Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 486/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2010-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 116, art. 116a
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski, Sędziowie sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska (spr.), sędzia WSA Wojciech Stachurski, Protokolant Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 listopada 2010 r. sprawy ze skargi K. Ż. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej jako osoby trzeciej za zaległości podatkowe [...] Klubu Sportowego z tytułu podatku od towarów i usług za okresy: marzec, kwiecień i lipiec 2008 r., za odsetki za zwłokę od tych zaległości oraz kosztów postępowania egzekucyjnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] marca 2010 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ł. orzekł o solidarnej odpowiedzialności podatkowej K. Ż. (dalej również "skarżący"), jako członka zarządu za zaległości podatkowe Ł. (Ł., K.) z tytułu podatku od towarów i usług za marzec, kwiecień, lipiec 2008 r. w łącznej kwocie 32.050,50 zł oraz za odsetki za zwłokę od tych zaległości i umorzył postępowanie w sprawie odpowiedzialności podatkowej skarżącego z tytułu tego podatku za maj, czerwiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2008 r. Jako podstawę prawną wskazał m.in. art. 116 § 4 w zw. z art. 116a ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. (dalej w skrócie: "o.p.").

Zdaniem tego organu skarżący miał wpływ na powstanie zaległości podatkowych Ł. w VAT za marzec, kwiecień, lipiec 2008 r., albowiem będąc w tym czasie członkiem zarządu powinien dołożyć wszelkich starań, aby zostały dopełnione obowiązki wynikające z przepisów prawa podatkowego, tj. uregulowanie zobowiązań wynikających ze złożonych deklaracji VAT-7 za ww. miesiące. Tym bardziej, że miał w zamiarze rezygnację z funkcji członka zarządu, którą złożył 9 czerwca 2008 r. oraz po ponownym wyborze do Zarządu - 1 września 2008 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego stwierdził ponadto, że egzekucja z majątku Ł. okazała się bezskuteczna, a skarżący nie wskazał mienia Klubu, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości tego podmiotu w znacznej części.

Organ pierwszej instancji uznał jednocześnie, że skarżący nie ponosi odpowiedzialności za zaległości podatkowe Ł. z tytułu VAT za maj, czerwiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2008 r., gdyż zrezygnował

z pełnienia funkcji członka zarządu.

W odwołaniu od tej decyzji skarżący zarzucił m.in., że została ona wydana

w oparciu o sfałszowane dowody w zakresie ustania członkostwa zarządu przez M. T. 3 kwietnia 2008 r. Pominięto również w znacznej części art. 116 o.p. Ponadto nie uwzględniono warunków oraz funkcjonowania i odpowiedzialności strony w warunkach działania Klubu, jak też nie wzięto pod uwagę wpływu Urzędu Miasta Ł. na funkcjonowanie Klubu, który to Urząd sprawował nadzór organizacyjni-prawny.

Dyrektor Izby Skarbowej w B. decyzją z [...] lipca 2010 r. nr [...], utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, podzielając stanowisko, że zaistniały przesłanki do orzeczenia o odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe Ł. w VAT za marzec, kwiecień, lipiec 2008 r.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że skarżący pełnił funkcję członka zarządu Ł. w dacie upływu terminu płatności ww. zobowiązań podatkowych Ł. Wskazał, iż na członka zarządu skarżący został powołany

na podstawie uchwały z 22 lutego 2008 r. Rezygnację z tej funkcji złożył natomiast

z dniem 24 czerwca 2008 r. w trakcie posiedzenia zarządu klubu. Skarżący został ponownie wybrany do popełnienia tej funkcji 29 lipca 2008 r. Następnie z dniem

1 września 2008 r. złożył rezygnację.

Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w zaskarżonej decyzji wykazano bezskuteczność egzekucji z majątku Klubu. Organ wskazał, że Ł. nie posiada żadnego majątku na zaspokojenie nieuregulowanych należności podatkowych. Egzekucja administracyjna toczyła się z rachunku bankowego Klubu

i z wierzytelności. Obiekty sportowe Ł. użytkuje na podstawie najmu, a ich administratorem jest MOSiR w Ł. Utrzymanie obiektów oraz przygotowanie

do treningów i rozgrywek sportowych leży w gestii właściciela obiektu. Sprzęt techniczny do utrzymania obiektów sportowych należy do właściciela obiektu. Odzież sportową i sprzęt Klub otrzymuje od sponsorów (torby sportowe, buty, piłki, dresy, koszulki, itp.), wszystkie przedmioty są w użytkowaniu zawodników i szkoleniowców. Magazynu na sprzęt i odzież nie posiada. Nie posiada pojazdów mechanicznych.

Na rachunku bankowym i w kasie Klubu brak jest środków pieniężnych.

Na wyposażeniu Klubu jest zestaw komputerowy, bez wartości handlowej, aparat telefoniczny bez wartości handlowej. Działalności gospodarczej Klub nie prowadzi.

W pomieszczeniach MOSiR znajduje się sztandar Klubu oraz puchary za wyniki sportowe. Dla władz Klubu, kibiców i zawodników stanowią one wartość sentymentalną.

Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa sądowoadministracyjnego, organ podatkowy orzekając o odpowiedzialności podatkowej na podstawie art. 116 § 1 o.p., zobowiązany jest wykazać jedynie okoliczność pełnienia obowiązków członka zarządu w czasie powstania zobowiązania podatkowego, które przerodziło się w dochodzoną zaległość podatkową spółki oraz bezskuteczność egzekucji skierowanej do jej majątku. Ciężar wykazania którejkolwiek okoliczności uwalniającej od odpowiedzialności spoczywa na członku zarządu. Podnoszone przez stronę okoliczności nieuwzględnienia

w ogóle warunków oraz funkcjonowania i odpowiedzialności strony w warunkach działania Ł. oraz niewzięcia pod uwagę powiązań organizacyjno-prawnych oraz wpływu na funkcjonowanie Ł. z Urzędem Miasta Ł., nie zwalniają skarżącego z ponoszenia odpowiedzialności podatkowej za zaległości Klubu z tytułu VAT

za okresy marzec, kwiecień, lipiec 2008 r. Z odpowiedzialności podatkowej

nie zwalnia również fakt pełnienia funkcji członka zarządu Klubu społecznie. Dyrektor Izby Skarbowej za prawidłowe uznał jednocześnie stanowisko organu pierwszej instancji o umorzeniu postępowania w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej skarżącego za zaległości Ł. z tytułu VAT za maj, czerwiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2008 r., z uwagi na dwukrotne złożenie przez skarżącego rezygnacji z funkcji członka Zarządu Ł. (24 czerwca 2008 r.

i 1 września 2008 r.)

Organ odwoławczy wyjaśnił ponadto, że nie jest uprawniony do oceny podnoszonych nieprawidłowości w pracach poprzednich zarządów Ł., w tym również okoliczności dotyczących złożenia rezygnacji przez M. T. Dodał również, że niepowołanie przez organ pierwszej instancji przepisu art. 116 § 2 o.p. stanowi naruszenie przepisów prawa, jednakże nie miało ono wpływu na rozstrzygnięcie sprawy.

W skardze złożonej do Sądu skarżący zaskarżył powyższą decyzję w części orzekającej o jego odpowiedzialności podatkowej i wniósł o jej uchylenie

w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w tym zakresie, ewentualnie o zmianę decyzji w zaskarżonej części i umorzenie postępowania w sprawie.

Skarżący sformułował zarzuty naruszenia art. 187 w zw. art. 122 o.p. - poprzez niezebranie i nierozpoznanie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, a w szczególności: a) niezasadne przyjęcie, że pełnił funkcję członka zarządu stowarzyszenia w lipcu 2008 r., bez analizy, czy wybór był przeprowadzony zgodnie ze statutem Ł. i prawem o stowarzyszeniach; b) przyjęcie a priori bez udowodnienia, iż w przedmiotowym okresie skarżący spowodował powstanie zaległości podatkowej, gdy tymczasem na koncie bankowym Klubu istniały środki przeznaczone na zapłatę podatków, które zostały zajęte przez organ podatkowy

i zarachowane na inne okresy podatkowe, co uniemożliwiło realizację zobowiązań bieżących. Ponadto Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ł. decyzją z [...] lipca 2008 r. nr [...] odroczył terminy płatności zaległości w taki sposób, że zobowiązania podatkowe nie były wymagalne. W ocenie strony organ naruszył również: art. 54 w zw. z art. 116a o.p., poprzez przyjęcie istnienia zaległości podatkowej w sytuacji, gdy taka zaległość w okresie przyjętym organ pierwszej instancji jako przesłanka odpowiedzialności skarżącego nie istnieje; art. 116a o.p. - poprzez jego zastosowanie, podczas gdy z ustaleń stanu faktycznego wynika, że skarżący nie był członkiem zarządu stowarzyszenia w miesiącu lipcu 2008 r., a zatem nie została spełniona jedna z przesłanek warunkujących możliwość przeniesienia odpowiedzialności subsydiarnej na członków organu jednostki organizacyjnej (w zw. z art. 17 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym i w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 5 Prawa o stowarzyszeniach); art. 116 w zw. z art. 116a o.p. - poprzez przyjęcie treści przepisu § 2 art. 116, w brzmieniu nieobowiązującym w lipcu 2008 r.; art. 116 § 1 w zw. z art. 116a o.p. - w wyniku niewykazania przez organ pierwszej instancji bezskuteczności egzekucji, czego ma dowodzić protokół o stanie majątkowym sporządzony przez poborcę skarbowego [...] lutego 2010 r., z którego wynika, że Ł. nie posiada ruchomości i nieruchomości, co oznacza, że nie prowadzono postępowania egzekucyjnego w stosunku do całego majątku dłużnika

tj. m.in. nie zajęto przychodów kasy ze sprzedaży biletów oraz nie zrealizowano przychodów z kart zawodniczych.

Skarżący podniósł również, że nie ponosi winy w niezgłoszeniu wniosku

o ogłoszenie upadłości w związku z brakiem kompletnej dokumentacji finansowo-księgowej, której nie otrzymano od poprzedniego zarządu oraz odmową dalszego sponsoringu przez głównego sponsora.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Odpowiedzialność podatkową skarżącego jako osoby trzeciej, za zaległości podatkowe Ł. rozpatrywać należy mając na uwadze regulację zawartą w art. 116a o.p. w związku z art. 116 § 1, 2 i 4 o.p. Zgodnie z pierwszym z wymienionych przepisów, za zaległości podatkowe innych osób prawnych niż wymienione

w art. 116 (kapitałowe spółki handlowe, w tym również spółki w organizacji) odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie organów zarządzających tymi osobami. W tym zakresie ustawodawca nakazuje stosować odpowiednio przepisy art. 116 o.p. Nie ulega przy tym wątpliwości, że Ł., jako stowarzyszenie posiadające osobowość prawną mieści się w dyspozycji art. 116a o.p., stąd członkowie jego zarządu ponoszą odpowiedzialność za zaległości podatkowe takiego podmiotu.

W takiej sytuacji, odpowiednio stosując art. 116 o.p. wskazać trzeba,

że były członek zarządu stowarzyszenia odpowiada solidarnie całym swoim majątkiem za zaległości podatkowe stowarzyszenia, jeżeli egzekucja z majątku takiego podmiotu okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu: 1) nie wykazał, że: a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy; 2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części (art. 116 § 1 i 4 o.p. w zw. z art. 116a o.p.).

Odpowiedzialność członków zarządu obejmuje przy tym zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 powstałe

w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu (art. 116 § 2 o.p. w zw. z art. 116a o.p.). Obecnie obowiązujące brzmienie art. 116 § 2 o.p. ustalone zostało z dniem

1 stycznia 2009 r. ustawą z 7 listopada 2008 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 209, poz. 1318), niemniej jednak na mocy art. 8 ustawy nowelizującej, do odpowiedzialności podatkowej osób trzecich za zaległości podatkowe powstałe przed dniem wejścia w życie ustawy, tylko przepisy art. 112, 114a i art. 115 § 1 o.p. stosuje się w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. Dlatego też do takiej odpowiedzialności za zaległości podatkowe powstałe przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej (tj. przed 1 stycznia 2009 r.) przepis art. 116 § 2 o.p. stosuje

się "w nowym" brzmieniu nadanym nowelą z 7 listopada 2008 r. Z taką sytuacją mamy do czynienia w sprawie, albowiem zaległości podatkowe objęte odpowiedzialnością członków zarządu Ł. w tej sprawie powstały w 2008 r.

Analiza przytoczonych uregulowań art. 116 § 1 i 2 o.p., który ma odpowiednie zastosowanie w odniesieniu do podmiotów wymienionych w art. 116a o.p., pozwala na sformułowanie tezy, że rzeczą organu podatkowego jest jedynie wykazanie, że zaległości podatkowe wynikają z zobowiązań, których termin płatności upłynął

w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu oraz bezskuteczność egzekucji przeciwko stowarzyszeniu. Natomiast ciężar wykazania którejkolwiek okoliczności uwalniającej od odpowiedzialności spoczywa na członku zarządu. Pogląd o takim rozkładzie ciężaru dowodzenia jest już ugruntowany w orzecznictwie (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 marca 2003 r., SA/Bd 85/03, opubl. w POP 2003/4/93; z 22 listopada 2006 r., I FSK 189/06, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z akt rozpatrywanej sprawy wynika, że skarżący pełnił funkcję członka zarządu Ł. od 22 lutego 2008 r. do 24 czerwca 2008 r. (zob. uchwała Nadzwyczajnego Sprawozdawczo-Walnego Zgromadzenia Członków Ł. z 20 lutego 2008 r. - k. 7/3 akt adm. i protokół z posiedzenia Zarządu z 9 czerwca 2008 r. - k. 20/4 akt adm.). Następnie, 29 lipca 2008 r. został ponownie wybrany do pełnienia tej funkcji i sprawował ją do 1 września 2009 r., kiedy to złożył rezygnację (zob. protokół z obrad Walnego Nadzwyczajnego Zgromadzenia Członków Ł. z 29 lipca 2008 r. - k. 19/55 akt adm. oraz kserokopia pisemnej rezygnacji - k. 20/7 akt adm.).

Z powyższego wynika więc, że skarżący pełnił funkcję członka zarządu Ł.

w dacie upływu terminu płatności zobowiązań podatkowych Klubu z tytułu VAT

za marzec, kwiecień, lipiec 2008 r. Pamiętać bowiem trzeba, że zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług powstaje z mocy prawa, z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania (art. 21 § 1 pkt 1 o.p.). W podatku tym obowiązuje zasada samoobliczania przez podatnika ciążącego na nim podatku. Zgodnie z art. 103 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), podatnicy oraz podmioty wymienione w art. 108 tej ustawy, są obowiązani, bez wezwania naczelnika urzędu skarbowego, do obliczania i wpłacania podatku za okresy miesięczne w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu,

w którym powstał obowiązek podatkowy, na rachunek urzędu skarbowego,

z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 33 i 33b. W sytuacji, gdy podatnik narusza wskazany powyżej termin do dokonania zapłaty podatku, stosownie do art. 51 § 1 o.p., powstajeu niego zaległość podatkowa. W analizowanym przypadku termin płatności przez Klub podatku od towarów i usług za marzec, kwiecień i lipiec 2008 r. upływał odpowiednio: 25 kwietnia 2008 r., 25 maja 2008 r. i 25 sierpnia 2008 r.

W tych datach skarżący pełnił funkcję członka zarządu Ł., dlatego też nałożoną na jego osobę odpowiedzialnością, o której mowa w art. 116 § 2 o.p., mogły zostać objęte wymienione zaległości podatkowe.

Kwestionując zasadność objęcia odpowiedzialnością za zaległości podatkowe Ł. z tytułu VAT za lipiec 2008 r. Skarżący wykazywał, że w miesiącu tym nie pełnił funkcji członka zarządu, gdyż wybór nie był przeprowadzony w zgodzie ze statutem

i ustawą - Prawo o stowarzyszeniach. Rozpatrujące przedmiotową sprawę organy nie mogły jednak oceniać ważności uchwały Walnego Nadzwyczajnego Zgromadzenia Członków z 29 lipca 2008 r. w sprawie powołania skarżącego na członka zarządu. Badanie zgodności z prawem uchwał stowarzyszeń leży w kompetencji sądów powszechnych na wniosek uprawnionych do tego podmiotów (zob. art. 29 ust. 1

pkt 2 ustawy - Prawo o stowarzyszeniach). Dopóki nie ma prawomocnego wyroku takiego sądu uchylającego uchwałę z powodu jej niezgodności z prawem lub statutem stowarzyszenia, dopóty skutki prawne uchwały muszą być respektowane (zob. uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z 1 marca 2007 r. III CZP 94/06, opubl. w OSNC 2007/7-8/95, dotyczącej członków organów spółek kapitałowych).

Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie ma również znaczenia okoliczność, że skarżący nie został wpisany do Krajowego Rejestru Sądowego jako członek zarządu pełniący tę funkcję od 29 lipca 2008 r. Wpis do rejestru nie kreuje stanu prawnego, lecz ma jedynie deklaratoryjny charakter. Istnienie lub nieistnienie faktu pełnienia funkcji członka zarządu stowarzyszenia nie jest uzależnione od dokonania wpisu w rejestrze stowarzyszeń. Następuje bowiem w drodze wyboru, rezygnacji bądź odwołania, przy prawidłowym wykorzystaniu procedur, jakie kształtują przepisy ustawy - Prawo o stowarzyszeniach oraz postanowienia statutu. Z punktu widzenia powołania na członka zarządu istotne znaczenia ma, więc uchwała stowarzyszenia. Jak już wyżej podkreślono, organy podatkowe nie mają kompetencji do oceny prawidłowości przeprowadzenia wyboru określonych osób do pełnienia funkcyjnych stanowisk, czy też prawidłowości zwołania walnego zgromadzenia na którym wybrano skarżącego do zarządu Klubu.

Organy wykazały również istnienie kolejnej przesłanki warunkującej wydanie orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu, która wiąże możliwość objęcia taką odpowiedzialnością, z sytuacją, gdy egzekucja z majątku stowarzyszenia okazuje się w całości lub w części bezskuteczna. Bezskuteczność egzekucji należy przy tym rozumieć jako sytuację, w której nie ma jakichkolwiek wątpliwości, iż nie zachodzi żadna możliwość zaspokojenia egzekwowanej wierzytelności z jakiejkolwiek części majątku stowarzyszenia. Jakkolwiek stwierdzenie bezskuteczności egzekucji, o której mowa w art. 116 § 1 o.p. ustala się na podstawie każdego prawnie dopuszczalnego dowodu, to powinno to być dokonane po przeprowadzeniu postępowania egzekucyjnego (wyrok NSA z 6 października 2010 r., I FSK 783/08, LEX nr 537048). Przy czym stwierdzenie bezskuteczności egzekucji nie wymaga formalnego zakończenia postępowania egzekucyjnego.

Z akt sprawy wynika, że postępowanie egzekucyjne w odniesieniu

do zobowiązania Ł. za marzec, kwiecień i lipiec 2008 r. zostało wszczęte i było prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych [...] z [...] września 2008 r. i [...] z [...] marca 2009 r. Po zajęciu rachunku bankowego Klubu w dniu 18 listopada 2008 r. nie wpłynęły żadne kwoty na poczet wymienionych zaległości. Ponadto w aktach sprawy znajduje się protokół o stanie majątkowym Klubu, sporządzony [...] lutego 2010 r. (k-17). Z jego treści niewątpliwie wynika, iż Ł. nie dysponował majątkiem, który mógłby zaspokoić egzekwowane wierzytelności. Tym samym w opinii Sądu organy podatkowe zasadnie przyjęły, iż wystąpiła w sprawie pozytywna przesłanka umożliwiająca orzeczenie o odpowiedzialności skarżącego jako członka zarządu stowarzyszenia.

W skardze strona wskazała, że postępowanie egzekucyjne nie było prowadzone do całego majątku Klubu, m.in. nie objęto przychodów kasy

ze sprzedaży biletów oraz kart zawodniczych. Okoliczność ta nie może jednak świadczyć o uwolnieniu się skarżącego z odpowiedzialności poprzez wskazanie mienia stowarzyszenia, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części (art. 116 § 1 pkt 2 o.p.). Kwoty uzyskiwane

ze sprzedaży biletów w porównaniu z wysokością zaległości podatkowych Klubu, przekraczających na dzień 30 marca 2010 r. kwotę 87.000 zł łącznie z odsetkami - są tego rzędu, że w minimalnym stopniu mogłyby wpłynąć na zaspokojenie tych zaległości. Przesłanką uwalniającą członka zarządu z odpowiedzialności jest wskazanie konkretnego mienia stowarzyszenia, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych tego stowarzyszenia w znacznej części.

Z kolei odnośnie kart zawodniczych słuszność ma Dyrektor Izby Skarbowej, który w odpowiedzi na skargę stwierdził, że organ egzekucyjny nie ma możliwości prowadzenia egzekucji z takiego przedmiotu. Organ mógłby dokonać zajęcia wierzytelności związanej z wykupem takiej karty przez inny podmiot przed terminem określonym w kontrakcie zawodnika z klubem. Takie wierzytelności Klubowi nie przysługiwały w dacie orzekania o odpowiedzialności podatkowej skarżącego. Zauważyć należy, że organ podatkowy w postępowaniu podatkowym dotyczącym odpowiedzialności za zaległości podatkowe członka zarządu ma obowiązek wykazania bezskuteczności egzekucji nie kiedykolwiek, ale w dacie orzekania o tejże odpowiedzialności. Sytuacja majątkowa zobowiązanego może, bowiem ulegać ciągłym zmianom. W niniejszej sprawie organy podatkowe niewątpliwie wykazały istnienie tej przesłanki zarówno przed wszczęciem postępowania podatkowego, jak również przed wydaniem decyzji w drugiej instancji.

Nie mógł również zostać uwzględniony zarzut nieuwzględnienia faktu odroczenia terminu płatności zaległości (decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego

w Ł. z [...] lipca 2008 r.). Z punktu widzenia odpowiedzialności członka zarządu istotne są bowiem, nie zaległości podatkowe, ale zobowiązania podatkowe, których termin płatności upływał w czasie pełnienia obowiązków przez członka zarządu. Owszem odpowiedzialność dotyczy zaległości podatkowych, ale jak stanowi art. 116 § 2 o.p. chodzi tu o zaległości "z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu". Ponadto

z przedłożonego przez stronę postanowienia w sprawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego w związku z wymienioną decyzją odraczającą termin płatności zaległości nie wynika, że zawieszenie to dotyczy zaległości z tytułu VAT za marzec, kwiecień, lipiec 2008 r.

Sąd nie podziela twierdzeń skarżącego, co do wykazania, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy. Z akt wynika, że skarżący był świadomy sytuacji majątkowej Klubu, którego zaległości podatkowe narastały,

a główny sponsor zrezygnował z dotowania Klubu. Składając 1 września 2008 r. rezygnację z pełnienia funkcji członka zarządu, nie widział możliwości dalszej współpracy ze względu na kwestie finansowe w Klubie (vide: kserokopia pisma

z 1 września 2008 r. - k. 20/7 akt adm.).

Z tych wszystkich powodów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak

w sentencji.