Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 360/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2012-08-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 7 sierpnia 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grażyna Malinowska – Wasik Sędziowie: sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) sędzia WSA Wojciech Jarzembski Protokolant: Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 7 sierpnia 2012 roku sprawy ze skargi J. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego 1. oddala skargę, 2. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy) na rzecz radcy prawnego M. S. kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [..] lutego 2012r. nr [..] Wojewoda [..], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 z późn.zm.), po rozpoznaniu sprawy na skutek odwołania J. B., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [..] grudnia 2011 r. nr [..] w przedmiocie wymeldowania J. B. z pobytu stałego z lokalu przy ul. R. A. [..] w B.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że sporny lokal od ponad dwudziestu lat nie stanowi miejsca, w którym J. B. koncentruje swoje codzienne sprawy mieszkaniowe oraz socjalno – bytowe, co zdaniem organu wynika z zeznań odwołującego złożonych do protokołu w dniach [..] września 2011r. oraz [..] października 2011r. Zgodnie z twierdzeniem odwołującego się, w przedmiotowym lokalu zamieszkał z żoną po zawarciu małżeństwa w 1982r., następnie małżeństwo przez krótki okres czasu zamieszkiwało przy ul. O. B. W 1993r., po powrocie z zagranicy, rodzina zamieszkała przy ul. P. 30/9 w B., w którym to lokalu odwołujący się zamieszkuje do dnia dzisiejszego.

Wojewoda [..] wskazał, że zgodnie z twierdzeniem skarżącego, nigdy nie miał on kluczy do mieszkania nr [..] przy ul. R. A. [..] i nie partycypuje w kosztach utrzymania tego mieszkania. Sam odwołujący się stwierdził, iż zamieszkuje jednocześnie w lokalu przy ul. R.A. [..] i w lokalu przy ul. P. [..] w B. Faktu zamieszkiwania przez odwołującego się pod pierwszym ze wskazanych adresów nie potwierdzają jednakże, zdaniem Wojewody, ani oględziny lokalu, ani zaznania wnioskodawczyni i świadków. Zgodnie z twierdzeniem wnioskodawczyni odwołujący przebywa w mieszkaniu sporadycznie, a wizyty jego mają charakter odwiedzin matki, nie stałego pobytu. Organ zwrócił uwagę, że wymeldowany nie podał terminu ewentualnego zamiaru powrotu do spornego lokalu, wskazując na konflikt w rodzinie.

Dodatkowo organ odwoławczy podkreślił, że nie jest kwestionowany fakt, iż skarżący kiedyś zamieszkiwał w tym lokalu, który stanowił miejsce jego pobytu stałego, zatem wzywanie świadków, którzy mogliby ten stan potwierdzić jest zbędne. Istotą postępowania o wymeldowanie nie jest bowiem ustalenie, czy dana osoba "kiedyś" zamieszkiwała pod określonym adresem, a jedynie czy nadal w nim przebywa z zamiarem stałego pobytu, o którym mowa w art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności.

Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia organ drugiej instancji uznał, iż w świetle obowiązujących przepisów opuszczenie spornego lokalu przez J. B., które nastąpiło w latach 80-tych, ma charakter dobrowolny i trwały. Organ wskazał przy tym, że miejsce pobytu stałego, o którym mowa w art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych stanowi dla wymeldowanego mieszkanie przy ul. P. [..] w B., w związku z czym zasadne było wymeldowanie J. B. z lokalu przy ul. R. A. [..] w B.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł J. B. Skarżący zarzucił, że nigdy nie opuścił mieszkania, w którym był zameldowany i nigdy nie miał takiego zamiaru. Zakwestionował zarówno ustalenia organu jak i zeznania świadków, w tym swojej siostry, która od trzydziestu lat przebywa poza granicami Polski. Skarżący zwrócił uwagę, że wśród świadków nie ma sąsiadów, a także jego drugiej siostry. Ponadto J. B. zarzucił organowi pominięcie kwestii kierowania do niego korespondencji na adres spornego lokalu, swój udział w wyborach oraz interwencje w ADM m.in. w kwestii wymiany okien.

Skarżący podniósł, że nie posiada kluczy do spornego lokalu, wszystkie jego rzeczy zostały wyrzucone na śmietnik, a ponadto w mieszkaniu jest zameldowana także jego siostra, która również tam nie przebywa.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [..] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W piśmie procesowym z dnia [..] czerwca 2012r. reprezentujący skarżącego pełnomocnik, ustanowiony w ramach przyznanego przez Sąd prawa pomocy, zarzucił zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [..] grudnia 2011 r. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 89 § 2 w związku z art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, przez zaniechanie przeprowadzenia rozprawy wówczas, kiedy było to potrzebne do wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków i przeprowadzenia oględzin,

2. art. 79 § 1 K.p.a. przez zaniechanie zawiadomienia skarżącego o terminie i miejscu przesłuchania świadka K. S. w dniu [..] listopada 2011 r.,

3. art. 79 § 2 K.p.a. przez uniemożliwienie skarżącemu zadawania pytań w trakcie przesłuchania K. B. w dniu [..] października 2011 r.

4. art. 77 w związku z art. 85 § 1 K.p.a. przez dokonanie przez organy I i II instancji ustaleń faktycznych na podstawie protokołu oględzin, który zawierał spostrzeżenia sprzeczne z istotą oględzin, tj. zawierał ustalenia odnośnie własności lokalu, ponoszenia kosztów utrzymania, pomocy udzielanej przez skarżącego matce w pracach domowych, ostatniego terminu odwiedzin skarżącego w mieszkaniu,

5. art. 77 oraz art. 80 K.p.a. przez oparcie ustaleń o dokument prywatny pochodzący od D. K. z dnia [..] listopada 2011 r. wbrew istocie dokumentu prywatnego i przez zaniechanie przeprowadzenie dowodu właściwego czyli przesłuchania D. K. jako świadka. Zwłaszcza, gdy oświadczeniem z dnia [..] grudnia 2011 r. skarżący zaprzeczył prawdziwości tego oświadczenia,

6. art. 77 § 4 zd. 2 K.p.a. przez zaniechanie zakomunikowania skarżącemu faktów znanych organowi z urzędu, tj. tego co organ ustalił w notatkach z dnia [..] października 2011 r. (k. nr 7 akt organu I instancji) oraz z dnia [..] listopada 2011 r. (k. nr 27 akt),

7. naruszenie art. 80 K.p.a. przez przyjęcie, że zeznania świadka K. S. z dnia [..] listopada 2011 r. są wiarygodne w świetle faktu, że od lat 80 XX wieku przebywa poza granicami kraju.

Z tych powodów pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie decyzji Prezydenta Miasta B. oraz utrzymującej ją w mocy decyzji Wojewody [..].

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zakres kognicji sądów administracyjnych określa art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), w myśl którego sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta dokonywana jest pod względem zgodności z prawem.

Sąd dokonując kontroli stosownie do powyższych założeń uznał, że decyzja ta nie narusza prawa materialnego, zaś w toku postępowania poprzedzającego jej wydanie nie doszło do takiego uchybienia przepisom proceduralnym, które w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r, poz. 270, zwanej dalej P.p.s.a.), skutkowałoby uchyleniem decyzji.

Stosownie do art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.) ewidencja ludności polega m.in. na rejestracji danych o miejscu pobytu osób. Zgodnie natomiast z art. 9 ust. 2b powołanej wyżej ustawy, celom ewidencyjnym służy zameldowanie, które winno potwierdzać fakt pobytu osoby w lokalu. W konsekwencji stosownie do art. 2 i art. 4 ustawy osoba przebywająca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązana wykonywać obowiązek meldunkowy określony w ustawie, który to obowiązek polega m.in. na zameldowaniu się w miejscu pobytu stałego lub czasowego czy też wymeldowaniu się z miejsca pobytu stałego lub czasowego.

Kwestie związane z wymeldowaniem reguluje szczegółowo art. 15 ustawy. Zgodnie z ust. 1 tego artykułu osoba, która opuszcza miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące, jest obowiązana wymeldować się w organie gminy, właściwym ze względu na dotychczasowe miejsce jej pobytu, najpóźniej w dniu opuszczenia tego miejsca. Zgodnie natomiast z art. 15 ust. 2 ww. ustawy, organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.

Wskazać należy także, że w myśl art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności

i dowodach osobistych, pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Przepis ten jednoznacznie określa przesłanki, od wystąpienia których uzależnione zostało uznanie pobytu za stały. Należy przy tym zaznaczyć, że obie wymienione w nim przesłanki muszą wystąpić łącznie. Samo przebywanie pod oznaczonym adresem, nawet jeśli ma charakter dobrowolny i trwały, nie przesądza bowiem o stałym charakterze pobytu. Musi być ono połączone z wolą przebywania. Również sam zamiar stałego pobytu w oznaczonym miejscu, nie przesądza o stałym jego charakterze. Towarzyszyć musi mu, bowiem przebywanie pod oznaczonym adresem, które polega na skoncentrowaniu w nim swoich osobistych i majątkowych interesów.

Jak wyjaśnił Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 27 maja 2005 r., sygn. akt K 20/01 (OTK-A 2002/3/34), rozważając relacje między użytymi w końcowej części art. 52 ust. 2 Konstytucji pojęciami "zamieszkiwanie" i "pobyt", przyjąć można, że oba zakładają przebywanie (fizyczną obecność) w jakimś miejscu, ale w przypadku zamieszkiwania chodzi o pobyt kwalifikowany przez dodatkowe okoliczności dotyczące jego trwałości.

W orzecznictwie sądów administracyjnych jednolity jest pogląd, iż miejsce stałego pobytu osoby to miejsce, w którym osoba ta realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble), przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, utrzymuje chociażby okazjonalne kontakty z sąsiadami, przyjmuje i nadaje korespondencję. Zamieszkanie w lokalu, w rozumieniu art. 6 ust. 1 ustawy z 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, winno więc łączyć się ze skoncentrowaniem w tym lokalu centrum życiowego danej osoby. Pozostawienie rzeczy osobistych nie świadczy jeszcze o skoncentrowaniu spraw życiowych w spornym lokalu (vide wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. Z dnia 30 grudnia 2009 r. sygn. akt II SA/Go 940/09, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 29 września 2010 r. sygn. akt IV SA/Po 907/09, Lex nr 758636, wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 października 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 1372/10, Lex nr 758766).

Podkreślić też należy, że w orzecznictwie sądowym prezentowane jest jednolite stanowisko, iż przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych jest spełniona jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne.

Wykładnia przepisu art. 15 ust. 2 pozwala na przyjęcie, że sformułowanie "opuszczenie miejsca pobytu stałego" nie oznacza jedynie fizycznego przebywania w miejscu innym niż miejsce pobytu stałego. Dla zaistnienia tej przesłanki konieczne jest, aby fizycznemu przebywaniu osoby w tym innym miejscu towarzyszyła wola opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu oraz zamiar stałego związania się z nowym miejscem, urządzenia w nim swego trwałego centrum życiowego. Ma to ważne znaczenie dla ustalenia, czy doszło do opuszczenia lokalu w rozumieniu analizowanego przepisu. Dla oceny zamiaru istotne znaczenie ma z kolei to, czy okoliczności faktyczne potwierdzają wolę osoby, czy też pozostają z nią w sprzeczności. Do okoliczności takich należą między innymi: sposób opuszczenia lokalu, koncentracja interesów życiowych w danym miejscu (przebywanie w nim w sensie fizycznym, praca, nauka itp.), a także obiektywna możliwość realizacji woli przebywania w nim (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 23 kwietnia 2001 r., sygn. akt V SA 3169/00, LEX nr 50123 oraz z dnia 10 lutego 1989 r., sygn. akt SA/Wr 789/88, ONSA 1989 r., nr 2, poz. 72). Zauważyć należy również, iż oceniając wystąpienie przesłanek z art. 15 ust. 2 ww. ustawy należy mieć na uwadze, iż przedmiotem oceny w postępowaniu o wymeldowanie są częściowo okoliczności istniejące w dniu faktycznego opuszczenia dotychczasowego miejsca zameldowania, a nie w dniu orzekania przez organy (wyrok WSA w W. z dnia 15 września 2006 r., IV SA/Wa 1073/2006, Lex nr 255681).

Przyjmuje się przy tym, że możliwa do przezwyciężenia w postępowaniu prawnym przyczyna opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu, wynikająca z przeszkód faktycznych stosowanych przez inne osoby zamieszkujące w tym lokalu, nie wyłącza dopuszczalności zastosowania trybu wymeldowania ustanowionego w art. 15 ust. 2 ustawy z 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Podjęcie decyzji w tym trybie uzależnione jest od ustalenia, czy osoba której postępowanie dotyczy, podejmowała środki prawne zmierzające do przezwyciężenia przeszkód w swobodnym korzystaniu z lokalu i powrotu do niego. Zatem za równoznaczną z opuszczeniem lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 należy uznać sytuację, w której osoba dotychczas zameldowana nie jest do niego dopuszczana, nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu (vide wyrok NSA z dnia 19 maja 2011 r. sygn. akt II OSK 894/10, Lex nr 1081945).

Sąd administracyjny dokonując kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i poprzedzającego ją postępowania, rozstrzyga w granicach danej sprawy na podstawie jej akt. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną przez skarżącego podstawą prawną (art. 134 P.p.s.a.).

W okolicznościach niniejszej sprawy, w ocenie Sądu, organy administracji publicznej w oparciu o zasadniczo prawidłową ocenę całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego zasadnie ustaliły, że zaistniały, określone w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, przesłanki do orzeczenia o wymeldowaniu skarżącego z pobytu stałego w lokalu mieszkalnym położonym w B. przy ul. R. A. [..].

Mając na uwadze treść zarzutów pełnomocnika skarżącego dotyczących naruszenia licznych przepisów procedury administracyjnej w toku przedmiotowego postępowania, koniecznym stało się szczegółowe wskazanie przeprowadzonych przez organ czynności, dowodów i zgromadzonych w aktach administracyjnych dokumentów.

W dniu [..] września 2011 r. do Urzędu Miasta B. wpłynął wniosek K. B. o wymeldowanie z pobytu stałego w spornym lokalu jej syna J. B., który nie zamieszkuje w tym lokalu ponad 10 lat i zamieszkuje obecnie z rodzina przy ul. P. [..] w B. Do wniosku strona dołączyła decyzję o przydziale lokalu mieszkalnego z [..] września 1985 r., z której wynikało uprawnienie do zajmowania lokalu przez nią oraz syna.

W dniu [..] września 2011 r. J. B. odebrał osobiście zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie, kierowane do niego na adres P. [..] w B. W zawiadomieniu tym organ pouczając o treści przepisu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności (...), wezwał jednocześnie do zajęcia stanowiska w sprawie w formie pisemnej, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania.

Z akt sprawy wynika, że skarżący nie przedłożył swego stanowiska w sprawie na piśmie, lecz w dniu [..] września 2011 r. złożył wyjaśnienia do protokołu (k. 6 akt organu I instancji), które potwierdził własnoręcznym podpisem. J. B. jako zamieszkujący w B. przy ul. A. [..] wyjaśnił, że nigdy nie opuścił tego lokalu. Gospodarstwo domowe prowadzi częściowo na ul. A. [..], a częściowo przy ul. P. [..]. Przebywa trochę na A. [..], a trochę w lokalu przy ul. P. Na pytanie czy posiada rzeczy osobiste w miejscu stałego zameldowania i jakie, skarżący wskazał, że większość dokumentów posiada przy ul. A. [..] oraz część rzeczy osobistych (nie wskazał jakie), część rzeczy ma przy ul. P. [..]. J. B. stwierdził, że ma zamiar powrotu do miejsca zameldowania na stałe, ale nie potrafi określić kiedy, ze względu na konflikt w rodzinie. Wskazał również, że nie zamierza w chwili obecnej się wymeldować, bo na stałe nie opuścił miejsca zameldowania stałego. Skarżący podał, że nie potrafi określić gdzie jest jego centrum życiowe. Na chwilę obecną nie ponosi kosztów związanych z utrzymaniem mieszkania (typu czynsz, prąd, gaz), czasami naprawia usterki w lokalu lub remontuje go.

W dniu [..] października 2011 r. organ I instancji dokonał z udziałem stron postępowania tj. K. B. i J. B. oględzin lokalu przy ul R.A. [..]. W protokole z tej czynności procesowej (na karcie 12 akt organu I instancji), o przeprowadzeniu której strony zostały powiadomione, urzędnik sporządzający protokół wskazał, iż w trakcie oględzin ustalono, co następuje:

"Mieszkanie składa się z 3 pokoi, kuchni i łazienki. W chwili obecnej mieszkanie zajmuje sama pani K. B. Pokoje są umeblowane. W mieszkaniu nie ma żadnych rzeczy pana J. B. W chwili obecnej pan J. B. nie ponosi żadnych kosztów utrzymania mieszkania, nie posiada kluczy do mieszkania. Bardzo sporadycznie pomoże pan B. matce w pracach domowych, ale nie bezinteresownie. Ostatnio pan J. B. był około miesiąca temu. Pobyty są bardzo krótkie (odwiedziny)." Protokół z oględzin został podpisany przez K. B. i J. B. oraz pracownika organu z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego. Z protokołu z oględzin z dnia [..] października 2011 r. nie wynika, aby skarżący zgłosił jakiekolwiek uwagi lub zastrzeżenia do przeprowadzonej czynności lub treści dokumentu.

Na stronach 13 i 14 akt organu I instancji znajdują się sporządzone na formularzu podpisane przez tego samego pracownika organu protokoły również z [..] października 2011 r. z przesłuchania stron, czyli odpowiednio K. B.

i J. B. Zgodnie z protokołem K. B. oświadczyła, że syn, kiedy zawarł związek małżeński przez okres około dwóch lat mieszkał przy A. [..]. Później małżonkowie na krótko przeprowadzili się na ul. O. B., a następnie na ul P. [..] w B., gdzie mieszkają do dnia dzisiejszego. Najemcą tego mieszkania została D. B., ponieważ syn był zameldowany u matki. Obecnie mieszkanie jest wykupione na własność małżonków B. Wnioskodawczyni stwierdziła, że syn przychodzi sporadycznie, jego pobyty mają charakter odwiedzin, ponadto syn jest w bardzo silnym konflikcie z siostrami, wobec których dochodziło nawet z jego strony do rękoczynów. Jednocześnie strona wskazała jako świadka córkę J. O.

J. B. oświadczył, że po zawarciu związku małżeńskiego w 1982 r. zamieszkał z żona przy ul. R.A. [..]. Następnie krótko zamieszkali na ul. O. B. W 1990 r. skarżący wraz z całą rodziną wyjechał poza granice kraju, gdzie przebywał 3 lata. Po powrocie do Polski skarżący z rodziną mieli zamieszkać przy ul. A. [..], ale z uwagi na fakt, że żyła babcia (E. I.) zamieszkali całą rodziną przy ul. P. [..]. Mieszkanie przy ul. A. ma 39m2. Dzieci skarżącego obecnie są dorosłe (28 lat, 27 lat i 23 lata). Skarżący wskazał, że nigdy nie miał kluczy do mieszkania na A. Na dzień dzisiejszy nie ma zamiaru się sam wymeldować. Jeżeli trzeba to zacznie partycypować w opłatach mieszkania i będzie żądał kluczy. J. B. nie wskazał żadnych świadków do sprawy (notatka służbowa z dnia [..].10.2011 r. k 15 akt).

Organ, zgodnie z wnioskiem dowodowym K. B., wezwał J. O. do złożenia wyjaśnień w charakterze świadka, o czym powiadomiono strony postępowania (k. 18-19). Świadek. pismem z dnia [..] listopada 2011r., poinformowała organ, że nie zamierza składać żadnych wyjaśnień w sprawie.

W aktach sprawy znajdują się również protokół z przesłuchania J. B. z dnia [..] listopada 2011 r., w którym oświadczył, że w najbliższym czasie wystąpi o utrudnienie zamieszkiwania w lokalu przy ul. A. [..], w ciągu dwóch tygodni dostarczy poświadczenie o złożeniu sprawy. Będzie chciał tam zamieszkać –powrócić do dawnego centrum życiowego. Będzie żądał wydania przez mamę kluczy do mieszkania. (k. 23 akt organu I instancji). W dniu [..] listopada 2011 r. skarżący złożył organowi pisemne oświadczenie, że w tym dniu zgłosił w Komisariacie B. wniosek o wydanie kluczy do mieszkania przy ul. A. [..], żeby mógł w nim zamieszkać.

Z akt sprawy wynika, że pracownik organu prowadzący sprawę w dniu [..] listopada 2011 r. skontaktował się z dzielnicowym Komisariatu Policji B.-B., który poinformował, że J. B. nie złożył żadnego pisma w sprawie, chciał jedynie uzyskać pomoc w celu otrzymania klucza do mieszkania matki. W tym temacie udzielono wyjaśnień. Na tę okoliczność sporządzono notatkę służbową (k. 27 akt administracyjnych).

W aktach sprawy znajduje się również (k. 24), kwestionowany przez skarżącego, protokół z przesłuchania jego siostry K. S. z dnia [..] listopada 2011 r., która zeznała, że brat J. B. zamieszkiwał u mamy około 20 lat temu. Potem z rodziną zamieszkał na O. B., następnie na ul. P. (po zamianie mieszkania) gdzie mieszka do dnia dzisiejszego. Sporadyczne odwiedziny u mamy nie mają charakteru pobytu (nigdy nie nocuje). Świadek wyraziła chęć aby sprawa zameldowania brata jak najszybciej się zakończyła, ponieważ jego zameldowanie od ponad 20 lat jest fikcją meldunkową, do tego brat przychodząc robi awantury. Analiza akt sprawy potwierdza zarzut strony skarżącej, iż o przeprowadzeniu czynności procesowej w postaci przesłuchania świadka K. S. strony nie zostały zawiadomione.

W dniu [..] listopada 2011 r. do akt sprawy D. K. złożyła własnoręczne oświadczenie, iż zna K. B. od ponad 20 lat i w tym okresie, pomimo częstych wizyt w mieszkaniu przy ul A. [..], nie zauważyła, żeby w tym mieszkaniu zamieszkiwał syn J. B.

Po zapoznaniu się z aktami sprawy strony, pouczone w trybie art. 10 § 1 K.p.a., złożyły pisemne oświadczenia. K. B. w dniu [..] grudnia 2011 r. oświadczyła, że od chwili wizji lokalnej syn w ogóle ani razu nie był w miejscu stałego zameldowania. Nigdy nie miał kluczy do mieszkania, obecnie matka nie udostępni mu kluczy, ponieważ w mieszkaniu nie ma żadnych jego rzeczy. Kiedy tylko chce to zostaje wpuszczony do lokalu (k.33 akt organu).

W dniu [..] grudnia 2011 r. z aktami sprawy zapoznał się J. B., który oświadczył, że nie może przedstawić zaświadczenia o zgłoszeniu, że chce uzyskać od matki klucze do mieszkania, ponieważ w Komisariacie Policji poinformowano go, że nie zajmują się sprawami o wydanie kluczy. Jednocześnie skarżący zakwestionował treść oświadczenia D. K., jako niezgodnego z prawdą, ponieważ kilkakrotnie spotkał ją u matki (k. 34 i 35 akt organu). Zakwestionował również oświadczenie siostry K., która od roku 1980 przebywa poza granicami Polski.

Na podstawie całości zgromadzonego materiału dowodowego Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [..] grudnia 2011r. nr [..]., na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, orzekł o wymeldowaniu J. B. z miejsca pobytu stałego z lokalu przy ul. R. A. [..] w B.

W uzasadnieniu decyzji organ, wskazując na treść art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych podał, że w trakcie postępowania ustalono, iż J. B. nie zamieszkuje w lokalu przy ul. R. A. [..] w B. od około 20 lat. W tej sprawie przesłuchano świadka K. S., ponadto oświadczenie do postępowania złożyła D. K. Organ wskazał, że świadkowie oraz wnioskodawczyni zgodnie zeznali, że J. B. opuścił miejsce pobytu stałego ponad 20 lat temu, a jego centrum życiowe znajduje się w mieszkaniu przy ul. P. [..] w B.

Organ wskazał, że skarżący do protokołu w dniu [..] września 2011r. oświadczył, że nigdy nie opuścił lokalu przy ul. R. A. [..] w B. oraz ma zamiar do tego lokalu powrócić, jednakże nie potrafi określić kiedy to nastąpi. Organ zwrócił uwagę na odmienną treść zeznań złożonych przez J. B. do protokołu w dniu [..] października 2011r., w którym odbyły się również oględziny spornego lokalu, podczas których potwierdzono jego trwałe opuszczenie przez wymeldowanego. W ocenie organu w trakcie postępowania wyjaśniającego nie potwierdzono zeznań J. B., który pomimo deklaracji nie powrócił do spornego lokalu mieszkalnego. Prezydent Miasta B. podkreślił, że przedmiotowy lokal stanowi własność wnioskodawczyni, przy czym brak jest jakichkolwiek dowodów potwierdzających konkretne działania podejmowane przez wymeldowanego, zmierzające do powrotu i zamieszkania pod wskazanym adresem.

W odwołaniu od powyższej decyzji J. B. wskazał, że w dniu [..] grudnia 2011r. minęło 50 lat od stałego zameldowania go w lokalu przy ul. R. A. [..] w B. Podał, że nie zostały uwzględnione jego prośby o zwrot kluczy do mieszkania, wyrzucono jego rzeczy osobiste, aby zatrzeć ślady jego przebywania tam. Odwołujący się zakwestionował fakt podjęcia decyzji o wymeldowaniu go na podstawie zeznań K. S., która nie mieszka w kraju 30 lat. Jednocześnie odwołujący się wskazał, że jest w stanie przedstawić wiarygodnych świadków, że przebywał w spornym lokalu.

Dokonując sądowej kontroli prawidłowości i legalności przeprowadzonego w niniejszej sprawie administracyjnej postępowania, zakończonego zaskarżoną ostateczną decyzją Wojewody [..] z dnia [..] lutego 2012 r., Sąd zważył, iż w toku postępowania wyjaśniającego organ pierwszej instancji nie ustrzegł się błędów proceduralnych, które nie zostały dostrzeżone i skorygowane przez organ odwoławczy. Jednocześnie jednak analiza zgromadzonego materiału dowodowego,

w kontekście treści uzasadnień decyzji organów administracji publicznej obydwu instancji, zdaniem Sądu, nie pozostawia wątpliwości, iż wszechstronna i wnikliwa ocena całokształtu materiału dowodowego doprowadziła organy do ustalenia stanu faktycznego sprawy zgodnego ze stanem rzeczywistym. Na tej podstawie organy dokonały następnie prawidłowej subsumcji stanu faktycznego sprawy do odpowiednich norm prawa materialnego. Analiza akt administracyjnych sprawy jednoznacznie wskazuje również, że skarżący miał możliwość w niniejszym postępowaniu wielokrotnego zapoznawania się z aktami sprawy i swobodnego wypowiadania się co do wszystkich przeprowadzonych dowodów, jak również zgłaszania własnych wniosków dowodowych, celem wykazania istnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Aktywność i inicjatywa skarżącego zmierzała jednakże do wykazania, że zamieszkiwał on uprzednio w spornym lokalu i nigdy go nie opuścił z zamiarem wyzbycia się wszelkich praw do zamieszkania w nim na przyszłość. Zgromadzony przez organ z urzędu materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że skarżący od wielu lat nie zamieszkuje w spornym lokalu i nie koncentruje w nim swego centrum życiowego. Opuszczenie lokalu było dobrowolne, związane z założeniem własnej rodziny. Skarżący nie przedstawił jednocześnie w postępowaniu żadnych dowodów wskazujących na to, że w lokalu przy ul. R.A. [..] przebywa zamiarem stałego pobytu (w toku postępowania, a nie w przeszłości lub bliżej nieokreślonej przyszłości).

Jak zasadnie podkreślono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wbrew oczekiwaniu skarżącego, istotą postępowania administracyjnego w sprawie wymeldowania z miejsca pobytu stałego nie jest ustalenie czy dana osoba uprzednio zamieszkiwała w tym miejscu z zamiarem stałego pobytu i czy z różnych powodów, pomimo rzeczywistego zamieszkiwania w innym lokalu mieszkalnym, nie chce definitywnie zerwać więzi z konkretnym lokalem i ma zamiar w przyszłości w nim zamieszkać, bądź mieć inne uprawnienia. Obowiązkiem organu prowadzącego niniejsze postępowanie, w związku z wnioskiem K. B., było wyłącznie ustalenie, czy J. B. rzeczywiście i trwale opuścił sporny lokal jako miejsce pobytu stałego, nie dopełniając jednocześnie obowiązku wymeldowania się, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

Podkreślenia wymaga, iż fakt opuszczenia przez skarżącego lokalu mieszkalnego przy ul. R.A. [..] w B. pod koniec lat 80-tych XX wieku, z jednoczesnym przeniesieniem swego centrum życiowego wraz z rodziną w inne miejsce potwierdzają wyjaśnienia stron postępowania K. B. i J. B., które są w tym zakresie zgodne. W toku postępowania skarżący nie wykazał, aby w toku postępowania, a nawet w okresie ostatnich kilku lat zamieszkiwał (przebywał z zamiarem stałego pobytu) w spornym lokalu mieszkalnym. Co istotne, stwierdzenia skarżącego (zawarte w protokole z dnia [..] września 2011 r.), że prowadzi gospodarstwo domowe częściowo na ul. A. [..], przy ul. P. [..] (gdzie od wielu lat zamieszkuje wraz z rodziną), nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Ponadto skarżący jednocześnie nie wskazał, jakie jego rzeczy, np. sprzęty codziennego domowego użytku znajdują się wspornym lokalu. Z kolei pozostawanie w lokalu dokumentów, nie stanowi potwierdzenia, że w lokalu tym skarżący realizuje funkcje zamieszkiwania, socjalno-bytowe. Podobnie wskazany przez skarżącego fakt dokonywania napraw, remontów

w mieszkaniu matki, czy też pomocy z załatwianiu spraw administracyjnych, nie stanowi o braku zaistnienia przesłanki w postaci niezamieszkiwania w tym lokalu. Zasadnie zatem organ uznał twierdzenia skarżącego, że nie opuścił spornego lokalu - za niewiarygodne, we wskazanym wyżej rozumieniu istotnym dla sprawy o wymeldowanie.

Jak zasadnie ustaliły organy także w toku oględzin lokalu stwierdzone zostało bezspornie, że skarżący nie zamieszkuje w lokalu, nie ma tam jego rzeczy. Podkreślić przyjdzie, że kwestionowany przez skarżącego protokół z dnia [..] października 2011 r. z dokonanej czynności oględzin spornego lokalu mieszkalnego, wbrew zarzutom odpowiada wymogom dla tego typu dokumentów określonym w Kodeksie postępowania administracyjnego (art. 67 i nast.). Jest on sporządzony we właściwej formie, wynika

z niego kto, kiedy i gdzie dokonał oględzin lokalu mieszkalnego mieszczącego się w B. przy ul. R.A. [..], kto i w jakim charakterze był przy tym obecny, co i w jaki sposób w wyniku tej czynności ustalono, oraz to, że obecne przy czynności osoby nie zgłosiły przy jego podpisaniu uwag do treści protokołu. W ocenie Sądu, nie budzi wątpliwości, iż w trakcie oględzin lokalu mieszkalnego prowadzonych w toku postępowania o wymeldowanie, w sytuacji gdy przy tej czynności obecne są wszystkie zainteresowane strony, pewne spostrzeżenia wynikają wprost z czynności oględzin, natomiast ustalenie pewnych istotnych okoliczności (np. to czyją własność stanowi wyposażenie mieszkania, kto ponosi koszty jego utrzymania) musi odbyć się na podstawie oświadczeń i wyjaśnień stron składanych na temat spostrzeżeń pracownika organu dokonującego oględzin. Oczywistym jest zatem, że treść protokołu stanowić będzie opis dokonanych w ten sposób ustaleń ściśle związanych z przedmiotem oględzin i zakresem sprawy. Protokół z oględzin z dnia [..] października 2011 r. został bez zastrzeżeń i uwag podpisany zarówno przez K. B., jak i J. B. Skarżący nie zakwestionował treści zawartych w nim stwierdzeń. Nadto skarżący w toku postępowania kilkukrotnie potwierdził np. stwierdzony w protokole oględzin fakt, iż nie dysponował i dysponuje kluczami do mieszkania, nie partycypuje w opłatach związanych z jego użytkowaniem.

Zwrócić należy także uwagę na treść oświadczeń skarżącego z dnia [..] listopada 2011r., [..] listopada 2011r. z których jednoznacznie wynika, iż dopiero w związku z wszczęciem postępowania w sprawie o wymeldowanie skarżący w jego toku (w celu uniknięcia wymeldowania z pobytu stałego w tym lokalu), powziął zamiar powrotu do "dawnego centrum życiowego" i odzyskania kluczy do mieszkania, żeby mógł w nim zamieszkać. W innym miejscu skarżący stwierdził nawet, że jeżeli to potrzebne, może partycypować w kosztach utrzymania lokalu mieszkalnego.

Na marginesie powyższych rozważań należy stwierdzić, że stwierdzenie takie budzi wątpliwości co do wiarygodności w kontekście oświadczenia skarżącego złożonego (pod rygorem odpowiedzialności karnej) w związku z ubieganiem się w postępowaniu sądowym o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Skarżący oświadczył wszakże, że jedyny dochód trzyosobowej rodziny stanowi kwota 966,56 zł brutto (wynagrodzenie żony ze stosunku pracy), a on oraz syn J. B. są osobami bezrobotnymi bez prawa do zasiłku). Nie posiada również żadnych środków płatniczych. W tej sytuacji, skoro J. B. wraz z żoną i synem zamieszkuje w lokalu mieszkalnym przy ul P. w B. (stanowiącym jego współwłasność), z czym związane jest ponoszenie kosztów eksploatacyjnych, trudno uznać, żeby skarżący dysponował dodatkowo możliwością pokrycia chociażby częściowo kosztów utrzymania lokalu przy ul. R.A., tym bardziej, że w nim nie zamieszkuje.

W dalszej kolejności należy odnieść się do zarzutów strony skarżącej dotyczących wadliwości przeprowadzonych przez organy administracji publicznej czynności procesowych oraz wiarygodności niektórych ze zgromadzonych dowodów - podnoszonych w odwołaniu, skardze oraz piśmie procesowym pełnomocnika skarżącego z dnia [..] czerwca 2012 r.

Podkreślenia wymaga, że w postępowaniu administracyjnym nie obowiązuje formalna teoria dowodowa, według której daną okoliczność można udowodnić wyłącznie przy pomocy takiego, a nie innego środka dowodowego, ani też zasada, że rola organu orzekającego, to rola biernego podmiotu oczekującego na dowody zaoferowane przez stronę. Wręcz przeciwnie, rządząca postępowaniem administracyjnym zasada oficjalności (art. 7, 75 k.p.a.) wymaga, by w toku postępowania organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia i załatwienia sprawy i dopuszczały jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem, a więc, by z urzędu przeprowadzały dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy.

Przepis art. 75 § 1 K.p.a wprowadza otwarty system środków dowodowych, wskazując jedynie przykładowo co może stanowić dowód. Nie ma zatem przeszkód aby dla ustalenia stanu faktycznego sprawy organ dokonywał ustaleń na podstawie innych dowodów niż dokumenty urzędowe lub przesłuchania poszczególnych osób w charakterze świadków bądź stron. Zgodnie z przepisem art. 75 § 2 K.p.a., jeżeli przepis prawa nie wymaga urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego w drodze zaświadczenia właściwego organu administracji, organ administracji publicznej odbiera od strony, na jej wniosek, oświadczenie złożone pod rygorem odpowiedzialności za fałszywe zeznania. Przepis art. 83 § 3 stosuje się odpowiednio. Z akt sprawy wynika, że w toku niniejszego postępowania organ pierwszej instancji wielokrotnie odbierał tego typu oświadczenia od stron postępowania, zarówno od K. B., jak i J. B. Nie były to przesłuchania stron,

w rozumieniu art. 86 K.p.a, wobec czego nie było potrzeby zawiadamiania o tej czynności drugiej strony. Jak już wskazano wyżej, każda ze stron o sprzecznych interesach w tym postępowaniu miała zapewnioną możliwość wypowiedzenia się co do każdej ustalonej okoliczności faktycznej, zgodnie z art. 81 K.p.a.

Nie stanowi również zarzucanego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego dopuszczenie dowodu z własnoręcznego oświadczenia konkretnej osoby (świadka), które przedłoży ona do sprawy (tzw. dokument prywatny). W takiej sytuacji organ administracji publicznej zobowiązany jest, na mocy art. 80 K.p.a., do dokonania oceny wiarygodności oświadczeń złożonych przez świadka w tej formie, na podstawie całokształtu materiału dowodowego. W niniejszej sprawie obowiązkowi temu organy zadośćuczyniły, aczkolwiek uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji nie odpowiada w tym zakresie w pełni wymogom określonym w art. 107 § 3 K.p.a.

W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, iż pisemne oświadczenie osoby fizycznej, co do postrzeżonych przez nią faktów jest jedynie dokumentem prywatnym i nie może być utożsamiane z dowodem z zeznania świadka, ponieważ inna jest jego wartość dowodowa (wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 2003 r., I SA 2282/01, LEX 159221). Pojęcie dokumentu prywatnego nie jest znane kodeksowi postępowania administracyjnego. Powszechnie przyjmuje się jednak, że posiłkowo można w odniesieniu do tych dokumentów stosować regulację prawną zawartą w art. 245 k.p.c. Według tego przepisu natomiast, dokument prywatny stanowi dowód tego, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie. Różnica

w wartości dowodowej dokumentu prywatnego i zeznania świadka wynika przede wszystkim z faktu, że świadek składa zeznania po uprzedzeniu go przez organ administracji publicznej o odpowiedzialności za fałszywe zeznania (art. 83 § 3 K.p.a.), a osoba składająca pisemne oświadczenie w formie dokumentu prywatnego, nie jest obciążona taką odpowiedzialnością, co może mieć wpływ na treść i prawdziwość składanych oświadczeń. Ponadto świadek składając zeznania na rozprawie administracyjnej, odpowiada na konkretne pytania prowadzącego rozprawę, a także obecnych stron. Składając natomiast pisemne oświadczenie, oświadcza to co sam chce, bez możliwości uzupełnienia, czy uściślenia podanych faktów.

W ocenie Sądu, pisemne własnoręczne oświadczenie D. K. z dnia [..] listopada 2011 r. podpisane przez nią ze wskazaniem danych identyfikacyjnych, w kontekście całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nie budzi wątpliwości co do jego wiarygodności. Świadek oświadczyła, bowiem że zna K. B. od ponad 20 lat i często odwiedza ją w mieszkaniu przy ul. A. [..]. W trakcie wizyt w mieszkaniu K. B. nie zauważyła, aby zamieszkiwał w tym mieszkaniu jej syn J. B. Stwierdzić należy, że treść tego oświadczenia w istocie zgodna jest z ustaleniami co do okoliczności faktycznych dokonanymi przez organ na podstawie innych dowodów i je potwierdza. Nadto, co wymaga szczególnego podkreślenia, w swoim oświadczeniu z dnia [..] grudnia 2011 r. (k. 35 akt organu) skarżący, mimo zarzutu niezgodności tego oświadczenia z prawdą, w istocie częściowo je potwierdził. Przyznał bowiem, że wielokrotnie spotykał świadka w mieszkaniu matki.

Stwierdzić należy, że kwestionowanie przez skarżącego wiarygodności oświadczenia D. K. wynika przede wszystkim z błędnego rozumienia istoty niniejszego postępowania i rzeczywistej treści oświadczenia świadka. D. K. nie stwierdziła bowiem, że nie spotykała J. B. w mieszkaniu jego matki (okoliczność odwiedzania K. B. oraz pomocy w pracach domowych jest w sprawie bezsporna), lecz oświadczyła, że nie zauważyła aby on w tym lokalu "zamieszkiwał". Jak już wywiedziono wyżej, twierdzenia skarżącego w tym zakresie nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Nadto skarżący nie przedstawił żadnego dowodu, aby wykazać tę okoliczność, z której wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne.

Zważyć należy, że organ administracji jest wprawdzie zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, ale strona nie jest zwolniona od współdziałania w wyjaśnianiu okoliczności faktycznych, skoro nieudowodnienie bądź udowodnienie określonego faktu może prowadzić do wydania decyzji dla niej niekorzystnej.

Po myśli przepisu art. 72 K.p.a., czynności organu administracji publicznej, z których nie sporządza się protokołu, a które mają znaczenie dla sprawy lub toku postępowania, utrwala się w aktach w formie adnotacji podpisanej przez pracownika, który dokonał tych czynności. Obowiązkiem organów administracji publicznej jest takie prowadzenie akt postępowania administracyjnego, by należycie odzwierciedlały one przebieg postępowania. Dopiero bowiem takie akta pozwalają przyjąć, że utrwalone w nich czynności procesowe należycie oddają przebieg postępowania, a nadto upoważniają do dokonania oceny, czy ustalenia oparte na utrwalonych w aktach dowodach są prawidłowe.

W świetle art. 75 § 1 K.p.a. notatka służbowa sporządzona przez prowadzącego sprawę pracownika nie jest tego rodzaju dokumentem, który służy wyjaśnieniu merytorycznemu sprawy. Jest formą adnotacji sporządzonej przez pracownika w trybie art. 72 K.p.a. Wobec powyższego do adnotacji tej nie stosuje się przepisów dotyczących dowodów (por. teza 2 wyroku NSA z dnia 4 czerwca 1982 r.; sygn. akt I SA 258/82; LexPolonica nr dok. 296974, wyrok NSA z 23 września 2010r. sygn. akt I OSK 1597/09, Lex nr 745094).

Jako całkowicie niezasadny należy ocenić zarzut zgłoszony w piśmie pełnomocnika skarżącego (pkt 6) dotyczący naruszenia art. 77 § 4 zd. 2 K.p.a., poprzez zaniechanie zakomunikowania skarżącemu faktów znanych organowi z urzędu, tj. tego co organ ustalił w notatkach z dnia [..] października 2011 r. (k. 7 akt organu I instancji) oraz z dnia [..] listopada 2011 r. (k. 27 akt). Wskazać bowiem należy, iż notatka z dnia [..]października 2011 r. nie dotyczy faktu znanego organowi z urzędu, który miałby wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Stanowi ona utrwalenie czynności pracownika organu, który ustalił znaną skarżącemu okoliczność, że jest współwłaścicielem lokalu mieszkalnego w B. przy ul. P. [..],

w którym zamieszkuje wraz z rodziną, a nadto jest członkiem Z. W. M. Z kolei notatka służbowa z dnia [..] listopada 2011 r. stanowiła odzwierciedlenie czynności pracownika organu polegającej na obowiązku zweryfikowania prawdziwości oświadczenia skarżącego z dnia [..] listopada 2011 r. o złożeniu wniosku w Komisariacie Policji B.-B. o wydanie kluczy do spornego lokalu mieszkalnego. W wyniku tej czynności, oświadczenie skarżącego okazało się niezgodne ze stanem faktycznym, co dodatkowo potwierdziło późniejsze oświadczenie strony. Przedmiotowa notatka służbowa nie dotyczy zatem faktu znanemu z urzędu Prezydentowi Miasta B.

Niezależnie od powyższego wskazać należy, iż strona skarżąca nie wskazała, w jaki sposób zaniechanie odrębnego zakomunikowania jej faktów, które znała, bowiem dotyczyły przysługującego jej prawa własności lokalu mieszkalnego oraz rzekomego zgłoszenia w Komisariacie Policji wniosku o wydanie kluczy od mieszkania, a nadto znajduje odzwierciedlenie w aktach sprawy, miałby wpłynąć na wynik przedmiotowego postępowania administracyjnego.

W ocenie Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy dla ustalenia faktów istotnych dla jej rozstrzygnięcia, wbrew zarzutowi strony skarżącej, nie zaistniała także konieczność przeprowadzenia rozprawy. O przeprowadzenie rozprawy nie wnioskowała także żadna ze stron postępowania. Nie doszło zatem do naruszenia przepisu art. 89 § 2 K.p.a.

Zasadnie natomiast strona skarżąca zarzuca, iż przesłuchanie świadka K. S. nastąpiło z naruszeniem przepisu art. 79 § 1 i 2 K.p.a, bowiem strony postępowania nie zostały zawiadomione o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z zeznań tego świadka, co uniemożliwiło skarżącemu udział w tej czynności, zadawanie pytań i składanie ewentualnych wyjaśnień. Sąd zważył jednocześnie, iż powyższemu uchybieniu przepisom postępowania, w kontekście powyższych wskazań nie można przypisać takiej rangi, jak czyni to skarżący. Zeznania tego świadka, w istocie bowiem nie stanowiły samodzielnej podstawy do ustalenia istotnych w sprawie okoliczności, a jedynie potwierdzają to co wynika z e zgromadzonego materiału dowodowego. Na marginesie tylko można dodać, iż sam fakt, że świadek (córka K. B. i siostra J. B.) nie mieszka w Polsce od lat 80 nie oznacza, iż nie posiada wiedzy na temat okoliczności czy skarżący zamieszkuje w lokalu mieszkalnym wraz z matką czy też nie. Zeznania świadka, jak każdy inny środek dowodowy podlegają ocenie organu. Nadto skarżący miał możliwość i wypowiedział się kilkukrotnie co do prawdziwości i wiarygodności zeznań tego świadka, którym organy dały wiarę.

Ponadto na rozprawie w dniu 7 sierpnia 2012 r., na podstawie art. 106 § 3 a contrario P.p.s.a. Sąd oddalił wnioski dowodowe strony skarżącej zgłoszone w piśmie procesowym z dnia [..] czerwca 2012 r. Dokument w postaci protokołu z dnia [..] października 2011 r. znajdował się bowiem w aktach sprawy, zatem podlegał ocenie sądu z urzędu (art. 133 § 1 P.p.s.a.). Z kolei procedura sądowoadministracyjna nie dopuszcza przeprowadzania dowodów ze źródeł osobowych, czyli przesłuchanie stron, uczestników postępowania, czy też pracowników organu prowadzącego postępowanie administracyjne jest niedopuszczalne. Skarżący, wraz ze swoim pełnomocnikiem, był obecny na rozprawie i miał możliwość wypowiedzenia się w sprawie.

Mając powyższe na uwadze, Sąd zważył, iż wbrew zarzutom skarżącego, naruszenia przepisom procedury administracyjnej stwierdzone w tym postępowaniu (ograniczające się w istocie do wadliwego przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka K. S. oraz dość lakonicznym wskazaniu w uzasadnieniu decyzji dowodów na których organ się oparł i przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności – art. 107 § 3 K.p.a.) nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy administracyjnej.

W ocenie Sądu, w rozstrzyganej sprawie istota sporu koncentruje się nie tyle wokół ustalonych przez organy okoliczności faktycznych i stwierdzenia, że J. B. opuścił lokal mieszkalny stanowiący uprzednio miejsce jego pobytu stałego przy ul. R. A. [..] w B. i skoncentrował swoje centrum życiowe w innym miejscu, nie dopełniając jednocześnie obowiązku wymeldowania się, lecz wynika z błędnego przekonania skarżącego, iż fakt zameldowania w tym lokalu (niezależnie od niezamieszkiwania w nim) wiąże się z określonym tytułem do tego lokalu, czy też zamiarem nabycia uprawnień w przyszłości.

Wobec tego, interpretując przepisy zawarte w art. 6 ust. 1 i art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych należy zwrócić uwagę na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r. sygn. akt. K 20/01 z którego to wynika, że ewidencja ludności służy wyłącznie zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego a nie prawnego. Nie rozstrzyga zatem ani o prawie do lokalu, ani o uprawnieniu do przebywania w nim. Uregulowania we wskazanych wyżej przepisach mają charakter wyłącznie ewidencyjny. W konsekwencji, w aktualnie obowiązującym stanie prawnym, instytucja meldunku ma aspekt wyłącznie ewidencyjny i sąd administracyjny, dokonując oceny prawidłowości rozstrzygnięć wydawanych w tym przedmiocie nie może brać pod uwagę innych okoliczności (vide wyrok NSA z dnia 10 czerwca 2011 r. sygn. akt II OSK 1050/10, Lex nr 1083504).

Nie sposób nie dostrzec, że pozorne działania i twierdzenia skarżącego w niniejszym postępowaniu zmierzają wyłącznie do polemiki z ustaleniami organów administracji, w celu przedłużenia postępowania oraz utrzymania obecnej fikcji pobytu w spornym lokalu, niezgodnej z rzeczywistym stanem faktycznym. Nieistotny w sprawie meldunkowej jest zamiar zamieszkiwania w spornym lokalu w przyszłości, czy też spór na tle uprawnień do lokalu. W aktualnym stanie prawnym nawet przysługiwanie tytułu prawnego do lokalu, w którym mimo tego nie zamieszkuje się, nie stanowi prawnej przeszkody do wydania decyzji o wymeldowaniu z pobytu stałego. Deklarowany przez skarżącego zamiar powrotu do lokalu nie ma też znaczenia w niniejszej sprawie, bowiem sądowa kontrola sprawowana jest według stanu faktycznego i prawnego z daty orzekania przez organy administracji. Wydanie decyzji o wymeldowaniu z pobytu stałego nie następuje też na zasadzie tzw. uznania administracyjnego, zaś badanie zgodności z prawem aktów administracji nie obejmuje innych kryteriów, poza legalnością

Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 250 P.p.s.a. w związku z § 2, § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c i § 15 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 z późn.zm.), przyznając wyznaczonemu w ramach prawa pomocy radcy prawnemu stosowne wynagrodzenie.