Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1011/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2014-02-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1, pkt 4, pkt 5, art. 148 par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 lit.a,c, art. 152, art. 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 4 lutego 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda - Lenczewska (spr.) Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Protokolant specjalista Dominika Janicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2014 roku sprawy ze skargi M. F. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Burmistrza Ł. z dnia [...] nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz skarżącego M. F. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. LS


UZASADNIENIE

Postanowieniem dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. po rozpatrzeniu zażalenia M. F., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144, art. 148 § 1 i § 2, art. 149 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2012r., poz. 267 – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: k.p.a.), utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza Ł. z dnia [...] o odmowie wznowienia postępowania dotyczącego decyzji Burmistrza Miasta Ł. nr [...] z dnia [...] w przedmiocie zmiany decyzji tego organu z dnia [...] nr [...] o warunkach zabudowy dla inwestycji na działce nr 578/29 w Ł. przy ul. A 25A polegającej na rozbudowie, przebudowie i nadbudowie budynku usługowego w zakresie zmiany wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki.

Jak wynika z akt administracyjnych, w dniu 4 stycznia 2013r. M. F. złożył w urzędzie pismo skierowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. zatytułowane odwołanie od decyzji z dnia [...]. Postanowieniem z dnia [...] Kolegium przekazało organowi I instancji powyższe pismo wskazując, iż potraktować je należy jako wniosek o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1, 4, 5 k.p.a. zgodnie z pismem wnioskodawcy dotyczącym sprecyzowania wniosku i jego podstaw prawnych. W odpowiedzi na wezwanie organu I instancji strona poinformowała, iż o wydaniu decyzji z dnia [...] dowiedziała się od osób postronnych jak i A. M. – inwestora zabudowy, w czasie już zaawansowanych robót budowlanych. Z kolejnego pisma strony wynika, iż powziął informację o przedmiotowej decyzji w [...], jednak nie dołączył żadnych dowodów potwierdzających, że decyzja została wydana w oparciu o fałszywe dokumenty, a także nie przestawił nowych okoliczności lub nowych dowodów, o których organ nie wiedział wydając przedmiotową decyzję.

Decyzją z dnia [...] Burmistrz Miasta Ł. odmówił wznowienia postępowania dotyczącego decyzji Burmistrza Miasta Ł. z dnia [...] w przedmiocie zmiany decyzji tego organu z dnia [...] o warunkach zabudowy. Organ wyjaśnił, iż strona nie zachowała terminu wynikającego z art. 148 § 2 k.p.a., gdyż o decyzji z dnia [...] wnioskodawca dowiedział się w październiku 2012 roku, a o wznowienie postępowania wystąpił w styczniu 2013 roku, nadto nie udokumentował swojego żądania wynikającego z art. 145 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a..

W terminie prawem przewidzianym M F. złożył zażalenie podkreślając, iż od czasu wydania decyzji z dnia [...] organ miał dużo czasu aby powiadomić o wydanej decyzji, tak aby zachować termin do złożenia odwołania od niej. W ocenie strony organ działał z pełną premedytacją nie powiadamiając właścicieli mieszkań w budynku wielorodzinnym przy ul. A 25, który sąsiaduje z inwestycją.

Przywołanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji z dnia [...].

Kolegium przypomniało ustalony w sprawie stan faktyczny sprawy i opisując charakter oraz przesłanki postępowania prowadzonego w oparciu o art. 145 k.p.a.. Wskazując na nie zachowanie terminu wynikającego z art. 148 k.p.a. Kolegium powołało się na pismo strony z dnia 24 października 2012r., w którym strona zwracała się do organu I instancji z zapytaniem "Jakich argumentów użył Pan J. M., że zdecydował się Pan na pozytywne rozpatrzenie jego wniosku o rozbudowie kwiaciarni, która znajduje się w sąsiedztwie bloków nr 25 i 29 przy ul. A w Ł.?". W ocenie Kolegium, z przedmiotowego pisma wynika, że strona doskonale zna zakres już przeprowadzonych i nadal wykonywanych prac ziemno-budowlanych i co istotne, w dacie formułowania przedmiotowego pisma miała świadomość i wiedzę, że pozytywnie rozpatrzono wniosek o zmianę decyzji o rozbudowie kwiaciarni. W piśmie wskazuje bowiem na prowadzenie prac z naruszeniem przepisów prawa budowlanego, ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, ustawy o ochronie przeciwpożarowej, porównuje zaniedbania przy poprzednio i obecnie prowadzonych pracach budowlanych, a nawet składa wniosek o wstrzymanie budowy.

Dalej Kolegium stwierdziło, że z analizy ustaleń poczynionych przez organ I instancji w sposób pewny i niewątpliwy wynika, że w miesiącu październiku 2012r. strona dowiedziała się o wydaniu decyzji Burmistrza Miasta Ł. z dnia [...], jak i miała wiedzę o okolicznościach faktycznych, które związane były z realizacją inwestycji. Nadto organ odwoławczy podkreślił, biorąc pod uwagę datę złożenia wniosku o wznowienie – 4 stycznia 2013r., że odstęp czasowy pomiędzy datą 24 października 2012r. (data pisma strony do organu I instancji) a datą wystąpienia o wznowienie – 4 stycznia 2013r. jest taki, że zdecydowanie przekracza to miesięczny termin, o którym mowa w art. 148 k.p.a.. Kolegium dodało, iż skoro strona wiedziała o kwestionowanej decyzji, co wyraźnie wynika z pisma z dnia 24 października 2012r. i w tym czasie uważała, że służy jej prawo strony - o czym świadczyć ma akt notarialny potwierdzający prawo własności lokalu mieszkalnego w budynku sąsiadującym z inwestycją - którą w postępowaniu zakończonym przedmiotową decyzją pominięto, to wnioskodawca powinien był w ustawowym terminie wystąpić o wznowienie. Skoro uczynił to zdecydowanie później to uznać należy, że termin nie został zachowany, co skutkuje brakiem możliwości wszczęcia postępowania. Wskazując powyższe Kolegium podkreśliło, iż nieuprawnione było wypowiadanie się w przedmiocie badania przesłanek z art. 145 §1 pkt 1, pkt 4 i pkt 5 k.p.a. albowiem postępowanie w tym zakresie mogłoby się toczyć dopiero po skutecznym wznowieniu postępowania, co na skutek uchybienia terminu nie nastąpiło.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi M. F. wniósł o pozytywne załatwienie sprawy. Powtórzył za zażaleniem, iż organ I instancji nie uczynił nic aby w terminie prawem przewidzianym właściciele mieszkań budynku wielorodzinnego przy ul. A 25 mogli zakwestionować decyzję z dnia [...]. Wskazał, iż jak wynika z postanowienia i dokumentacji Burmistrza m.Ł. zezwolenie nr [...] wydano w dniu [...] i aż do października 2012r. (mimo wcześniejszego przeciwstawienia się rozbudowie, przebudowie i nadbudowie byłej kwiaciarni) nikt z Urzędu Miasta w Ł. nie zawiadomił właścicieli mieszkań w budynku wielorodzinnym przy ul. A 25 o podjętych decyzjach. Zarzucił, iż ukrywanie faktu wydania zezwolenia na realizację inwestycji jest naruszeniem art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.. Dodał, iż występując do organu I instancji z pismem z dnia 24 października 2012r. liczył, że otrzyma od organu podstawę prawną tj. nr zezwolenia dla inwestorów, co jednak się nie stało. Na usprawiedliwienie dodał, iż dopiero po uzyskaniu wiadomości dotyczącej inwestycji i podstawy prawnej mógł występować do organów nadrzędnych i odwoływać się od podjętych decyzji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasowe stanowisko. W odpowiedzi na zarzuty skargi Kolegium powtórzyło, iż w piśmie z dnia 24 października 2012r. strona na wstępie użyła zwrotu "pozytywne rozpoznanie wniosku o rozbudowie kwiaciarni" wyraźnie wskazując, iż w tym dniu strona wiedziała już o wydaniu pozytywnej decyzji o rozbudowie kwiaciarni. Jednocześnie w piśmie tym strona nie wnosiła o wznowienie postępowania, uczyniła to dopiero pismem dnia 4 stycznia 2013r..

Na rozprawie w dniu 4 lutego 2014r. skarżący poparł skargę i wniósł o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Nadto skarżący złożył pismo skierowane do Burmistrza Ł. i odpowiedź Burmistrza Ł. oświadczając, że o numerze decyzji dowiedział się po otrzymaniu odpowiedzi od burmistrza tj. po dniu 17 grudnia 2012 roku, dokładnej daty skarżący nie pamięta, przypuszcza, że był to grudzień 2012 roku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: p.p.s.a.)., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W rozumieniu powyższych przepisów, sąd administracyjny bada legalność, czyli innymi słowy zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz z przepisami proceduralnymi, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Natomiast stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] utrzymujące w mocy postanowienie Burmistrza Ł. z dnia [...] o odmowie wznowienia postępowania dotyczącego decyzji Burmistrza Miasta Ł. z dnia [...] w przedmiocie zmiany decyzji tego organu z dnia [...] o warunkach zabudowy dla inwestycji na działce nr 578/29 w Ł. przy ul. A 25A polegającej na rozbudowie, przebudowie i nadbudowie budynku usługowego w zakresie zmiany wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki. W ocenie sądu wobec stwierdzonych naruszeń przepisów postępowania administracyjnego koniecznym było wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno zaskarżonego, jak i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji.

W pierwszej kolejności zwrócić trzeba uwagę, iż zaskarżone rozstrzygnięcia organów administracji publicznej wydane zostały na skutek wniosku skarżącego M. F. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Burmistrza Miasta Ł. z dnia [...]. Intencją strony było zatem wszczęcie trybu nadzwyczajnego, który dotyczy kontroli prawidłowości wydanej decyzji ostatecznej. Kontrola taka przeprowadzana jest wyłącznie w zakresie enumeratywnie określonych przez ustawodawcę przesłanek, wymienionych w art. 145 § 1, art. 145a i 145b k.p.a. a ponadto jest trybem obwarowanym szeregiem wymogów formalnoprawnych. I co istotne, wniosek o wznowienie postępowania nie może zostać złożony w dowolnie wybranym przez wnioskodawcę terminie. W przepisie art. 148 k.p.a. ustawodawca wyraźnie wskazał, iż podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Przy czym, termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 k.p.a.). Przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ administracji bada, czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest o ustawowe przesłanki wznowienia, enumeratywnie wymienione w art. 145

§ 1 k.p.a. oraz czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 k.p.a.. Żeby jednak do takich ocen mogło dojść, organ, do którego podanie wpłynęło, musi wcześniej podjąć szereg czynności właściwych dla każdego postępowania administracyjnego (poczynając od badana wymagań formalnych pisma, dalej, ustalających czy wniosek dotyczy w ogóle sprawy administracyjnej, dalej jaki jest jego przedmiot, następnie zbadać właściwość rzeczową i miejscową, ustalić z urzędu, które osoby będą stronami w postępowaniu administracyjnym wszczynanym z urzędu lub na żądanie jednej ze stron, itd.). Wynik tych wstępnych badań daje dopiero możliwość formułowania dalszych wniosków procesowych. Zaznaczyć trzeba, iż organ administracji jest obowiązany z urzędu badać zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, bowiem wszczęcie postępowania wznowieniowego na wniosek strony, pomimo uchybienia terminu, stanowi rażące naruszenie prawa, gdyż godzi w zasadę trwałości decyzji administracyjnych. Jednocześnie, ciężar dowodu dochowania terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. spoczywa na stronie, która domaga się wznowienia postępowania w sprawie. Strona musi udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, w sposób pozwalający organowi zweryfikować i ustalić, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem jednomiesięcznego terminu od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia. Obowiązek badania, czy wniosek o wznowienie postępowania wpłynął w terminie, spoczywa na organach obu instancji. Poprzez badanie należy rozumieć swobodną ocenę przedstawionych przez stronę dowodów na okoliczność dochowania przez nią terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. (vide: wyrok NSA z dnia 12 lutego 2013r., w sprawie o sygn.akt II OSK 1901/11; wyrok WSA w Krakowie z dnia 19 grudnia 2012r., w sprawie o sygn..akt II SA/Kr 489/12; wyrok WSA w Łodzi z dnia 9 stycznia 2013r., w sprawie o sygn.akt II SA/Łd 714/12 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Dodatkowo podkreślić trzeba, mając na uwadze, iż wniosek skarżącego oparty był m.in. na przesłance wznowienia opisanej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., że w takich przypadkach termin do złożenia podania o wznowienie postępowania biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Przy czym doktryna i orzecznictwo wypracowały, podzielane przez tutejszy sąd stanowisko, że zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi tu o takie dane, jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Jeśli chodzi o tą ostatnią informację, to nie jest tu konieczne, aby strona dokładnie poznała treść rozstrzygnięcia, wystarczy, jeżeli posiadła informację, czego dana decyzja dotyczy. Nie jest wystarczające powzięcie wiadomości o dacie wydania, numerze i sprawie, której dotyczy. Niezbędne jest pozyskanie wiadomości o tym, jakiej sprawy dotyczyła decyzja, czy była to decyzja pozytywna bądź negatywna, czy też w inny sposób kończąca postępowanie (vide: wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 5 grudnia 2012r., w sprawie o sygn.akt II SA/Rz 768/12; wyrok WSA w Kielcach z dnia 24 listopada 2011r., w sprawie o sygn.akt II SA/Ke 601/10 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z uwagi na podjętą przez organy administracji publicznej ocenę niniejszej sprawy niezbędnym jest przypomnienie, iż stosownie do art. 133 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają na podstawie akt sprawy, co oznacza, że przy ocenie legalności aktu administracji publicznej sąd bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu.

Mając na względzie powyższe uwagi, w ocenie sądu w aktach administracyjnych zgromadzonych dla potrzeb niniejszego postępowania nie ma dokumentów, które potwierdzałyby lub nie zachowanie terminu wynikającego z art. 148 § 2 k.p.a.. Co za tym idzie na tym etapie postępowania wyjaśniającego nie sposób zgodzić się z organem, że o wydaniu decyzji z dnia [...] strona skarżąca wiedziała już w dacie sporządzania pisma do Burmistrza Ł. w dniu 24 października 2012r.. Organy przyjęły bowiem, że skoro w przywołanym piśmie strona zwraca się z zapytaniem do burmistrza "Jakich argumentów użył Pan J. M., że zdecydował się Pan na pozytywne rozpatrzenie jego wniosku o rozbudowie kwiaciarni, która znajduje się w sąsiedztwie bloków nr 25 i 29 przy ul. A w Ł. ?" to świadczy to o wiedzy strony o wydaniu decyzji z dnia [...] w przedmiocie warunków zabudowy. W ocenie Kolegium, z przedmiotowego pisma wynika, że strona formułując omawiane pismo doskonale znała zakres już przeprowadzonych i nadal wykonywanych prac ziemno-budowlanych, miała świadomość i wiedzę, że pozytywnie rozpatrzono wniosek o zmianę decyzji o rozbudowie obiektu.

Z wywiedzioną na podstawie przywołanego pisma oceną organów nie sposób się zgodzić. Zdaniem sądu lektura pisma z dnia 24 października 2012r. nie potwierdza jednoznacznie, iż skarżący miał w tym czasie wiedzę o wydaniu decyzji w przedmiocie zmiany decyzji z dnia [...] o warunkach zabudowy dla spornej inwestycji. Organ skupił się na przytoczonym powyżej sformułowaniu skarżącego, z którego wynika jedynie, iż skarżący owszem miał wiedzę ale o rozbudowie obiektu. W ocenie sądu lektura tegoż pisma i zawartego w ostatnim akapicie wniosku o wstrzymanie budowy nie świadczy o posiadaniu przez skarżącego wiedzy o wydaniu pozytywnego rozstrzygnięcia z wniosku o zmianę wcześniej ustalonych warunków zabudowy dla inwestycji. Jeżeli już, to świadczy to wyłącznie o wiedzy na temat wydania takiego pozytywnego rozstrzygnięcia organu, ale w zakresie rozpatrzenia wniosku o pozwolenie na budowę. A skoro tak, to nie jest uprawnione przyjęcie, w sprawie z wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją o zmianie decyzji o warunkach zabudowy, za udowodnione okoliczności świadczące o wiedzy wyłącznie w zakresie pozwolenia na budowę i prowadzonych na jego podstawie prac budowlanych. Decyzja z wniosku o wydanie pozwolenia na budowę i decyzja ustalająca warunki zabudowy, czy zmieniająca wcześniej ustalone warunki zabudowy to dwa różne akty administracyjne wydane na podstawie odmiennych wniosków, rożnych przepisów prawa materialnego, w innym trybie i przez różne organy administracji publicznej. Jeżeli zatem strona wnosi o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ustalającą warunki zabudowy to w ten sposób wyznacza granice postępowania wyjaśniającego organu, co oznacza, iż jeżeli strona składając wniosek nie wykazała zachowania terminu wynikającego z art. 148 § 2 k.p.a. to organ obowiązany jest z urzędu podjąć wszelkie kroki celem ustalenia zachowania terminu, mając cały czas na względzie czego w istocie dotyczył wniosek o wznowienie, do wznowienia jakiego postępowania administracyjnego, w jakim przedmiocie, wnioskodawca dąży. Nie jest w tym zakresie dopuszczalna jakakolwiek dowolność czy domniemanie nie odzwierciedlone w materiale dowodowym. Organ winien mieć na uwadze, że rozpatrzenie wniosku o wznowienie postępowania, pomimo uchybienia terminu, stanowi rażące naruszenie prawa gdyż wprost godzi w zasadę trwałości decyzji administracyjnych.

W wyniku analizy materiału dowodowego zgromadzonego na potrzeby kontrolowanego postępowania administracyjnego sąd doszedł do przekonania, iż materiał ten nie wskazuje w sposób nie budzący wątpliwości, że strona skarżąca zachowała termin wynikający z art. 148 § 2 k.p.a., który nie przewiduje żadnych wyłączeń. W tej sytuacji ocenę organu uznać trzeba za przedwczesną, tym bardziej, iż organ dysponuje narzędziami prawnymi, służącymi chociażby wyjaśnieniu niezbędnych okoliczności dla prawidłowego rozstrzygnięcia. Oznacza to, iż ponownie analizując wniosek skarżącego o wznowienie postępowania, z poszanowaniem zasad postępowania administracyjnego, organ podejmie niezbędne kroki celem ustalenia, czy zachowany został omawiany termin. Dopiero po niebudzącym wątpliwości ustaleniu podejmie stosowne, zależne od wyniku postępowania wyjaśniającego, rozstrzygnięcie administracyjne stanowiące odpowiedź na wniosek strony.

Na marginesie zauważyć trzeba, iż do czasu jednoznacznego wyjaśnienia kiedy strona dowiedziała się o decyzji z dnia [...] nie jest uprawnione wskazywanie przez organ, iż skoro wniosek o wznowienie skarżący złożył dopiero w dniu 4 stycznia 2013r. to z pewnością przekroczył ustawowy termin jednego miesiąca. Bez wiedzy kiedy strona dowiedziała się o decyzji, której dotyczy wniosek o wznowienie, nie sposób podejmować się wyliczenia czy termin został zachowany, działanie takie nie znajduje oparcia w przepisach prawa. Obecnie żaden dokument znajdujący się w aktach sprawy a pochodzący sprzed dnia 4 stycznia 2013r., zdaniem sądu, nie potwierdza wiedzy skarżącego o decyzji z dnia [...], ani tym bardziej o jej niezbędnych elementach pozwalających na identyfikację.

Mając powyższe na uwadze sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a,c w związku z art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji. Z uwagi na przedmiot rozstrzygnięcia sąd w pkt 2 orzekł w trybie art. 152 p.p.s.a. o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu do dnia uprawomocnienia się wyroku. O kosztach postępowania orzeczono w pkt 3 sentencji na podstawie art. 200 p.p.s.a..

LS