Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 554/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-10-02 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 1, art. 61 par. 3,
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki po rozpoznaniu w dniu 2 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R.S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej postanowił: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji -


UZASADNIENIE

Skarżący – R.S. pismem nadanym w UP w dniu [...] stycznia 2014 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję GITD z dnia [...] kwietnia 2013 r. w przedmiocie nałożenia na R.S. kary pieniężnej w wysokości 3000 zł. za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej.

W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skarżący stwierdził, że w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji wystąpią trudne do odwrócenia skutki. Skarżący powołał się na postanowienie NSA (sygn.. I GSK 220/09), z którego wynika, że trudne do odwrócenia skutki to skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po długim okresie czasu lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Skarżący stwierdził, że obecna sytuacja majątkowa skarżącego nie pozwala na uiszczenie kwoty 3000 złotych (w wykonaniu zaskarżonej decyzji) bez uszczerbku dla utrzymania własnego i jego rodziny. Zauważył, że uiszczenie nałożonej kary pieniężnej wiązałoby się z koniecznością wyzbycia się części składników majątku i zaciągnięcia pożyczki, co generowałoby dodatkowe koszty w postaci odsetek.

W skardze zawarł również wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.

W odpowiedzi na skargę organ stwierdził, że nie zachodzą podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Zarządzeniem z dnia 13 marca 2014 r. referendarz sądowy wezwał skarżącego do przedłożenia dokumentów obrazujących jego sytuację majątkową. Powyższe wezwanie zostało skarżącemu doręczone w dniu 27 marca 2014 r.

Postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2014 r. referendarz sądowy odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie z uwagi na niewykazanie rzeczywistej, aktualnej sytuacji majątkowej skarżącego. Postanowienie stało się prawomocne.

Skarżący, na wezwanie Sądu, uiścił w terminie wpis sądowy w wysokości 120 złotych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 - dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub

w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Sąd pragnie podkreślić, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Nadto wskakuje, że uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione.

Wyjaśnić należy, że przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Przepis ten zawiera zamknięty katalog przesłanek pozytywnych wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, które muszą zostać we wniosku wskazane i uprawdopodobnione.

Wyjaśnienia wymaga, iż przesłanka niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji zachodzi wówczas, gdy wyrządzona szkoda nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast (jak właściwie zauważył skarżący we wniosku o wstrzymanie) trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (vide: postanowienie NSA z dnia 17.04.2009 r., sygn. akt II GSK 220/19).

Powyższe oznacza, że skarżący obowiązany jest wskazać we wniosku okoliczności, które w jego ocenie uzasadniają ten wniosek, uprawdopodabniając, że wykonanie aktu może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenie skutki.

Sąd jednocześnie podkreśla, że w doktrynie przyjął się pogląd, że powyżej opisana przesłanka (niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków) nie będzie miała zastosowania w przypadku egzekwowanej należności pieniężnej, która w razie uwzględnienia skargi będzie zwrócona skarżącemu wraz z należnymi odsetkami bez dodatkowych dla niego konsekwencji.

W ocenie Sądu we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący ani nie wykazał, ani nie uprawdopodobnił, iż w niniejszej sprawie zachodzą jakiekolwiek okoliczności uzasadniające niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji.

Ogólnikowe twierdzenia, że ziściły się wszystkie przewidziane w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki (bez uprawdopodobnienia, a nawet wskazania okoliczności, które w ocenie skarżącej uzasadniają ten wniosek) – zdaniem Sądu nie mogą skutkować uwzględnieniem wniosku. Skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazał, że obecna sytuacja majątkowa uniemożliwia uiszczenie kary pieniężnej nałożonej zaskarżoną decyzją bez uszczerbku dla utrzymania jego i rodziny, jednak w ocenie Sądu okoliczności tych nie próbował uprawdopodobnić w postępowaniu wpadkowym jakim było postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy (vide: postanowienie referendarza sądowego z dnia 28.04.2014 r.). W tych okolicznościach sprawy, Sąd stoi na stanowisku, że twierdzenie o ewentualnej konieczności wyzbycia się części majątku w celu uiszczenia kry administracyjnej - jest gołosłowne.

Gdyby skarżący uprawdopodobnił (udokumentował trudną sytuację majątkową i wykazał związek przyczynowo – skutkowy pomiędzy trudną sytuacją majątkową i zapłaceniem kary w wysokości 3000 złotych, a powstaniem trudnych do odwrócenia skutków czy też uszczerbku dla utrzymania własnego i rodziny) okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, wówczas Sąd rozważyłby wstrzymanie wykonania na podstawie pełnego (uzupełnionego) materiału dowodowego.

Mając na uwadze poczynione rozważania, w ocenie Sądu zgromadzony materiał dowodowy w sprawie wskazuje jednoznacznie, że skarżący nie uprawdopodobnił wystąpienia po jego stronie okoliczności, które uzasadniałyby uznanie, że zachodzą podstawy do zastosowania wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Jednocześnie należy nadmienić, że skarżący ma prawo do wystąpienia z kolejnym wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na każdym etapie postępowania.

Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.