Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1784/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2006-04-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Grażyna Firek Sędziowie : WSA Aldona Gąsecka-Duda AWSA Janusz Kasprzycki (spr.) Protokolant : Edyta Domagalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi G. K. i J. K. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 4 lipca 2002 r., Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wniesienia odwołania z uchybieniem terminu skargę oddala


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] stycznia 2000 r., znak: [...], na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (j. t. Dz. U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126, zwanej dalej w skrócie Prawo budowlane), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w D. nakazał G. i J. K. dokonanie rozbiórki garażu o konstrukcji stalowej, wybudowanego na działce nr 1 w D..

Z decyzją tą nie zgodzili się G. i J. K. wnosząc od niej odwołanie. Podnieśli w nim, że decyzja jest zbyt rygorystyczna. Garaż "[...]" służył im jako skład opału i narzędzi ogrodniczych. Nie zostali powiadomieni w ustawowym czasie o przeprowadzanej na ich działce w dniu 3 grudnia 1999 r. kontroli, co budzi zastrzeżenia. W okresie montażu przedmiotowy garaż nie wymagał, ich zdaniem, pozwolenia na budowę.

Postanowieniem z dnia 4 lipca 2002 r., znak: [...], na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j. t. z 2000 r., Dz. U. Nr 98, poz. 1071, zwanej dalej w skrócie k.p.a.), Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. stwierdził, że odwołanie G. i J. K. od decyzji z dnia [...] stycznia 2000 r., znak: [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w D., nakazującej rozbiórkę przedmiotowego garażu, zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego dla jego wniesienia w art. 129 § 2 k.p.a.

Na postanowienie to G. i J. K. złożyli skargę do sądu administracyjnego. Podnieśli w niej, że postanowienie to jest dla nich niekorzystne, zostało wydane bez zachowania terminów przewidzianych prawem, bez wyjaśnienia powodów i bez przedłużenia terminu przewidzianego do załatwienia ich odwołania. Zarzucili, że Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. "nie odrzucił w przysługującym terminie naszej skargi i nie stwierdził nieważności odwołania."

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.).

W świetle art. 1 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, w tym w zakresie - legalności decyzji administracyjnych ( art. 1 i art. 3 p.p.s.a.). Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, dlatego też kontroli legalności dokonują również z urzędu.

Skarga okazała się nieuzasadniona, zaskarżone postanowienie nie narusza bowiem przepisów prawa.

Zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a., odwołanie od decyzji administracyjnej organu I instancji wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie od dnia jej ogłoszenia stronie. Odwołanie wniesione przez stronę z uchybieniem powyższego terminu oznacza, że czynność jego wniesienia jest bezskuteczna, zaś organ odwoławczy obowiązany jest - po myśli art. 134 k.p.a. - stwierdzić w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Z ostatnio powołanego przepisu wynika także, iż postanowienie organu odwoławczego stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania jest postanowieniem ostatecznym, kończącym postępowanie administracyjne. Dopuszczona przepisem art. 134 p.p.s.a kontrola sądowa tego rozstrzygnięcia sprowadza się wyłącznie do kontroli jego zgodności z prawem, a więc

w szczególności zgodności ze stanem rzeczywistym przesłanek faktycznych leżących u jego podstaw.

Przesłankę wydanego w trybie art. 134 k.p.a. postanowienia, stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania, stanowi ustalenie nie tylko faktu złożenia odwołania po upływie okresu 14 dni od daty doręczenia stronie lub jej pełnomocnikowi decyzji administracyjnej, ale również ustalenie faktu braku prośby o przywrócenie uchybionego terminu bądź wydania postanowienia odmawiającego przywrócenia tego terminu.

W rozpatrywanej sprawie z akt sprawy wynika, że zaskarżona decyzja organu I instancji została doręczona G. i J. K. w dniu 23 lutego 2000 r. Odwołanie natomiast złożyli w organie I instancji w dniu [...] października 2000 r. Nie ulega, zatem żadnym wątpliwościom, że odwołanie G. i J. K. od decyzji organu I instancji zostało złożone z uchybieniem 14 dniowego terminu przewidzianego do jego wniesienia. Ani z odwołania ani też z żadnego innego pisma znajdującego się w aktach sprawy nie wynika, aby przed wydaniem zaskarżonego postanowienia skarżący składali prośbę o przywrócenie uchybionego terminu do wniesienia odwołania.

W takim stanie rzeczy skoro odwołanie zostało złożone z uchybieniem terminu przewidzianego przepisami postępowania do jego wniesienia i przed wydaniem postanowienia z dnia 4 lipca 2002 r. brak było prośby zainteresowanych o jego przywrócenie uznać należy, iż brak jest też podstaw do stwierdzenia, że postanowienie to jest niezgodne z prawem, a w szczególności z art. 134 k.p.a.

Uznając zatem skargę za niezasadną, orzec należało o jej oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).