Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 338/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 § 1, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7, 75 § 1, art. 77 § 1, 80 i 84
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 134, 135 § 1, art. 150 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2016 poz 2147
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Borowiec sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Łukasz Mazur po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 września 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 462/15 w sprawie ze skargi Z. R. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie wywłaszczenia nieruchomości i ustalenia odszkodowania oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 21 września 2015r., sygn. akt IV SA/Wa 462/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Z. R. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie wywłaszczenia nieruchomości oraz ustalenia odszkodowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.

Działka nr [...] o pow. 0,0377 ha położona w Dzielnicy B. m.st. W., w obrębie [...] została przeznaczona pod budowę drogi ekspresowej [...] (II etap realizacji) decyzją Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2004 r. znak [...]. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wystąpił do współwłaścicieli z propozycją nabycia przedmiotowej nieruchomości. Następnie wobec nie dojścia do zawarcia stosownej umowy, zwrócił się do Wojewody Mazowieckiego o wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego.

Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. orzekł o wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Państwa prawa własności nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,0377 ha położonej w Dzielnicy B. m.st. W., w obrębie [...] przeznaczonej pod budowę drogi ekspresowej [...] (II etap realizacji), oraz o ustaleniu odszkodowania za ww. nieruchomość na rzecz jej współwłaścicieli tj. na rzecz Z. R. w wysokości [...] zł, na rzecz S. R. w wysokości [...] zł, na rzecz W. R. w wysokości [...] zł oraz na rzecz Z. R. w wysokości [...] zł, a także o zobowiązaniu do wypłaty tak ustalonego odszkodowania Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja podlegać będzie wykonaniu. Podstawą ustalenia odszkodowania był operat szacunkowy z dnia [...] listopada 2012 r., sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego M. W., a jego aktualność potwierdzona została potwierdzona pismem z [...] grudnia 2013r.

Wobec wniesienia odwołania Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2013 r. poz. 267) dalej "kpa", utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Minister Infrastruktury i Rozwoju uznał za niezasadne wystosowane względem organu żądania dotyczące wysokości odszkodowania. Wskazał, że operat został sporządzony na podstawie cen transakcyjnych. Z uwagi na ilość transakcji rozszerzono rynek poza granice dzielnicy B. wybierając do analizy trzy dzielnice znajdujące się w południowo-zachodniej części miasta. Oszacowania wartości nieruchomości dokonano zaś w oparciu o trzy transakcje, z których dwie dotyczyły nieruchomości zlokalizowanych na terenie dzielnicy B. Odnosząc się do zarzutu nieprawidłowo przeprowadzonego etapu złożenia oferty nabycia nieruchomości organ wskazał, że z akt sprawy wynika, że W. R. działając w swoim imieniu oraz w imieniu Z. R., w odpowiedzi na złożoną przez inwestora ofertę podpisał w dniu [...] lipca 2005 r oświadczenie dotyczące przedmiotowej nieruchomości. Natomiast korespondencja skierowana do Z. R. i S. R. została zwrócona do nadawcy jako niepodjęta w terminie. Okoliczności te uprawniały do wystąpienia z wnioskiem o wywłaszczenie nieruchomości.

Pismem z dnia [...] styczna 2015 r. Z. R. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wskazując że przy wycenie do porównania wzięto pod uwagę nieruchomości niepodobne do nieruchomości porównywanej. Skarżąca sprecyzowała, że ceny nieruchomości w różnych dzielnicach W. są różne a zatem rynek lokalny powinien być interpretowany wobec takiej aglomeracji jak W. inaczej, niż jak to się dzieje w odniesieniu do innych mniejszych miejscowości. Dalej zarzuciła, że do porównania wykorzystano trzy transakcje, z których dwie dotyczyły domów znacznie większych niż ten wyceniany podczas, gdy ze spisu transakcji widać, że na każdym rynku (w każdej z trzech dzielnic) domy najmniejsze były najdroższe. Wskazała, że największy dom z tabeli dotyczącej B. miał powierzchnię 319 m2 i był najtańszy, a jego cena za 1 m2 wynosiła [...] zł. Podniosła dalej, że najdroższe budynki to te o powierzchni poniżej 150 m2.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 września 2015r., sygn. akt IV SA/Wa 462/15 oddalił skargę.

W ocenie Sądu w sprawie nie doszło do naruszenia konstytucyjnej zasady słusznego odszkodowania za wywłaszczenie, wyrażonej w art. 21 ust. 2 Konstytucji RP, gdyż podstawę ustalenia wysokości odszkodowania stanowiła wartość rynkowa nieruchomości. Co więcej przy wyliczaniu wartości rynkowej nieruchomości, brane były pod uwagę ceny transakcyjne. W sprawie zastosowano metodę porównywania parami. Podejście porównawcze polega na określeniu wartości nieruchomości przy założeniu, że wartość ta odpowiada cenom, jakie uzyskano za nieruchomości podobne, które były przedmiotem obrotu rynkowego. Ceny te koryguje się ze względu na cechy różniące nieruchomości podobne od nieruchomości wycenianej oraz uwzględnia się zmiany poziomu cen wskutek upływu czasu.

Sąd uznał, że postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, przy zapewnieniu skarżącej czynnego w nim udziału. Zarzuty natury procesowej w ocenie Sądu były zatem chybione a przy tym nie zostały oparte na miarodajnych przesłankach Sam operat szacunkowy spełniał wymogi formalne określone w rozporządzeniu z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzenia operatu szacunkowego. Analiza operatu pozwalała przyjąć, że rzeczoznawca prawidłowo zastosował przepisy ustawy i rozporządzenia a do wyceny wykorzystał transakcje z rynku lokalnego (dzielnicy B.) oraz dwóch sąsiednich dzielnic z położeniem nacisku na dzielnicę B. Nie znajdowało uzasadnienia stanowisko skarżącej wskazujące, że nieruchomości o lokalach o powierzchni użytkowej mniejszej charakteryzują się wyższą ceną niż nieruchomości o większej powierzchni. W ocenie Sądu argument ten nie nie ma bezpośredniego przełożenia na rynek nieruchomości zabudowanych domami jednorodzinnymi. Sąd uznał, że skarżąca bezkrytycznie zawyża wartość wywłaszczonej nieruchomości nie uwzględniając jej cech szczególnych. Biegły zaznaczył w operacie, że średnie ceny nieruchomości na analizowanym rynku zostały skorygowane odpowiednimi współczynnikami stosownie do stanu technicznego spornego budynku. Sąd odniósł się również do stanowiska skarżącej strony argumentującej podwyższenie odszkodowania o 5% ogólnej wartości stwierdzając , że zasada podwyższenia odszkodowania o 5 % nie ma jednak zastosowania w niniejszej sprawie. Po pierwsze: z akt sprawy nie wynika, że skarżąca i jej rodzina dobrowolnie wydali nieruchomość na potrzeby realizacji opisywanej inwestycji drogowej, a po drugie, jak słusznie zauważył organ, art. 18 ust. 1e ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych został dodany do tzw. "specustawy" ustawą z dnia 25 lipca 2008 r. (Dz.U. Nr 154, poz. 958), która weszła w życie 10 września 2008 r. Jej art. 6 ust. 1 stanowi, że do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną do dnia jej wejścia życie stosuje się przepisy dotychczasowe. Oznacza to, że w kontrolowanej sprawie, zainicjowanej opisaną na wstępie decyzją z 2004r. ww. przepis nie ma zastosowania. Uwzględniając powyższe Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, co skutkowało oddaleniem skargi.

Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła Z. R., reprezentowana przez radcę prawnego, zarzucając:

I. na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.), naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

1) to jest naruszenie art. 3 § 1 w związku z art. 141 § 4, art 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, 75 § 1, 77 § 1, 80 oraz 84 k.p.a., polegające na tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności organów administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie i oddalając skargę przyjął operat szacunkowy bez zastrzeżeń i nie przeprowadził postępowania dowodowego, pomimo zarzutów zastrzeżeń i wątpliwości podniesionych przez skarżącą, które nie zostały wyjaśnione przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, a następnie nie zostały opisane w wyroku, a dotyczących:

- niepodjęcia inicjatywy, nieprzeprowadzenie niezbędnych dowodów, w kierunku ustalenia, czy podniesione przez skarżącą zarzuty uzasadniają stwierdzenie, że przyjęte do porównania nieruchomości nie są podobne do nieruchomości skarżącej,

- niepodjęcia inicjatywy, pominięcie dowodu oraz nieprzeprowadzenie niezbędnych dowodów, w kierunku ustalenia, czy przyjęta przez biegłego powierzchnia nieruchomości budynkowej wynosi 69 m2, gdy z dowodów źródłowych (pomiar z [...].05.2005r.) wynika, że powierzchnia ta przekraczać mogła 72 m2, co doprowadziło do zaniżenia odszkodowania, ponieważ podstawą wyceny wartości nieruchomości był metr kwadratowy powierzchni budynku.

- niepodjęcia inicjatywy, nieprzeprowadzenie niezbędnych dowodów, w kierunku ustalenia, czy podniesione przez skarżącą zarzuty dotyczące transakcji porównawczych dotyczyły nieruchomości znajdujących się w strefie ograniczonego użytkowania ze względu na negatywne oddziaływanie lotniska [...], a w konsekwencji ustalenia, czy ich wartość wobec powyższego została obniżona,

- niepodjęcia inicjatywy, nieprzeprowadzenie niezbędnych dowodów, w kierunku ustalenia, jakie przyczyny powodują, że zastosowanie różnych metod badania wartości rynkowej nieruchomości (w niniejszej sprawie sporządzono co najmniej 3 operaty szacunkowe) prowadzi do znacznej różnicy osiąganych wyników od [...] zł do [...] zł

II. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. poprzez naruszenie prawa materialnego polegające na błędnej wykładni lub niewłaściwym jego zastosowaniu, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: to jest naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie:

a) art. 134, 135 § 1, art. 150 ust. 1 i 2 oraz art. 151 ust. 1 ustawy z 21.8.1997 r. o gospodarce nieruchomościami (dalej: u.g.n.), art. 154 ust. 1 tej ustawy oraz § 36 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz.U. Nr 207, poz. 2109 ze zm.) :

- polegające na niewłaściwym opisaniu stanu nieruchomości, co miało wpływ na ustalenie wysokości odszkodowania,

- polegające na zastosowaniu metody porównawczej i porównania parami chociaż do porównania wzięto pod uwagę nieruchomości niepodobne do nieruchomości porównywanej, zatem nie wypełnione zostały obowiązki określone ustawą i rozporządzeniem odnośnie właściwego doboru nieruchomości podobnych,

- polegające na nierozważeniu i wykazaniu czy uzasadnione jest w kontekście znacznych rozbieżności, posłużenie się właściwszym i bardziej pożądanym rozwiązaniem dla ustalenia słusznego odszkodowania zgodnie z art. 21 ust. 2 Konstytucji tj. zastosowaniem metody odtworzeniowej.

b) § 4 ust. 3 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz.U. Nr 207, poz. 2109 ze zm.) w związku z art. 4 pkt 16 u.g.n. polegające na:

- przyjęciu do porównania nieruchomości niepodobnych zgodnie z brzmieniem w/w przepisów do nieruchomości, które były porównywane z nieruchomością stanowiącą przedmiot wyceny, ze względu na położenie, stan prawny, przeznaczenie, sposób korzystania i inne cechy wpływające na jej wartość.

- przyjęciu do porównania nieruchomości, których warunki zawarcia transakcji nie były znane rzeczoznawcy majątkowemu, w szczególności w zakresie położenia ich w strefie ograniczonego użytkowania lotniska [...].

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniesiona w przedmiotowej sprawie skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż nie posiada usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej.

Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art.174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Jednocześnie podkreślić należy, że w sytuacji, gdy strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuca wyrokowi Sądu I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności trzeba odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, bowiem dopiero wówczas, gdy zostanie przesądzone, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę orzekania jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do oceny zasadności zarzutów prawa materialnego.

W niniejszej sprawie skarżący oparł skargę kasacyjną na obu podstawach kasacyjnych wskazanych w art. 174 p.p.s.a. Rozpoznając zarzuty skargi kasacyjnej w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że nie są one uzasadnione i z tego powodu skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Po pierwsze jako nieuzasadnione ocenić należy zarzuty naruszenie przepisów postępowania w tym zarzut naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a., który ma jedynie charakter ustrojowy. Wydanie wyroku, niezgodnego z oczekiwaniem skarżącego, nie może być zaś utożsamiane z uchybieniem powołanej normie. Przepis ten zakreśla jedynie właściwość sądów administracyjnych, stanowiąc, że sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Jeżeli podnosząc zarzuty naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a., skarżący w istocie zmierza do podważenia oceny prawnej poczynionej przez sąd pierwszej instancji, to nie może być to skuteczne, gdyż przepisy te zakreślają jedynie zakres sądowej kontroli działalności organów administracji, natomiast sposób przeprowadzania tej kontroli regulowany jest w dalszych przepisach p.p.s.a. Tymczasem do naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. mogłoby dojść wyłącznie wówczas, gdyby skarga w ogóle nie została przez sąd rozpoznana lub wbrew ustalonym w tym przepisie wymogom sąd administracyjny uchylił się od kontroli działalności administracji publicznej bądź też zastosował w ramach tej kontroli środki nieprzewidziane w ustawie. Ewentualne naruszenie przez sąd przy rozstrzygnięciu sprawy prawa materialnego czy procesowego nie oznacza, że sąd ten uchybił wynikającemu z ww. regulacji zakresowi kontroli działalności administracji publicznej jak i że nie zastosował środków określonych w ustawie.

Uzasadnieniu zaskarżonego wyroku także nie można zarzucić, że nie realizuje ono niezbędnych elementów uzasadnienia określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a., a których zamieszczenie pozwala odtworzyć sposób rozumowania Sądu. Sporządzenie uzasadnienia jest czynnością następczą w stosunku do podjętego rozstrzygnięcia, stąd też tylko w nielicznych sytuacjach naruszenie tej normy prawnej może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej. Pamiętać bowiem należy, że usprawiedliwiony będzie zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a tylko wówczas, gdy pomiędzy tym uchybieniem a wynikiem postępowania sądowoadministracyjnego będzie istniał potencjalny związek przyczynowy. Do sytuacji, w której wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, należy zaliczyć tę, gdy to uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Dzieje się tak wówczas, gdy nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 2009 r. I OSK 487/08). Co więcej Sąd ma obowiązek zwięzłego przedstawienia stanu sprawy, co obejmuje nie tylko przytoczenie ustaleń dokonanych przez organ administracji publicznej, ale także ich ocenę pod względem zgodności z prawem. Jedynie w sytuacji, gdy lakoniczne i ogólnikowe uzasadnienie wyroku uchylającego akt administracyjny, pozbawiałoby stronę informacji o przesłankach rozstrzygnięcia, naruszałoby prawo. Tymczasem te wszystkie elementy znajdują się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, a uzasadnienie części prawnej wyroku jest wystarczające dla uzyskania informacji o przesłankach rozstrzygnięcia. Fakt, że strona skarżąca kasacyjnie nie zgadza się z argumentacją Sądu I instancji zaprezentowaną w uzasadnieniu, nie została nią przekonana, a wręcz uważa ją za błędną nie oznacza eo ipso naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.

Nie zasadny jest także zarzut naruszenia art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art.84 k.p.a. Sąd nie stosuje wprost przepisów regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej, stąd też jego związanie tymi przepisami sprowadza się do obowiązku sformułowania oceny prawnej, czy proces podjęcia decyzji stosowania prawa przez organ administracji był prawidłowy. Nie budzi wątpliwości, że sformułowanie tej oceny wymaga odpowiedzi na szereg pytań, pytań takich samych jak te, na które musi odpowiedzieć organ administracji bezpośrednio stosujący te przepisy. To nie wojewódzki sąd administracyjny stosuje te przepisy, lecz posługuje się nimi jedynie, jako matrycą porównawczą, w celu ustalenia, czy postępowanie organu w tym zakresie jest zgodne z ustalonym porządkiem prawnym. I w uzasadnieniu kontrolowanego wyroku Sąd I instancji dał wyraz swojej argumentacji odnosząc się do całokształtu sprawy i zgromadzonego przez organy administracyjne materiału dowodowego. Uchybienie przez sąd przepisom regulującym postępowanie organów administracji publicznej ma charakter pośredni i wynikać może jedynie z uchybienia przez sąd I instancji przepisom p.p.s.a. Oznacza to, że procedując wojewódzki sąd administracyjny nie stosuje przepisów k.p.a., lecz kontroluje, czy postępowanie organów odpowiadało tym przepisom. W tym kontekście podzielić należy stanowisko Sądu I instancji, że wyjaśniono wszystkie istotne dla sprawy okoliczności, materiał dowodowy w sprawie został zgromadzony w sposób wyczerpujący, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji sporządzone zostało prawidłowo. W kontekście przywołanych przepisów k.p.a. przypomnieć także należy, że to organy administracyjne przeprowadzają postępowanie dowodowe w toku prowadzonego przez siebie postępowania administracyjnego. Stąd też całkowicie nieuzasadniony jest zarzut, że to Sąd I instancji "przyjął operat szacunkowy i nie przeprowadził postępowania dowodowego". Nadto możliwość przeprowadzenia dowodów przed sądem administracyjnym jest ograniczona tylko do dowodów uzupełniających z dokumentu, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie (art.106 § 3 p.p.s.a.). Należy podkreślić, że organy administracyjne w ramach nałożonych na nie obowiązków prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe umożliwiające wykazanie prawnie relewantnych przesłanek skutkujących wydaniem decyzji administracyjnej o określonej treści. Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie kwestionują prawidłowości przeprowadzonego postępowania, lecz stanowią de facto polemikę z treścią i ustaleniami przygotowanego przez M. W. dla potrzeb szacowania wywłaszczonej nieruchomości operatu szacunkowego. W piśmie z [...] grudnia 2013r. rzeczoznawca majątkowa odniosła się zresztą do wątpliwości i zarzutów skarżącej (co do doboru nieruchomości do wyceny, liczbą wybranych do porównania nieruchomości, uwzględnienia ograniczeń i uciążliwości wynikających z sąsiedztwa lotniska. Należy zatem przyjąć, że organ w całości wypełnił spoczywający na nim obowiązek wykazania w postępowaniu administracyjnym obowiązek zgromadzenia materiału dowodowego uzasadniającego spełnienie prawnie relewantnych przesłanek i umożliwiającego subsumcję określonej normy prawnej. Skoro strona nie zgadzała się z konkluzjami sporządzonego w toku postępowania operatu szacunkowego, który wymaga wiadomości specjalnych i stawiała w tym zakresie określone tezy, to nic nie stało na przeszkodzie, a wręcz było do konieczne mając na uwadze onus probandi, przedstawienie własnego operatu szacunkowego.

W konsekwencji nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut kasacyjny naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., gdyż ma on charakter wynikowy. Jego zastosowanie przez sąd I instancji jest za każdym razem rezultatem uznania, że w sprawie zaistniało tego rodzaju naruszenie przepisów prawa materialnego bądź regulacji procesowej, która uzasadniałaby wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego przejawu działania administracji publicznej. Oznacza to także, że prawidłowo został zastosowany przez Sąd I instancji art. 151 p.p.s.a.

Po drugie jako nieuzasadnione ocenić należy zarzuty naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności zarzut naruszenia art.135 § 1 u.g.n., gdyż nie miał on w ogóle zastosowania w sprawie, nie było podstaw do określenia wartości rynkowej nieruchomości według jej wartości odtworzeniowej, a sam zarzut nie został szerzej uzasadniony poza ogólnym stwierdzeniem, że byłoby to "pożądanym rozwiązaniem dla ustalenia słusznego odszkodowania zgodnie z art.21 ust.2 Konstytucji". Nie można także podzielić zarzutu niewłaściwego zastosowania art.134 u.g.n. Wszystkie przesłanki wynikające z tego przepisu, a determinujące ustalenie wysokości odszkodowania zostały spełnione. Nieruchomość została prawidłowo opisana, jak również zasadnie zostało zastosowanie podejście porównawcze, metoda porównywania parami, przy zastosowaniu współczynników korygujących ze względu na cechy różniące nieruchomości podobne od nieruchomości wycenianej. Dlatego też nie znajdują uzasadnienia zarzuty niewłaściwego zastosowania § 36 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz.U. Nr 207, poz. 2109 ze zm.) oraz § 4 ust. 3 cyt. rozporządzenia w związku z art. 4 pkt 16 u.g.n.

Mając na uwadze, że w wyniku wyceny nieruchomości (która mogła być przedmiotem obrotu) dokonano określenia jej wartość rynkowej tj. stanowiącej szacunkową kwotę, jaką w dniu wyceny można uzyskać za nieruchomość w transakcji sprzedaży zawieranej na warunkach rynkowych pomiędzy kupującym a sprzedającym, to brak jest podstaw do formułowania zarzutu niewłaściwego zastosowania art. 150 ust. 1 i 2 oraz art. 151 ust. 1 u.g.n.

Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na zasadzie art. 184 P.p.s.a., skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw oddalił.