Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 935/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2011-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek od środków transportowych
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 121,122,187 par 1,191,123,200
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 145 par 1 pkt 1 lit c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Sygn. akt I SA/Kr 935/11 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 listopada 2011r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski, Sędziowie: WSA Beata Cieloch (spr.), WSA Bogusław Wolas, Protokolant: Henryka Lech, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2011r., sprawy ze skargi B.B., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 16 marca 2011r. nr [...], w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2010r, I. uchyla zaskarżoną decyzję II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana do czasu uprawomocnienia się wyroku.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 16 marca 2011 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 8, art. 9, art. 10 i art. 11 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r., Nr 226, poz. 1457 ze zm.; dalej: u.p.o.l.), uchwały nr LXXXIV/1098/09 Rady Miasta Krakowa z dnia 4 listopada 2009 r.(Dz.Urz. Woj. Mał. Nr 701, poz. 5304 z dnia 18 listopada 2009 r.; dalej: uchwała RMK ) oraz art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej: O.p.), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 15 października 2010 r. nr [...], określającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za 2010 r. na łączną kwotę 2.888,00 zł.

Powyższe decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym:

Pismem z dnia 11 marca 2010 r. nr [...], Prezydent Miasta wezwał M.B. do przedłożenia w terminie 7 dni deklaracji na podatek od środków transportowych za 2010 rok, dotyczących pojazdów TAM oraz Autosan o numerach rejestracyjnych – odpowiednio – [...] i [...]. Wezwanie było następstwem niedopełnienia przez M. B. obowiązku złożenia organowi podatkowemu deklaracji na podatek od środków transportowych (DT-1), wynikającego z art. 9 ust. 1 i ust. 6 pkt 1 u.p.o.l.

W odpowiedzi na wezwanie, M.B. wniósł o niepodejmowanie przez Prezydenta Miasta działań w sprawie do czasu rozstrzygnięcia skargi kasacyjnej w innej sprawie sądowoadministracyjnej. Z kolei pismem z dnia 4 maja 2010 r. powołując się na dane z ewidencji pojazdów prowadzonej przez Urząd Miasta oświadczył, że nie jest właścicielem pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] albowiem jest nim A.S.

Postanowieniem z dnia 9 czerwca 2010 r. nr [...] Prezydent Miasta z urzędu wszczął postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od środków transportowych za rok podatkowy 2010.

Decyzją z dnia 15 października 2010 r. nr [...], Prezydent Miasta określił M.B. wysokość zobowiązania podatkowego z podatku od środków transportowych za rok 2010 za pojazdy: TAM o nr rej. [...] oraz Autosan o nr rej. [...] na łączną kwotę 2888,00 zł. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że M.B. pozostaje właścicielem pojazdów TAM o nr rej. [...] oraz Autosan o nr rej. [....]. Okoliczność tę potwierdzają – odpowiednio – umowa sprzedaży pozostająca w dyspozycji Prezydenta Miasta oraz wpis w ewidencji pojazdów. Zgodnie więc z art. 9 ust. 1 u.p.o.l., spoczywa na nim obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych. Ponadto organ wskazał, że M.B. nie złożył deklaracji na podatek od środków transportowych, wymaganej przez art. 9 ust. 6 u.p.o.l., ani nie przedstawił dokumentów potwierdzających fakt zbycia pojazdów, których dotyczy opodatkowanie. Zwrócono także uwagę na sprzeczne wyjaśnienia MB ., który miał twierdzić, że pojazdy te zostały zdewastowane, a w innym miejscu, że zostały zbyte.

Pismem z dnia 18 listopada 2010 r., M.B. złożył odwołanie od powyższej decyzji, w którym wniósł o jej zmianę poprzez nieobciążanie go podatkiem od środków transportowych za rok 2010. Wskazał, że obciążanie go podatkiem jest bezzasadne i stanowi naruszenie prawa materialnego i interesu publicznego, jak również interesu podatnika z uwagi na fakt zbycia przez niego tych pojazdów (w tym niewykonania przez nabywcę czynności przerejestrowania pojazdów).Stwierdził także, iż wielokrotnie okazywał w Urzędzie Miasta dokumenty potwierdzające sprzedaż pojazdów. Ponadto odwołujący wskazał , że nie powinien być obciążony podatkiem w zakresie autobusu TAM o nr rej. [...], bowiem w ewidencji jako właściciel tego pojazdu figuruje A.S.. Zwrócił także uwagę na fakt, iż nie dysponuje dokumentami zbycia pojazdów z uwagi na upływ czasu i wydarzenia losowe.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: SKO ) decyzją z dnia 16 marca 2011 r. nr [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji przywołano treść relewantnych przepisów: art. 8, art. 9 ust. 1, ust. 4, ust. 4a i 4b, ust. 5 i 6 u.p.o.l., a także art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 Ordynacji podatkowej oraz art. 10 ust. 1 uchwały Rady Miasta. Ponadto organ wskazał także na treść art. 78 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, regulującym czynności ewidencyjne w razie przeniesienia własności pojazdu zarejestrowanego. Organ odwoławczy stwierdził, że Prezydent Miasta na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego zasadnie przyjął zapis danych z Wydziału Ewidencji Pojazdów i Kierowców Urzędu Miasta jako podstawę opodatkowania w zakresie podatku od środków transportowych. Ponadto organ podniósł, że wobec nieprzedstawienia przez M.B. w toku tego postępowania dokumentów poświadczających sprzedaż autobusów, nie ma podstaw do przyjęcia, iż w ogóle do niej doszło.

W dniu 10 maja 2011 r., M.B. złożył na powyższą decyzję skargę , zarzucając organowi nierozpoznanie istoty sprawy, a także prawa materialnego, interesu publicznego i interesu prywatnego podatnika. Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez nieokreślanie zobowiązania podatkowego od środków transportowych za 2010 r. za pojazdy: TAM o nr rej. [...] oraz Autosan o nr rej. [...]. W uzasadnieniu skargi ponownie stwierdził, że nie jest właścicielem powyższych pojazdów, stąd nie ciąży na nim obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych. Skarżący podniósł także, że obecność jego danych jako właściciela pojazdu o nr rej. [...] wynika z pomyłki urzędnika Urzędu Miasta, który omyłkowo nie wykreślił jego nazwiska z księgi ewidencyjnej. Ponadto, stan ten jest następstwem niedopełnienia obowiązków rejestrowych przez nabywców tych pojazdów.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Pismem z dnia 25 października 2010 r. pełnomocnik wyznaczony z urzędu sprecyzował skargę i zarzucił naruszenie art. 122 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 229 w zw. z art. 199 Ordynacji podatkowej , polegające na nieprzeprowadzeniu niezbędnych działań w celu wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, co doprowadziło do utrzymania w mocy decyzji organu pierwszej instancji, opartej na niewłaściwie ustalonym stanie faktycznym z uwagi na nieuwzględnienie braku po stronie skarżącego tytułu prawnego do pojazdów, których dotyczy postępowanie, którą to okoliczność zgodnie z art. 9 ust. 3 u.p.o.l., SKO powinno było rozważyć w oparciu o treść art. 220 Ordynacji podatkowej.

W uzasadnieniu uzupełnienia skargi pełnomocnik podniósł, że wygaśnięcie obowiązku podatkowego przez ustawę związane z przeniesieniem własności pojazdu, a nie realizacją obowiązków ewidencyjnych zbywcy lub nabywcy pojazdów, które nie mają żadnego znaczenia dla ważności i skuteczności umowy sprzedaży. Ponadto zasygnalizowano, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie wskazuje, czy SKO podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, do czego zobowiązuje je art. 122 w zw. z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, czy też jedynie biernie oczekiwał na dowody przedstawiane przez inne podmioty. Zauważono ponadto, że organ pierwszej instancji potraktował posiadane przez siebie: karty informacyjne pojazdów oraz umowę sprzedaży jednego z nich jako jedyne dokumenty mogące dowodzić własności tych pojazdów oraz zinterpretował je na niekorzyść podatnika, naruszając przy tym treść art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej . Podobnie organ pierwszej instancji postąpił z wyjaśnieniami podatnika, choć – jak Prezydent Miasta stwierdził – "budzą wątpliwości i nie dają wyjaśnienia co faktycznie z pojazdami się stało". W piśmie wskazano także, że wyjaśnienia podatnika nie były sprzeczne, albowiem fakt zniszczenia pojazdu nie wyklucza jego zbycia (choćby sprzedaży na części). Okoliczności te doprowadzają – zdaniem skarżącego – do konkluzji, iż poczynione przez organy ustalenia są dowolne i sprzeczne z zasadami wynikającymi z art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191Ordyanacji podatkowej Nadto zasygnalizowano, że wbrew twierdzeniom organu pierwszej instancji, przeniesienie własności pojazdu nie musi zostać udokumentowane, a może być stwierdzone innymi środkami dowodowymi (np. zeznaniami świadków lub strony). Ponadto zarzucono, że organ odwoławczy powielił ustalenia Prezydenta Miasta i nie przeprowadził postępowania dowodowego, nie gromadząc dowodów niezbędnych dla rzetelnego wyjaśnienia sprawy.

Reasumując, pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji z uwagi na naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy oraz o przyznanie kosztów pomocy prawnej.

Powyższe pismo pozostało bez repliki ze strony organu odwoławczego .

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Sądy te kontrolują, czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czy też stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność. Jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanej decyzji bądź stwierdzenie jej nieważności w trybie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.).Jednocześnie zgodnie z art.134 p.p.s.a., sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Badając niniejszą sprawę w oparciu o powyższe zasady, Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia szeregu przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy.

Niewątpliwym jest, iż kluczowe znaczenie dla każdego postępowania ma należyte ustalenie stanu faktycznego sprawy bowiem, tylko w takim przypadku możliwe jest prawidłowe ustalenie zakresu praw i obowiązków strony takiego postępowania. Przypomnieć w związku z tym trzeba, że zgodnie z treścią art. 122 Ordynacji podatkowej obowiązkiem organów podatkowych jest podjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Zasada ta znajduje rozwinięcie w art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, nakazującemu organowi podatkowemu zebranie i w sposób wyczerpujący rozpatrzenie materiału dowodowego. Obowiązek ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności obciąża, co do zasady organ podatkowy. Nie oznacza to jednak, że strona jest zwolniona z obowiązku przedstawiania dowodów, które mogą przyczynić się do wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych sprawy. Ramy działania tej zasady w postępowaniu podatkowym wyznacza norma prawa materialnego, która ma być zastosowana w indywidualnej sprawie.

Zdaniem Sądu w rozpatrywanej sprawie doszło do naruszenia przez organ odwoławczy w/w zasady pogłębiania zaufania do organów podatkowych oraz zasady prawdy obiektywnej wynikającej z art.121 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tą ostatnią zasadą postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów (§1).Organy podatkowe w postępowaniu podatkowym obowiązane są udzielać niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania (§2). Powyższa zasada w ocenie Sądu nie może być bowiem traktowana jako abstrakcyjny postulat wobec organów prowadzących postępowanie ,lecz jako norma prawna , której zastosowanie mieć będzie konkretny wymiar. Z zasady tej wynika bowiem obowiązek takiego działania, które służy pogłębianiu zaufania do organów podatkowych, a zatem wyczerpującego i należytego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania podatkowego, a w toku postępowania organy winny udzielać stosownych informacji ,aby strona nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa. Tym bardziej ,że skarżący na etapie postępowania podatkowego nie był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika i jego wyjaśnienia zawierały pewne sprzeczne twierdzenia.

Z powyższym naruszeniem (art.121i 122 O.p.) wiąże się także naruszenie przez organ odwoławczy zasady dwuinstancyjności postępowania wyrażonej w art.127 Ordynacji podatkowej. Dwuinstancyjność postępowania jest zasadą konstytucyjną, silnie związaną z zasadą państwa prawnego. Na gruncie postępowania podatkowego oznacza ona możliwość merytorycznego badania tej samej sprawy podatkowej przez dwa organy. To, iż postępowanie podatkowe jest dwuinstancyjne oznacza, że organ odwoławczy jest zobowiązany oprócz odniesienia się do zarzutów zawartych w odwołaniu także - a w zasadzie w pierwszej kolejności - do ponownego rozparzenia sprawy, ten zespół czynności przesądza o istnieniu rzeczywistej dwuinstancyjności. Działanie organu odwoławczego nie może ograniczać się do kontroli decyzji organu pierwszej instancji (por. wyrok NSA z dnia 7 października 2010 r., sygn. akt I GSK 226/10, LEX nr 744736, wyrok NSA z 1 października 2009 r., sygn. akt II FSK 658/08, LEX nr 532803).

Sąd podzielił w tym zakresie argumentację skarżącego, iż zasada ta nie znalazła pełnej realizacji w czynnościach podejmowanych w niniejszej sprawie przez SKO. Trzeba przy tym zauważyć, że jedynym źródłem wiedzy o czynnościach organu odwoławczego jest uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Przede wszystkim, SKO swoje rozstrzygnięcie oparło w pełni "na aktach sprawy", czyli na dotychczas zgromadzonym materiale dowodowym. Wynika z tego, że organ odwoławczy dokonał wyłącznie weryfikacji trafności subsumcji określonego stanu faktycznego pod relewantne przepisy. Świadczy o tym miedzy innymi sformułowanie, że "Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że organ I instancji na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego zasadnie przyjął...".W tym miejscu należy jednak zaakcentować ,że z zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego – art. 127 O.p. – wynikają znacznie szersze kompetencje organu odwoławczego. W szczególności, zadaniem organu drugiej instancji jest dokładna analiza dotychczasowego postępowania dowodowego (a nie tylko jego efektów), ze szczególnym uwzględnieniem realizacji zasady prawdy obiektywnej. W razie jakichkolwiek wątpliwości organu odwoławczego co do istnienia uchybień w tym zakresie, jest on zobowiązany do ponownej weryfikacji tego postępowania. Celem instytucji odwołania nie jest więc powierzchowna weryfikacja efektów postępowania organu pierwszoinstancyjnego, zreferowanych w uzasadnieniu decyzji Prezydenta Miasta.

Rozważania o uchybieniach SKO w realizacji kompetencji organu odwoławczego prowadzą do wniosku, że niniejsza sprawa podatkowa nie została rozpoznana w postępowaniu odwoławczym w sposób spełniający ustawowe kryteria. W ocenie Sądu, organ odwoławczy naruszył także treść art. 210 § 4O.p. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 210 § 4 O.p. uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów ,którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, a uzasadnienie prawne zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. (por. wyrok NSA z 22.10.1981r.I SA2147/81 publ.ONSA1981,nr2,poz.104) W przedmiotowej sprawie decyzja organu odwoławczego tych elementów nie zawiera. Organ w niniejszej sprawie ograniczył się wyłącznie do zacytowania stanowiska organu pierwszej instancji i przytoczenia przepisów prawa Takie postępowanie nie zasługuje na aprobatę. Należy bowiem zauważyć, że powołanie podstawy prawnej decyzji oraz jej uzasadnienie prawne stanowią odmienne – jakościowo i konstrukcyjnie – składniki decyzji. Jednocześnie, Sąd nie kwestionuje zasadności cytowania niektórych przepisów w treści uzasadnienia, a jedynie ograniczenie uzasadnienia prawnego tylko do tego zabiegu. Uzasadnienie prawne ma polegać nie tylko na przytoczeniu przepisów prawa, ale przede wszystkim na omówieniu przesłanek zastosowania konkretnych przepisów (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1245/08, LEX nr 475217). Uzasadnienie decyzji organu odwoławczego instancji musi odnosić się w pierwszej kolejności do sprawy podatkowej jako całości (co pozwoli stwierdzić, że organ odwoławczy rozpoznał sprawę co do istoty), a w dalszej kolejności do formalnej kontroli dotychczasowego postępowania. Organ odwoławczy zawsze powinien odnieść się do zarzutów i zapatrywań – prawnych i faktycznych – strony, jeżeli takie były zgłaszane. Uzasadnienie spełniające te kryteria pozwoli podmiotom zewnętrznym względem sporządzającego je organu na dokładną analizę sprawy i kontrolę – społeczną i sądową – dokonanych przez organ czynności. Nieobecność któregokolwiek z tych elementów może świadczyć o nieprawidłowej realizacji kompetencji organu odwoławczego. Co do zasady, Sąd ani tym bardziej adresat decyzji nie są w stanie w inny sposób – niż poprzez lekturę uzasadnienia decyzji – dokonać kontroli działań organu. Podsumowując stwierdzić należy ,że uzasadnienie organu odwoławczego nie spełniło więc ustawowych kryteriów, a jego składniki nie dają podstaw do przyjęcia, iż organ zrealizował cele zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego. Organ odwoławczy przyjął jako własną ocenę dokonaną przez Prezydenta Miasta. Zatem Sąd podzielił argumentację skarżącego ,że organ odwoławczy ograniczył swoje czynności dowodowe do weryfikacji danych, które były znane Prezydentowi Miasta z urzędu. Skarżący w toku postępowania podatkowego sygnalizował bowiem fakt dewastacji pojazdów, którą miały się zająć organy ścigania, czy też fakt zalania i kradzieży z pomieszczeń, w których miały znajdować się umowy sprzedaży pojazdów, a organy tych okoliczności nie zweryfikowały, czy to poprzez zeznania świadków ,czy też samej strony. Dopiero po przeprowadzeniu w tym zakresie dowodów można było dać wiarę bądź odmówić wiary twierdzeniom skarżącego. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 2010 r. sygn. akt II FSK 1852/08 (publ. LEX nr 596029)stwierdzono ,że w uzasadnieniu decyzji organ podatkowy ma obowiązek wykazać, z których dowodów korzystał, z których zaś nie i dlaczego, zwłaszcza jeżeli określony dowód oferuje strona postępowania. Które z nich uznał za wiarygodne, a które za niewiarygodne i z jakich przyczyn. Dopiero tak przeprowadzone postępowanie spełnia wymogi art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 O.p.

Sąd dokonał także analizy kontrolowanego postępowania z punktu widzenia przestrzegania zasady aktywnego udziału strony w postępowaniu. Z akt sprawy wynika, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze naruszyło kolejną z zasad postępowania podatkowego określoną w art. 123 O.p., a mianowicie zasadę czynnego udziału stron w każdym jego stadium. Przepis art. 123 cytowanej ustawy nakłada na organy podatkowe obowiązek zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji nakazuje umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Stosownie bowiem do art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej przed wydaniem decyzji organ podatkowy wyznacza stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Przepis tego artykułu, zawierający konkretyzację normy ujętej w art. 123 Ordynacji podatkowej, stanowi procesową gwarancję realizacji uprawnień strony postępowania podatkowego w zakresie jej pełnego udziału w tym postępowaniu. Z uwagi na brak kontradyktoryjności postępowania podatkowego, każda wypowiedź strony w sprawie może przyczynić się do realizacji zasady zupełności postępowania, o której mowa w art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. W niniejszej sprawie uchybienie to, będące naruszeniem przepisu postępowania miało, w ocenie Sądu wpływ na wynik sprawy. (por. uchwała NSA z dnia 25 kwietnia 2005 r., sygn. akt FPS 6/04, ONSAiWSA 2005/4, poz. 66). Skarżący w toku postępowania prowadzonego przez organ w pierwszej instancji wykazywał dużą aktywność, w szczególności zgłaszał pisemne uwagi co do toczącego się postępowania, stawiał się w siedzibie organu by zapoznać się z aktami postępowania ,czy próbował podejmować czynności sugerowane przez pracowników Urzędu Miasta dot. przerejestrowania pojazdu oraz składał wyjaśnienia. Dlatego też pozbawienie go tej możliwości przez organ odwoławczy miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy winien wziąć pod uwagę w/w wskazania i dokonać samodzielnego merytorycznego rozpoznania sprawy ustosunkowując się do twierdzeń i wyjaśnień skarżącego w kontekście zgłoszonych zarzutów zapewniając czynny udział strony w postępowaniu odwoławczym , w tym dokonać stosownych ustaleń faktycznych jak i wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia.

Mając powyższe na względzie, z uwagi na naruszenie wymienionych przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. c i art. 152 p.p.s.a.