Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 793/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2016-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 162 § 1 i § 2
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Piotr Popek Sędziowie WSA Grzegorz Panek WSA Tomasz Smoleń / spr./ Protokolant ref. staż. Joanna Kulasa po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi A. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi A. S. jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej SKO lub Kolegium) z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...], o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało oparte o następujące okoliczności faktyczne i prawne: Decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...], Prezydent Miasta ustalił A. S. wysokość podatku od nieruchomości za 2014 r. w kwocie 71 456 zł.

W dniu 6 maja 2016 r. A. S. nadał w urzędzie pocztowym do Prezydenta odwołanie od ww. decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. W uzasadnieniu wskazał, że w dostarczonej w dniu 29 grudnia 2015 r. przesyłce, której nadawcą był organ podatkowy, znajdowała się jedna decyzja nr [...] ustalająca wysokość podatku od nieruchomości na 2015 r. Wskazał, że na kopercie widniały dwie sygnatury, a na potwierdzeniu odbioru znajdowały się dwa znaki sprawy oraz był dobrze widoczny dopisek "Dec x 2". Pomimo tego otrzymał tylko jedną decyzję tj. decyzję ustalającą podatek od nieruchomości na 2015 r. Od prawidłowo dostarczonej decyzji złożył odwołanie w terminie. Niedoręczenie zaś drugiej decyzji spowodowało, że został pozbawiony przysługującego mu prawa. W jego ocenie, powyższe okoliczności przemawiają za przywróceniem terminu do złożenia odwołania od decyzji z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...].

SKO postanowieniem z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...], odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu podało, że w sprawie zwrotne potwierdzenie odbioru zawiera adnotację "Dec x 2" ze wskazaniem daty wydania decyzji tj. [...] grudnia 2015 r. oraz obu sygn. prowadzonych postępowań tj. [...] oraz [...], a także datę doręczenia, podpis doręczającego oraz odbiorcy. Potwierdzenie to nie zawiera żadnych skreśleń, nie nosi cech dopisywania, poprawiania ani innych śladów przerabiania. SKO uznało, że ww. potwierdzenie odbioru zostało sporządzone prawidłowo i stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone - tj. doręczenia A. S. w dniu 29 grudnia 2015 r. dwóch decyzji, w tym o nr [...].

Kolegium zaznaczyło, że twierdzenia strony o braku doręczenia jej decyzji o nr [...] nie są również wiarygodne gdyż, w odwołaniu strona przytacza sformułowania zawarte w decyzji, której rzekomo nie otrzymała. Nadto praktyka doręczania różnych pism procesowych w jednej kopercie nie była stronie obca. W taki sam sposób doręczono stronie postanowienie o wszczęciu postępowania oraz wyznaczające siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego. W ocenie SKO A. S. nie wykazał w żaden sposób, że uchybienie terminowi do wniesienia odwołania nastąpiło bez jego winy. Nie przytoczył on również jakichkolwiek okoliczności pozwalających na uznanie, że wniosek o przywrócenie terminu został złożony w terminie wynikającym z art. 162 § 2 O.p. Jak wynika z akt postępowania strona prowadziła z organem pierwszej instancji korespondencję, w której sygnalizowała, iż w przesyłce odebranej 29 grudnia 2015 r. znajdowała się jedna decyzja. Organ podatkowy powołując się na zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki poinformował stronę o uznaniu jej za prawidłowo doręczoną oraz pouczył o możliwości żądania kopii akt sprawy lub uwierzytelnionych odpisów akt sprawy. A. S. nie skorzystał jednak z tej możliwości i nie wystąpił o wydanie kopii przedmiotowej decyzji. Okoliczność prowadzenia ww. wymiany pism nie świadczy jednak ani o braku doręczenia decyzji z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...], ani o braku winy w uchybieniu terminowi do złożenia odwołania.

A. S. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na postanowienie SKO z dnia [...] lipca 2016 r. wnosząc o jego uchylenie oraz zwrot kosztów postępowania.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie:

1) art. 58 § 1 K.p.a., przez odmowę przywrócenia terminu w sytuacji, gdy uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony, co zostało uprawdopodobnione;

2) art. 134 K.p.a. przez przedwczesne wypowiadanie się przez SKO w postanowieniu w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w sytuacji, gdy uprzednio nie nastąpiło stwierdzenie uchybienia temu terminowi;

3) art. 121, art. 150 oraz 162 § 2 - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.; zwanej dalej O.p.),

4) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. przez niezebranie materiału dowodowego mającego być podstawą rozstrzygnięcia sprawy, oparcie rozstrzygnięcia w sprawie na materiale niekompletnym oraz brak rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wnikliwy, prawidłowy i wyczerpujący.

W uzasadnieniu skarżący podał, że nie ponosi winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. We wniosku o przywrócenie terminu podnosił, iż decyzji organu I instancji nie otrzymał. W jego ocenie praktyka doręczania różnych pism procesowych w jednej kopercie jest niedopuszczalna. Organ podatkowy powinien jasno zaznaczyć, jakie przesyła pisma na kopercie i zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Zastosowane określenie "Dec x 2" jest dla podatnika niezrozumiałe. Decyzje podatkowe określające wysokość zobowiązania powinny być jasno i precyzyjnie oznaczone, z podaniem numeru decyzji. Każda decyzja dotycząca innego roku podatkowego powinna być doręczona podatnikowi z osobna, gdyż są to dwa odrębne postępowania podatkowe określające wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości. Strona otrzymała w kopercie tylko jedną decyzję. Potwierdzenie odbioru nie zawierało żadnych skreśleń, cech dopisywania, poprawiania ani innych śladów przerabiania, bowiem strona prawidłowo odebrała adresowaną do niej przesyłkę. Nie ponosi jednak odpowiedzialności ani winy za jej zawartość.

Skarżący podniósł, że przeszkoda uniemożliwiająca dochowanie terminu istniała przez cały czas. Podejmował on liczne próby wyjaśnienia prawidłowości doręczenia przesyłki, jednak organ podtrzymywał swoje stanowisko co wynika m.in. z pisma Prezydenta Miasta z dnia 21 marca 2016 r. nr [...]. Nadto podniósł, że w sprawie nie zostały w sposób dostateczny zbadane przez SKO przesłanki przywrócenia uchybionego terminu. Odnosząc się do stanu faktycznego sprawy stwierdził, iż organ nie dołożył wszelkiej staranności i wnikliwości przy rozpatrywaniu wniosku. Działał automatycznie z pominięciem reguł starannego działania i dowodów mających wpływ na wydanie rozstrzygnięcia.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie SKO z dnia [...] lipca 2016 r., o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...], ustalającej A. S. wysokość podatku od nieruchomości za 2014 r.

Organ rozpoznający wniosek o przywrócenie terminu uznał, że w dniu 29 grudnia 2015 r. doręczono A. S. w jednej kopercie dwie decyzje Prezydenta Miasta z dnia [...] grudnia 2015 r. o nr [...] - ustalająca wysokość podatku od nieruchomości za 2014 r. oraz nr [...] - ustalająca wysokość podatku od nieruchomości za 2015 r. Powyższe według organu wynika z adnotacji zawartej na zwrotnym potwierdzeniu odbioru o treści: "Dec x 2" ze wskazaniem daty wydania decyzji tj. [...] grudnia 2015 r. oraz sygnatur obu postępowań tj. [...] oraz [...] (k. 1 akt administracyjnych Prezydenta Miasta). Po rozpoznaniu wniosku A. S. o przywrócenie terminu Kolegium stwierdziło, że wnioskodawca nie wykazał, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez jego winy i w konsekwencji odmówiło przywrócenia terminu.

Zdaniem A. S. został on pozbawiony prawa do złożenia w terminie odwołania od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...], gdyż w przesyłce otrzymanej od organu I instancji znajdowała się tylko jedna decyzja Prezydenta z dnia [...] grudnia 2015 r. tj. - ustalająca podatek od nieruchomości na 2015 r., natomiast mimo adnotacji na zwrotnym potwierdzeniu odbioru nie otrzymał on decyzji Prezydenta z dnia [...] grudnia 2015 r. - ustalającej wysokość podatku od nieruchomości za 2014 r. Powyższe okoliczności w ocenie A. S. przemawiają za przywróceniem mu terminu do wniesienia odwołania od decyzji której nie otrzymał.

W ocenie Sądu, rację w zaistniałym sporze należy przyznać Kolegium.

W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, że instytucja przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej w toku postępowania podatkowego została uregulowana w art. 162 O.p., w myśl którego, w razie uchybienia terminowi należy go przywrócić na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni on, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (§ 1), zaś podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi, przy czym jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin (§ 2).

Z treści tej regulacji wynika, że organ administracji publicznej jest obowiązany przywrócić termin, gdy zostaną spełnione łącznie cztery przesłanki:

1) wniesienie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu,

2) zachowanie 7-dniowego terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu,

3) uprawdopodobnienie przez osobę zainteresowaną braku swojej winy,

4) dokonanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu czynności, dla której był ustanowiony termin, który nie został zachowany.

Sąd podziela pogląd organu, że w sprawie skarżący nie uprawdopodobnił braku winy.

Podkreślenia wymaga, że instytucja przywrócenia terminu nie jest przedmiotem uznania organów. Omawiany przepis stanowi bowiem expressis verbis, że w razie uchybienia terminu należy go przywrócić na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni on, iż uchybienie nastąpiło bez jego winy. Organ zatem, w razie wystąpienia pozytywnych przesłanek objętych tym przepisem, zobligowany jest do przywrócenia terminu.

Ponadto zauważyć należy, że warunkiem przywrócenia terminu, na podstawie art. 162 § 1 O.p., jest jedynie uprawdopodobnienie (a nie udowodnienie) przez stronę braku winy w uchybieniu terminowi. Zarówno w judykaturze, jak i w doktrynie zgodnie przyjmuje się, że uprawdopodobnienie jest środkiem zastępczym dowodu w znaczeniu ścisłym, niedającym pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie. Jest to środek zwolniony od ścisłych formalności dowodowych (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 maja 2010 r., sygn. III SA/Wa 97/10, wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2002 r., sygn. I SA/Ka 1977/00).

W sprawach o przywrócenie terminu wystarczające jest jedynie uprawdopodobnienie zdarzeń, które były przeszkodą do złożenia pisma w terminie, nie zaś przedstawienie niepodważalnych dowodów, świadczących o niedających się przezwyciężyć przeszkodach (wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2013 r., sygn. II FSK 178/12).

Przy ocenie, czy strona dopuściła się uchybienia terminu bez swej winy, co do zasady należy wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności faktyczne sprawy i ocenić winę strony według obiektywnych mierników jej staranności. Wniosek zainteresowanego wskazujący przyczynę uchybienia terminu nie zawsze daje podstawę do przywrócenia terminu, bo może to nastąpić tylko wówczas, gdy zainteresowany uprawdopodobni, że podawana przez niego przyczyna była nie do przewidzenia i nie do przezwyciężenia przy użyciu maksymalnego w danych warunkach wysiłku (wyrok NSA z dnia 24 września 2014 r. sygn. I FSK 1425/13, postanowienie NSA z dnia 1 października 2013 r. sygn. I FZ 322/13).

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się w zasadzie jednolicie, że przywrócenie terminu wyklucza każdy rodzaj winy. Usprawiedliwiają je okoliczności nagłe, nieprzewidywalne, takie, których człowiek dbający należycie o swoje interesy nie mógł przewidzieć i im zapobiec (wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2014 r., sygn. II FSK 1779/12). Ponadto w judykaturze wskazuje się, że do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się np. przerwy w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar. Kryterium braku winy wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu nie jest więc możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa w tym zakresie.

Przy ocenie winy w uchybieniu terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Przyczyną niezawinionego niedokonania w terminie czynności procesowej mogą być także klęska żywiołowa czy katastrofa (wyrok NSA z dnia 7 marca 2014 r. sygn. II FSK 791/12).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt przedmiotowej sprawy, stwierdzić należy, że powołane we wniosku okoliczności dotyczące wadliwego doręczenia decyzji organu I instancji - nie stanowią przesłanki do przywrócenia terminu.

Sąd przychyla się do stanowiska SKO, że dopuszczalna jest praktyka doręczenia różnych pism procesowych w jednej kopercie. Odnośnie doręczenia dwóch decyzji organu w jednej kopercie, SKO trafnie odesłało w tym zakresie do stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartego w wyroku z dnia 8 lipca 2010 r. sygn. II FSK 372/09, zgodnie z którym Ordynacja podatkowa nie przewiduje konieczności odrębnego doręczenia stronie każdej z kilku decyzji wydanych w różnych postępowaniach podatkowych. Organ podatkowy może, doręczyć wiele decyzji w jednej kopercie, powinien jednak zaznaczyć, jakie przesyła pisma na zwrotnym potwierdzeniu odbioru.

W wyroku WSA w Białymstoku z dnia 8 stycznia 2014 r., sygn. I SA/Bk 516/13, wskazano, iż "niezrozumiałym są zarzuty skargi, jakoby załączenie w jednej kopercie dwóch decyzji adresowanych do podatnika było omyłką organu i stanowiło naruszenie zasad doręczania korespondencji". Sąd całkowicie podziela ten ugruntowany w doktrynie i orzecznictwie pogląd w zakresie "zbiorczego" przesyłania korespondencji.

W kontekście poczynionych uwag nie powinno budzić żadnych wątpliwości,

że w przedmiotowej sprawie Prezydent Miasta w sposób prawidłowy doręczył w dniu 29 grudnia 2015 r. A. S. w jednej kopercie dwie decyzje z dnia [...] grudnia 2015 r. o numerach: [...] oraz [...]. O słuszności powyższego stanowiska przemawia znajdujące się w aktach administracyjnych organu I instancji zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki - otrzymanej przez A. S. w dniu 29 grudnia 2015 r., co zostało potwierdzone podpisem przez ww. jako odbiorcę, a także przez podpis doręczyciela. Rację należy przyznać Kolegium, że o doręczeniu dwóch decyzji w jednej kopercie przemawia adnotacja na zwrotnym potwierdzeniu odbioru: "Dec x 2" ze wskazaniem daty wydania decyzji tj. [...] grudnia 2015 r. oraz sygnatur obu postępowań tj.; [...] oraz [...].

W tym miejscu wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z art. 65 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a.) sąd dokonuje doręczeń przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione przez sąd osoby lub organy. Do doręczania pism przez pocztę w postępowaniu sądowym stosuje się tryb doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym (art. 65 § 2 P.p.s.a.). Zastosowanie znajdują więc przepisy, wydanego na postawie art. 131 § 2 K.p.c., rozporządzenia wykonawczego Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 października 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym (Dz. U. z 2015 r., poz. 1222). Dla prawidłowego doręczenia pisma przez pocztę istotne jest przede wszystkim, żeby pismo zostało wysłane jako list polecony za potwierdzeniem odbioru (§ 2 ust. 2 rozporządzenia), a do przesyłki został dołączony formularz potwierdzenia odbioru, w którym winna zostać wskazana data przesyłki, sygnatura akt sprawy oraz rodzaj przesyłki (§ 2 ust. 4, wzór formularza potwierdzenia odbioru). Przesyłka taka może zawierać w sobie kilka pism sądowych, z tym tylko zastrzeżeniem, że fakt ten powinien zostać odnotowany na formularzu potwierdzenia odbioru w rubryce "rodzaj przesyłki" (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 lipca 2000 r., sygn. I CZ 87/00, lex nr 548760, postanowienie SN z dnia 14 marca 2000 r., sygn. II CKN 483/2000 nie publ., postanowienie SN z dnia 20 kwietnia 2000 r., sygn. I CZ 38/00, Biul. SN 2000, nr 5, poz. 15).

Podkreślić należy, że wypełnione prawidłowo potwierdzenie odbioru, stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 244 K.p.c., potwierdzający fakt i datę doręczenia wskazanych pism. W tym zakresie dokument urzędowy korzysta z domniemania zgodności z prawdą (post. SN z dnia 30 kwietnia 1998 r., sygn. III CZ 51/98, publ. OSNC 1998).

Stanowisko Sądu odpowiada prezentowanemu w orzecznictwie, że pocztowy dowód doręczenia pisma sądowego, stanowi dokument potwierdzający fakt i datę doręczenia wskazanych w nim pism. Jeśli jednak adresat przesyłki twierdzi, że nie doręczono mu niektórych z pism wymienionych na formularzu, których przyjęcie pokwitował, powinien ten fakt udowodnić (por. wyrok NSA z dnia 31 marca 2010 r. sygn. I FSK 1929/09).

W przedmiotowej sprawie skarżący we wniosku o przywrócenie terminu podnosił zarzut, że nie otrzymał decyzji organu I instancji co pozbawiło go środka zaskarżenia w postaci odwołania. Nadto we wniosku oraz przed organem I instancji sygnalizował nieprawidłowy sposób doręczenia decyzji organu I instancji przez doręczenie dwóch decyzji w jednej kopercie. To jednak z lektury akt przedmiotowej sprawy wynika, że skarżący nie udowodnił tego faktu.

Odnosząc się do pism A. S. w zakresie prawidłowości doręczenia omawianej decyzji - Prezydent Miasta odpowiedział stronie pismami z dnia 27 stycznia 2016 r. oraz 21 marca 2016 r. W tym ostaniem piśmie organ jednoznacznie poinformował stronę, że w dostarczonej kopercie znajdowały się dwie decyzje z dnia [...] grudnia 2015 r. ustalające wysokość podatku od nieruchomości na 2014 r. oraz na 2015 r. Na kopercie widniały dwie sygnatury tj. [...] i [...], na potwierdzeniu odbioru znajdowały się dwa znaki sprawy oraz był dobrze widoczny dopisek "Dec x 2". Obie decyzje zostały odebrane osobiście przez A. S. w dniu 29 grudnia 2015 r. (k. 33 i 34 akt organu I instancji). Powoływane przez stronę okoliczności o niedoręczeniu decyzji nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym sprawy, tym bardziej (jak słusznie zauważyło Kolegium) - w odwołaniu wniesionym wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu skarżący przytacza okoliczności zawarte w decyzji, której jak twierdzi nie otrzymał. Niezależnie od powyższego rację ma Kolegium, że ww. spotkał się już z praktyką doręczenia różnych pism procesowych w jednej kopercie przez Prezydenta Miasta w przedmiotowej sprawie. W taki sposób otrzymał on przecież postanowienie o wszczęciu postępowania oraz wyznaczające stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego.

Okoliczności sprawy wskazują, że organ I instancji umieścił w jednej kopercie dwie decyzje w przedmiocie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości odpowiednio za 2014 r. i 2015 r., co jednoznacznie wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki. Z ustaleń sprawy wynika, że skierowana przez organ I instancji do strony korespondencja, zawierała informację o dwóch odrębnych decyzjach. Doręczenie zatem dwóch decyzji w jednej przesyłce było zgodne z przepisami art. 144 - 149 O.p. Należy zatem przyjąć, że adresat decyzji miał możliwość zapoznania się w dniu 29 grudnia 2015 r. z treścią decyzji z dnia [...] grudnia 2015 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 r., i od tej daty należy liczyć 14-dniowy termin na złożenie odwołania.

Stanowisko Sądu w tym zakresie znajduje oparcie w judykaturze, która przyjmuje, że odbiór licznej korespondencji może jedynie wskazywać, iż przedmiotowa przesyłka została przeoczona, co nie może jednak uzasadniać przywrócenia terminu do wniesienia odwołania (zob. wyrok NSA z dnia 30 kwietnia 2014 r. sygn. I GSK 1580/12).

Podkreślania wymaga, że Prezydent Miasta w pierwszej kolejności zbadał kwestię prawidłowości doręczenia omawianej decyzji z dnia [...] grudnia 2015 r., co ma istotne znaczenie dla określenia terminu do wniesienia odwołania. Co istotne Prezydent ustalił, że ww. decyzja została skutecznie doręczona.

W ocenie Sądu skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania od decyzji, a wbrew ocenie strony nie można zarzucić organowi I instancji nieprawidłowy sposób doręczenia decyzji, co zostało opisane powyżej. Wnioskodawca nie wykazał, aby dochował należytej staranności oraz nie uprawdopodobnił, że przeszkoda w dochowaniu terminu do złożenia odwołania była od tej staranności niezależna. Nadto trafnie zauważyło SKO, że nie przytoczył on również jakichkolwiek okoliczności pozwalających na uznanie, że wniosek o przywrócenie terminu został złożony w terminie 7-dniowym - określonym w art. 162 § 2 O.p., liczonym od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Nie powinno umknąć uwadze, że w odpowiedzi na pisma A. S. z dnia 11 stycznia 2016 r. oraz 19 lutego 2016 r., Prezydent Miasta odpowiednio pismami z dnia 27 stycznia 2016 r. oraz 21 marca 2016 r. (k. 25 i 33 akt organu I instancji) poinformował ww., że w dostarczonej kopercie znajdowały się dwie decyzje z dnia 11 grudnia 2015 r., w tym decyzja w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 r. Natomiast wniosek o przywrócenie terminu wraz z odwołaniem został nadany w urzędzie pocztowym w dniu 6 maja 2016 r. (k. 1 akt SKO). W konsekwencji powyższego należy stwierdzić, że w sprawie brak było podstaw prawnych do przywrócenia terminu do złożenia odwołania od omawianej decyzji.

W ocenie Sądu bezzasadny jest zarzut skarżącego oparty na twierdzeniu, że przesyłka organu I instancji zawierała jedynie jedną decyzję organu I instancji. W okolicznościach sprawy nie można uznać za wiarygodne, że skarżący nie otrzymał ww. decyzji Prezydenta z dnia [...] grudnia 2015 r. Sąd nie może przyjąć twierdzeń skarżącego sprowadzających się do dopuszczalności kwestionowania doręczenia przesyłki organu podatkowego przez gołosłowne twierdzenie o niepełnej jej zawartości, gdyż prowadziłoby to do tego, że każdy odbiorca kilku decyzji w jednej kopercie mógłby zarzucać, że nie otrzymał jednej z decyzji znajdującej się w przesyłce, co w konsekwencji podważałoby zasady funkcjonowania postępowania przed organami podatkowymi.

Należy również wskazać, że orzekając w przedmiocie przywrócenia uchybionego terminu organ nie jest związany twierdzeniami wniosku, gdyż istota uprawdopodobnienia sprowadza się do przekonania organu o przynajmniej prawdopodobieństwie zaistnienia faktów, na które powołuje się strona domagająca się przywrócenia terminu. Przekonanie powinno opierać się przy tym na obiektywnych przesłankach, wynikających z przytoczonych we wniosku twierdzeń. W razie wątpliwości co do okoliczności, które były przyczyną uchybienia terminu, może zaistnieć potrzeba przeprowadzenia dowodów mających na celu udowodnienie twierdzenia strony, że bez swojej winy nie dochowała terminu. Jednakże o tym decydują zawsze okoliczności danej sprawy (por. wyrok NSA z dnia 27 marca 2014 r. sygn. II FSK 1016/12).

W sytuacji gdy organ uznał, że skarżący nie wykazał prawdopodobieństwa braku winy w uchybieniu terminu, to konsekwencją prawną takiej oceny jest odmowa przewrócenia terminu, a nie poszukiwanie przez organ okoliczności, które uprawdopodobnią brak winy strony w uchybieniu terminu.

W opinii Sądu, organy w przedmiotowej sprawie podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, zaś ocena zebranych dowodów została przeprowadzona w sposób wyczerpujący i nie narusza reguł swobodnej oceny, a postępowanie było prowadzone w sposób budzący zaufanie do organu podatkowego. Sporne kwestie zostały szczegółowo wyjaśnione oraz znalazły odzwierciedlenie zarówno w zebranym materiale dowodowym, jak i w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Stąd też nie można podzielić podnoszonych w skardze zarzutów naruszenia art. 121, art. 150 i art. 162

§ 2 O.p.

Za bezzasadne należy uznać również zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 58 § 1, art. 134, art. 7, art. 77 § 1 i 80 K.p.a., gdyż przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie mają zastosowania w niniejszej sprawie, mają bowiem do niej zastosowanie przepisy Ordynacji podatkowej. W kontekście tej regulacji nie może zyskać akceptacji Sądu podnoszony w skardze zarzut przedwczesnego wypowiedzenia się przez organ o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, bez uprzedniego stwierdzenia uchybienia terminu.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że w wypadku złożenia odwołania po terminie wraz z prośbą o jego przywrócenie organ odwoławczy nie może wydać postanowienia stwierdzającego uchybienie do wniesienia odwołania przed rozpatrzeniem wspomnianej prośby. Uwzględnienie prośby o przywrócenie terminu wyłącza bowiem możliwość wydania postanowienia stwierdzającego jego uchybienie (por. np. wyrok NSA w Gdańsku z dnia 9 listopada 1994 r. sygn. SA/Gd 312/94, niepubl.; zob. Kodeks postępowania administracyjnego, red. R. Hauser, s. 334; por. także wyrok NSA w Szczecinie z dnia 31 maja 2000 r. sygn. SA/Sz 565/00, LEX nr 41620).

Z tych względów skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a.