Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1103/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2022-02-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 239 i 239 b
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędzia NSA Elżbieta Rischka, , , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 8 lutego 2022 r. sprawy ze skargi M. P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w z dnia 24 maja 2021 r. nr [...], [...], [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 24 maja 2021 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej: "Dyrektor Izby") utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 4 listopada 2020 r. w zakresie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej całym swoim majątkiem M. P. jako członka "A" sp. z o.o. (dalej: "Spółka"), solidarnie ze Spółką oraz Prezesem Zarządu Spółki W. P. za zaległości z tytułu:

- podatku od towarów i usług za miesiące: grudzień 2014 r., marzec 2015 r., czerwiec 2015 r.,

- pobranego, a niewpłaconego podatku dochodowego od osób fizycznych, o którym mowa w art. 31 i art. 41 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, od wypłaconych wynagrodzeń ze stosunku pracy i świadczeń z tytułu działalności, o której mowa w art. 13 pkt 2 i 4- 9 oraz art. 18 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za miesiące: grudzień 2014 r., od stycznia 2015 r. do maja 2015 r.,

- odsetek naliczonych od niezapłaconych w terminie należnych zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za marzec 2015 r.,

- podatku dochodowego od osób prawnych za 2015 r.,

- podatku dochodowego od osób prawnych za 2014 r. wraz z odsetkami za zwłokę od zaległości podatkowych i kosztami postępowania egzekucyjnego.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazano, że Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego decyzją z dnia 4 listopada 2020 r. orzekł o odpowiedzialności podatkowej M. P. (dalej: "Skarżąca"), za wskazane zaległości podatkowe Spółki jako członka Zarządu solidarnie ze Spółka oraz Prezesem Zarządu Spółki W. P.

Od wskazanej decyzji Strona wniosła odwołanie, w związku z czym decyzja nie uzyskała ostateczności.

Postanowieniem z dnia 15 lutego 2021 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego, w trybie art. 239b § 1 pkt 1 i pkt 2 w zw. z art. 239b § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm., dalej jako "O.p.") nadał wskazanej decyzji nieostatecznej z dnia 4 listopada 2020 r. rygor natychmiastowej wykonalności.

Pismem z dnia 5 marca 2021 r. M. P. złożyła zażalenie na ww. postanowienie, wnoszą o jego uchylenie w całości.

W złożonym zażaleniu Skarżąca wskazała, że nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji wskazanej w sentencji zaskarżonego postanowienia należy uznać jako przedwczesne i nieuzasadnione. Zdaniem Strony organ pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia podał, że dłużnik posiada znaczny majątek, bez wątpienia pozwalający na zaspokojenie roszczeń objętych przywołaną decyzją. W związku z tym, w opinii Skarżącej nie wystąpiła przesłanka stanowiąca, że dłużnik nie posiada dostatecznego majątku na zaspokojenie żądań wierzycieli.

W ocenie Strony, w sprawie nie zachodzi także druga przesłanka polegająca na tym, że istnieje prawdopodobieństwo niewykonania przez podatnika zobowiązań podatkowych. Strona stwierdziła, że z treści postanowienia wynika, iż nie dokonuje żadnych czynności mających na celu wyzbycie się swojego majątku, jak również nie obciąża tego majątku i w żaden sposób nie obniża jego wartości. Wobec powyższego, nie wystąpiły przesłanki określone w art. 239b § 1 O.p.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku, rozstrzygając sprawę w trybie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 O.p. stwierdził co następuje.

Stosownie do treści art. 239a O.p. decyzja nieostateczna, nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie podlega wykonaniu, chyba że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W myśl art. 239b § 1 O.p. decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności m.in.:

- gdy organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się

postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych (art. 239b § 1 pkt 1 O.p.),

- gdy organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, który korzystałby z pierwszeństwa zaspokojenia (art. 239b § 1 pkt 2 O.p.).

Organ podkreślił, że każdy z powodów wymienionych w art. 239 § 1 O.p. stanowi samodzielną i dostateczną przesłankę do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, przy czym dla nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności konieczne jest też uprawdopodobnienie, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane (239b § 2 O.p.).

Ponadto uprawdopodobnienie niewykonania zobowiązania, o którym mowa w przepisie art. 239 b § 2 O.p., nie może być utożsamiane z udowodnieniem tej okoliczności, a jedynie ze wskazaniem określonych faktów pozwalających na przyjęcie, iż zachodzi uzasadniona obawa (przypuszczenie), że zobowiązanie takie nie zostanie wykonane.

Dyrektor Izby rozpatrując przedmiotowe zażalenie stwierdził, że Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdyni na dzień wydania zaskarżonego postanowienia prawidłowo dokonał oceny zaistniałego w sprawie stanu faktycznego i w konsekwencji zasadnie zastosował dyspozycję normy prawnej określonej w art. 239b § 1 pkt 1 i pkt 2 oraz art. 239b § 2 O.p.

Wypełnienie przesłanki zawartej w treści art. 239 b § 1 pkt 1 O.p. potwierdza fakt, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego na dzień zaskarżonego postanowienia prowadził postępowania egzekucyjne wobec M. P. z wniosku wierzyciela -Wójta Gminy na podstawie tytułów wykonawczych nr:[...] , obejmujących podatek od nieruchomości za lata 2014-2020.

Skoro z zakresie wskazanych wierzytelności zostały wyczerpane możliwości doprowadzenia do ich wykonania w sposób dobrowolny, to można przypuszczać, że Strona konsekwentnie w przypadku zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami egzekucyjnymi, za które na mocy decyzji z dnia 4 listopada 2020 r. odpowiada, również nie ureguluje dobrowolnie.

Dyrektor Izby stwierdził, że w ramach prowadzonego postępowania zgromadzono materiał dowodowy, z którego wynika, że w sprawie wystąpiła także przesłanka przewidziana przez art. 239 b § 1 pkt 2 O.p., tj. organ pierwszej instancji ustalił, że Strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, który korzystałby z pierwszeństwa zaspokojenia.

Jak ustalono bowiem na podstawie informacji z podsystemu do Centralnej Bazy Danych Ksiąg Wieczystych, M. P. jest współwłaścicielem (wspólność ustawowa majątkowa małżeńska) nieruchomości z urządzonymi księgami wieczystymi nr:

- [...] - grunt oddany w użytkowanie wieczyste wraz z budynkiem magazynowym i urządzeniami, położony w miejscowości S.- w dziale IV Hipoteka widnieją wpisy: hipoteki umownej zwykłej do kwoty 250.000,00 zł na rzecz "A" S.A. z siedzibą w W. Oddział [...] w G., hipoteki umownej kaucyjnej do kwoty 50.000,00 zł na rzecz "A" S.A. z siedzibą w W., hipoteki umownej do kwoty 600.000,00 zł na rzecz "B" S.A.,

- [...] - nieruchomość gruntowa wraz z budynkiem położona w G., przy ul. R. [...] - w dziale IV Hipoteka widnieją wpisy: hipoteki umownej zwykłej do kwoty 396.000,00 zł na rzecz "A" S.A., hipoteki umownej kaucyjnej do kwoty 79.200,00 zł na rzecz "A" S.A., hipoteki umownej do kwoty 180.000,00 zł na rzecz "C" Spółka Jawna.

Natomiast z informacji z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców wynika, iż M. P. jest współwłaścicielem pojazdu:

- VOLKSWAGEN TRANSPORTER SAMOCHÓD CIĘŻAROWY, rok produkcji 1997, którego średnia wartość została oszacowana na kwotę 10.000,00 zł (właściciel: W. P.), oraz właścicielem pojazdów:

- HYUNDAI LANTRA KOMBI 1.6 SAMOCHÓD CIĘŻAROWY, rok produkcji 1998, którego średnia wartość została oszacowana na kwotę 3.000,00 zł (współwłaściciel: W. P.),

- PEUGEOT Z BOXER 330 M SAMOCHÓD CIĘŻAROWY, rok produkcji 2003, z uwagi na brak danych porównawczych nie ustalono wartości rynkowej pojazdu (współwłaściciel: W. P).

Organ odwoławczy zauważył przy tym, że Strona błędnie przyjmuje brak wystąpienia przesłanki przewidzianej przez dyspozycję art. 239 b § 1 pkt 2 O.p., z uwagi na wartość swojego majątku nieruchomego, który jej zdaniem pozwala na zaspokojenie zaległości podatkowych, za które orzeczona została solidarna odpowiedzialność.

Przepis art. 239b § 1 pkt 2 O.p. stanowi o braku majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia. Jak wynika z ustalonego w niniejszej sprawie stanu faktycznego, pierwszeństwo zaspokojenia wierzytelności objętych hipotekami umownymi na nieruchomościach, których współwłaścicielem jest Strona, przysługuje bankom oraz podmiotowi prywatnemu. Natomiast wartość wskazanych powyżej ruchomości nie pozwala na dokonanie na nich wpisu zastawu skarbowego (zgodnie z obwieszczeniem Ministra Finansów z dnia 12 sierpnia 2019 r. ogłoszonym w Monitorze Polski pod poz. 747, wartość poszczególnych rzeczy lub praw w dniu ustanowienia zastawu musiała wynosić w 2020 r. co najmniej 13.000,00 zł). Należy w tym miejscu zauważyć, że w przypadku samochodu Peugeot Boxer przyczepy Stern brak możliwości ustalenia wartości rynkowej pojazdów z uwagi na brak ofert kupna sprzedaży na dostępnych portalach aukcyjnych. Mając jednak na uwadze, iż są to pojazdy stare (2003 r. i 1978 r.) należy przyjąć, że z uwagi na przypuszczalnie niską wartość nie będą one mogły zostać objęte zastawem skarbowym. Co więcej, sama wartość posiadanego majątku - na który powołuje się Strona - nie przesądza o nieistnieniu obawy (prawdopodobieństwa) niewykonania zobowiązania podatkowego.

O prawdopodobieństwie niewykonania przez M. P. zaległości podatkowych, za które odpowiedzialna jest solidarnie na mocy decyzji z dnia 4 listopada 2020 r. świadczą- oprócz prowadzonych w stosunku do Strony licznych postępowań egzekucyjnych, a także brak składników majątku, na których można by ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy korzystające z pierwszeństwa zaspokojenia - także jej sytuacja finansowa. Przede wszystkim z dostępnych baz danych wynika, że Strona w latach 2017-2020 składała deklaracje podatkowe PIT-37 wykazując dochody:

- w 2017 r.: 20.880,28 zł,

- w 2018 r.: 21.419,28 zł,

- w 2019 r.: 23.323,08 zł,

- w 2020 r.: 24.263,08 zł.

Wysokość tych dochodów jest niewspółmiernie niska w stosunku do zaległości podatkowych, za które solidarnie odpowiada Strona. Razem z brakiem majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, rodzi to obawę obiektywnej niemożliwości spłaty przez Stronę zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami egzekucyjnymi w łącznej wysokości 393.388,97 zł. Poza tym z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że w toku prowadzonych wobec Strony wskazanych postępowań egzekucyjnych dokonano zajęć rachunków bankowych, w wyniku których nie uzyskano żadnych kwot oraz dokonano zajęcia świadczenia emerytalnego należnego M. P., co do którego po zbiegu egzekucji administracyjnej z sądową, dalszą egzekucję przejął komornik sądowy. Powyższe również uprawdopodobnia, że zaległości podatkowe, za które odpowiada solidarnie Skarżąca, mogą nie zostać wykonane.

W przedmiotowej sprawie zaistniała zatem przesłanka, o której mowa w art. 239b § 2 O.p., tj. organ pierwszej instancji uprawdopodobnił, że zaległości podatkowe wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami egzekucyjnymi [...] sp. z o.o., za które orzeczono o odpowiedzialności podatkowej Strony całym swoim majątkiem solidarnie ze Spółką oraz Prezesem Zarządu tej Spółki - wbrew twierdzeniu M. P. - mogą nie zostać przez nią uregulowane. Swoje przypuszczenia organ podatkowy oparł na sytuacji finansowo- majątkowej Strony, która znalazła odzwierciedlenie w zebranym materiale dowodowym. W konsekwencji należy stwierdzić, że zaistniał związek przyczynowo- skutkowy pomiędzy wykazanymi przez organ pierwszej instancji okolicznościami związanymi z sytuacją finansowo- majątkową Skarżącej, a uprawdopodobnieniem niewykonania zobowiązań podatkowych, wynikającym z braku wystarczających środków pieniężnych i składników majątku. Ponadto M. P. twierdząc, że posiada znaczny majątek pozwalający na zapłatę zaległości podatkowych "przypisanych" decyzją z dnia 4 listopada 2020 r., nie przedstawiła żadnych innych składników majątku, o których organ podatkowy pierwszej instancji nie miał wiedzy.

Podkreślenia wymaga w tym miejscu fakt, że przepisy Ordynacji podatkowej nie tworzą katalogu przesłanek, których spełnienie można uznać za uprawdopodobnienie, stąd powstaje możliwość uwzględnienia wszystkich okoliczności, w tym przewidzianych w art. 239b § 1 O.p. jak i poza nimi. Uprawdopodobnienie odnosi się do wszystkich zdarzeń i okoliczności, które można, w świetle zasad doświadczenia życiowego, potraktować jako uprawdopodobniające określone zdarzenie. Wobec powyższego, zarzut Strony dotyczący braku uprawdopodobnienia przez organ pierwszej instancji, że należności, wobec których decyzją z dnia 4 listopada 2020 r. orzeczono o jej odpowiedzialności solidarnej za zaległości Spółki nie zostaną wykonane, nie jest zasadny.

Biorąc pod uwagę zarzut Strony oparty na twierdzeniu, że nie dokonuje czynności polegających na wyzbywaniu się majątku lub obniżania jego wartości, należy zauważyć, że art. 239b § 1 pkt 3 O.p. nie był podstawą dla nadania postanowieniem z dnia 15 lutego 2021 r. rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej.

Mając na względzie powyższe, w ocenie Dyrektora Izby w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 239b § 1 pkt 1 i pkt 2 w zw. z art. 239b § 2 O.p., zaś organ pierwszej instancji uprawdopodobnił, że bez nadania rygoru natychmiastowej wykonalności zaległości podatkowe wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami egzekucyjnymi [...] sp. z o.o., za które M. P. - na mocy decyzji z dnia 4 listopada 2020 r. odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie z [...] sp. z o.o. oraz Prezesem Zarządu tej Spółki - nie zostałyby wykonane.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższe postanowienie wniosła M. P. żądając jego uchylenia w całości. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 220 § 2 O.p., art. 239, art. 239b § 1 pkt 1 i 2 oraz art. 239 b § 2 O.p.

W uzasadnieniu skargi podniosła, że niewypełnienie przesłanek ustawowych powoduje, że decyzja organu jest wadliwa i jako taka nie może się utrzymać. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia potwierdza, że organ stosując przepis wyżej wskazany nie wykazał zaistnienia przesłanek niezbędnych do zastosowania tego przepisu.

Wszelkie przypuszczenia co do wykonania lub niewykonania określonych decyzji wymiarowych, zresztą nie mających związku z tą sprawą, nie powinny być brane od uwagę przy określeniu tego czy zostały spełnione przesłanki przewidziane prawem do zastosowania cytowanego przepisu, bowiem organ bardzo wybiórczo wskazał hipotetyczne sytuacje, nie będące nawet uprawdopodobnieniem niewypełnienia zobowiązania.

W tym stanie rzeczy, zdaniem Strony, skarga jest konieczna i uzasadniona.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 239b § 1 O.p., decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności wtedy, gdy organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych (pkt 1) lub strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia (pkt 2) lub strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości (pkt 3) lub okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące (pkt 4).

Ponadto na podstawie § 2 art. 239b O.p. przepis § 1 stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane.

Podstawą nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności jest zatem zaistnienie łącznie dwóch przesłanek. Po pierwsze, musi zaistnieć jedna z okoliczności wymienionych w art. 239b § 1 pkt 1- 4 O.p., a po drugie - musi zaistnieć przesłanka z art. 239b § 2 O.p.

Przesłanki określone w art. 239b § 1 pkt 1- 4 O.p. mają charakter fakultatywny i rozłączny, zaś przewidziane w treści art. 239b § 2 O.p. uprawdopodobnienie, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane należy rozumieć jako obiektywny stan wiedzy, w świetle której istnienie faktu (w tym przypadku niewykonanie zobowiązania) jest wysoce prawdopodobne. Warto przypomnieć, że w doktrynie prawa podatkowego najczęściej podkreśla się, że z uprawdopodobnieniem wiąże się ustalenie jakiegoś faktu w oparciu o wiarygodne środki dowodowe, pozwalające na przekonanie się przez organ podatkowy o zgodności danych faktów z rzeczywistością (por. A. Hanusz, Podstawa faktyczna rozstrzygnięcia podatkowego, Kraków 2006, s. 221; Komentarz do art. 239 (b) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (w:) C. Kosikowski, L. Etel, R. Dowgier, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, M. Popławski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, LEX, 2009).

W uzasadnieniu postawionych w skardze zarzutów, Strona zdaje się podnosi, że organy nie zbadały w sposób całościowy jej sytuacji majątkowej i pominęły istotne okoliczności tej sprawy.

Odnosząc się do przedstawionej argumentacji, należy zauważyć, że żadna z przesłanek, stanowiących w tej sprawie podstawę postanowienia rygorowego (art. 230b § 1 pkt 2, pkt 3 i pkt 4 O.p.) nie wymaga, aby organ podatkowy precyzyjnie ustalał sytuację majątkową strony. W postępowaniu w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności rolą organu jest wykazanie, że z uwagi na wystąpienie jednej z czterech przesłanek istnieje prawdopodobieństwo, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Wynika to wyraźnie z § 2 art. 239b O.p. Podkreślić też należy, że dla stwierdzenia wystąpienia okoliczności, o jakiej stanowi art. 239b § 1 pkt 2 O.p. wystarczające jest, że organ podatkowy wykaże, że podatnik nie posiada takiego majątku, który z uwagi na swoją wartość umożliwiałby ustanowienie na nim hipoteki przymusowej lub zastawu skarbowego, a ponadto, że stan ten uprawdopodobnia niewykonanie zobowiązania. Postępowanie dowodowe nie musi więc prowadzić do dokładnego udowodnienia stanu majątkowego i ujawnienia wszystkich posiadanych przez podatnika składników majątkowych. Rolą organu podatkowego jest jedynie uprawdopodobnienie tego, że ze względu na stan posiadania podatnika istnieje możliwość niewykonania ciążącego na nim zobowiązania (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2017 r., sygn. akt I FSK 1058/15).

W niniejszej sprawie podstawą wydania zaskarżonego postanowienia był przepis art. 239b § 1 pkt 1 i 2 oraz art. 239b § 2 O.p.

W myśl art. 239b § 1 pkt 1 i 2 O.p. decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy:

- organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych lub

- strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia.

Natomiast z art. 239b § 2 O.p. wynika, iż przepis § 1 stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane.

Przypomnieć należy, że każdy z powodów wymienionych w art. 239 § 1 O.p. stanowi samodzielną i dostateczną przesłankę do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, przy czym dla nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności konieczne jest też uprawdopodobnienie, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane (239b § 2 O.p.).

Jak wynika z akt sprawy, realizację przesłanki zawartej w treści art. 239b § 1 pkt 1 O.p. potwierdza zgromadzony materiał dowodowy, z którego wynika, że wobec Skarżącej prowadzone były na dzień wydania postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności postępowania egzekucyjne obejmujące inne należności pieniężne (str. 4 uzasadnienia postanowienia).

Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie, spełniona została także przesłanka, o której mowa w art. 239 b § 1 pkt 2 O.p. Organy ustaliły, że wprawdzie Skarżąca jest współwłaścicielką nieruchomości jednak są one obciążone hipotekami, co potwierdza, że nie posiada nieruchomości, na której można skutecznie zabezpieczyć, hipoteką korzystającą z pierwszeństwa zaspokojenia, ciążące na niej zobowiązanie, jako członka Zarządu Spółki, określone nieostateczną decyzją Naczelnika Urzędu Skarboweg z dnia 4 listopada 2020 r. w kwocie 393.388,00 zł. Również pojazdy (3), których jest współwłaścicielką ze względu na potencjalną wartość (roczniki 1997, 1998, 2003) nie pozwalają na ustanowienie na nich zastawu (str. 5 uzasadnienia postanowienia).

W świetle powyższych uwag, analizując ustalony w sprawie stan faktyczny i prawny Sąd nie ma wątpliwości, iż organ podatkowy wbrew stanowisku Skarżącej uprawdopodobnił, iż nie posiada ona majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia.

Również pozostała argumentacja organu dotyczące deklarowanego dochodu w latach 2017-2020 (PIT-37) oraz prowadzonych postępowań egzekucyjnych powodują, że zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, przy jego wydawaniu nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby lub miało istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), oddalił skargę.[pic]