Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1644/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-03-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Hasła tematyczne: Szkolnictwo wyższe
Skarżony organ: Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 3
journal: Dz.U. 2003 nr 65 poz 595
law: Ustawa z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędziowie WSA Danuta Kania, Iwona Maciejuk (spr.), Protokolant starszy specjalista Małgorzata Plichta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2017 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów na rzecz E. S. kwotę 200 (dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Komisja habilitacyjna uchwałą z dnia [...] listopada 2015 r. negatywnie zaopiniowała wniosek dr E. S. nadanie stopnia doktora habilitowanego nauk biologicznych w dyscyplinie biologia. W uzasadnieniu komisja habilitacyjna wskazała, że dr E. S. studia biologiczne ukończyła w 1986 r. na wydziale Biologii i Nauk o Ziemi Uniwersytetu [...] w [...]. Stopień doktora nauk biologicznych w zakresie dydaktyki biologii uzyskała w 1997 r. na Wydziale Geograficzno-Biologicznym Wyższej Szkoły [...] w [...].

Od 1997 r. jest zatrudniona na stanowisku [...] w Pracowni Dydaktyki Biologii

i Edukacji Środowiskowej Wydziału Biologii i Biotechnologii [...] w [...]. Komisja habilitacyjna wskazała, że większością ocen i wypowiedzi podczas dyskusji stwierdziła, że osiągnięcie naukowe habilitantki nie spełnia wymagań podanych w art. 16 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki. Komisja większością głosów uznała, że osiągnięcie naukowe habilitantki nie zawiera wyników badań naukowych w dyscyplinie biologia, tematyka osiągnięcia naukowego dotyczy innej, niż biologia, dyscypliny nauki. Czterech członków komisji uznało, że osiągnięcie naukowe nie spełnia wymagań ustawy, dwóch – że spełnia, jeden – wstrzymał się od głosu.

Komisja większością głosów stwierdziła, że dorobek naukowy nie upoważnia habilitantki do ubiegania się o stopień doktora habilitowanego w zakresie nauk biologicznych w dyscyplinie biologia. Komisja stwierdziła jednocześnie, że dorobek dydaktyczny, popularyzatorski i organizacyjny dr E. S. upoważniają do ubiegania się o stopień doktora habilitowanego. Komisja habilitacyjna wskazała też, że dwie recenzje są negatywne i kończą się wnioskiem o odstąpienie od nadania stopnia doktora habilitowanego nauk biologicznych w dyscyplinie biologia, jedna recenzja jest pozytywna i kończy się wnioskiem o nadanie habilitantce takiego stopnia.

Rada Wydziału Geograficzno-Biologicznego Uniwersytetu [...] im. [...] w [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. uchwałą nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. odmówiła nadania dr E. S. stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk biologicznych w zakresie biologii.

Rada wskazała, że na posiedzeniu w dniu [...] grudnia 2015 r., po zapoznaniu

się z uchwałą Komisji Habilitacyjnej wraz z uzasadnieniem w sprawie wniosku o nadanie dr E. S. stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk biologicznych w zakresie biologii oraz recenzjami i pełną dokumentacją postępowania habilitacyjnego podjęła większością głosów w głosowaniu tajnym uchwałę o odmowie nadania dr E. S. stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk biologicznych w zakresie biologii. Wyniki głosowania: uprawnionych: 39, obecnych: 30, głosujących za nienadaniem stopnia doktora habilitowanego: 25, głosujących za nadaniem stopnia doktora habilitowanego: 2, wstrzymujących się: 3.

Z wyciągu z protokołu posiedzenia Rady Wydziału Geograficzno-Biologicznego Uniwersytetu [...] im. [...] w [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. wynika, że w jego trakcie głos zabrali m.in. dr hab. M. M. prof. [...], który stwierdził, że "nie rozumie dlaczego ten wniosek trafił na Nasz Wydział; jeżeli habilitant nie ma dorobku naukowego o charakterze biologicznym, nie powinien składać wniosku o wszczęcie przewodu habilitacyjnego z biologii". Dr hab. R. S. prof. [...] "komentując uwagę dr hab. M. M., powiedział, że to habilitant sam decyduje jakiej dyscyplinie odpowiada jego dorobek naukowy. Dr E. S. uznała, że jej dorobek mieści się w zakresie nauk przyrodniczych w dyscyplinie biologia. Jak widać, komisja habilitacyjna uznała jednak, że tak nie jest; dorobek naukowy habilitantki mieści się w zakresie dydaktyki biologii, a takiej dyscypliny w polskim systemie naukowym nie ma, mimo że prowadzenie badań w tym zakresie wymaga szerokiej wiedzy merytorycznej z zakresu biologii. Wszyscy obecni tutaj mieli okazję zapoznać się ze zdaniem prof. dr hab. W. S., który wyraził swoją opinię w charakterze głosu doradczego. Z pewnością jest w nim wiele racji; decyzja należy do państwa". Prof. dr hab. Z. D. zauważył, że "nawet wartościowy dorobek naukowy z zakresie dydaktyki biologii w świetle obecnych uwarunkowań prawnych ma niewielkie szanse na uznanie w oczach członków komisji habilitacyjnej". Zaś dr hab. A. W., prof. [...] wyraziła pogląd, że rozwiązania systemowe w przyszłości uwzględnią istnienie dydaktyki biologii (a w szerszym ujęciu: dydaktyk przedmiotowych), jako równoprawnych dyscyplin naukowych, w których kryteria awansu będą jasno określone. Dziekan postawił wniosek w sprawie odstąpienia od nadania dr E. S. stopnia doktora habilitowanego nauk biologicznych w dyscyplinie biologia. Odbyło się głosowanie tajne, które przeprowadziła komisja skrutacyjna.

Dr E. S. odwołała się od uchwały Rady Wydziału Geograficzno-Biologicznego Uniwersytetu [...] im. [...] w [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. Wskazała na swój konsekwentnie wzbogacany dorobek naukowy, dydaktyczny, organizacyjny i popularyzatorski w dziedzinie dydaktyki biologii. Podniosła m.in., że komisja habilitacyjna w powołanym składzie nie mogła w sposób obiektywny ocenić jej dorobku naukowego, albowiem w jej przypadku uzasadnione było uwzględnienie wśród członków komisji habilitacyjnej osób, które uzyskały stopnie naukowe w dziedzinie nauk biologicznych, ale ich profil badawczy i osiągnięcia naukowe dotyczą przynajmniej częściowo zagadnień dydaktyki biologii, edukacji środowiskowej, czy też edukacyjnych aspektów ochrony środowiska przyrodniczego. Podniosła, że wśród członków powołanej komisji habilitacyjnej tylko jedna osoba (jeden z recenzentów) ma w swoim dorobku osiągnięcia i prowadzi działalność naukowo-dydaktyczną z zakresu edukacji środowiskowej. Habilitanta zarzuciła, że część członków komisji habilitacyjnej z góry założyła, że dydaktyka biologii nie ma związku z biologią jako nauką i że jej osiągnięcie naukowe w formie monografii, a także pozostały dorobek naukowy nie wnosi żadnych nowych treści do dyscypliny biologia (w rozumieniu takich subdyscyplin jak np. botanika, genetyka, zoologia itp.). Wskazała, że znalazło to m.in. odzwierciedlenie w recenzjach prof. Dr hab. E. S. i dr. hab. Prof. [...] A. K. Odwołująca się wskazała, że dydaktyka biologii, która się naukowo zajmuje jest dziedziną interdyscyplinarną, na co zwrócili uwagę dwaj członkowie komisji habilitacyjnej, tj. prof. dr hab. J. K. i prof. dr hab. J. H.

Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., na podstawie art. 21 ust. 2 w związku art. 18 a ust. 11 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2014 r., poz. 1852), po rozpatrzeniu odwołania dr E. S., utrzymała w mocy uchwałę Rady Wydziału Geograficzno- Biologicznego Uniwersytetu [...] im. [...]

w [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. odmawiającą nadania stopnia doktora habilitowanego nauk biologicznych w dyscyplinie biologia.

W uzasadnieniu CK wskazała, że dr E. S. jest [...] w Pracowni Dydaktyki Biologii i Edukacji Środowiskowej [...] w [...]. Złożyła wniosek o wszczęcie postępowania habilitacyjnego na Wydziale Geograficzno-Biologicznym Uniwersytetu [...] w [...]. Komisja habilitacyjna nie poparła wniosku o nadanie stopnia doktora habilitowanego w dyscyplinie biologia, dziedzina nauki biologiczne. CK wskazała, że głównym powodem były dwie negatywne recenzje, podkreślające brak badań i publikacji z dyscypliny biologia, dotyczy to także

monografii (osiągnięcie habilitacyjne) pt: "Stosunek uczniów gimnazjum do środowiska przyrodniczego". Rada Wydziału uchwałą z dnia [...] grudnia 2015 r. odmówiła nadania stopnia doktora habilitowanego.

CK wskazała, że w odwołaniu habilitantka podniosła zarzuty dotyczące składu Komisji habilitacyjnej oraz określenia dydaktyki biologii jako dziedziny interdyscyplinarnej.

CK stwierdziła, że Sekcja Nauk Biologicznych, Rolniczych, Leśnych

i Weterynaryjnych CK powołała dwóch recenzentów, którzy opracowali negatywne recenzje. Po dyskusji Sekcja Nauk Biologicznych, Rolniczych, Leśnych

i Weterynaryjnych odmówiła poparcia wniosku (głosowanie: za 2 głosy, przeciw

26 głosów, wstrz.- 1 głos). Prezydium Centralnej Komisji po zapoznaniu

się z dokumentacją sprawy i stanowiskiem Sekcji Nauk Biologicznych, Rolniczych, Leśnych i Weterynaryjnych odmówiło poparcia odwołania (za 1 głos, przeciw 10 głosów).

CK podała, że nie dopatrzono się formalnych uchybień w przebiegu postępowania - doborze członków Komisji habilitacyjnej, w tym kompetentnych recenzentów do oceny dorobku naukowego, sposobie procedowania Komisji habilitacyjnej i Rady Wydziału Geograficzno- Biologicznego [...] w [...].

Dorobek dydaktyczny, popularyzatorski i organizacyjny zostały pozytywnie ocenione przez Centralną Komisję. Jednakże brak potwierdzenia we wniosku promotorstwa prac dyplomowych i promotorstwa pomocniczego z dyscypliny biologia

co może świadczyć, że Habilitantka nie prowadzi badań z tej dyscypliny.

Zasadniczym elementem osiągnięć habilitacyjnych jest dorobek naukowy

z dyscypliny podstawowej (wnioskowanej), na który składa się tzw. osiągnięcie habilitacyjne oraz pozostałe publikacje. CK stwierdziła, że taki dorobek de facto nie istnieje w tej sprawie, co potwierdzają recenzenci i zdecydowana większość członków Sekcji. Uznano, że nie można w ogóle wnioskować o osiągnięciach kandydatki, bowiem nie stosuje ona kryteriów oceny osiągnięć naukowo-badawczych osób ubiegających

się o nadanie stopnia doktora habilitowanego, nawet zestawienie dorobku jest nieprofesjonalne.

Zaprezentowany we wniosku dorobek inny niż biologiczno-badawczo-naukowy nie ma znaczącej wartości naukowej, bowiem w większości nie dotyczy wydawnictw punktowanych przez MNiSzW (Lista A, B, C). Autorka umieściła w periodykach z Listy B i C razem 3 prace o łącznej, bardzo niskiej sumie 20 punktów.

Sekcja zauważyła, że w istniejących na świecie czasopismach z kategorii Science Education Journal autorka w ogóle nie publikuje swoich badań. Dydaktyka - matka jest bez wątpienia działem pedagogiki, natomiast dydaktyki przedmiotowe lokują się i chcą aspirować do nauk przyrodniczych, ścisłych, etc. Niestety w tym przypadku nie badając i nie publikując, choć częściowo, w dyscyplinie biologia. CK stwierdziła,

że nie da się więc uzyskać stopnia naukowego z tych dyscyplin bez wkładu własnego w rozwój dyscypliny. W tym przypadku twórczy dorobek kandydatki nie przystaje

ani poziomem ani tematyką do wymogów stawianych habilitacjom w dyscyplinie biologia.

Odwołanie zdaniem CK nie wniosło żadnych nowych informacji merytorycznych, dlatego uznano je za nieuzasadnione. W ocenie CK, w niniejszym postępowaniu zostały dochowane wymagania, jakie przewidują przepisy ww. ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, nie uchybiono także stosowanym odpowiednio przepisom Kodeksu postępowania administracyjnego.

CK stwierdziła, że organy orzekające w sprawie wnikliwie i wszechstronnie rozpatrzyły stan faktyczny sprawy oraz wyjaśniły motywy, jakimi się kierowały przy rozstrzyganiu sprawy. Uzasadniły przekonująco swoje stanowisko - nie naruszając przy tym granic swobodnej oceny dowodów - a wydana decyzja zawiera niezbędne elementy, o jakich mowa w art. 107 § 1 k.p.a. - z uwzględnieniem specyfiki postępowania.

Decyzja Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów nr [...]

z dnia [...] czerwca 2016 r. stała się przedmiotem skargi E. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżąca wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych przedstawionych na etapie postępowania odwoławczego oraz opinii przedstawionej przez przedstawiciela Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów prof. dr hab. H. I. (w załączeniu do skargi). W związku z powyższym nie zebrano w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nie ustalono wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie.

Skarżąca podniosła, że w decyzji nie było odniesienia do stawianych przez stronę zarzutów i argumentów.

Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów w odpowiedzi na skargę wniosła

o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe ustalenia. Podniesiono, że Centralna Komisja nie neguje możliwości prowadzenia postępowań awansowych osób będących dydaktykami przez jednostki uprawnione do nadawania stopni naukowych w określonej dyscyplinie naukowej jak i pedagogice po odpowiednim doborze recenzentów dla zapewnienia prawidłowej oceny przedstawionych prac. Jednakże do uzyskania stopnia naukowego dra hab. niezbędne jest spełnienie przesłanek z art. 16 ustawy.

CK wskazała, że postępowanie kwalifikacyjne nie stwarza kandydatowi możliwości toczenia dyskusji z recenzentami. Charakter tego postępowania powoduje, że osoba, która się poddaje jakimkolwiek recenzjom w dziedzinie nauki musi się liczyć

z tym, że nie zawsze może je zaakceptować. Stanowisko to znajduje uzasadnienie

w orzecznictwie Sądu Najwyższego, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego. Kandydat musi sobie zdawać sprawę, że w świetle przepisów ustawy poddaje się on recenzjom i musi się liczyć z tym, że mogą być takie recenzje, których

on nie chce zaakceptować.

Skarżąca w piśmie procesowym z dnia 20 lutego 2017 r. ponownie wskazała,

że w postępowaniu nie odniesiono się do stawianych przez nią zarzutów i argumentów. Powołała się na przepis art. 77 § 1 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 80 k.p.a. wskazując, że CK naruszyła zasady reguły swobodnej oceny dowodów. Podniosła, że w sprawie pominięto kluczową dla sprawy opinię prof. H. I., która w ocenie skarżącej otwierała drogę do przeprowadzenia procesu habilitacyjnego na podstawie zgłoszonego dorobku naukowego i dydaktycznego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna.

W ocenie Sądu, w sprawie tej Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów naruszyła przepis art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Oczywiście, sąd administracyjny nie jest uprawniony do oceniania, czy osoba ubiegająca się o uzyskanie stopnia naukowego doktora habilitowanego posiada znaczny dorobek naukowy, a przedłożona przez kandydata rozprawa habilitacyjna stanowi znaczny wkład w rozwój określonej dyscypliny naukowej. W ramach postępowania sądowego nie dochodzi tym samym do oceny trafności opinii recenzentów w aspekcie dorobku naukowego kandydata i wartości naukowej przedstawionej pracy habilitacyjnej (v. wyrok NSA z dnia 30 maja 2008 r. sygn. akt I OSK 212/08 orzeczenia.nsa.gov.pl). W zakresie kompetencji sądu administracyjnego pozostaje wyłącznie zbadanie, czy w toku postępowania habilitacyjnego nie doszło do naruszenia trybu postępowania określonego przepisami ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595 z późn. zm.), w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy.

Choć postępowanie dowodowe prowadzone przez Centralną Komisję ograniczone jest wyłącznie do uzyskania recenzji, co wynika z art. 35 ust. 3 ustawy, to obowiązkiem CK jest dokonanie w decyzji takich ustaleń, które nie pozostawią wątpliwości, co do tego, że Komisja w istocie rozpatrzyła istotne, mające wpływ na wynik sprawy, zarzuty odwołania. Konieczne jest zatem odniesienie się przez organ do zarzutu dotyczącego składu komisji habilitacyjnej i wyboru recenzentów w sposób pozwalający na stwierdzenie, czy istotnie skład komisji habilitacyjnej i wybór recenzentów był w tym przypadku prawidłowy. Uzasadnienie decyzji w tym zakresie winno przedstawiać argumentację pozwalającą na dokonanie oceny w zakresie faktycznego rozpatrzenia tego zarzutu odwołania.

W niniejszej sprawie Centralna Komisja utrzymała w mocy uchwałę Rady Wydziału nie odnosząc się w istocie do podniesionej przez habilitantkę w odwołaniu kwestii prawidłowości składu komisji habilitacyjnej powołanej przez Centralną Komisję, co jest zasadniczym zarzutem odwołania.

Wprawdzie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów znajduje się zdanie, że "nie dopatrzono się formalnych uchybień w przebiegu postępowania – doborze członków Komisji habilitacyjnej, w tym kompetentnych recenzentów do oceny dorobku naukowego, (...)", jednakże powyższe w żaden sposób nie wskazuje, że CK poddała rzeczywistej ocenie ten zarzut odwołania, zwłaszcza, że odwołująca się nie poddawała w wątpliwość kompetencji członków komisji habilitacyjnej, a jedynie dobór tych członków bez uwzględnienia specyfiki wszczętego jej wnioskiem postępowania habilitacyjnego.

Z całości akt sprawy, w tym w szczególności z protokołu posiedzenia Rady Wydziału, jak również z uzasadnienia uchwały komisji habilitacyjnej jasno wynika,

że nie było to postępowanie podobne do innych postępowań habilitacyjnych, albowiem stanowisko o odmowie nadania stopnia dr. habilitowanego, a wcześniej wniosek komisji habilitacyjnej o odstąpieniu od nadania stopnia dr. hab. nauk biologicznych w dyscyplinie biologia, opierały się w znacznej mierze na stwierdzeniu przez komisję habilitacyjną, że tematyka osiągnięcia naukowego dotyczy innej niż biologia dyscypliny nauki, a osiągnięcie naukowe nie zawiera wyników badań naukowych w dyscyplinie biologia, co bezspornie ważyło na ocenie osiągnięcia naukowego i dorobku habilitantki – na gruncie art. 16 ust. 1 ustawy.

W toku dyskusji przed podjęciem przez Radę Wydziału uchwały z dnia [...] grudnia 2015 r. zauważono, że "nawet wartościowy dorobek naukowy w zakresie dydaktyki biologii w świetle obecnych uwarunkowań prawnych ma niewielkie szanse na uznanie

w oczach członków komisji habilitacyjnej". Wskazano też, że komisja habilitacyjna uznała, iż dorobek naukowy habilitantki mieści się w zakresie dydaktyki biologii, a takiej dyscypliny w polskim systemie naukowym nie ma.

Opiniująca odwołanie habilitantki prof. dr hab. J. G. ([...] w [...]) odnosząc się do zarzutu niewłaściwego doboru członków komisji habilitacyjnej wskazała, że nie dopatrzyła się nieprawidłowości w przebiegu postępowania, w doborze członków komisji habilitacyjnej, a "powołani recenzenci byli w pełni kompetentni, by ocenić dorobek naukowy, dydaktyczny, popularyzatorski

i organizacyjny wg zasad i kryteriów, jakie stosuje się w przewodach habilitacyjnych w dziedzinie nauk biologicznych i dyscyplinie biologia". Profesor stwierdziła także, że ani tematyka monografii habilitantki ani metodyka nie są właściwe dla biologii, lecz raczej dla nauk społecznych. Wprost wskazała też, że twórczy dorobek ocenianego dydaktyka być może byłby inaczej oceniony w innej dziedzinie naukowej. Dydaktyka biologii, chemii, czy fizyki nie mieszczą się w ocenie opiniującej odwołanie w dyscyplinie obszaru nauk przyrodniczych czy ścisłych, do których aspirują.

Opiniująca zaś odwołanie habilitantki prof. dr hab. Z. S. (Wydział Biologii Uniwersytet im. [...] w [...]) stwierdziła, że osiągnięcie naukowe habilitantki "nie ma nic wspólnego z dyscypliną biologia", a "dziedziną i dyscypliną adekwatną do prowadzenia tego postępowania są nauki społeczne – pedagogika".

Skoro, jak wynika z akt sprawy, komisja habilitacyjna uznała, że tematyka osiągnięcia naukowego dotyczy innej niż biologia dyscypliny nauki, Centralna Komisja powinna była w tych okolicznościach odnieść się szczegółowo do zarzutu odwołania,

co do składu powołanej komisji habilitacyjnej, w tym wyboru recenzentów, ocenić, czy ich wybór był prawidłowy na gruncie art. 18a ust. 5 ustawy o stopniach naukowych

i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, przy uwzględnieniu zauważanego przez wszystkich recenzentów, tak komisji habilitacyjnej, jak

i recenzentów Centralnej Komisji problemu kwalifikowania dydaktyki biologii jako elementu dyscypliny biologia. Centralna Komisja powinna ewentualnie stwierdzić,

czy możliwe było powołanie komisji habilitacyjnej w innym składzie, biorąc pod uwagę treść wniosku o wszczęcie postępowania habilitacyjnego, w tym okoliczność

że z wnioskiem tym zwróciła się doktor nauk biologicznych w zakresie dydaktyki biologii.

Jak wynika z odpowiedzi na skargę, Centralna Komisja nie neguje możliwości prowadzenia postępowań awansowych osób będących dydaktykami przez jednostki uprawnione do nadawania stopni naukowych w określonej dyscyplinie naukowej jak

i pedagogice po odpowiednim doborze recenzentów dla zapewnienia prawidłowej oceny przedstawionych prac.

Ponownie przeprowadzając postępowanie odwoławcze, Centralna Komisja uwzględni powyższe wskazania. Uzasadnienie decyzji powinno odpowiadać wymogom art. 103 § 7 k.p.a., w takim stopniu, który zapewniał będzie możliwość dokonania oceny zgodności z prawem podjętego rozstrzygnięcia.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku. W punkcie drugim wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej ustawy.