowadzenie żadnych czynności celem ustalenia czy usługi wskazane w zakwestionowanych fakturach faktycznie miały miejsce czy też nie, jako warunku niezbędnego do wydania decyzji o przekonywującej treści oraz skutkującą naruszeniem zasady prawdy materialnej, wadliwością oceny materiału dowodowego. Naruszenia te przejawiają się w nie uwzględnieniu okoliczności świadczących na korzyść skarżącego, bez wyjaśnienia dlaczego pewne dowody uznano za wiarygodne, a niektórych nie uznano, w tym wyjaśnienia skarżącego oraz naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, w szczególności wyprowadzenie przez organy na podstawie zebranych dowodów wniosków, iż skarżący mógł i powinien wiedzieć o nierzetelności kontrahenta, tj. wystawcy zakwestionowanych przez organy podatkowe faktur, które rzekomo odzwierciedlały nierzeczywiste zdarzenia gospodarcze;

- art. 180 § 1, art. 188 i art. 193 § 2 Ordynacji podatkowej poprzez bezzasadne uznanie przez organy przedstawionych przez skarżącego ksiąg rachunkowych za nierzetelne w sytuacji gdy odzwierciedlają one stan rzeczywisty;

- art. 180 § 1 w zw. z art. 195 pkt 1 w zw. z art. 181 Ordynacji podatkowej poprzez nie uwzględnienie wniosku o przesłuchanie świadka G.D.,

o przerwanie czynności przesłuchania wobec podjęcia informacji o przebytym przez świadka załamaniu nerwowym i leczeniu psychiatrycznym w 2012 r. w tym nie przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność postrzegania lub komunikowania swoich spostrzeżeń i zaliczenie takich zeznań w poczet materiału dowodowego;

- art. 180 i art. 188 Ordynacji podatkowej poprzez bezzasadne nie uwzględnienie wniosków dowodowych skarżącego o przesłuchanie świadków: I.S., M. O.-D., J.M. i M.M. na okoliczności mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a mianowicie wiarygodności depozycji składanych przez G.D. oraz na okoliczność wykazania usług budowlanych i zakupów materiałów budowlanych objętych zakwestionowanymi fakturami, co uniemożliwiło skarżącemu wykazanie rzeczywistości zdarzeń gospodarczych objętych zakwestionowanymi fakturami;

- art. 210 § 4 i art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez brak przedstawienia całego stanu faktycznego sprawy i jego należytej oceny, uwzględniającej cel przepisu art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a/ ustawy o VAT i oparciu się wyłącznie na wydanym w stosunku do G.D. wyroku skazującym w postępowaniu karnym w zakresie świadomości i wiedzy skarżącego co do nierzeczywistości zdarzeń gospodarczych wynikających z zakwestionowanych przez organy podatkowe faktur;

- art. 210 § 4 i art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez brak odniesienia się przez organ do podniesionych w odwołaniu zarzutów m.in. przeprowadzenie dowodu z zeznań J.M., M.M., I.S. oraz M.

O.-D. na okoliczności wskazane szczegółowo w treści wniosków dowodowych z 1 września 2015 r. oraz przesłuchania pracowników firmy G.D., co czyni niemożliwym ustalenie przez skarżącego, czy organy podatkowe rozpatrzyły składane w tym zakresie wnioski dowodowe, co ograniczyło możliwości strony wykazania okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy,

a dotyczących rzeczywistości zdarzeń gospodarczych wynikających

z zakwestionowanych przez organy podatkowe faktur;

- art. 233 § 1 pkt 2 ppkt a/ Ordynacji podatkowej poprzez jego nie zastosowanie w sytuacji gdy organ odwoławczy zauważył, że organ pierwszej instancji uchybił przepisom dotyczącym sporządzenia uzasadnienia i nie odniósł się poprzez ocenę dowodów do zeznań wszystkich świadków – S. P. i G. Z.;

- art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów, skutkujące rozstrzygnięciem wszelkich wątpliwości w zakresie stanu faktycznego na niekorzyść skarżącego i tym samym naruszenie art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, skutkujące przyjęciem przez organy niezgodnie ze stanem faktycznym, że zakwestionowane fakturami zdarzenia nie miały miejsca

w rzeczywistości;

- art. 11 ustawy p.p.s.a. polegające na niedopuszczalnym jego zastosowaniu w toku postępowania podatkowego, przy jednoczesnej wadliwej jego wykładni, że stosuje się go również w postępowaniu podatkowym;

- błąd w ustaleniach faktycznych polegający na niezasadnym i niewynikającym

z zebranego w sprawie materiału dowodowego przekonaniu, że podatnik nie zachował należytej staranności w zakresie współpracy i dokonywania transakcji z kontrahentem G. D. i wiedział, iż zakwestionowane faktury odzwierciedlają nierzeczywiste zdarzenia gospodarcze, w tym niepoparte obiektywnym materiałem dowodnym przekonanie, iż wspomniane faktury nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, w sytuacji nie przesłuchania zawnioskowanych przez stronę skarżącą świadków na okoliczność wykazania realizacji usług wynikających z tych faktur oraz nie przeprowadzenie żadnych czynności faktycznych mających na celu wykazanie "nierzeczywistości" wspomnianych zdarzeń objętych tymi fakturami, a przyjęcie w tym zakresie wyłączenie faktu skazania przez sąd karny w sprawie o sygn. akt II K 48/14 G.D. w powiązaniu ze stwierdzonymi tym wyrokiem czynami przestępnymi i czasookresem ich popełnienia oraz domniemaniami i uproszczeniami myślowymi wynikającymi z niepamięci poniektórych świadków;

- art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a/, art. 99 ust. 12 ustawy o VAT poprzez przyjęcie, że sporne faktury nie dokumentują faktycznych zdarzeń gospodarczych i tym samym nie stanowią podstawy obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z tych faktur, oraz że skarżący wiedział lub mógł zdobyć taką wiedzę i odmówienie skarżącemu prawa do odliczenia z tytułu wykonywanych na jego rzecz usług i zakupionych towarów;

- art. 86 ust. 1 ustawy o VAT poprzez uniemożliwienie skarżącemu odliczenia VAT od faktur dokumentujących wykonanie usługi czy nabycie towarów, w ten sposób naruszono również art. 1 (2) Dyrektywy 2006/112/WE z 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej poprzez naruszenie zasady neutralności VAT;

- art. 109 ust. 3 ustawy o VAT poprzez uznanie, że skarżący prowadził ewidencję

w sposób sprzeczny z wymaganiami wspomnianego przepisu i nie zawierała ona danych niezbędnych do określenia przedmiotu i podstawy opodatkowania, wysokości kwoty podatku należnego, kwoty podatku naliczonego obniżającej kwotę podatku należnego, w tym także danych służących do identyfikacji transakcji wskazanych we wspomnianym przepisie;

- art. 99 ust. 12 w związku z art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a/ ustawy o VAT w związku

z art. 168 lit. a/ Dyrektywy Rady 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego podatku od wartości dodanej i acquis communautaire (wypracowanego na gruncie tego przepisu) przez ich błędną wykładnię sprowadzającą się do uznania, że wydanie decyzji za lipiec 2011 r. oznacza konieczność przyjęcia nadwyżki podatku naliczonego w kwocie wynikającej z tej decyzji bez weryfikacji poprawności kwoty nadwyżki za sierpień 2011 r., mimo że rozliczenie wynikające z decyzji za lipiec 2011 r. jest błędne i kwestionowane w odrębnym postępowaniu. Prawidłowa wykładnia powinna prowadzić do wniosku, że określając zobowiązanie podatkowe, kwotę zwrotu różnicy podatku, kwotę zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku organ zobowiązany był do weryfikacji poprawności wszystkich elementów determinujących poprawność rozliczenia za sierpień 2011 r., w tym kwot podatku naliczonego z poprzednich okresów rozliczeniowych objętych decyzją za lipiec 2011 r. w tym ze względu na możliwe różne terminy przedawnienia zobowiązań podatkowych,

- art. 2 Konstytucji, poprzez przerzucenie konsekwencji podatkowych na podatnika nie biorącego udziału w oszustwach innych podmiotów gospodarczych, a będącego jedynie ofiarą.

W uzasadnieniach skarg skarżący szczegółowo odniósł się do ww. zarzutów.

2.2. Z kolei w uzasadnieniach pism procesowych z 21 czerwca 2017 r. skarżący podniósł, że wydając zaskarżoną decyzję, organ oparł się na ustaleniach poczynionych w pozostałych postępowaniach podatkowych prowadzonych wobec skarżącego. W ocenie skarżącego nie jest wystarczające, że inne organy podatkowe, w innym postępowaniu zgromadziły dowody, oceniły je i wydały na ich podstawie decyzje. Brak jest więc źródłowych materiałów dowodowych mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W ten sposób też organ ograniczył stronie możliwość wypowiedzenia się co do materiałów zgromadzonych w innym postępowaniu.

W oparciu o powyższe zakwestionować można także art. 108 ust. 1 ustawy o VAT.

W konsekwencji skarżący zarzucił naruszenie art. 121 § 1, art. 180 i art. 187 § 1 oraz art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej

2.3. W odpowiedziach na skargi organ podtrzymał stanowisko przedstawione

w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji i wniósł o ich oddalenie. Wyjaśnił ponadto, że zarzuty skargi odnoszą się do zakwestionowania prawa do odliczenia podatku naliczonego z dwóch faktur VAT wystawionych w czerwcu 2011 r. przez G.D.. Okoliczności tych transakcji nie mają bezpośredniego związku

z rozliczeniem VAT za październik i listopad 2011 r.

2.4. Na rozprawie 21 grudnia 2017 r. Sąd postanowił, na podstawie

art. 111 § 2 ustawy p.p.s.a. połączyć do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt od I SA/Ke 400/17 i I SA/Ke 401/17 i prowadzić je pod wspólną sygn. I SA/Ke 400/17.

3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje:

3.1 Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U.2017.2188 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy

z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(t.j. Dz.U.2017.1369 ze zm.), określanej dalej jako p.p.s.a., sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargi nie są zasadne, bowiem zaskarżone decyzje nie naruszają prawa.

3.2. W pierwszej kolejności należy podnieść, że wymiar podatku za październik i listopad 2011 r. nie uległ przedawnieniu, mimo upływu pięcioletniego terminu określonego w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej. Organ prawidłowo wskazał, że bieg terminu przedawnienia został zawieszony z uwagi na przedstawienie 15 czerwca 2016 r. H.O. zarzutu uszczuplenia z tytułu podatku od towarów i usług za okres od lutego 2011 r. do grudnia 2011 r. w wysokości 334.905 zł. Przy czym podatnik został powiadomiony pismem z 13 lipca 2016 r. o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych z tytułu VAT za wskazane miesiące przed upływem terminu przedawnienia.

3.3. Istota sporu sprowadza się do oceny czy organ prawidłowo określił skarżącemu nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w podatku od towarów i usług za październik i listopad 2011 r. Skarżący kwestionuje ustalenia organu dotyczące czerwca 2011 r. Jego zdaniem organy nie udowodniły, że nie doszło do zakupu usług i towarów widniejących na fakturach wystawionych przez G.D.. Ustalenia te wpłynęły na rozliczenie podatku w październiku i listopadzie, w których to miesiącach nie stwierdzono nieprawidłowości. Zdaniem skarżącego, organ zobowiązany był do weryfikacji poprawności wszystkich elementów determinujących poprawność rozliczenia za październik i listopada 2011 r., w tym kwot podatku naliczonego

z poprzednich okresów rozliczeniowych. W ocenie organu natomiast okoliczności transakcji zakwestionowanych w czerwcu 2011 r. nie mają bezpośredniego związku

z rozliczeniem VAT za październik i listopad 2011 r.

Sąd stwierdził, że stanowisko organu jest prawidłowe.

3.4. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem art. 57a nie mającym zastosowania

w przedmiotowej sprawie). Z przepisu tego wynika, że granice rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny wyznaczone są przez granice sprawy administracyjnej, która w komentowanym przepisie powinna być rozumiana w znaczeniu materialnoprawnym, a nie procesowym. Zakresem rozpoznania sądu stają się więc wszystkie czynności i akty wydane w danej sprawie administracyjnej, niezależnie od tego, w jakim stadium postępowania i w jakim trybie zostały podjęte. Rozstrzyganie

"w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem kontroli zgodności z prawem innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Należy przy tym zauważyć, że niezwiązanie granicami skargi nie oznacza, że sąd może czynić przedmiotem swych rozważań i ocen wszystkie aspekty skargi bez względu na treść zaskarżonego aktu lub czynności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 lutego 2013 r., sygn. akt II GSK 1113/12, LEX nr 1358317). Na uwadze musi mieć bowiem granice, jakie wyznacza dana sprawa.

3.5. Powyższe, w kontekście stanu fatycznego niniejszej sprawy oznacza, że skoro podatnik wniósł skargę na decyzję organu dotyczącą rozliczenia w podatku od towarów i usług za październik i listopad 2011 r., to Sąd musi ograniczyć swoje rozstrzygnięcie do granic tej sprawy. Nie może tym samym rozpoznać zarzutów skargi, które w istocie dotyczą zobowiązania podatnika za inny okres, tj. czerwiec 2011 r. Sąd w takim wypadku wypowiadałby się bowiem w kwestiach nieobjętych daną sprawą, która jest przedmiotem rozstrzygnięcia.

3.6. Rozstrzygnięcie kontrolowanych decyzji zostało oparte o art. 99 ust. 12 ustawy o VAT. Zgodnie z tym przepisem, zobowiązanie podatkowe, kwotę zwrotu różnicy podatku, kwotę zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku, o której mowa w art. 87 ust. 1, przyjmuje się w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba że naczelnik urzędu skarbowego lub organ kontroli skarbowej określi je w innej wysokości. Przepis ten oznacza, że w sytuacji gdy organ określi podatnikowi m.in. kwotę zobowiązania podatkowego w innej wysokości niż wynikające ze złożonej przez podatnika deklaracji, obalone zostaje domniemanie prawdziwości deklaracji złożonej przez podatnika. W miejsce kwoty wynikającej z dokonanego przez podatnika samoobliczenia wchodzi wówczas kwota wynikająca z decyzji organu podatkowego lub skarbowego. Należy przy tym podkreślić, że wydanie przez organ decyzji "zmieniającej" rozliczenie podatnika w podatku od towarów i usług za dany okres, w sytuacji gdy rozliczenie za ten okres wpływa na kolejny okres rozliczeniowy, za który podatnik już złożył deklarację, rodzi po stronie organu obowiązek do wydania decyzji określającej podatnikowi za kolejny okres inną kwotę zobowiązania podatkowego, zwrotu podatku lub nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. Wynika to z treści art. 21 § 3 i 3 a Ordynacji podatkowej. Rozliczenia podatnika wynikające z jego deklaracji podatkowych zostają wówczas zastąpione wydanymi i doręczonymi w tym przedmiocie decyzjami podatkowymi, uwzględniającymi poczynione za te okresy, korelujące ze sobą ustalenia faktyczne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 31 stycznia 2013 r., sygn. akt I FSK 702/11, LEX nr 1136303).

3.7. W wyniku przeprowadzonego postępowania organ nie stwierdził nieprawidłowości w rozliczaniu podatku naliczonego i należnego w październiku

i listopadzie 2011 r. Zmiana rozliczenia w podatku od towarów i usług wobec wynikającego z deklaracji VAT złożonych przez skarżącego za październik i listopad 2011 r. wynikała natomiast z tego, że na rozliczenia te wpływały rozliczenia odpowiednio za wrzesień i październik 2011 r. Skoro organ ostatecznymi decyzjami określił skarżącemu za wrzesień i październik 2011 r. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następne okresy rozliczeniowe w niższych,

w miejsce zadeklarowanych przez podatnika wyższych kwot, to po uwzględnieniu pierwszej z tych kwot w rozliczeniu za październik i listopad 2011 r., kwota nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za te miesiąca wyniosła odpowiednio 33.236 zł oraz i 8240 zł. Rozliczenie to, odmienne od tego, którego dokonał podatnik w złożonych przez siebie deklaracjach za październik 2011 r. (108.306 zł) i listopad (65.851 zł) zrodziło na podstawie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej obowiązek wydania decyzji za październik i listopad 2011 r. i określenia w nich prawidłowych kwot zobowiązania podatkowego.

3.8. Powyższe oznacza, że prawidłowe są decyzje organu określająca zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za październik i listopad

2011 r. Zarzuty naruszenia art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 193 § 2, art. 195 pkt 1 i art. 233 § 1 pkt 2 ppkt a/, art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, art. 11 p.p.s.a., art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a/, art. 99 ust. 12,

art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a/ i art. 109 ust. 3 ustawy o VAT, art. 1 (2) Dyrektywy 2006/112/WE z 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej poprzez naruszenie zasady neutralności VAT i art. 2 Konstytucji RP są bezzasadne.

3.9. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.