Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1523/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-07-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 7 poz 58
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.- tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łukaszewska – Macioch (spr.) Sędziowie NSA Jan Kacprzak del. WSA Marian Wolanin Protokolant Michał Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2009r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 września 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 894/08 w sprawie ze skargi D. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby funkcjonariusza Policji 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania; 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz D. M. kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 września 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 894/08 oddalił skargę D. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2008 r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby.

W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne: Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] uchylił na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w części dotyczącej daty zwolnienia mł. asp. D. M. ze służby w Policji i ustalił datę zwolnienia na dzień [...] kwietnia 2008 r., a w pozostałej części zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy.

Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie organ podał, że mł. asp. D. M. raportem z dnia [...] października 2007 r. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach o zwolnienie go ze służby w Policji z dniem [...] października 2007 r. Z uwagi na tryb zwalnia funkcjonariuszy Policji, określony w art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, wyznaczający trzymiesięczny termin na wykonanie przez organ pisemnego oświadczenia funkcjonariusza o zwolnieniu ze służby, Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach wyznaczył termin zwolnienia policjanta na dzień [...] stycznia 2008 r. O powyższym funkcjonariusz został powiadomiony w dniu [...] października 2007 r. Poinformowano go również o możliwości cofnięcia raportu z dnia [...] października 2007 r. Z uwagi na kolejne wystąpienia funkcjonariusza podkreślające, że jego raport o zwolnienie ze służby z dniem [...] października 2007 r. jest ostateczny i nieodwołalny, przełożony uznał, iż policjant rezygnuje ze zwolnienia ze służby w wyznaczonym terminie, o czym poinformował policjanta pismem.

Pismem z dnia [...] listopada 2007 r. D. M. wezwał do niezwłocznego zrealizowania oświadczenia woli z dnia [...] października 2007 r. W wyniku negatywnej odpowiedzi organu, policjant wniósł do Komendanta Głównego Policji zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. W odpowiedzi Komendant Główny Policji poinformował wnioskodawcę, że jego zażalenie zostało potraktowane jako ponowny raport o zwolnienie ze służby, zaś Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w Katowicach organ wyznaczył dodatkowy termin załatwienia sprawy do dnia [...] lutego 2008 r.

W dniu [...] lutego 2008 r. Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach wydał rozkaz personalny, którym zwolnił D. M. ze służby w Policji z dniem [...] lutego 2008 r. W uzasadnieniu organ przytoczył dotychczasowy stan faktyczny sprawy oraz powołał się na obowiązek wynikający art. 41 ust. 3 ustawy o Policji zwolnienia funkcjonariusza ze służby w zakreślonym terminie do trzech miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby. Organ wyjaśnił także, iż nie mógł uczynić zadość prośbie policjanta zawarcia ugody w tym zakresie w trybie art. 114 k.p.a., ponieważ ugoda jako wyraz zgodnego oświadczenia woli może być zawarta przez strony postępowania administracyjnego, tymczasem w niniejszej sprawie Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach jako organ administracji publicznej obowiązany jest wydać decyzję administracyjną będącej aktem woli organu.

D. M. w dniu [...] lutego 2008 r. odwołał się od powyższej decyzji wnosząc o uchylenie rozkazu o zwolnieniu ze służby. W uzasadnieniu odwołania wskazał, że organ rażąco naruszył prawo odmawiając mu zwolnienia ze służby w terminie wskazanym w jego oświadczeniu woli. Zarzucił organowi niekonsekwencję, ponieważ skoro organ nie uczynił zadość jego prośbie o zawarcie ugody, to mając na uwadze termin przewidziany w art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, winien był zwolnić go ze służby w dniu [...] stycznia 2008 r. Zdaniem odwołującego się, organ I instancji nie miał prawnej podstawy do kierowania do niego zapytań i warunkowania zwolnienia ze służby od udzielonych przez niego odpowiedzi, a następnie uznania braku odpowiedzi za rezygnację ze zwolnienia ze służby. Odwołujący się zarzucił także, iż Komendant Główny Policji błędnie potraktował jego zażalenie na bezczynność organu I instancji jako powtórny raport o zwolnienie ze służby w Policji. Wniósł o zawarcie ugody na podstawie art. 114 k.p.a. polegającej na zachowaniu dodatku funkcyjnego II kategorii, jaki przysługiwał mu na dzień [...] października 2007 r., a następnie zwolnienie go ze służby z dniem [...] lutego 2008 r.

Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania, rozkazem personalnym z dnia [...] kwietnia 2008 r. uchylił rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia [...] lutego 2008 r. w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby w Policji, ustalając nową datę zwolnienia na dzień [...] kwietnia 2008 r., w pozostałej zaś części zaskarżony rozkaz utrzymał w mocy. Komendant Główny Policji podzielił stanowisko organu I instancji oraz jego argumentację.

D. M. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie rozkazu Komendanta Głównego Policji

i poprzedzającego go rozkazu o zwolnieniu ze służby ze skutkiem, jaki by to odniosło w dniu [...] października 2007 r., tj. z zachowaniem dodatku funkcyjnego II kategorii w wysokości [...] zł, uznanie praw nabytych wynikających z dalszego pełnienia służby do dnia [...] kwietnia 2008 r. oraz rozstrzygnięcie kwestii nabycia z dniem [...] marca 2008 r. prawa do waloryzacji emerytury, którą powinien pobierać od dnia [...] listopada 2008 r.

Skarżący zarzucił naruszenie przepisów art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, a także art. 61 k.c. oraz art. 7 kpa. Zdaniem skarżącego, organ naruszył zasadę równości wobec prawa z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP nie rozpatrując jego raportu o zwolnieniu ze służby z dnia [...] października 2007 r. Podkreślił, że raport powyższy ze względu na jego treść był jego oświadczeniem woli w rozumieniu art. 61 k.c., a nie dokumentem rozpatrywanym na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, dlatego też raport ten nabrał mocy prawnej z chwilą jego skutecznego doręczenia organowi. Stąd też organ miał obowiązek jego realizacji. Skarżący wskazał ponadto, iż postępowanie administracyjne było prowadzone bez jego udziału, ponieważ przebywał na zwolnieniu lekarskim. Zarzucił organowi świadome działanie na jego szkodę, ponieważ został zwolniony ze służby w czasie, gdy nie przysługiwał mu już podwyższony dodatek funkcyjny, ponadto "przymuszając" go do pełnienia służby do dnia [...] kwietnia 2008 r. organ pozbawił go przeprowadzonej w dniu [...] marca 2008 r. waloryzacji emerytury. Okres od dnia [...] listopada 2007 r. do dnia [...] kwietnia 2008 r. skarżący uważa za czas przymuszania go do bycia policjantem wbrew jego woli. Okres ten powinien być zaliczony do ciągłości służby oraz uzasadniający uznanie jego praw nabytych.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonym rozkazie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 września 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 894/08 oddalił skargę D. M. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że art. 41 ust. 3 ustawy o Policji będący materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji stanowi, iż policjanta zwalnia się ze służby w terminie do 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby. Powyższe oznacza, że organowi administracji pozostawiono swobodę w zakresie określenia daty, w jakiej nastąpi zwolnienie policjanta z tym zastrzeżeniem, że moment zwolnienia musi zamykać się w okresie 3 miesięcy od daty złożenia wniosku. Uzasadnieniem dla takiej normy jest z jednej strony ochrona policjanta przed nadmiernie odległym wyznaczeniem daty zwolnienia ze służby, co mogłoby prowadzić do zniweczenia dobrowolnego charakteru służby w Policji, z drugiej zaś strony wzgląd na dobro służby, które może wymagać, aby policjant przez jakiś czas wykonywał jeszcze swoje obowiązki (por. wyrok NSA z dnia 20.11.2001 sygn. akt II SA 1866/01, Lex nr 121908 oraz wyrok NSA z dnia 11.04.2006 r. sygn. akt I OSK 958/05 niepublik.). Ponadto użycie w tym przepisie zwrotu "zwalnia się" oznacza, że zwolnienie ze służby na tej podstawie ma charakter obligatoryjny, a zatem nie zostało pozostawione uznaniu administracyjnemu. W takim razie należy wnioskować, że w sytuacji w której policjant składa raport o zwolnieniu ze służby w Policji i proponuje datę zwolnienia, to data ta nie jest wiążąca dla organu, który ma swobodę w jej określeniu, pod warunkiem dokonania zwolnienia policjanta w terminie 3 miesięcy od daty złożenia przez niego raportu.

Sąd wskazał, że skarżący był świadomy tego, iż jego zwolnienie ze służby nie nastąpi z dniem [...] października 2007 r., gdyż był o tym poinformowany pisemnie przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach, zgodnie z art. 43 ust. 3 ustawy o Policji. Wobec złożenia przez skarżącego zażalenia na bezczynność organu w sprawie zwolnienia ze służby Komendant Główny Policji, zgodnie z art. 37 § 2 k.p.a., wyznaczył nowy termin zwolnienia ze służby, na który skarżący wyraził zgodę w piśmie z dnia [...] stycznia 2008 r. Tak więc, w ocenie Sądu data zwolnienia D. M. ze służby w Policji wskazana w decyzji organu I instancji jest zgodna zarówno z przepisami regulującymi postępowanie administracyjne, jak również z wolą skarżącego. Komendant Główny Policji natomiast, wydając zaskarżony rozkaz personalny z dnia [...] kwietnia 2008 r., postąpił zgodnie prawem uchylając rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach w części dotyczącej daty zwolnienia skarżącego ze służby i ustalając nową datę zwolnienia na dzień [...] kwietnia 2008 r., gdyż termin zwolnienia ze służby nie może być wcześniejszy od daty decyzji ostatecznej wydanej w tym przedmiocie.

D. M., reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną od wyroku Sądu I instancji zaskarżając go w całości i podnosząc zarzuty:

1) naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji i bezpodstawne zastosowanie do oceny terminów ustawowych art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, który nie reguluje w żadnym razie materii stanowiącej przedmiot sprawy,

2) naruszenia art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a." poprzez jego zastosowanie w okolicznościach, gdy ze stanu faktycznego sprawy, ze stanu prawnego i zakresu prawa policyjnego zaskarżony rozkaz personalny narusza prawa skarżącego, a uznanie przez Sąd, że wobec braku regulacji w sprawie przedłużania terminu zwolnienia policjanta w ustawie o Policji, można stosować przepisy o wyznaczaniu terminów z k.p.a., a do oceny oświadczeń wybiórczo należy stosować w tym zakresie przepisy kodeksu cywilnego, w tym art. 61 k.c. co skarżący postrzega jako rażące naruszenie prawa, które spowodowało udzielenie sądowej ochrony prawnej organowi bez podstawy prawnej, co doprowadziłoby do oddalenia skargi, a więc miało istotny wpływ na wynik sprawy .

Na tej podstawie wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącego wskazał, że nawet aprobując stanowisko Sądu, iż wskazanym przez skarżącego terminem w pisemnym zgłoszeniu wystąpienia ze służby w Policji organ nie jest związany, to przyjęcie, że "skarżący miał świadomość tego, że jego zwolnienie nastąpi w późniejszym terminie" nie może przez Sąd dokonujący kontroli działania administracji prowadzić do zniweczenia obligatoryjności zwolnienia policjanta w terminie wskazanym w art. 41 ust. 3 ustawy o Policji. Stwierdzenie zaś, iż jest to "zgodne z treścią cyt. art. 43 ust. 3 ustawy o Policji" jest bez związku ze sprawą, gdyż z okoliczności sprawy jednoznacznie wynika, że żadnej konsultacji ze związkami zawodowymi nie było i nie była ona konieczna.

W ocenie pełnomocnika skarżącego, Sąd I instancji przyjął błędne rozumienie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji poprzez uznanie, że zgodnie z tym przepisem pisemne zgłoszenie wystąpienia ze służby to oświadczenie woli, którego odwołanie może być dorozumiane. Przepis zaś art. 37 § 2 k.p.a., jako przepis formalnego prawa administracyjnego nie może zmieniać terminów prawa administracyjnego, w tym terminów nakazujących obligatoryjne działanie organów administracji. Taka wykładnia godzi w art. 7 Konstytucji RP, żaden bowiem przepis ustawy o Policji nie pozostawia organowi nadrzędnemu uprawnień w zakresie zmiany terminu wskazanego w art. 41 ust. 3 ustawy o Policji. Stanowisko takie godzi w wynikającą z prawa wspólnotowego zasadę uzasadnionych oczekiwań, bowiem w orzecznictwie sądowoadministracyjnym uchybieniu terminu wynikającego z art. 41 ust. 3 ustawy o Policji nie nadano przymiotu zgodności z prawem (wyrok NSA z dnia 4 września 2001 r. II SA 339/01, Lex nr 53774, a także wyrok WSA w Gliwicach z dnia 27 lutego 2007 r. IV SA/Gl 466/06).

W okolicznościach niniejszej sprawy nastąpiło pozbawienie skarżącego, jako policjanta dokonującego pisemnego zgłoszenia wystąpienia ze służby w Policji, prawa do dysponowania tym zgłoszeniem, a pominięcie tego stało się przyczyną oddalenia skargi. Tymczasem art. 41 ust. 3 ustawy o Policji posługuje się wyłącznie uprawnieniem policjanta do swobodnego zgłoszenia wystąpienia i obowiązkiem organu dokonania zwolnienia w terminie 3 miesięcy. Zatem bezpodstawnie przypisane policjantowi cofnięcie wystąpienia jest okolicznością istotną dla sprawy i jest podstawą do wywołania określonej reakcji Sądu na bezprawne działanie organów Policji. Skoro ustawa o Policji nie wprowadza możliwości przedłużenia terminu zwolnienia, a orzecznictwo przyjmuje zakaz cofnięcia zgłoszenia, to okoliczność, jaka zaistniała w przedmiotowej sprawie winna skutkować pozostawieniem zgłaszającego w służbie, jeżeli nie dokonano zwolnienia do dnia [...] stycznia 2008 r. Wyrok Sądu I instancji jest więc w tym zakresie obarczony błędną wykładnią powołanego przepisu, która to wykładnia doprowadziła do błędnego rozstrzygnięcia sprawy.

Skarżący nie zgadza się również ze stwierdzeniem Sądu pierwszej instancji odnośnie jego zgody na przesunięcie terminu zwolnienia ze służby. Wolą skarżącego w tej kwestii było zwolnienie go na prawach przysługujących mu w dniu [...] października 2007r.

Uszło uwadze Sądu, że przepis art. 41 ust. 3 ustawy o Policji zawiera normę, która nakazuje przełożonemu policjanta, który zgłosił pisemne wystąpienie ze służby, zwolnić go nie później niż w terminie 3 miesięcy od tego wystąpienia. Nie można zaś utożsamiać postępowania o bezczynność, czy postępowania zażaleniowego w toku postępowania administracyjnego z postępowaniem odwoławczym, które dotyczy wyłącznie zaskarżenia kończącej postępowanie decyzji organu I instancji, cechującym się między innymi suspensywnością. Uznanie przez Sąd, że data zwolnienia ze służby, mimo uchybienia temu terminowi, jest nadal zgodna z przepisami art. 41 ust. 3 ustawy kłóci się z założeniem o racjonalnym ustawodawcy, przepisami art. 7 Konstytucji RP i art. 6 k.p.a. Skoro decyzja administracyjna wiąże od chwili doręczenia, to dopiero w razie wniesienia odwołania zachowanie terminu wskazanego w art. 41 ust. 3 ustawy o Policji byłoby utrudnione. W związku z tym należy przyjąć, że przewidziany w art. 41 ust. 3 ustawy termin jest zachowany, jeżeli określona w decyzji organu I instancji data zwolnienia policjanta ze służby mieści się w terminie 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia wystąpienia policjanta ze służby. W przedmiotowej sprawie termin ten upłynął w dniu [...] stycznia 2008 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, gdyż zawiera usprawiedliwione podstawy.

W skardze kasacyjnej podniesiono zarówno zarzut naruszenia prawa materialnego - art. 41 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) jak i zarzut naruszenia przepisu postępowania,

a mianowicie art. 151 P.p.s.a. Oceniając w pierwszej kolejności ten ostatni zarzut należy wskazać, że art. 151 P.p.s.a. określa tylko jeden ze sposobów rozstrzygnięcia sprawy przez sąd I instancji, a nie proces dochodzenia przez sąd do tego rozstrzygnięcia. Z tego względu art. 151 P.p.s.a. nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Dla skutecznego podważenia wyroku sądu I instancji, powołując się na naruszenie art. 151 P.p.s.a., należy wskazać przepisy prawa, które zostały naruszone w trakcie rozpoznawania skargi przez sąd I instancji prowadząc do niewłaściwego rozstrzygnięcia. W związku z tym podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 151 P.p.s.a. może być zweryfikowany w tym przypadku wyłącznie w powiązaniu z oceną zarzutu odnoszącego się do naruszenia prawa materialnego.

Oceniając zaś zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 41 ust. 3 ustawy o Policji Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzut ten za uzasadniony. Zgodzić się należy bowiem z pełnomocnikiem strony skarżącej, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oparł zaskarżone rozstrzygnięcie na błędnej wykładni powołanego przepisu, w sposób nieuprawniony przyjmując, że zawarta w nim regulacja dopuszcza zwolnienie policjanta ze służby w Policji po upływie 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby. Zauważyć należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny we wstępie rozważań uzasadnienia wyroku powołał się na prawidłową wykładnię powołanego przepisu prezentowaną przez orzecznictwo sądowoadministracyjne akcentując, iż ustanawia on prawo policjanta do pisemnego zgłoszenia o wystąpieniu ze służby, któremu odpowiada obowiązek organu zwolnienia policjanta ze służby w terminie do 3 miesięcy od dnia tego zgłoszenia, przy zachowaniu jednak swobody organu w określeniu daty zwolnienia mieszczącej się w tym terminie. Oceniając znaczenie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji w okolicznościach niniejszej sprawy, Sąd I instancji niekonsekwentnie jednak uznał, że zwolnienie ze służby funkcjonariusza na skutek zgłoszenia wystąpienia ze służby może nastąpić także po upływie 3 miesięcznego terminu, o jakim mowa w tym przepisie. Błędne rozumienie przez Sąd ratio legis art. 41 ust. 3 na tle rozpoznawanej sprawy przejawia się w nieuprawnionym przyjęciu, że oświadczenie skarżącego podtrzymujące wolę wystąpienia ze służby w Policji z dniem [...] października 2007 r., nie zaś z dniem [...] stycznia 2008 r., w którym upływał trzymiesięczny termin, było równoznaczne z rezygnacją z zamiaru wystąpienia ze służby.

W dalszej kolejności błędem obarczone było uznanie przez Komendanta Głównego Policji zażalenia skarżącego na brak decyzji organu w przedmiocie zwolnienia ze służby, jako ponownego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby w Policji i w związku z tym wyznaczenie organowi I instancji nowego terminu zwolnienia ze służby w trybie art. 37 § 2 k.p.a. W ten sposób sens instytucji przewidzianej w art. 41 ust. 3 ustawy o Policji został wypaczony, bowiem ani nie doszło do zrealizowania w trybie przewidzianym w tym przepisie prawa policjanta do zgłoszenia wystąpienia ze służby, ani też organ nie dopełnił zgodnie z tym przepisem obowiązku, jaki wynika z jego treści.

Trafnie zauważa pełnomocnik skarżącego, że charakter terminu określonego w art. 41 ust. 3 ustawy o Policji nie dopuszcza możliwości jego przedłużenia, w tym także poprzez zastosowanie rozwiązania przewidzianego w art. 37 § 2 k.p.a., jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Wyjaśnić przy tym należy, że zgłoszenie przez policjanta wystąpienia ze służby, o jakim mowa w art. 41 ust. 3, nie tylko wszczyna postępowanie administracyjne kończące się wydaniem rozkazu personalnego w przedmiocie zwolnienia policjanta ze służby, ale wywołuje skutki w zakresie prawa materialnego – policjant ma prawo wystąpić ze służby w Policji, a przełożony organ ma obowiązek wydać w zakreślonym ustawą terminie stosowną decyzję o zwolnieniu policjanta ze służby. Jest to przejawem zasady dobrowolnego charakteru przystąpienia do służby w Policji (art. 28. 1 ustawy o Policji). Zastosowanie rozwiązania procesowego określonego w art. 37 § 2 k.p.a. nie mogło zatem konwalidować uchylenia się przez organ I instancji od obowiązku, jaki nakłada przepis art. 41 ust. 3 ustawy o Policji.

Błędne rozumienie przez Sąd I instancji art. 41 ust. 3 ustawy o Policji skutkowało wadliwym przyjęciem, że stosowanie tego przepisu przez orzekające w sprawie organy było prawidłowe. Wbrew przyjętej przez Sąd ocenie prawnej, treść omawianego przepisu nie pozwalała na potraktowanie pisma skarżącego o podtrzymaniu woli zwolnienia ze służby z dniem 31 października 2007r. jako odwołania zgłoszenia o wystąpieniu ze służby. W art. 41 ust. 3 ustawodawca w gestii policjanta pozostawia podjęcie decyzji o rozwiązaniu stosunku służbowego w trybie określonym w tym przepisie. Odwołanie zatem złożonego przez D. M. raportu z dnia [...] października 2007 r. wymagałoby wyraźnego oświadczenia policjanta, co jednak w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Treść art. 41 ust. 3 nie daje bowiem żadnych podstaw do przyjęcia, iż do cofnięcia takiego zgłoszenia może dojść w sposób dorozumiany. W tej sytuacji pozostawał nieodwołany przez D. M. jego raport z dnia [...] października 2007 r. o wystąpieniu ze służby, którego konsekwencją winno być wydanie decyzji przedmiocie zwolnienia ze służby w terminie do [...] stycznia 2008 r. O ile wskazana przez skarżącego data zwolnienia ze służby nie była wiążąca do organu, to jednak brak zgody organu na datę wskazaną przez stronę nie zwalniał z obowiązku wydania decyzji w przedmiocie zwolnienia policjanta ze służby w terminie 3 miesięcy od złożenia przez niego raportu w tej sprawie.

Nie znajduje oparcia w dokumentacji sprawy twierdzenie Sądu I instancji, że skarżący wyraził zgodę na termin zwolnienia ze służby wyznaczony przez Komendanta Głównego Policji na dzień [...] lutego 2008 r. W piśmie z dnia [...] stycznia 2008 r. skarżący dopuścił rozwiązanie stosunku służbowego w tym terminie, uzależniając to jednak od zachowania uprawnień, jakie przysługiwały mu w dniu [...] października 2007r. Nie mogło to mieć wpływu na postępowanie wszczęte raportem z dnia [...] października 2007 r. o wystąpieniu ze służby

Powyższe świadczy o wadliwym zastosowaniu przez organy decyzyjne art. 41 ust. 3 ustawy o Policji. Sąd I instancji, akceptując wadliwe zastosowanie powołanego przepisu ustawy, dopuścił się zatem jego naruszenia. Za zasadny należy więc uznać zarzut skargi kasacyjnej odnoszący się do naruszenia prawa materialnego.

Uzasadniony tym samym okazuje się zarzut naruszenia art. 151 P.p.s.a., bowiem oddalenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargi D. M. było wynikiem przyjętej przez ten Sąd oceny zastosowania art. 41 ust. 3 ustawy o Policji przez orzekające w sprawie organy. Jak wykazano, ocena ta jest wadliwa, co uzasadnia przyjęcie, że również ta podstawa skargi kasacyjnej jest usprawiedliwiona.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a orzekł, jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 203 pkt 1 P.p.s.a