Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt III SAB/Łd 10/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2010-08-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 37 par. 1
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Dnia 13 sierpnia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2010 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. G. na bezczynność Prezydenta Miasta Ł. w przedmiocie zmiany danych w dowodzie rejestracyjnym pojazdu p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. R.A.


UZASADNIENIE

W dniu 24 marca 2010 roku D. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Prezydenta Miasta Ł. w przedmiocie zmiany danych w dowodzie rejestracyjnym pojazdu.

Wezwaniem, doręczonym za zwrotnym potwierdzeniem odbioru w dniu 12 lipca 2010 roku, Sąd zobowiązał skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie siedmiu dni, pod rygorem jej odrzucenia przez wykazanie, iż przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego złożył do organu administracji publicznej wyższego stopnia zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie przez Prezydenta Miasta Ł., w trybie art. 37 § 1 k.p.a.

W piśmie procesowym z dnia 14 lipca 2001 roku, stanowiącym odpowiedź na wezwanie Sądu skarżący wniósł o rozpoznanie skargi ze względu na spełnienie wymogów formalnych i dopuszczalność skargi wobec, jak wskazał; " braku ustawowych środków zaskarżenia na pozostawienie przez organ sprawy bez rozpoznania, niedopuszczalności zastosowania zażalenia określonego w art. 37 § 1 k.p.a. wobec terminowego wykonania czynności przez organ i dopuszczalności skargi na bezczynność organu na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (...). Ponadto wskazał, iż bezczynność organu pozbawia go możliwości skorzystania z uprawnień zagwarantowanych w art. 78 Konstytucji RP tj. legalności postępowania organów państwa. (k.15).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu, albowiem jej wniesienie jest niedopuszczalne.

Na wstępie podnieść należy, iż merytoryczne rozpoznanie skargi zawsze poprzedza kontrola dopuszczalności środka zaskarżenia. Wśród okoliczności czyniących skargę niedopuszczalną, ustawa z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wymienia niewyczerpanie (przez wnoszącego skargę) środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym. Uzależnienie dopuszczalności skargi od wcześniejszego wykorzystania przysługujących stronie środków zaskarżenia związane jest z zakresem działania sądów administracyjnych, które sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie (art. 3 § 1 i 2 powołanej ustawy).

W tym kontekście należy zatem wskazać, że zgodnie z treścią art. 52 § 1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 powołanej ustawy).

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest skarga na bezczynność Prezydenta Miasta Ł. w przedmiocie zmiany danych w dowodzie rejestracyjnym pojazdu.

Stosownie natomiast do treści art. 3 § 2 pkt 8 powołanej ustawy zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 1 – 4a ustawy, w myśl których skarga na bezczynność jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzję, postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia lub uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.

W przypadku wniesienia skargi na bezczynność organu przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Dotyczy to zatem sytuacji gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub gdy organ wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył postępowania w terminie wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności.

Wskazać jednak należy, że skarga na bezczynność organu może być wniesiona dopiero po upływie terminu przewidzianego do załatwienia sprawy. Terminy załatwiania spraw w postępowaniu jurysdykcyjnym określają przepisy art. 35 k.p.a. i dopiero przekroczenie tych terminów (ewentualnie terminów szczególnych lub przedłużonych w związku z postanowieniami art. 36 k.p.a.) oznacza stan bezczynności zaskarżalnej do sądu administracyjnego po uprzednim wyczerpaniu trybu, o którym mowa w art. 37 k.p.a. Zgodnie natomiast z treścią art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia.

W rozpoznawanej sprawie skarżący nie wykazał, iż przed wniesieniem skargi do sądu wyczerpał środki jakie służyły mu w postępowaniu administracyjnym. D. G. nie wykazał, iż złożył zażalenie na niezałatwienie sprawy w wymaganym terminie przez Prezydenta Miasta Ł., do organu administracji publicznej wyższego stopnia.

Wobec tego, iż nie został wyczerpany środek zaskarżenia, o którym mowa w art.37 § 1 kpa, na podstawie art.58 § 1 pkt.6 ustawy z 30 sierpnia 2002r., Sąd odrzucił skargę D. G.

R.A.