Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 452/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: Art. 78  ust. 4
journal: Dz.U. 2016 poz 645
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożenna Blitek Sędziowie WSA Kazimierz Bandarzewski WSA Halina Jakubiec (spr.) Protokolant Małgorzata Krasowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Wojewody z dnia 3 marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej skargę oddala.


UZASADNIENIE

Wojewoda decyzją z dnia 3 marca 2017 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2017 r. nr [...] orzekającą o pozbawieniu skarżącej A. W. statusu osoby bezrobotnej za okres od dnia 12 sierpnia 2013 r. do dnia 30 września 2014 r.

Jako podstawa prawna decyzji wskazany został przepis art. 78 ust. 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. jedn., Dz.U. z 2016 r., poz. 645 ze zm.).

Z uzasadnienia powyższej decyzji wynika następujący stan faktyczny:

Skarżąca na podstawie decyzji Prezydenta Miasta:

- z dnia [...] 2013 r. nr [...] uzyskała status osoby bezrobotnej bez prawa do zasiłku,

- z dnia [...] 2014 r. nr [...] uzyskała prawo do stypendium w wysokości 120 % kwoty zasiłku od dnia 17 lutego 2014 r.,

- z dnia [...] 2014 r. nr [...] utraciła prawo do stypendium od dnia 15 sierpnia 2014 r. z powodu zakończenia odbywania stażu,

- z dnia [...] 2014 r.nr [...] została pozbawiona statusu osoby bezrobotnej od dnia 1 października 2014 r.

W dniu 25 marca 2016 r. do organu pierwszej instancji wpłynęło pismo Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Wydział Realizacji Umów Międzynarodowych z informacją, że skarżącej została przyznana renta z tytułu niezdolności do pracy za okres od dnia 1 sierpnia 2013 r. do dnia 30 listopada 2015 r. wraz z prośbą o podanie kwoty podlegającej potrąceniu.

W odpowiedzi organ pierwszej instancji pismem z dnia 29 marca 2016 r. podał, że wysokość świadczeń pobranych wynosi 5 820,90 zł. W związku z brakiem funduszy ZUS przekazał kwotę 3 346,30 zł i dotyczyła ona okresu od dnia 1 stycznia 2015 r. do dnia 31 maja 2015 r.

Skarżąca przedłożyła w dniu 29 czerwca 2016 r. decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o przyznaniu jej renty z tytułu niezdolności do pracy od dnia 13 sierpnia 2013 r. do dnia 30 września 2014 r. (decyzja z dnia [...] 2016 r. nr [...]).

Prezydent Miasta wszczął w dniu 8 grudnia 2016 r. postępowanie w sprawie zwrotu różnicy nienależnie pobranego stypendium.

Decyzją z dnia [...] 2017 r. nr [...] orzeczono o pozbawieniu skarżącej statusu osoby bezrobotnej za okres od dnia 12 sierpnia 2013 r. do dnia 30 września 2014 r.

W świetle przyznanej skarżącej renty z tytułu niezdolności do pracy nie przysługuje jej status osoby bezrobotnej w okresie pokrywającym się z okresem przysługiwania renty, gdyż zgodnie z przepisem art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy: ilekroć w ustawie jest mowa o bezrobotnym, oznacza to osobę, (...) jeżeli (...) nie nabyła prawa do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy (...)".

Podstawą pozbawienia statusu osoby bezrobotnej jest przepis art. 78 ust. 4 ww. ustawy.

Odwołując się od ww. decyzji A. W. podniosła zarzuty:

- naruszenia przepisów postępowania art. 7 i 77 § 1 Kpa poprzez zaniechanie zbadania zasadniczej okoliczności w sprawie, a mianowicie tego, czy uzyskana przez nią renta przekraczała połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę, czy też jej nie przekraczała, a zaniechanie to ma istotny wpływ na treść decyzji, gdyż doprowadziło do błędnego zastosowania prawa materialnego,

- naruszenie prawa materialnego art. 78 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez jego niewłaściwe zastosowanie skutkujące orzeczeniem pozbawienia jej statusu bezrobotnego mimo, iż brak ku temu podstaw, skoro nie uzyskała żadnego ze świadczeń wskazanych w tym przepisie.

Wniosła o uchylenie skarżonej decyzji i o umorzenie postępowania.

Wojewoda w uzasadnieniu decyzji odwoławczej podniósł, że skarżąca z chwilą uzyskania prawa do renty nie spełniała warunków do bycia osobą bezrobotną w okresie przyznanego prawa do renty. W dniu rejestracji (12 sierpnia 2013 r.) organ pierwszej instancji uznał, że skarżąca spełnia przesłanki do bycia osobą bezrobotną. Nie zgłaszała, iż złożyła wniosek o przyznanie renty.

Ze zgromadzonego natomiast materiału dowodowego wynika, że przyznano skarżącej rentę od dnia 1 sierpnia 2013 r. tj od miesiąca, w którym złożono wniosek do dnia 30 listopada 2015 r. Natomiast od dnia 1 grudnia 2015 r. skarżąca utraciła prawo do polskiej renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z brakiem dalszej niezdolności do pracy. Rejestracja w Urzędzie Pracy nastąpiła z dniem 12 sierpnia 2013 r. a utrata statusu osoby bezrobotnej z dniem 1 października 2014 r.

W konsekwencji pozbawienie skarżącej statusu osoby bezrobotnej nastąpiło za okres od dnia 12 sierpnia 2013 r do dnia 30 września 2014 r.

Istotą rozwiązania przyjętego w przepisie art. 78 ust. 4 ww. ustawy jest umożliwienie bezrobotnemu przywrócenia przysługującemu mu statusu bez konieczności ponownej rejestracji w przypadku przyznania mu na okres oznaczony z mocą wsteczną świadczeń wykluczających status osoby bezrobotnej gwarantujących uprawnienia z zakresu zabezpieczenia społecznego.

Bez znaczenia jest wysokość osiąganej renty z tytułu niezdolności do pracy, ponieważ warunek "wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę" odnosi się w art. 78 ust. 4 ww. ustawy do renty rodzinnej. Fakt ten wynika wprost z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy, który umożliwia rejestrację w urzędzie pracy osobie pobierającej rentę rodzinną w wysokości nie przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi A. W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której powtórzyła zarzuty odwołania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn., Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji przy czym w sprawowaniu tej kontroli nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną rozstrzygając w granicach danej sprawy (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. jedn., Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej "P.p.s.a."). Usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 P.p.s.a.

Zastosowanie powyższego kryterium legalności do sprawy poddanej kontroli Sądu wskazuje, że skarga nie jest zasadna.

Katalog przesłanek skutkujących wydaniem decyzji o utracie statusu bezrobotnego stanowi katalog zamknięty, co oznacza, że niemożliwym jest pozbawienie bezrobotnego statusu bezrobotnego z innych przyczyn niż enumeratywnie wymienione w tym przepisie. Starosta, wydając decyzję o pozbawieniu bezrobotnego statusu bezrobotnego, pozbawiony został tak zwanego "luzu decyzyjnego", a zapadła decyzja nie ma charakteru uznaniowego.

Bezspornym w sprawie jest, że przyznano skarżącej rentę od dnia 1 sierpnia 2013 r. tj. od miesiąca, w którym złożono wniosek do dnia 30 listopada 2015 r. Natomiast od dnia 1 grudnia 2015 r. skarżąca utraciła prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy . Uzyskanie statusu osoby bezrobotnej nastąpiło z dniem 12 sierpnia 2013 r. a utrata statusu osoby bezrobotnej z dniem 1 października 2014. W konsekwencji pozbawienie skarżącej statusu osoby bezrobotnej nastąpiło za okres od dnia 12 sierpnia 2013 r do dnia 30 września 2014 r.

Zgodnie z przepisem art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy: "Ilekroć w ustawie jest mowa o bezrobotnym - oznacza to osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g lub lit. i, j, l, lub cudzoziemca - członka rodziny obywatela polskiego, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej (...) jeżeli: (...) nie nabyła prawa do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy (...)". Z kolei przepis art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy stanowi: "starosta (...) pozbawia statusu bezrobotnego, który nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2".

Skoro zatem organ pierwszej instancji powziął informację, iż skarżąca nabyła prawo do renty od dnia 1 sierpnia 2013 r., co zostało stwierdzone w decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, prawidłowo uznał, że od dnia 12 sierpnia 2013 r do dnia 30 września 2014 r. przestała spełniać przesłanki do bycia osobą bezrobotną.

Podkreślić ponadto trzeba, że z treści przepisu art. 78 ust. 4 ww. ustawy jednoznacznie wynika, że ma on zastosowanie do sytuacji, gdy dana osoba nabyła status bezrobotnego, a następnie osobie tej przyznano prawo do renty, przy czym przepis ten stosuje się również wówczas, gdy renta zostanie przyznana za okres wsteczny, nawet sięgający okresu z chwili nabycia statusu bezrobotnego.

W niniejszej sprawie bezspornie spełnione zostały przesłanki określone w tym przepisie, co obligowało organ do pozbawienia skarżącej statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku dla bezrobotnych za okres, za który przyznano mu rentę.

Należy również wskazać, że zgodnie z treścią art. 78 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy: w przypadku przyznania bezrobotnemu prawa do emerytury, świadczenia przedemerytalnego, renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w art. 71 ust. 2 pkt 1, renty szkoleniowej, renty socjalnej, zasiłku macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego, zasiłku chorobowego, świadczenia rehabilitacyjnego lub renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę na okres, w którym był bezrobotny, pozbawienie statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku następuje za okres, za który przyznano emeryturę, świadczenie przedemerytalne, rentę z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w art. 71 ust. 2 pkt 1, rentę szkoleniową, rentę socjalną, zasiłek macierzyński, zasiłek w wysokości zasiłku macierzyńskiego, zasiłek chorobowy, świadczenie rehabilitacyjne lub rentę rodzinną w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę.

Warunek dotyczący przekroczenia połowy minimalnego wynagrodzenia, jako przesłanka pozbawienia statusu bezrobotnego niewątpliwie odnosi się wyłącznie do osób, którym przyznano rentę rodzinną i koresponduje on z treścią art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy, który pozwala na rejestrację w urzędzie pracy osoby pobierającej rentę rodzinną, jeżeli jej wysokość nie przekracza minimalnego wynagrodzenia za pracę.

W konsekwencji, trafnie w ocenie Sądu organ odwoławczy uznał, iż decyzja organu I instancji jest prawidłowa, gdyż została wydana w oparciu o stan faktyczny i prawny opisany w przepisach ustawy.

Należy też zauważyć , że argumenty zawarte w skardze dotyczące kwestii udzielenia przez organy informacji dotyczących charakteru uzyskanego stypendium i warunków jego rozliczenia z świadczeniem z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, oraz ewentualnego zwrotu mogą być brane pod uwagę w postepowaniu o zwrot nienależnie pobranego świadczenia, natomiast analizowane postępowanie nie obejmuje tych zagadnień, a pozbawienie skarżącej statusu osoby bezrobotnej jest decyzją związaną w której organ bada jedynie wystąpienie obiektywnych przesłanek , niezależnie od subiektywnych przekonań skarżącej, nawet gdyby okazały się uzasadnione.

W świetle powyższego należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, gdyż ani argumentacja skargi, ani też analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, dlatego Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.