Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 774/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2011-07-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 3  pkt 9), art. 122, art. 187 par. 1  i  art. 191
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 5a  pkt 6)
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity
article: art. 14 ust. 1  i  2 zd. 1,  art. 33 ust. 1  pkt 2
journal: Dz.U. 2004 nr 173 poz 1807
law: Ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej
article: art. 66  ust. 1  pkt 1  lit. c), art. 69  ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 210 poz 2135
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych
article: art. 6  ust. 1  pkt 5,  art. 12  ust. 1,  art. 13 pkt 4
journal: Dz.U. 1998 nr 137 poz 887
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, Sędziowie Sędzia NSA Lidia Błystak (sprawozdawca), Sędzia WSA Katarzyna Borońska, Protokolant Anna Terlecka, po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2011 r. przy udziale sprawy ze skargi C. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej na podstawie art. 207 i art. 233 § 1 pkt 1) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa oraz art. 14, art. 22 ust. 1, art. 30c, art. 45 ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku od osób fizycznych (tekst jednolity w Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] nr [...] w sprawie określenia C.P. zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r.

Organ I instancji decyzją z dnia [...] określił C.P., prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą "A" zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. w kwocie 2.525 zł, tj. w wysokości, w jakiej podatnik zadeklarował podatek w pierwotnie złożonym zeznaniu podatkowym PIT-36L, przyjmując do opodatkowania dane, jakie strona wykazała w tym zeznaniu, a więc przychód w kwocie 18.000 zł, koszty uzyskania przychodu w kwocie 4.709,47 zł oraz dochód w kwocie 13.290,53zł. Nie uznał organ składanych przez stronę korekt zeznania podatkowego – pierwszej z dnia 16 lipca 2008 r. wykazującej przychód w kwocie 2.000 zł, koszty uzyskania w kwocie 2.589,28 zł oraz stratę w wysokości 589,28 zł oraz drugiej z dnia 22 sierpnia 2008 r. wykazującej te same dane oraz podatek należny 0 zł. W uzasadnieniu tych korekt wskazała strona, że z dniem 1 maja 2006 r. nastąpiło wyrejestrowanie w ZUS podmiotu płacącego składki na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne, zatem wyłącznie obroty i koszty z okresu od 1 stycznia do 1 maja 2006 r. stanowią podstawę do wyliczenia stosownych podatków. Podniosła strona, że nie posiada dowodów na prowadzenie działalności gospodarczej po dniu 1 maja 2008r., a w sprawie kradzieży dokumentów, nie tylko związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, prowadzone jest postępowanie przez organy ścigania od września 2007r. W dniu 30 kwietnia 2009 r. strona, przedkładając posiadane dokumenty na żądanie organu I instancji złożyła kolejną korektę zeznania podatkowego za 2006 r. wykazując koszty uzyskania przychodów na kwotę 480,59 zł i stratę w kwocie 480,59 zł.

Nie podzielił organ stanowiska strony, iż po 1 maja 2006 r. nie uzyskiwała przychodów i nie poniosła kosztów ich uzyskania.

Organ II instancji utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję wskazał, iż spór dotyczy kwestii, czy wyrejestrowanie się podatnika z datą 1 maja 2006 r. z ubezpieczeń przez złożenie w ZUS deklaracji ZUS ZWUA jest równoznaczne z nieprowadzeniem przez podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej od tego okresu. Wskazał organ na przepisy art. 66 ust. 1 pkt 1) lit. c), art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2004 r. nr 210, poz. 2135 ze zm.), art. 6 ust. 1 pkt 5) i art. 12 ust. 1, art. 13 pkt 4) ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. Nr 137, poz. 887 ze zm.) i stwierdził, że z przepisów tych wynika, że obowiązek podlegania ubezpieczeniom społecznym powstaje od dnia rozpoczęcia wykonywania działalności gospodarczej i istnieje do dnia zaprzestania jej wykonywania, zatem dla określenia okresu ubezpieczenia znaczenie ma wpis do ewidencji działalności gospodarczej oraz data wykreślenia tego wpisu z ewidencji. Odwołał się organ do pojęcia działalności gospodarczej wynikającego z art. 3 pkt 9) Ordynacji podatkowej oraz do ustawy z dnia 6 sierpnia 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807 ze zm.) stwierdzając, że przepisy Ordynacji podatkowej i art. 5a pkt 6) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych definiują działalność gospodarczą dla celów opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Wskazał organ, że wykreślenie strony z ewidencji działalności gospodarczej nastąpiło z urzędu decyzją Prezydenta Miasta Wrocławia z dnia [...] nr [...], przez cały 2006 r. strona prowadziła działalność gospodarczą. O tym, że po 1 maja 2006 r. strona prowadziła działalność gospodarczą świadczą, wedle organu, nie tylko składane w terminie deklaracje VAT-7, szczególnie za III i IV kwartał 2006 r., ale przede wszystkim deklaracje PIT-5L złożone za miesiąc styczeń – wrzesień 2006 r. Odwołując się do wyroku SN z dnia 21 czerwca 2001 r. (sygn. II UKN 428/00 OSNP 2003 nr 6, poz. 158) stwierdził organ, że prowadzenie działalności gospodarczej występuje zarówno w okresach faktycznego wykonywania usług, jak i wykonywania innych czynności związanych z prowadzoną działalnością. Strona nie zgłosiła zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej czy jej likwidacji. Potwierdzeniem prowadzenia tej działalności jest zeznanie podatkowe z dnia 18 kwietnia 2006 r., w którym wykazany przychód w kwocie 18.000 zł jest o 4.000 zł wyższy aniżeli przychód wykazany w PIT-5L za okres od stycznia do września 2006 r., koszty uzyskania przychodu wykazano w kwocie 4.709,47 zł i są wyższe o kwotę 775,09 zł od wykazanych w PIT-5L za okres od stycznia do września 2006 r. Także posiadane rachunki bankowe w Banku [...] (od stycznia do grudnia 2006 r.), w Banku [...] (od stycznia do grudnia 2006 r.), w [...] Banku dwa rachunki od września 2005 r. świadczą o prowadzonej działalności gospodarczej przez cały 2006 r. Rachunki te, dwa pierwsze bez żadnych operacji, prowadzone były przez stronę przez cały 2006 r. Wedle organu, na zmianę stanowiska nie może mieć wpływu wielokrotne składanie przez stronę korekt zeznań podatkowych za 2006 r. W toku postępowania podatnik nie przedłożył organowi wszystkich dokumentów źródłowych dotyczących prowadzonej działalności gospodarczej prowadzonej w 2006 r., przedłożył jedynie wydruki podatkowej księgi przychodów i rozchodów za styczeń 2006 r., w której wykazał pozostałe wydatki w kwocie 212,99 zł oraz za luty 2006 r., w której wykazał pozostałe wydatki w kwocie 267,60 zł. Podkreślił organ, że w tej sytuacji nie można dać wiary danym z korekt deklaracji, tym bardziej, że w pierwszej i drugiej korekcie przychód w stosunku do pierwszego zeznania zmalał o kwotę 16.000 zł, a w ostatniej o kwotę 18.000 zł. Mimo nie przedłożenia przez stronę dokumentów źródłowych organ ustalił, iż w 2006 r. I. J. przelała na konto strony 2.000 zł, w tym 700 zł w dniu 6 marca 2006r., w dniu 16 marca 2006 r. – 400 zł oraz w dniu 27 kwietnia 2006 r. – 900 zł. Zgodnie z wyjaśnieniem strony tylko kwota 900 zł (faktura [...]) miała związek z wystawioną fakturą a pozostałe wpłaty miały charakter osobisty, co potwierdza, że składane korekty nie są wiarygodne, a ostatnia z dnia 30 kwietnia 2009 r. wykazanym przychodem "0" zł, złożona w trakcie prowadzonego postępowania, nie wywołuje skutków prawnych.

Zwrócił uwagę organ, że podatnik zamieszczał w 2006 r. ogłoszenia prowadzonej firmy (z dnia 17 i 21 marca 2006 r.) oferując staż w swojej firmie z wynagrodzeniem z urzędu pracy w wysokości 460 zł miesięcznie, a dla studentów – praktyki. Ustalono, że w 2006 r. strona współpracowała z Urzędem Pracy korzystając z refundacji ze środków Funduszu Pracy kosztów wyposażenia i doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego oraz jednorazowej refundacji z tytułu opłaconych składek na ubezpieczenie społeczne w związku z zatrudnieniem bezrobotnego w pełnym wymiarze czasu pracy. Zawarta umowa po współpracy przestała strony wiązać w związku z niedotrzymaniem przez stronę warunków. Ustalono także, że od 7 marca do 11 kwietnia 2006 r. w firmie strony odbywał staż J.D, bezrobotny, uzyskujący stypendium finansowane ze środków Funduszu Pracy.

W urzędzie skarbowym rozliczono składane przez stronę deklaracje PIT-5 za miesiące od stycznia do września 2006 r. oraz deklaracje kwartalne VAT-7K. Do korekt zeznania PIT-36L nie dołączono korekt deklaracji PIT-5. Wysokość przychodu i kosztów uzyskania przychodów wykazanych w korekcie zeznania PIT-36L z dnia 19 sierpnia 2008 r. odpowiada kwotom wykazanym w deklaracji PIT-5 za kwiecień 2006r. Analiza deklaracji PIT-5 wskazuje, że w miesiącach od maja do września 2006 r. strona nie osiągała przychodów, ale nadal ponosiła koszty ich uzyskania. Kwoty wykazane w rozliczonych deklaracjach VAT-7K odpowiadają kwotom wykazanym w zeznaniu pierwotnym PIT-36L z dnia 18 kwietnia 2007 r., w którym przychody określone zostały na kwotę 18.000 zł, a koszty uzyskania – w kwocie 4.709,47 zł. Zgodnie z deklaracjami VAT-7 przychód w wysokości 16.000 zł uzyskany został w IV kwartale 2006 r., w którym za październik i listopad nie zostały złożone deklaracje PIT-5. Mając na uwadze przepis art. 23 § 2 Ordynacji podatkowej organ podatkowy uznał za wiarygodne pierwotne zeznanie PIT-36L wskazujące przychód w kwocie 18.000 zł, a koszty jego uzyskania w kwocie 4.709,47zł, co dało podstawę opodatkowania w kwocie 13.290,53 zł.

W skardze od powyższej decyzji skarżący wnosząc o jej uchylenie zarzucił, iż jedynymi dowodami na okoliczność wysokości zobowiązania podatkowego za 2006 r. są deklaracje PIT-36L z dnia 18 kwietnia 2007 r. oraz deklaracje VAT-7K za I, II, III i IV kwartał 2006 r., które, zgodnie z art. 81 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej mogą zostać skorygowane i zostały skorygowane. Podnosząc, iż wg ustaleń organów podatkowych księgi przychodów i rozchodów oraz rejestr zakupów były prowadzone tylko za styczeń i luty 2006 r., nie wykazano w nich przychodu, treść ksiąg odpowiada treści skorygowanych deklaracji podatkowych oraz treści faktur zakupów, faktur sprzedaży nie było, kontrola rachunków bankowych nie wykazała, aby nieliczne operacje bankowe były powiązane z działalnością gospodarczą, a wpłata w kwocie 900 zł, wg wyjaśnień strony, stanowiła częściową płatność za fakturę z 2005r., która jest w posiadaniu organów podatkowych, zatrudnienie świadka J.D. nie wiązało się z kosztami po stronie skarżącego – skutkuje to uznaniem, że organ podatkowy nie wykazał w żaden sposób, aby skarżący w 2006 r. uzyskał przychód. Dywagacje na temat wyrejestrowania podatnika z ubezpieczeń społecznych, mają charakter drugorzędny.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i jego argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Na wstępie należy podkreślić, iż zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1) lit. a i lit. c ustawy procesowej.

Spór między stronami dotyczy, po pierwsze, oceny skutków prawnych wyrejestrowania się podatnika w dniu 1 maja 2006 r. z ubezpieczeń społecznych w zakresie jego statusu przedsiębiorcy oraz, po drugie, oceny jego czynności podejmowanych w roku 2006 pod kątem osiągnięcia dochodu z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej.

W zakresie pierwszej czynności spornej organy podatkowe stwierdziły, że obowiązek podlegania ubezpieczeniom społecznym powstaje od dnia rozpoczęcia wykonywania działalności gospodarczej i istnieje do dnia zaprzestania jej wykonywania, zatem dla określenia okresu ubezpieczenia znaczenie ma wpis do ewidencji działalności gospodarczej oraz data wykreślenia tego wpisu z ewidencji. Mimo że strona w skardze uznała to kontestowane w toku postępowania podatkowego stanowisko za drugorzędne, jego oceny wymaga dalszy ciąg rozważań nad stanowiskiem stron w sprawie w zakresie drugiej spornej sprawy.

Stosownie do art. 66 ust. 1 pkt 1) lit. c wyżej powołanej ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegają osoby spełniające warunki do objęcia ubezpieczeniami społecznymi lub ubezpieczeniem społecznym rolników, które są osobami prowadzącymi działalność pozarolniczą lub osobami z nimi współpracującymi. Obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego tych osób powstaje i wygasa w terminach określonych w przepisach o ubezpieczeniach społecznych (art. 69 ust. 1 tej samej ustawy). Z kolei na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 5) i art. 12 ust. 1 wyżej powołanej ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym i wypadkowemu podlegają, z zastrzeżeniem art. 8 i 9, osoby fizyczne, które na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej są osobami prowadzącymi pozarolniczą działalność oraz osobami z nimi współpracującymi. Obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym, chorobowemu i wypadkowemu podlegają osoby fizyczne prowadzące działalność pozarolniczą od dnia rozpoczęcia wykonywania działalności do dnia zaprzestania wykonywania tej działalności (art. 13 pkt 4) tej samej ustawy). Z przywołanych regulacji wynika, że obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego emerytalnego, rentowego i zdrowotnego powstaje dla osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą z chwilą jej rozpoczęcia i ustaje – co istotne w sprawie – z chwilą jej zakończenia. Należy zatem zauważyć, że obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego i społecznego, i podejmowanie związanych z nim czynności rejestracyjnych przez osoby obowiązane mają charakter wtórny w stosunku do faktu – w odniesieniu do przedmiotu sprawy - prowadzenia działalności gospodarczej. Zatem czynności wyrejestrowania działalności gospodarczej dla celów ubezpieczenia społecznego i zdrowotnego nie można przypisać skutku zaprzestania działalności gospodarczej, i w konsekwencji – przyznać racji podatnikowi prezentującemu takie stanowisko w toku postępowania podatkowego. W tym stanie rzeczy za uzasadnione należy uznać stanowisko organów podatkowych.

Dla rozważań nad drugą kwestią sporną konieczne jest przywołanie uregulowań dotyczących prowadzenia działalności gospodarczych mających zastosowanie do podatników podatku dochodowego od osób fizycznych.

Według art. 3 pkt 9) Ordynacji podatkowej działalność gospodarcza to każda działalność zarobkowa w rozumieniu przepisów o swobodzie działalności gospodarczej, w tym wykonywanie wolnego zawodu, a także każdą inną działalność zarobkową wykonywaną we własnym imieniu i na własny lub cudzy rachunek, nawet gdy inne ustawy nie zaliczają tej działalności do działalności gospodarczej lub osoby wykonującej taką działalność - do przedsiębiorców. W art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej działalność gospodarcza została zdefiniowana jako zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Natomiast w art. 5a pkt 6) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za działalność gospodarczą uznano działalność zarobkową wykonywaną w sposób zorganizowany i ciągły, prowadzoną we własnym imieniu i na własny lub cudzy rachunek, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9. Na podstawie wszystkich trzech przywołanych ustawowych definicji działalności gospodarczej należy przyjąć, iż dla uznania określonej działalności za działalność gospodarczą konieczne jest m.in. łączne spełnienie trzech warunków: po pierwsze, dana działalność musi być działalnością zarobkową, po drugie, działalnością wykonywaną w sposób zorganizowany oraz, po trzecie, w sposób ciągły. Działalność gospodarcza zatem to taka, która, po pierwsze jest prowadzona w celu osiągnięcia dochodu, przy czym nawet ewentualna strata będąca wynikiem tej działalności nie pozbawia jej statusu działalności gospodarczej, bowiem istotny jest sam zamiar osiągnięcia dochodu, po drugie, wykonywana jest w sposób ciągły, co nie znaczy bez przerwy, istotny jest bowiem zamiar powtarzalności określonych czynności celem osiągnięcia dochodu np. powtarzalna sprzedaż przedmiotów własności posiadających tożsamy charakter, cechy przeznaczenia użytkowego (np. lokali mieszkalnych) oraz, po trzecie, prowadzona jest w sposób zorganizowany, co oznacza, iż podejmowane działania są podporządkowane obowiązującym regułom, normom i służą osiągnięciu celu, mają wpływ na racjonalność gospodarowania posiadanymi środkami, a tym samym uczestnictwa w obrocie gospodarczym.

Formalności związane z prowadzenie działalności gospodarczej zostały określone między innymi w art. 14 ust. 1 i 2 zd. 1 i art. 33 ust. 1 pkt 2)ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 14 ust. 1 i 2 zd. 1 tej ustawy przedsiębiorca może podjąć działalność gospodarczą po uzyskaniu wpisu do rejestru przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym albo do Ewidencji Działalności Gospodarczej, natomiast wpisowi do ewidencji podlegają przedsiębiorcy będący osobami fizycznymi. Z kolei na podstawie art. 33. ust. 1 pkt 2) tej ustawy przedsiębiorca jest obowiązany złożyć wniosek o wykreślenie w terminie 7 dni od dnia trwałego zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej.

Określenie przez przedsiębiorcę dat: rozpoczęcia działalności gospodarczej oraz zaprzestania jej wykonywania, które podlegają wpisowi do ewidencji działalności gospodarczej powoduje powstanie domniemania, że działalność gospodarcza była prowadzona w terminach w tejże ewidencji określonych. W trakcie postępowania okres prowadzenia działalności gospodarczej wynikający z wpisu do ewidencji może być korygowany ze względu na dowody przedstawione przez osobę, która z udowodnienia tego faktu wywodzi skutki prawne. Podkreślenia wymaga, że wniosek o wykreślenie ewidencji działalności gospodarczej stanowi tylko podstawę rozpoczęcia działalności gospodarczej w rozumieniu jej legalizacji i nie jest zdarzeniem ani czynnością utożsamianą z zaprzestaniem takiej działalności. Dlatego też wykreśleniu z ewidencji nadano charakter deklaratoryjny a nie konstytutywny. Wprawdzie określenie przez przedsiębiorcę daty zaprzestania działalności gospodarczej, która podlega wpisowi do ewidencji powoduje istnienie domniemania faktycznego, że z tą datą działalność gospodarcza była prowadzona do czasu jej wykreślenia z ewidencji, jednakże takie domniemanie faktyczne ma jedynie znaczenie dowodowe, które może zostać obalone w toku postępowania wyjaśniającego.

W sprawie ww. domniemanie występuje i, z uwagi na wykreślenie strony z ewidencji działalności gospodarczej na podstawie decyzji Prezydenta Miasta Wrocławia z dnia [...], wskazuje na prowadzenie przez stronę działalności gospodarczej przez cały rok 2006.

Ponieważ strona skarżąca w toku postępowania podatkowego oraz na etapie skargi na podstawie okoliczności wskazanych przy okazji dokonywania korekt swojego zeznania podatkowego za rok 2006 zmierzała do obalenia wyżej sformułowanego domniemania rozstrzygnięcie w zakresie drugiej spornej w sprawie kwestii zależy od oceny z punktu widzenia obowiązujących przepisów prawa procesowego zasad gromadzenia i rozpatrywania materiału dowodowego.

W myśl art. 122 Ordynacji podatkowej w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Tak wyrażona dyrektywa skierowana do organów podatkowych, zwana zasadą prawdy obiektywnej, ma wpływ na kształtowanie całego postępowania podatkowego, w tym sposobu uzasadnienia wydanych rozstrzygnięć. Organ podatkowy ma bowiem obowiązek nie tylko podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, ale także zebrania oraz rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego (art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej). Z kolei stosownie do art. 191 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy ocenia, na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Powyższe uregulowanie procesowe nakłada na organy podatkowe także obowiązek uwzględnienia wszystkich okoliczności mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie.

Przedstawione unormowania wskazują, że ciężar ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia spoczywa na organach podatkowych, przy czym okoliczności istotne to te, które decydują o rozstrzygnięciu sprawy, to jednak ciężar obalenia występującego w sprawie domniemania spoczywa na podatniku, który z udowodnienia tego faktu wywodzi skutki prawne. Podjęta przez organ ostateczna konkluzja winna wynikać z wszechstronnej, zgodnej z logiką i zasadami doświadczenia życiowego oceny dowodów.

W opinii organu o tym, że po 1 maja 2006 r. strona prowadziła działalność gospodarczą świadczą składane w terminie deklaracje VAT-7, szczególnie za III i IV kwartał 2006 r., deklaracje PIT-5L złożone za miesiące od stycznia do września 2006r., zeznanie podatkowe z dnia 18 kwietnia 2006 r., w którym wykazano przychód w kwocie 18.000 zł, o 4.000 zł wyższy aniżeli przychód wykazany w PIT-5L za okres od stycznia do września 2006 r., koszty uzyskania przychodu - w kwocie 4.709,47 zł, wyższe o kwotę 775,09 zł od wykazanych w PIT-5L za okres od stycznia do września 2006 r. oraz posiadane i wykorzystywane od stycznia do grudnia 2006 r. rachunki bankowe w Banku [...], w Banku [...] i w [...] Banku. Zwróciły uwagę organy, że podatnik zamieszczał w 2006 r. ogłoszenia prowadzonej firmy oferując staż w swojej firmie z wynagrodzeniem z urzędu pracy w wysokości 460 zł miesięcznie, a dla studentów – praktyki. Ustalono, że w 2006 r. strona współpracowała z Urzędem Pracy korzystając z refundacji ze środków Funduszu Pracy kosztów wyposażenia i doposażenia stanowiska pracy dla skierowanego bezrobotnego oraz jednorazowej refundacji z tytułu opłaconych składek na ubezpieczenie społeczne w związku z zatrudnieniem bezrobotnego w pełnym wymiarze czasu pracy. Ustalono także, że od dnia 7 marca do dnia 11 kwietnia 2006r. w firmie strony odbywał staż J.D., bezrobotny, uzyskujący stypendium finansowane ze środków Funduszu Pracy.

Jeszcze raz odkreślić należy, że do korekt zeznania PIT-36L nie dołączono korekt deklaracji PIT-5. Wysokość przychodu i kosztów uzyskania przychodów wykazanych w korekcie zeznania PIT-36L z dnia 19 sierpnia 2008 r. odpowiada kwotom wykazanym w deklaracji PIT-5 za kwiecień 2006 r. Analiza deklaracji PIT-5 wskazuje, że w miesiącach od maja do września 2006 r. strona nie osiągała przychodów, ale nadal ponosiła koszty ich uzyskania. Kwoty wykazane w rozliczonych deklaracjach VAT-7K odpowiadają kwotom wykazanym w zeznaniu pierwotnym PIT-36L z dnia 18 kwietnia 2007 r., w którym przychody określone zostały na kwotę 18.000 zł, a koszty uzyskania – w kwocie 4.709,47 zł. Zgodnie z deklaracjami VAT-7 przychód w wysokości 16.000 zł uzyskany został w IV kwartale 2006 r., w którym za październik i listopad nie zostały złożone deklaracje PIT-5.

W ocenie Sądu wyżej przedstawiony stan faktyczny ustalony przez organy podatkowe pozwalał na nieuwzględnienie korekt pierwotnego zeznania podatkowego C.P., w których uzasadnieniu podatnik zmierzał do obalenia domniemania dotyczącego prowadzenia przez niego działalności gospodarczej po dniu 1 maja 2006 r. i wykazaniu braku dochodu z tego źródła. Organy podatkowe zebrały i wszechstronnie oceniły wszystkie dostępne dowody, i na tej podstawie ustaliły stan faktyczny, który pozwolił na pozbawione wad faktycznego i logicznego wynikania przyjęcie, że w spornym okresie podatnik działalność prowadził i uzyskał – zgodnie ze składanymi za rok 2006 zeznaniami i deklaracjami - przychód w kwocie 18.000 zł, obciążony kosztami jego uzyskania w kwocie 4.709,47 zł.

Stwierdził Sąd, że badana przez organy podatkowe działalność C.P. w roku 2006 spełnia warunki uznania ich za działalność gospodarczą wynikające z wyżej powołanych przepisów Ordynacji podatkowej, ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Działalność ta miała bowiem charakter zarobkowy, ciągły i zorganizowany. Nakierowana była bowiem na osiągnięcie dodatniego wyniku ekonomicznego, mimo braku aktywności w okresie od maja do września 2006 r. zamiar powtarzalności podejmowanych w jej ramach czynności był ponownie realizowany w IV kwartale tego roku, natomiast w całym tym czasie prowadzona była przy wykorzystaniu wartości materialnych i niematerialnych związanych z osobą strony.

Według Sądu podatnik nie podołał spoczywającemu na nim ciężarowi obalenia domniemania prowadzenia działalności gospodarczej w okresie wynikającym z wpisów do ewidencji. W toku postępowania C.P. nie przedłożył wszystkich dokumentów źródłowych dotyczących prowadzonej działalności gospodarczej prowadzonej w 2006 r., przedłożył jedynie wydruki podatkowej księgi przychodów i rozchodów za styczeń 2006 r., w której wykazał pozostałe wydatki w kwocie 212,99 zł oraz za luty 2006 r., w której wykazał pozostałe wydatki w kwocie 267,60 zł. Należy przyznać rację organowi, iż takim przypadku nie można dać wiary danym z korekt deklaracji, gdyż w pierwszej i drugiej korekcie przychód w stosunku do pierwszego zeznania zmalał o 16.000 zł, a w ostatniej o 18.000 zł. Dodatkowo z akt sprawy wynika, że w 2006 r. I.J. przelała na rachunek bankowy skarżącego łącznie kwotę 2.000 zł, w tym 700 zł w dniu 6 marca 2006 r., w dniu 16 marca 2006 r. – 400 zł oraz w dniu 27 kwietnia 2006 r. – 900 zł. Wyjaśnienia strony, że tylko kwota 900 zł miała związek z wystawioną fakturą, natomiast pozostałe wpłaty miały charakter osobisty, potwierdzają niewiarygodność składanych korekt (w tym ostatniej – "zerowej") i w związku z tym nie wywołują skutków prawnych.

Powyższe rozważania doprowadziły Sąd do wniosku, że postępowanie podatkowe, będące jego wynikiem ustalenia oraz ocena w świetle mających w sprawie zastosowanie przepisów prawa odpowiadają wyżej przedstawionym zasadom i są prawidłowe. Dlatego przyjęcie przez organy podatkowe, że w spornym okresie podatnik prowadził działalność gospodarczą, oraz że w ramach tej działalności mały miejsce w całym roku 2006 zdarzenia dające podstawę do określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. w kwocie 13.290,53 zł, również zasługują na aprobatę z punktu widzenia ich zgodności z prawem.

Działając na podstawie art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd przeprowadził ocenę prawidłowości zaskarżonej decyzji i prowadzącego do jej wydania postępowania podatkowego z punktu widzenia również innych obowiązujących przepisów prawa podatkowego. W jej rezultacie stwierdził Sąd, że przy rozstrzygnięciu sprawy oraz procedowaniu organów podatkowych nie doszło w sprawie do naruszeń prawa, które skutkowałyby uchyleniem zaskarżonego orzeczenia podatkowego.

Z tych powodów uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd na podstawie art. 151 ustawy - Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę jako nieuzasadnioną.