Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 705/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2008-01-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 47, art. 56 ust. 1
journal: Dz.U. 2006 nr 129 poz 902
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 Prawo ochrony środowiska - tekst jedn.
article: par. 2 ust. 1 pkt 7
journal: Dz.U. 2004 nr 257 poz 2573
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r.w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na  środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na  środowisko

SENTENCJA

Dnia 15 stycznia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień, Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska, Protokolant Sekretarz sądowy Jarosław Moraczewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2008 roku sprawy ze skargi A spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] Prezydent Miasta T. odmówił A Spółce z o.o. z siedzibą w W. wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia mającego polegać na rozbudowie istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej A, zlokalizowanej przy ul. A., na działkach o nr ewid. [...], obręb [...] w T..

W uzasadnieniu organ I instancji wskazując na art. 46 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r., Nr 129, poz. 902), § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) oraz załączony do wniosku strony "Raportu o oddziaływaniu na środowisko" z maja 2006 r. sporządzonego przez P. K. stwierdził, że wskazana stacja będzie emitowała pola elektromagnetyczne, których równoważna moc promieniowana izotropowo będzie wyższa od 100 W i jest to inwestycja mogąca znacząco oddziaływać na środowisko. Realizacja tego przedsięwzięcia wymaga więc uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jednak zgodnie z art. 56 ust. 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska warunkiem wydania takiej decyzji jest stwierdzenie zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powołując się na postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta T. zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej T. nr [...] z dnia [...] (Dz. Urz. Woj. [...]) Prezydent Miasta T. stwierdził, iż inwestycja zlokalizowana jest na terenie o funkcji H.19/MW – zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, dla którego w § 14 ust. 1 pkt 1 zakazano lokalizowania "przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko". Wprawdzie plan miejscowy nie podaje definicji owych "przedsięwzięć", to jednak jest oczywistym, że należy je interpretować zgodnie z unormowaniami prawnymi i potocznie rozumianymi określeniami funkcjonującymi w systemie prawnym w okresie, kiedy plan został opracowany. Podobnie jest z brakiem zdefiniowania w planie miejscowym takich określeń jak: budynek, zabudowa jednorodzinna itp. Z uwagi zaś na brak zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego decyzja środowiskowa nie może zostać wydana, gdyż nie zachodzi warunek zawarty w art. 56 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska. Planowana inwestycja polega na rozbudowie istniejącej stacji, która została wybudowana w innej sytuacji prawnej – w czasie, gdy nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Fakt istnienia stacji nie stanowi jednak przesłanki do pominięcia ustaleń planu miejscowego przy rozpatrywaniu sprawy. Jeżeli obecny plan miejscowy wyklucza lokalizowanie przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko, w tym np. stacji bazowych telefonii komórkowych, to oznacza, że istniejące instalacje nie mogą być rozbudowywane. Istniejąca stacja może być remontowana i utrzymywana w należytym stanie technicznym warunkującym prawidłowość i bezpieczeństwo użytkowania. Ustalenia planu miejscowego są wiążące przy określaniu przeznaczenia terenów. Narzucają kierunek rozwoju funkcji danego terenu, nie dając nikomu prawa do dowolnej interpretacji tych ustaleń.

W odwołaniu od tej decyzji A Spółka z o.o. wniosła o jej uchylenie i orzeczenie przez organ odwoławczy, co do istoty sprawy poprzez wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia.

W uzasadnieniu strona podniosła, że powołany przez organ § 14 ust. 1 pkt 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określa podstawowe przeznaczenie terenu o funkcji H.19/MW, które powinno przeważać w danym terenie (tu: zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna). Inne, w tym także związane z bezpośrednią obsługą mieszkańców stanowi dopuszczalne przeznaczenie terenu. Stacja bazowa telefonii komórkowej spełnia powyższe kryterium. Wskazany przepis zakazuje prowadzenia na tym obszarze enumeratywnie wyliczonej działalności gospodarczej – produkcyjnej, przetwórczej, składowej, hurtowego handlu, która jak raczej należy się domyślać wobec nieprecyzyjności zapisu, może znacząco oddziaływać na środowisko. Przedsięwzięcie polegające na budowie i eksploatacji stacji bazowej telefonii komórkowej, jak również jej rozbudowa nie jest żadnym z wymienionych w tym zapisie rodzajów działalności gospodarczej. Nie ma więc w tym zakresie niezgodności planowanego przedsięwzięcia z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. A Spółka z o.o. zarzuciła także, iż organ I instancji wbrew postanowieniom art. 47 ustawy - Prawo ochrony środowiska nie dokonał w trakcie postępowania analizy oraz oceny bezpośredniego i pośredniego wpływu przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, czy wzajemne oddziaływanie między tymi czynnikami. Ograniczył się jedynie do stwierdzenia niezgodności lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu i nie odniósł się tym samym do załączonego do wniosku raportu o jego oddziaływaniu na środowisko. Nie wziął także pod uwagę, że planowana inwestycja nie spowoduje potrzeby zmiany zagospodarowania otoczenia obiektu, nie wpłynie na zmianę walorów krajobrazowych. Nie będzie także oddziaływać w sposób niekorzystny na poszczególne elementy środowiska. Remonty oraz okresowe przeglądy techniczne również nie będą wprowadzały żadnych zanieczyszczeń. Stacja bazowa po rozbudowie będzie spełniać wymagania w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów. Rozbudowa stacji ma polegać na wymianie, montażu i rekonfiguracji anten dostosowujących je do standardu GSM 900/1800, co jest podyktowane interesem użytkowników sieci – w tym przypadku mieszkańców T. – i wymaganiami technicznymi, jakim sprostać muszą wszyscy operatorzy sieci telefonii komórkowej zgodnie z udzielonymi koncesjami, aby zapewnić odpowiedni zasięg sygnału i dobrą jakość połączeń swoim abonentom. Celem modernizacji stacji jest zatem polepszenie warunków łączności w zasięgu stacji, możliwość dostępu do obecnych i nowych usług, zwiększenie niezawodności uzyskiwanych połączeń na terenie gminy T. Strona zarzuciła również, iż nietrafne jest stanowisko organu I instancji, że zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wykluczają modernizację istniejących już obiektów jako naruszające prawo własności i prowadzące do niemożności korzystania z rzeczy przez właściciela oraz utrudniające prowadzenie działalności gospodarczej przez inwestora. Ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym nie określa precyzyjnie, jakie ograniczenia własności mogą być ustanawiane w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego pozostawiając szeroki zakres swobody, co do kształtowania treści planów, a w szczególności określenia przeznaczenia poszczególnych terenów oraz zasad ich zabudowy i zagospodarowania. Swoboda ta nie jest jednak absolutna, przy sporządzaniu planu organy muszą kierować się przede wszystkim określoną w jej art. 1 ust. 1 zasadą zrównoważonego rozwoju oraz zgodnością z normami konstytucyjnymi regulującymi zakres ingerencji w prawo własności. Zadaniem planów zagospodarowania przestrzennego jest ustalenie celowego przeznaczenia określonych terenów zgodnie z lokalnymi potrzebami. Plany te muszą być ściśle osadzone w konkretnych stanach faktycznych, a także być zgodne ze związanymi z ich przedmiotem ustawami. Przy wydawaniu decyzji pod uwagę powinien zostać wzięty również fakt, że przedmiotowa inwestycja, choć może oddziaływać znacząco na środowisko, to w żaden sposób nie przesądza jeszcze o jej uciążliwości i sposobie w jaki może oddziaływać na środowisko. Jak wynika bowiem z przedłożonego "Raportu oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na modernizacji stacji bazowej A", pola elektromagnetyczne o wartościach gęstości mocy większej od 0,1 W/m2 wystąpią wyłącznie w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludzi na poziomie ponad 36 metrów nad poziomem terenu. Dopuszczalny poziom elektromagnetycznego promieniowania, jaki może wystąpić dla terenu dostępnego dla ludzi wynosi 0,1 W/m2. Oznacza to, że w/w współczynnik dopuszczalnego promieniowania nie stosuje się dla terenu niedostępnego dla ludzi. Na takiej wysokości nie ma określonych przepisami prawa standardów jakości środowiska.

Decyzją z dnia [...], nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że w sprawie nie ma zgodności planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w związku z czym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie może zostać wydana, stosownie do art. 56 ust. 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska. Organ II instancji stwierdził, że zgodnie z art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 23 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy należy do zadań własnych gminy i jest realizowane m.in. poprzez uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w których następuje ustalenie przeznaczenia terenu oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków jego zabudowy. Plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego, a jego ustalenia kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości (art. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Z kolei z art. 15 tej ustawy wynika, że w planie miejscowym określa się obowiązkowo, m.in. przeznaczenie terenów, zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest zatem głównym instrumentem planowania i zagospodarowania przestrzennego, za pomocą którego w sposób wiążący ustala się przeznaczenie terenu na określone cele. W przepisach planu znajdują się regulacje odnoszące się do sposobu zagospodarowania terenu objętego postanowieniami planu, w tym dane dotyczące ewentualnej nowej zabudowy bądź odnoszące się do zabudowy już istniejącej. Zgodność lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 56 ust. 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska) będzie zachodziła wówczas, gdy planowane przedsięwzięcie nie będzie naruszało ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. podzieliło stanowisko organu I instancji, że w sprawie mają zastosowanie ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego miasta T., a planowane przedsięwzięcie jest niezgodne z ustaleniami tego planu. Zauważyło przy tym, iż z zapisów planu wynika, że ustala on na terenie objętym planowaną inwestycją jako podstawowe przeznaczenie zabudowę terenu zabudową mieszkaniową wielorodzinną. Jako dopuszczalne przeznaczenie terenu ustala usługi o uciążliwości nie przekraczającej granic lokalu, związane z podstawowymi potrzebami funkcji mieszkaniowej w zakresie ochrony zdrowia, oświaty, kultu religijnego, kultury, sportu, wypoczynku, handlu detalicznego, gastronomii i innych związanych z bezpośrednią obsługą mieszkańców. W katalogu tym nie wymienia się usług telekomunikacyjnych, do których zaliczone jest planowane przedsięwzięcie. Usługi te także nie kwalifikują się do "usług o uciążliwości nie przekraczającej granic lokalu, związanych z podstawowymi potrzebami funkcji mieszkaniowej i innych związanych z bezpośrednią obsługą mieszkańców". Poza tym plan wyklucza na tym terenie "przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko". Wskazana uchwała Rady Miejskiej T. nie definiuje pojęcia "przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko", o którym mowa w § 14 ust. 1 pkt 1 lit. i. Pojęcia tego nie definiują też ani przepisy ustawy - Prawo ochrony środowiska, ani też przepisy wydanego na jej podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 powołanego rozporządzenia planowane przedsięwzięcie należy do mogących znacząco oddziaływać na środowisko, które wymaga sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Sporządzony w sprawie raport określa oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko – stacja będzie emitowała pole elektromagnetyczne. Z jego charakterystyki wynika, iż jego celem jest zapewnienie lepszych warunków łączności obszarów położonych w okolicy stacji, zwiększenie niezawodności uzyskiwanych połączeń oraz udostępnienie nowych usług telefonicznych. Większość obsługiwanego obszaru zależy głównie od maksymalnej mocy nadajnika stacji i właściwości systemów antenowych. Mamy zatem do czynienia z zamierzeniem rozumianym jako przedsięwzięcie, o którym mowa w art. 46 ust. 2 ustawy - Prawo ochrony środowiska polegającym na wykonaniu robót budowlanych podlegających przepisom ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) bez względu na to, czy będziemy mówić o rozbudowie, czy przebudowie. W odmiennym przypadku inwestor zapewne nie ubiegałby się o określenie środowiskowych uwarunkowań dla projektowanego zadania. Skoro miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta T. określa przeznaczenie terenu bez usług telekomunikacyjnych i wyklucza utrwalanie zabudowy w postaci przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, to w odniesieniu do tej inwestycji pełniącej funkcję usług telekomunikacyjnych nie jest w ogóle możliwe dostosowanie do wymogów planu, bo plan dopuszcza jako przeznaczenie terenu ściśle określone usługi. Zatem istniejąca inwestycja wybudowana przed jego uchwaleniem może funkcjonować na dotychczasowych zasadach.

W skardze na powyższą decyzję A Spółka z o.o. wniosła o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że usługi telekomunikacyjne, a zwłaszcza bezprzewodowej telefonii komórkowej można zaliczyć do usług bezpośrednio związanych z obsługą mieszkańców. Popularność i powszechna obecność telefonów komórkowych w obecnych czasach czyni z ich posiadania jedną z istotnych potrzeb mieszkańców wielu regionów Polski. Sprawa dotyczy jedynie modernizacji istniejącej już i spełniającej wszystkie wymogi prawa stacji bazowej telefonii komórkowej. Dla istniejącej już zabudowy warunki określa art. 14 ust. 5 lit. a i b planu, który daje skarżącej pełne prawo do remontowania swojej stacji, a więc malowania, wymiany niektórych urządzeń na lepsze, nowocześniejsze i ogólne odnowienie stacji. Nawet gdyby uznać, że w pojęciu remontu nie mieści się także modernizacja, to przecież stacja bazowa zlokalizowana jest w miejscu niedostępnym dla ludzi. Nie może więc być w tym przypadku mowy o jakiejkolwiek uciążliwości inwestycji. Wniosek taki należy wyprowadzić z postanowień rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 stycznia 2003r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymywania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883). Załącznik do tego rozporządzenia wskazuje jedynie na standardy jakości środowiska dla pól elektromagnetycznych w miejscach dostępnych dla ludzi. Występowanie zatem takich pól o parametrach wyższych od dopuszczalnych w wolnej, niedostępnej dla ludzi przestrzeni nie jest uciążliwością w rozumieniu przepisów dotyczących ochrony środowiska. Zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego warunkujące zarówno lokalizowanie inwestycji, jak też ich przebudowę, czy modernizację w zależności od zasięgu występowania uciążliwości, których źródłem jest ta inwestycja nie powinny być stosowane w odniesieniu do instalacji, m.in. radiokomunikacyjnych emitujących pola elektromagnetyczne, o ile pola te występują w obszarze niedostępnym dla ludzi. Stanowisko zaś takie zostało zaprezentowane w piśmie z dnia 1 czerwca 2004 r. Departamentu Instrumentów Ochrony Środowiska Ministerstwa Środowiska dotyczącego interpretacji ustawy - Prawo ochrony środowiska. W konkluzji powyższych wywodów strona stwierdziła, iż nie można uznać, aby powołane przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego T. uniemożliwiały realizację inwestycji polegającej na wymianie anten stacji bazowej telefonii komórkowej.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 powołanego aktu).

Analogiczne unormowanie zawarte zostało w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga podlega oddaleniu.

W następstwie rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji oraz w decyzji ją poprzedzającej takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością ich wyeliminowania z obrotu prawnego.

Zgodnie z powołanym przez organy obu instancji przepisem art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r., Nr 129, poz. 902) właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony.

Skoro w T. na dzień wydania zaskarżonej decyzji obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta T. zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej T. nr [...] z dnia [...] (Dz. Urz. Woj. [...]) organ w pierwszej kolejności winien zbadać zgodność lokalizacji inwestycji z postanowieniami tego planu. Ustalenie bowiem sprzeczności przedsięwzięcia z postanowieniami planu uniemożliwiało wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

W rozpoznawanej sprawie organ odmówił wydania decyzji uwzględniającej wniosek inwestora powołując się na sprzeczność planowanej inwestycji z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. b, i planu, określającym przeznaczenie terenu dla obszaru, na którym ma być usytuowana inwestycja oznaczonego symbolem H.19/MW.

Zarówno w odwołaniu skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P., jaki i w skardze wniesionej do Sądu inwestor dokonał odmiennej niż organy obu instancji interpretacji postanowień planu wywodząc, iż plan ten dopuszcza lokalizację przedmiotowej inwestycji, jako "innych usług związanych z bezpośrednią obsługą mieszkańców", o których mowa w § 14 ust. 1 pkt 1 lit. b.

Istota sporu sprowadzała się zatem do wykładni przepisów obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co miało bezpośredni wpływ na rozstrzygnięcie złożonego przez inwestora wniosku.

Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu II instancji wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że wykładnia przepisów prawa miejscowego, a niewątpliwie takim prawem jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, winna być dokonana z uwzględnieniem reguł wykładni językowej, systemowej i celowościowej.

Organy obu instancji przyjęły, iż planowana inwestycja jest przedsięwzięciem mogącym pogorszyć stan środowiska, a realizację tego typu przedsięwzięć wyklucza na obszarze oznaczonym "H.19/MW" § 14 ust. 1 pkt 1 lit. i planu.

Przepis ten stanowi, iż na wskazanym obszarze wyklucza się prowadzenie działalności gospodarczej (produkcyjnej, przetwórczej, składowej, hurtowego handlu) zarówno w budynkach, jak i poza nimi, przedsięwzięcia mogące pogorszyć stan środowiska.

Zasadnie przeto organy ustaliły, iż powołany przepis wyłącza wszystkie przedsięwzięcia mogące pogorszyć stan środowiska i wyłączenie to odnosi się nie tylko do wymienionej w nawiasie działalności gospodarczej, ale do każdego rodzaju działalności.

Skoro omawiany miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie definiuje pojęcia przedsięwzięć mogących pogorszyć stan środowiska mają w tym zakresie zastosowanie przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), które w § 2 ust. 1 pkt 7 zalicza przedmiotową inwestycję do przedsięwzięć mogących pogorszyć stan środowiska, dla których wymagane jest sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko.

Tak więc, organy niewadliwie uznały, iż realizacja przedmiotowej inwestycji na obszarze oznaczonym "H.19/MW", polegającej na rozbudowie istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej A z mocy powołanego powyżej przepisu planu nie jest dopuszczalna.

Zbędne w tej sytuacji było badanie w toku postępowania administracyjnego zakresu jej oddziaływania na środowisko oraz dokonywanie analiz i ocen, o których mowa w art. 47 ustawy – Prawo ochrony środowiska. Samo bowiem zaliczenie inwestycji do przedsięwzięć mogących pogorszyć stan środowiska, niezależnie od ustalenia, czy i w jakim zakresie to oddziaływanie występuje wyłącza z mocy powołanego powyżej przepisu planu wydanie decyzji o jej środowiskowych uwarunkowaniach.

Nie można również podzielić stanowiska skarżącej, iż dopuszczalność realizacji przedmiotowej inwestycji można wywieść z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. b planu. Przepis ten dopuszcza bowiem usługi "inne związane z bezpośrednią obsługą mieszkańców", ale nie przekraczające granic lokalu. Drugi człon zdania zamieszczonego w tym przepisie nie może być wszak interpretowany w oderwaniu od całości tekstu i jak już wskazano z pominięciem wykładni językowej i celowościowej. Celem zaś wskazanego przepisu jest wyłącznie usług o uciążliwości wykraczającej poza obszar lokalu, a taką niewątpliwie usługą jest rozbudowa stacji bazowej telefonii komórkowej.

W tym stanie rzeczy organy prawidłowo wywiodły, iż istniejąca stacja może być remontowana i utrzymywana w należytym stanie technicznym warunkującym prawidłowość i bezpieczeństwo użytkowania. Niedopuszczalna jest jednak jej rozbudowa w sposób określony przez inwestora. Nie ulega wszak wątpliwości, że wskazany przez inwestora zakres robót wykracza poza pojęcie remontu zdefiniowanego w art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego, czy też – jak ujęła to skarżąca – modernizacji, co wynika również wprost z raportu o oddziaływaniu na środowisko, w którym w opisie planowanego przedsięwzięcia wskazano, że będzie ono polegało na "wymianie typów anten oraz instalacji nowych urządzeń ... Anteny stacji zamontowane będą na masztach stalowych znajdujących się na dachu budynku mieszkalnego, a szafy sterownicze typu indor z urządzeniami nadawczo – odbiorczymi będą znajdowały się w bok istniejących, usytuowanych na dachu budynku... Planowana inwestycja obejmie: : zwiększenie mocy anteny BSA 001; montaż anten BSA 002; rekonfigurację anteny radioliniowej, polegająca na zmianie azymutu z 34 stopni na 26 stopni; położenie dodatkowych kabli współosiowych łączących urządzenia nadawczo odbiorcze stacji z antenami oraz ustawienie dodatkowych urządzeń nadawczo – odbiorczych"( s. 5 – 6 raportu ).

Z przytoczonych powyżej względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę jako bezzasadną oddalił.

A.D.