Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 84/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-01-15 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono dokonania wykładni wyroku Sądu
Powołane przepisy: article: art. 158
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Tomasz Stawecki sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.) sędzia WSA Wojciech Sawczuk po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] Stowarzyszenia [...] z siedzibą w R. o dokonanie wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 października 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 84/18 w sprawie ze skargi [...] Stowarzyszenia z siedzibą w R. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego postanawia: odmówić dokonania wykładni wyroku.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 24 października 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi [...] Stowarzyszenia [...] z siedzibą w R. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2017 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego, oddalił skargę.

Pismem z dnia [...] grudnia 2018 r. skarżący wystąpił o wykładnię wyroku z dnia 24 października 2018 r. poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści ww. wyroku, zwłaszcza w zakresie odnoszącym się do złożonego do akt administracyjnych materiału dowodowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Wniosek skarżącego z dnia [...] grudnia 2018 r. o wykładnię wyroku z dnia 24 października 2018 r. nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) "P.p.s.a.", sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści, a postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.

W doktrynie, jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych, utrwalony jest pogląd, że za pomocą instytucji wykładni wyroku nie rozstrzyga się o wszystkich wątpliwościach, jakie strona powzięła wobec treści wyroku, ale muszą to być wątpliwości związane z niejasnym rozstrzygnięciem, zakresem powagi rzeczy osądzonej lub wykonalnością wyroku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 kwietnia 2014 r. sygn. akt II OZ 337/14, LEX nr 1 461 923, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2012 r. sygn. akt I FSK 1656/10, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2012 r., sygn. akt I OSK 2000/11, LEX nr 1 269 638). W ramach wykładni nie mieści się żądanie uzyskania wyjaśnień co do dalszego prowadzenia postępowania (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 66/15, LEX nr 1 646 166 czy też postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 września 2012 r., sygn. akt I OSK 698/11, LEX nr 1 081 046). Przedmiotem wykładni wyroku mogą być jedynie rzeczywiste wątpliwości co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia, a nie udzielanie odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lutego 2014 r. sygn. akt II GZ 24/14, LEX nr 1 450 789, czy postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 2012 r. sygn. akt I OZ 78/12, LEX nr 1 115 980). Natomiast sam wniosek o wykładnię nie może zmierzać do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lipca 2014 r., sygn. akt I FSK 1530/12, LEX nr 1 494 564, czy postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 662/09, LEX nr 1 461 312).

W związku z powyższym w odniesieniu do argumentacji skarżącego, podniesionej we wniosku o wykładnię, zauważyć należy, że istotą jego działania jest polemika z oceną materiału dowodowego w sprawie, dokonaną przez Sąd.

Sentencja wyroku z dnia 24 października 2018 r. nie nasuwa żadnych wątpliwości, rozstrzygnięcie jest bowiem jednoznaczne – Sąd oddalił skargę, a więc nie uwzględnił zawartych w niej zarzutów stwierdzając, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Treść uzasadnienia również nie nasuwa żadnych wątpliwości, i na takie skarżący nie wskazuje. Cytując fragment uzasadnienia skarżący wyraża swoje niezadowolenie z jego treści, a jak wskazano wcześniej, przedmiotem wykładni mogą być jedynie rzeczywiste wątpliwości co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w orzeczeniu, a nie udzielanie odpowiedzi na stawiane przez stronę pytania.

Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd stwierdził, że istota wniosku skarżącego sprowadza się do polemiki z wydanym orzeczeniem i zmierza do zmian merytorycznych, polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzeniu o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Taka sytuacja jest niedopuszczalna (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt I FSK 189/09, publ. CBOiS).

Podsumowując, potrzeba wyjaśnienia treści sentencji orzeczenia sądu, bądź jego uzasadnienia, zachodzi wtedy, gdy jest ono niejednoznaczne lub dotknięte zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy. Wyjaśnienie wątpliwości nie może jednak prowadzić do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego ani powodować zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia. Natomiast wniosek o wykładnię orzeczenia nie może zmierzać do wyjaśnienia zawartych w jego uzasadnieniu wyrażeń prawnych i znaczenia słów czy do polemiki ze stanowiskiem Sądu orzekającego w sprawie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 66/15, LEX nr 1 646 166).

W tym stanie rzeczy Sąd – na mocy art. 158 P.p.s.a. – orzekł jak w sentencji postanowienia.