Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 704/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2014-09-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 124 ust. 2
journal: Dz.U. 2011 nr 287 poz 1687
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Protokolant Starszy sekretarz sądowy Ewa Majchrzak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 września 2014r. sprawy ze skargi R. P. na rozkaz personalny Komendanta [...] Policji w [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie przyznania zawieszonej części uposażenia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r. Komendant Miejski Policji w T. na podstawie art. art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267) zwanej dalej jako "K.p.a.", art. 124 ust. 2 i art. 110 ust. 1-3 ustawy o Policji (Dz. U. z 2011 r. nr 287 poz. 1687) zwanej dalej jako "ustawa o Policji" , § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie przyznawania policjantom nagród i zapomóg, a także sposobu tworzenia funduszu nagród i zapomóg dla policjantów (Dz.U. z 2006 nr 251 poz. 1859 ) zwanego dalej jako "rozporządzenie z dnia 21 grudnia 2006 r." § 6 ust. 1 pkt. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 26 marca 2010 r. w sprawie wysokości i warunków przyznania policjantom równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie (Dz. U. z 2010 r. nr 47 poz. 279) zwanego dalej jako "rozporządzenie z dnia 26 marca 2010 r." oraz § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2002 r. w sprawie urlopów policjantów (Dz. U. z 2002 r. nr 81 poz. 740 ze zm.) zwanego dalej jako "rozporządzenie z dnia 7 czerwca 2002 r." przyznał R. P. (skarżący) nagrodę roczną za 2007 r., stosownie do wysokości otrzymywanego w tym czasie uposażenia oraz odmówił przyznania zawieszonej cześć uposażenia oraz obligatoryjnych podwyżek wprowadzonych w okresie zawieszenia w czynnościach służbowych za okres od dnia [...] marca 2006 r. do dnia [...] kwietnia 2008 r., przyznania nagrody rocznej za 2008 r., przyznania równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie za okres od dnia [...] marca 2006 r. do dnia [...] kwietnia 2008 r. i przyznania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy za rok 2007 i 2008.

W uzasadnieniu Komendant Miejski Policji wyjaśnił, że rozkazem personalnym nr [...] z dnia marca 2006 r. skarżący został zawieszony w czynnościach służbowych z dniem [...] marca 2006 r. w związku z podejrzeniem popełnienia przestępstw z art. 228 § 1 kk, art. 231 § 1 kk, art. 239 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk i art. 266 § 1 kk na okres trzech miesięcy, a następnie okres zawieszenia został przedłużony do czasu zakończenia postępowania karnego. Następnie rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy o Policji skarżący został zwolniony ze służby z dniem [...] marca 2008 r., jednak w wyniku wniesionego odwołania, organ II instancji uchylił ww. rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby określając ją na dzień [...] kwietnia 2008 r. Wyrokiem z dnia [...] grudnia 2013 r. sygn. akt [...] Sądu Rejonowego w T. Oddział Karny skarżący został uniewinniony od zarzucanych mu czynów.

W ocenie Komendanta Miejskiego Policji, zgodnie z § 3 rozporządzenia z dnia 21 grudnia 2006 r. oraz w związku z uniewinniającym skarżącego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w T., nabył on prawo do nagrody rocznej za 2007r. W przypadku nagrody rocznej z okres od [...] stycznia do [...] kwietnia 2008 r. nagroda ta nie przysługuje, gdyż okres służby skarżącego był krótszy niż 6 miesięcy i tym samym nie spełnia warunków określonych w art. 110 ust. 4 pkt 3 ustawy o Policji.

Uzasadniając rozstrzygnięcie w zakresie zawieszonej części uposażenia organ powołał się na art. 124 ust. 1 ww. ustawy wskazując, że policjantowi zawieszonemu w czynnościach służbowych zawiesza się od najbliższego terminu płatności 50% należnego uposażenia, jednak po zakończeniu postępowania karnego lub dyscyplinarnego będącego przyczyną zawieszenia w czynnościach służbowych policjant otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki, o ile nie zostanie skazany prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby. Komendant Miejski Policji zaznaczył jednak, że przepis ten ma zastosowanie pod warunkiem wydania wyroku uniewinniającego w trakcie okresu zawieszenia policjanta, czyli pozostawania przez niego w służbie. W przypadku skarżącego wyrok uniewinniający zapadł po zwolnieniu ze służby wobec czego należało odmówić skarżącemu przyznania zawieszonej części uposażenia wraz z obligatoryjnymi podwyżkami.

Organ wskazał również, że z dniem zwolnienia ze służby skarżącemu został wypłacony ekwiwalent za [...] dni niewykorzystanego urlopu, nie wypłacono mu ekwiwalentu za urlopy wypoczynkowe za 2007 i 2008 r. gdyż skarżący był zawieszony w czynnościach służbowych, a w okresie tym urlop wypoczynkowy nie mógł być mu udzielony, bowiem w myśl § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z dnia 7 czerwca 2002 r. w okresie zawieszenia w czynnościach służbowych, policjantowi nie udziela się urlopów wypoczynkowych.

Ponadto jak wskazał organ, w związku z zawieszeniem w czynnościach służbowych skarżącemu nie należy się równoważnik pieniężny w zamian za umundurowanie, co wynika wprost z § 7 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z dnia 26 marca 2010 r.

W odwołaniu od ww. rozkazu personalnego z dnia [...] lutego 2014 r. skarżący zarzucił organowi I instancji naruszenie przepisów art. 107 § 1 i 3 K.p.a. poprzez zaniechanie sporządzenia uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia w sposób umożliwiający jego kontrolę instancyjną w szczególności:

- poprzez sporządzenie uzasadnienia w sposób nie pozwalający na zidentyfikowanie, czy dotyczy ono R. P. czy też A. K., bowiem w uzasadnieniu wskazuje się argumenty dotyczącej drugiej z wymienionych osób, jako argumenty przemawiające na niekorzyść skarżącego,

- poprzez zaniechania wskazania dowodów, na których oparto się przy odmowie przyznania skarżącemu zawieszonej części uposażenia, obligatoryjnych podwyżek, nagrody rocznej, równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie oraz ekwiwalentu za niewykorzystany urlop, a nadto przez zaniechanie podania konkretnych kwot, które skarżący otrzymałby w sytuacji korzystnego dla niego rozstrzygnięcia,

- poprzez zaniechanie wskazania konkretnych orzeczeń sądów administracyjnych składających się na ową "przyjętą przez sądy linię orzeczniczą" powodującą odmowę przyznania skarżącemu wskazanych w rozkazie świadczeń

Zarzucił również Komendantowi Miejskiemu Policji obrazę przepisów art. 124 ust. 2 ustawy o Policji, § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z dnia 21 grudnia 2006 r., § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z dnia 26 marca 2010 r., § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z dnia 7 czerwca 2002 r. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w szczególności poprzez uznanie, że literalna wykładnia przepisu art. 124 ust. 2 ustawy o Policji pozwala na rozdzielenie uposażenia należnego policjantowi prawomocnie uniewinnionemu na okres, gdy wyrok uniewinniający zapadł w okresie trwania zawieszenia i na okres po zwolnieniu tegoż policjanta ze służby.

Po rozpatrzeniu odwołania Komendant Wojewódzki Policji w B. rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 K.p.a. utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny.

Organ odwoławczy, powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 grudnia 2011 r. sygn. akt II SA/Bd 1804/11 wskazał, że dokonując wykładni art. 124 ustawy o Policji należy również mieć na uwadze treść art. 125 tej ustawy dotyczącego policjantów tymczasowo aresztowanych. Analiza treści obydwu przepisów prowadzi do wniosku, iż ustawodawca zróżnicował sytuację prawną policjantów zawieszonych w czynnościach służbowych (art. 124 ustawy) i tymczasowo aresztowanych (art. 125) w zakresie uprawnienia do otrzymania zawieszonej części uposażenia oraz obligatoryjnych podwyżek wprowadzonych w okresie zawieszenia. Przepis art. 125 ust. 2 zawiera bowiem dodatkową przesłankę, która obliguje właściwy organ do przyznania zainteresowanemu zawieszonej części uposażenia nawet w sytuacji, gdy umorzenie postępowania karnego będącego przyczyną tymczasowego aresztowania lub uniewinnienie prawomocnym wyrokiem sądu miało miejsce po zwolnieniu policjanta ze służby. Przepis art. 124 ust. 2 takiej szczególnej regulacji nie zawiera, co przemawia za przyjęciem, iż nawet w sytuacji, gdy policjant - zawieszony w czynnościach służbowych w związku z toczącym się postępowaniem karnym lub dyscyplinarnym - nie został skazany prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby, lecz stosowne orzeczenie uniewinniające lub umarzające postępowanie zostało wydane po zwolnieniu policjanta ze służby, brak jest podstaw do przyznania zawieszonej części uposażenia wraz z obligatoryjnymi podwyżkami. W przypadku skarżącego wyrok uniewinniający zapadł po zwolnieniu go ze służby, wobec czego zdaniem Komendanta Wojewódzkiego Policji przepis art. 124 ust. 2 ustawy o Policji nie dotyczy sytuacji skarżącego.

Odnosząc się do kwestii nie przyznania skarżącemu nagrody rocznej za 2008r organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 110 ust. 3 ustawy o Policji - okres służby w relacji do którego oblicza się wysokość nagrody rocznej nie może być krótszy niż 6 miesięcy. Skarżący został zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] kwietnia 2008 r. Z uwagi na to, że okres zawieszenia w czynnościach służbowych - wobec wydania wyroku uniewinniającego z dnia [...] października 2013 r. - wlicza się do okresu pełnienia służby w 2008 roku, stwierdził, że ww. okres pełnienia służby, tj. od [...] stycznia 2008 r. do [...] kwietnia 2008 r. był krótszy niż 6 miesięcy, wobec czego rozstrzygnięcie Komendanta Miejskiego Policji w tym zakresie uznał za prawidłowe.

Komendant Wojewódzki Policji powołując się na treść § 7 rozporządzenia z dnia 26 marca 2010 r. wyjaśnił, że policjantowi zawieszonemu w czynnościach służbowych zawiesza się wypłatę równoważnika. Natomiast przepis § 6 ust. 1 pkt 3 tego rozporządzenia stanowi, że równoważnika nie przyznaje się policjantowi zawieszonemu w czynnościach służbowych na okres dłuższy niż sześć miesięcy, jeżeli w czasie zawieszenia zostaje on zwolniony ze służby - za okres tego zawieszenia. Wobec tego uznał żądanie skarżącego dotyczące wypłacenia równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie za bezzasadne.

Odnosząc się do części decyzji dotyczącej niewykorzystanego urlopu organ odwoławczy wyjaśnił, że skarżącemu w trakcie zwolnienia ze służby Policji w 2008 r. nie został wypłacony ekwiwalent za niewykorzystane urlopy za 2007 i 2008 r. Zgodne z art. 82 ustawy o Policji policjantowi przysługuje prawo do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego w wymiarze 26 dni roboczych. W myśl § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia 7 czerwca 2002 r., policjantowi nie udziela się urlopu wypoczynkowego w okresie zawieszenia w czynnościach służbowych. Z tego względu w ocenie organu skarżący nie nabył prawa do urlopu wypoczynkowego w okresie zawieszenia w czynnościach służbowych. Zawieszenie w czynnościach służbowych nie zostało uchylone przed dniem rozwiązania stosunku służbowego, dlatego też organ uznał że brak jest podstaw do wypłacenia ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy R. P. zarzucił decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji naruszenie:

- art. 21 ust. 1 w związku z art. 64, w związku z art. 42 ust .3 Konstytucji RP poprzez odmowę przyznania należnych skarżącemu świadczeń pieniężnych, w sytuacji wydania przez Sąd wyroku uniewinniającego w stosunku do jego osoby, a tym samym wypłaty wszelkich świadczeń, które wiążą się z nieprzerwanym wykonywaniem pracy, skoro się zważy, iż Policjant po złożeniu stosownego oświadczenia, w przewidzianym prawem terminie, traktowany jest jako nadal, nieprzerwanie wykonujący obowiązki służbowe, wskutek zapadłego wyroku uniewinniającego, co powoduje, że odebranie części uposażenia jak i innych świadczeń należy uznać za nieuprawnione, co w konsekwencji narusza jego konstytucyjne prawo do ochrony jego praw majątkowych, jak również godzi w zasadę domniemania niewinności.

- art. 124 ust. 2 ustawy o Policji poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i odmówienie przyznania skarżącemu zawieszonej części uposażenia oraz obligatoryjnych podwyżek wprowadzonych w okresie zawieszenia w sytuacji, gdy błędnie uznano, że prawomocne zakończenie postępowania karnego wobec skarżącego wyrokiem uniewinniającym mogło nastąpić jedynie w okresie zawieszenia, by można było przyznać wskazane uposażenie i podwyżki, podczas gdy literalne brzmienie tego przepisu wskazuje na sam fakt wydania prawomocnego wyroku uniewinniającego jako na podstawę do otrzymania wskazanych świadczeń, tym samym w odniesieniu do omawianego przepisu nie istnieją ograniczenia czasowe,

- art. 125 ust. 2 ustawy o Policji poprzez dokonanie błędnej wykładni systemowej powołanego przepisu, odnoszonego do art. 124 ww. ustawy, polegającej na błędnym uznaniu, że skoro ustawodawca wprowadził dodatkową przesłankę w art. 125 ust. 2 polegającą na określeniu, że otrzymanie zawieszonej części uposażenia oraz obligatoryjnych podwyżek następuje "choćby umorzenie lub uniewinnienie ustąpiło po zwolnieniu policjanta ze służby", zaś w art. 124 ust. 2 ww. ustawy przytoczonego określenia brak, to zdaniem organu II instancji ma oznaczać, iż wydanie stosownego orzeczenia uniewinniającego już po momencie zwolnienia takiej osoby ze służby nie uprawnia do przyznania określonych uposażeń w warunkach art. 124 ust. 2 ww. ustawy, podczas gdy wskazana argumentacja godzi w regułę wnioskowania prawniczego - a maiori ad minus, bo skoro ustawodawca rozszerza zakres uprawnień odnoszących się do osoby, która podlegała regułom zastosowania tymczasowego aresztowania, to tym bardziej uprawnienia te powinna uzyskiwać osoba, której sytuacja procesowa w trakcie postępowania karnego nie skutkowała tymczasowym aresztowaniem,

- art. 110 ustawy o Policji oraz § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z dnia 21 grudnia 2006 r. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i odmówienie przyznania skarżącemu nagrody rocznej 2008 r. oraz naruszenie art. 42 ust. 6 w związku z art. 42 ust. 5 i 7 ustawy o Policji poprzez ich niezastosowanie do niniejszej sprawy w sytuacji, gdy skarżący jest policjantem przywróconym do służby z uwagi na prawomocny wyrok uniewinniający, zatem okres pozostawania poza służbą za przysługuje świadczenie pieniężne, jest wliczany do okresu służby uwzględnianego przy obliczaniu okresu, za który należy się nagroda, określona w art. 110 ustawy o Policji, co w konsekwencji prowadzi do wniosku, iż bezpodstawnie odmówiono przyznania nagrody rocznej, gdyż nie uwzględniono wskazanego dodatkowego okresu wliczanego do służby,

- art. 82 ustawy o Policji oraz § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z dnia 7 czerwca 2002r., poprzez niewłaściwe zastosowanie i odmówienie przyznania skarżącemu ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w sytuacji, gdy organ II instancji bezpośrednio wskazuje w uzasadnieniu zaskarżanego rozkazu (str. 16), że skarżącemu przysługuje do wykorzystania urlop za 2007 i 2008 r., zatem za okres pozostawania w zawieszeniu, podczas gdy jednocześnie wskazuje, że (str. 15 uzasadnienia), skarżący z uwagi na zawieszenie w czynnościach służbowych nie mógł nabyć prawa do urlopu wypoczynkowego, co rodzi w tym względzie elementarną sprzeczność potwierdzającą niewłaściwe zastosowanie wskazanych przepisów i powinno tym samym prowadzić do wniosku, że skoro skarżący ma jednak możliwość wykorzystania urlopu za 2007 i 2008 r. to musiał nabyć prawo do tego urlopu, nawet jeżeli był uprzednio zawieszony, zwłaszcza gdy się zważy, że skarżący po okresie zawieszenia został zwolniony w 2008 r. ze służby.

- art. 70 ustawy o Policji i art. § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia 26 marca 2010 r.. poprzez niewłaściwą wykładnię i odmówienie przyznania równoważnika pieniężnego w zamian za mundurowanie za okres od dnia [...] marca 2006 r. do dnia [...] kwietnia 2008 r. w sytuacji, gdy skarżący został przywrócony do służby i postępowanie karne wobec skarżącego zostało zakończone prawomocnym wyrokiem uniewinniającym, co zgodnie z wykładnią celowościową oraz systemową przepisów ustawy o Policji odnoszących się do osób prawomocnie uniewinnionych potwierdza zasadność przyznania wskazanego równoważnika pieniężnego oraz zwłaszcza, gdy się zważy, iż zwolnienie w 2008 r. skarżącego ze służby nie nastąpiło w warunkach obligatoryjnych lecz w wyniku decyzji przełożonego opartej na przepisie stosowanym fakultatywnie,

- art. 107 § 1 i 3 K.p.a. poprzez zaniechanie sporządzenia przez Komendanta Wojewódzkiego Policji uzasadnienia orzeczenia w sposób umożliwiający jego kontrolę instancyjną, w szczególności poprzez zaniechanie podania konkretnych kwot, które skarżący miałby otrzymać w przypadku korzystnego dla niego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, w zakresie przyznania skarżącemu zawieszonej części uposażenia obligatoryjnych podwyżek wprowadzonych w okresie zawieszenia w czynnościach służbowych, nagrody rocznej za 2008 r., równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie oraz ekwiwalentu za niewykorzystany urlop.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Podniósł, że skarżący nie podał żadnych nowych dowodów czy okoliczności mogących mieć wpływ na zmianę stanowiska organu odwoławczego. Organ podkreślił, że uchylenie decyzji w sprawie zwolnienia policjanta ze służby wywołuje skutki ex nunc, wobec czego brak jest podstaw prawnych, aby okres między zwolnieniem ze służby, a przywróceniem do niej traktować inaczej niż okres pozostawania poza służbą, co wynika wprost z przepisu art. 42 ust. 5 ustawy o Policji. Okres po zwolnieniu policjanta ze służby do dnia przywrócenia do służby jest okresem pozostawania poza służbą, bowiem w tym okresie skarżący nie pełnił i nie wykonywał jakichkolwiek obowiązków służbowych. Niezrozumiałym jest więc twierdzenie skarżącego dotyczące rzekomego przeniesienia konsekwencji wyroku uniewinniającego skarżącego na jego pozostawiania w służbie przez cały sporny okres.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn.zm.). Rozpoznawanie skarg na decyzje organów administracji nie ma charakteru merytorycznego orzekania w sprawie. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn.zm.) zwanej dalej jako "p.p.s.a.", decyzja administracyjna podlega uchyleniu wówczas, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem kontroli sądu w niniejszym postępowaniu jest rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] kwietnia 2014 r. utrzymujący w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w T. z dnia [...] lutego 2014 r. Organ I instancji przyznał skarżącemu nagrodę roczną za 2007 r. stosownie do wysokości otrzymywanego w tym czasie uposażenia oraz odmówił przyznania zawieszonej cześć uposażenia oraz obligatoryjnych podwyżek wprowadzonych w okresie zawieszenia w czynnościach służbowych za okres od dnia [...] marca 2006 r. do dnia [...] kwietnia 2008 r., przyznania nagrody rocznej za 2008 r., przyznania równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie za okres od dnia [...] marca 2006 r. do dnia [...] kwietnia 2008 r. i przyznania ekwiwalentu za niewykorzystane urlop wypoczynkowy za rok 2007 i 2008.

Z akt sprawy wynika, że skarżący został przyjęty do służby w Policji w dniu [...] stycznia 1996 r. Z dniem [...] marca 2006 r., rozkazem personalnym Komendanta Miejskiego Policji w T. nr [...] z dnia [...] marca 2006 r., skarżący został zawieszony w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy. W dniu [...] czerwca 2006 r. rozkazem personalnym nr [...] Komendant Miejski Policji przedłużył zawieszenie skarżącego w czynnościach służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego. Podstawę zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych stanowił przepis art. 39 ust. 1 ustawy o Policji, w myśl którego policjanta zawiesza się w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego - na czas nie dłuższy niż 3 miesiące, jednak w szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych można przedłużyć do czasu ukończenia postępowania karnego (ust. 3).

W dniu [...] lutego 2008 r. Komendant Miejski Policji w T. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, tj. wobec upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych w sytuacji, kiedy nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia, rozkazem personalnym nr [...] zwolnił skarżącego ze służby z dniem [...] marca 2008 r. Od powyższego rozkazu wymieniony odwołał się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w B., który rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby i datę tą ustalił na dzień [...] kwietnia 2008 r. W pozostałym zakresie zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy.

Postępowanie karne będące postawą zawieszenia, a następnie zwolnienia skarżącego ze służby zakończone zostało wyrokiem Sądu Rejonowego w T. VIII Wydział Karny z dnia [...] października 2013 r. sygn. akt. [...], który uniewinnił skarżącego od zarzucanych czynów (wyrok uprawomocnił się w dniu [...] grudnia 2013 r.). Pismem z [...] grudnia 2013 r. skarżący zwrócił się do Komendanta Miejskiego Policji o zwrot wszystkich należnych mu wynagrodzeń i przywrócenie do służby w Policji.

Spór w niniejszej sprawie sprowadza się w głównej mierze do wykładni przepisu art. 124 ust. 2 ustawy o Policji. W art. 124 ust. 1 ww. ustawy przewidziano, że policjantowi zawieszonemu w czynnościach służbowych zawiesza się od najbliższego terminu płatności 50% ostatnio należnego uposażenia. W spornym ust. 2 przewidziano natomiast, że po zakończeniu postępowania karnego lub dyscyplinarnego, będącego przyczyną zawieszenia w czynnościach służbowych, policjant otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki wprowadzone w okresie zawieszenia, jeżeli nie został skazany prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby.

Organy administracji w niniejszej sprawie stanęły na stanowisku, że przepis art. 124 ust. 2 ustawy o Policji nie ma zastosowania w sytuacji, gdy wyrok, o którym mowa w tym przepisie zapadł po zwolnieniu funkcjonariusza ze służby. Z kolei w opinii skarżącego, literalne brzmienie tego przepisu wskazuje, że sam fakt wydania prawomocnego wyroku uniewinniającego stanowi podstawę do otrzymania wskazanych w nim świadczeń.

W ocenie Sądu stanowisko Komendanta Wojewódzkiego Policji jest prawidłowe. W tym miejscu zasadnym jest powołanie się na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 4 stycznia 2013 r. sygn. akt I OSK 700/12 (dostępne na http://cbois.nsa.gov.pl). NSA stanął na stanowisku, że dla zastosowania dyspozycji przepisu art. 124 ust. 2 ustawy o Policji konieczne jest, by przesłanki warunkujące otrzymanie zawieszonej części uposażenia oraz obligatoryjnych podwyżek wprowadzonych w okresie zawieszenia ziściły się kumulatywnie w czasie, gdy policjant wciąż pozostaje w służbie, bowiem w sytuacji zwolnienia funkcjonariusza z Policji w okresie jego zawieszenia w czynnościach służbowych, decyzja o zwolnieniu ze służby znosi skutek w postaci zawieszenia, poprzez wygaszenie decyzji o zawieszeniu funkcjonariusza w czynnościach służbowych, co udaremnia możliwość stosowania tej normy prawnej, który to skutek zaś nie występuje w przypadku policjanta tymczasowo aresztowanego, o którym mowa w art. 125 ww. ustawy o Policji. Stąd też w ustępie 2 tego przepisu zawarto regulację szczególną.

Słusznie w ocenie Sądu zauważył Komendant Wojewódzki Policji powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 grudnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1804/11 (dostępne na http://cbois.nsa.gov.pl), że dokonując wykładni przepisu art. 124 ust. 2 ww. ustawy, na uwadze należy również mieć normę przepisu art. 125 ust. 2 tej ustawy. Analiza obydwu przepisów wskazuje, że ustawodawca zróżnicował sytuację prawną policjantów zawieszonych i tymczasowo aresztowanych w zakresie uprawnienia do otrzymania zawieszonej części uposażenia oraz obligatoryjnych podwyżek wprowadzonych w okresie zawieszenia. W przypadku funkcjonariuszy tymczasowo aresztowanych przewidział bowiem przyznanie zawieszonej części uposażenia w sytuacji, gdy umorzenie postępowania karnego lub uniewinnienie prawomocnym wyrokiem sądu nastąpiło również po zwolnieniu policjanta ze służby. W przepisie art. 124 ust. 2 ustawy o Policji takiej szczególnej regulacji nie zawarł, co przemawia za przyjęciem, iż nawet w sytuacji, gdy policjant - zawieszony w czynnościach służbowych w związku z toczącym się postępowaniem karnym lub dyscyplinarnym - nie został skazany prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby, lecz stosowne orzeczenie uniewinniające lub umarzające postępowanie zostało wydane po zwolnieniu policjanta ze służby, brak jest podstaw do przyznania zawieszonej części uposażenia wraz z obligatoryjnymi podwyżkami.

NSA w przywołanym powyżej wyroku z dnia 4 stycznia 2013 r. stwierdził również, że decyzja o zwolnieniu ze służby znosi skutek w postaci zawieszenia, poprzez wygaszenie decyzji o zawieszeniu funkcjonariusza w czynnościach służbowych, co udaremnia możliwość stosowania art. 124 ust. 2 ww. ustawy. Stanowi o tym § 6 pkt 3 rozporządzenia z dnia 17 lipca 2002 r., wskazując, że wygaśnięcie decyzji o zawieszeniu w czynnościach służbowych następuje w przypadku zwolnienia policjanta ze służby. Rozporządzenie to jest wypełnieniem delegacji ustawowej, zawartej w art. 39 ust. 4 ww. ustawy o Policji. (...) Przepis ten wprost wskazuje, że wolą ustawodawcy było wygaszenie decyzji o zawieszeniu funkcjonariusza w czynnościach służbowych w sytuacji zwolnienia go ze służby przed ukończeniem postępowania karnego, czego wyrazem jest przywołany § 6 pkt 3 ww. rozporządzenia. Zatem jeśli do czasu zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji nie ustąpią przyczyny zawieszenia go w czynnościach służbowych, brak jest podstaw do przyznania mu zawieszonej części uposażenia oraz obligatoryjnych podwyżek wprowadzonych w okresie zawieszenia, choćby po zakończeniu prowadzonych postępowań (karnego lub dyscyplinarnego), będących podstawą zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych, nie został on skazany prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że prawidłowo organ uznał, że w stosunku do skarżącego nie ma zastosowania przepis art. 124 ust. 2 ustawy o Policji. Wskazać należy bowiem, że rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] kwietnia 2008 r. skarżący został zwolniony ze służby z dniem [...] kwietnia 2008 r. W tym też dniu wygasł rozkaz personalny o zawieszeniu skarżącego w czynnościach służbowych. Skoro więc prawomocne orzeczenie sądu uniewinniające skarżącego wydane zostało już po zwolnieniu skarżącego ze służby, brak było podstaw do zastosowania przepisu art. 124 ust. 2 ustawy o Policji.

Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego nie przyznania skarżącemu nagrody rocznej za 2008 r. w pierwszej kolejności wskazać należy, że stosownie do art. 110 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w roku kalendarzowym, za który nagroda przysługuje. Nagroda roczna przysługuje, jeżeli policjant w danym roku kalendarzowym pełnił służbę przez okres co najmniej 6 miesięcy kalendarzowych (ust. 2). Okresy służby krótsze od miesiąca kalendarzowego sumuje się przyjmując, że każde 30 dni służby stanowi pełny miesiąc kalendarzowy (ust. 3). Do tego okresu nie zalicza się jednak okresów niewykonywania zadań służbowych m.in. w wyniku zawieszenia w czynnościach służbowych albo tymczasowego aresztowania (ust. 3a pkt 3). Przepisu ust. 3a pkt 3 nie stosuje się, jeżeli postępowanie karne w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe lub postępowanie dyscyplinarne, w sprawie o czyn pozostający w związku z aresztowaniem lub zawieszeniem w czynnościach służbowych zostało umorzone prawomocnym orzeczeniem bądź policjant został uniewinniony na podstawie prawomocnego wyroku lub orzeczenia o uniewinnieniu w postępowaniu dyscyplinarnym. Ponadto niezbędnym jest wskazanie, że z § 3 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 rozporządzenia z dnia 21 grudnia 2006 r. wynika, że do okresu służby dla celów obliczania nagrody rocznej nie wlicza się okresów zawieszenia w czynnościach służbowych albo tymczasowego aresztowania, o ile prawomocnym orzeczeniem postępowanie karne w sprawie o przestępstwo, przestępstwo skarbowe lub dyscyplinarne, w sprawie o czyn pozostający w związku z aresztowaniem lub zawieszeniem w czynnościach służbowych zostało umorzone bądź policjant został uniewinniony na podstawie prawomocnego wyroku lub orzeczenia o uniewinnieniu w postępowaniu dyscyplinarnym.

W świetle stanu faktycznego niniejszej sprawy podkreślić należy, że z powyższej zacytowanych przepisów wynika m.in., że niezbędnym warunkiem do otrzymania nagrody rocznej przez policjanta jest pełnienie przez niego służby przez minimum 6 miesięcy w ciągu roku kalendarzowego oraz, że do okresu służby uprawniającego do otrzymania nagrody rocznej nie wlicza się okresu zawieszenia w czynnościach służbowych, chyba że postępowanie karne będące przyczyną zawieszenia zakończy się wyrokiem uniewinniającym policjanta od zarzucanych mu czynów.

Bezspornym w sprawie pozostaje, wynikające z §3 ust. 2 ww. rozporządzenia uprawnienie skarżącego do otrzymania nagrody rocznej za 2007 r. Skarżący stoi na stanowisku, że przedmiotowa nagroda winna mu być przyznana również na 2008 r. podnosząc, że do obliczania okresu uprawniającego do otrzymania nagrody rocznej winien być zaliczony okres pozostawania poza służbą, bowiem jest on policjantem przywróconym do służby. Uważa on więc, że przywrócenie do służby w wyniku uniewinniającego go wyroku sądu karnego, działa ze skutkiem ex tunc. Jak jednak trafnie zaznaczył organ w odpowiedzi na skargę, uchylenie decyzji w sprawie o zwolnienie policjanta ze służby wywołuje skutki ex nunc, to jest na przyszłość. Konsekwencją powyższego jest brak podstaw prawnych, aby okres między zwolnieniem ze służby a przywróceniem do niej traktować inaczej niż okres pozostawania poza służbą (wyrok WSA w Łodzi z dnia 16 grudnia 2010 r. sygn. akt III SA/Łd 536/10 Lex nr 758244, wyrok NSA z dnia 24 maja 1999 r. sygn. akt II SA 459/99 Lex nr 47392 i Wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 czerwca 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 214/09 Lex nr 563839 w związku z art. 42. ust. 7 mające zastosowanie również w niniejszej sprawie). Okres po zwolnieniu policjanta ze służby do dnia przywrócenia do służby jest okresem pozostawania poza służbą. W tym czasie skarżący służby nie pełnił. Tylko orzeczenie stwierdzające nieważność decyzji o zwolnieniu ze służby wywołuje skutek ex tunc (wyrok NSA w Warszawie z dnia 24 maja 1999 r., II SA 459/99, LEX nr 47392). NSA w wyroku z dnia 2 lipca 2010 r., I OSK 113/10 wyraził pogląd, że instytucja przywrócenia do służby oznacza ponowne zatrudnienie na warunkach sprzed zwolnienia, nie polega zaś na uznaniu, że zwolniony funkcjonariusz cały czas pełnił służbę, dla nabycia prawa do nagrody rocznej. Uniewinniający wyrok sądu karnego nie eliminuje bowiem z obrotu prawnego decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby, a jedynie ogranicza się zniesienia przesłanki i to jedynie od momentu uprawomocnienia się tego wyroku, będącej przyczyną zawieszenia, a następnie zwolnienia funkcjonariusza ze służby. Stanowisko to sąd orzekający w niniejszej sprawie w całości podziela.

Tym samym uznać należy za prawidłowe rozstrzygnięcie organu, który w związku z uniewinniającym skarżącego wyrokiem sądu karnego, zaliczył skarżącemu okres zawieszenia w czynnościach służbowych do okresu służącego do obliczenia nagrody rocznej. To uprawniało skarżącego do otrzymania nagrody rocznej za 2007r., jednak w związku z faktem, iż skarżący został zwolniony ze służby w dniu [...] kwietnia 2008 r. nie można uznać, iż spełnił on warunek określony przepisem art. 110 ust. 1 ustawy o Policji, nie pełnił on bowiem służby przez okres co najmniej 6 miesięcy kalendarzowych w 2008 r.

Sąd nie uwzględnił również zarzutu naruszenia art. 82 ustawy o Policji oraz § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z 7 czerwca 2002 r. poprzez odmówienie przyznania skarżącemu ekwiwalentu za niewykorzystany urlop za 2007 i 2008 r. Stosownie do treści art. 82 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi przysługuje prawo do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego w wymiarze 26 dni roboczych. Art. 114 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy stanowi, że policjant zwalniany ze służby otrzymuje, z zastrzeżeniem ust. 2-4, ekwiwalent pieniężny za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe. Natomiast z § 6 ust. 1 rozporządzenia wynika, że policjantowi nie udziela się urlopu wypoczynkowego w okresie czasowej niezdolności do służby wskutek choroby (pkt 1), zwolnienia od zajęć służbowych (pkt 2) i zawieszenia w czynnościach służbowych (pkt 3). Mając na uwadze, że skarżący pozostawał zawieszony w czynnościach służbowych od [...] marca 2006r., to urlopu w latach 2007 i 2008 skarżący nie tyle nie wykorzystał, co w ogóle mu urlop za ten okres nie przysługiwał i nie można przyjąć, że brak uprawnienia do urlopu wypoczynkowego za lata 2007 i 2008 może rodzić po stronie skarżącego prawo do ekwiwalentu pieniężnego. Zwrócić również należy uwagę, że w przypadkach określonych w § 6 ust. 1 pkt 1 i 2 ww. rozporządzenia przewidziano udzielenie urlopów w terminach wskazanych w § 6 ust. 2 i ust. 3. Zaś przypadek zawieszenia w czynnościach służbowych nie został uregulowany w podobny sposób, co musi prowadzić do wniosków wywiedzionych powyżej. Wyliczenie przyczyn wskazanych w przepisie, uzasadniających przesunięcie urlopu na późniejszy termin nie obejmuje kwestii nie udzielenia urlopu wypoczynkowego z powodu zawieszenia w czynnościach służbowych. Policjant nie może więc skutecznie dochodzić udzielenia urlopu wypoczynkowego za okres zawieszenia po ustaniu przesłanek uzasadniających zawieszenie w czynnościach służbowych i tym samym nie jest możliwe wypłacenie ekwiwalentu pieniężnego za ten okres (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 29 października 2009 r. sygn. akt IV SA/Po175/08 dostępne na http://cbois.nsa.gov.pl).

Brak jest również podstaw do uznania zasadności zarzutów w zakresie naruszenia art. 70 ustawy o Policji związku z § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z dnia 26 marca 2010 r. Wskazany przepis rozporządzenia przewiduje, że równoważnika nie przyznaje się policjantowi zawieszonemu w czynnościach służbowych na okres dłuższy niż sześć miesięcy, jeżeli w czasie zawieszenia zostaje on zwolniony ze służby - za okres tego zawieszenia. Z powyższego wprost wynika, że skarżącemu nie przysługuje równoważnik, bowiem został on zwolniony ze służby w czasie zawieszenia i bez znaczenia na uprawnienie do uzyskania równoważnika pozostaje podnoszona przez skarżącego okoliczność uniewinnienia go wyrokiem sądu karnego.

Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut naruszenia przepisu art. 107 § 1 i 3 K.p.a. poprzez zaniechanie podania konkretnych kwot, które skarżący otrzymałby w sytuacji korzystnego dla niego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Żaden z przepisów ustawy o Policji nie nakłada na organ obowiązku podawania w decyzji kwot świadczeń, których wypłacenia organ odmawia. Obowiązek taki nie wynika również ze wskazanych przez skarżącego przepisów K.p.a.

Tym samym skoro zaskarżona decyzja nie zawiera uchybień o charakterze procesowym oraz nie narusza przepisów prawa materialnego, brak było podstaw do uwzględnienia wniesionej skargi.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 Ppsa skargę oddalił.