Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1454/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński (spr.), Sędziowie WSA Ewa Pisula – Dąbrowska, Janusz Walawski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. L. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 Kpa, po rozpoznaniu wniosku R. L. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy swoje poprzedzające postanowienie z dnia [...] maja 2015 r. (sygn. [...]) o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] marca 2015 r. o odmowie wydania zaświadczenia "o uzupełnione elementy: uposażenia zasadniczego, dodatku: operacyjnego, specjalnego, służbowego, kwalifikacyjnego oraz stopnia nadkomisarza (sygn. [...]).

W uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] lipca 2015 r. organ wskazał, co następuje:

Komendant Główny Policji ustalił, iż przedmiotowe postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] zostało wydane w trybie art. 219 § 1 Kpa.

W dniu [...] kwietnia 2015 r. do Komendy Głównej Policji wpłynął wniosek R. L. o stwierdzenie nieważności wyżej wskazanego postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] marca 2015 r. Zainteresowany wskazał w tym piśmie, że rezygnuje z przysługującego mu prawa do wniesienia zażalenia i wnosi o stwierdzenie nieważności powyższego postanowienia.

Ponieważ zainteresowany nie wskazał na żadną z przesłanek wyszczególnionych w art. 156 Kpa, organ wezwał go do sprecyzowania żądania w tym przedmiocie.

W odpowiedzi z dnia [...] maja 2015 r. R. L. ograniczył się jedynie do potwierdzenia, iż żąda zastosowania we wspomnianej wyżej sprawie stwierdzenia nieważności wydanego postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] marca 2015 r.

W tym stanie sprawy, ponieważ postanowienie, którego stwierdzenia nieważności domagał się zainteresowany zostało wydane w trybie art. 219 § 1 Kpa i dotyczyło odmowy wydania zaświadczenia, Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r., na zasadzie art. 61a Kpa, odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego, albowiem nie jest możliwe prowadzenie postępowania o stwierdzenie nieważności postanowienia wydanego w sprawie odmowy wydania zaświadczenia.

W dniu [...] maja 2015 r. do Komendy Głównej Policji wpłynął wniosek R. L., nadany pocztą w dniu [...] maja 2015 r., o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej postanowieniem Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2015 r.

We wniosku tym zainteresowany podniósł, iż nie zgadza się ze stanem faktycznym i prawnym zawartym w postanowieniu Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], stwierdził, iż jest nadal funkcjonariuszem Policji oraz nadmienił, iż "wadliwość organu Policji skutkuje stwierdzeniem nieważności aktu administracyjnego".

Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r. podzielił zasadność swojego rozstrzygnięcia z dnia [...] maja 2015 r., podtrzymując w uzasadnieniu argumentację zawartą w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] maja 2015 r. Nadto na poparcie swojego stanowiska o niemożności prowadzenia postępowania o stwierdzenie nieważności postanowienia wydanego w sprawie odmowy wydania zaświadczenia, organ powołał się na wyrok NSA z dnia 22 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 1635/14 oraz na wyroki WSA w Warszawie z dnia 19 listopada 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 772/14 i z dnia 10 września 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 141/14.

R. L. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której opisał stan faktyczny sprawy, wspomniał o swojej służbie w organach Policji, odnosząc powyższe do wadliwości postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] marca 2015 r. o odmowie wydania zaświadczenia o uzupełnione elementy, takie jak: uposażenia zasadniczego i dodatki: operacyjny, specjalny, służbowy, kwalifikacyjny oraz stopnia nadkomisarza. W jego ocenie stan faktyczny sprawy nie uzasadniał odmowy wydania żądanego przez niego uzupełnienia zaświadczenia. Dlatego też, w jego ocenie żądanie stwierdzenia nieważności postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] marca 2015 r. było zasadne. W skardze powołał przepisy ustawy o Policji, ustawy o służbie funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa i Milicji Obywatelskiej, ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) oraz ich rodzin oraz na rozporządzenia wykonawcze do tych ustaw.

W dalszej części skargi R. L. zarzucił, iż organ administracji publicznej nie uwzględnia stanu faktycznego i prawnego polegającego na nieuwzględnieniu faktu, że skarżący nadal jest funkcjonariuszem Policji, nie uwzględnia prawomocnych orzeczeń sądów powszechnych i administracyjnych. Zarzucił także organowi naruszenie zasad postępowania administracyjnego, działania w bezczynności oraz naruszenie instytucji zaświadczenia poprzez wydanie postanowienia ewentualnie decyzji o umorzeniu lub utrzymującej w mocy zaskarżone postanowienie lub odmawiającej stwierdzenia nieważności wadliwych rozstrzygnięć.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W niniejszej sprawie sądem tym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej jest instytucją szczególną, godzącą w zasadę trwałości decyzji administracyjnej (art. 16 Kpa), zatem zaistnienie przesłanki powodującej konieczność stwierdzenia nieważności decyzji musi być oczywiste, a nadto przesłanki te muszą być tożsame z przesłankami wymienionymi w postanowieniach art. 156 § 1 Kpa. Organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, jedynie wtedy, gdy:

1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości,

2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa,

3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną,

4) została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie,

5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały,

6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą,

7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.

Katalog ten jest zamknięty.

Nadto rozstrzygnięcia podjęte w trybie Działu VII Kodeksu postępowania administracyjnego – Wydawanie zaświadczeń ogólnie wymykają się z reżimu instytucji stwierdzenia nieważności, a to z tej przyczyny, iż obywatel w miejsce wadliwego zaświadczenia zawsze może otrzymać prawidłowe zaświadczenie, a każde nowe zaświadczenie automatycznie wyłącza z obrotu prawnego dawniejsze sprzeczne z nim zaświadczenie. Uwaga ta dotyczy także wydawanych w ramach postępowania zaświadczeniowego postanowień o odmowie wydania zaświadczenia (art. 219 Kpa). Nadto w trybie tym brak w zasadzie pojęcia res iudicata, a to z tej przyczyny, iż z upływem czasu stan danej sprawy może się zmieniać, albowiem wiedza organu w danym przedmiocie i zakres posiadanych w danym przedmiocie dokumentów może ulegać zmianie.

R. L. żądając stwierdzenia nieważności postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] marca 2015 r., wydanego w trybie art. 219 Kpa, o odmowie wydania mu zaświadczenia o uzupełnione elementy, jak uposażenie zasadnicze, dodatki: operacyjne, specjalne, służbowe, kwalifikacyjne oraz z tytułu stopnia nadkomisarza, z własnej inicjatywy zrezygnował ze zwykłego trybu odwoławczego – to jest złożenia zażalenia na to postanowienie.

Nadmienić w tym miejscu należy, iż Komendant Główny Policji wskazywał na taką możliwość, jednakże zainteresowany w odpowiedzi wyjaśnił, iż rezygnuje z trybu zażaleniowego i domaga się stwierdzenia nieważności powyższego postanowienia z dnia [...] marca 2015 r., jednocześnie nie wskazując na żadne ze wskazanych w art. 156 Kpa przyczyn stwierdzenia nieważności.

Komendant Główny Policji jest niewątpliwie organem powołanym do rozpatrywania spraw o stwierdzenie nieważności rozstrzygnięć podjętych przez komendantów wojewódzkich Policji.

Jednakże w niniejszej sprawie zachodził brak przedmiotu postępowania, albowiem nie ma możliwości wzruszenia w trybie nieważnościowym rozstrzygnięcia w zakresie wydawania zaświadczeń i co za tym idzie takiego rozstrzygnięcia jak postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] marca 2015 r., wydanego w trybie art. 219 Kpa.

W sprawie wystąpiła zatem przesłanka określona w art. 61a Kpa, warunkująca odmowę wszczęcia żądanego postępowania.

Komendant Główny Policji prawidłowo na poparcie swojego rozstrzygnięcia powołał się na treść wyroku NSA z dnia 22 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 1635/14 oraz na wyroki WSA w Warszawie z dnia 19 listopada 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 772/14 i z dnia 10 września 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 141/14.

Wskazać także należy na inne niezależne od powyższego stwierdzania uzasadniające takie rozstrzygnięcie.

Otóż poza ogólnymi twierdzeniami, często nie dotyczącymi istoty niniejszego postępowania, R. L., w toku niniejszego postępowania administracyjnego nie wskazał na żadne konkretne przesłanki warunkujące w rozumieniu art. 156 § 1 Kpa stwierdzenie nieważności rzeczonego postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] i okoliczności takich nawet nie starał się udowodnić.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się, aby zaskarżone postanowienia Komendanta Głównego Policji posiadały wady skutkujące ich uchyleniem albo stwierdzeniem nieważności i dlatego, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.