Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2083/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 576
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 i 2, art. 145 par. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 125 par. 1 pkt 1, art. 133 par. 1, art. 141 par. 4, art. 145 par. 1 pkt 2 lit b, art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 25 maja 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) sędzia del. WSA Jakub Zieliński Protokolant asystent sędziego Tomasz Bogdan Godlewski po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej L. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 maja 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 2285/14 w sprawie ze skargi L. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 12 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 2285/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę L. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską.

Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Komendant Główny Policji, działając jako organ odwoławczy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576) w dniu [...] października 2014 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję nr [...] Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] sierpnia 2014 r. o cofnięciu L. S. pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji podał, że L. S. otrzymał pozwolenie na broń palną myśliwską do celów łowieckich w 1992 r. Organ pierwszej instancji w dniu [...] lipca 2012 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia ww. pozwolenia, ponieważ powziął wątpliwości co do jego zdolności psychofizycznych. Wątpliwości te pojawiły się w związku z toczącym się przeciwko niemu postępowaniem karnym, podczas którego wydana została opinia sądowo – psychiatryczna, w której stwierdzono, iż w czasie popełnienia zarzucanego mu czynu miał znacznie ograniczoną poczytalność oraz rozpoznano u niego osobowość paranoiczną. Postępowanie w dniu [...] czerwca 2009 r. zostało umorzone.

L. S. został wezwany do przedłożenia aktualnych orzeczeń lekarskiego i psychologicznego. W dniu [...] lipca 2012 r. dostarczył wymagane orzeczenia, z których wynikało że nie należy on do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji i może dysponować bronią. Organ pierwszej instancji złożył odwołania od tych orzeczeń. W dniu [...] listopada 2012 r. do organu wpłynęło orzeczenie lekarskie, z treści którego wynikało, że L. S. nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią w myśl art. 15 ustawy o broni i amunicji.

W ustalonym stanie faktycznym i prawnym organ pierwszej instancji na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji wydał decyzję o cofnięciu L. S. pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej.

Art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji stanowi, że pozwolenie na broń cofa sie osobom, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. W stosunku do ww. zastosowanie ma pkt 2, w myśl którego pozwolenia na broń nie może posiadać osoba z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. Nr 111, poz. 535 z późn. zm.) lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej.

Ostateczne orzeczenie czy to lekarskie, czy to psychologiczne jest przesłanką rozstrzygającą o obligatoryjnym cofnięciu pozwolenia na każdy rodzaj broni i bez względu na cel jej posiadania.

Od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę wniósł L. S. podnosząc, że decyzja ta w sposób rażący narusza prawo oraz inne normy postępowania, a także jego interes prawny pozbawiając go uprawnień członka Polskiego Związku Łowieckiego. Skarżący zarzucił organowi, że naruszył przepisy postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 1 i 3 K.p.a. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji i nakazanie zwrócenia mu zabezpieczonej przez organ broni.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z dnia 12 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 2285/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2014 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską.

W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń osobom z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w ustawie o ochronie zdrowia psychicznego, lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej. W celu stwierdzenia, czy u określonej osoby istnieją takie ograniczenia przeprowadza się badania, o jakich mowa w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. Nr 79, poz. 898 ze zm.). Orzeczenia lekarskie i psychologiczne wydane na podstawie przepisów powołanego rozporządzenia stanowią podstawę do wydania przez właściwy organ Policji decyzji w sprawie udzielenia bądź cofnięcia pozwolenia na broń.

W rozpoznawanej sprawie takie właśnie orzeczenie lekarskie stanowiło podstawę prawną decyzji cofającej skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską.

Orzeczeniem z dnia [...] listopada 2012 r. upoważniony lekarz z Wojskowego Instytutu Medycyny Lotniczej, po rozpatrzeniu odwołania Komendanta Stołecznego Policji od orzeczenia lekarskiego z dnia [...] lipca 2012 r. stwierdził, że skarżący nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią w myśl art. 15 ustawy o broni i amunicji.

Zgodnie z § 8 ust. 9 ww. rozporządzenia, orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwołania jest ostateczne. To zaś oznacza, że organy Policji będąc związane ostatecznym orzeczeniem lekarskim lub psychologicznym, nie mogą dokonywać ich oceny. Badania ogólne i psychologiczne, a w razie potrzeby dodatkowe badania specjalistyczne i pomocnicze oraz konsultacje innych lekarzy specjalistów (§ 2 rozporządzenia) mają bowiem zapewnić wszechstronną ocenę stanu zdrowia fizycznego i psychicznego osób ubiegających się o pozwolenie na broń lub posiadających takie pozwolenie.

Sąd wskazał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych zgodnie przyjmuje się, że jeżeli w sprawie o cofnięcie pozwolenia na broń palną zostanie wydane ostateczne negatywne orzeczenie lekarskie czy też psychologiczne, to właściwy organ Policji zobowiązany jest wydać decyzję o cofnięciu pozwolenia. Obowiązek ten wynika wprost z dyspozycji art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, Sąd uznał, że organy administracji nie naruszyły wskazanych w skardze przepisów postępowania, oraz że w zasadniczej części nie dotyczą one zaskarżonej decyzji.

Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną wniósł L. S. podnosząc zarzuty naruszenia:

1. art. 133 § 1 P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i skutkiem tego nieuwzględnienie przy rozpoznaniu sprawy przez Sąd I instancji całokształtu okoliczności wynikających z akt sprawy a powołanych w pismach kierowanych przez skarżącego, zarówno w toku postępowania administracyjnego przed organami administracji publicznej, jak i na etapie skierowania skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a dotyczących zawisłości sprawy przed Sądem Rejonowym dla Warszawy - Żoliborza w Warszawie, IV Wydziałem Karnym (sygn. akt IV K 50/14) w sprawie z subsydiarnego aktu oskarżenia skarżącego z dnia [...] lutego 2014 roku przeciwko W. Ż. i B. T. o poświadczenie nieprawdy w sporządzonej opinii neurologiczno - psychiatrycznej i nadto przekroczenia przynależnych uprawnień służbowych i kolejno stanowiącej podstawę wydawania decyzji obarczonych wadami prawnymi oraz pominięcie argumentacji skarżącego w przedmiocie powołanych faktów, okoliczności, wyjaśnień, dowodów skutkujących wadliwością decyzji Komendanta Głównego Policji oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Stołecznego Policji w Warszawie;

2. art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez jego wadliwe zastosowanie polegające na braku wskazania relacji przepisów prawa do stanu faktycznego sprawy oraz ograniczenie uzasadnienia w dużym stopniu do powielenia stanowiska zajętego w sprawie przez organ administracji i jego prostej akceptacji, w szczególności pominięcie i nie ustosunkowanie się do argumentacji podniesionej przez skarżącego dotyczącej naruszenia przez organy administracji publicznej obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i gruntownego rozpatrzenia całości materiału dowodowego i tym samym niepodjęcie wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz załatwienie sprawy z pominięciem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, bezkrytyczne uznanie w całości błędnych ustaleń faktycznych stanowiących podstawę wydania uprzednio zapadłych decyzji biorących za podstawę - sporządzone rozpoznanie, opinie i wniosek w kwestionowanym badaniu z dnia [...] listopada 2012 roku dokonanym niezgodnie ze sztuką lekarską, zgodnie z którą winno się opierać na objawach, na danych wywiadu i badaniach dodatkowych; sprzeczności opinii rozpoznania i wniosku psychiatry z ich uzasadnieniem oraz opinii i rozpoznania z opiniami prywatnymi Skarżącego;

3. art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. 2012 r., poz. 270), poprzez jego niezastosowanie, i skutkiem tego wydanie w dniu 12 maja 2015 roku wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, pomimo oczywistej zasadności zawieszenia postępowania w sprawie - z urzędu z uwagi na zawisłość sprawy przed Sądem Rejonowym dla Warszawy - Żoliborza w Warszawie, IV Wydziałem Karnym, w sprawie za sygn. akt 50/14 w przedmiocie skierowanego przez Skarżącego subsydiarnego aktu oskarżenia przeciwko W. Ż. i B. T. o poświadczenie nieprawdy w sporządzonej opinii neurologiczno - psychiatrycznej, przekroczenia przynależnych im uprawnień służbowych, a więc opinii stanowiącej kolejno podstawę wydania decyzji o cofnięciu skarżącemu pozwolenia na posiadania broni palnej myśliwskiej, w sytuacji gdy rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się już postępowania sądowego.

Pełnomocnik skarżącego podniósł, że podstawą orzekania sądu administracyjnego jest materiał zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed organami administracji obydwu instancji. Orzekanie "na podstawie akt sprawy", o jakim mowa w art. 133 § 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oznacza, że sąd przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw jej wydania (wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2010 r. I GSK 3/10, CBOSA; wyrok NSA z dnia 6 października 2011 r., II FSK 1214/10).

Pełnomocnik skarżącego stwierdził, iż Sąd I instancji przy rozpoznaniu niniejszej sprawy pominął całokształt okoliczności wynikających z akt sprawy. W szczególności pominął okoliczności powołane w pismach kierowanych przez skarżącego oraz kwestię nieodniesienia się przez organ administracji do całości argumentacji skierowanej zarówno w toku postępowania administracyjnego przed organami administracji publicznej, jak i na etapie skierowania skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a dotyczących zawisłości sprawy przed Sądem Rejonowym dla Warszawy - Żoliborza w Warszawie, IV Wydziałem Karnym (sygn. akt IV K 50/14) w sprawie z subsydiarnego aktu oskarżenia skarżącego z dnia [...] lutego 2014 roku przeciwko W. Ż. i B. T. o poświadczenie nieprawdy w sporządzonej opinii neurologiczno - psychiatrycznej a nadto przekroczenia przynależnych uprawnień służbowych i stanowiącej podstawę wydawania decyzji obarczonych wadami prawnymi oraz pominięcie argumentacji skarżącego w przedmiocie powołanych faktów, okoliczności, wyjaśnień, dowodów skutkujących wadliwością decyzji Komendanta Głównego Policji oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Stołecznego Policji w Warszawie.

Pełnomocnik stwierdził, że zdaniem skarżącego organy administracji publicznej w uzasadnieniu decyzji obu instancji posłużyły się jedynie ogólnymi stwierdzeniami. Taka sytuacja rodzi podejrzenie o arbitralność rozstrzygnięcia, co stoi w sprzeczności z zasadami postępowania administracyjnego określonymi w Rozdziale 2 Działu I K.p.a. (wyrok WSA w Warszawie z 18.10.2006 r., sygn. akt II SA/WA 1351/06). W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny ograniczył się w dużym stopniu do powtórzenia sformułowań użytych przez organ administracji, powielenia jego stanowiska zajętego w sprawie i jego prostej akceptacji. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 sierpnia 2012 roku sytuacja jak powyżej nie służy realizacji celów sądowej kontroli administracji publicznej (wyrok NSA z 29 sierpnia 2012 r. IIFSK 205/11).

W ocenie skarżącego kasacyjnie naruszony został art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez jego wadliwe zastosowanie polegające na braku wskazania relacji przepisów prawa do stanu faktycznego sprawy oraz ograniczenie uzasadnienia w dużym stopniu do powielenia stanowiska zajętego w sprawie przez organ administracji i jego prostej akceptacji. Zauważalnym jest pominięcie i nie ustosunkowanie się do argumentacji podniesionej przez skarżącego dotyczącej naruszenia przez organy administracji publicznej obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i gruntownego rozpatrzenia całości materiału dowodowego. Organy administracji publicznej obu instancji, co wyraźnie znalazło swoje odzwierciedlenie w treści uzasadniania zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaniechały podjęcia wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz rozpoznały sprawę z pominięciem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, bezkrytyczne przyjmując błędne ustalenia faktyczne niniejszej sprawy biorąc za podstawę sporządzone w opinii psychiatry W. Ż. rozpoznanie, opinie i wniosek w kwestionowanym badaniu z dnia [...] listopada 2012 roku dokonanym niezgodnie ze sztuką lekarską, zgodnie z którą winno się opierać na objawach, na danych wywiadu i badaniach dodatkowych. Znamiennym jest zaistniała sprzeczność opinii rozpoznania i wniosku psychiatry z ich uzasadnieniem oraz opinii i rozpoznania z opiniami prywatnymi skarżącego. Zawarte w opinii korzystne dla skarżącego dane wywiadu i korzystne oceny oraz brak objawów i badań dodatkowych paradoksalnie nie potwierdzały opinii, rozpoznania i wniosku psychiatry, a niekorzystne oceny nie były udowodnione objawami, czyli uzasadnieniami faktycznymi. W całkowitej opozycji do treści opinii i rozpoznania psychiatry W. Ż. stały prywatne opinie: psychiatry prof. dr hab. W. S. w zaświadczeniu z dnia [...] grudnia 2012 roku nie stwierdzającego zaburzeń psychicznych, czy też psycholog prof. dr hab. E. T. w opinii z dnia [...] stycznia 2013 roku, stwierdzającej kategorycznie prawidłowe funkcje rozpoznawcze oraz wykluczenie zmian organicznych mózgu i zespołu otępiennego (I), brak zaburzeń psychicznych, w tym urojeniowych typu prześladowczego i myślenia paranoicznego (II), zachowaną w pełni strukturę osobowości (III) oraz pełną poczytalność (IV). Skarżący pozbawiony został możliwości wykazania niezasadności posłużenia się podczas badania w dniu [...] listopada 2012 roku, opinią sądowo - psychiatryczną sprawy o sygn. akt IX K 1273/06, której zapis wbrew wiedzy skarżącego - pomimo jej nieujawnienia na rozprawie - został wykorzystany przez psychiatrę W. Ż. Tym niemniej biegli stwierdzili brak objawów choroby psychicznej oraz upośledzenia umysłowego, pozwalających bez przeszkód na udział w postępowaniu sądowym. Ani uzasadnienie rozpoznania psychiatry W. Ż. ani orzeczenie lekarskie B. T. nie wykazywało żadnego objawu przypisywanych skarżącemu zmian organicznych mózgu i zaburzeń psychicznych - paranoi i urojeń. B. T. bezkrytycznie zaakceptował ustalenie rozpoznania W. Ż., pomimo braku zebrania materiału dowodowego z objawów oraz z danych wywiadu i badań dodatkowych. Orzeczenie B. T. jest dla skarżącego nie do zaakceptowania albowiem opiera się na nieudowodnionych ocenach psychiatry. Paradoksalnym finalnie staje się, uznanie skarżącego za fizycznie niezdolnego do posiadania broni palnej myśliwskiej w sytuacji uznania przez 4 lekarzy tegoż samego Wojskowego Instytutu Medycyny Lotniczej za w pełni zdrowego fizycznie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w ocenie skarżącego, zaniechał zastosowania art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. i skutkiem tego wydał w dniu 12 maja 2015 roku wyrok oddalający skargę pomimo oczywistej zasadności zawieszenia niniejszego postępowania w sprawie - z urzędu z uwagi na zawisłość sprawy przed Sądem Rejonowym dla Warszawy - Żoliborza w Warszawie, IV Wydziałem Karnym w sprawie za sygn. akt IV 50/14 w przedmiocie skierowanego przez skarżącego subsydiarnego aktu oskarżenia przeciwko W. Ż. i B. T. o poświadczenie nieprawdy w sporządzonej opinii neurologiczno - psychiatrycznej, przekroczenia przynależnych im uprawnień służbowych, a więc opinii stanowiącej kolejno podstawę wydania decyzji o cofnięciu skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej, w sytuacji gdy rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy zależy od wyniku innego toczącego się już postępowania sądowego. Tymczasem przedmiotem rozpoznania Sądu Rejonowego dla Warszawy - Żoliborza w Warszawie, IV Wydziału Karnego jest zarzut poświadczenia nieprawdy przez W. Ż. podczas wystawiania dokumentu w postaci opinii neurologiczno psychiatrycznej, co do okoliczności mających znaczenie prawne dotyczących stanu zdrowia Pokrzywdzonego L. S. (tj. czyn z art. 271 § 1 k.k.) a nadto w odniesieniu do B. T. przekroczenia przynależnych mu uprawnień służbowych przy wydawaniu orzeczenia lekarskiego nr [...] co do stanu zdrowia psychicznego L. S. w zakresie wydanej w sprawie opinii neuropsychicznej z dnia [...] listopada 2012 roku.

W wypadku, o którym mowa w art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z uwagi na prejudycjalność innego toczącego się postępowania, którego wynik będzie miał wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Warunkiem skorzystania z tej podstawy, mającej związek z wynikiem innego postępowania administracyjnego (ogólnego lub podatkowego), sądowoadministracyjnego, sądowego (w tym także przed Trybunałem Sprawiedliwości - zob. postanowienie NSA z dnia 6 lipca 2011 r., II FZ 278/11, OSP 2012, z. 7-8, poz. 73, z glosą Z. Czarnika i L. Żukowskiego, tamże) lub przed Trybunałem Konstytucyjnym, jest wystąpienie sytuacji, w której to inne postępowanie jest już rozpoczęte. W realiach przedmiotowej sprawy, sprawa zawisła przed Sądem Rejonowym dla Warszawy - Żoliborza w Warszawie, IV Wydziałem Karnym, sygn. akt IV K 50/14 i bez wątpienia jej wynik będzie miał bezpośredni wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Jak słusznie wskazuje judykatura: Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 21 października 2014 roku (II FSK 24/14): "Zgodnie z dyspozycją art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Zagadnienie wstępne (prejudycjalne) występuje w sytuacji, w której uprzednie rozstrzygnięcie określonego zagadnienia, które występuje w sprawie, może wpływać na wynik toczącego się postępowania, co w rezultacie uzasadnia celowość wstrzymania czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym do czasu rozstrzygnięcia tej istotnej kwestii". W postanowieniu z dnia 24 września 2014 roku Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie (II GSK 2189/13) wskazał: "Przez zagadnienie wstępne (kwestię prejudycjalną) należy rozumieć przeszkodę powstającą lub ujawniającą się w toku postępowania sądowego, której usunięcie jest istotne z punktu widzenia możliwości prawidłowej realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego i ma bezpośredni wpływ na jego wynik". Natomiast w wyroku z dnia 08 lipca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (III SA/G1 402/13) stwierdził: "Aby dopuszczalne było zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. związek pomiędzy sprawą będącą przedmiotem rozpoznania w danym postępowaniu a kwestią będącą przedmiotem postępowania prejudycjalnego musi być tego rodzaju, że rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego stanowi podstawę rozstrzygnięcia sprawy zasadniczej".

Nie bez znaczenia jest również fakt, iż skarżący jest wieloletnim członkiem Polskiego Związku Łowieckiego od momentu, w którym uzyskał pozwolenie na posiadanie broni palnej nie nadużył udzielonego mu zaufania. W związku z powyższym wszelkie działania mające na celu pozbawienie go powyższego uprawnienia są działaniami niesłusznymi, krzywdzącymi i nielogicznymi. W świetle przytoczonej argumentacji zaskarżone orzeczenie wydane zostało z naruszeniem przepisów prawa i interesu skarżącego i dlatego też, w ocenie skarżącego kasacyjnie, ostać się nie może.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez L. S. nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 133 § 1 P.p.s.a. Z przepisu tego wynika, że sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi. Sąd I instancji niewątpliwie rozpoznał sprawę skarżącego kasacyjnie na podstawie akt sprawy. Twierdzenie, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie wziął pod uwagę całokształtu okoliczności wynikających z akt sprawy nie znajduje uzasadnienia. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dawał organom administracji podstawy do cofnięcia skarżącemu kasacyjnie pozwolenia na broń. Zgromadzone dowody, w szczególności będące podstawą rozstrzygnięcia opinie biegłych, zostały prawidłowo ocenione. Sama możliwość dokonania odmiennej oceny dowodów nie świadczy o tym, że ocena dokonana przez organy administracji jest błędna. Brak było tym samym podstaw do uchylenia przez Sąd I instancji zaskarżonej decyzji.

Nie znajduje również uzasadnienia zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymogi wynikające z tego przepisu. Sąd I instancji należycie odniósł się do zarzutów podniesionych w skardze. Przedstawione w uzasadnieniu wyroku argumenty pozwalają na odtworzenie motywów, którymi Sąd kierował się wydając zaskarżony wyrok oraz ocenę prawidłowości zajętego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny stanowiska. W sytuacji, gdy uzasadnienie kontrolowanej przez Sąd I instancji decyzji zawiera prawidłową argumentację nie można czynić Sądowi zarzutu, że argumentację tę zaakceptował i dał temu wyraz w uzasadnieniu wyroku.

Bezpodstawny jest również zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., który to przepis stanowi, że sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Skoro przepis stanowi, że "sąd może" zawiesić postępowanie nie zaś, że "sąd zawiesza" postępowanie, to niezawieszenie przez Sąd I instancji postępowania nie może być uznane za naruszenie ww. przepisu.

Zarówno organy administracji jak i sąd administracyjny posiadają uprawnienie do samodzielnej oceny przydatności dowodowej opinii, które były podstawą wydania zaskarżonej decyzji i nie miały obowiązku oczekiwania na rozstrzygnięcie sprawy karnej, w której osoby sporządzające opinie są oskarżone o popełnienie przestępstw na skutek wniesienia subsydiarnego aktu oskarżenia. Sąd nie miał więc obowiązku zawieszenia postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego w sprawie o sygn. akt IV K 50/14.

Argumentacja zawarta w skardze kasacyjnej zmierza w istocie do wykazania, że dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe bądź też, że decyzja została wydana w wyniku przestępstwa (art. 145 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a.), a w konsekwencji, że istniałyby podstawy do uchylenia przez Sąd I instancji zaskarżonej decyzji wymienione w art. 145 § 1 pkt 2 lit b P.p.s.a. Podkreślić jednak należy, że z art. 145 § 2 K.p.a. wynika, iż z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 tego przepisu postępowanie może być wznowione przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego organu tylko wówczas, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Aby sąd administracyjny miał obowiązek wzięcia pod uwagę ww. przesłanek wznowieniowych przy dokonywaniu kontroli decyzji administracyjnej ich istnienie musi co do zasady wynikać z prawomocnego orzeczenia sądu karnego lub innego organu i orzeczenie to musi funkcjonować w obrocie prawnym w czasie orzekania przez sąd administracyjny. Dopóki takiego orzeczenia nie ma, to nie ma też uzasadnionych podstaw do formułowania twierdzenia, że decyzja wydana została w wyniku przestępstwa lub w oparciu o fałszywe dowody, chyba że popełnienie przestępstwa lub sfałszowanie dowodu jest oczywiste. W niniejszej sprawie brak było jednak podstaw do przyjęcia za oczywiste, że kontrolowana decyzja wydana została w wyniku przestępstwa bądź też, że dowody, na podstawie których została ona wydana były sfałszowane. Sam fakt skierowania subsydialnego aktu oskarżenia przeciwko osobom sporządzającym te opinie przez osobę, która kwestionuje prawidłowość sporządzenia tych opinii nie stanowi wystarczającej podstawy do przyjęcia, że zaistniały przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego wymienione w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a.

Jak to już zostało na wstępie wskazane okoliczność, iż toczy się postępowanie karne na skutek wniesienia przez skarżącego kasacyjnie subsydiarnego aktu oskarżenia przeciwko osobom, które sporządziły opinie będące podstawą ustaleń faktycznych poczynionych przez organy administracji nie obligowało Sądu I instancji do zawieszenia postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny miał prawo dokonać samodzielnie oceny wiarygodności tych opinii i skorzystanie z tego uprawnienia nie może być uznane za uchybienie.

Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.