Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2518/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-09-15 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i § 5
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Alojzy Skrodzki, po rozpoznaniu w dniu 15 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2012 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (zwana dalej: "Skarżącą") wniosła w niniejszej sprawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2012 r.

Następnie w piśmie z dnia 24 sierpnia 2016 r. Skarżąca wystąpiła z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu przedmiotowego wniosku Skarżąca wskazała, że zobowiązanie podatkowe do którego odnosi się zaskarżona decyzja wynosi 7.061.858 zł. Egzekucja należności w takiej wysokości może przyczynić się do paraliżu oraz zaprzestania prowadzonej przez Skarżącą działalności gospodarczej, a w konsekwencji również upadłości Skarżącej z uwagi na jej niewypłacalność. Skarżąca powołała się również w tym miejscu na pogląd wyrażony w orzecznictwie sądów administracyjnych, zgodnie z którym w przypadku gdy wykonanie decyzji może spowodować ustanie bytu prawnego przedsiębiorcy i zwolnienie zatrudnionych pracowników, to okoliczność ta wyczerpuje dyspozycję przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – zwanej dalej: "p.p.s.a." Skarżąca wskazała także, że nie posiada majątku ani możliwości finansowych, które umożliwiłyby jej dobrowolną spłatę całości zadłużenia, gdyż jedynym jej majątkiem są wierzytelności z rachunków bankowych oraz wkładów oszczędnościowych, które zostały zajęte w całości przez organ egzekucyjny. Skarżąca na poparcie powyższych twierdzeń załączyła do przedmiotowego wniosku kserokopie dwóch wystawionych przeciwko niej tytułów wykonawczych oraz kserokopie pism stanowiących zawiadomienie Skarżącej o zajęciu przez organ egzekucyjny wierzytelności z rachunków bankowych i wkładu oszczędnościowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Użyty w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrot "sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności" oznacza, że orzeczenie uwzględniające taki wniosek ma charakter fakultatywny, a więc może, lecz nie musi być wydane nawet w wypadku, gdy w sprawie występują przesłanki przewidziane w tym przepisie, od zaistnienia których ustawodawca uzależnia wstrzymanie zaskarżonego aktu.

Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd ocenia czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia przynajmniej jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 29 maja 2009 r., sygn. akt I FZ 148/09 (dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl) stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę.

Rozpoznawany wniosek nie spełnia powyższych wymogów. Skarżąca reprezentowana w niniejszej sprawie przez profesjonalnego pełnomocnika nie uzasadniła należycie swojego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Nie podała bowiem popartych stosownymi dokumentami informacji, dotyczących jej sytuacji majątkowej, które pozwoliłyby Sądowi dokonać pełnej oceny zasadności jej twierdzeń zawartych we wniosku.

W ocenie Sądu okoliczności, na które powołuje się Skarżąca, a mianowicie zagrożenie, że na skutek egzekucji należności podatkowej objętej zaskarżoną decyzją zostanie ona pozbawiona płynności finansowej i środków na zapłatę jej zobowiązań, a w konsekwencji, iż wykonanie tej decyzji może spowodować ogłoszenie jej upadłości, nie zostały udowodnione. Skarżąca nie przedstawiła bowiem dokumentów, z których wynikałoby chociażby to jakie osiąga ona obecnie przychody z tytułu prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, oraz jakie ponosi z tego tytułu koszty. Brak jest również popartych stosownymi dokumentami pełnych informacji, dotyczących jej sytuacji majątkowej, które pozwoliłyby Sądowi ocenić zasadność twierdzeń zawartych we wniosku. W tej zaś sytuacji przedłożone przez Skarżącą przy jej wniosku kserokopie wystawionych przeciwko niej tytułów wykonawczych obejmujących jej zaległości podatkowe oraz zawiadomień o zajęciu wierzytelności z tytułu rachunków bankowych i wkładów oszczędnościowych, stanowić mogą o wysokości jedynie części z ciążących na Skarżącej zobowiązań, gdyż na Skarżącej ciążą zapewne również zobowiązania z innych tytułów – czego jednak Skarżąca nie wykazała w żaden sposób ani w zakresie rodzajów tych zobowiązań, ani ich wysokości.

Skarżąca nie wykazała zatem zdaniem Sądu, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby dla niej trudne do odwrócenia skutki, czy też groźbę wystąpienia znacznej szkody. Wskazać także należy, że egzekwowanie zaległości podatkowych powoduje dolegliwość w postaci uszczerbku finansowego, który, ponoszony przez Skarżącą przy regulowaniu zobowiązań podatkowych - nawet znacznych - nie jest pojęciem tożsamym z groźbą wyrządzenia znacznej szkody, czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji skarżący może otrzymać zwrot uiszczonych kwot (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 sierpnia 2011 r., sygn. akt II GSK 1562/11, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Skoro zatem Skarżąca nie wykazała w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, że w niniejszej sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, brak było podstaw do udzielenia jej ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jej oczekiwaniami.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji.