Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1392/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2006-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Włodarczak-Siuda, Sędziowie Sędzia NSA Iwona Tomaszewska (spr.), Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Protokolant Agata Banc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2006 r. sprawy ze skargi R. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie oddala skargę


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...]r. Nr [...], na podstawie art. 122 ust.1 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. – Prawo o ruchu drogowym /Dz.U. z 2003r. Nr 58, poz. 515 ze zm./ skierował R.A., posiadającego uprawnienia do kierowania w zakresie prawa jazdy kategorii B, na badania lekarskie do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...].

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że otrzymał informację o zastrzeżeniach w stanie zdrowia mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdu.

W odwołaniu R.A. wniósł o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, zarzucił, że brak jest dowodów, iż cierpi na alkoholizm i epilepsję. Wskazał też, że niniejsza sprawa została wywołana złośliwie i z chęci zemsty przez adwokata żony, a do wniosku zostały przedłożone nieaktualne zaświadczenia. W dniu [...]r. zostało wystawione zaświadczenie o wynikach konsultacji u lekarza neurologa, które odwołujący się przekazał jako załącznik do sprawy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...]r., [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, art. 122 ust.1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym /Dz.U. z 2005r. Nr 108, poz. 908/, po rozpatrzeniu odwołania R.A. – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji przytoczył treść art. 122 ust.1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym i podniósł, że do organu I instancji wpłynął wniosek złożony przez adwokata o skierowanie R. A. na badania lekarskie. We wniosku zawarto informację o zastrzeżeniach o stanie zdrowia R.A. mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów.

Decyzją z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję Prezydenta Miasta [...] o skierowaniu R.A. na badania lekarskie uznając, że brak było dowodów na okoliczność, iż strona cierpiała na alkoholizm i epilepsję. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, organ I instancji zebrał dowody, z których wynika, że R.A. w przeszłości miał problemy alkoholowe, chorował na epilepsję oraz przeszedł chorobę neurologiczną z objawami epilepsji. Okoliczności te potwierdził R. A.w piśmie z dnia [...]r.

Organ odwoławczy ponadto wyjaśnił, że samo skierowanie na badania lekarskie nie stanowi podstawy do cofnięcia prawa jazdy. Celem badania jest sprawdzenie zdolności zdrowotnych do prowadzenia pojazdów. Dopiero po stwierdzeniu przez lekarza, że kierujący nie jest zdolny do prowadzenia pojazdów, organ cofa prawo jazdy.

R.A. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Skarżący zarzucił, że decyzja została wydana z naruszeniem prawa, a mianowicie:

1) decyzję wydano w oparciu o art. 122 ust. 1 pkt. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym - w sytuacji, gdy brak jest w aktach zawiadomienia właściwego podmiotu tj. powiatowego lub wojewódzkiego zespołu do spraw orzekania o stopniu niepełnosprawności, o potrzebie skierowania na badania;

2) naruszono Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. 2004, nr 2, poz. 15);

a) w zakresie § 2 ust. 4 – który wskazuje źródła pochodzenia informacji o zastrzeżeniach, o których mowa w art. 122 ust. 1 pkt. 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym, odnośnie stanu zdrowia osoby, mającej być skierowaną na badania. Pismo adwokat A.S. nie stanowi takiego zawiadomienia od uprawnionego podmiotu, a jedynie jest próbą zdyskredytowania strony.

b) w zakresie § 2 ust. 5 - zastrzegającego w stosunku do informacji inicjującej postępowanie przymiotu wiarygodności. tj. oddających stan faktyczny sprawy na chwilę orzekania. Natomiast dokumenty złożone przez wnioskodawcę albo w ogóle nie odnosiły się do strony (m.in. notatka prasowa); albo dotyczyły odległego okresu czasu (sprzed przeszło dwóch lat), a zatem nie dotyczyły aktualnej sytuacji zdrowotnej.

3) zaskarżoną decyzję wydano w sprzeczności ze stanem faktycznym w zakresie rzeczywistego stanu zdrowia, udokumentowanym m. in. wynikiem badania EEG z dnia [...]r. oraz kartą historii zdrowia i choroby nr [...], z których jednoznacznie wynika, iż aktualnie nie istnieją okoliczności przesądzające o konieczność weryfikacji przydatności pod względem psychosomatycznym do obsługi pojazdów mechanicznych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] odpowiadając na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sad Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Zakres kompetencji sądów administracyjnych określony został w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269). W myśl tego przepisu, sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Takie określenie kompetencji Sądu skutkuje tym, że w przypadku stwierdzenia, iż decyzja dotknięta jest istotnymi wadami prawnymi, mającymi postać naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, Sąd eliminuje taką wadliwą decyzję - w zależności od rodzaju stwierdzonego uchybienia - poprzez jej uchylenie lub stwierdzenie jej nieważności.

Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według kryterium zgodności z prawem oraz w granicach rozstrzygania Sądu zakreślonych w art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), doprowadziła do stwierdzenia, że skarga nie jest zasadna.

Postępowanie w przedmiocie zdolności do kierowania pojazdami mechanicznymi jest postępowaniem administracyjnym.

Zgodnie z art. 61 § 1 kpa postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu, co w niniejszej sprawie wynika z aktów prawnych regulujących dane zagadnienie.

Stosownie do art. 122 ust.1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005r, Nr 108, poz. 908) badaniu lekarskiemu przeprowadzonemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami podlega – kierujący pojazdem skierowany decyzją starosty w przypadkach nasuwających zastrzeżenia co do stanu zdrowia.

Z treści § 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004r. w sprawie badań lekarskich i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz.U. Nr 2, poz. 15), mającego zastosowania w niniejszej sprawie wynika, że postępowanie w przedmiocie zdolności do kierowania pojazdami przez osoby posiadające te uprawnienia wszczęte może być z urzędu przez starostę. Taka sytuacja wszczęcia postępowania z urzędu zaistniała w przedmiotowej sprawie. Zgodnie z tym przepisem, starosta może skierować na badania lekarskie osobę, co do której powziął wiarygodną informację o zastrzeżeniach w stanie zdrowia tej osoby, mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów.

Wskazany wyżej przepis rozporządzenia nie określa źródeł informacji, które stanowić mogą podstawę powzięcia przez starostę zastrzeżeń co do stanu zdrowia kierowcy, mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów. Przepis ten wymaga jedynie, aby informacja o tych zastrzeżeniach była wiarygodna.

W ocenie Sądu, organ I instancji nie naruszył prawa wszczynając postępowanie w oparciu o informację pochodzącą od pełnomocnika żony skarżącego. W toku postępowania wyjaśniającego organ gromadził materiał dowodowy celem zweryfikowania tej informacji.

Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego nie daje podstaw do uwzględniana zarzutu skargi o tendencyjności oceny dowodów, która legła u podstaw zaskarżonej decyzji. Wprawdzie z punktu widzenia wymogów art. 107 § 3 kpa można mieć zastrzeżenia do uzasadnienia zaskarżonej decyzji odnośnie wykazania toku rozumowania organu przy ocenie materiału dowodowego, jednakże uchybienie to nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy wobec oczywistości tych dowodów.

Celem rozstrzygnięcia opartego o przepis art. 122 ust.1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, jest nie tylko dobro kierowcy, który z powodu różnych dysfunkcji organizmu ma zmniejszoną sprawność kierowania pojazdami, ale również ochrona innych użytkowników dróg przed niebezpieczeństwem jakie dla zdrowia, życia ludzkiego oraz mienia niesie dopuszczenie do udziału w tym ruchu osób nie posiadających pełnych predyspozycji do kierowania pojazdami.

Stwierdzić zatem trzeba, że zaświadczenie lekarskie z dnia [...]r. o pozostawianiu skarżącego na leczeniu neurologicznym z powodu padaczki z epizodem, jest dostatecznie wiarygodną informacją budzącą zastrzeżenia co do Jego stanu zdrowia, mogącego powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów. Jeśli do tego dodać przyznanie przez skarżącego faktu nadużywania w przeszłości alkoholu, to nie może być wątpliwości co do prawidłowości wnioskowania organu II instancji, a zatem co do zgodności z prawem zaskarżonej decyzji.

W tym stanie sprawy chybione jest powoływanie się przez skarżącego na zapisy zawarte w przedłożonej organowi II instancji, a także dołączonej do skargi "Historii zdrowia i choroby" z Poradni Neurologicznej.

Z dokumentu tego wynika, że skarżący leczy się w tej poradni z powodu padaczki poalkoholowej. Okoliczność, że neurolog zapisał w tej karcie, iż "pacjent obecnie znajduje się bez objawów chorobowych" nie dowodzi braku podstaw do skierowania w trybie art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym na badania lekarskie, skoro badania te mają inny cel niż konsultacja u lekarza neurologa.

Zaskarżona decyzja nie przesądza kwestii uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, a jedynie ma na celu ustalenie w drodze badań czy skarżący uprawnienia te powinien zachować.

Mając powyższe na uwadze, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).