Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 616/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2006-06-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Dnia 5 czerwca 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Mendecka po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2006 roku na posiedzeniu niejawnym ze skargi "A" Spólki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] roku Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości postanawia odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] 2006 roku skarżąca "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] roku – Nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...]roku - Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości podatku od nieruchomości za rok 2005.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 6 kwietnia 2006r., skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawie oraz złożenie dokumentu, z którego wynikałoby upoważnienie do podpisania skargi, tj. wyciągu z rejestru sądowego, ewentualnie o podpisanie skargi zgodnie z art. 205 § 1 k.s.h. –w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.

Wezwanie to, uznane za doręczone z dniem [...] 2006 roku, pozostawione zostało bez odpowiedzi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga, jako dotknięta brakami formalnymi, których strona skarżąca

w zakreślonym przez Sąd terminie nie uzupełniła, podlegała odrzuceniu.

Przepis art. 28 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.

– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwaną dalej p.p.s.a, statuuje zasadę, iż osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Podmioty te, zgodnie z art. 29 p.p.s.a, mają obowiązek wykazania swojego umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu.

W rozpoznawanej sprawie, podpisana nieczytelnie skarga będącej osobą prawną "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, takiego dokumentu nie zawierała. Wskazać należy, iż zasady czynnej reprezentacji w spółkach z ograniczoną odpowiedzialnością określa przepis art. 205 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 roku Kodeks spółek handlowych (Dz.U.00.94.1037), zgodnie z którym jeżeli zarząd jest wieloosobowy, sposób reprezentowania określa umowa spółki. Jeżeli umowa spółki nie zawiera żadnych postanowień w tym przedmiocie, do składania oświadczeń w imieniu spółki wymagane jest współdziałanie dwóch członków zarządu albo jednego członka zarządu łącznie z prokurentem. Wybór należy do konkretnego podmiotu, a okoliczność ta podlega obowiązkowi wpisu w dziale 2 rejestru przedsiębiorców – zgodnie z art. 39 ustawy z 20 sierpnia 1997 roku o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz.U. z 2001r., nr 17, poz. 209) i tym samym wykazanie umocowania do działania w imieniu spółki, o którym mowa w art. 29 cytowanej wyżej ustawy p.p.s.a. powinno nastąpić przez dołączenie aktualnego wyciągu z rejestru sądowego.

Dodatkowo, skarga w swej treści nie zawierała wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawie, do czego zobowiązuje przepis art. 215 § 1 p.p.s.a., w myśl którego w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty.

Skarżąca, wezwana do uzupełnienia wskazanych wyżej braków skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia, wezwanie to pozostawiła bez odpowiedzi.

Takie działanie skarżącej - wobec treści art. 58 § 1 p.p.s.a. stanowiącego, iż Sąd odrzuca skargę, gdy w wyznaczonym terminie strona nie uzupełniła jej braków formalnych – skutkować musiało jej odrzuceniem.

W tym stanie rzeczy, w oparciu o powołane przepisy prawa oraz przy zastosowaniu art. 58 § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.