Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 687/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2022-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 92 a  ust. 1 i 3, art. 72, art.  85
journal: Dz.U. 2021 poz 919
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak Sędziowie WSA Marcin Kamiński AWSA Karina Gniewek-Berezowska /spr./ Protokolant specjalista Anna Mazurek–Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2022 r. sprawy ze skargi J. K. [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z dnia 11 marca 2022 r. nr BP.500.28.2022.0165.RZ9.192337 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "Organ odwoławczy", "Organ II instancji") z 11 marca 2022 r., nr BP.500.28.2022.0165.RZ9.192337, utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] (dalej: "Organ I instancji", "WITD") z 21 grudnia 2021 r. nr WITD.DI.0152.IX0321/39/21/P nakładającą na J. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą P. J. K. w P. (dalej: "Skarżący") karę pieniężną w wysokości 12 000 zł.

W podstawie prawnej decyzji Organ powołał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.; dalej: "k.p.a."), art. 4 pkt 22 lit. a, lit. h i lit. s, art. 72, art. 85 ust. 2 i 3, art. 92a ust. 1, 3 i 6, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 919; dalej: "u.t.d."), lp. 1.6 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Jak wynika z akt sprawy, 7 października 2021 r. zespół kontrolny WITD w [....] podjął próbę przeprowadzenia kontroli przedsiębiorcy: J. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą P. J. K. z siedzibą: ul. [...]. Przedmiotem kontroli miały być regulacje związane z przestrzeganiem warunków i obowiązków przewozu drogowego określonych w art. 4 pkt 22 u.t.d. Pod adresem działalności firmy zastano przedsiębiorcę J. K., który poinformował, że przebywa na zwolnieniu chorobowym, natomiast jego zwolnienie jest w posiadaniu jego syna, który przebywa w miejscowości M. nr [...] (dodatkowe stałe miejsce wykonywania działalności ww. przedsiębiorcy). Na miejscu zespół kontrolny zastał syna ww. przedsiębiorcy, który przekazał kserokopię zaświadczenia lekarskiego potwierdzającego niezdolność J. K. do pracy w okresie od [...].10.2021 r. do [...].10.2021 r. oraz poinformował, że nie ma osoby upoważnionej do czynności kontrolnych. Wobec powyższego Organ odstąpił od czynności kontrolnych. Z powyższych czynności został sporządzony protokół nr WITD.DI.P.WI.IX0321/39/21.

[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] decyzją z 21 grudnia 2021 r. nr WITD.DI.0152.IX0321/39/21/P nałożył na Skarżącego karę pieniężną w wysokości 12 000 zł za naruszenie polegające na niepoddaniu się kontroli.

Organ I instancji wskazał, że w niniejszej sprawie istotne jest, że Organ kontrolny w okresie od czerwca do października 2021 r. czterokrotnie próbował rozpocząć czynności kontrolne związane z kontrolą w przedsiębiorstwie Skarżącego, jednak Skarżący każdorazowo okazywał Organowi zaświadczenie lekarskie o niezdolności do pracy i nie wyznaczał osoby do reprezentowania go podczas przedmiotowej kontroli. Zdaniem Organu I instancji naruszenie Skarżącego powstało wskutek niedociągnięć organizacyjnych, których sprawcą był kontrolowany, który nie podjął na żadnym z etapów współpracy z Organem kontrolnym, nie wykazywał nawet dobrej woli tej współpracy. Rezultatem uchybień w zakresie sfery organizacyjnej było uniemożliwienie Organowi kontroli, przeprowadzenie jego ustawowych powinności.

Od powyższej decyzji Skarżący złożył odwołanie, zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie, tj.: art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez brak wskazania obligatoryjnych elementów składowych decyzji; art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie stanu faktycznego, brak wyczerpującego zebrania oraz błędne rozpatrzenie materiału dowodowego, przez co została wydana decyzja, która narusza istotny interes strony oraz art. 78 § 1 k.p.a. poprzez nie uwzględnienie żądania strony o przeprowadzenie dowodów na okoliczności mające znaczenie dla sprawy.

Wobec tak sformułowanych zarzutów Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, względnie o stwierdzenie jej nieważności, gdyż Skarżący jako przedsiębiorca miał osobę wyznaczoną do zarządzania transportem i to nie on powinien być adresatem tej decyzji.

W uzasadnieniu odwołania Skarżący zarzucił, że Organ I instancji nie wyjaśnił stanu faktycznego, opierając się jedynie na protokole kontroli z 11 października 2021 r., nie przeprowadził dowodu z przesłuchania świadków, o co Skarżący wnioskował na okoliczność wykazania, że przedsiębiorca nie uchylał się od kontroli.

W wyniku rozpoznania odwołania Skarżącego, Główny Inspektor Transportu Drogowego, opisaną na wstępie decyzją z 11 marca 2022 r., nr BP.500.28.2022.0165.RZ9.192337, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Organ odwoławczy na wstępie wyjaśnił, że podstawę faktyczną przedmiotowego rozstrzygnięcia stanowiło naruszenie opisane w lp. 1.6 załącznika nr 3 do u.t.d., tj. niepoddanie się lub uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli w całości lub w części.

Organ II instancji wskazał, że po ponownie przeprowadzonym postępowaniu stwierdził, że WITD za pismem z 18 maja 2021 r. zawiadamiał Skarżącego o zamiarze wszczęcia kontroli, informując jednocześnie o zakresie przedmiotowej kontroli, wyznaczonej na dzień 14 czerwca 2021 r. W odpowiedzi na zawiadomienie Skarżący przedstawił kopię zwolnienia lekarskiego na okres od [...].06.2021 r. do [...].06.2021 r. z informacją, że nie jest w stanie uczestniczyć w przedmiotowej kontroli w siedzibie przedsiębiorstwa. Do pisma Skarżący dołączył informację, że nie upoważnia żadnej osoby do reprezentowania go na czas zaplanowanej kontroli. Następnie Organ I instancji pismem z 15 czerwca 2021 r. zawiadomił Skarżącego o kolejnym terminie wszczęcia kontroli, wyznaczając jej termin na dzień 12 lipca 2021 r. Pismem z dnia 12 lipca 2021 r. Skarżący poinformował Organ, że od [...].07.2021 r. do [...].07.2021 r. przebywa na zwolnieniu lekarskim oraz poinformował, że nie upoważnia żadnej osoby do reprezentowania go na czas zaplanowanej kontroli.

W dalszej kolejności Organ I instancji pismem z 25 sierpnia 2021 r. poinformował Skarżącego, że nowy termin kontroli wyznaczono na dzień 20 września 2021 r. W tym dniu w siedzibie przedsiębiorcy, inspektorzy skierowani do przeprowadzenia kontroli podjęli próbę jej rozpoczęcia. Skarżącego nie zastano na miejscu, jednak w domu obecna była kobieta, która przedstawiła się jako małżonka Skarżącego. Kobieta przekazała kontrolującym kserokopię zaświadczenia lekarskiego o niezdolności Skarżącego do pracy od [...].09.2021 r. do [...].09.2021 r. wraz z informacją, że nie upoważnia żadnej osoby do reprezentowania go na czas zaplanowanej kontroli. Wobec powyższego odstąpiono od czynności kontrolnych. Ostatnia próba kontroli miała miejsce 7 października 2021 r. Zatem w okresie od czerwca do października 2021 r. Organ kontrolny czterokrotnie próbował rozpocząć czynności kontrolne w siedzibie przedsiębiorstwa Skarżącego.

Zdaniem GITD w sytuacji niemożności osobistego stawiennictwa podczas kontroli, przedsiębiorca powinien upoważnić osobę do jego reprezentowania w czasie kontroli, co jest obowiązkiem kontrolowanego, wynikającym wprost z przepisów art. 50 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 162; dalej: "u.p.p.").

Organ odwoławczy po przeanalizowaniu całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego stwierdził, że Organ I instancji nie naruszył przepisów k.p.a., wypełnił obowiązek wynikający z art. 7 i art. 77 k.p.a., zgromadził dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko co może się przyczynić do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. Zdaniem GITD zaskarżona decyzja zawiera wszystkie niezbędne elementy. Odnosząc się z kolei do wniosku Skarżącego o przesłuchanie jego oraz Z. K. wskazał, że działanie to jest niecelowe, gdyż przesłuchania ww. osób nie wniosłyby nowych okoliczności do sprawy, a jedynie przedłużyłyby toczące się postępowanie.

Odnośnie możliwości zastosowania podstaw egzoneracyjnych uregulowanych w art. 92c u.t.d. Organ odwoławczy stwierdził, że w niniejszej sprawie nie zaistniały okoliczności uzasadniające umorzenie postępowania. Skarżący nie wykazał bowiem żadnych faktów, które w jego ocenie uzasadniałyby zastosowanie ww. przepisu. W przedmiotowej sprawie nie może znaleźć zastosowania również art. 92b u.t.d., gdyż może on mieć zastosowanie wyłącznie w przypadku, gdy podczas kontroli zostały stwierdzone naruszenia dotyczące czasu pracy kierowców.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniósł J. K. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą P. J. K. w P., wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, utrzymującej w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 21 grudnia 2021 r. nr WITD.D1.0152.1X0321/39/21/P obarczoną wadą nieważności, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. z powodu braku rozstrzygnięcia decyzji, wymaganego przepisem określonym w art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a., natomiast na wypadek nieuznania przez Sąd, że powyższe naruszenie prawa miało charakter rażący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

W skardze Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik postępowania, tj.:

– art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 78 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, że Organ I instancji zgromadził wszystkie dowody i w sposób wyczerpujący wyjaśnił okoliczności mające znaczenie dla prawidłowego rozpatrzenia sprawy;

– art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie odniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do podniesionych przez Skarżącego zarzutów [pic]w zakresie niewykorzystania przez kontrolujących możliwości przeprowadzenia kontroli w trybie art. 50 ust. 5 u.p.p., przez co Organ nie wyjaśnił dlaczego rezygnację z możliwości przeprowadzenia kontroli, należy traktować jako zawinienie ze strony kontrolowanego podmiotu;

– art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu podstawy uznania, że decyzja Organu I instancji zawiera niezbędny element określony w art. 107 § 1 k.p.a. w postaci rozstrzygnięcia.

W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, że zaskarżona decyzja utrzymała w mocy decyzję Organu I instancji, która jest pozbawiona obligatoryjnego elementu każdej decyzji, jakim jest rozstrzygnięcie. Skarżący rozszerzył zarzuty dotyczące braków elementów decyzji administracyjnej. Zdaniem Skarżącego wskazanie samej wysokości kary, bez ujęcia powodu jej wymierzenia, z przywołaniem jedynie ogólnej kwalifikacji prawnej nie można traktować jako rozstrzygnięcia w rozumieniu przepisów k.p.a. Jego zdaniem treść decyzji powinna być jasna i czytelna, jako funkcjonująca w obowiązującym porządku prawnym i nie powinna skutkować dowolnymi domniemaniami czy przypuszczeniami płynącymi z uzasadnienia decyzji.

Skarżący zarzucił ponadto, że Organ odwoławczy zaniechał całkowicie przeprowadzenia rozważań w kierunku ustalenia, czy zaistniały dowody, na podstawie których można byłoby stwierdzić brak przesłanek do przeprowadzenia kontroli w oparciu o art. 50 u.p.p. i tym samym stwierdzić, czy doszło rzeczywiście do uniemożliwienia lub utrudnienia kontroli.

W ocenie Skarżącego kontrola mogła zostać przeprowadzona, gdyż Z. K. znajdujący się w siedzibie przedsiębiorstwa jest synem Skarżącego, a jednocześnie pracownikiem.

W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, stwierdzając, że na użytek niniejszej odpowiedzi na skargę pozostaje aktualne jego stanowisko szeroko, precyzyjnie i dokładnie wyrażone w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329; dalej: "p.p.s.a."). Na mocy art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3).

W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nakładającą na J. K. karę pieniężną w wysokości 12.000 zł za niepoddanie się lub uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli w całości lub w części.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 92 a ust. 1 i 3 u.t.d. w zw. z lp. 1.6 załącznika nr 3 do u.t.d.

Zgodnie z art. 92a:

1. Podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie.

3. Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych.

Na podstawie z kolei lp 1.6 załącznika nr 3 do u.t.d.: niepoddanie się lub uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli w całości lub w części podlega karze 12.000 zł.

Obowiązki lub warunki przewozu drogowego zostały zdefiniowane w art. 4 pkt 22 u.t.d. jako obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz rozporządzenia (WE) nr 561/2006.

I tak, na podstawie art. 72 u.t.d. kontrolowany jest obowiązany umożliwić inspektorowi dokonanie czynności kontrolnych, a w szczególności:

1) udzielić ustnych lub pisemnych wyjaśnień, okazać dokumenty lub inne nośniki informacji oraz udostępnić dane mające związek z przedmiotem kontroli;

2) udostępnić pojazd, a w uzasadnionych przypadkach wynikających z przeprowadzonej kontroli pojazdu na drodze, obiekt, siedzibę przedsiębiorcy oraz wszystkie pomieszczenia, w których przedsiębiorca prowadzi działalność gospodarczą bądź też przechowuje mienie przedsiębiorstwa;

3) umożliwić sporządzenie kopii dokumentów wskazanych przez kontrolującego;

4) umożliwić sporządzenie dokumentacji filmowej lub fotograficznej, jeżeli może ona stanowić dowód lub przyczynić się do utrwalenia dowodu w sprawie będącej przedmiotem kontroli;

5) umożliwić przekazanie, za potwierdzeniem odbioru, oryginału zapisu urządzenia samoczynnie rejestrującego prędkość jazdy, czas jazdy i postoju lub karty kierowcy, oraz gromadzonych przez kontrolowany podmiot wydruków z tachografu cyfrowego i karty kierowcy, których kontrola będzie dokonywana w siedzibie organu kontroli.

Zgodnie z art. 85:

1. Kontrolę przedsiębiorcy przeprowadza się po okazaniu legitymacji służbowej oraz doręczeniu upoważnienia do przeprowadzenia kontroli.

2. Osoby upoważnione do przeprowadzenia kontroli mają prawo do:

1) żądania od przedsiębiorcy i jego pracowników pisemnych lub ustnych wyjaśnień, okazania dokumentów i innych nośników informacji oraz udostępnienia wszelkich danych mających związek z przedmiotem kontroli;

2) wstępu na teren przedsiębiorcy, w tym do pomieszczeń, gdzie prowadzi on działalność gospodarczą, w dniach i godzinach, w których jest lub powinna być wykonywana ta działalność, oraz wstępu do pojazdów użytkowanych przez przedsiębiorcę.

3. Czynności kontrolne przeprowadza się w obecności przedsiębiorcy lub osoby przez niego wyznaczonej.

W myśl art. 50 ustawy prawo przedsiębiorców:

1. Czynności kontrolne wykonuje się w obecności przedsiębiorcy lub osoby przez niego upoważnionej.

2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się, w przypadkach gdy:

1) ratyfikowane umowy międzynarodowe albo bezpośrednio stosowane przepisy prawa Unii Europejskiej stanowią inaczej;

2) przeprowadzenie kontroli jest niezbędne dla przeciwdziałania popełnieniu przestępstwa lub wykroczenia, przeciwdziałania popełnieniu przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego lub zabezpieczenia dowodów jego popełnienia;

3) kontrola jest prowadzona w toku postępowania prowadzonego na podstawie przepisów ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów;

4) przeprowadzenie kontroli jest uzasadnione bezpośrednim zagrożeniem życia, zdrowia lub środowiska.

3. Przedsiębiorca wskazuje na piśmie osobę upoważnioną, o której mowa w ust. 1, w szczególności w czasie swojej nieobecności.

4. Do czasu trwania kontroli, o którym mowa w art. 55 ust. 1, nie wlicza się czasu nieobecności przedsiębiorcy lub osoby przez niego upoważnionej, jeżeli stanowi to przeszkodę w wykonaniu czynności kontrolnych.

5. W przypadku nieobecności przedsiębiorcy lub osoby przez niego upoważnionej albo niewykonania przez przedsiębiorcę obowiązku, o którym mowa w ust. 3, czynności kontrolne mogą być wykonywane w obecności innego pracownika przedsiębiorcy lub osoby zatrudnionej u przedsiębiorcy w ramach innego stosunku prawnego, którzy mogą być uznani za osobę, o której mowa w art. 97 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny, lub w obecności przywołanego świadka, którym powinien być funkcjonariusz publiczny, niebędący jednak pracownikiem organu przeprowadzającego kontrolę.

Na podstawie art. 48 ustawy Prawo przedsiębiorców organ kontroli zawiadamia przedsiębiorcę o zamiarze wszczęcia kontroli.

2. Kontrolę wszczyna się nie wcześniej niż po upływie 7 dni i nie później niż przed upływem 30 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli. Jeżeli kontrola nie zostanie wszczęta w terminie 30 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, wszczęcie kontroli wymaga ponownego zawiadomienia.

4. Na wniosek przedsiębiorcy kontrola może być wszczęta przed upływem 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia.

W sprawie organ 18 maja 2021 r. zawiadomił Skarżącego o zamiarze wszczęcia kontroli, której termin wyznaczył na 14 czerwca 2021 r. podając wykaz dokumentów jakie należy przygotować do kontroli.

W dniu 10 czerwca 2021 r. Skarżący przesłał zwolnienie lekarskie do dnia [...] czerwca 2021 r. Jednocześnie zwrócił się o przesunięcie terminu kontroli uzasadniając to długim czasokresem jakiego ma dotyczyć kontrola i koniecznością jego osobistego uczestnictwa. Przychylające się do wniosku organ pismem z 15 czerwca 2021 r. skierował kolejne zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli wyznaczając jej termin na dzień 12 lipca 2021 r.

W dniu 12 lipca 2021 r. Skarżący przedłożył kolejne zwolnienie lekarskie wydane na czas od [...] do [...] lipca 2021 r. i jednocześnie poinformował, że nie upoważnia nikogo do reprezentowania go na czas planowanej kontroli ponieważ "z uwagi na jej zakres chciałby osobiście w niej uczestniczyć".

Po przybyciu na miejsce kontroli zespół kontrolny został poinformowany przez syna Skarżącego, że ojciec miał [....] i przebywa na zwolnieniu lekarskim. W związku z powyższym odstąpiono od przeprowadzenia kontroli.

Pismem z dnia 25 sierpnia 2021 r. po raz kolejny poinformowano Skarżącego o zamiarze wszczęcia kontroli, której termin wyznaczono na dzień 20 września 2021 r.

W dniu 20 września 2021 r. Skarżący przedłożył kolejne, trzecie już zwolnienie chorobowe od [...] września do [...] września 2021 r. ponownie woskując, że nie upoważnia żadnej osoby do reprezentowania go w trakcie kontroli.

W dniu 6 października 2021 r. została założona karta kontroli. W dniu 7 października zespół kontrolny po raz kolejny udał się do siedziby firmy. Obecny na miejscu Skarżący poinformował o tym, że przebywa na chorobowym, a zwolnienie ma syn przebywający w miejscowości M. nr [...], wyznaczone jako dodatkowe miejsce prowadzenia działalności. Po udaniu się do wskazanego miejsca osoby kontrolujące odebrały czwarte z kolei zwolnienie lekarskie, obejmujące okres od [...] do [...] października 2021 r. Na pytanie czy jest osoba upoważniona przez Skarżącego do czynności kontrolnych syn Skarżącego wskazał, że nie ma takiej osoby.

W świetle przedstawionych okoliczności za w pełni uzasadnione należy przyjąć stanowisko organów, że Skarżący swoim zachowaniem wyczerpał dyspozycje przepisu 92 a w zw. z lp. 1.6 załącznika nr 3 do u.t.d. tj. nie poddał się i uniemożliwił przeprowadzenie kontroli w całości.

Wielokrotnie kierowane do niego zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli były bojkotowane poprzez kolejno nadsyłane zwolnienia lekarskie i jednocześnie poprzez brak wskazania osoby upoważnionej do jego reprezentowania w czynnościach kontrolnych. Stanowiło to typowe działanie blokujące nastawione wyłącznie na uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli. Całkowicie chybiona jest próba wykazania, że za nie przeprowadzenie kontroli odpowiadają wyłącznie pracownicy organu, którzy nie podjęli się przeprowadzenia kontroli z udziałem upoważnionego pracownika lub z udziałem świadka, w sytuacji gdy, jak słusznie ponoszą organy, w każdym przypadku przedstawionego przez Skarżącego zwolnienia lekarskiego zwracał się o przełożenie terminu kontroli ze względu na chęć osobistego w niej uczestniczenia. Niedorzeczne jest twierdzenie Skarżącego o gotowości poddania się kontroli. W świetle powyższego podnoszone aktualnie argumenty są całkowicie oderwane od przedstawionych okoliczności i postawy Skarżącego, prezentowanej w trakcie całego postępowania.

Usprawiedliwianie tego rodzaju zachowania prowadziłoby do bezskuteczności kontroli i akceptacji zachowania kontrolowanych, którzy wykorzystywaliby ten proceder w stosunku do działających zgodnie z prawem organów. Na takie zachowanie nie może być przyzwolenia. Umożliwienie przeprowadzenia kontroli jest obowiązkiem przedsiębiorcy sankcjonowanym przepisami. W sytuacji, gdy nie ma on możliwości osobistego udziału w tych czynnościach ma obowiązek upoważnić do tego inną osobę. Permanentna nieobecność przedsiębiorcy przy planowanych czynnościach kontrolnych i jednocześnie brak upoważnienia dla innej osoby do udziału w nich nie może prowadzić do niemożliwość egzekwowania prawa.

Bezpodstawne są przy tym formułowane zarzuty nieważności postępowania poprzez brak wskazania w decyzji podstawy prawnej, czy też nieokreślenie adresata decyzji. Nie tylko w uzasadnieniu, jak twierdzi Skarżący, ale również w osnowie decyzji powołana została podstawa prawna w tym przepis sankcjonowany art. 72, 85 ust. 2 i 3 u.t.d., jak też sankcjonujący art. 92a ust. 1 i 3 w zw. z lp. 1.6 załącznika nr 3 do u.t.d. Nie ma również wątpliwości co do adresata decyzji, który także został w decyzji wymieniony.

Chybiony jest również zarzut nie przesłuchania świadków J. K. i jego syna na okoliczność próby przeprowadzenia kontroli. Sąd zgadza się ze stanowiskiem organów, że zebrany w sprawie materiał dowodowy był wyczerpujący i wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia. Wbrew zarzutom wymiana pism pomiędzy organem, a Skarżącym pozwoliła na obiektywna ocenę okoliczności faktycznych sprawy, dochowania przez organy wymogów formalnych, z drugiej zaś strony podjętej przez Skarżącego próby wykorzystania procedury do uniknięcia kontroli.

Mając to wszystko na uwadze Sąd oddalił skargę jako bezzasadną na podstawie art. 151 p.p.s.a.