Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 2263/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-06-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 27 § 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Grzegorz Krzymień, Sędzia NSA Bogdan Lubiński, Sędzia WSA (del.) Grażyna Nasierowska (sprawozdawca), Protokolant Dorota Żmijewska, po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2013 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej "D." S.A. z siedzibą w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 czerwca 2011 r. sygn. akt I SA/Po 286/11 w sprawie ze skargi "D." S.A. z siedzibą w R. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 31 stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od "D." S.A. z siedzibą w R. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w P. kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z 9 czerwca 2011 r., sygn. akt I SA/Po 286/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę "D." S.A. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. wydane w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej.

2. Ze stanu sprawy przyjętego do wyrokowania przez Sąd I instancji wynikało, że Dyrektor Izby Celnej w P., na podstawie decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia 17 listopada 2010 r. określającej Skarżącej wysokość zobowiązania w podatku akcyzowym, wystawił w dniu 26 listopada 2010 r. tytuły wykonawcze i wszczął egzekucję administracyjną poprzez doręczenie zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego. Odpisy tytułów wykonawczych wraz z zawiadomieniem o zajęciu rachunku bankowego doręczono Skarżącej 6 grudnia 2010 r. W wyniku realizacji ww. zajęcia, całość należności wraz z odsetkami i kosztami postępowania egzekucyjnego została wyegzekwowana, a postępowanie egzekucyjne zostało zakończone.

Skarżąca pismem z 8 grudnia 2010 r. wniosła zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Zarzuciła naruszenie art. 33 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm., dalej - "u.p.e.a."), poprzez prowadzenie egzekucji w odniesieniu do należności, która była w chwili wystawienia tytułów wykonawczych w części umorzona. Ponadto wskazała na naruszenie art. 27 §1 pkt 3 i pkt 5 u.p.e.a., poprzez nieokreślenie w tytułach wykonawczych kwoty odsetek naliczonych na dzień ich wystawienia, a także niewskazanie podstawy prawnej pierwszeństwa zaspokojenia należności pieniężnej.

Dyrektor Izby Celnej w P. postanowieniem z 23 grudnia 2010 r. uznał zarzuty za nieuzasadnione. W pierwszej kolejności wskazał, że tytuły wykonawcze wystawione zostały na podstawie decyzji, która w momencie wszczęcia postępowania egzekucyjnego znajdowała się w obrocie prawnym i podlegała wykonaniu. Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 27 §1 pkt 3 u.p.e.a., wyjaśnił, że w każdym tytule wykonawczym wskazano w polu 35, że od należności głównej niezapłaconej w terminie pobiera się odsetki za zwłokę, stawkę tych odsetek określono w polu 37, natomiast termin, od którego są one naliczone wpisano w polu 36. Za bezzasadny organ uznał również zarzut naruszenia art. 27 §1 pkt 5 u.p.e.a.

W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżąca wniosła o jego uchylenie i umorzenie postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu zażalenia powtórzyła wcześniejszą argumentację.

Postanowieniem z 31 stycznia 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej w P. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W jego ocenie, wystawione przez wierzyciela tytuły wykonawcze zawierają wszystkie niezbędne elementy, o których mowa w art. 27 §1 pkt 3 u.p.e.a., a więc treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, a w przypadku egzekucji należności pieniężnej - także określenie jej wysokości, terminu od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz rodzaj i stawki tych odsetek. Zdaniem organu, wymóg określony w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. został przez wierzyciela dopełniony. Natomiast wymóg określenia kwoty odsetek naliczonych na dzień wystawienia tytułu wykonawczego nie znajduje się wśród enumeratywnie wyliczonych w powołanym przepisie elementów, których obecność jest konieczna w treści tytułu wykonawczego. Odnosząc się do kwestii wpłacenia przez Skarżącą na rachunek bankowy organu kwoty 82.000 zł tytułem częściowej zapłaty zobowiązania podatkowego, wyjaśnił, że kwota ta została rozliczona stosownie do art. 62 §1 Ordynacji podatkowej.

3. W skardze na powyższą decyzję Skarżąca zarzuciła:

- naruszenie art. 33 pkt 1 u.p.e.a. w zw. z art. 62 §1 i § 4 Ordynacji podatkowej, poprzez nieuwzględnienie zarzutu prowadzenia egzekucji w odniesieniu do zaległości w podatku akcyzowym za miesiąc grudzień 2004 r., która była w już w chwili wystawienia tytułów wykonawczych w części umorzona;

- naruszenie art. 33 pkt 10 u.p.e.a. i art. 27 §1 pkt 3 u.p.e.a. w zw. z art. 29 §2 u.p.e.a. i art. 59 §1 pkt 7 u.p.e.a., poprzez nieuwzględnienie zarzutu niespełnienia przez tytuły wykonawcze wymogu określenia w ich treści kwoty odsetek naliczonych na dzień wystawienia tytułu wykonawczego, tj. brak określenia wysokości egzekwowanej należności pieniężnej.

4. Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w P. wniósł o jej oddalenie.

5. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji stwierdził, że za całkowicie bezzasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 33 pkt 1 u.p.e.a. w zw. z art. 62 §1 i §4 Ordynacji podatkowej. W jego ocenie, dokonana przez Skarżącą wpłata kwoty 82.000 zł na poczet zaległości wynikających z decyzji określającej zobowiązanie podatkowe za różne okresy płatności została prawidłowo rozliczona przez organ podatkowy.

Sąd I instancji nie podzielił również stanowiska Skarżącej, że sam brak wpisania w tytule egzekucyjnym skapitalizowanej kwoty odsetek na dzień jego wystawienia powoduje automatycznie wadliwość takiego tytułu i niespełnienie wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a.

W ocenie Sądu I instancji, w stanie faktycznym niniejszej sprawy, brak określenia jedynie kwoty odsetek nie spowodował, że tytuły wykonawcze nie spełniały wymogów z art. 27 u.p.e.a. Zauważył, że obowiązek egzekucji należności pieniężnej określonej kwotą należności głównej i biegiem okresu początkowego odsetek za zwłokę oraz okresem przerwy w jej naliczaniu pozwalał na wystarczającą identyfikację egzekwowanej kwoty. Z kolei sama Skarżąca już na etapie postępowania zażaleniowego wskazywała na stopy odsetek, które obowiązywały w okresie od dnia powstania zaległości do dnia wystawienia tytułu wykonawczego. Kwestią zasadniczą dla uznania zarzutu z art. 33 pkt 10 u.p.e.a. jako uzasadnionego miało zatem to, czy na skutek braku wskazania w tytule wykonawczym łącznej kwoty odsetek naliczonych do dnia jego wystawienia doszło do ich nieprawidłowego określenia i pobrania w ramach zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego. W zawiadomieniu o zajęciu rachunku bankowego wskazano jedną łączną kwotę 694.566 zł z tytułu odsetek na dzień wystawienia wszystkich tytułów wykonawczych. Jak zauważył Sąd I instancji, kwota ta zgodna jest z sumą kwot naliczonych odsetek w odniesieniu do każdego z tytułów egzekucyjnych z osobna.

Sąd I instancji wskazał również, że art. 33 pkt 10 u.p.e.a. używa liczby mnogiej - niespełnienie wymogów - co do treści tytułu wykonawczego z art. 27 u.p.e.a. Jeżeli zaś był to jedynie jeden brak i to w zakresie tylko jednego z elementów określających należność pieniężną, który nie miał wpływu na jej prawidłowe określenie przy dokonywanym zajęciu, to w ocenie Sądu I instancji, zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

6. We wniesionej skardze kasacyjnej Skarżący zaskarżył wyrok Sądu I instancji w całości, zarzucając naruszenie prawa materialnego i naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 1 §1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm. dalej, - "P.u.s.a."), art. 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej - P.p.s.a.), art. 145 §1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. w zw. z art. 59 §1 pkt 7 u.p.e.a., art. 29 §2 u.p.e.a. i art. 27 §1 pkt 3 u.p.e.a., poprzez ich niezastosowanie w sytuacji, gdy zaistniały przesłanki do ich zastosowania, albowiem tytuły wykonawcze z 26 listopada 2010 r. nie spełniały wymogu określenia w ich treści kwoty odsetek naliczonych na dzień wystawienia tytułu wykonawczego, tj. były dotknięte brakiem określenia wysokości egzekwowanej należności pieniężnej, o którym mowa w art. 27 §1 pkt 3 u.p.e.a., co skutkowało niedopuszczalnością egzekucji i obowiązkiem wydania przez organ egzekucyjny postanowienia o umorzeniu egzekucji na podstawie art. 59 §1 pkt 7 u.p.e.a.;

- art. 27 u.p.e.a. i art. 33 pkt 10 w zw. z art. 59 §1 pkt 7 u.p.e.a. i art. 29 §2 u.p.e.a., poprzez błędną wykładnię tych przepisów i przyjęcie, że niespełnienie przez tytuł wykonawczy tylko jednego z wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. nie stanowi wady skutkującej niedopuszczalnością egzekucji i koniecznością jej umorzenia, podczas gdy przepisy ten należy rozumieć w ten sposób, że brak spełnienia przez tytuł wykonawczy któregokolwiek z wymogów określonych art. 27 u.p.e.a., w tym z art. 27 §1 pkt 3 u.p.e.a., powoduje niedopuszczalność egzekucji i konieczność jej umorzenia;

- art. 1 §1 i §2 P.u.s.a., art. 3 §1 P.p.s.a., art. 145 §1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a., art. 151 P.p.s.a. i art. 141 § 4 P.p.s.a., polegające na błędnej kwalifikacji prawnej zarzutów Skarżącej odnoszących się do zaistnienia przesłanek umorzenia postępowania egzekucyjnego jako naruszenia przepisów postępowania w sytuacji, gdy są to przepisy prawa materialnego;

- art. 1 §1 i §2 P.u.s.a., art. 3 §1 P.p.s.a., art. 145 §1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a., art. 145 §1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. i art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 33 pkt 10 u.p.e.a. i art. 27 §1 pkt 3 u.p.e.a. w zw. z art. 29 §2 u.p.e.a. i art. 59 §1 pkt 7 u.p.e.a. polegające na tym, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie i oddalił skargę Skarżącej na podstawie art. 151 P.p.s.a. w sytuacji, gdy ustalił, że zaskarżone postanowienie organu zostało wydane z naruszeniem prawa, gdyż tytuły wykonawcze z 26 listopada 2010 r. nie spełniały wymogu określenia w ich treści kwoty odsetek naliczonych na dzień wystawienia tytułu wykonawczego, tj. były dotknięte brakiem określenia wysokości egzekwowanej należności pieniężnej, o którym mowa w art. 27 §1 pkt 3 u.p.e.a., co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż egzekucja administracyjna wszczęta na podstawie tytułów wykonawczych nie spełniających wszystkich wymogów, o których mowa w art. 27 ust. 1 u.p.e.a., nie powinna być wszczęta lub powinna zostać umorzona zgodnie z art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a.

7. W odpowiedzi ma skargę kasacyjną pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej w P. wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

8. Skarga kasacyjna zbadana zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., czyli w granicach wyznaczonych jej zarzutami, nie zasługiwała na uwzględnienie i jako taka podlegała oddaleniu.

Zasadniczo zarzuty skargi kasacyjnej sprowadzają się do rozstrzygnięcia kwestii, czy niewskazanie w tytułach wykonawczych (w poz. 38) wysokości odsetek naliczonych na dzień wystawienia tytułu wykonawczego stanowi o niespełnieniu przez tytuły wykonawcze wymogów z art. 27 §1 pkt 3 u.p.e.a., a tym samym zasadnym czyni zarzut w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej.

Zauważyć należy, że z uwagi na charakter podniesionych zarzutów skargi kasacyjnej, ich wzajemne powiązanie i uzasadnienie, zasadne jest ich łączne rozpoznanie.

Rozstrzygnięcie sporu zaistniałego na gruncie rozpoznawanej sprawy, wymaga w pierwszej kolejności odpowiedzi na pytanie, czy odsetki stanowią należność pieniężną, o której mowa w art. 27 §1 pkt 3 u.p.e.a. Powołany przepis wyraźnie bowiem wskazuje, że w przypadku egzekucji należności pieniężnej, w tytule wykonawczym, należy określić jej wysokość.

W tym miejscu wskazać trzeba, że w myśl art. 2 §1 pkt 1 oraz pkt 8 lit. f) i i) u.p.e.a., egzekucji administracyjnej podlegają następujące obowiązki: "podatki, opłaty i inne należności, do których stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa" (pkt 1), "należności pieniężne wynikające z tytułu podatku akcyzowego" (pkt 8 lit. f) oraz "odsetek (...) związanych z należnościami, o których mowa w lit. a - h" (pkt 8 lit. i). Jak stanowi art. 3 §1 u.p.e.a., egzekucję administracyjną stosuje się do obowiązków określonych w art. 2, gdy wynikają one z decyzji (...) właściwych organów (...). Zgodnie z kolei z art. 26 u.p.e.a., organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru" (§1), "Wzór, o którym mowa w § 1, określa w drodze rozporządzenia minister właściwy do spraw finansów publicznych. Wzór ten zawiera treść określoną w art. 27, a ponadto umożliwia elektroniczne przetwarzanie danych zawartych w tytule wykonawczym (§2).

Przepis art. 27 §1 pkt 3 u.p.e.a. stanowi, że tytuł wykonawczy zawiera: treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, a w przypadku egzekucji należności pieniężnej - także określenie jej wysokości, terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaju i stawki tych odsetek.

Z powyższego wynika, że wśród obowiązków podlegających egzekucji administracyjnej wymienia się nie tylko należności pieniężne wynikające np. z tytułu podatku akcyzowego, lecz również odsetki, o których mowa w dziale III Ordynacji podatkowej. Z kolei obowiązki, o których mowa w art. 3 §1 u.p.e.a. to nie tylko obowiązki określone we wskazanej tam decyzji, lecz również obowiązki z decyzji tej wynikające, a więc takie, które mogą być dochodzone w wyniku wydania danej decyzji, lub związane z należnościami określonymi w takiej decyzji, w tym odsetki za zwłokę. Skoro egzekwowanym obowiązkiem podatkowym jest należność pieniężna rozumiana jako należność główna (podatek do zapłaty czy zaległość podatkowa) oraz należność uboczna (wymagalne odsetki), to tym samym obu tych należności dotyczy warunek zawarty w art. 27 §1 pkt 3 u.p.e.a., zaś zwrot "określenie jej wysokości" należy odnieść do obu rodzajów należności pieniężnej podlegającej egzekucji tj. należności głównej i odsetek.

Innymi słowy, odsetki stanowią należność pieniężną, której wysokość powinna być określona w tytule egzekucyjnym. Jednocześnie jednak - co wymaga wyraźnego podkreślenia na gruncie rozpoznawanej sprawy - warunek ten zostanie spełniony nie tylko wówczas, gdy w pozycji 38 tytułu wykonawczego wskazana zostanie kwotowo wysokość odsetek, ale również wtedy, gdy w tytule wykonawczym wskazany zostanie okres, od którego odsetki są naliczane, ich charakter oraz ewentualne przerwy w naliczaniu odsetek, czyli tytuł wykonawczy zawierać będzie wszystkie informacje konieczne do określenia ich wysokości.

Tym samym, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, uznać należy, że niewpisanie przez wierzyciela w treści tytułów wykonawczych kwot odsetek na dzień wystawienia tytułów wykonawczych, nie powoduje automatycznie wadliwości tych tytułów, skoro tytuły te zawierają informacje pozwalające na wystarczającą identyfikację egzekwowanych kwot.

Jednocześnie zgodzić się należy z autorem skargi kasacyjnej, że tytuł wykonawczy jest szczególnym dokumentem urzędowym, warunkującym wszczęcie egzekucji. Aby to było możliwe powinien zawierać wszystkie elementy wymagane w art. 27 u.p.e.a. Jak zasadnie wskazuje autor skargi kasacyjnej, brak chociażby jednego z tych elementów powoduje niedopuszczalność egzekucji w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Jednakże w rozpoznawanej sprawie sytuacja taka nie miała miejsca. Zauważyć bowiem należy, że z przepisu art. 27 ust. 1 pkt 3 u.p.e.a, nie wynika, że na tytule wykonawczym ma być wypełniona poz. 38 tylko, że tytuł wykonawczy ma określać wysokość egzekwowanej należności. Jak zauważono z kolei wyżej, w przypadku odsetek, warunek ten spełniony jest również w sytuacji, gdy wskazane są pewne parametry pozwalające określić ich wysokość.

Dlatego też, oceniając prawidłowość tytułu wykonawczego należy każdorazowo ocenić, czy spełnia on wymogi z art. 27 u.p.e.a., a nie czy w tytule wypełniono wszystkie rubryki. Nie zawsze bowiem pominięcie jakiejś rubryki tytułu wykonawczego oznaczać będzie, że tytuł ten nie zawiera wszystkich wymaganych elementów z art. 27 u.p.e.a.

W tym miejscu zauważyć również należy, że wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, Sądowi I instancji nie można przypisać poglądu, że jeżeli tytuł wykonawczy nie spełnia tylko jednego wymogu określonego w art. 27 u.p.e.a., to nie stanowi to wady skutkującej niedopuszczalnością egzekucji. Z całości argumentacji Sądu I instancji, a nie z wyrwanego z kontekstu zdania, wynika bowiem że Sąd ten wyraził pogląd, że na należność pieniężną określoną w art. 27 ust. 1 pkt 3 u.p.e.a. składa się szereg elementów, z kolei brak określenia jedynie kwoty odsetek nie spowodował, że tytuły wykonawcze nie spełniają wymogów art. 27 u.p.e.a. Sąd I instancji wskazał również, że obowiązek egzekucji należności pieniężnej określonej kwotą należności głównej i biegiem okresu początkowego odsetek za zwłokę oraz okresem przerwy w jej naliczaniu pozwalał na wystarczającą identyfikację egzekwowanej kwoty.

Dodatkowo trzeba mieć na uwadze, że niewypełnienie poz. 38 tytułów wykonawczych nie wpłynęło negatywnie na prawa i obowiązki Skarżącej. Nie egzekwowano bowiem odsetek w nieprawidłowej wysokości.

Tym samym podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 27 §1 pkt 2, art. 33 pkt 10 oraz art. 29 §2, art. 59 §1 pkt 7 u.p.e.a. uznać należało za niezasadne.

Przechodząc do dalszej argumentacji skargi kasacyjnej, zgodzić się należy z jej autorem, że ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji jest zaliczana do procesowych aktów normatywnych, niemniej jednak zawiera ona zarówno przepisy postępowania (regulujące tryb postępowania egzekucyjnego), jak i przepisy prawa materialnego (stanowiące podstawę prawną rozstrzygnięć zapadających w tym postępowaniu). Do przepisów prawa materialnego należy przepis art. 59 §1 i §2 u.p.e.a., który to przepis określa przesłanki umorzenia postępowania. Należy jednak podkreślić, że normy prawne stanowiące podstawę rozstrzygania w niniejszej sprawie tj. art. 33 pkt 10 i art. 27 §1 pkt 3 u.p.e.a. w zw. z art. 29 §2 i art. 34 §4 u.p.e.a. mają charakter norm procesowych. Z kolei powoływany w skardze kasacyjnej przepis art. 59 §1 pkt 7 u.p.e.a. nie miał i nie mógł mieć w sprawie zastosowania. Zauważyć bowiem należy, że Skarżąca wniosła zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej (art. 33 u.p.e.a.), a nie wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego (art. 59 §1 u.p.e.a.), w następstwie którego do umorzenia postępowania egzekucyjnego dochodzi w odmiennym trybie. W konsekwencji nie można zgodzić się z autorem skargi kasacyjnej, że dokonano błędnej kwalifikacji prawnej zarzutów dotyczących przesłanek umorzenia postępowania egzekucyjnego, jako naruszenia przepisów postępowania, w sytuacji, gdy są to przepisy prawa materialnego.

Za chybione należy również uznać zarzuty skargi kasacyjnej w zakresie naruszenia przepisów art. 3 §1 P.p.s.a. i art. 1 § 1 i §2 P.u.s.a. w powiązaniu z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz art. 151 P.p.s.a. Po pierwsze, uzasadnienie skargi kasacyjnej nie zawiera wywodów dotyczących naruszenia powyższych przepisów, w tym przepisów określających kognicję sądów administracyjnych oraz wskazujących na obowiązek rozpoznania wniesionej skargi. Po drugie, Sąd I instancji przepisów tych nie naruszył, rozpoznał bowiem skargę. Naruszenie art. 1 §1 P.u.s.a., czy art. 3 §1 P.p.s.a. ma co do zasady miejsce w sytuacji, gdy sąd rozpoznający skargę uchyla się od obowiązku wykonania kontroli, o której mowa w tych przepisach, co w rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji nie miał podstaw, by podważyć prawidłowość zaskarżonego postanowienia. Nie naruszył więc art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. Sam nie miał również podstaw do zastosowania innego przepisu, niż art. 151 P.p.s.a., jako podstawy prawnej swojego orzeczenia. W konsekwencji dokonał prawidłowej kontroli postępowania podatkowego, zgodnej z art. 3 §1 P.p.s.a. w zw. z art. 1 §1 i 2 P.u.s.a.

Z przytoczonych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji, a w zakresie kosztów postępowania kasacyjnego na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 490).