Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1740/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-08-23 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6182 Zwrot wywłaszczonej nieruchomości i rozliczenia z tym związane
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. T., S. T., E. T., B. T., M. T., U. C. i E. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego postanawia: odrzucić skargę E. W.


UZASADNIENIE

W piśmie z dnia 19 kwietnia 2017 r. B. T., S. T., E. T., B. T., M. T., U. C. i E. W., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika będącego radcą prawnym, wnieśli za pośrednictwem organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie zwrotu nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], ozn. jako działka [...] z obrębu [...] o pow. 953 m2.

Składając skargę profesjonalny pełnomocnik nie dołączył do niej pełnomocnictw, z których wynikałoby umocowanie do wniesienia skargi i występowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym w niniejszej sprawie w imieniu skarżących.

Wobec powyższego zarządzeniem z dnia 14 lipca 2017 r. wezwano profesjonalnego pełnomocnika skarżących do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie pełnomocnictw procesowych do reprezentowania skarżących: B. T., S. T., E. T., B. T., M. T., U. C. i E. W. w postępowaniu sądowoadministracyjnym w niniejszej sprawie – w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. W wezwaniu zamieszczono również informację, że z dołączonych do skargi pełnomocnictw nie wynika umocowanie do reprezentowania wymienionych skarżących w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie.

Wezwanie powyższe, wraz ze stosownym pouczeniem o konsekwencjach jego niewykonania, zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżących w dniu 26 lipca 2017 r. Zatem siedmiodniowy termin do dokonania powyższej czynności bezskutecznie upłynął w dniu 2 sierpnia 2017 r.

W odpowiedzi na to wezwanie profesjonalny pełnomocnik skarżących przy piśmie z dnia 2 sierpnia 2017 r. złożył pełnomocnictwa procesowe do reprezentowania skarżących: B. T., S. T., E. T., B. T., M. T. i U. C. w postępowaniu sądowoadministracyjnym w niniejszej sprawie. Jednocześnie w piśmie tym pełnomocnik wniósł o przedłużenie terminu o 14 dni na złożenie pełnomocnictwa od E. W.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 34 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.), strony i ich organy mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Natomiast stosownie do regulacji odczytywanych łącznie zawartych w art. 37 § 1 i art. 46 § 3 tej ustawy, pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Z regulacji tej wprost wynika, że do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem.

Z powołanych przepisów wynika, że pełnomocnik może skutecznie zastępować swego mocodawcę w sprawie sądowoadministracyjnej, jeżeli ten udzielił mu pełnomocnictwa do działania przed sądem administracyjnym i zarazem dokument pełnomocnictwa dołączony został do akt sprawy sądowoadministracyjnej przy podejmowaniu pierwszej czynności procesowej.

W niniejszej sprawie profesjonalny pełnomocnik skarżących nie uczynił zadość wezwaniu i nie uzupełnił braku formalnego skargi polegającego na złożeniu pełnomocnictwa procesowego do reprezentowania skarżącej E. W. w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym, przez co nie wykazał, że jest podmiotem umocowanym do wniesienia skargi i reprezentowania jej w niniejszej sprawie, co na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 powołanej ustawy skutkuje odrzuceniem skargi, bowiem jako profesjonalny pełnomocnik – będący radcą prawnym – ze względu na posiadane kwalifikacje zawodowe i wiedzę prawniczą oraz doświadczenie życiowe, powinien mieć świadomość wagi terminowego dokonywania określonych czynności procesowych oraz wiedzieć i potrafić przewidzieć grożące konsekwencje związane z ujemnymi skutkami w zakresie postępowania sądowego będącymi wynikiem zaniechania dokonania w ustawowym terminie nałożonych obowiązków formalno-procesowych.

Brak wykazania właściwego umocowania w stosunku do E. W. jest brakiem formalnym skargi i nieuzupełnienie tego braku stanowi podstawę do jej odrzucenia, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 powołanej ustawy, w świetle którego sąd odrzuca skargę, jeżeli w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych, a jak wynika z akt sprawy pełnomocnik nie złożył dokumentu pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącej E. W. w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym, a więc nie uzupełnił braku formalnego skargi, co obliguje Sąd do odrzucenia skargi E. W.

Wyjaśnić także należy, w związku z wnioskiem pełnomocnika skarżących o przedłużenie terminu na złożenie pełnomocnictwa procesowego od skarżącej E. W., że skarga jest pismem procesowym inicjującym postępowanie sądowe. W związku z powyższym do skargi stosuje się m. in. regulację zawartą w art. 58 § 1 pkt 3 powołanej ustawy, zgodnie z którą sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych, a to oznacza, że zakreślony siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi, jest terminem ustawowym, wynikającym z art. 49 § 1 powołanej ustawy, który nie może być ani skracany, ani przedłużany przez Sąd, gdyż przepisy prawa nie dopuszczają takiej możliwości.

Z powyższych względów, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.