Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 118/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-03-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Hanna Kamińska Sędziowie NSA Andrzej Kuba (spr.) Cezary Pryca Protokolant Monika Tutak – Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. W. z dnia 13 października 2010 r. sygn. akt I SA/Go 860/10 w sprawie ze skargi S. B. na decyzję Dyrektora L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Z. G. z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od S. B. na rzecz Dyrektora L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Z. G. kwotę 180 (sto osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 13 października 2010 r. sygn. akt I SA/Go 860/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. W. oddalił skargę S. B. na decyzję Dyrektora L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Z. G. z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie przyznanie płatności jednolitej oraz uzupełniającej płatności obszarowej za 2008 r.

Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia.

W dniu [...].05.2008 r. S. B. złożył w Biurze Powiatowym ARiMR w N. S. z/s w K. wniosek o przyznanie płatności na rok 2008.

W związku z wykrytymi we wniosku nieprawidłowościami w dniu [...].10.2008 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w N. S. z/s w K. wystosował do S. B. wezwanie do złożenia wyjaśnień.

W odpowiedzi na wezwanie, w dniu [...].11.2008r. S. B. złożył w Biurze Powiatowym ARiMR w N. S. z/s w K. korektę wniosku wraz z oświadczeniem, w którym podtrzymał deklarację zawartą we wniosku o przyznanie płatności na rok 2008.

W dniu [...].06.2009 r. S. B. złożył w Biurze Powiatowym ARiMR w N. S. z/s w K. oświadczenie, w którym stwierdził, iż działki, które są jego własnością (B. dz. [...], [...], Ł. [...], [...] oraz B. [...]) oraz które dzierżawi (B. dz. [...], [...], [...], [...], [...], B. dz, [...] i G. dz. [...]) na podstawie ustnej umowy od 2008 roku, są utrzymywane w dobrej kulturze rolnej.

Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w N. S. z/s w K. stwierdził, iż części działek ewidencyjnych nr [...] (0,44 ha), nr [...] (0,04), nr [...] (0,66 ha), nr [...] (0,23 ha), nr [...] (0,43 ha), nr [...] (0,56 ha), nr [...] (0,15 ha), nr [...] (1,10 ha) nie kwalifikują się do płatności, ze względu na brak utrzymania ww. działek w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r.

Łączna powierzchnia działek rolnych niekwalifikujących się do płatności, dla których zastosowano kod [...], wyniosła 3,61 ha, w tym 1,25 ha na powierzchni stanowiącej własność strony oraz 2,36 ha na części działek ewidencyjnych dzierżawionych od 2008 r. W związku z powyższym powierzchnia uprawniona do płatności wyniosła: dla jednolitej płatności obszarowej (JPO) 76,06 ha oraz uzupełniającej płatności obszarowej (UPO) 75,56 ha.

W oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w N. S. z/s w K. wydał w dniu [...].06.2009 r. decyzję Nr [...] w sprawie przyznania S. B. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2008 w łącznej wysokości 46.157,74 zł, w tym:

- jednolita płatność obszarowa w wysokości 25.807,92 zł,

- uzupełniająca płatność obszarowa do powierzchni grupy upraw podstawowych w wysokości 20.349,82 zł.

Przedmiotowa decyzja zawierała wykluczenie z płatności części działek rolnych, na których stwierdzono brak utrzymania dobrej kultury rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r.

Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w N. S. z/s w K. wskazał, iż zastosowanie kodu [...] skutkuje trwałym wykluczeniem wskazanych powierzchni z płatności. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w N. S. z/s w K. stwierdził powyższe na podstawie pomiarów wykonanych na ortofotomapie będącej przetworzonym zdjęciem lotniczym, poddanym korekcji geometrycznej. Organ wskazał, że ortofotomapa prezentuje w najbardziej rzeczywisty sposób stan pokrycia i zagospodarowania terenu, czego nie oddaje tradycyjna mapa. Rozdzielczość terenowa ortofotomapy wynosi 0,5 metra, czyli daje możliwość jednoznacznego identyfikowania obiektów.

W dniu [...].07.2009 r. S. B. złożył odwołanie od decyzji nr [...] w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.

Dyrektor L. Oddziału Regionalnego ARiMR w Z. G. decyzją z dnia [...].09.2009 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. W. wyrokiem z dnia 9 grudnia 2009 r. (sygn. akt II SA/Go 863/09) po rozpoznaniu sprawy ze skargi S. B. uchylił zaskarżoną decyzję nr [...] z dnia [...].09.2009 r. Sąd wyraził zastrzeżenia do umotywowania rozstrzygnięcia w zakresie ustalenia powierzchni wyłączonej z płatności, albowiem stronie nie został wyjaśniony szczegółowy sposób obliczenia powierzchni, która w dniu 30 czerwca 2003 r. nie znajdowała w dobrej kulturze rolnej.

Dyrektor L. Oddziału Regionalnego ARiMR w Z. G., w wyniku ponownej weryfikacji sprawy S. B., wydał nową decyzję w dniu [...] czerwca 2010 r. nr [...], utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zasadniczą kwestią było ustalenie, czy grunty rolne S. B. położone na działkach ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] spełniają warunki do przyznania Jednolitej Płatności Obszarowej (JPO) oraz Uzupełniającej Płatności Obszarowej (UPO). W wyniku weryfikacji wniosku, w oparciu o posiadane przez ARiMR ortofotomapy ustalono, iż na powierzchni ww. działek stanowiących 3,61 ha znajduje się typ użytkowania, nieuprawniony do uzyskania jednolitej i uzupełniającej płatności obszarowej.

Na tej podstawie Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w N. S. z/s w K. zobligowany był w świetle regulacji zawartych w art. 124 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 roku ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. U. UE nr L 30/16 z dnia 31.01.2009 r.) wykluczyć areał, który zgodnie z ortofotomapą nie był użytkowany rolniczo na dzień 30 czerwca 2003 r. Organ podkreślił, iż ww. przepis prawa ma charakter retroaktywny, czyli uzależnia przyznanie płatności od stanu faktycznego istniejącego w przeszłości.

Organ wskazał, że w przypadku wniosku S. B., pracownik ARiMR dokonał oceny ortofotomapy działek ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], a następnie w systemie ZSZiK dokonał pomiaru obszaru, który nie kwalifikuje się do przyznania płatności bezpośrednich. Jak wskazano powyżej, wyliczenia powierzchni dokonuje system ZSZiK, który "zlicza" liczbę pikseli znajdujących się wewnątrz wyrysowanej figury i dokonuje przeliczenia na powierzchnię wyrażoną w [ha]. Obszary wyłączone z płatności, to zadrzewienia i zakrzaczenia, stanowiące zwarte kompleksy znajdujące się w obrębie działek ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Pozostały obszar działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], na którym nie występują zadrzewienia i zakrzaczenia, lecz pojedyncze drzewa, zakwalifikowany został do płatności zgodnie z wnioskiem strony. Fakt występowania zadrzewień i zakrzaczeń na ww. działkach ewidencyjnych w dniu wykonania zdjęcia nie budzi wątpliwości organu II instancji. Zadrzewienia i zakrzaczenia występują na obszarze zwartym i są systematyczne, w związku z czym nie można zgodzić się z twierdzeniem strony podnoszonym w odwołaniu jakoby jakość zdjęcia oraz zbliżenie są na tyle małe i niewyraźne, że nie można stwierdzić, iż działka w części nie była użytkowana. Z faktu, iż zdjęcia zostały wykonane w 2004 r., a więc po dniu 30 czerwca 2003 r., organ I instancji wyprowadził zdaniem organu odwoławczego logiczny wniosek, iż działki te w części wskazanej przez organ (łącznie 3,61 ha) nie były użytkowane rolniczo na dzień 30 czerwca 2003 r. Powyższe stanowiło podstawę do wykluczenia części działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...].

Organ wyraził pogląd, iż zdjęcia lotnicze wykonane we wrześniu roku 2004 przedstawiają stan faktyczny w tymże roku. Jeśli zatem widoczne zadrzewienia i zakrzaczenia istnieją w 2004 r., to tym bardziej istniały w okresie wcześniejszym, tj. na dzień 30.06.2003 r. Wobec powyższego ustalenia organu I instancji w oparciu o będące załącznikiem graficznym do wniosku ortofotomapy zgodnie z przytoczonym powyżej przepisem prawa są jak najbardziej zasadne.

Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w N. S. z/s w K. opisał, iż sporne części działek ewidencyjnych nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], a nie jak wskazuje strona tylko dwie, były porośnięte drzewami. Następnie wskazał podstawę prawną, tj. art. 124 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 roku ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. U. UE nr L 30/16 z dnia 31.01.2009 r.), których to w ocenie organu ww. działki nie spełniają ze względu na to, iż są porośnięte drzewami.

Ponadto organ wskazał, iż warunki utrzymania gruntów zgodnie z normami określone zostały w § 1 i 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 marca 2008 roku zmieniającym rozporządzenie w sprawie minimalnych norm (Dz. U. z 2008 r. Nr 44, poz. 266 ze zm.), które stanowi m.in., iż grunty rolne mogą być porośnięte pojedynczymi drzewami i krzewami, o ile nie wpływają one na prowadzoną na tych gruntach produkcję roślinną, a ich liczba nie przekracza 50 sztuk na hektar". Na ww. działkach ewidencyjnych stwierdzono pojedyncze drzewa i krzewy, które nie wpływały na prowadzoną na tych gruntach produkcję roślinną, w związku z powyższym działki rolne [...] oraz [...] położone na działkach ewidencyjnych [...] i [...] uwzględnione zostały do płatności w takiej wielkości, w jakiej zostały zadeklarowane przez wnioskodawcę.

Organ podkreślił, że płatności do gruntów rolnych JPO i UPO stanowią jeden z instrumentów Wspólnej polityki Rolnej Unii Europejskiej, mogą być przyznawane producentom rolnym, spełniającym warunki określone przez prawo krajowe i unijne, tylko w takiej wysokości, w jakiej zostały one konkretnie określone przez Unię Europejską. Wszelkie odstępstwa, zarówno na korzyść jak i niekorzyść producenta rolnego, stanowią rażące naruszenie prawa. Przepisy prawa krajowego i unijnego nie dopuszczają jakiejkolwiek uznaniowości w ustalaniu wysokości płatności do gruntów rolnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. W. oddalając skargę wskazał, że zaskarżona decyzja wydana została po uprzednim wyeliminowaniu z obrotu prawnego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. W. wyrokiem z dnia 9 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Go 863/09 poprzedniej decyzji wydanej w postępowaniu odwoławczym przez Dyrektora L. Oddziału Regionalnego ARiMR w Z. G. z dnia [...] września 2009 r.

W ocenie Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Uchylając poprzednią decyzję organu odwoławczego Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. W. w wyroku z dnia 9 grudnia 2009 r. (sygn. akt II SA/Go 863/09) stwierdził naruszenie przepisów postępowania w zakresie zebrania i oceny materiału dowodowego i umotywowania decyzji wydanej na rzecz skarżącego, odnośnie ustalenia powierzchni wyłączonych z płatności.

Sąd uznał uzasadnienie zaskarżonej decyzji za uchybiające art. 107 § 3 k.p.a. Powyższe braki w aktach sprawy oraz w uzasadnieniu decyzji były powodem uznania przez Sąd ustaleń, co do powierzchni działek za poczynione z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów, cechujące się arbitralnością, równocześnie czyniąc niemożliwym poddanie zaskarżonego rozstrzygnięcia całościowej merytorycznej kontroli sądowej.

W ocenie Sądu rozpoznającego obecnie sprawę, wskazania zawarte w wyroku z dnia 9 grudnia 2009 r. zostały przez Dyrektora L. Oddziału Regionalnego ARiMR należycie uwzględnione, co znalazło odzwierciedlenie przede wszystkim w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia [...] maja 2010 r.

Włączone do akt egzemplarze ortofotomap wskazują na zakwestionowany obszar wymienionych numerach działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], co do których przyjęto, że nie były utrzymane w dobrej kulturze rolnej. Szczegółowe przedstawienie w uzasadnieniu decyzji metody pomiaru odległości i powierzchni na ortofotomapie cyfrowej oraz sposobu wyliczenia pominiętej powierzchni /zliczanie pikseli przez program komputerowy w ramach systemu /ZSZiK/, nie pozostawia wątpliwości co do prawidłowości obliczenia wyłączonej z płatności powierzchni. Sąd wskazał, że prawidłowe i zgodne z zasadami logiki było też wnioskowanie organów na podstawie ortofotomap wykonanych w 2004 r., na których wyraźnie została uwidoczniona wielkość i intensywność zadrzewień lub zakrzewień na poszczególnych działkach, że skoro tego typu roślinność porastała działki w 2004 r., oczywistym jest, że ta roślinność istniała tam także 30 czerwca 2003 r.

Sąd wskazał, że przy pracach wykonywanych na potrzeby systemu identyfikacji działek rolnych /LPIS/ nadzór i zatwierdzanie należy do osób posiadających stosowne uprawnienia zawodowe w dziedzinie geodezji i kartografii. Bezpodstawnie zatem skarżący wskazywał na nieprzydatność czy wadę interpretacji ortofotomap.

WSA w wyroku z dnia 9 grudnia 2009 r. zaakceptował ortofotomapę jako zasadniczy dowód w sprawie, stwierdzając, że nie został wyjaśniony szczegółowy sposób obliczenia powierzchni, która w dniu 30 czerwca 2003 r. nie znajdowała się w dobrej kulturze rolnej. Zaskarżona wówczas decyzja nie wyjaśniała bowiem z czego wynika, iż dokładnie 3,61 ha (łącznie) powierzchni działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] nie spełnia kryteriów uprawniających do uzyskania spornej płatności. W decyzji obecnie rozpoznawanej zdaniem Sądu braki te zostały uzupełnione.

Odnosząc się natomiast do zarzutu sprzeczności decyzji z przepisami Ministra Rolnictwa, Sąd wskazał, iż z § 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 marca 2007 r., z którego wynika, że możliwe jest porastanie gruntów rolnych pojedynczymi drzewami i krzewami. Sąd wskazał, iż z ortomapy jak wskazał organ, wynika, że zadrzewienia są zwarte i systematyczne. Z załączonych do akt ortofotomap, w części zakwestionowanej przez organy widać wyraźnie, że ten teren jest zadrzewiony lub zakrzaczony, a nie jest terenem gdzie stoją snopki siana, połamane gałęzie lub zalania. W ocenie Sądu do odczytu tego, co na nich jest widoczne, nie są potrzebne wiadomości specjalne i dowód opinii biegłego. Sąd pierwszej instancji wskazał, że niejasność dotyczyła jedynie sposobu obliczania powierzchni zakwestionowanego terenu i to zostało przez organ szczegółowo wyjaśnione.

S. B. złożył skargę kasacyjną, w której zaskarżył wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w G. W. oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:

1) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c/ p.p.s.a oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi S. B. i nieuchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Z. G. w całości, w sytuacji gdy przedmiotowa decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w konsekwencji wpływającym na błędne ustalenia faktyczne w sprawie, tj.:

a) art. 7, 77 i art.107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 Nr 98, poz. 1071 z późn. zm. - tekst jednolity) w zw. z art. 3 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 r. Nr 170, poz. 1051 ze zm.) poprzez oparcie rozstrzygnięcia na niewystarczających ustaleniach faktycznych poczynionych w sprawie,

- nieustalenie faktów, które znajdowały się w zakresie możliwości samego organu, w szczególności:

- liczby drzew i krzewów na spornej działce w czerwcu 2003 r., w kontekście dozwolonej normy, wynikającej z rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 marca 2008 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie minimalnych norm (Dz. U. z 2008 r. Nr 44, poz. 266 ze zm.),

- elementów natury oprócz zadrzewień i zakrzaczeń, które mogą obrazować powoływane przez organ piksele na podstawie dostępnych ortofotomap, np. snopki siana, połamane gałęzie, zalania.

- niewykonanie opinii retrospektywnej dotyczącej zadrzewienia i zakrzewienia spornych terenów w czerwcu 2003 r.,

- przyjęcie takiej samej ilości pikseli i tego samego rodzaju dla miesiąca czerwca roku 2003 r. na podstawie ortofotomapy z września 2004 r.,

- niewyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego.

b) art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 Nr 98, poz. 1071 z późn. zm. - tekst jednolity) poprzez jego niezastosowanie, wyrażające się wydaniem rozstrzygnięcia, którego motywy, przedstawione w uzasadnieniu, nie są czytelne dla strony, w szczególności w zakresie powodów, dla których organ nie podzielił jej stanowiska i nie przeprowadził określonych dowodów.

2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez niewyjście przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. W. poza granice zaskarżenia i oddalenie skargi, w sytuacji gdy Sąd ten winien decyzję uchylić i wskazać na konieczność wykonania opinii retrospektywnej dotyczącej zadrzewienia i zakrzewienia spornych terenów w czerwcu 2003 r. przez biegłego w sprawie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wnoszący skargę zawarł argumenty na poparcie powyższych zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona, gdyż jej zarzuty okazały się nieuzasadnione i nietrafne.

Należy na wstępie rozważań dotyczących zarzutów procesowych skargi kasacyjnej stwierdzić, że całość zarzutów tej skargi mieści się w podstawie skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Natomiast skarżący nie podniósł żadnego zarzutu w skardze kasacyjnej w zakresie naruszenia przepisów prawa materialnego na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a.

Nie bez znaczenia dla ustaleń faktycznych dokonanych przez organ administracji a następnie przyjętych i zaakceptowanych przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku, jest dwukrotne przeprowadzenie postępowania dowodowego na skutek uchylenia pierwotnej decyzji z powodu braków w tym zakresie przez sąd administracyjny oraz dwukrotne rozpoznanie skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym, co gwarantowało wszechstronne i wnikliwe wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, stanowiących podstawę rozstrzygnięcia.

Ustalony stan faktyczny, będący podstawą uznania, że część gruntów deklarowanych przez skarżącego do przyznania mu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego nie kwalifikowała się do przyznania tych płatności (a konkretniej grunty o pow. 3,61 ha) z powodu braku utrzymania dobrej kultury rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r., nie mógł być skutecznie zakwestionowany przez skarżącego, gdyż Sąd I instancji kontrolując zaskarżoną decyzję po raz drugi nie stwierdził naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a.).

Ustalenia faktyczne organu odnośnie braku utrzymania w dobrej kulturze rolnej przedmiotowych gruntów zostały dokonane na podstawie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności w oparciu o dowody z dokumentów w postaci ortofotomapy. Cały materiał dowodowy został należycie oceniony zgodnie z wymogami art. 80 k.p.a., a zaskarżona decyzja uzasadniona zgodnie z przepisem art. 107 § 1 k.p.a.

Wszelkie zarzuty skargi kasacyjnej w zakresie naruszenia przepisów procesowych przez Sąd I instancji, a wcześniej przez organ odwoławczy, a konkretnie art. 7, 77, 107 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a., stanowią jedynie polemikę z prawidłowymi ustaleniami faktycznymi organu zaakceptowanymi przez Sąd I instancji.

Należy zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji, że nie zaistniała w niniejszej sprawie konieczność przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego ewentualnie innych dowodów dodatkowych w celu ustalenia rzeczywistego stanu przedmiotowych gruntów w dacie 30 czerwca 2003 r., które zostały uwidocznione na badanej przez organ ortofotomapie, sporządzonej we wrześniu 2004 r. w zakresie zadrzewienia i zakrzewienia i obliczenia powierzchni gruntów wykluczonej z płatności z powyższego powodu.

Zauważyć należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny zarówno w wyroku z dnia 9 grudnia 2009 r., jak i w zaskarżonym wyroku zaakceptował ortofotomapę jako zasadniczy dowód w sprawie, a jedynie w pierwszym wyroku stwierdził, że nie został wyjaśniony szczegółowy sposób obliczenia powierzchni, która w dniu 30 czerwca 2003 r. nie znajdowała się w dobrej kulturze rolnej.

Niewątpliwie kwestionowana obecnie decyzja organu wcześniejsze braki uzupełniła i zostały w pełni wykonane wytyczne sądu administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 9 grudnia 2009 r.

Sąd I instancji wyjaśnił, dlaczego wykorzystanie ortofotomapy jako dowodu w postępowaniu dotyczącym przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego ma decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia wątpliwości w zakresie stopnia zadrzewienia i zakrzewienia gruntów wykluczającego te grunty od przyznania płatności. Podkreślenia wymaga aktualne uregulowanie rozporządzenia nr 73/2009 dotyczące Zintegrowanego Systemu Zarządzania i Kontroli, którego elementem jest system identyfikacji działek rolnych (LPIS), który ustanowiony jest na podstawie map lub dokumentów ewidencji gruntów lub też innych danych kartograficznych. System ten korzysta z technik skomputeryzowanego zasobu informacji geograficznych, w tym najlepiej ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych o odpowiednim standardzie gwarantującym dokładność.

Przeprowadzony przez organ dowód z ortofotomapy wskazywał jednoznacznie na zwarte i systematyczne zadrzewienie na spornych działkach gruntów, które występowało już w dacie 30 marca 2003 r.

Należy zauważyć, że obszar działek, na którym nie występowało zadrzewienie i zakrzewienie lecz pojedyncze drzewa, został zakwalifikowany do płatności.

Strona skarżąca nie wskazała, że dokonane obliczenia na podstawie ortofotomapy są błędne, a jedynie wyrażała wątpliwości co do dokładności ortofotomapy. Odczyt mapy oraz obliczenie powierzchni kwestionowanego terenu zostały dokonane przez osoby posiadające wystarczającą wiedzę w tym zakresie i nie zachodziła potrzeba sięgania do wiedzy specjalistycznej i do opinii biegłego.

Reasumując powyższe rozważania należy stwierdzić, że strona skarżąca nie była w stanie podważyć prawidłowych ustaleń faktycznych organu i Sądu I instancji i dlatego brak było podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej.

Z tych wszystkich przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.

Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego uzasadnia przepis art. 204 pkt 1 p.p.s.a.