Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1145/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2022-10-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
6561
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 3,  art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2019 poz 1170
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Haberka, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Kieres, Asesor WSA Iwona Solatycka (sprawozdawca), , Protokolant: Starszy specjalista Agnieszka Dąbrowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie 4 października 2022 r. sprawy ze skargi E. sp. z o.o. w B. na interpretację indywidualną Burmistrza B. z 15 września 2021 r. znak [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną interpretacją indywidualną z 15 września 2021 Burmistrz B. D. (dalej Burmistrz, organ interpretacyjny) stwierdził, że stanowisko E. Sp. z o.o. zs. w B. D. (dalej: Wnioskodawca, Spółka, Strona) przedstawione we wniosku o jej wydanie przepisów prawa podatkowego w przedmiocie podatku od nieruchomości jest nieprawidłowe w zakresie uznania, że Spółka jest uprawniona od momentu zamknięcia kwater do stosowania w zakresie posiadanych gruntów stawkę dla gruntów pozostałych przewidzianą w przepisie art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 1170 ze zm.) – dalej u.p.o.l., a budowle nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Wnioskodawca pismem z dnia 18 czerwca 2021 r., zwrócił się o wydanie, w jej indywidualnej sprawie, pisemnej interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości w przedmiocie ustalenia sposobu opodatkowania dwóch kwater, które znajdują się w obrębie składowisk odpadów, zlokalizowanych w B.D., tj. składowiska odpadów paleniskowych P—III oraz składowiska odpadów stałych, na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. u.p.o.l.

We wniosku Spółka przedstawiła następujący stan faktyczny/zdarzenie przyszłe: Podstawowym przedmiotem działalności Wnioskodawcy jest działalność związana z rekultywacją i pozostała działalność usługowa związana z gospodarką odpadami (PKD.39.00.Z.).

Spółka jest użytkownikiem wieczystym gruntów obejmujących m in. dwie kwatery, które znajdują się w obrębie składowisk odpadów, zlokalizowanych w B. D., tj:

• składowisko odpadów paleniskowych P-III oraz

* składowisko odpadów stałych.

W drodze decyzji Wojewody D. z dnia 17 sierpnia 2004 r., sygn. SR 111.6621-5/7/04 uzgodnione zostały warunki rekultywacji technicznej części zarządzanego przez Spółkę składowiska odpadów paleniskowych P-llI, w której ustalono m.in. termin zakończenia rekultywacji na dzień 31 sierpnia 2014 r. Wojewoda Dolnośląski decyzją z dnia 31 maja 2005 r., sygn. SR.III.6621- 3/2p/l /KS/05, po przeprowadzeniu kontroli składowiska P-Ill przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, wyraził zgodę na zamknięcie części składowiska P-III.

Zakończenie rekultywacji (a zatem i zamknięcie kwatery P-III składowiska) nastąpiło z dniem 31 sierpnia 2014 roku.

W ewidencji środków trwałych Wnioskodawcy ujęty został między innymi środek trwały stanowiący budowlę w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych o nazwie P-III SKŁADOWISKO ODPADÓW PALENISKOWYCH. Środek ten jest całkowicie zamortyzowany bilansowo, dla celów podatkowych jeszcze nie został całkowicie zamortyzowany. Składowisko to budowla ziemna - wykonana w gruncie. Stąd też niemożliwym jest oddzielenie budowli składowiska i gruntu, na którym została ona wzniesiona.

W drodze decyzji Marszałka Województwa D. nr Z/13/2009 z dnia 16 czerwca 2009 r. wydano również zgodę na zamknięcie kwatery odpadów stałych oraz uzgodnione zostały warunki rekultywacji technicznej przedmiotowego składowiska odpadów. Powyższa decyzja została zmieniona decyzjami Marszałka Województwa D. z dnia 30 września 2009 r., nr Z 13.1/2009, z dnia 16 grudnia 2015 r., nr Z 13.2/2009 oraz z dnia 3 września 2019 r., nr Z 13.3/2019. W ostatniej wymienionej decyzji wskazano m.in, zmieniony harmonogram działań związanych z rekultywacją kwatery składowiska odpadów stałych, zgodnie z którym ostateczny termin realizacji poszczególnych działań rekultywacyjnych przewidziano na dzień 30 grudnia 2025 r.

Z uwagi na różnice technologiczne, w ewidencji środków trwałych Wnioskodawcy brak jest budowli składowiska w przypadku kwatery odpadów stałych.

Spółka odnosi w koszty uzyskania przychodu dla potrzeb podatku dochodowego wydatki na podatek od nieruchomości w zakresie przedmiotowych nieruchomości, jak również amortyzację budowli.

W związku z przedstawionym powyżej opisem stanu faktycznego / zdarzenia przyszłego, Wnioskodawca zwrócił się z pytaniem:

czy w związku z zamknięciem kwater składowiska w rozumieniu art. 123 ustawy o odpadach w oparciu o decyzję administracyjną właściwego organu i brakiem faktycznego oraz nawet potencjalnego wykorzystywania przedmiotowych gruntów i budowli składowisk do prowadzenia działalności gospodarczej przez Wnioskodawcę - Spółka jest uprawniona od momentu zamknięcia kwater do stosowania w zakresie posiadanych gruntów stawkę dla gruntów pozostałych przewidzianą w przepisie art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c u.p.o.l., natomiast czy budowle podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości?

Spółka stoi na stanowisku, że fakt zamknięcia kwater składowiska w rozumieniu art. 123 ustawy o odpadach w oparciu o decyzję administracyjną właściwego organu oznacza niemożność prowadzenia przez Spółkę na przedmiotowych gruntach i budowlach działalności gospodarczej, zatem od momentu zamknięcia składowiska odpadów grunty i budowle składowisk nie powinny zostać uznane za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, a tym samym takie grunty podlegają opodatkowaniu według stawek pozostałych zgodnie z art. art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c UPiOL, natomiast budowle nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Zdaniem Spółki, stosownie do treści przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym w 2021 roku przez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej należy rozumieć grunty, budynki i budowie będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust 2a. Spółka wskazała, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 24 lutego 2021 r. o sygn. SK 39/19 (dalej: Wyrok TK), w którym uznał za niezgodny z Konstytucją art. 1a ust. 1 pkt 3 UPiOL rozumiany w ten sposób, że o związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie ich przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą.

W ocenie Spółki, pomimo tego, że wspomniany Wyrok TK dotyczył kwestii opodatkowania podatkiem od nieruchomości składników majątku posiadanych przez osobę fizyczną będącą przedsiębiorcą treść uzasadnienia ma charakter uniwersalny, w konsekwencji może znaleźć zastosowanie również w przypadku osób prawnych.

Biorąc pod uwagę powyższe. Spółka zaznaczyła, że Trybunał Konstytucyjny wskazał, że przedsiębiorcy nie mogą być obciążani wyższa stawka podatku jedynie z powodu posiadania nieruchomości, które w rzeczywistości nie służą im do prowadzenia działalności gospodarczej. Strona powołała stosowne orzecznictwo sądów administracyjnych.

Zdaniem Spółki należy podkreślić, że w wyniku zamknięcia kwater składowiska odpadów w rozumieniu art. 123 ustawy o odpadach w oparciu o decyzję administracyjną właściwego organu Wnioskodawca nie ma możliwości (ani faktycznego ani nawet potencjalnego) wykorzystania znajdujących się w obrębie składowisk gruntów i budowli do prowadzenia jakiejkolwiek działalności gospodarczej, bowiem fakt zamknięcia przedmiotowych kwater pociąga za sobą konieczność zaprzestania prowadzenia przez Spółkę na przedmiotowych gruntach i budowlach działalności gospodarczej. Spółka podkreśla, iż składowiska to budowle ziemne - wykonane w gruncie. Stąd też niemożliwym jest oddzielenie budowli składowiska i gruntu, na którym została ona wzniesiona. W konsekwencji, grunt i budowla musza być objęte tym samym reżimem podatkowym.

W pierwszej kolejności Spółka wskazała, że zgodnie z przepisem art. 123 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2021 r., poz. 779, dalej: u.o.) okres przygotowania do budowy, budowy oraz prowadzenia składowiska odpadów obejmuje fazy:

1) przedeksploatacyjną - okres poprzedzający uzyskanie pierwszej ostatecznej decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska odpadów;

2) eksploatacyjną - okres od dnia uzyskania pierwszej ostatecznej decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska odpadów do dnia zakończenia rekultywacji składowiska odpadów;

3) poeksploatacyjną - okres 30 lat Uczony od dnia zakończenia rekultywacji składowiska odpadów.

Z kolei podano, że zgodnie z art. 123 ust. 2 u.o. dzień zakończenia rekultywacji składowiska odpadów jest równocześnie dniem zamknięcia tego składowiska.

Mając na uwadze powyższe, wskazano, że ustawodawca utożsamia zakończenie rekultywacji składowiska z zamknięciem tego składowiska.

Jednocześnie w świetle art. 146 ust. 1 u.o. zamknięcie składowiska odpadów lub jego wydzielonej części wymaga uzyskania zgody na zamknięcie składowiska odpadów lub jego wydzielonej części. Z kolei zgodnie z art 146 ust. 2 u.o. zgoda jest wydawana, w drodze decyzji; przez właściwy organ, o którym mowa w art 129 ust 1, na wniosek złożony przez zarządzającego składowiskiem odpadów. Stosownie do treści przepisu art. 149 u.o. decyzję o zamknięciu składowiska odpadów lub jego wydzielonej części i instrukcję prowadzenia składowiska odpadów wraz z decyzją zatwierdzającą tę instrukcję jest obowiązany wykonać zarządzający składowiskiem odpadów.

Przechodząc na grunt niniejszej sprawy Spółka wskazała, iż w zakresie składowiska odpadów paleniskowych (kwatera P-III) zamknięcie składowiska nastąpiło w dniu 31 sierpnia 2014 r. Natomiast w przypadku składowiska odpadów stałych zamknięcie tego składowiska przewiduje się na dzień 30 grudnia 2025 r.

Zdaniem Wnioskodawcy o wykorzystywaniu przedmiotowych gruntów i budowli do prowadzenia działalności gospodarczej przez Spółkę można mówić wyłącznie do dnia zakończenia rekultywacji składowiska odpadów, który jest jednocześnie dniem zamknięcia tego składowiska Rekultywacja składowiska odpadów stanowi końcowy etap wykorzystywania nieruchomości w celu prowadzenia działalności gospodarczej Spółki, jaką zgodnie z KRS jest pozostała działalność usługowa związana z gospodarką odpadami i działalność związana z rekultywacją, a zatem zakończenie rekultywacji kończy związek składowiska z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Zdaniem Spółki, powyższa argumentacja znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, (dotyczącym wprawdzie kwestii rekultywacji gruntów po wyczerpaniu złóż surowców, niemniej jednak w ocenie Spółki znajdującym zastosowanie w niniejszej sprawie). Zgodnie z orzecznictwem NSA wskazuje się, że proces rekultywacji gruntów stanowi ostatnia fazę wykorzystywania gruntów do celów prowadzenia działalności gospodarczej. Tak przykładowo w wyrokach NSA z dnia 26 lutego 2019 r., sygn. II FSK 667/17, z dnia 14 marca 2018 r., sygn. II FSK 694/16, z dnia 22 czerwca 2017 r" sygn. II FSK 1548/15 i II FSK 1549/15.

Spółka nie kwestionuje tego, że prowadzenie rekultywacji stanowi element działalności gospodarczej (por. np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 lipca 2019 r., sygn. lII SA/Wa 2678/18), niemniej jednak po zakończeniu rekultywacji, a tym samym od momentu zamknięcia składowiska odpadów, w ocenie Wnioskodawcy, nie można uznać, że w dalszym ciągu wykorzystuje grunty i budowle do prowadzenia działalności gospodarczej.

Z obowiązujących przepisów prawa wynika bowiem obowiązek zaprzestania przez Spółkę prowadzenia jakiejkolwiek działalności na terenie zamkniętych kwater. Z § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z 30 kwietnia 2013 r. w sprawie składowisk odpadów Dz.U. z 2013 r., poz. 523), wynika, że na koronie składowisk odpadów niebezpiecznych oraz składowisk odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne nie mogą być budowane budynki przez okres pięćdziesięciu lat od dnia zamknięcia składowiska, wykonywane wykopy, instalacje naziemne i podziemne, z wyłączeniem instalacji związanych z funkcjonowaniem składowiska.

Zdaniem Wnioskodawcy w sytuacji, w której rekultywacja składowiska odpadów uprzednio wykorzystywanego do składowania odpadów faktycznie została zakończona, a zatem nie są na przedmiotowych nieruchomościach wykonywane żadne formy aktywności (a co więcej, aktywność gospodarcza jest wprost zakazana przez wskazane powyżej przepisy) to grunty i budowle od dnia zamknięcia składowiska odpadów nie mogą zostać uznane za związane z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą.

W ocenie Wnioskodawcy, obowiązek zaprzestania przez Spółkę prowadzenia jakiejkolwiek działalności na terenie kwater powoduje, że grunty i budowle te nie mogą lub nie będą mogły być wykorzystywane przez Spółkę w celach związanych z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą, jaką jest działalność związana z rekultywacją i pozostała działalność usługowa związana z gospodarką odpadami (PKD.39.00.Z.).

W ocenie Spółki, konieczność zaprzestania składowania odpadów w momencie zamknięcia kwater spowodowała utratę możliwości podejmowania przez Spółkę jakichkolwiek działań na przedmiotowych gruntach i budowlach. W związku z powyższym, do gruntów należy zastosować niższe stawki podatku od nieruchomości, tj. tzw. stawki pozostałe wskazane w przepisie art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c u.p.o.l. natomiast budowle nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

W świetle wcześniejszych rozważań, uwzględniając Wyrok TK oraz najnowsze wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego, Wnioskodawca uważa, że w zakresie uznania czy grunty są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej należy wskazać, że związek taki powinien być oparty na faktycznym lub potencjalnym wykorzystaniu tej nieruchomości w działalności gospodarczej.

W związku z tym, że Spółka jest w posiadaniu gruntów obejmujących dwie kwatery znajdujące się w obrębie składowisk odpadów, które jest zamknięte lub będzie zamknięte i nie prowadzi oraz nie będzie prowadziła ani faktycznej ani nawet potencjalnej działalności gospodarczej z wykorzystaniem przedmiotowych gruntów, to należy uznać, że przedmiotowe grunty nie są i nie mogą być wykorzystywane do wykonywania działalności gospodarczej, w świetle Wyroku TK, należy zastosować niższe stawki podatku od nieruchomości, tj. tzw. stawki pozostałe wskazane w przepisie art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c u.p.o.l.

Organ interpretacyjny, stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego uznał się za nieprawidłowe - w zakresie uznaniu, że odnośnie gruntów należy zastosować niższe stawki podatku od nieruchomości, tj. tzw. stawki pozostałe wskazane w przepisie art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c U Pi OL, natomiast budowle nie opodatkowywać podatkiem od nieruchomości.

Organ podatkowy nie podzielił poglądu Spółki, że pomimo, iż Wyrok TK dotyczył kwestii opodatkowania podatkiem od nieruchomości składników majątku posiadanych przez osobę fizyczną będącą przedsiębiorcą treść uzasadnienia ma charakter uniwersalny, i w konsekwencji może znaleźć zastosowanie również w przypadku osób prawnych.

Zakończenie procesu rekultywacji, a następnie zamknięcie poszczególnych kwater składowisk odpadów, nie oznacza, że grunty i budowle z nimi związane przestają być związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Fakt zamknięcia składowiska odpadów oznacza, że jest ono już nieczynne i znajduje się w fazie poeksploatacyjnej. Ale mimo to znajduje się ono nadal w posiadaniu przedsiębiorcy i jest nadal związane z przedmiotem prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Albowiem prowadzenie składowiska odpadów obejmuje także fazę poeksploatacyjną - przez okres 30 lat liczony od dnia zakończenia rekultywacji składowiska. Stosownie do art. 123 ust. 1 u.o. po dniu zakończenia rekultywacji składowiska odpadów, składowisko wchodzi w fazę poeksploatacyjną trwającą przez okres 30 lat. Faza ta jest zaliczana do okresu prowadzenia składowiska. Na prowadzącym składowisko ciążą pewne obowiązki związane z tym okresem np. w zakresie monitoringu składowiska czy zapewnienia instalacji związanych z funkcjonowaniem składowiska. Faza poeksploatacyjna prowadzenia składowiska odpadów stanowi nadal działalność Spółki związaną z rekultywacją i pozostałą działalność usługowa związana z gospodarką odpadami. Sam fakt posiadania gruntów i budynków przez spółkę prawa handlowego przesądza o ich związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Organ wskazał więc, że budowle i grunty podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, z zastrzeżeniem, ze grunty należy opodatkować według stawki podatkowej przewidzianej dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą określonej w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z u.,p.o.l.

Wnioskodawca zaskarżył przedmiotową interpretacje podatkową.

W skardze Wnioskodawca zarzucił wydanemu rozstrzygnięciu: naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. błędnej wykładni przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c i pkt 3 u.p.o.l. polegające na uznaniu, iż w świetle wyroku TK Spółka nie jest uprawniona do stosowania w zakresie posiadanych gruntów stawki dla gruntów pozostałych oraz nieopodatkowywania podatkiem od nieruchomości budowli w związku z zamknięciem kwater składowiska odpadów w oparciu o decyzje administracyjna właściwego organu i brakiem faktycznego oraz nawet potencjalnego wykorzystywania gruntów i budowli składowisk do prowadzenia działalności gospodarczej.

Mając na uwadze zarzucane uchybienia, Spółka wniosła o uchylenie interpretacji w całości na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz.329, dalej: p.p.s.a.) i zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi Strona wskazała na przebieg postepowania i treść wniosku i interpretacji. Strona powołała argumenty na poparcie swojej interpretacji przepisów i wskazała na orzecznictwo.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa wydawane w indywidualnych sprawach. Na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i pkt 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność tej czynności, a art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio. Art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stanowi zaś, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Ten ostatni przepis stanowi, że skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Powyższe oznacza, że Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, dokonuje jej oceny w świetle wskazanych w skardze zarzutów, którymi jest związany.

Skarga nie jest uzasadniona, bowiem Burmistrz nie naruszył wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego.

Na podstawie art. 2 ust 1 pkt 3 U u.p.o.l.; opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane:

1) grunty;

2) budynki lub ich części;

3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Stosownie do art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., przez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, należy rozumieć - grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą.

Przez działalność gospodarczą zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. należy rozumieć działalność gospodarczą rozumianą w myśl przepisu art. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2021 r,, poz. 162 ze zm.), zgodnie z którym Działalnością gospodarcza jest zorganizowana działalność zarobkowa, wykonywana we własnym imieniu i w sposób ciągły.

Zgodnie do art. 123 ust. 1 u.o. okres przygotowania do budowy, budowy oraz prowadzenia składowiska odpadów obejmuje fazy:

1) przedeksploatacyjną - okres poprzedzający uzyskanie pierwszej ostatecznej decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska odpadów;

2) eksploatacyjną - okres od dnia uzyskania pierwszej ostatecznej decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska odpadów do dnia zakończenia rekultywacji składowiska odpadów;

3) poeksploatacyjną - okres 30 lat liczony od dnia zakończenia rekultywacji składowiska odpadów.

Natomiast zgodnie do art. 123 ust. 2 u.o., dzień zakończenia rekultywacji składowiska odpadów jest równocześnie dniem zamknięcia tego składowiska.

Stosownie do art. 123 ust. 1 u.o. po dniu zakończenia rekultywacji składowiska odpadów, składowisko wchodzi w fazę poeksploatacyjną trwającą przez okres 30 lat. Faza ta, jak słusznie uznał Organ interpretacyjny, jest zaliczana do okresu prowadzenia składowiska. Na prowadzącym składowisko ciążą obowiązki związane z tym okresem m.in.. w zakresie monitoringu składowiska czy zapewnienia instalacji związanych z funkcjonowaniem składowiska.

Prowadzenie składowiska odpadów oznacza wszystkie działania dotyczące funkcjonowania składowiska, w tym monitoring składowiska odpadów, podejmowane w fazie eksploatacyjnej i poeksploatacyjnej (art. 124 ustawy o odpadach). Faza poeksploatacyjna, zgodnie z art. 123 ust. 1 pkt 3 cytowanej ustawy, to okres 30 lat od dnia zakończenia rekultywacji składowiska.

Na zasadność opodatkowania podatkiem od nieruchomości składowiska odpadów w okresie poeksploatacyjnym wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w prawomocnym wyroku z dnia 18 sierpnia 2009 r., sygn. I SA/Kr 855/09 oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, w wyroku z dnia 6 kwietnia 2022 r., sygn. I SA/Łd 33/22 oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 5 lipca 2022 r. sygn.. akt I SA/Gl 540/22. (opubl. w CBOSA). Poglądy wrażone w tych wyrokach Sąd w pełni podziela.

Jak wskazano w ww. wyrokach, z przepisów u.o. wynika, że działalność składowiska odpadów ma miejsce także po jego zamknięciu, gdy nie przyjmuje ono nowych odpadów. Po zamknięciu składowiska odpadów należy podejmować szereg czynności prawnych i faktycznych związanych z funkcjonowaniem składowiska (monitorować, rekultywować, odgazowywać).

Fakt zaprzestania składowania odpadów, nie wyłącza składowiska z zakresu związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zatem zamknięcie składowiska i zaprzestanie przyjmowania odpadów nie powoduje, że działalność gospodarcza nie jest nadal prowadzona. Należy więc nadal traktować grunty i budowlę składowiska odpadów jako związane z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Kwestie dotyczące rekultywacji składowiska odpadów oraz prowadzenia jego monitoringu uregulowane są w ustawie o odpadach. Obowiązki w tym zakresie nakładane są na zarządzającego składowiskiem odpadów. Z ustawy tej wynika, iż proces rekultywacji, jak i później prowadzonego monitoringu, jest fazą prowadzonej działalności (faza poeksploatacyjna) związanej z gospodarowaniem odpadami, co ma konsekwencje w zakresie podatku od nieruchomości. Zgodnie z art. 137 ust. 1 ustawy o odpadach, cena za przyjęcie odpadów do składowania na składowisku odpadów uwzględnia w szczególności koszty budowy, prowadzenia, w tym zamknięcia i rekultywacji oraz nadzoru, w tym monitoringu składowiska odpadów.

Skoro na Skarżącą, nałożone zostały określone obowiązki związane z przeprowadzeniem procesu zamknięcia tego składowiska, rekultywacji technicznej i biologicznej, a następnie monitorowania składowiska, to nie można uznać, iż nieruchomość, traci przymiot związanej z działalnością gospodarczą i nie podlega opodatkowaniu według zasad z tym faktem związanych również w fazie poeksploatacyjnej..

Czynności rekultywacyjne i monitoring składowiska stają się częścią składową tej działalności prowadzonej w fazie poeksploatacyjnej. W świetle powyższego stwierdzić należy, iż grunty, na których w fazie poeksploatacyjnej prowadzony jest monitoring, są nie tylko związane z prowadzeniem działalności, ale także zajęte na jej prowadzenie, co w świetle przepisów art. 2 ust. 1 pkt 1 i ust. 2, w związku z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. powoduje, iż podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawek najwyższych.

Wskazany przez Stronę wyrok TK nie ma znaczenia dla sprawy o tyle, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku tym uznał za niezgodny z Konstytucją art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. rozumiany w ten sposób, że o związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie ich przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Natomiast w sprawie będącej przedmiotem interpretacji ze stanu faktycznego i prawnego wynika związanie przedmiotowych nieruchomości z działalnością gospodarczą. Sąd oczywiście zauważa, że ww wyrok TK dotyczy też sytuacji osób prawnych, wbrew temu co wskazał Organ interpretacyjny, jednak nie zmienia to sytuacji, iż uznanie stanowiska spółki za nieprawidłowe w przedmiotowej sprawie było słuszne wobec wyżej wskazanych przyczyn. Zatem organ interpretacyjny nie naruszył, co do zasady wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.