Postanowienie NSA, sygn. akt I FSK 1906/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-10-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3-4
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz, , , po rozpoznaniu w dniu 19 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej R. W. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 16 czerwca 2016 r. sygn. akt I SA/Ol 813/15 w sprawie ze skargi R.W. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 2 października 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od sierpnia 2012 r. do września 2013 r. postanawia odmówić wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W piśmie z 8 października 2017 r., adresowanym do Naczelnego Sądu Administracyjnego, R. W. S.(dalej jako: "skarżący" lub "strona skarżąca") zwrócił się o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w O. z 2 października 2015 r., w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od sierpnia 2012 r. do września 2013 r. do czasu rozpoznania skargi kasacyjnej.

Uzasadniając wniosek w tym zakresie skarżący wskazał, że natychmiastowe wykonanie decyzji skutkować będzie dla niego trudnymi, a wręcz niemożliwymi do odwrócenia konsekwencjami w postaci całkowitego pozbawienia prowadzonej przez niego firmy płynności finansowej niezbędnej do bieżącego regulowania należności, w tym również z tytułu wynagrodzeń pracowników, a tym samym doprowadzi to do likwidacji prowadzonej działalności gospodarczej i utraty jedynego źródła dochodu. Wskazano, iż wobec skarżącego wydano decyzję celną w sprawie wymiaru podatku akcyzowego i wyegzekwowano całość należności. W celu zapłaty należności z tej decyzji został zaciągnięty kredyt i w chwili obecnej nie jest możliwe zaciągnięcie kolejnego kredytu na zapłatę należności objętych niniejszym postępowaniem. Łączna wysokość egzekwowanych należności podatkowych przekracza możliwości finansowe wnioskodawcy, jak również nie znajduje pokrycia w całym majątku prywatnym, jak i firmowym skarżącego. W związku z faktem, iż do pokrycia należności wynikających z ostatecznych decyzji niezbędnym będzie w braku środków finansowych na rachunku bankowym, egzekucja z majątku ruchomego, to dalsze prowadzenie egzekucji doprowadzi do całkowitej likwidacji firmy, które to skutki nie będą możliwe do odwrócenia. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie kłóci się także z interesem publicznym, albowiem wnioskodawca w swych działaniach zmierza do tego aby kwota zaległości podatkowej, po zweryfikowaniu prawidłowości decyzji w wyniku przeprowadzonego postępowania sądowego, była możliwa do spłacenia, co będzie możliwe jedynie w przypadku umożliwienia dalszego prowadzenia działalności gospodarczej, jako jedynego źródła przychodu skarżącego. Skarżący nadmienił również, że posiadany przez niego majątek jest zastawiony, oraz że nie ma możliwości sfinansowania należności z innego źródła niż z prowadzonej działalności.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy zauważyć, że wniosek strony o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest praktycznie wiernym odzwierciedleniem poprzednio złożonych wniosków w tym zakresie. Skarżący bowiem domagał się wstrzymania zaskarżonej decyzji na etapie postępowanie przed Sądem pierwszej instancji, a następnie w skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 16 czerwca 2016 r., sygn. akt I SA/Ol 813/15.

Na okoliczność tą zwrócono uwagę w postanowieniu z 14 grudnia 2016 r., sygn. akt I FSK 1906/16, w którym Naczelny Sąd Administracyjny odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji, wyjaśniając skarżącemu, że okoliczności w nim podniesione nie różnią się w zasadzie od tych, jakie były już przedmiotem oceny w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 11 kwietnia 2016 r., sygn. akt I SA/Ol 813/15, a co za tym idzie nie uzasadniają zmiany rozstrzygnięcia wydanego w tym zakresie. Sąd wskazał przy tym na treść art. 61 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej "p.p.s.a."), w myśl którego postanowienie w sprawie wstrzymania aktu lub czynności sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. W oparciu o powyższe wyjaśnił stronie, że bez takich zmian, które uzasadniają zmianę dotychczasowego rozstrzygnięcia, nie może uchylić i zmienić wydanego uprzednio postanowienia.

Powyższa wypowiedź udzielona w postanowieniu NSA z 14 grudnia 2016 r. winna zatem skłonić skarżącego do takiej redakcji kolejnego wniosku, która zawierałaby nowe argumenty, uzasadniające odstąpienie od uprzednio wydanych ocen w tym zakresie. Tymczasem wniosek zawarty w piśmie z 8 października 2017 r. zawiera - jak wskazano na wstępie - w zasadzie tę samą argumentację, która była przedmiotem wcześniejszych wypowiedzi składów orzekających w sprawie.

Strona została zarazem poinformowana w treści ww. postanowienia, że dla wykazania spełnienia przesłanek wstrzymania wykonania aktu lub czynności nie jest wystarczającym sam wywód strony dotyczący okoliczności uzasadniających wstrzymanie, gdyż uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności, a twierdzenia wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej strony. Nieodpowiednie uzasadnienie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia bowiem jego merytoryczną ocenę.

W ocenie NSA skarżący, wnosząc o wstrzymanie wykonania decyzji z 2 października 2015 r., ponownie nie wykazał żadnymi dowodami jego aktualnej sytuacji finansowej i majątkowej. Skoro zatem skarżący nie wskazał żadnych nowych okoliczności przemawiających za uwzględnieniem jego wniosku, jak również nie przedstawił żadnych dowodów na poparcie swej argumentacji, to tym samym tak sformułowany wniosek nie dawał podstaw do zmiany wyrażonego uprzednio w tym zakresie stanowiska.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 4 w związku z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.