Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 467/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2019-05-17 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6138 Utrzymanie czystości i porządku na terenie gminy
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odrzucono wniosek

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Jan Szuma po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosków M. B. o przywrócenie terminu - do złożenia wniosku o uzupełnienie wyroku z dnia 9 sierpnia 2018 r., sygn. akt II SA/Po 467/18, - do złożenia uzupełnienia do skargi kasacyjnej, - do złożenia wniosku o zmianę tytułu skargi kasacyjnej, z tytułu "skarga kasacyjna" na "wniosek o uzupełnienie wyroku" w sprawie ze skargi M. B. na uchwałę Związku Międzygminnego z dnia [...] 2017 r., nr [...] w przedmiocie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy postanawia: odrzucić wnioski o przywrócenie terminu /-/ J. Szuma


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 9 sierpnia 2018 r., II SA/Po 467/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, po rozpoznaniu skargi M. B. na uchwałę Związku Międzygminnego z dnia [...] 2017 r., [...] w przedmiocie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy: stwierdził nieważność § 8 ust. 2 pkt 1 załącznika nr 1 do zaskarżonej uchwały, w części obejmującej słowa "do 240 l", a w pozostałym zakresie skargę oddalił. Zasądzono nadto od Związku Międzygminnego na rzecz skarżącego kwotę 300 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania (k. 43 akt sądowych).

Wyrok został doręczony M. B. i odebrany przez niego osobiście 31 sierpnia 2018 r. (k. 62 verte akt sądowych).

Pismem z dnia 26 stycznia 2019 r., nadanym w urzędzie pocztowym tego samego dnia (k. 123-124 akt sądowych) M. B. wystąpił, cyt.: "o dodatkowe zasądzenie na jego korzyść kosztów utraconego zarobku w związku ze złożoną skargą dnia 09.04.2018 r. oraz wydanym wyrokiem z dnia 9 sierpnia 2018 r., w którym zostały one pominięte".

Postanowieniem z dnia 8 marca 2019 r. Sąd odrzucił powyższy wniosek (k. 149-152 akt sądowych). Sąd podkreślił, że potraktował go jako wniosek o uzupełnienie wyroku w zakresie zwrotu kosztów, jako że skarżący wyraźnie zatytułował go "wnioskiem" oraz zaznaczył, że domaga się "dodatkowego zasądzenia" kosztów, które w wyroku "zostały pominięte".

Następnie Sąd przypomniał, że zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej "P.p.s.a.") strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu (art. 157 § 1 P.p.s.a.), a także zaznaczył, że wniosek zgłoszony po upływie terminu, podlega odrzuceniu.

Przenosząc powyższe regulacje na realia sprawy Sad w postanowieniu z dnia 8 marca 2019 r. podkreślił, że wyrok z dnia 9 sierpnia 2018 r., II SA/Po 467/18 doręczono M. B. 31 sierpnia 2018 r. Z kolei wniosek o uzupełnienie wyroku w zakresie zwrotu kosztów został złożony dopiero dnia 26 stycznia 2019 r. M. B. uchybił zatem terminowi, o którym mowa w art. 157 § 1 P.p.s.a., a jego wniosek na podstawie art. 157 § 1a P.p.s.a. podlegał odrzuceniu.

Pismem z dnia 16 marca 2019 r. M. B. zwrócił się na podstawie art. 87 § 1 P.p.s.a. o przywrócenie terminu do złożonego uprzednio wniosku z dnia 26 stycznia 2019 r. (k. 167 akt sądowych). Zaznaczył, że nie posiadał wiedzy o należności, która powinna być orzeczona w wyroku, a wiedzę tą zdobył dopiero 26 stycznia.

W powyższym piśmie skarżący zawarł także wniosek "o przywrócenie terminu do złożenia uzupełnienia do skargi kasacyjnej złożonej w WSA w Poznaniu".

W kolejnym piśmie z dnia 27 kwietnia 2019 r. M. B. zażądał nadto przywrócenia terminu do złożenia wniosku o zmianę tytułu w jego skardze kasacyjnej z tytułu "skarga kasacyjna" na tytułu "wniosek o uzupełnienie wyroku".

Wszystkie trzy powyższe wnioski i przywrócenie terminu podlegają odrzuceniu.

Zgodnie z art. 87 § 1 P.p.s.a. "pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu". Z kolei art. 88 P.p.s.a. stanowi, że "spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie".

Wniosek (znajdujący się na k. 167 akt sądowych) o przywrócenie terminu do złożonego uprzednio wniosku z dnia 26 stycznia 2019 r. (znajdującego się na k. 123 akt sądowych) jest spóźniony. W piśmie z dnia 16 marca 2019 r. M. B. wprost przyznał, że dopiero 26 stycznia 2019 r. wystąpił o uzupełnienie wyroku, gdyż w tej dacie posiadł wiedzę o tym, że istnieje należność, która powinna być zasądzona. Oznacza to, że wniosek o przywrócenie terminu powinien złożyć wraz ze swoim wnioskiem z dnia 26 stycznia 2019 r., gdyż najpóźniej tego dnia ustała przyczyna uchybienia terminowi (według M. B. przyczyną tą był brak wiedzy po jego stronie, co do tego, jakie należności powinny być zasądzone w wyroku).

Sąd przypomina (wyjaśniono to już w uzasadnieniu postanowienia z dnia 8 marca 2019 r.), że termin do wystąpienia z żądaniem uzupełnienia wyroku wynosi 14 dni, tymczasem w dacie 26 stycznia 2019 r. od doręczenia skarżącemu wyroku w niniejszej sprawie upłynęło już blisko 5 miesięcy.

Z mocy ustawy niedopuszczalne są natomiast wnioski o przywrócenie terminu:

- "do złożenia uzupełnienia do skargi kasacyjnej złożonej w WSA w Poznaniu" (k. 167 akt sądowych, zob. końcową część uzasadnienia) oraz

- do złożenia wniosku o zmianę tytułu w jego skardze kasacyjnej z tytułu "skarga kasacyjna" na tytułu (k. 175 akt sądowych),

P.p.s.a. nie określa terminu na wystąpienie o "uzupełnienie skargi kasacyjnej" ani tym bardziej dla wniosku "o zmianę tytułu skargi kasacyjnej". Oznacza to, że nie można orzekać o przywróceniu tego rodzaju terminów, a to czyni wyżej wymienione wnioski M. B. niedopuszczalnymi w rozumieniu art. 88 P.p.s.a.

Na marginesie Sąd podkreśla, że żądania M. B. są niekonsekwentne, gdyż z jednej strony chciałby on uzupełnić skargę kasacyjną o niesprecyzowane elementy (ubocznie można dodać, że skarżący w ogóle co do zasady nie jest uprawniony do uzupełniania skargi kasacyjnej, do której nie mógł wnieść nie będąc osobą z art. 175 P.p.s.a. – zob. postanowienie z Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 maja 2009 r., I OZ 516/09, orzeczenia.nsa.gov.pl), a z drugiej strony domaga się zmiany kwalifikacji tej skargi kasacyjnej na "wniosek o uzupełnienie wyroku". Brak logiki w płaszczyźnie procesowej potęguje fakt, że skarga kasacyjna, do której skarżący nawiązuje, została skonsumowana, to jest została ona postanowieniem z dnia 18 grudnia 2018 r. odrzucona (k. 103 akt sądowych).

/-/ J. Szuma