Postanowienie NSA, sygn. akt I GSK 823/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-06-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 35
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T. Spółki z o.o. w W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 12 marca 2012 r., sygn. akt V SA/Wa 202/12 w sprawie ze skargi T. Spółki z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego oraz kwoty podatku od towarów i usług postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 12 marca 2012 r. o sygn. akt V SA/Wa 202/12 odrzucił skargę "T." Spółki z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] listopada 2011 r. określającą kwotę długu celnego oraz wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług oraz w podatku akcyzowym.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd I instancji przypomniał, że Spółka została wezwana zarządzeniem z dnia 27 stycznia 2012 r. do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia m.in. poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie do podpisania skargi tj. odpisu pełnego z Krajowego Rejestru Sądowego w oryginale lub uwierzytelnionej kopii potwierdzającego takie uprawnienie w dacie podpisania i wniesienia skargi. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Sądu Spółka nadesłała uwierzytelnione pełnomocnictwo członka Zarządu S. M. A E. D. udzielone G. D. z dnia 6 maja 2010 r. oraz uwierzytelniony pełny odpis z KRS. Sąd I instancji stwierdził, że z nadesłanych dokumentów nie wynika uprawnienie G. D. do podpisania skargi i reprezentowania Spółki w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Sąd I instancji powołując się na treść art. 35 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270), dalej: p.p.s.a., uznał, że pełnomocnikiem osoby prawnej lub przedsiębiorcy nie posiadającego osobowości prawnej może być pracownik tej jednostki lub jej organu nadrzędnego. Zdaniem Sądu I instancji osoby niespełniające kryteriów określonych w powyższym przepisie nie mogą więc występować w charakterze pełnomocników strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Z kolei krąg podmiotów uprawnionych do reprezentowania strony, wymienionych w art. 35 § 1 p.p.s.a. nie odnosi się, według Sądu I instancji, do przedsiębiorców.

W skardze kasacyjnej T. Spółka z o.o. w W. zarzuciła na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie art. 35 § 1 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że przepis ten nie dotyczy sytuacji, w której znalazła się Skarżąca. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy Skarżąca wykazała, że postępowanie organów administracji publicznej dotknięte było wadami, które uniemożliwiły prawidłowe ustalenie stanu faktycznego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Spółka podniosła, że G. D. i S. M. A E. D. są rodzeństwem, dlatego Sąd I instancji powinien był zastosować art. 35 § 1 p.p.s.a. Z wymienionych powodów Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna podlega oddaleniu.

W myśl art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi i bierze pod uwagę z urzędu nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach wymienionych enumeratywnie w § 2 ww. przepisu. Naczelny Sąd Administracyjny jest zatem związanym podstawami skargi kasacyjnej i orzeka w zakresie określonym zarzutami podniesionymi w ramach tychże podstaw kasacyjnych. Zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzutami kasacyjnymi ma także zastosowanie w sprawach podlegających rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego polegający na niezastosowaniu art. 35 § 1 p.p.s.a. do sytuacji Skarżącej Spółki jest niezasadny. Stosownie do treści art. 35 § 1 p.p.s.a. pełnomocnikiem strony może być poza adwokatem i radcą prawnym inny skarżący lub uczestnik postępowania oraz rodzice, małżonek rodzeństwo, zstępni strony, osoby pozostające w stosunku przysposobienia osoby oraz inne o ile przepisy szczególne to przewidują. Ustawodawca dopuszcza w cytowanym przepisie występowanie w charakterze pełnomocników procesowych strony członków rodziny oraz osoby z nią spokrewnione a w konsekwencji wykonywanie przez te osoby w imieniu strony reprezentowanej czynności procesowych w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis ten odnosi się zatem do stron postępowania będących wyłącznie osobami fizycznymi i zezwala na reprezentowanie tych osób przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi przez pełnomocników nieprofesjonalnych w nim wskazanych.

W sprawie objętej skargą kasacyjną stroną postępowania nie jest osoba fizyczna, lecz osoba prawna prowadząca działalność gospodarczą pod firmą "T." Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. Skarżąca Spółka nie podlega więc zasadom reprezentacji procesowej określonej art. 35 § 1 p.p.s.a. a to oznacza, że żadna z wymienionych w tym przepisie osób, poza pełnomocnikami profesjonalnymi, nie może reprezentować Spółki w postępowaniu sądowoadministracyjnym. G. D., nie miał zatem uprawnienia do reprezentowania Skarżącej Spółki jako jej pełnomocnik procesowy w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie z tego powodu, że jest bratem członka Zarządu tej Spółki S. M. A E. D.. Podobny pogląd został zaprezentowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego w postanowieniu dnia 25 marca 2009 r. o sygn. akt II OSK 672/08, w którym Sąd stwierdził, że notariusz nie może wywodzić z treści art. 35 § 1 p.p.s.a. uprawnienia do reprezentowania spółki jawnej przed sądami administracyjnymi, z tego względu, że jest bratem wspólnika tej spółki.

W imieniu Skarżącej Spółki mogły występować przed sądem administracyjnym osoby umocowane na podstawie umowy do składania oświadczeń woli w jej imieniu, co wynika załączonego do akt odpisu pełnego KRS oraz osoby, których legitymacja procesowa została określona w art. 35 § 2 p.p.s.a., czyli pracownik Spółki albo jej organu nadrzędnego. Z odpisu pełnego KRS załączonego do akt sprawy wynika, że G. D. nie był umocowany do składania oświadczeń woli w imieniu Spółki. Ponadto do nadesłanego do Sądu dokumentu pełnomocnictwa nie załączono jakichkolwiek informacji potwierdzających zatrudnienie G. D. w Skarżącej Spółce w charakterze pracownika. Wobec tego stwierdzić należy, że nie miał on legitymacji do występowania, jako pełnomocnik procesowy Spółki w tym konkretnym postępowaniu sądowoadministracyjnym a tym samym do wniesienia i podpisania skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit c. p.p.s.a. Przede wszystkim trzeba podkreślić, że Sąd I instancji orzekł o odrzuceniu skargi i za podstawę rozstrzygnięcia przyjął art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Tym samym skarga nie została skierowana przez Sąd do merytorycznego rozpoznania dlatego art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. nie mógł mieć zastosowania w tej konkretnej sprawie.

Z wymienionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.