Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 217/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2018-08-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Adamiec, Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska, Sędzia WSA Danuta Kuchta (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Michał Gajda, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi S. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. decyzją z [...]. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. z [..] nr [...]w przedmiocie odmowy uchylenia w całości decyzji ostatecznej Naczelnika Urzędu Celnego (NUC) w K. z [....] r. nr [...] określającej S. B. zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym w wysokości 173.249 zł za okres od kwietnia 2013 r. do września 2013 r.

Organ ustalił, że 18 kwietnia 2017 r. S.B. złożył wniosek, w którym na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej wniósł o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją NUC w K. z 29 kwietnia

2016 r., z uwagi na fakt, że na jaw wyszły nowe nieznane dotąd organowi podatkowemu okoliczności faktyczne w postaci zapłaty podatku akcyzowego przez firmę T., która zleciła odprawę paliwa O.T. sp. z o.o., co ustalił Urząd Kontroli Skarbowej w Ł. w postępowaniu kontrolnym toczącym się w sprawie innego podatnika (protokół z 16 lutego 2017 r.). Jednocześnie jako nowy dowód podatnik przedłożył umowę zlecenie z 26 kwietnia 2013 r. zawartą pomiędzy T. Sp. z o.o. a O.T. D. Sp. z o.o. oraz umowę zlecenie z 30 kwietnia 2013 r., zawartą pomiędzy T. Sp. z o.o., a O.T. D. Sp. z o.o. co do przeprowadzenia odprawy wyrobów akcyzowych przez urząd celny, poboru akcyzy i opłaty paliwowej od zleceniodawców i wpłacania jej do urzędu celnego.

Na podstawie zgromadzonych w postępowaniu podatkowym dowodów ustalono, że firma S. B. P. K.-B., w okresie objętym postępowaniem podatkowym, fakturowała zakup paliwa między innymi od firmy T. sp. z o.o., T. sp. z o.o., T.T. sp. z o.o. Nabycie to nie znajdowało jednak potwierdzenia w zgromadzonych w trakcie postępowania podatkowego dowodach. W postępowaniu podatkowym zakończonym decyzją

NUC w K. z 29 kwietnia 2016 r. ustalono, że kontrahenci K.-B. posiadali cechy "znikającego podatnika". Organy ustaliły, że spółka T.

10 października 2013 r. została wykreślona z ewidencji VAT, zaś pod wskazanym adresem spółki brak jest oznak wskazujących na prowadzenie przez spółkę działalności gospodarczej. Z kolei spółka T. 7 października 2013 r. została wykreślona z rejestru podatników VAT. Spółka zmieniła adres, na adres gdzie nie była prowadzona działalność gospodarcza. Biuro 30 czerwca 2014 r. zostało zlikwidowane. Spółka T. posiadała cechy "znikającego podatnika". Obrót towarem nie był faktycznie realizowany przez spółkę, która stwarzała pozory istnienia, jednak w rzeczywistości nie uczestniczyła w obrocie gospodarczym. Ponadto, w zakresie dostawców oleju napędowego ustalono, że spółki T. oraz T., T.T. wystawiały tylko faktury sprzedaży na rzecz K.-B.. Faktury te nie odzwierciedlały faktycznych zdarzeń gospodarczych.

W wyniku sprawdzenia autentyczności świadectw jakości dołączonych do faktur zakupu oleju ze spółek T., T. stwierdzono, że świadectwa jakości przekazane z Laboratorium Produktów Naftowych Pro Legis różnią się od sprawozdań okazanych przez kontrolowany podmiot nazwą i adresem klienta zlecającego przeprowadzenie badań laboratoryjnych. W ocenie organu świadczy to

o tym, że świadectwa zostały wytworzone jedynie w celu uwiarygodnienia legalności pochodzenia dostarczonego oleju napędowego.

Mając na uwadze powyższe organ stwierdził, że olej napędowy dostarczony

w ilościach wykazanych na fakturach zakupu okazanych przez firmę strony jednoznacznie wskazuje na olej niewiadomego pochodzenia, od którego nie odprowadzono należnego podatku akcyzowego. Podatnik nie posiada żadnych innych dokumentów, które potwierdzałyby faktyczny przebieg transakcji zakupu paliwa udokumentowanego fakturami z widniejącą nazwą kontrahentów wymienionych powyżej, poza tymi fikcyjnymi fakturami. Dodatkowo z zeznań jednego z prezesów spółki, której jedynymi dostawcami oleju była właśnie spółka T. oraz T. wynika, że nie znał tych firm, a sam pełnił rolę tzw. "słupa".

Dyrektor wskazał, że to nabywca wyrobu akcyzowego zobowiązany jest ustalić fakt zapłaty podatku akcyzowego na poprzednim etapie obrotu. Obciążenie wyrobów podatkiem akcyzowym na pierwszym czy wcześniejszym etapie obrotu eliminuje obowiązek jej zapłaty przy dokonywaniu kolejnych transakcji. W ocenie organu przedstawione przez stronę okoliczności i dowody nie dają możliwości uchylenia lub zmiany ostatecznej decyzji z 29 kwietnia 2016 r. w trybie art. 245 Ordynacji podatkowej. Organ opisał przy tym szczegółowo okoliczności, które muszą wystąpić łącznie, aby można było mówić o zaistnieniu przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Strona wnosząca o wznowienie postępowania z przyczyn wskazanych

w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej zobowiązana jest do wskazania, które konkretnie nowe dowody wyszły na jaw. Jest to o tyle istotne, że tylko w obszarze tak skonkretyzowanych dowodów organ może wszcząć i prowadzić wznowione postępowanie. Skoro zamiarem strony było w istocie dokonanie przez organ

w ramach postępowania wznowieniowego ponownego postępowania dowodowego

w zakresie oceny merytorycznej zebranego materiału dowodowego i rozstrzygnięcie przez ten organ co do istoty sprawy zakończonej już wcześniej decyzją ostateczną, to takie działanie wykracza poza umocowanie ustawowe organów podatkowych określone w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. W ocenie organu zaskarżonej decyzji nie podważają przedłożone jako nowy dowód: umowa zlecenie z 26 kwietnia 2013 r. zawarta pomiędzy T. Sp. z o.o. a O.T. D. Sp. z o.o. oraz umowa zlecenie z 30 kwietnia 2013 r., zawarta pomiędzy T.

Sp. z o.o. a O.T. D. Sp. z o.o., co do przeprowadzenia odprawy wyrobów akcyzowych przez urząd celny, poboru akcyzy i opłaty paliwowej od zleceniodawców i wpłacania jej do urzędu celnego. Z uwagi na brak możliwości przeprowadzenia badania ksiąg podatkowych spółek: T., T., T.T. poprzez przeprowadzenie czynności sprawdzających organ ustalił, że główni kontrahenci K.-B. byli podmiotami pozornie działającymi, wystawiającymi fikcyjne faktury sprzedaży oleju napędowego. W związku z powyższym brak było możliwości powiązania transakcji, od których firma O.T. D. Sp. z o.o. zapłaciła podatek akcyzowy z transakcjami dokonanymi przez K.-B.. Brak było także możliwości powiązania transakcji dokonanych pomiędzy firmą O.T. D. Sp. z o.o., a T., T., z uwagi na sposób działania tychże firm. Podmioty te były spółkami fikcyjnymi, a ich rola ograniczała się jedynie do wystawiania faktur mających legalizować wprowadzenie do obrotu paliwa niewiadomego pochodzenia.

W wyniku wznowionego postępowania nie wystąpiły w sprawie nowe okoliczności faktyczne, a tym bardziej nowe dowody nieznane organom pierwszej jak i drugiej instancji w dniu wydania decyzji, a mające wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Oznacza to, że brak było podstaw do uchylenia wydanej decyzji.

Na powyższą decyzję S.B. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K.. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Zarzucił naruszenie:

- art. 122, art. 123, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej poprzez wadliwą ocenę stanu faktycznego stanowiącego podstawę do stwierdzenia, że wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne sprawy uzasadniające wznowienie postępowania i uchylenie "pierwotnej" decyzji wymiarowej w podatku akcyzowym oraz zlekceważenie istotnych faktów i informacji, które powinny zmienić ocenę stanu faktycznego sprawy, tj. faktu, że od paliwa, które kupował i sprzedawał skarżący, na poprzednim etapie został zapłacony podatek akcyzowy przez dostawców paliwa, a mimo to organ trwał przy swoim stanowisku, że skarżący nie nabył paliwa od dostawców, ale z innego źródła.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że w chwili wydawania decyzji wymiarowej w akcyzie organ nie wiedział, iż od spornych wyrobów zakupionych w firmach T. i T., została uiszczona należna akcyza, bowiem jak się okazało podmioty te sprowadzały paliwo z L.I.Ł.. Ponieważ organ nie wiedział, że podmioty te płaciły należną akcyzę od sprzedawanego skarżącemu paliwa przyjęty, że nie były one dostawcami paliwa dla skarżącego. Ponadto przyjęły, że należna akcyza od paliwa, które kupował i sprzedawał skarżący nie została zapłacona na wcześniejszej fazie obrotu. W ocenie strony to ustalenie prowadzić może do naliczenia akcyzy, a nie faktu, że spółki wykorzystywały jako prezesów firmantów.

Skarżący podniósł, że organy prowadzące sprawy innych podatników, którzy również kupowali paliwo od T. i T. ustaliły, że do października firmy te działały rzetelnie, tj. były zarejestrowane do VAT, składały deklaracje podatkowe, sprowadzały paliwa z L.I.Ł., zawarły umowę na obsługę akcyzowania paliwa z firmą T.O., mającej status zarejestrowanego odbiorcy, która w rzeczywistości odprowadzała akcyzę i opłatę paliwową do budżetu państwa. Dopiero w październiku 2013 r. doszło do sprzedaży udziałów tych firm i od tego momentu przestały się one rozliczać z podatków. Organ nie ustalił tych faktów. Podatnik jednak uzyskał informacje potwierdzające, że

w sprawach innych podatników handlujących z T. i T., organ nie nalicza akcyzy od zakupionego paliwa, gdyż Urząd Celny w O. potwierdził, że T.O. rzeczywiście pobierała i odprowadzała akcyzę oraz opłatę paliwową od paliwa, którym handlowały T. i T.. Fakt ten opisany został w decyzjach i protokołach wydanych wobec innych nabywców paliwa z firm T. i T., które udostępnione zostały skarżącemu przez innych podatników. W ocenie skarżącego dowody te podważyły wersję organu, że paliwo pochodziło z innego źródła niż T.

i T.. Skarżący był pewien, że kupił paliwo od tych firm, ale nie miał dowodów na zapłatę akcyzy od paliwa, które nabywał. Dowody zapłaty akcyzy zdobył UKS z Ł.. W pełni zatem zasadne było domaganie się zmiany decyzji w trybie wznowienia postępowania podatkowego.

Zdaniem strony fakt zapłaty akcyzy przez ww. firmy nie wyklucza tego, że firmy te mogły być reprezentowane przez osoby nie do końca w pełni odpowiedzialne za spółkę. Nowa okoliczność faktyczna w postaci zapłaty akcyzy od paliwa sprzedawanego przez T. i T. nie potwierdza jedynie tego, że od paliwa kupowanego przez K.-B. odprowadzona była akcyza, ale i też to, że dostawcami paliwa były w rzeczywistości T. i T.. Za okres do października 2013 r., organy uchylały decyzje wymiarowe innym podmiotom wskazując, że paliwo kupowane w T. i T. było obciążone akcyzą. Zatem jedynie wobec skarżącego przyjęto, że nie handlował on z tymi firmami i posiadał paliwo z innego źródła niż T. i T.. Jest to wbrew zasadzie państwa prawnego oraz obowiązku działania organów podatkowych w sposób budzący do nich zaufanie.

Według skarżącego kluczową informacją w sprawie, której organ podatkowy rozpatrujący pierwotną sprawę nie znał, jest fakt że NUC w S. oraz NUC

w Z. G., wiedzieli i mogli poświadczyć urzędowo, że paliwo wprowadzane do obrotu przez T. i T. byty obciążone podatkiem akcyzowym płaconym za pośrednictwem firmy T.O.. Mimo wniosku dowodowego dotyczącego pozyskania zaświadczeń o ww. okolicznościach, dowód

w tym zakresie nie został przeprowadzony. Mimo wniosku nie przeprowadzono też dowodu z decyzji podatkowej NUC w Ł. nr [...],

w zakresie ustaleń działań firm T. i T. w okresie IV-IX

2013 r. W ocenie skarżącego dowody te jednoznacznie potwierdziłyby zasadność wniosku o wznowienie postępowania. Skarżący nie żądał, aby organ ustalił nowe okoliczności sprawy, ale jedynie potwierdził te, które miały miejsce w rzeczywistości, a których podatnik nie ma możliwości urzędowo potwierdzić.

Do skargi załączono strony 11-16 protokołu z postępowania kontrolnego

nr UKS.10W2P4.420.19.2016.47, wydanego wobec innego nabywcy paliw od T. i T..

W odpowiedzi na skargę Dyrektor podtrzymał stanowisko przedstawione

w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o odrzucenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), właściwość sądów administracyjnych obejmuje sprawowanie kontroli decyzji i innych rozstrzygnięć administracyjnych w oparciu o kryterium ich zgodności z prawem. Uchylenie przez sąd zaskarżonego aktu następuje tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub w wyniku naruszenia przepisów prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej: ,,P.p.s.a.").

Przedmiotem rozstrzyganej sprawy było wznowienie postępowania na podstawie przesłanki z art. 240 §1 pkt 5 Ordynacji podatkowej tj. wyjścia na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, a nieznanych organowi, który wydał decyzję ostateczną, a istotą poddanego kognicji Sądu sporu było udzielenie odpowiedzi na pytanie czy w sytuacji skarżącego zaistniała w/w przesłanka wznowienia postępowania podatkowego.

Ze stanu faktycznego przedstawionego w zaskarżonej decyzji wynika, że S.B. wniósł, na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją NUC w K. z 29 kwietnia 2016 r., z uwagi na fakt, że na jaw wyszły nowe nieznane dotąd organowi podatkowemu okoliczności faktyczne w postaci zapłaty podatku akcyzowego przez firmę T., która zleciła odprawę paliwa O.T. sp. z o.o., co ustalił Urząd Kontroli Skarbowej w Ł. w postępowaniu kontrolnym toczącym się w sprawie innego podatnika (protokół z 16 lutego 2017 r.). Jako nowy dowód podatnik przedłożył umowę zlecenie z 26 kwietnia 2013 r. zawartą pomiędzy T.

Sp. z o.o. a O.T. D. Sp. z o.o. oraz umowę zlecenie z 30 kwietnia 2013 r., zawartą pomiędzy T. Sp. z o.o., a O.T. D.

Sp. z o.o. co do przeprowadzenia odprawy wyrobów akcyzowych przez urząd celny, poboru akcyzy i opłaty paliwowej od zleceniodawców i wpłacania jej do urzędu celnego.

W ocenie organu, ostatecznej decyzji NUC w K. z 29 kwietnia 2016 r., nie podważają przedłożone jako nowy dowód: umowa zlecenie z 26 kwietnia 2013 r. zawarta pomiędzy T. Sp. z o.o., a O.T. D. Sp. z o.o. oraz umowa zlecenie z 30 kwietnia 2013 r., zawarta pomiędzy T. Sp. z o.o., a O.T. D. Sp. z o.o. co do przeprowadzenia odprawy wyrobów akcyzowych przez urząd celny, poboru akcyzy i opłaty paliwowej od zleceniodawców i wpłacania jej do urzędu celnego. Organ uzasadniając swoje stanowisko wskazał, że w postępowaniu wymiarowym ustalono, że spółki: T., T., T.T. - główni kontrahenci K.-B. byli podmiotami pozornie działającymi, wystawiającymi fikcyjne faktury sprzedaży oleju napędowego. W związku z powyższym brak było możliwości powiązania transakcji, od których firma O.T. D. Sp. z o.o. zapłaciła podatek akcyzowy z transakcjami dokonanymi przez K.-B.. Brak było także możliwości powiązania transakcji dokonanych pomiędzy firmą O.T. D. Sp. z o.o., a T., T., z uwagi na sposób działania tychże firm. Podmioty te były spółkami fikcyjnymi, a ich rola ograniczała się jedynie do wystawiania faktur mających legalizować wprowadzenie do obrotu paliwa niewiadomego pochodzenia.

W ocenie organu, w wyniku wznowionego postępowania nie wystąpiły zatem w sprawie nowe okoliczności faktyczne, a tym bardziej nowe dowody nieznane organom pierwszej jak i drugiej instancji w dniu wydania decyzji, a mające wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Oznacza to, że brak było podstaw do uchylenia wydanej decyzji.

Mając na uwadze stanowiska stron oraz stan sprawy, Sąd potwierdza, że nie wystąpiła w rozpoznawanej sprawie przesłanka wznowienia postępowania, określona w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem: podstawą wznowienia postępowania jest wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję.

Zatem by dana okoliczność, czy dany dowód mógł stanowić przesłankę wznowienia postępowania muszą one cechować się nowością tzn. muszą być nowo odkryte lub po raz pierwszy zgłoszone przez stronę, a więc nie były znane organowi, przed którym toczyło się postępowanie, istnieć w dniu wydania decyzji. Z kolei definiując pojęcie ,,istotność", o której mowa ww. przepisie, przytoczyć należy tezę wyprowadzoną z uzasadnienia wyroku NSA z 15 marca 2018 r., I FSK 812/16, w pełni akceptowaną przez skład orzekający w niniejszej sprawie. W tym wyroku wskazano, że: ,,istotność" oznacza cechę, która sprawia, iż nowe dowody lub okoliczności mogą mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, czyli doprowadzić do wydania orzeczenia innego, niż wydane w postępowaniu toczącym się w zwykłym trybie. Innymi słowy o "istotności" decyduje ich waga, doniosłość, wartość dla końcowego załatwienia sprawy. To, czy dowody i okoliczności są istotne, ocenia się nie według subiektywnego przekonania strony, nie w ramach ich analizy jako dowodów czy okoliczności samych w sobie, nie przez pryzmat ich "nowości", bo "nowość" to inna, odrębna ich cecha wymieniona w powyższym przepisie (opisana wcześniej), tylko w powiązaniu z pozostałym, zebranym w sprawie materiałem dowodowym.

Przy czym wszystkie wskazane wyżej warunki dotyczące okoliczności czy dowodu jako przesłanki wznowienia postępowania muszą występować łącznie. Brak cechy nowości w dniu wydania decyzji objętej postępowaniem o wznowienie, bądź brak istotności dla sprawy powoduje, że taki dowód lub okoliczność nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania określonej w pkt 5 art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej.

W tym kontekście, oceniając powoływane przez stronę okoliczności

i przedłożone jako nowy dowód umowę zlecenie z 26 kwietnia 2013 r. zawartą pomiędzy T. Sp. z o.o., a O.T. D. Sp. z o.o. oraz umowę zlecenie z 30 kwietnia 2013 r., zawartą pomiędzy T. Sp. z o.o., a

O.T. D. Sp. z o.o., Sąd zaakceptował stanowisko organów podatkowych, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły dowody lub okoliczności, które spełniają warunki wymienione w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Skarżący odwołując się do przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, jako podstawy wznowienia, dążąc do zmiany uprzednio wydanego rozstrzygnięcia, musi wykazać, że brak wiedzy organu podatkowego o nowej okoliczności faktycznej miał istotny wpływ na rozstrzygnięcie zapadłe w trybie zwykłym. W rozpoznawanej sprawie natomiast przymiot okoliczności istotnych miałyby tylko takie okoliczności, które wykazują, że podatek akcyzowy zapłacony został we wcześniejszej fazie obrotu tym konkretnym olejem napędowym. W istocie przyznać należy rację skarżącemu, że dokumentom: umowa zlecenie z 26 kwietnia 2013 r. zawarta pomiędzy T.

Sp. z o.o. a O.T. D. Sp. z o.o. oraz umowa zlecenie z 30 kwietnia 2013 r., zawarta pomiędzy T. Sp. z o.o., a O.T. D.

Sp. z o.o., należy przypisać przymiot ,,nowych dowodów". Jednakże analiza treści tych dokumentów wyklucza możliwość przypisania im przymiotu ,,istotności", w rozumieniu wyżej przedstawionym. Wynika jedynie z ich treści, że przedmiotem umów zlecenia z 26 kwietnia 2013 r. oraz z 30 kwietnia 2013 r. było przeprowadzenia przez O.T. D. Sp. z o.o. odprawy wyrobów akcyzowych przez urząd celny, poboru akcyzy i opłaty paliwowej od zleceniodawców i wpłacania jej do urzędu celnego. Nie wynika natomiast okoliczność istotna dla rozstrzygnięcia sprawy czy we wcześniejszych etapach obrotu został zapłacony podatek akcyzowy od oleju napędowego nabytego przez skarżącego.

Ponownie podkreślić należy, że walor nowości i istotności posiadałyby powoływane przez podatnika dowody i okoliczności gdyby wskazywały wprost, iż podatek akcyzowy od oleju napędowego nabytego przez podatnika w okresie od kwietnia do września 2013 r. został zapłacony na wcześniejszym etapie obrotu.

Z treści złożonych przez skarżącego w postępowaniu wznowieniowym dokumentów oraz w skardze wniosków i zarzutów, nie wynika istotna dla rozstrzygnięcia sprawy ta właśnie okoliczność. W istocie to skarżący domaga się przeprowadzenia powtórnego postępowania instancyjnego, a nie wznowienia postępowania, skoro wskazuje na konieczność poszukiwania ich, w celu ustalenia kręgu podmiotów, które na poprzednim etapie obrotu towarami akcyzowymi zapłaciły podatek akcyzowy. Odsyłając w tym zakresie do oceny okoliczności faktycznych w postaci zapłaty podatku akcyzowego przez firmę T., która zleciła odprawę paliwa O.T. sp. z o.o., które ustalił Urząd Kontroli Skarbowej w Ł. w postępowaniu kontrolnym toczącym się w sprawie innego podatnika (protokół z 16 lutego 2017 r.).

Powyższego pośrednio dowodzą również zarzuty skargi i jej uzasadnienie wskazujące na uchybienie organu co do nieustalenia faktów przyjętych przez organy prowadzące sprawy innych podatników, którzy również kupowali paliwo od T.

i T., że do października firmy te działały rzetelnie, tj. były zarejestrowane do VAT, składały deklaracje podatkowe, sprowadzały paliwa z L.

i Ł., zawarły umowę na obsługę akcyzowania paliwa z firmą T.O., mającej status zarejestrowanego odbiorcy, która w rzeczywistości odprowadzała akcyzę i opłatę paliwową do budżetu państwa. Dopiero w październiku 2013 r. doszło do sprzedaży udziałów tych firm i od tego momentu przestały się one rozliczać z podatków. Zarzuty skargi wprost wskazują, że organ nie ustalił faktów, iż w sprawach innych podatników handlujących z T. i T., organ nie nalicza akcyzy od zakupionego paliwa, gdyż Urząd Celny w O. potwierdził, iż T.O. rzeczywiście pobierała i odprowadzała akcyzę oraz opłatę paliwową od paliwa, którym handlowały te spółki. Skarżący przy tym wskazuje, że fakt ten opisany został w decyzjach i protokołach wydanych wobec innych nabywców paliwa z firm T.

i T., które udostępnione zostały skarżącemu przez innych podatników.

W ocenie skarżącego dowody te podważyły wersję organu, że paliwo pochodziło z innego źródła niż od ww. spółek.

Skarżący wskazując na konieczność uwzględnienia powyższych faktów, w ocenie Sądu nie rozumie istoty postępowania wznowieniowego, opartego na wniosku strony, zakreślającego granice postępowania dowodowego. Przedmiotem postępowania wznowieniowego było, po jego wznowienia ustalenie czy wskazana we wniosku przesłanka wznowienia ziściła się w sytuacji skarżącego, nie zaś ponowna merytoryczna ocena całego zgromadzonego w toku postępowania wymiarowego materiału dowodowego, czy też dalsze poszukiwanie dowodów. Organy podatkowe prawidłowo zatem w ramach prowadzonego postępowania wznowieniowego poddały ocenie jedynie dokumenty przedłożone przez stronę i wyprowadziły zasadny wniosek, że brak było możliwości powiązania transakcji dokonanych pomiędzy firmą O.T. D. Sp. z o.o., a T. i T., z uwagi na sposób działania tychże firm.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika bowiem, że T.

i T., T.T. - główni kontrahenci K.-B. byli podmiotami pozornie działającymi, wystawiającymi fikcyjne faktury sprzedaży oleju napędowego. Podmioty te były spółkami fikcyjnymi, a ich rola ograniczała się jedynie do wystawiania faktur mających legalizować wprowadzenie do obrotu paliwa niewiadomego pochodzenia. Wskazując na powyższe organ odwoławczy przywołał wynikające z materiału dowodowego następujące fakty: spółka T. 10 października 2013 r. została wykreślona z ewidencji VAT, zaś pod wskazanym adresem spółki brak jest oznak wskazujących na prowadzenie przez spółkę działalności gospodarczej; spółka T. 7 października 2013 r. została wykreślona z rejestru podatników VAT

i zmieniła adres, gdzie nie była prowadzona działalność gospodarcza; spółka T. posiadała cechy "znikającego podatnika"; obrót towarem nie był faktycznie realizowany przez spółkę, która stwarzała pozory istnienia, jednak w rzeczywistości nie uczestniczyła w obrocie gospodarczym; spółki T. oraz T., T.T. wystawiały tylko faktury sprzedaży na rzecz K.-B., które nie odzwierciedlały faktycznych zdarzeń gospodarczych. W wyniku sprawdzenia autentyczności świadectw jakości dołączonych do faktur zakupu oleju ze spółek T. i T. stwierdzono, że świadectwa jakości przekazane z Laboratorium Produktów Naftowych Pro Legis różnią się od sprawozdań okazanych przez kontrolowany podmiot nazwą i adresem klienta zlecającego przeprowadzenie badań laboratoryjnych. W ocenie organu świadczy to o tym, że świadectwa zostały wytworzone jedynie w celu uwiarygodnienia legalności pochodzenia dostarczonego oleju napędowego. Dodatkowo z zeznań jednego z prezesów spółki, której jedynymi dostawcami oleju była właśnie spółka T. oraz T. wynika, że nie znał tych firm, a sam pełnił rolę tzw. "słupa". Mając na uwadze powyższe organ stwierdził, że olej napędowy dostarczony w ilościach wykazanych na fakturach zakupu okazanych przez firmę strony jednoznacznie wskazuje na olej niewiadomego pochodzenia, od którego nie odprowadzono należnego podatku akcyzowego. Podatnik nie posiada żadnych innych dokumentów, które potwierdzałyby faktyczny przebieg transakcji zakupu paliwa udokumentowanego fakturami z widniejącą nazwą kontrahentów wymienionych powyżej, poza tymi fikcyjnymi fakturami.

Zauważyć należy, co istotne w kontekście zarzutów skargi i jej uzasadnienia, że organy podatkowe dla oceny ustalonych okoliczności faktycznych sprawy, wzięły pod uwagę dowody w postaci korespondencji Naczelnika Urzędu Celnego w P., Naczelnika Urzędu Celnego w R., Naczelnika Urzędu Celnego I w W. i Naczelnika Urzędu Celnego w K. oraz Urzędu Kontroli Skarbowej w K.. Z ustaleń tych organów wynika, że główni dostawcy oleju napędowego do firmy P. ,,K.-B." byli podmiotami pozornie działającymi, wystawiającymi fikcyjne faktury sprzedaży oleju napędowego. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy poddał ocenie wskazywaną przez skarżącego treść decyzji Naczelnika Ł. Urzędu Celno-Skarbowego z 28 marca 2017 r. dotyczącą innego podatnika podatku akcyzowego, i wskazał na ustalenia faktyczne przedstawione w jej treści. Decyzja ta była również przedmiotem analizy Sądu orzekającego w przedmiotowej sprawie i stwierdzić należy, że również NUC w Ł. ustalił, iż spółki T. oraz T. były spółkami fikcyjnymi, a ich rola ograniczała się do wystawiania faktur mających legalizować wprowadzenie do obrotu paliwa niewiadomego pochodzenia. Zatem w tym wypadku, jak trafnie ocenia organ odwoławczy trudno mówić o nowych istotnych okolicznościach lub nowych dowodach mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Celnego w K.. Nadal bowiem, mimo wznowienia postępowania, nie została wykazana przez skarżącego istotna dla sprawy okoliczność, że od nabytego oleju napędowego została zapłacona akcyza we wcześniejszym etapie obrotu. Ponownie podkreślić należy, że pozostają w mocy ostateczne ustalenia organu NUC w K., dotyczące zakwestionowania rzetelności transakcji olejem napędowym pomiędzy skarżącym, a spółkami T. oraz T., ze względu na ich fikcyjną działalność.

Zestawiając treść przedłożonych do wniosku o wznowienie postępowania dokumentów z ustaleniami faktycznymi i oceną dowodów zgromadzonych w postępowaniu wymiarowym, a przedstawionymi ponownie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, Sąd w pełni podziela stanowisko organu odwoławczego, że powoływane przez stronę okoliczności i dowody nie dają możliwości uchylenia lub zmiany ostatecznej decyzji z 29 kwietnia 2016 r. S.B. jako nabywca wyrobu akcyzowego zobowiązany jest ustalić fakt zapłaty podatku akcyzowego na poprzednim etapie obrotu. Obciążenie wyrobów podatkiem akcyzowym na pierwszym czy wcześniejszym etapie obrotu eliminuje obowiązek jej zapłaty przy dokonywaniu kolejnych transakcji. Wbrew zarzutom skargi, gdyby istotnie z przedłożonych przez stronę dokumentów oraz wskazywanych okoliczności wynikały informacje, że od paliwa, które kupował i sprzedawał skarżący, na poprzednim etapie został zapłacony podatek akcyzowy przez dostawców paliwa, to by organ tych faktów nie zlekceważył i nie trwał przy swoim stanowisku. Dokonana przez organ trafna ocena dowodów oraz okoliczności wskazanych przez stronę, wskazuje na nieskuteczną próbę w trybie nadzwyczajnym podważenia legalności ostatecznej decyzji NUC z 29 kwietnia 2016 r.

Dlatego zdaniem Sądu nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skargi oparte na naruszeniu art. 122, art. 123, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej poprzez wadliwą ocenę stanu faktycznego stanowiącego podstawę do stwierdzenia, że wyszły na jaw nowe dowody

i okoliczności faktyczne sprawy uzasadniające wznowienie postępowania i uchylenie "pierwotnej" decyzji wymiarowej w podatku akcyzowym.

W świetle powyższych rozważań uznać należy, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, co czyni skargę niezasadną i spowodowało konieczność jej oddalenia na podstawie art. 151 p.p.s.a.