Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 526/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-09-28 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Prawo pomocy
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Przyznano adwokatowi  wynagrodzenie
Powołane przepisy: article: art. 250, art. 258 § 1 i § 2 pkt 8
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: § 15, § 16, § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c, pkt 2 lit b, § 2 ust 3
journal: Dz.U. 2002 nr 163 poz 1349
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Tomasz Zawiślak Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 28 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o zasądzenie nieopłaconych kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu w sprawie ze skargi F. L. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] lipca 2008 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz Fundusz Pracy; p o s t a n a w i a: - przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz r.pr. M. S. z Kancelarii Radcy Prawnego przy. ul. [...] : tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 219,60 złotych (dwieście dziewiętnaście złotych sześćdziesiąt groszy), w tym: tytułem opłaty kwotę 180 złotych (sto osiemdziesiąt złotych), tytułem 22% podatku od towarów i usług 39,60 zł (trzydzieści dziewięć złotych sześćdziesiąt groszy).


UZASADNIENIE

W skardze kasacyjnej z 22 grudnia 2008 r. (data nadania) r.pr. M. S., pełnomocnik skarżącego ustanowiony z urzędu, wniósł o przyznanie zgodnie z art. 250 p.p.s.a. wynagrodzenia za zastępstwo procesowe według norm przepisanych. Pismem procesowym z 15 września 2009r. pełnomocnik skarżącego ponownie wniósł o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo procesowe w przedmiotowej sprawie w zakresie sporządzenia i złożenia skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Jednocześnie oświadczył, iż wynagrodzenie za powyższy etap postępowania sądowego nie zostało pełnomocnikowi przyznane ani opłacone.

Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późniejszymi zmianami), zwanej p.p.s.a. wyznaczony adwokat, radca prawny (...) otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej radcy prawnego określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 z późniejszymi zmianami).

Przepis §15 cytowanego rozporządzenia stanowi, iż koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 i 4 oraz niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego. Zgodnie z § 16 wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub części.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przesądzono, że podstawą ustalenia wysokości stawki za czynności radców prawnych, podjęte przed sądami administracyjnymi w sprawie skargi na decyzję dotyczącą umorzenia zaległości z tytułu składek, jest przepis § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. (porównaj postanowienia NSA z dnia 30 marca 2006 r., sygn. II GZ 33/06, ONSAiWSA 2007/1/10 oraz z dnia 22 kwietnia 2008r., sygn. akt II GZ 89/08). Uzasadniając powyższe stanowisko, Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że decyzja w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu zaległych składek nie rozstrzyga o kwestii związanych z wysokością tych składek, lecz przesądza o braku podstaw do umorzenia kwoty wynikającej z zaległości.

Mając powyższe na uwadze, stosownie do § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b cytowanego rozporządzenia stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam radca prawny – 75% tej stawki, w obu przypadkach, nie mniej niż 120 zł. Stawka minimalna zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. "c" ww. rozporządzenia wynosi 240 zł.

W przedmiotowej sprawie radca prawny został ustanowiony po wydaniu postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18 września 2008r. o odrzuceniu skargi, celem ewentualnego sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej, czyli nie brał udziału w postępowaniu sądowym w pierwszej instancji. Nie brał również udziału w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, gdyż postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GSK 247/09 uchylające zaskarżone postanowienie i przekazujące sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania zapadło na posiedzeniu niejawnym. Zatem przyjąć należy, iż należne wynagrodzenie w sprawie wynosi 75% stawki minimalnej, tj. 180 złotych.

Zgodnie natomiast z § 2 ust. 3 cytowanego rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, opłaty (...) sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.

Biorąc powyższe pod uwagę oraz fakt, iż pełnomocnik skarżącego sporządził i wniósł skargę kasacyjną oraz nie brał udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, jak również wobec jego oświadczenia, że koszty pomocy nie zostały pokryte przez skarżącego, na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.