Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 3084/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-12-31 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 31 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. T. i P. T. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. T. i P. T. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci za 2009 r. wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

A. T. i P. T. (dalej zwani "Skarżącymi’) wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2015 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci za 2009 r. na 22.000 zł.

W skardze zawarli również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazali, że przymusowe wykonanie zaskarżonej decyzji, przed weryfikacją jej prawidłowości przez Sąd, spowoduje wyrządzenie Skarżącym znacznej szkody. Ponadto zaznaczyli, jedyne źródło utrzymania czteroosobowej rodziny stanowi wynagrodzenie Skarżącej, które obciążone jest zajęciami komorniczymi. W związku z tym stwierdzili, że nie stać ich na uiszczenie zobowiązania określonego zaskarżoną decyzją bez uszczerbku w utrzymaniu rodziny. Na potwierdzenie swojej sytuacji majątkowej Skarżący przedstawili, w uzupełnieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy, zaświadczenie o wynagrodzeniu Skarżącej w wysokości 1.922,80 zł netto obciążonego zajęciami komorniczymi, informacje o zawieszeniu działalności gospodarczej, informacje o zaległościach podatkowych, zajęcia wierzytelności, wezwania do zapłaty należności, zeznania podatkowe i wyciąg z rachunku bankowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Wniosek zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z przepisem art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej "P.p.s.a.") Sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Z powyższego przepisu wynikają dwa rodzaje obowiązków. Z jednej strony wskazany przepis obciąża wnioskodawcę ciężarem uprawdopodobnienia przesłanek w nim określonych. Z drugiej zaś nakłada na Sąd obowiązek dokonania wszechstronnej i rzetelnej oceny, czy zostały spełnione przesłanki wstrzymania zaskarżonego aktu w oparciu o analizę wniosku strony oraz dokumentów zebranych w aktach sprawy, które pozwalają domniemywać, że wskazane okoliczności mieszczą się w hipotezie art. 61 § 3 P.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z dnia 15 grudnia 2005 r., sygn. akt I FZ 633/05, z dnia 15 września 2010 r. sygn. akt II FZ 417/10).

Rozpoznając niniejszy wniosek należy przede wszystkim zwrócić uwagę, iż wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania danego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył podstawy wstrzymania wykonania decyzji, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest bowiem stanem niepożądanym, zaś prawo wnoszenia skarg do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Oznacza to zatem, iż o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (zob. postanowienie NSA z 19 sierpnia 2010 r., sygn. akt II OZ 773/10; z 19 lutego 2009 r., sygn. akt I OZ 99/09; z 23 stycznia 2009 r., sygn. akt I OZ 8/09).

Podkreślić należy, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Analiza powołanych przez Skarżących okoliczności daje podstawy do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 P.p.s.a., umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Dokonując oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd wziął pod uwagę aktualną sytuację majątkową Skarżących (deklarowany dochód miesięczny Skarżącej, zajęcia związane z egzekucją, nieuregulowane zaległości podatkowe, koszty utrzymania), które w zestawieniu z wysokością zobowiązania (22.000 zł) określonego zaskarżoną decyzją, prowadzą do wniosku, iż realizacja decyzji w kontekście stwierdzonych okoliczności faktycznych mogłaby spowodować poważne konsekwencje finansowe w majątku Skarżących i negatywnie wpłynąć na ich egzystencję. Powyższe potwierdza również postanowienie z 11 grudnia 2015 r. wydane w niniejszej sprawie, mocą którego przyznano Skarżącym prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

Tym samym należało uznać, że w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji zachodzi niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody wobec Skarżących, a powstałych skutków nie wynagrodziłby późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia.

Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.