Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1917/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-08-01 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia
Powołane przepisy: article: art. 85, art. 86 par. 1, art. 87 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Maliszewska po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. S. z dnia 14 czerwca 2018 r. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 listopada 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 1917/17 wydanego w sprawie ze skargi K. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2014 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: odmówić przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 listopada 2017 r. oddalił skargę K. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2014 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. Wyrok od dnia 9 grudnia 2017 r. jest prawomocny.

Pismem z dnia 14 czerwca 2018 r. K. S. (nazywany dalej: "Skarżący") złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu z dnia 8 listopada 2017 r.

Uzasadniając brak winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku, który upłynął 15 listopada 2017 r., Skarżący powołał się na nagłe pojawienie się choroby, która uniemożliwiła Stronie poruszanie się. Wskutek choroby Skarżący nie mógł pracować co wywołało stan depresyjny wynikający z braku możliwości zapewnienia rodzinie środków utrzymania. W chwili składania wniosku Skarżący objęty jest leczeniem przez lekarzy specjalistę neurochirurga i zakwalifikowany do operacji.

Wezwanie do zapłaty za przejazd pojazdem nienormatywnym przypomniało Skarżącemu o sprawie toczącej się przez sądem wojewódzkim.

Do wniosku Skarżący załączył zaświadczenie lekarskie z dnia 14 czerwca 2018 r. stwierdzające, że Skarżący – pacjent leczy się z powodu choroby przewlekłej. Oczekuje na operację neurochirurgiczną oraz wniosek o sporządzenie na piśmie uzasadnienia wyroku z dnia 8 listopada 2017 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże, stosownie do art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Tryb złożenia wniosku reguluje szczegółowo art. 87 p.p.s.a., zgodnie z którym pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.).

Na podstawie przedłożonych przez Skarżącego dokumentów Sąd nie może ustalić daty ustania przyczyny uchybienia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia. Sąd nie jest w stanie ustalić, że Skarżący, składając wniosek, dochował terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a. czyli, że wniosek złożył w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu.

Mając na uwadze postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 2011 r., sygn. akt I Oz 65/11 (por. postanowienie NSA z dnia 2 lutego 2011 r. sygn. akt I OZ 65/11, B. Dauter, Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, Wydanie 3, LexisNexis Warszawa 2011, str. 291), z którego wynika, że - skoro ustawodawca nie nakłada na stronę składającą wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności, obowiązku uprawdopodobnienia zachowania wspomnianego siedmiodniowego terminu określonego w art. 87 § 1 p.p.s.a., a strona nie wskazała w stopniu dostatecznym okoliczności dotyczących jej zachowania, zaś Sąd nie jest w stanie z całą pewnością ustalić, iż strona terminu tego nie zachowała - to Sąd rozpatrujący sprawę powinien rozpoznać przedmiotowy wniosek merytorycznie, tzn. uwzględnić go lub oddalić.

W związku z istniejącymi wątpliwościami co do zachowania terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku, Sąd postanowił rozpoznać przedmiotowy wniosek merytorycznie w trybie przewidzianym w art. 86 §1 p.p.s.a. (zob. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 marca 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 4/12).

Przystępując do rozpatrzenia okoliczności podnoszonych we wniosku o przywrócenie terminu, należy podkreślić, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wówczas, gdy strona w sposób przekonujący uprawdopodobni brak swojej winy. Brak winy oznacza sytuację, w której wystąpiły niezależne od strony i niemożliwe do przezwyciężenia okoliczności, z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, Sąd przyjmuje obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Przywrócenie terminu nie jest zatem dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa.

W uzasadnieniu rozpatrywanego wniosku jako okoliczność wyłączającą brak winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Skarżący podał wystąpienie nagłego schorzenia, które uniemożliwiało normalne poruszanie się oraz związany z tym bardzo zły stan psychiczny, który zaburzył komunikację ze światem zewnętrznym.

W orzecznictwie przyjmuje się, że do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu w ujęciu art. 86 § 1 p.p.s.a. zalicza się wprawdzie chorobę - ale nie każdą - wyłącznie taką, która miała nagły i obłożny charakter i nie pozwalała na wyręczenie się inną osobą. Sam fakt choroby, a nawet dysponowanie zwolnieniem lekarskim nie świadczy jeszcze o braku winy w uchybieniu wiążącego stronę terminu (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 1999 r., sygn. akt II SA 45/99, Lex nr 46785, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 listopada 2007 r., sygn. akt II OZ 1070/07), bowiem nie wyklucza ono możliwości dokonywania czynności procesowej czy to osobiście, czy to poprzez wyręczenie się inną osobą np. członkiem rodziny.

Należy również wyjaśnić, że przedstawione przez stronę zaświadczenie winno potwierdzać, że stan zdrowia wnioskodawcy w danym okresie uniemożliwiał prowadzenie spraw i dokonywanie czynności (np. postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2008 r., sygn. akt II FZ 111/08, postanowienie NSA z 11 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OZ 246/08, postanowienie NSA z dnia 28 maja 2008 r., sygn. akt I GZ 143/08).

W przedmiotowej sprawie Skarżący przedstawił co prawda zaświadczenie lekarskie z dnia 14 czerwca 2018 r., jednakże jego ogólny opis nie pozwolił na ustalenie terminu wystąpienia choroby, w tym przesądzenia o jej nagłości, jak również nie pozwolił stwierdzić, że przebieg choroby wykluczał jakąkolwiek aktywność Skarżącego, zwłaszcza w postaci braku kontaktu psychicznego z otoczeniem, w tym rodziną, której członkowie (w sytuacji jedynie schorzenia uniemożliwiającego poruszanie się Skarżącemu) mogli go wyręczyć w złożeniu (przesłaniu) wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku.

W tym stanie rzeczy, Sąd uznał, że Skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wyłączających winę w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.