Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1060/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2019-08-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 34 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
article: art. 3 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Beata Czyżewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi Z. P. i P. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...], znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. A. P.


UZASADNIENIE

Z. i P.P. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi decyzję Wojewody [...] nr [...], z dnia [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. nr [...] z dnia [...], w sprawie zabudowy nieruchomości działki nr 150/9 w obrębie [...] oraz na fragmentach działek drogowych nr 2/37 i 150/6 przez budynek mieszkalny wielorodzinny z garażami, instalacji zewnętrznej, elektrycznej, wodociągowej, kanalizacji sanitarnej i deszczowej.

Postanowieniem z dnia [...] Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. odrzucił w/w skargę oraz na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a zwrócił skarżącym uiszczony wpis sądowy. W uzasadnieniu wskazano, że skarżący nie uzupełnili w wymaganym terminie braków formalnych skargi w postaci nadesłania jej odpisów

Skarżący złożyli wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, który postanowieniem Sądu z dnia 27 lipca 2018 r. nie został uwzględniony. Termin został przywrócony postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2018 r. Natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 7 grudnia 2018 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Prezydent Miasta Ł. wspomnianą na wstępie decyzją z [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił D.W. pozwolenia na budowę obejmującego budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażami, instalacji zewnętrznych: elektrycznej, wodociągowej oraz kanalizacji sanitarnej i deszczowej, ukształtowania terenu i zieleni, układu komunikacji wewnętrznej z miejscami postojowymi na ternie nieruchomości położonej przy ul. A nr 51 w Ł., działka 150/9 w obrębie ewidencyjnym [...] oraz na fragmentach działek drogowych nr 2/37 i 150/6, zgodnie z projektem budowlanym, stanowiącym załącznik do decyzji, z zachowaniem warunków z art. 36 ust. 1 pkt 1-4 oraz art. 42 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podniósł, że zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Stwierdzono, że wniosek D.W. wraz z projektem budowlanym spełnia wymagania określone w art. 33 ust. 2 i art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, dotyczące zawartości wniosku i zakresu sprawdzenia projektu budowlanego.

Organ oparł się na załączonych przez D.W. dokumentach w postaci oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, decyzji Prezydenta Miasta Ł. nr [...] z dnia [...] o ustaleniu warunków zabudowy, decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. znak [...] z dnia [...], utrzymującą w mocy powyższą decyzję oraz projekt budowlany z uzgodnieniami.

Organ zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę stwierdził, że projekt budowlany jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy. Usytuowanie obiektu mieści się w obszarze działki wyznaczonym w decyzji o warunkach zabudowy przez nieprzekraczalne linie zabudowy. Wskaźnik powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu tj. działki nr 150/9 wynosi w projekcie 0,31, co jest zgodne z parametrami podanymi w decyzji o warunkach zabudowy wynoszącymi od 0,19 do 0,34. Szerokość elewacji frontowej od strony ulicy A w projekcie (usytuowanie równoległe) wynosi 21,54 m, co jest zgodne z parametrami podanymi w decyzji o warunkach zabudowy (usytuowanie prostopadłe lub równoległe) wynoszącymi od 16 m do 23 m. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz okapu wynosi w projekcie 10,07 m co jest zgodne z parametrami podanymi w decyzji o warunkach zabudowy wynoszącymi od 7,5 m do 10,5 m. W projekcie określono nachylenie połaci dachowych wynoszące 24° i 36° oraz wysokości głównej kalenicy dachu wynoszące 13,48 m. Jest to zgodne z parametrami podanymi w decyzji o warunkach zabudowy - dach dwu lub wielospadowy, o kącie nachylenia połaci dachowych od 24° do 40° i wysokości głównej kalenicy w przedziale od 11 m do 13,5 m.

W decyzji o warunkach zabudowy określono miejsca postojowe/garażowe dla obsługi planowanej inwestycji, na terenie inwestycji w liczbie minimum 1 miejsce na 1 mieszkanie, nie mniej niż 1 miejsce na każde 60 m2 powierzchni mieszkań - przewidziano 13 miejsc postojowych (8 w garażach i 5 na terenie nieruchomości dla 13 mieszkań, co jest zgodne z parametrami podanymi w decyzji o warunkach zabudowy. Uznano również, że projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1422 t.j.). Usytuowanie budynku w odległości większej niż 4 m od granic sąsiednich działek budowlanych oznacza, że spełniono przepisy § 12 ww. rozporządzenia dotyczącego sytuowania budynków.

Przedmiotowy budynek nie spowoduje ponadnormatywnego ograniczenia dopływu światła naturalnego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynkach znajdujących się na sąsiednich działkach (§ 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia). Jak wynika z dokumentacji projektowej wysokość przesłaniana w odniesieniu do budynku na działce nr 153/16 wynosi 12,29 m, podczas gdy odległość pomiędzy częścią przesłaniającą a ścianą budynku sąsiedniego wynosi 12,44 m. Nie występuje kwestia przesłaniania budynku położonego na działce nr 151/11, biorąc pod uwagę odległość tego budynku od budynku projektowanego wynoszącą 17,21 m, co oznacza spełnienie powyższego wymogu.

W ocenie organu projekt spełnia wymagania dotyczące nasłonecznienia o jakich mowa w § 60 ww. rozporządzenia, w odniesieniu do budynków sąsiednich, zważywszy, że zgodnie z ust. 2 § 60, w mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia do co najmniej jednego pokoju. Projektowany obiekt znajduje się od strony północnej w stosunku do budynku na działce nr 151/11 i od strony zachodniej w stosunku do budynku na działce nr 153/16. W związku z powyższym ograniczenie nasłonecznienia może być rozważane wyłącznie w odniesieniu do zachodniej elewacji budynku na działce nr 153/16, przy pełnym nasłonecznieniu elewacji południowej i wschodniej tego budynku.

Projekt budowlany spełnia wymagania dotyczące kompletności projektu, tj. uzgodnienie z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, zaświadczenia o wpisaniu na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, oświadczenia projektantów i sprawdzających o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, uprawnienia budowlane projektantów i sprawdzających.

Nadto projekt zagospodarowania terenu po dokonaniu korekt w trakcie postępowania spełnia niezbędne wymagania dotyczące jego zawartości. W projekcie nie występuje kolizja elementów projektowanych z istniejącą stacją telefoniczną. Wysokość projektowanego budynku jest zgodna z decyzją o warunkach zabudowy. Ograniczenia w realizacji zamierzeń budowlanych na działce nr 153/16, na skutek zacieniania działki, nie stwarza podstawy do kwestionowania prawidłowości projektu, jeśli nie stwierdzono naruszenia przepisów w odniesieniu do stanu istniejącego na działce sąsiada.

Na przedmiotowe postępowanie nie ma wpływu postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w przedmiocie skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 3 września 2015 r., sygn. akt II Sa/Łd 334/15, oddalającego skargę zainteresowanych od decyzji SKO o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy ww. budynku. Postanowieniem nr [...] z dnia [...], organ odmówił zawieszenia postępowania stwierdzając, że powyższa okoliczność nie stanowi dla organu zagadnienia wstępnego o jaki mowa wart. 97 § 1 pkt4 k.p.a.

Również wskazano, że nie występuje kolizja przedmiotowego obiektu ze stacją transformatorową znajdującą się na działce nr 150/3. Nie istnieje też kwestia kolizji ze studnią głębinową.

Istniejącą nad działką linię energetyczną przeznaczono w projekcie do likwidacji, zgodnie z uzgodnieniem z A S.A. Oddział Ł.-Miasto, zawartym w piśmie z dnia 22 czerwca 2017 roku.

We wniesionym odwołaniu Z. i P.P. wnieśli o uchylenie decyzji organu I instancji, jako wydanej w sposób nieprawidłowy, niezgodnie z obowiązującymi przepisami i decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Podnieśli, iż organ I instancji nie dokonał właściwej weryfikacji załączonych do wniosku o udzielenie pozwolenia dokumentów w kontekście wymogów art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, bądź też oparł się na oświadczeniu projektanta o zgodności projektu budowlanego z obowiązującymi przepisami, które w ich ocenie zostało złożone jako nieprawdziwe, a mianowicie ilość miejsc postojowych, zapewnionych na terenie objętym wnioskiem jest niewystarczająca w stosunku do liczby wymaganej ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy oraz odległość miejsc postojowych, usytuowanych przy granicy działki jest niezgodna z warunkami technicznymi, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Decyzją nr [...] z dnia [...] Wojewoda Ł. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu podniesiono, że inwestor spełnił przesłanki zawarte w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, a tym samym zgodnie z art. 35 ust. 4 powołanej powyżej ustawy, organ nie mógł odmówić inwestorowi wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Projektowana inwestycja nie utrudni korzystania z nieruchomości skarżących ani też nie uniemożliwi ich ewentualnej zabudowy, zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Przedmiotowa inwestycja jest zgodna z zapisami powołanej decyzji o warunkach zabudowy, dotyczącymi warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego:

* linie nowej zabudowy - nieprzekraczalne - zgodnie z załącznikiem graficznym, linie te zostały zachowane i zostały umieszczone na rysunku planu zagospodarowania terenu;

* wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu tj. działki nr 150/9-w przedziale od 0,19 do 0,34, warunek został spełniony - wskaźnik ten wynosi 0,31;

* szerokość elewacji frontowej od strony ul. A w przedziale od 16m do 23m, usytuowanej prostopadle lub równolegle w stosunku do ul. A, warunek został spełniony - szerokość elewacji frontowej usytuowanej równolegle do ul. A wynosi 21,54m;

wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyk i oraz okapu w przedziale 7,5m do 10, 5m, warunek został spełniony - górna krawędź gzymsu wynosi 10,07m na pozycji 0 (wejście do obiektu);

* geometria dachu - dach dwu lub wielospadowy o kącie nachylenia połaci dachowych 24° - 40°, wysokość głównej kalenicy w przedziale od 11 do 13,5m. Kalenica główna winna być usytuowana równolegle lub prostopadle względem frontu działki tj. ul. A - warunki zostały spełnione, dach wielospadowy o kącie nachylenia 24° i 36°, wysokość głównej kalenicy 13,48, kalenica główna części frontowej budynku równoległa do frontu działki od strony ul. A;

* miejsca postojowe/garażowe dla obsługi planowanej inwestycji, zlokalizowane poza pasami dróg publicznych, na terenie minimum 13 inwestycji w liczbie: minimum 1 miejsce na 1 mieszkanie lecz nie mniej niż 1 miejsce na każde 60m2 pow. mieszkań, warunek został spełniony - przewidziano 13 miejsc postojowych dla 13 mieszkań, powierzchnia mieszkań to w sumie 738,62m2, z tego wynika minimum 13 miejsc postojowych.

Zgodnie z ustaleniami tej decyzji obsługa komunikacyjna odbywać się będzie projektowanym zjazdem z ul. A i projektowanym zjazdem z ul. B (drogi gminne).

Wobec powyższego stwierdzić należy, iż do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę inwestor dołączył wymagane opinie i uzgodnienia, a także wymagane powyższym przepisem art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, legitymując tym samym swoje prawo do jej zabudowy.

Nadto stwierdzono, że projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane uzgodnienia i informację o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b ustawy Prawo budowlane oraz wymogi określone rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowalnego.

Przedmiotowy budynek usytuowany jest w odległości większej niż 4,0 m od granic nieruchomości, spełniając tym samym ustalenia § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Projektowany budynek nie spowoduje także ponadnormatywnego ograniczenia dopływu światła naturalnego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynkach znajdujących się na działkach sąsiednich. Jak wynika z dokumentacji projektowej, wysokość przesłaniania w odniesieniu do budynku na działce sąsiedniej o nr ewid. 153/16, stanowiącej własność p. Z.P. oraz p. P.P. wynosi 12.29 m podczas gdy odległość pomiędzy częścią przesłaniającą a ścianą budynku sąsiedniego wynosi 12,44 m.

Organ uznał, że projektowana inwestycja nie powoduje ograniczenia zabudowy na działkach sąsiednich, w szczególności ze względu na konieczność zachowania warunków wynikających z ustaleń § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dotyczącego sytuowania budynków oraz warunków wynikających z § 13, § 57 i § 60 tego rozporządzenia, dotyczących nasłonecznienia i zacieniania, jak również z § 217 ust. 1, dotyczącego bezpieczeństwa pożarowego.

Projekt budowlany przedmiotowej inwestycji w ocenie organu II instancji, spełnia także wymogi § 18 ust. 1 i 2 oraz § 22 powołanego rozporządzenia, dotyczących urządzenia miejsc postojowych na działce inwestora oraz miejsc na pojemniki, służące do czasowego gromadzenia odpadów stałych.

Projekt budowlany przedmiotowej inwestycji został także pozytywnie zaopiniowany przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych - opinia z 19.12.2017 r.

Powołując się na § 19 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, który dotyczy odległości wydzielonych miejsc postojowych od granicy działki budowlanej, stwierdzono, że działka na której mają zostać zlokalizowane miejsca postojowe graniczy z drogami. Biorąc pod uwagę wyroki WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/GL 1078/10 z 11.03.2011 r. oraz sygn. akt II SA/GL 799/11 z 02.03.2012 wymóg zachowania odległości wskazanych w powołanym przepisie nie ma w tym przypadku zastosowania.

Z. i P.P. zaskarżyli niniejszą decyzję Wojewody [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W ocenie skarżących decyzja "istotnie narusza prawo w postaci obrazy art. 155 w zw. z art. 156 § 1 ust. 2 k.p.a. Zaskarżona decyzja utrzymała w mocy rozstrzygnięcie oparte na naruszeniu szeregu przepisów prawa budowalnego, prawa geodezyjnego i kartograficznego. W przedstawionym planie zabudowy nie zostały opisane wszystkie elementy stanowiące treść planu, w szczególności brakuje o podstacji telefonicznej, co dowodzi sprzeczności z ustawą Prawo geodezyjne i kartograficzne. W ocenie skarżących sprzeczna z art. 5 ust.1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W ocenie skarżących organy naruszyły również norę art. 7 k.p.a. przez nieuwzględnienie ich słusznego interesu, jednak bliżej tego interesu w uzasadnieniu skargi nie określono. Z kolei naruszenia art. 12 k.p.a. skarżący upatrują w niedochowaniu zasady wnikliwości postępowania, bowiem Wojewoda wydał decyzję bez należytego rozpatrzenia wszystkich okoliczności sprawy, pominięto dokument w postaci uwag skarżących do projektu budowalnego.

W skardze zawarto również wniosek o dopuszczenie w trybie art. 106 p.p.s.a. dowodu z dokumentów załączonych do skargi w postaci kserokopii zaskarżonej decyzji i pisma skarżących z dnia 9 lutego 2017 roku skierowanego do Prezydenta miasta Ł., zawierającego zarzuty do projektu. sprawie decyzji, decyzji w sprawie warunków zabudowy dla spornej inwestycji.

Uczestniczka postępowania D.W. w piśmie procesowym z dnia 29 lipca (data wpływu do sądu 5 sierpnia 2019) wniosła o oddalenie skargi. Wskazała, że niezrozumiały jest zarzut naruszenia art. 155 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. podnosząc, że przepisy te regulują dwa odrębne postępowania nadzwyczajne, konkurencyjne w stosunku do siebie i nie mogą być stosowane łącznie. W szczególności przepis art. 155 k.p.a. dotyczy zmiany ostateczne decyzji administracyjnej, co nie sanowi przedmiotu tego postępowania. Z kolei art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zawiera przesłanki nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa, jednak w skardze nie uzasadniono tego zarzutu.

Co do zarzutu nieopisania wszystkich elementów planu, uczestniczka wyjaśniła, iż projekt budowalny zawiera wszystkie elementy wymienione w § 8 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25 kwietnia 2012 roku w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Nie jest zasadny zarzut nieopisania podstacji telefonicznej, stacja bowiem nie stanowi elementu nowoprojektowanego, nie są przewidziane podłączenie jej do budynku, zatem wystarczająca jest w ocenie uczestniczki informacja, w jakiej części nieruchomości ona istnieje. Uczestniczka zwróciła też uwagę, że projekt budowlany został naniesiony na mapę sporządzoną przez właściwy organ, którego obowiązkiem było uwzględnienie dotychczasowego sposobu zagospodarowania nieruchomości, autor projektu budowlanego nie miał ku temu podstaw.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc argumenty wymienione z zaskarżonej decyzji i uznając, że podniesione zarzuty pozostają bez wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2019 roku pełnomocnik skarżących podniósł zarzut sprzeczności decyzji z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przyjętego uchwała Rady Miejskiej w Ł. Nr [...] z dnia [...] roku obowiązującego od 1 marca 2018 roku w dniu

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.2018.1302 ze zm.), dalej powoływanej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne w ramach kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem wydawanych rozstrzygnięć nie przejmują sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz oceniają, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.

Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Kontroli sądu poddane zostały decyzje wydane na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (t.j. Dz.U.2019.1886).

Skarga pozbawiona jest jakichkolwiek uzasadnionych podstaw. Jak trafnie zauważyła uczestniczka postępowania D.W., całkowitym nieporozumieniem jest zarzut sformułowany jako naruszenie art. 155 w zw. z art. 156 § 1 pkt k.p.a. Przepis art. 155 k.p.a. dotyczy możliwości uchylenia decyzji ostatecznej na wniosek strony i stanowi jeden z trybów nadzwyczajnych zmiany decyzji ostatecznej. Nie ma żadnej korelacji między tym unormowaniem a przepisem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., który z kolei określa jedną z kwalifikowanych wad decyzji uzasadniającej stwierdzenie jej nieważności, w tym przypadku z powodu wydania decyzji bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Nie ma związku funkcjonalnego między tymi przepisami, jak wskazała uczestniczka postępowania, każdy z nich dotyczy innego trybu nadzwyczajnego wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej.

Nie stanowi też rażącego naruszeniu prawa nieopisanie w projekcie budowlanym istniejącej podstacji telefonicznej, skoro projekt nie zakłada żadnych prac z tym elementem związanych. Słusznie zwraca uwagę uczestniczka postępowania, że projekt został sporządzony na mapie sporządzonej przez uprawniony organ, który odpowiada za jej treść, zaś projektant może nanieść na niej jedynie elementy nowoprojektowane. Brak opisania tego elementu ma mapie nie ma wpływu na ocenę legalności zaskarżonych decyzji.

Nie może odnieść skutku zarzut związany z wysokością budynku. Fakt, że jest on wyższy o trzy metry od budynku skarżących nie stanowi sam przez się o naruszeniu prawa. Żadne przepisy ustawy Prawo budowalne nie nakazują budowy budynków, które nie są wyższe, niż na sąsiedniej działce. Wysokość planowanej zabudowy ma znaczenie, o ile może powodować zacienienie w budynku przeznaczonym na pobyt ludzi pomieszczeń na nieruchomości sąsiedniej. Jak jednak wynika z niekwestionowanych ustaleń organu, planowany budynek nie spowoduje zacienienia budynku na nieruchomości skarżących. Jak wynika z dokumentacji projektowej, wysokość przesłaniania w odniesieniu do budynku na działce sąsiedniej o nr ewid. 153/16, stanowiącej własność p. Z.P. oraz p. P.P. wynosi 12.29 m podczas gdy odległość pomiędzy częścią przesłaniającą a ścianą budynku sąsiedniego wynosi 12,44 m. Zatem nie dojdzie do ponadmormatywnego zacienienia.

Przede wszystkim zaś wyjaśnić należy, że parametry nowej zabudowy określa ostateczna decyzja ustalającą warunku zabudowy dla inwestycji. Zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy Prawo budowalne projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy, czyli nie może parametrów tych określić odmiennie, jej ustalenia są wiążące zarówno dla projektanta, jak i dla organu architektonicznego. Jak zaś wynika z decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] roku, wysokość głównej kalenicy określono w granicach od 11 do 13,5 metra. Zatem ustalenie wysokości budynku na 13, 4 m nie jest naruszeniem prawa.

Nie może również odnieść skutku zarzut niezgodności zaskarżonej decyzji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W dacie orzekania przez organ odwoławczy uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania dla tego terenu, podjęta 18 stycznia 2018 roku nie weszła jeszcze w życie, zatem jego ustalenia nie stanowiły obowiązującego prawa.

Zbędny okazał się wniosek o dopuszczenie załączonych do skargi dokumentów, są to bowiem rozstrzygnięcia organu i pismo procesowe, znajdujące się a aktach administracyjnych i z urzędu sądowi znane.

Reasumując, skarga nie zawiera żadnych zarzutów, uzasadniających uchylenie zaskarżonych decyzji. Rozpoznając skargę w granicach sprawy i niezależnie od zawartych w niej zarzutów, do czego sąd zobligowany jest z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a., również stwierdzić należy brak podstaw do jej uwzględnienia. Zaskarżone decyzje zostały wydane po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, wyczerpującego wszelkie kwestie istotne dla rozstrzygnięcia, organy dokonały oceny złożonego projektu budowlanego stosownie do dyspozycji powołanych w decyzji przepisów, którą sąd w pełni podziela i prawidłowo zastosowały prawo materialne.

Z uwagi na powyższe sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.

E.S.