Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 843/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2022-01-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 602  ceny
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 6m ust. 1, art. 6o, art. 6k ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1454
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Jarosław Szaro, Sędzia WSA Jacek Boratyn, Sędzia WSA Piotr Popek /spr./, Protokolant ref. Sabina Długosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi J.N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2021 r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi J. N. (dalej: strona skarżący) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego nr [...] z dnia [...] sierpnia 2021 r. utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza P. z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...], którą określono skarżącemu wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od sierpnia 2018 r. do lutego 2020 r. w łącznej kwocie 885 zł.

Postanowieniem z dnia [.] czerwca 2020 r. Burmistrz P. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na 2020 r., dotyczące nieruchomości położonej pod adresem B. [...]. Organ wskazał, że w związku z wprowadzoną przez uchwałę Rady Miejskiej w P. nr [...] z dnia 16 grudnia 2019 r. nową metodą ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wezwał skarżącego do złożenia nowej deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami w terminie do 10 lutego 2020 r. Wezwanie pozostało bez odpowiedzi. Z kolei postanowieniem z dnia [.] grudnia 2020 r. organ I instancji wszczął analogiczne postępowanie dotyczące lat 2018-2019. Oba postępowania zostały połączone w jedno postanowieniem organu z dnia [.] stycznia 2021 r.

W toku postępowania organ zgromadził:

1. Pismo z Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [.] czerwca 2020 r. informujące, że A. N. i S. J. podawali adres zamieszkania B. [...] we wnioskach o przyznanie świadczeń rodzinnych i wychowawczych na dzieci A. i S. J. Wnioski składane były od lipca 2018 r. do chwili wystosowania pisma. Do pisma załączono kopie przedmiotowych wniosków (wnioski podpisane przez A. N. 16 sierpnia 2018 r., 29 października 2019 r., zaś przez S. J. – 16 lipca 2018 r., 16 sierpnia 2018 r., 30 października 2019 r.) wraz z kopiami dowodów doręczeń pism od Ośrodka (pismo odebrane 22 października 2018 r. przez A. N. i decyzja z [...] grudnia 2019 r. odebrana również przez nią, pismo z 2 sierpnia 2018 r. odebrane przez S. J., oraz pisma z 6, 7 i 10 września 2018 r., 15 listopada 2018 r. odebrane przez skarżącego.

2. Zestawienie przygotowane przez Wydział Administracyjno-Organizacyjny organu, w którym wskazano listę osób zameldowanych na stałe pod adresem B. [...] wraz z datami zameldowania (J. A. od 3 lipca 2017 r., J. S. od 16 sierpnia 2018 r., N. A. od 20 maja 2008 r. oraz N. J. od 13 lutego 1984 r.)

3. Kopie deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, złożonych 25 lipca 2017 r. i 30 kwietnia 2019 r. przez skarżącego. Oświadczył w nich, że na terenie nieruchomości położonej pod przedmiotowym adresem prowadzone jest jednoosobowe gospodarstwo domowe.

4. Oświadczenie skarżącego z 21 września 2020 r., w którym zaznaczył, że na terenie przedmiotowej nieruchomości mieszka sam, natomiast od tygodnia mieszka tam również córka (właściciel) z mężem i dziećmi.

5. Pismo z Powiatowego Urzędu Pracy w M. z 14 października 2020 r., w którym wskazano, że A. N. w okresie od 1 stycznia 2015 r. do 3 lipca 2015 r. oraz od 8 sierpnia 2016 r. do chwili wystosowania pisma była zarejestrowana jako bezrobotna, zaś organ wysyłał korespondencję do wymienionej osoby na adres B. [...]. Korespondencja nie była jednak odbierana. Natomiast S. J. był zarejestrowany jako bezrobotny od 6 maja do 24 maja 2015 r., od 3 sierpnia do 31 sierpnia 2015 r., od 18 września 2018 r. do 7 lipca 2019 r. Korespondencja była wysyłana na adres jw. oraz adres G. [...] i była odbierana.

6. Pismo z Zakładu Gospodarki Komunalnej w P. z 7 października 2020 r., w którym poinformowano, że nieruchomość położona pod adresem B. [...] nie korzysta z usług dostawy wody i odbioru ścieków. W piśmie wskazano, że skarżący korzystał z usług odprowadzania ścieków do kanalizacji sanitarnej do dnia 31 grudnia 2013 r., kiedy z powodu zalegania skarżącego z płatnościami za świadczone usługi, Zakład wstrzymał odbiór ścieków.

7. Pismo od Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z 7 października 2020 r. wskazujące, że znanym urzędowi adresem A. N. jest adres B. [...], zaś dla S. J. jest to G. [...].

8. Kopię wypisu z aktu notarialnego z 2 marca 2020 r. potwierdzającą, że J. N. zbył na rzecz córki A. N. w drodze darowizny nieruchomość położoną pod adresem B. [...].

9. Kopię zawiadomienia ze starostwa m. z 19 marca 2020 r. informującego o wynikającej z powyższego aktu notarialnego zmianie właściciela przedmiotowej nieruchomości.

Decyzją z dnia [...] lutego 2022 r. organ I instancji określił skarżącemu wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za nieruchomość położoną pod adresem B. [...] dla okresów od sierpnia 2018 r. do lutego 2020 r. w łącznej kwocie 885 zł. W wyniku odwołania skarżącego, organ II instancji uchylił powyższą decyzję. Organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji powinien uzupełnić materiał dowodowy w oparciu o zeznania świadków. W ocenie SKO, zaniechania przesłuchania świadków nie można usprawiedliwiać stanem epidemii, jak to uczynił organ I instancji. Organ odwoławczy zaznaczył również, że w ponownie prowadzonym postępowaniu organ I instancji powinien podjąć próbę zasięgnięcia informacji u podmiotu odbierającego odpady.

W toku ponownego postępowania organ przesłuchał czterech sąsiadów skarżącego oraz A. N. i S. J. Dwoje ostatnich odmówiło składania zeznań, z uwagi na stopień pokrewieństwa i spowinowacenia ze skarżącym. Organ wystosował również zapytanie do spółki zajmującej się odbiorem odpadów. W odpowiedzi otrzymał informację, że do 31 grudnia 2019 r. spółka nie miała obowiązku rejestrowania ilości odbieranych odpadów z przedmiotowej nieruchomości, natomiast rejestr za 2020 rok został już uprzednio przekazany organowi. Wyciągi z powyższego rejestru organ włączył do akt sprawy.

Decyzją z [...] lipca 2021 r. organ I instancji określił skarżącemu wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za te same okresy i w takiej samej wysokości, jak w poprzedniej decyzji.

Organ zauważył, że powołanym wyżej aktem notarialnym skarżący darował z dniem 2 marca 2020 r. przedmiotową nieruchomość córce. W dniu 18 września 2020 r. nowa właścicielka złożyła deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami, w której wskazała, że przedmiotową nieruchomość zamieszkuje wraz z mężem, dziećmi i ojcem – łącznie pięć osób. Ze wskazaną datą zmiany nie zgodził się jednak organ, który po przeprowadzeniu postępowania podatkowego określił ją na dzień 1 marca 2020 r., tj. od miesiąca zmiany właściciela nieruchomości. Decyzja ta stała się ostateczna.

Uzasadniając natomiast przyjęcie w niniejszej sprawie dla miesięcy od sierpnia 2018 r. stawki dla gospodarstw 4- i więcej osobowych, zaś dla stycznia i lutego 2020 r. stawki dla gospodarstwa 5-osobowego, powołano się na pismo Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, z którego wynika, że A. N. i S. J. we wnioskach do tej instytucji wskazywali i nadal wskazują, jako swój adres zamieszkania, B. [...]. Pierwszą datą wskazaną przez A. N. w dokumentach składanych do Ośrodka wskazującą na adres zamieszkania B. [...] jest 16 sierpnia 2018 r. Organ zauważył, że zwrotne potwierdzenia odbioru w korespondencji z Ośrodkiem były podpisywane przez córkę skarżącego (22 października 2018 r.), skarżącego (6 września, 7 września, 10 września, 15 listopada 2018 r.) i S. J. (2 sierpnia 2018 r.) Organ zwrócił również uwagę na informację udzieloną przez Powiatowy Urząd Pracy, z której wynika, że adresem korespondencyjnym A. N. było B. [...] (korespondencja nie była odbierana), zaś w przypadku S. J. urząd wysyłał korespondencję m.in. na powyższy adres i była ona odbierana.

Organ podkreślił również, że A. N. i od chwili urodzenia jej dwoje dzieci (tj. od lipca 2017 r. i sierpnia 2018 r.) są zameldowani pod niniejszym adresem. Z kolei ojciec dzieci nie posiada meldunku na tej posesji, jednak w przypadku "zamieszkania", o którym mowa na gruncie przepisów o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, istotne jest jedynie, że dana nieruchomość w danym miesiącu jest miejscem, w którym koncentruje się aktywność życiowa danej osoby.

Odnosząc się do ponownie przeprowadzonego postępowania, organ zaznaczył, że w rejestrze odebranych odpadów brakuje niejednokrotnie odnotowania faktu dokonania odbioru, jak również wskazania ilości odbieranych odpadów dla szeregu nieruchomości, nie przekazano również rejestrów dotyczących wszystkich miesięcy i frakcji odpadów. Organ skonstatował, że dowód ten nie wnosi nowych ustaleń dla wyjaśnienia stanu faktycznego.

Z kolei w nawiązaniu do przeprowadzonych przesłuchań świadków, organ wskazał, że troje z nich nie było w stanie odpowiedzieć na szczegółowe pytania dotyczące zamieszkiwania na przedmiotowej nieruchomości przez A. N. i jej najbliższych, wskazując niewiedzę, nieinteresowanie się tematem czy brak odnotowania obserwacji z powodu rosnących wokół nieruchomości drzew i krzewów. Organ zwrócił jednak uwagę na zeznania czwartego ze świadków – A. K. Wskazała ona, że A. N. zamieszkuje pod adresem B. [...] od czasu po urodzeniu pierwszego dziecka, od czterech lat. Świadek potwierdziła, że córka skarżącego zamieszkiwała nieruchomość również wcześniej, jednak zanotowała jej nieobecność podczas ciąży i następcze zamieszkiwanie w B. już wraz z dzieckiem i mężczyzną – w domyśle świadka – ojcem dziecka. Odpowiedziała również, że od około trzech lat obserwuje w miesiącach letnich mniej więcej dwa razy w tygodniu aktywność córki skarżącego i jej męża na przedmiotowej nieruchomości.

W świetle powyższego organ uznał dzień 16 sierpnia 2018 r. za wspólną, pewną i nakładającą się na siebie datę zamieszkania córki skarżącego i jej rodziny na przedmiotowej nieruchomości, potwierdzoną zeznaniami świadka i dokumentami złożonymi do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, poświadczonymi pod odpowiedzialnością karną.

Końcowo, organ zaakcentował, że do dnia 31 lipca 2018 r. respektuje deklarację złożoną przez skarżącego. Organ zaznaczył, że w latach 2018 i 2019 na terenie gminy opłata od gospodarowania odpadami była zróżnicowana w zależności od liczby osób zamieszkujących nieruchomość (w tym przypadku gospodarstwo czteroosobowe i liczniejsze). Obowiązujące na podstawie uchwał Rady Miejskiej stawki dla takiego gospodarstwa to dla okresu od sierpnia do grudnia 2018 r. – 34 zł, zaś w 2019 r. – 40 zł. Natomiast dla miesięcy 2020 r. przyjęta stawka za osobę, to 23,50 zł od jednego mieszkańca, co w przypadku pięcioosobowego gospodarstwa daje 117,50 zł.

W złożonym odwołaniu skarżący podniósł, że ustalenie faktu zamieszkiwania nieruchomości położonej pod przedmiotowym adresem przez pięć osób nie zostało poparte żadnymi obiektywnymi dowodami. Wskazał również, że prowadzona już jest wobec niego egzekucja administracyjna w oparciu o tytuły egzekucyjne obejmujące zaległości z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami za okres objęty niniejszą decyzją. W ocenie skarżącego grozi to ściągnięciem podwójnej należności.

W piśmie z dnia 12 sierpnia 2021 r. przekazującym akta sprawy organowi odwoławczemu, organ I instancji wyjaśnił, że prowadzone postępowanie egzekucyjne nie jest elementem niniejszego postępowania, zaś wynika ono z faktu, że skarżący nie dokonywał – wynikających ze złożonych przez niego deklaracji – płatności za gospodarowanie odpadami. Deklaracje natomiast stanowią podstawę wystawienia tytułu wykonawczego. Po wysłaniu upomnienia i upływie okresu na uregulowanie zaległości, wystawiany był tytuł wykonawczy, jednak nie na podstawie decyzji, takiej bowiem w niniejszej sprawie organ dotąd nie wydawał.

Organ II instancji decyzją z dnia [...] sierpnia 2021 r. utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie. Podkreślił, że zeznania świadka A. K., mieszkającej kilka metrów od skarżącego, nieskonfliktowanej i niespokrewnionej z nim, są spójne, wiarygodne i pozwalają na przyjęcie, że od sierpnia 2018 r. do lutego 2020 r. pod przedmiotowym adresem zamieszkiwało pięć osób. Organ zaznaczył, że zeznania świadka potwierdzają przypuszczenia, które oparto na informacjach z Powiatowego Urzędu Pracy i Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej oraz pozostałych dokumentów, które dotąd nie dawały pełnego obrazu sprawy.

W skardze do tut. Sadu na powyższą decyzję, skarżący zarzucił:

– błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że w okresie od sierpnia 2018 r. do lutego 2020 w na nieruchomości położonej B. [...], zamieszkiwało 5 mieszkańców, podczas gdy na w/w nieruchomości w tym okresie zamieszkiwał wyłącznie skarżący, a tym samym naruszenie art. 6j ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1454 z późn. zm., dalej: u.c.p.g.) poprzez bezpodstawne przyjęcie, nie poparte żadnymi dowodami, że w okresie od 1 sierpnia 2018 r. do 29.02.2020 r. na nieruchomości położonej pod adresem B. [...] zamieszkiwało 5 osób i ustalenie wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za wskazany okres w wysokości ustalonej w punkcie 1 decyzji,

– naruszenie art. 6c ust. 1 oraz art. 6i ust. 1 pkt 1 u.c.p.g., poprzez bezpodstawne przyjęcie, że odwiedziny córki z dziećmi i zięciem w miejscu zamieszkania skarżącego, pomoc choremu ojcu w pracach domowych, czy też skoszenie przez zięcia trawy stanowiło zamieszkanie w rozumieniu ustawy, co miało uzasadniać ustalenie opłaty oparciu o liczbę 5 osób,

– naruszenie art. 6h ustawy poprzez nie wzięcie pod uwagę, że w okresie objętym postępowaniem skarżacy, jako poprzedni właściciel nieruchomości, składał poprzednio deklaracje o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami w dniach 25 lipca 2017 r., 30 kwietnia 2019 r., w których wskazywał, że zamieszkiwał tam samodzielnie, w oparciu o te deklaracje Burmistrz wydał tytuły egzekucyjne, gdzie skarżacy jest dłużnikiem, w oparciu o które, Urząd Skarbowy w M. prowadzi egzekucję administracyjną, których to tytułów nie wycofał, zaś w czasie prowadzonej egzekucji administracyjnej Burmistrz wydał rozstrzygnięcie określające wysokość opłat za gospodarowanie opłatami od 1 sierpnia 2018 r. do 29 lutego 2020 r., które w przypadku uprawomocnienia się będzie stanowiło tytuł egzekucyjny.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie o umorzenie postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość lub uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Skarżący podkreślił, że ustaleń dokonano w oparciu o zeznania jednego świadka, podczas gry pozostałe dowody nie wykazywały aby razem ze skarżącym zamieszkiwała jego córka, zięć i dzieci. W ocenie skarżącego, nawet gdyby przyjąć, że córka i jej rodzina była widywana na posesji, a zięć kosił trawę (co, jak przyznaje skarżący, miało miejsce), nie można z tego wywnioskować, że osoby te zamieszkiwały ze skarżącym. Podniósł on, że rodzina pomagała mu ze względu na to, że jest chory i wymaga pomocy, a potem wracała do M., gdzie wynajmowała mieszkanie.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub innego aktu może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstawy do uznania, że przy ich wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2019 r., poz. 2325 ze zm. dalej: p.p.s.a.), tj. w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy.

Należy nadto wskazać, że w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, jakkolwiek nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest prawidłowość ustaleń faktycznych organów w niniejszej sprawie co do liczby osób zamieszkujących w okresach wskazanych w zapadłych decyzjach nieruchomość położoną pod adresem B. [...], które do to ustalenia determinują wysokość określonej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za poszczególne okresy.

Z niespornego stanu faktycznego, wynika, że w/w nieruchomość była w okresie objętym postępowaniem własnością skarżącego J. N., który z dniem 2 marca 2020 r. na podstawie umowy darowizny przeniósł własność przedmiotowej nieruchomości na rzecz córki. Notabene nowa właścicielka złożyła w dniu 18 września 2020 r. deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami, w której wskazała, że przedmiotową nieruchomość zamieszkuje wraz z mężem, dziećmi i ojcem to jest łącznie pięć osób. Po zakwestionowaniu danych z tej deklaracji i przeprowadzeniu postępowania wobec nowej właścicielki organ ostateczną decyzją określił jej wysokość opłaty za zagospodarowanie odpadami komunalnymi przyjmując liczbę 5 osób zamieszkujących nieruchomość od marca 2020 r., tj. od miesiąca zmiany właściciela nieruchomości.

Skarżący konsekwentnie utrzymuje, że przedmiotową nieruchomość w okresie objętym postępowaniem zamieszkiwał sam, zgodnie z tym co wykazywał w składanych deklaracjach o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z dnia [...] lipca 2017 r. oraz [...] kwietnia 2019 r.. Dopiero w kierowanym do organu oświadczeniu z dnia 21 września 2020 r., wskazał, że od tygodnia mieszka tam również córka (właściciel) z mężem i dziećmi.

Tymczasem organy w niniejszej sprawie na podstawie przeprowadzonych dowodów ustaliły odmienny stan rzeczy. Wykazały więc, że zarówno A. N. jak S. J. w korespondencji z Miejskim Ośrodkiem Pomocy Społecznej w P. od lipca 2018 r. podawali adres zamieszkania – nieruchomość skarżącego, B. [...], jak też zdarzało się, że oni osobiście odbierali pisma do nich kierowane na ten adres. Adres ten w Powiatowym Urzędzie Pracy w spornym okresie czasu podawała A. N., jak też urząd ten kierował na ten adres korespondencje dla S. J. Z tymi ustaleniami koresponduje ujawniona okoliczność, że pod w/w adresem zostały zameldowane dzieci A. N. i S. J: A. J. od 3 lipca 2017 r. a S. J. od 16 sierpnia 2018 r.. Co istotne to właśnie z przyjściem na świat pierwszego dziecka zamieszkanie na posesji skarżącego członków jego rodziny wiąże obiektywny świadek, najbliższy sąsiad A. K. Wskazała ona, że A. N. zamieszkała z członkami swojej rodziny na posesji skarżącego od czasu właśnie urodzenia pierwszego dziecka i od tego czasu obserwuje zwiększoną aktywność członków jej rodziny na terenie posesji sąsiada. Skarżący bezpodstawnie próbuje zdezawuować wartość dowodową tego świadka, ale nie podważył skutecznie jego wiarygodności wskazując np. na jakiś konflikt czy inne przyczyny, dla których miałaby zeznawać nieprawdę. Podaje skarżący, że świadek nie bywała na jego posesji, a czynienie obserwacji miała ograniczone wskutek oddzielających obie posesje ogrodzenia i rosnących drzew. Pomija jednak, że chodzi o osobę bezpośredniej sąsiadki, która nie dokonuje spostrzeżeń statycznie, a doświadczenie życiowe wskazuje, że bliski sąsiad jest w stanie ocenić, czy rejestrowana przez niego aktywność osób na sąsiedniej posesji świadczy o sporadycznych wizytach czy też o koncentracji w danym miejscu swoich spraw życiowych. Tym bardziej, że świadek ów wskazuje na konkretny moment w czasie, zdarzenie, z którym wiąże fakt zamieszkania A. N. wraz z najbliższymi na posesji skarżącego, nie określając tego w ten sposób wcześniejszych bytności tych osób.

Wypada zauważyć, że wiarygodność oświadczeń i twierdzeń skarżącego w niniejszej sprawie została podważona w sposób pośredni wynikami odrębnego postępowania toczącego się w takim samym przedmiocie, to jest określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi pochodzącymi z nieruchomości pod adresem B. [...], tyle, że w stosunku do nowego jej właściciela czyli córki skarżącego. We wzmiankowanym już oświadczeniu skarżącego z dnia 21 września 2020 r. wskazywał on bowiem, że członkowie jego rodziny zamieszkują wraz z nim od miesiąca września, co zgodne było z treścią deklaracji A. N., tymczasem w ostatecznej decyzji określającej wysokość opłaty organ przyjął, że A. N. wraz z rodziną zamieszkiwała na tej posesji już w momencie uzyskania do niej tytułu prawnego.

W ocenie Sądu ustalenia faktyczne organów w zakresie kluczowej dla rozstrzygnięcia sprawy , to jest liczby osób zamieszkujących posesje skarżącego w okresie od sierpnia 2018 r. do lutego 2020 r. nie są dowolne, lecz są mocno zakorzenione w zebranym materiale dowodowym. Ocena tych dowodów została dokonana z respektowaniem zasad wynikających z art. 187 § 1 oraz 191 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm., dalej: O.p.) mającymi zastosowanie w sprawie zgodnie z art. 6q u.c.p.g., jest ona zgodna z zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego. Godzi się zauważyć, że skarżący podejmując polemikę z wymową dowodów wskazanych przez organ, jednocześnie nie zaoferował, żadnych innych dowodów, które wskazywałyby na odmienny stan faktyczny, w szczególności, gdzie w takim razie, jak nie na jego posesji, w spornym okresie zamieszkiwali jego córka z partnerem i wnukami.

W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie przeprowadzono w sposób wnikliwy i szczegółowy, z zachowaniem obowiązujących przepisów co do sposobu zgromadzenia materiału dowodowego i zapewniania stronie czynnego udziału w postępowaniach. Sąd stwierdza, że stanowisko organów podatkowych zostało należycie i przekonująco uzasadnione przez odwołanie się wskazanych w spornej decyzji do dowodów, które zostały poddane wnikliwej i kompleksowej ocenie. Organy oparły ocenę dowodów na przekonywujących podstawach, czemu dały wyraz w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Argumentacja tam przytoczona jest przekonująca, a wnioski organów odpowiadają wskazaniom wiedzy, doświadczenia życiowego oraz regułom logiki. Należy również zauważyć, że ocena materiału dowodowego dokonana przez organy podatkowe w sposób odmienny jak tego oczekuje skarżący nie jest bynajmniej równoznaczna z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów.

Materialnoprawną podstawą wydanej w sprawie decyzji była ustawa o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, której przepisy, wbrew stanowisku skarżącego, organy właściwie zinterpretowały i zastosowały w niniejszej sprawie.

Na podstawie art. 6m ust. 1 u.c.p.g., właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania w danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania w danej nieruchomości odpadów komunalnych. Deklaracja ma przy tym charakter bezterminowy, wykazuje się w niej miesięczną wysokość opłaty, która obowiązuje aż do zaistnienia okoliczności wpływających na jej wysokość, z czym powinno się wiązać złożenie nowej deklaracji.

Zgodnie zaś z art. 6o u.c.p.g., w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji, wójt, burmistrz lub prezydent miasta upoważniony został do określenia w drodze decyzji wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę uzasadnione szacunki, w tym średnią ilość odpadów komunalnych powstających w nieruchomościach o podobnym charakterze. Wybór metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz określenie stawki opłaty, następuje w drodze uchwały rady gminy (art. 6k ust. 1 pkt 1 u.c.p.g.)

Reasumując, z powołanych przepisów wynika, że wysokość opłaty określana jest w uchwale rady gminy, a obowiązek uiszczenia opłaty w przypadku nieruchomości, w której zamieszkuje mieszkaniec, powstaje za każdy miesiąc zamieszkiwania w nieruchomości i jest uzależniony m.in. od liczby zamieszkujących ja osób.

W niniejszej sprawie zaistniały podstawy do określenia wysokości opłaty w drodze decyzji i w wysokości w niej wskazanej. Wobec braku prawidłowych, zgodnych z rzeczywistością danych wskazanych w deklaracji co do liczby osób zamieszkujących na posesji skarżącego (wielkości gospodarstwa domowego) w spornym okresie, organ miał prawo określić wysokość tej opłaty na podstawie danych wynikających z materiału dowodowego. W tym zakresie, organ I instancji zasadnie oparł się na danych wynikających z rejestru osób zameldowanych w przedmiotowej nieruchomości i z innych dowodów, które zostały omówione wcześniej.

Zatem, skoro organ skutecznie zakwestionował rzetelność danych wskazanych w złożonych przez skarżącego deklaracjach o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, to był uprawniony na podstawie art. 6o u.c.p.g., do określenia w drodze decyzji wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, uwzględniając prawidłowo ustalone elementy stanu faktycznego, mające wpływ na jej wysokość, w tym wypadku faktyczną liczbę osób zamieszkujących nieruchomość. Zgodzić się zaś przychodzi z organami w niniejszej sprawie, że w przypadku "zamieszkania", o którym mowa na gruncie przepisów komentowanej ustawy, istotny nie jest fakt zameldowania, lecz fakt, że dana nieruchomość w danym okresie jest miejscem, w którym koncentruje się aktywność życiowa danej osoby.

Należy zaznaczyć, że obowiązek uiszczenia opłaty za gospodarowanie odpadami wynika z przepisów wzmiankowanej ustawy oraz z odpowiednich uchwał

rad gminy w tym wypadku uchwał Rady Miejskiej w P.: nr [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. w sprawie określenia metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia stawki opłaty (Dz. Urz. Woj. []. z [.] r. poz. [...], nr [...] z dnia []. grudnia 2018 r. w sprawie określenia metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia stawki opłaty na terenie Gminy P. (Dz. Urz. Woj. [.] z [.] r. poz. [].) oraz nr [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. w sprawie określenia metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, ustalenia stawki opłaty oraz stawki opłaty podwyższonej na terenie Gminy P. (Dz. Urz. Woj. .[] z [.] r. poz. [...]).

Stosownie do przyjętej metody i jej podstawowego elementu kalkulacyjnego - wielkości gospodarstwa domowego skarżącego wynoszącego cztery osoby i więcej, oraz obowiązującej w danym okresie wysokości stawki, organ I instancji określił wysokość stawki miesięcznej w okresie od 1 sierpnia 2018 r. do 31 grudnia 2018 r. w wysokości 34 zł, w okresie od 1 stycznia 2019 r. do 31 grudnia 2019 r. w wysokości 40 zł. Biorąc zaś pod uwagę zmianę metody naliczania i liczbę osób zamieszkujących gospodarstwo domowe skarżącego (5 osób) wysokość stawki w okresie od 1 stycznia 2020 r. do 29 lutego 2020 r. określił organ w wysokości 117,50 zł.

Zgodnie z treścią art. 6i ust.1 pkt 1 u.c.p.g. obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstaje w przypadku nieruchomości, o których mowa w art. 6c ust. 1 - za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje mieszkaniec. Podstawą ustalenia zobowiązania z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi jest deklaracja składana przez właściciela nieruchomości. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że skarżący złożył dwie takie deklaracje o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Skoro wówczas nie były one kwestionowane, a skarżący nie regulował swojego zobowiązania organ był uprawniony do wystawienia tytułów wykonawczych i dochodzenia swoich wierzytelności w ramach postępowania egzekucyjnego. To, czy takie postępowanie toczyło się i czy wyegzekwowane zostały jakiekolwiek należności nie ma żadnego wpływu na postepowanie w przedmiocie określenia prawidłowej wysokości opłaty, jeżeli organ powziął informacje, że dane wskazane w składanych deklaracjach nie były prawdziwe, wa w tym przedmiocie postepowanie wcześniej nie toczyło się. Tak samo dla wydanej w sprawie decyzji określającej, nie miałaby znaczenia okoliczność, gdyby skarżący dobrowolnie uiścił opłaty zgodnie z danymi wskazanymi w złożonych deklaracjach. Ewentualną przeszkodą mogłoby być przedawnienie zobowiązania z tego tytułu, ale ono w niniejszej sprawie nie nastąpiło.

W tym stanie rzeczy, nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji skoro ta odpowiada prawu, Sąd - na mocy art. 151 p.p.s.a. - skargę oddalił.