Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 3644/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Finanse publiczne
Środki unijne
Zamówienia publiczne
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1, art. 184, art. 207 ust. 1 pkt 2, ust. 9,
journal: Dz.U. 2013 poz 907
law: Ustawa z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych - tekst jednolity.
article: art. 27 ust. 1 pkt 6a
journal: Dz.U. 2013 poz 885
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jednolity
article: art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 59 § 1 pkt 9 i art. 68 § 1 w zw. z art. 21 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Joanna Kabat- Rembelska sędzia NSA Gabriela Jyż sędzia del. WSA Dorota Dąbek (spr.) Protokolant Patrycja Kozłowska po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [A.] S.A. w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 sierpnia 2015 r. sygn. akt V SA/Wa 896/15 w sprawie ze skargi [A.] S.A. w S. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu dofinansowania ze środków z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od [A.] S.A. w S. na rzecz Ministra Rozwoju i Finansów 1800 (tysiąc osiemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 19 sierpnia 2015r., sygn. akt V SA/Wa 896/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (zwany dalej także: Sąd lub Sąd I instancji) oddalił skargę [A.] S.A. w S. (zwanej dalej także: Skarżąca lub Spółka) na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] grudnia 2014r. nr [...] w przedmiocie zwrotu dofinansowania ze środków unijnych.

Powyższy wyrok Sądu I instancji zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Skarżąca realizowała projekt nr [...] pt.: "[...]" na mocy umowy z dnia 18 maja 2009r. Okres realizacji projektu został określony we wniosku na czas od 1 maja 2009r. do 15 lutego 2011r.

Czynności kontrolne w ramach w/w projektu przeprowadzane były w okresie wrzesień - październik 2011r. W wyniku analizy dokumentacji projektowej kontrolerzy Europejskiego Trybunału Obrachunkowego (ETO) stwierdzili, że w ramach w/w projektu objęto wsparciem uczestników, którzy nie wpisywali się w grupę docelową określoną we wniosku o dofinansowanie projektu oraz naruszenie przepisów dotyczących zamówień publicznych przy wyłanianiu osoby do pełnienia funkcji koordynatora projektu. Powyższe okoliczności zostały ujęte w raporcie z przeprowadzonego audytu ETO, zgodnie z którym Skarżąca naruszyła art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004r. Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2013r. poz. 907 z późn. zm., zwanej dalej p.z.p.), gdyż w specyfikacji istotnych warunków zamówienia (dalej: SIWZ) ustaliła zbyt restrykcyjne oraz dostosowane do kwalifikacji konkretnego oferenta warunki wyboru kierownika projektu. W rezultacie procedura udzielania zamówienia publicznego naruszała zasadę uczciwej konkurencji i równego traktowania. Dodatkowo audytorzy ETO wskazali, iż celem projektu było podniesienie umiejętności i wiedzy kadr dolnośląskich firm z branży elektronicznej, a przez to podniesienie zdolności tych firm do konkurowania na rynku europejskim i światowym. Dlatego też koszt szkolenia pracowników reprezentujących inne sektory nie powinien zostać uznany za kwalifikowalny, gdyż zgodnie z Wytycznymi w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach PO KL "wszystkie wydatki w ramach PO KL są kwalifikowalne, o ile łącznie spełniają następujące warunki: a) są niezbędne dla realizacji projektu, a więc mają bezpośredni związek z celami projektu (..)".

W dniu 18 grudnia 2012r. Dolnośląski Wojewódzki Urząd Pracy, pełniący funkcję Instytucji Wdrażającej (dalej: IW) wezwał Skarżącą do zwrotu środków stwierdzonych przez kontrolę ETO za wydatki niekwalifikowalne w łącznej wysokości 67.562,26 zł (kwota w wysokości 60.092,26 zł dotyczyła wydatków poniesionych na przeszkolenie niekwalifikowalnych uczestników w projekcie, zaś kwota w wysokości 7.470,00 zł odnosiła się do przeprowadzonego postępowania wyboru kierownika projektu).

Skarżąca w dniu 2 stycznia 2013r. zwróciła kwotę w wysokości 7 470,00 zł wraz z odsetkami jak dla zaległości podatkowych, natomiast pozostałej kwoty nie zwróciła z uwagi na to, iż nie zgadzała się z uznaniem części uczestników projektu za niekwalifikowalnych.

W związku z powyższym IW w dniu 1 lutego 2013r. wszczęła postępowanie administracyjne w sprawie zwrotu środków w wysokości 60.092,26 zł, jednakże nie została wydana decyzja w tej sprawie, ponieważ Skarżąca dokonała zwrotu wyżej wskazanej kwoty wraz z odsetkami jak dla zaległości podatkowych. Jednocześnie postępowanie w sprawie naruszenia procedur przy udzielaniu zamówienia na pełnienie funkcji kierownika projektu nie było dalej prowadzone i nie wydano w tej sprawie decyzji administracyjnej.

W dniach 16-18 stycznia 2013r. IW przeprowadziła kontrolę doraźną projektu nr [...]. W wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych uznano za niekwalifikowalny koszt udziału 5 przedsiębiorstw w projekcie, gdyż ich zakresy działalności nie były powiązane z celami projektu. W rezultacie Skarżąca dokonała zwrotu wydatków uznanych za niekwalifikowalne w wysokości 7.844,54 zł wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych.

W dniu 10 marca 2014r. IZ PO KL przekazała IW stanowisko Komisji Europejskiej (dalej: KE) z dnia 4 lutego 2014r. w sprawie korekty finansowej w przedmiotowej sprawie. KE po przeanalizowaniu sprawy podtrzymała swoją opinię wyrażoną po otrzymaniu raportu ETO, tj. o konieczności nałożenia korekty finansowej w wysokości 100% na wydatki związane z wynagrodzeniem kierownika projektu, ponieważ dokumentacja przetargowa dotycząca wyboru kierownika projektu była zbyt restrykcyjna i dostosowana do kwalifikacji danego oferenta, zaś postępowanie o udzielenie zamówienia naruszyło zasadę uczciwej konkurencji i równego traktowania wykonawców. Ponadto KE podkreśliła, że w przedmiotowej sprawie wystąpił wyraźny konflikt interesów, ponieważ zwycięski wykonawca był jednocześnie zatrudniony u beneficjenta, tj. pełnił funkcję Wiceprezesa Zarządu, a także podpisywał w imieniu Wnioskodawcy umowę o dofinansowanie projektu nr [...] z IW.

Decyzją z dnia [...] października 2014r. nr [...] Dyrektor Dolnośląskiego Wojewódzkiego Urzędu Pracy we Wrocławiu określił przypadającą do zwrotu kwotę dofinansowania w wysokości 141.930,00 zł wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych od dnia przekazania środków, z których zostały poniesione wydatki niekwalifikowane, do dnia zwrotu, z wyłączeniem okresu od dnia 28 kwietnia 2014 r. do dnia doręczenia decyzji. Jako podstawę prawną wskazano art. 207 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 9, art. 184 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013r. poz. 885 z późn. zm., zwanej dalej u.f.p. 2009), art. 27 ust. 1 pkt 6a ustawy z dnia 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009r. nr 84, poz. 712 z późn. zm., zwanej dalej u.z.p.p.r.), art. 104 § 1 w zw. z art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r. poz. 267, zwanej dalej k.p.a.), Porozumienia zawartego pomiędzy Województwem Dolnośląskim a Dolnośląskim Wojewódzkim Urzędem Pracy w Wałbrzychu w dniu [...] sierpnia 2007r. nr [...] w sprawie dofinansowania Działań Priorytetu VIII Regionalne Kadry Gospodarki w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki zmienionego późniejszymi aneksami oraz na podstawie § 13 ust. 1 pkt 2 umowy o dofinansowanie projektu nr [...] z dnia 18 maja 2009r. zawartej pomiędzy Województwem Dolnośląskim – Dolnośląskim Wojewódzkim Urzędem Pracy w Wałbrzychu a [A.] S.A., zmienionej późniejszymi aneksami.

Po rozpoznaniu odwołania Spółki, Minister Infrastruktury i Rozwoju, działający jako Instytucja Zarządzająca Programem Operacyjnym Kapitał Ludzki (zwana dalej IZ PO KL), decyzją z dnia [...] grudnia 2014r. nr [...] uchylił w całości decyzję Dyrektora Dolnośląskiego Wojewódzkiego Urzędu Pracy z dnia [...] października 2014r. nr [...] i orzekł o zwrocie kwoty 141.930,00 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania transz dofinansowania, z których poniesione zostały kwestionowane wydatki (z wyłączeniem okresu od dnia 28 kwietnia 2014r. do dnia 8 października 2014r.). Jako podstawę prawną swojej decyzji organ II instancji wskazał art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 211 ust. 4b w zw. z ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2005r. o finansach publicznych (Dz. U. nr 249, poz. 2104 z późn. zm., zwanej dalej u.f.p. 2005) oraz w zw. z art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz. U. nr 15, poz. 1241), a także art. 207 ust. 12 w zw. z ust. 9 i ust. 1 pkt 2 u.f.p. 2009. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w przedmiotowej sprawie doszło do udzielenia zamówienia publicznego na pełnienie funkcji kierownika projektu z naruszeniem zasady uczciwej konkurencji i równego traktowania wykonawców, poprzez określenie warunków zamówienia w sposób restrykcyjny i dostosowany do kwalifikacji jednego oferenta, który jednocześnie był zatrudniony u beneficjenta, tj. pełnił funkcję Wiceprezesa Zarządu, a także podpisywał umowę o dofinansowanie projektu w imieniu wnioskodawcy. Organ odwoławczy uznał zatem, że działanie Skarżącej naruszyło nie tylko przepisy prawa krajowego, jakim jest naruszenie przepisów p.z.p., tj. art. 29 ust 2, ale także przepisy prawa wspólnotowego (art. 3 ust. 1 akapit 2 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999, Dz.U.UE.L.2006.210.25, zwanego dalej Rozporządzeniem 1083/2006). W ocenie organu II instancji, ustalone kryterium decydujące o wyborze wykonawcy o doświadczeniu zawodowym było wygórowane w stosunku do celu projektu i potrzeb Skarżącej. Określenie warunków udziału w postępowaniu narusza w opinii organu odwoławczego podstawowe zasady uczciwej konkurencji i zasadę równego traktowania potencjalnych wykonawców. Ustalenie kryteriów udziału potencjalnych wykonawców w postępowaniu musi bowiem mieć bezpośrednie przełożenie na wartość i złożoność zamówienia oraz mieć bezpośredni związek z przedmiotem zamówienia, a o doświadczeniu potencjalnego kierownika projektu świadczyć winien rodzaj, wielkość i złożoność zrealizowanych usług.

Na powyższą decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju Spółka wniosła skargę, domagając się jej uchylenia wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji. Zaskarżonej decyzji Skarżąca zarzuciła naruszenie:

a) art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., polegające na prowadzeniu postępowania w sposób, który podważa zaufanie obywateli do władzy publicznej, nierozważeniu całokształtu okoliczności sprawy, nie wyczerpującym zebraniu i ocenie materiału dowodowego, przyjęciu za własne ustaleń Europejskiego Trybunału Obrachunkowego oraz Komisji Europejskiej, niepełnym uzasadnieniu wydanej decyzji, a także obciążeniu Skarżącej skutkami braku dostosowania tzw. taryfikatora przez polskie organy do stanowiska Komisji Europejskiej;

b) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. polegające na nierozważeniu całokształtu okoliczności sprawy, niewyczerpującej ocenie dowodów, w szczególności brak wyciągnięcia jakichkolwiek wniosków z dokumentów załączonych przez Skarżącą do odwołania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania;

c) art. 59 § 1 pkt 9 i art. 68 § 1 w zw. z art. 21 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r. poz. 749, zwanej dalej o.p.) w zw. z art. 67 w zw. z art. 60 pkt 6 u.f.p. 2009 oraz w zw. z art. 211 ust. 5 u.f.p. 2005 polegające na ich niezastosowaniu, a w rezultacie określeniu do zwrotu należności przedawnionych;

d) art. 70 § 1 w zw. z art. 21 § 1 pkt 1 o.p. w zw. z art. 60 pkt 6 u.f.p. 2009r. oraz w zw. art. 211 ust. 1 u.f.p. 2005, polegające na zastosowaniu wyżej wymienionych przepisów o.p. i w rezultacie uznaniu, że należności określone w decyzji nie uległy przedawnieniu;

e) art. 47 § 1 w zw. z art. 70 § 1 o.p., poprzez błędną wykładnię tych przepisów polegającą na uznaniu, że z przepisu art. 47 o.p. o terminie płatności podatku (14 dni od doręczenia decyzji) wynika, że zobowiązanie publicznoprawne przedawnia się z upływem 5 lat z racji tego, że w art. 70 § 1 o.p, znajduje się sformułowanie "termin płatności podatku";

f) art. 98 ust. 2 w zw. z art. 2 pkt 7 Rozporządzenia 1083/2006 w zw. z § 21 ust. 2 umowy o dofinansowanie projektu oraz z treścią Wytycznych "Wymierzanie korekt finansowych za naruszenia prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych z o środków funduszy UE" wg stanu obowiązującego w okresie prowadzenia postępowania na wybór Kierownika Projektu, polegające na ich niewłaściwym zastosowaniu poprzez ustalenie nieprawidłowej wysokości korekty na dofinansowanie,

g) art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. 2009 w zw. z art. 29 ust. 2 p.z.p. polegające na nieprawidłowym zastosowaniu tego przepisu i nałożeniu korekty z powodu błędnego uznania, iż Skarżąca wykorzystała z naruszeniem procedur, tj. art. 29 ust. 2 p.z.p. środki na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich;

h) art. 211 ust. 1 pkt 2 u.f.p. 2005 w zw. z art. 29 ust. 2 p.z.p., poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu i nałożenia korekty z powodu błędnego uznania, iż Skarżąca wykorzystała z naruszeniem procedur, tj. art. 29 ust. 2 p.z.p. środki na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich.

Minister Infrastruktury i Rozwoju w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko oraz argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że stan faktyczny będący podstawą wydania decyzji organów obu instancji został ustalony prawidłowo, ponadto nie był kwestionowany przez Skarżącą. Natomiast sporne między stronami były dwie kwestie: 1) czy nastąpiło przedawnienie spornych należności, 2) czy organy mogły zastosować wobec Skarżącej sankcję w postaci żądania zwrotu całości (100%) kwoty wydatkowanej na wynagrodzenie kierownika projektu, czy też możliwe było nałożenie na Spółkę tylko kwoty wynikającej z Taryfikatora – jak na to wskazuje § 21 ust. 2 umowy.

Odnośnie pierwszej kwestii Sąd stwierdził, że nie ma racji Skarżąca, iż w sprawie doszło do przedawnienia roszczeń. W sprawie nie miał bowiem zastosowania wskazywany przez Skarżącą art. 68 o.p., a kwestia przedawnienia winna być oceniana na gruncie art. 70 § 1 o.p., zgodnie z którym zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku, w omawianym zaś przypadku w momencie wydatkowania środków z naruszeniem procedur. Skoro więc projekt był realizowany w okresie od maja 2009r. do lutego 2011r., a decyzja organu II instancji została wydana w dniu [...] grudnia 2014r. i doręczona 23 grudnia 2014r., to Skarżąca nie mogła skutecznie podnieść zarzutu przedawnienia w rozpoznawanej sprawie.

Odnośnie do drugiej kwestii Sąd również nie zgodził się z zarzutami Skarżącej. Sąd wskazał, że Skarżąca nie negowała, że naruszyła procedury wyłonienia osoby kierownika projektu, albowiem po wezwaniu przez organ do zapłaty z dnia 18 grudnia 2012r. poinformowała pismem z dnia 2 stycznia 2013r., że uznaje do zwrotu kwotę 7.470,00 zł ze względu na naruszenie przepisów dot. zamówień publicznych wyłonienia kierownika projektu. Zdaniem Sądu, organy w swoich decyzjach wykazały, iż zasadnym było zastosowanie całościowego (100%) obowiązku zwrotu wydatku, co do którego nastąpiło naruszenie procedur – w tym przypadku Prawa zamówień publicznych. Z materiału dowodowego wynika bowiem, że charakter naruszenia był na tyle poważny, iż Europejski Trybunał Obrachunkowy (ETO) – jak to wynika z korespondencji z lutego i marca 2014r. – zgłosił do Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych przypadek Skarżącej, tj. przypadek udzielenia zamówienia odnośnie kierownika projektu osobie, która była jednocześnie zatrudniona przez Beneficjenta jako Wiceprezes Zarządu wówczas, gdy zwycięski wykonawca był tą samą osobą, która podpisała umowę o dofinansowanie w sytuacji, gdy zamówienie publiczne nie jest przeprowadzane w sposób zapewniający uczciwą konkurencję i równe traktowanie wykonawców. Ze wskazanej korespondencji wynika również, że zdaniem ETO wystąpienie tak poważnego konfliktu interesów kwalifikuje się do uznania 100% wydatków dotyczących tego postępowania za niekwalifikowane.

Sąd wskazał, że przygotowanie i przeprowadzenie postępowania o udzielenie zamówienia musi odbyć się z poszanowaniem zasad określonych w art. 7 i 29 p.z.p. Oznacza to konieczność eliminacji z opisu przedmiotu zamówienia wszelkich sformułowań, które mogłyby wskazywać na konkretnego wykonawcę, bądź też które eliminowałyby konkretnych wykonawców uniemożliwiając im złożenie oferty lub powodowałyby sytuację, w której jeden z zainteresowanych wykonawców byłby bardziej uprzywilejowany od pozostałych. Sąd I instancji stwierdził, że organy dokonały szczegółowej analizy procedury spornego zamówienia i wskazały, dlaczego ich zdaniem w przedmiotowej sprawie doszło do udzielenia zamówienia publicznego na pełnienie funkcji kierownika projektu z naruszeniem zasady uczciwej konkurencji i równego traktowania wykonawców, poprzez określenie warunków zamówienia w sposób restrykcyjny i dostosowany do kwalifikacji jednego oferenta, który jednocześnie był zatrudniony u beneficjenta, tj. pełnił funkcję Wiceprezesa Zarządu, a także podpisywał umowę o dofinansowanie projektu w imieniu wnioskodawcy. Zdaniem Sądu, wskazane przez organ zaistnienie zastosowania dyskryminacyjnych warunków udziału w postępowaniu i naruszenia równego traktowania oferentów w omawianej sytuacji uzasadnia potraktowanie tych naruszeń jako tak istotnych i rażących, że mogły one stanowić podstawę do uznania przez organ, że zasadnym jest nałożenie obowiązku zwrotu całości (100%) kosztów uznanych za niekwalifikowane w myśl § 13 ust. 1 umowy. W takiej sytuacji bez znaczenia – zdaniem Sądu – jest to, iż samo postępowanie konkursowe zostało prowadzone przez podmiot zewnętrzny (kancelarię prawną), gdyż Skarżąca poprzez swoich przedstawicieli (członków zarządu) określała warunki odnośnie kryteriów decydujących o wyborze wykonawcy i dokonywała pozostałych ustaleń funkcjonowania projektu. Nie można zatem wykluczyć, że osoba, która została wyłoniona ze spornego zamówienia jako kierownik projektu nie była – jako członek zarządu - jedną z osób, która podejmowała czynności zarządzające w projekcie.

W ocenie Sądu I instancji Skarżąca naruszyła zatem procedurę określoną treścią § 13 ust. 1 pkt 2 umowy, jaką niewątpliwie jest Prawo zamówień publicznych. Naruszenia te stanowią naruszenie procedur obowiązujących przy wykorzystaniu środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej, o których mowa w art. 184 u.f.p. (i odpowiednio art. 208 u.f.p. 2005). Zdaniem Sądu, spełniona zatem została dyspozycja normy z art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. 2009 (i odpowiednio art. 211 u.f.p. 2005). Sąd nie podzielił również zarzutu naruszenia przez organy obowiązku stosowania Taryfikatora, albowiem umowa (jak to wynika wprost z treści § 21) wskazuje, że IW w przypadku stwierdzenia naruszenia przez Beneficjenta przepisów ustawy Prawo zamówień publicznych może dokonywać korekt finansowych w oparciu o dokument zwany Taryfikatorem. Zapis ten – zdaniem Sądu – jednoznacznie wskazuje na możliwość wyboru przez organ stosowania tego rozwiązania. Tym samym nie można zarzucić organom, że skonkretyzowały obowiązek zwrotu w oparciu o § 13 umowy, nie zaś tylko w oparciu o regulacje § 21 umowy.

Sąd nie stwierdził również naruszenia przez organ innych – wskazywanych w skardze – naruszeń prawa materialnego, w tym art. 98 ust. 2 w zw. z art. 2 pkt 7 Rozporządzenia 1083/2006 w zw. § 21 ust. 2 umowy o dofinansowanie projektu.

Nadto Sąd uznał, że organy wydając zaskarżone decyzje odniosły się zarówno do zgromadzonego materiału dowodowego, jak i twierdzeń Skarżącej, brak więc podstaw do uznania, że doszło do naruszenia zasad ogólnych k.p.a., jak również zasad dotyczących zgromadzenia i oceny materiału dowodowego w sposób, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia sprawy. Mając powyższe na względzie Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i skarga podlega oddaleniu jako niezasadna.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniosła [A.] S.A. w S., domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i rozpoznania skargi na podstawie art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.) i w zw. z art. 193 p.p.s.a. stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] grudnia 2014r. i poprzedzającej ją decyzji nr [...] Dyrektora Dolnośląskiego Wojewódzkiego Urzędu Pracy na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a w każdym z tych przypadków także zasądzenia kosztów postępowania. Wyrokowi Sądu I instancji skarżąca kasacyjnie, na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj.:

1. art. 207 ust. 1 i 9 u.f.p. 2009 oraz art. 211 ust. 1 i 4 u.f.p. 2005 w zw. z art 21 § 1 pkt 2 o.p., poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że decyzja określająca kwotę dofinansowania przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki nie jest decyzją ustalającą wysokość zobowiązania;

2. art. 68 § 1 w zw. z art 21 § 1 pkt 2 o.p. w zw. z art. 67 w zw. z art. 60 pkt 6 u.f.p. 2009 oraz w zw. z art. 211 ust. 5 u.f.p. 2005, polegające na ich niezastosowaniu, a w rezultacie utrzymaniu w mocy decyzji administracyjnych określających do zwrotu należności, które nie powstały z uwagi na upływ terminu do wydania decyzji o zwrocie (należności przedawnionych);

3. art. 98 ust. 2 w zw. z art. 2 pkt 7 Rozporządzenia 1083/2006 i art. 206 ust. 1 i ust. 2 pkt 8 u.f.p. 2009 oraz art. 209 ust. 1 i ust. 2 pkt 8 u.f.p. 2005 w związku z § 13 ust. 1 i § 21 ust. 1 i 2 umowy nr [...] o dofinansowanie projektu pn. "[...]" oraz z treścią Wytycznych "Wymierzanie korekt finansowych za naruszenia prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE" według stanu na dzień 29 czerwca 2009r., poprzez błędną wykładnię umowy o dofinansowanie oraz powołanych przepisów, polegająca na uznaniu, że organ wybierając jako podstawę do wymierzenia korekty § 13 umowy o dofinansowanie ma możliwość pominięcia § 21 umowy o dofinansowanie i ustalenia dowolnej wysokości korekty, a w rezultacie na niewłaściwym zastosowaniu w/w przepisów prawa i postanowień umowy o dofinansowanie poprzez utrzymanie w mocy decyzji ustalających nieprawidłową wysokość korekty na dofinansowanie.

W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumenty na poparcie powyższych zarzutów, kwestionując prawidłowość przyjętego w sprawie poglądu o zasadności nałożenia na Spółkę kwoty zwrotu dofinansowania w wysokości 100% wydatku.

W odpowiedzi na skargę Minister Rozwoju wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm., cyt. dalej jako p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być:

1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienie (art. 176 p.p.s.a.). Przytoczenie podstaw kasacyjnych to wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w ocenie skarżącego zostały naruszone przez sąd pierwszej instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało niewłaściwe zastosowanie lub błędna wykładnia prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez sąd pierwszej instancji. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować.

Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach i z tego powodu nie została przez Sąd uwzględniona.

Spór w sprawie koncentruje się na dwóch kwestiach: charakteru prawnego decyzji określającej kwotę zwrotu w kontekście ewentualnego przedawnienia w tej sprawie zwrotu dotacji oraz możliwości zastosowania w przedmiotowej sprawie przez organ sankcji z powodu naruszenia przy powoływaniu kierownika projektu przepisów ustawy Prawo zamówień publicznych w wysokości 100 % wynagrodzenia kierownika projektu.

Nie jest trafny pogląd skarżącej kasacyjnie Spółki odnoszący się do pierwszego ze spornych zagadnień, tj. charakteru prawnego decyzji określającej kwotę zwrotu dotacji. Niezasadny jest bowiem podniesiony w punkcie 1 skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 207 ust. 1 i 9 u.f.p. z 2009r. oraz art. 211 ust. 1 i 4 u.f.p. z 2005 r. w zw. z art. 21 § 1 pkt 2 o.p., poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że decyzja określająca kwotę dofinansowania przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki, nie jest decyzją ustalającą wysokość zobowiązania oraz podniesiony w punkcie 2 skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 68 § 1 w zw. z art. 21 § 1 pkt 2 o.p. w zw. z art. 67 w zw. z art. 60 pkt 6 u.f.p. z 2009r. oraz w zw. z art. 211 ust. 5 u.f.p. z 2005r., polegającego na ich niezastosowaniu, a w rezultacie utrzymaniu w mocy decyzji administracyjnych określających do zwrotu należności przedawnione.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie zasadnie przyjął Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku, że decyzja wydana na podstawie przepisu art. 207 u.f.p. ma charakter deklaratoryjny. Decyzja określająca przypadającą do zwrotu kwotę dofinansowania nie tworzy nowego stosunku prawnego. Obowiązek zwrotu dofinansowania powstaje z chwilą zaistnienia przesłanek przewidzianych przepisami prawa. Takie stanowisko uzasadnione jest treścią art. 207 ust. 9 u.f.p., z którego wynika, że po bezskutecznym upływie terminu wyznaczonego przez organ w wezwaniu do zwrotu środków wykorzystanych z naruszeniem procedur, organ wydaje decyzję "określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki (...)" . Jest to zatem decyzja, w której tę kwotę organ jedynie określa - wskazując jej wysokość, a nie ustala – decydując władczo o powstaniu należności we wskazanej wysokości. Taki wniosek potwierdza również treść art. 207 ust. 1 u.f.p., w którym przewidziano, że środki pobrane nienależnie "podlegają zwrotowi wraz z odsetkami liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji, o której mowa w ust. 9". Ustawodawca uznał zatem, że środki wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, z naruszeniem procedur bądź pobrane nienależnie lub w nienależnej wysokości, są środkami nienależnymi już od dnia przekazania tych środków beneficjentowi, nie zaś z upływem 14 dni od wydania decyzji ustalającej tę należność. Istotą decyzji konstytutywnej jest to, że termin płatności należności (zobowiązania) wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania (art. 47 § 1 Ordynacji podatkowej) i z upływem tego terminu podatek przekształca się w zaległość podatkową (art. 51 § 1 Ordynacji podatkowej), od której odsetki za zwłokę naliczane są dopiero z tą chwilą. W przypadku zaś decyzji wydawanej na podstawie art. 207 u.f.p., te odsetki biegną od dnia wypłacenia środków beneficjentowi, jest to zatem decyzja deklaratoryjna. Organ wskazuje zatem w takiej decyzji jedynie kwotę nienależnie pobranego dofinansowania do zwrotu, obowiązek zaś zwrotu tych środków powstaje z mocy prawa, w chwili ich wypłacenia beneficjentowi.

Bieg terminu przedawnienia należy ściśle wiązać z charakterem zobowiązania podlegającego zwrotowi. Jeżeli przyznane środki finansowe są środkami nienależnymi w rozumieniu ustawy, a obowiązek zwrotu dofinansowania nienależnego powstaje z chwilą zaistnienia przesłanek przewidzianych przepisami prawa, to obowiązek zwrotu należy wiązać z dniem otrzymania tych środków przez beneficjenta, co jednoznacznie wynika z cytowanego art. 207 ust 1 u.f.p. Ustawodawca w przepisie tym nakazuje liczyć odsetki od dnia przekazania środków beneficjentowi, w zakresie odsetek traktując te środki jak zaległości podatkowe. Niezasadny jest zatem pogląd skarżącej kasacyjnie, że decyzja wydawana na podstawie art. 207 u.f.p. z 2009r. i art. 211 u.f.p z 2005r. jest decyzją konstytutywną, wymiarową. Z tego powodu prawidłowo w rozpoznawanej sprawie, analizując kwestię przedawnienia należności, organ zastosował przepis art. 70 § 1 o.p., a nie przepis z art. 68 § 1 o.p. Zasadnie zatem przyjęto, że należność określona w tej sprawie do zwrotu nie uległa przedawnieniu, nie upłynął bowiem termin określony w art. 70 §1 o.p., tj. 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności. Projekt był realizowany w okresie od maja 2009r. do lutego 2011r., a decyzja organu II instancji została wydana w dniu [...] grudnia 2014r. i doręczona 23 grudnia 2014r. Nie ma zatem racji Skarżąca, że w sprawie doszło do przedawnienia roszczeń.

Mają powyższe na uwadze uznać należy, że niezasadne są zarzuty podniesione w punktach 1 i 2 skargi kasacyjnej.

Nie jest też uzasadniony zarzut skarżącej kasacyjnie Spółki podniesiony w punkcie 3 skargi kasacyjnej dotyczący niedopuszczalności zastosowania w tej sprawie korekty w wysokości 100 % poniesionego wydatku na wynagrodzenie kierownika projektu.

Za niesporne na tym etapie postępowania między stronami uznać należy to, że w rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia przepisów ustawy Prawo zamówień publicznych przy powoływaniu kierownika projektu, zaszła zatem przesłanka z art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. uzasadniająca domaganie się przez organ zwrotu środków, gdyż zostały one wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 u.f.p., tj. z naruszeniem ustawy Prawo zamówień publicznych. Potwierdziła to Spółka już w toku postępowania w 2012r., nie kwestionując przyjętego przez Instytucję Wdrażającą stanowiska, że w specyfikacji istotnych warunków zamówienia ustaliła zbyt restrykcyjne oraz dostosowane do kwalifikacji konkretnego oferenta warunki wyboru kierownika projektu, w rezultacie czego procedura udzielania zamówienia publicznego naruszała zasadę uczciwej konkurencji oraz równego traktowania (wezwanie z dnia 18 grudnia 20102r., na podstawie raportu z przeprowadzonego audytu ETO). Spółka tego stanowiska nie kwestionowała, uiszczając w dniu 2 stycznia 2013r. na wezwanie organu kwotę ustalonej wówczas korekty finansowej w wysokości 7470zł, tj. 5% poniesionego wydatku, ustaloną przez organ na podstawie tabeli nr 4 pkt 5 Taryfikatora "Wymierzanie korekt finansowych za naruszenia prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE". Skarżąca kasacyjnie nie kwestionuje zatem zasadności zwrotu wykorzystanego z naruszeniem procedur dofinansowania, lecz jedynie wysokość kwoty określonej przez organ do zwrotu. Nie ma więc sporu w rozpoznawanej sprawie co do tego, że uchybienie zasadom udzielania zamówień publicznych stanowiło nieprawidłowość w rozumieniu art. 2 ust. 7 rozporządzenia nr 1083/2006, gdyż nie można wykluczyć, że uchybienie to miało wpływ na budżet odnośnego funduszu.

Konieczność dokonania korekt w przypadku naruszenia prawa Unii Europejskiej w dziedzinie udzielania zamówień publicznych oraz zasady dokonywania korekt finansowych w stosunku do wykrytych nieprawidłowości uregulowane zostały w artykule 98 w związku z art. 2 pkt 7 tego Rozporządzenia (WE) nr 1083/2006 – Przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999. W art. 98 ust. 1 i 2 przewidziano mianowicie, że "Państwa członkowskie w pierwszej kolejności ponoszą odpowiedzialność za śledzenie nieprawidłowości, działając na podstawie dowodów świadczących o wszelkich większych zmianach mających wpływ na charakter lub warunki realizacji lub kontroli operacji, lub programów operacyjnych oraz dokonując wymaganych korekt finansowych" oraz że "Państwo członkowskie dokonuje korekt finansowych wymaganych w związku z pojedynczymi lub systemowymi nieprawidłowościami stwierdzonymi w operacjach lub programach operacyjnych. Korekty dokonywane przez państwo członkowskie polegają na anulowaniu całości lub części wkładu publicznego w ramach programu operacyjnego. Państwo członkowskie bierze pod uwagę charakter i wagę nieprawidłowości oraz straty finansowe poniesione przez fundusze".

Przepisy te muszą być interpretowane z uwzględnieniem orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, który w wyroku z dnia 14 lipca 2016 r. w sprawie C 406/14 wskazał, że "W odniesieniu do mechanizmu korekt finansowych przewidzianego w art. 98 rozporządzenia nr 1083/2006, należy stwierdzić, że zgodnie z art. 98 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia przepis ów wymaga od państw członkowskich dokonania korekty finansowej w wypadku stwierdzenia nieprawidłowości. Niemniej art. 98 ust. 2 akapit pierwszy wymaga również od właściwego organu krajowego ustalenia kwoty korekty, która ma zostać dokonana, przy uwzględnieniu trzech kryteriów, a mianowicie charakteru nieprawidłowości, jej wagi oraz straty finansowej poniesionej przez dany fundusz. Jeżeli chodzi o (...) nieprawidłowość jednorazową, a nie powtarzającą się, ten ostatni wymóg oznacza, że należy badać każdy przypadek indywidualnie, biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności każdej sprawy istotne z punktu widzenia jednego z trzech wskazanych kryteriów. Wobec tego, nawet jeśli (...) nie wyklucza to tego, że pierwsze obliczenie można przeprowadzić na podstawie taryfikatora zgodnego z zasadą proporcjonalności, to nie zmienia to jednak faktu, że przy ustalaniu końcowej kwoty korekty, która ma zostać dokonana, należy uwzględnić wszystkie szczególne cechy, jakie charakteryzują stwierdzoną nieprawidłowość, w porównaniu do elementów branych pod uwagę przy ustalaniu tego taryfikatora, które to cechy mogą uzasadniać dokonanie większej bądź niższej korekty. Okoliczności takie jak zgodność z prawem krajowym (...), obowiązek wykonania za pomocą zasobów własnych określonej części zamówienia i sam fakt stwierdzenia ryzyka, nawet niewielkiego, wystąpienia skutków finansowych, mogą mieć wpływ na końcową kwotę korekty finansowej, która ma zostać dokonana." Trybunał wyraźnie zatem wskazuje na jedynie pomocniczy charakter Taryfikatora, akcentując, że dla ustalania wysokości korekty znaczenie podstawowe ma treść art. 98 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1083/2006 oraz wskazane w nim kryteria, odniesione do indywidualnego przypadku.

Pomocniczy charakter Taryfikatora potwierdza również jego treść. Ustalając w Wytycznych "Wymierzanie korekt finansowych za naruszenia prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE" zasady wymierzania korekt finansowych za naruszenia przy udzielaniu zamówień publicznych (punkt 1), wskazano punkcie 3, że "Przy ustalaniu wysokości korekt finansowych za naruszenia przy stosowaniu prawa wspólnotowego w dziedzinie zamówień publicznych lub stosowaniu p.z.p. wdrażających to prawo należy brać pod uwagę, z jednej strony, rodzaj lub stopień naruszenia, z drugiej zaś skutki finansowe naruszenia dla wydatków ze środków funduszy UE. Wysokość korekt finansowych powinna więc, co do zasady, odpowiadać wysokości szkody". Załącznik do tych Wytycznych zawierający tzw. Taryfikator ("Wskaźniki procentowe do obliczenia wartości korekty finansowej za naruszenia przy udzielaniu zamówień publicznych, współfinansowanych ze środków funduszy UE"), ma część opisową i tabelaryczne zestawienie stawek procentowych korekty za poszczególne naruszenia. Mają one jednakże znaczenie jedynie pomocnicze, korekta ma bowiem co do zasady być ustalana indywidualnie, na podstawie kryteriów, o których mowa w art. 98 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 1083/2006, powtórzonych w samych Wytycznych.

W rozpoznawanej sprawie zatem zasadnie przy ustalaniu wysokości korekty rozpatrzono niniejszy przypadek indywidualnie, biorąc pod uwagę charakter stwierdzonej w tej sprawie nieprawidłowości, jej wagę oraz straty finansowe poniesione przez fundusz. Stosując się do zaleceń wskazywanych w orzecznictwie TSUE, dokonano zbadania zaistniałego w tej sprawie przypadku indywidualnie, biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności tej sprawy istotne z punktu widzenia trzech wskazanych kryteriów. Wadliwy sposób przeprowadzenia postępowania udzielenia zamówienia, który doprowadził do wyboru jako kierownika projektu osoby jednocześnie zatrudnionej przez beneficjenta jako Wiceprezes Zarządu, który podpisał umowę o dofinansowanie, oznacza przeprowadzenie zamówienia w sposób rażąco naruszający uczciwą konkurencję i równe traktowanie wykonawców. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie (w tym także korespondencja z lutego i marca 2014r. i zgłoszenie tego przypadku przez Europejski Trybunał Obrachunkowy do Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych) potwierdza dokonaną w tej sprawie ocenę, że charakter i waga tego naruszenia były na tyle poważne, że uzasadniały uznanie za niekwalifikowane 100% wydatków dotyczących tego postępowania. Biorąc je pod uwagę, zasadne było nałożenie na Skarżącą obowiązku zwrotu całej kwoty wydatkowanej na to działanie beneficjenta, tj. całej kwoty wynagrodzenia wypłaconego nieprawidłowo powołanemu kierownikowi projektu. W rozpoznawanej sprawie zasadnie zatem znalazła zastosowanie argumentacja zawarta m.in. w przytoczonym powyżej wyroku TSUE, że nawet jeśli pierwsze obliczenie korekty zostało przeprowadzone na podstawie taryfikatora zgodnego z zasadą proporcjonalności, to przy ustalaniu końcowej kwoty korekty należy uwzględnić wszystkie szczególne cechy stwierdzonej nieprawidłowości, w porównaniu do elementów branych pod uwagę przy ustalaniu tego taryfikatora i te cechy mogą uzasadniać dokonanie większej bądź niższej korekty. Rażące naruszenie w tej sprawie zasad określonych w ustawie Prawo zamówień publicznych poprzez dokonanie opisu przedmiotu zamówienia nadmiernie uszczegółowionego i wprowadzającego wymogi nieadekwatne do potrzeb, doprowadziło do sytuacji, w której jeden z zainteresowanych wykonawców, zorientowany zresztą w szczegółach projektu z racji pełnionej funkcji wiceprezesa zarządu beneficjenta i podpisujący umowę o dofinansowanie, był bardziej uprzywilejowany od pozostałych, gdyż przedmiot zamówienia w istocie dostosowany został do kwalifikacji jednego oferenta, eliminując innych oferentów poprzez uniemożliwienie im złożenia oferty. Charakter i waga takiego naruszenia, tj. zastosowania dyskryminacyjnych warunków udziału w postępowaniu i naruszenia równego traktowania oferentów, uzasadniały uznanie przez organ, że zasadne jest nałożenie obowiązku zwrotu całości (100%) kosztów uznanych za niekwalifikowane w myśl § 13 ust. 1 umowy. Z treści § 21 umowy wynika wprawdzie, że w przypadku stwierdzenia naruszenia przez Beneficjenta przepisów ustawy Prawo zamówień publicznych organ może dokonywać korekt finansowych w oparciu o dokument zwany Taryfikatorem, jednakże – jak już była o tym mowa powyżej – proporcjonalne stawki korekt przewidziane w Taryfikatorze mogą mieć przy obliczaniu wysokości korekt zastosowanie jedynie posiłkowe, priorytetowe znaczenie przypisać bowiem należy zasadom ich ustalania przewidzianym w art. 98 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 1083/2006, powtórzonym zresztą w samym Taryfikatorze. Skoro zatem w Taryfikatorze obowiązującym w rozpoznawanej sprawie tj. na dzień 29 czerwca 2009r. nie przewidziano 100% korekty w przypadku nieprawidłowości kwalifikowanej jako "Konflikt interesów" czyli zaniechanie obowiązku wyłączenia z postępowania osób, wobec których istnieją wątpliwości co do ich bezstronności i obiektywizmu (taka 100-procentowa korekta została wprowadzona dopiero opublikowaną w dniu 20 czerwca 2014r. zmianą do Taryfikatora w Tabeli nr 1 i nr 2 w kategorii nr 10 "Konflikt interesów", w odniesieniu do nieprawidłowości wykrytych po dniu 31 maja 2014r.), nie oznacza to braku podstaw do nałożenia przez organ obowiązku zwrotu całej kwoty wydatkowanej na działanie zakwalifikowane jako "nieprawidłowość", w oparciu w przytoczone powyżej zasady ogólne wymierzania korekt finansowych.

Z tego powodu za nieuzasadniony uznać zatem należy sformułowany w punkcie 3 skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 98 ust. 2 w zw. z art. 2 pkt 7 Rozporządzenia 1083/2006 i art. 206 ust. 1 i ust. 2 pkt 8 u.f.p. 2009 oraz art. 209 ust. 1 i ust. 2 pkt 8 u.f.p. 2005 w związku z § 13 ust. 1 i § 21 ust. 1 i 2 umowy nr [...] o dofinansowanie projektu pn. "[...]" oraz z treścią Wytycznych "Wymierzanie korekt finansowych za naruszenia prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE" według stanu na dzień 29 czerwca 2009r., poprzez błędną wykładnię umowy o dofinansowanie oraz powołanych przepisów, polegającą na uznaniu, że organ wybierając jako podstawę do wymierzenia korekty § 13 umowy o dofinansowanie ma możliwość pominięcia § 21 umowy o dofinansowanie i ustalenia dowolnej wysokości korekty.

Wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej ustalona w rozpoznawanej sprawie wysokość korekty nie była dowolna. Odpowiadała ona całości wydatków poniesionych z budżetu Unii na finasowanie wadliwie dokonanego wydatku na wynagrodzenie nieprawidłowo wyłonionego kierownika projektu. Nie jest więc zasadna argumentacja skarżącej kasacyjnie dotycząca nieprawidłowej wysokości korekty.

Mając powyższe na uwadze należy zatem uznać, że prawidłowo Sąd I instancji ocenił, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a podniesione w niej argumenty są trafne. Wobec uznania, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, działając na podstawie art.184 p.p.s.a.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 209 p.p.s.a. oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c w zw. z § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t.j.: Dz.U. z 2013r., poz. 461), znajdującego w sprawie zastosowanie ze względu na treść § 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 29 lipca 2015r. zmieniającego rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2015r., poz. 1079). Zasądzoną kwotę stanowi wynagrodzenie pełnomocnika organu.