Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 361/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2006-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6305 Zwrot należności celnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Maria Lorych-Olszanowska Sędziowie NSA Tadeusz M. Geremek (spr.) WSA Barbara Koś Protokolant: sekr. sąd. Anna Piotrowska-Żyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2006 r. przy udziale sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością we W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] kwietnia 2005r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego o d d a l a s k a r g ę /-/ B. Koś /-/ M. Lorych - Olszanowska /-/ T. M. Geremek WSA/wyr.1 - sentencja wyroku


UZASADNIENIE

"A" Spółka z o.o. w K. zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu towary określone jako pochodne witaminy C Adronox B - PL oraz Adronox B - 20 Colli. Do zgłoszeń celnych na formularzach SAD załączono dokumentny wymagane do objęcia przedmiotowych towarów wnioskowaną procedurą celną.

Na skutek przeprowadzonej kontroli Naczelnik Urzędu Celnego w K. decyzją z dnia [...].02.2003 roku, Nr [...] uznał zgłoszenia celne nr [...]z dnia [...].03.2001 roku, [...] z dnia [...].05.2001 roku za nieprawidłowe w części dotyczącej klasyfikacji taryfowej, stawki celnej oraz określenia kwoty długu celnego oraz przeznaczenia celnego.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż wobec rozbieżności stanowiska strony odnośnie nazwy spornych preparatów przeprowadził postępowanie dowodowe w tym zakresie. W trakcie tego postępowania strona złożyła wyjaśnienia oraz kartę produktu i zezwolenie Głównego Inspektora Sanitarnego [...], a także opinię Państwowego Zakładu Higieny [...], z których wynika, że preparat ADRONOX B - PL jest tym samym preparatem co ADRONOX B - 20 Colli. Organ ustalił przy tym, że dopuszczony do obrotu towar składa się z cukru - 66% oraz antyutleniaczy E 301 ( askrobinian sodu) i E 331 ( cytrynian sodu ) - 34% i powinien być klasyfikowany do kodu 2106 90 98 0 z autonomiczną stawką celną w wysokości 25%.

W odwołaniu spółka wniosła o uchylenie powyższej decyzji i ustalenie, że prawidłowe było zaklasyfikowanie spornych preparatów do kodu PCN 2936 27 00 0 taryfy, tj. prowitaminy, witaminy i hormony, gdyż podstawowym składnikiem pod względem funkcjonalności w wyżej wymienionym preparacie jest askrobinian sodu będący pochodną kwasu askrobiniowego (witaminy C).

Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...].04.2005 roku, Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Organ II instancji wskazał, że w informacji o produkcie ten został określony jako mieszkanka zawierająca w składzie substancje przeciwutleniające, stabilizujące i służy jako dodatek wzmacniający barwę i smak, a także przyspiesza proces peklowania mięsa. Ponadto zgodnie ze złożonym do akt zezwoleniem Głównego Inspektora Sanitarnego preparaty te są stosowane do produkcji kiełbas, produktów blokowych, konserw, pieczeni, solanek nastrzykowych i zalewowych. Tym samym potwierdził, że organ I instancji prawidłowo zakwalifikował przedmiotowy towar pod pozycją 2106 "przetwory spożywcze, gdzie indziej nie wymienione, ani nie włączone", a nie pod pozycją 2936 "prowitaminy i witaminy, naturalne i syntetyczne (włącznie z naturalnymi), ich pochodne używane głównie jako witaminy oraz mieszaniny wymienionych, nawet w dowolnym rozpuszczalniku".

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego spółka domagała się uchylenia w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w P.

Spółka zarzuciła, że w niniejszej sprawie decyzja organu II instancji została wydana w dniu [...].04.2005 roku, a więc po wygaśnięciu długu celnego tj. po upływie trzyletniego okresu liczonego od dokonania przedmiotowych zgłoszeń celnych, co stanowi naruszenie art. 244 pkt 3 Kodeksu celnego. Podniosła również, że w niniejszej sprawie nie ma zastosowania art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 23.04.2003r. o zmianie ustawy - Kodeks celny oraz o zmianie ustawy o służbie celnej ( Dz. U. Nr 120, poz. 1122), ten przepis przejściowy znajduje bowiem zastosowanie tylko w sprawach, w których postępowanie celne zostało wszczęte po 10.08.2003r., nie ma więc w niniejszej sprawie zastosowania instytucja przedawnienia wprowadzona tymi przepisami ( art. 230 § 5 ust. 3 ustawy Kodeks celny w nowym brzmieniu). Spółka zarzuciła ponadto:

- naruszenie przepisów art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych, a w szczególności poprzez odmowę przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego.

- naruszenie prawa materialnego poprzez przyjęcie nieprawidłowej klasyfikacji taryfowej towaru i błędne przyjęcie, że zgłoszony towar powinien być klasyfikowany do kodu PCN 2106 90 98 0, a nie jak wskazano w zgłoszeniu celnym do kodu PCN 2936 27 00 0

- naruszenie przepisu art. 222 § 4 Kodeksu celnego, poprzez przyjęcie, ze strona winna zapłacić odsetki wyrównawcze od długu celnego.

Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Odnosząc się kolejno do zarzutów podniesionych w skardze, należy stwierdzić co następuje.

Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych i przytoczonym w odpowiedzi na skargę poglądem, podzielanym przez skład orzekający w niniejszej sprawie, przewidziany w art. 65 § 5 kodeksu celnego 3 letni termin do wydania decyzji w postępowaniu celnym, dotyczy decyzji wydanej przez organ I instancji, gdyż do kompetencji tego organu należy weryfikacja zgłoszenia celnego i dokonywanie wymierzania i poboru należności celnych ( art. 283 Kodeksu celnego w związku z art. 279 § 1 Kodeksu celnego).

W niniejszym przypadku organ I instancji wydał w dniu [...].02.2003r. decyzję w sprawie uznania objętych postępowaniem celnym zgłoszeń za nieprawidłowe i określenia kwoty długu celnego. Decyzja ta została doręczona stronie w dniu 12.03.2003r., a więc przed upływem 3 letniego terminu do jej wydania określonego w art. 65 § 5 Kodeksu celnego i liczonego od dnia dokonania zgłoszenia celnego (marzec - maj 2001 roku.). Nie doszło więc w niniejszym przypadku do wygaśnięcia długu celnego na podstawie art. 244 pkt 3 Kodeksu celnego, a podniesiony przez spółkę zarzut przedawnienia nie znajduje uzasadnienia.

Za bezprzedmiotowe w tej sytuacji należy uznać zawarte w skardze rozważania, dotyczące kwestii zastosowania w niniejszej sprawie przepisów przejściowych zawartych w ustawie z dnia 23.04.2003r. o zmianie ustawy - Kodeks celny oraz o zmianie ustawy o służbie celnej ( Dz.U. Nr 120, poz. 1122) oraz instytucji zawieszenia biegu przedawnienia ( art. 230 § 5 Kodeksu celnego w brzmieniu nadanym tą ustawą).

W niniejszej sprawie decyzja I instancji została bowiem wydana przed upływem 3 letniego terminu wskazanego w art. 65 § 5 Kodeksu celnego i to liczonego bez uwzględnienia okresu zawieszenia postępowania w związku z wniesionym przez stronę odwołaniem.

Odnosząc się do zarzutu niewłaściwego ustalenia składu chemicznego, właściwości i przeznaczenia towaru, a w szczególności nie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego należy wskazać, iż skład przedmiotowych produktów budził wątpliwości organów celnych. W tym zakresie należy podkreślić, że organ celny instancji ustalił przeznaczenie towaru na podstawie zebranych materiałów, właściwości i przeznaczenia towaru. Jest to istotna okoliczność, bowiem klasyfikację taryfową przeprowadza się w oparciu o zakres przedmiotowy towaru, w odniesieniu do jego stanu (materiał, postać, stopień przetworzenia itp. ) w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego. W świetle tych ustaleń oba preparaty stanowią dodatki funkcjonalne stosowane w przemyśle mięsnym i drobiarskim. Preparaty te służą jako dodatek wzmacniający barwę i smak, a także przyspieszają proces peklowania mięsa. W ocenie Sądu organy celne nie miały żadnych podstaw do przeprowadzania w powyższym zakresie dowodu z opinii biegłego. Skład obu mieszanin, w zakresie niezbędnym dla dokonania klasyfikacji taryfowej należy uznać za ustalony prawidłowo w toku postępowania dowodów. Spółka, podnosząc zarzut nieprzeprowadzenia dowodu z opinii biegłego nie wskazała jakie jeszcze cechy obu produktów wymagały ustalenia dla przeprowadzenia jego właściwej klasyfikacji towarowej. Zadaniem biegłego jest udzielenie organowi, na podstawie posiadanych wiadomości fachowych i doświadczenia zawodowego, informacji i wiadomości niezbędnych do ustalenia i oceny okoliczności sprawy. Nie mogą więc być uznane za dowód w sprawie wypowiedzi biegłego, wykraczające poza ustawowo określone zadania. Biegły nie jest bowiem uprawniony do określenia kodu towaru.

Organ I instancji przeprowadził w tym zakresie postępowanie wyjaśniające i na podstawie przedstawionych przez stronę informacji (karta produktu, zezwolenie Głównego Inspektora Sanitarnego, opinia Państwowego Zakładu Higieny) ustalił, że zawierają one w swoim składzie cukier - 66% oraz antyutleniacze E 301 ( askrobinian sodu ) i E 331 (cytrynian sodu ) - 34%. Podkreślił jednocześnie, że jeden ze składników przedmiotowego towaru - antyutleniacz - askrobinian sodu (E 301) to inaczej sól sodowa kwasu L - askorbinowego, która jest przeciwutleniaczem - regulatorem kwasowości nie mającym właściwości witaminy C w przeciwieństwie do kwasu L - askorbinowego (E 300), który jest przeciwutleniaczem - regulatorem kwasowości - stabilizatorem stosowanym zarówno jako dodatek do żywności i w żywieniu jako witamina C. Strona nie zakwestionowała tych ustaleń. W tej sytuacji skład surowcowy mieszaniny oraz właściwości jej składników, które znajdują zastosowanie w przemyśle spożywczym jako funkcjonalny dodatek do żywności

( wiodące działanie antyutleniające i stabilizująco - emulgujące), dały organom celnym wystarczające podstawy do zaklasyfikowania spornego towaru według Reguły 1 i 6 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej do kodu PCN 2106 90. Możliwość klasyfikacji przedmiotowych towarów do kodu PCN 2936 27, zgodnie z Regułą 1 ORINS została bowiem wykluczona przez zakres przedmiotowy tej pozycji oraz ustalone właściwości składników sprowadzonego towaru, które świadczą o jego zastosowaniu.

Nie znajdują również uzasadnienia zarzuty skarżącej, odnoszące się do przyjęcia przez organy celne klasyfikacji spornego towaru do pozycji 2106 90 Taryfy celnej. Pozycja ta obejmuje "przetwory spożywcze gdzie indziej nie wymienione ani nie wyłączone - pozostałe". Zgodnie z wyjaśnieniami do Taryfy celnej pozycja ta obejmuje wymienione w niej przetwory spożywcze, pod warunkiem, że nie są objęte jakąkolwiek inną pozycją w Nomenklaturze w tym m. in. i przetwory składające się całkowicie lub częściowo ze środków spożywczych, stosowane do produkcji napojów lub przetworów przeznaczonych do spożycia przez ludzi.

Pozycja ta obejmuje przetwory składające się z mieszanin związków chemicznych (przykładowo kwasów organicznych, soli wapniowych itp.) ze środkami spożywczymi (przykładowo mąką, cukrem, mlekiem w proszku itp.) stosowane zarówno jako składnik produktów, jak też dla polepszenia ich niektórych właściwości. Skoro skarżąca nie kwestionuje ustaleń, że sporne mieszanki służą w przetwórstwie mięsnym do wzmocnienia barwy i smaku, a także do przyspieszenia procesu peklowania mięsa, a więc polepszenia niektórych właściwości wyrobów gotowych, a więc brak podstaw do zakwestionowania wskazanej w decyzji pozycji 2106 Taryfy celnej. Pozycją tą objęte są bowiem również dodatki funkcjonalne ( tzw. polepszacze) mające wpływ na jakość wyrobów spożywczych.

W ocenie Sądu również rozstrzygnięcie w sprawie odsetek wyrównawczych odpowiada uregulowaniom zawartym w obowiązujących przepisach - art. 222 § 4 Kodeksu celnego i § 1 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z 20.11.1997r. w sprawie określenia wypadków i warunków pobierania odsetek wyrównawczych oraz sposobu ich naliczania ( Dz.U. Nr 143, poz. 958 ze zm.). Zgodnie z tymi przepisami, jeżeli przesunięcie daty powstania długu celnego lub zarejestrowania kwoty wynikającej z tego długu powoduje uzyskanie korzyści finansowych, organ celny pobiera odsetki wyrównawcze; organ celny pobiera odsetki wyrównawcze w wypadku, gdy kwota wynikająca z długu celnego została zarejestrowana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych podanych przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym, z wyjątkiem, gdy dłużnik udowodni, ze podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych spowodowane było szczególnymi okolicznościami, nie wynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania. Korzyść finansową uzyskaną przez stronę skarżącą stanowi różnica pomiędzy kwotą długu celnego należną, a pobraną przy dokonaniu odprawy celnej, na co wbrew zarzutom skargi wskazano w decyzji organu pierwszej instancji. W tym czasie bowiem skarżąca Spółka, a nie Skarb Państwa dysponował tą różnicą, co niewątpliwie stanowiło korzyść finansową uzyskaną przez stronę.

Skoro dłużnik nie udowodnił, że zaistniały okoliczności zwalniające go od uiszczenia odsetek wyrównawczych, brak jest podstaw do zakwestionowania decyzji w tym zakresie. Obowiązek aktywności dowodowej w tym zakresie obowiązujące przepisy nakładają bowiem na stronę.

Z przytoczonych wyżej względów Sąd ocenia jako niezasadny zarzut naruszenia przez organy celne następujących przepisów Ordynacji podatkowej: art. 122 ( zasada prawdy obiektywnej ), art. 180 ( pojęcie i rodzaje dowodów ), art. 197 § 1 ( powołanie biegłego), art. 187 § 1 ( wszechstronne zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego), w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Nie doszło również w niniejszej sprawie do naruszenia przepisów prawa materialnego tj. postanowień Taryfy celnej i Wyjaśnień do Taryfy celnej oraz przepisu art. 222 § 4 Kodeksu celnego w stopniu, który miał wpływ na wynik postępowania. Z tych powodów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzekł o oddaleniu skargi.

/-/ B. Koś /-/ M. Lorych - Olszanowska /-/ T. M. Geremek

D.W.d