Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1970/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2010-12-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1, par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA J. Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 27 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. K. na wynik kontroli Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 27 września 2010r., Nr [...] w przedmiocie rzetelności deklarowania podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatków stanowiących dochód budżetu państwa za 2005 r. postanawia: - odrzucić skargę -


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 27 października 2010 r. W. K. wniosła do tut. Sądu skargę na wynik kontroli Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, żądając usunięcia naruszenia prawa, polegającego na stwierdzeniu w wyniku kontroli, iż w roku 2005 oraz w latach wcześniejszych stan środków pieniężnych wynikający z ewidencji, będącej również podstawą zapisów księgowych, ze względu na stwierdzone, zdaniem organu nieprawidłowości, podczas przeprowadzonych kontroli działalności gospodarczej nie jest możliwy do faktycznego zweryfikowania, a przez to niewiarygodny i nierzetelny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej "p.p.s.a", sąd administracyjny kontroluje działalność administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zgodnie z art. 58§1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie z §3 tego artykułu, sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 2004 r., Nr 8, poz. 65 ze zm.) inspektor kontroli skarbowej kończy postępowanie kontrolne wynikiem kontroli, gdy ustalenia dotyczą nieprawidłowości w zakresie innym niż wymieniony w pkt 1, w szczególności w zakresie oświadczeń o stanie majątkowym, albo gdy nieprawidłowości nie stwierdzono. A zatem treścią wyniku kontroli są objęte jedynie takie nieprawidłowości, które nie są związane z ustaleniami dotyczącymi podatków i innych należności budżetowych. Gdyby bowiem ustalenia dotyczyły nieprawidłowości tego ostatniego rodzaju inspektor byłby zobowiązany wydać decyzję, która podlegałaby kontroli instancyjnej. W sprawie nie ulega wątpliwości, że wydanie wyniku kontroli stanowi czynności z zakresu administracji publicznej. Aby jednak możliwe było wniesienie skargi na tę czynność konieczne jest stwierdzenie, że dotyczy ona uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Oznacza to, że musi istnieć ścisły i bezpośredni związek między działaniem (zaniechaniem określonego działania) organu administracji a możliwością realizacji uprawnienia (obowiązku) wynikającego z przepisu prawa przez podmiot niepowiązany organizacyjnie z organem wydającym dany akt lub podejmującym daną czynność. (zob. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, źródło LexPolonica Maxima). Innymi słowy, aby dana czynność lub akt, mogła być badana co do zgodności z prawem powinna ustalać (odmawiać ustalenia), stwierdzać (odmawiać stwierdzenia), potwierdzać (odmawiać potwierdzenia) uprawnienia lub obowiązki określone przepisami prawa administracyjnego. Kontrola sądów administracyjnych wobec kategorii spraw określonych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. uzależniona jest od istnienia ścisłego związku między ustaleniem, stwierdzeniem lub potwierdzeniem (oraz ich odmowami), a możliwością realizacji uprawnienia (lub obowiązku), wynikającego z przepisu prawa (zob. T. Woś, w: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, źródło LexPolonica Maxima).

W świetle powyższych uwag należy stwierdzić, że skarżąca zaskarżyła akt o nazwie "wynik kontroli", który zawiera jedynie przedstawienie dokonanych ustaleń i wynikających z nich wniosków. A zatem nie wywiera on skutków prawnych takich jak decyzja organu, gdyż nie nadaje kontrolowanemu żadnych uprawnień ani nie nakłada obowiązków. Ustalenia te nie kreują same w sobie nowej sytuacji prawnej, nie dotyczą sfery praw i obowiązków kontrolowanego. Podkreślić należy, że strona może bronić swojego interesu w innym postępowaniu, w którym wynik kontroli będzie traktowany jako dowód z dokumentu urzędowego. Strona może wówczas podważać stan faktyczny w nim ustalony. Wskazać także należy na uchwałę składu siedmiu sędziów NSA z dnia 4 grudnia 2000 r., sygn. akt FPS 13/2000, Lex nr 44972, w której Sąd wyraził pogląd, że wynik kontroli skarbowej, który wskazuje wyłącznie określone uchybienia oraz dokonuje ustaleń faktycznych, a tym samym nie dotyczy przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia bądź obowiązków wynikających z przepisów prawa, nie podlega zaskarżeniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie można go bowiem zakwalifikować jako aktu albo czynności z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.). Sąd orzekający w pełni pogląd ten podziela, uznając, że jest on również aktualny na gruncie p.p.s.a. Jeszcze raz podkreślić należy, że w sprawie mamy do czynienia właśnie z takim wynikiem kontroli. Brak jest w nim elementów, które nadawałyby skarżącej bezpośrednie i konkretne uprawnienia lub nakładałyby na nią bezpośrednie i konkretne obowiązki.

Reasumując Sąd stwierdza, że wynik ten nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. A zatem skarga podlega odrzuceniu na zasadzie art. 58 § 1 pkt 1 oraz § 3 p.p.s.a.