Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 24/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2005-09-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Ryms, Sędziowie NSA Barbara Adamiak, Maria Czapska – Górnikiewicz (spr. ), Protokolant Wiesława Koślińska, po rozpoznaniu w dniu 16 września 2005 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 września 2004 r. sygn. akt 7/IV SA 843/03 w sprawie ze skargi W. i C.M. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia [...] lutego 2003 r. Nr [...] w przedmiocie doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z przepisami 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od P. W. na rzecz W. i C. M. kwotę 120,00 zł (sto dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego;


UZASADNIENIE

UZASADNIENIE.

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 9 września 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi wniesionej przez W. i C. M., uchylił decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. 02. 2003 r. Nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z dnia [...]. 04. 2002 r. Nr [...], a nadto uchylił decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. 02. 2002 r. Nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z dnia [...]. 05. 2001r. Nr [...].

W uzasadnieniu swego wyroku Sąd stwierdził, iż decyzją z dnia [...].12.1994 r. Nr [...] Burmistrz Miasta S. udzielił P. W. pozwolenia na budowę garażu murowanego przy ul. K. w S.

Następnie decyzją Starosty S. z dnia [...].07.1999 r., utrzymaną w mocy decyzją Wojewody R. z dnia [...]. 09.1999 r. odmówiono P. W. udzielenia pozwolenia na użytkowanie wybudowanego obiektu przy ul. K. w S. jako sklepu spożywczego. Wyrokiem z dnia 10.01.2001 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę P. W. na powyższą decyzję, stwierdzając w uzasadnieniu swego wyroku, że wybudowany obiekt nie jest zgodny z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu oraz warunkami pozwolenia na budowę, czyli nie spełnia podstawowych wymogów określonych w art. 59 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Nadto Sąd wskazał na to, iż w części w jakiej inwestor odstąpił od warunków określonych w pozwoleniu na budowę i nie zostało to zalegalizowane wydaniem decyzji o zmianie pozwolenia na budowę (art. 36 a Prawa budowlanego) obiekt może być określany, jako samowola budowlana.

Pismem z dnia 6.03.2001 r. W. i C. M. zwrócili się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. o "zlikwidowanie samowoli budowlanej, której dopuścił się sąsiad P. W.".

Decyzją z dnia [...].05.2001 r. na podstawie art. 71 ust. 3 w zw. z art. 51 ust. 1 ustawy Prawo budowlane Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał P.W. przywrócenie sposobu użytkowania określonego w pozwoleniu na budowę obiektu użytkowanego jako sklep spożywczy, usytuowanego na działce przy ul. K. w S. Organ odwoławczy decyzją z dnia [...].02.2002 r. rozpatrując wniesione odwołanie uchylił decyzję z dnia [...].05.2001 r. i umorzył postępowanie przed organem I instancji.

Następnie decyzją z dnia [...]. 02. 2003 r. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...].04.2002 r. wydaną na podstawie art. 51 ust. 1pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 4 ustawy Prawo budowlane nakazującą P. W. doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem i wydanym pozwoleniem na budowę z dnia [...].12.1994 r. i umorzył postępowanie przed organem I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10.01.2001 r. przesądził, że przy budowie garażu inwestor odstąpił od warunków określonych w pozwoleniu na budowę i nie zostało to zalegalizowane wydaniem decyzji o zmianie pozwolenia na budowę, co powoduje iż w tej sytuacji obiekt może być określany jako samowola budowlana. Tym samym po wydaniu tego wyroku organy nie mogą samodzielnie dokonać odmiennej oceny charakteru odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego wykonanych przez inwestora i uznać je za nieistotne. Skutkiem stwierdzenia samowoli budowlanej jest konieczność wszczęcia postępowania w tym przedmiocie. Błędne w ocenie Sądu było też wszczęcie postępowania w przedmiocie przywrócenia sposobu użytkowania obiektu, aczkolwiek umorzenie postępowania przez organ odwoławczy co do tego rodzaju rozstrzygnięcia było prawidłowe, to zawarte w tej decyzji wytyczne co do dalszego toku postępowania przez organ I instancji były nieprecyzyjne, niejasne i dalsze postępowanie było prowadzone w niewłaściwym kierunku.

W konsekwencji zachodziła w ocenie Sądu konieczność uchylenia wymienionych decyzji na mocy art. 135 i art. 145 § 1 pkt c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi .

Skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego od powyższego wyroku wniósł P.W. domagając się na mocy art. 176 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jego uchylenia w całości.

We wniesionej skardze kasacyjnej na zasadzie art. 173 § 1 i 2 oraz art. 177 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i art. 174 pkt 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zarzucono zaskarżonemu wyrokowi wydanie jego z:

- naruszeniem prawa materialnego tj. art. 49 ust. 1 w zw. z art. 48 ustawy Prawo budowlane poprzez błędną wykładnie i niewłaściwe zastosowanie,

- naruszeniem przepisów postępowania tj. art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez rozciągnięcie wyrażonej oceny na przepisy prawa, co do których Naczelny Sąd Administracyjny się nie wypowiadał.

W uzasadnieniu wniesionej skargi kasacyjnej wskazano, że inwestor został pozbawiony możliwości skorzystania z instytucji określonej w art. 49 ust. 1 ustawy prawo budowlane, a do tego zmierzały uchylone zaskarżonym wyrokiem decyzje.

Pełnomocnik uczestników postępowania W. i C. M. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw zaskarżenia.

Przede wszystkim chybione są wywody skargi kasacyjnej, podnoszące zarzut naruszenia przepisu art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a.

Według wnoszącego skargę kasacyjną, najogólniej rzecz ujmując, Sąd I instancji orzekając w przedmiotowej sprawie winien pominąć stwierdzenia i wytyczne zawarte w dotychczas wydanych wyrokach Sądu rozpoznającego skargi na decyzje wydane w odniesieniu do inwestycji, której dotyczą także decyzje wydane przez organy w sprawie niniejszej. Powyższe stanowisko uznać trzeba za błędne, zważywszy na fakt, iż wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10.01.2001 r. wydany w sprawie IV S.A. 1872/99 dotyczy tej samej inwestycji, której dotyczą decyzję objęte zaskarżonym wyrokiem wydanym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. We wskazanym wyżej wyroku Naczelny Sąd Administracyjny zawarł stwierdzenie, iż zrealizowany obiekt nie jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i z decyzją o pozwoleniu na budowę, a w części w jakiej inwestor odstąpił od warunków zawartych w pozwoleniu na budowę "obiekt może być określany jako samowola budowlana". Tymczasem według stanowiska Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wyrażonego w decyzji z dnia [...]. 02. 2003 r. Nr [...] "inwestor nie dopuścił się istotnego odstępstwa od pozwolenia na budowę". Istotnym przy tym jest to, że wydanie decyzji uchylonych zaskarżonym wyrokiem nastąpiło w wyniku wniosku W. i C. M. z dnia [...]. 03. 2001 r. skierowanego do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, w którym domagali się oni "likwidacji samowoli budowlanej", powołując się przy tym na stwierdzenia zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10.01.2001 r.

W tej sytuacji, mając na uwadze istniejący stan faktyczny w przedmiotowej sprawie nie kwestionowany przez stronę skarżącą i uwzględniając stan prawny, za zasadny trzeba uznać pogląd wyrażony w zaskarżonym wyroku, że wydając kolejne decyzje organy administracji w odniesieniu do tej samej inwestycji, nie mogą dokonywać odmiennej od wyrażonej we wskazanym wyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, oceny charakteru odstępstw zrealizowanej inwestycji w stosunku do istniejącego w obrocie prawnym pozwolenia na budowę.

Nie jest również uzasadniony zarzut naruszenia art. 48 i art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego, skoro przy braku orzeczenia o nakazie rozbiórki, przepisy te nie były w rozpoznawanej sprawie stosowane. Wprawdzie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny zawarł stwierdzenie, iż postępowanie w trybie art. 48 ustawy Prawo budowlane nie zostało w odniesieniu do przedmiotowej inwestycji dotychczas wszczęte, ale jest to faktem, którego nie kwestionuje nawet strona skarżąca.

Wbrew wywodom zawartym w skardze kasacyjnej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, nie zawarł stanowiska dotyczącego możliwości ewentualnego zastosowania względem przedmiotowej inwestycji dyspozycji przepisu art. 49 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, ani też stanowiska w trybie jakich przepisów ma być likwidowana zaistniała samowola budowlana.

W tym stanie rzeczy skoro podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania ze skargi kasacyjnej, które obejmują koszty zastępstwa procesowego skarżącego reprezentowanego przez adwokata, Sąd orzekł na mocy art. 204 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 i art. 207 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28. 09. 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1348 ze zm.).