Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 822/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-01-05 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i par. 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Artur Kot po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Z. B. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] czerwca 2011 r. znak: [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Pismem z [...] lipca 2011 r. Z. B. (dalej: "skarżący") wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] czerwca 2011 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług. Następnie, pismem z [...] października 2011 r. wystąpił o wstrzymanie wykonania decyzji lub zawieszenie egzekucji, jeśli taka została wszczęta do czasu zakończenia sprawy przed sądem. W uzasadnieniu wskazał, iż mieszka w USA i z powodów przez niego niezawinionych, kryzys gospodarczy w pierwszej kolejności dotknął USA i jego samego. W jego wyniku stracił posiadany majątek. Podniósł, iż jego wniosek jest uzasadniony, gdyż urząd skarbowy na jego nieruchomości ma zabezpieczone ewentualne należności, a prowadzenie egzekucji może pozbawić zdrowia jego i jego matkę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "u.p.p.s.a.") zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 u.p.p.s.a.). Ciężar dowodu leży przy tym na wnioskodawcy, który powinien przynajmniej uprawdopodobnić, że w jego przypadku spełnione zostały przesłanki wskazane w powołanym przepisie. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Sąd uwzględnia zarówno argumentację wnioskodawcy, jak również dokonuje w tym zakresie oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie.

Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności poprzedzić należy analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w powołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 u.p.p.s.a. Ocena

ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że we wniosku należy co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 u.p.p.s.a. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Dlatego nie wystarcza jedynie złożenie przez skarżącego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu

lub czynności.

Na podstawie analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, Sąd stwierdził brak podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W niniejszej sprawie skarżący nie uprawdopodobnił wystąpienia okoliczności potwierdzających wystąpienie niekorzystnych z punktu widzenia jego interesów następstw wykonania decyzji. Kryzys gospodarczy i możliwy stres związany z ewentualnym postępowaniem egzekucyjnym nie wypełniają przesłanek z art. 61 § 3 u.p.p.s.a.

Jednocześnie Sąd w pełni podziela pogląd doktryny i orzecznictwa z którego wynika, że możliwe jest udzielenie ochrony tymczasowej jedynie w odniesieniu

do aktów i czynności organów administracji publicznej, które objęte są zakresem kontroli działalności administracji publicznej sprawowanej przez sądy administracyjne. Jeżeli chodzi o postępowanie egzekucyjne, to przedmiotem skargi do sądu administracyjnego mogą być jedynie wydane w tym postępowaniu postanowienia,

na które służy zażalenie. Oznacza to, że sąd może podjąć orzeczenie o wstrzymaniu wykonania tylko w odniesieniu do tych postanowień, natomiast żądanie wstrzymania czynności egzekucyjnych nie może zostać uwzględnione, ponieważ nie są one objęte zakresem kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne (zob. postanowienie NSA

z 24 lutego 2005 r., OZ 1592/04, niepubl.).

Na marginesie należy dodać, iż postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu

lub czynności jest rozstrzygnięciem tymczasowym. Postanowienie tego rodzaju

ma charakter wpadkowy, zaś jego byt prawny kończy się z chwilą wydania przez sąd wyroku.

Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 u.p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.