Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 570/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-01-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 141 par. 4
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 122, art. 187 par. 1, art. 190
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 4 ust. 1 pkt 3, art. 10a ust. 1, art. 10b, art. 10c ust. 1, art. 22 ust. 2a, art. 22 ust. 2b, art. 22 ust. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 859
law: Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosław Trzecki Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia del. WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T. sp. z o.o. z siedzibą w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 16 grudnia 2021 r. sygn. akt III SA/Lu 359/21 w sprawie ze skargi T. sp. z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 19 kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za niewykonanie obowiązków określonych w przepisach ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od T. sp. z o.o. z siedzibą w L. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie 1.350 (jeden tysiąc trzysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 16 grudnia 2021 r., sygn. akt III SA/Lu 359/21, oddalił skargę T. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w L. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z 19 kwietnia 2021 r. nr [...] (dalej: strona, spółka, skarżąca) w przedmiocie kary pieniężnej za niewykonanie obowiązków określonych w ustawie o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów. Podstawą nałożenia kary w wysokości 10.000 zł były wyniki kontroli drogowej zestawu pojazdów o nr rej. [...], którym przewożono gaz propan butan o kodzie CN 2711, kierowanego przez T. G., przeprowadzonej 4 stycznia 2020 r. w T. przez funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej. Transport paliwa objęty był m.in. zgłoszeniem SENT[...] z 3 stycznia 2020 r. Przewoźnikiem była spółka, podmiotem wysyłającym – O. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W., a podmiotem odbierającym – P. S.A. z siedzibą w P. W trakcie kontroli stwierdzono brak włączonego urządzenia geolokalizacyjnego nr [...] od momentu rozpoczęcia transportu w H. Na podstawie rejestru SENT ustalono, że urządzenie o nr [...] zostało zainicjowane w zgłoszeniach SENT dnia 3 stycznia 2020 r. o godz. 18:44. Na podstawie systemu SENT GEO BI, pierwsze dane lokalizacyjne urządzenia stwierdzono 4 stycznia 2020 r. o godz. 10:23 dla lokalizacji ul. [...],[...] T., a nie w miejscu załadunku towaru wskazanego w zgłoszeniach SENT. Od włączenia podczas kontroli urządzenie o nr [...] przekazywało aktualne dane lokalizacyjne do miejsc rozładunku wskazanych w zgłoszeniach SENT. Opisanym zachowaniem spółka naruszyła art. 10a i art. 10c ust. 1 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (Dz.U. z 2020 r., poz. 859 z późn. zm., dalej: ustawa SENT). Wobec tego, na mocy art. 22 ust. 2a ustawy SENT, nałożono na spółkę karę pieniężną w wysokości 10.000 zł z tytułu niewywiązania się z obowiązku zapewnienia przez przewoźnika w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego wyżej wymienionym zgłoszeniem SENT przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego tym zgłoszeniem.

Nie dopatrzono się przesłanek pozwalających na zastosowanie art. 22 ust. 3 ustawy SENT, w myśl którego w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1 -2a. z uwzględnieniem art. 26 ust. 3.

Z powyższym wyrokiem nie zgodziła się spółka i wystąpiła ze skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA). Orzeczenie zaskarżyła w całości. Zarzuciła ww. wyrokowi:

I. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie:

1. art. 10c ust. 1 ustawy SENT poprzez nałożenie kary pieniężnej, pomimo jazdy samochodu bez nadawania sygnału lokalizacyjnego krócej niż godzinę;

2. art. 22 ust. 3 ustawy SENT poprzez nieodstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej, pomimo tego że spółka należycie wykazała, że za odstąpieniem od wymierzenia kary przemawia ważny interes przewoźnika, a mianowicie pogarszająca się sytuacja finansowa spółki, która winna być oceniana na dzień wydania decyzji, tj. 19 kwietnia 2012 r., a nie jak to wskazał WSA - na rok 2019;

II) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi spółki, podczas gdy w sprawie organy dopuściły się naruszenia szeregu przepisów prawa materialnego, tj. art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 z późn. zm.; dalej: o.p.) poprzez niewyjaśnienie przyczyn niedziałania lub nieprzekazywania sygnału przez urządzenie geolokalizacyjne nr [...] w samochodzie strony do serwera systemu GEO SENT i przyjęcie bez jakichkolwiek dowodów, że urządzenie to nie zostało włączone, jak również przez niewyjaśnienie czasu jazdy pojazdem bez nadawania sygnału lokalizacyjnego do systemu GEO SENT oraz poprzez oddalenie wniosku dowodowego o przesłuchanie kierowcy, który to dowód miał istotne znaczenie dla przedmiotowej sprawy;

2) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez lakoniczne uzasadnienie uznania za nieusprawiedliwione zarzutów skarżącej dotyczących naruszenia prawa materialnego i niezawarcie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku konkretnych okoliczności, które stanowiły podstawę do nieuwzględnienia ww. zarzutów skargi, jak również poprzez pominięcie w uzasadnieniu zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów postępowania i brak wyjaśnienia przyczyn odmówienia zasadności zarzutom naruszenia przepisów postępowania zawartych w skardze.

W oparciu o powyższe zarzuty spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA oraz o zasądzenie kosztów postępowania z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego. Strona zrzekła się przeprowadzenia rozprawy.

W uzasadnieniu skarżąca powołała argumenty na poparcie zarzutów.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego oraz oświadczył, że nie żąda przeprowadzenia rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, że skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.), ponieważ skarżąca kasacyjnie spółka zrzekła się rozprawy, a druga strona - organ, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej oświadczył, że także zrzeka się przeprowadzenia rozprawy.

Wymaga też wyjaśnienia, że w myśl art. 193 zd. drugie p.p.s.a. (Dz. U. z 2022r., poz. 329, dalej: p.p.s.a.), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Regulacja ta, jako mająca szczególny charakter, wyłącza więc odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zd. pierwsze p.p.s.a. Znaczy to, że sąd kasacyjny ma swobodę co do zakresu przedstawienia ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd I instancji.

Mając powyższe na uwadze skład orzekający NSA uznał wyżej przedstawiony stan faktyczny i prawny sprawy, poprzedzający rozważania, za wystarczający.

Wymaga przypomnienia, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw.

Spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczył oceny prawidłowości stanowiska WSA, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Dyrektora IAS w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy SENT wskutek niewywiązania się z obowiązku zapewnienia przez przewoźnika w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem SENT[...] przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego tym zgłoszeniem wobec braku włączonego urządzenia geolokalizacyjnego nr [...] od momentu rozpoczęcia transportu w H. do chwili kontroli.

W pierwszej kolejności należało odnieść się do najdalej idącego zarzutu, tj. naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.

Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony wówczas, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie bądź gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny ustalił lub przyjął za podstawę orzekania (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. II FPS 8/09, Lex nr 552012) lub uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2012 r. sygn. akt II OSK 1485/11, opubl. orzeczenia.nsa.gov.pl). Treść uzasadnienia powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i - w razie kontroli instancyjnej - Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności bądź niezgodności z prawem zaskarżonego aktu. Tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, że w razie wniesienia skargi kasacyjnej nie powinno budzić wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż zaskarżony wyrok został wydany po gruntownej analizie akt sprawy i że wszystkie wątpliwości występujące na etapie postępowania administracyjnego zostały wyjaśnione (por. wyrok NSA z 25 stycznia 2013 r. sygn. akt II OSK 1751/11, opubl. orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem naruszenie w zakresie braków uzasadnienia wyroku musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a samo uchybienie musi uniemożliwiać kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku (por. wyroki NSA z: 28 września 2010 r., sygn. I OSK 1605/09; 13 października 2010 r., sygn. II FSK 1479/09, opublik.: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Uzasadnienie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji realizuje powyższe wymagania. Wynika z niego, jaki stan faktyczny został w tej sprawie przyjęty przez Sąd, dokonano też jego oceny, jak również zawarto rozważania dotyczące wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego i procesowego. To, że spółka nie zgadza się z dokonaną przez Sąd oceną prawną, nie oznacza, że został naruszony przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. i nie uprawnia do czynienia takiego zarzutu. Za pomocą tego zarzutu nie można bowiem zwalczać zaaprobowanej przez Sąd podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, czy też stanowiska co do wykładni lub zastosowania prawa materialnego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 27 lipca 2012 r., sygn. akt I FSK 1467/11; 13 maja 2013 r., sygn. akt II FSK 358/12, opubl. orzeczenia.nsa.gov.pl), a taką próbę podejmuje organ skarżący kasacyjnie, polemizując ze stwierdzeniami zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, w zasadzie podnosząc w skardze kasacyjnej zarzuty analogiczne do tych, które przedstawiła w skardze do WSA. Zgłoszone zarzuty są polemiką z wyrokiem WSA, co oznacza że uzasadnienie wyroku zawierało stanowisko w istotnych dla spółki kwestiach, a tym samym nie można mówić o naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. przez uzasadnienie wyroku.

Niezasadny okazał się także zarzut ujęty w pkt II. ppkt 1. petitum skargi kasacyjnej podważający stanowisko WSA, który miał zaaprobować ustalenia faktyczne organów oparte na niekompletnym materiale dowodowym (brak przesłuchania kierowcy skontrolowanego pojazdu), do tego swobodnie ocenionym, co skutkować miało uznaniem, że spółka naruszyła obowiązek z art. 10c ust. 1 ustawy SENT. Organy zaś prowadząc postępowanie naruszyć miały art. 122 o.p. (w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym), która to zasada znajduje rozwinięcie m.in. w art. 187 § 1 o.p. (organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy) i art. 190 o.p. (organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona).

Nie można podzielić stanowiska skarżącej. Zakres materiału dowodowego, który należało zebrać, a potem ocenić, oprócz art. 10c ust. 1 ustawy SENT, który dotyczy sytuacji wyjątkowej, wyznaczały przepisy art. 10a i art. 10b ustawy SENT, których naruszenia spółka nie podważała. A przecież to naruszenie obowiązku z art. 10a ww. aktu stanowi podstawę nałożenia kary na podstawie art. 22 ust. 2a ustawy SENT. Według art. 10a ust. 1 ustawy SENT przewoźnik, w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem, jest obowiązany zapewnić przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego tym zgłoszeniem. Natomiast na mocy art. 10b ustawy SENT w przypadku gdy środek transportu jest wyposażony w lokalizator, kierujący jest obowiązany: włączyć lokalizator przed rozpoczęciem przewozu towaru - w przypadku przewozu towaru, o którym mowa w art. 5 ust. 1, a w przypadku kilku miejsc załadunku na terytorium kraju z chwilą rozpoczęcia przewozu towaru z pierwszego miejsca załadunku na terytorium kraju (pkt 1 lit. a), wyłączyć lokalizator nie wcześniej niż z chwilą dostarczenia towaru do miejsca dostarczenia towaru na terytorium kraju, a w przypadku kilku miejsc dostarczenia towaru na terytorium kraju z chwilą dostarczenia towaru do ostatniego miejsca dostarczenia towaru na terytorium kraju (pkt 2 lit. a).

Jak wynika z art. 4 ust. 1 ustawy SENT środki techniczne służące monitorowaniu przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi obejmują: rejestr zgłoszeń wraz z modułem gromadzącym i przetwarzającym dane geolokalizacyjne, zwany dalej "rejestrem" (pkt 1); lokalizator (pkt 2); zewnętrzny system lokalizacji, który przekazuje do rejestru dane geolokalizacyjne środka transportu (pkt 3).

Zatem przewoźnik ma nie tylko wyposażyć środek transportu w lokalizator bądź urządzenie zewnętrzne pozwalające na przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem do rejestru SENT, ale i zapewnić skuteczność przekazu tych danych (por. wyrok NSA z 12 grudnia 2022 r. sygn. akt II GSK 317/22; 7 czerwca 2022 r., sygn. akt II GSK 787/20; opubl.:orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zatem w świetle powyższych uregulowań, urządzenie nr [...] jako służące do przekazywania danych lokalizacyjnych zostało wskazane w zgłoszeniach SENT w dniu 3 stycznia 2020 r. o godz. 18:44. Należy też zauważyć, że według dokumentów przewozowych załadunek gazu propan butan nastąpił w H. 4 stycznia 2020r. o godz. 6:00 i od tego momentu ww. urządzenie też nie przekazywało danych. Partia towaru w ilości 5.200 l została dostarczona do odbiorcy w T. przy ul. [...] tego samego dnia o godz. 8:50, co, oprócz dokumentu przewozowego, także wynikało ze zgłoszenia SENT[...]. Następnie o godz. 9:30 zaczęła się kontrola drogowa, co już wynikało z protokołu kontroli. Podczas kontroli o godz. 10:23 zostało sporne urządzenie dopiero uruchomione i od tego momentu przekazywało dane lokalizacyjne. Należy zauważyć, że kierowca protokół kontroli podpisał bez uwag. Przewoźnik nie zgłaszał problemów w działaniu urządzenia nr [...], a po konsultacjach z Instytutem Łączności nie ustalono, aby dane lokalizacyjne przekazywane przez sporne urządzenie były odrzucane przez system SENT.

Dlatego powyższe dokumenty, przy tym zawierające dane zgłaszane przez przewoźnika były wystarczające do ustalenia, że urządzenie nr [...] było sprawne i powinno było wysyłać dane lokalizacyjne o przewozie dokonywanym w ramach zbiorczego zgłoszenia tego przewozu do rejestru SENT, w tym i wspomnianego, zgodnie z wymogiem art. 10a ust. 1 ustawy SENT (przewoźnik, w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem, jest obowiązany zapewnić przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego tym zgłoszeniem), a czego nie przekazywało do godz. 10:23, do czasu kontroli, czyli przez czas znacznie przekraczający 1 godzinę, o której mowa w art. 10c ust. 1 ustawy SENT. Nie było potrzeby przesłuchiwania kierowcy, skoro wartość dowodowa omówionych dokumentów nie była przez spółkę w zasadzie kwestionowana. Spółka próbowała jedynie wykazać, że pokonanie odległości 59 km między H. a T. nie mogło trwać ponad 1 godzinę, podczas gdy obowiązek rejestracji nie dotyczył przejazdu owych 59 km, ale całego przewozu objętego ww. zgłoszeniami SENT. Z notatki urzędowej wynikało, że w pojeździe oprócz niewłączonego urządzenia nr [...] było działające urządzenie GPS innego systemu, które również nie przekazywało danych do rejestru SENT, chociaż dopuszczał taką możliwość art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy SENT.

Niezasadny okazał się więc zarzut sformułowany w pkt II. ppkt 1. petitum skargi kasacyjnej.

Z omówionych dokumentów wynikało, że urządzenie nr [...], mające przekazywać informacje o lokalizacji środka transportu przewożącego gaz propan butan nie było włączone przez znacznie dłuższy czas niż 1 godz. Spółka natomiast nie wykazała, aby brak przekazywania danych w omawianym okresie wynikał z niesprawności tego urządzenia albo zewnętrznego systemu lokalizacji. Kierowca mimo zakazu z art. 10c ust. 1 ustawy SENT kontynuował jazdę. Tym samym nie wystąpiły okoliczności, o których mowa w art. 10c ust. 1 ustawy SENT (w przypadku stwierdzenia trwającej dłużej niż godzinę niesprawności lokalizatora albo zewnętrznego systemu lokalizacji, kierujący pojazdem jest obowiązany do niezwłocznego zatrzymania się na najbliższym parkingu samochodowym lub w najbliższej zatoce postojowej), które mogłyby uwolnić przewoźnika od sankcji z art. 22 ust. 2a ustawy SENT za niedopełnienie obowiązku z art. 10a tego aktu (art. 22 ust. 2b ww. ustawy).

Dlatego nieskuteczny okazał się zarzut ujęty w pkt I.ppkt1. petitum skargi kasacyjnej.

Skład orzekający nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutu zawartego w pkt I.ppkt 2. petitum skargi kasacyjnej, to jest niezastosowania art. 22 ust. 3 ustawy SENT, mimo wystąpienia ważnego interesu przewoźnika. Sąd odwoławczy podziela pogląd WSA co do rozumienia przesłanki ważnego interesu przewoźnika, zresztą w tym zakresie nie podważanej przez autora skargi kasacyjnej. Dla przypomnienia, użycie słowa "ważny" (zatem mający duże znaczenie) akcentuje wyjątkowy charakter interesu przewoźnika i wiąże się z wystąpieniem nadzwyczajnych okoliczności, które mogą go uzasadniać. O istnieniu ważnego interesu przewoźnika - uprawniającego do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej - oczywiście nie decyduje jego subiektywne przekonanie, ale kryteria zobiektywizowane, uwzględniające różnorodne aspekty sprawy. Mogą ważny interes przewoźnika uzasadniać także trudności finansowe, takie, które w okolicznościach sprawy wiązałyby się z zagrożeniem dla istotnego interesu zobowiązanego (por. wyroki NSA z 7 czerwca 2022 r. sygn. akt II GSK 338/19, II GSK 339/19; 25 lutego 2022 r. II GSK 13/22; opubl.: orzeczenia.nsa.gov.pl). Ważny interes podmiotu, wobec którego toczy się postępowanie lub interes publiczny ma być rozpatrywany w relacji do danego przypadku, który musi być przy tym uzasadniony.

Spółka podważała stanowisko organów, które uznały, że nie wystąpił ważny interes strony, podnosząc że taka ocena powinna być przeprowadzona według stanu istniejącego w momencie wydania decyzji, a nie odnosić się do wcześniejszego okresu. Należy podkreślić, że organy przy ustalaniu okoliczności, które mogłyby wpłynąć na wystąpienie omawianej przesłanki kierowały się dokumentami przedstawionymi przez stronę i wszechstronnie go oceniły. Strona przedstawiła dokumenty wykazujące jej sytuację materialną przed organem I instancji, a w postępowaniu odwoławczym, pouczona postanowieniem Dyrektor IAS z 22 marca 2021 r. o możliwości wypowiedzenia się i złożenia wniosków dowodowych, nie zgłosiła nowych dowodów. Dlatego organ odwoławczy, oparł się na wcześniej zgromadzonym materiale dowodowym, dochodząc do słusznego wniosku, że sytuacja finansowa spółki była dobra, a nie taka, którą należałoby rozpatrywać w oparciu o art. 22 ust. 3 ustawy SENT i zapłacenie nałożonej kary nie stanowiło nadmiernej dolegliwości dla strony. Spółka nie zgłosiła innych dowodów, podważających to stanowisko. Sąd I instancji wyjaśnił przekonywająco, dlaczego przyjął stanowisko organów.

Z powyższych względów skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw należało oddalić na mocy art. 184 p.p.s.a., o czym orzeczono w pkt 1 sentencji wyroku.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) i § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265). Uwzględniono przy tym, że pełnomocnik organu, który nie występował przed Sądem pierwszej instancji, złożył odpowiedź na skargę kasacyjną.