Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 470/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2022-08-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 135, art. 138 par. 2
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński, po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 sierpnia 2022 roku sprawy ze sprzeciwu D. E. S. sp. z o.o. z/s w K. od decyzji Wojewody D. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z zagospodarowaniem terenu, drogami wewnętrznymi, chodnikami, ciągami pieszo-jezdnymi, miejscami postojowymi, terenami zielonymi, placem zabaw i instalacjami podziemnymi z wyłączeniem przyłączy I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody D. na rzecz strony skarżącej kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] (nr [...]) Wojewoda Dolnośląski (dalej: "Wojewoda", "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy z 07.07.1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm.) - dalej: "u.p.b.", po rozpatrzeniu odwołania B. B. od decyzji Prezydenta Wrocławia z [...] (nr [...]), którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono D. sp. z o.o., sp. k. z siedzibą w K., pozwolenia na budowę zespołu trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych z zagospodarowaniem terenu, drogami wewnętrznymi, chodnikami, ciągami pieszo-jezdnymi i miejscami postojowymi, terenami zielonymi, placem zabaw i instalacjami podziemnymi, z wyłączeniem przyłączy: wodociągowego, kanalizacji sanitarnej i deszczowej, elektroenergetycznego, gazowego, teletechnicznego przy ul. [...] we W., działki nr [...], [...], [...], [...] i [...], [...], obręb [...] - uchylił ww. decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Wojewoda zarzucił Prezydentowi Wrocławia nieprawidłowe określenie kręgu stron biorących udział w postępowaniu. W tym zakresie organ odwoławczy wskazał, że za stronę postępowania Prezydent uznał właściciela działek nr [...] i nr [...], którym, na dzień wydania kwestionowanej decyzji, była spółka D. sp. z o.o., sp. k. z siedzibą w K. - będąca jednocześnie inwestorem. Natomiast jak wynika z informacji z rejestru gruntów, działka nr [...] oraz nr [...] należy do kilkunastu podmiotów a nie tylko do spółki. Ponadto z ksiąg wieczystych odnoszących się do tych działek wynika, że znajdują się na nich budynki mieszkalne wielorodzinne, w przypadku, których lokale mieszkalne były wyodrębniane już w [...] i [...]. Oznacza to, że organ pierwszej instancji, prowadząc postępowanie w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę winien uwzględnić nie tylko inwestora - w tym przypadku nie właściciela ale współwłaściciela tychże działek, a także inne podmioty do których owe działki należą. W zaistniałej sytuacji powinny mieć zastosowanie przepisy ustawy z 24.06.1994 r. o własności lokali - dotyczące reprezentacji wspólnoty mieszkaniowej. W konsekwencji wobec ograniczenia się tylko i wyłącznie do jednego współwłaściciela, będącego jednocześnie inwestorem, doszło do sytuacji, kiedy to postępowanie prowadzone jest z udziałem strony mającej swój własny indywidulany interes, mogący być sprzeczny z interesami pozostałych współwłaścicieli działki nr [...] i nr [...], co narusza obowiązek wyważenia interesów podmiotów, które powinny być traktowane za strony postępowania.

Wojewoda stwierdził również, że Prezydent nie dokonał należytej i wyczerpującej oceny w zakresie zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. W szczególności Wojewoda stwierdził, że na projekcie zagospodarowania terenu dokonano jednoznacznego przyporządkowania miejsc postojowych zlokalizowanych na powierzchni działki budowlanej w stosunku do określonego budynku ([...], [...] lub [...]), jednoznacznie wskazując, który ciąg gwarantuje miejsca postojowe dla ściśle oznaczonego budynku. Jednakże mimo przyporządkowania miejsc postojowych (zewnętrznych) na potrzebny określonego budynku, w ocenie organu odwoławczego, powstały dwa ciągi miejsc postojowych wynoszących w linii prostej [...] oraz [...] miejsc postojowych. Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu odległość w ten sposób zaprojektowanych miejsc postojowych dla samochodów osobowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym wynosi [...], co jest niezgodne z § 19 ust. 1 pkt 1 lit. b) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2020 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej "r.WT"). Jednocześnie Wojewoda zauważył, że dostosowując projekt parkingu do normatywnej odległości 10 m, wynikającej z r.WT, należy mieć na uwadze obowiązek zachowania wymaganej przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego powierzchni biologicznie czynnej (§ 22 ust. 2 pkt 8 uchwały planistycznej). Nadto organ odwoławczy wskazał, że zachowanie odległości 7 m byłoby dopuszczalne w sytuacji, kiedy inwestor uzyskałby odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, o czym jest mowa w art. 9 ust. 1 u.p.b., co ma miejsce przed zatwierdzeniem projektu budowlanego. Z przedłożonej dokumentacji nie wynika, aby takie odstępstwo było udzielone.

Powołując się na art. 34 ust. 3 pkt 1 u.p.b. oraz § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 21.02.1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie, a także § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25.04.2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, Wojewoda stwierdził, że ze sporządzonego projektu zagospodarowania terenu (tom 1), nie wynika aby został on sporządzony na kopii mapy przyjętej do zasobu kartograficznego (brak urzędowej klauzuli). Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że w dokumentacji projektowej brak jest także mapy do celów projektowych przyjętej do zasobu kartograficznego, na podstawie, której powstał ów projekt zagospodarowania terenu.

Kolejne uwagi organu odwoławczego odnoszące się do kompletności przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego, dotyczyły podanych w projekcie budowlanym ([...]) informacji dotyczących bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (art. 20 ust. 1 pkt 1b u.p.b.). W tym zakresie organ wskazał, że autor projektu ograniczył się zaledwie do lakonicznego wymienienia zakresu i kolejności robot budowlanych, przewidzianego zagrożenia występowania podczas realizacji robót budowlanych, sposobu prowadzenia instruktażu pracowników oraz technicznych i organizacyjnych środkach zaradczych. Brak jest także strony tytułowej przedłożonej informacji.

Ponadto z przedłożonej dokumentacji wynika jedynie, że została ona uzgodniona z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, o czym jest mowa w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 02.12.2015 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej (Dz. U. z 2015 r., poz. 2117). Natomiast nie ma potwierdzenia czy inwestycja budowlana wymagała uzgodnienia z rzeczoznawcą do spraw sanitarnych. Zgodnie z art. 3 pkt 2 lit a w zw. z art. 34 ustawy z 14.03.1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2021 r., poz. 195), do zakresu działania Państwowej Inspekcji Sanitarnej w dziedzinie zapobiegawczego nadzoru sanitarnego należy uzgadnianie dokumentacji projektowej pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych dotyczących m.in. budowy obiektów budowlanych.

Dalej Wojewoda sygnalizacyjnie wskazał na konieczność legitymowania się przez autorów projektu (jak i sprawdzających) aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 u.p.b. Z adnotacji sporządzonej na projekcie budowlanym wynika natomiast, że został on opracowany w [...] i uzupełniony w [...] i [...]. W toku ponownie prowadzonego postępowania należy zatem jednoznacznie ustalić datę opracowania dokumentacji projektowej, a następnie wezwać projektanta do przedłożenia zaświadczenia o przynależności do właściwej izby - aktualnego na dzień opracowania projektu budowlanego. Ponadto Wojewoda zauważył, że w projekcie budowlanym znajduje się oświadczenie o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej, o czym jest mowa w art. 20 ust. 4 u.p.b., podpisane przez mgr. inż. J. K. i mgr. inż. M. D. ([...]). Brak jest natomiast takiego oświadczenia złożonego przez pozostałych autorów projektu budowlanego, sporządzających m.in. projekt zagospodarowania terenu.

Wojewoda wskazał również na brak potwierdzenia ostateczności dołączonych do projektu budowlanego decyzji D. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z [...] w przedmiocie pozwolenia na prowadzenie badań archeologicznych ([...]) oraz decyzję Prezydenta Wrocławia z [...] odnośnie wyłączenia działek objętych inwestycją z produkcji rolnej ([...]).

W przekonaniu Wojewody, powyższe uchybienia wskazują, że organ I instancji nie wyjaśnił istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych i nie podjął rozważań w zakresie ustawowych przesłanek udzielenia decyzji o pozwoleniu na budowę. Przedstawione uchybienia, w tym braki w zakresie ustaleń stanu faktycznego i niedopełnienie obowiązku wszechstronnego rozpatrzenia sprawy skutkują potrzebą uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, stosownie do art. 138 § 2 k.p.a.

D. sp. z o.o., sp. k., reprezentowana przez pełnomocnika, pismem z [...], wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu sprzeciw od powyższej decyzji, zaskarżając ją w całości. Spółka zarzuciła Wojewodzie naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 2 k.p.a. przez bezpodstawne uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi, pomimo braku przesłanek do zastosowania powołanego przepisu.

Odnosząc się do kwestii statusu strony skarżącej, jako właściciela działek nr [...] i nr [...], w momencie wydania decyzji z [...] przez organ I instancji, autor sprzeciwu wskazał, że w aktach sprawy znajduje się wyłącznie wypis z rejestru gruntów dla działek nr [...] i nr [...], prezentujący stan aktualny na dzień [...]. Z tego wypisu nie wynika, kiedy nastąpiła zmiana statusu właścicieli działek nr [...] i nr [...]. Skarżący podniósł przy tym, że materiał dowodowy zgromadzony przez Wojewodę nie obejmuje odpisu zupełnego księgi wieczystej, który potwierdzałby fakt wyodrębnienia w roku [...] i [...] odrębnej własności lokali mieszkalnych w budynkach posadowionych na działkach nr [...] i nr [...]. Skarżąca spółka wyjaśniła, że zarówno w trakcie trwania całego postępowania przed organem I instancji, zakończonym wydaniem decyzji z [...], jak również w trakcie części postępowania odwoławczego, spółka była jednym właścicielem działek nr [...] i nr [...]. Spółka przestała być jedynym współwłaścicielem działek nr [...] i nr [...] w momencie zawarcia [...] pierwszej umowy ustanowienia odrębnej własności lokalu w ramach przedsięwzięcia deweloperskiego realizowanego na terenie tych działek. W paragrafie 7 zawartej wówczas umowy określone zostały zasady zarządu nieruchomością wspólną. Miało to miejsce dopiero w trakcie postępowania odwoławczego. Na potwierdzanie powyższych faktów spółka dołączyła do sprzeciwu odpis zwykły księgi wieczystej numer [...] prowadzonej dla działek nr [...] i nr [...] oraz umowę o ustanowieniu odrębnej własności lokalu i sprzedaży z [...], [...]. Na tej podstawie spółka uznała za nieprawidłowe twierdzenia Wojewody o tym, że w postępowaniu przed organem I instancji powinni brać udział "współwłaściciele" działek nr [...], nr [...], ponieważ pojawili się oni dopiero w trakcie trwania postępowania odwoławczego i nie mogli uczestniczyć w postępowaniu przed organem I instancji ze względu na brak legitymacji procesowej. Legitymacja procesowa wspólnoty mieszkaniowej nieruchomości składającej się z działek nr [...] i nr [...], powstała dopiero w trakcie postępowania przed Wojewodą, który zgodnie z art. 30 § 4 k.p.a., powinien uwzględnić takie następstwo procesowe i przyznać status strony właściwej wspólnocie mieszkaniowej w miejsce skarżącej spółki jako poprzedniemu właścicielowi tych działek.

W związku z opisaną bezzasadnością zarzutu Wojewody, zdaniem wnoszącego sprzeciw, pozostałe uchybienia wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, nie upoważniały do wydania decyzji kasatoryjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Mogły one zostać wyeliminowane przez organ odwoławczy w ramach uzupełniającego postępowania dowodowego (art. 136 k.p.a.). Jednocześnie wnosząca sprzeciw spółka wskazała na niezasadność w tym zakresie stanowiska organu odwoławczego.

W zakresie odległość miejsc postojowych dla samochodów osobowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, autor sprzeciwu wyjaśnił, że w ścianach szczytowych budynków [...], [...], [...] nie znajdują się okna, dlatego nie doszło do naruszenia § 19 ust. 1 pkt 1 r.WT. Powyższy fakt potwierdzają rysunki rzutów kondygnacji mieszkalnych budynków [...], [...], [...]. Skarżący wskazał również, że okna zostały zaprojektowane w ścianach bocznych budynków [...], [...], [...], a ich odległość od miejsc postojowych wynosi co najmniej [...] metrów, za wyjątkiem miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych, których minimalna odległość od okien nie obowiązuje. W związku z powyższym spełniony został wymóg wynikający z § 19 ust. 1 pkt 1 lit. b r.WT.

W kwestii braku sporządzenia projektu zagospodarowania terenu na kopii mapy przyjętej do zasobu kartograficznego oraz braku zamieszczenia w dokumentacji projektowej mapy do celów projektowych przyjętej do zasobu kartograficznego, na podstawie której powstał projekt zagospodarowania terenu, autor sprzeciwu zauważył, że ostateczna wersja projektu budowlanego została złożona do organu I instancji w dniu [...]. W tym okresie zgodnie z obowiązującymi przepisami u.p.b. oraz rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25.04.2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, obowiązkiem projektanta było wyłącznie sporządzenie części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu na kopii mapy do celów projektowych poświadczonej za zgodność z oryginałem przez projektanta (§ 7 rozporządzenia). Obowiązek sporządzenie projektu zagospodarowania terenu na kopii mapy przyjętej do zasobu kartograficznego obowiązuje od 31.07.2020 r. i został wprowadzony do art. 34b u.p.b. na podstawie ustawy z 16.04.2020r. o zmianie ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz niektórych innych ustaw. Zgodnie z przepisami przejściowymi - art. 16 ust. 1 ustawy z 16.04.2020 r., do spraw uregulowanych Prawem Budowlanym, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej, stosuje się przepisy dotychczasowe. Mając na uwadze fakt, że niniejsza sprawa został wszczęta przed dniem 31.07.2020 r. i nie zakończona przed dniem 31.07.2020 r. w rozumieniu przepisów art. 16 ust. 2 i ust. 3 ustawy nowelizującej, zdaniem skarżącego, nie był on zobowiązany do sporządzenie projektu zagospodarowania terenu na kopii mapy przyjętej do zasobu kartograficznego, a stanowisko Wojewody w tym zakresie nie jest uzasadnione.

Autor sprzeciwu nie podzielił również stanowiska organu wyższej instancji w kwestii niekompletnej informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. W jego ocenie wskazane uchybienia są bezzasadne, ponieważ informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia zamieszczona na stronach [...] – [...] projektu zagospodarowania terenu ([...]) obejmuje wszystkie elementy wskazane w § 2 ust. 3 rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 23.06.2003 r. w sprawie informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz planu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Ponadto informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia jest integralną częścią projektu budowlanego podzielonego na tomy zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25.04.2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Każdy tom projektu budowlanego posiada stronę tytułową zawierającą dane, których wymaga przywołane przez Wojewodę rozporządzenie z 23.06.2003 r. Z ostrożności procesowej skarżący wskazał, że ewentualny brak strony tytułowej informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia nie upoważniał Wojewody do wydania decyzji kasatoryjnej, ponieważ takie uchybienie organ mógł wyeliminować, przeprowadzając uzupełniające postępowanie dowodowe.

Odnosząc się do uchybienia polegającego na braku potwierdzenia w treści projektu budowlanego, że inwestycja niewymagała uzgodnienia z rzeczoznawcą do spraw sanitarnych autor sprzeciwu wskazał, że przepisy ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej ani też przepisy techniczno-budowlane nie nakładają na inwestora obowiązku uzgodnienia projektu budowlanego budynków mieszkalnych wielorodzinnych z rzeczoznawcą do spraw sanitarnych, ani też zamieszczania w projekcie budowlanym wzmianki, że projekt budowlany nie podlega uzgodnieniu z rzeczoznawcą do spraw sanitarnych. Ponadto powołany przez Wojewodę art. 3 pkt 2 lit. a w zw. z art. 34 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej jest przepisem kompetencyjnym, przyznającym organom Państwowej Inspekcji Sanitarnej prawo do uzgadniania dokumentacji projektowej pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych dotyczących budowy oraz zmiany sposobu użytkowania obiektów budowlanych, statków morskich, żeglugi śródlądowej i powietrznych, które nie zawiera normy materialnoprawnej nakładającej na inwestora obowiązek uzgodnienia projektu budowlanego budynków mieszkalnych wielorodzinnych, w których nie znajdują lokale usługowe, które mogłyby być wykorzystywane jako pomieszczenia pracy. Nadto podniesiono, że w poprzednio obowiązującym stanie prawnym przepisy art. 213 § 1 Kodeksu pracy zobowiązywały pracodawcę do zapewnienia, aby budowa lub przebudowa obiektu budowlanego, w którym przewiduje się pomieszczenia pracy, była wykonywana na podstawie projektów uwzględniających wymagania bezpieczeństwa i higieny pracy, pozytywnie zaopiniowanych przez uprawnionych rzeczoznawców, zgodnie z odrębnymi przepisami. Wymóg uzgodnienia pod względem wymagania bezpieczeństwa i higieny pracy projektów budowy lub przebudowy obiektu budowlanego, w którym przewiduje się pomieszczenie pracy, przez odpowiednich rzeczoznawców, został zniesiony w dniu 01.01.2012 r. przez ustawę z 16.09.2011 r. o redukcji niektórych obowiązków obywateli i przedsiębiorców. Z ostrożności procesowej skarżący wskazał, że inwestycja objęta zaskarżoną decyzją nie obejmuje lokali usługowych, biurowych, w których mogłyby znajdować się pomieszczenia pracy.

W kwestii braku dołączenia do projektu budowlanego zaświadczeń o przynależności do właściwej izby, aktualnego na dzień opracowania projektu budowlanego, sprzeciwiający podmiot wskazał, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 4 u.p.b do projektu budowlanego dołączył zaświadczenia osób biorących udział w przygotowaniu projektu budowlanego o przynależności do właściwej izby, aktualne na dzień sporządzenia pierwotnej wersji projektu budowlanego ([...]), pierwszego uzupełnienia projektu budowlanego ([...]) oraz drugiego uzupełnienia projektu budowlanego ([...]). Jako podlegające weryfikacji przez organ powinny być uwzględnione zaświadczenia o przynależności do właściwej izby aktualne na dzień sporządzenia ostatniej wersji projektu budowlanego - tj. z [...].

Za niezasadne uznano także stanowisku organu odwoławczego w kwestii braku oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej przez pozostałych autorów projektu budowlanego, sporządzających m.in. projekt zagospodarowania terenu. W tym zakresie wskazano, że art. 20 ust. 4 u.p.b. nakłada obowiązek złożenia oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej wyłącznie przez projektanta (tj. "głównego projektanta") oraz sprawdzającego ("projektanta sprawdzającego"), co zostało spełnione w niniejszej sprawie.

Ponadto skarżący zauważył, że powołane przez Wojewodę decyzje są ostateczne. W szczególności na znajdującej się w aktach sprawy decyzji w przedmiocie pozwolenia na prowadzenie badań archeologicznych znajduje się wzmianka o jej ostateczności. Z ostrożności procesowej skarżący załączył do sprzeciwu zaświadczenie potwierdzające ostateczność decyzji dotyczącej wyłączenia działek z produkcji rolnej.

W odpowiedzi na sprzeciw, Wojewoda Dolnośląski wniósł o jego oddalenie, jednocześnie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 64a p.p.s.a. od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Sprzeciw od decyzji jest odrębnym od skargi środkiem zaskarżenia, służącym w istocie do weryfikacji prawidłowego ustalenia przez organ administracyjny przesłanek uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Sprzeciw inicjuje kontrolę sądową działania organu II instancji w ograniczonym zakresie. Wyklucza tym samym całościową kontrolę legalności postępowania administracyjnego.

Sprzeciw nie jest środkiem prawnym służącym kontroli materialnoprawnej podstawy decyzji ani prawidłowości zastosowania przez organ II instancji przepisów prawa procesowego niezwiązanych z podstawami kasatoryjnymi. Sprzeciw jest kierowany przeciwko uchyleniu decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania. Kontrola dokonywana przez sąd administracyjny w ramach tego środka ma charakter formalny.

Jak wynika z art. 64e p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Oznacza to, że zakres kontroli legalności sprawowany przez sąd administracyjny w sprawie zainicjowanej sprzeciwem od decyzji kasacyjnej został określony w sposób zawężający, tzn. rola sądu administracyjnego sprowadza się do analizy przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej przepisem art. 138 § 2 k.p.a. Sąd jest władny uwzględnić sprzeciw wyłącznie, gdy uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania nie wynikało z przesłanek wynikających z art. 138 § 2 k.p.a.

Zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Uchylenie decyzji organu I instancji do ponownego rozpoznania jest dopuszczalne wyłącznie w przypadku naruszenia przepisów postępowania, które nie doprowadziło do prawidłowego wyjaśnienia sprawy, co w konsekwencji miało istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Wskazany w przepisie "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy mający istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie", wymaga interpretacji na tle okoliczności faktycznych sprawy. Organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną w szczególności wówczas, gdy organ I instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w całości lub prowadził postępowanie wyjaśniające, lecz nie ustalił istotnej części okoliczności faktycznych sprawy, a z uwagi na zasadę dwuinstancyjności nie jest możliwe uzupełnienie postępowania dowodowego w oparciu o art. 136 k.p.a.

W niniejszej sprawie analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji upoważnia do stwierdzenia, że w istocie jedyną okolicznością, która stanowiła podstawę do wydania decyzji kasacyjnej, była wadliwość postępowania pierwszej instancji polegająca na nieprawidłowym określeniu kręgu stron tego postępowania. Pozostałe powołane przez Wojewodę uchybiania, w przypadku potwierdzenia ich zasadności, mogły być bowiem wyeliminowane w postępowaniu odwoławczym w ramach uzupełniającego postępowania dowodowego, prowadzonego w trybie art. 136 k.p.a.

W ocenie Sądu organ odwoławczy nie trafnie jednak powołał się na wadliwości postępowania pierwszej instancji w aspekcie podmiotowym, która mogła mieć istotny wpływ na zapadłe rozstrzygnięcie. Przede wszystkim dlatego, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika aby już w roku [...] i [...], doszło do wyodrębnienia odrębnej własności lokali mieszkalnych w budynkach mieszkalnych znajdujących się na działkach nr [...] oraz nr [...]. W przedłożonych wraz ze skargą aktach administracyjnych nie znajdują się bowiem powołane przez Wojewodę na tę okoliczność odpisy ksiąg wieczystych. W aktach postępowania odwoławczego zalegają jedynie przeznaczone do użytku wewnętrznego wydruki z rejestru gruntów, które nie potwierdzają w żaden sposób zarzucanej przez Wojewodę nieprawidłowości w określeniu kręgu stron biorących udział w postępowaniu piewszoinstancyjnym. Z informacji z rejestru gruntów wynika jedynie, że na dzień jej wygenerowania, tj. [...], działki nr [...] oraz nr [...] należały do kilkunastu podmiotów a nie tylko do spółki. Kluczową okolicznością dla oceny zasadności zarzutu postawionego przez organ odwoławczy pozostaje jednak ustalenie daty zmian własnościowych, które polegały na wyodrębnieniu własności (sprzedaży) poszczególnych lokali mieszkalnych. Wojewoda nie poczynił w tym zakresie wiarygodnych ustaleń. Z przedłożonego natomiast wraz ze sprzeciwem odpisu księgi wieczystej numer [...] prowadzonej dla działek nr [...] i nr [...] oraz pierwszej umowy o ustanowieniu odrębnej własności lokalu i sprzedaży z [...], Rep. [...], wynika, że zarówno w trakcie całego postępowania przed organem I instancji, zakończonego wydaniem decyzji z [...], jak również w trakcie części postępowania odwoławczego prowadzonego przez Wojewodę, wnosząca sprzeciw spółka była jednym właścicielem działek nr [...], nr [...]. Spółka przesłała być jedynym właścicielem dopiero w momencie zawarcia [...] umowy ustanowienia odrębnej własności lokalu w ramach przedsięwzięcia deweloperskiego realizowanego na terenie działek nr [...], nr [...]. Wobec tego podzielić należy stanowisko skarżącej spółki w kwestii nieprawidłowego twierdzenia Wojewody o tym, że w postępowaniu przed organem I instancji powinni brać udział współwłaściciele działek nr [...], nr [...], którzy z chwilą wyodrębnienia własności pierwszego lokalu mieszkalnego utworzyli wspólnotę mieszkaniową. Na podstawie przedłożonych wraz ze sprzeciwem dokumentów należy przyjąć, że legitymacja procesowa wspólnoty mieszkaniowej powstała dopiero w trakcie postępowania prowadzonego przed Wojewodą. W konsekwencji naruszając art. 30 § 4 k.p.a., który to przepis obliguje organ administracji do uwzględnia zmian po stronie podmiotowej, organ odwoławczy zaniechał przyznać status strony w postępowaniu odwoławczym właściwej wspólnocie mieszkaniowej w miejsce skarżącej spółki jako poprzedniemu właścicielowi działek nr [...] i nr [...].

Sąd podzielił również zarzuty autora sprzeciwu dotyczące błędnego zastosowania przez Wojewodę § 19 ust. 1 pkt 1 lit. b) r.WT. W sprawie nie doszło bowiem do wadliwego zaprojektowania odległość miejsc postojowych dla samochodów osobowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym. W tym zakresie należy stwierdzić, że z dokumentacji projektowej dołączonej wraz ze sprzeciwem wynika, że w ścianach szczytowych budynków [...], [...], [...] nie znajdują się okna, dlatego do odległości ścian szczytowych umieszczonych na tych budynkach od miejsc postojowych nie znajdują zastosowania przepisy § 19 ust. 1 pkt 1 r.RT. Okna zostały zaprojektowane w ścianach bocznych. Ich odległość od miejsc postojowych wynosi co najmniej 10 metrów, za wyjątkiem miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych, których minimalna odległość od okien nie obowiązuje.

Uzasadnienia dla zastosowania przez Wojewodę art. 138 § 2 k.p.a. nie mogły również stanowić pozostałe wątpliwości dotyczące kompletności i aktualności dokumentacji projektowej, albowiem stwierdzone w tym zakresie mankamenty należało wyjaśnić i ewentualnie usunąć w ramach art. 136 k.p.a. Przyjdzie przy tym zauważyć, że stawiane w tym zakresie decyzji organu I instancji zarzut sprowadzały się w zasadzie do odmiennej interpretacji przepisów prawa budowlanego, a co za tym idzie możliwości ich zastosowania na gruncie niniejszej sprawy. W szczególności nie budzi w sprawie wątpliwości, że organ architektoniczno-budowlany obowiązany jest zbadać, czy projekt zagospodarowania terenu sporządzono na aktualnej mapie do celów projektowych. Obowiązek ten jest spełniony jeżeli projekt zagospodarowania terenu wykonano na mapie aktualnej, przyjętej do zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Mapa do celów projektowych posiada przymiot aktualności wówczas, gdy została opatrzona klauzulą przyjęcia mapy do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, stwierdzającą przydatność mapy dla celów projektowych. Ponadto brak jest w sprawie podstaw do uznania, że art. 3 pkt 2 lit. a ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie może stanowić podstawy prawnej do uzgodnienia dokumentacji projektowej dotyczącej budowy obiektów budowlanych pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych, jako przepis szczególny, o którym mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1 u.p.b. Niezależenie jednak od powyższego, w ocenie Sądu, brak było podstaw do wydania w sprawie decyzji kasatoryjnej, a ewentualna wadliwość pod tym względem dokumentacji projektowej powinna skłonić organ odwoławczy do skorzystania z uprawnienia dowodowego wynikającego z art. 136 k.p.a.

Mając na uwadze powyższe, w tym przede wszystkim brak wykazania, że w sprawie zaistniały podstawy do wydania decyzji kasacyjnej, Sąd uznał decyzję Wojewody za niezgodną z art. 138 § 2 k.p.a. Wobec tego, na podstawie art. 151a § 1 p.p.s.a., Sąd uwzględniając sprzeciw, uchylił decyzję Wojewody w całości. Wskazania Sądu wynikają wprost z motywów uzasadnienia wyroku, w ramach których Sąd wskazał na okoliczności, których zaistnienie jest konieczne do wydania zgodnej z prawem decyzji kasacyjnej oraz przyczyn dla których zaskarżona decyzja nie spełnia tego warunku.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.