Postanowienie WSA w Kielcach, sygn. akt II SAB/Ke 30/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2014-09-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 4, art. 106 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w dniu 17 września 2014 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. M. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w S. w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe p o s t a n a w i a odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 17 czerwca 2014 r. były policjant M. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w S., który jego zdaniem nie zakończył zgodnie z przepisami prawa postępowania w przedmiocie zajmowania przez skarżącego, w okresie czynnej służby w Policji, stanowiska zastępcy dyżurnego Komendy Powiatowej Policji w S. Wniesienie skargi zostało poprzedzone złożeniem przez skarżącego w dniu 20 maja 2014 r. zażalenia w trybie art. 37 k.p.a. – do Komendanta Wojewódzkiego Policji– na niezałatwienie sprawy w terminie. Postanowieniem z dnia 9 czerwca 2014 r. nr 30/14 organ wyższego stopnia uznał zażalenie za bezzasadne.

W uzasadnieniu skargi, M. M. podniósł, że Komendant Powiatowy Policji w S. w sprawie zajmowania przez niego nieprzerwanie od dnia 1 stycznia 2007 r. stanowiska zastępcy dyżurnego, podejmuje co prawda działania, lecz nigdy nie zamierzał i nie zamierza zakończyć tego postępowania zgodnie z przepisami prawa. Jedynym postępowaniem wszczętym przez organ w sposób prawidłowy, było postępowanie o powierzenie skarżącemu obowiązków na okres próbny, przed mianowaniem, zakończone decyzją z dnia 29 grudnia 2006 r. nr 479. Pozostałe dokumenty noszące tytuł "rozkaz personalny" mogą zaś stanowić jedynie projekt decyzji, względnie zawiadomienia o wszczęciu postępowania z urzędu.

Skarżący wyjaśnił, że stanowisko zastępcy dyżurnego zajmował bez pisemnego rozkazu personalnego w okresie od 1 lipca 2007 r. do 31 października 2007 r., po czym powierzono mu na piśmie rozkazem personalnym z dnia 30 października 2007 r. nr 451 obowiązki zastępcy dyżurnego na okres od 1 listopada 2007r. do 30 kwietnia 2008 r. Następnie, po przerwie, również na piśmie, rozkazem personalnym z dnia 29 maja 2008 r., nr 563 skarżący został przeniesiony na równorzędne stanowisko w ogniwie ochronnym KPP w S. z równoczesnym dalszym powierzeniem obowiązków na stanowisku zastępcy dyżurnego, na okres od 16 czerwca 2008 r. do 15 października 2008 r. Powyższe rozkazy personalne wydane zostały na podstawie art. 37 ustawy o Policji i mają charakter decyzji administracyjnych.

Autor skargi podniósł, że w aktach administracyjnych postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji, znak: [...], znajduje się kompletna dokumentacja świadcząca o faktycznym przebiegu jego służby w Policji. Do skargi dołączono kserokopie protokołów przesłuchań świadków A. K. i M. D., przeprowadzonych przez prokuratora Prokuratury Rejonowej w K., z których wynika, że stanowisko zastępcy dyżurnego było docelowym stanowiskiem skarżącego, a jedynie zaniechano wydania rozkazu personalnego o mianowaniu go na to stanowisko, zgodnie z przepisami prawa.

Z uwagi na powyższe skarżący nie zgodził się z twierdzeniem Komendanta Wojewódzkiego Policji, że w sprawie zmiany stanowiska służbowego nie zostało wszczęte stosowne postępowanie administracyjne, ani z twierdzeniem tego organu, że w chwili obecnej brak jest podstaw prawnych do wydania w jego sprawie aktu mianowania na stanowisko zastępcy dyżurnego KPP w S. Przywołał wyrok NSA w sprawie I OSK 818/09, gdzie wskazano, jak w sprawach powierzenia obowiązków na podstawie art. 37 ustawy o Policji należy stosować art. 106 tej ustawy. W ocenie skarżącego obecnie w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja z dnia 29 grudnia 2006 r. nr 479 o powierzeniu obowiązków na okres próby. Następnie wydawane rozkazy personalne nie mogą być uznane za podlegające wykonaniu akty administracyjne, ponieważ zostały wydane bez podstawy prawnej, z uwagi na treść art. 37 ustawy o Policji, który nie dopuszcza wielokrotnego powierzania obowiązków.

Zdaniem skarżącego, w jego sprawie doszło do nabycia "praw konstytutywnych", jedynie do chwili obecnej nie orzeczonych właściwymi aktami administracyjnymi, w szczególności w trybie art. 106 ustawy o Policji w odniesieniu do składników uposażenia przysługujących z tytułu faktycznie zajmowanego stanowiska. W niniejszej sprawie istniał po stronie organu obowiązek mianowania go na stanowisko zastępcy dyżurnego, aby mógł korzystać ze związanych z tym stanowiskiem uprawnień.

W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Policji w S. wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., względnie oddalenie.

W uzasadnieniu wniosku o odrzucenie skargi organ wskazał, że niniejsza sprawa jest tożsama przedmiotowo i podmiotowo ze sprawą zakończoną wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 27 września 2012 r. sygn. II SAB/Ke 25/12. Powyższym orzeczeniem tut. Sąd oddalił skargę M. M. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. w przedmiocie mianowania na stanowisko zastępcy dyżurnego KPP w S. Organ wskazał, że skarżący co prawda użył innych sformułowań w zakresie swojego żądania, tym niemniej z uzasadnienia jego skargi jednoznacznie wynika, że po raz kolejny wnosi o to samo, tj. zakończenie postępowania w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe zastępcy dyżurnego KPP w S. wskazując na bezczynność organu.

Dodatkowo organ podkreślił, że skarżący nie jest już policjantem w służbie czynnej i wszelkie decyzje personalne dotyczące tego, na jakim stanowisku miałby w przyszłości pełnić służbę byłyby niewykonalne. Nie ma również prawnej możliwości by organy Policji wydały rozkaz personalny kształtujący prawa i obowiązki byłego policjanta z mocą wsteczną. Organ wyjaśnił, że nie prowadził postępowania administracyjnego w przedmiocie powierzenia skarżącemu obowiązków służbowych na stanowisku zastępcy dyżurnego, czy też mianowania go na ww. stanowisko. Tym samym nie mógł dopuścić się bezczynności bądź przewlekłego postępowania.

W piśmie procesowym z dnia 5 sierpnia 2014 r. skarżący w całości podtrzymał swoja skargę. Nie zgodził się z twierdzeniem organu o tożsamości niniejszej sprawy ze sprawą II SAB/Ke 25/12. W niniejszej sprawie domaga się bowiem zakończenia, stosownie do treści art. 104 k.p.a., w terminie określonym w art. 35 k.p.a., wszczętego z urzędu postępowania w sprawie zmiany stanowiska służbowego.

Na rozprawie w dniu 17 września 2014 r. skarżący wyjaśnił, że domaga się zakończenia wszczętego z urzędu postępowania administracyjnego zgodnie z prawem, dotyczącego zajmowania przez niego stanowiska zastępcy dyżurnego KPP w S. W jego ocenie organ powinien to postępowanie zakończyć decyzją lub postanowieniem o zajmowaniu stanowiska zastępcy dyżurnego. Zdaniem skarżącego postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte z urzędu z chwilą powierzenia mu stanowiska zastępcy dyżurnego KPP w S. na mocy rozkazu personalnego z dniem 1 stycznia 2007 r. Powinien on zatem zostać mianowany na stanowisko zastępcy dyżurnego po okresie próby określonym w ww. rozkazie personalnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Przepis ten stanowi przeszkodę do równoczesnego prowadzenia postępowania sądowego ze skarg tego samego podmiotu na ten sam akt administracyjny oraz z powodu wcześniejszego jej merytorycznego załatwienia, a zatem odnosi się do pojęcia powagi rzeczy osądzonej (res iudicata), która zachodzi przy tożsamości przedmiotowej (tożsamość sprawy) i tożsamości podmiotowej (tożsamość stron).

W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że zakres podmiotowy i przedmiotowy niniejszej sprawy jest tożsamy ze sprawą zainicjowaną skargą M. M. z dnia 30 czerwca 2012 r. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w S. w przedmiocie "zgodnego z prawem załatwienia sprawy mianowania z dniem 1 stycznia 2008 r. skarżącego na stanowisko zastępcy dyżurnego Komendy Powiatowej Policji w S.", zakończoną wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 27 września 2012 r., w sprawie sygn. akt II SAB/Ke 25/12, oddalającym skargę.

Z akt rozpoznawanej sprawy, a także z akt sprawy II SAB/Ke 25/12, dopuszczonych w niniejszej sprawie z urzędu, jako dowód na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., wynika że obie te sprawy są tożsame. Prawomocnym wyrokiem z dnia 27 września 2012 r. sygn. II SAB/Ke 25/12, tutejszy Sąd merytorycznie rozstrzygnął, że w sprawie mianowania skarżącego na stanowisko zastępcy dyżurnego KPP w S. nie toczyło się żadne postępowanie administracyjne, a w konsekwencji organ ten nie był zobowiązany do wydania jakiegokolwiek aktu, bądź dokonania czynności kończącej postępowanie. Nie został bowiem złożony żaden pisemny wniosek o mianowanie skarżącego na stanowisko zastępcy dyżurnego. Ponieważ pisemny wniosek o mianowanie skarżącego na stanowisko zastępcy dyżurnego KPP w S., nie został złożony i to zarówno przez skarżącego, jak i przez jego właściwego przełożonego, to nie można przyjąć, aby toczyło się w sprawie tego mianowania jakiekolwiek postępowanie administracyjne, przez co Komendant Powiatowy Policji w S. nie mógł popaść w bezczynność przy jego załatwianiu. Skarżący nie wykazał ponadto, aby składał ustny wniosek o mianowanie na przedmiotowe stanowisko.

W wyroku z dnia 27 września 2012 r. Sąd przesądził ponadto, że przekroczenie określonego w art. 37 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2011 r., nr 287, poz. 1687 ze zm.) 12-miesięcznego terminu powierzenia mu obowiązków służbowych na stanowisku zastępcy dyżurnego KPP w S. nie oznacza, iż organ ma obowiązek mianować go na to stanowisko i w związku z tym toczy się w tej sprawie prowadzone przewlekle postępowanie z urzędu. Kwestia mianowania policjanta na stanowisko służbowe pozostawiona jest swobodnemu uznaniu przełożonego właściwego w sprawach osobowych funkcjonariusza oraz uzależniona od rzeczywistych możliwości kadrowych, finansowych i organizacyjnych jednostki, w której funkcjonariusz pełni służbę. Nawet więc rzeczywiste przekroczenie terminu, o jakim mowa w art. 37 ustawy o Policji nie rodzi obowiązku mianowania policjanta na powierzone mu stanowisko. Postępowanie w sprawie takiego mianowania nie może więc toczyć się z urzędu, gdyż żaden przepis ustawy o Policji tego nie przewiduje. Z uzasadnienia powyższego wyroku w sposób nie budzący wątpliwości wynika zatem, że jego podmiot i przedmiot jest tożsamy z podmiotem i przedmiotem objętym niniejszą skargą.

Ubocznie tylko należy wskazać, że z dopuszczonego z urzędu na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a dowodu z akt sprawy II SA/Ke 250/09 wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 21 maja 2009 r. oddalił skargę M. M. na decyzję-rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji utrzymującą w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w S. z dnia 5 lutego 2009 r. o zwolnieniu policjanta w służbie stałej M. M. ze służby w Policji z dniem 20 lutego 2009 r. W kwestii zwolnienia ze stanowiska zastępcy dyżurnego KPP w S. Sąd stwierdził, że "nie można zaakceptować poglądu wyrażonego w skardze, że dalsze powierzenie M. M. wykonywania obowiązków zastępcy dyżurnego KPP po 1 stycznia 2008 r., było równoznaczne z mianowaniem go na to stanowisko. Sprawy osobowe policjantów dotyczące między innymi zwolnienia ze służby w Policji, załatwia się bowiem na piśmie w formie rozkazu personalnego, o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej (§ 3 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów, Dz. U. z 2002r., Nr 151 poz. 1261). Skoro taki rozkaz nie został wydany, co zdaniem sądu było bezsporne, skarżący nie może skutecznie twierdzić, że w dacie zwolnienia go ze służby w Policji był policjantem mianowanym na stanowisko służbowe zastępcy dyżurnego KPP w S.

Istotne dla wyniku tej sprawy jest jednak tylko to, że sprawa bezczynności Komendanta Powiatowego Policji w S. w zakresie mianowania skarżącego na stanowisko zastępcy dyżurnego KPP w S., została już merytorycznie rozstrzygnięta wyrokiem tut. Sądu z dnia 27 września 2012 r. w sprawie sygn. akt II SAB/Ke 25/12.

W rozpoznawanej sprawie stan faktyczny i prawny nie uległ żadnej zmianie. Skarżący, wnosząc o "zakończenie zgodnie z przepisami prawa postępowania w przedmiocie zajmowania, w okresie czynnej służby w Policji, stanowiska zastępcy dyżurnego Komendy Powiatowej Policji w S." domaga się tego samego, co w sprawie zakończonej ww. wyrokiem tj. wydania aktu mianowania na stanowisko zastępcy dyżurnego KPP w S. Prawomocne osądzenie sprawy (res iudicata) odnosi ten skutek, że nie można w takiej samej sprawie wszcząć nowego postępowania sądowoadministracyjnego między tymi samymi stronami. Niedopuszczalne jest zatem wniesienie kolejnej skargi na bezczynność organu w sprawie mianowania na stanowisko zastępcy dyżurnego KPP w S., w sytuacji gdy wcześniej skarga na bezczynność w tym samym przedmiocie tj. mianowania skarżącego na wskazane wyżej stanowisko, została już prawomocnie przez sąd osądzona.

W konsekwencji, złożona przez stronę w tej sprawie skarga na bezczynność organu nie mogła zostać rozpoznana merytorycznie i została odrzucona, ponieważ w dacie orzekania przez Sąd w obrocie prawnym było i jest prawomocne merytoryczne rozstrzygnięcie takiej samej sprawy, wydane wcześniej przez sąd administracyjny.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. odrzucił skargę.