Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1436/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-02-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję organu administracji
Powołane przepisy: article: art. 145 par 1 pkt 1 lit c, art. 188, art. 151, art. 203 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 16 lutego 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak sędzia del. NSA Leszek Kiermaszek Protokolant: sekretarz sądowy Agnieszka Chustecka po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lutego 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 2430/14 w sprawie ze skargi M. w W. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżony wyrok oraz decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2014 r. nr [...], 2. zasądza od Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska na rzecz M. w W. kwotę 600 (sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 27 lutego 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 2430/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. w W. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia.

Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Warszawie decyzją z dnia [...] marca 2012 r., znak: [...], określił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie nowego przebiegu drogi wojewódzkiej nr [...] na odcinku od skrzyżowania ulic M. i P. (granica pomiędzy Gminami P. i L.) do włączenia do drogi krajowej nr [...]" według wariantu I.

Po rozpatrzeniu odwołania Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wydał w dniu [...] sierpnia 2013 r. decyzję w części uchylającą i w tym zakresie rozstrzygającą, a w pozostałej części utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] marca 2012 r., znak: [...].

Na powyższe rozstrzygnięcie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosło Stowarzyszenie I..

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12.03.2014 r., prawomocnym od dnia 20 maja 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 2489/13, uchylił decyzję organu drugiej instancji w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa procesowego w zakresie obowiązku wnikliwego wyjaśnienia sprawy z uwzględnieniem swobodnej oceny dowodów oraz uzasadnienia orzeczenia, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W toku ponownego rozpatrywania sprawy organ drugiej instancji został zobowiązany do uwzględnienia oceny prawnej zawartej w tym wyroku WSA, jak również do rozważenia, czy w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki do wydania decyzji kasatoryjnej, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a.

Ponownie rozpoznając odwołanie M. w W., G. Oddział w W., Stowarzyszenia I., Gminy L. od decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie z dnia [...] marca 2012 r., decyzją z dnia [...] października 2014 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (zwany dalej także GDOŚ) uchylił w całości zaskarżoną decyzję oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Organ odwoławczy wskazał, że o konieczności uchylenia decyzji organu I instancji zadecydowało to, iż materiał dowodowy, na podstawie którego wydano tę decyzję wymaga uzupełnienia w zakresie przekraczającym ramy art. 136 K.p.a. i mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska przytoczył treść i wskazania zawarte w prawomocnym wiążącym wyroku WSA z 12 marca 2014 r. i zauważył, że ocena prawna zawarta w tym wyroku jednoznacznie wskazuje na konieczność przeprowadzenia rozszerzonej analizy wariantowej, uwzględniającej zamierzenia inwestycyjne polegające na modernizacji drogi nr [...] od P. do węzła w N. (węzeł P. na drodze ekspresowej [...]) oraz zidentyfikowanie, w oparciu o tak sporządzoną analizę, wariantu najkorzystniejszego dla środowiska. Według organu taka skala uzupełnień wykracza poza ramy postępowania drugoinstancyjengo, gdyż rodzi ryzyko zmiany przedmiotowej tego postępowania administracyjnego. W konsekwencji postępowanie przeprowadzone przez tutejszy organ w oparciu o uzupełnienie sporządzone zgodnie z wytycznymi Sądu, byłoby obarczone naruszeniem zasady dwuinstancyjności, o której mowa w art. 15 K.p.a. Granice rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy w drugiej instancji wyznacza rozstrzygnięcie decyzji pierwszej instancji. Ryzyko zmiany zakresu przedmiotowej sprawy uzasadnia zastosowanie dyspozycji art. 138 § 2 K.p.a.

Organ zaznaczył, iż gdy wybór określonego wariantu przebiegu fragmentu przedsięwzięcia przesądza o skali oddziaływania i skutkach dla środowiska realizacji dalszej jego całości, inwestor winien albo poddać łącznie inwestycję procedurze ocen dla powiązanych zależnościami fragmentów bądź etapując ocenę dla kolejnych fragmentów – zapewnić aby były w pełni przeanalizowane wszelkie skutki proponowanego do realizacji wariantu i wersji alternatywnych (w tym skutki kontynuacji poszczególnych wariantów).

Wobec zakresu wskazań zawartych w wyroku WSA z dnia 12 marca 2014 r., GDOŚ stwierdził, iż organ I. instancji powinien rozszerzyć przeprowadzone już ustalenia i określił poprzez szczegółowe wyliczenie i opisanie, do czego będzie on zobowiązany podczas ponownie prowadzonego postępowania.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie wniósł M. w W. zarzucając bezzasadne wydanie decyzji kasatoryjnej, podczas gdy Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska mógł rozstrzygnąć sprawę co do meritum, według wskazań Sądu.

Skarżący stwierdził, że droga nr [...] obecnie nie będzie przedłużana, a przedmiotowa inwestycja winna być jak najszybciej zrealizowana.

W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swe stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z dnia 27 lutego 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 2430/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako P.p.s.a.) oddalił skargę uznając ją za niezasadną.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji zwrócił uwagę, że w niniejszej sprawie wydany został prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 marca 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 2489/13.

Sąd wskazał, że zgodnie z art. 153 P.p.s.a. organ związany jest oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w orzeczeniu sądu. Dotyczy to zarówno sądu ponownie orzekającego w sprawie, jak i organu ponownie ją rozpatrującego. Wyroku tego nie zakwestionowała strona skarżąca. Sąd wskazał, że w powołanym prawomocnym wyroku Sąd stwierdził konieczność ponownego wnikliwego rozważenia kwestii wariantowości realizacji zamierzonej inwestycji w kontekście oddziaływania na środowisko poszczególnych wariantów przebiegu tej drogi. Jednocześnie zauważył, że jakkolwiek inwestycja liniowa może podlegać etapowaniu, to ocena jej wpływu na środowisko winna być przeprowadzona w taki sposób, by skutki realizacji poszczególnych wariantów przedmiotowego przedsięwzięcia były rozważane w kontekście całego układu modernizowanej drogi (do węzła P. na drodze [...]).

Sąd uprzednio rozpoznający sprawę podkreślił, że obowiązek analizy możliwych wariantów realizacji przedsięwzięcia m.in. w ramach raportu wynika z art. 66 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 80 ust. 1 pkt 2 ustawy ooś. Prawodawca wymaga m.in., aby w toku postępowania zidentyfikować wariant najbardziej korzystny dla środowiska (art. 66 ust. 1 pkt 5 lit b ustawy ooś. Jakkolwiek ustawodawca nie przesądził, aby wariantem akceptowanym musiał być wariant najbardziej korzystny dla środowiska (art. 81 ust. 1 ustawy ooś), w toku postępowania konieczna jest jego identyfikacja oraz odniesienie się do niego.

Sąd I instancji zwrócił uwagę, że na rozprawie przed Sądem, który wydał wskazany wyrok, skarżące wówczas Stowarzyszenie podało, iż nie jest kontynuowana procedura lokalizacji dalszego przebiegu drogi nr [...]. Sąd odnotował ten fakt w protokole rozprawy. Orzekając wówczas w tej sprawie Sąd znał więc tę okoliczność. Wobec tego, Sąd I instancji uznał, że nie można przyjąć, że po wydaniu tego wyroku nastąpiła zmiana stanu faktycznego sprawy, z uwagi na rezygnację z kontynuowania procedury lokalizacji dalszego przebiegu drogi nr [...]. Sąd zauważył, że tym samym aktualność zachowują w całości wskazania Sądu wyrażone w wiążącym prawomocnym wyroku, sformułowane w oparciu o zawartą tam ocenę prawną. Sąd wskazał wówczas, że wnikliwego ustalenia wymaga szereg kwestii, w tym: - czy przez sztuczny podział przedsięwzięcia na dwa etapy (jak to wywodzi skarżąca) nie zafałszowano obrazu możliwych oddziaływań fragmentu przyszłej drogi w wariancie preferowanym przez inwestora; czy prawidłowo oceniono oddziaływanie wariantów w kontekście prognozowanego natężenia ruchu (wpływ na jakość powietrza, klimat akustyczny, oddziaływanie na środowisko wodnogruntowe, oddziaływanie na świat zwierzęcy, jako bariera dla migracji zwierząt oraz zagrożenie dla ich egzystencji wobec ewentualnych kolizji. Sąd wskazał, że organ musi rozważyć, co do meritum, wobec konkretnego wniosku uczestnika postępowania, czy nie istnieje wariant bardziej korzystny dla środowiska niż proponowany w raporcie (z uwzględnieniem w tym zakresie argumentacji inwestora); czy prawidłowo przeprowadzona została ocena oddziaływania fragmentu przedsięwzięcia na środowisko. Nie może być ona oderwana od tego, w jakim zakresie przyjęte rozwiązania determinują przyszłe oddziaływania całej inwestycji (w fazie realizacji i eksploatacji).

Poprzednio orzekający Sąd stwierdził, że mimo możliwości odstąpienia od realizacji dalszych fragmentów drogi w przewidywalnej przyszłości w tego rodzaju przypadkach, prowadząc procedurę ocen należy uwzględnić ewentualną realizację przedsięwzięcia w docelowym kształcie, aby ocenić realne oddziaływanie, jakie może być następstwem danego etapu inwestycji w przyszłości (po zrealizowaniu jej reszty) - przy jakich założeniach rozwoju infrastruktury oceniano przyszłe oddziaływania (prognozy ruchu). Skoro wybór wariantów był dokonywany także w oparciu o analizy oddziaływań w określonym horyzoncie czasowym (za 10 lat), organ badający, czy prognozy są wiarygodne (w tym - na jakich danych oparte), winien wyjaśnić - wobec zarzutów odwołania - jakie były założenia wyjściowe i czy jego zdaniem ich przyjęcie było zasadne. Organ powinien wyjaśnić, czy założona wersja jest wystarczająco prawdopodobna, bądź też ustalono, że porównywalne są skutki przyjęcia różnych hipotetycznych założeń rozwoju sieci drogowej. Sąd I instancji zwrócił uwagę, że ponownie rozpoznając sprawę organ administracji zobowiązany został do odniesienia się również do zarzutu, że dane wyjściowe, dotyczące obecnego ruchu, były nieaktualne (pomiary z 2005 roku, gdy były dostępne - z 2010). Sąd zarzucił także organowi: - nieodniesienie się do uwag zgłoszonych w ramach zapewnienia udziału społeczeństwa w procedurze ocen, w myśl art. 15 K.p.a.; - niezałączenie map, służących ustaleniu granic koniecznego obszaru ograniczonego użytkowania. O ile z procedury ocen oddziaływania na środowisko wynikają przesłanki wskazane w art. 135 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska do ustalenia obszaru ograniczonego użytkowania, obszar ten musi być ustanowiony przed oddaniem inwestycji do użytkowania (art. 135 ust. 4 ustawy Prawo ochrony środowiska), a obowiązkiem inwestora jest wskazanie w raporcie potrzeby utworzenia raportu i przedłożenie wraz z nim poświadczonej przez właściwy organ kopii mapy ewidencyjnej z zaznaczonym przebiegiem granic obszaru (art. 66 ust. 1 pkt 12 przed średnikiem i ust. 4 zd. 1 ustawy ooś).

Sąd I instancji wskazał, że wobec wielości zagadnień niewyjaśnionych przez organ I. instancji, Sąd we wskazanym prawomocnym wyroku stwierdził w konkluzji, że organ odwoławczy oceniając materiał dowodowy winien rozważyć, czy nie zachodzą w sprawie przesłanki do wydania decyzji kasatoryjnej, wskazane w art. 138 § 2 K.p.a.

Sąd I instancji zwrócił uwagę, że organ odwoławczy może sprawę przekazać do ponownego rozpatrzenia tylko wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie mającym wpływ na jej wynik. W sytuacji zatem, gdy postępowanie w I. instancji zawiera istotne braki lub uchybienia normom prawa materialnego a także procesowego, organ odwoławczy - aby dokonać oceny prawidłowości ustalenia stanu faktycznego - musiałby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w zakresie mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Dalej wskazano, że art. 136 K.p.a. zezwala organowi odwoławczemu na przeprowadzenie jedynie uzupełniającego postępowania dowodowego.

Sąd I instancji stwierdził, iż w rozpatrywanej sprawie, ustalenia poczynione przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska przesądziły o zasadności wydania decyzji kasatoryjnej. Organ odwoławczy trafnie i wyczerpująco uzasadnił swe stanowisko. Organ trafnie wyjaśnił, że mając na uwadze, iż decyzja I. instancji wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, przekazanie sprawy do I. instancji stało się konieczne. Nie było podstaw do skorzystania z art. 136 K.p.a. (przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego), bowiem czynienie ustaleń w szerszym zakresie niż sprawa ta była przedmiotem oceny I instancji, prowadziłoby do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, wywodzonej z art. 15 K.p.a. Zdaniem Sądu I instancji GDOŚ trafnie, zgodnie ze wskazaniami WSA, sformułował okoliczności i zagadnienia, które Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Warszawie winien wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu tej sprawy. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja spełniała też wymogi wynikające z art. 107 § 3 K.p.a.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył M. w W., zaskarżając go w całości.

Zaskarżonemu wyrokowi w trybie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. naruszenie :

a) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 7, 75 § 1, 77 oraz 80 K.p.a. przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działania administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie tj. nie uchylił zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., pomimo tego że zebrany przez organ II instancji materiał dowodowy nie był wystarczający do rozstrzygnięcia zawartego w decyzji tego organu,

b) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. z uwagi na fakt, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 3 K.p.a., dotyczących uzasadnienia faktycznego decyzji, co również uzasadniało zastosowanie przez Sąd środka przewidzianego w ustawie tj. uchylenie zaskarżonej decyzji na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. P.p.s.a.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, mając na uwadze zalecenia wyroku z dnia 12 marca 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 2489/13 i rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji GDOŚ z dnia [...] października 2014 r. skarżący kasacyjnie podniósł, że w złożonej przez niego skardze wskazał, że nie zamierzał i nie zamierza modernizować drogi wojewódzkiej nr [...] na odcinku od P. do węzła w N. (węzeł P. na drodze ekspresowej [...]), a jedynie do miejsca jej włączenia do drogi krajowej nr [...]. Nie mogło być zatem mowy w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy o podziale przedmiotowej inwestycji na dwa etapy, co w konsekwencji czyniło bezprzedmiotową konieczność przeprowadzenia rozszerzonej analizy wariantowej uwzględniającej zamierzenie inwestycyjne aż do węzła P..

Dalej stwierdzono, że Sąd w uzasadnieniu wyroku z dnia 27 lutego 2015 r. poprzestał jedynie na obszernym przytoczeniu tez uzasadnienia prawomocnego wyroku WSA z dnia 12 marca 2014 r. (sygn. akt IV SA/Wa 2489/13) oraz na lakonicznym stwierdzeniu, że "ustalenia poczynione przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska zawarte w decyzji z dnia [...] października 2014 r. przesądziły o zasadności wydania decyzji kasatoryjnej, a organ ten trafnie i wyczerpująco uzasadnił swoje stanowisko". Ponadto w ocenie Sądu ww. decyzja spełniała również wymogi art. 107 § 3 K.p.a.

Skarżący kasacyjnie podniósł, że nie zgadza się ze wskazanym wyżej stanowiskiem Sądu. Podkreślił, że organ ograniczył się jedynie w wydanej decyzji do stwierdzenia, że w przedmiotowej sprawie miał miejsce podział zadania inwestycyjnego przez M. w W. na dwa etapy. Okoliczność ta zdaniem organu wynika z wyroku Sądu z dnia 12 marca 2014 r. Tymczasem w tym wyroku Sąd wyraźnie podkreślił, że organ powinien ocenić czy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający dla dokonania stosownych ustaleń w kwestii konieczności dalszego poprowadzenia drogi nr [...] do planowanego węzła w miejscowości N. Sąd ten podkreślił, że w tej sprawie istotne jest stanowisko inwestora, które musi podlegać stosownej ocenie przez organ. Dalej wskazano, że twierdzenie dotyczące konieczności dalszego przedłużenia drogi wojewódzkiej nr [...] do węzła P. zostało sformułowane przez Stowarzyszenie SISKOM w skardze do Sądu, która to skarga była przedmiotem rozpoznania w sprawie zakończonej w/w wyrokiem z dnia 12 marca 2014 r.

W związku z powyższym organ II instancji powinien był przed wydaniem decyzji z dnia [...] października 2014 r. ocenić zebrany materiał dowodowy, a w szczególności ustalić i ocenić stanowisko M. w kontekście zarzutu Stowarzyszenia S. dotyczącego etapowania przedmiotowej inwestycji. Organ II instancji tego jednak nie uczynił, a Sąd w skarżonym wyroku z dnia 27 lutego 2015 r. stanowisko takie zaaprobował, w wyniku czego doszło do naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 75 § 1 i art. 77 oraz 80 K.p.a.

Skarżący kasacyjnie podkreślił, że decyzja organu II instancji z dnia [...] października 2014 r. nie została w sposób właściwy uzasadniona. Jego zdaniem organ ograniczył się wyłącznie do stwierdzenia, że w przedmiotowej sprawie zasadne jest zastosowanie art. 138 § 2 K.p.a. z uwagi na związanie organu oceną prawną i wskazaniem co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku Sądu z dnia 12 marca 2014 r. Skarżący kasacyjnie dowodził, że Sąd we wskazanym wyżej wyroku nie przesądził o obowiązku wydania decyzji kasatoryjnej, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a. Z uzasadnienia tego wyroku wynika, że wydanie takiej decyzji powinno zostać poprzedzone gruntowaną analizą zebranego materiału dowodowego ze szczególnym uwzględnieniem stanowiska inwestora. Organ jednak w uzasadnieniu decyzji nie wskazał w jaki sposób została dokonana ocena zgromadzonego materiału dowodowego, która doprowadziła organ do wniosku, że zasadne jest zastosowanie art. 138 § 2 K.p.a. Stwierdzenie Sądu w skarżonym wyroku, że decyzja zawiera elementy wskazane w art. 107 § 3 K.p.a. jest zatem nieuzasadnione. W rezultacie doszło do naruszenia przez Sąd powołanego wyżej przepisu K.p.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w wyniku jego niezastosowania przez Sąd.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez M. w W. ma usprawiedliwione podstawy.

Za zasadny uznać należy podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niewykazanie, że zaistniała konieczność zastosowania art. 138 § 2 K.p.a.

Zasadniczą kwestią mającą istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy jest jednoznaczne ustalenie, czy inwestor zamierzał modernizować drogę nr [...] jedynie do miejsca jej włączenia do drogi krajowej nr 7, czy też zamierzał ją modernizować także na odcinku od P. do węzła w N.. Główne zarzuty, co do prawidłowości decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia opierały się na założeniu, że inwestycja w istocie sztucznie została podzielona na dwie części a ocena jej oddziaływania na środowisko powinna być dokonana co do obydwu tych części, podczas gdy dokonano jej tylko co do pierwszej części inwestycji. Od poczynienia jednoznacznych ustaleń w tym przedmiocie będzie zależało, czy i w jakim zakresie będzie konieczne uzupełnienie materiału dowodowego, czy też wystarczające będzie dokonanie oceny już zgromadzonych w sprawie dowodów.

Inwestor stanowczo i jednoznacznie twierdzi, że inwestycja ma ograniczać się jedynie do modernizacji drogi nr [...] jedynie do miejsca jej włączenia do drogi krajowej nr [...]. Podważenie tego stanowiska powinno być oparte na jednoznacznych dowodach nie zaś na domniemaniach.

Stowarzyszenie I. powołuje się na fakt, że z uzupełnienia raportu oddziaływania wynika, iż droga ma być kontynuowana do węzła w N. Rozpoznając ponownie sprawę organ odwoławczy powinien uzyskać stanowisko inwestora w tej kwestii, to jest czy w raporcie zawarte były jedynie rozważania teoretyczne odnośnie do kontynuacji drogi do węzła w N., czy też rozważania te dotyczyły realnie istniejących zamierzeń inwestora.

Ponownie stwierdzić należy, że od poczynienia jednoznacznych ustaleń w opisanym wyżej przedmiocie będzie zależało, czy i w jakim zakresie będzie konieczne uzupełnienie materiału dowodowego i ewentualne uchylenie w tym celu decyzji organu I instancji czy też wystarczające będzie dokonanie oceny już zgromadzonych w sprawie dowodów.

Zastosowanie przez organ odwoławczy art. 138 § 2 K.p.a. bez poczynienia jednoznacznych ustaleń w ww. kwestii nie miało uzasadnionych podstaw. Tym samym zaistniały podstawy nie tylko do uchylenia zaskarżonego wyroku ale również do uchylenia decyzji organu odwoławczego.

Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 P.p.s.a., art. 151 P.p.s.a. i art. 203 pkt 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.