Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 438/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2007-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art.247 par. 1 pkt.3
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Zofia Skrzynecka, Sędziowie sędzia WSA Tadeusz Piskozub (spr.), sędzia WSA Wojciech Czajkowski, Protokolant Jacek Kłos, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2007r., w Olsztynie sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2003r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. określa że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu


UZASADNIENIE

Zaskarżona decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło nieważność decyzji Wójta Gminy z dnia w sprawie wymiaru M. i R. G. łącznego zobowiązania na 2003 rok.

Z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, co następuje:

Decyzją z dnia "[...]" organ podatkowy ustalił M. i R. G. zobowiązanie podatkowego w podatku rolnym oraz w podatku leśnym za 2003 rok. Przedmiotem opodatkowania podatkiem rolnym był grunt rolny o powierzchni 72,6040 ha przeliczeniowych, zaś podatkiem leśnym las o powierzchni 0,42 ha przeliczeniowych.

M. i M. G. pismem z dnia 24 lutego 2005 roku zwrócili się do Wójta Gminy o uchylenie decyzji podatkowej za 2003 rok, podnosząc, że na podstawie przepisów art. 12 ust. 1 pkt 11 ustawy o podatku rolnym - grunty wpisane do rejestru zabytków zwolnione są od podatku. Wnioskodawcy zauważyli, że w tej sytuacji organ podatkowy winien uwzględnić wskazane uregulowania prawne dokonując wymiaru podatku.

Wójt Gminy, przekazując sprawę według właściwości Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu, stwierdził, że część gruntu będącego przedmiotem postępowania podatkowego wpisana jest do rejestru zabytków, jednak uznał, że z braku geodezyjnego podziału działek nie można ustalić, przedmiotu zwolnienia.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu wniosku M. i R. G., decyzją z dnia "[...]" stwierdziło nieważność decyzji Wójta Gminy z dnia "[...]" w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2003, powołując w podstawie prawnej decyzji art. art. 247§1pkt 3 Ordynacji podatkowej, wskazując na rażące naruszenie prawa.

W uzasadnieniu decyzji SKO podniosło, że fakt wpisania części nieruchomości rolnej do rejestru zabytków, na który powołują się strony, wynika głównie z informacji skierowanej przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia "[...]" do Agencji Własności Rolnej Skarbu, wskazującej, że działki Nr "[...]" i "[...]" w obrębie "[...]", wpisane zostały do rejestru zabytków województwa elbląskiego pod numerem "[...]", decyzją z dnia "[...]".

Informację tę przesłano do wiadomości Urzędu Gminy, dlatego w ocenie SKO, Wójt Gminy, jako organ podatkowy nie mógł powoływać się na brak wiedzy o objęciu nieruchomości (części nieruchomości) ochroną konserwatorską.

W aktach sprawy znajduje się wskazana wyżej decyzja z dnia "[...]", z której faktycznie wynika wprost, że przedmiotem ochrony archeologicznej objętej wpisem "[...]", jest działka nr "[...]", która w niniejszej sprawie nie występuje, ponieważ nie należy do małż. G.

W aktach sprawy brakuje też jakiejkolwiek informacji o zmianach geodezyjnych i zmianach numeracji działek, których to zmian w istocie nie było — co wynika z dalszego toku postępowania dowodowego.

W ocenie SKO, wyjaśnienie powstałych rozbieżności zawiera natomiast pismo Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków z dnia "[...]" Nr "[...]", które to pismo wskazuje, że objęty ochroną konserwatorską wpis pochodzący z roku "[...]" - dotyczy grodziska wyżynnego tzw."[...]" na podstawie decyzji Nr "[...]" dawny numer "[...]"., to jest grodziska położonego na działce Nr "[...]".

Zdaniem Kierownika Delegatury w "[...]" analiza przestrzenna i analiza map geodezyjnych nie potwierdza jednak, aby przedmiot ochrony konserwatorskiej znajdował się na działce o numerze "[...]".

Przedmiot ochrony zlokalizowany jest — zdaniem organu ochrony zabytków — na działce Nr "[...]" i na fragmencie działki Nr "[...]’, określonym w załączniku graficznym do złożonego wyjaśnienia.

W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, organ podatkowy nie mógł wydać prawidłowej decyzji podatkowej bez uprzedniego wyjaśnienia opisanej wyżej kwestii i tego, czy mimo funkcjonującej w obrocie prawnym, ostatecznej decyzji administracyjnej z dnia "[...]" roku (dotyczącej działki o numerze "[...]") może lub powinien uczynić przedmiotem ochrony konserwatorskiej część działki Nr "[...]". Działka ta mimo, że nie wymieniona w decyzji, wskazana została jednak jako teren faktycznej ochrony (obszar chronionego terenu opisany został w załączniku graficznym do wyjaśnień doręczonych organowi podatkowemu przez Konserwatora Zabytków w dniu "[...]"roku w piśmie "[...]".

Nie ma przy tym znaczenia fakt, że opisane wyjaśnienia pochodzą z roku 2005, ponieważ już w momencie wydawania decyzji wymiarowej na rok 2003 — organowi powinna być znana informacja Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia "[...]" roku, wskazująca, że ochronie konserwatorskiej na podstawie decyzji z dnia "[...]", podlega między innymi działka Nr "[...]". Już w 2003 roku organ miał zatem podstawę do tego, aby uzgodnić ewentualne rozbieżności i wątpliwości w sprawie przedmiotu ochrony konserwatorskiej i od tego uzgodnienia uzależnić przedmiot decyzji wymiarowej na rok 2003.

Wydanie decyzji bez prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy powoduje, że decyzja taka narusza prawo.

W ocenie Kolegium naruszeniu temu należy przypisać charakter rażący bowiem zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej — strona może być obciążona obowiązkiem podatkowym tylko w takim zakresie w jakim wynika on z prawidłowo ustalonego stanu faktycznego oraz z regulacji ustawowej, kwalifikującej ten stan faktyczny jako przedmiot obciążenia podatkowego.

Co do kwestii opodatkowania drugiej z działek nr "[...]" będących we władaniu M i R. G, objętej ochroną konserwatorską, Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że część tej działki była także objęta w decyzji wymiarowej na rok 2003 zwolnieniem podatkowym, jako teren zakrzewiony, a więc zwolnieniem o innej treści niż wynika z to z art. 12 ust. 1 pkt 11 ustawy o podatku rolnym.

Jak dodało SKO , decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia "[...]", wpisana została do rejestru zabytków działka Nr "[...]" położona także w obrębie W., pod numerem "[...]", ale tylko w granicach określonych w załączniku graficznym do decyzji, stanowiącym wyrys z mapy ewidencyjnej działki, z zaznaczonym kolorem czerwonym obszarem chronionym działki Nr "[...]".

Działka ta o powierzchni "[...]" ha objęta księgą wieczystą o numerze "[...]" jest własnością M. i R. G.

Z wyjaśnienia Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków Delegatury w "[...]" wynika, że według załącznika graficznego do decyzji z dnia "[...]" ochroną konserwatorską objęty jest fragment działki Nr "[...]" oznaczony jako grunty zakrzewione.

Z kolei z wypisu z rejestru gruntów sporządzonego dla działki Nr "[...]" wynika,

że grunty zakrzewione na tej działce stanowią powierzchnię o "[...]" na gruncie

klasy V.

W tej sytuacji przedmiotowa część działki Nr "[...]" pozostawała w roku 2003 i tak zwolniona z podatku rolnego, choć - jako grunt zakrzewiony na użytkach rolnych, na podstawie art.12 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym, nie zaś na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 11 — jako grunt objęty ochroną konserwatorską.

Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, nie można jednak pogodzić z porządkiem prawnym faktu wydania decyzji wymiarowej bez wcześniejszego wyjaśnienia zakresu zwolnienia podatkowego dotyczącego działki Nr "[...]" i w związku z tym stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja Wójta Gminy z dnia "[...]", zawiera przesłankę nieważności, określoną w art. 247 §1 pkt 3 Ordynacji podatkowej.

W ocenie SKO, wadą kwalifikowaną dotknięta jest właściwie tylko część zaskarżonej decyzji organu I instancji, ponieważ w opisanym trybie stwierdzenia nieważności decyzji — nie można rozstrzygać sprawy co do istoty, to znaczy nie można dokonać przeliczenia podatku na nowo — dlatego koniecznością było stwierdzenie nieważności całej decyzji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrywało możliwość zmiany decyzji podatkowej z dnia "[...]", przy zastosowaniu trybu wynikającego ze wznowienia postępowania, jednak z uwagi na posiadaną przez organ podatkowy I instancji wiedzę o zakresie ochrony konserwatorskiej, tryb ten nie byłby możliwy do przeprowadzenia.

Wójt Gminy pismem z dnia "[...]", zatytułowanym "Skarga" zwrócił się do Prokuratury Rejonowej, podnosząc że, podatnicy wprowadzili w błąd Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zakresie ochrony konserwatorskiej ich nieruchomości, co skutkowało stwierdzeniem nieważności decyzji Wójta Gminy z dnia "[...]", na podstawie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" roku.

Prokurator Rejonowy w "[...]" skargą z dnia "[...]", zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]".

Prokurator zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego to jest art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku — Prawo geodezyjne i kartograficzne, poprzez błędne przyjęcie, że ustalenie przedmiotu opodatkowania następuje na podstawie stanu faktycznego, a nie na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków.

W uzasadnieniu skargi Prokurator wskazał, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nie jest słuszna, albowiem została wydana z naruszeniem prawa materialnego, art.21 ust.1 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku Prawo geodezyjne i kartograficzne, który stanowi, że podstawą planowania przestrzennego i gospodarczego, wymiaru podatków , oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej i gospodarowania nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów.

Zgodnie z wykładnią i orzecznictwem administracyjnym wymiar podatku od nieruchomości dokonywany jest na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej dla danej miejscowości i do czasu wprowadzenia zmian w ewidencji ujawnione w niej dane są wiążące dla organu państwowego. Zmian w ewidencji gruntów w zakresie tytułów własności dokonuje się tylko na podstawie dokumentów urzędowych, a natomiast ewentualne kwestionowanie tych dokumentów może odbywać się w przepisanym trybie i nie należy do organów ewidencji gruntów.(wyrok NSA SA /Ka 2592/93)

Odnosząc się do działki nr "[...]" o łącznej powierzchni "[...]’ ha należącej do G. stwierdzić należy "że w rejestrze gruntów opisana jest ona jako grunty rolne, łąki trwałe, pastwiska trwałe oraz grunty zadrzewione i rowy.

Żadna część tej działki nie została określona jako grunt objęty ochroną konserwatorską. Określenie jakiegoś gruntu w ewidencji gruntów jako rolny stwarza domniemanie, że uprawa prowadzona na tym gruncie jest rolna ( Wierzbowski B. "Glosa do Uchwały SN z dnia 14.04.1994 r. ,III CZP 46/94").

Ujawniony w ewidencji gruntów stan prawny musi być oparty na odpowiednich dokumentach — prawomocnych orzeczeniach sądowych, ostatecznych decyzjach administracyjnych, lub czynnościach prawnych dokonanych w formie aktu notarialnego spisanych ugodach i umowach w postępowaniu sądowym i administracyjnym lub innych dokumentach posiadających moc dowodową dla ustalenia prawa własności.

Skarżący podniósł, że decyzja Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia "[...]", dotyczy wpisania do rejestru zabytków "[...]" nr "[...]" w miejscowości W. ,którego użytkownikiem jest J. P., które położone było na działce nr"[...]", KW nr "[...]’. Do przedmiotowej decyzji brak jest załącznika graficznego.

Z pisma Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków z dnia "[...]" roku wynika, że ochroną konserwatorską objęty jest obszar grodziska wyżynnego tzw. "[...]", który zlokalizowany jest nie na działce nr "[...]", lecz na działce nr "[...]" i na fragmencie działki nr "[...]".

Powyższe stanowisko zostało zaprezentowane w informacji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia "[...]" roku, która została skierowana jako przypomnienie do Urzędu Gminy w "[...]".

W ocenie Skarżącego, pisma te nie są aktami normatywnymi i nie mogą stanowić o objęciu gruntu ochroną konserwatora zabytków, co może nastąpić jedynie w formie decyzji administracyjnej.

Prokurator zaznaczył, że drogą zaświadczenia nie można przyznać ani ograniczyć żadnych uprawnień, a można tylko potwierdzić (dokument urzędowy), to co jest aktualne wpisane w rejestrze publicznym — ewidencji gruntów.

Zdaniem skarżącego organ podatkowy I instancji właściwie wymierzył podatek kwalifikując działkę jako rolną, co wynikało z danych zawartych w ewidencji gruntów, która jest urzędowym źródłem informacji faktycznych, wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w postępowaniu podatkowym.

M.R. G. kwestionując zawarte tam dane winni najpierw wystąpić o ich korektę i wydanie decyzji przez konserwatora zabytków odnośnie objęcia ochroną konserwatorską części działki nr "[...]" i "[...]"

Organ I instancji wymierzając podatek odnośnie tych działek nie miał podstawy prawnej do przyjęcia, że są one objęte ochroną konserwatorską, gdyż brak było decyzji administracyjnej.

Zdaniem Prokuratora, organ I instancji nie mógł dokonywać własnych ustaleń i wyjaśniać kwestii czy mimo funkcjonującej w obrocie prawnym ostatecznej decyzji administracyjnej z dnia "[...]" dotyczącej działki nr "[...]", a przedmiotem ochrony konserwatorskiej objęte są inne działki.

W ocenie Skarżącego, działka nr "[...]" została ona objęta ochroną konserwatorską na mocy decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków na mocy decyzji z dnia "[...]" roku, natomiast organ podatkowy I instancji wydając decyzję w sprawie łącznego zobowiązania podatkowego za rok 2003 wobec podatników nie wymierzył podatku od części działki nr "[...]", gdyż pozostawała ona w 2003 roku zwolniona z podatku rolnego jako grunt zakrzewiony na użytkach rolnych o powierzchni "[...]"ha klasy V.

Zwolnienie część działki nr "[...]" przez organ podatkowy od podatku rolnego jako grunt zakrzewiony, a nie jako grunt objęty ochroną konserwatorską, nie stanowi rażącego naruszenia prawa.

Poglądy doktrynalne i orzecznictwo NSA uznaje konieczność eliminowania z obrotu prawnego decyzji, z racji istnienia w niej wad o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym.

Zdaniem skarżącego decyzja przedmiotowa nie jest dotknięta taką wadą. Fakt nie wyłączenia działki "[...]" z obowiązku podatkowego w żaden sposób nie wpłynął na zmianę wysokości zobowiązania podatkowego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie rozpatrując sprawę zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Zgodnie z art. 3 §1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz,1270), zwanego dalej "ppsa", ocenie Sądu podlega zatem zgodność aktów administracyjnych z przepisami prawa materialnego i procesowego. Kontrola ta ogranicza się więc do badania, czy rozpoznając sprawę nie naruszyły one prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik, na podstawie art.145 i art.151 ppsa.

Ocena dokonywana jest według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.

Przechodząc do rozważań nad zasadnością skargi, stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w "[...]" z dnia "[...]" roku narusza prawo w stopniu skutkującym jej uchyleniem.

Przede wszystkim podkreślić należy, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest postępowaniem nadzwyczajnym. Jego celem nie jest ponowne rozpoznanie zakończonej sprawy, co do jej istoty, tylko sprawdzenie, czy decyzja ostateczna nie została dotknięta jedną z najpoważniejszych wad wymienionych w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. Postępowanie to nie może się, więc przerodzić w postępowanie o charakterze merytorycznym, w którym bada się na nowo wszystkie okoliczności sprawy (por. np. wyroki NSA: z dnia 21 września 2001 r., III SA 1430/00 i z dnia 18 października 2001 r., III SA 1685/00). Dotyczy to każdego postępowania w tym przedmiocie bez względu na to, czy zostało wszczęte na żądanie strony, czy z urzędu.

Wszczęcie na żądanie M. i R. G postępowania w przedmiotowej sprawie oraz stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy z dnia "[...]", nastąpiło w wyniku uznania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że zachodzą przesłanki określone w art. 247 § 1 pkt 3 O.p., a więc, że została one wydana z rażącym naruszeniem prawa.

Pojęcie rażącego naruszenia prawa, zostało zdefiniowana zarówno w orzecznictwie jak i literaturze. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu, a istnienie tej sprzeczności da się wykazać przez proste ich zestawienie. Wykazanie oczywistego naruszenia prawa jest warunkiem koniecznym do uznania, że ma ono charakter rażący.

Sąd w składzie orzekającym podziela pogląd zaprezentowany w wyroku NSA z dnia 12 listopada 2002 roku, III SA3630/00 , Przegląd Podatkowy 2003 nr 7, s.62, że " Pojęcie rażącego naruszenia prawa nie ma ściśle określonego znaczenia ( art.247 § 1 pkt 3 ordynacji podatkowej), co jednak nie oznacza, że kategoria rażącego naruszenia prawa ma charakter całkowicie abstrakcyjny. O rażącym naruszeniu prawa mażemy mówić, gdy występuje oczywista sprzeczność decyzji wymiarowych z przepisami prawa materialnego, która powoduje oczywiste skutki w postaci zawyżenia zobowiązania podatkowego i odsetek od zaległości podatkowej".

Utrwalony także jest w orzecznictwie pogląd, że za rażące naruszenie prawa nie można uznać błędów w wykładni prawa, ale przekroczenie przepisu w sposób jasny i jednoznaczny.

Tymczasem Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie wyjaśniło w oparciu o jakie przesłanki uznało, że naruszenie prawa w zakwestionowanej decyzji organu I instancji ma charakter rażący.

Decyzja SKO ograniczyło się bowiem do powołania w podstawie prawnej art.247 §1 pkt 3 Ordynacji podatkowej oraz ogólnikowego stwierdzenia w konkluzji, że decyzje te wydano z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu swej decyzji SKO podniosło, że Wójt Gminy rażąco naruszył prawo w decyzji wymiarowej za 2003 rok, ponieważ nie ustalił stanu faktycznego dotyczącego prawnej ochrony działki nr "[...]"

Stwierdzenie to, w zasadzie bezpodstawnie, nakłada na organ podatkowy I instancji dodatkowe obowiązki, z tytułu prawnej ochrony zabytków wpisanych do rejestru.

Z akt sprawy wynika, że wyspecjalizowany organ państwowy - Wojewódzki Konserwator Zabytków w "[...]" nie zadbał o uaktualnienie danych w zakresie ochrony tzw. "[...]’ na podstawie decyzji z dnia "[...]", objętego wpisem "[...]", położonego na działce nr "[....]", kiedy z późniejszej korespondencji z Wojewódzkim Urzędem Ochrony Zbytków wynika, że nastąpiła zmiana w ewidencji gruntów w obrębie "[...]", Gm. "[...]", wskazująca, iż zabytek ten położony jest na gruntach o nr "[...]" i "[...]".

Dlatego zgodnie z art.9 ustawy z dnia 23 lipca 2003 roku o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami ( Dz. U. Nr 162, poz. 1568 i zm.), decyzję o wpisie zabytku nieruchomego ujawnia się w księdze wieczystej nieruchomości i w ewidencji gruntów, a kontrolę ochrony zabytków sprawuje Wojewódzki Konserwator Zabytków.

Organ ten jest właściwy do określenia czy dany zabytek jest chroniony zgodnie z powołaną ustawą, co jest warunkiem zastosowania zwolnienia.

Ponadto biorąc pod uwagę zasadne zarzuty skarżącego Prokuratora, wskazującego nie przestrzeganie normy wynikającej z art. 21 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, które w decyzji z dnia "[...]" , oparło założenia na podstawie ustalonego stanu faktycznego , a nie na dokumentach wynikających z ewidencji gruntów i budynków, Sąd uznał, że zaistniało istotne naruszenie przepisów , które miały wpływ na wynik sprawy.

Stosownie do treści art. 21 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, wymiar podatku od nieruchomości od gruntów dokonywany jest na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków. Ewidencja gruntów jest natomiast specjalnie prowadzonym i wywierającym określone skutki prawne zbiorem informacji o gruntach. Szczegółowe zasady prowadzenia ewidencji gruntów uregulowane są w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454). Dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 O.p. Zgodnie z tym przepisem stanowią one dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. W związku z tym organ podatkowy nie ma podstaw do pomijania tych danych w postępowaniu podatkowym. Podatnik kwestionujący prawidłowość danych zawartych w ewidencji gruntów powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję. (p. Komentarz do art. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U.02.9.84), L. Etel, S. Presnarowicz, Podatki i opłaty samorządowe. Dom Wydawniczy ABC, 2003.)

Jak podkreślano już w dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sadu Administracyjnego (por., wyrok NSA w Katowicach z 15.11.1994. o sygn. SA/Ka 2592/05 M.Podat. 1995/6/179) organy podatkowe przy wymiarze podatku od nieruchomości będąc związanymi zapisami w ewidencji gruntów i budynków nie są uprawnione do dokonywania własnych ustaleń w tym przedmiocie. Ujawnione w ewidencji dane są bowiem dla tych organów wiążące. Ich kwestionowanie może natomiast nastąpić jedynie w trybie przepisanym w/w ustawą z dnia 17.05.1989 r. Znaczenie dla ustalenia wysokości podatku od gruntów objętych zaskarżoną decyzją miały więc dokumenty znajdujące się w operacie ewidencyjnym spornych działek. Jak trafnie zauważono w skardze, z zapisów w ewidencji gruntów odnośnie działki nr "[...]" jednoznacznie wynika " iż opisana jest ona jako grunty rolne, łąki trwałe, pastwiska trwałe oraz grunty zadrzewione i rowy. Żadna część tej działki nie została natomiast określona jak grunt objęty ochroną konserwatorską. Określenie jakiegoś gruntu w ewidencji gruntów jako rolny, stwarza zatem domniemanie, że uprawa prowadzona na tym gruncie jest rolna.

Przechodząc do kwestii rażącego naruszenia prawa, jako podstawy stwierdzenia nieważności decyzji I instancji z dnia "[...]" przez Samorządowe Kolegium

Odwoławcze decyzją z dnia "[...]", w ocenie Sądu, nastąpiło tutaj przekroczenie granic rozstrzygnięcia.

Zdaniem Sądu, dobór właściwego kryterium stwierdzenia rażącego prawa jest niezwykle ważny i powinien podlegać weryfikacji, w kierunku naruszeń prawa, które skutkują stwierdzeniem nieważności decyzji.

W ocenie Sądu, SKO błędnie przyjęło, że nastąpiło rażące naruszenie przepisów postępowania, wobec nie zastosowania dowodu z dokumentu w postaci wypisu z rejestru gruntów i budynków, w zakresie zastosowania zwolnienia od podatku rolnego nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków, wobec nie uaktualnienia wpisu do rejestru gruntów przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków.

Już samo to uchybienie stanowi naruszenie zasad postępowania określonych w art. 122, art. 187 § 1 i art. 194, a także obowiązku wynikającego z art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Niezależnie od powyższego wskazać należy na to, że uzasadnienie decyzji stwierdzającej nieważność powinno zawierać logiczne i konsekwentne zarzuty faktyczne i prawne, będących przedmiotem rozważań, jak też wyjaśnienie podstawy prawnej zastosowanej w tej decyzji.

Powyższe stanowisko Sądu, organ powinien uwzględnić przy ponownym rozpatrywaniu sprawy.

W tym stanie faktycznym i prawnym, wobec stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało uchylić zaskarżoną decyzję. O wstrzymaniu wykonania decyzji orzeczono na podstawie art.152 ppsa.