Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2620/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, , Protokolant ref. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2016 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania organu I instancji oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu 18 grudnia 2013 r. A. B. wystąpił do Prezydenta [...] z wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] września 2013 r zatwierdzającą projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym na działce ew. ner [...] oraz częściach działek o nr ew. [...] i [...] z obr. [...] położonych przy ul. S. i O. w W.

Po złożeniu pisemnych wyjaśnień w zakresie sprecyzowania podstawy prawnej pełnomocnik wnioskodawcy w piśmie z dnia 23 stycznia 2014 r. wskazał, iż "wnioskodawca opiera swoje żądanie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 i 5 KPA".

Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r. Prezydent [...] w oparciu o przesłankę wyrażoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej w/w ostateczną decyzją Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] września 2013 r. - o pozwoleniu na budowę w/w budynku mieszkalnego, a następnie na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Prezydent [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., znak: [...] odmówił uchylenia tej decyzji wskazując w uzasadnieniu, że wnioskodawca nie legitymuje się interesem prawnym wynikającym z art. 28 § 2 ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010, nr 243 poz. 1623 z późn. zm. - dalej "Prawo budowlane."),

Po rozpatrzeniu odwołania A. B. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r.

Po rozpatrzeniu skargi A. B. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia [...] września 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 2197/15 oddalił skargę A. B. na decyzję z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] Wojewody [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r.

Po zakończeniu postępowania administracyjnego decyzją Wojewody z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...], Prezydent [...], postanowieniem Nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r., znak: [...], wznowił kolejne postępowanie w odniesieniu do tej samej decyzji Nr [...] z dnia [...] września 2013 r. - o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego przy ul. S. i O. w W. ale w oparciu o przesłankę z pkt. 5 art. 145 § 1 k.p.a.

Następnie decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r" znak: [...] Prezydent [...] na podstawie art. 151 ust. 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] września 2013 r zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym na działce ew. ner [...] oraz częściach działek o nr ew. [...] i [...] z obr. [...] położonych przy ul. S. i O. w W.

Organ I instancji wyjaśnił, że rozpatrywał żądanie A. B. w trybie art. 145 § 1 pkt 5 zawarte w uzupełnieniu złożonym dnia 27.01.2014 r. do wniosku z dnia 31.12.2013 r. o wznowienie postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i zakończonego decyzją odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji nr [...] z dnia [...].09.2013 r. Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...].04.2015r. (utrzymaną w mocy przez Wojewodę [...] decyzją nr [...] z dnia [...].07.2015 r.).

Organ wyjaśnił, że A. B. jest współwłaścicielem działek o nr ewid. [...] i [...] z obrębu [...] położonych przy ul. S. We wniosku o wznowienie postępowania wskazał, iż o wydanej decyzji dowiedział się w dniu 17 grudnia 2013 r. Jako podstawę wniosku o wznowienie postępowania A. B. wskazał jako jedną z przesłanek, przesłankę wynikająca z art. 145 § 1 pkt 5 Kpa tj. wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Swój wniosek wnioskodawca oparł na prowadzonym przez Starostę [...] postępowania dotyczącego zwrotu wywłaszczonej nieruchomości położonej w W. przy ul. S., o którym organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę ww. inwestycji nie mógł wiedzieć.

Zaskarżoną decyzją Nr [...] z dnia [...] września 2015 r., Wojewoda [...], uchylił decyzję Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] lipca 2015r. odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] września 2013 r. - i umorzył postępowanie organu I instancji.

Organ odwoławczy, umarzając postępowanie organu I instancji wyjaśnił, że postępowanie wznowieniowe dotyczące wystąpienia przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa zostało już przeprowadzone przez organ I instancji i zakończyło się wydaniem decyzji, na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 Kpa tj. odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] września 2013 r., która następnie w wyniku postępowania odwoławczego, została przez organ II instancji utrzymana w mocy decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r.

Organ odwoławczy stwierdził, że skoro we wznowionym postępowaniu zakończonym decyzją Wojewody z dnia [...] lipca 2015 r. organ I instancji jak i organ odwoławczy uznały, iż A. B. nie wykazał interesu prawnego upoważniającego do występowania w przedmiotowym postępowaniu w charakterze strony to powinno to skutkować umorzeniem postępowania wznowieniowego, ponieważ to postępowanie może zostać wszczęte i toczyć się wyłącznie z udziałem strony" (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 maja 20141 r., znak: II OSK 761/10).

Wobec powyższego zdaniem Wojewody należało uchylić decyzję organu I instancji Nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r., odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] września 2013 r. - zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym na działce ew. ner [...] oraz częściach działek o nr ew. [...] i [...] z obr. [...] położonych przy ul. S. i O. w W. i umorzyć postępowanie organu I instancji.

A. B. zaskarżając decyzję Wojewody [...] o umorzeniu postępowania organu I instancji zarzucił jej:

I. naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na treść Decyzji, ti:

Art. 7, art. 77 oraz art. 107 § 3 KPA poprzez nie odniesienie się przez organ do wszelkich podnoszonych przez Skarżącego okoliczności, w szczególności niewyjaśnienia okoliczności toczącego się postępowania przed Starostą Powiatu [...] postępowania o zwrotu wywłaszczonej nieruchomości położonej w W. przy ul. S.,

Art. 7, art. 77 oraz art. 107 § 3 KPA wzw.z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2013, poz. 1409 ze zm.) ("Prawo Budowlane") poprzez analizę dokonaną przez Organ w zakresie planowanej inwestycji i położenia nieruchomości Skarżącego wyłącznie w odniesieniu do Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm.) i pominięcie innych przepisów prawa, które organ winien wziąć pod uwagę przy określaniu oddziaływania planowanej inwestycji na nieruchomość Skarżącego,

Art. 7, art. 77 oraz art. 107 § 3 KPA poprzez brak przeprowadzenie rzetelnej analizy przesłaniania nieruchomości Skarżącego przez realizowaną inwestycję, w szczególności poprzez błędne uznanie, iż odległość pomiędzy budynkami stanowi 18 m., podczas gdy 18 m. jest pomiędzy realizowaną inwestycja a oknami na pierwszym piętrze budynku skarżącego, a nie oknami znajdującymi się na półpiętrze (pod tarasem), gdzie odległość wynosi wtedy ok. 12 m.

art. 138 § 1 pkt 2 KPA poprzez jego zastosowanie w zakresie uchylenia Decyzji i umorzenia postępowania w sytuacji gdy w niniejszej Organ winien był zastosować art. 138 § 1 pkt 2 KPA w zakresie uchylenia Decyzji i orzeczenia o istocie sprawy zgodnie z treścią art. 151 § 1 pkt 2 KPA tj. uchylić Pozwolenie na Budowę oraz wydać nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy, z uwagi na istnienie okoliczności uniemożliwiających wydanie Pozwolenia na Budowę w związku z toczącym się postępowaniem o zwrot nieruchomości,

art. 151 § 1 pkt 2 KPA w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 KPA (w zakresie uchylenia Decyzji i orzeczeniu co do istoty sprawy) poprzez ich niezastosowanie w sytuacji gdy istniały przesłanki do uchylenia Pozwolenia pa Budowę,

II. naruszenie przepisów prawa materialnego:

Art. 28 ust. 2 Prawa Budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż nieruchomość Skarżącego nie jest w obrębie oddziaływania obiektu, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego uznania, iż Skarżący nie jest stroną w postępowania zakończonego Decyzją ani decyzji o Pozwoleniu na Budowę,

3 pkt 20 Prawa Budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w niezasadnym przyjęciu, że nieruchomość Skarżącego nie znajduje się w obrębie oddziaływania obiektu, podczas gdy m.in prowadzona inwestycja znajduje się zbyt blisko pomieszczeń przeznaczonych do zamieszkiwania w budynku Skarżącego na półpiętrze, gdzie skarżący posiada m.in. kuchnię, a także z uwagi na wywoływane immisje.

§ 11 Rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie, a konsekwencji przyjęcie, iż planowana inwestycja nie będzie oddziaływać na nieruchomość Skarżącego podczas gdy zgodnie z tym przepisem oddziaływaniem na nieruchomość jest hałas, drgania, które istnieją podczas wykonywanych robót budowalnych na inwestycji, jak również hałas który będzie występował po wybudowaniu obiektu budowlanego z uwagi na zamontowane w nim urządzenia i pobyt znacznej ilości osób.

§ 13 ust. 1 i 2 Rozporządzenia poprzez jego błędne zastosowanie, w sytuacji gdy prowadzona inwestycja znajduje się zbyt blisko pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku Skarżącego na półpiętrze, gdzie Skarżący posiada m.in. kuchnię oraz pokój gościnny z oknami na przedmiotową inwestycję będącymi w odległości ok. 12 m. od inwestycji, a Organ wydając decyzję nr [...] z dnia [...] września 2013 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę inwestorowi - [...] Spółdzielni Budowlano Mieszkaniowej "[...]" na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym na działce nr ew. [...] oraz częściach działek [...] i [...] z obrębu [...] położonych przy ul. S. i O. w W., kategoria XIII obiektu nie uwzględnił tych pomieszczeń i dokonał wyliczenia odległości w głąb budynku skarżącego tj, biorąc pod uwagę odległość do I piętra, która jest dalej o ok. 5-6 metrów aniżeli pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi na półpiętrze tj. m.in. kuchni gdzie znajdują się okna z widokiem na realizowaną inwestycję.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dalej p.p.s.a. – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga, w której strona przeniosła argumentację z odwołania polemizując ze stanowiskiem Prezydenta [...] a nie odniosła się do wprost argumentacji Wojewody dot. umorzenia postępowania organu I instancji nie może być uwzględniona.

Biorąc pod uwagę, że kontrolowane są decyzje wydane w postępowaniu wznowieniowym, Sąd zauważa, że w przypadku złożenia wniosku o wznowienie postępowania, prowadzi się w pierwszej kolejności postępowanie wstępne ustalające możliwość wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia. Przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ administracji bada wyłącznie, czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest o ustawowe przesłanki wznowienia, enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1 k.p.a. oraz czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 k.p.a.

Można więc za prawidłowe uznać, że organ I instancji wznowił postępowanie ponieważ wniosek o wznowienie postępowania złożony został w terminie i był oparty o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

Po wznowieniu postępowania następuje faza rozpoznawcza, w toku której organ przeprowadza postępowanie co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). Ustawa wyodrębnia tutaj kolejny etap procedury wznowieniowej, w którym organ dokonuje badania, czy wskazana przez stronę podstawa rzeczywiście istnieje. W tej fazie postępowania organ nie przystępuje jeszcze do wyjaśniania i rozstrzygania sprawy materialnej. Gdy organ ustali nieistnienie (nieprawdziwość) badanej przyczyny wznowienia, to chociażby dostrzegł inne wady prawne decyzji dotychczasowej, wydaje decyzję o odmowie jej uchylenia (art. 151 §1 pkt 1 k.p.a.).

Ta więc okoliczność czyli brak przesłanki z pkt 4 była podstawą do wydania przez organ I instancji decyzji Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. w oparciu o art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] września 2013 r.

Skoro tak orzekły organy obu instancji to nie było podstaw do wznawiania kolejnego postępowania.

Słusznie organ odwoławczy wyjaśnił w zaskarżonej decyzji , że postępowanie wznowieniowe dotyczące wystąpienia przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa zostało już przeprowadzone przez organ I instancji i zakończyło się wydaniem decyzji, na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 Kpa tj. odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] września 2013 r., która następnie w wyniku postępowania odwoławczego, została przez organ II instancji utrzymana w mocy decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r.

A zatem organ I instancji po wznowieniu postępowania, świadomy braku legitymacji procesowej wnioskodawcy, powinien odmówić wszczęcia postępowania lub wszczęte umorzyć, jeżeli z jakichkolwiek przyczyn okazałoby się po wznowieniu postępowania, że wnioskodawca nie jest stroną, ponieważ to postępowanie może zostać wszczęte i toczyć się wyłącznie z udziałem strony" (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 maja 20141 r., znak: II OSK 761/10).

Prawidłowe więc było stanowisko organu odwoławczego, że należało uchylić decyzję organu I instancji Nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r., odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] września 2013 r. - zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym na działce ew. ner [...] oraz częściach działek o nr ew. [...] i [...] z obr. [...] położonych przy ul. S. i O. w W. i umorzyć postępowanie organu I instancji.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, skargę jako niezasadną, należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).