Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 4006/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-01-19 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Sałek po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. sp. z o.o. z siedzibą w L. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. sp. z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia do grudnia 2013 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

K. sp. z o.o. z siedzibą w L. (zwana dalej: "Skarżąca" lub "Spółka") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] października 2017 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia do grudnia 2013 r.

W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, powołując się na przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca wskazała, że zatrudnia 346 osób, które wykonują czynności na rzecz ok. 50 kontrahentów. Znaczna część generowanego przez przedsiębiorstwo przychodu przeznaczana jest na wynagrodzenia pracowników i bieżące nabywanie materiałów eksploatacyjnych. Koszty działalności operacyjnej finansowane są ze środków uzyskanych z kredytu na rachunku bieżącym. Skarżąca stwierdziła, że w chwili obecnej znajduje się w stanie równowagi i generuje dochód.

W ocenie Spółki wykonanie zaskarżonej decyzji zachwieje opisanym powyżej stanem równowagi. Zajęcie posiadanych przez Skarżącą płynnych aktywów uniemożliwi jej prowadzenie bieżącej działalności, wypłatę wynagrodzeń i zakup środków czyszczących doprowadzając do konieczności obniżenia kosztów poprzez zwalnianie pracowników i zmniejszanie zakresu działalności oraz do utraty przez nią źródła dochodu, które mogłoby posłużyć zaspokojeniu żądanej przez organ podatkowy należności.

Skarżąca wskazała również na fakt prowadzonego wobec niej postępowania podatkowego w przedmiocie podatku od towarów i usług za rok 2014, którego wyniki będą rzutować na jej sytuację finansową.

Do wniosku załączono: bilans oraz rachunek zysków i strat Skarżącej, umowę kredytową z aktualnym wydrukiem salda.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., przywoływanej dalej jako: "p.p.s.a.") zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.).

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że w art. 61 § 3 p.p.s.a. chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. post. NSA z 20 grudnia 2004r. sygn. akt GZ 138/04). Trudne do odwrócenia skutki, to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006r., II SA/Bk 352/06). Zatem przesłankami warunkującymi wstrzymanie wykonania aktu nie są jakiekolwiek skutki i jakakolwiek szkoda, ale szkoda i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (tak NSA w postanowieniach z dnia: 22 grudnia 2004 r., OZ 889/04; 8 grudnia 2004 r., OZ 694/04 i z 9 marca 2005 r., II OZ 52/05).

Sąd w kwestii wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji działa wyłącznie na wniosek strony, zatem to ona jest zobowiązana do przedstawienia okoliczności uzasadniających prawdopodobieństwo wywołania skutków wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wnioskujący winien wskazać na konkretne zdarzenia, czy też okoliczności świadczące o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione oraz poprzeć je stosownymi dokumentami. Zadaniem sądu jest natomiast zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają (lub nie) za uwzględnieniem jej wniosku.

Podzielając w całości przedstawioną powyżej i ugruntowaną w orzecznictwie sądów administracyjnych wykładnię art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz odnosząc ją do przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że wniosek Skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie.

Jak Spółka sama wskazała, obecnie jej sytuacja finansowa jest stabilna. Znajduje to potwierdzenie w przedłożonych przez nią dokumentach, z których wynika, że Skarżąca posiada wielomilionowe przychody netto ze sprzedaży, zaś jej zysk wyniósł w 2016 r. – 177.634,60 zł, a do końca września 2017 r. – 284.591,45 zł (rachunek zysków i strat, k. 21-22 akt sądowych). W ocenie Sądu z powyższego nie wynika wystąpienie potencjalnego zagrożenia zachwiania stabilizacji finansowej Skarżącej w skutek wykonania zaskarżonej decyzji. Spółka w niezakłócony sposób prowadzi działalność gospodarczą dużych rozmiarów, ma więc możliwość regulowania zobowiązań podatkowych, jednorazowo lub w ratach, ze środków pochodzących z przychodu.

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że Skarżąca nie wykazała w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości istnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. - że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie było zatem podstaw do udzielenia Skarżącej ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jej oczekiwaniami.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.