Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 587/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-06-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz, Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi P. i I. M. oraz D. i P. J. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2002 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala


UZASADNIENIE

Sygnatura akt VII SA/Wa 587/07

UZASADNIENIE

Burmistrz Gminy W. decyzją z dnia [...] sierpnia 2002r.

Nr [...] działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust.4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126 z późn. zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., dalej Kpa) zatwierdził projekt budowlany i wydał C. C. decyzję o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem na działkach o nr ew. [...] i [...] z obrębu geodezyjnego [...] przy ul. [...] w W.

W uzasadnieniu organ wskazał, że inwestor spełnił wszystkie wymogi określone w ustawie Prawo budowlane oraz wymogi określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a zastrzeżenia wniesione przez strony w trakcie postępowania, uznał za niezasadne.

Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] października 2002r. Nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, po rozpatrzeniu odwołania D. i P. J. oraz I. i P. M., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie inwestor spełnił warunki wymienione w art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Wniosek o wydanie pozwolenia na budowę został złożony z zachowaniem terminu ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Inwestor wykazał również prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane i zawarł ze współwłaścicielami działek nr ew. [...] i nr [...] umowę przedwstępną, gwarantującą sprzedaż w/w działek po uzyskaniu przez inwestora ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowego obiektu budowlanego.

Wojewoda Mazowiecki wskazał także, że w aktach sprawy znajduje się oświadczenie współwłaścicieli działek nr ew [...] i nr ew [...] z obrębu [...] z dnia [...] maja 2002r. o zgodzie na uzyskanie przez inwestora pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji.

Organ odwoławczy podkreślił, że planowana inwestycja jest zgodna z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego [...] W., zatwierdzonym Uchwałą nr [...] Rady Miasta W. z dnia [...] września 1992r, gdyż znajduje się w obszarze [...], tj. w strefie, dla której preferuje się utrzymanie i rozwój funkcji o charakterze mieszkaniowo-usługowym. W obszarze tym wyklucza się lokalizowanie obiektów, których uciążliwość i szkodliwość dla środowiska wykraczałyby poza granice terenu inwestycji.

Ponadto plan dopuszcza w w/w strefie realizację obiektów kubaturowych wyższych niż obiekty otaczające, przy zastosowaniu wymogów podanych w "Warunkach szczególnych realizacji planu". W/w warunki dotyczą postępowania przy lokalizowaniu obiektów stanowiących dominantę nad otaczającą przestrzenią. W związku z powyższym, organ pierwszej instancji zażądał od inwestora przedstawienia koncepcji urbanistyczno-architektonicznej planowanego obiektu z ukazaniem sposobów wkomponowania planowanej inwestycji w otaczającą przestrzeń. Organ odwoławczy stwierdził, że z przedmiotowej koncepcji wynika, iż planowana inwestycja nie będzie przewyższała otaczających budynków, ani też nie będzie w sposób rażący odbiegać od otaczającej zabudowy.

Skargę na powyższą decyzję wnieśli P. i I. M. oraz D. i P. J. zarzucając organowi naruszenie art. 7 i 77 Kpa przez niedostateczne zbadanie stanu faktycznego sprawy oraz przepisów Rozporządzenia Ministra Gospodarki i Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, gdyż inwestor nie zachował odległości 3 m od granicy nieruchomości.

Skarżący podnieśli, że przedmiotowy budynek zachowuje przewidzianą przepisami prawa odległość wyłącznie w części nadziemnej, natomiast w części podziemnej zostały usytuowane garaże w odległości 1,75 m od granicy.

Zdaniem skarżących obowiązujące aktualnie przepisy nie dokonują rozróżnienia inwestycji na część nadziemną i podziemną, a legalna definicja granicy nieruchomości znajduje się w art. 143 kodeksu cywilnego, zgodnie z którym społeczno – gospodarcze przeznaczenie gruntu jest rozumiane jako przestrzeń w granicach nad i pod jego powierzchnią.

Skoro zatem ustawodawca w powołanych warunkach technicznych w sposób jednoznaczny zdefiniował odległość budynku od granicy w ocenie skarżących, kierując się literą prawa nie można sytuować obiektu budowlanego bliżej niż 3 metry od granicy nieruchomości nawet w jego części podziemnej.

Ponadto P. i I. M. zaskarżonej decyzji zarzucają błędną wykładnię planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego dla W. zatwierdzonego uchwałą Nr [...] z dnia [...] września 1992r., z racji na wyraźną kolizję przedmiotowej inwestycji z ustaleniami tego planu.

Skarżący kwestionują prawidłowość zatwierdzonego projektu budowlanego gdyż dotyczy on budynku wielolokalowego, a dotychczasowa praktyka orzecznicza Burmistrza Gminy W. w obrębie decyzji o pozwoleniach na budowę była ugruntowana w ten sposób, że wszystkie działki w bezpośrednim sąsiedztwie wzdłuż najbliżej położonych ulic w obszarze spornej inwestycji przeznaczone były pod zabudowę jednorodzinną, a to zdaniem P. i I. M. wyklucza budownictwo wielorodzinne.

Skarżący dostrzegają, że powołany plan ogranicza definicję przeznaczenia gruntu wyłącznie na cele budownictwa mieszkalnego, nie rozróżniając budownictwa jednorodzinnego od wielorodzinnego, jednakże ich zdaniem "gdy plan miejscowy nie zawiera zapisów, z których wynika oczywiste przeznaczenie terenu, organ wydający pozwolenie ma obowiązek dochowania szczególnej wnikliwości i wszechstronnego rozważenia sprawy".

W konkluzji skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej ewentualnie o jej uchylenie w całości.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki wniósł o jej oddalenie, podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu skarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm).

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż skarga jest niezasadna, a zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, jak i kodeksu postępowania administracyjnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Stosownie do treści art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, pozwolenie na budowę może być wydane temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (jeśli była ona wymagana) oraz złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Jeśli więc inwestor spełnił wszystkie wymogi określone w art. 32 i 35 Prawa budowlanego (obowiązującego w dacie wydania decyzji), właściwy organ nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę.

Wbrew twierdzeniom skargi, w toku postępowania przed organami obu instancji dokonano oceny zgodności przedstawionego projektu z ostateczną decyzją Burmistrza Gminy W. z dnia [...] stycznia 2002r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu w związku z planowaną inwestycją. Wydanie takiej decyzji przesądza kwestię możliwości badania dopuszczalności oraz zgodności z prawem zabudowy działki (vide wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 18 lutego 1999r., sygn. akt IV SA 244/97). Oznacza to, że organ architektoniczno – budowlany, udzielający pozwolenia na budowę, nie jest władny kontrolować czy decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i w przedmiocie zgodności inwestycji z tym planem, jest decyzją tą związany. Z tej też przyczyny zarzuty skarżących o braku zgodności projektu z miejscowym planem należy uznać za chybione.

Zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 7 lipca 1994r. (Dz.U. nr 15 z 1999r., poz. 139 ze zm.) obowiązującej w dacie wydania decyzji z dnia [...] stycznia 2002r., decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu winna zawierać określenie między innymi: rodzaj inwestycji, warunków wynikających z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i przepisów szczególnych, jak również ustalenia w zakresie infrastruktury technicznej i wymagań dotyczących interesów osób trzecich.

Decyzja Burmistrza Gminy W. z dnia [...] stycznia 2002r. ustaliła warunki zabudowy i zagospodarowania terenu inwestycji budowlanej polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym oraz elementów zagospodarowania terenu, przewidzianej do realizacji w W. przy ul. [...] na dz. ew. nr [...] i [...].

Posiadając walor decyzji ostatecznej co do zawartych w niej ustaleń wiązała organ architektoniczno – budowlany udzielający pozwolenia na budowę.

W ocenie Sądu organy obu instancji prawidłowo ustaliły, iż przedstawiony do zatwierdzenia projekt budowlany, jest zgodny z ustaleniami decyzji z dnia [...] stycznia 2002r.

Z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania badanej decyzji, jednoznacznie wynika, iż jednym z podstawowych obowiązków inwestora ubiegającego się o udzielenie pozwolenia na budowę jest wykazanie się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Orzecznictwo administracyjne utrwaliło pogląd, zgodnie z którym prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy oceniać według prawa cywilnego i nie może być to prawo domniemane (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 1986r., IV SA 400/86, ONSA 1986/2, poz. 56). Oznacza to, iż w przypadku współwłasności, którą w niniejszej sprawie ustalono bezspornie, uwzględnić należy art. 199 kodeksu cywilnego wymagający do czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu zgody wszystkich współwłaścicieli.

W aktach postępowania administracyjnego znajdują się dwa oświadczenia z dnia [...] maja 2002r. współwłaścicieli działek o nr ew. [...] i [...] udzielających zgody na uzyskanie pozwolenia na budowę przez inwestorów.

Prawidłowo więc organy przyjęły, iż inwestorzy wykazali się wymaganym prawem dysponowania nieruchomością na cele budowlane, które w żadnym razie nie może być utożsamiane z koniecznością posiadania prawa własności czy też użytkowania wieczystego, bądź prawa dzierżawy gruntu.

Organy architektoniczno – budowlane dokonały także sprawdzenia projektu budowlanego pod względem spełnienia warunków określonych w art. 35 ust 1 Prawa budowlanego, ustalając, iż jest on zgodny z wymaganiami ochrony środowiska oraz przepisami techniczno – budowlanymi.

Zarzut naruszenia przepisów wykonawczych tj. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie odległości usytuowania części podziemnej garażu od granicy działki należy uznać za całkowicie nieuprawniony wobec faktu, iż wymogi dotyczące tych odległości odnoszą się wyłącznie do części nadziemnych budynku i związane są głównie z potrzebą ochrony przeciwpożarowej.

Z projektu wynika nadto, iż powierzchnia biologiczna czynna wynosi 30,8 % powierzchni całej działki co czyni zadość wymogom decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (30 %).

Z tych wszystkich względów, skoro zarzuty skargi nie mogły odnieść zamierzonego skutku, Sąd orzekł jak w sentencji w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).