Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 1025/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2012-04-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 29, art. 30, art. 48
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 77 par. 1, aer. 80, art. 15, art. 86, art. 89
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Starszy asystent sędziego Marcin Małek, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 marca 2012 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego uchyla zaskarżona decyzję, która nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku oraz uchyla decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...].


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] października 2011 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpoznaniu odwołania A. P. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2011 r. nakazującej A. P. rozbiórkę budynku gospodarczego o wymiarach około 4,18 x 7,25 m, na działce nr ewid. 134 w K. D., gmina S. – utrzymał w mocy tę decyzję.

Powyższa decyzja organu odwoławczego zapadła w następujących okolicznościach sprawy:

W dniu 11 lipca 2008 r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wpłynęło pismo H. I. z żądaniem wszczęcia postępowania w sprawie legalności budynku gospodarczego wybudowanego przez A. P. na działce nr ewid. 134 w K. D..

W dniu 4 grudnia 2008 r. organ administracji przeprowadził oględziny przedmiotowej działki, stwierdzając, że na działce tej znajduje się budynek gospodarczy o wymiarach 4,18 x 7,25 m o konstrukcji z rur stalowych, obudowany ścianami z cegły ceramicznej grubości 12 cm, kryty blachą, wyposażony w instalację elektryczną. W protokole oględzin wskazano, iż roboty przy tym obiekcie wykonywane były, jak wynika z oświadczenia inwestora, w 2007 r. bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę.

Postanowieniem z dnia 22 stycznia 2009 r., w oparciu o art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wstrzymał prowadzenie robót budowlanych przy omawianym budynku i zobowiązał inwestora do złożenia określonych dokumentów.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. organ pierwszej instancji, na podstawie art. 48 ust. 1 w zw. z ust. 4 Prawa budowlanego, nakazał rozbiórkę wskazanego budynku z uwagi na niewykonanie przez inwestora obowiązków nałożonych postanowieniem z dnia 22 stycznia 2009 r.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpoznaniu odwołania inwestora, decyzją z dnia 22 lipca 2009 r. utrzymał w mocy powyższą decyzję organu pierwszej instancji, podzielając stanowisko tego organu.

Wyrokiem z dnia 25 lutego 2010 r., II SA/Lu 591/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, po rozpoznaniu skargi A. P. na decyzję organu odwoławczego z dnia 22 lipca 2009 r., uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyroku Sąd zobowiązał organ drugiej instancji do ustalenia rzeczywistej daty zakończenia budowy przedmiotowego budynku gospodarczego, ustalenia stron postępowania i zapewnienia im czynnego udziału w postępowaniu oraz zbadania, czy wydane w sprawie postanowienie z dnia 22 stycznia 2009 r. odpowiada prawu.

Po uprawomocnieniu się wyroku organ odwoławczy decyzją z dnia 28 lipca 2010 r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji z dnia 27 kwietnia 2009 r. oraz postanowienie tego organu z dnia 22 stycznia 2009 r., a sprawę przekazał do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji.

W dniu 5 października 2010 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego przeprowadził po raz drugi oględziny przedmiotowego budynku, podczas których stwierdzono, że stan obiektu nie uległ żadnym zmianom od czasu poprzednich oględzin. Pracownicy organu stwierdzili także, iż w 1997 r. wykonana została konstrukcja metalowa omawianego budynku gospodarczego z dachem, to jest wiata, którą odmurowano w maju 2000 r. oraz zamontowano okna i szkielet wrót. W 2007 r. wykonano instalację elektryczną, tynki wewnętrzne i częściowe ocieplenie ścian.

Postanowieniem z dnia 16 listopada 2010 r. organ pierwszej instancji wstrzymał inwestorowi prowadzenie robót budowlanych i zobowiązał go do przedłożenia w terminie do 30 kwietnia 2011 r.:

1. zaświadczenia Wójta Gminy S. o zgodności obiektu z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

2. zgody sąsiada na usytuowanie budynku w odległości 1,5 - 3,0 m od granicy działki,

3. czterech egzemplarzy projektu budowlanego sporządzonego i sprawdzonego przez osoby posiadające uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności,

4. zaświadczeń o wpisie projektantów i sprawdzających na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego,

5. oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

W związku z niewykonaniem w terminie powyższego obowiązku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 30 sierpnia 2011 r. decyzją z dnia 30 maja 2011 r. nakazał inwestorowi rozbiórkę omawianego budynku.

Decyzją z dnia 14 lipca 2011 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpoznaniu odwołania inwestora, uchylił decyzję organu pierwszej instancji z dnia 30 maja 2011 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu organowi, z uwagi na niedoręczenie decyzji pierwszoinstancyjnej jednej ze stron postępowania.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w dniu 9 sierpnia 2011 r. przeprowadził kolejne oględziny, stwierdzając, iż "stan obiektu nie uległ zmianie od czasu oględzin w dniu 5 października 2010 r.".

Decyzją z dnia 30 sierpnia 2011 r. organ pierwszej instancji, w oparciu art. 48 ust. 1 w zw. z ust. 1 Prawa budowlanego, nakazał inwestorowi rozbiórkę omawianego budynku. Organ podkreślił, iż w toku ponownego rozpoznania sprawy wyeliminowano uchybienia formalne, zapewniając czynny udział w postępowaniu wszystkim stronom.

W odwołaniu od tej decyzji A. P. wskazał, iż sporny budynek został wybudowany w 1997 r. i od tamtego czasu nie zostały wykonane przy nim żadne roboty budowlane. Budynek ten służy segregacji warzyw i z tego powodu, wbrew twierdzeniom organu administracji, nie wymaga wykonywania żadnych prac wykończeniowych. Odwołujący się podkreślił, że posiada zgodę poprzedniego właściciela działki nr 133/2 na budowę budynku gospodarczego przy granicy jego działki, a obecny jej właściciel nie oponował wobec lokalizacji budynku. Zarzucił, że organ pierwszej instancji nie wykonał wiążących wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku Sądu z dnia 25 lutego 2010 r.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2011 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia 30 sierpnia 2011 r.

Zdaniem organu w rozpoznawanej sprawie nie może mieć zastosowania art. 49 Prawa budowlanego w brzmieniu sprzed nowelizacji z dnia 27 marca 2003 r., gdyż budowa przedmiotowego budynku nie została zakończona przed dniem 11 lipca 1998 r. Unormowanie zawarte w tym przepisie dotyczyłoby jedynie wiaty wybudowanej w 1997 r.

W świetle powyższego zasadnym było podjęcie przez organ pierwszej instancji postępowania dotyczącego legalizacji omawianego budynku gospodarczego wybudowanego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, a – wobec niewykonania przez inwestora nałożonych obowiązków – nakazanie jego rozbiórki.

Skargę do Sądu na powyższą decyzję złożył A. P., wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji. Skarżący zarzucił, iż organy administracji nadal nie ustaliły, zgodnie ze stanowiskiem zawartym w uzasadnieniu wyroku Sądu z dnia 25 lutego 2010 r., dokładnej daty budowy spornego budynku gospodarczego. Budynek ten został wzniesiony w 1997 r., a nie – jak twierdzą organy – w 2007 r. Usytuowanie wskazanego obiektu jest zgodne z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a ówczesny właściciel działki nie zgłaszał żadnego sprzeciwu co do jego budowy. Nieprzedłożenie zgody właścicielki sąsiedniej działki na usytuowanie budynku w odległości około 2 m od granicy z jej działką wynika wyłącznie z faktu, że przebywa ona aktualnie za granicą.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa.

Sąd uwzględnił skargę również z przyczyn w niej niepodniesionych, które to przyczyny miał obowiązek wziąć pod uwagę z urzędu na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., Poz. 1270 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako: "ustawa". Przepis ten stanowi, że sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami w niej zawartymi oraz powołaną przez skarżącego podstawą prawną.

W myśl art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

Organy administracji publicznej, zgodnie z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., są obowiązane w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona.

Organ administracji publicznej jest więc na podstawie tych przepisów zobowiązany do podjęcia wszelkich niezbędnych czynności proceduralnych w celu zebrania pełnego materiału dowodowego, dopiero bowiem wówczas może ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. Obowiązki te ciążą zarówno na organie pierwszej, jak i drugiej instancji. Stosownie do przepisu art. 136 k.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe, jest on bowiem obowiązany ponownie rozpatrzyć sprawę administracyjną.

W ocenie Sądu organy administracji nie wyjaśniły należycie wszystkich okoliczności sprawy i nie ustaliły w tej sprawie stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością, naruszając tym samym powołane przepisy art. art. 7, 77 § 1, 80 i 136 k.p.a., co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Organy te nadal nie ustaliły rzeczywistej daty zakończenia budowy budynku gospodarczego, znajdującego się na działce nr ewid. 134 w K. D., do czego zostały zobligowane, w myśl art. 153 p.p.s.a., przez Sąd w wyroku z dnia 25 lutego 2010 r., II SA/Lu 591/09. W świetle tego przepisu ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia.

Z akt administracyjnych wynika, że organ pierwszej instancji w dniu 5 października 2010 r. przeprowadził po raz drugi oględziny przedmiotowego budynku. Organ wskazując, iż opiera się na wyjaśnieniach złożonych przez inwestora stwierdził w protokole z tej czynności dowodowej, że w 1997 r. wykonana została konstrukcja metalowa z dachem, którą odmurowano w maju 2000 r. oraz zamontowano okna i szkielet wrót. Po obmurowaniu wiaty wykonano instalację elektryczną, a tynki wewnętrzne i częściowe ocieplenie ścian zrealizowano w 2007 r. (k. 50 akt adm. I inst.).

Kolejne oględziny zostały przeprowadzone przez pracowników organu pierwszej instancji w dniu 9 sierpnia 2011 r., w ich toku nie wyjaśniano jednak kwestii daty budowy obiektu (k. 72 akt adm. I inst.).

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r., na podstawie art. 48 ust. 1 w zw. z ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), nakazał skarżącemu rozbiórkę, podkreślając, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozostawia wątpliwości co do konieczności zastosowania powyższych przepisów.

Skarżący składając odwołanie od tej decyzji zakwestionował wskazane wyżej ustalenia organu pierwszej instancji co do daty budowy przedmiotowego budynku wskazując, że budynek ten "postawił w 1997 r.".

Organ odwoławczy, jak wynika z akt administracyjnych sprawy, w toku postępowania odwoławczego nie przeprowadził jakiegokolwiek postępowania dowodowego odnośnie tej kwestii, przyjmując, że została ona należycie wyjaśniona przez organ pierwszej instancji.

Stanowiska tego nie sposób podzielić.

Zgodnie z wyrażoną w art. 15 k.p.a. zasadą dwuinstancyjności sprawa administracyjna winna być dwukrotnie rozpoznana i rozstrzygnięta, co oznacza obowiązek przeprowadzenia dwukrotnie postępowania wyjaśniającego. Konsekwentnie do tego ukształtowane jest postępowanie odwoławcze, którego przedmiotem nie jest kontrola prawidłowości decyzji organu pierwszej instancji, lecz ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej (B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, s. 84; wyrok NSA z dnia 12 listopada 1992 r., V SA 721/92, ONSA 1992, nr 3-4, poz. 95).

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zobowiązany był więc dokonać wnikliwej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych i wyjaśnić, z jakich powodów nie dał wiary oświadczeniu skarżącego zawartemu w odwołaniu, a podzielił argumentację zawartą w uzasadnieniu organu pierwszej instancji. Zdaniem Sądu, skoro skarżący w toku postępowania odwoławczego wskazywał inną datę realizacji budynku aniżeli uczynił to w trakcie oględzin z dnia 5 października 2010 r., to obowiązkiem organu drugiej instancji było te rozbieżności wyjaśnić, przeprowadzając stosowne postępowanie w tym zakresie. W szczególności organ ten winien był rozważyć, czy w takim przypadku nie jest konieczne uzupełnienie postępowania dowodowego, np. poprzez przeprowadzenie rozprawy administracyjnej z udziałem skarżącego (art. 89 i nast. k.p.a.) bądź przesłuchanie skarżącego w charakterze strony postępowania (art. 86 k.p.a.). Kwestii tej jednak, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy nie oceniał.

Rozstrzygnięcie wątpliwości w tym zakresie, jak wyjaśnił Sąd w powołanym wyroku z dnia 25 lutego 2010 r., ma zasadnicze znaczenie dla sprawy, albowiem gdyby okazało się, że przedmiotowy budynek został wzniesiony – zgodnie z twierdzeniem skarżącego, w roku 1997, to zastosowanie w tej sprawie miałby przepis art. 49 Prawa budowlanego w brzmieniu sprzed nowelizacji z dnia 27 marca 2003 r.

W świetle tego przepisu nie można było nakazać rozbiórki, o której mowa w art. 48 Prawa budowlanego, gdy upłynęło 5 lat od dnia zakończenia budowy obiektu budowlanego lub jego części, przy czym właściciel zobowiązany jest do uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego. Jakkolwiek wskazany przepis przestał obowiązywać z dniem 11 lipca 2003 r., to jego dyspozycja, stosownie do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 października 2006 r., P 27/05 (Dz. U. Nr 193, poz. 1430), ma zastosowanie również do spraw, w których postępowanie wszczęte zostało po dniu 11 lipca 2003 r., jeżeli przed tą datą spełnione zostały przesłanki uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego, określone w tym przepisie

Wątpliwości Sądu budzi również przyjęcie przez organy administracji obu instancji, bez należytego wyjaśnienia swojego stanowiska, że rozpiętość konstrukcji przedmiotowego budynku wynosi 7,25 m.

Zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.

Przepis ten ma zatem zastosowanie do samowolnie zrealizowanych obiektów budowlanych, dla których realizacji wymagane było uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę, a nie dotyczy takich obiektów, których realizacja wymaga jedynie zgłoszenia właściwemu organowi.

W świetle art. 30 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. "a" powołanej ustawy budowa parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4,80 m, związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej, nie wymaga pozwolenia na budowę, a jedynie zgłoszenia organowi właściwemu.

Przedmiotowy budynek gospodarczy położony jest na działce nr ewid. 134, w miejscowości K. Dolne, gmina S.. Obszar, na którym zlokalizowany jest budynek przeznaczony jest, zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy Strzyżewice nr XIII/115/2003 z dnia 9 grudnia 2003 r. (Dz. Urz. Woj. Lub. z 2004 r. Nr 20, poz. 574), pod zabudowę zagrodową (k. 14-17 akt adm. I inst.).

Wskazany obiekt budowlany, jak wynika z protokołu oględzin przeprowadzonych w dniu 4 grudnia 2008 r., to jest przed wszczęciem postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie, przeznaczony jest do przechowywania i sortowania płodów rolnych, a więc stanowi on budynek gospodarczy. Budynek ten posiada wymiary zewnętrzne 4,18 x 7,25 m, powierzchnia zabudowy wynosi zatem 30,30 m2. W toku tych oględzin ani podczas oględzin z dnia 5 października 2010 r. i 9 sierpnia 2011 r. nie wykazano, by rozpiętość konstrukcji tego budynku wynosiła 7,25 m. Mimo tego uzasadnienia decyzji obu instancji konsekwentnie zawierają takie stwierdzenie.

Przepisy ustawy Prawo budowlane nie zawierają definicji legalnej pojęcia "rozpiętości konstrukcji", nie oznacza to jednak dowolności w rozumieniu tego określenia. W języku polskim pojęcie "rozpiętości" oznacza "odległość między najdalszymi krańcami, krawędziami czegoś rozpiętego, całkowicie rozłożonego", zaś przykładowo "rozpiętość przęsła" rozumie się jako "odległość między dwoma najbliższymi punktami podparcia elementu konstrukcyjnego" (Uniwersalny słownik języka polskiego, pod red. S. Dubisza, t. 3, Warszawa 2003, s. 1032).

Organy administracji obu instancji przyjęły, że rozpiętość konstrukcji przedmiotowego budynku wynosi 7,25 m, a więc dokładnie tyle, ile wynosi długość dłuższych ścian tego budynku. Organy te nie wyjaśniły, dlaczego ten wymiar, a nie np. długość krótszych ścian, wynosząca 4,18 m, wyznacza rozpiętość konstrukcji budynku. Takiego rozstrzygnięcia nie sposób zaś wykluczyć, albowiem istnieją poglądy, zgodnie z którymi terminem "rozpiętość konstrukcji" określa się szerokość obiektu budowlanego, a więc "poprzeczny wymiar liniowy" tego obiektu (por. Uniwersalny słownik języka polskiego..., s. 1512).

Rozstrzygnięcie tej kwestii ma istotne znaczenie dla sprawy, albowiem gdyby okazało się, że przedmiotowy budynek posiada rozpiętość konstrukcji mniejszą niż 4,80 m (a więc np. tyle, ile wynosi długość krótszych ścian), to wówczas budowa tego budynku, z uwagi na jego powierzchnię zabudowy (poniżej 35 m2), położenie (na terenie zabudowy zagrodowej) oraz przeznaczenie (przechowywanie i sortowanie płodów rolnych), wbrew twierdzeniom organów administracji, nie wymagałaby pozwolenia na budowę, lecz zgłoszenia organowi właściwemu. W konsekwencji postępowanie dotyczące legalizacji wskazanego obiektu toczyłoby się nie w oparciu o przepis art. 48 ustawy Prawo budowlane, lecz na podstawie art. 49b powołanej ustawy. Istotne jest również, że opłata legalizacyjna w takim przypadku wynosiłaby nie 25 000 zł, lecz 5 000 zł (art. 49b ust. 5 pkt 2 tej ustawy).

Z powodu niewyjaśnienia powyższej kwestii decyzje organów obu instancji naruszają nie tylko powołane wyżej przepisy prawa procesowego i materialnego, lecz również § 107 § 3 k.p.a., nakładający na organy administracji obowiązek wyczerpującego wyjaśnienia w uzasadnieniu decyzji przesłanek, jakimi kierowały się podejmując określone rozstrzygnięcie.

Wskazane naruszenia przepisów prawa uzasadniały uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" p.p.s.a., gdyż nie ulega wątpliwości, że uchybienia te miały istotny wpływ na wynik sprawy. Z uwagi na naruszenie prawa przez organ pierwszej instancji Sąd w oparciu o art. 135 p.p.s.a. uchylił także decyzję tego organu, gdyż było to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy przez organy administracji.

Rozpoznając ponownie sprawę organy nadzoru budowlanego uwzględnią wszystkie przedstawione wyżej uwagi. Organy te w szczególności ustalą w sposób niebudzący wątpliwości rzeczywistą datą zakończenia budowy przedmiotowego budynku gospodarczego. Wyjaśniając tę okoliczność organy będą miały na względzie, iż, jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 kwietnia 2010 r., II OSK 1/10 (LEX nr 597088), w takim przypadku przez budowę zakończoną należy rozumieć taki stan obiektu budowlanego, w którym mógłby zostać przeprowadzony odbiór techniczny tego obiektu, potwierdzający możliwość przekazania go do użytkowania. W tym zakresie organy administracji wezmą pod uwagę wyjaśnienia inwestora, który wskazywał, że z uwagi na przeznaczenie omawianego budynku gospodarczego, służącego do przechowywania i sortowania płodów rolnych, jego użytkowanie nie wymagało wskazanych przez organy robót wykończeniowych.

Z tych wszystkich względów Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku. Orzeczenie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku uzasadnia art. 152 p.p.s.a.