Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 478/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2017-11-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Stwierdzono nieważność aktu
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2014 poz 849
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
article: art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 520
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity.
article: art. 233 par. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 135
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Cezary Koziński (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Paweł Kowalski Sędzia NSA Teresa Porczyńska Protokolant: Specjalista Dorota Choińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2017 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2016 r. 1. oddala skargę; 2. stwierdza nieważność decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. Nr [...].


UZASADNIENIE

I SA/Łd 478/17

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] roku ustalającą M. S. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2016 r. w kwocie 6.916,00 zł w stosunku do nieruchomości położonej w Ł. przy ul. Ł. (działki nr 28/7, 28/8, 28/9, 28/10, 28/11, 28/12, 28/13, 28/14, 28/15, 28/16, 28/18 - obręb [...]) o łącznej powierzchni 14.715 m2.

Organ odwoławczy wskazał, iż decyzją z dnia [...] roku, nr [...] (doręczoną [...] roku), organ podatkowy pierwszej instancji ustalił M. S. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2016 rok w kwocie 6.916,00 zł, opodatkowując 14.715,00 m2 powierzchni gruntów pozostałych. Od tej decyzji podatnik złożył odwołanie podnosząc, iż w jego ocenie w powołanej przez organ dacie nie zaszło zdarzenie prawne uzasadniające podniesienie wymiaru zobowiązania podatkowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] roku uchyliło tą decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Kolejną decyzją z dnia [...] roku organ podatkowy pierwszej instancji uchylił ww. decyzję z dnia [...] roku, odpisując kwotę 6.916,00 zł. Ponadto postanowieniem z dnia [...] października 2016 roku wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego skarżącemu i decyzją z dnia [...] roku (doręczoną [...] stycznia 2017 r.), organ podatkowy pierwszej instancji ustalił M. S. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2016 rok w kwocie 6.916,00 zł, opodatkowując 14.715,00 m2 powierzchni gruntów pozostałych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaznaczyło jednocześnie, że M. S. złożył odwołanie od decyzji z dnia [...] października 2016 roku wnosząc o jej uchylenie w związku z brakiem wskazana przez organ podstawy dokonania odpisania kwoty podatku. Decyzją z dnia [...] roku organ podatkowy pierwszej instancji uchylił w całości własną decyzję z dnia [...] października 2016 roku, uwzględniając wniosek strony. Od tej decyzji odwołanie złożył skarżący zarzucając nieprawidłowe zastosowanie przez organ art. 207 w związku z art. 226 Ordynacji podatkowej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] roku uchyliło ww. decyzję z dnia [...] roku i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Z kolei w odwołaniu od decyzji z [...] r. skarżący uznał, że w jego ocenie obowiązuje decyzja z dnia [...] roku, nr [...], z racji na fakt zaskarżenia decyzji uchylającej wskazaną decyzję i brak prawomocnego rozstrzygnięcia w zakresie tego zaskarżenia. Ponadto w ocenie strony naliczenie kwoty 6.916,00 zł jest bezzasadne, z racji na brak podstawy prawnej takiego naliczenia.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wskazało, iż zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 849 ze zm.) – powoływanej dalej jako: "u.p.o.l.", podstawę opodatkowania dla gruntów stanowi ich powierzchnia. Przepis art. 5 ust. 1 u.p.o.l. daje właściwej radzie gminy kompetencje do ustalania stawek podatku od nieruchomości, wskazując przy tym stawki maksymalne. W oparciu o złożoną informację oraz dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków organ pierwszej instancji ustalił stronie wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, stosując stawkę wynikającą z § 1 pkt 1 lit c) uchwały Rady Miejskiej w Łodzi Nr XX/446/15 z dnia 18 listopada 2015 roku w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego z 2015 r., poz. 45), mieszczącą się kwocie maksymalnej wskazanych przez przepis art. 5 ust. 1 pkt 1 lit c) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym w 2016 roku, zgodnie z obwieszczeniem Ministra Finansów z dnia 5 sierpnia 2015 roku w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych w 2016 r. (M.P. z 2015 roku, poz. 735), tj. stawkę 0,47 zł/m2.

Kolegium wskazało, iż zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty. Przedmiotowa nieruchomość gruntowa, oznaczona w ewidencji gruntów jako "Bp", tzn. zgodnie z § 68 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 roku w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2016 r., poz. 1034 z późn. zm.) "zurbanizowane tereny niezabudowane", stanowi grunt podlegający podatkowi od nieruchomości. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2015 r., poz. 520), zwanej dalej "p.g.k." podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W świetle przytoczonych przepisów, o zaliczeniu danego gruntu do poszczególnych kategorii decydują zapisy w ewidencji gruntów. Ewidencja gruntów i budynków jest bowiem urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku decydujące znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji. Organy podatkowe są związane zapisami zawartymi w ewidencji gruntów i zgodnie z nimi ustalają wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości.

Kolegium ustaliło, że M. S. jest właścicielem niezabudowanej nieruchomości położonej w Ł., przy ul. Ł. 36, uregulowanej w księdze wieczystej KW nr [...] [...], składającej się z działek o nr ewid. zlokalizowanych w obrębie geodezyjnym [...]: 28/7 o powierzchni 1281,00 m2, 28/8 o powierzchni 1286,00 m2, 28/9 o powierzchni 1291,00 m2, 28/10 o powierzchni 1295,00 m2, 28/11 o powierzchni 1294,00 m2, 28/12 o powierzchni 1291,00 m, 28/13 o powierzchni 1290,00 m2, 28/14 o powierzchni 1288,00 m2, 28/15 o powierzchni 1286,00 m2, 28/16 o powierzchni 1284,00 m2, 28/18 o powierzchni 1829,00 m2, tzn. łącznie 14.715,00 m2 zadeklarowaną przez podatnika i przyjętą jako podstawa opodatkowania. Jak wynika z raportów o działce z ewidencji gruntów oraz znajdującej się w aktach sprawy kopii zawiadomienia z dnia 15 kwietnia 2014 roku, zmiana numer [...] z dnia 15 kwietnia 2014 roku na podstawie operatu technicznego [...] z dnia 21 października 2013 roku oraz postanowienia Sądu Rejonowego dla Ł. – Ś. w Ł. z dnia [...] roku, o sygn. akt [...], jak również księgi wieczystej KW nr [...], nieruchomość jest oznaczona obecnie symbolem "Bp" - zurbanizowane tereny niezabudowane. Tym samym niewątpliwie grunt w całym 2016 roku podlega podatkowi od nieruchomości, stąd też naliczenie podatku od nieruchomości od podstawy opodatkowania łącznie 14.715,00 m2, zadeklarowanej przez podatnika, ma umocowanie w stanie prawnym i faktycznym.

Organ odwoławczy zaznaczył, że decyzja z dnia [...] roku, nr [...], nie obowiązuje, bowiem została uchylona ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] roku, znak: [...], które uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Rozstrzygnięcie sprawy zaskarżoną decyzją stanowi konsekwencję tej decyzji. Wydawanie przez organ pierwszej instancji decyzji z dnia [...] roku, nr [...], którą organ uchylił już uchyloną ostatecznie decyzję oraz z dnia [...] roku, nr [...], którą organ uchylił decyzję uchylającą, nie ma w tym wypadku znaczenia, bowiem decyzja z dnia [...] lutego 2016 roku, nr [...], została już wcześniej ostatecznie uchylona, a sprawa została przekazana organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia, w ramach którego została wydana zaskarżona decyzja z dnia [...] roku.

Tym samym SKO w Ł. uznało, że organ podatkowy pierwszej instancji dokonał prawidłowego obliczenia podatku od przedmiotowej nieruchomości, w sposób znajdujący oparcie we wskazanych powyżej przepisach powszechnie obowiązującego prawa oraz prawa miejscowego. Organ przeprowadził postępowanie dowodowe, zgodnie z wymaganiami z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, opierając decyzję na wiążących danych z ewidencji gruntów i budynków. W przeprowadzonym postępowaniu zapewniono czynny udział strony na zasadzie art. 123 § 1, art. 192 i art. 200 Ordynacji podatkowej. Zaskarżona decyzja zawiera też uzasadnienie, spełniające wymagania z art. 124 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej.

Podatnik nie zgodził się z tym rozstrzygnięciem i w skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zaskarżył wymienioną na wstępie decyzję w części i wniósł o jej doprecyzowanie. Stwierdził, że podtrzymuje wszystkie zarzuty podniesione w pierwotnym odwołaniu i wnosi o zwrot wszelkich kosztów postępowania, w tym kosztów ewentualnego zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu tej skargi strona wskazała, że niniejsza sprawa dotyczy decyzji Prezydenta Miasta Ł. o sygn. [...] i w jej ocenie zarzuty pierwotnie podniesione w odwołaniu od decyzji były słuszne.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podatnik nie podniósł żadnych zarzutów wobec wydanego rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z [...] r, nawiązując jedynie do swojego odwołania z dnia [...] r., w którym wskazał, iż "w jego ocenie nadal obowiązuje poprzednia decyzja [...] r. z dnia [...] r."

Z akt administracyjnych sprawy wynika jednak, że decyzja wymiarowa dnia [...] r. (na którą powołuje się skarżący) została uchylona przez SKO w Ł. decyzją z [...] r. nr [...], a sprawę przekazano organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Decyzja organu odwoławczego była ostateczna i jednocześnie prawomocna, gdyż podatnik nie zaskarżył jej do sądu administracyjnego, a akta zwrócono Prezydentowi Miasta Ł. (pismo z dnia [...] r.).

Wobec tego wydanie ponownej decyzji z dnia [...] r. przez Prezydenta Miasta Ł., ustalającej M. S. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2016 r., było jak najbardziej zasadne.

Oceniając zaskarżoną decyzję Sąd pragnie podkreślić, iż przedmiotem postępowania odwoławczego nie jest tylko weryfikacja decyzji organu I instancji i ustosunkowanie się do zarzutów przedstawionych przez stronę w odwołaniu, ale ponowne rozpoznanie sprawy. Organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji wskazał fakty, które uznał za udowodnione i dowody, którym dał wiarę; w uzasadnieniu prawnym wyjaśnił podstawy prawne decyzji i przytoczył przepisy prawa mające zastosowanie w sprawie.

Sąd w tym składzie orzekającym uznał, iż w zaskarżonej decyzji dokonano trafnej wykładni przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 1785), dotyczących podatku od nieruchomości. Zgodnie z przepisem art. 2 ust. 1 w/w ustawy, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty, 2) budynki lub ich części, 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Z kolei przepis art. 5 ust. 1 tej ustawy przyznaje radom gmin uprawnienie do odrębnego określania wysokość stawek podatku od nieruchomości, także odrębnie dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, gruntów pod wodami powierzchniowymi stojącymi lub wodami powierzchniowymi płynącymi jezior i zbiorników sztucznych i gruntów pozostałych i niezabudowanych objętych obszarem rewitalizacji, o którym mowa w ustawie z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji (Dz.U. z 2017 r. poz. 1023, 1529 i 1566), i położonych na terenach, dla których miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową, usługową albo zabudowę o przeznaczeniu mieszanym obejmującym wyłącznie te rodzaje zabudowy.

W niniejszej sprawie skarżący nie kwestionował ani podstawy opodatkowania, ani stawek podatkowych zastosowanych przez organy podatkowe w podatku od nieruchomości. Bezspornym jest, iż M. S. jest właścicielem nieruchomości (działki nr 28/7, 28/8, 28/9, 28/10, 28/11, 28/12, 28/13, 28/14, 28/15, 28/16, 28/18 w obrębie geodezyjnym [...]) położonych w Ł. przy ul. Ł. 36 o łącznej powierzchni 14.715,00 m2 i jako właściciel przedmiotowych nieruchomości jest podatnikiem podatku od nieruchomości, co wynika bezpośrednio z przepisu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych.

Powyższe działki będące własnością skarżącego zostały sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako "Bp" - zurbanizowane tereny niezabudowane, wobec tego stanową grunt podlegający podatkowi od nieruchomości wg stawki 0,47zł/m2 określonej dla gruntów pozostałych w uchwale Rady Miejskiej w Łodzi Nr XX/446/15 z dnia 18 listopada 2015 roku w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości w związku z obwieszczeniem Ministra Finansów z dnia 5 sierpnia 2015 roku w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych w 2016 r. (M.P. z 2015 roku, poz. 735). Słusznie zatem wskazał organ odwoławczy, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. O zaliczeniu danego gruntu do poszczególnych kategorii decydują zapisy w ewidencji gruntów i ewidencja ta jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku decydujące znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z tej ewidencji.

Sąd nie stwierdził zatem żadnych nieprawidłowości w opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości gruntów należących do skarżącego.

Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369) oddalono skargę.

Podkreślić jednak należy, iż wcześniej organ podatkowy pierwszej instancji wydał decyzję w dniu [...] października 2016 r., na podstawie art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej, którą uchylił ww. decyzję z dnia [...] roku, odpisując kwotę 6.916,00 zł, a następnie wydał decyzję z [...] r. – powołując się na przepisy art. 207 i art. 226 Ordynacji podatkowej – i uchylił to swoje wcześniejsze rozstrzygnięcie z [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. i decyzją z [...] r. uchyliło powyższą decyzje pierwszoinstancyjną z dnia [...] r., a skarga złożona do sądu na tą decyzję organu odwoławczego została odrzucona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z [...] r. (sygn. akt I SA/Łd 479/19). W związku z tym uznać należy, iż w obrocie prawnym pozostała decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. nr [...], którą "chylono decyzję: [...] z dnia: [...] odpisując kwotę 6.916,00." Ta decyzja została jednak wydana z rażącym naruszeniem prawa – art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej, który to przepis daje uprawnienie do uchylenia w całości decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia tylko organowi odwoławczemu, pod warunkiem, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części. Prezydent Miasta Ł. nie był zatem organem uprawnionym do zastosowania tego przepisu, jak również "odpisania kwoty 6.916,- zł", a zatem dokonania rozstrzygnięcia, którego nie przewidują przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r., poz. 201), jak również przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych. Z tych względów Sąd był zobowiązany na podstawie art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stwierdzić nieważność tej decyzji.

P.C.