Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2558/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-10-23 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Utrzymano w mocy postanowienie -art. 260 §1 ustawy PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 260, art. 257, art. 252 par. 2, art. 243 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 23 października 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, po rozpoznaniu w dniu 23 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu P. B. od zarządzenia Starszego Referendarza Sądowego z dnia 19 września 2017r., pozostawiającego wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi P.B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji S. z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2014 r. i 2015 r. postanawia utrzymać zaskarżone zarządzenie w mocy.


UZASADNIENIE

P. B. (zwana dalej "Skarżącym", "Stroną") złożyła skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] maja 2017 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2014 r. i 2015 r.

Zarządzeniem z dnia 3 sierpnia 2017 r. wezwano Skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100.000 zł. W odpowiedzi na wezwanie Sądu do uiszczenia wpisu, Skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

W uzasadnieniu wniosku Skarżąca wskazała, że znajduje się w bardzo trudnej sytuacji finansowej, która utrudnia prowadzenie działalności gospodarczej, a także negatywnie wpływa na kondycję finansową gospodarstwa domowego. Strona podniosła także, że nie dysponuje środkami na poniesienie kosztów postępowania bez znaczącego uszczerbku, a w przypadku nieuwzględnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy, będzie pozbawiona prawa do sądu i ochrony swoich praw.

W związku z powyższym Starszy Referendarz Sądowy wezwał Skarżącą do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez uzupełnienie oświadczeń z pkt 6-11 oraz podpisanie formularza PPF, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Ponadto wezwano Skarżącą m.in. do wskazania i udokumentowania wszystkich źródeł utrzymania, nadesłania wyciągów z rachunków bankowych za ostatnie 3 miesiące oraz przedstawienia zestawienia wysokości miesięcznych dochodów i wydatków. Skarżąca nie wykonała ww. wezwania w wyznaczonym terminie. Wobec powyższego, Starszy Referendarz Sądowy zarządzeniem z dnia 19 września 2017 r. pozostawił wniosek Strony o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.

Skarżąca wniosła sprzeciw od powyższego zarządzenia. W uzasadnieniu sprzeciwu podniosła, że nieuzupełnienie braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy wynikało z faktu, że była nieobecna w kraju. W związku z tym nie miała fizycznej możliwości uzupełnienia i podpisania formularza PPF. Strona planując wyjazd zagraniczny, nie mogła przewidzieć kiedy zostanie wezwana najpierw do uiszczenia wpisu sądowego, a następnie do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Postępowanie o przyznanie prawa pomocy wszczynane jest na wniosek strony, o czym stanowi art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a."). Stosownie zaś do art. 252 § 2 P.p.s.a. wniosek o prawo pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony w wymaganej formie lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania (art. 257 P.p.s.a.).

Z powyższego wynika, że wniosek o przyznanie prawa pomocy ma sformalizowany charakter. Wobec tego Skarżącej doręczono wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku, w tym jego podpisania. Dla dokonania tych czynności wyznaczony został siedmiodniowy termin liczony od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, przesyłkę zawierającą przedmiotowe wezwanie Skarżąca odebrała w dniu 25 sierpnia 2017 r., a zatem termin do uzupełnienia braków formalnych upłynął z dniem 1 września 2017 r. Skarżąca nie wywiązała się z przedmiotowego obowiązku w wyznaczonym terminie.

Sąd podziela stanowisko Starszego Referendarza Sądowego, że w przedmiotowej sprawie nie mógł zostać uwzględniony wniosek pełnomocnika Skarżącej o przedłużenie terminu na uzupełnienie braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy. Termin na uzupełnienie braków formalnych wniosku jest terminem ustawowym, niepodlegającym przedłużeniu.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 260 oraz art. 257 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.