Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SAB/Wa 12/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35, 36, 37
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędziowie Sędzia WSA Renata Nawrot /sprawozdawca/, Sędzia WSA Cezary Kosterna, Protokolant Referent Małgorzata Domagalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2012 r. sprawy ze skargi M. M. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. w przedmiocie wykonania decyzji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem rozpoznania w niniejszym postepowaniu jest skarga M. M. (strona, skarżący) na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. W skardze, skarżący domagał się zobowiązania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. do wykonania decyzji z dnia [...] czerwca 2009 r. wydanej przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w terminie 14 dni nadto ukarania dyscyplinarnie pracownika winnego nie załatwienia sprawy w terminie.

W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. (dalej PINB, organ I instancji) wniósł o jej oddalenie, przytaczając przebieg dotychczasowego postępowania administracyjnego w sprawie przed organem i zakres podjętych czynności.

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco :

Decyzją z dnia [...] maja 2009 r., Nr 18/09 PINB, na podstawie art. 51 ust. 2 i art. 81 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm., dalej Prawo budowlane), po rozpatrzeniu wniosku M. M., nakazał A. i P. F. wykonanie określonych czynności i robót budowlanych dotyczących ściany szczytowej budynku S. M., w terminie do dnia [...] maja 2009 r. Nadto decyzja ta dotyczyła w dalszej kolejności wykonania zakresu robót na obiekcie M. M. określony jako wariant "1" w terminie dalszych 30 dni.

Następnie decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej WINB, organ odwoławczy) decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 71 ze zm., dalej K.p.a.) oraz art. 83 ust. 2 ustawy Prawo Budowlane, po rozpatrzeniu odwołania M. M., uchylił w całości zaskarżoną decyzję i orzekł na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, nakazując A. i P. F. wykonanie określonych czynności i robót budowlanych w terminie 3 dni od momentu doręczenia decyzji oraz w dalszej kolejności w terminie 30 dni wykonanie zakresu robót na obiekcie M. M.

Powyższa decyzja została przekazana do PINB w dniu [...] czerwca 2009 r., zaś w dniu [...] czerwca 2009 r. M. M. złożył pismo do organu I instancji z wnioskiem o natychmiastowe i skuteczne wstrzymanie prac budowlanych, wskazując że decyzja z dnia [...] czerwca 2009 r. Nr [...] wydana przez WINB nie jest prawomocna.

W dniu [...] lipca 2009 r. PINB przeprowadził oględziny obiektu celem ustalenia wykonania zaleceń.

Dalej PINB, w dniu [...] września 2009 r., otrzymał od organu odwoławczego, zawiadomienie o wszczęciu postępowania na wniosek M. M. na podstawie art. 155 K.p.a., w związku z powyższym akta sprawy zostały przekazane do WINB, który to organ nadzoru budowlanego przekazał akta do organu I instancji w dniu [...] października 2009 r. wraz z decyzją Nr [...] (z dnia [...] października 2009 r.) odmawiającą uchylenia decyzji własnej na podstawie art. 155 K.p.a.

Kolejną czynnością PINB, było wydanie decyzji w dniu [...] listopada 2009 r. Nr [...], o umorzeniu postępowania w sprawie stanu technicznego budynku mieszkalnego na działce w S. przy ul. K. [...] należącej do M. M.

W dniu [...] czerwca 2010 r. skarżący złożył skargę (zażalenie) do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. na toczące się postępowanie administracyjne przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego, informujące o niewykonaniu decyzji Nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. przez A. i P. F. Nadto akcentował w piśmie, że dążenie do wykonania decyzji miało na celu usunięcie stanu zagrożenia dla bezpieczeństwa ludzi i mienia.

PINB w odpowiedzi na zarzut bezczynności poinformował organ odwoławczy, że w trakcie trwania prac budowlanych przy budowie obiektu, rzeczoznawca budowlany K. J., autor opracowanej ekspertyzy dokonał w dniu [...] lipca 2009 r. i w dniu [...] lutego 2010 r. – wpisów do dziennika budowy, w których wskazał korekty swoich zaleceń z opracowanej ekspertyzy, wskazując że rozebranie wschodniej ściany szczytowej do poziomu stropu nad piętrem nie jest konieczne, gdyż strop stanowi wystarczającą przeponę stabilizującą ścianę wschodnią budynku skarżącego.

W dniu [...] sierpnia 2010 r., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, postanowieniem nr [...], uznał zażalenie M. M. na bezczynność PINB w S. za zasadne i wyznaczył dodatkowy 30 dniowy termin organowi powiatowemu na załatwienie sprawy dotyczącej niewykonania decyzji [...] WINB nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r.

PINB w związku z wydanym postanowieniem przez organ odwoławczy, w dniu [...] sierpnia 2010 r. (po otrzymaniu akt w dniu [...] sierpnia 2010 r.), wystosował upomnienie do A. i P. F., wskazując, że nie została wykonana decyzja z dnia [...] czerwca 2009 r., nakazująca wykonanie określonych prac budowlanych, a następnie w dniu [...] września 2009 r. organ I instancji wystawił tytuł wykonawczy, wskazując w nim jako podstawę prawną obowiązku decyzję z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...]. Ponadto w rubryce treść obowiązku PINB wskazał wykonanie zakresu robót na obiekcie należącym do M. M. określony jako wariant "1" zgodnie z ekspertyzą techniczną.

W dniu [...] września 2010 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał decyzję nr [...], w zakresie wygaśnięcia decyzji z dnia [...] czerwca 2009 r. nr v, w części dotyczącej obowiązku wykonania zakresu robót na obiekcie M. M. (skarżącego). Dalsze postępowanie organów toczyło się w związku z wydawanymi decyzjami wygaszającymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 punkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w punktach 1-4a. Chodzi o przypadki, kiedy organ administracji publicznej jest obowiązany do wydania określonego aktu administracyjnego lub dokonania czynności, lecz obowiązku tego nie wykonuje. Celem skargi na bezczynność organu jest doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub dokonania wynikającej z przepisów prawa czynności w sprawie wszczętej żądaniem strony. Zgodnie natomiast z art. 134 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

Kluczowym dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy jest wskazanie, że zgodnie z art. 12 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwana dalej "k.p.a.") organy administracji publicznej mają obowiązek działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Na organie prowadzącym postępowanie spoczywa obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do załatwienia sprawy (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Stosownie do treści art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od daty wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 k.p.a.). Pod pojęciem "załatwienie sprawy" trzeba przy tym rozumieć wydanie w sprawie rozstrzygnięcia merytorycznego lub decyzji o umorzeniu postępowania. W myśl art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie określonym w art. 35 k.p.a. organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.).

Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie zakończył postępowania wydaniem decyzji, albo nie dokonał stosownej czynności, niezależnie od tego, jakie były tego powody. Organ pozostaje w bezczynności w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., jeżeli nie dopełnił czynności określonych w art. 36 k.p.a. Treść obowiązku płynącego z art. 35 § 1 k.p.a. oznacza zakaz nieuzasadnionego przetrzymywania spraw bez nadawania im właściwego biegu oraz obowiązek prowadzenia postępowania bez niepotrzebnych zahamowań i przewlekłości w postępowaniu (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 11 kwietnia 2012 r., IV SAB/Po 8/12, LEX nr 1146169, wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 czerwca 2011 r., I SAB/Wa 80/11, LEX nr 821386). Natomiast pojęcie przewlekłości postępowania wypełniać należy takimi stanami faktycznymi, które nie są zawarte w pojęciu "bezczynności" organu. Jest to prowadzenie postępowania jeszcze przed upływem terminu do załatwienia sprawy, ale w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywanie czynności pozornych.

Dla stwierdzenia stanu bezczynności organu nie ma więc znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność ta została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu (wyrok WSA w Opolu z dnia 4 października 2011 r., II SAB/Op 33/11, LEX nr 966538). Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę strony poprzez doprowadzenie do wydania przez organ rozstrzygnięcia w sprawie. Badając zasadność takiej skargi Sąd czyni to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania orzeczenia sądowego.

W niniejszej sprawie skarżący, poprzez zażalenie z dnia [...] sierpnia 2010 r. skierowane do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W., wyczerpał tryb, o którym mowa w art. 37 K.p.a.

Jednocześnie w ocenie Sądu, zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie, a to z tego względu, iż Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w S. aktualnie nie można postawić skutecznie zarzutu, że pozostaje w bezczynności. Jak wynika bowiem z akt sprawy po uznaniu zażalenia przez WINB – postanowieniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r., wyznaczył on Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego, dodatkowy 30-dniowy termin na załatwienie sprawy dotyczącej niewykonania decyzji [...]WINB nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r.

W terminie 30 dni, licząc od daty zwrotu akt, (tj. w dniu [...] sierpnia 2010 r.) PINB wydał w dniu [...] września 2010 r. tytuł wykonawczy, w zakresie wykonania decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. Po wydaniu tytułu wykonawczego, od miesiąca września 2010 r. organy administracji publicznej prowadziły postępowania związane z wygaśnięciem decyzji objętej tytułem wykonawczym.

Z powyższego zestawienia wywieść należy, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nie pozostawał w bezczynności, gdyż w terminie 30 dni, (po pierwotnym uznaniu zażalenia na bezczynność) podjął stosowne czynności wystawiając tytuł egzekucyjny. Wydanie tytułu egzekucyjnego przez organ (w tym przypadku przez PINB) chociaż po interwencji organu odwoławczego oznacza, że organ nie pozostaje w bezczynności.

Zgodnie z treścią art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 punkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.

Reasumując, stwierdzić należy, że w aktualnym stanie faktycznym i prawnym Sąd nie może uwzględnić skargi stosownie do przepisu art. 149 p.p.s.a. Mając na względzie powyższe Sąd rozstrzygnął o oddaleniu skargi w oparciu o art. 151 p.p.s.a.

.

.