Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA 3176/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-12-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska (spr.), Sędziowie ( WSA, As. WSA Leszek Kamiński, Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, , Protokolant Piotr Zawadzki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi M. S. A. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2003 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w ramach nadzoru budowlanego skargę oddala


UZASADNIENIE

7/IV SA 3176/03

UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] wydaną w dniu [...] marca 2001 r. na podstawie art. 104 i 105 § 1 kpa umorzył postępowanie administracyjne prowadzone w ramach nadzoru budowlanego.

W uzasadnieniu organ podniósł, że postępowanie administracyjne zostało wszczęte na skutek skargi M. A. w sprawie wybudowanego przez A. i A. małż. K. ogrodzenia.

Organ ustalił, że inwestorzy wybudowali pomiędzy swoją działką przy ul. [...] a działką sąsiednią przy ul. [...] w [...] ogrodzenie pełne z blachy trapezowej o wysokości 2,0 m. i długości 49 m. Wobec tego, że zgodnie z art. 29 i 30 Ustawy z dnia 7 lipca 1999 r. na budowę ogrodzeń pomiędzy nieruchomościami nie jest wymagane uzyskanie pozwolenia na budowę lub zgłoszenie, budowa jego nie podlega kontroli organów państwowego nadzoru budowlanego.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła M. A. podnosząc, że ogrodzenie pomiędzy działkami inwestorzy wybudowali bez rozgraniczenia, bez uzgodnień z nią i w czasie jej nieobecności.

Po rozpatrzeniu odwołania M. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] wydaną w dniu [...] czerwca 2003 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, oraz art. 83 ust. 2 Ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji prawidłowo ocenił stan faktyczny i prawny sprawy. Uznając, że wobec treści art. 30 Prawa budowlanego przedmiotowe ogrodzenie (wewnętrzne pomiędzy działkami o wysokości poniżej 2,20 m.) nie wymaga zgłoszenia (co oznacza zwolnienie z reglamentacji administracyjnej) a więc wobec braku przedmiotu postępowania prawidłowo umorzył postępowanie na zasadzie art. 105 kpa.

Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła M. A..

Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji skarżąca podniosła, że wg jej wiedzy ogrodzenie pomiędzy jej działką a działką sąsiednią powinno być ażurowe powyżej wysokości 0,6 m. od poziomu gruntu, a nadto, iż nie otrzymała informacji czy ogrodzenie to nie przekracza granicy działki.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie podtrzymał swoje argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 Ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni.

Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusz prawa, a tylko z tego powodu w rozumieniu art. 196 § 1 kpa mogłaby zostać uchylona.

Prawidłowe jest stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, że sporne ogrodzenie, ze względu na jego usytuowanie, wysokość nie wymagało pozwolenia na budowę ani zgłoszenia co jednoznacznie wynika z treści przepisu art. 30 ust. 1 pkt 2 i 7 Prawa budowlanego w brzmieniu nadanym mu ustawą z dnia 22 sierpnia 1997 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane, ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych ustaw (Dz. U. Nr 111 poz. 726) obowiązującego od 24 grudnia 1997 r.

W odniesieniu do zarzutów skargi należy podnieść, iż § 42 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – przewidujący obowiązek wykonania ażurowego ogrodzenia powyżej 0.6 m. – został wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 6 marca 2000 r. (OTK 2000/2/56) uznany za niezgodny z art. 7 ust. 2 pkt 1 Ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie podkreślano, że w sprawach ogrodzeń między sąsiednimi nieruchomościami nie wymagających pozwolenia ani zgłoszenia droga administracyjna jest niedopuszczalna, a spory i roszczenia wynikające z faktu wybudowania ogrodzenia mają charakter cywilnoprawny i mogą być rozstrzygane wyłącznie przez Sąd Powszechny (np. wyrok z dnia 22 marca 1999 r. sygn. IV SA 463/97, wyrok z dnia 20 września 1999 r. sygn. IV SA 64/97).

Mając na uwadze powyższe należy uznać zawarte w zaskarżonej decyzji rozstrzygnięcie o umorzeniu postępowania administracyjnego za w pełni zgodne z prawem.

Z tych względów na zasadzie art. 151 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) w zawiązku z art. 97 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271) orzeczono jak w sentencji.