Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 607/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2009-07-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28, art. 138 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 60
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 8 ust. 1 i 3,  art. 19 ust. 2 pkt 4
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity
article: art. 50,  art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ Dnia 16 lipca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Julia Szczygielska (sprawozdawca) Sędzia NSA Halina Kremis Sędzia WSA Andrzej Cisek Protokolant Izabela Krajewska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi Zarządu Dróg i Komunikacji w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do WSA we Wrocławiu decyzją z dnia [...]r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. w związku z art. 59 ust. 1, art.60 ust.1, art.61 ust.1 i art.62 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpatrzeniu odwołania Zarządu Dróg i Komunikacji w W. od decyzji Prezydenta Miasta Wałbrzycha z dnia [...]r., Nr [...], ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie osiedla 14 budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z drogą wewnętrzną na działce nr 276, obręb 15 K. w W. - umorzyło postępowanie odwoławcze.

W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy przedstawił następujący stan sprawy:

Prezydent Miasta W. decyzją nr [...] z dnia [...] r. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie osiedla 14 budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z drogą wewnętrzną na działce nr 276, obręb 15 K. w W..

Od decyzji tej odwołanie wniósł Zarząd Dróg i Komunikacji w W.. Odwołujący się podniósł, że uzgodnienie dokonywane przez Zarząd Dróg i Komunikacji powinno wiązać organ wydający decyzję o warunkach zabudowy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze ustaliło i zważyło co następuje.

Zgodnie z przepisem art. 127 § 1 k.p.a. od decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji odwołanie służy stronie postępowania.

W myśl art. 28 k.p.a. stroną jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.

Powyższe oznacza, że stroną postępowania administracyjnego może być tylko taki podmiot, którego interes prawny lub obowiązek opiera się na przepisach prawa materialnego.

W takim ujęciu pojęcia strony, uczestnikami postępowania w sprawach o ustalenie warunków zabudowy w trybie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym mogą być właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości przeznaczonych pod inwestycje oraz właściciele i użytkownicy wieczyści terenów sąsiednich.

Taka zasada wyrażona została w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 września 1995 r. sygn. akt VI S.A. 13/95 (ONSA z 1995 r. z. 4, poz. 154), która zachowuje aktualność pod rządami obecnej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Z akt sprawy wynika, że postępowanie w sprawie o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie osiedla 14 budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z drogą wewnętrzną na działce nr 276, obręb 15 K. w W., zostało wszczęte na wniosek P.R. pełnomocnika J.J., G.J. i T.Ł..

Odwołanie od decyzji nr [...] Prezydenta Miasta W. z dnia [...] r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla rzeczonej inwestycji, wniósł Dyrektor Zarządu Dróg i Komunikacji w W..

Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego odwołanie od przedmiotowej decyzji wniósł podmiot, który nie posiada legitymacji do dokonania takiej czynności. Dyrektor Zarządu Dróg i Komunikacji w W. nie jest bowiem stroną postępowania administracyjnego, w myśl postanowień art. 28 Kpa, w sprawach ustalenia warunków zabudowy. Stroną, w myśl powołanego przepisu, może być wyłącznie osoba lub jednostka organizacyjna (art. 29), której prawa i obowiązki na mocy przepisu prawa materialnego mogą być rozstrzygane w drodze indywidualnej decyzji administracyjnej.

W rozpatrywanej sprawie odwołujący nie ma indywidualnego interesu prawnego, tylko interes faktyczny, który nie tworzy legitymacji do występowania w postępowaniu. Taki interes prawny dla Zarządu Dróg i Komunikacji nie wypływa z przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U z 2007 r. Nr 19, poz. 115). Ustawa ta reguluje przede wszystkim zadania zarządców dróg w zakresie utrzymania dróg publicznych.

Ponadto należy stwierdzić, co wynika z akt sprawy, że odwołujący uczestniczył w sprawie jako podmiot uzgadniający zamierzenie inwestycyjne w zakresie swoich kompetencji. W takiej sytuacji nie do zaakceptowania jest pogląd, aby organ współdziałający w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy był jednocześnie stroną postępowania.

Mając powyższe na uwadze, Kolegium rozpatrując odwołanie wniesione przez osobę, która nie jest stroną postępowania, umorzyło postępowanie odwoławcze w trybie art. 138 § 1 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniósł Zarząd Dróg i Komunikacji w W., podnosząc, że przepisy art. 19 i art. 21 ustawy z 21 marca 1985r. o drogach publicznych stanowią, że prezydent miasta jest zarządcą dróg gminnych. Swoje obowiązki może on wykonywać przy pomocy jednostki organizacyjnej będącej zarządem drogi (zapis ten należy uznać za tożsamy z postanowieniami art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, który stanowi, że wójt wykonuje zadania przy pomocy urzędu gminy). W przypadku utworzenia zarządu drogi prezydent miasta może upoważnić pracowników zarządu drogi do załatwiania spraw w jego imieniu.

Jak więc wynika z powyższego zarząd drogi nie jest zdaniem skarżącego odrębnym organem, niezależnym od prezydenta miasta, pracownicy zarządu działają z upoważnienia i w imieniu prezydenta miasta.

Decyzje o warunkach zabudowy wydaje prezydent miasta po uzgodnieniu m.in. z właściwym zarządcą drogi. Uzgodnienia dokonuje się w trybie art. 106 K.p.a. (art. 51, art. 53 i art. 60 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Artykuł ten w sposób jednoznaczny odnosi się do uzgodnień dokonywanych z innym organem (Jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ"). Tym samym art. 106 kpa nie ma zastosowania w przypadku, gdy decyzję o warunkach zabudowy wydaje Prezydent Miasta Wałbrzycha i gdy inwestycja ta będzie wpływać na obszary pasa drogowego przyległego do gminnych dróg publicznych. W tym bowiem przypadku mamy do czynienia z tym samym organem. Art. 106 kpa będzie miał zastosowanie, w przypadku, gdy uzgadniającym decyzję wydawaną przez Prezydenta Miasta W. będzie zarządca dróg powiatowych, zarządca dróg wojewódzkich lub zarządca dróg krajowych.

Powyższe potwierdzone zostało w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 stycznia 2007 r. (IV SA/Wa 2240/2006), oraz z 13 lutego 2007r. sygn. akt IV SA/Wa 2167/2006r.

Zdaniem zatem skarżącego stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. jest sprzeczne ustawą z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (organami gminy są wójt, burmistrz, prezydent miasta oraz rada gminy -art. 1 la) oraz ustawą o drogach publicznych (zarządca drogi wykonuje swoje zadania przy pomocy zarządu drogi, jedynie Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad jest jednocześnie zarządcą i zarządem drogi).

Nadto skarżący Zarząd przywołując treść przepisu art. 19 ust. 1 i 2, 21 ust. 1 i ust. 1 a oraz art. 8 ustawy o drogach publicznych podkreślił, że z powyższych regulacji wynika, że zadania w zakresie dróg zostały podzielone pomiędzy organ -zarządcę dróg publicznych oraz właściciela terenu (zarządcę terenu) stanowiącego drogę wewnętrzną.

Dualizm ten występuje także w W.:

– Prezydent Miasta W. jest zarządcą dróg publicznych gminnych, zadania zarządcy realizuje zarząd drogi, tj. Zarząd Dróg i Komunikacji,

– Gmina jest właścicielem dróg wewnętrznych zlokalizowanych na terenach stanowiących własność Gminy, jej zadania związane z zarządem tych dróg wykonuje Zarząd Dróg i Komunikacji.

W konsekwencji powyższego skarżący Zarząd stwierdził, że w przypadku, gdy inwestycje dot. dróg wewnętrznych Zarząd Dróg i Komunikacji występuje jako strona. Wydawana decyzja administracyjna o warunkach zabudowy dotyczy bowiem zagospodarowania danej nieruchomości, do której nie stosuje się przepisów ustawy o drogach publicznych. Zagadnienia dotyczące zagospodarowania nieruchomości odnoszą się do praw właściciela (zarządcy) terenu, tym samym w przedstawionej sprawie należy uznać, że Gmina W. - Zarząd Dróg i Komunikacji jest stroną postępowania, a nie organem.

Wskazując na powyższe, skarżący Zarząd wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji SKO we W..

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji.

Działając zatem w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art. 151 w/w ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd stosownie do zapisu art. 134 powołanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów.

Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy, Sąd stwierdził, że skarga nie może być uwzględniona, jako że ocena przeprowadzonego postępowania oraz stanowisko organu odwoławczego nie daje podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji.

W niniejszej sprawie przedmiotem oceny Sądu była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...]r. Nr [...], wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., którą umorzono postępowanie odwoławcze w wyniku rozpatrzeniu odwołania Zarządu Dróg i Komunikacji w W. od decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...]r., Nr [...], ustalającej na wniosek inwestorów: J. i G.J. oraz T.Ł. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie osiedla 14 budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z drogą wewnętrzną na działce nr 276, obręb 15 K. w W..

Zasadniczą zatem kwestią podlegającą kontroli sądowej było zbadanie zasadności zastosowania przez organ II instancji przepisu art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., zgodnie z treścią którego, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której umarza postępowanie odwoławcze. Artykuł ten uprawnia organ odwoławczy do podjęcia decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego, gdy postępowanie to stało się bezprzedmiotowe. Ponieważ przepis art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. nie określa przyczyn umorzenia postępowania odwoławczego, w każdej indywidualnej sprawie przyczyny bezprzedmiotowości postępowania należy poszukiwać z uwzględnieniem treści art. 105 k.p.a.

Bezprzedmiotowość postępowania odwoławczego będzie miała miejsce wtedy, gdy strona skutecznie cofnie odwołanie (art. 137 k.p.a.), jak i wówczas, gdy organ odwoławczy w toku postępowania ustali, że wnoszący odwołanie nie jest stroną w sprawie (art. 127 § 1 k.p.a.). Wypełnia to przesłankę bezprzedmiotowości postępowania odwoławczego. Inne przesłanki bezprzedmiotowości postępowania przed pierwszą instancją nie będą tu miały zastosowania (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H.Beck, W-wa 2006, s. 615).

Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że w rozpatrywanej sprawie zachodziła podstawa do umorzenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postępowania odwoławczego w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., gdyż mamy w niej do czynienia z bezprzedmiotowością podmiotową, bowiem skarżący Zarząd jako wnoszący odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...]r., Nr [...], ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie osiedla 14 budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z drogą wewnętrzną na działce nr 276, obręb 15 K. w W. – nie był stroną tegoż postępowania.

Niesporna jest okoliczność, że postępowanie w niniejszej sprawie toczyło się w oparciu o przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. Nr 80, poz.717 ze zm./.

Niewątpliwe jest także w sprawie, że skarżący Zarząd uczestniczył w tym postępowaniu jako organ uzgadniający w trybie art.53 ust.4 pkt.9 w/w ustawy, czyli jako organ współdecydujący, wydając [...]r. postanowienie Nr [...] i stwierdzając, że działa jako organ wymieniony w art.53 ust.4 pkt.9 ustawy. Przy czym w wydanym postanowieniu stwierdzono, że działa z upoważnienia Prezydenta W..

W tym stanie rzeczy nie można przyjąć, że skarżący Zarząd ma przymiot strony w niniejszym postępowaniu, jako, że nie spełnia wymogów art.28 k.p.a..

Podobne stanowisko prezentowane jest w orzecznictwie, gdzie chociażby w wyroku z dnia 5 czerwca 2008r., sygn. akt II S.A./Sz 58/08 /LEX nr 409945/, Sąd stwierdził, że cyt.: "... Zgodnie z utrwalonym w literaturze (A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, J. Borkowski, [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz) oraz orzecznictwie sądów administracyjnych, w tym również tutejszego (II SA 1971/93, II SA/Sz 907/06) poglądem, organ ustawowo powołany do współdecydowania w określonej sprawie indywidualnej nie może jednocześnie korzystać z uprawnień strony w tej samej sprawie w postępowaniu (głównym) przed organem właściwym do wydania decyzji. Bierze on bowiem udział w procesie decyzyjnym, działając władczo i jednostronnie oraz wydając akt administracyjny indywidualny w procesowej formie postanowienia. Postępowanie główne nie dotyczy zatem interesu prawnego lub obowiązku organu współdziałającego. Tak samo żądanie zajęcia stanowiska nie następuje ze względu na interes prawny lub obowiązek tego organu. Podobnie zresztą organ właściwy do wydania decyzji nie staje się także stroną postępowania prowadzonego przed organem współdziałającym. ...".

Podkreślić przy tym należy, że Sąd w niniejszym postępowaniu nie ocenia, czy była podstawa prawna, czy też nie - do wydania postanowienia w trybie w/w art.53 ust.4 pkt.9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, innymi słowy - Sąd nie ocenia, czy organ pierwszej instancji zasadnie wystąpił do skarżącego Zarządu o wydanie postanowienia w trybie tegoż przepisu, a skarżący zasadnie, czy też nie – był uprawniony do wydania w tym trybie przedmiotowego postanowienia.

Na marginesie Sąd tylko zauważa, że w wyroku z dnia 17 grudnia 2008r., sygn. akt II OSK 1649/07 /nie publikowany, treść /w:/ orzeczenia.nsa.gov.pl/, Naczelny Sąd Administracyjny szczegółowo zaprezentował i omówił orzecznictwo na tle art.106 k.p.a.

Nadto wskazać należy, że nawet w sytuacji, jak podnosi skarżący, że Zarząd Dróg i Komunikacji w W. wykonuje zadania /działa w imieniu/:

- zarządcy dróg gminnych tj. Prezydenta W. / art.19 ust.2 pkt.4 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych – Dz.U.2007, Nr 19, poz.115/,

oraz

- zarządcy terenu, czyli zarządza drogami wewnętrznymi, będącymi kompetencjami właściciela terenu czyli Gminy W. / art.8 ust.1 i 3 w/w ustawy o drogach publicznych/, to również i w takiej sytuacji skarżącemu Zarządowi nie przysługuje przymiot strony w niniejszym postępowaniu.

Skoro bowiem na mocy art.60 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - decyzje o warunkach zabudowy w pierwszej instancji jako właściwy organ wydaje Prezydent Wałbrzycha, będąc w dalszym ciągu /równocześnie/ w myśl art.19 ust.1 pkt.4 ustawy o drogach publicznych - zarządcą dróg gminnych, jak i organem wykonawczym Gminy zarządzającym drogami wewnętrznymi /art. art.8 ust.1 i 3 w/w ustawy o drogach publicznych/, to skarżący Zarząd, który na podstawie Statutu nadanego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej W. z [...]r. jako jednostka budżetowa Gminy /§ 1 ust.1/ realizuje zadania w zakresie utrzymania i ochrony dróg publicznych /gminnych/, których zarządcą jest Prezydent W. /§ 3 ust.3/ oraz wykonuje zadania związane z utrzymaniem i ochroną dróg wewnętrznych, stanowiących mienie Gminy W. /§ 3 ust.4/, nie posiada przymiotu strony w niniejszym postępowaniu.

Odwołać się w tym miejscu również należy do orzecznictwa sądowego, gdzie prezentowany jest pogląd, że w przypadku, gdy ustawa powierza organowi jednostki samorządu terytorialnego rolę organu administracji publicznej w rozumieniu przepisu art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a., organ ten może "bronić" interesu jednostki w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie. Powierzenie zatem organowi gminy właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę gminę jej interesu prawnego zarówno w postępowaniu administracyjnym, jak i sądowoadministracyjnym (uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2003 r., OPS 1/03, ONSA 2003, nr 4, poz. 114; por. także postanowienia NSA z dnia 15 października 1990 r., SA/Wr 990/90, OSN 1985, nr 7, poz. 86 i z dnia 28 grudnia 1990 r., SA/Wr 1202/90, niepubl.; uchwała 5 sędziów z dnia 9 października 2000 r., OPK 14/00, niepubl.; wyrok NSA z dnia 16 lutego 2005 r., OSK 1017/04, niepubl.).

Należy w tym miejscu zwrócić także uwagę na przepis art.50 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie, z którym uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.

Wskazać w tym miejscu należy na prezentowany w orzecznictwie pogląd, a podzielany w pełni przez skład orzekający w niniejszej sprawie, cyt.: "organ administracji publicznej, który wydał w pierwszej instancji decyzję administracyjną w sprawie wyrażając interes publiczny (tu Prezydent W. jako organ wykonawczy Miasta i zarazem reprezentujący je na zewnątrz) nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi w tej sprawie na decyzję administracyjną wydaną w wyniku rozpoznania środka zaskarżenia, ani też do upoważnienia do jej wniesienia podległej sobie jednostki, przy pomocy której wykonuje swe obowiązki zarządcy drogi." /por. postanowienie WSA Warszawie z 23 marca 2006r., sygn. akt IV S.A./Wa 2235/05 - nie publikowane, treść /w:/ orzeczenia.nsa.gov.pl/.

Istotne jest przy tym, że stanowisko to zaakceptowane zostało przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 kwietnia 2007r., sygn. akt II OSK 869/06, w uzasadnieniu którego Sąd dodatkowo podkreślił, że zróżnicowana pozycja prawna gminy wyłącza możliwość równoczesnego występowania jej organów w charakterze organu pierwszej instancji, rozstrzygającego indywidualną sprawę administracyjną oraz gminy w charakterze strony biorącej udział w postępowaniu sądowoadministracyjnym i zabiegającej o uzyskanie korzystnego dla siebie rozstrzygnięcia /LEX nr 322777/.

Odnosząc się zaś do pozostałych zarzutów skargi, a w szczególności dotyczących decyzji organu pierwszej instancji, należy zauważyć, iż kwestia podlegająca ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie miała jedynie charakter proceduralny, co oznacza, że badana była jedynie zasadność zastosowania przez organ odwoławczy przepisu art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. oraz związane z tym przepisem zagadnienie przypisania skarżącemu przymiotu strony postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy.

Z tej to też przyczyny również zarzut nie rozważenia przez SKO merytorycznych uwag nie mógł zostać uwzględniony, jako, że organ II instancji nie rozstrzygał sprawy wydania decyzji o warunkach zabudowy pod względem merytorycznym.

W konsekwencji stwierdzić należy, że kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a do czego ograniczają się kompetencje Sądu, nie wykazała, by decyzja ta wydana została z naruszeniem przepisów, o którym stanowi art. 145 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a to zaś uzasadniało oddalenie skargi na podstawie art. 151 tejże ustawy. Stąd orzeczono jak w sentencji.

H.B. 29.07.2009r.