Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1571/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-11-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Protokolant st. ref. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2012 r. sprawy ze skargi T. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2012 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego T. R. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (nazywane dalej "SKO") decyzją z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] , na podstawie art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2001 r. nr 79, poz. 856 ze zm.) w zw. z art. 127 § 2 k.p.a. i art. 17 pkt 1 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania T. R. (nazywanego dalej "skarżącym") od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 1000 złotych za niedopełnienie obowiązku zgłoszenia organowi licencyjnemu zmian danych, o których mowa w art. 8 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, w terminie 14 dni od dnia zaistnienia zmian, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 95a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2007 r. nr 125, poz. 874 ze zm., nazywanej dalej "u.t.d."), utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

W dniu [...] kwietnia 2011 r. skarżący złożył w Biurze Działalności Gospodarczej i Zezwoleń Urzędu [...] wniosek o zmianę licencji nr [...] udzielonej w dniu [...] czerwca 2004 r. przez Prezydenta [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką osobową z powodu zmiany numeru ewidencji działalności gospodarczej z numeru [...] na numer [...] . Do wniosku skarżący dołączył kserokopię zaświadczenia z dnia [...] grudnia 2009 r. wydanego przez Prezydenta [...] o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej pod numer [...].

Pismem z dnia [...] maja 2011 r. Prezydent [...] zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia na stronę kary pieniężnej w wysokości 1000 zł z tytułu zgłoszenia wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2011 r. zmiany numeru wpisu do ewidencji działalności gospodarczej w licencji nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką, po terminie określonym w ustawie.

Prezydent [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r., na podstawie art. 95a ust. 1 pkt 1 i ust. 2 u.t.d. nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 1000 złotych z tytułu niedopełnienia obowiązku określonego w art. 14 u.t.d., zgodnie z którym przedsiębiorca jest obowiązany zgłaszać wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8 ust. 2 u.t.d., nie później niż w terminie 14 dni od dnia powstania zmian.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że zmiana numeru [...] na numer [...] w ewidencji działalności gospodarczej nastąpiła faktycznie w momencie wydania skarżącemu przez Prezydenta [...] zaświadczenia z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...], które zostało odebrane osobiście przez skarżącego w dniu [...] grudnia 2009 r. W tej dacie powstał dla skarżącego obowiązek wystąpienia w ciągu 14 dnia do organu licencyjnego z pisemnym wnioskiem o dokonanie zmiany w licencji zgodnie z art. 14 u.t.d.

Pisemne zgłoszenie przez skarżącego zmiany numeru w ewidencji działalności gospodarczej dokonane wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2011 r. nastąpiło z przekroczeniem 14dniowego terminu.

W odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego skarżący pismem z dnia [...] maja 2011 r. wyjaśniła, że w związku z tym, że nie występował o zmianę przedmiotu działalności gospodarczej w treści zaświadczenia, nie był świadomy o istnieniu obowiązku zgłaszania zmiany danych organowi licencyjnemu. Powołał się na kontrolę przeprowadzoną przez organ licencyjny w dniu[...] maja 2011 r., który nie wskazał na niedopełnienie ww. obowiązku.

Organ I instancji nie uwzględnił argumentów strony powołującej się na kontrolę przeprowadzoną przez organ licencyjny w dniu [...] lipca 2008 r., wyjaśniając, że oceny i uwagi dokonane podczas kontroli nie przesądzają o istnieniu stanu faktycznego i prawnego w innych przypadkach. Organy kontrolne nie mogą zastępować przedsiębiorcy w wykonywaniu jego obowiązków. Organ zauważył, że kontrola miała miejsce już po wydaniu w dniu [...] kwietnia 2011 r. skarżącemu licencji nr [...] ze zmienionym na [...] numerem w ewidencji działalności gospodarczej.

Zaniechania obowiązku, o którym mowa w art. 14 u.t.d. rozpoczął swój bieg w grudniu 2009 r. i ustał w dniu 14 kwietnia 2011 r., po wejściu w życie art. 95a u.t.d.

Organ I instancji wskazał na pouczenia znajdujące się na odwrocie licencji nr [...] o podstawowych obowiązkach posiadacza licencji, w tym również o obowiązku zgłaszania w ciągu 14 dni do organu, który udzielił licencji, wszelkich zmian danych, o których mowa w art. 8 u.t.d.

Organ I instancji podkreślił, że art. 95a u.t.d. ma charakter bezwzględnie obowiązujący i nie daje Prezydentowi [...] możliwości odstąpienia od nałożenia kary w każdym przypadku niewykonania przez posiada licencji w wyznaczonym ustawowo terminie obowiązku pisemnego zawiadomienia organu o zmianach określonych w art. 8 ust. 2 u.t.d.

Pismem z dnia [...] lutego 2012 r. skarżący złożył odwołanie od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., wnosząc o jej uchylenie całości i umorzenie postępowania w trybie 1rt. 105 1 k.p.a., zarzucając decyzji naruszenie art. 95a i art. 14 ust. 2 u.t.d.

Nadto, skarżący zarzucił naruszenie art. 9 k.p.a. w związku z brakiem informowania przedsiębiorców wykonujących transport drogowy taksówką m.in. w biuletynach, na stronach internetowych o obowiązku zgłaszania zmian, jak również o sankcjach zawartych w art. 14 i art. 95a ust. 1 pkt 1 i ust. 2 u.t.d.

W uzasadnieniu odwołania skarżący wyjaśnił, że o konieczności wymianu blankietu licencji, celem naniesienia aktualnego wpisu do ewidencji działalności gospodarczej dowiedział się w drugiej połowie marca 2011 r. przez Zrzeszenie Transportu Prywatnego [...]. Wniosek zgłosił najszybciej jak było to możliwe.

Skarżący podkreślił, że o istniejącym wymogu organ nie informował skarżącego od 30 grudnia 2009 r., tj. od dnia w którym skarżący odebrał osobiście zmienione zaświadczenie.

Jednocześnie skarżący zauważył, że obowiązujące w tym okresie przepisy ustawy o transporcie drogowym nie przewidywały żadnych sankcji finansowych za niedopełnienie obowiązku, o którym mowa w znowelizowanym art. 14 u.t.d. Natomiast obowiązujące od dnia 1 lipca 2011 r. nowe przepisy ustawy z dnia 2 lipca 2011 r. o swobodzie działalności gospodarczej nie stanowią już o numerach ewidencyjnych działalności gospodarczej, przedsiębiorca jest identyfikowany w poszczególnych urzędach rejestrowych na podstawie identyfikacji podatkowej.

SKO nie znalazło podstaw do uwzględnienia wniesionego odwołania.

Organ odwoławczy podał, że zgodnie z art. 14 ust. 1 u.t.d. przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8, nie później niż w terminie 14 dnia od dnia ich powstania. Wśród danych wymienionych w art. 8 u.t.d. ustawodawca umieścił numer rejestrze przedsiębiorców albo w ewidencji działalności gospodarczej (art. 8 ust. 2 pkt 2 u.t.d. obowiązujący od dnia 28 września 2003 r.).

W tym stanie rzeczy, skarżący po otrzymaniu w dniu 30 grudnia 2009 r. zaświadczenia z dnia [...] grudnia 2009 r. o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej (zmianie) pod numerem [...] przedsiębiorca był zobowiązany do zgłoszenia na piśmie tej zmiany organowi licencyjnemu. Z obowiązku nie zwalnia brak wiedzy przedsiębiorcy w tym zakresie.

Za niewykonanie obowiązku zgłoszenia na piśmie zmian danych, w terminie 14 od dnia ich powstania, ustawodawca wprowadził od dnia 1 marca 2011 r. sankcję w postaci kary pieniężnej, o czym stanowi art. 95a ust. 1 pkt 1 u.t.d. Art. 95a został dodany do ustawy o transporcie drogowym ustawą z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (Dz.U. z 2011 r. nr 5, poz. 13), która nie zawiera przepisów przejściowych w zakresie stosowania sankcji z art. 95a u.t.d. W myśl zasady lex retro non agit, kara pieniężna za niewypełnienie obowiązku określonego w art. 15 ust. 4 u.t.d. nie będzie mieć zastosowania do sytuacji niewypełnienia obowiązku sprzed wejścia w życie przepisu dotyczącego tej kary, tj. sprzed 1 marca 2011 r. Kara ta znajduje natomiast zastosowanie do sytuacji niewypełnienia obowiązku zaistniałej lub trwającej po dniu jej wprowadzenia, tj. po dniu 1 marca 2011 r.

Organ odwoławczy uznał, że jeżeli po dniu 1 marca 2011 r. występuje sytuacja, o której mowa w art. 95a ust. 1 pkt 1 u.t.d.- przedsiębiorca nie zgłosił na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkich zmian danych, o których mowa w art. 8 ust. 2, w terminie 14 dnia od dnia ich powstania, to organ licencyjny nakłada karę.

Natomiast jeżeli przedsiębiorca, aczkolwiek uchybił terminowi, ale ostatecznie wypełnił z późnieniem obowiązek zgłoszenia na piśmie organowi licencyjnemu zmian danych przed 1 marca 2011 r., to pomimo wcześniejszego uchybienia terminu nie ma podstaw do zastosowania sankcji, gdyż po 1 marca 2011 r. nie występuje już sytuacja, o której mowa w art. 95a ust. 1 pkt 1 u.t.d. czyli niewypełnienie obowiązku zgłoszenia zmian danych.

Przedsiębiorca, który nie dopełnił w terminie obowiązku zgłoszenia zmian danych, chcąc uniknąć kary pieniężnej w wysokości 1000 złotych obowiązującej od dnia 1 marca 2011 r. powinien był zgłosić zmiany przed 1 marca 2011 r.

Ustawa z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym, która wprowadziła art. 95a u.t.d., została opublikowana w dniu 7 stycznia 2011 r., a zatem, już od tego dnia przedsiębiorcy mieli wiedzę o grożącej sankcji oraz dość czasu na dopełnienie zaległych obowiązków z uwagi na długi okres tzw. vacatio legis, gdyż sankcja weszła w życie dopiero w dniu 1 marca 2011 r., czyli po 52 dniach od publikacji ustawy zawierającej wprowadzoną sankcję pieniężną.

Odnosząc powyższe to stanu faktycznego sprawy, SKO podało, że skarżący zgłosił na piśmie zmianę numeru ewidencji dzielności gospodarczej na numer [...] (co miało miejsce w 2009 r.) w dniu [...] kwietnia 2011 r., składając wniosek o zmianę licencji nr [...] udzielonej w dniu[...] czerwca 2004 r. przez Prezydenta [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką.

Zdaniem SKO, ponieważ skarżący nie zgłosił zmiany numeru ewidencji działalności gospodarczej w terminie 14 dni od dnia kiedy ta zmiana nastąpiła, do czego zobowiązywał go art. 14 ust. 1 u.t.d. oraz nie dopełnił obowiązku zgłoszenia zmiany przed 1 marca 2011 r., a sytuacja niewypełnienia obowiązku trwała nadal po tej dacie, czyli po wejściu w życie art. 95a u.t.d. (zgłoszenie zmiany nastąpiło w dniu 14 kwietnia 2011 r.) Prezydent [...] zasadnie orzekł o nałożeniu kary na stronę zgodnie z art. 95a ust. 1 u.t.d.

Odnosząc się do kwestii przeniesienia ewidencji działalności gospodarczej do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, SKO podało, że niezgłoszenie zmiany danych skutkujące sankcją w postaci kary pieniężnej miało miejsce w czasie gdy Prezydent [...] pełnił jeszcze rolę organu ewidencyjnego i obowiązkowe były numery wpisów do ewidencji działalności gospodarczej.

Pismem z dnia [...] czerwca 2012 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skargę na decyzję SKO z dnia [...] maja 2012 r., wnosząc o uchylenie jej w całości lub jej istotne zmniejszenie ze względu na wysokość kary pieniężnej nieproporcjonalnej do popełnionego uchybienia.

Skarżący zarzucił naruszenie art. 95a i art. 14 ust. 2 u.t.d. poprzez naruszenie zasady niedziałania prawa wstecz.

Skarżący wskazał, że art. 95a u.t.d został wprowadzony do ustawy o transporcie drogowym z dniem 1 marca 2011 r., na mocy ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym.

Obowiązek informowania organu koncesyjnego przez skarżącego powstał w 2009 r., wraz ze zmianą numeru ewidencji działalności gospodarczej. Tym samym, nieuprawnione jest stosowanie kary za zaniechanie, które nastąpiło w czasie, gdy sankcja nie była określona w przepisach.

W dniu 30 grudnia 2009 r. doręczono skarżącemu zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej zmiany numeru ewidencji działalności gospodarczej na numer [...] . Skarżący zaznaczył przy tym, że wystąpił do organu licencyjnego o zmianę PKD, a nie zmianę numeru działalności gospodarczej, który został zmieniony bez wiedzy skarżącego. Organ licencyjny nie informował skarżącego o wymogu zmiany licencji z powodu zmiany numeru EDG od grudnia 2009 r., tj. chwili doręczenia zaświadczenia. Sytuacja ta wynikała z obowiązującego w tym okresie stanu prawnego, który nie przewidywał żadnych sankcji finansowych za niedopełnienie obowiązku, o którym mowa w art. 14 znowelizowanej ustawy.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy).

Ponadto Sąd, w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, nazywanej dalej "p.p.s.a.") rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując oceny zasadności skargi wniesionej przez T. R. na decyzję SKO z dnia [...] maja 2012 r., Sąd doszedł do przekonania, że zasługuje ona na uwzględnienie.

Poza sporem pozostawał wyżej przedstawiony stan faktyczny sprawy. Ustalenia organów znajdują odzwierciedlenie w przedstawionych Sądowi aktach sprawy i Sąd przyjmuje je za własne.

W myśl art. 95a ust. 1 pkt 1 u.t.d., który wszedł w życie z dniem 1 marca 2011 r. na mocy art. 73 pkt 13 i art. 90 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (Dz. U. z 2011 r. Nr 5 poz. 3 z późn. zm., dalej: "u.p.t.z."):

"Kto będąc przedsiębiorcą:

1) nie zgłasza na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkich zmian danych, o których mowa w art. 8 ust. 2, w terminie 14 dni od dnia ich powstania, (...)

- podlega karze pieniężnej w wysokości 1 000 zł".

Zgodnie zaś z art. 8 ust. 2 u.t.d. pisemny wniosek o udzielenie licencji, o których mowa w ustępie poprzedzającym, powinien zawierać:

1) oznaczenie przedsiębiorcy, jego siedzibę i adres;

2) numer w rejestrze przedsiębiorców albo w ewidencji działalności gospodarczej;

2a) numer identyfikacji podatkowej (NIP);

3) określenie rodzaju i zakresu, a w transporcie drogowym taksówką - także obszaru;

4) rodzaj i liczbę pojazdów samochodowych, którymi dysponuje przedsiębiorca ubiegający się o udzielenie licencji;

5) czas, na jaki licencja ma być udzielona".

Z kolei z art. 14 ust. 1 u.t.d. wynika obowiązek przedsiębiorcy zgłaszania na piśmie organowi, który udzielił licencji, danych objętych art. 8 tej ustawy. Jeżeli powyższe zmiany obejmują dane zawarte w licencji, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę treści licencji, w myśl art. 14 ust. 2 u.t.d.

Z brzmienia przepisu art. 95 a ust. 1 pkt 1 u.t.d. wynika, że sankcjonuje jedynie brak terminowego zgłoszenia danych z art. 8 ust. 2 tej ustawy.

Należy zauważyć, że ustawa o publicznym transporcie zbiorowym nie zawiera przepisów przejściowych w zakresie sankcjonowania niedopełnienia obowiązków nałożonych przez art. 14 u.t.d.

W rozpatrywanej sprawie na skarżącym ciążył obowiązek zawiadomienia organu udzielającego licencji o zmianie numeru w ewidencji działalności gospodarczej zgłoszonej do organu ewidencyjnego w dniu [...] kwietnia 2011 r. W dniu zgłoszenia, jak i w dniu wydawania zaskarżonej decyzji oraz obecnie przepisy: art. 8 ust. 2 pkt 2 u.t.d. i art. 14 ust. 1 i 2 u.t.d. posiadały takie samo brzmienie, jak wyżej przedstawiono. Na przedsiębiorcy zatem ciążył i ciąży, wynikający z art. 14 ust. 1 i 2 u.t.d. w zw. z art. 8 ust. 2 pkt 2 u.t.d. obowiązek zgłaszania na piśmie organowi, który udzielił licencji (tutaj - Prezydentowi m.st. Warszawa) wszelkich zmian danych – w tym zmiany numeru w rejestrze przedsiębiorców albo w ewidencji działalności gospodarczej, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania. Obowiązek powyższy był już nałożony przez przepisy ustawy o transporcie drogowym w pierwotnym brzmieniu czyli i w dacie wydawania skarżącemu licencji. Skarżący został o tym obowiązku prawidłowo pouczony w licencji i, co należy podkreślić, obowiązek ten pozostaje nadal aktualny.

W myśl przepisów ustawy o transporcie drogowym, obowiązujących od dnia 1 marca 2011 r. jedyną sankcją dla przedsiębiorcy za niewykonanie obowiązku zgłoszenia zmiany danych do organu, który udzielił sankcji - za niezgłoszenie omawianej zmiany - była możliwość cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego, zgodnie z art. 15 ust. 3 pkt 1 u.t.d. Przepis ten mówi, że: "Licencja może być cofnięta, jeżeli jej posiadacz nie przedstawił, w wyznaczonym terminie, informacji i dokumentów, o których mowa w art. 8 ust. 2 i 3, art. 14 i art. 83.". Przepis ten nie związywał organu obowiązkiem cofnięcia licencji, a pozostawiał tę kwestię do jego uznania. Powyższa sankcja została utrzymana w ustawie o transporcie drogowym także po dniu 1 marca 2011 r.

Nie można uznać, że wprowadzona od dnia 1 marca 2011 r. sankcja w postaci kary pieniężnej w wysokości 1000 złotych jest "względniejsza" dla strony niż poprzednio obowiązująca, skoro od dnia 1 marca 2011 r. ustawodawca przewidział obydwie możliwości ukarania przedsiębiorcy za niezgłoszenie danych w zakresie zmiany numeru w ewidencji działalności gospodarczej. Ponadto wymierzenie tej kary jest obowiązkiem organu w przypadku wystąpienia sytuacji opisanych w art. 95a ust. 1 u.t.d., o czym stanowi art. 95a ust. 2 u.t.d.

W niniejszej sprawie zdarzenie w postaci niezgłoszenia zmiany nastąpiło pod rządami poprzednio obowiązującego reżimu ustawowego (zmiana numeru w ewidencji działalności gospodarczej nastąpiła poprzez wydanie przez Prezydenta [...] zaświadczenia z dnia [...] grudnia 2009 r., odebranego osobiście przez skarżącego w dniu 30 grudnia 2009 r.). Termin 14 - dniowy do zgłoszenia zmiany wyekspirował dla skarżącego również pod rządami ustawy o transporcie drogowym w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej ustawą o publicznym transporcie zbiorowym.

Jak już wspomniano art. 95a ust. 1 pkt 1 u.t.d. został dodany do ustawy o transporcie drogowym z dniem 1 marca 2011 r. na mocy nowelizacji tego aktu ustawą o publicznym transporcie zbiorowym. Dlatego karze pieniężnej w wysokości 1000 zł – przewidzianej w znowelizowanym brzmieniu ustawy o transporcie drogowym - za niezgłoszenie na piśmie organowi, zmian danych, o których mowa w art. 8 ust. 2 u.t.d. może podlegać podmiot, który w/w danych nie przekazał w terminie 14 dni od powstania zmian, jeżeli zmiana danych, a więc obowiązek przekazania powstał po dniu 1 marca 2011 r. Dopiero bowiem z tym dniem pojawiła się podstawa prawna do nałożenia kary pieniężnej za niedopełnienie omawianego obowiązku. Należy przy tym zauważyć, że art. 95a u.t.d. i inne zmiany w ustawie o transporcie drogowym na mocy ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. nie były samoistnymi zmianami tego aktu, a zostały wprowadzone w związku z uchwaleniem ustawy o publicznym transporcie zbiorowym. Zmiany polegały przede wszystkim na dostosowaniu przepisów ustawy o transporcie drogowym do przepisów ustawy o publicznym transporcie zbiorowym, zarówno w zakresie definicji, jak i przepisów szczegółowych dotyczących funkcjonowania regularnego przewozu osób (uzasadnienie projektu ustawy, druk sejmowy VI.2916, opubl. sejm.gov.pl). Zatem, przyjęcie koncepcji organu prowadziłoby do sytuacji, że sankcjonowane byłyby naruszenia z ustawy o publicznym transporcie zbiorowym (nawet, gdyby podlegały wcześniej ustawie o transporcie drogowym) dopiero te, zaistniałe po wejściu w życie tej ustawy, a naruszenia z ustawy o transporcie drogowym byłyby sankcjonowane według nowych przepisów, nawet gdyby zaistniały przed wejściem w życie nowelizacji. Stanowiłoby to naruszenie zasady równości.

Ponadto, interpretacja art. 95a ust. 1 pkt 1 u.t.d. winna być dokonana z poszanowaniem gwarantowanej przez Konstytucję RP zasady niedziałania prawa wstecz. W kwestii tej Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 9 czerwca 2003 r., sygn. akt SK 12/03, opubl. OTK-A 2003/6/51 stwierdził, że : "Niesporne jest na tle polskiego dorobku konstytucyjnego, że rozstrzygając o konkretnej kwestii intertemporalnej, ustawodawca ma dużą swobodę w zakresie wyboru rozwiązania, jednakowoż przy zachowaniu pewnych reguł kierunkowych, mających zakotwiczenie w konstytucyjnej zasadzie zaufania, genetycznie związanej z ideą państwa prawnego. Te zasady kierunkowe obejmują:

- rygorystyczny, choć nie absolutny, zakaz retroakcji właściwej,

- przy retroakcji niewłaściwej (zasada bezpośredniego działania nowego prawa dla stosunków powstałych pod działaniem prawa dotychczasowego, retrospekcja) Trybunał Konstytucyjny uznaje, że ustawodawca może korzystać z zasady bezpośredniego działania prawa, "jeżeli przemawia za tym ważny interes publiczny, którego nie można wyważyć z interesem jednostki" - orzeczenie z 2 marca 1993 r., K. 9/92, OTK w 1993 r., cz. I, poz. 6; podobnie wyrok z 15 lipca 1996 r., K. 5/96, OTK ZU nr 4/1996 poz. 30,

- kolejną zasadą kierunkową jest zasada poszanowania praw niewadliwie nabytych - K. 1/99, zakazująca arbitralnego znoszenia lub ograniczania praw podmiotowych przysługujących jednostce, zarówno publicznych, jak i prywatnych. Preferencja dla dalszego działania ustawy dawnej jako chroniąca interesy w toku. Stanowisko TK oznacza, że obiegowo przyjmowana teza, jakoby istniało swoiste "domniemanie" przemawiające za bezpośrednim działaniem prawa nowego jest - obecnie - znacznym konstytucyjnym uproszczeniem. Po pierwsze bowiem, konflikt nowego prawa z interesami jednostki (stosunki w toku) może być rozwiązany przez wybór zasady bezpośredniego działania prawa nowego tylko o tyle, o ile da się wskazać wyraźny ważny interes publiczny, zmuszający do przejścia do porządku dziennego nad interesem jednostki (wyrok z 13 marca 2000 r., K. 1/99, OTK ZU nr 2/2000, poz. 59, podobnie wyroki: z 28 kwietnia 1999 r., K. 3/99, OTK ZU nr 4/1999, poz. 73 i z 22 czerwca 1999 r., K. 5/99, OTK ZU nr 5/1999, poz. 100). Mówiąc inaczej: na tle utrwalonego stanowiska TK na wypadek kolizji bezpośredniego działania ustawy nowej i interesu jednostki, można mówić raczej o odwróceniu "domniemania" przemawiającego za zasadą bezpośredniego działania (retrospektywności). Ta ostatnia dochodzi do głosu tylko na wypadek wykazania wyraźnie ważnego interesu publicznego. Sprawdzenia (analizy), czy w danym wypadku taki ważny interes występuje, dokonuje organ stający wobec wątpliwości intertemporalnej, a więc Trybunał Konstytucyjny lub sąd orzekający. Tak więc w świetle orzecznictwa TK kwestię intertemporalną o tyle tylko rozwiązuje się optując za zasadą stosowania ustawy nowej, o ile przemawia za tym konieczność ochrony innych konstytucyjnie uznanych praw, wartości, czy interesów i pod warunkiem zastosowania procedur umożliwiających zainteresowanym dostosowanie się do zaistniałej sytuacji (wyrok z 15 września 1998 r., K. 10/98, OTK ZU nr 5/1998, poz. 64)." Organ nie wykazał, a Sąd nie dopatrzył się ważnego interesu publicznego do zastosowania zasady retrospekcji, skoro wcześniej obowiązujące przepisy przewidywały także sankcję – możliwość cofnięcia licencji.

Samo trwanie zdarzeń (bądź stosunków prawnych) zapoczątkowanych przed wejściem w życie tego prawa, mających charakter "otwarty", ciągły tj. takich, które nie znalazły jeszcze swego zakończenia ("stosunki w toku"), które rozpoczęły się pod rządami dawnego prawa i trwają nadal po wejściu przepisów nowych nie jest wystarczające do zastosowania art. 95a ust. 1 u.t.d.

Oznaczałoby to, że wzmiankowany art. 95a ust. 1 u.t.d. ma zastosowanie "do każdego przypadku, kiedy przed upływem 14 dni nie doszło do zgłoszenia stosownej informacji i taki stan "niezgłoszenia" istnieje także w chwili obowiązywania nowego przepisu". Na gruncie art. 14 ust. 1 u.t.d. w związku z art. 8 ust. 2 u.t.d. istotna jest data wyekspirowania terminu (14 dni na zgłoszenie zmiany) a nie jak długo trwa zwłoka w przekazywaniu danych. Do naruszenia dochodziło (i na gruncie obowiązującego art. 95a ust. 1 pkt 1 u.t.d. dochodzi) w momencie upływu czternastego dnia od daty powstania zmian podlegających zgłoszeniu. Jak już wyżej wskazano, 14-dniowy termin wyekspirował dla strony pod rządami ustawy o transporcie drogowym sprzed omawianej nowelizacji tego aktu prawnego.

W tym stanie rzeczy zastosowanie przez organ ewidencyjny wobec skarżącego sankcji na podstawie art. 95a ust. 1 pkt 1 u.t.d. naruszało zakaz retroaktywności i retrospekcji, wynikających z zasady, że "każdy przepis normuje przyszłość a nie przeszłość" (por. uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2006 r. I OPS 1/06, ONSA nr 3/2006 p. 71). Stwierdzone naruszenie prawa materialnego miało wpływ na wynik sprawy.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. , na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 wyroku, o niewykonywaniu uchylonych decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a., natomiast o kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 p.p.s.a.