Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1291/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2009-03-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda Sędziowie WSA Ewa Rynczak / spr. / Barbara Pasternak Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2009 r. sprawy ze skargi S. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 10 października 2008 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy skargę oddala


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. znak: [...] Burmistrz Miasta B., na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i 4 oraz art. 61 ust. 1- 5 w związku z art. 64 i 65 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003r. Nr 80 poz. 717 z późn. zm.) oraz na podstawie art. 104 k.p.a. ustalił na wniosek S. C. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie stacji paliw płynnych i gazu propan -butan (LPG) na działkach nr 1, nr 2 przy ulicy [...] w B. wraz z przyłączami: wody z sieci wodociągowej zlokalizowanej na działce nr 3, kanalizacji sanitarnej do sieci zlokalizowanej na działce nr 3, kanalizacji deszczowej do sieci zlokalizowanej na działce nr 3, z przebudową układu drogowego, fragmentu ulicy [...], na działkach nr 3 i nr 4 oraz wykonaniem zjazdu z działki nr 5 na teren inwestycji.

W uzasadnieniu organ wskazał, że dla wskazanego we wniosku terenu Gmina B. nie posiada aktualnie prawnie obowiązującego planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z treścią art. 4 ust. 2 i art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wnioskowana zmiana zagospodarowania terenu, polegająca na budowie stacji paliw płynnych i LPG wraz z przyłączami wymaga ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji. Złożony wniosek spełnia wymogi określone w art. 52 ust 2 powyższej ustawy. Rozstrzygnięcie decyzji oparto na materiałach planistycznych, zawartych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta B., który utracił ważność, a który uzyskał wymagane przepisami zgody na wyłączenie gruntów z produkcji rolnej, analizie przepisów szczególnych oraz wynikach analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu wyznaczonego wokół przedmiotowych działek "obszaru analizowanego". Teren spełnia warunki planistyczne określone w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 60 ust. 4 ustawy skorygowany ponownie projekt decyzji opracował urbanista - arch. J. P.. Decyzję wydano po uzyskaniu stosownych uzgodnień Starosty w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych, Zarządu Dróg Wojewódzkich, Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad.

Od powyższej decyzji odwołanie złożyli A. B. oraz Wytwórcze -Usługowa Spółdzielnia [...] w B.

A. B. zaskarżonej decyzji zarzuciła obrazę przepisów prawa administracyjnego poprzez niedostateczne i niezgodne ze stanem faktycznym uzasadnienie decyzji, czym naruszone zostały przepisy proceduralne zawarte w art. 107 § 1 i § 3 k.p.a.". Podniosła, iż wbrew ustaleniom organu l instancji w sąsiedztwie inwestycji znajduje się już stacja paliw, a nie stacja LPG. Takie błędne ustalenie ma na celu wytworzenie błędnego przekonania, że charakter inwestycji stanowi uzupełnienie istniejące zainwestowania terenu usytuowanego przy drodze wojewódzkiej jako jej obsługa. Odwołująca się wskazała również, iż działki objęte wnioskiem są jednym z nielicznych terenów zielonych znajdujących się przy ulicy [...] i dzięki temu że dotychczas nie zostały zabudowane, do jej posesji nie dociera tyle pyłów i spalin co do sąsiadów. Nadto podniosła, iż obecnie już istniejąca na działce nr 5 stacja paliw jest idealnie zlokalizowana w bezpośrednim sąsiedztwie sklepu motoryzacyjnego, punktu wymiany szyb samochodowych, warsztatu [...], stacji kontroli [...] i myjni. Tak uciążliwa dla sąsiadów inwestycja winna być nadto skonsultowana z okolicznymi mieszkańcami. Ustalenie warunków zabudowy spowoduje utratę wartości nieruchomości znajdujących się w bezpośredniej i pośredniej bliskości stacji paliw, przy czym największa utrata wartości dotyczyć będzie nieruchomości odwołującej się. Po wybudowaniu stacji, wskutek jej eksploatacji, dojdzie do skażenia studni zlokalizowanej w centrum działki nr 6 z której korzysta odwołująca się.. A. B. zarzuciła, iż nie podpisywała żadnych dokumentów związanych z podziałem działki nr 7.

W odrębnie złożonym odwołaniu Wytwórcze Usługowa Spółdzielnia [...] w B. zarzuciła, iż na kopii mapy zasadniczej nie uwzględniano nieprzekraczalnej linii zabudowy od działki nr 5, która znajduje się w wieczystym użytkowaniu Spółdzielni. Parametry ustalone decyzją dla mającego powstać inwestycji wskazują natomiast, iż budynek stacji, przy zachowaniu nieprzekraczalnej linii zabudowy od ulicy [...] musi być wybudowany w granicy z działką nr 5, na co Spółdzielnia nie wyraziła zgody. Podsumowując odwołanie Spółdzielnia zażądała wytyczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy również od strony działki nr 5 zgodnej z prawem budowlanym.

Decyzją z dnia 10 października 2008r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., art. 59 ust. 1, art. 52 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ), § 5 rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164 poz. 1588), § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. z 2003 r. Nr 164 poz. 1589), oraz art. 2 i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2001 r. nr 79, poz. 856 z poz. zm.) i § 1 pkt 6 lit c rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003r. w sprawie obszarów właściwości samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. z 2003r. Nr 198, poz. 1925), uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę organowi l instancji do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że spełnione zostały warunki z art. 61 ust.1 pkt 1 -5 ustawy o planowaniu 5 zagospodarowaniu przestrzennym, niezbędne dla wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy.

Niezależnie od powyższego decyzja wymaga jednak uchylenia z uwagi na inne uchybienia jakich dopuścił się organ przy jej wydaniu oraz konieczność przeprowadzenia w toku ponownego rozpoznania sprawy postępowania wyjaśniającego w znacznej części.

W zaskarżonej decyzji w sposób sprzeczny z treścią § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustalony został wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu. Wskaźnik ten wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego, który w rozpoznawanym przypadku w obszarze poddanym analizie, wynosi od ok. 12 do 51%. Ustalonego więc w punkcie 3 lit. c zaskarżonej decyzji wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki w wysokości 50%, w żadnym razie nie można uznać za wskaźnik średni dla analizowanego terenu, a za wskaźnik maksymalny. Wprawdzie pkt 2 § 5 cyt. rozporządzenia dopuszcza wyznaczenie innego wskaźnika niż na poziomie średnim, jednakże odstępstwo to musi jednoznacznie wynikać z treści analizy i znajdować w niej racjonalne uzasadnienie.

Stosownie do § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy, w decyzji o warunkach zabudowy ustalenia dotyczące obsługi w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej zapisuje się w szczególności poprzez określenie wymaganej ilości miejsc parkingowych. W pkt 6 zaskarżonej decyzji : "Warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji", brak obligatoryjnego wyrzeczenia w powyższym zakresie tj. rozstrzygnięcia odnośnie ustalonej dla wnioskowanej inwestycji ilości miejsc parkingowych.

Ponadto w pkt 10 zaskarżonej decyzji zawarto zapis : "projekt budowlany opracować zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego oraz rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie". Bez żadnego uzasadnienia pominięto natomiast zupełnie pierwszoplanowe z punktu widzenia objętej wnioskiem S. C. inwestycji rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. z 2005r., Nr 243, poz. 2063).

Przede wszystkim jednak w załącznikach graficznych zaskarżonej decyzji stanowiących jej integralną część (w tym w części graficznej analizy terenu) jako teren planowanej inwestycji wskazano i oznaczono jedynie działki oznaczone nr 1 i nr 2, pomimo, iż z załączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy kopii mapy zasadniczej, na której wnioskodawca określił granice terenu objętego wnioskiem, jak zresztą i z samej treści wniosku wynika, iż terenem inwestycji oprócz działek nr 1 i nr 2 objęte zostały również częściowo działki nr 3, nr 4 (na których realizowana będzie przebudowa układu drogowego), jak również działka nr 5 na której wykonany zostanie zjazd na teren stacji paliw. Wobec tego, że linie rozgraniczające teren inwestycji oznaczone zostały na mapach stanowiących integralną cześć decyzji w sposób błędny, uznać należy, iż sama decyzja ustalająca warunki zabudowy wydana została z naruszeniem art. 54 pkt 3 w zw. z art. 64 ust.1 ustawy.

Również uzasadnienie decyzji nie spełnia wymogów art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 61 ust.1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż w decyzji tej brak jest omówienia spełnienia statuowanych treścią wyżej przytoczonego przepisu warunków niezbędnych dla wydania decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. W tym też zakresie zarzut A. B. uznać należy za uzasadniony. Brak jest w przesłanych aktach sprawy wypisów z ewidencji gruntów, ewentualnie innych dowodów, w oparciu o które Kolegium miałoby możliwość weryfikacji prawidłowości ustalonego w sprawie kręgu stron postępowania. Początkowo bowiem organ pierwszej instancji za strony postępowania, poza inwestorem, uznawał A. B., Wytwórcze Usługową Spółdzielnie [...] w B., Wojewódzki Zarząd Dróg w K. oraz Gminę Miasta B.. Dla tych też podmiotów załączono w poczet materiału dowodowego sprawy wypisy z ewidencji gruntów potwierdzające przyznany im status. Następnie jednak krąg stron postępowania został rozszerzony o 6 kolejnych (nowych) osób. W tym miejscu wskazania również wymaga, iż przedłożone przez J. H. pełnomocnictwo upoważnia jedynie do występowania imieniem Inwestora "w celu uzyskania warunków technicznych, uzgodnień oraz decyzji - pozwolenia budowlanego". J. H. występuje zaś do Burmistrza B. o ustalenie warunków zabudowy. W takiej zaś sytuacji obowiązkiem organu administracji l instancji było wezwanie pełnomocnika do przedłożenia pełnomocnictwa upoważniającego go również do wystąpienia z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniach organ odwoławczy podał, iż brak jest podstaw prawnych do wytyczania nieprzekraczalnej linii zabudowy od strony zaplecza działki objętej wnioskiem.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję wniósł osobiście S. C. zarzucając naruszenie przepisu art. 138 § 2 k.p.a. i lakonicznie ją uzasadnił. Natomiast w piśmie procesowym z dnia 9.03.2009r. i na rozprawie pełnomocnik skarżącego zarzucił, że organ odwoławczy mógł sam uzasadnić wskaźnik zabudowy, skoro twierdzi, że jest on dopuszczalny. Organ odwoławczy mógł też dokonać weryfikacji stron postępowania, nie uzasadnił również z jakich przyczyn nie zastosował przepisu art. 136 k.p.a. oraz w motywach swojej decyzji nie zawarł jasnych zaleceń dla organu l instancji w zakresie konieczności ponownego dokonania uzgodnień .

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko i argumentację.

Wojewódzki Sad Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ustawą o p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy o p.p.s.a.). Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, gdy jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego.

Skarga jest nieuzasadniona.

Sąd dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji SKO w [...] z dnia 10.10.2008r. znak: [...] uznał, że zaskarżona decyzja choć zawiera pewne uchybienia, to jednak odpowiada prawu, ponieważ wyznaczenie obszaru analizowanego ma zasadnicze znaczenie dla wykonania ciążących na organie administracji publicznej w tym zakresie obowiązków.

Organ odwoławczy, w granicach swojego postępowania dowodowego, może wydać decyzję kasacyjną zupełnie wyjątkowo, ponieważ zobowiązany jest do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej rozstrzygniętej uprzednio przez organ l instancji. Granice postępowania dowodowego dla organu odwoławczego wyznaczają zasady: zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 k.p.a. i zasada dwuinstancyjności z art. 15 k.p.a. Przepis art. 136 k.p.a. określa granice postępowania dowodowego przed organem odwoławczym. Stosownie do tego przepisu organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję.

Mając na uwadze powyższe zasady postępowania oraz treść przepisu art. 136 k.p.a., za zasadne należy uznać zarzuty zawarte w skardze i częściowo w piśmie pełnomocnika skarżącego z dnia 9.03.2009r., bowiem istotnie organ odwoławczy w ramach swoich kompetencji mógł sam przeprowadzić postępowanie i właściwie uzasadnić ustalony przez organ l instancji, a dopuszczalny wskaźnik zabudowy przedmiotowej inwestycji, mógł też w ramach swoich kompetencji ustalić krąg stron postępowania. Natomiast co do zarzutu zawartego w piśmie z dnia 9.03.2009r. iż organ odwoławczy nie podał czy dotychczasowe uzgodnienia są już nieaktualne, czy też nadal obowiązują to należy stwierdzić iż organ l instancji ponownie rozpatrując sprawę powinien sam dokonać takiej oceny w chwili orzekania. Pomimo wyżej wymienionych uchybień decyzji kasacyjnej, decyzja ta jednak odpowiada prawu.

Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a zatem bierze pod uwagę z urzędu między innymi inne uchybienia organów administracji obu instancji, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając to na uwadze, stwierdzić należy, że decyzja organu l instancji Burmistrza Miasta B. z dnia [...].08.2008r. znak: [...] zawiera istotne uchybienia, wytknięte w zaskarżonej decyzji oraz takie, których organ odwoławczy nie dostrzegł, a które mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Organ l instancji nieprawidłowo bowiem wyznaczył obszar analizowany, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy .

W myśl § 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz. U. 2003r, Nr 164, poz. 1588) przez obszar analizowany należy rozumieć teren określony i wyznaczony granicami, którego funkcję zabudowy i zagospodarowania oraz cechy zabudowy i zagospodarowania analizuje się w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania. Stosownie do § 3 ust. 1 cyt. rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Ustęp 2 § 3 stanowi, że granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 m. Obszar analizowany winien mieć kształt okręgu o promieniu nie mniejszym niż trzykrotna szerokość frontu działki, nie mniejszej jednak niż 50 m. Co do maksymalnych rozmiarów obszaru analizowanego, powołana regulacja zawarta w przepisach wykonawczych winna być stosowana zgodnie i w powiązaniu z normami rangi ustawowej, które w art. 61 ust. 1 pkt 1 p.z.p. przy określaniu warunków zabudowy kładą nacisk na zachowanie ładu przestrzennego w sąsiedztwie inwestycji, a nie w skali makro, branej pod uwagę w ramach planowania przestrzennego. Ustalając obszar analizowany w niedookreślonych przez ustawodawcę granicach maksymalnych, należy mieć na uwadze ład przestrzenny w sąsiedztwie inwestycji, w wyżej podanym znaczeniu oraz przy znacznym rozproszeniu zabudowy - przy tej samej drodze publicznej, po obu jej stronach. Wszystkie ustalenia dotyczące wyznaczenia obszaru analizowanego, zwłaszcza w sytuacji, gdy tworzy się go w promieniu większym niż przewidywany wprost w przepisach, winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanej decyzji. Poza tym, aby prawidłowo wyznaczyć obszar analizowany trzeba właściwie określić uprzednio front działki. Ponadto, zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego decyzja winna obejmować wszelkie informacje z zakresu zawartego w przepisie art. 61 ust. 1-5 p.z.p.

W związku z powyższym, niewłaściwe wyznaczenie obszaru analizowanego ma istotny wpływ na wynik sprawy oraz czyni wadliwą samą analizę.

Z załącznika Nr 1 do decyzji organu l instancji z dnia [...].08.2008r. znak: [...] - kopii mapy zasadniczej sporządzonej w skali 1:500 wyników analizy funkcji oraz cech zabudowy - części graficznej - granice obszaru analizowanego mają kształt wydłużonego czworoboku o różnych długościach, a więc nie jest to prawidłowo wyznaczony teren wokół działki mający kształt okręgu, o którym mowa w § 3 ust. 2 cyt. wyżej rozporządzenia. Organ administracji l instancji w uzasadnieniu swojej decyzji w ogóle nie podał w jaki sposób obliczył i wyznaczył obszar analizowany oraz dlaczego przyjął taki, a nie inny obszar do analizy.

Skoro więc organ l instancji w sposób nieprawidłowy, sprzeczny z przepisami cyt. wyżej rozporządzenia wykonawczego wyznaczył obszar analizowany, to tym samym nie mógł w sposób prawidłowy sporządzić wyników analizy funkcji oraz cech zabudowy terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym .

Organ odwoławczy nie dostrzegł wyżej wymienionego, tak istotnego uchybienia decyzji organu l instancji, nie dostrzegł również tego, że zgodnie z art. 60 ust. 4 ustawy p.z.p. sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów i w aktach administracyjnych powinno być stosowne zaświadczenia stwierdzające uprawnienia osoby sporządzającej projekt decyzji o WZ, którego jednak nie ma w tych aktach.

Niezależnie od powyższego, należy zgodzić się z organem odwoławczym SKO w [...], że organ i instancji ponownie rozstrzygając sprawę powinien: 1) wezwać inwestora do prawidłowo przedłożonego pełnomocnictwa dla J. H., 2) powołać w podstawie prawnej swojej decyzji istotne, a pominięte, rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. z 2005r., Nr 243, poz. 2063)., 3) dokonać weryfikacji stron postępowania poprzez zebranie dowodów z wypisów ewidencji gruntów, doręczając wszystkim stronom postępowania i ich pełnomocnikom decyzje wraz ze zwrotnymi poświadczeniami ich odbioru, 4) dokonać powtórnej analizy na której organ w sposób prawidłowy wyznaczy linię rozgraniczającą teren inwestycji ( art. 54 pkt 3 w zw. z art. 64 ust. 1 p.z.p.) z rozważeniem możliwości rozszerzenia obszaru analizowanego lub wykazania niezasadności takiego rozszerzenia, 5) prawidłowo określić wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu oraz określić ilość miejsc parkingowych.

Należy zważyć, że gdyby w sprawie niniejszej zachodziły li tylko takie uchybienia, o których mowa w zarzutach skargi, to organ odwoławczy winien we własnym zakresie zebrać stosowne dokumenty i dowody i merytorycznie ponownie rozpatrzyć sprawę na zasadach określonych przepisem art. 136 k.p.a. Skoro jednak wytknięte wadliwości związane są między innymi ze złożeniem wniosku przez J. H., który nie był skutecznie umocowany do działania w imieniu inwestora S. C., a także dodatkowo zachodzą uchybienia dostrzeżone przez Sąd z urzędu, to należy stwierdzić, że decyzja kasacyjna wydana w trybie art. 138 § 2 k.p.a. odpowiada prawu i decyzję organu l instancji należało wyeliminować z obrotu prawnego. Stosownie do przepisu art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości lub w części i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części.

Należy przy tym też podkreślić, iż zalecenia organu odwoławczego w decyzji kasacyjnej, wiążą organ l instancji na zasadzie autorytetu decyzji organu odwoławczego.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy zadnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), w myśl którego w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala.