Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 563/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2010-07-21 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Oddalono wniosek o przyznanie prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 199, art. 245 par. 1 i par.3, art. 246 par. 1 pkt 2, art. 258 par. 1, par. 2 pkt 7 i par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2003 nr 221 poz 2193
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi

SENTENCJA

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E.O. i A. O. na czynność Prezydenta Miasta K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie opłaty za wydanie karty pojazdu w kwestii wniosku skarżących o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy


UZASADNIENIE

Wpis od skargi został ustalony w niniejszej sprawie na kwotę 100 zł – zgodnie z treścią § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów, z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.).

Skarżący po otrzymaniu wezwania do jego uiszczenia zwrócili się o zwolnienie od kosztów sądowych, wniosek ten motywując trudną sytuacją materialną.

Następnie, na wezwanie Sądu, wniosek ów złożyli na druku urzędowego formularza. Z jego treści wynika, że czteroosobowa rodzina wnioskodawców zamieszkuje w lokalu o pow. 54 m2, utrzymując się ze świadczenia emerytalnego W. O. i wynagrodzenia za pracę E. O. w łącznej wysokości około 5000 zł brutto miesięcznie. Wnioskodawcy zwrócili uwagi na wysokie koszty utrzymania związane m.in. z koniecznością dojazdu do pracy E. O. na znaczne odległości.

Na wezwanie referendarza sądowego, E. i A. O. nadesłali szereg dokumentów obrazujących ich sytuację materialną. W oparciu o nie ustalono, że rzeczywisty dochód netto w rodzinie wnioskodawców wynosi około 4000 zł, zaś stałe, udokumentowane wydatki kształtują się na poziomie około 1000 zł (opłaty czynszowe, płatności za media, ubezpieczenie, usługi telekomunikacyjne itp.). Do tego dodać należy wydatki na paliwo skarżącej oraz koszt zakupu lekarstw.

Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:

Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.

Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).

Analiza okoliczności dotyczących sytuacji materialnej osoby ubiegającej się o przyznanie prawa pomocy jest dokonywana z uwzględnieniem kosztów, do poniesienia których osoba ta będzie zobowiązana. Na obecnym etapie postępowania sprowadzają się one zasadniczo do wpisu od skargi. Mając na względzie jej przedmiot wynosi on 100 zł. Zestawiając tę kwotę z wysokością miesięcznego dochodu rodziny skarżących oraz mając na względzie wysokość przeciętnych, miesięcznych wydatków, trudno uznać, że nie są oni w stanie ponieść tego wydatku.

W tym miejscu trzeba wyraźnie zaznaczyć, że o ile zrozumiałym jest podanie jedynie orientacyjnych kosztów utrzymania samochodu – co zostało wzięte pod uwagę, o tyle skarżący nie uwiarygodnili w jakikolwiek sposób swoich twierdzeń na temat schorzeń oraz wydatków przeznaczanych co miesiąc na leczenie. Uniemożliwia to tym samym obiektywne ustalenie w jakiej wysokości wydatki na ten cel uszczuplają ich budżet domowy.

Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.