Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1104/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2011-12-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne: Ochrona przyrody
Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 6 ust.2, art. 7 ust. 1c, ust. 4, ust. 5
journal: Dz.U. 2003 nr 106 poz 1002
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Protokolant asystent sędziego Anna Dębowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie czasowego odebrania zwierząt - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Wójt Gminy Ł. na podstawie art. 7 ust. 1c, ust. 4, ust. 5 w związku z art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o ochronie zwierząt (DZ.U. z 2003r., Nr 106, poz. 1002 ze zm.) oraz art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 200r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) na wniosek Stowarzyszenia "Pogotowie i Straż dla Zwierząt" w T., orzekł o czasowym odebraniu 41 koni czystej krwi arabskiej ich opiekunowi K.K. i przekazaniu ich Stowarzyszeniu. Wójt Gminy nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności i orzekł, iż kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia zgodnie z art. 7 ust. 4 ustawy o ochronie zwierząt obciąża dotychczasowego opiekuna K. K.

Jak wynika z akt sprawy w piśmie z dnia 20 sierpnia 2009r. skierowanym do Wójta Gminy Ł., Stowarzyszenie "Pogotowie i Straż dla Zwierząt" wniosło o odebranie 45 koni czystej krwi arabskiej należących do K. K. W dniu 4 września 2009r. Stowarzyszenie przesłało skany raportu z interwencji z dnia 25 sierpnia 2009r., w którym opisano stan zdrowia 41 koni i wyjaśniono, iż wniosek Stowarzyszenia dotyczy tych samych 41 sztuk koni.

Wskazując na zasadność rozstrzygnięcia o odebraniu zwierząt organ wyjaśnił, iż zgodnie z art. 7 ust. 1, ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt, zwierzę traktowane w sposób określony w art. 6 ust. 2 ustawy, może być czasowo odebrane właścicielowi lub opiekunowi na podstawie decyzji wójta, w przypadkach niecierpiących zwłoki. W toku postępowania w dniu 16 lutego 2010r. organ wystąpił do Prokuratury Rejonowej w Ł. z zapytaniem, czy w ramach postępowania karnego ustalono opiekuna poszczególnych zwierząt. Pismem z dnia 2 marca 2010r. Prokuratura poinformowała, iż samoistnym posiadaczem zwierząt jest K. K. W dniu 30 marca 2010r. Prokuratura zgłosiła udział w postępowaniu administracyjnym i w dniu 15 kwietnia 2010r. złożyła wnioski dowodowe – protokoły zeznań świadków. Prokuratura wystąpiła z wnioskiem o niezwłoczne wydanie decyzji o czasowym odebraniu zwierząt. Ostatecznie organ stwierdził, iż zwierzęta, których opiekunem był K.K. traktowane były w sposób określony w art. 6 ust. 2 ustawy o ochronie zwierząt i konieczne było orzeczenie o ich odebraniu opiekunowi.

W odwołaniu pełnomocnik K. K. zarzucił rażące naruszenie przepisów art. 10, art. 11, art. 12 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez nieprzeprowadzenie postępowania zmierzającego do ustalenia podmiotu będącego stroną tegoż postępowania. Wniósł o załączenie do akt sprawy dokumentów Prokuratury Rejonowej w Ł. ze sprawy [...].

Pełnomocnik skupił się na wykazaniu, iż organ błędnie skierował decyzję do K. K., który nie jest właścicielem koni, a organ wadliwie oparł się na piśmie Prokuratury Rejonowej, w którym znajduje się informacja, iż K. K. jest samoistnym posiadaczem zwierząt. Pominął, iż w aktach Prokuratury znajdują się dokumenty, pisma Prezesa Spółki, która jest właścicielem koni. Pełnomocnik podkreślił, iż jego mocodawca nie jest i nigdy nie był właścicielem koni.

Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. po rozpatrzeniu odwołania K. K. na podstawie art. 138 §1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Ł. z dnia [...]r. w sprawie czasowego odebrania zwierząt.

Przywołując dotychczasowy przebieg postępowania Kolegium wskazało, iż postanowieniem z dnia 27 maja 2010r. zawiesiło postępowanie odwoławcze do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd Rejonowy w Ł. Postanowienie o zawieszeniu postępowania, pomimo zaskarżenia przez stronę zostało utrzymane w mocy aktem z dnia 13 września 2010r., który stał się przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Wyrokiem z dnia 22 lutego 2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone i poprzedzające je postanowienie. W dniu 19 kwietnia 2011r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wpłynęło pismo z dnia 12 kwietnia 2011r. z informacja, iż Prokuratura Okręgowa kontynuuje stanowisko zgłoszone przez Prokuraturę Rejonową.

Ponownie analizując zgromadzony materiał organ odwoławczy stwierdził, iż postępowanie, którego przedmiotem było 10 koni stanowi nierozłączną część niniejszego, a postępowanie to znalazło finał przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi, który wyrokiem z dnia 25 stycznia 2010r. uchylił decyzję organów obu instancji. W uzasadnieniu tegoż orzeczenia Sąd wskazał, iż przepisy ustawy o ochronie zwierząt mają na celu ochronę zwierząt jako istot żyjących, zdolnych do odczuwania cierpienia, którym człowiek winien jest poszanowanie, ochronę i opiekę. Ochrona ta musi być rzeczywista, a nie iluzoryczna, a w sytuacjach nie cierpiących zwłoki zapewniająca możliwość natychmiastowej reakcji na ewidentne przypadki znęcania się nad zwierzęciem i zagrożenie jego życia. Dalej, iż zamiarem ustawodawcy, przy formułowaniu art. 7 ust. 3 w/w ustawy, który zamiennie posługuje się pojęciem właściciela i opiekuna, było uniknięcie trudnych dowodowo sytuacji ustalenia właściciela zwierzęcia. Odebranie zwierząt możliwe jest zatem także jego opiekunowi, co upraszcza i przyspiesza postępowanie, a szybkość tego postępowania jest warunkiem realizacji celu ustawy. W ocenie Sądu materiał dowodowy, w tym dokumentacja fotograficzna, jednoznacznie wskazywała na zaistnienie przypadku zagrożenia życia koni, które w wyjątkowo niehumanitarny sposób przetrzymywane były w zabudowaniach gospodarskich w P. Przy czym, pomimo niebudzącego wątpliwości ustalenia, iż zaistniała przesłanka uzasadniająca natychmiastowe odebranie zwierząt, Sąd wskazał, iż nie zostało wyjaśnione w sposób pewny i jednoznaczny kto w dacie wydania decyzji pierwszoinstancyjnej był właścicielem, czy też opiekunem koni. Kolegium zauważyło, iż z akt sądowych sprawy nie wynika kto winien być adresatem decyzji, niemniej Sąd podkreślił, iż takim podmiotem jest właściciel lub opiekun zwierząt. Stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zostało podzielone przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, który oddalił skargę kasacyjną. Mając powyższe na względzie Samorządowe Kolegium Odwoławcze pismem z dnia 19 maja 2011r. zwróciło się do Sądu Rejonowego w Ł. o przekazanie informacji związanej z postępowaniem w sprawie 41 koni odebranych opiekunowi. W dniu 6 czerwca 2011r. wpłynęła informacja, iż Sad Rejonowy Wydział II Karny zakończył nieprawomocnym wyrokiem skazującym sprawę oznaczoną sygn.akt II K 176/10 oskarżonego K.K. Następnie pismem z dnia 2 czerwca 2011r. Kolegium zwróciło się także do organu I instancji o nadesłanie informacji o ewentualnych zmianach w stanie sprawy poczynając od dnia [...]r., które stanowić będą uzupełnienie materiału. W dniu 9 czerwca 2011r. wpłynęło pismo organu I instancji, z którego wynika, iż Sąd Rejonowy w Ł. w pkt 6 wyroku z dnia 8 kwietnia 2011r. orzekł na podstawie art. 231 §1 Kodeksu postępowania karnego, o dowodach rzeczowych w postaci 51 sztuk koni, które oddał osobie godnej zaufania aż do wyjaśnienia uprawnienia do ich odbioru. Nadto, iż w wyroku nie orzeczono przepadku zwierząt w trybie ustawy o ochronie zwierząt. Pismem z dnia 27 czerwca 2011r. Kolegium zwróciło się do Spółki A o przedstawienie faktur zakupu 61 koni wraz z paszportami, świadczącymi, iż konie odebrane są tożsame z końmi zakupionymi oraz wskazanie opiekuna koni. Natomiast pismem z dnia 14 lipca 2011r. do Prokuratury Rejonowej z wnioskiem o przekazanie protokołów przesłuchanych świadków, stanowiących dowody na okoliczność, iż K.K. był opiekunem koni. Mając na uwadze cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, po własnej analizie przedłożonych protokołów zeznań świadków złożonych w postępowaniu karnym, jak również z uwzględnieniem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi i Naczelnego Sądu Administracyjnego, Kolegium stwierdziło, iż osobą odpowiedzialną za decyzje dotyczące utrzymania zwierząt, która zatrudniała i wydawała polecenia pracownikom i w jej imieniu zawierane były umowy sprzedaży koni jest K.K. W ocenie Kolegium zgromadzony materiał uzasadnia stwierdzenie, iż K.K. jako opiekun zwierząt jest podmiotem, do którego prawidłowo adresowana była decyzja organu I instancji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi K. K. zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego tak prawa administracyjnego, jak i cywilnego. Argumentował, iż odebrane konie nigdy nie należały do niego, nie był ich samoistnym posiadaczem, jak również nie sprawował nad nimi opieki. W ocenie skarżącego adresatem decyzji winna być Spółka z o.o. A z siedzibą w B. Nadto, iż Pogotowie i Straż dla Zwierząt z T. nie jest państwową jednostką organizacyjną prowadzącą gospodarstwo rolne, na wniosek której stosownie do art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie zwierząt mogłyby zostać odebrane zwierzęta.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi. Odpowiadając na zarzuty skargi wyjaśniło, iż na terenie gminy Ł. nie funkcjonuje państwowa jednostka organizacyjna prowadząca gospodarstwo rolne specjalizujące się w hodowli zwierząt – koni, zatem konie zostały przekazane Stowarzyszeniu Pogotowie i Straż dla Zwierząt.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z brzmieniem art. 1 §1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2).

Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.). Po myśli art. 134 §1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p. p. s. a.).

Rozpatrując skargę w tak zakreślonej kognicji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd nie dopatrzył się uchybień, które skutkować mogły uchyleniem zaskarżonych decyzji.

Przedmiotem kontroli jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...]r. utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy Ł. z dnia [...]r., który orzekł o czasowym odebraniu 41 koni czystej krwi arabskiej ich opiekunowi K.K. i przekazaniu ich Stowarzyszeniu "Pogotowie i Straż dla Zwierząt" w T. Zaskarżoną decyzją organ administracji rozstrzygnął o czasowym odebraniu zwierząt ich opiekunowi ustalając, iż zwierzęta były traktowane w sposób opisany w przepisie art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o ochronie zwierząt (DZ.U. z 2003r., Nr 106, poz. 1002 ze zm.).

W ślad za stanowiskiem wywiedzionym przez tutejszy Sąd w sprawie ze skargi K. K., sygn.akt II SA/Łd 893/09, podkreślić należy, iż przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o ochronie zwierząt, mają na celu ochronę zwierząt, jako istot żyjących, zdolnych do odczuwania cierpienia, którym człowiek winien jest poszanowanie, ochronę i opiekę. Ochrona ta musi być rzeczywista, a nie iluzoryczna, a w sytuacjach niecierpiących zwłoki zapewniająca możliwość natychmiastowej reakcji na ewidentne przypadki znęcania się nad zwierzęciem i zagrożenia jego życia. Przepis art. 7 ust. 3 w/w ustawy stanowi podstawę prawną do natychmiastowego odebrania zwierzęcia jego właścicielowi lub opiekunowi w przypadkach niecierpiących zwłoki, gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu, zaś art. 7 ust. 1 tej ustawy przewiduje, iż zwierzę traktowane w sposób określony w art. 6 ust. 2 może być czasowo odebrane właścicielowi lub opiekunowi na podstawie decyzji wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego ze względu na miejsce pobytu zwierzęcia i przekazanie jednemu z wymienionych tamże podmiotów. Z kolei w przepisie art. 6 ust. 2 w/w aktu ustawodawca zawarł przykładowy katalog zachowań, które kwalifikować należy jako znęcanie się nad zwierzętami rozumiane jako zadawanie albo świadome dopuszczanie do zadawania bólu lub cierpień.

Istota niniejszej sprawy sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy prawidłowym było skierowanie zaskarżonej decyzji do skarżącego K. K. jako opiekuna odebranych koni. W ocenie Sądu bowiem, materiał dowody zebrany w niniejszym postępowaniu administracyjnym nie pozostawia wątpliwości, iż udowodnione zostało, że zwierzęta traktowane były w sposób wysoce niehumanitarny, naruszający normy ustawy o ochronie zwierząt. Stan w jakim znajdowały się zwierzęta w dniu ich odebrania, potwierdzony dokumentacją fotograficzną i raportami Straży oraz lekarza weterynarii w pełni uzasadniały podjęcie zaskarżonego rozstrzygnięcia. W tym zakresie organ administracji wykazał należytą staranność w dokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy, podjął wszystkie niezbędne czynności wyjaśniające a wywiedzione twierdzenia znalazły odzwierciedlenie w tym materiale. Nadto warto przypomnieć, iż będące przedmiotem postępowania administracyjnego zwierzęta – 41 sztuk koni czystej krwi arabskiej, to część większej grupy zwierząt, utrzymywanych w takich niehumanitarnych warunkach w gospodarstwie w P. I co ważne w stosunku do 11 z nich prowadzone było już postępowanie administracyjne w zakresie ich odebrania z uwagi na naruszenie przepisów ustawy o ochronie zwierząt, postępowanie to znalazło finał przed tutejszym Sądem, który stwierdził, iż niekwestionowanym jest, że zwierzęta były traktowane w sposób opisany w przepisie art. 6 ust. 2 ustawy o ochronie zwierząt. Stanowisko tutejszego Sądu w tej kwestii zostało w pełni potwierdzone przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 11 maja 2011r., sygn.akt II OSK 800/10.

Zdaniem składu orzekającego nie można mieć zastrzeżeń także do ustalenia organu, iż skarżący K.K. był opiekunem zwierząt i z tego względu prawidłowym było rozstrzygnięcie o odebraniu tychże właśnie skarżącemu. Jak zauważył skarżący kwestia ta budziła uzasadnione wątpliwości w toku pierwszego z postępowań w przedmiocie odebrania 11 sztuk koni czystej krwi arabskiej. I rzeczywiście, wówczas sądy administracyjne obu instancji zgodziły się, iż w sprawie mamy do czynienia z traktowaniem zwierząt wymagającym szybkiej interwencji uprawnionych i zobowiązanych do odpowiedniej reakcji podmiotów, niemniej ustalenie to nie zwalniało organu administracji od należytego i jednoznacznego wyjaśnienia na kogo może zostać nałożona restrykcja opisana w art. 7 ustawy o ochronie zwierząt. Niemniej jednak obecnie kontrolowana decyzja znajduje oparcie w obszernym materiale dowodowym, którego analizę organ przeprowadził z poszanowaniem obowiązujących zasad postępowania administracyjnego. Wysnute twierdzenia są obiektywne i znajdują odzwierciedlenie w tymże materiale. Bezspornym jest, iż zwierzęta traktowane w sposób wynikający z art. 6 ust. 2 w/w ustawy mogą być odebrane zarówno właścicielowi, ale i opiekunowi. Jak czytamy w art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt, zwierzę traktowane w sposób określony w art. 6 ust. 2 może być czasowo odebrane właścicielowi lub opiekunowi na podstawie decyzji wójta (burmistrza, prezydenta miasta). Zapis przywołanej normy nie pozostawia wątpliwości, iż zwierzęta mogą być odebrane właścicielowi lub opiekunowi, jeżeli zatem nie jest możliwie ustalenie, kto jest właścicielem, lecz wiadomym jest kto był opiekunem zwierząt, to wówczas takiemu opiekunowi można zwierzę odebrać. Tak wskazywał tutejszy Sąd w przywoływanym już orzeczeniu w sprawie o sygn.akt II SA/Łd 893/09, stanowisko to podtrzymał Naczelny Sąd Administracyjny. Z kolei Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w sprawie o sygn.akt II SA/Wr 347/07, w wyroku z dnia 21 lutego 2008r., sformułował tezę, iż stroną prowadzonego na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz. U. z 2003 r., Nr 106, poz. 1002 z ze. zm.) postępowania, jest niewątpliwie właściciel lub opiekun zwierzęcia, które ma być czasowo odebrane (publikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://cbois.nsa.gov.pl).

Reasumując, w pełni zasadne było rozstrzygnięcie o odebraniu zwierząt ich opiekunowi ale przede wszystkim stwierdzenie, iż opiekunem był właśnie skarżący. Wywód swój organ oparł nie tylko na materiale dowodowym zgromadzonym w ramach własnego postępowania administracyjnego, ale także na powoływanych już orzeczeniach tutejszego Sądu i Naczelnego Sądu Administracyjnego. Jak również na materiale sprawy zgromadzonym przez organy Prokuratury Rejonowej w Ł. dla potrzeb postępowania karnego, które zakończyło się wydaniem przez Sąd Rejonowy II Wydział Karny w Ł. wyroku z dnia 8 kwietnia 2011r. Orzeczeniem tym Sąd Rejonowy m.in. uznał skarżącego za winnego tego, że w okresie od 1 czerwca 2009r. do 18 sierpnia 2009r. w P., będąc posiadaczem samoistnym co najmniej 54 sztuk koni, znęcał się nad nimi, w ten sposób, że utrzymywał zwierzęta w niewłaściwych warunkach bytowania, w tym w stanie rażącego niechlujstwa i zaniedbania. Z przedłożonych przez organy ścigania – Prokuraturę Rejonową w Ł., protokołów przesłuchania świadków organ prawidłowo wywiódł, iż skarżący był opiekunem zwierząt, gdyż zatrudniał osoby bezpośrednio zajmujące się końmi, wydawał im polecenia, weryfikował decyzje o zasadność wizyt weterynaryjnych, zwiększeniu obsady osób do obsługi zwierząt. Jak wynika z zeznań świadków skarżący był jedyną osobą, z którą komunikowali się w sprawach związanych z końmi i który zastrzegł, iż wyłącznie on jest podmiotem właściwym w tym zakresie. Był też osobą, która zawierała umowy sprzedaży koni, lub w imieniu której takie umowy były zawierane, co potwierdziły w zeznaniach osoby, które właśnie takie umowy zawierały.

Zauważyć nadto trzeba, iż mając na uwadze skomplikowany a zarazem delikatny charakter sprawy organ z własnej inicjatywy podjął szereg kroków celem jednoznacznego ustalenia do kogo winna być adresowana decyzja. W tym celu m.in. prowadził ustalenia, czy Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością A, która jak twierdził skarżący była właścicielem zwierząt, rzeczywiście posiadała taki przymiot. I wprawdzie w aktach sprawy znajduje się oświadczenie Spółki, iż w miesiącach listopad i grudzień 2007 roku dokonała zakupu 61 sztuk koni arabskich oraz że na dzień 31 sierpnia 2009r. nadal była ich właścicielem. Jednakże zebrane dokumenty nie potwierdzają tego oświadczenia ponad wszelką wątpliwość, a co za tym, nie potwierdzają, iż to Spółka winna być adresatem zaskarżonej decyzji. Tym bardziej, że z odpisów umów, złożonych przez skarżącego, tj. umowy dzierżawy z dnia 1 grudnia 2007r. pomiędzy B Sp. z o.o. a A Sp. z o.o., umowy obsługi koni zwartej w dniu 27 grudnia 2007r. pomiędzy C Sp. z o.o. a A Sp. z o.o., aneksu do umowy dzierżawy z dnia 1 sierpnia 2008r., nie wynika bezpośrednio kto był właścicielem. Nadto umowy te wygasły z dniem 1 grudnia 2008r., zatem w dniu odebrania zwierząt już nie obowiązywały. Natomiast przedłożone przez stronę faktury potwierdzają jedynie fakt zakupu 61 sztuk koni arabskich przez A Sp. z o.o. od C Sp. z o.o., brak jednak dokumentu, który potwierdzałby, iż Spółka A była właścicielem koni w dniu ich odebrania. Sama Spółka także nie potwierdziła swego oświadczenia żadnym dokumentem. A skoro tak to zasadnie organ nie uczynił Spółki adresatem zaskarżonej decyzji. Warto nadto zauważyć, iż pomimo ustawowego obowiązku odebrane zwierzęta nie posiadały, lub nie zostały one udostępnione organom, dokumenty identyfikujące "paszporty", które zawierają m.in. wpis danych dotyczących właściciela i zmian w tym zakresie.

W następstwie powyższego stwierdzić trzeba, iż zgromadzony materiał dowody nie dał podstaw do stwierdzenia, iż właścicielem zwierząt była Spółka A. Niewątpliwie natomiast wykazane zostało, iż wbrew oświadczeniom skarżącego to właśnie skarżący był opiekunem zwierząt, osobą odpowiedzialną za stan gospodarstwa a przede wszystkim za stan zwierząt, za zatrudnianie osób do pracy w gospodarstwie i jego finansowanie, osobą uprawnioną do dysponowania końmi, w tym do ich sprzedaży. Bezsprzecznie był osobą, która faktycznie dysponowała odebranymi zwierzętami zarówno w wymiarze handlowym, jak i hodowlanym. Bez jego wiedzy, ale przede wszystkim bez przyzwolenia skarżącego żaden z pracowników nie podejmował żadnych działań związanych z utrzymaniem koni, jednocześnie skarżący zastrzegł, iż takie decyzje pozostają w jego wyłącznej gestii. Trudno wobec takich ustaleń odmówić prawidłowości ustaleniu poczynionemu przez organy administracji, iż to skarżący był faktycznie opiekunem koni, a skoro tak decyzja została prawidłowo skierowana do skarżącego.

Skarżący nie kwestionował również faktu skazania go prawomocnym wyrokiem karnym, przyznając tą okoliczność na rozprawie, za znęcanie się nad końmi ze szczególnym okrucieństwem. Jedynie dla rozwiania wszelkich wątpliwości w tym zakresie, Sąd potwierdził powyższą niekwestionowaną okoliczność załączonymi do akt sprawy prawomocnymi wyrokami karnymi, Sądu Rejonowego w . z dni a 8 kwietnia 2011 roku w sprawie II K 176 / 10 i Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 12 października 2011 roku w sprawie V Ka 878 / 11.

Powyższe ma istotne znaczenie również z punktu widzenia treści art. 11 p.p.s.a., według którego ustalenia prawomocnego wyroku skazującego, co do faktu popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Skazujący wyrok karny jest prawomocny od 12 kwietnia 2011 r.

Z tych wszystkich względów, w tym stanie faktycznym i prawnym sprawy, w ocenie Sądu stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja jest prawidłowa a przedstawiona przez organ argumentacja i wykładnia zastosowanych przepisów w pełni zasługują na uwzględnienie. Podnoszone w skardze zastrzeżenia strony nie stanowią naruszenia prawa materialnego, ani naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji – art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W niniejszej sprawie nie zachodzą również przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w myśl art. 145 § 1 pkt 2 powołanej ustawy.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.

ar