Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 678/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-01-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 125,  art. 131 ust. 1 i  ust. 2,  art. 132 ust. 1, ust. 2, ust. 3,  art. 132 ust. 2 pkt 2 lit. ci ust. 3 pkt 1, pkt 2 i pkt 4
journal: Dz.U. 2012 poz 145
law: Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek Sędzia WSA Władysław Kulon Protokolant: Starszy asystent sędziego Katarzyna Grott po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi "E." Sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód rzeki B. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu decyzją z dnia [...] r. Nr [...], podjętą na podstawie art. 125, art. 126 ust. 1, art. 132 ust. 2 pkt 2 lit. c ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 145 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), zwanej dalej "k.p.a.", po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez "E." Sp. z o.o. od decyzji Prezydenta Miasta J.G. z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie odmowy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód rzeki B. w zakresie piętrzenia, poboru oraz zrzutu wody dla potrzeb energetycznych M.E.W. w J.G., Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. utrzymał w mocy w/w decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że pismem z dnia 27 lutego 2011 r. (data wpłynięcia do Urzędu Miasta J.G. - 28 luty 2011 r.) "E." Sp. z o.o. zwróciła się z wnioskiem o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód rzeki Bóbr w zakresie piętrzenia, poboru oraz zrzutu wody dla potrzeb energetycznych M.E.W. w J.G.. Wniosek zawierał opracowany przez Pana P.W. z w/w Spółki "Operat wodnoprawny na piętrzenie i pobór wód z rzeki B. w km 212+348 dla potrzeb M.E.W." wraz z opisem w języku nietechnicznym. Do wniosku dołączono również "Instrukcję gospodarowania wodą oraz obsługi i eksploatacji jazu piętrzącego stałego na rzece B. w km 212+348".

W związku z wezwaniem przez organ I instancji do dokonania uzupełnienia stwierdzonych braków w złożonej dokumentacji wnioskodawca poprawił kilometraż w części graficznej operatu wodnoprawnego oraz instrukcji gospodarowania wodą, w której należało również wpisać prawidłowe telefony i adresy instytucji, jak również uzupełnił współrzędne geograficzne urządzeń wodnych, jednoznacznie ustalił moc turbin oraz szczegółowo wykazał sposób pomiaru ilości wód odprowadzanych do kanału M.. Ponadto, wnioskodawca nie dostarczył zgody administratora rzeki B. na piętrzenie oraz pobór wód rzeki B..

W dniu [...] r. Prezydent Miasta J.G. decyzją Nr [...] wydał pozwolenie wodnoprawne na szczególne korzystanie z wód rzeki B. w zakresie piętrzenia, poboru oraz zrzutu wody dla potrzeb energetycznych M.E.W. w J.G.. W dniu 12 listopada 2014 r. Prezydent Miasta J.G. wydał postanowienie, które uzupełniało w/w decyzję.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył "E." Sp. z o.o., wnosząc o uchylenie decyzji w części uzupełnionej wydanym postanowieniem Prezydenta Miasta J.G..

Rezultatem przeprowadzonego postępowania odwoławczego przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. było wydanie decyzji w dniu [...] r. znak [...] uchylającej w całości decyzję Prezydenta Miasta J.G. z dnia [...] r. Nr [...] z jednoczesnym przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Uzasadnieniem było wystąpienie szeregu uchybień dotyczących dołączonej do wniosku dokumentacji, jak i samego wydania decyzji.

W dniu 18 kwietnia 2013 r. "E." Sp. z o.o. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, który wyrokiem z dnia 5 września 2013 r. (sygn. akt II SA/Wr 349/13) oddalił ją. Uzasadnieniem wyroku było stwierdzenie braków formalnych, które uniemożliwiły organowi I instancji ustalenie prawidłowego stanu faktycznego i prawnego przedmiotowej sprawy. Rezultatem tego było m.in. błędne ustalenie stron postępowania przy jednoczesnym niepowiadomieniu jednej ze stron o toczącym się postępowaniu. Organ odwoławczy wydając decyzję uchylającą w całości z jednoczesnym przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia nakazał organowi I instancji wezwanie wnioskodawcy do uzupełnienia wniosku w myśl art. 131 i art. 132 ustawy - Prawo wodne. Dopiero kompletny wniosek powinien stanowić podstawę do ustalenia stanu faktycznego sprawy i orzeczenia o udzieleniu bądź odmowie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego.

Zgodnie z decyzją Dyrektora RZGW W. z dnia [...] r. Prezydent Miasta J.G. kontynuował postępowanie zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. poprzez wezwanie "E." Sp. z o.o. pismem z dnia 7 lutego 2014 r. znak: [...] do uzupełnienia załączonej do wniosku z dnia 27 luty 2011 r. dokumentacji o:

1. aktualny wypis i wyrys z rejestru gruntów przedstawiający obecny stan prawny działek nr 37, 38 i 39 AM1, obręb J.G. 2, zlokalizowanych w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód;

2. czytelny plan sytuacyjny MEW, na którym będą wyraźnie naniesione rzędne terenu oraz zaznaczony zasięg oddziaływania zamierzonego korzystania z wód wraz z zaznaczeniem nieruchomości i ich powierzchni;

3. istotne dla sprawy przekroje podłużne i poprzeczne urządzeń wodnych, w tym także M. doprowadzająca wodę do elektrowni wodnej, kanał dopływowy, upust płuczący M., jaz piętrzący na rzece B. wraz z upustem płuczącym, jak również zamknięcie wlotu do M., profil poprzeczny rzeki B. w zasięgu oddziaływania urządzeń wodnych, w szczególności jazu piętrzącego;

4. schemat funkcjonalny lub technologiczny urządzeń wodnych;

5. projekt instrukcji gospodarowania wodą sporządzony zgodnie z § 6 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 17 grudnia 2006 r. w sprawie zakresu instrukcji gospodarowania wodą (Dz. U. z 2006 r., nr 150, poz.1087), posługując się przy tym oznaczeniami zawartymi w § 2 tego rozporządzenia.

Ponadto, "E." Sp. z o.o. został wezwany do wypowiedzenia się w kwestii przepływu nienaruszalnego w korycie rzeki B. poniżej jazu stałego, biorąc jednocześnie pod uwagę wielkość określoną przez Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej; Zarząd Zlewni B., N.Ł. z siedzibą w P., tj. 1,52 x SNQ [m3/s].

W dniu 25 lutego 2014 r. "E." Sp. z o.o. odniósł się do pisma o uzupełnienie braków formalnych poprzez zarzucenie organowi I instancji niesłusznego żądania uzupełnienia wniosku w myśl art. 64 § 2 k.p.a., którym nie powinno się posługiwać na obecnym etapie postępowania. Jednocześnie zwrócił się z prośbą o przedłużenie terminu uzupełnienia dokumentacji do dnia 30 marca 2014 r..

Pismem z dnia 5 marca 2014 r. znak: [...] organ wystosował odpowiedź na w/w pismo, opierając swoje żądania o uzupełnienie dokumentacji tym razem na art. 50 § 1 k.p.a.. Równocześnie przychylił się do prośby strony o przedłużenie terminu do 30 marca 2014 r.. W ustalonym terminie dokumenty nie zostały uzupełnione.

Na podstawie zgromadzonych dowodów w sprawie, Prezydent Miasta J.G. wydał decyzję w dniu [...] r. Nr [...], w której odmówił udzielenia "E." Sp. z o.o. pozwolenia wodnoprawnego. Swoją decyzję uzasadnił licznymi, nieuzupełnionymi przez wnioskodawcę brakami w dokumentacji, które uniemożliwiają ocenę faktycznego stanu, jak również nie spełniają art. 131 i art. 132 ustawy - Prawo wodne.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył "E." Sp. z o.o., wnosząc o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Zdaniem odwołującego decyzja Prezydenta jest wadliwa, gdyż wydając decyzję w dniu [...] r. Nr [...] organ wydał pozwolenie wodnoprawne na szczególne korzystanie z wód rzeki B.. Organ I instancji posiadał identyczny wniosek, a w chwili obecnej ten sam urząd uznał, że złożony przez wnioskodawcę wniosek nie spełnia wymagań określonych w art. 131 i art. 132 ustawy - Prawo wodne. Tym samym, rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie jest – zdaniem strony - niezrozumiałe i naruszające zasadę zaufania obywateli do organów władzy publicznej zgodnie z art. 8 k.p.a. poprzez wydanie dwóch przeciwstawnych rozstrzygnięć, dokonując odmiennej interpretacji przepisów ustawy - Prawo wodne w kontekście wymagań stawianych wnioskowi o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego. Odwołanie zawiera również informację o wyrażeniu przez odwołującego zgody na stały przepływ nienaruszalny w rzece B., który został zaproponowany przez Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej; Zarząd Zlewni B., N.Ł. z siedzibą w P., tj. 1,52 x SNQ [m3/s]. Z tego względu stwierdzenia znajdujące się w zaskarżonej decyzji są – w ocenie odwołującego - nieaktualne. Ponadto, poinformowano, że nastąpiło ustalenie w trakcie rozmów z przedstawicielami RZGW we W. zakresu obowiązku utrzymania i konserwacji koryta oraz ubezpieczeń brzegowych rzeki B. na odcinku do punktu leżącego 50 metrów powyżej mostu drogowego na ul. [...] do mostu pieszego o konstrukcji metalowej przy byłej Fabryce Papieru w J.G.. Dlatego też również ta przeszkoda w udzieleniu pozwolenia wodnoprawnego została usunięta. Ponadto podniesiono kwestię doboru stron, tzn. że stroną nie będą Zakłady Chemiczne "J." S.A. w J.G., gdyż taki podmiot już nie istnieje i nie posiada żadnego tytułu prawnego do gruntów stanowiących działkę nr 37 AM1 obręb 0019. Stroną nie może być także Okręg Polskiego Związku Wędkarskiego, ponieważ zamierzone korzystanie z wód nie znajduje się w zasięgu oddziaływania uprawnionego do rybactwa. Z tego względu strona zarzuciła organowi niedopełnienie art. 10 k.p.a. w związku z art. 28 k.p.a., tj. niedopełnienie obowiązku czuwania nad ustaleniem wszystkich stron postępowania i zapewnienia im możliwość czynnego udziału w postępowaniu. Stąd też, zdaniem odwołującego, przerzucanie obowiązku ustalenia stron na jedną ze stron postępowania, w tym przypadku wnioskodawcę, jest nieuprawnione. Strona zadeklarowała również, że wszelkie braki w dokumentacji dotyczące wniosku o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego zostaną uzupełnione w najbliższym czasie.

Pismem z dnia 28 lipca 2014 r. organ odwoławczy, zgodnie z art. 10 § 1 i art. 73 k.p.a., zawiadomił strony o możliwości zapoznania się z zebranymi w sprawie aktami. Równocześnie, w tym samym dniu, tj. 28 lipca 2014 r., Dyrektor RZGW W. wystosował, na podstawie art. 50 k.p.a., pismo do wnioskodawcy z prośbą o uzupełnienie dokumentów, tj. braków formalnych w dostarczonym wniosku z dnia 27 luty 2011 r., o które prosił uprzednio także organ I instancji w swoich pismach z dnia 7 lutego 2014 r. i 5 marca 2014 r..

W dniu 6 sierpnia 2014 r. wpłynęło do siedziby RZGW we W. pismo z datą 4 sierpnia 2014 r. "E." Sp. z o.o., w którym zawarto prośbę o przedłużenie terminu dostarczenia dokumentów do dnia 15 września 2014 r., argumentując, że podmiot działający na zlecenie w/w Spółki, któremu zlecono wykonanie przedmiotowej dokumentacji, nie wykonał większości zleconych prac i nie jest w stanie podać realnego terminu ich wykonania. Z tego względu przekazano zlecenie innemu wykonawcy, co jest powodem prośby o przedłużenie terminu.

Pismem z dnia 7 sierpnia 2014 r. Dyrektor RZGW W. na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. postanowił nie przychylić się do prośby o przedłużenie terminu do dnia 15 września 2014 r. na dostarczenie dokumentów. Powyższe wezwanie było już trzecim wezwaniem w tej sprawie w ciągu kilku miesięcy i nawet przy przedłużeniu terminu, jakie udzielił organ I instancji, nie nastąpiło uzupełnienie wymienionych w pismach dokumentów. Jednocześnie wyjaśniono, że termin określony w art. 64 § 2 k.p.a. jest terminem zawitym i nie może zostać przez organ ani skrócony, ani wydłużony.

Organ odwoławczy po analizie całości materiału pod względem merytorycznym oraz prawnym wskazał, że zarzut dotyczący samego wniosku i tego, że decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Prezydent Miasta J.G. wydał pozwolenie wodnoprawne, a decyzją z dnia [...] r. Nr [...] odmówił wydania pozwolenia wodnoprawnego tejże spółce jest całkowicie bezzasadny. W myśl art. 132 ust. 2 pkt 2 lit. c ustawy - Prawo wodne w operacie wodnoprawnym należy przedstawić stan prawny nieruchomości usytuowanych w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych, z podaniem siedzib i adresów ich właścicieli. We wniosku z dnia 27 luty 2011 r. znajduje się wykaz właścicieli i władających z datą 19 lipca 2006 r., w którym właścicielem działki nr 37 jest Skarb Państwa, a użytkownikiem Zakłady Chemiczne "J." S.A., które już nie istnieją. Załączony dokument jest już od dawna nieaktualny, tym samym należało uzupełnić wniosek o aktualny wykaz, co leży w gestii wnioskodawcy zgodnie z w/w artykułem ustawy - Prawo wodne. To samo tyczy się pozostałych uchybień wykazanych w dwóch wezwaniach organu I instancji z dnia 7 lutego 2014 r. i 5 marca 2014 r., jak również wezwaniem organu II instancji z dnia 28 lipca 2014 r., które nie zostały uzupełnione, nie można tutaj mówić o pełnej dokumentacji technicznej spełniającej wszelkie wymogi. Szczegółowe rozwiązania projektowe planowanego przedsięwzięcia mają być zawarte w operacie wodnoprawnym. Operat wodnoprawny stanowi techniczną podstawę wydania pozwolenia wodnoprawnego. Prawne sformalizowanie operatu poprzez określenie w ustawie jego treści i warunków wynika z jego szczególnej roli, nie ograniczającej się do potrzeb indywidualnych, gospodarczych lub społecznych, lecz służącej także ochronie interesów publicznych (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 29 października 2008 r., sygn. akt II SA/Gd 557/08).

Ponadto organ odwoławczy wskazał, że na podstawie ogólnodostępnych informacji, zgodnie z art. 35 § 2 k.p.a., uzyskał dane, że pozyskanie nowego wypisu z rejestru gruntów, jak również map, które mogłyby służyć jako podkład do stworzenia planu sytuacyjnego MEW są w realny sposób możliwe do osiągnięcia w wyznaczonym czasie do uzupełnienia przez urząd, a tym samym nie było przesłanek do ponownego przedłużania terminu na prośbę wnioskodawcy. Wobec nieuzupełnienia - pomimo kilkukrotnych wezwań, zarówno przez organ I jak i II instancji - operatu wodnoprawnego Dyrektor RZGW we W. zmuszony był rozpatrzyć sprawę w oparciu o dostępny materiał dowodowy.

Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że dopiero w odwołaniu z dnia 4 lipca 2014 r. podniesiona została kwestia zgody na stały przepływ nienaruszalny w korycie rzeki B., jaki został zaproponowany przez Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej; Zarząd Zlewni B., N.Ł. z siedzibą w P., tj. 1,52 x SNQ [m3/s]. Jest to istotna kwestia w tymże postępowaniu, jednakże w obliczu braków formalnych wniosku na pozwolenie wodnoprawne nie może w sposób bezpośredni decydować o rozstrzygnięciu postępowania administracyjnego. To samo tyczy się uzgodnień w zakresie obowiązku utrzymania i konserwacji koryta oraz ubezpieczeń brzegowych rzeki B. na odcinku do punktu leżącego 50 m powyżej mostu drogowego na ul. [...] do mostu pieszego o konstrukcji metalowej przy byłej Fabryce Papieru w J.G..

Nieprawdą jest również, w ocenie Dyrektora, że Okręg Polskiego Związku Wędkarskiego w J.G. nie jest stroną postępowania. Zgodnie z informacjami zawartymi w wykazie wód w/w organu odcinek B., na którym zlokalizowana jest M.E.W., jest pod kontrolą w/w organu.

Reasumując, organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uwzględnienia przedstawionych zarzutów i nie dopatrzył się naruszenia obowiązujących przepisów prawnych. Prezydent Miasta J.G. odmówił wydania przedmiotowego pozwolenia wodnoprawnego zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Umożliwił czynny udział stronom w prowadzonym postępowaniu, a także wypowiedzenie się co do zebranych dowodów. Wobec powyższego organ odwoławczy przychylił się do decyzji Prezydenta Miasta J.G..

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniosła "E." Sp. z o.o., zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie:

1) przepisów proceduralnych, tj. art. 138 § 1 ust. 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie w sytuacji gdy decyzja organu I instancji jest błędna i nie znajduje podstawy w przepisach prawa materialnego,

2) przepisów proceduralnych - zasad postępowania administracyjnego, tj. art. 8 i art. 11 k.p.a. poprzez wydanie różnych decyzji w oparciu o tożsamy materiał dowodowy i stan faktyczny mimo niezmienionych podstaw prawnych i wymogów przewidzianych dla wydawania pozwolenia wodnoprawnego, a nadto brak uzasadnienia dla odmiennego niż uprzednio rozstrzygnięcia,

3) przepisów proceduralnych, tj. art. 136 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego ani niezlecenie tego postępowania organowi I, a tym samy nieuwzględnienie nowych ustaleń i okoliczności wskazanych przez stronę postępowania w odwołaniu od decyzji,

4) oraz przepisów prawa materialnego, tj. art. 4 ust. 4, art. 125, art. 126 ust. 1, art. 132 ust. 2 pkt 2 lit. c ustawy - Prawo wodne poprzez nieuprawnioną i niemającą podstaw prawnych odmowę udzielenia pozwolenia wodnoprawnego mimo spełnienia przez stronę przesłanek udzielenia tego pozwolenia.

W oparciu o powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji zaskarżonej w całości, a także decyzji Prezydenta Miasta J.G. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

W uzasadnieniu skargi zostało natomiast podniesione, że nielogiczne a także niezgodne z zasadami wynikający z przepisów prawa materialnego oraz przepisów proceduralnych jest wydawanie odmiennych decyzji w oparciu o identyczny stan faktyczny oraz taką samą dokumentację. W przeprowadzonym uprzednio - w 2012 r. postępowaniu organ I instancji dysponując identycznym wnioskiem i tymi sam załącznikami, w tym w szczególności niezmienionym operatem wodnoprawnym, w dniu [...] wydał decyzję Nr [...], mocą której udzielił na rzecz strony skarżącej pozwolenia wodnoprawnego. Praworządność oraz zaufanie do organu państwa wymagałoby wdanie w tych samych okolicznościach i w tym samym stanie faktycznym tożsamej decyzji. W chwili obecnej organ I instancji wskazuje na to, że złożony przez stronę skarżącą wniosek nie spełnia wymagań określonych w art. 132 ustawy - Prawo wodne, mimo że identyczny wniosek stanowił podstawę do udzielenia skarżącemu pozwolenia wodnoprawnego na mocy w/w decyzji Nr [...]. Skoro zatem złożony wniosek w toku bieżącego postępowania uznawany jest za niewystarczająco precyzyjny to dlaczego na podstawie tożsamej dokumentacji uprzednio był on prawidłowy. Strona nadto podkreśliła, że nie uległy zmianie przepisy regulujące procedurę ubiegania się o pozwolenie wodnoprawne ani nie uległy zaostrzeniu wymogi dotyczące wniosku o przeprowadzenie tej procedury.

Jak już wskazywała strona w odwołaniu od decyzji organu I instancji, w orzecznictwie administracyjnym wyrażane są poglądy, że rażącym naruszeniem jest podejmowanie w tej samej sprawie przeciwstawnych działań przez organy państwa (por. wyrok NSA z dnia 26 listopada 1999 r., sygn. akt V SA 978/99, publ. Lex nr 49942), dokonywanie skrajnie różnej oceny tego samego stanu faktycznego przez organy administracji (zob. np. wyrok NSA OZ w Gdańsku z dnia 3 lutego 1999 r., sygn. akt I SA/Gd 370/97, publ. Lex nr 38664), jak również zmienność rozstrzygnięć podejmowanych w sprawie przez organy administracji (zob. np. wyrok NSA OZ we Wrocławiu z dnia 23 czerwca 1994 r., sygn. akt SA/Wr 98/94, LexisNexis nr 305992, POP 1996, nr 1, poz. 3; teza druga wyroku NSA z dnia 28 kwietnia 1999 r., sygn. akt IV SA 895/97, publ. Lex nr 47186). Jak stwierdzono w wyroku NSA OZ w Łodzi z dnia 8 kwietnia 1998 r. (sygn. akt I SA/Ł 652/97, publ. ONSA 1999, nr 1, poz. 27) "zmienność poglądów prawnych wyrażonych w decyzjach organów administracji w odniesieniu do tego samego adresata, wydanych na tle takich samych stanów faktycznych, ze wskazaniem tej samej podstawy prawnej decyzji i bez bliższego uzasadnienia takiej zmiany stanowi niewątpliwie naruszenie art. 8 k.p.a.".

Następnie strona skarżąca zauważyła, że przesłanki odmowy wydania pozwolenia wodnoprawnego zostały określone w art. 126 ustawy - Prawo wodne, który stanowi, że wydania pozwolenia odmawia się gdy projektowany sposób korzystania z wody narusza ustalenia dokumentów, o których mowa w art. 125 pkt 1-2, lub nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 125 pkt 3; projektowany sposób korzystania z wody dla celów energetyki wodnej nie zapewni wykorzystania potencjału hydroenergetycznego w sposób technicznie i ekonomicznie uzasadniony. W niniejszej sprawie nie zaistniały przesłanki odmowy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego. W szczególności na podstawie uprzedniej decyzji zezwalającej na korzystanie z wód rzeki B. strona korzystała w sposób zgodny z ustaleniami z wód rzeki w zakresie udzielonego pozwolenia. Nie bez znaczenie pozostaje również okoliczność, że strona skarżąca na etapie postępowania odwoławczego wyraziła zgodę na stały przepływ nienaruszalny w korycie rzeki B. w sposób proponowany przez RZGW we W., tzn. 1,52 x SNW m3/s. Okoliczność ta jest o tyle istotna, że powoduje uzgodnienie zawartego w operacie wodnoprawnym przepływu z wymaganiami środowiska. Również w zakresie obowiązku utrzymania i konserwacji koryta oraz ubezpieczeń brzegowych rzeki B., zostały poczynione ustalenia umożliwiające udzielenie przez organ pozwolenia wodnoprawnego.

Zaskarżona decyzja nie spełnia – zdaniem strony skarżącej - wymogów wynikających z procedury administracyjnej, bowiem mimo pojawienia się dodatkowych okoliczności już po wydaniu decyzji przez organ I instancji, organ odwoławczy praktycznie nie wziął ich pod uwagę wydając decyzję utrzymującą w mocy wadliwą decyzję organu I instancji. Okoliczności istotne dla wydania pozwolenia wodnoprawnego, a także dodatkowo wniosek o przedłużenie terminu na uzyskanie dokumentacji projektowej, obecnie wymaganej przez organ, ale uprzednio co do formy ani treści niekwestionowanej, również świadczą o dążeniu strony do dokonania uzgodnień umożliwiających uzyskanie pozwolenia. Wyjaśniono już także uprzednio, że dokumentacja nie mogła zostać uzupełniona w wyznaczonym terminie z uwagi na trudności w znalezieniu wykonawcy takiej dokumentacji, a także nieterminowość dotychczasowego zleceniobiorcy.

Strona wskazywała również uprzednio na nieprawidłowe oznaczenie stron w niniejszym postępowaniu, m.in. poprzez zaliczenie w poczet stron nieistniejącego zakładu Chemicznego "J." w J.G., który to podmiot nie posiada żadnego tytułu prawnego do gruntów stanowiących działkę nr 37 AM1 obręb 0019. Ponadto, zgodnie z art. 10 w zw. z art. 28 k.p.a. to organ ma czuwać nad ustaleniem wszystkich stron postępowania i zapewnić im możliwość czynnego udziału w postępowaniu. Przerzucanie zatem tego obowiązku na jedną ze stron postępowania (w tym przypadku wnioskodawcę) jest nieuprawnione. Na organie administracji ciąży wszak obowiązek ustalenia z urzędu, kto ma w danej sprawie interes prawny lub obowiązek (wyrok NSA OZ w Lublinie z dnia 26 czerwca 1998 r., sygn. akt I SA/Lu 684/97, publ. LexisNexis nr 342137).

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Przedmiotem dokonywanej przez niego kontroli jest więc zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Po myśli zaś art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, gdy jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie jej przez sąd administracyjny następuje tylko w przypadku uchybienia przepisom prawa materialnego, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w/w ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), jak też w przypadku naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Badając pod tym kątem zaskarżoną decyzję, Sąd uznał, że skarga "E." Sp. z o.o. nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie doszło do naruszenia ani prawa materialnego ani przepisów postępowania administracyjnego, dającego podstawę do jej uchylenia.

W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja została podjęta po wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyroku z dnia 5 września 2013 r. w sprawie o sygn. II SA/Wr 349/13, którym oddalono skargę "E." Sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. z dnia [...] r. Nr [...]. Przy czym istotne jest, że zaskarżona decyzja została podjęta na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. i była decyzją kasacyjną, tj. uchylono nią decyzję Prezydenta Miasta J.G. z dnia [...] r. Nr [...] o udzieleniu "E." Sp. z o.o. pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód polegające na energetycznym wykorzystaniu rzeki B. w km 212+348 dla potrzeb M.E.W. w J.G. (uzupełnioną postanowieniem Prezydenta Miasta J.G. z dnia [...] r.) i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W sprawie II SA/Wr 349/13 Sąd uznał, że zastosowanie przez organ odwoławczy przepisu art. 138 § 2 k.p.a. było uzasadnione, wskazując jednocześnie, że organ odwoławczy słusznie podzielił argumentację zawartą w odwołaniu w zakresie naruszenia przez organ I instancji przepisu art. 111 § 1 k.p.a. poprzez wydanie postanowienia z dnia [...] r. o treści w nim wskazanej. Również prawidłowo ustalił, że z akt administracyjnych wynika, iż organ I instancji nie przeprowadził pełnego postępowania dowodowo-wyjaśniającego przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Przede wszystkim operat wodnoprawny zawiera braki istotne, a mianowicie:

a) nie zawiera aktualnego stanu prawnego nieruchomości usytuowanych w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód z podaniem siedzib i adresów ich właścicieli, co powoduje że nie ustalono właściwie wszystkich stron postępowania administracyjnego,

b) brak jest zasadniczych przekrojów podłużnych i poprzecznych urządzeń wodnych, do których zalicza się młynówkę na odcinku doprowadzającym wodę do elektrowni wodnej, kanał dopływowy, upust płuczący młynówki, jaz piętrzący na rzece B. wraz z upustem płuczącym oraz zamknięcie wlotu do m.,

c) część graficzna operatu nie zawiera schematu funkcjonalnego urządzeń wodnych lub technologicznych urządzeń wodnych.

Zdaniem Sądu (w sprawie II SA/Wr 349/13) operat wodnoprawny zawierający powyższe braki – jak słusznie stwierdził organ odwoławczy - nie spełnia wymagań art. 132 ust. 2 i 3 ustawy - Prawo wodne, zaś uzupełnienie przez organ odwoławczy w trybie art. 136 k.p.a. postępowania administracyjnego o powyższe informacje, doprowadziłoby – według oceny Sądu - do tego, że to organ odwoławczy, a nie organ I instancji, ustaliłby prawidłowo stan faktyczny sprawy, co naruszyłoby w sposób oczywisty zasadę dwuinstancyjności (art. 15 k.p.a.). Dodatkowo zaistniały rozbieżności między stronami postępowania co do ustalenia przepływu nienaruszalnego, czego organ I instancji w przeprowadzonym postępowaniu nie wyjaśnił.

Istotną kwestią był w sprawie II SA/Wr 349/13 również fakt błędnego zastosowania przez organ I instancji przepisów ustawy - Prawo wodne obowiązujących od dnia 18 marca 2011 r., gdyż zastosowanie w niniejszej sprawie w chwili orzekania miały przepisy do dnia 18 marca 2011 r., na co wskazuje art. 20 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy – Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. z 2011 r. Nr 32, poz. 159) – do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

Podjęte zatem w rozpoznawanej sprawie decyzje są wynikiem ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ I instancji i organ odwoławczy po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 września 2013 r. (sygn. akt II SA/Wr 349/13). Oznacza to, że organ I instancji rozpoznając sprawę ponownie stosownie do art. 153 u.p.p.s.a., był związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w tym orzeczeniu Sądu. W tym bowiem zakresie uzasadnienie orzeczenia wykazuje moc wiążącą. Co istotne ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w wyroku Sądu z dnia 5 września 2013 r. wiążą w sprawie również ten sąd.

Należy tutaj podkreślić, że wyrok oddalający skargę na decyzję kasacyjną stworzył taką sytuację procesową, że sprawa ponownie wróciła do rozpatrzenia przez organ I instancji, pozostawiając jej tok działaniu organów właściwych do załatwienia sprawy, według przepisów procedury administracyjnej. Organ administracji po otrzymaniu akt sprawy ma podjąć zatem zgodne z prawem działania mające na celu wykonanie ustaleń zawartych w wyroku sądu administracyjnego. Naruszenie przez organy zasady związania oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku sądu administracyjnego powoduje konieczność uchylenia podejmowanych przez organy decyzji.

Oddalenie skargi na decyzję kasacyjną spowodowało również, że organ I instancji był także zobowiązany – ponownie rozpatrując sprawę - do wypełnienia zaleceń co do dalszego postępowania wskazanych przez organ II instancji w decyzji z dnia [...] r.. Niewypełnienie bowiem tego obowiązku przez organ I instancji prowadzić może do konieczności uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej.

W rozpatrywanej sprawie zarówno organ I jak i II instancji – stosując się do wytycznych zawartych w powołanym wyżej wyroku WSA we Wrocławiu – zwrócił się do strony skarżącej o uzupełnienie załączonej do wniosku z dnia 27 luty 2011 r. dokumentacji: Prezydent Miasta J.G. pismami z dnia 7 lutego 2014 r. i z dnia 5 marca 2014 r., zaś Dyrektor RZGW – pismem z dnia 28 lipca 2014 r.. Strona skarżąca kwestionując zasadność wezwania do uzupełnienia braków formalnych wniosku, nie uzupełnienia dokumentacji, nawet mimo przedłużenia na jej wniosek terminu na dokonanie tej czynności.

Powyższe prowadzi do wniosku, że w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki do odmowy wydania pozwolenia wodnoprawnego.

Podstawę materialnoprawną podjętych w sprawie decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 145 ze zm.). I tak zgodnie z art. 125 pozwolenie wodnoprawne nie może naruszać (w brzmieniu sprzed nowelizacji z dnia 18 marca 2011 r):

1) ustaleń warunków korzystania z wód regionu wodnego lub warunków korzystania z wód zlewni;

2) ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy;

3) wymagań ochrony zdrowia ludzi, środowiska i dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków oraz wynikających z odrębnych przepisów.

Art. 131 ust. 1 stanowi zaś, że pozwolenie wodnoprawne wydaje się na wniosek. Do wniosku dołącza się (ust. 2):

1) operat wodnoprawny, zwany dalej "operatem";

2) decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego lub decyzję o warunkach zabudowy, jeżeli jest ona wymagana - w przypadku wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzenia wodnego;

3) opis prowadzenia zamierzonej działalności sporządzony w języku nietechnicznym.

Operat sporządza się w formie opisowej i graficznej (art. 132 ust. 1). Część opisowa operatu zawiera (ust. 2):

1) oznaczenie zakładu ubiegającego się o wydanie pozwolenia, jego siedziby i adresu;

2) wyszczególnienie:

a) celu i zakresu zamierzonego korzystania z wód,

b) rodzaju urządzeń pomiarowych oraz znaków żeglugowych,

c) stanu prawnego nieruchomości usytuowanych w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych, z podaniem siedzib i adresów ich właścicieli,

d) obowiązków ubiegającego się o wydanie pozwolenia w stosunku do osób trzecich;

3) charakterystykę wód objętych pozwoleniem wodnoprawnym;

4) ustalenia wynikające z warunków korzystania z wód regionu wodnego;

5) określenie wpływu gospodarki wodnej zakładu na wody powierzchniowe oraz podziemne;

6) planowany okres rozruchu i sposób postępowania w przypadku rozruchu, zatrzymania działalności bądź wystąpienia awarii lub uszkodzenia urządzeń pomiarowych oraz rozmiar, warunki korzystania z wód i urządzeń wodnych w tych sytuacjach;

7) informację o formach ochrony przyrody utworzonych lub ustanowionych na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, występujących w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych.

Część graficzna operatu zawiera (ust. 3):

1) plan urządzeń wodnych i zasięg oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych, z oznaczeniem nieruchomości wraz z ich powierzchnią, naniesiony na mapę sytuacyjno-wysokościową terenu;

2) zasadnicze przekroje podłużne i poprzeczne urządzeń wodnych oraz koryt wody płynącej w zasięgu oddziaływania tych urządzeń;

3) schemat rozmieszczenia urządzeń pomiarowych oraz znaków żeglugowych;

4) schemat funkcjonalny lub technologiczny urządzeń wodnych.

Pismem z dnia 7 lutego 2014 r. organ I instancji wezwał stronę skarżącą do uzupełnienia dokumentacji załączonej do wniosku w następującym zakresie:

1. o aktualny wypis i wyrys z rejestru gruntów, który przedstawiałby aktualny stan prawny nieruchomości usytuowanych w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód, tj. działek nr 37, 38 i 39 AM1, obręb J.G. 2,

2. plan sytuacyjny MEW sporządzony na czytelnej mapie, z naniesionymi rzędnymi terenu oraz zaznaczony zasięg oddziaływania zamierzonego korzystania z wód, z zaznaczeniem nieruchomości wraz z ich powierzchniami,

3. zasadnicze przekroje podłużne i poprzeczne urządzeń wodnych, do których należy także M. na odcinku doprowadzającym wodę do elektrowni wodnej, kanał dopływowy, upust płuczący M., jaz piętrzący na rzece B. wraz z upustem płuczącym oraz zamknięcie wlotu do M., profil poprzeczny rzeki B. w zasięgu oddziaływania urządzeń wodnych, zwłaszcza jazu piętrzącego,

4. schemat funkcjonalny lub technologiczny urządzeń wodnych,

5. projekt instrukcji gospodarowania wodą sporządzony zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 17 grudnia 2006 r. w sprawie zakresu instrukcji gospodarowania wodą (Dz. U. z 2006 r., nr 150, poz.1087), posługując się przy tym oznaczeniami zawartymi w § 2 tego rozporządzenia.

Jak wskazał WSA we Wrocławiu w przywołanym już wyroku z dnia 5 września 2013 r., operat wodnoprawny zawierający takie braki jak: brak aktualnego stanu prawnego nieruchomości usytuowanych w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód z podaniem siedzib i adresów ich właścicieli, brak zasadniczych przekrojów podłużnych i poprzecznych urządzeń wodnych, brak w części graficznej operatu schematu funkcjonalnego urządzeń wodnych lub technologicznych urządzeń wodnych, nie spełnia wymagań art. 132 ust. 2 i 3 ustawy - Prawo wodne.

Nieuzupełnienie przez stronę skarżącą powyższych braków, wskazuje zatem, że przedłożona dokumentacja nie spełnia wymagań z art. 132 ust. 2 pkt 2 lit. c i ust. 3 pkt 1, pkt 2 i pkt 4 ustawy - Prawo wodne, co uzasadnia odmowę udzielenia pozwolenia wodnoprawnego.

Powyższe czyni zarzuty naruszenia art. 4 ust. 4, art. 125, art. 126 ust. 1, art. 132 ust. 2 pkt 2 lit. c ustawy - Prawo wodne oraz art. 138 § 1 ust. 1 k.p.a. za nieuzasadnione.

Niesłuszny jest również zarzut naruszenia art. 136 k.p.a., bowiem organ odwoławczy – wbrew twierdzeniu strony skarżącej - przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe, wzywając skarżącą Spółkę do uzupełnienia braków formalnych wniosku, których nieuzupełnienie stanowiło podstawę odmowy wydania pozwolenia wodnoprawnego.

Odnośnie zaś zarzutu naruszenia art. 8 i art. 11 k.p.a., należy wskazać, że poprzednia decyzja organu Nr [...] została uchylona przez organ odwoławczy, co następnie zostało zaakceptowane w postępowaniu sądowoadministracyjnym wyrokiem oddalającym skargę "E." Sp. z o.o.. To, że organ I instancji błędnie przyjął, że złożona dokumentacja jest prawidłowa i kompletna, oraz że wydał pozwolenie wodnoprawne, a następnie odmówił jego wydania, nie stanowi naruszenia zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Przeciwne stanowisko, które prezentuje strona skarżąca, prowadziłoby do wniosku, że decyzja kasacyjna jak i wyrok oddalający skargę na taką decyzję nie mają w istocie żadnego znaczenia, skoro organ I instancji wydał za pierwszym razem decyzję pozytywną dla strony, aczkolwiek bledną. Jak to wyżej była już mowa, organ I instancji, do którego wraca sprawa do ponownego rozpoznania, jest związany zarówno wytycznymi zawartymi w wyroku sądu administracyjnego, jak i wskazaniami, które poczynił organ odwoławczy, jeśli zostały one zaaprobowane przez ten sąd. Zasada zaufania obywatela do państwa nie oznacza, że organ odwoławczy nie może eliminować z obrotu prawnego decyzji wadliwych, a do tego by się sprowadzało rozumowanie strony skarżącej.

W cytowanym już wyroku z dnia 5 września 2013 r. WSA we Wrocławiu jednoznacznie stwierdził, że wskazane przez organ odwoławczy uchybienia jakie niewątpliwie poczynił organ I instancji w trakcie prowadzenia postępowania wyjaśniającego dowodzą o naruszeniu przez Prezydenta J.G. przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w związku z art. 132 ust. 2 pkt 2 lit. c i ust. 3 pkt 2 i pkt 4 ustawy - Prawo wodne w stopniu, który wymaga wyjaśnienia przez organ I instancji zasadniczych kwestii, które mają istotny wpływ dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Skoro organy podjęły próby wyjaśnienia tych kwestii, co jednak nie spotkało się z aprobatą i współpracą ze strony "E." Sp. z o.o., to nie było możliwe ponowne wydanie decyzji udzielającej pozwolenia wodnoprawnego. Wadliwe działanie organu (błędna ocena stanu faktycznego) nie uzasadnia (nie legitymuje) dalszych tego rodzaju działań.

Tylko "nieuzasadniona zmienność poglądu organu stanowi bowiem naruszenie art. 8 k.p.a., gdyż może spowodować uzasadnione podważenie zaufania obywateli do organów państwa oraz wpływać ujemnie na kulturę prawną obywateli, a tym samym powoduje naruszenie art. 32 Konstytucji RP." (zob. wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2011 r., sygn. akt II GSK 19/10, publ. LEX nr 952834, z dnia 13 stycznia 2011 r., sygn. akt II GSK 19/10, publ. LEX nr 952834). "Zmienność poglądów prawnych wyrażonych w decyzjach organów administracji w odniesieniu do tego samego adresata, wydanych na tle takich samych stanów faktycznych, ze wskazaniem tej samej podstawy prawnej decyzji i bez bliższego uzasadnienia takiej zmiany stanowi niewątpliwie naruszenie art. 8 k.p.a." (wyrok NSA OZ w Łodzi z dnia 8 kwietnia 1998 r., sygn. akt I SA/Ł 652/97, publ. ONSA 1999, nr 1, poz. 27). Taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie (o czym była mowa wyżej).

Naczelny Sąd Administracyjny prezentuje pogląd, który podziela w całości skład orzekający w niniejszej sprawie, że określone zachowania prawne organu w sprawach danego rodzaju, nie mogą ulec nagłej zmianie bez uzasadnionej przyczyny. Jeżeli więc organ, np. rozpatrywał przedkładane mu wnioski w określony sposób (kierując się konkretnym rozumieniem normy prawnej w danych okolicznościach faktycznych), to zmiana tego stanowiska, bez szerszego uzasadnienia, może stanowić naruszenie zasad określonych w k.p.a., w szczególności zaś zasady wynikającej z art. 8 tego aktu prawnego (pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej). Tym samym ogólnie należy stwierdzić, że "wahania poglądów prawnych wyrażanych w decyzjach organu administracji publicznej, kierowanych do tego samego podmiotu oraz na tle takich samych stanów faktycznych i tożsamej podstawie prawnej, mogą być uznane za naruszenie wskazanej zasady z art. 8 k.p.a." (wyrok NSA z dnia 15 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 2539/10, publ. LEX nr 1145614).

W demokratycznym państwie prawnym jednostka ma prawo oczekiwać od organu administracji publicznej stałości formułowanych na tle określonego stanu faktyczno-prawnego poglądów, jednakże z zastrzeżeniem, gdy ten organ działa wyłącznie na podstawie i w granicach obowiązującego prawa.

Ponadto w przywołanym w skardze wyroku z dnia 26 listopada 1999 r. (sygn. akt V SA 978/99, publ. Lex nr 49942) NSA nie wyraził poglądu, że "rażącym naruszeniem jest podejmowanie w tej samej sprawie przeciwstawnych działań przez organy państwa. W tezie wskazał natomiast, że "realizacji zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.) nie służy takie postępowanie organów Państwa, gdy właściwy, przewidziany w ustawie o cudzoziemcach organ opiniuje pozytywnie podanie skarżącego o zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, a negatywną opinię w przedmiocie udzielenia takiego zezwolenia wyraża Urząd Ochrony Państwa w załączniku do pisma adresowanym do Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego.".

W wyroku NSA OZ w Gdańsku z dnia 3 lutego 1999 r. (sygn. akt I SA/Gd 370/97, publ. Lex nr 38664) brak jest stwierdzenia, że "rażącym naruszeniem jest (...) dokonywanie skrajnie różnej oceny tego samego stanu faktycznego przez organy administracji". We wskazane sprawie Sąd stwierdził, że "gdy jeden organ administracji państwowej uznał, iż skarżąca zawiązując spółkę cywilną nie zlikwidowała prowadzonej działalności gospodarczej a jedynie zmieniła formę jej wykonywania, to inny organ tejże administracji nie mógł faktu tego ocenić zupełnie inaczej. Organy podatkowe powinny pamiętać, iż w jednym państwie organy administracji nie mogą prezentować odnośnie tego samego stanu faktycznego skrajnie różnych poglądów, gdy chodzi o określenie obowiązków podatników prowadzących działalność gospodarczą.". W uzasadnieniu zaś wskazano, iż zgodnie z nowelizacją ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w tym przepisu art. 24 ust. 3 wprowadzoną ustawą z dnia 16 grudnia 1993 r. o zmianie niektórych ustaw regulujących zasady opodatkowania i niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 134, poz. 646), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 1994 r., zmiana formy prawnej prowadzonej działalności gospodarczej nie stanowiła o jej likwidacji.".

Również w wyroku NSA OZ we Wrocławiu z dnia 23 czerwca 1994 r. (sygn. akt SA/Wr 98/94, publ. POP 1996, nr 1, poz. 3) nie ma stwierdzenia, że "rażącym naruszeniem jest zmienność rozstrzygnięć podejmowanych w sprawie przez organy administracji".

Ponadto, słusznym jest twierdzenie strony skarżącej, że zgodnie z art. 10 w związku z art. 28 k.p.a. organ ma czuwać nad ustaleniem wszystkich stron postępowania i zapewnić im możliwość czynnego udziału w postępowaniu, jednakże Sąd nie podziela już stanowiska, że organ przerzucił ten obowiązek na wnioskodawcę.

Zgodnie z art. 127 ust. 7 ustawy – Prawo wodne stroną postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia wodnoprawnego jest:

1) wnioskodawca ubiegający się o wydanie pozwolenia wodnoprawnego;

2) właściciel wody;

3) właściciel urządzeń kanalizacyjnych, do których wprowadzane będą ścieki przemysłowe zawierające substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego;

4) właściciel istniejącego urządzenia wodnego znajdującego się w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych;

5) władający powierzchnią ziemi położoną w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych;

6) uprawniony do rybactwa w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych.

W myśl zaś przywołanego już art. 131 ust. 2 pkt 2 lit. c ustawy – Prawo wodne część opisowa operatu zawiera wyszczególnienie stanu prawnego nieruchomości usytuowanych w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych, z podaniem siedzib i adresów ich właścicieli.

Strona skarżąca błędnie zatem przyjmuje, że obowiązek, który ma spełnić ona sama, tj. przedstawić operat zawierający m.in. wyszczególnienie stanu prawnego nieruchomości usytuowanych w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych, z podaniem siedzib i adresów ich właścicieli, stanowi przerzucenie na Spółkę obowiązku ustalenia stron postępowania i zapewnienia im czynnego udziału w postępowaniu.

Skarga nie mogła być zatem uwzględniona, co obligowało do jej oddalenia na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Stąd orzeczono jak w sentencji.

k.g.