Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2832/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-08-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 130 ust. 1, ust. 3 i ust, 4
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 99 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2011 nr 30 poz 151
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak, Sędzia NSA Czesława Nowak-Kolczyńska (spr.), Sędzia del. WSA Jakub Zieliński, Protokolant starszy inspektor sądowy Kamil Wertyński, po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 lutego 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 1678/14 w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 24 lutego 2015 r. oddalił skargę M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z [...] maja 2014 r. w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji.

Wyrok ten został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

W dniu [...] października 2012 r. do Urzędu m.st. Warszawy wpłynęło pismo Komendanta Stołecznego Policji informujące, że M. W. otrzymał łącznie 28 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego w dniach od [...] kwietnia 2012 r. do [...] września 2012 r. Pismem z dnia [...] października 2012 r. został zawiadomiony o wszczęciu postępowania w sprawie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. W toku postępowania M. W. złożył kopię zaświadczenia Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego w Warszawie o odbyciu w dniu [...] września 2012 r. szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym.

Decyzją z [...] kwietnia 2014 r. Prezydent m. st. Warszawy, powołując się na art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.) oraz art. 99 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. Nr 30, poz. 151 ze zm.), orzekł o skierowaniu M. W. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji z zakresu prawa jazdy kategorii B. Decyzja ta została doręczona M. W. w dniu [...] kwietnia 2014 r.

Od decyzji tej M. W. złożył odwołanie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z [...] maja 2014 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję stwierdzając, że zaistniały wątpliwości co do kwalifikacji kierowcy, a tym samym przesłanki do skierowania odwołującego się na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Organ stwierdził, że podstawą wystąpienia z wnioskiem o sprawdzenie kwalifikacji może być również powtarzające się naruszanie przez kierującego przepisów ruchu drogowego, nawet jeżeli w określonym czasie nie przekroczył on dopuszczalnego limitu punktów karnych. Powtarzające się wykroczenia, zwłaszcza mające istotny wpływ na bezpieczeństwo ruchu, np. niestosowanie się do zakazów wyprzedzania czy do ograniczeń prędkości, mogą rodzić uzasadnione zastrzeżenia co do kwalifikacji takiego kierującego, w tym przypadku podejrzenia co do kwalifikacji kierowcy potwierdza dodatkowo, zdaniem organu, zgromadzona liczba punktów karnych - 28. Organ wskazał, że w toku postępowania strona powołała się na fakt odbycia w dniu [...] września 2012 r. szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, co skutkuje, zdaniem strony, zmniejszeniem liczby punktów o 6, a zatem brakiem istnienia przesłanek skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Jednakże, jak organ stwierdził, § 8 pkt 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r. poz. 488), który wszedł z życie 9 czerwca 2012 r., stanowi, że odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła lub przekroczyłaby 24.

Organ stwierdził, że znajomość i przestrzeganie przepisów przez kierowców są istotną przesłanką bezpieczeństwa ruchu. Ochrona bezpieczeństwa ruchu drogowego wymaga, aby organ uprawniony do wydawania uprawnień do prowadzenia pojazdów czuwał nie tylko nad tym, aby otrzymały je osoby znające zasady i przepisy ruchu drogowego, ale także kontrolował, czy nie utraciły one tych warunków. Prawo do prowadzenia pojazdów ma charakter podmiotowy i jego ograniczenia mogą mieć miejsce tylko w ściśle określonych przez prawo przypadkach. Stąd też i ingerencja organu administracyjnego w postaci sprawdzenia kwalifikacji kierującego jest ograniczona. Organ ten nie może dokonywać tej czynności w sposób dowolny, ale tylko wówczas, gdy spełnione są ustawowe przesłanki. Wezwanie kierującego do poddania się sprawdzeniu kwalifikacji jest dopuszczalne tylko w wyraźnie określonych w obowiązujących przepisach przypadkach. Zgodnie z obowiązującymi przepisami przesłanką taką jest zgromadzenie 24 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego.

W odniesieniu do powołanej przez odwołującego się decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z [...] lutego 2014 r., która według niego miała zakończyć niniejsze postępowanie, organ wskazał, że decyzja ta została wydana w innej sprawie niż decyzja zaskarżona, bowiem dotyczyła zatrzymania M. W. prawa jazdy kat. B, i została umorzona po uprzednim uchyleniu decyzji pierwszej instancji. Obecnie badana sprawa nie dotyczy zatrzymania prawa jazdy, lecz skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Stan prawny i faktyczny badanej sprawy jest zatem odmienny, niż powołanej przez stronę sprawy.

Skargę na powyższą decyzję wniósł M. W.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za nieuzasadnioną i oddalił ją przyjmując za podstawę art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Mając na uwadze treść art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz art. 99 ust. 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami Sąd wskazał, że decyzja o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie jest decyzją związaną, gdyż starosta, otrzymując wniosek komendanta jest zobowiązany do wydania decyzji o skierowaniu, co wynika wyraźnie z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa o ruchu drogowym. Sąd zauważył również, że ewidencja kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego i przypisywanie temu naruszeniu określonych punktów karnych jest kwestią odrębną, ponieważ ewidencja ta prowadzona jest przez Policję, i starosta, w postępowaniu dotyczącym kierowania kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, nie może dokonywać kontroli prawidłowości ewidencji prowadzonej przez Policję. Zgodnie z art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Przypisywanie przez Policję punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego jest czynnością materialno-techniczną, podlegającą kontroli sądów administracyjnych. W przypadku nie zgadzania się z wpisami w ewidencji możliwe jest domaganie się od organów Policji podjęcia działania - aktu lub czynności - mających na celu zmianę wpisów, a następnie istnieje możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Natomiast domaganie się prostowania zapisów ewidencji w postępowaniu prowadzonym przez starostę, na podstawie art. 114 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym, jest – w ocenie Sądu - niezasadne, bowiem ewidencja pozostaje poza właściwością tego organu, jak już wyżej wskazano, stosownie do art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym – ewidencję tę prowadzi Policja. Dlatego też, wbrew twierdzeniom skargi, organy nie mogły naruszyć przepisów rozporządzenia wykonawczego, wydanego na podstawie art. 130 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, bowiem przepisy te nie miały zastosowania w sprawie, natomiast Sąd, w postępowaniu ze skargi na decyzję o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, nie może się odnosić do konstytucyjności § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, czy rozporządzenia z dnia 25 kwietnia 2012 r., ponieważ nie to było przedmiotem sprawy. Zarzuty dotyczące prawidłowości wpisywania punktów, ich zmniejszenia, a także konstytucyjności przepisów, w tym wykonawczych, powinny być zgłaszane w postępowaniu Policji dotyczącym przypisywania punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, bowiem ewidencję tę prowadzi Policja, a nie starosta.

W świetle powyższego Sąd I instancji uznał, że kontrolowane postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane.

W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku M. W. podniósł następujące zarzuty:

I. naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię:

1) art. 31 ust. 3 i art. 92 Konstytucji RP, art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 130 ust. 1, ust. 3 i ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym w zw. z § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego poprzez uznanie za zgodne z prawem zastosowanie przepisu § 8 ust. 6 ww. rozporządzenia przy formułowaniu merytorycznego rozstrzygnięcia decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z [...] kwietnia 2014 r. o skierowaniu M. W. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w zakresie kategorii B prawa jazdy pomimo, że przepis ten został wydany z przekroczeniem upoważnienia ustawowego zdefiniowanego w art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, co przesądza o niezgodności rozporządzenia w tym zakresie z przepisami tej ustawy. Tym samym oznacza, że zastosowanie tego przepisu przy formułowaniu rozstrzygnięcia zaskarżonego wyroku narusza art. 31 ust. 3 i art. 92 Konstytucji RP, art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b oraz art. 130 ust. 1, ust. 3 i ust. 4 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Oznacza to, że pozbawiony od daty wydania cechy legalizmu przepis § 8 ust. 6 rozporządzenia w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, nie ma zastosowania do skarżącego, a zatem zastosowanie tego przepisu w niniejszej sprawie narusza art. 31 ust. 3 i art. 92 Konstytucji RP, gdyż przepis ten został wydany bez upoważnienia ustawowego, a ponadto normatywna treść tego przepisu wkracza w sferę praw i wolności zastrzeżoną do regulacji wyłącznie w drodze ustawy.

2) Art. 99 ust. 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami poprzez uznanie za zgodne z prawem zastosowania tego przepisu jako podstawy prawnej rozstrzygnięcia decyzji o skierowaniu M. W. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w zakresie kategorii B – prawa jazdy pomimo braku zaistnienia w tej sprawie zdefiniowanej normatywnie w tym przepisie przesłanki, iż w sprawie tej istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do kwalifikacji skarżącego jako kierowcy, gdyż wskutek odbycia przez skarżącego szkolenia w dniu [...] września 2012 r. liczba 28 zaewidencjonowanych punktów karnych powinna ulec zmniejszeniu o 6 punktów, a ponadto przez okres ponad 14 miesięcy, tj. od dnia [...] kwietnia 2012 r. do dnia [...] września 2012 r., czyli od ostatniego dnia naruszenia przez skarżącego przepisów ruchu drogowego stanowiącego podstawę wszczęcia postępowania administracyjnego w I instancji, w dacie wydania przez organ I decyzji o skierowaniu skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w zakresie kategorii B prawa jazdy, w dacie wydania przez organ II instancji zaskarżonej decyzji oraz w dacie złożenia i rozpatrzenia skargi przez WSA w Warszawie. Skarżący nie naruszył w jakimkolwiek zakresie przepisów bezpieczeństwa ruchu drogowego, w tym w szczególności skutkującego wpisaniem "nowych" punktów karnych w ewidencji, o której mowa w art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Tymczasem Sąd I instancji okoliczność tę całkowicie pominął pomimo, że w świetle normatywnej treści art. 99 ust. 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami okoliczność ta ma bardzo istotne znaczenie dla merytorycznego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Oznacza bowiem, że po odbyciu z własnej inicjatywy w dniu [...] września 2012 r. szkolenia w WORD w Suwałkach, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz wobec braku wpisu nowych punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego przez okres ponad 1 roku i 2 miesięcy od daty ostatniego naruszenia przepisów ruchu drogowego, co oznacza, że nie istnieją zastrzeżenia co do kwalifikacji skarżącego jako kierowcy.

3) Art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) poprzez uznanie, że WSA w postępowaniu sygn. akt. VII SA/Wa 1678/14 ze skargi na decyzję o skierowaniu skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji nie może odnosić się do konstytucyjności § 8 ust. 6 rozporządzenia z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego. Tymczasem zarówno w ocenie skarżącego, jak też w świetle orzecznictwa administracyjnego (por. wyrok WSA w Warszawie z 3 czerwca 2009 r., VIII SA/Wa 15/09), takiej tezie przeczy wprost normatywna treść przywołanej regulacji prawnej.

II. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nie orzeczenie o całości skargi wskutek braku w zaskarżonym wyroku merytorycznego rozstrzygnięcia i jakiegokolwiek uzasadnienia ewentualnej bezzasadności sformułowanego w skardze zarzutu wydania przez organ I instancji w jednym postępowaniu administracyjnym prowadzonym zgodnie z dokumentem zawiadomienia o wszczęciu postępowania z dnia [...] października 2012 r. oznaczonym tożsamą sygnaturą aż dwóch decyzji administracyjnych, co rażąco narusza zdefiniowaną w art. 15 k.p.a. fundamentalną dla postępowania administracyjnego zasadę dwuinstancyjności postępowania skutkującą w istocie nieważnością postępowania w sprawie skierowania M. W. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w zakresie kategorii B prawa jazdy zgodnie z decyzją Prezydenta m.st. Warszawy z [...] kwietnia 2014 r. Jako pierwsza w tym postępowaniu została bowiem wydana decyzja z [...] grudnia 2012 r. o zatrzymaniu prawa jazdy i zobowiązaniu do zwrotu prawa jazdy. Wskutek odwołania skarżącego od tej decyzji została przez SKO wydana decyzja z [...] lutego 2014 r. o uchyleniu decyzji organu I instancji i umorzeniu postępowania przed tym organem. Skoro decyzja ta jest prawomocna, to – zdaniem skarżącego – brak było podstaw prawnych do dalszego prowadzenia przez organ I instancji postępowania administracyjnego opisanego w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania z dnia [...] października 2012 r., w którym powiadomiono o wszczęciu postępowania w sprawie zatrzymania prawa jazdy i skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami w zakresie kategorii B prawa jazdy. Sąd I instancji zarzut ten w ogóle pominął nie wyjaśniając w uzasadnieniu wyroku z jakiego powodu zarzut ten był bezzasadny. Uchybienie to – w ocenie skarżącego – należy uznać za rażące i miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Wskazując na powyższe wniesiono o "zmianę w całości zaskarżonego wyroku poprzez uchylenie w całości decyzji" Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie wraz z poprzedzającą ją decyzją Prezydenta m.st. Warszawy, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Ponadto wniesiono o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Odmawiając słuszności zarzutowi naruszenia art. 31 ust. 3 i art. 92 Konstytucji RP, art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 130 ust. 1, ust. 3 i ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym w zw. z § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, nie sposób uznać, by powołana w skardze kasacyjnej argumentacja, iż przepis § 8 ust. 6 pow. rozporządzenia został wydany z przekroczeniem delegacji ustawowej, mogła posłużyć skutecznemu podważeniu wydanego w tej sprawie wyroku. Podkreślić trzeba, że wskazówki dla unormowania w akcie podustawowym kwestii związanych m.in. ze sposobem punktowania oraz liczby punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia, zostały ujęte w art. 130 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Nie sposób jednak uznać za przekonujące argumenty skargi kasacyjnej, że treść § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, wykracza poza zakres delegacji ustawowej. Wybór rozwiązań polegających na zmniejszeniu punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego z tytułu odbycia szkolenia, należy do normodawcy, który w tym zakresie – w granicach porządku konstytucyjnego – korzysta ze znacznej swobody regulacyjnej. Przyjęte w analizowanym przepisie rozwiązanie odpowiada ratio legis przepisów dotyczących uprawnionych do kierowania pojazdami, którzy będąc odpowiednio zdyscyplinowani powinni dążyć do zmniejszenia liczby punktów poprzez udział w szkoleniu jeszcze przed przekroczeniem limitu 24, co pozwoli na wdrożenie kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy. Zauważyć również należy, że Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie w swoim orzecznictwie formułował tezę, iż § 8 ww. rozporządzenia odpowiada nie tylko unormowaniom zawartym w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. b i art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, lecz także realizuje wytyczne ustawodawcy co do treści aktu oraz kierunku regulacji i mieści się w granicach upoważnienia ustawowego z art. 130 ust. 4 (por. wyroki NSA z: 13 czerwca 2013 r., sygn. akt I OSK 15/2012; z 16 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 275/10; z 22 listopada 2013 r., sygn. akt I OSK 1373/12; z 13 czerwca 2013 r., sygn. akt I OSK 63/12, z 24 października 2012 r., sygn. akt I OSK 1552/11).

Tym niemniej należy wskazać, że - jak słusznie zauważył Sąd I instancji - w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji o skierowaniu kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie prawa jazdy nie podlega badaniu prawidłowość naliczania w ewidencji punktów uzyskanych przez kierowcę tytułem naruszenia przepisów ruchu drogowego. W tej kwestii starosta pozostaje związany informacją przekazaną przez Komendanta wojewódzkiego policji. Próba podważenia prawidłowości naliczania punktów karnych, w wyniku podnoszonego nieuwzględnienia odbytego przez skarżącego szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 1 i 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, pozostać musiała z tego względu nieskuteczna. Należy zgodzić się z poglądem wyrażonym w tej mierze przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 7 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 777/15, w świetle którego w postępowaniach kierujących na badania psychologiczne i kursy organ je prowadzący nie ma uprawnień do weryfikacji przypisanej kierowcy liczby punktów, jest natomiast informacją o liczbie punktów związany. Nie zwalnia to oczywiście organu od możliwości wglądu do ewidencji kierowców i ustalenia, że liczba punktów w niej wpisana równa się podanej w informacji, ale to nie oznacza możliwości kwestionowania liczby uwidocznionej w ewidencji. Tym samym oczekiwane przez skarżącego kasacyjnie badanie zgodności treści § 8 ust. 6 ww. rozporządzenia z ustawową delegacją pozostawało poza zakresem rozpoznawanej przez Sąd I instancji sprawy. Powyższe pozbawia dodatkowo słuszności zarzut naruszenia art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych.

Okoliczności rozpoznawanej sprawy nie pozwalają również zgodzić się ze skargą kasacyjną, że Sąd I instancji naruszył art. 99 ust. 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami. Jak stanowi powołany przepis, starosta wydaje decyzję administracyjną

o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w formie egzaminu państwowego, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do ich kwalifikacji. Nieostre sformułowanie: "uzasadnione zastrzeżenia", jakim posłużył się ustawodawca w przytoczonym przepisie nie oznacza dowolności w przyjmowaniu, że zachodzą wątpliwości co do posiadania kwalifikacji uprawniających do kierowania pojazdem. Świadczy jedynie, że to na organie ciąży obowiązek wykazania, iż konkretne okoliczności uzasadniają powzięcie zastrzeżeń co do omawianych kwalifikacji strony. Powyższe w analizowanej sprawie zostało przez organy wyjaśnione w uzasadnieniu decyzji, przy powołaniu powtarzających się naruszeń przepisów ruchu drogowego przez kierującego. Brak zdefiniowanej normatywnie przesłanki "uzasadnionych zastrzeżeń" nie uniemożliwia zatem zastosowania omawianej normy. Jako pozbawione słuszności należy również uznać argumenty skargi kasacyjnej nakierowane na wykazanie, że w tym zakresie istotną okolicznością jest brak naruszeń przepisów ruchu drogowego dokonanych od daty ostatniego naruszenia, stanowiącego podstawę wszczęcia postępowania administracyjnego w I instancji. Poprawa w stosowaniu się do przepisów obowiązującego prawa nie może sanować naruszeń już popełnionych. Okoliczność braku wpisu nowych punktów, w sytuacji przekroczenia dozwolonego limitu, nie mogła wykluczyć, by wobec kierującego można było mówić o uzasadnionych zastrzeżeniach co do jego kwalifikacji.

Odmawiając słuszności zarzutowi naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., wskazać należy, że może on być skutecznie podniesiony, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania, przy czym naruszenie to musi być na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni, bądź zastosowania prawa materialnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Oceniając kwestionowany wyrok pod tym kątem stwierdzić należy, że wyrok ten zawiera wszystkie wymagane elementy. Brak odniesienia się przez Sąd I instancji do podnoszonej przez skarżącego argumentacji o oddziaływaniu na wynik sprawy prowadzonego wobec skarżącego postępowania w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy i zobowiązaniu do zwrotu prawa jazdy, zakończonego umorzeniem postępowania, usprawiedliwiał fakt, że pozostawało ono bez wpływu na przebieg kontrolowanego postępowania. Skoro zatem prowadzenie postępowania w trybie art. 102 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami i następnie sposób jego zakończenia pozostawało poza granicami niniejszej sprawy, to brak ujęcia tego problemu w uzasadnieniu wyroku nie mógł skutkować przyjęciem, że doszło do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.

Wobec tego stwierdzić należy, że zarzuty skargi kasacyjnej nie zawierają usprawiedliwionych podstaw, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.