Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2858/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-02-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Hasła tematyczne: Stopnie i tytuły naukowe
Skarżony organ: Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 21 a ust. 1 i 3
journal: Dz.U. 2003 nr 65 poz 595
law: Ustawa z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jan Paweł Tarno sędzia NSA Joanna Banasiewicz (spr.) sędzia del. WSA Przemysław Szustakiewicz Protokolant asystent sędziego Dorota Chromicka po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2013 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 sierpnia 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 867/12 w sprawie ze skargi Rektora Uczelni Warszawskiej im. (...) w Warszawie na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów w Warszawie z dnia 30 stycznia 2012 r., nr BCK-II-X-9001/11 w przedmiocie wyrażenia sprzeciwu i uchylenia decyzji w sprawie nabycia uprawnień równoważnych uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia naukowego doktora habilitowanego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 sierpnia 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 867/12 w sprawie ze skargi Rektora Uczelni Warszawskiej im. [...] w Warszawie na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie wyrażenia sprzeciwu i uchylenia decyzji w sprawie nabycia uprawnień równoważnych uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia naukowego doktora habilitowanego, w pkt 1 uchylił zaskarżoną decyzję, w pkt 2 stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.

W uzasadnieniu wyroku Sąd przedstawił następujący stan faktyczny i ocenę prawną sprawy:

Rektor Uczelni Warszawskiej im. [...] w Warszawie decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., wydaną na podstawie art. 21a ust. 1 i 3 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz.U. Nr 65, poz. 595 ze zm., dalej "ustawa o stopniach naukowych") nadał dr Z. S. uprawnienia równoważne uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia doktora habilitowanego w obszarze nauk społecznych w dziedzinie nauk ekonomicznych w dyscyplinie ekonomia. W uzasadnieniu decyzji Rektor wskazał, że doktor nauk Z. S. w dniu 1 października 2011 r. złożył wniosek o nabycie, na podstawie decyzji Rektora, uprawnień równoważnych uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia doktora habilitowanego w obszarze nauk społecznych w dziedzinie nauk ekonomicznych w dyscyplinie ekonomia. Wraz z wnioskiem przedłożył dokumenty potwierdzające: posiadanie przez Z. S. stopnia doktora, fakt kierowania samodzielnie zespołami badawczymi przez okres co najmniej pięciu lat oraz posiadanie znaczącego dorobku i osiągnięć naukowych, jak również fakt zatrudnienia w Uczelni Warszawskiej im. [...] w Warszawie na stanowisku profesora.

Zawiadomieniem, wydanym na podstawie art. 21a ust. 2 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki z dnia 8 grudnia 2011 r., Rektor przesłał do wiadomości Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów decyzję z dnia [...] grudnia 2011 r. o nadaniu uprawnień równoważnych uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia doktora habilitowanego Z. S. wraz z opisem kariery zawodowej oraz wykazem publikacji dr. Z. S. Zawiadomienie to wpłynęło do Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów w dniu 13 grudnia 2011 r.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 21a ust. 3 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 października 2011 r., Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wyraziła sprzeciw i uchyliła powyższą decyzję Rektora. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że Prezydium Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów po zapoznaniu się z zawiadomieniem Rektora Uczelni Warszawskiej im. [...] o wydaniu przez Rektora decyzji z dnia [...] grudnia 2011 r. o nadaniu dr. Z. S. uprawnień równoważnych uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia doktora habilitowanego podjęło decyzję o wyrażeniu sprzeciwu i uchyleniu decyzji Rektora Uczelni (wynik tajnego głosowania: za wyrażeniem sprzeciwu i uchyleniem decyzji Rektora – 11 głosów, przeciwko – 0 głosów, wstrzymujących się – 0 głosów). Organ przytoczył treść art. 21a ust. 1 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki i podał, że decyzja Rektora Uczelni z dnia [...] grudnia 2011 r. w sprawie nabycia uprawnień równoważnych uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia doktora habilitowanego została wydana z naruszeniem prawa. Organ uznał bowiem, że zatrudnienie dr Z. S. w Uczelni Warszawskiej na stanowisku profesora nadzwyczajnego nastąpiło na podstawie aktu mianowania z dnia 21 kwietnia 2010 r. ze skutkiem na 1 maja 2010 r., a więc ww. zatrudnienie ocenia się według obowiązującej wówczas regulacji art. 115 ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.U. Nr 164, poz. 1365), zgodnie z którym zatrudnienie w szkole wyższej osoby ze stopniem naukowym doktora na stanowisku profesora nadzwyczajnego wymagało uzyskania pozytywnej opinii Centralnej Komisji. Centralna Komisja zaznaczyła w decyzji, że Uczelnia Warszawska nigdy nie wystąpiła do Komisji o wydanie opinii w przedmiocie zatrudnienia Z. S. na stanowisku profesora nadzwyczajnego, co zdaniem Komisji oznacza, że zatrudnienie dr. Z. S. w Uczelni na podstawie aktu mianowania z dnia 21 kwietnia 2010 r. było od początku bezskuteczne. Powoduje to zdaniem Centralnej Komisji brak podstawowej przesłanki z art. 21a ust. 3 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki. Z tych względów Centralna Komisja zmuszona była wyrazić sprzeciw i uchylić decyzję Rektora.

Od powyższej decyzji Rektor Uczelni Warszawskiej im. [...] w Warszawie wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenia kosztów postępowania sądowego. Zarzucił, że zaskarżona decyzja wydana została z rażącym naruszeniem przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego. Organ nie zbadał dokładnie istnienia przesłanek wskazanych w art. 21a ust. 1 ustawy o stopniach naukowych, naruszając tym samym art. 7, art. art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Zdaniem skarżącego, organ błędnie ustalił stan faktyczny sprawy, przyjmując, iż zatrudnienie dr Z. S. na stanowisku profesora nadzwyczajnego w Uczelni Warszawskiej im. [...] nastąpiło w oparciu o art. 115 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym. Akt mianowania dr Z. S. nastąpił w oparciu o art. 109 ust. 3a powyższej ustawy, co powoduje, że akt ten jest aktem prawidłowym, a zatrudnienie skuteczne. Zarzucono także naruszenie art. 10 i art. 107 § 3 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji jest przepis art. 21a w związku z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz.U. z 2003 r. Nr 65, poz. 595 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 października 2011 r. Zgodnie z ust. 1 artykułu 21a osoby, które uzyskały stopień doktora w Rzeczypospolitej Polskiej lub za granicą i podczas pracy w innym państwie przez co najmniej pięć lat kierowały samodzielnie zespołem badawczym oraz posiadają znaczący dorobek i osiągnięcia naukowe, zatrudnione w szkole wyższej na stanowisku profesora nadzwyczajnego lub profesora wizytującego, nabywają uprawnienia równoważne uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia doktora habilitowanego na podstawie decyzji rektora. O swojej decyzji rektor zawiadamia Centralną Komisję. Zgodnie zaś z ust. 2 rektor szkoły wyższej przekazuje Centralnej Komisji wraz z zawiadomieniem również decyzję określoną w ust. 1 oraz opis kariery zawodowej i wykaz publikacji osoby, o której mowa w ust. 1 i wreszcie, zgodnie z ust. 3 decyzja rektora wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia zawiadomienia Centralnej Komisji, która w tym okresie może, w drodze decyzji administracyjnej, wyrazić sprzeciw i uchylić decyzję rektora w sprawie nabycia uprawnień równoważnych uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia doktora habilitowanego.

Sąd podniósł, że z terminu "decyzja rektora" wynika brak automatyzmu pomiędzy zatrudnieniem danej osoby na stanowisku profesora nadzwyczajnego a "decyzją" rektora i badaniem jej przez Centralną Komisję. Podkreślił, że w omawianym przepisie przyjęto konstrukcję, według której wniesienie sprzeciwu powoduje uchylenie decyzji rektora – która nie weszła jeszcze w życie, a więc nie mogła wywołać skutków prawnych (por. H. Izdebski, Komentarz do zmiany art. 21a ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki wprowadzonej przez Dz.U. z 2011 r. Nr 84, poz. 455, Lex 2011).

Sąd stwierdził, że postępowanie w sprawach o nadanie tytułu naukowego oraz stopni naukowych cechuje odrębność postępowania związana ze specyfiką tych spraw. Wynika stąd ograniczony zakres kontroli sądu administracyjnego, który nie jest uprawniony do merytorycznej oceny znaczącego dorobku i osiągnięć naukowych osoby zatrudnionej w szkole wyższej na stanowisku profesora nadzwyczajnego lub profesora wizytującego, stanowiących podstawę decyzji – sprzeciwu Centralnej Komisji, której rektor nadał uprawnienia równoważne uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia doktora habilitowanego. Kontrola sądu administracyjnego ogranicza się zatem jedynie do stwierdzenia, czy w postępowaniu przed Centralną Komisją jej organy nie naruszyły norm postępowania wynikających z przepisów ustawy i statutu Centralnej Komisji, a także przepisów K.p.a.

Sąd ponadto wskazał, że zgodnie z dyspozycją art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym, w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora oraz nadania, ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia uprawnienia do nadawania tych stopni w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy k.p.a. Odpowiedniość stosowania przepisów k.p.a. oznacza, że dokonana ocena uzasadnienia zaskarżonej decyzji musi uwzględniać odpowiednie stosowanie art. 107 § 1 k.p.a. z uwagi na fakt, że podejmowana jest ona w głosowaniu tajnym, przez członków organu kolegialnego, jakim jest Centralna Komisja.

W rozpoznawanej sprawie Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r., wyrażając sprzeciw i uchylając decyzję Rektora Uczelni Warszawskiej im. [...] w Warszawie wskazała, że Prezydium Centralnej Komisji, rozstrzygając sprawę uznało, że zatrudnienie doktora Z. S. w Uczelni Warszawskiej na stanowisku profesora nadzwyczajnego na podstawie aktu mianowania z dnia 21 kwietnia 2010 r. ze skutkiem na 1 maja 2010 r., wymagało uzyskania pozytywnej opinii Centralnej Komisji, której to opinii Centralna Komisja nie wydała, bowiem Uczelnia Warszawska nigdy do Komisji o jej wydanie nie wystąpiła. W związku z tym Centralna Komisja uznała, że zatrudnienie doktora Z. S. w Uczelni na podstawie aktu mianowania z dnia 21 kwietnia 2010 r. było od początku bezskuteczne, co powoduje brak podstawowej przesłanki z art. 21a ust. 3 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym.

Kwestionując powyższe stanowisko Sąd I instancji wskazał, że w przepisie art. 21a ust. 1 ustawy o stopniach naukowych, przesłanki, które winny być przedmiotem oceny wpierw Rektora danej uczelni przy nadawaniu uprawnień równoważnych uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia doktora habilitowanego, a następnie Centralnej Komisji, są sformułowane w sposób jasny i dość precyzyjny. A mianowicie winny to być osoby, które uzyskały stopień doktora w Rzeczypospolitej Polskiej lub za granicą i podczas pracy w innym państwie przez co najmniej pięć lat kierowały samodzielnie zespołem badawczym oraz posiadają znaczący dorobek i osiągnięcia naukowe. Przesłanki te odnoszą się do osób zatrudnionych w szkole wyższej na stanowisku profesora nadzwyczajnego lub profesora wizytującego. Analiza tego przepisu wskazuje w sposób niebudzący wątpliwości, że przedmiotem oceny Centralnej Komisji nie jest sam akt mianowania osoby, której nadał rektor uprawnienie równoważne uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia doktora habilitowanego, a jedynie ocena czy osoba taka podczas pracy w innym państwie przez co najmniej pięć lat kierowała samodzielnie zespołem badawczym oraz czy posiada znaczący dorobek i osiągnięcia naukowe.

Sąd stwierdził, że akt mianowania z dnia 21 kwietnia 2010 r. ze skutkiem na 1 maja 2010 r. doktora Z. S. znajduje się w obrocie prawnym i nie został podważony przez uprawniony do tego organ. Zgodnie bowiem z art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.U. Nr 164, poz. 1365). Minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego stwierdza nieważność uchwały organu kolegialnego uczelni lub decyzji rektora uczelni, z wyłączeniem decyzji administracyjnej, w przypadku stwierdzenia jej niezgodności z przepisami prawa lub statutem uczelni, nie później niż w terminie dwóch miesięcy od otrzymania uchwały lub decyzji. Na rozstrzygnięcie ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego w sprawie stwierdzenia nieważności uchwały lub decyzji służy, w terminie trzydziestu dni od dnia jego doręczenia, skarga do właściwego sądu administracyjnego. Przepisy o zaskarżaniu do sądu administracyjnego decyzji z zakresu administracji publicznej stosuje się odpowiednio. Z analizy tego przepisu wynika, zdaniem Sądu, że to jedynie Minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego ma uprawnienia do stwierdzenia niezgodności z przepisami prawa lub statutem uczelni decyzji rektora o mianowaniu na stanowisko profesora nadzwyczajnego. Uprawnień zaś takich nie posiada niewątpliwie Centralna Komisja w przypadku stosowania przez nią art. 21a ust. 3 ustawy o stopniach naukowych. Zaskarżona decyzja Centralnej Komisji jest więc decyzją wadliwą, która nie może pozostać w obrocie prawnym, bowiem organ wyraził sprzeciw i uchylił decyzję Rektora o nadaniu doktorowi Z. S. uprawnień równoważnych uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia doktora habilitowanego, w oparciu o przesłanki, do których badania nie był upoważniony. Zakwestionował bowiem sam fakt mianowania dr Z. S., nie badając przesłanek zawartych we wskazanym wyżej przepisie art. 21a ustawy. Organ ponownie rozpoznając sprawę ma obowiązek zastosować dokonaną przez Sąd wykładnię przepisu art. 21a ustawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznając, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 21a powołanej ustawy, na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. a/ ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję.

Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, reprezentowana przez radcę prawnego. Zaskarżonemu wyrokowi w całości zarzucono naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), w szczególności art. 21a ust. 1 i 3 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki przez przyjęcie, że Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów nie jest uprawniona w ramach procedury badania przesłanek do nabycia przez pracownika akademickiego ze stopniem doktora uprawnień równoważnych uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia naukowego doktora habilitowanego do badania kwestii prawnych dopuszczalności wcześniejszego zatrudnienia w szkole wyższej danego pracownika akademickiego na stanowisku profesora nadzwyczajnego i wizytującego.

Wskazując na powyższy zarzut wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano, że po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, zwłaszcza po sprawdzeniu ewidencji opinii Centralnej Komisji wydawanych do dnia 30 sierpnia 2011 r. w trybie dawnego art. 115 ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym Centralna Komisja stwierdziła, że zatrudnienie dr Z. S. w Uczelni na stanowisku profesora nadzwyczajnego na podstawie aktu mianowania z dnia 21 kwietnia 2010 r. nastąpiło bez uzyskania pozytywnej opinii Centralnej Komisji, było więc od początku bezskuteczne. W konsekwencji więc brak było w sprawie podstawowej przesłanki z art. 21a ust. 3 ustawy o stopniach naukowych.

Następnie Centralna Komisja podniosła, że Sąd niezasadnie zawęził kompetencje Komisji. Centralna Komisja została wyposażona przepisami pierwotnej ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym w brzmieniu obowiązującym do 30 września 2011 r., jak i w brzmieniu przepisów po nowelizacji obowiązującym od dnia 1 października 2011 r. – do weryfikacji procesu zatrudnienia w szkołach wyższych osób ze stopniem naukowym tylko doktora na stanowiskach profesora nadzwyczajnego (wizytującego). Uprawnień tych nie otrzymał Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego. W świetle pierwotnych przepisów Prawa o szkolnictwie wyższym, tj. art. 115 ust. 2 zatrudnienie w szkole wyższej osoby ze stopniem naukowym doktora na stanowisku profesora nadzwyczajnego lub profesora wizytującego wymagało uzyskania pozytywnej opinii Centralnej Komisji. Procedura ta wymagała więc złożenia wniosku uczelni do CK o uzyskanie opinii w przedmiocie zatrudnienia na stanowisku profesora nadzwyczajnego. Zatrudnienie bez uzyskanie opinii Centralnej Komisji, i to pozytywnej, powodowało, że akt zatrudnienia był nieważny z mocy prawa, czyli ze skutkami niewywarcia skutków w obiegu prawnym. W obecnych kompetencjach Centralnej Komisji, wynikających z art. 21a ustawy o stopniach naukowych, w ocenie tej Komisji mieści się także uprawnienie do badania, czy wcześniejsza decyzja o zatrudnieniu – podjęta w poprzednim stanie prawnym – była prawnie prawidłowa. Centralna Komisja podkreśliła, że w poprzednim stanie prawnym Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego nie otrzymywał decyzji uczelni o zatrudnianiu osób ze stopniem doktora na stanowisku profesora nadzwyczajnego do weryfikacji w trybie nadzoru, także w obecnym stanie prawnym Minister nie ma tych kompetencji. Procedura przewidziana obecnym art. 21a ustawy o stopniach naukowych, także z przyczyn praktycznych, nie pozwala na "włączanie" Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego do postępowania prowadzonego przed Centralną Komisję (termin 3 miesięczny na wydanie decyzji). Uchwały organów CK zapadają na posiedzeniach plenarnych, które są zwoływane cyklicznie w odstępach comiesięcznych, wyznaczony w ustawie termin do rozpatrzenia sprawy jest i tak aż nadto krótki.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wobec tego, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny – zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. tej ustawy rozpoznał sprawę w granicach skargi kasacyjnej.

Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 21a ust. 1 i 3 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki należało uznać za uzasadniony.

Artykuł 21a powołanej ustawy dodany został z dniem 1 października 2011 r. przez art. 2 pkt 18 ustawy z dnia 18 marca 2011 r. o zmianie ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2011 r. Nr 84, poz. 455). W art. 21a ust. 1 ustawy wskazane zostały przesłanki, których spełnienie uprawnia rektora szkoły wyższej do wydania decyzji w przedmiocie nabycia uprawnień równoważnych uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia naukowego doktora habilitowanego. W ust. 3 tego artykułu postanowiono: "Decyzja rektora wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia zawiadomienia Centralnej Komisji, która w tym okresie może, w drodze decyzji administracyjnej, wyrazić sprzeciw i uchylić decyzję rektora w sprawie nabycia uprawnień równoważnych uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia doktora habilitowanego". Wykonując uprawnienia nadzorcze przewidziane w zacytowanym przepisie Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów badając prawidłowość decyzji wydanej przez rektora w myśl art. 21a ust. 1 ustawy – wbrew poglądowi wyrażonemu w zaskarżonym wyroku – jest uprawniona do oceny, czy w sprawie spełnione zostały wszystkie przesłanki przewidziane w tym przepisie przez ustawodawcę. Uprawnienie to obejmuje więc także sprawdzenie, czy spełniona została przesłanka "zatrudnienia w szkole wyższej na stanowisku profesora nadzwyczajnego lub profesora wizytującego".

Rozważając w sprawie niniejszej powyższą kwestię Centralna Komisja decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. wyraziła sprzeciw i uchyliła decyzję Rektora Uczelni Warszawskiej im. [...] w Warszawie z dnia 7 grudnia 2011 r., bowiem uznała, że zatrudnienie dr Z.S. w Uczelni na stanowisku profesora nadzwyczajnego na podstawie aktu mianowania z dnia 21 kwietnia 2010 r. (ze skutkiem na 1 maja 2010 r.) było bezskuteczne. Zgodnie bowiem z ówczesną regulacją przewidzianą w art. 115 ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym zatrudnienie w szkole wyższej osoby ze stopniem naukowym doktora na stanowisku profesora nadzwyczajnego wymagało uzyskania pozytywnej opinii Centralnej Komisji. O taką opinię Uczelnia nigdy nie wystąpiła, a więc z uwagi na brak pozytywnej opinii Centralnej Komisji zatrudnienie, o którym mowa, było od początku bezskuteczne.

Powyższe rozstrzygnięcie sprawy uznać należało za przedwczesne. Centralna Komisja w ramach badania spełnienia w sprawie przesłanek przewidzianych w art. 21a ust. 1 ustawy o stopniach naukowych pominęła podnoszoną przez Uczelnię okoliczność, że według twierdzeń Uczelni zatrudnienie dr Z. S. na podstawie aktu mianowania z dnia 21 kwietnia 2010 r., nastąpiło w oparciu o art. 109 ust. 3a ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym. Przepis ten, zgodnie z którym: "Przy zatrudnianiu osoby, o której mowa w ust. 3, a także obywatela polskiego, który stopień naukowy, stopień w zakresie sztuki lub tytuł zawodowy uzyskał za granicą, można odstąpić od warunków określonych w art. 114" dodany został przez art. 38 pkt 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z członkowstwem Rzeczypospolitej Polskiej w Unii Europejskiej z dniem 10 października 2007 r. Zdaniem Rektora Uczelni, podniesiona okoliczność powoduje, że w tym przypadku nie miał również zastosowania obowiązujący wówczas art. 115 ust. 2 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, którego naruszenie Centralna Komisja uznała za podstawę wydania decyzji wyrażającej sprzeciw i uchylającej decyzję Rektora. Okoliczności te winny być wyjaśnione i ocenione przez Centralną Komisję, co jednak pominięto przy rozpoznawaniu sprawy.

W takim stanie sprawy, chociaż zarzut naruszenia art. 21a ust. 1 i 3 ustawy o stopniach naukowych okazał się uzasadniony, zaskarżony wyrok mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów ponownie rozpoznając sprawę winna mieć na uwadze ocenę prawną wyrażoną w niniejszym wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny. Badając kwestie związane z zatrudnieniem dr Z. S. w szkole wyższej w ramach przesłanek materialnoprawnych określonych w art. 21a ust. 1 powołanej ustawy organ winien wyjaśnić i ocenić w świetle obowiązujących przepisów także okoliczności podnoszone przez Uczelnię, które zostały pominięte w dotychczasowym postępowaniu.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.