Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 392/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2013-06-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 36 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 4 poz 27
law: Ustawa z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych - tekst jednolity.
article: art. 208 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 5 czerwca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.), , Protokolant Pomocnik sekretarza – Bartosz Adamus, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2013 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością" w R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia jako bezprzedmiotowego postępowania w sprawie przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej w [...], na podstawie art. 207 i art. 208 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.- Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 749) po rozpatrzeniu wniosku "A" z dnia [...] o przedłużenie zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych wydanego przez Dyrektora Izby Skarbowej w [...] w dniu [...] numer [...] umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe.

W uzasadnieniu organ wskazał, że wnioskiem z dnia [...] Spółka "A" wystąpiła o przedłużenie zezwolenia wydanego przez Dyrektora Izby Skarbowej w [...] w dniu [...] numer [...]. Wyjaśnił, że z ww. decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w [...] - wydanej na podstawie ustawy z dnia 29.07.1992 r. o grach i zakładach wzajemnych - z części I. pkt 1 wynika wprost, iż zezwolenie na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa łódzkiego zostało udzielone Spółce "A" z siedzibą w R. na okres 6 lat.

Dyrektor Izby Celnej podkreślił zatem, że zezwolenie z dnia [...] wygasło w dniu [...].

Organ wskazał, że zgodnie z art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracyjny wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Zaznaczył, że przesłanką do umorzenia postępowania jest jego bezprzedmiotowość, która oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, skutkującego tym, iż nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Bezprzedmiotowość może wynikać z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych, ale zawsze oznacza brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu (wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2003 r., sygn. akt III SA 2225/01, Biuletyn Skarbowy 2003, nr 6, s. 25).

W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka A zarzuciła Dyrektorowi Izby Celnej w [...] naruszenie:

- art. 49 ust 6 w zw. z art. 36 ustawy o grach hazardowych, [dalej jako "UGH"] poprzez błędne niezastosowanie tych przepisów,

- naruszenie prawa procesowego, tj. art. 203 Ordynacji podatkowej poprzez błędne przyjęcie, że na skutek wygaśnięcia zezwolenia, postępowanie w sprawie o jego przedłużenie stało się bezprzedmiotowe - pomimo, iż przed terminem wygaśnięcia przedmiotowego zezwolenia Spółka zawnioskowała o jego przedłużenie;

- naruszenie prawa procesowego, tj. art. 127 w zw. z art. 207 Ordynacji podatkowej zgodnie z którymi organ rozstrzyga sprawę w formie decyzji, a postępowanie podatkowe jest dwuinstancyjne - i w konsekwencji i pozbawienie tym samym skarżącej prawa do dwukrotnego merytorycznego rozpatrzenia jej sprawy;

- art. 139 Ordynacji podatkowej poprzez przekroczenie terminów załatwienia sprawy.

Strona wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez uwzględnienie jej wniosku w całości.

W uzasadnieniu podkreślono, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Z uwagi bowiem na opieszałość organu, decyzję wydano po dniu [...] - zatem po dacie wygaśnięcia zezwolenia - o przedłużenie którego wnioskowała Spółka. Tym samym w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego tj. art. 139 o.p.

Stosownie do treści powołanego przepisu załatwienie sprawy wymagającej przeprowadzenia postępowania dowodowego powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, chyba że przepisy niniejszej ustawy stanowią inaczej. W niniejszej sprawie organ nie załatwił sprawy niezwłocznie - do czego obligował go ww. przepis.

Niezależnie jednak od tego, w ocenie skarżącej, upływ terminu, na który Spółce udzielono zezwolenia - w trakcie postępowania o przedłużenie tegoż terminu - nie usuwa konieczności merytorycznego rozpoznania sprawy, skoro wniosek o przedłużenie zezwolenia skarżąca złożyła 24.09.2012 r. - a zatem przed upływem terminu, na który przedmiotowe zezwolenie zostało udzielone.

Strona podkreśliła, że wniosek inicjujący postępowanie w przedmiotowej sprawie złożyła najwcześniej, jak tylko było to możliwe. Przed tym terminem wniosek był wykluczony z uwagi na regulacje prawne, w szczególności przepis art. 129 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, który zakazywał przedłużania udzielonych wcześniej zezwoleń. Możliwość taką otworzył dopiero wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w połączonych sprawach C-213/11, C-214/11, C-217/11 (Dz.U.llE.C.2012.295.12/1), który uznał przepisy zakazujące wydawania, przedłużania i zamiany zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych za będące potencjalnie przepisami technicznymi, których projekty winny być przekazane Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielenia informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 ze zm.).

Zdaniem strony, skoro uchybienie obowiązkowi notyfikacji stanowi uchybienie proceduralne powodujące bezskuteczność przepisów wobec jednostek, stwierdzić należy, że Spółka nie może ponosić negatywnych konsekwencji wyłączenia przez tak długi okres czasu - możliwości ubiegania się o przedłużenie wnioskowanego zezwolenia, do ubiegania się o które - jak się okazało dopiero po ogłoszenia ww. wyroku TS UE - miała pełne prawo. Organ winien zatem zastosować przepisy art. 49 ust 6 w zw. z art. 36 ustawy o grach hazardowych i rozpoznać merytorycznie sprawę poprzez uwzględnienie wniosku Spółki.

Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej w [...] utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...].

Organ wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że w myśl postanowień art. 8 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2010 r. - do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, chyba że ustawa stanowi inaczej.

Wskazał, iż z treści art. 129 ust. 1 ustawy o grach hazardowych wynika wprost, że działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Przepisy ustawy o grach hazardowych sprzeciwiają się zatem przedłużeniu zezwolenia. Zgodnie z brzmieniem art. 138 ust. 1 ww. ustawy zezwolenia, o których mowa w art. 129 ust. 1 nie mogą być przedłużane.

Dyrektor Izby Celnej podniósł, że z akt sprawy wynika, iż spółka "A" wystąpiła w dniu 24 września 2012 r. z wnioskiem o przedłużenie zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...] udzielonego decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] [...]. Wniosek został przez Spółkę uzupełniony pismem z dnia 10.10.2012 r. Powyższa decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] została wydana w oparciu o postanowienia ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych. Dyrektor Izby Skarbowej w [...] udzielił zezwolenia na urządzenie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na okres sześciu lat. Zatem ww. zezwolenie z dnia [...] wygasło w dniu [...].

Organ wyjaśnił, że obowiązujące przepisy szczególne, uregulowane ww. ustawą o grach hazardowych, nie przewidują możliwości przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Wskazał ponadto, iż orzeczenie TS UE w połączonych sprawach C-213/11, C-214/11 i C-217/11 "B" i inni nie przesądziło ostatecznie charakteru technicznego kwestionowanych przepisów przejściowych, pozostawiając rozstrzygnięcie w tym zakresie sądom krajowym, a istniejące regulacje nie mają istotnego wpływu na sprzedaż automatów do gier o niskich wygranych i nie powodują marginalizacji ich wykorzystania. W ocenie Dyrektora Izby Celnej w [...], ilość automatów, jaka faktycznie będzie mogła być eksploatowana na rynku zostanie ograniczona, jednak, nie oznacza to, że automaty dotychczas eksploatowane nie będą mogły być przedmiotem obrotu na rynku wewnętrznym w rozumieniu ww. dyrektywy, czy że nie będą mogły być w nich dokonywane zmiany celem ich dalszego wykorzystania. W tym zakresie organ zamieścił obszerne uzasadnienie swojego stanowiska, powołując się na przy tym na dane zebrane z systemu obsługi zgłoszeń celnych za lata: 2007 – 2011 oraz orzecznictwo sądów administracyjnych w tym przedmiocie.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 139 § 1 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Izby Celnej zauważył, że zgodnie z postanowieniami tego przepisu, załatwienie sprawy wymagającej przeprowadzenia postępowania dowodowego powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, chyba że przepisy niniejszej ustawy stanowią inaczej. Do terminów tych nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa podatkowego dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (art. 139 § 4 Ordynacji podatkowej). Organ wskazał, że terminy te mają charakter procesowy, instrukcyjny, są to terminy ustawowe maksymalne, które nie powinny być przekraczane. Naruszenie tych terminów nie powoduje jednak ani przedawnienia orzekania, ani też pozbawienia właściwości organu w konkretnej sprawie. Nie powoduje też wadliwości decyzji wydanej z ich uchybieniem (wyr. WSA z 24.04.2009 r., I SA/Kr 381/09).

Dyrektor Izby Celnej podkreślił, że co prawda spółka "A" wystąpiła z wnioskiem o przedłużenie zezwolenia za pismem z dnia 24.09.2012 r., ale do ww. wniosku nie załączono wszystkich dokumentów, które zostały przekazane przez Spółkę za pismem z dnia 10 października 2012 r. Zatem, dopiero od dnia 12.10.2012 r. (data wpływu uzupełniającej korespondencji do Kancelarii Izby) Dyrektor Izby Celnej w [...] dysponował wnioskiem Spółki wraz z załącznikami. W toku prowadzonego postępowania Dyrektor Izby Celnej w [...] skierował do Spółki postanowienie z dnia [...], sporządzone w oparciu o postanowienia art. 200 Ordynacji podatkowej. W dniu [...] została wydana decyzja umarzająca postępowanie wszczęte wnioskiem Spółki "A".

Organ zauważył, że w niniejszej sprawie nie został przekroczony dwumiesięczny termin do rozpatrzenia wniosku Spółki "A" o przedłużenie zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Zaznaczył, że sektor gier przypisuje się do spraw skomplikowanych.

Za nietrafny organ uznał również zarzut naruszenia art. 49 ust 6 w zw. z art. 36 ustawy o grach hazardowych poprzez błędne niezastosowanie tych przepisów. Dyrektor Izby Celnej wskazał, że powyższe przepisy nie mogą mieć zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż art. 49 ww. ustawy dotyczy udzielania koncesji i zezwoleń na prowadzenie odpowiednio w ust. 1 kasyna gry, w ust. 2 salonu gry bingo pieniężne i urządzania zakładów wzajemnych, w ust. 3 turnieju gry w pokera, w ust. 4 loterii fantowej, gry bingo fantowe, loterii promocyjnej oraz loterii audioteksowej. Zgodnie z art. 49 ust. 6 do wniosku o przedłużenie zezwolenia przepisy dotyczące udzielania zezwoleń stosuje się odpowiednio. Natomiast art. 36 ww. ustawy zawiera regulacje dotyczące wniosku o udzielenie zezwolenia na prowadzenie salonu gry bingo pieniężne lub urządzanie zakładów wzajemnych.

W ocenie Dyrektora Izby Celnej w [...] chybiony jest również zarzut naruszenia art. 127 w związku z art. 207 Ordynacji podatkowej, gdyż decyzja z dnia 15.11.2012 r. zawiera pouczenie o przysługującym Spółce odwołaniu od decyzji pierwszej instancji oraz zarzut naruszenia art. 208 Ordynacji podatkowej. Organ odwoławczy wyjaśnił, że postępowanie należy uznać za bezprzedmiotowe, gdy brak jest podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy, czyli nie istnieje przedmiot tego postępowania.

W skardze na powyższe rozstrzygnięcie Spółka "A" zarzuciła decyzji z dnia [...] naruszenie:

1/ prawa procesowego:

- art. 187 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, zgodnie z którym organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy;

- art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa zgodnie z którym organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona;

- art. 203 Ordynacji podatkowej poprzez błędne przyjęcie, że na skutek wygaśnięcia zezwolenia, postępowanie w sprawie o jego przedłużenie stało się bezprzedmiotowe - pomimo, iż przed terminem wygaśnięcia przedmiotowego zezwolenia Spółka zawnioskowała o jego przedłużenie;

- art. 233 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez utrzymanie zaskarżoną decyzją w mocy decyzji organu pierwszej instancji i bezpodstawne przyjęcie, iż nie podlega ona uchyleniu pomimo, iż została wydana z rażącym naruszeniem prawa;

2/ prawa materialnego:

- art. 8, art. 129 ust 1, art. 138 ust 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych poprzez ich zastosowanie pomimo ich bezskuteczności z uwagi na brak notyfikacji tych przepisów ustawy do Komisji Europejskiej zgodnie z Dyrektywą 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. - podczas gdy w sprawie winny zostać zastosowane przepisy art. 49 ust 6 w zw. z art. 36 UGH pozwalające na rozstrzygnięcie sprawy zgodnie z wnioskiem strony;

- art. 139 poprzez przekroczenie terminów załatwienia sprawy.

W związku z powyższym wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), określanej dalej jako P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie takiego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego, określonymi w art. 145 § 1 P.p.s.a. Ponadto wskazać należy, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.).

Przedmiotem kontroli zgodności z prawem sprawowanej przez Sąd w niniejszym postępowaniu była decyzja Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] utrzymująca w mocy własną decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie przedłużenia Spółce "A" zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa łódzkiego.

W sprawie nie jest kwestionowane, iż zezwolenie to (decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] numer [...]) wydane zostało na podstawie ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27), która w art. 36 ust. 1 przewidywała udzielenie takiego zezwolenia na okres 6 lat. Wniosek o przedłużenie powyższego zezwolenia złożony został przez stronę w dniu 24 września 2012 r. (data wpływu do organu: 25.09.2012 r. – k. 129 akt admin.) i następnie uzupełniony o brakujące dokumenty w dniu 10 października 2012 r. (data wpływu do organu: 12.10.2012 r. – k. 134 akt admin.).

Umarzając postępowanie zainicjowane powyższym wnioskiem organ miał na uwadze fakt wygaśnięcia w dniu [...] zezwolenia, którego postępowanie dotyczy.

W ocenie Sądu, stanowisko organu należy uznać za słuszne. Zgodnie z art. 208 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), stanowiącym podstawę prawną pierwszoinstancyjnego rozstrzygnięcia, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Przesłanką umorzenia postępowania jest zatem jego bezprzedmiotowość, która może powstać zarówno przed jego wszczęciem, jak też i w jego toku, a powodujące ją przyczyny mogą mieć charakter podmiotowy bądź przedmiotowy. Ta ostatnia zachodzi wówczas, gdy brak jest przedmiotu postępowania, odnośnie do którego mogłoby zapaść w sprawie określone rozstrzygnięcie.

Niniejsza sprawa dotyczy przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Jak już wyżej zaznaczono, zezwolenie takie wydane zostało na okres 6 lat. Zawierało ono zatem dodatkową klauzulę ograniczającą jego działanie przez wprowadzenie ograniczenia czasowego dla realizacji uprawnień z niego płynących. Termin ten w niniejszej sprawie ma charakter rozwiązujący tzn., iż jego upływ powoduje wygaśnięcie uprawnień wynikających z zawierającego go aktu. Upływ czasu, na który wydano decyzję oznacza więc, iż przestaje ona funkcjonować w obrocie prawnym. Eliminacja ta następuje automatycznie, z mocy samego prawa. Skoro zaś decyzja nie istnieje na skutek wygaśnięcia, to brak jest możliwości prowadzenia wobec niej jakichkolwiek postępowań administracyjnych, zaś te które już wszczęto winny zostać umorzone. Upływ terminu skutkuje zatem wyłączeniem dopuszczalności jakiejkolwiek weryfikacji decyzji rozstrzygającej o konkretnych uprawnieniach bądź obowiązkach jednostki.

Prawidłowo zatem, zdaniem Sądu, Dyrektor Izby Celnej ocenił skutki upływu ważności zezwolenia z dnia [...]. Oczywistym jest, iż decyzja o ewentualnym przedłużeniu zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach jest z nim w sposób ścisły związana w znaczeniu takim, iż przedmiotem takiej decyzji jest właśnie to zezwolenie. Aby zatem doszło do merytorycznego orzekania w przedmiocie owej zmiany (przedłużenia terminu jego ważności) zezwolenie to musi istnieć w obrocie prawnym w dniu, w którym zapada decyzja modyfikująca. W dacie rozstrzygania przez Dyrektora Izby Celnej tj. [...] w przedmiocie przedłużenia zezwolenia z dnia [...] zezwolenie to już nie obowiązywało, jako że uprawnienia z niego wynikające Spółka mogła realizować do dnia [...]. W sytuacji zaś, gdy uprawnienia takie wygasły z tym dniem z mocy prawa, bezcelowym było merytoryczne orzekanie w przedmiocie ich zmiany. Moc prawna zezwolenia ograniczona bowiem została do określonego w nim przedziału czasowego. Ograniczenie okresu obowiązywania stanu prawnego ukształtowanego decyzją przekłada się również na ograniczenie możliwości wdrożenia względem niej postępowań administracyjnych i przesądza o sposobie zakończenia postępowań już wszczętych, wykluczając orzekanie merytoryczne na rzecz jedynie orzeczenia formalnego (umorzenie postępowania).

Stąd też rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie determinowała po pierwsze treść wniosku złożonego przez skarżącą w dniu [...] oraz zezwolenie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...], uprawniające Spółkę przez okres 6 lat, do urządzania i prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...]. Termin obowiązywania zezwolenia stanowił zatem integralną i istotną część wydanego zezwolenia. Po upływie 6 letniego okresu obowiązywania zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych i braku pozytywnej decyzji organu, która by przedłużała przedmiotowe zezwolenie, nastąpiło wygaśnięcie nabytego przez skarżącą uprawnienia, na skutek jego realizacji, a tym samym wygaśnięcie stosunku administracyjnoprawnego, obejmującego to uprawnienie. Wystąpienie tej okoliczności, czyni bezprzedmiotowym postępowanie w przedmiocie przedłużenia zezwolenia, którą stosunek ten został ukształtowany. Wobec braku stosunku prawnego stanowiącego podstawę nabytego prawa, brak jest podstaw prawnych do dokonywania zmiany bądź uchylenia decyzji kształtującej ten stosunek.

Uwzględniając powyższe, wobec zaistniałej w niniejszej sprawie bezprzedmiotowości postępowania, za właściwe uznać należało wydanie przez organ decyzji o umorzeniu postępowania. Realizacja uprawnienia nabytego na mocy decyzji (zezwolenia z dnia [...]), jak też upływ czasu na jaki została wydana powoduje jej wygaśnięcie, które jako skutek materialnoprawny określonego zdarzenia, powoduje z kolei wygaśnięcie stosunku administracyjnoprawnego, obejmującego to uprawnienie. Stąd brak stosunku administracyjnoprawnego, powstałego na mocy decyzji konstytutywnej, powoduje brak podstaw prawnych do dokonania zmiany (przedłużenia) bądź uchylenia decyzji, która stosunek ten kształtowała, a w konsekwencji skutkuje bezprzedmiotowością postępowania w tym trybie.

Należy w tym miejscu również podkreślić, że samo wszczęcie postępowania w przedmiocie zmiany danej decyzji nie powoduje automatycznie przedłużenia jej bytu prawnego. Zatem zarzut strony, iż wystąpiła z wnioskiem o przedłużenie zezwolenia jeszcze przed utratą jego ważności, co winno automatycznie skutkować koniecznością merytorycznego rozpoznania tego wniosku przez organ, uznać należy za chybiony. Zwłaszcza, że jak wynika z akt sprawy, wniosek Spółki wpłynął co prawda do organu w dniu 25 września 2012 r. (a więc na 2 dni przed utratą ważności zezwolenia z dnia [...]), jednak nie był to wniosek kompletny, gdyż w dniu 12 października 2012 r. wpłynęło do organu dodatkowe pismo strony, przy którym załączono dokumenty brakujące do wniosku o przedłużenie zezwolenia. Nie ulega zatem wątpliwości, iż komplety wniosek strony złożony został w organie już po wygaśnięciu zezwolenia z dnia [...].

Brak jest przy tym podstaw do stawiania organowi zarzutu naruszenia art. 139 § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym załatwienie sprawy wymagającej przeprowadzenia postępowania dowodowego powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, chyba że przepisy niniejszej ustawy stanowią inaczej. Do terminów tych nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa podatkowego dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (art. 139 § 4 Ordynacji podatkowej).

Po pierwsze, rację ma organ, że terminy te mają charakter procesowy, instrukcyjny, a ich naruszenie nie powoduje ani przedawnienia orzekania, ani też wadliwości decyzji wydanej z ich uchybieniem. Ponadto, decyzją Dyrektora Izby Celnej w [...] o umorzeniu postępowania wszczętego wnioskiem strony z dnia [...] wydana został w dniu [...], a zatem nie został przekroczony dwumiesięczny termin, o którym stanowi omawiany przepis. Warto podkreślić, iż nawet przy uznaniu, że wniosek strony wpłynął do organu w dniu [...], to zarzut Spółki dotyczący opieszałego działania organu, które doprowadziło do wygaśnięcia zezwolenia z dnia [...], uznać należy za całkowicie niezasadny. Brak jest bowiem podstaw do przyjęcia, że obowiązkiem Dyrektora Izby Celnej było merytoryczne rozpatrzenie wniosku Spółki w ciągu 2 dni, zwłaszcza, iż organ nie dysponował w tym okresie kompletem niezbędnych dokumentów.

Sąd nie dostrzegł również naruszenia przez organ innych przepisów prawa procesowego, wskazanych przez stronę w uzasadnieniu skargi. Okoliczności faktyczne będące podstawą rozstrzygnięcia są w niniejszej sprawie niesporne, a wydane przez organ orzeczenie ma charakter formalny, powodując skutek procesowy polegający na przerwaniu stosunku procesowego między stroną a organem.

Z tego też względu, analiza przepisów prawnych materialnych, które nie miały zastosowania w sprawie byłaby zupełnie bezprzedmiotowa. Sąd nie odniósł się zatem do szczegółowo uzasadnionego zarzutu, iż decyzja wydana została w oparciu o przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009r. nr 201, poz. 1540 ze zm.), której projektu nie notyfikowano do Komisji Europejskiej, ponieważ w istocie regulacje powołanego aktu prawnego, poza jego art. 8, nie stanowiły podstawy orzekania w niniejszym postępowaniu administracyjnym. Wspomniany wyżej przepis stanowi z kolei, że do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy Ordynacja podatkowa, chyba że ustawa stanowi inaczej. Jest to zatem wyłącznie przepis proceduralny, wskazujący jedynie tryb, w jakim danego rodzaju sprawy mają być rozpatrywane. Ze względów podniesionych powyżej niemożliwym było uznanie, że w sprawie zastosowanie znalazł art. 129 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, gdyż nie stanowił on w istocie podstawy rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji. Tym samym poza oceną Sądu pozostał charakter przepisów ustawy o grach hazardowych, a w szczególności ich charakter techniczny i wymóg dokonania tej oceny w kontekście wyroku TSUE z dnia 19 lipca 2012 r.

Dostrzec należy również, że Dyrektor Izby Celnej w [...] nie wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia [...] wprost na fakt, że zezwolenie udzielone skarżącej na urządzanie i prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych wygasło z upływem 6 letniego okresu obowiązywania ([...]), a tym samym brak jest przedmiotu postępowania, co stanowiło przesłankę jego umorzenia, na podstawie art. 208 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa w zw. z art. 8 ustawy o grach hazardowych. W uzasadnieniu tej decyzji organ podjął obszerne rozważania na temat braku możliwości uznania przepisów ustawy o grach hazardowych za przepisy techniczne, co może sugerować, że stanął na stanowisku, iż art. 129 ust. 1 ustawy o grach hazardowych miałby w niniejszej sprawie zastosowanie. Jednak nie ulega wątpliwości, że zaskarżona decyzja utrzymuje w mocy orzeczenie z dnia [...], które wprost powołuje się na art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej i brak możliwości merytorycznego rozpoznania wniosku strony z dnia [...], a zatem przyjąć należy, iż rozważania na temat charakteru przepisów ustawy o grach hazardowych znalazły się w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] z ostrożności procesowej. Ponadto, wadliwość uzasadnienia decyzji nie jest taką wadą, która miałaby istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia i która uzasadniałaby uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c P.p.s.a.

Z uwagi na brak podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd oddalił ją na podstawie art. 151 P.p.s.a.

b.a.