Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 175/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2014-10-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 42 ust. 5, art. 110 ust. 12,3,art. 29 ust. 2, art. 52 ust. 1, art. 69 ust. 1 , art. 82 ust. 2,3, art. 101 ust. 1, art. 111 ust. 1, art. 115 ust. 1
journal: Dz.U. 2011 nr 287 poz 1687
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.
article: art. 6,7,8,9,10,11 ,77,80,107, 61 par. 4, art. 78,79,81,131,136,
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art.151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski,, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Kukla, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 września 2014 r. sprawy ze skargi M. T. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pieniężnego oraz nagrody rocznej za [...] r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Rozkazem personalnym nr [...] Komendant Miejski Policji, na podstawie art. 42 ust. 5, art. 110 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.) w zw. z § 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2006r. w sprawie przyznawania policjantom nagród i zapomóg, a także sposobu tworzenia funduszu nagród i zapomóg dla policjantów (Dz. U. nr 251, poz. 1859) przyznał młodszemu aspirantowi M.T. byłemu detektywowi do walki z Przestępczością Przeciwko Życiu i Zdrowiu Wydziału Kryminalnego KMP w 5 /piątej/ grupie uposażenia zasadniczego w wysokości [...] zł.

Wynikającym z mnożnika 1.55 kwoty bazowej i dodatkiem służbowym

w wysokości 240 zł miesięcznie

- świadczenie pieniężne za okres pozostawania poza służbą równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem ze służby za okres 6 miesięcy,

- nagrodę roczną za rok 2012 w wysokości 6/12 jednomiesięcznego uposażenia.

Na podstawie art. 108 § 1 K.p.a. rozkazowi nadano rygor natychmiastowej wysokości.

W uzasadnieniu rozkazu organ podał, iż rozkazem personalnym nr [...]roku został zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] roku na podstawie art.41 ust.2 pkt.2 ustawy o Policji. Rozkaz ten został utrzymany w mocy decyzją nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] roku. Powyższe decyzje zostały wydane w oparciu o wyrok Sądu Rejonowego z dnia 29 kwietnia 2011r., który został uchylony przez Sąd Najwyższy 7 marca 2013 r. sygn. akt V KK 395/12. W dniu 10 kwietnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w sprawie II SA/Sz 139/13 uchylił decyzję z dnia [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji oraz poprzedzający ją rozkaz personalny z dnia [...] Komendanta Miejskiego Policji. Wyrokiem z dnia 10 października 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Komendanta Wojewódzkiego Policji od wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny z dnia 10 kwietnia 2013 r.

Na podstawie art. 42 ust. 5 cyt. ustawy policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. Mając na względzie, te że mł. asp. M.T. pozostawał poza służbą od dnia 1 lipca 2012 r. organ przyznał mu świadczenie pieniężne za okres 6 miesięcy, tj. w maksymalnej wysokości.

W dalszej części uzasadnienia powyższej decyzji Komendant wyjaśnił,

iż policjantowi za służbę w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna do wysokości jednomiesięcznego uposażenia - na podstawie art. 110 ust. 1,2 i 3 ustawy o Policji. Wysokość nagrody rocznej ustala się w relacji do okresu służby pełnionej w roku kalendarzowym, za który przysługuje nagroda, z wyłączeniem okresów niewykonywania zadań służbowych z innych przyczyn niż wymienione w art. 121 ust. 1. Okres służby, o którym mowa w ust.2, nie może być krótszy od 6 miesięcy kalendarzowych. Na podstawie § 4 Rozporządzenia MSW i A z dnia 21 grudnia

2006 roku w sprawie przyznawania policjantom nagród i zapomóg, a także sposobu tworzenia funduszu nagród i zapomóg dla policjantów, nagrodę roczną za 2012 rok ustalono w relacji do okresu pełnionej służby, przyznając uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym, należne policjantowi w ostatnim dniu służby wliczonym do okresu, za który przysługuje nagroda. Na zakończenie organ wyjaśnił,

że rygor natychmiastowej wykonalności nadano ze względu na tożsamy z interesem służby interes społeczny, polegający na konieczności niezwłocznego określenia świadczeń należnych policjantowi wynikających z faktu przywrócenia do służby. M.T. odwołał się od powyższego rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji. Zaskarżonemu rozkazowi zarzucił naruszenie:

1) prawa procesowego przez doręczenie decyzji administracyjnej, w oparciu, o którą wszczęto postępowanie administracyjne po jego zakończeniu,

2) naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7, 10, 77 §1 i art. 80 K.p.a.,

1) naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niedopełnienie obowiązku należytego uzasadnienia decyzji administracyjnej,

2) naruszenie art. 108 § 1 K.p.a. bez wskazania jakiejkolwiek rzeczywistej przyczyny uzasadniającej występowanie w sprawie interesu społecznego, który powodowałby konieczność nadania rygoru natychmiastowej wykonalności.

W związku z powyższymi zarzutami wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu w całości.

W uzasadnieniu odwołania M.T. wskazał, że w świetle ustawy okres, za który zostaną mu wypłacone świadczenia wlicza się do wysługi oraz do ustalenia innych uprawnień wynikających z ustawy w tym do ustalenia nagrody rocznej za rok 2012. Oznacza to, że okres ten traktowany jest jakby pełnił służbę. W związku z tym,

że przyznano mu rekompensatę za sześć miesięcy, wypłacona nagroda roczna za 2012 rok winna stanowić pełną jej wysokość (6 miesięcy przepracowane w 2012 roku plus 6 miesięcy rekompensaty-zaliczane do wysługi-daje 12 miesięcy pełnienia służby w 2012 roku) a nie jak wykazał organ 6/12. Po rozpatrzeniu wniesionego odwołania Komendant Wojewódzki Policji rozkazem personalnym Nr [...] r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podał, iż nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja wydana została zgodnie

z obowiązującym prawem.

Jako okoliczność niesporną Komendant Wojewódzki Policji przyjął, że wskutek wyroku z dnia 10 kwietnia 2013 r. którym Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił decyzje KWP nr [...] r. oraz poprzedzający ją rozkaz personalny KMP z nr [...]skargę kasacyjną od wyroku WSA, mł. asp. M.T. został przywrócony do służby.

Jako podstawę materialnoprawną przyznania świadczenia pieniężnego za okres pozostawania poza służbą organ wskazał art. 42 ust. 5 ustawy o Policji. Zgodnie z tym przepisem, policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem nie więcej niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za jeden miesiąc. Przepis ten gwarantuje funkcjonariuszowi przywróconemu do służby świadczenie równe w swej podstawie uposażeniu, jakie otrzymywał na zajmowanym stanowisku przed zwolnieniem, przy czym chodzi tu o miesięczne uposażenie funkcjonariusza, jakie przysługiwało mu na zajmowanym stanowisku przed zwolnieniem ze służby, mnożone przez liczbę miesięcy, nie więcej jednak niż za 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. Zdaniem organu taka konstrukcja przepisu wskazuje, że ustawodawca gwarantuje jedynie funkcjonariuszowi prawo do świadczenia, natomiast wysokość tego świadczenia pozostawia uznaniu organu administracji, ograniczając je co do minimum i maksimum. Regulacja ta ma charakter kompensacyjny, nie wprowadza jednak żadnych warunków (przesłanek), jakimi winien się kierować organ, ustalając przywróconemu do służby policjantowi wysokość przysługującego mu świadczenia.

W ocenie organu odwoławczego organ I instancji prawidłowo ustalił, jakie skutki w sferze finansowej spowodowało zwolnienie funkcjonariusza ze służby, biorąc pod uwagę kompensacyjny charakter świadczenia pieniężnego przyznawanego na podstawie art. 42 ust. 5 ustawy o Policji. Każdorazowe przywrócenie policjanta do służby powoduje po stronie organu obowiązek przyznania świadczenia pieniężnego za okres pozostawania poza służbą.

W ocenie rozpatrującego niniejszą sprawę organu wypłata świadczenia za cały okres pozostawania mł. asp. M.T. poza służbą czyni zadość zarówno interesowi społecznemu, jak też słusznemu interesowi policjanta, który w tym czasie nie otrzymywał uposażenia.

Przekładając powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy organ stwierdził, że długość pozostawania poza służbą oraz okoliczności dotyczące sytuacji finansowej osoby zwolnionej w okresie od dnia jej zwolnienia do dnia przywrócenia są w tego rodzaju przypadkach decydującym kryterium. Świadczenie pieniężne w maksymalnej wysokości może być przyznane wówczas, gdy - bez względu na czas pozostawania poza służbą - zwolniony funkcjonariusz został pozbawiony jakichkolwiek świadczeń (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 29.11.2007r., II SA/Wa 1611/07).

W odniesieniu do przyznanej nagrody rocznej za 2012 r. organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 110 ust. 1 policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna do wysokości jednomiesięcznego uposażenia. Natomiast wysokość nagrody rocznej ustala się w relacji do okresu służby pełnionej w roku kalendarzowym, za który przysługuje nagroda (art. 110 ust. 2), z wyłączeniem okresów niewykonywania zadań służbowych z innych przyczyn niż wymienione w art. 121 ust. 1. Zgodnie z wymienionym przepisem w razie choroby, urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie pozostawania bez przydziału służbowego policjant otrzymuje uposażenie o charakterze stałym i inne należności pieniężne należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym - z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo do uposażenia i innych należności pieniężnych lub na ich wysokość.

Art. 42 ust. 4 stanowi, iż prawo do uposażenia powstaje z dniem podjęcia służby, chyba, że po zgłoszeniu do służby zaistniały okoliczności usprawiedliwiające niepodjęcie tej służby. Policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc (ust. 5). Okres, za który policjantowi przysługuje świadczenie pieniężne, wlicza się do okresu służby, od którego zależą uprawnienia określone

w art. 29 ust. 2, art. 52 ust. 1, art. 69 ust. 1, art. 82 ust. 2 i 3, art. 101 , ust. 1, art. 110 ust. 1, art. 111 ust. 1 i art. 115 ust. 1. Okresu pozostawania poza służbą, za i który policjant nie otrzymał świadczenia, nie uważa się za przerwę w służbie w zakresie uprawnień uzależnionych od nieprzerwanego jej biegu.

Natomiast z § 4 cytowanego rozporządzenia wynika, że podstawę ustalenia wysokości nagrody rocznej stanowi miesięczne uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym, należne policjantowi w ostatnim dniu służby wliczanym do okresu, za który przysługuje nagroda.

Do okresu służby dla celów obliczania nagrody rocznej nie wlicza się okresów:

1) korzystania z urlopu bezpłatnego lub wychowawczego;

2) przerw w wykonywaniu obowiązków służbowych, za które policjant nie zachował prawa do uposażenia, wymienionych w art. 126 ust. 1-3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji;

3) zawieszenia w czynnościach służbowych albo tymczasowego aresztowania.

W ocenie organu odwoławczego zarzuty podniesione przez mł. asp. M.T. dotyczące naruszenia przez organ I instancji art. 107 K.p.a. w odniesieniu do art. 7 K.p.a. nie zasługują na uwzględnienie bowiem organ I instancji odniósł się

w uzasadnieniu do całokształtu okoliczności świadczących o słuszności i celowości zajętego stanowiska.

W zakresie zarzutów skarżącego dotyczących naruszenia prawa procesowego poprzez nieprzeprowadzenie postępowania w sprawie przyznania świadczeń, a jedynie ograniczenie się do wydania decyzji oraz art. 77 w związku z art. 80 oraz

art. 7 k.p.a. poprzez zaniechanie wnikliwego i wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, prowadzące w konsekwencji do ustaleń nie znajdujących oparcia w dowodach zgromadzonych w sprawie należy wskazać, że Komendant Miejski Policji powinien przeprowadzić to postępowanie z poszanowaniem przepisów ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, tj. powiadomić mł. asp. M.T. o wszczęciu postępowania, dać mu możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, a dopiero w następnej kolejności wydać decyzję.

Organ podkreślił, iż uchybienia proceduralne nie miały wpływu na treść wydanej decyzji w stopniu uzasadniającym jej uchylenie i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Organ odwoławczy podkreślił, że strona odwołała się od rozkazu personalnego, zakwestionowała jego treść, nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności, ale przyjęła pieniądze, które odebrała w kasie Komendy Miejskiej Policji w dniu 8 listopada 2013r. i do dnia wydania niniejszej decyzji ich nie zwróciła - tym samym przystąpiła do wykonania jego postanowień. Ponadto mł. asp. M.T. wielokrotnie wnioskował o pilną wypłatę świadczeń pieniężnych, z uwagi na to, że miał znajdować się w złej sytuacji finansowej spowodowanej przerwą w świadczeniu służby (pismo z dnia 10.10.2013r., pismo z 11.10.2013r., pismo z dnia 14.10.2013r. pismo z dnia 28.10.2013r.- zażalenie na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji przedsądowe wezwanie do zapłaty z dnia 06.11.2013r.). W związku z tym organ I instancji nadał spornemu rozkazowi rygor natychmiastowej wykonalności, kierując się celowością ochrony wyjątkowo ważnego interesu strony, co wypełnia przesłanki zawarte w art. 108 § 1 k.p.a. Zgodnie z wymienionym przepisem decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony.

Zdaniem organu jedną z przesłanek nadania decyzji nieostatecznęj rygoru natychmiastowej wykonalności jest "niezbędność" niezwłocznego wdrożenia rozstrzygnięcia decyzji w życie. Odwołując się do pojęcia "niezbędności" niezwłocznego działania, ustawodawca uznaje, że może to nastąpić w takim przypadku, w którym nie można się obejść w danym czasie i w istniejącej sytuacji bez wykonania praw lub obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym, określonym w art. 108 § 1 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 27.02.1998r., sygn. akt V SA 688/97). Wyjątkowo ważny interes strony jako-stan kwalifikowany jest zjawiskiem szczególnym, co organ I instancji uwzględnił i natychmiast wypłacił określone w rozkazie personalnym świadczenia.

Powyższy rozkaz personalny M.T. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzucając naruszenie przepisów procedury administracyjnej tj. art. 6,7,8,9,10,11,61 § 4 k.p.a., art. 77 § 4, 78,79,81,131,136 k.p.a. oraz rażącego naruszenia procedury administracyjnej tj. art. 7,11, 77 § 1, 80, 81, 107 § 3 k.p.a. w związku z czym wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł

o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej.

Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego, jak i procesowego, w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania zaskarżonej decyzji.

Przechodząc do rozpoznania skargi pod kątem kryterium legalności Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 42 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287 poz. 1687 ze zm.) Policjantowi przywróconemu do służby przysługuje świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc.

Kryterium decydującym o przyznaniu świadczenia pieniężnego na podstawie art. 42 ust. 5 ustawy nie jest długość pozostawania poza służbą, lecz okoliczność dotycząca sytuacji finansowej osoby zwolnionej w okresie od dnia jej zwolnienia do dnia przywrócenia do służby, przy czym pod uwagę brać należy uposażenie sprzed dnia zwolnienia a nie dzień przywrócenia do służby.

Jak wynika z rozkazu personalnego skarżącemu przyznano świadczenie w maksymalnej wysokości, uwzględniając jego sytuację majątkową.

Skarżący nie kwestionował wysokości przyznanego świadczenia ani sposobu jego obliczenia. Krytyce natomiast poddał sposób wyliczenia nagrody rocznej za 2012 r. przyznanej w wysokości 6/12 jednomiesięcznego uposażenia.

Zaskarżony rozkaz personalny oraz rozkaz go poprzedzający w tym zakresie wydane zostały na podstawie przepisu art. 110 ust. 1 ustawy, który stanowi, że policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna, do wysokości jednomiesięcznego uposażenia, a zgodnie z ust. 2 tego artykułu tylko okresy niewykonywania zadań służbowych z przyczyn wymienionych w art. 121 ust. 1 ustawy podlegają wliczeniu do okresu służby pełnionej w roku kalendarzowym, za który przysługuje nagroda. Okresy niewykonywania zadań służbowych z innych przyczyn niż wymienione w art. 121 ust. 1 nie podlegają zatem wliczeniu do okresu służby pełnionej, za którą przysługuje nagroda. Okres służby, o którym mowa w ust. 2, nie może być krótszy od 6 miesięcy kalendarzowych.

Z treści powyższych przepisów wynika zatem, że policjantowi przysługuje nagroda roczna za okres służby faktycznie pełnionej w danym roku kalendarzowym przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, z wyłączeniem okresów niewykonywania zadań służbowych z innych przyczyn niż choroba, urlop, zwolnienie od zajęć służbowych oraz pozostawanie bez przydziału służbowego (art. 121 ust. 1).

Okolicznością niesporną w niniejszej sprawie jest fakt, iż wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 10.04.2013 r. sygn. akt II SA/Sz 139/13 rozkaz personalny KMP o zwolnieniu skarżącego ze służby oraz utrzymująca go decyzja KWP został uchylony, a wyrokiem z dnia 3.12.2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od tego wyroku. W skutek uprawomocnienia się wyroku skarżący został przywrócony do służby. Przywrócenie do służby następuje z mocy prawa.

Pod ocenę Sądu został poddany rozkaz personalny nr [...] utrzymujący w mocy rozkaz personalny nr [...], którym przyznano skarżącemu nagrodę roczną za rok 2012 w wysokości 6/12 za czas faktycznie przepracowany (w relacji do okresu pełnionej służby w 2012 r.). Okresem pełnionej służby był czas, który skarżący przepracował od 1 stycznia 2012 r. do 30 czerwca 2012 r. i przedmiotowy rozkaz personalny organu I instancji dotyczył tylko tego okresu.

Zdaniem skarżącego organ powinien zsumować okresy jego zatrudnienia w 2012 r. czyli od 1.01. do 30.06.2012 r. kiedy skarżący pełnił służbę z okresem od 1.07. do 31.12.2012 r., za który otrzymał świadczenie pieniężne za okres 6 miesięcy przyznane mu w związku z przywróceniem do służby (art. 42 ust. 5 ustawy).

W aktach administracyjnych dołączonych do niniejszej sprawy znajduje się rozkaz personalny nr [...]. Komendanta Miejskiego Policji dotyczący przyznania M.T. nagrody rocznej w wysokości 6/12 jednomiesięcznego uposażenia, tj. za okres 6 miesięcy pozostawania poza służbą, za którą przyznano świadczenie.

Nie jest on jednak przedmiotem oceny przez Sąd w niniejszej sprawie, nie mniej jednak stanowi on niejako uzupełnienie rozkazu nr [...], gdyż dotyczy przyznania nagrody rocznej z tytułu przyznanego świadczenia pieniężnego z tytułu pozostawania poza służbą.

Zatem w przypadku skarżącego zostały wydane dwa rozkazy dotyczące przyznania nagrody rocznej w rozbiciu na dwa okresy (czyli od 1 stycznia 2012 r. – 30 czerwca 2012 r. nr [...] i od 1 lipca 2012 r. do 31.12.2012 r. nr [...] ).

Analizując jednak tylko zaskarżoną decyzję utrzymującą w mocy rozkaz personalny nr [...] Sąd uznał, iż jest on zgodny z powołanymi przepisami (art. 110 ust.1 ustawy).

Nagroda roczna zgodnie z art. 110 ust. 1 i 2 ustawy o Policji – przysługuje policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym, której wysokość ustala się w relacji do okresu pełnionej służby w roku kalendarzowym, (w przypadku skarżącego jest to 2012 r.) za który przysługuje nagroda z wyłączeniem okresów niewykonywania zadań służbowych z innych przyczyn wymienionych w art. 121 ust. 1. Pozostawanie przez skarżącego poza służbą w drugim półroczu 2012 r. nie zostało objęte niniejszym rozkazem.

Sąd zauważa, że w rozkazie personalnym KMP nr [...] organ powołał jako podstawę rozstrzygnięcia również § 4 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21.12.2006 r. w sprawie przyznawania policjantom nagród i zapomóg, a także sposobu tworzenia funduszu nagród i zapomóg dla policjantów (Dz. U. Nr 251 poz. 1859), organ jednak nie zwrócił uwagi, iż rozporządzenie to reguluje inną materię przewidzianą w art. 110 a ustawy o Policji, zaś delegacja ustawowa do powyższego rozporządzenia zawarta jest w art. 110 b ustawy o Policji. Zatem powoływanie przez organ art. 110 ust. 1,2 i 3 w związku z § 4 cyt. Rozporządzenia było zbędne, nie miało to jednak wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie.

Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia procedury administracyjnej należy przyznać skarżącemu rację, iż organy obu instancji przed wydaniem decyzji (rozkazów personalnych) uniemożliwiły skarżącemu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (art. 10 § 1 K.p.a.) jednakże uchybienie to nie miało istotnego wpływu na rozstrzygnięcie. Organy nie prowadziły bowiem postępowania dowodowego w sprawie.

Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, należało stwierdzić, że przy wydawaniu zaskarżonego rozkazu personalnego nie naruszono prawa i dlatego Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w wyroku.