Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 193/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2005-04-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6195 Funkcjonariusze Straży Pożarnej
Skarżony organ: Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Ewa Makosz-Frymus Sędziowie sędzia WSA Bożena Popowska (spr.) del. sędzia WSA Maria Bohdanowicz Protokolant: referent-stażysta Marcin Kubiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi K.G. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie dodatku do uposażenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] nr [...] wydaną przez Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej, 2. określa wykonanie zaskarżonych decyzji. /-/M. Bohdanowicz /-/E. Makosz-Frymus /-/B. Popowska MW


UZASADNIENIE

Działając na wniosek Dowódcy Jednostki Ratowniczo-Gaśniczej Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej Komendant Miejski PSP decyzją nr [...] z dnia [...] ustalił st. kpt. inż. K.G. wysokość dodatku służbowego w kwocie 5,00 zł.

Jako podstawę materialno-prawną organ podał § 5 ust. 2 pkt. 1 i 2 oraz art. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 21.07.1997 r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej (Dz.U. Nr 94, poz. 575 ze zm.). Jako motywy rozstrzygnięcia organ wskazał powtarzające się absencje chorobowe, mimo orzeczenia komisji lekarskiej MSWiA o zdolności Skarżącego do służby. Decyzja kończy się stwierdzeniem, iż wchodzi ona w życie z dniem podpisania. Decyzja została Skarżącemu doręczona 20.05.2002 r.

W dniu 02.12.2002 r. K. G. złożył "Raport", prosząc w nim Komendanta Wojewódzkiego PSP o "anulowanie" w/w decyzji, wskazując na kłopoty ze zdrowiem i nieadekwatność aktualnie zajmowanego stanowiska do szczególnych kwalifikacji, jakie posiada.

Komendant Wojewódzki PSP, decyzją nr [...] z dnia [...] utrzymywał w mocy zaskarżoną decyzję. Swoją decyzję organ II instancji wydał na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), "po rozpatrzeniu odwołania st. kpt. inż. K.G. od decyzji nr [...] Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] w sprawie obniżenia kwoty dodatku służbowego". W uzasadnieniu decyzji organ II instancji przytoczył argumenty wskazane w zaskarżonej decyzji. Decyzja Komendanta Wojewódzkiego PSP zawiera pouczenie o możliwości wniesienia Skargi do NSA.

W dniu 30.01.2003 r. K. G. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Poznaniu. Skarżący podnosi, że zaskarżona decyzja została wydana w czasie, gdy chorował, "...w trakcie trwania zwolnienia lekarskiego zapadła zaskarżana decyzja...", poza tym w okresie absencji nie otrzymywał żadnych konkretnych zadań ani nie powierzono mu żadnego sprzętu, wobec tego nie zachodzą przesłanki, które pozwalałyby na obniżenie wysokości dodatku służbowego.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, powtarzając argumentację przytoczoną w zaskarżonej decyzji.

Sąd zważył co następuje:

Zadaniem sądu administracyjnego jest badanie legalności działania administracji publicznej i to zarówno pod kątem zgodności z prawem materialnym jak i z prawem procesowym.

W sprawie ze skargi K. G. wadliwość procesowo-prawna zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, jest tego rodzaju, że niezależnie od treści rozstrzygnięcia, należało obie decyzje uchylić.

Badanie akt administracyjnych ujawniło niejednolite traktowanie przez organ I i organ II instancji orzekania w sprawach związanych z uposażeniem strażaków. Organ I instancji zawarł w swojej decyzji stwierdzenie, iż wchodzi ona w życie z dniem podpisania, zaś w piśmie przewodnim do Komendanta Wojewódzkiego PSP z 25.12.2002 r. (dot. przekazania Raportu Skarżącego) zawarł uwagę, iż "(...) ze względów formalnoprawnych decyzja o obniżeniu dodatku służbowego nie podlega zaskarżeniu". Można wnosić, iż wg Komendanta Miejskiego PSP, jego rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie nie ma charakteru decyzji administracyjnej. W rozumieniu art. 104 ustawy z 14.06.1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego, t.j. Dz.U. 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa.

Sąd nie podziela tego stanowiska, uznając, iż w sprawach uposażenia strażaków właściwy jest tryb postępowania administracyjnoprawnego i forma decyzji administracyjnej. Tak przyjął też Komendant Wojewódzki PSP, wskazując jako podstawę procesowoprawną swego orzeczenia art. 138 kpa. Powyższe stanowisko znajduje umocowanie w treści zwłaszcza art. 11a, art. 32 oraz 33 ustawy z 24.08.1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (t.j. Dz.U. 2000 r., Nr 147, poz. 1230 ze zm. dalej Ustawa) w związku z § 5 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 21.07.1997 r. w sprawie uposażenia Strażaków Państwowej Straży Pożarnej (Dz.U. Nr 94, poz. 575 ze zm.). W myśl ostatnio wskazanego przepisu, o wysokości dodatku służbowego przyznawanego Strażakowi decyduje przełożony uprawniony do mianowania lub powołania. Właściwość organów w 3 prawach mianowania oraz formę prawną rozstrzygnięć w postaci decyzji określa art. 32 Ustawy. Co prawda ustawodawca nie określa bliżej tych "decyzji", ale art. 11a Ustawy pozwala uznać, iż chodzi o decyzje podejmowane w postępowaniu administracyjnym, a zatem o decyzje wydawane w trybie kpa.

Składniki decyzji administracyjnej normuje art. 107 kpa, jednym z nich jest pouczenie o dopuszczalności wniesienia środków zaskarżenia.

Takiego pouczenia nie zawiera decyzja Komendanta Miejskiego PSP z [...] co stanowi o jej wadliwości. NSA w wyroku z 04.09.1981 r. (II SA 505/81, OSP 1982/9/170) wypowiedział się co do skutku niepouczenia strony w decyzji ostatecznej organu administracji o terminie i trybie zaskarżenia tej decyzji do sądu administracyjnego; 30-dniowy termin do wniesienia skargi na tę decyzję nie biegnie.

Zgadzając się co do zasady z w/w Stanowiskiem należy uznać, iż również brak pouczenia o przysługującym odwołaniu powoduje, iż 14-dniowy termin do wniesienia odwołania nie biegnie. Stanowisko powyższe jest zgodne z ogólniejszym poglądem przyjmowanym w orzecznictwie, że wadliwe pouczenie (tym bardziej brak pouczenia) nie powinno szkodzić Stronie (wyrok NSA z 23.02.2000 r., III SA 8295/98, LEX nr 46243). Można by przyjąć, iż takie założenie przyświecało organowi II instancji, który mimo upływu przeszło 6 miesięcy od doręczenia Skarżącemu decyzji organu I instancji, odwołanie rozpatrzył. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie podnosi się jednak kwestii dopuszczalności odwołania.

W/w uchybienia formalnoprawne organów I i II instancji godzą w podstawowe elementy zasady dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego.

Działanie w określonej formie prawnej, w tym wypadku decydowanie w prawie do uposażenia (art. 85 i art. 86 Ustawy), wiąże się ze stosowaniem określonych wymogów formalnych, tak co do procedury jak i składników aktu.

Wobec powyższego, działając na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 pkt 1 lit c/ ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. w związku z art. 97 ustawy z 30.08.2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - dalej ppsa) orzeczono jak w sentencji.

O wykonalności zaskarżonych decyzji, określających wysokość dodatku do uposażenia, orzeczono na podstawie art. 152 ppsa).

/-/M. Bohdanowicz /-/E. Makosz-Frymus /-/B. Popowska

MW