Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1239/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-10-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 7,8,9
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Krystyna Borkowska Sędzia NSA Anna Łuczaj Protokolant Agnieszka Kuberska po rozpoznaniu w dniu 3 października 2007r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 10 maja 2006 r. sygn. akt II SA/Sz 1273/05 w sprawie ze skargi W. S. na postanowienie (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] listopada 2005r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 10 maja 2006 r. sygn. akt IISA/Sz 1273/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę W. S. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] listopada 2005 r. Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego.

W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. postanowieniem z dnia [...] lipca 2005 r., znak [...], wydanym na podstawie art. 57 ust. 7 i art. 59g ust. 1 w związku z art. 54 znowelizowanej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z nr 207 z 2003 r., poz. 2016 ze zm.), oraz art.123 Kpa, po dokonaniu kontroli budynku warsztatu samochodowego, wymierzył W. S. karę w wysokości 75.000 zł, z tytułu nielegalnego użytkowania budynku warsztatu samochodowego, wybudowanego na działce nr [...] położonej w G. przy ul. [...], na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę [...] z dnia [...] maja 1989 r.

Na powyższe postanowienie W. S. złożył zażalenie, wnosząc o jego uchylenie i umorzenie wymierzonej kary. W uzasadnieniu wyjaśniał, że projekt budynku, ze względów finansowych, został zmieniony przez projektanta. W związku z nowym projektem zasięgał informacji w Urzędzie Miasta i Gminy G. czy musi zmieniać pozwolenie na budowę, ale powiedziano mu, że nie musi. Dalej podniósł, że w decyzji o pozwoleniu na budowę z 1989 r. nie było ani słowa na temat obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Natomiast nie zgłoszenie zawiadomienia o zakończeniu budowy wynikało z faktu, że nie została ona zakończona. Miała być kontynuowana z chwilą uzyskania środków finansowych. Ponadto wyjaśnił, że zgłosił prowadzoną działalność gospodarczą, opłaca podatki i nie uchyla się od żadnych płatności. Jednak nałożona kara jest bardzo krzywdząca w stosunku do małego warsztatu usługowego, który zaliczony został do tej samej kategorii co centra handlowe, domy towarowe, hale targowe, a nawet restauracje. Wymierzona kara spowoduje zamknięcie warsztatu i pozbawi środków do życia jego rodzinę, co jest sprzeczne z Konstytucją RP art. 32 ust. 2 i art. 65 ust. 1 i ust. 5 oraz narusza art. 7, 8, 9 i 10 Kpa. Nadto organ pierwszej instancji naruszył podstawową zasadę prawa "nie karania dwa razy za to samo", bowiem wymierzył mu już karę grzywny na podstawie art. 93 pkt 6 ustawy Prawo budowlane.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. postanowieniem z dnia [...] września 2005 r., Nr [...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W jego uzasadnieniu podał, że Kierownik Wydziału Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Miasta i Gminy w G. decyzją z dnia [...] maja 1989 r., Nr [...], udzielił W. S. pozwolenia na budowę warsztatu mechaniki samochodowej z częścią socjalno-biurową i magazynem części zamiennych. Inwestor zobowiązany został do zgłoszenia użytkowania obiektu w terminie 7 dni od daty rozpoczęcia użytkowania. Przeprowadzona w dniu [...] czerwca 2005 r. przez organ pierwszej instancji kontrola wykazała przystąpienie do użytkowania obiektu bez dokonania zgłoszenia do właściwego organu. W takim przypadku zastosowanie znajduje przepis art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego który stanowi, że w przypadku stwierdzenia przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem przepisów art. 54 i 55 właściwy organ wymierza karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Do kary tej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f ust. 1, z tym że stawka opłaty podlega dziesięciokrotnemu podwyższeniu. Oznacza to, że podjęte przez organ pierwszej instancji rozstrzygnięcie jest zgodne z prawem, a wysokość kary ustalona została zgodnie z przepisami.

Odnosząc się do argumentów strony organ odwoławczy wyjaśnił, że przepisy ustawy Prawo budowlane nie przewidują możliwości indywidualnego naliczenia kary za przystąpienie do użytkowania obiektu tej kategorii. Ponadto wskazał, że mandat karny nałożony został w odrębnym postępowaniu dotyczącym istotnych odstępstw od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę.

Powyższe rozstrzygnięcie W. S. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji w całości jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Zaskarżonym postanowieniom zarzucił rażące naruszeniu przepisów art. 7, 8 oraz 9 kpa, poprzez naruszenie zasady uwzględnienia słusznego interesu strony, zasady pogłębiania zaufania do organów Państwa oraz zasady obowiązku organów do udzielania informacji faktycznej i prawnej. Ponadto zarzucił rażące naruszenie art. 10 Kpa, poprzez niezapełnienie skarżącemu możliwości czynnego udziału w postępowaniu jako strona tego postępowania oraz rażące naruszenie przepisów art. 12 i 35 Kpa, poprzez naruszenie nakazu szybkości załatwiania spraw administracyjnych.

Odpowiadając na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wyjaśnił, że okoliczności faktyczne, stanowiące podstawę wydania zaskarżonego postanowienie są niesporne; mimo, iż organ wydający pozwolenie na budowę nałożył na skarżącego obowiązek dokonania zgłoszenia przystąpienia do użytkowania w terminie 7 dni od daty przystąpienia do użytkowania, skarżący rozpoczął użytkowanie obiektu lecz stosownego zgłoszenia nie dokonał. Organ nadzoru budowlanego stwierdził ten fakt w dniu [...] czerwca 2005 r. W związku z powyższym dnia [...] września 2005 r. wydane zostało zaskarżone postanowienie, wymierzające skarżącemu karę z tytułu nielegalnego użytkowania budynku warsztatu samochodowego na podstawie art. 57 ust. 7 i art. 59g ust. 1 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2005 r. oraz w oparciu o dane wynikające z załącznika do niej.

Sąd I instancji uznał, że prawidłowo określono poszczególne elementy działania matematycznego, którego wynik stanowi wysokość kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego dla warsztatu samochodowego: stawkę opłaty (s) przyjęto w kwocie 500 zł, współczynnik kategorii obiektu budowlanego (k) - 15,0, współczynnik wielkości obiektu budowlanego (w) 1,0, a następnie podwyższono stawkę 10. Działanie matematyczne jest w tej sytuacji następujące: 500 x15x1x10 = 75.000. Prawidłowo zatem wysokość kary ustalono na kwotę 75.000 zł.

Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przez organy przepisów Kpa, które miałoby istotny wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie podkreślono, że organy administracji publicznej nie naruszają naczelnych zasad postępowania administracyjnego wyrażonych w przepisach art. 7, 8 i 9 kpa, jeżeli działają w granicach prawa i zgodnie z tymi przepisami. Inaczej mówiąc, jeżeli przepisy prawa nakładają na stronę określone obowiązki, a organy zobowiązują do kontroli ich wykonania, to dokonując takiej kontroli i stosując określone w ustawie sankcje za nie wykonanie przez stronę prawem nałożonych obowiązków, organy nie naruszają ww. przepisów kpa.

W przedmiotowej sprawie organy jak zaznaczono nie naruszyły również zasady wyrażonej w przepisie art. 10 kpa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Skarżący brał udział w kontroli obiektu przeprowadzonej w dniu [...] czerwca 2005 r. Ponadto organ pierwszej instancji pismem z dnia [...] czerwca 2005 r. poinformował skarżącego o możliwości złożenia wyjaśnień w sprawie. Z prawa tego skarżący skorzystał składając pismo z dnia [...] czerwca 2005 r. wraz z załącznikami. Wprawdzie organ odwoławczy nie umożliwił skarżącemu ponownego zapoznania z aktami administracyjnymi i wypowiedzenia się w sprawie, co stanowi naruszenie przepisu art. 10 kpa. jednakże naruszenie to, uznano za nie mające istotnego wpływu na wynik sprawy, bowiem organ ten nie przeprowadził żadnych nowych dowodów, ani nie zebrał nowych materiałów w sprawie, lecz orzekł w oparciu o materiał dowodowy zebrany przez organ pierwszej instancji, z którym skarżący miał możliwość zapoznania się.

Za nie mające wpływu na końcowe rozstrzygnięcie sprawy należy również uznać naruszenie przez organy przepisów art. 12 i 35 Kpa. Przewlekłość postępowania stanowić może pewną uciążliwość dla strony, jednakże jedyną sankcją dla organu pozostającego w zwłoce, jaką przewidują przepisy prawa, jest możliwość wniesienia przez stronę skargi na bezczynność organy. Przewlekłość postępowania nie stoi na przeszkodzie do wydania końcowego orzeczenia w sprawie, ani nie wpływa na jego treść. W związku z tym, jak konkludowano, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia przedstawia szczegółowe i prawidłowe wyliczenie kary przewidzianej przez art. 59f w związku z art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego Sąd I instancji uznał , iż skarga nie znajduje uzasadnionych podstaw .

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł pełnomocnik W. S. zaskarżając go w całości. Wyrokowi temu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy a w szczególności art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 1 § 2 ustawy prawo o ustroju sądów administracyjnych, jako następstwo wadliwego wykonania przez Sąd ustrojowego obowiązku kontroli decyzji administracyjnej pod względem zgodności z prawem. Ponadto zarzucono naruszenie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c tej ustawy procesowej polegające na oddaleniu skargi pomimo, iż Sąd powinien stwierdzić naruszenie przez organ — [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. art. 7 kpa, art. 8 kpa, art. 9 kpa, art. 10 kpa, art. 12 kpa art. 35 kpa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wskazując na powyższe naruszenia wniesiono o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał orzeczenie oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

W motywach skargi kasacyjnej wyjaśniono, iż nie można się zgodzić z orzeczeniem Sądu I instancji bowiem kontrola legalności zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. nie może pomijać ogólnych zasad jak i praw strony wynikających z kontroli sądowo - administracyjnej. Zdaniem skarżącego organy obu instancji dopuściły się naruszenia art. 7 kpa, art. 8 kpa, art. 9 kpa, art. 10 kpa, zaś naruszenie art. 12 kpa i art. 35 kpa miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Postanowienia organów obu instancji zapadły bez uwzględnienia obowiązku organów udzielania informacji faktycznej i prawnej wskazanego w art. 9 kpa Organy miały bowiem obowiązek przekazania skarżącemu niezbędnych wyjaśnień i wskazówek dotyczących postępowania w taki sposób, by skarżący nie poniósł szkody z powodu nieznajomości prawa. Żaden z powołanych organów tego nie uczynił. Dodatkowo oba postanowienia zostały wydane z naruszeniem zasady wyrażonej w art. 8 kpa tj. zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz zasady uwzględniania słusznego interesu strony, co stanowi rażąc naruszenie art. 7 kpa . Organ II Instancji wydając zaskarżone postanowienie rażąco naruszył art. 10 § 1 kpa, który nakłada na organy administracji publicznej obowiązek zapewnienia czynnego udziału stronom w każdym stadium postępowania administracyjnego. Podkreślono, że również organ I Instancji podczas prowadzenia postępowania w sprawie zupełnie zignorował dyspozycję tego przepisu rażąco go naruszając bowiem zgodnie z dyspozycją art. 10 kpa organ administracyjny, przed wydaniem decyzji powinien umożliwić stronie wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Organy obu instancji zupełnie zignorowały ten obowiązek.

Wskazano, że stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jakoby fakt, iż organ II Instancji nie umożliwił skarżącemu wypowiedzenia się, co do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nie miał istotnego wpływu na treść rozstrzygnięcia jest całkowicie dowolne. Przepisy nakładające na organy administracji publicznej obowiązek umożliwienia stronom wypowiedzenia się, co do zebranego materiału dowodowego przed wydaniem rozstrzygnięcia nie ograniczają tego obowiązku do postępowania przed organami pierwszej Instancji czy też do sytuacji, gdy w danej instancji prowadzone było postępowanie dowodowe. Strona powinna mieć zapewnioną możliwość wypowiedzenia się, co do treści zebranego w sprawie materiału dowodowego przed wydaniem rozstrzygnięć we wszystkich instancjach. Skoro organ II instancji przed wydaniem zaskarżonego postanowienia w ogóle nie poinformował skarżącego o możliwości wypowiedzenia się, co do zebranych materiałów i dowodów oraz zgłoszonych żądań to rażąco naruszył przepis art. 10 § 1 kpa, który nakłada na organy obowiązek zapewnienia czynnego udziału stronom w każdym stadium postępowania administracyjnego a przed wydaniem postanowienia obowiązek umożliwienia stronie wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W szczególności organ jest zobowiązany do wyznaczenia terminu do złożenia przez stronę ; końcowego oświadczenia i wstrzymania się z wydaniem decyzji do czasu upływu tego terminu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje :

Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. ) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach : 1) naruszenia prawa materialnego przez błędna wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie ; 2 ) naruszenie przepisów postępowania , jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze . Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa , którym zdaniem skarżącego – uchybił Sąd, uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo, że wytknięte naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Kasacja nie odpowiadająca tym wymogom pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności . Ze względu na to, że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem prawnym jest obwarowana przymusem adwokacko – radcowskim ( art. 175 § 1 –3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny .

Złożona w rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna odpowiada przedstawionym wymaganiom, lecz podniesione w niej zarzuty nie zasługują na uwzględnienie .

Badając stosownie do treści art. 183 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zaistnienie, którejkolwiek z przesłanek nieważności, w tym zakresie Sąd nie dopatrzył się takich naruszeń w rozpoznawanej sprawie .

Odnosząc się do podniesionych zarzutów skargi kasacyjnej wyjaśnić należy , że zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zwanej w dalszej części tego uzasadnienia ustawą) w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Zatem jeżeli sąd administracyjny po przeprowadzeniu postępowania rozpoznawczego nie będąc związany granicami skargi wykaże, nieistnienie naruszenia prawa w zaskarżonych rozstrzygnięciach albo istnienie naruszenia prawa nie dającego podstaw do uwzględnieni skargi (tj. naruszenie nie mające istotnego wpływu na treść rozstrzygnięcia ), wówczas stosuje konstrukcję przewidzianą w art. 151 ustawy .

Natomiast według art. 145 § 1pkt. 1 lit. c ustawy Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania , jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy . Zatem warunkiem uwzględnienia skargi na tej podstawie prawnej jest ustalenie , że stwierdzone naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy . Innymi słowy sąd uchylając decyzję na tej podstawie musiałby wykazać , że gdyby nie było stwierdzonego naruszenia przepisów postępowania to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej byłoby inne .

W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wykazał, iż wobec niespornego stanu faktycznego nie doszło do naruszenia naczelnych zasad postępowania administracyjnego a to zasady kontroli i nadzoru nad przestrzeganiem prawa w postępowaniu , prawdy obiektywnej , uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywatela ( art. 7 kpa) , zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, oddziaływania organów państwa na świadomość i kulturę prawną obywateli ( art. 8 kpa ), zasada obowiązku udzielania informacji faktycznej i prawnej ( art. 9 kpa ). Natomiast naruszenie zasad czynnego udziału stron w postępowaniu odwoławczym ( art. 10 kpa ) oraz szybkości postępowania ( art. 12 kpa ) jakie miały miejsce w sprawie nie stanowiły istotnego wpływu na treść rozstrzygnięcia, podobnie jak też naruszenie art. 35 kpa dotyczącego terminów załatwiania spraw .

Pogląd ten należy podzielić. W myśl art. 9 k.p.a. organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek . Jednakże przepis ten nie nakłada na organy administracji obowiązku udzielania porad prawnych, czy też doradztwa. Nie może być również utożsamiany z obowiązkiem zawiadamiania strony o powszechnie obowiązujących, publikowanych aktach prawnych, czy też z dodatkowym przypominaniem o obowiązkach wynikających z wydanych wcześniej decyzji .

Skarżący jak ustalono to w toku prowadzonego postępowania przystąpił do użytkowania budynku warsztatu samochodowego nie dokonawszy uprzedniego zgłoszenia do użytkowania tego obiektu a wymóg ten wynikał z decyzji o pozwoleniu na budowę ( z dnia [...] maja 1989 r. – przypomnienie Sądu ). Okoliczność ta uzasadniała przeprowadzenie właściwego postępowania w przedmiocie wymierzenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego w oparciu o przepisy Prawa budowlanego . Organy podjęły czynności zmierzające do zebrania pełnego materiału dowodowego stosownie do treści art. 7 kpa , zaś skarżący po właściwym pouczeniu go o uprawnieniach procesowych przedstawił organom dowody , które został ocenione w toku prowadzonego postępowania . Nie można zatem w okolicznościach przedmiotowej sprawy przyjąć , iż przedmiotowe postępowanie prowadzone był z naruszeniem art. 7 kpa czy też dodatkowo wskazywanym naruszeniem art. 8 kpa odnoszącym się do zasady pogłębiania zaufania obywateli państwa do organów państwa (....). Realizacja tej zasady uzależniona jest od przestrzegania reguł postępowania przyjętych w kpa. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego trafnie podniesiono w zaskarżonym wyroku, że jeżeli przepisy prawa nakładają na stronę określone obowiązki to dokonując kontroli ich realizacji, organy administracji stosując odpowiednie sankcje za ich niewykonanie nie naruszają przepisów art. 7 ,8 i 9 kpa. Dlatego też w niekwestionowanym przez skargę kasacyjną stanie faktycznym sprawy, wbrew jej wywodom nie można uznać , że doszło do naruszenia w/w norm prawa procesowego.

Nie można uznać także, że doszło w rozpoznawanej sprawie do istotnego naruszenia art. 10 §1 kpa statuującego zasadę czynnego udział strony w postępowaniu administracyjnym. Należy wskazać, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawiono pogląd, że warunkiem sine qua non uchylenia decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania a to art. 10 § 1 kpa jest wykazanie, iż takie naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Do strony stawiającej zarzut należy wykazanie związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy (wyrok NSA z dnia 15 maja 2003 r. sygn. akt I SA/Gd 199/00, "Przegląd Podatkowy" 2004, nr 1, s. 43). Innymi słowy, strona powinna wykazać, że niezawiadomienie jego przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych uniemożliwiło jej dokonanie w danym postępowaniu konkretnej czynności procesowej (np. złożenia dokumentu)-( porównaj wyrok NSA z dnia 18 maja 2006 r. sygn. akt .II OSK 831/05 publikowany ONSA i WSA 2006/6/157.

Niewątpliwie jak wynika z akt sprawy przed organem I instancji skarżący miał zapewniony czynny udział . Po dokonanych oględzinach w sprawie, w których przecież skarżący brał udział, powiadomiono go pismem z dnia [...] czerwca 2005 r. Nr [...], które w końcowych motywach powołuje się właśnie na przepis art. 10 § 1 kpa o możliwości zapoznania się z zebranymi dowodami i zgłoszenia ewentualnych zastrzeżeń i wniosków. Niespornym jest także, że na skutek tego pisma skarżący korzystając ze swego uprawnienia przestawił szereg dokumentów a organ I instancji w dniu [...] lipca 2005 r. podjął rozstrzygnięcie. Wniesienie zażalenia na w/w rozstrzygnięcie przeniosło rozpoznanie i rozstrzygnięcie tej sprawy na organ odwoławczy. W postępowaniu tym co potwierdza analiza akt sprawy nie przeprowadzano żadnych dodatkowych czynności procesowych a orzekano wyłącznie w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony przez organ I instancji. Natomiast bezwzględny obowiązek określony w art. 10 § 1 kpa spoczywa na organie drugiej instancji w każdym przypadku, gdy oceniany przez niego materiał dowodowy różni się od materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu przed pierwszą instancją . Z takim przypadkiem jednakże nie mamy do czynienia w tej sprawie. Dlatego też niezawiadomienie przez organ odwoławczy strony o możliwości realizacji uprawnienia wynikającego z art. 10 kpa nie może stanowić jak trafnie przyjął to Sąd I instancji w okolicznościach przedmiotowej sprawy naruszenia prawa mającego istotny wpływ na wynik sprawy.

Przypomnieć jedynie trzeba, że za rażące naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym należy uznać oczywiste niezastosowanie lub nieprawidłowe zastosowanie zasad ogólnych postępowania administracyjnego określonych w art. od 6 -11 kpa w stopniu powodującym istotne ograniczenie uprawnień strony w postępowaniu , zaś stwierdzenie przez Sąd administracyjny, że organ administracji wydał zaskarżone rozstrzygnięcie z naruszeniem art. 7,8,9, 10 § 1 kpa oraz związanych z nim przepisów art. 77 § 1 , art. 80 i art. 107 § 3 kpa zobowiązuje dopiero Sąd do zastosowania przepisu art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Natomiast przesłanki takiego naruszenia przepisów prawa procesowego nie zaistniały w rozpoznawanej sprawie .

Ponadto skarżący dodatkowo powołał się na naruszenie przepisów art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy w związku z art. 12 kpa - dot. zasady szybkości postępowania oraz art. 35 kpa statuującego terminy załatwiania spraw administracyjnych przy czym w żaden sposób nie wyjaśnił w jaki sposób naruszenie w/w norm mogło mieć wpływ na treść zapadłego orzeczenia . Postępowanie przed organem I instancji trwało około jednego miesiąca , zaś organ odwoławczy zawiadomił skarżącego pismem z dnia [...] sierpnia 2005 r. na podstawie art. 36 kpa , że w związku z upływem miesięcznego terminu do załatwienia sprawy w postępowaniu odwoławczym, wyznacza nowy termin rozpoznania zażalenia strony do dnia [...] września 2005 r. Wydanie dopiero w dniu [...] listopada 2005 r. zaskarżonego postanowienia w przedmiocie wymierzenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego stanowi naruszenie art. 35 § 3 kpa lecz nie jest to naruszenie skutkujące przyjęciem wadliwości zaskarżonego postanowienia w stopniu nakazującym jego eliminację z obrotu prawnego. Nie każde bowiem naruszenie przepisów postępowania sądowego stanowi podstawę skargi kasacyjnej , lecz tylko takie , które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy . Zwłoka organu odwoławczego w załatwieniu sprawy ( rozpoznaniu zażalenia ) nie miała istotnego wpływu na treść podjętego rozstrzygnięcie , co zostało również prawidłowo ocenione w zaskarżonym wyroku .

Tym samym w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie można uznać , że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dostrzegając wyżej wskazanych uchybień ze strony organów administracji publicznej wadliwie wykonał obowiązek kontroli decyzji administracyjnej pod względem zgodności z prawem naruszając tym samym art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 151 tej ustawy procesowej w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c cytowanej ustawy. Należy natomiast podzielić stanowisko Sądu I instancji co do prawidłowości zastosowania przepisu art. 151 wskazanej wyżej ustawy jak i motywów przedstawionych na poparcie tego rozstrzygnięcia .

Skoro zatem skarga kasacyjna nie zwiera usprawiedliwionych podstaw to Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.