Postanowienie NSA, sygn. akt II GSK 1649/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-10-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 § 2 pkt 4
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 90 ust. 4
journal: Dz.U. 2004 nr 256 poz 2572
law: Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Jagielska po rozpoznaniu w dniu 16 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej I. M. O. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 19 lipca 2012 r., sygn. akt V SA/Wa 1424/12 w sprawie ze skargi I. M. O. na czynność Wójta Gminy [...] wyrażoną w zarządzeniu z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty dotacji dla przedszkoli niepublicznych postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Postanowieniem objętym skargą kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił skargę I. M. O. na czynność Wójta Gminy C. wyrażoną w zarządzeniu z dnia [...] grudnia 2010 r. w przedmiocie ustalenia kwoty dotacji dla przedszkoli niepublicznych.

Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że zaskarżona przez I. M. O. czynność Wójta Gminy C. wyrażona w zarządzeniu z dnia [...] grudnia 2010 r. dotyczyła ustalenia kwoty dotacji dla niepublicznych przedszkoli i punktów wychowania przedszkolnego. Czynności tej zarzucono naruszenie prawa materialnego tj. art. 90 ust. 2b ustawy z 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. Nr 256, poz. 2572 ze zm.), a także art. 94 Konstytucji poprzez wyjście poza zakres delegacji ustawowej przy podejmowaniu zarządzenia w sprawie z zakresu administracji publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uzasadniając odrzucenie skargi wskazał, że zaskarżona czynność nie należy do żadnej z form działania administracji publicznej. Przepisy ustawy o systemie oświaty nie przewidują bowiem załatwienia spraw dotacji w formie decyzji administracyjnej, postanowienia bądź jakiegokolwiek innego aktu lub czynności. Skarżącej przysługuje określone w art. 90 tej ustawy prawo do otrzymania podmiotowej dotacji z tytułu prowadzenia niepublicznego przedszkola. Zasady udzielania tej dotacji określają przepisy art. 90 ust.1 i 2b ustawy o systemie oświaty oraz ustalony na podstawie art. 90 ust. 4 uchwałą rady gminy tryb udzielania i rozliczania dotacji. Złożenie przez prowadzącego przedszkole niepubliczne wymaganego wniosku oraz wskazanie wymaganych danych co do liczby dzieci uczęszczających do przedszkola skutkuje dla wójta, jako organu wykonawczego gminy, obowiązkiem obliczenia należnej dotacji i wypłacenia jej osobie uprawnionej. Ta czynność techniczna o charakterze księgowo-rachunkowym nie kwalifikuje się w ocenie Sądu jako czynność przewidziana w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.

Skarżąca domagała się w istocie zwiększenia kwoty dotacji wyrażonej w zarządzeniu z [...] grudnia 2010 r. według przyjętych przez siebie zasad. W związku z powyższym WSA uznał skargę za roszczenie o zapłatę, którego należy dochodzić przed sądem powszechnym, a nie w postępowaniu przed sądem administracyjnym. W związku z tym Sąd I instancji uznał, że skarga I. M. O. nie należy do właściwości sądu administracyjnego i w konsekwencji odrzucił ją, powołując w podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej jako: p.p.s.a.

Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniosła I. M. O. zaskarżając to orzeczenie w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Sądowi I Instancji zarzuciła naruszenie:

1. prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 90 ust. 2b w zw. z art. 90 ust. 1 ustawy o systemie oświaty poprzez uznanie, że czynności wójta mające na celu ustalenie wysokości dotacji dla placówki niepublicznej oraz przekazanie ustalonej kwoty dotacji nie są czynnościami, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.,

konsekwentnie

2. przepisów postępowania poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a prowadzące do odrzucenia skargi w wyniku błędnego uznania, że sprawa nie podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny.

W uzasadnieniu zarzutów skargi kasacyjnej wskazano, że czynności organów wykonawczych jednostek samorządu terytorialnego, podejmowane na podstawie art. 90 ustawy o systemie oświaty, mające na celu ustalenie wysokości dotacji dla placówki niepublicznej oraz przekazanie ustalonej kwoty dotacji są czynnościami o charakterze materialno-technicznym, zawierającymi elementy konkretyzacji. Z samej ustawy, jak i z aktu organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego ustalającego tryb udzielania i rozliczania dotacji, nie wynika bowiem dokładnie jej wysokość. Czynności właściwych organów podejmowane na podstawie art. 90 ustawy o systemie oświaty, mające na celu ustalenie wysokości dotacji dla placówki niepublicznej oraz przekazanie ustalonej kwoty dotacji, są czynnościami, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., tj. czynnościami z zakresu administracji publicznej, niebędącymi decyzjami, dotyczącymi uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Konsekwentnie, zgodność z prawem takich czynności podlega kontroli sądów administracyjnych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

W niniejszej sprawie skargą I. M. O. zostało objęte zarządzenie Wójta Gminy C., w którym według skarżącej swój wyraz znalazły czynności Wójta "mające na celu ustalenie wysokości dotacji dla placówki niepublicznej, tj. dokonanie konkretyzacji wysokości dotacji, oraz przekazanie ustalonej kwoty dotacji jej beneficjentowi". Skarżąca podkreśliła, że ustalenie wysokości dotacji dla niepublicznych przedszkoli było wykonaniem uchwały Rady Gminy poprzez przeprowadzenie stosownych czynności materialno-technicznych.

W konsekwencji tak przedstawionego przedmiotu skargi należy zgodzić się z Sądem pierwszej instancji, że w istocie jest nim ustalenie nowych podstaw naliczania dotacji dla niepublicznych przedszkoli. Spór dotyczy wysokości dopłat w 2011 r. Sąd pierwszej instancji zasadnie zauważył, że kwestionując określone przez Wójta Gminy C. stawki przeliczeniowe na każde dziecko, skarżąca zgłasza roszczenia o zapłatę.

Zgodnie z art. 90 ust. 4 ustawy o systemie oświaty, tryb udzielania i rozliczania dotacji ustala rada gminy w formie uchwały, uwzględniając w szczególności podstawę obliczania dotacji i zakres danych, które powinny być zawarte we wniosku o udzielenie dotacji oraz w rozliczeniu wykorzystania dotacji. Z akt sprawy nie wynika aby uchwała, którą wykonywał Wójt Gminy C. była zaskarżona.

Podejmowane, w wykonaniu podjętej przez radę gminy uchwały, czynności organów wykonawczych polegające na wyliczeniu dotacji dla niepublicznych przedszkoli nie należą do żadnej z form działania administracji publicznej, podobnie jak zarządzenie, w którym ujęto wyniki tych wyliczeń. Przepisy ustawy o systemie oświaty nie przewidują bowiem załatwienia spraw dotacji w formie decyzji administracyjnej, postanowienia, bądź jakiegokolwiek innego aktu lub czynności.

Złożenie przez prowadzącego niepubliczne przedszkole wniosku oraz wskazanie wymaganych danych, co do liczby dzieci uczęszczających do przedszkola skutkuje dla organu wykonawczego gminy (wójta, burmistrza) obowiązkiem obliczenia należnej dotacji i wypłacenia jej osobie uprawnionej (konkretyzacja wysokości dotacji). Dotacja dla placówki przedszkolnej jest iloczynem liczby jej wychowanków i kwoty nie niższej niż kwota przewidziana na jednego wychowanka tego rodzaju placówki, w części oświatowej subwencji ogólnej dla danej jednostki samorządu terytorialnego. Ta stricte techniczna czynność o charakterze księgowo-rachunkowym nie kwalifikuje się jako czynność określona przepisem art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., przez którą rozumie się konkretną czynność materialno-techniczną z zakresu administracji publicznej, podjętą m.in. przez organ administracji samorządowej, stanowiącą władcze rozstrzygnięcie organu w indywidualnej sprawie, dotyczącą stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (por. postanowienie NSA z 26 stycznia 2011 r., sygn. akt II GSK 98/10, orzeczenie dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl ).

Sądowa kontrola przestrzegania prawa ma ograniczony charakter. Są nią objęte jedynie działania administracji wskazane w ustawie i to dopiero po dopełnieniu przez skarżącego określonych warunków. Taki charakter kontroli wynika przede wszystkim z przepisów wyznaczających zakres właściwości sądów administracyjnych, a także przesłanek określających dopuszczalność skargi oraz granice postępowania sądowoadministracyjnego.

Podzielając pogląd Sądu pierwszej instancji, że sprawa z uwagi na przedmiot nie należy do właściwości sądu administracyjnego należało oddalić skargę kasacyjną na podstawie art. 184 w związku z art. 160 i art. 193 p.p.s.a.