Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 2105/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2005-08-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6073 Opłaty adiacenckie oraz opłaty za niezagospodarowanie nieruchomości w zakreślonym terminie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Asesor WSA Krzysztof Retyk Protokolant Agnieszka Szczepkowska po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi C. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 lipca 2002 r., nr [...] w przedmiocie nieodpłatnego nabycia prawa własności nieruchomości uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Przewodniczącego Zarządu Miasta z dnia 14 czerwca 2002 r., nr [...].


UZASADNIENIE

Burmistrz Miasta decyzją z dnia 14 czerwca 2002r. nr [...] powołując się na art. 1 ustawy z dnia 26 lipca 2001r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości (Dz. U. Nr 113, poz. 1209) i art. 107 k.p.a. odmówił C. C. prawa do nieodpłatnego nabycia własności nieruchomości obejmującej działkę nr [...] położonej w C. przy ulicy Ł., pozostającej w jego wieczystym użytkowaniu. Uzasadniając organ stwierdził, że wnioskiem z dnia 15 marca 2002 r. C. C. zwrócił się o wydanie decyzji w sprawie nieodpłatnego nabycia prawa własności wyżej wymienionej nieruchomości. Jako podstawę nabycia wskazał ustawę o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości. Z art. 1 ust. 1 tej ustawy wynika, że jej przedmiotowy zakres stosowania ograniczony został przez ustawodawcę do nieruchomości wymienionych w dekrecie z dnia 6 września 1951r. o ochronie i uregulowaniu własności osadniczych gospodarstw chłopskich na obszarze Ziem Odzyskanych (Dz. U. Nr 46, poz. 340 ze zm.). Zatem według organu ustawę stosuje się do nieruchomości nadanych jako gospodarstwo rolne w trybie osadnictwa rolnego na Ziemiach Odzyskanych, obecnie będącej nieruchomością rolną lub nieruchomością zabudowaną na cele mieszkaniowe, oddaną w użytkowanie wieczyste. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że przedmiotowa nieruchomość gruntowa nie była przedmiotem nadania na własność jako gospodarstwo rolne w trybie wyżej wymienionego dekretu z dnia 6 września 1951r., zatem należało wydać decyzję odmowną wobec nie spełnienia przesłanek wskazanych wart. 1 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 2001r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości. Organ wskazał również, że powyższe stanowisko nie wyklucza prawa do u biegania się o nabycie tej nieruchomości na własność w trybie i na zasadach określonych odrębnymi przepisami.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył C. C. zarzucając jej zawężającą interpretację przepisów ustawy o nabywaniu prawa własności nieruchomości przez użytkowników wieczystych. Strona podnosi, że zgodnie z art. 1 ust. 1 powołanej wyżej ustawy roszczenie o nieodpłatne nabycie prawa własności przysługuje osobom fizycznym, będącym w dniu 26 maja 1990r. i w dniu wejścia w życie ustawy użytkownikami wieczystymi nieruchomości zabudowanej na cele mieszkaniowe lub stanowiącej nieruchomość rolną, o ile nieruchomość ta położona jest na obszarach Państwa Polskiego wymienionych w dekrecie z dnia 6 czerwca 1951r. o ochronie i uregulowaniu własności gospodarstw osadniczych na Ziemiach Odzyskanych. Dekret wymieniony w art. 1 ust. 1 określa, zgodnie z intencją ustawodawcy, tylko zakres geograficzny obowiązywalności uprawnień ustawowych, a nie ogranicza zakresu podmiotowego osób uprawnionych tylko do tych, którym nadano użytkowanie wieczyste na mocy tego dekretu. Intencją zaś prawodawcy było nadanie uprawnień przedmiotowych do uwłaszczenia wszystkim użytkownikom wieczystym, którzy na Ziemiach Odzyskanych nabyli prawo użytkowania wieczystego przed 27 maja 1990r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżoną decyzją z dnia 31 lipca 2002r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta. Uzasadniając organ stwierdził, że zgodnie z art. l ustawy z 26 lipca 2001r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości, roszczenie o nieodpłatne nabycie prawa własności nieruchomości zabudowanej na cele mieszkaniowe lub stanowiącej nieruchomość rolną przez ich użytkowników wieczystych przysługuje osobom fizycznym będącym w dniu 26 maja 1990r. oraz w dniu wejścia w życie ustawy (tj. 24 października 2001r.) użytkownikami wieczystymi lub współużytkownikami wieczystymi nieruchomości położonych na obszarze Państwa Polskiego, wymienionych w dekrecie z 6 września 1951r. o ochronie i uregulowaniu własności osadniczych gospodarstw chłopskich na obszarze Ziem Odzyskanych.

Podstawowym elementem koniecznym do rozpatrzenia roszczenia stron, zgłoszonego w trybie wyżej wymienionej ustawy przez organ administracji jest ustalenie przesłanek przedmiotowych i podmiotowych dopuszczalności wnioskowanego uwłaszczenia. Przedmiotem wnioskowanego uwłaszczenia są nieruchomości. Z przytoczonego wyżej przepisu wynika, iż możliwość uwłaszczenia warunkuje łączne spełnienie następujących przesłanek:

- położenie nieruchomości na obszarze Ziem Odzyskanych i byłego Wolnego Miasta Gdańska,

- uprzednie nadanie gospodarstwa rolnego lub choćby działki gruntowej w trybie osadnictwa rolnego,

- status nieruchomości rolnej lub zabudowanej na cele mieszkaniowe.

Przesłanki podmiotowe to:

- złożenie wniosku przez osobę fizyczną będącą użytkownikiem wieczystym lub współużytkownikiem wieczystym lub ich następcą prawnym, posiadanie przez tę osobę wymienionego tytułu prawnego do nieruchomości spełniającej warunki przedmiotowe w dniu 26 maja 1990r. i 24 października 2001r.

- nie skorzystanie z uwłaszczenia mieniem, o którym mowa wart. 56a ustawy z 30 sierpnia 1996r. o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych,

- złożenie wniosku przed 24 października 2002r.

Z treści zaskarżonej decyzji oraz akt sprawy wynika, że przedmiotowa nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste C. C. na podstawie aktu notarialnego sporządzonego dnia 5 sierpnia 1974r. w Państwowym Biurze Notarialnym - w oparciu o ustawę z dnia 14 lipca 1961r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz. U. Nr 22 z 1969r. poz. 159). Przedmiotowa nieruchomość nie była przez odwołującego się lub przez jego poprzedników prawnych w przeszłości nabyta w trybie powołanych przepisów dotyczących osadnictwa rolnego. Tym samym wnioskowane nieodpłatne nabycie przedmiotowej nieruchomości nie było dopuszczalne.

Według Kolegium przyjęcie rozumowania zaprezentowanego przez odwołującego się szczególnie w zakresie znaczenia jakie przypisuje on przesłance położenia nieruchomości na obszarze Ziem Odzyskanych podważałoby zasadę racjonalnego ustawodawcy. Ustawodawstwo polskie ostatnich lat zmierza w kierunku zastąpienia ograniczonego prawa rzeczowego jakim jest użytkowanie wieczyste - prawem własności. Wyrazem tego dążenia jest m.in. ustawa z 4 września 1997r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności. U stawa ta określa zasady przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności osób fizycznych będących dotychczasowymi użytkownikami wieczystymi. Jej przepisy stosuje się do osób fizycznych, które nabyły prawo użytkowania wieczystego przed dniem 31 października 1998r., a także do osó b fizycznych będących ich następcami prawnymi. Powyższa ustawa pozwala skorzystać z przekształcenia służącego im prawa wszystkim zainteresowanym, także na Ziemiach Odzyskanych, którzy złożą stosowny wniosek do 31 grudnia 2002r. Zauważył organ odwoławczy, iż ustawodawca w ustawie z 26 lipca 2001r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości zawęził zakres jej stosowania do nieruchomości gruntowych nadanych w trybie osadnictwa rolniczego na terenach Ziem Odzyskanych zabudowanych na cele mieszkaniowe oraz stanowiących nieruchomości rolne, stosując wobec nich możliwość nieodpłatnej zamiany prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Ustawa z dnia 26 lipca 2001r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości stanowi zatem lex specialis w stosunku do ogólnej ustawy z 1997r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności i dotyczy jedynie przypadków, gdzie kwestie własności nieruchomości nadanych w trybie osadnictwa rolniczego na Ziemiach Odzyskanych nie zostały do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 26 lipca 2001r. uregulowane. Celu wydania tej ustawy nie można postrzegać inaczej biorąc dodatkowo pod uwagę, iż w dacie jej uchwalenia znane było stanowisko Trybunału Konstytucyjnego wyrażone w wyroku z dnia 12 kwietnia 2000r., który uznał unormowania dotyczące preferencyjnych reguł, odpłatności za przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności zawarte w ustawie z 1997r. za niedopuszczalne i niezgodne z Konstytucją RP uwagi na naruszenie m.in. konstytucyjnej gwarancji mienia komunalnego oraz samodzielności finansowej gmin. Zmiana tej ustawy na skutek wskazanego orzeczenia Trybunału nastąpiła na miesiąc przed uchwaleniem ustawy z dnia 26 lipca 2001r. (na podstawie ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o zmianie ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności). We wskazanym wyżej wyroku Trybunał Konstytucyjny obszernie zinterpretował również stan prawny odnoszący się do użytkowania wieczystego na obszarze Ziem Odzyskanych wskazując na zbędność specjalnych uregulowań dla tego terenu oraz na okoliczność, iż wzbogacanie tylko niektórych grup i społeczności kosztem wspólnoty stanowi przykład naruszenia konstytucyjnej zasady sprawiedliwości społecznej. Powyższe stanowisko Trybunału Konstytucyjnego jednoznacznie przemawia za zaprezentowaną wyżej interpretacją przepisów ustawy z 26 lipca 2001r. i przyjęciem, iż nie ma ona zastosowania do tak szerokiego kręgu adresatów jak wskazano w odwołaniu.

Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł C. C. wnosząc o jej uchylenie i zarzucając organowi naruszenie art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 2001r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości.

Skarżący zarzucił, iż stanowisko organu odwoławczego pozostaje w sprzeczności z przepisami art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 2001r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości, z której wynika, że prawo takie przysługuje użytkownikom wieczystym nieruchomości położonych na obszarach Państwa Polskiego wymienionych w dekrecie z dnia 6 września 1951r. zabudowanych na cele mieszkaniowe lub stanowiących nieruchomości rolne.

W odpowiedzi na skargę organ Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji pod kątem jej legalności Sąd doszedł do przekonania, że przedmiotowa decyzja narusza prawo.

Zarzuty skargi należało podzielić. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości (Dz. U. Nr 113, poz. 1209), w brzmieniu obowiązującym do dnia 16 lipca 2003r., osobom fizycznym będącym w dniu 26 maja 1990r. oraz w dniu wejścia w życie tej ustawy to jest 24 października 2001r. użytkownikami wieczystymi lub współużytkownikami wieczystymi nieruchomości położonych na obszarach Państwa Polskiego, wymienionych w dekrecie z dnia 6 września 1951r. o ochronie i uregulowaniu własności osadniczych gospodarstw chłopskich na obszarze Ziem Odzyskanych (Dz. U. Nr 46 póz. 340 ze zm.) zabudowanych na cele mieszkaniowe lub stanowiących nieruchomości rolne przysługuje roszczenie o nieodpłatne nabycie prawa własności nieruchomości. Z ust. 2 cytowanego wyżej przepisu wynika, ze roszczenie to przysługuje także następcom prawnym osób wymienionych wart. 1 ust. 1 ustawy.

Zatem zgodnie z powołanym wyżej przepisem, roszczenie o nieodpłatne nabycie prawa własności (współwłasności) nieruchomości przysługiwało tym osobom fizycznym, którym zarówno w dniu 26 maja 1990r. jak i w dniu 24 października 2001r. przysługiwało prawo użytkowania wieczystego nieruchomości położonych na obszarach Ziem Odzyskanych oraz byłego Wolnego Miasta Gdańska i które to nieruchomości są zabudowane na cele mieszkaniowe lub stanowią nieruchomości rolne. Ustawodawca do kręgu osób uprawnionych zalicza także następców prawnych osób, o których mowa w art. 1 ust. 1 ustawy lipcowej.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o błędną wykładnię językową przepisu art. 1 ust. 1 powołanej ustawy, polegającą na tym, że słowa "wymienionych w dekrecie" użyte po przecinku postawionym po słowach "obszarach Państwa Polskiego" organy administracji odniosły nie do tego ostatniego zwrotu, lecz do słowa "nieruchomości". Taka wykładnia doprowadziła do błędnego wniosku, że ustawodawcy chodziło o nabycie przez osoby uprawnione prawa własności gospodarstw rolnych, nadanych w trybie osadnictwa rolnego na obszarze Ziem Odzyskanych, co w konsekwencji i bezpodstawnie doprowadziło do dalszego ograniczenia podmiotowego i przedmiotowego (co do określenia rodzajów nieruchomości) w zakresie nabywania własności nieruchomości przez użytkowników wieczystych na podstawie powołanej ustawy.

Interpretację taką Sąd uważa za wadliwą. Zgodzić się należy z poglądem wyrażanym w orzecznictwie i w doktrynie, że przedmiotowa ustawa jest niejasna i niespójna. W istocie przepis art. 1 ust. 1 w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia zaskarżonej decyzji może sugerować, iż ma on zastosowanie do osób, które w trybie określonym w dekrecie z 6 września 1951r. uzyskały nieruchomości w użytkowanie wieczyste. Należy jednak zauważyć, że w dniu wejścia w życie tego dekretu - to jest 7 września 1951r. - naszemu prawu nie była znana instytucja użytkowania wieczystego, wprowadzona do polskiego ustawodawstwa dopiero po wejściu w życie ustawy z 14 lipca 1961r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz. U. z 1969r., Nr 22, poz. 159, ze zm.). Z kolei dalsza błędna interpretacja wynika z przyjęcia, iż ustawodawca chciał ograniczyć jej stosowanie tylko do osób, które są użytkownikami wieczystymi nieruchomości, których dekret ten dotyczy, a zatem według art. 1 dekretu gospodarstw rolnych nadanych w trybie osadnictwa rolniczego na obszarze Ziem Odzyskanych oraz działek gruntowych, o których mowa wart. 13 ust. 1 dekretu. Jednakże w art. 2 ust. l dekret przewidywał, że "osoby, które posiadają gospodarstwa rolne i prowadzą je osobiście lub przez członków rodziny, żyjących z nimi we wspólności gospodarczej, a do dnia wejścia w życie tego dekretu nie nabyły ich własności, stają się z mocy prawa właścicielami tych gospodarstw". Oznacza to, że zarówno wymienione osoby jak i ich następcy prawni nabywały własność wskazanych w dekrecie nieruchomości, co w sposób oczywisty oznacza, że nie mogą być jednocześnie użytkownikami wieczystymi.

Nie można również zaaprobować powoływania się przez organ odwoławczy na cytowane wyżej stanowisko Trybunału Konstytucyjnego zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 12 kwietnia 2000r. sygn. akt K-8/98 (Dz. U. Nr 28, poz. 352). Wskazać trzeba, że wyrok ten odnosi się do konkretnych przepisów innej ustawy i to w tym celu, by wyeliminować przepisy tej ustawy sprzeczne z Konstytucją. Zgodnie bowiem z art.. 188 i art. 189 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483) orzeka w sprawach: zgodności ustaw i umów międzynarodowych z Konstytucją, zgodności ustaw z ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi, których ratyfikacja wymagała uprzedniej zgody wyrażonej w ustawie, zgodności przepisów prawa, wydawanych przez centralne organy państwowe, z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi i ustawami, zgodności z Konstytucją celów lub działalności partii politycznych, skargi konstytucyjnej, o której mowa w art. 79 ust. 1, oraz rozstrzyga spory kompetencyjne pomiędzy centralnymi konstytucyjnymi organami państwa.

Z kolei w ustawie z dnia 1 sierpnia 1997r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz.643, ze zm.) art. 1 ust. 1 przewiduje, że Trybunał Konstytucyjny jest organem władzy sądowniczej, powołanym do badania zgodności z Konstytucją aktów normatywnych i umów międzynarodowych oraz wykonywania innych zadań określonych w Konstytucji.

Zatem jak wynika z powyższego Trybunał Konstytucyjny nie ustala w sposób wiążący wykładni prawa.

Należy zatem przyjąć w rozpoznawanej sprawie, że przepis art. 1 ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. nie dotyczy nieruchomości wymienionych w dekrecie z dnia 6 września 1951r. o ochronie i uregulowaniu własności osadniczych gospodarstw chłopskich na obszarze Ziem Odzyskanych, a zatem gospodarstw rolnych i działek gruntowych nadanych w trybie osadnictwa rolniczego na obszarze Ziem Odzyskanych, lecz odwołuje się do geograficznie oznaczonych obszarów Państwa Polskiego, wymienionych w art. 13 ust. 2 tego dekretu. Przepis ten stanowił, że ilekroć w dekrecie jest mowa o obszarze Ziem Odzyskanych, rozumie się przez to również obszar b. Wolnego Miasta Gdańska.

Tym samym przyjąć należy, że roszczenie przewidziane w art. l ust. l ustawy z 26 lipca 2001r. przysługiwało wszystkim osobom fizycznym, będącym w dniu 26 maja 1990r. oraz w dniu wejścia w życie ustawy użytkownikami wieczystymi lub współużytkownikami wieczystymi nieruchomości położonych na obszarach Państwa Polskiego, które to obszary są wymienione w dekrecie z 6 września 1951r., zabudowanych na cele mieszkaniowe lub stanowiących nieruchomości rolne. Użytkownicy wieczyści nieruchomości położonych na tych obszarach korzystają z roszczenia, o ile spełniają pozostałe warunki określone w art. l ust. l ustawy .

Z tych przyczyn, na skutek naruszenia przez organy obu instancji prawa materialnego - art. 1 ustawy z dnia 26 lipca 2001r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości, które miało wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) obie decyzje podlegały uchyleniu.

Jak wynika z okoliczności sprawy skarżący jest użytkownikiem wieczystym działki gruntu położonej w C., wpisu użytkowania wieczystego do Księgi wieczystej Kw. nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy dokonano w dniu 7 sierpnia 1974r., działka ma charakter budowlany i jest zabudowana jednorodzinnym domem mieszkalnym wybudowanym w 1977r. Spełnia zatem kryteria ustawowe określone w cytowanym wyżej art. 1 ustawy z dnia 26 lipca 2001 r.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy właściwy organ weźmie pod uwagę aktualny stan prawny wynikający ze zmiany art. 1 ustawy z dnia 26 lipca 2001r., która weszła w życie 16 lipca 2003r. Zgodnie z jego obecnym brzmieniem w ust. 1 osoby fizyczne będące w dniu 26 maja 1990r. oraz w dniu wejścia w życie ustawy użytkownikami wieczystymi lub współużytkownikami wieczystymi nieruchomości zabudowanych na cele mieszkaniowe lub stanowiących nieruchomości rolne nabywają z mocy prawa własność tych nieruchomości z dniem, w którym decyzja, o której mowa w ust. 3, stała się ostateczna.

Jak już wyżej zaznaczono, skarżący spełnia przesłanki określone w tym przepisie. Wziąć jednak trzeba pod uwagę treść rozporządzenie Ministra Skarbu Państwa z dnia 25 listopada 2003r. w sprawie szczegółowego trybu wydawania decyzji o nabyciu przez użytkowników lub współużytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości, zabudowanych na cele mieszkaniowe lub stanowiących nieruchomości rolne (Dz. U. Nr 205, poz. 1991), które weszło w życie z dniem 18 grudnia 2003r. Rozporządzenie to szczegółowo określa tryb postępowania w sprawach wydawania decyzji o nabyciu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości i w szczególności w odniesieniu do niniejszej sprawy trzeba mieć na względzie jego § 2 ust. 1, nakładający na właściwy organ przed wydaniem decyzji o nabyciu własności nieruchomości obowiązek sporządzenia wykazu nieruchomości o których mowa w art. 1 ust. 1 ustawy z 26 lipca 2001r., zawierającego szereg danych dotyczących tych nieruchomości oraz wyłożenia tego wykazu do publicznego wglądu na okres 30 dni. Rozporządzenie określa termin na sporządzenie przedmiotowych wykazów - 3 miesiące od dnia jego wejścia w życie. Zatem dopiero po wykonaniu tych czynności i zebraniu oryginałów dokumentów możliwe będzie wydanie orzeczenia w przedmiotowej sprawie.

Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzekał w trybie art. 152 powołanej wyżej ustawy, według którego sąd określa czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność mogą być wykonane, ponieważ zaskarżona decyzja ma charakter negatywny.