Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 132/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-04-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6340 Potwierdzenie represji
Hasła tematyczne: Kombatanci
Skarżony organ: Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rząsa, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat, sędzia WSA Małgorzata Małaszewska- Litwiniec (spr.), Protokolant referent stażysta Katarzyna Matecka - Caban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi W. H. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych. oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z [...] listopada 2018 r. nr [...] Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, utrzymał w mocy decyzję własną z [...] lipca 2018 r. nr [...], odmawiającą W. H. potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przedstawiono następujący stan sprawy.

Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, po rozpatrzeniu wniosku W. H. [...] stycznia 2018 r., działając na podstawie art. 5 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 oraz art. 3 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych (Dz.U. z 2018 r. poz. 690), decyzją z [...] lipca 2018 r. nr [...], odmówił Skarżącemu potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych. Skarżący nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem wystąpił z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, w następstwie którego Organ decyzją z [...] listopada 2018 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję własną z [...] lipca 2018 r. Organ wyjaśnił, że Skarżący dołączył do wniosku decyzję Prezesa IPN z [...] grudnia 2017 r.; kopie pism z [...] marca 1990 r., [...] i [...] stycznia 1982 r., [...] czerwca 1986 r., [...] lipca 1986 r., [...] listopada 1986 r., [...] grudnia 1986 r. i [...] października 1987 r. z Państwowej Inspekcji Radiowej; kopię odwołania do Głównego Inspektoratu Państwowej Inspekcji Radiowej w [...] z [...] listopada 1986 r.; kopię pisma z [...] grudnia 1986 r. z Polskiego Związku Krótkofalowców; książkę własnego autorstwa (wydaną pod pseudonimem – K. M.) pod tytułem "[...]", opracowanie autorstwa hm. B. S. i D. K. "Dzieje krótkofalarstwa [...] 1934 – 2014", Nr [...] "Expressu [...]" z [...] sierpnia 2015 r. Jako tytuł uprawniający do uzyskania wnioskowanego statusu Skarżący wskazał zaś "tworzenie, a następnie współdziałanie w grupie zbrojnej o charakterze antykomunistycznym w latach 1976 — 1989". W ocenie Organu, przedstawione dowody nie potwierdzały spełniania przez Skarżącego warunków określonych w art. 2 i art. 3 ustawy o działaczach (...), dlatego [...] stycznia 2018 r. wystąpił do IPN o przekazanie informacji o treści zgromadzonych dokumentów dotyczących W. H. oraz o sporządzenie opinii odnośnie funkcjonowania grupy zbrojnej o charakterze antykomunistycznym w [...] i w okolicach, w latach 1976 — 1989. W dniu [...] marca 2018 r. wpłynęła do Urzędu opinia Instytutu Pamięci Narodowej, w której podano, że dotychczasowe badania nie potwierdziły istnienia w latach 1976 – 1989 grupy zbrojnej działającej na terenie [...] i okolic. Natomiast pismem z [...] kwietnia 2018 r. kończącym kwerendę archiwalną w sprawie W. H., IPN powiadomił o nieodnalezieniu dokumentów poświadczających spełnianie przez Skarżącego wymogów art. 2 i 3 cyt. ustawy. Wobec przytoczonej opinii oraz negatywnego wyniku kwerendy, Organ pismem z [...] maja 2018 r. wezwał Skarżącego do przedłożenia własnych dowodów, które potwierdzałyby jego zaangażowanie w działalność opozycyjną. W odpowiedzi Pan W. H. nadesłał pismo z [...] maja 2018 r. z dołączonymi doń fotografiami "eksponatów oraz wyposażenia przykładowej bazy partyzanckiej na lokalnej wystawie i imprezie z okazji Dnia Dziecka sprzed kilku lat". W ocenie Szefa Urzędu przesłany materiał nie ma waloru dowodowego, w żaden bowiem sposób nie potwierdza faktu prowadzenia przez Pana W. H. działalności, o której mowa w art. 2 ustawy o działaczach (...). W ocenie Organu, za dowody poświadczające prowadzenie działalności na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce zagrożonej odpowiedzialnością karną nie mogły zostać uznane fotografie pistoletu, amunicji, sprzętu służącego do krótkofalarstwa, czy korespondencja między W. H. a Państwową Inspekcją Radiową.

Waloru dowodowego nie posiadała również książka autorstwa Skarżącego, napisana pod pseudonimem K. M., pod tytułem "[...]". Zdaniem Organu, ma ona jedynie wartość oświadczenia, które winno być potwierdzone innymi dowodami, a tych nie pozyskano ani z IPN, ani też od samego Skarżącego. Organ podkreślił, że wydana nakładem własnym autora książka W. H. ma charakter beletrystyczno-wspomnieniowy i nie stanowi wiarygodnego dowodu potwierdzającego prowadzenie działalności w rozumieniu cyt. ustawy. Skarżący nie przedstawił bowiem żadnych dokumentów potwierdzających opisaną w rozdziale "Alians" kradzież broni z magazynu Ligi Obrony Kraju w sylwestra 1977 r., późniejsze przesłuchania na posterunku Milicji Obywatelskiej, osadzenie w areszcie na 48 godzin i pisemne wezwania na kolejne przesłuchania, które miały mieć miejsce przez kilka miesięcy. Zdaniem Organu, mało prawdopodobne jest, aby nie zachowały się żadne dokumenty z prowadzonego śledztwa, np. wezwania na przesłuchania. Ponadto, według opisów zawartych przez w książce dalsze działania grupy miały mieć miejsce po roku, tj. przeniesienie broni i zdobycie do niej amunicji, polegające na wyszukiwaniu wykrywaczem metalu zużytych pocisków z czasu II. wojny światowej w lesie. Przy czym w trakcie stanu wojennego grupa nie podjęła żadnych działań, gdyż "przyjęta forma organizacyjna nie umożliwiała (..) ogłoszenia alertu", a przywódcy związkowi nie podjęli żadnej akcji zbrojnej. Oprócz swojego oświadczenia, Skarżący nie przedstawił także żadnych dokumentów potwierdzających aresztowanie za próbę ucieczki z kraju. Kolejną opisaną w książce akcją miała być próba użycia materiałów wybuchowych w czasie obchodów 22 lipca, która polegała ona wydobyciu trotylu ze skorup granatów haubicznych z okresu Bitwy nad Bzurą, jednak zakończyła się niepowodzeniem, z uwagi na niekontrolowany wybuch w trakcie przygotowywania bomby. W ocenie Organu, przedmiotowe zdarzenia zostały opisane w książce, która ma charakter beletrystyczny. Skarżący ograniczył się w niej do własnych wspomnień, nie opierając się w żaden sposób na publikacjach naukowych lub dokumentach źródłowych pochodzących z opisanego okresu. Organ podkreślił również, że do wniosku dołączono decyzję Prezesa IPN z [...] grudnia 2017 r. w której stwierdzono, że W. H. nie był pracownikiem, funkcjonariuszem lub żołnierzem organów bezpieczeństwa państwa oraz, że w archiwach Instytutu nie zachowały się dokumenty wytworzone przez stronę lub przy jej udziale w ramach czynności wykonywanych przez nią w charakterze tajnego informatora lub pomocnika przy operacyjnym zdobywaniu informacji przez organy bezpieczeństwa państwa. Dokumenty z Państwowej Inspekcji Radiowej dotyczące zezwolenia na posiadanie i używanie amatorskiej radiostacji indywidualnej również nie stanowiły dowodu na prowadzenie działalności opozycyjnej w rozumieniu art. 2 cyt. ustawy. W ocenie Organu, także kwestia odmowy nadania wnioskodawcy tytułu Honorowego Obywatela [...] w 2015 roku, pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Wywiad przeprowadzony dla "Expressu [...]", w którym opisuje on swoją działalność również nie stanowił dowodu na prowadzenie łącznie przez co najmniej 12 miesięcy, w ramach struktur zorganizowanych lub we współpracy z nimi, zagrożonej odpowiedzialnością karną, działalności na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce. Opracowanie autorstwa hm. B. S. i D. K. dotyczy zaś dziejów krótkofalarstwa [...] w latach 1934-2014, a nie działalności opozycyjnej w rozumieniu przepisów cyt. ustawy. Ponadto, Skarżący przedłożył zdjęcia przedstawiające broń, amunicję, powielacz spirytusowy, sprzęt łączności i okładki książek oraz oświadczenie J. Z. z [...] września 2018 r., którym również nie można było przyznać mocy dowodowej. W oświadczeniu z [...] września 2018 r. J. Z. stwierdził, że zna W. H. od 1973 r., od czasu wspólnej pracy w PKS w [...]. Świadek potwierdził, że Skarżący nie ukrywał zastrzeżeń do "wszystkiego co związane było z systemem socjalistycznym, partią PZPR, sowietami". Stwierdził także, że wspólnie ze Skarżącym uznali, że powinni przyczynić się do zmian, lecz z uwagi na brak jakichkolwiek podziemnych organizacji byli tylko "grupką dyskutantów", lecz po wydarzeniach, które miały miejsce w [...] w czerwcu 1976 r. zdecydowali się zgromadzić broń i inne wojskowe wyposażenie, co miało się udać dopiero jesienią 1977 r. w akcji, która miała mieć miejsce po wyjściu świadka z wojska. Świadek nie podał żadnych innych szczegółów stwierdzając, że wszystkie związane z nią wydarzenia dość szczegółowo opisał Skarżący w swojej książce (...) poczynając od rozdziału "Alians" niemal do końca. Świadek wskazał również, że należy uznać książkę pt. "[...]" za część oświadczenia Skarżącego, ponieważ działania organizacji miały polegać na kompletowaniu, uruchamianiu, przygotowywaniu i testowaniu radiostacji, próbie zagłuszania sygnału TV w czasie Dziennika, nasłuchu zagranicznych polskojęzycznych rozgłośni, zdobywaniu podziemnych wydawnictw i ich rozprowadzaniu.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych [...] listopada 2018 r. nr [...] wniósł W. H., zaskarżając decyzję w całości oraz zarzucając nieprzeprowadzenie właściwego do sytuacji postępowania, które to uchybienia miały wpływ na wynik sprawy.

W odpowiedzi na niniejszą skargę, Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał stanowisko dotychczas prezentowane w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej co oznacza, że Sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd w składzie orzekającym, dokonując kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia – w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy – doszedł do przekonania, że skarga W. H. jest niezasadna.

Podniesione w niej argumenty nie zasługiwały na uwzględnienie, a Sąd działając z urzędu nie stwierdził istnienia wad, które powinny skutkować wyeliminowaniem zaskarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Jednocześnie Sąd w składzie orzekającym przyjął za własne ustalenia faktyczne poczynione przez Organy obu instancji, wobec czego za zbędne uznał ich ponowne przytaczanie.

Przedmiot sądowej kontroli w niniejszej sprawie stanowiła decyzja Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z [...] listopada 2018 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję własną Organu z [...] lipca 2018 r. nr [...], odmawiającą W. H. potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych.

Materialnoprawną podstawę tego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych (Dz.U. z 2018 r. poz. 690). Zgodnie z art. 5 ust. 1 cyt. ustawy, status działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych potwierdza, w drodze decyzji administracyjnej, Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych po stwierdzeniu przez Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, iż osoba ubiegająca się o potwierdzenie statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych spełnia warunki, o których mowa w art. 4. W myśl zaś ust. 2 tego przepisu o działaczach opozycji, status działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych potwierdza się na wniosek działacza opozycji antykomunistycznej, osoby represjonowanej z powodów politycznych, wdowy lub wdowca po działaczu opozycji antykomunistycznej lub osobie represjonowanej z powodów politycznych lub innego członka rodziny zmarłego działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych. Do wniosku, dołącza się: 1) dowody potwierdzające spełnienie warunków, o których mowa w art. 2 lub art. 3, oraz 2) decyzję administracyjną Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w sprawie spełniania warunków, o których mowa w art. 4, albo dokument potwierdzający nadanie Krzyża Wolności i Solidarności oraz aktualną fotografię wnioskodawcy (art. 5 ust. 3 cyt. ustawy). Jednocześnie ustawodawca w art. 5 ust. 5 i ust. 6 cyt. ustawy przewidział, że Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych może nadto zwrócić się do: Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu o przekazanie informacji o treści zgromadzonych przez Instytut dokumentów dotyczących warunków, o których mowa w art. 2 i art. 3, oraz o przekazanie uwierzytelnionych kopii tych dokumentów, a także właściwej wojewódzkiej rady konsultacyjnej do spraw działaczy opozycji antykomunistycznej oraz osób represjonowanych z powodów politycznych o zaopiniowanie wniosku o potwierdzenie statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych.

Istota sporu w analizowanej sprawie sprowadza się więc do oceny, czy w świetle zgromadzonego materiału dowodowego Skarżący spełnił przesłanki pozwalające na potwierdzenie posiadania statusu działacza opozycji antykomunistycznej bądź osoby represjonowanej z powodów politycznych. W ocenie Skarżącego, uzyskał on ten status w związku z tworzeniem, a następnie współdziałaniem w grupie zbrojnej o charakterze antykomunistycznym w latach 1976 — 1989. Natomiast zdaniem Organu, na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nie sposób uznać, aby Skarżący spełniał warunki niezbędne do uzyskania statusu osoby represjonowanej z powodów politycznych. Z materiału aktowego badanej sprawy jednoznacznie wynika, że – wobec braku dowodów z dokumentów, które potwierdzałyby okoliczności z art. 2 i art. 3 cyt. ustawy – Organ zwrócił się w dniu [...] stycznia 2018 r. do IPN o przeprowadzenie kwerendy archiwalnej, mającej na celu pozyskanie informacji o prowadzonej przez Skarżącego działalności opozycyjnej, bądź doznanych przez niego represjach z powodów politycznych o sporządzenie opinii odnośnie funkcjonowania grupy zbrojnej o charakterze antykomunistycznym w [...] i w okolicach w latach 1976 — 1989. W odpowiedzi, IPN przesłał opinię, w której wskazał, że dotychczasowe badania nie potwierdziły istnienia w latach 1976 – 1989 grupy zbrojnej, działającej na terenie [...] i okolic. następnie pismem z [...] kwietnia 2018 r., kończącym kwerendę archiwalną, powiadomił o braku dokumentów poświadczających spełnianie przez Skarżącego wymogów art. 2 i 3 cyt. ustawy. Wobec wspomnianej opinii oraz przy uwzględnieniu negatywnego wyniku kwerendy, Organ pismem z [...] maja 2018 r. wezwał Skarżącego do przedłożenia własnych dowodów, które potwierdzałyby jego zaangażowanie w działalność opozycyjną. Skarżący dołączył do wniosku decyzję Prezesa IPN z [...] grudnia 2017 r.; kopie kliku pism z Państwowej Inspekcji Radiowej; kopię odwołania do Głównego Inspektoratu Państwowej Inspekcji Radiowej w [...] z [...] listopada 1986 r.; kopię pisma z Polskiego Związku Krótkofalowców; książkę własnego autorstwa (wydaną pod pseudonimem – K. M.) pod tytułem "[...]", opracowanie autorstwa hm. B. S. i D. K. "Dzieje krótkofalarstwa [...] 1934 – 2014" oraz Nr [...] "Expressu [...]" z [...] sierpnia 2015 r.

W ocenie Sądu, trafna jest ocena Organu, że zebrany materiał dowodowy nie pozwalał przyjąć, aby spełniona została którakolwiek z przesłanek zawartych w art. 2 lub 3 cyt. ustawy. Podkreślenia wymaga, że przyznanie statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych zostało ograniczone przez ustawodawcę do pewnej wąskiej grupy osób, które spełniają ścisłe określone przesłanki. Pierwszą kategorię - określoną jako "działacz opozycji antykomunistycznej" - ustawodawca zdefiniował w art. 2 ust. 1 cyt., zgodnie z którym działaczem opozycji antykomunistycznej jest osoba, która w okresie od 1 stycznia 1956 r. do 4 czerwca 1989 r., łącznie przez co najmniej 12 miesięcy prowadziła, w ramach struktur zorganizowanych lub we współpracy z nimi, zagrożoną odpowiedzialnością karną, działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce. Przy czym w ust. 2 tego artykułu wskazano, że do okresu 12 miesięcy, o którym mowa w ust. 1, nie wlicza się okresów działalności w ramach niezależnego ruchu związkowego lub niezależnego ruchu studenckiego, prowadzonej w okresie od 31 sierpnia 1980 r. do 12 grudnia 1981 r. Ponadto, zasadnie Organ stwierdził, że zebrany materiał dowody nie pozwala na przyjęcie, że Skarżący jest osobą represjonowaną z powodów politycznych, w rozumieniu art. 3 cyt. ustawy. Ocena ta jest tym bardziej zasadna, że Skarżący w toku postępowania nie wskazywał na podleganie represjom w rozumieniu tego przepisu, z tego względu również Sąd odstąpił od szczegółowego omówienia tej regulacji.

Trzeba przy tym nadmienić, że obie przytoczone legalne definicje pojęć "działacza opozycji antykomunistycznej" oraz "osoby represjonowanej z powodów politycznych", zawarte w art. 2 ust. 1 i art. 3 cyt. ustawy mają charakter kategoryczny i nie pozwalają na swobodę decyzyjną organu. Oznacza to, że katalog doznanych represji z powodów politycznych, o których mowa w art. 3 powołanej ustawy ma charakter zamknięty i ustawodawca nie przewidział możliwości stosowania przepisów omawianej ustawy, a następnie przyznania uprawnień z niej wynikających, z tytułu innych represji niż w niej wymienionych.

Mając to na względzie, Sąd w składzie orzekającym, poddawszy analizie zgromadzony materiał dowodowy, zaaprobował stwierdzenie Organu, wedle którego, w aktach sprawy brak jest dokumentów wskazujących na fakt podpadania pod definicję "działacza opozycji antykomunistycznej". Wprawdzie pozostaje poza sporem, że Skarżący uzyskał decyzję administracyjną Prezesa IPN, zgodnie z którą spełnia on warunki, o jakich mowa w art. 4 cyt. ustawy. Tym samym wobec Skarżącego nie zachodzą przesłanki negatywne, co do przyznania wnioskowanego statusu. Nie jest to jednakże warunek wystarczający dla wydania przez Organ decyzji potwierdzającej status działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych. Te okoliczności ustala się bowiem na podstawie przedłożonych przez wnioskodawcę lub zgromadzonych dowodów, które potwierdzą spełnienie przez wnioskodawcę przesłanek pozytywnych, określonych w art. 2 i 3 cyt. ustawy.

W ocenie Sądu, w świetle okoliczności wynikających z oświadczeń Skarżącego oraz przedłożonych przez niego dokumentów, Organ podjął zaś wystarczające działania zmierzające do zweryfikowania przesłanek potwierdzenia statusu Skarżącego, zgodnie z ustawą. Organ przeprowadził rzetelne oraz wyczerpujące postępowanie administracyjne, czyniąc zadość wymogom określonym w Kodeksie postępowania administracyjnego. Wbrew zatem twierdzeniom Skarżącego, Organ w ramach swoich kompetencji podjął czynności zmierzające do wyjaśnienia istotnych w sprawie okoliczności i zebrania niezbędnego materiału dowodowego. Poza tym, rozstrzygnięcie oparto zarówno na dowodach przedstawionych przez Skarżącego, jak i będących wynikiem własnego postępowania dowodowego Organu. Zbytecznym było zatem – w ocenie Sądu – zwrócenie się do właściwej wojewódzkiej rady konsultacyjnej do spraw działaczy opozycji antykomunistycznej oraz osób represjonowanych z powodów politycznych o zaopiniowanie wniosku o potwierdzenie statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych, o co wnosił Skarżący.

Podkreślenia przy tym wymaga, że Organ bezwzględnie zobowiązany był do działania na podstawie prawa. Stosowanie zaś do art. 5 cyt. ustawy Szef Urzędu mógł w drodze decyzji administracyjnej, w trybie powołanej regulacji, potwierdzić status odpowiednio "działacza opozycji antykomunistycznej" lub "osoby represjonowanej z powodów politycznych" wyłącznie osobie spełniającej warunki określone wprost w art. 2 ust. 1 oraz art. 3 tej ustawy. Konstatacji tej nie zmienia w żaden sposób sformułowane przez Skarżącego oświadczenie, wyrażające de facto subiektywną ocenę jego sytuacji. Brak jest bowiem obiektywnie poddających się ocenie dowodów, potwierdzających podawane przez niego okoliczności. Krytyczny stosunek Skarżącego do ówczesnego porządku politycznego nie może być zaś uznany za tożsamy z prowadzeniem działalności na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego w rozumieniu art. 2 cyt. ustawy.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekał jak w sentencji.