Postanowienie WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 82/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2018-03-29 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i § 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Kuchta po rozpoznaniu 29 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. Ł. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G. Ł. na decyzję Zarządu Województwa Ś. z dnia [...] r. znak: [...] w przedmiocie zwrotu dofinansowania ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

G.Ł. reprezentowany przez adwokata A.M. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na decyzję Zarządu Województwa Ś. z [...]nr [...] w przedmiocie zwrotu dofinansowania ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego.

Wraz ze skargą skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż w wyniku jej wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych

do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność od 23 lat. Aktualnie spłaca dwa kredyty

w PKO BP - do spłaty pozostało 421.304,00 zł oraz kredyt w CHF – do spłaty pozostało 298.287,77 zł. Oświadczył też, że zatrudnia średnio 12 osób, głównie

z jednej gminy. Ponadto wskazał, że na sezon turystyczny w 2018 r. zostały zawarte umowy i wpłacone zaliczki. Skarżący oświadczył, że firma jego przynosi przychody, które uzupełnione dochodami minionego sezonu przeznaczane są na bieżące wydatki.

Skarżący podkreślił, że nie dysponuje środkami na dokonanie zapłaty

w kwocie 1.478 044,03 zł oraz odsetek w kwocie 699.885 zł, zatem zastosowanie środków egzekucyjnych spowoduje zajęcie kont bankowych, co będzie przyczyną niemożliwości regulowania bieżących zobowiązań wynikających z zawartych umów kredytowych, banki pozostawią kredyty w stan wymagalności.

Skarżący wskazał również, że pracownicy nie otrzymają wynagrodzeń,

a w konsekwencji stracą pracę, umowy zawarte z grupami turystycznymi będą musiały zostać rozwiązane, a zaliczki zwrócone. Utrata płynności finansowej będzie skutkowała brakiem możliwości kontynuacji działalności.

Skarżący podniósł, że prowadzona przez niego działalność gospodarcza cieszy się dobrą opinią, jednak zaprzestanie prowadzenia działalności na kilka lat doprowadzi do utraty klientów, zniszczenia obiektu, utraty przez gminę Bieliny jedynego obiektu wypoczynkowego przystosowanego do zakwaterowania 150 osób, a w konsekwencji ograniczenia ruchu turystycznego w gminie.

W ocenie skarżącego skutków egzekucji związanej z zapłatą kwoty

1.478 044,03 zł wraz z odsetkami nie da się odwrócić zatem wykonanie zaskarżonej decyzji wyrządzi skarżącemu znaczną szkodę i spowoduje trudne do odwrócenia skutki.

Skarżący załączył kopie dokumentów, które powołał dla uzasadnienia twierdzeń wniosku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 61 § 1 i § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), dalej "ustawa p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu

lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu

lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody

lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zawarte w powyższym przepisie pojęcia, tj. "trudne do odwrócenia skutki" i "znaczna szkoda", są nieostre, co wymaga ich skonkretyzowania przez wnioskodawcę w postaci podania dokładnej

i wyczerpującej argumentacji. Przy przesłance niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, chodzi o taką szkodę (majątkową, także niemajątkową),

która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdy zachodzi niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu

lub zdrowiu. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości,

przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Przy czym w obu sytuacjach mowa jest o wyjątkowym zagrożeniu, odpowiadającemu szczególnej kategorii ochrony tymczasowej strony postępowania.

W ocenie Sądu, podniesione przez skarżącego okoliczności, które potwierdzone zostały dołączonymi dokumentami, wskazują, że wniosek skarżącego o wstrzymanie zaskarżonej decyzji zasługuje na uwzględnienie.

Zdaniem Sądu, konieczność zwrotu dofinansowania w kwocie 1.478 044,03 zł oraz odsetek w kwocie 699.885 zł i wszczęcie czynności mających na celu wykonanie zaskarżonej decyzji, mogłoby doprowadzić do utraty płynności finansowej działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego, a nawet uniemożliwić

jej prowadzenie. Kwota zwrotu dofinansowania przekracza bowiem miesięczne przychody uzyskiwane przez wnioskodawcę z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w każdym miesiącu wielokrotnie. Z przedstawionego do wniosku zestawienia przychodu (k. 88) wynika bowiem, że uzyskany w 2017 r. przez skarżącego z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej przychód wyniósł: za marzec 27.365,62 zł, za kwiecień 92.149,16 zł, za czerwiec 291.376,28 zł, za sierpień 130.285,41 zł, za wrzesień 447.090,04 zł.

Ponadto tak jak skarżący wskazał, spłaca zobowiązania kredytowe,

z czym wiąże się comiesięczna konieczność regulowania zobowiązań, zatem ewentualna egzekucja mogłaby utrudnić lub nawet uniemożliwić spłatę tych należności, co w konsekwencji spowoduje, że skarżący stanie się niezdolny

do wykonywania swoich zobowiązań wobec kredytodawców. Podnoszona przez skarżącego groźba utraty płynności finansowej w istocie stanowi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia

oraz nieodwracalnych skutków w postaci zerwania zawartych kontraktów, zwrotu wpłaconych zaliczek, konieczności zwolnienia pracowników, a w efekcie zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej na kilka lat. Sąd orzekający

w niniejszej sprawie podziela stanowisko skarżącego, że spowodowane wykonaniem zaskarżonej decyzji wystąpienie ryzyka likwidacji działalności gospodarczej wypełnia przesłanki z art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. Jest to bowiem skutek trudny do odwrócenia

i wysoce dotkliwy.

Należy zatem uznać stanowisko strony, że wykonanie decyzji wypełnia przesłanki uzasadniające wstrzymanie jej wykonania.

Z tych przyczyn, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.