Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1071/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1,2,3; art. 3 ust. 2 pkt 2; art. 1 pk1
journal: Dz.U. 2007 nr 35 poz 217
law: Ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej - Tytuł zmieniony przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 lutego 2008 r. (Dz.U.08.44.262) na: "o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego"
article: par. 7 ust. 1 pkt 1 i pkt 2
journal: Dz.U. 2008 nr 44 poz 265
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA ROLNICTWA I ROZWOJU WSI z dnia 14 marca 2008 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością  uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego
article: art. art. 81, art. 80, art. 77 par. 4
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: par. 5, par. 6, par. 4 ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 46 poz 309
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA ROLNICTWA I ROZWOJU WSI z dnia 13 marca 2007 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością  uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania tej płatności

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Edward Kierejczyk Sędzia NSA Urszula Raczkiewicz (spr.) Sędzia del. WSA Maria Jagielska Protokolant Anna Fyda-Kawula po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2010 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w E. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. z dnia 25 września 2009 r. sygn. akt I SA/Lu 280/09 w sprawie ze skargi K. P. na decyzję Dyrektora L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w E. z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych i płatności cukrowej oraz odmowy przyznania płatności zwierzęcej oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Objętym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 25 września 2009 r., sygn. akt I SA/Lu 280/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. po rozpoznaniu sprawy ze skargi K. P. na decyzję Dyrektora L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w E. z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Z. z dnia [...] stycznia 2009 r., nr [...] w części odmawiającej przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych.

Sąd uznał za miarodajny następujący stan faktyczny sprawy.

W wyniku przeprowadzonego na wniosek skarżącego postępowania administracyjnego, Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Z. decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r., przyznał stronie płatności na rok 2008 w łącznej wysokości 10.963,21 zł, w tym z tytułu: jednolitej płatności obszarowej (JPO) w kwocie 7.712,52 zł, uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych (UPO) w kwocie 3.250,69 zł a ponadto przyznał płatność cukrową w wysokości 5.479,37 zł. Natomiast odmówił przyznania K. P. uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę uprawianych na trwałych użytkach zielonych (płatność zwierzęca). Odmowę przyznania tej uzupełniającej płatności uzasadniono tym, że K. P. w okresie referencyjnym nie posiadał zwierząt zarejestrowanych w rejestrze zwierząt oznakowanych i w rejestrze koniowatych.

Dyrektor L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w E., po rozpatrzeniu odwołania K. P. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W jej uzasadnianiu organ drugiej instancji wskazał, że w myśl z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. Nr 35, poz. 217, ze zm.), dalej: ustawa o płatnościach, płatności obszarowe są przyznawane na wniosek rolnika, co oznacza że to wnioskodawca sam określa treść swojego żądania, a Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wydaje rozstrzygnięcie w oparciu o dane podmiotowe i przedmiotowe podane we wniosku. Organ drugiej instancji podniósł, że z danych zawartych we wniosku wynika, iż K. P. ubiegał się o przyznanie jednolitej płatności obszarowej (JPO) do działek rolnych o łącznej powierzchni 22,73 ha, o przyznanie uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych (UPO) do działek rolnych o łącznej powierzchni 12,07 ha oraz przyznanie płatności zwierzęcej do działek rolnych o łącznej powierzchni 6,76 ha.

Organ wskazał, że przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 marca 2008 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 r., Nr 44 poz. 265 z późn. zm.), dalej: rozporządzenie, przewidują trzy grupy producentów rolnych uprawnionych do otrzymania płatności zwierzęcej. Pierwszą grupę producentów rolnych stanowią rolnicy, którzy zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia : 1) w okresie od dnia 1 kwietnia 2005 r. do dnia 31 marca 2006 r. byli posiadaczami bydła lub owiec, lub kóz, lub koni, które w tym okresie były wpisane lub zostały przez tego rolnika zgłoszone do rejestru zwierząt gospodarskich oznakowanych lub do rejestru koniowatych, o których mowa w przepisach o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt, przez tego rolnika lub jego małżonka, także w przypadku gdy osoby te nie pozostawały w związku małżeńskim w tym okresie; 2) na podstawie wniosku o przyznanie płatności do gruntów rolnych złożonego w 2006 r., rolnikowi przyznano płatność uzupełniającą do powierzchni trwałych użytków zielonych lub do powierzchni upraw traw przeznaczonych na paszę uprawianych na gruntach rolnych.

Organ odwoławczy wskazał, że K. P. w latach poprzednich występował z wnioskiem o przyznanie jednolitej płatności obszarowej lub płatności uzupełniającej, jednak nie spełnia warunku określonego w § 5 pkt 1 rozporządzenia, gdyż jak wynika ze złożonego przezeń w dniu [...] listopada 2008 r. oświadczenia, w okresie referencyjnym od 1 kwietnia 2005 r. do 31 marca 2006 r. nie posiadał wymienionych wyżej zwierząt, wpisanych lub zgłoszonych do rejestru zwierząt gospodarskich oznakowanych lub do rejestru koniowatych. Nie mógł zatem uzyskać płatności zwierzęcej na podstawie tego przepisu.

Drugą grupę producentów rolnych, określa § 6 ust. 1 rozporządzenia. Przepis ten dotyczy sytuacji, gdy rolnik nie występował uprzednio z wnioskiem o przyznanie jednolitej płatności obszarowej lub płatności uzupełniającej, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 4 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru (Dz. U z 2004 r. Nr 6, poz. 40, z późn. zm.) oraz art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1 ustawy o płatnościach. W takim przypadku płatność zwierzęca przysługuje , jeżeli w okresie od dnia 15 września roku poprzedzającego rok złożenia wniosku o przyznanie płatności zwierzęcej do dnia 14 marca roku złożenia tego wniosku rolnik był posiadaczem bydła lub owiec, lub kóz, lub koni, które w tym okresie były wpisane lub zostały zgłoszone do rejestru zwierząt gospodarskich oznakowanych lub do rejestru koniowatych, o których mowa w przepisach o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt, przez tego rolnika lub jego małżonka, także w przypadku gdy osoby te nie pozostawały w związku małżeńskim w tym okresie.

Organ odwoławczy stwierdził, że skoro K. P. w latach poprzednich występował z wnioskiem o przyznanie jednolitej płatności obszarowej lub płatności uzupełniającej, to w rozpoznawanej sprawie przepis ten nie ma zastosowania.

Trzecią grupę uprawnionych do płatności zwierzęcej stanowią rolnicy spełniający wymagania § 7 ust. 1 rozporządzenia. Według tego przepisu płatność zwierzęca przysługuje również rolnikowi, który występował uprzednio z wnioskiem o przyznanie jednolitej płatności obszarowej lub płatności uzupełniającej, jeżeli: 1) nabył własność wszystkich gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego będących własnością rolnika, któremu co najmniej raz przyznano płatność zwierzęcą na podstawie: a) § 5 albo § 6 ust. 1 lub, b) § 4 ust. 1 albo § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2007 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania tej płatności (Dz. U. Nr 46, poz. 309 i Nr 69, poz. 462);

2) w okresie od dnia 15 września roku poprzedzającego rok złożenia wniosku o przyznanie płatności zwierzęcej do dnia 14 marca roku złożenia tego wniosku był posiadaczem bydła lub owiec, lub kóz, lub koni, które w tym okresie były wpisane lub zostały zgłoszone do rejestru zwierząt gospodarskich oznakowanych lub do rejestru koniowatych, o których mowa w przepisach o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt, przez tego rolnika lub jego małżonka, także w przypadku gdy osoby te nie pozostawały w związku małżeńskim w tym okresie.

Także i ten przepis, w ocenie organu odwoławczego nie znajdował w sprawie zastosowania, gdyż K. P. nie nabył na własność wszystkich gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego. Organ stwierdził, że K. P. na podstawie umowy dzierżawy zawartej w dniu [...] listopada 2006 przejął jedynie grunty rolne w posiadanie a nie na własność, a ponadto rolnikowi, od którego K. P. przejął posiadanie gospodarstwa, nie przyznano płatności zwierzęcej. Tym samym w ocenie organu nie może w sprawie znaleźć zastosowania § 7 rozporządzenia.

Uwzględniając skargę, Sąd I instancji stwierdził, że stanowisko organów administracji zawarte w zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji nie jest prawidłowe, gdyż pomija istotne dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy elementy stanu faktycznego. Dotyczą one w szczególności: umowy darowizny zawartej w formie aktu notarialnego z [...] listopada 2006 r. na podstawie, której H. P. przekazał skarżącemu swoje gospodarstwo rolne, przejęcia gospodarstwa wraz ze zwierzętami gospodarskimi, zmiany numeracji stada dokonanej w dniu [...] listopada 2006 r. i wydania zaświadczenia o zarejestrowaniu siedziby stada, przyznania skarżącemu, na jego wniosek, decyzją Kierownika ARiMR z [...] stycznia 2007 r. jednolitej płatności obszarowej i uzupełniającej płatności do powierzchni trwałej użytków zielonych, przy czym decyzja ta związana była z przejęciem płatności do których uprawniony był przekazujący gospodarstwo H. P. Sąd stwierdził, że pominiecie tych okoliczności faktycznych skutkowało wadliwą oceną stanu faktycznego i stanowiło naruszenie art. 77 § 1, art. 7, art. 80 k.p.a. i doprowadziło w konsekwencji do wadliwego rozstrzygnięcia.

Odmawiając przyznania płatności zwierzęcej, organy administracji publicznej ograniczyły się do argumentu, że skarżący nie spełnia wymagań z § 5 ust. 1 rozporządzenia, gdyż w okresie referencyjnym nie był posiadaczem zwierząt zgłoszonych do rejestru zwierząt gospodarskich oznakowanych lub do rejestru koniowatych. Argumentacja ta, według Sądu I instancji, musi być uznana za wadliwą. Zdaniem WSA organy administracji pominęły fakt, iż z rozporządzenia wynika, że ustanawiając na gruncie jego § 5, jako zasadę, warunki podstawowe uprawniające producenta rolnego do przyznania mu płatności zwierzęcej, prawodawca w § 6 i w § 7 przewidział również określone hipotezami tych przepisów sytuacje (przesłanki), które niezależnie od zasady wyrażonej w § 5 rozporządzenia, uprawniają producenta rolnego do płatności zwierzęcej. Wprawdzie w motywach decyzji, przywołano treść § 6 i § 7 rozporządzenia ale brak jest podstaw do uznania by tym samym wypełniły wymagania z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. zarówno gdy chodzi o sferę faktów jak i sferę prawa. Organy administracji argumentując o braku zastosowania alternatywnie § 6 i § 7 r. rozporządzenia pominęły istotne z punktu widzenia możliwości zastosowania tych przepisów elementy stanu faktycznego sprawy, a ponadto dokonały wadliwej wykładni tych przepisów.

Na gruncie § 7 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, warunkiem koniecznym (podstawowym) uprawniającym producenta rolnego do płatności zwierzęcej jest uprzednie wnioskowanie przez niego o przyznanie jednolitej płatności obszarowej lub płatności uzupełniającej dopełnione warunkiem nabycia na własność wszystkich gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego będących własnością rolnika, któremu co najmniej raz przyznano płatność zwierzęcą na podstawie § 5 albo § 6 ust. 1 omawianego rozporządzenia lub § 4 ust. 1 albo § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2007 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania tej płatności (Dz. U. Nr 46, poz. 309 i Nr 69, poz. 462). Zdaniem Sądu z akt sprawy wynika, że skarżący w okresach poprzedzających złożenie wniosku o przyznanie płatności na rok 2008 wnioskował o jednolitą płatność obszarową i płatność uzupełniającą oraz nabył własność wszystkich gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego będących własnością rolnika, któremu co najmniej raz przyznano płatność zwierzęcą.

Sąd podkreślił, że argument organów administracji publicznej, że skarżący nie nabył własności wszystkich gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego rolnika, o którym mowa w § 7 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, albowiem nabycie to nie obejmowało gruntów dzierżawionych przez H. P. - brata skarżącego - jest chybiony. Wprawdzie w skład gospodarstwa rolnego mogą wchodzić grunty rolne nie stanowiące własności producenta rolnego, ale przez niego uprawiane, na przykład na podstawie umowy dzierżawy, to jednak przywołany przepis, jako warunek przyznania płatności zwierzęcej ustanawia jedynie nabycie własności gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego i stanowiących własność zbywcy. W ocenie Sądu I instancji brak jest podstaw, aby uzależniać skuteczność wniosku o przyznanie płatności zwierzęcej i tym samym uprawnienie do jej przyznania od nabycia na własność gruntów nie stanowiących własności zbywcy.

W zaskarżonym wyroku zawarto zalecenie aby przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracji oceniły zebrany materiał dowodowy z uwzględnieniem zasad wyrażonych w art. 77 § 1, art. 80 i art. 7 k.p.a.

Dyrektor L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w E. zaskarżył powyższy wyrok skargą kasacyjną wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w L.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

I. Obrazę przepisów prawa materialnego (w granicach wskazanych w art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) poprzez:

1) błędną wykładnie i niewłaściwe zastosowanie § 7 ust.1 pkt 1 rozporządzenia, tj. pominięcie w wykładni całości brzmienia przepisu, a oparcie wykładni jedynie na jego części;

2) niewłaściwe zastosowanie § 6 rozporządzenia, tj. wskazanie, że przepis ten przyznawał stronie uprawnienia, co nie znajduje uzasadnienia w zebranym w sprawie materiale dowodowym, a stoi w nim w sprzeczności.

II. Naruszenie przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez:

1) zastosowanie w orzekaniu przepisów art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., które to przepisy zostały wyłączone przez art. 13 ust. 1 ustawy o płatnościach, co spowodowało błędne przyjęcie, że organ po uchyleniu decyzji będzie działając z własnej inicjatywy prowadził postępowanie dowodowe;

2) orzeczenie ponad dowodami znajdującymi się w aktach sprawy, przez co naruszony został art. 133 p.p.s.a.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ wskazał, że przepis art. 3 ust. 1 ustawy o płatnościach, stanowi wyłom w ogólnie przyjętych zasadach postępowania przed organami administracji publicznej. Z jego treści oraz funkcji wynika, że jest on niewątpliwie przepisem szczególnym do przepisów kodeksowych i wyłącza ich zastosowanie w sprawie. Kasator zarzucił, iż pomimo treści ww. przepisu Sąd I instancji oparł swoje orzeczenie nie na przepisach szczególnych ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego lecz na zasadach opisanych w k.p.a. i w wyniku takiej analizy stanu faktycznego uchylił prawidłowo wydaną decyzję organu.

Ponadto kasator zarzucił, że błędna jest teza Sądu I instancji, by w sprawie miał zastosowanie § 6 rozporządzenia. W tym kontekście organ wskazał, iż w postępowaniu przed organami administracji brał udział beneficjant, który w latach poprzedzających złożenie wniosku występował z takim wnioskiem o dopłaty do gruntów rolnych na lata poprzednie. Taka przesłanka eliminuje w ocenie kasatora możliwość uzyskania zakwestionowanej przez organ płatności przez beneficjanta.

Zdaniem organu brak jest również podstawy do przyznania płatności w oparciu o § 7 rozporządzenia. Nie ulega bowiem wątpliwości, że w okresach opisanych w tym przepisie wnioskodawca nie był posiadaczem bydła lub owiec, lub kóz, lub koni. Okoliczność ta nie została wzięta pod uwagę przez Sąd, a jedynie w orzeczeniu Sąd oparł się na domniemaniu, że skoro w innym postępowaniu beneficjant był zobowiązany do przejęcia posiadania zwierząt, to zwierzęta te przejął. Wnioskowanie to organ uznał jako całkowicie nieuzasadnione biorąc pod uwagę zebrany w sprawie materiał dowodowy, a w szczególności oświadczenie samego beneficjanta, co do posiadania w wymaganym okresie zwierząt.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna została oparta na obydwu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 p.p.s.a. To z kolei, nakazuje zbadanie w pierwszej kolejności zarzutów naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. przepisów postępowania. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny ustalony w toku postępowania przed organami i przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji tego stanu faktycznego do zastosowanych w sprawie przepisów prawa materialnego. Przypomnieć należy, że stosownie do postanowień art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi.

Nie są trafne zarzuty procesowe. Stosownie do art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. Nr 35, poz. 217 ze zm., tekst jedn.: Dz. U. z 2008 r. Nr 170, poz. 1051), z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 3 ust. 2 ww. ustawy, w postępowaniu w sprawach dotyczących płatności bezpośredniej, płatności uzupełniającej, płatności cukrowej, płatności do pomidorów, pomocy do rzepaku oraz pomocy do plantacji trwałych, organ administracji publicznej: stoi na straży praworządności; jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.

Zgodnie zaś z ust. 3 tego przepisu, strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek, zaś ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.

Zatem, rozstrzygając niniejszą sprawę, wszczętą wnioskiem skarżącego z 8 maja 2008 r. o przyznanie płatności na rok 2008, organy orzekające w obu instancjach obowiązane były stosować przepisy k.p.a. z uwzględnieniem zmian, które wynikają z zawartych w omawianej ustawie a wymienionych wyżej unormowań.

W ocenie Naczelnego Sadu Administracyjnego, Sąd I instancji zasadnie stwierdził, że stanowisko organów administracji zawarte w zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji w zakresie dotyczącym odmowy przyznania płatności zwierzęcej nie jest prawidłowe, gdyż nie zawiera odniesienia do istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy elementów stanu faktycznego. Wskazując te okoliczności Sad I instancji stwierdził, iż dotyczą one w szczególności: umowy darowizny zawartej w formie aktu notarialnego z [...] listopada 2006 r. na podstawie, której H. P. przekazał skarżącemu swoje gospodarstwo rolne, przejęcia gospodarstwa wraz ze zwierzętami gospodarskimi, zmiany numeracji stada dokonanej w dniu [...] listopada 2006 r. i wydania zaświadczenia o zarejestrowaniu siedziby stada, przyznania skarżącemu, na jego wniosek, decyzją Kierownika ARiMR z [...] stycznia 2007 r. jednolitej płatności obszarowej i uzupełniającej płatności do powierzchni trwałej użytków zielonych, przy czym decyzja ta związana była z przejęciem płatności do których uprawniony był przekazujący gospodarstwo H. P.

Stwierdzić należy, że w sytuacji, gdy okoliczności powyższe podnoszone były w pismach procesowych strony, rzeczą organu winno być zbadanie tych okoliczności. Spoczywający na organach obowiązek wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego dotyczy zbadania wszystkich istotnych z punktu widzenia przepisów prawa materialnego okoliczności faktycznych, ze szczególnym uwzględnieniem argumentów i wyjaśnień przedstawianych przez stronę. Ma to znaczenie istotne, jeśli zważyć, ze w myśl art. 3 ust. 3 ustawy o płatnościach to rolnik obowiązany jest przedstawiać dowody na okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, natomiast rzeczą organu jest dowody te ocenić (art. 80 k.p.a.)

Naczelny Sąd Administracyjny pragnie zwrócić uwagę również na to, że dowody w omawianym zakresie przynajmniej częściowo znajdują się w aktach sprawy jak np. akt notarialny darowizny gruntów, a niektóre okoliczności dotyczą faktów, które powinny być znane organowi z urzędu a do takich faktów niewątpliwie należą okoliczności związane z wydawanymi w latach poprzednich decyzjami, czy z rejestrem zwierząt gospodarskich oznakowanych, który w systemie informatycznym Agencja prowadzi (art. 4 ustawy z dnia 2 kwietnia 2004 r. o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt). Podkreślenia wymaga, że w myśl art. 77 § 4 k.p.a., którego stosowanie omawianą ustawą wyłączone nie zostało, organ obowiązany jest brać pod uwagę fakty znane mu z urzędu, komunikując jedynie o tym stronie.

Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania może stanowić uzasadnioną podstawę skargi kasacyjnej jedynie wówczas gdy uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie art. 77 § 1, art. 7, art. 80 k.p.a. Sąd I instancji upatrywał w pominięciu powyższych okoliczności faktycznych i związaną z tym wadliwą oceną stanu faktycznego. Zauważyć wszakże należy, że w sytuacji, gdy istnienie obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego i jego oceny nie może być podważony jako wynikające z uregulowań art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy o płatnościach oraz art. 80 k.p.a., błędne powołanie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy i zarzut ten jest bezzasadny.

Nie stanowi usprawiedliwionej podstawy skargi kasacyjnej także zarzut naruszenia art. 133 p.p.s.a. Formułując ten zarzut kasator ograniczył się jedynie do powołania omawianego przepisu a brak wymaganego art. 176 p.p.s.a. uzasadnienia ma ten skutek, że nie pozwala Sądowi na ustosunkowanie się doń.

Zarzuty naruszenia prawa materialnego dotyczą błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania § 7 ust. 1 pkt 1 oraz niewłaściwego zastosowania rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 marca 2008 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 r., Nr 44 poz. 265 z późn. zm.), dalej: rozporządzenie.

Nie jest trafny zarzut naruszenia § 7 ust.1 pkt 1 wymienionego wyżej rozporządzenia. Art. 7 ust. 1 omawianego rozporządzenia stanowi, że płatność zwierzęca przysługuje rolnikowi, który występował uprzednio z wnioskiem o przyznanie jednolitej płatności obszarowej lub płatności uzupełniającej, jeżeli: 1) nabył własność wszystkich gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego będących własnością rolnika, któremu co najmniej raz przyznano płatność zwierzęcą na podstawie: a) § 5 albo § 6 ust. 1 lub, b) § 4 ust. 1 albo § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2007 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania tej płatności (Dz. U. Nr 46, poz. 309 i Nr 69, poz. 462);

2) w okresie od dnia 15 września roku poprzedzającego rok złożenia wniosku o przyznanie płatności zwierzęcej do dnia 14 marca roku złożenia tego wniosku był posiadaczem bydła lub owiec, lub kóz, lub koni, które w tym okresie były wpisane lub zostały zgłoszone do rejestru zwierząt gospodarskich oznakowanych lub do rejestru koniowatych, o których mowa w przepisach o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt, przez tego rolnika lub jego małżonka, także w przypadku gdy osoby te nie pozostawały w związku małżeńskim w tym okresie.

Dla uzyskania płatności zwierzęcej wymienione wymagania powinny być spełnione kumulatywnie, co oznacza, że brak choćby jednej z przesłanek nie pozwala na przyznanie płatności.

W zaskarżonej do Sądu I instancji decyzji organ odwoławczy uznał, że omawiany przepis nie znajduje zastosowania, gdyż K. P. nie nabył na własność wszystkich gruntów wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, bowiem na podstawie umowy dzierżawy przejął jedynie posiadania gruntów a wydzierżawiającemu nie przyznano uprzednio płatności zwierzęcej. Argumentację tę zasadnie zakwestionował Sąd I instancji uznając ja za chybioną, jako dotyczącą okoliczności, które z punktu widzenia zastosowania § 7 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia są pozbawione prawnego znaczenia.

W omawianym przepisie § 7 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia mowa jest w istocie o dwóch warunkach uzyskania płatności zwierzęcej. Pierwszym z nich jest nabycie własności wszystkich gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego będących własnością zbywcy i nie dotyczy to tych gruntów, które zbywca posiadał na podstawie innego tytułu niż własność. Zatem to, czy K. P. prócz gruntów które nabył na własność od brata (a do tej okoliczności organ w zaskarżonej decyzji nie odniósł się wcale) posiada dodatkowo grunty, które użytkuje na podstawie umowy dzierżawy, w świetle omawianego przepisu jest pozbawiona prawnego znaczenia. Istotną okoliczność stanowi natomiast to czy K. P. stał się właścicielem tych wszystkich gruntów rolnych do których uprzednio tytuł własności przysługiwał jego bratu. Nie jest natomiast wymagane, co należy podkreślić, nabycie własności gruntów , które były przez poprzedniego rolnika dzierżawione.

W uzasadnieniu tego zarzutu autor skargi kasacyjnej powołuje się także na "na udowodniona w trakcie postępowania okoliczność braku zwierząt". Argumentacja ta jest całkowicie chybiona jeśli zważyć, że organ w zaskarżonej decyzji zajął się brakiem zwierząt w okresie referencyjnym czyli od dnia 1 kwietnia 2005 r. do 31 marca 2006 r. który to okres posiadania zwierząt z punktu widzenia unormowań zawartych w omawianym § 7 rozporządzenia jest nieistotny. W myśl § 7 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia dla uzyskania płatności zwierzęcej na podstawie tego przepisu wymagane jest aby w okresie od dnia 15 września roku poprzedzającego rok złożenia wniosku o przyznanie płatności zwierzęcej do dnia 14 marca roku złożenia tego wniosku rolnik był posiadaczem bydła lub owiec, lub kóz, lub koni, które w tym okresie były wpisane lub zostały zgłoszone do rejestru zwierząt gospodarskich oznakowanych lub do rejestru koniowatych, o których mowa w przepisach o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt, przez tego rolnika lub jego małżonka, także w przypadku gdy osoby te nie pozostawały w związku małżeńskim w tym okresie. W zaskarżonej decyzji brak jest jednak jakichkolwiek ustaleń w tej materii, co dodatkowo potwierdza potrzebę ponownego przeprowadzenia procedury wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i jego oceny.

W świetle tego, co powiedziano wyżej zarzut naruszenia § 7 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia nie stanowi usprawiedliwionej podstawy skargi kasacyjnej.

Przechodząc do zarzutu naruszenia § 6 rozporządzenia, zauważyć należy, że nie odpowiada on w wymaganiom z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. i art. 176 p.p.s.a. W myśl powołanych regulacji niezbędne jest dokładne i precyzyjne określenie naruszonego przepisu (w przypadku gdy dany artykuł lub § jest zbudowany z więcej niż jednej jednostki redakcyjnej należy wskazać konkretną jednostkę redakcyjną), i uzasadnić na czym ma polegać niewłaściwe zastosowanie przepisu prawa materialnego.

Należy zauważyć, ze przepis § 6 rozporządzenia składa się z kilku jednostek redakcyjnych (ustępów, punktów), a autor skargi kasacyjnej nawet nie sprecyzował, który z tak oznaczonych przepisów prawnych kwestionuje i w jakim zakresie. W uzasadnieniu zarzutu kasator podał, że przepis § 6 rozporządzenia jest podstawą rozstrzygania spraw o odmiennym stanie faktycznym niż w przedmiotowej sprawie, gdyż beneficjent w latach poprzednich występował o dopłaty do gruntów rolnych. Tak zbudowany zarzut kasacyjny nie wskazujący naruszonej normy prawnej zawartej w konkretnym przepisie prawa i na domiar uzasadniony ogólną tezą z zakresu ustaleń stanu faktycznego, w sytuacji gdy ustalenia te obarczone są istotnymi i mogącymi mieć wpływ na wynik sprawy uchybieniami, o czym była mowa wyżej, uznać należy za bezskuteczny.

Biorąc powyższe pod uwagę należało uznać, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i na mocy art. 184 p.p.s.a. orzec jak w sentencji