Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 733/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2014-05-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6149 Inne o symbolu podstawowym 614
Hasła tematyczne: Oświata
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 70
journal: Dz.U. 2004 nr 256 poz 2572
law: Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty - tekst jednolity
article: par. 2
journal: Dz.U. 2010 nr 53 poz 311
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010 r. w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc de  minimis
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 379 poz 5
law: Rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik (spr.) Sędzia WSA Andrzej Matan Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2014 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza M. z dnia [...] roku nr [...]; 2) zasądza od organu na rzecz skarżącej kwotę 457 złotych (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych 00/100 ) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Burmistrz M. decyzją z dnia [...]r. nr [...], na podstawie art. 70b ust. 6 w związku z ust. 1, 5, 7, 11 ustawy z dnia 7 września 1991r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004r. nr 256, poz. 2572 ze zm.), art. 104 K.p.a. oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010r. w sprawie zakresu informacji przedstawionych przez podmiot ubiegający się o pomoc de minimis (Dz.U. Nr 53, poz. 311), odmówił przyznania J.S., na jej wniosek,prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą Firma Handlowa "A" w M. przy ul. [...], dofinansowania kosztów nauki zawodu młodocianego pracownika H.M. (ur. [...]r.) za 36 pełne miesiące prowadzenia nauki zawodu.

Organ wskazał, że aby uzyskać dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika, pracodawca musi spełniać warunki, o których mowa w art. 70b ust. 1, 5 i 7 i 11 ustawy o systemie oświaty. W tym zakresie osoba ucząca młodocianego pracownika musi posiadać kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego, a młodociany pracownik powinien ukończyć naukę zawodu i zdać egzamin. Dofinansowanie jest przyznawane na wniosek pracodawcy złożony w terminie 3 miesięcy od ukończenia przez młodocianego pracownika nauki zawodu. Do wniosku należy dołączyć określone w powołanej ustawie kopie dokumentów. Jednocześnie począwszy od dnia 1 września 2012r. zgodnie z art. 70b ust. 11 ustawy o systemie oświaty dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika jest pomocą de minimis udzielaną zgodnie z warunkami określonymi w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis (Dz. Urz. UE L 379 z 28 grudnia 2006r. s. 5).

Wobec powyższego wniosek pracodawcy zgłoszony zgodnie z art. 70b ustawy o systemie oświaty należy oceniać, co do warunków przyznawania dofinansowania, łącznie z wymogami określonymi w przepisach udzielania pomocy publicznej. Tym samym niespełnienie któregokolwiek z warunków wynikających z ustawy o systemie oświaty i ustawy z dnia 30 kwietnia 2004r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz.U. z 2007r. nr 59, poz. 404) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010r. w sprawie zakresu informacji przedstawionych przez podmiot ubiegający się o pomoc de minimis (Dz.U. Nr 53, poz. 311) skutkuje odmową przyznania dofinansowania pracodawcy kształcenia młodocianych pracowników.

Organ uzasadniając odmowę przyznania świadczenia wskazał, że analiza dokumentów określających sytuację ekonomiczną wnioskodawcy, a w szczególności zeznań o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej stracie) w roku podatkowym 2011r. i 2010r. oraz podsumowania księgi przychodów i rozchodów z października 2012r. potwierdzają przypuszczenia, że Firma Handlowa "A" znalazła się w kłopotach finansowych, o czym świadczą straty finansowe wykazanej w tej dokumentacji. Zwrócono uwagę, że stosownie do pkt 11 Wytycznych Wspólnotowych przedsiębiorstwo może być uznane za zagrożone (w trudnej sytuacji finansowej), szczególnie wtedy, gdy występują takie typowe oznaki jak: straty, malejący obrót, zmniejszający się przypływ środków finansowych itp. Jednocześnie pomoc de minimis, stosownie do rozporządzenia Komisji Europejskiej (odsyłające do Komisji Wytycznych) nie może być przyznana przedsiębiorcy, znajdującemu się w trudnej sytuacji. Ponadto wnioskodawca nie wykazał, że pomimo występowania okoliczności świadczących o kłopotach finansowych, stara się odzyskać płynność finansową.

W odwołaniu od tej decyzji J.S. wniosła o jej zmianę lub uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Odwołująca wskazała, że prowadzi działalność gospodarczą prowadząc sklepy wielobranżowe w M. i W. oraz solarium i studio fryzjerskie w Ł. W ocenie strony sklepy przynosiły straty, natomiast solarium i studio fryzjerskie pokrywa koszty utrzymania tychże sklepów i stanowi główne źródło dochodów jej firmy. Zdaniem odwołującej przedłożona dokumentacja świadczy o przejściowych trudnościach finansowych i nie wskazuje, że firma znajduje się w trudnej sytuacji finansowej, powodującej utratę płynności. Strona podkreśliła, że zgodnie z komentarzem Urzędu Miasta w K. na temat zmian w zasadach dofinansowania kosztów kształcenia pracowników młodocianych, na potwierdzenie sytuacji ekonomicznej jej firmy powinno wystarczyć jedynie oświadczenie. Natomiast przedkładanie dokumentacji finansowo-księgowej jest bezcelowe, gdyż jej firma nie podlega ustawie o sprawozdawczości rachunkowej. Zwróciła uwagę, że złożony w innej gminie w tym samym czasie wniosek o zwrot kosztów poniesionych w związku z wyszkoleniem młodocianego pracownika, został rozpatrzony pozytywnie i w listopadzie 2012r. otrzymała te środki. Do odwołania J.S. dołączyła kserokopie pisma ze strony internetowej Urzędu Miasta w K. w sprawie zmian w zasadach dofinansowania kosztów kształcenia pracowników młodocianych, rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010r. w sprawie informacji przedstawionych przez podmiot ubiegający się o pomoc de minimis oraz zaświadczenia z dnia 31 sierpnia 2006r. o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...]r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Kolegium w pierwszej kolejności przedstawiło dotychczasowy przebieg postępowania. Stwierdzono, że organ I instancji błędnie wskazał w decyzji nazwisko młodocianego pracownika jako "M.", jednak ta omyłka nie ma wpływu na poprawność rozstrzygnięcia. Dalej organ odwoławczy stwierdził, że strona wraz z wnioskiem o dofinansowanie kosztów kształcenia H.M., przedłożyła zaświadczenie Izby Rzemieślniczej oraz Małej i Średniej Przedsiębiorczości w K. z dnia 11 września 2012r. potwierdzające zdanie przez H.M. egzaminu czeladniczego w rzemiośle (zawodzie) fryzjer oraz umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego zawartą 25 sierpnia 2009r. na okres od 1 września 2009r. do 31 sierpnia 2012r. z H.M. Jednocześnie J.S. dołączyła dokument dotyczący zatrudnienia i kwalifikacji P.S. (obecnie: M.), której powierzono obowiązki instruktora praktycznej nauki zawodu wobec młodocianego pracownika. Organ odwoławczy następnie stwierdził, że J.S. prowadzi działalność gospodarczą w ramach Firmy Handlowej "A" w zakresie: sprzedaży detalicznej w niewyspecjalizowanych sklepach z przewagą żywności, napojów i wyrobów tytoniowych; sprzedaży detalicznej kosmetyków i artykułów toaletowych prowadzonych w wyspecjalizowanych sklepach; fryzjerstwa i zabiegów kosmetycznych, a także sprzedaży napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży. Strona w formularzu przedstawianym przy ubieganiu się o pomoc de minimis oświadczyła, że w ostatnich 3 latach przed ubieganiem się o pomoc de minimis nie odnotowała rosnącej straty, obroty jej nie malały, nie zwiększyły się zapasy lub niewykorzystany potencjał do świadczenia usług, nie zmniejszył się przepływ środków finansowych, nie zwiększyła się suma zadłużenia, nie rosły kwoty zobowiązań oraz wartość aktywów netto nie zmniejszyła się lub nie jest zerowa. Jednakże ustalono w oparciu o druki PIT-36 za 2010 i 2011r. oraz zestawienie przychodów i rozchodów za 2012r., że od 2011r. strona z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej ponosi straty i mają one charakter rosnący. W 2011r. strata wyniosła 35.924,97 zł, natomiast w 2012r. 45.888,70 zł.

Organ odwoławczy podniósł, że J.S. spełnia warunki określone w art. 70b ust. 1 ustawy o systemie oświaty tj. osoba prowadząca naukę zawodu fryzjera (P. M.l) wobec młodocianej H.M. posiadała kwalifikacje wymagane od instruktora praktycznej nauki zawodu, a młodociana pracownica w dniu 5 września 2012r. zdała egzamin czeladniczy w rzemiośle (zawodzie) fryzjer. Jednakże spełnienie tych wymogów nie oznacza jednak bezwarunkowego przyznania wnioskowanego dofinansowania. Zgodnie bowiem z art. 70b ust. 11 ww. ustawy dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianych pracowników, stanowi publiczną pomoc dla przedsiębiorcy de minimis, udzielaną zgodnie z warunkami określonymi w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis (Dz. Urz. UE L 379 z 28 grudnia 2006r., str. 5). Według art. 1 ust. 1 lit. h tego rozporządzenia nie ma ono zastosowania do pomocy przyznawanej podmiotom gospodarczym znajdującym się w trudnej sytuacji w rozumieniu Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji w związku z trudnościami, jakie wiążą się z ustaleniem ekwiwalentu dotacji brutto pomocy udzielanej tego typu podmiotom gospodarczym. Zdaniem organu posiłkując się Wytycznymi wspólnotowymi dotyczącymi pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw (Dz. Urz. UE C 244 z dnia 1 października 2004r., str. 2) uznano, że przedsiębiorstwo (w przedmiotowym postępowaniu Firma Handlowa "A") może być zagrożone (a tym samym, że jest w trudnej sytuacji) w szczególności, gdy występują typowe oznaki, takie jak np. rosnące straty, malejący obrót, zmniejszający się przepływ środków finansowych. Z informacji płynących od strony wynika, że jej globalne obroty sukcesywnie (z roku na rok) maleją, a ona sama odnotowuje narastające straty z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. W związku z tym organ I instancji miał – w myśl regulacji wynikających z rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006r. – w pełni prawo uznać, że przedsiębiorstwo strony znajduje się w trudnej sytuacji gospodarczej, do którego nie mają zastosowania przepisy Unii Europejskiej dotyczące przyznawania pomocy de minimis.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach J.S. zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego, tj. art. 70b ust. 1, 7 i 11 ustawy o systemie oświaty w związku z § 2 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010r. w sprawie zakresu informacji przedstawionych przez podmiot ubiegający się o pomoc de minimis, poprzez wykładnię polegającą na błędnym przyjęciu, że ocena sytuacji finansowej skarżącej powinna obejmować swoim zakresem całokształt działalności gospodarczej prowadzonej przez nią, gdyż w rzeczywistości skoro skarżąca ubiega się o dofinansowanie z tytułu kosztów kształcenia młodocianego pracownika zatrudnionego w Solarium – Studio Fryzjerskie, to ocena sytuacji finansowej powinna dotyczyć jedynie tej działalności. Jednocześnie zarzuciła naruszenie art. 70b ust. 11 ustawy o systemie oświaty w związku z przepisami Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006r. w sprawie stosowania art. 87 i art. 88 Traktatu do pomocy de minimis, przez ich bezkrytyczne i formalistyczne zastosowanie, albowiem organ orzekający błędnie uznał, że firma skarżącej jest przedsiębiorstwem zagrożonym w rozumieniu tych przepisów, gdyż w rzeczywistości u skarżącej nie występują okoliczności, które stanowiłyby przesłanki do takiego przyjęcia, tj. brak rosnącego zadłużenia i rosnących kwot odsetek, brak zmniejszającego się przepływu środków finansowych, brak zwiększania się zapasów, brak malejącego obrotu, brak rosnących strat, a nadto firma nie znajduje się w sytuacji niewypłacalności oraz nie jest przedmiotem postępowania upadłościowego.

Równocześnie skarżąca zarzuciła sprzeczność ustaleń organu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, polegającą na bezkrytycznym przyjęciu za własne przez organ odwoławczy ustaleń organu I instancji, że przedsiębiorstwo skarżącej znajduje się w trudnej sytuacji finansowej, podczas gdy z materiału dowodowego wynika (w szczególności z wydruków dokumentów z lat 2009-2012), że należące do niej Solarium – Studio Fryzjerskie przynosi zyski, stale rozwija się (zatrudnienie w 2012r. czterech nowych pracowników), a także, że skarżąca na bieżąco reguluje swoje zobowiązania, w tym publicznoprawne, nie ma żadnych opóźnień w płatnościach oraz nie posiada zadłużeń i kredytów. Ponadto J.S. zarzuciła naruszenie prawa procesowego, mające wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 136 K.p.a. w zw. z art. 7 i art. 77 K.p.a., poprzez zaniechanie przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia i doprecyzowania dowodów oraz materiałów w sprawie dla ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego i wyjaśnienia wszelkich okoliczności i poprzestanie jedynie na argumentacji organu I instancji oraz pominięciu okoliczności nienależytego poinformowania skarżącej stosownie do art. 9 K.p.a. Nadto skarżąca zarzuciła naruszenie art. 107 § 3 K.p.a.

W obszernym uzasadnieniu skargi J.S. zakwestionowała stanowisko organu odwoławczego dotyczące tego, że ocena jej sytuacji finansowej powinna obejmować swoim zakresem całokształt działalności gospodarczej prowadzonej przez nią, tj. powinna także uwzględniać sytuację finansową dwóch pozostałych placówek o zupełnie innym charakterze działalności niż ta, w zakresie której wykształciła młodocianego pracownika i w związku z tym wystąpiła z wnioskiem o dofinansowanie. Podniosła, że w Solarium – Studio – Fryzjerskie młodociany pracownik H.M. pracowała i tym samym nabywała umiejętności i doświadczenie pod okiem instruktora praktycznej nauki zawodu P.S. (obecnie M.) oraz uzyskała pozytywną ocenę w trakcie egzaminu składanego przed Izbą Rzemieślniczą oraz Małej i Średniej Przedsiębiorczości w K. W związku z powyższym skarżąca poniosła koszty, jednakże miała nadzieję, że zostaną jej choć częściowo zwrócone w formie przedmiotowego dofinansowania. Dlatego ocena sytuacji finansowej skarżącej powinna być ograniczona do funkcjonowania placówki w Ł. tj. Solarium – Studio Fryzjerskie.

Zdaniem strony za jej stanowiskiem przemawia także literalne brzmienie przepisów art. 70b ust. 1 i 7 ustawy z dnia 7 września 1991r. o systemie oświaty, w której ustawodawca - mówiąc o podmiocie mającym prawo do dofinansowania - posługuje się pojęciem pracodawca. Zgodnie z tymi przepisami o dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika może ubiegać się każdy pracodawca. który zawarł umowę o pracę z młodocianym pracownikiem w celu przygotowania zawodowego, spełniający przesłanki wyszczególnione w ust. 1 art. 70b w/w ustawy, jeśli w terminie 3 miesięcy od dnia zdania przez pracownika stosownego egzaminu złożył taki wniosek. Pracodawcą zgodnie z art. 3 Kodeksu pracy jest każdy podmiot (także osoba fizyczna), jeśli zatrudnia pracowników.

W ocenie skarżącej podobny wniosek można wyciągnąć z treści § 2 ust. 1 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010r. w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc de minimis, który zobowiązuje podmiot starający się o dofinansowane do podania podmiotowi udzielającemu pomocy informacji dotyczących m.in. klasy działalności, w związku z którą wnioskodawca ubiega się o pomoc de minimis (§ 2 ust. 1 lit. g) oraz prowadzonej działalności gospodarczej, w związku z którą wnioskodawca ubiega się o pomoc minimis (§ 2 ust. 3). Wobec powyższego skoro ustawodawca zobowiązuje taki podmiot do dokładnego wskazania klasy i rodzaju działalności, w zakresie której zamierza on uzyskać te środki, to opinia o sytuacji finansowej pracodawcy powinna być wydana po dokonaniu oceny sytuacji finansowej placówki zajmującej się konkretną działalnością, która pozostaje w związku z dofinansowaniem. W świetle powyższego zarzutu zaskarżona decyzja powinna zostać uchylona.

Skarżąca z ostrożności wskazała także na inne zarzuty. Jej zdaniem wytyczne wspólnotowe, stosownie do wymogów treści art. 1 ust. 1 lit h. Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 traktatu do pomocy de minimis, określające sytuację gdy przedsiębiorstwo jest zagrożone, zostały wydane kilka lat temu. Zaistnienie chwilowych trudności w prowadzeniu działalności gospodarczej nie powinno uzasadniać uznania przedsiębiorcy za zagrożonego lub znajdującego się w trudnej sytuacji finansowej, szczególnie gdy reguluje na bieżąco wszystkie zobowiązania finansowe. Analiza sytuacji finansowej skarżącej obejmująca okres 3 lat od dnia złożenia wniosku o dofinansowanie, nie pozwala na uznanie, że jej firma jest "przedsiębiorstwem zagrożonym" w rozumieniu tych wytycznych, bowiem działalność usługowa w postaci Solarium – Studio Fryzjerskie w Ł. zawsze przynosiła zyski i jest głównym źródłem dochodów i pokrywa koszty działalności handlowej prowadzonej przez stronę. Ponadto trudności w funkcjonowaniu sklepów były jedynie przejściowe, bowiem jak wynika z księgi przychodów i rozchodów za kwiecień 2013r. sytuacja uległa poprawie.

Strona w dalszej kolejności podniosła, że organ odwoławczy bezkrytycznie przyjął za własne ustalenia organu I instancji, że jej przedsiębiorstwo znajduje się w trudnej sytuacji finansowej. W tym zakresie wskazała między innymi, że w solarium w 2012r. zatrudniła czterech nowych pracowników. Powtórzyła, że reguluje na bieżąco wszystkie zobowiązania i nie posiada opóźnień w płatnościach. Nadto nie jest zadłużona z uwagi na dobrą sytuację zakładu fryzjerskiego.

Zdaniem skarżącej postępowanie przeprowadzone przez organ I instancji było wadliwe i niekompletne, a rozstrzygnięcie dowolne i uznaniowe. Organ ten zażądał od strony dokumentu w postaci sprawozdawczości finansowej za okres ostatnich trzech lat w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 września 1994r. o rachunkowości. Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, osoby fizyczne, jeżeli ich przychody netto ze sprzedaży towarów, produktów i operacji finansowych za poprzedni rok obrotowy nie wyniosły, co najmniej równowartości w walucie polskiej 800.000 euro, nie podlegają ustawie o rachunkowości. Zatem w sytuacji skarżącej powinna ona złożyć oświadczenie o nie prowadzeniu sprawozdawczości zgodnie z tą ustawą.

Jednocześnie organ odwoławczy nie zauważył, że zgromadzony materiał dowodowy jest niekompletny, a niektóre czynności były przeprowadzone z naruszeniem zasad. Skarżąca została błędnie pouczona w zakresie dokumentacji, jaką miała przedstawić oraz uniemożliwiono jej też dokładne odniesienie się do kwestii związanych z jej sytuacją finansową. Nadto skarżąca ma wątpliwości, czy organ II instancji otrzymał dołączone przez nią do odwołania od decyzji organu I instancji wydruki dokumentów z lata 2009-2012 potwierdzające sytuację firmy. Z ostrożności procesowej dokumenty te ponownie dołączono do skargi.

Następnie skarżąca zarzuciła organowi odwoławczemu brak dokładnego wyjaśnienia wszystkich elementów stanu faktycznego i brak weryfikacji prawidłowości ustaleń dokonanych przez organ I instancji w wyniku braku przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego. Argumenty odwołania zostały rozpatrzone jedynie powierzchownie. Dokonane przez organ I instancji naruszenie art. 9 K.p.a. zostało bezkrytycznie przyjęte przez organ odwoławczy.

Skarżąca wskazując na obowiązki organów administracji wynikające z art. 7, art. 80 oraz art. 77 § 1 K.p.a. zarzuciła dowolność decyzji Burmistrza M. Nadto decyzji Kolegium zarzuciła naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. Organ odwoławczy nie odniósł się do jakiegokolwiek dowodu w sprawie, poza lakonicznym wskazaniem na druki PIT 36 za 2010 i 2011 oraz zestawienie przychodów i rozchodów za 2012r., które wobec oświadczeń składanych przez skarżącą dotyczącą prowadzenia kilku placówek nie stanowią odzwierciedlenia istniejącej sytuacji.

Wraz ze skargą strona przedłożyła kserokopie: wydruku kosztów w 2009r. w wysokości 68.343,82 zł oraz przychodów za 2009r. w kwocie 89.613,49 zł, kosztów w 2010r. w wysokości 76.876,59 zł oraz przychodu w 2010r. w wysokości 82.487,75 zł, kosztów w 2011r. w wysokości 82.422,61 zł i przychodów w wysokości 88.091,07 zł, kosztów w 2012r. w wysokości 85.686,20 zł i przychodów w wysokości 69.277,10 zł, podsumowania księgi przychodów i rozchodów w kwietniu 2013r. wykazującego dochód w kwocie 9.541,80 zł, zaświadczeń ZUS z dnia 6 czerwca 2013r. o niezaleganiu w opłacaniu składek i Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z dnia 5 czerwca 2013r. o niezaleganiu w podatkach.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazało, że organy administracji wydając swoje decyzje nie dokonały błędnej wykładni art. 70b ust. 1, 7 i 11 ustawy o systemie oświaty w związku z § 2 ust. 1 pkt. 1 i ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010r. w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc de minimis, poprzez przyjęcie, iż ocena sytuacji finansowej skarżącej powinna być dokonana poprzez całokształt jej działalności w ramach Firmy Handlowej "A" – J.S., a nie tylko poprzez sytuację ekonomiczną zakładu fryzjerskiego i solarium (wchodzących w skład tej Firmy Handlowej). Z powyższych przepisów nie wynika aby przy badaniu sytuacji ekonomicznej wnioskodawcy prowadzącego działalność gospodarczą w więcej niż jedynym zakresie (przedmiocie działalności) ocenie podlegała tylko sytuacja ekonomiczna przedsiębiorstwa w zakresie placówki, w której prowadzona była nauka zawodu wobec młodocianego pracownika. Zdaniem organu odwoławczego ocena sytuacji ekonomicznej pracodawcy może być przeprowadzona rzetelnie jedynie poprzez całościową ocenę jego przedsiębiorstwa, a nie poprzez pryzmat generowania zysków, czy też straty przez poszczególne placówki handlowe lub usługowe prowadzone w ramach przedsiębiorstwa. Zobowiązanie wnioskodawcy do wskazania m.in. wielkości przedsiębiorstwa, czy też klasy działalności, w związku z którą wnioskodawca ubiega się o pomoc de minimis (obok informacji o sytuacji ekonomicznej wnioskodawcy, w tym sprawozdań finansowych za okres ostatnich 3 lat obrotowych) nie uprawnia do twierdzenia, iż ocenie podlega jedynie sytuacja jednej z placówek wchodzących w skład jego przedsiębiorstwa. Powyższe informacje miały służyć ocenie wnioskodawcy, pod kątem tego czy może on w ogóle ubiegać się o konkretną pomoc publiczną.

Nadto niesłuszny jest zarzut skarżącej, że organ odwoławczy nie uwzględnił dowodów na okoliczności, że "Solarium - Studio Fryzjerskie", w którym uczyła się i pracowała młodociana pracownica, jest pomiotem przynoszącym zyski, stale rozwijającym się (zatrudnienie w 2012r. czterech nowych pracowników), o dobrej renomie, a także, iż skarżąca na bieżąco reguluje wszystkie swoje zobowiązania, w tym przede wszystkim publicznoprawne oraz nie ma żadnych zobowiązań. W tym zakresie powtórzono, że renoma i zyskowność jednej z wielu placówek w ramach których skarżąca prowadzi działalność gospodarczą (Firma Handlowa "A") nie może mieć znacznia nawet wówczas, gdy w tej placówce fizycznie odbywała się nauka zawodu młodocianego pracownika, w sytuacji gdy przedsiębiorca w analizowanym okresie 3 lat, w ramach całości prowadzonej działalności gospodarczej ponosił straty i to zjawisko miało charakter w tym okresie trwały i narastający. Na zmianę oceny sytuacji ekonomicznej przedsiębiorcy J.S. i twierdzeń, że jej przedsiębiorstwo zagrożone jest ewentualnym upadkiem nie może mieć wpływu zawarte w skardze oświadczenie, że skarżąca reguluje swoje zobowiązania (w tym przede wszystkim publicznoprawne), nie ma zadłużenia i zaciągniętych kredytów. W sytuacji gdy w okresie ostatnich kilku lat obrotowych dokumentowane dochody jej przedsiębiorstwa niezbicie były niższe niż wydatki, a przedsiębiorstwo rzekomo nie posiłkuje się dofinansowaniem zewnętrznym (pożyczki, kredyty lub środki finansowe uzyskiwane przez skarżącą z innych źródeł niż działalność gospodarcza), musi prowadzić to do zadłużenia się takiego przedsiębiorstwa. Stwierdzono także, że Kolegium Odwoławcze rozpatrzyło odwołanie skarżącej od decyzji Burmistrza Miasta M. uwzględniając w całości zebrany w sprawie materiał dowodowy, w tym wszystkie dokumenty przedłożone przez skarżącą.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012r., poz. 270 z późn. zm.) - zwanej dalej p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta przeprowadzona jest pod względem zgodności z prawem, o czym stanowi przepis art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269).

Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga złożona przez J.S. zasługuje na uwzględnienie. Kontrolowana decyzja, jak też utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji wydane zostały bowiem z naruszeniem przepisów prawa materialnego.

Zgodzić się należy z twierdzeniem zawartym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji co do tego, że obowiązkiem organów administracji jest działanie na podstawie i w granicach prawa. W wydanych w sprawie decyzjach, jako podstawę prawną przywołano art. 70 b ustawy z dnia 7 września 1991r. o systemie oświaty (Dz.U. z 2004r. Nr 256 poz. 2572 z późn. zm). w brzmieniu obowiązującym w chwili wydawania decyzji. Kwestia, czy było to prawo właściwe w stanie faktycznym kontrolowanej sprawy, przy braku przepisów intertemporalnych, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, stanowiła kluczową kwestię sporną.

Z konstytucyjnie umocowanej zasady praworządności wynika, że w postępowaniu administracyjnym organy administracji publicznej obowiązane są, co do zasady, stosować przepisy obowiązujące w dniu wydania decyzji do stanu faktycznego obowiązującego w tym też dniu. Ogólna zasada nakazująca organom administracji publicznej stosowanie przepisów obowiązujących w chwili wydawania decyzji administracyjnej musi być jednak wykładana w świetle standardów państwa prawnego wynikających z art. 2 Konstytucji RP. Od tej reguły mogą zatem zostać wprowadzone odstępstwa.

Odstępstwo od zasady stosowania przepisów obowiązujących w chwili orzekania wynikać będzie przede wszystkim z regulacji zamieszczonej w przepisach przejściowych. Mogą one przykładowo ograniczyć moc przepisów prawa w czasie przez wyłączenie ich stosowania do zdarzeń prawnych mających miejsce przed wejściem ich w życie. Jednak brak przepisów intertemporalnych w nowym akcie prawnym nie przesądza w sposób kategoryczny o konieczności stosowania przepisów obowiązujących w chwili orzekania w każdym z rozpatrywanych przez organy stanów faktycznych. W sytuacji, gdy sam ustawodawca wyraźnie nie rozstrzyga w ustawie problemów intertemporalnych, nie ma jednoznacznej reguły mającej uniwersalne zastosowanie we wszystkich przypadkach. Z pewnością taką regułą nie może być automatyczne stosowanie przepisów nowej ustawy do stanów prawnych (zdarzeń) mających miejsce i zakończonych przed datą wejścia w życie nowej ustawy. Przed Trybunałem Konstytucyjnym, jak też w orzecznictwie sądów administracyjnych i piśmiennictwie prawniczym analizowana była szeroko kwestia czy przyznać pierwszeństwo zasadzie dalszego działania przepisów dotychczasowych, zgodnie z którą prawo to mimo wejścia w życie nowych regulacji ma zastosowanie do zdarzeń, które wystąpiły w przeszłości, czy zasadzie bezpośredniego działania ustawy nowej, czy też zasadzie wyboru prawa, zgodnie z którą wybór reżimu prawnego mającego zastosowanie do zdarzeń zaistniałych przed wejściem w życie nowego prawa pozostawia się zainteresowanym podmiotom. Można przyjąć, że generalnie zostało zaaprobowane, by wybór jednego z rozwiązań każdorazowo wynikał z konkretnej sprawy, charakteru przepisów podlegających zmianie, z uwzględnieniem skutków jakie może wywołać przyjęcie jednej lub drugiej zasady. (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 31 stycznia 2005 r. P 9/04 - OTK 2005 nr 1/A poz. 9 odsyłający w uzasadnieniu do: J. Mikołajewicz, Prawo intertemporalne. Zagadnienia teoretycznoprawne, Poznań 2000, str. 62, uchwała NSA z dnia 10 kwietnia 2006r., sygn. I OPS 1/06, (publ. CBOSA) oraz cytowane tam orzecznictwo i piśmiennictwo prawnicze).

Przechodząc na grunt kontrolowanej sprawy zauważyć trzeba, że z niebudzącego wątpliwości i nie kwestionowanego przez skarżącą stanu faktycznego przyjętego w toku postępowania administracyjnego wynika, iż pod rządem przepisów ustawy o systemie oświaty (dalej u.s.o.) w brzmieniu sprzed nowelizacji obowiązującej od dnia 1 września 2012 r., spełnione zostały wszystkie zasadnicze przesłanki zdarzenia będącego przedmiotem regulacji prawnej przedstawionej w art. 70b ust. 1 tego aktu prawnego. Umowę z młodocianym pracownikiem w celu przygotowania zawodowego, o jakiej mowa w treści obowiązującego w tym czasie § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagrodzenia (Dz. U. Nr 60, poz. 278 ze zmianami), stanowiącą podstawę do uzyskania przez pracodawcę dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika, podpisano w dniu 25 sierpnia 2009r. Zawarta ona została na okres od 1 września 2009r. do 31 sierpnia 2012r. Umowa taka, jak stanowi § 3a w/w rozporządzenia przedstawiana jest właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania młodocianego organowi wykonawczemu gminy i właściwej izbie rzemieślniczej. Pracodawca posiadał nadto zarówno w chwili zawarcia umowy, jak i w czasie całego procesu kształcenia uprawnienia do jego przeprowadzenia.

Jak z powyższego wynika proces przygotowania zawodowego młodocianego został rozpoczęty, a także zasadniczo zakończony przed wejściem w życie art. 70b u.s.o. w nowym jego brzmieniu. Oznacza to, że stan faktyczny uprawniający skarżącą do ubiegania się o dofinansowanie w dacie wejścia w życie art. 70b ust. 11 u.s.o. był już na tyle ukształtowany, że zaistniało po jej stronie uzasadnione prawnie oczekiwanie na przyznanie jej uprawnienia wynikającego z treści art. 70b u.s.o. Zasady przyznawania dofinansowania młodocianego pracownika na jego dokształcanie zmieniły się dopiero po zrealizowaniu zawartej z nim umowy. Jedynie poddanie się przez młodocianą pracownicę egzaminowi potwierdzającemu jej kwalifikacje i uzyskanie świadectwa czeladniczego w dniu 5 września 2012r. nastąpiło w czasie obowiązywania art. 70 b ust. 11 ustawy o systemie oświaty. Zakończenie kształcenia pozytywnym wynikiem egzaminu stanowi jedną z przesłanek wymaganych do uzyskania dofinansowania jednak zdaniem Sądu zaistnienie tej przesłanki w czasie obowiązywania art. 70b ust. 11 u.s.o. nie może pozbawiać doniosłości prawnej oczekiwania skarżącej na dofinansowania poniesionych przez nią wydatków. Stanowiłoby to zaprzeczenie zasady ochrony interesów w toku stanowiącej uszczegółowienie zasady zaufania jednostki do państwa i prawa oraz pewności prawa. Zasada ochrony interesów w toku zapewnia ochronę w sytuacji, w której: 1) przepisy prawa wyznaczają pewien horyzont czasowy realizowania określonych przedsięwzięć; 2) przedsięwzięcie - ze swej natury - jest rozłożone w czasie; 3) obywatel faktycznie rozpoczął określone przedsięwzięcie w okresie obowiązywania owych przepisów (por. wyrok z 25 listopada 1997 r., sygn. K. 26/97, OTK ZU nr 5-6/1997, poz. 64, s. 450). W takiej sytuacji obowiązkiem ustawodawcy jest ustanowienie przepisów, które umożliwią dokończenie przedsięwzięć rozpoczętych stosownie do przepisów obowiązujących w chwili ich rozpoczynania albo stworzą inne możliwości dostosowania się do zmienionej regulacji prawnej (zob. wyrok z 5 stycznia 1999 r., sygn. K. 27/98, OTK ZU nr 1/1999, poz. 1, s. 8). W braku takich przepisów obowiązkiem organów było dokonać wyboru właściwego prawa z uwzględnieniem prokonstytucyjnej jego interpretacji.

Posłużyć się tu można także stanowiskiem zaprezentowanym w wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanym w sprawie Cantiere Navale De Poli Sp. A v. Komisja Europejska T-584/08 (wyrok S(PI) z dnia 3 lutego 2011r. publ. ZOTSiS 2011/1-/II-63-94). Uznano tam, odnosząc się do stosowania przepisów prawa w czasie w sytuacji braku przepisów przejściowych, że "jeśli chodzi o przepisy prawa materialnego, regulują one od momentu ich wejścia w życie wszelkie przyszłe skutki sytuacji powstałych pod rządami poprzednio obowiązujących przepisów. W konsekwencji przepisy prawa materialnego nie znajdują zastosowania do skutków, które wystąpiły przed dniem ich wejścia w życie, chyba że zostały spełnione szczególne przesłanki stosowania prawa wstecz. Zgodnie z zasadami regulującymi kwestie dotyczące pomocy objętej zakresem art. 87 ust. 1 Traktatu za datę przyznania pomocy należy uznać dzień, w którym beneficjent nabył prawo przyjęcia pomocy zgodnie z obowiązującym krajowym systemem prawnym (teza 36)". Tożsame stanowisko znaleźć można w orzecznictwie krajowym, gdzie przyjmuje się, iż zgodnie z zasadą lex retro non agit nie można ustanawiać przepisów prawa, które wiązałyby skutki prawne ze zdarzeniami prawnymi mającymi miejsce w przeszłości. W razie wątpliwości co do czasu obowiązywania ustawy należy przyjmować, że każdy przepis normuje przyszłość a nie przeszłość (por. uchwałę NSA z dnia 20 października 1997 r. sygn. akt FPK 11/97, ONSA 1998, nr 1, poz. 10; uchwałę NSA z dnia 21 lutego 2000 r. sygn. akt OPS 6/99, ONSA 2000, nr 3, poz. 89; uchwałę NSA z dnia 12 marca 2001 r. sygn. akt OPS 14/00, ONSA 2001, nr 3, poz. 101, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 lipca 1991 r. sygn. akt l PRN 34/31, LEX 10905).

W świetle powyższego w stanie faktycznym przyjętym w kontrolowanej sprawie nie mogły mieć zastosowania przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonych decyzji, lecz w chwili istnienia zdarzenia prawnego leżącego u podstaw wydania zaskarżonych decyzji.

Zważyć jednak przyjdzie, że przepisy art. 87, art. 88 i art. 89 Traktatu ustanawiającego WE (TWE) obowiązują w naszym porządku prawnym od dnia przystąpienia Polski do UE (obecnie art. 107 - 109 TFUE). Zasady udzielania pomocy de minimis określone zostały natomiast w drodze rozporządzenia Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006r. w sprawie stosowania art.87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis - Dz.Urz.UE.L.379 z 28.12.2006r. obecnie Rozporządzenie Komisji (UE) Nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis – Dz.U.UE.L. 2013.352.1). Zgodnie z art. 288 akapit drugi Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej z dnia 30 kwietnia 2004r. (Dz.U. z 2004r. Nr 90 poz. 864/2 dalej TFUE) rozporządzenie ma zasięg ogólny, wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich. Zatem przepisy wskazanego rozporządzenia również stanowiły prawo obowiązujące w chwili zawarcia przez skarżącą umowy o pracę z młodocianą pracownicą w celu jej przygotowanie zawodowego. Także nie budzi wątpliwości, że powoływana w podstawie prawnej kontrolowanych decyzji ustawa z dnia 30 kwietnia 2004r.o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej obowiązywała w chwili zawierania przez skarżącą umowy o pracę z młodocianą pracownicą.

Wymagało przeto rozważenia, czy przepisy TWE i rozporządzenia Komisji (WE) nr 1998/2006, a także ustawa o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, jako przepisy obowiązujące w czasie, w którym ukształtowała się sytuacja prawna skarżącej mogły samodzielnie stanowić o konieczności oceny wnioskowanego przez nią dofinansowania w świetle przesłanek wymaganych dla pomocy publicznej w rozumieniu art. 87 ust. 1 TWE.

Zgodnie z art. 87 ust. 1 TWE (obecnie art. 107 TFUE), z zastrzeżeniem innych postanowień przewidzianych w Traktacie, wszelka pomoc przyznawana przez państwo członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorcom lub produkcji niektórych towarów jest niezgodna ze wspólnym rynkiem w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi. Definicja pomocy publicznej jest szeroka i obejmuje z góry nieograniczoną liczbę środków wsparcia przedsiębiorstw przez państwo. W orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i Sądu Pierwszej Instancji zauważa się, że pomoc publiczna, o której mowa w art.87 ust. 1 to interwencja państwa lub przy użyciu zasobów państwowych, która musi być w stanie wpłynąć na wymianę handlową między państwami członkowskimi. Nadto musi przyznawać beneficjentowi korzyść poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, a także musi zakłócać lub grozić zakłóceniem konkurencji. Zatem pomoc publiczna w rozumieniu wskazanego przepisu wymaga nie tylko spełnienia wszystkich elementów składających się na pomoc państwa lecz w szczególności wymaga z tego tytułu istnienia zakłóceń konkurencji wynikającej z okoliczności, że przedsiębiorstwa będące beneficjentami wytwarzają towary lub świadczą usługi będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej wymiany handlowej i dotacje te umożliwiają beneficjentom poprawę ich ogólnej sytuacji finansowej i ich pozycji na rynku. Nie stanowią natomiast pomocy państwa w rozumieniu art. 87 TWE korzyści wynikające z mającego ogólny charakter środka mającego zastosowanie bez rozróżnienia do wszystkich podmiotów. Art. 87 ust. 1 TWE wymaga ustalenia, czy w ramach danego systemu prawnego przepis krajowy może sprzyjać "niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów" w porównaniu z innymi, które w świetle celu tego systemu znajdują się w porównywalnej sytuacji faktycznej i prawnej (por. C-106/09 P. wyrok TS z 2011-11-15 Komisja Europejska v. Government of Gibraltar i Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz Królestwo Hiszpanii v. Government of Gibraltar i Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej ZOTSiS 2011/11A/I-11113-11234).

Celem przepisów 87 i nast. TWE jest zatem uniknięcie sytuacji, w której dotowanie przez państwo przedsiębiorcy spowoduje jego uprzywilejowaną pozycję zagrażającą konkurencji w UE.

Przepis ten, ani też przepisy rozporządzenia Komisji (UE) 1998/2006 wydanego na podstawie art. 89 in fine TWE nie stanowią natomiast przepisów materialnoprawnych, na podstawie których w poszczególnych porządkach krajowych dopuszczona jest interwencja państwa lub z zasobów państwowych. Usystematyzowanie określonych rodzajów wsparcia z budżetu państwa, jako pomocy w rozumieniu art. 87 ust. 1 TWE (art. 107 TFUE) jest zatem rolą krajowego ustawodawstwa.

W konsekwencji tego, dopiero od dnia 1 września 2012r dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianych pracowników, z woli ustawodawcy polskiego nabrało charakteru pomocy publicznej, o której mowa w przywołanych przepisach. Zapis wprowadzony do treści art. 70b u.s.o. zmienił w istotny sposób sytuację podmiotów finansowanych przez państwo na jego podstawie określając w sposób stanowczy, że zgodnie z art. 89 in fine TWE (obecnie 109 TFUE), jeśli zostaną spełnione przesłanki określone w rozporządzeniu pomoc ta nie podlega procedurze zgłoszenia (por. pkt 1 preambuły rozporządzenia w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis - "Jeżeli finansowanie przez państwo spełnia kryteria określone w art. 107 ust. 1 Traktatu, stanowi pomoc państwa i zgodnie z art. 108 ust. 3 Traktatu powinno zostać zgłoszone do Komisji. Jednakże na podstawie art. 109 Traktatu Rada może określić kategorie pomocy, które są zwolnione z wymogu zgłoszenia. Zgodnie z art. 108 ust. 4 Traktatu Komisja może przyjąć rozporządzenia dotyczące takich kategorii pomocy państwa. Rada postanowiła, zgodnie z art. 109 Traktatu, że pomoc de minimis może stanowić jedną z takich kategorii").

Określenie pomocy dla pracodawców wynikającej z art. 70b ust. 11 u.s.o. jako pomocy de minimis, powoduje zdecydowane pogorszenie ich sytuacji w stosunku do sytuacji podmiotów korzystających z tego przywileju na mocy art. 70b tej ustawy w jej brzmieniu do dnia 1 września 2012r. Okoliczność ta przemawia również za słusznością nie stosowania tego przepisu do stron, które w zaufaniu do obowiązującego prawa dokonały pewnych celowych rozporządzeń swoimi środkami finansowymi. Pracodawcy angażujący przed dniem 12 września 2012r. swoje środki finansowe bezspornie także w interesie publicznym, mieli prawo oczekiwać zwrotu wydatkowanych przez nich kosztów. Zastosowanie w kontrolowanej sprawie nowych przepisów, dla których ustawodawca nie przewidział okresu przejściowego, pozostawałoby zatem w sprzeczności z zasadami wyrażonymi w treści art. 2 Konstytucji RP (por. stanowisko Trybunału Konstytucyjnego zaprezentowane w wyroku z 14 czerwca 2000 r., sygn. P 3/00 publ. OTK ZU nr 5/2000, poz. 138, gdzie Trybunał, wyjaśniał, że jednostka "winna mieć możliwość określenia zarówno konsekwencji poszczególnych zachowań i zdarzeń na gruncie obowiązującego w danym momencie stanu prawnego, jak też oczekiwać, że prawodawca nie zmieni ich w sposób arbitralny. Bezpieczeństwo prawne (...) związane z pewnością prawa umożliwia więc przewidywalność działań organów państwa, a także prognozowanie działań własnych. W ten sposób urzeczywistniana jest wolność jednostki, która według swoich preferencji układa swoje sprawy i przyjmuje odpowiedzialność za swoje decyzje, a także jej godność, poprzez szacunek porządku prawnego dla jednostki, jako autonomicznej, racjonalnej istoty"). Trybunał w swoich orzeczeniach zwracał uwagę, że prawodawca może nowelizować obowiązujące prawo, także na niekorzyść obywateli, pogarszając ich sytuację prawną. Jednakże musi respektować wymogi konstytucyjne. Nowelizacja przepisów per se, nawet wówczas, gdy pogarsza sytuację obywatela, nie przesądza automatycznie o naruszeniu zasady zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa, musi być jednak zapewniony odpowiedni okres dostosowawczy i zapewnione respektowanie praw słusznie nabytych (zob. orzeczenie z 19 listopada 1996 r., sygn. K 7/95, OTK ZU nr 6/1996, poz. 49).

Z powyżej wywiedzionych przyczyn, ze względu na nieprawidłowość zastosowanej przez organu interpretacji zasad intertemporalnych, a w konsekwencji błędnego zastosowania normy obowiązującej w czasie wydawania decyzji bez uwzględnienia prawa, pod rządem którego ukształtowała się sytuacja prawna strony, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał za konieczne usunąć wydane w sprawie decyzje z obrotu prawnego.

Rozważania dotyczące słuszności oceny sytuacji finansowej skarżącej jako podmiotu gospodarczego w świetle pkt 9-11 Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw stały się zbyteczne wobec braku podstaw do ich stosowania na gruncie kontrolowanej sprawy.

W ponownym postępowaniu organ uwzględni pogląd prawny wyrażony w niniejszym uzasadnieniu i rozważy możliwość przyznania skarżącej dofinansowania kosztów kształcenia zawodowego młodocianego pracownika na podstawie art. 70b u.s.o. w wersji obowiązującej do dnia 1 września 2012r..

Z uwagi na naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, stosownie do art. 145 § 1 pkt. 1 lit. "a" P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.

O kosztach Sąd orzekł na podsatwie art. 200 wskazanej ustawy.