Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1105/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2021-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 26 ust. 5, art. 10a ust. 1, art. 22
journal: Dz.U. 2018 poz 2332
law: Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Sędziowie sędzia WSA Renata Owczarzak sędzia WSA Jarosław Wichrowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi L. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu [...] 2019 r. funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej z [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] przeprowadzili kontrolę pojazdu samochodowego o numerze rejestracyjnym [...] wraz z naczepą o numerze rejestracyjnym [...], przewożącego towar, którego przewóz podlega systemowi monitorowania drogowego, tj. olej napędowy. Zgodnie z dokumentem przewozowym przewóz towaru odbywał się na terytorium kraju na podstawie zgłoszenia [...] z dnia [...] kwietnia 2019r. Przewoźnikiem towaru była Spółka , [...], NIP: [...]

W wyniku kontroli ww. zgłoszenia przewozu i dokumentów towarzyszących temu transportowi stwierdzono naruszenie przepisów ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów (Dz.U. z 2018r. poz. 2332 ze zm.), dalej też jako: "ustawa SENT", przez przewoźnika, polegające na braku przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego ww. zgłoszeniem.

W konsekwencji powyższego, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] wydał decyzję dnia [...] 2020 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 10 000,00 zł z tytułu naruszenia przez przewoźnika przepisu art. 10a ust. 1 ustawy o systemie monitorowania.

Od powyższej decyzji organu I instancji strona złożyła odwołanie domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i umorzenia postępowania . Przedmiotowej decyzji spółka zarzuciła naruszenie:

1. Art. 121 i art. 122, art. 180, art. 187 §1, art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa w związku z art. 10a ust. 1 oraz art.10c ust.1 ustawy o systemie monitorowania poprzez pominięcie ratio legis przepisów ustawy o systemie monitorowania oraz prowadzenie postępowania podatkowego w sposób naruszający zasadę zaufania obywateli do organów podatkowych oraz zasadę prawdy obiektywnej, poprzez niewyjaśnienie okoliczności mających istotne znaczenie dla sprawy, niewystarczające ustalenie stanu faktycznego, nierozpatrzenie całego materiału dowodowego;

2. Art. 210 §1 pkt 6 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez brak należytego uzasadnienia faktycznego decyzji, a w szczególności brak wyjaśnienia dlaczego organ uznał, że nie zachodzą przesłanki do odstąpienia od nałożenia kary z uwagi na ważny interes przewoźnika i interes publiczny;

3. Art. 210 §1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa w związku z art. 22 ust. 2a ustawy SENT poprzez błędne określenie rozstrzygnięcia decyzji i nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisu ustawy o systemie monitorowania wobec którego ustawa nie przewiduje takiej odpowiedzialności;

4. Art. 22 ust.3 w zw. z art. 26 ust.3 ustawy SENT poprzez jego niezastosowanie i nieodstąpienie od nałożenia kary pieniężnej, podczas gdy było to uzasadnione z uwagi na ważny interes przewoźnika i interes publiczny;

5. Art. 31 ust.3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej - zasady proporcjonalności - przejawiającym się niewspółmiernością zastosowanych środków (kary) względem celu, jaki ma osiągnąć ustawa SENT i nie uwzględnieniem innych mniej uciążliwych dla strony rozwiązań przewidzianych przez ustawę.

Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] 2020r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W obszernym uzasadnieniu rozstrzygnięcia, przywoławszy stan faktyczny sprawy oraz podstawę prawną rozstrzygnięcia, organ odwoławczy potwierdził prawidłowość ustaleń organu I instancji co do tego, iż w przedmiotowej sprawie zaszły ustawowe przesłanki nałożenia na stronę skarżącą kary pieniężnej z tytułu naruszenia przez przewoźnika przepisu art. 10a ust. 1 ustawy SENT.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ stwierdził, że wbrew twierdzeniom strony Zewnętrzny System Lokalizacji zgłoszony przez przewoźnika do rejestru SENT nie był niesprawny, gdyż zadziałał po jego uruchomieniu przez kierowcę w trakcie kontroli. Okoliczność ta przemawia, zdaniem organu za ustaleniem, że ZLS został uruchomiony dopiero w trakcie prowadzonej kontroli, co obrazują zapisy protokołu.

Dodatkowo organ odwoławczy ustalił, że w dniu kontroli nie odnotowano awarii systemu SENT-GEO, co potwierdzają wydruki z Platformy Usług Elektronicznych Skarbowo-Celnych - PUESC (https://puesc.gov.pl/web/puesc/komunikaty).

W ocenie organu, niezasadnie strona skarżąca wywodzi, że w niniejszej sprawie zastosowanie winien znaleźć przepis art. 10c ust.1 SENT, gdyż to niesprawność Zewnętrznego Systemu Lokalizacji spowodowała brak przesyłania danych geolokalizacyjnych, który trwał od momentu rozpoczęcia przewozu do momentu zatrzymania pojazdu do kontroli, t.j. przez 37 minut, co oznaczałoby, że kierowca prawidłowo zastosował wynikający z ww przepisu obowiązek niezwłocznego zatrzymania się w przypadku stwierdzenia trwającej dłużej niż godzinę niesprawności zewnętrznego systemu lokalizacji. Organ wyjaśnił, że przepis art. 10 c ust.1 ustawy SENT dotyczy obowiązków kierującego w rozumieniu art. 2 pkt 2 lit. a tej ustawy, a nie przewoźnika. Niedopełnienie obowiązku przewidzianego w art. 10c ust.1 ustawy SENT naraża kierowcę, a nie przewoźnika, na karę o której mowa w przepisie art. 32 ust.1 pkt 3 ustawy SENT niezależnie od odpowiedzialności przewoźnika za niezapewnienie przekazywania do rejestru SENT sygnału o lokalizacji pojazdu.

Jednocześnie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wyjaśnił, że stosownie do art. 22 ust. 3 ustawy SENT, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1-2a z uwzględnieniem art. 26 ust. 3.

Rozpatrując możliwość odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej z urzędu organ I instancji nie znalazł podstaw do przyjęcia, że w przedmiotowej sprawie zaistniała przesłanka ważnego interesu strony, dająca podstawę do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, organ uznał ponadto, że odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej w niniejszej sprawie nie będzie realizowało interesu publicznego.

Dyrektor Izby Skarbowej, oceniając przedmiotową sprawę pod kątem odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, podzielił stanowisko wyrażone przez Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...]. Swoje rozstrzygnięcie w tym przedmiocie organ odwoławczy oparł na stanowisku wyrażonym w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 25.05.2018 r. o sygn. III SA/Gd 52/18 wydanym w sprawie na tle interpretacji przepisu art. 24 ust. 3 ustawy SENT - analogicznego w treści do art. 22 ust. 3 mającego zastosowanie w niniejszej sprawie, w którym Sąd stwierdził, że o istnieniu ważnego interesu przewoźnika, uprawniającego do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, nie decyduje jego subiektywne przekonanie, lecz decydować powinny kryteria zobiektywizowane, w każdym przypadku inne, uwzględniające różnorodne aspekty sprawy, przy czym nie każde trudności finansowe mogą uzasadniać zastosowanie ulg, lecz tylko takie, które w okolicznościach sprawy wiązałyby się z zagrożeniem dla istotnego interesu zobowiązanych, w szczególności dla realizacji podstawowych potrzeb bytowych osób zobowiązanych i ich rodzin, czy też -w konsekwencji z koniecznością sięgania po pomoc społeczną.

Konsekwencją zastosowania powyższej wykładni art. 22 ust. 3 ustawy SENT było uznanie przez organ odwoławczy że w sprawie nie wystąpiła dyrektywa interesu publicznego. Strona pomimo otrzymanego wezwania do przedstawienia szczegółowych informacji i dokumentów świadczących o ewentualnym istnieniu ważnego interesu przewoźnika lub ważnego interesu publicznego uzasadniającego odstąpienie przez organ od nałożenia na nią kary pieniężnej, nie przedstawiła szczegółowych informacji i dokumentów świadczących o ewentualnym istnieniu ważnego interesu przewoźnika lub ważnego interesu publicznego uzasadniającego odstąpienie przez organ od nałożenia na nie kary pieniężnej.

Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że intencją ustawodawcy tworzącego tzw. Pakiet przewozowy było to, by wymogi nałożone ustawą o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów na podmioty uczestniczące w przewozie miały oddziaływanie prewencyjne. Dlatego w ocenie organu odwoławczego ustalenie treści interesu publicznego w przedmiotowej sprawie administracyjnej musiało wiązać się z celami regulacji prawnej stanowiącej materialnoprawną podstawę dla rozstrzygnięcia sprawy i stanowi okoliczność przesądzającą, opowiadającą się za negatywnym orzeczeniem co do zastosowania odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. W niniejszej sprawie miał bowiem miejsce brak przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu i wykonywanego przewozu paliwa objętego zgłoszeniem SENT. Sytuacja ta nie była spowodowana niedostępnością rejestru. Opisana okoliczność uniemożliwiała organom prawidłowe monitorowanie w systemie tego przewozu. Zachowanie takie naruszało podstawowe cele ustawy w zakresie uszczelnienia systemu podatkowego poprzez poddanie monitoringowi transportu towarów wrażliwych, jak również utrudniało poprawne dokonywanie analiz przez organy KAS schematów działań podmiotów biorących udział w przewozie towarów wrażliwych, a w związku z czym godziło w interes publiczny, uwzględniając wartości wspólne dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów państwa.

Mając na uwadze fakt, że ani przed organem I instancji, ani też przed organem II instancji strona nie dostarczyła szczegółowych informacji, czy dokumentów świadczących o ewentualnym istnieniu ważnego interesu przewoźnika, a także nie powołała innych faktów, które wskazywałyby na jej szczególnie trudną sytuację finansową, organy badając niniejszą sprawę z urzędu, nie dopatrzyły się zaistnienia ważnego interesu przewoźnika uprawniającego do zastosowania odstąpienia od nałożenia kary.

W konkluzji ww wywodów organ odwoławczy uznał, że brak jest podstaw do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji, zaś wnioski zawarte w odwołaniu w zakresie odstąpienia lub umorzenia kary pieniężnej nie mogą zostać uwzględnione z uwagi na ich niezasadność.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wniosła Spółka domagając się jej uchylenia, a także uchylenia poprzedzającej decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] oraz zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie :

1.przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

- art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 210 § 1 pkt 5 Ordynacja podatkowa w związku z art. 22 ust. 2a ustawy SENT poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji nakładającej karę pieniężną za naruszenie art. 10a ust. 1 ustawy SENT w sytuacji, gdy do naruszenia nie doszło;

-art. 121 i art. 122, art. 180, art. 187 § 1, art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa w związku z art. 10a ust. 1 ustawy SENT poprzez pominięcie ratio legis przepisów ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz prowadzenie postępowania podatkowego w sposób naruszający zasadę zaufania obywateli do organów podatkowych oraz zasadę prawdy obiektywnej, poprzez niewyjaśnienie okoliczności mających istotne znaczenie dla sprawy, niewystarczające ustalenie stanu faktycznego, nierozpatrzenie całego materiału dowodowego;

-art. 210 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa w związku z art. 22 ust. 2a ustawy SENT poprzez zaakceptowanie przez organ błędnego określenia rozstrzygnięcia decyzji organu I instancji i nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisu ustawy SENT wobec którego ustawa nie przewiduje takiej odpowiedzialności;

-art. 210 § 1 pkt 6 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez brak należytego uzasadnienia faktycznego decyzji, a w szczególności brak wyjaśnienia dlaczego organ uznał, że nie zachodzą przesłanki do odstąpienia od nałożenia kary z uwagi na ważny interes przewoźnika i interes publiczny;

2) prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

-art. 22 ust. 3 w zw. z art. 26 ust. 3 ustawy SENT poprzez jego niezastosowanie i nieodstąpienie od nałożenia kary pieniężnej, podczas gdy było to uzasadnione z uwagi na ważny interes przewoźnika i interes publiczny w tym:

-błędną wykładnię i pominięcie w ustalaniu ważnego interesu publicznego zasad proporcjonalności, bezpieczeństwa i zaufania do organów państwowych, co w konsekwencji nie pozwoliło organom odstąpić od nałożenia kary;

- pominięcie rzeczywistej intencji ustawodawcy i nieodstąpienie od nałożenia kary pomimo braku uszczuplenia Skarbu Państwa w podatku akcyzowym i podatku od towarów i usług;

-art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej oraz art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej - przez wydanie decyzji naruszającej zasadę proporcjonalności -przejawiającym się niewspółmiernością zastosowanych środków (kary) względem celu jaki ma osiągnąć ustawa o SENT i nie uwzględnieniem innych mniej uciążliwych dla strony rozwiązań przewidzianych przez tę ustawę.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy zauważyć, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs(4) ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.

Zastosowany tryb nie wpłynął na ograniczenie praw stron postępowania sądowoadministracyjnego, Sąd bowiem w świetle art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd rozpoznaje zatem sprawę całościowo badając w sposób zupełny legalność zaskarżonej decyzji, orzekając przy tym w składzie trzech sędziów podobnie jak na posiedzeniu jawnym.

Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie jest zasadność wymierzenia skarżącej spółce kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów. Wobec tak zarysowanego przedmiotu sporu przypomnieć trzeba, że jak wynika z uzasadnienia projektu ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów, ustawa ta ma za zadanie chronić legalny handel towarami uznanymi za "wrażliwe", ułatwić walkę z "szarą strefą" oraz ograniczyć poziom uszczupleń w kluczowych dla budżetu państwa podatkach, tj. podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym, a także zwiększyć skuteczność kontroli w obszarach obarczonych istotnym ryzykiem naruszenia obowiązujących przepisów. W uzasadnieniu wskazano także, że kary przewidziane w ustawie są sankcjami o charakterze pieniężnym nakładanymi przez organ administracji publicznej, w następstwie naruszenia prawa polegającego na niedopełnieniu ustawowego obowiązku przez osobę zobowiązaną. Administracyjną karę pieniężną należy rozumieć jako określone w ustawie ujemne skutki prawne, które następują, gdy adresat normy prawnej nie zastosuje się do ustanowionego nakazu. Nieuchronność, katalog i wysokość kar mają przede wszystkim oddziaływać prewencyjne na podmioty dokonujące przewozu towarów (druk nr 1244, Sejm VIII kadencji).

Celem zapewnienia bardziej skutecznego funkcjonowania i lepszego monitorowania przewozu towarów poprzez wykorzystanie danych geolokalizacyjnych, z dniem 1 października 2018 r. w ustawie o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów, dodano art. 10a ust. 1, stosownie do którego przewoźnik, w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem, jest obowiązany zapewnić przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego tym zgłoszeniem. Przewoźnik jest obowiązany wyposażyć środek transportu w lokalizator (ust. 2). Nie jest to jednak konieczne, jeżeli dane geolokalizacyjne środka transportu są przekazywane do rejestru z zewnętrznego systemu lokalizacji (ust.3).

W myśl art. 22 ust. 2a ustawy SENT w przypadku niewywiązywania się z obowiązku, o którym mowa w art. 10a ust. 1, na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 10.000 zł. Z kolei art. 22 ust. 2b ustawy SENT stanowi, że odstępuje się od nałożenia kary pieniężnej za niewykonanie obowiązku, o którym mowa w art. 10a ust. 1, jeżeli jego niedopełnienie wynikało z niedostępności rejestru. Natomiast zgodnie z art. 22 ust. 3 ustawy SENT w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1 -2a, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3. Ten ostatni przepis stanowi, że organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, jeżeli to odstąpienie: 1) nie stanowi pomocy publicznej albo 2) stanowi pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, udzieloną z uwzględnieniem warunków dopuszczalności tej pomocy, określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej, albo 3) stanowi pomoc publiczną spełniającą warunki określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 4.

Zdaniem Sądu, w świetle ustalonego stanu faktycznego oraz obowiązujących regulacji prawnych organ prawidłowo zastosował przepis art. 10a ust. 1 ustawy SENT, czego konsekwencją było nałożenie - na podstawie art. 22 ust. 2a tej ustawy - kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł za niezapewnienie przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu na całej trasie przewozu towaru.

Taka ocena decyzji kwestionowanej przez skarżącą spółkę jest wynikiem przyjęcia przez sąd za podstawę orzekania ustaleń faktycznych poczynionych przez organy, albowiem zebrały one wystarczający materiał dowodowy niezbędny dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, który następnie prawidłowo oceniły w kontekście trafnie przywołanego stanu prawnego. Wbrew zarzutom skargi, w sprawie nie doszło do naruszenia wskazanych przepisów art. 121 § 1, art. 122, art. 180, 187 § 1 i 2, art. 191 Ordynacji podatkowej. Materiał dowodowy jest zupełny dla rozstrzygnięcia sprawy i nie zachodziła konieczność dalszego prowadzenia postępowania dowodowego. Ustalona przez organy podstawa faktyczna rozstrzygnięcia została oparta na dowodach, których ocena nie była sprzeczna z zasadami wyrażonymi w art. 191 O.p. Przepis ten nakazuje organowi dokonanie oceny wszystkich zebranych dowodów z rozważeniem wiarygodności i mocy dowodowej każdego z nich, a następnie ich uporządkowanie i powiązanie w spójną i logiczną całość. Podkreślić należy, że do naruszenia tego przepisu może dojść wówczas, gdy zostanie wykazane uchybienie podstawowym kryteriom oceny, tj. zasadom doświadczenia życiowego i innym źródłom wiedzy, regułom poprawności logicznej, właściwemu kojarzeniu faktów. W związku z tym tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w powiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub gdy wnioskowanie wykracza poza schematy logiki formalnej albo wbrew zasadom doświadczenia życiowego nie uwzględnia związków przyczynowo-skutkowych, a przeprowadzona przez organy ocena dowodów może być skutecznie podważona. Zdaniem tut. Sądu sformułowanym przez organy wnioskom nie sposób zarzucić dowolności. Wydana decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane przepisami prawa, a ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny został należycie przedstawiony i oceniony w uzasadnieniu decyzji, co dyskwalifikuje również zarzut naruszenia art. 210 O.p. Ustalony stan sprawy stał się w związku z tym stanem faktycznym przyjętym przez Sąd przy dokonywaniu oceny legalności zaskarżonej decyzji, bowiem należy wskazać na brak uzasadnienia dla stawianych przez stronę skarżącą zarzutów procesowych. Organy administracyjne uwzględniły całokształt okoliczności sprawy, a przeprowadzona zgodnie z normami prawa procesowego ocena materiału dowodowego, mimo że niezgodna z oczekiwaniami skarżącej spółki, nie może stanowić o naruszeniu zasad legalizmu, prawdy obiektywnej, swobodnej oceny dowodów, czy też zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. W ocenie Sądu, strona skarżąca skutecznie nie wykazała, aby w sprawie doszło do naruszenia któregokolwiek z przywołanych przepisów regulujących postępowanie przed organem, zwłaszcza postępowanie dowodowe, a naruszenie to miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sporządzone zaś uzasadnienie wydanej decyzji organu odwoławczego zawiera wyjaśnienie podstaw faktycznych i prawnych rozstrzygnięcia i poddaje się kontroli instancyjnej.

Odnosząc się do zarzutów w kontekście zebranych dowodów wskazać należy, że z protokołu z dnia [...] 2019r. wynika, iż funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej z [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] przeprowadzili kontrolę pojazdu samochodowego o numerze rejestracyjnym [...] wraz z naczepą o numerze rejestracyjnym [...], przewożącego towar, którego przewóz podlega systemowi monitorowania drogowego, tj. olej napędowy, a okoliczność ta nie jest sporna.

W wyniku kontroli zgłoszenia przewozu nr [...] z dnia [...] 2019 r. i dokumentów towarzyszących ww. transportowi stwierdzono, że przewoźnik - Spółka - nie zapewnił przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego tym zgłoszeniem, w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem. Ustalono, że w momencie rozpoczęcia kontroli o godzinie [...] lokalizator pojazdu nr [...] nie przekazywał danych geolokalizacyjnych środka transportu do systemu SENT. Sygnał pojawił się o godzinie 11:31 w trakcie kontroli. Oznacza to, że od momentu rozpoczęcia trasy przewozu towarów do czasu kontroli brak było sygnału o lokalizacji pojazdu. Ustalenia te potwierdza nie tylko wskazany protokół z kontroli, ale także wydruki systemowe SENT- GEO. Z powyższego wynika, że strona skarżąca przewoziła paliwo, jednakże trasa przewozu poprzez lokalizację pojazdu wraz z towarem, była niewidoczna w systemie dla organu.

Wprawdzie w skardze strona nie kwestionuje braku danych geolokalizacyjnych i wskutek tego niemożliwe było monitorowanie przewozu towarów, twierdzi jednak, że nastąpiło to z powodu problemów technicznych po stronie systemu SENT, co w konsekwencji spowodowało brak przesyłania danych geolokalizacyjnych, który trwał od momentu rozpoczęcia przewozu do momentu zatrzymania pojazdu do kontroli.

Zauważyć jednak należy, że po podjęciu przez funkcjonariuszy czynności kontrolnych operator ZSL rozpoczął przekazywanie danych, co dowodzi, że w dniu kontroli rejestr SENT był dostępny. Zasadnie organ podnosi, że w tym okresie nie odnotowano awarii systemu SENT-GEO, co potwierdzają wydruki z Platformy Usług Elektronicznych Skarbowo-Celnych – PUESC oraz informacja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] z dnia [...] 2019r., wskazujące, że w trakcie całej trasy przewozu system SENT działał w sposób umożliwiający przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu. Przyczyna zatem nie tkwiła w funkcjonowaniu systemu SENT, skoro w trakcie kontroli pojazd stał się widoczny, a jednocześnie nie odnotowano w tym czasie utrudnień czy awarii systemu SENT-GEO. Brak przekazywania danych geolokalizacyjnych środka transportu przewożącego paliwo objętego zgłoszeniem SENT nie był zatem spowodowany niedostępnością rejestru. Tej tezie nie można przeciwstawić twierdzenia strony skarżącej, że o trudnościach technicznych systemu SENT świadczyć ma fakt, że przewoźnik nie otrzymał komunikatu o braku przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego tym zgłoszeniem. Wskazana przez skarżącą okoliczność, w ocenie Sądu, może jedynie stanowić dowód stanu technicznego zewnętrznego systemu lokalizacji, ale w żadnym razie nie jest dowodem na tezę o problemach technicznych w odbiorze danych geolokalizacyjnych środka transportu leżących po stronie systemu SENT.

Zasadnie też organ wyjaśnił, że w sprawie nie ma zastosowania art. 10c ust. 1 ustawy, zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia trwającej dłużej niż godzinę niesprawności lokalizatora albo zewnętrznego systemu lokalizacji, kierujący, o którym mowa w art. 2 pkt 2 lit. a, jest obowiązany do niezwłocznego zatrzymania się na najbliższym parkingu samochodowym lub w najbliższej zatoce postojowej. Rację ma organ, że art. 10c ust. 1 dotyczy innej sytuacji niż występująca w tej sprawie. W niniejszej sprawie nie stwierdzono, ażeby kierowca pomimo niesprawności lokalizatora nie zatrzymał się przez ponad godzinę na najbliższym parkingu lecz, że kierowca nie włączył sprawnego urządzenia lokalizującego. Z zapisów protokołu z kontroli wynika, że kierowca uruchomił geolokalizator dopiero w trakcie kontroli. Rację ma zatem organ, że w dniu kontroli rejestr SENT był dostępny, lokalizator zgłoszony przez przewoźnika do rejestru SENT nie był niesprawny, ale nie został włączony.

Podkreślić należy, że stwierdzenie niedopełnienia obowiązków z art. 10a ust. 1 skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł i organ nie działa tu w ramach uznania administracyjnego, nie może wymierzyć kary w niższej wysokości, ustawodawca nie wyposażył organu w prawo do jej miarkowania. Niemniej jednak ustawodawca w art. 22 ust. 3 postanowił, że w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1-2a, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3. Stosownie do tego ostatniego przepisu organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, jeżeli to odstąpienie: 1) nie stanowi pomocy publicznej albo 2) stanowi pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, udzieloną z uwzględnieniem warunków dopuszczalności tej pomocy, określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej, albo 3) stanowi pomoc publiczną spełniającą warunki określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 4.

W ocenie tut. Sądu nie budzi zastrzeżeń stanowisko Dyrektora dotyczące braku podstaw do odstąpienia od nałożenia na skarżącą spółkę kary pieniężnej. Zgodzić się należy ze stanowiskiem, że zwolnienie z kary jest uzasadnione w sytuacjach szczególnych, na które strona nie miała wpływu i które były niezależne od sposobu jej postępowania. O istnieniu ważnego interesu przewoźnika, uprawiającego do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, nie decyduje jego subiektywne przekonanie, lecz decydować powinny kryteria zobiektywizowane, w każdym przypadku inne, uwzględniające różnorodne aspekty sprawy. Przy czym użycie słowa "ważny" podkreśla raczej wyjątkowość zastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej z uwagi na tenże interes (por. wyrok WSA z dnia 8 listopada 2018, sygn. akt I SA/Ol 572/18).

Zdaniem Sądu, organ trafnie podał, że wystąpienie przesłanki ważnego interesu przewoźnika wiąże się z istnieniem po jego stronie szczególnych powodów, w konsekwencji których żądanie pełnej i terminowej zapłaty kary może zachwiać podstawami jego egzystencji i osób od niego zależnych. Jest to zatem całokształt okoliczności dotyczących sytuacji przewoźnika, w szczególności sytuacji materialnej, finansowej. W tym kontekście organ wskazał, że strona nie podała okoliczności, które wskazywałyby na brak możliwości regulowania zobowiązań. Uprawniało to organ do wniosku o dobrej kondycji finansowej spółki i braku pogorszenia stanu majątkowego na dzień orzekania przez organ odwoławczy. Tym samym uznać należy, że wywiązanie się z ciążącego obowiązku zapłaty kary pieniężnej nałożonej zaskarżoną decyzją leży w możliwościach finansowych skarżącej i nie zagrozi jej płynności finansowej.

Zdaniem Sądu, w analizowanej sprawie nie można było również przyjąć, że skoro stwierdzone naruszenie nie doprowadziło do żadnych negatywnych skutków w zakresie ochrony legalnego obrotu towarów wrażliwych, to nałożenie kary pieniężnej na legalnie działający podmiot nie leży w interesie publicznym. W tym zakresie Sąd podziela stanowisko wyrażone przez organ odwoławczy, że odstąpienie w ustalonych okolicznościach od wymierzenia ww. kary pieniężnej kolidowałoby z interesem Skarbu Państwa. Okoliczność, że skarżąca spółka dokonuje legalnego obrotu paliwami, nie oznacza automatycznie wystąpienia przesłanki interesu publicznego przemawiającego za odstąpieniem od nałożenia kary. Przyjęcie argumentacji skarżącej spółki powodowałoby, że zawsze, gdy wykazany jest obrót legalny, to kara automatycznie nie byłaby stosowana, pomimo niedopełnienia obowiązków z ustawy SENT.

Organ podał, jak rozumie pojęcie "interes publiczny" i odwołał się do celu ustawy. Nie znalazł takich wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, które przemawiałyby w niniejszej sprawie za odstąpieniem od nałożenia kary. W konsekwencji powyższego nie narusza prawa zawarta w decyzji ocena co do braku także tej przesłanki.

Odnosząc się do zarzutu wydania decyzji z naruszeniem zasady proporcjonalności przejawiającej się niewspółmiernością zastosowanych środków względem celu, jaki ma osiągnąć ustawa SENT podnieść należy ponownie, że wymiar kar za poszczególne naruszenia przepisów tej ustawy ustalony został przez ustawodawcę w konkretnej wysokości, ustawa nie przewiduje miarkowania kary.

Istotną okolicznością jest również to, że zagrożenie administracją karą pieniężną na podstawie ustawy o SENT dotyczy przewozu towarów o szczególnym charakterze (tzw. wrażliwych), enumeratywnie wymienionych w art. 3 ust. 2 ustawy o SENT oraz w rozporządzeniu wykonawczym, kara ta nie jest związana z przewozem pozostałych towarów. Sąd podziela stanowisko, w myśl którego wprowadzając zróżnicowany wymiar kar pieniężnych za poszczególne naruszenia ustawy o SENT ustawodawca uwzględnił zasadę proporcjonalności pomiędzy stwierdzonym naruszeniem prawa, a jego skutkami w znaczeniu społeczno – gospodarczym. Trzeba mieć przy tym na uwadze, że - jak wyżej wykazano - w uzasadnionych przypadkach ustawa przewiduje możliwość odstąpienia od nałożenia kary (art. 22 ust. 3). Nie można przy tym tracić z pola widzenia prewencyjnego oraz dyscyplinującego znaczenia administracyjnych kar pieniężnych przewidzianych w ustawie o SENT. Zasada proporcjonalności została zatem przez ustawodawcę zachowana, natomiast dotkliwość kar nakładanych na podstawie tej ustawy ma na celu zobligowanie uczestników transportu do rygorystycznego i skrupulatnego przestrzegania regulacji ustawowych. Innymi słowy, zasada proporcjonalności została uwzględniona w wysokości ustalonych ustawowo kar i nie może ona służyć jako argument do odstąpienia od wymierzenia kary w sytuacji, gdy naruszenie jest niewątpliwie (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 27 marca 2019 r., sygn. akt II SA/Bd 1398/18, publ.: CBOSA).

Reasumując stwierdzić należy, że badanie legalności zaskarżonej decyzji wykazało, iż nie narusza ona prawa materialnego oraz prawa procesowego w stopniu skutkującym konieczność jej uchylenia.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skarga została oddalona.