Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2046/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-10-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy -PoPPSA

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Borkowska, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat (spr.), sędzia del. SO Aleksandra Westra, Protokolant sekr. sąd. Wioletta Matuszewska, po rozpoznaniu w dniu 17 października 2017 r. na rozprawie sprawy ze skargi P. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia p o s t a n a w i a 1) umorzyć postępowanie 2) zwrócić na rzecz skarżącego P. C. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

P. C. wywiódł dnia [...] sierpnia 2016 r. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., sygn. akt [...], utrzymującą w części w mocy decyzję nr [...] Prezydenta [...] z dnia [...] października 2015 r.

o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, w pozostałym zakresie, tj. nadania rygoru natychmiastowej wykonalności – uchylającą zaskarżoną decyzję.

Decyzją z dnia [...] października 2015 r. nr [...] Prezydent [...] ustalił środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia inwestycyjnego, polegającego na budowie ul. [...] na odcinku od ul. [...] do ul. [...] z wyłączeniem skrzyżowania

z Trasą [...] w Dzielnicy [...], w ramach którego nastąpi realizacja drogi o nawierzchni twardej o całkowitej długości przedsięwzięcia, nie mniejszej niż 1 km, którego inwestorem jest [...].

W skardze wywiedzionej dnia [...] sierpnia 2016 r. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2017 r. Nr 98, poz. 1257, ze zm.), zwanej dalej k.p.a, art. 8 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a., wskutek uchylenia się od wnikliwego rozpoznania całego materiału sprawy. Ponadto wskazał na naruszenie prawa materialnego, a mianowicie: art. 59 ust. 1, art. 63 ust. 1, art. 66, art. 72 ust. 1, art. 79 ust. 1, art. 80 ust.2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji

o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz

o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz.353) przez błędne ich zastosowanie i niewłaściwą wykładnię.

Wskazując na powyższe skarżący wniósł o: uchylenie w części zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2016 r.,

w części orzekającej o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] października 2015 r., o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia inwestycyjnego, polegającego na budowie ul. [...] na odcinku od ul. [...] do ul. [...],

z wyłączeniem skrzyżowania z Trasą [...] w Dzielnicy [...], w ramach którego nastąpi realizacja drogi o nawierzchni twardej o całkowitej długości przedsięwzięcia nie mniejszej niż 1 km, którego inwestorem jest [...].

Skarżący podniósł, że organy obu instancji przechodzą do porządku dziennego nad zarzutem skarżącego, że linie rozgraniczające przedsięwzięcie inwestycyjne wyznaczone zostały niezgodnie z postanowieniami właściwego planu miejscowego,

a tym samym treść merytoryczna decyzji pozostaje w sprzeczności z normami prawa miejscowego. Podkreślił, że właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, po stwierdzeniu zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony.

W ocenie skarżącego organ I instancji pomija w swych rozważaniach tak istotny dla rozstrzygnięcia sprawy czynnik, jakim jest istnienie w sąsiedztwie rezerwatu przyrody [...], tj. nie bierze w ogóle pod uwagę nader istotnej okoliczności wynikającej

z istnienia potencjalnego zagrożenia tego systemu powierzchniowych wód płynących,

w przypadku ewentualnych awarii urządzeń kanalizacyjnych realizowanych w ramach przedsięwzięcia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Pismem z dnia [...] października 2017 r. skarżący cofnął skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga podlegała odrzuceniu.

Zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.; dalej P.p.s.a.), sąd odrzuci skargę, gdy nie uzupełniono w terminie jej braków formalnych.

Stosownie do przepisu art. 60 § 1 zdanie 1 i 2 w związku z art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę, co – w klasycznej sytuacji skutecznego wszczęcia postępowania - wywołuje obowiązek jego umorzenia. Dopuszczalne i skuteczne (prowadzące do umorzenia postępowania) cofnięcie skargi jest możliwe tylko wówczas, gdy spełnione zostaną podstawowe warunki formalne przewidziane dla tego typu pisma procesowego. Innymi słowy, uwzględnienie wniosku o cofnięcie skargi prowadzące do umorzenia postępowania jest dopuszczalne, jeżeli skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Jeżeli skarga zawiera braki formalne, które nie zostały przez stronę uzupełnione, sąd nie umorzy postępowania, a odrzuci skargę. W przedmiotowej sprawie skarga była wniesiona skutecznie.

Efektywność cofnięcia skargi uzależniona jest zaś, stosownie do treści art. 60 zdanie 3 P.p.s.a., od wyniku badania sprawy przez Sąd w przedmiocie dopuszczalności dokonania tej czynności procesowej. Niedopuszczalność cofnięcia skargi stwierdzana jest przy tym jedynie w przypadku ustalenia, że wniosek strony skarżącej zmierza do obejścia prawa lub spowodowałby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.

Cofnięcie wniesionej do sądu skargi oznacza rezygnację strony skarżącej

z kontynuowania postępowania sądowoadminstracyjnego i stanowi urzeczywistnienie zasady dyspozycyjności, umożliwiającej stronie rozporządzanie przedmiotem tego postępowania w ramach przysługujących jej na mocy obowiązujących przepisów uprawnień procesowych (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, s. 159).

W świetle materiału zebranego w sprawie i treści oświadczenia złożonego przez skarżącego w dniu [...] października 2017 r. (karta 28 akt sądowych), cofnięcie skargi nie budzi - z tego punktu widzenia - wątpliwości. Sąd uznał bowiem cofnięcie skargi za dopuszczalne, ponieważ nie zmierza ono do obejścia prawa ani nie powoduje utrzymania w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności.

W konsekwencji, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., postępowanie wszczęte wniesieniem skargi podlegało umorzeniu. Z tego też względu orzeczono, jak w sentencji postanowienia.

W rozpatrywanej sprawie mocą zarządzenia Przewodniczącej Wydziału IV z dnia [...] sierpnia 2017 r. (karta 9 akt sądowych) pobrany został wpis stały w wysokości [...] zł, stosownie do § 2 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193). W myśl art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., Sąd zwrócił stronie z urzędu uiszczony wpis, o czym orzeczono w pkt 2 sentencji orzeczenia.