Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1352/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-07-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Ewidencja gruntów
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 20 ust. 2 pkt 1, 24 ust. 2a, ust. 2b  i ust. 2c
journal: Dz.U. 2019 poz 725
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jedn.
article: Par. 36, 37 ust. 1, 38 i 39, 61 ust. 1, 62 , 85
journal: Dz.U. 2019 poz 393
law: Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków - t.j.
article: Art. 7, 77 par. 1, 80
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: Art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Kasprzycki (spr.) Sędziowie WSA Janusz Bociąga WSA Halina Jakubiec Protokolant specjalista Bernadetta Szczypka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lipca 2020 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków Krowodrza Marty Suchodolskiej sprawy ze skargi M. C. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 14 października 2019 r. nr [...] w przedmiocie ewidencji gruntów skargę oddala


UZASADNIENIE

Zaskarżoną przez M. C. (zwanego dalej skarżącym) decyzją z dnia 14 października 2019 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096, zwanej dalej w skrócie – k.p.a.) oraz art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2019 r., poz. 725 ze zm., zwanej dalej Prawem geodezyjnym i kartograficznym), Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] 2019 r., znak: [...], orzekającą o "aktualizacji przebiegu granicy działki nr [...] droga (brak informacji o założonej księdze wieczystej) z działką nr [...] objętą księgą wieczystą [...] obręb W gmina Z, ujawnionej w bazie ewidencji gruntów i budynków, na podstawie operatu technicznego [...] przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego dnia 15.11.2018 r. sporządzonego przez geodetę uprawnionego W. G.".

Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach stanu faktycznego i prawnego:

Do Starosty został przedłożony operat pomiarowy [...], sporządzony przez geodetę uprawnionego W. G. wraz z wnioskiem Zarządu Dróg Powiatu o ujawnienie w ewidencji gruntów i budynków zmian wynikających z tego operatu.

Organ pierwszej instancji - Starosta - decyzją z dnia [...] 2019 r., znak: [...], orzekł o "aktualizacji przebiegu granicy działki nr [...] droga (brak informacji o założonej księdze wieczystej) z działką nr [...] objętą księgą wieczystą [...] obręb W gmina Z, ujawnionej w bazie ewidencji gruntów i budynków, na podstawie operatu technicznego [...] przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego dnia 15.11.2018 r. sporządzonego przez geodetę uprawnionego W. G.".

W ustawowym terminie skarżący wniósł pismo z dnia 18 czerwca 2019 r. (podpisane również przez żonę – A. C.) o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty z [...] 2019 r.( nr [...]). Dołączył kopie swoich pism skierowanych do Starostwa Powiatowego z dnia: 2 listopada 2018 r., 9 października 2018 r., 18 marca 2019 r.

Organ odwoławczy pismem, znak: [...], z dnia 26 czerwca 2019 r. zwrócił się zatem do wnioskodawców o jednoznaczne wskazanie, czy pismo z dnia 18 czerwca 2019 r. należy traktować jako wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty z [...] 2019 r., znak: [...], rozpoznawany w trybie nadzwyczajnym, czy też jako odwołanie od tej decyzji.

W odpowiedzi na wezwanie skarżący i A. C. wskazali, by wniosek z dnia 18 czerwca 2019 r. traktować jako odwołanie od decyzji Starosty z dnia [...] 2019 r.( nr [...]).

W odniesieniu do odwołania A. C. organ odwoławczy wydał w dniu 14 października 2019 r., postanowienie, znak: [...], którym stwierdził na podstawie art. 134 k.p.a. niedopuszczalność tego odwołania, a Sąd nieprawomocnym wyrokiem z dnia 7 kwietnia 2020 r., sygn. akt III SA/Kr 1353/19, skargę na to postanowienie oddalił.

Odwołanie skarżącego zostało natomiast rozpatrzone.

Rozpoznając odwołanie skarżącego, opisaną na wstępie decyzją Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że podstawową zasadą prowadzenia ewidencji jest zasada aktualności, to jest utrzymania operatu ewidencyjnego w zgodności z aktualnymi dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi, zawartą w § 44 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (t. jedn., Dz. U. z 2019 r., poz. 393, zwanego dalej rozporządzeniem w sprawie ewidencji gruntów i budynków).

Organ wyjaśnił, że aktualizacja operatu następuje przez wprowadzenie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych (§ 45 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków) w celu ujawnienia nowych danych ewidencyjnych, a także zastąpienia danych niezgodnych ze stanem faktycznym, stanem prawnym lub obowiązującymi standardami technicznym i odpowiednimi danymi zgodnymi ze stanem faktycznym lub prawnym oraz obowiązującymi standardami technicznymi oraz wyeliminowania danych błędnych.

Wskazał, że w świetle art. 24 ust. 2a Prawa geodezyjnego i kartograficznego informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków podlegają aktualizacji z urzędu, jeżeli zmiany tych informacji wynikają z: a) przepisów prawa, b) dokumentów, o których mowa w art. 23 ust. 1-4, c) materiałów zasobu, d) wykrycia błędnych informacji lub na wniosek uprawnionych podmiotów, w tym właścicieli nieruchomości lub władających gruntami na zasadach samoistnego posiadania. Dodał przy tym, że aktualizacja może nastąpić w dwojakim trybie: albo w trybie czynności materialno-technicznej, albo w drodze decyzji administracyjnej.

Zdaniem organu odwoławczego, rozpatrując niniejszą sprawę należało przede wszystkim uwzględnić te przepisy rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, które normują zagadnienie określenia przebiegu granic działek ewidencyjnych. Organ wskazał zatem, że według § 36 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków "Przebieg granic działek ewidencyjnych wykazuje się w ewidencji na podstawie dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, sporządzonej: 1) w postępowaniu rozgraniczeniowym, 2) w celu podziału nieruchomości, 3) w postępowaniu scaleniowym i wymiany gruntów, 4) w postępowaniu dotyczącym scalenia i podziału nieruchomości, 5) na potrzeby postępowania sądowego lub administracyjnego, a następnie wykorzystanej do wydania prawomocnego orzeczenia sądowego lub ostatecznej decyzji administracyjnej, 6) przy zakładaniu, na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów, katastru nieruchomości i ewidencji gruntów i budynków, 7) przez Straż Graniczną, jeżeli dokumentacja ta określa przebieg granic państwa z dokładnością odpowiednią dla ewidencji, 8) w wyniku pomiaru sytuacyjnego istniejących lub wznowionych znaków granicznych albo wyznaczonych punktów granicznych". Wyjątkiem od powyższego jest rozwiązanie przewidziane w § 37 ust.1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, dopuszczające w sytuacji, gdy brak jest dokumentacji wymienionej w § 36 lub jeżeli zawarte w niej dane

nie są wiarygodne, na pozyskanie danych dotyczących przebiegu granic działek ewidencyjnych w wyniku geodezyjnych pomiarów terenowych lub geodezyjnych pomiarów fotogrametrycznych poprzedzonych ustaleniem przebiegu tych granic.

Organ odwoławczy podkreślił, że niniejsze postępowanie zostało przeprowadzone, w związku z operatem technicznym, wpisanym do ewidencji materiałów zasobu pod nr [...] w dniu 15 listopada 2018 r., sporządzonym przez geodetę uprawnionego W. G., dotyczącym przebiegu granic działki drogowej nr [...] na odcinku z działkami nr [...], [...], [...] położonymi w W gmina Z.

Organ wyjaśnił, że w zakresie przebiegu granicy działki drogowej nr [...] z działkami nr [...] i [...] w związku ze złożonymi wnioskami podmiotów ewidencyjnych i wskazanej w tych wnioskach dokumentacji geodezyjnej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, stosownie do art. 24 ust. 2b pkt h) Prawa geodezyjnego i kartograficznego, dokonano aktualizacji danych ewidencyjnych w drodze czynności materialno-technicznej.

Natomiast skarżący - właściciel działki nr [...] - takiego wniosku nie złożył. Wobec tego obligowało to Starostę do przeprowadzenia postępowania administracyjnego i jego zakończenia decyzją o aktualizacji ewidencji gruntów i budynków (w myśl art. 24 ust. 2 b pkt 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego) lub o odmowie jej dokonania (w myśl art. 24 ust. 2c Prawa geodezyjnego i kartograficznego). Zatem działanie Starosty w tym zakresie organ odwoławczy ocenił jako prawidłowe

Organ odwoławczy wskazał, że dokonał analizy i oceny zgromadzonej dokumentacji, tj.: map ewidencyjnych obrębu W - archiwalnej analogowej w skali 1:2000 i obowiązującej zmodernizowanej w postaci cyfrowej wykreślonej w skali 1:2000 (KERG [...] z dnia 10 lutego 2010 r.), operatów technicznych: KERG [...] - z założenia nowej ewidencji gruntów i budynków; KERG [...] z 4 czerwca 1982 r. z podziału działek pod poszerzenie drogi nr [...] w W gminie Z, także dokumentacji poszerzonej o dodatkowe materiały dowodowe na skutek złożonego przed organem odwoławczym żądania A. C. i skarżącego. W szczególności dokonał wnikliwej analizy i oceny operatu technicznego [...] przyjętego 15 listopada 2018 r. do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, który ma stanowić podstawę zmiany danych ewidencyjnych opisujących przebieg granicy działki drogowej nr [...] (dawne oznaczenie nr [...] ) na odcinku z działkami nr: [...], [...], [...].

Organ odwoławczy podkreślił, że zarówno on, jak i organ pierwszej instancji, zobowiązane przepisem § 37 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, musiały rozważyć i ocenić, czy w świetle przepisów ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne i rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, istnieją podstawy do aktualizacji ewidencji gruntów i budynków, polegającej na zmianie przebiegu granicy działki nr [...] (drogi) z działką nr [...], na podstawie wskazanego operatu technicznego [...].

Organ odwoławczy stwierdził, że odnośnie do przedmiotowej granicy zachodziły okoliczności, wskazane w § 37 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, otwierające możliwość pozyskania danych dotyczących przebiegu przedmiotowej granicy działek ewidencyjnych w drodze geodezyjnych pomiarów terenowych lub fotogrametrycznych, poprzedzonych ustaleniem przebiegu granic na gruncie. Organ wyjaśnił mianowicie, że w roku 2009 podczas prac modernizacyjnych (operat techniczny KERG [...]) położenie punktów granicznych wyznaczających przebieg granicy działki drogowej nr [...] (dawne oznaczenie nr [...]) na odcinkach sąsiadujących z działkami nr [...], [...], [...] zostało określone na podstawie digitalizacji mapy ewidencyjnej, czyli przetworzenia z postaci analogowej w skali 1:2000 do postaci numerycznej. Oznacza to, że wykonawca prac modernizacyjnych - nie wykorzystał danych pomiarowych określających położenie punktów granicznych z zachowaniem standardów dokładnościowych z operatu pomiarowego KERG [...] - którym podzielono działki pod poszerzenie drogi nr [...] w W, tj. między innymi działkę nr [...] o pow. 1,5610 ha na działki: nr [...] o pow. 0,0800 ha (z przeznaczeniem pod drogę) i nr [...] o pow. 1,4810 ha pozostającą przy dotychczasowym właścicielu. Dokonał wyłącznie wektoryzacji istniejącej analogowej mapy ewidencyjnej w skali 1:2000. Spowodowało to, że dane zawarte na zmodernizowanej mapie ewidencyjnej były niewiarygodne. Nie realizowały bowiem przepisów rozporządzenia oraz obowiązujących standardów technicznych.

Zarząd Dróg Powiatu w celu wyjaśnienia rozbieżności w przebiegu przedmiotowej granicy i ewentualnego usunięcia nieprawidłowości w zmodernizowanym operacie ewidencyjnym zlecił więc geodecie uprawnionemu W. G. wykonanie pracy geodezyjnej, mającej na celu dokonanie w trybie §§ 37 ust.1, 38 i 39 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, ustalenia przebiegu granic działki drogowej nr [...] ( dawne oznaczenie nr [...]) z działkami nr [...], [...], [...] oraz ich geodezyjnego pomiaru terenowego.

Organ opisał, że w dniu 30 października 2018 r. na gruncie stawili się: J. Ż. - właścicielka działki nr [...] objętej [...], W. W., właściciel działki nr [...] objętej [...] i upoważniony przedstawiciel reprezentujący Zarząd Dróg Powiatu (odnośnie do działki drogowej nr [...] - dawne oznaczenie nr [...]). Natomiast skarżący - właściciel działki nr [...], objętej [...] - mimo skutecznego zawiadomienia o terminie ustalenia przebiegu granic, tj. za zawrotnym potwierdzeniem odbioru, nie później niż 7 dni przed wyznaczonym terminem (przesyłka nieodebrana mimo dwukrotnego awizowania: 28 września 2018 r. i 15 października 2018 r.) nie stawił się na gruncie. Organ przywołał więc przepis § 38 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, zgodnie z którym nieusprawiedliwione niewzięcie udziału w czynnościach podjętych w celu ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych przez prawidłowo zawiadomionego właściciela, nie stanowi przeszkody do ich przeprowadzenia.

Wskazał, że przepis § 39 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków stanowi, że "Ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych, w tym położenia wyznaczających je punktów granicznych, dokonuje wykonawca na podstawie zgodnych wskazań właścicieli lub użytkowników wieczystych tych działek albo osób władających tymi działkami na zasadach samoistnego posiadania, potwierdzonych ich zgodnym oświadczeniem złożonym do protokołu ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych".

Z kolei ust. 2 i 3 ww. paragrafu wskazują, że "W przypadku gdy właściwe podmioty nie złożą do protokołu ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych zgodnego oświadczenia, przebieg granic działek ewidencyjnych, w tym położenie wyznaczających je punktów granicznych, ustala wykonawca według ostatniego spokojnego stanu posiadania, jeżeli ten stan posiadania nie jest sprzeczny

z informacjami zawartymi w dostępnych dokumentach określających stan prawny gruntów w granicach tych dziatek. W przypadku gdy spokojnego stanu posiadania, nie można stwierdzić lub jest on sprzeczny z informacjami zawartymi w dostępnych dokumentach określających stan prawny gruntów, przebieg granic działek ewidencyjnych obejmujących te grunty, w tym położenie wyznaczających te granice punktów granicznych, ustala wykonawca po zbadaniu położenia znaków i śladów granicznych oraz po przeprowadzeniu analizy wszelkich dostępnych dokumentów, zawierających informacje w tym zakresie, w tym oświadczeń zainteresowanych podmiotów i świadków."

Organ odwoławczy wyjaśnił, że z protokołu ustalenia przebiegu granic działki drogowej nr [...] z działkami sąsiednimi nr: [...] i [...] oraz ze stanowiących jego integralną część szkicu granicznego Nr 1 i 2 oraz mapy z pomiaru kontrolnego do analizy (operat nr [...]) wynika, że przebieg granic ustalono w dniu 30 października 2018 r. według § 39 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, czyli zgodnych wskazań właścicieli, potwierdzonych ich zgodnym oświadczeniem złożonym do protokołu ustalenia przebiegu granic.

Wskazał zatem, że przebieg granicy działki nr [...]:

- z działką nr [...] opisano punktami granicznymi "od pkt [...] przez [...], [...] (istniejący granicznik) do pkt [...]", według danych z operatu technicznego KERG [...]; podpis w pozycji pierwszej protokołu złożyli J. Ż. - właścicielka działki [...] i upoważniony przedstawiciel Zarządu Dróg Powiatu;

- z działką nr [...] opisano punktami granicznymi "od pkt [...] do pkt [...] (istniejący granicznik)" według danych z operatu KERG [...]; podpis w pozycji trzeciej protokołu złożyli: W. W. właściciel działki [...] i upoważniony przedstawiciel Zarządu Dróg Powiatu;

- z działką nr [...] opisano punktami granicznymi "od pkt [...], przez [...], [...], do [...]" według danych z operatu pomiarowego KERG [...]; podpis w pozycji drugiej protokołu złożył upoważniony przedstawiciel Zarządu Dróg .

W kolumnie 11 protokołu geodeta uprawniony W. G. zawarł następującą adnotację:

" p. C. M. nie odebrał zawiadomienia i nie stawił się na grunt". W związku takimi okolicznościami przebieg tej granicy wykonawca ustalił według § 39 ust. 3 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Organ wskazał, że w sprawozdaniu technicznym, zawartym w operacie [...], wykonawca prac geodezyjnych poinformował, że: "Przy wykonywaniu operatu modernizacji ewidencji gruntów [...] pominięto operat podziałowy [...]. Dnia 14.08.2018 r. wyznaczyłem pkt graniczne wg danych z tego operatu i spisałem protokół z czynności wyznaczenia pkt granicznych. Po złożeniu operatu do klauzuli wyjaśniono mi że zastosowałem nieodpowiedni tryb (wyznaczenie pkt granicznych). Wyznaczyłem kolejne spotkanie w terenie na dzień 30.10.2018 r. i spisałem ze stronami protokół z ustalenia granicy działki ewidencyjnej. Chciałbym też nadmienić, że p. C. M. nie odebrał zawiadomień ani o pierwszym ani o drugim terminie wyznaczenia i ustalenia granic i nie zjawił się o wyznaczonej godzinie w terenie choć wcześniej dnia 30.10.2018 wraz z żoną utrudniał wykonanie pomiaru". W ocenie organu potwierdza to wystąpienie M. i A. C. z dnia 2 listopada 2018 r., skierowane do Starostwa Powiatowego (kopia dołączona do odwołania), w którym zawarta jest dokładna informacja o przebiegu w dniu 30 października 2018 r. czynności geodezyjnych wykonywanych przez geodetę W. G. i jego "bezprawnym wtargnięciu" na działkę nr [...], skutecznie uniemożliwionych przez właściciela i jego żonę łącznie z powiadomieniem Policji. Skarżący M. i A. C. w swym piśmie stwierdzają "kolejny raz domagamy się od Waszej instytucji, aby zaprzestała umożliwienia w nieskończoność geodecie p. G. i innym łamania prawa i działania na naszą szkodę". Organ wskazał, że Starosta udzielił odpowiedzi i wyjaśnił zainteresowanym, że granica pomiędzy działkami nr [...] i [...] jest granicą wspólną dwóch różnych podmiotów ewidencyjnych. Każdy z nich ma więc prawo do zlecenia prac mających na celu odtworzenie przebiegu granic ewidencyjnych swoich nieruchomości. Zarząd Dróg Powiatu, który zarządza drogą, stanowiącą działkę nr [...], zlecił wykonanie prac uprawnionemu geodecie W. G. Są one wykonywane zgodnie z prawem, na podstawie art. 12 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (...) i zostały zgłoszone w dniu 22 czerwca 2018 r. do właściwego organu prowadzącego powiatowy zasób geodezyjny i kartograficzny. Zgodnie z art. 13 wyżej wymienionej ustawy osoby wykonujące prace geodezyjne i kartograficzne mają prawo do: 1) wstępu na grunt i do obiektów budowlanych oraz dokonywania niezbędnych czynności związanych z wykonywanymi pracami; 2) dokonywania przecinek drzew i krzewów, niezbędnych do wykonywania prac geodezyjnych; 3) nieodpłatnego umieszczania na gruntach i obiektach budowlanych znaków geodezyjnych, grawimetrycznych i magnetycznych oraz urządzeń zabezpieczających te znaki, 4) umieszczania na gruntach i obiektach budowlanych budowli triangulacyjnych (...). Zgodnie z art. 14 ustawy właściciel lub inna osoba władająca nieruchomością są obowiązani umożliwić jednostkom wykonawstwa geodezyjnego, wykonanie prac geodezyjnych i kartograficznych określonych w ustawie. Powyższe stanowisko podzielił organ odwoławczy.

Organ odwoławczy wyjaśnił dalej, że w operacie [...] wykonawca zamieścił między innymi numeryczny opis granic działki (drogowej) nr [...] (dawniej nr [...]) na odcinku z działką nr [...]. Przebieg tej granicy opisują punkty graniczne nr: [...], [...], [...], [...]. Współrzędne tych punktów granicznych pozyskano w wyniku ustalenia przebiegu granic w trybie § 39 ust. 3 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków i ich pomiaru, dokonanych na gruncie w dniu 30 października 2018 r., z wykorzystaniem informacji zawartych w operacie technicznym KERG [...]. Przebieg przedmiotowej granicy został opisany są za pomocą współrzędnych prostokątnych płaskich w układzie 2000, o wymaganym formacie danych i spełniających standardy techniczne, zgodnych z § 61 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Przepis ten stanowi bowiem, że "Numerycznego opisu granic jednostek ewidencyjnych, obrębów oraz działek ewidencyjnych dokonuje się za pomocą odpowiednich zbiorów punktów granicznych, których położenie względem osnowy geodezyjnej 1 klasy zostało określone na podstawie geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych z błędami średnimi nieprzekraczającymi 0,30 m, w sposób zapewniający odwzorowanie położenia i kształtu tych obiektów przestrzennych oraz wzajemnego powiązania między nimi.

Organ wskazał następnie, że obliczono powierzchnię działki nr [...], zgodnie z § 62 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, w świetle którego "pole powierzchni działek ewidencyjnych oblicza się za pomocą współrzędnych prostokątnych płaskich, o których mowa w § 61 (...)".Przypomniał organ, że działka nr [...] o pow. 1,5610 ha została podzielona na działki nr: [...] o pow. 0,0800 ha (z przeznaczeniem pod poszerzenie drogi nr [...] w W) i nr [...] opow.1,4810 ha (pozostającą przy dotychczasowym właścicielu), z tym że powierzchnie tych działek obliczono wówczas graficznie (operat KERG [...] z dnia 4 czerwca 1982 r.). Z kolei w operacie technicznym KERG [...], z prac modernizacyjnych, przebieg granic określono poprzez wektoryzację analogowej mapy ewidencyjnej w skali 1:2000. Dla działki nr [...] wykazano powierzchnię wynoszącą 1,5015 ha, uzyskaną w sposób analityczny, z wykorzystaniem współrzędnych punktów granicznych pozyskanych w wyniku wektoryzacji. Obecnie na skutek ustalenia przebiegu granicy działki nr [...] z działką drogową nr [...], według § 39 ust. 3 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, na podstawie danych z operatu nr KERG [...], opisują ją punkty graniczne nr nr: 72, 59, 57, 71, a obliczona kontrolnie, z wykorzystaniem ich współrzędnych, powierzchnia działki nr [...] wynosi 1,5218 ha.

Wobec powyższego organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że "Ustalona w operacie granica między działkami nr nr [...] i [...] odpowiada granicy między działkami [...] i [...] z operatu wywłaszczeniowego KERG [...]. Ustalenia te potwierdzają między innymi odnalezione w terenie znaki graniczne".

Podkreślił, że zgodnie z § 85 ust. 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków podlegają aktualizacji na podstawie opracowań geodezyjnych, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, spełniających wymagania rozporządzenia w zakresie formatu danych i standardów technicznych tych danych oraz zawierających wykazy zmian danych ewidencyjnych, o których mowa w § 46 ust. 3.

W tym przypadku punkty graniczne opisane na szkicu granicznym nr 2 numerami: [...], [...], [...], [...], których współrzędne wykonawca pozyskał w wyniku geodezyjnego pomiaru terenowego, poprzedzonego ustaleniem ich położenia w trybie § 39 ust. 3 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, jednoznacznie określają przebieg granicy działki nr [...] (dawniej nr [...]) z działką nr [...]. Położenie punktów granicznych zostało określone zgodnie z obowiązującymi standardami technicznymi względem osnowy geodezyjnej 1 klasy z błędami średnimi nie przekraczającymi 0,30 m w sposób zapewniający odwzorowanie położenia i kształtu tych obiektów przestrzennych oraz wzajemnego powiązania między nimi. Zatem realizuje wymagania § 61 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Ponadto geodeta uprawniony W. G. sporządził wykaz zmian danych ewidencyjnych dotyczących dokładności położenia punktów granicznych nr nr: [...], [...], [...], [...] wyznaczających przebieg granicy działki nr [...] z działką nr [...], zgodnie z przepisem § 46 ust. 3 rozporządzenia.

Zatem operat techniczny [...], przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 15 listopada 2018 r., w ocenie organu odwoławczego, mógł stanowić podstawę do dokonania zmian danych ewidencyjnych i nie wymagał uzupełnienia.

Organ odwoławczy zaakcentował, że istota ewidencji polega, jak sama nazwa wskazuje, na rejestrowaniu istniejącego stanu prawnego gruntu lub budynku. W żadnym razie rolą ewidencji i prowadzących ją organów nie jest rozstrzyganie sporów własnościowych, a więc dotyczących takich kwestii jak: komu przysługuje prawo własności, jaki jest jego zasięg lub jakie są jego ograniczenia. Błędne jest, zatem oczekiwanie skarżącego, że w ramach postępowania mającego na celu aktualizację danych ewidencyjnych dojdzie do załatwienia sporu o granice, ponieważ organy ewidencyjne są nie uprawnione do rozstrzygania tego rodzaju kwestii, lecz jedynie do zbadania, czy na podstawie dostępnych dokumentów zasadne jest dokonanie aktualizacji istniejących w ewidencji wpisów. Organy ewidencyjne są tylko rejestratorem, tych zmian prawnych, które zostały ustalone w innym trybie lub przez inne organy, a mogą tego dokonać wyłącznie w oparciu o decyzje administracyjne, orzeczenia sądowe, akty notarialne, w których zawarte są dane objęte ewidencją gruntów. Rejestr ma więc charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny.

Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ stwierdził, że nie zasługują one na uwzględnienie. Nie znajdują oparcia w obowiązujących przepisach prawa. Organ odwoławczy ponownie podkreślił fakt wynikający z dokumentacji, że zarówno w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji, jak i w operacie technicznym nr [...] sporządzonym przez geodetę uprawnionego W. G. stwierdzono, że to w pracach modernizacyjnych, czyli w operacie technicznym KERG [...], nie wykorzystano danych, będących wynikiem pomiarów geodezyjnych, zawartych w operacie technicznym KERG [...], określających położenie punktów granicznych wyznaczających przebieg granicy działki drogowej nr [...] z działkami nr [...], [...], [...]. Ani Starosta ani tym bardziej geodeta uprawniony W. G. nie podważają tytułu prawnego ustanowionego decyzją Wojewody dla działki nr [...] o pow. 0,0800 ha, powstałej w wyniku podziału działki nr [...] operatem technicznym KERG [...] pod poszerzenie drogi [...] w W w gminie Z. Wojewoda decyzją, znak: [...] z dnia 5 grudnia 2006 r. stwierdził, że "z dniem 1 stycznia 1999 r. Powiat nabył z mocy prawa, własność nieruchomości położonej w powiecie krakowskim, gmina Z, obręb W, oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,0800 ha, zajętą pod drogę powiatową (...) relacji Z - W - W, a której właścicielem w dniu 31 grudnia 1998 r. był M. C. s. B. i M. oraz A. C. c. J. i A., na prawach wspólności ustawowej małżeńskiej. Działka nr [...] została zniesiona do działki nr [...]". Wobec niezaskarżenia tej decyzji w czasie i trybie ustawowo przewidzianym stała się ostateczna z dniem 2 stycznia 2007 r. Z historii zapisów w rejestrze gruntów dla obrębu W, gmina Z, w jednostce rejestrowej nr [...] wynika, że wskazaną ostateczną decyzję Wojewody, przenoszącą własność działki nr [...], która weszła w skład działki drogowej nr [...], Starosta w roku 2007 w ramach czynności materialno-technicznej (zmiana numer [...]), ujawnił w bazie danych ewidencyjnych. Aktualnie w jednostce rejestrowej [...] wykazana jest działka drogowa nr [...] o pow. 2,4459 ha (dla której nie założono księgi wieczystej) z zarejestrowanym stanem prawnym na rzecz Skarbu Państwa w zarządzie "Zarządu Dróg Powiatu" z siedzibą w B, przy ulicy K. W tym zakresie szczegółowych wyjaśnień skarżącemu Starosta udzielił w piśmie z dnia 18 kwietnia 2018 r., znak: [...], a także w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji, szczegółowo wyjaśniając także kwestię zmiany numeru działki drogowej na numer obecnie obowiązujący - nr [...], które to stanowisko organ odwoławczy w pełni podzielił. Stąd zarzuty dokonania niewłaściwej oceny operatu geodety W. G., zawartej w decyzji organu pierwszej instancji, w tym podniesione argumenty, że "...oszukano wtedy Wojewodę, a właścicielowi nieruchomości wypłacono odszkodowanie nienależne", organ odwoławczy uznał za nieuzasadnione.

Podnoszona przez skarżącego kwestia, że "do dnia dzisiejszego dr. powiat., nr dz. 196 nie ma założonej księgi wieczystej' nie należy do kompetencji organu prowadzącego ewidencję gruntów i budynków lecz do organu reprezentującego prawa właścicielskie Skarbu Państwa, dlatego nie podlega rozpoznaniu przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego.

Stwierdzenie skarżącego, że "Gdyby decyzja Starosty nr [...] z dn. 17.05.2019 r. została wykonana to właściciel drogi powiatowej wymieniony również w decyzji Woj. Małop. z dn. 5.12.20016 r. przysporzyłby sobie bezprawnie korzyści majątkowej w postaci kolejnego zabrania gruntu pod drogę powiatową z naszej dz. nr [...]" organ uznał za bezzasadne i sprzeczne z materiałem dowodowym.

Organ po raz kolejny szczegółowo wyjaśnił, że na mapie uzupełniającej w skali 1:500, wykonanej w celu zobrazowania aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków, przebieg granicy działki nr [...] z działką drogową nr [...], ustalony w trybie § 39 ust. 3 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków

i pomierzony w nawiązaniu do osnowy geodezyjnej, wykreślono w kolorze czerwonym wykorzystując wprost współrzędne punktów granicznych nr nr [...], [...], [...], [...]. Natomiast w kolorze zielonym przestawiono dotychczasową granicę tych działek, określoną współrzędnymi punktów granicznych nr nr [...], [...], [...], [...], pozyskanych w toku modernizacji, z wektoryzacji mapy analogowej w skali 1:2000 (operat nr KERG [...]). Z kolei kolorem czarnym zobrazowano trwałe ogrodzenie (na szkicu polowym Nr 2 z sierpnia 2018 r. oznaczone pikietami nr 9, 8, 12, 13, 14), które wchodzi w pas drogowy, określony punktami granicznymi nr nr [...], [...], [...], [...] wyznaczonymi w oparciu o dokumentację źródłową (operat techniczny KERG [...] podziału działki nr [...] na działki nr [...] i [...]. Granica pomiędzy działką nr [...] a działką drogową nr [...] ustalona w postępowaniu ewidencyjnym nie ma zatem charakteru granicy prawnej. Tym samym, wskazał organ odwoławczy, jeżeli skarżący uważa, że zasięg prawa jego własności do nieruchomości jest odmienny od przebiegu granicy ewidencyjnej ustalonej w trybie ewidencyjnym, to dokonane ustalenie nie stanowi przeszkody do ewentualnego wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego na jego wniosek. Przy czym organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków nie posiada kompetencji do podejmowania takich czynności, należą one do organów prowadzących postępowanie rozgraniczeniowe (wójta, burmistrza prezydenta miasta) i do sądów powszechnych.

Organ odwoławczy żądania skarżącego, zawartego w piśmie z dnia 23 września 2019 r., o zwrócenie się do Zarządu Dróg Powiatu o udostępnienie (uzupełnienie) dokumentacji od 2016 r. w sprawie realizacji prac geodezyjnych w ramach prowadzonego zadania inwestycyjnego, nie uwzględnił. Dokumentacja ta nie ma, zdaniem organu, znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. W myśl art. 80 k.p.a. to organ dokonuje oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona czy też zachodzą przesłanki do jej uzupełnienia o wskazaną dokumentację.

Organ odwoławczy podzielił zatem stanowisko organu pierwszej instancji. Uznał podjęte, merytoryczne rozstrzygnięcie za prawidłowe. Okoliczności istotne dla niniejszego postępowania zostały dostatecznie wyjaśnione, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji. W sprawie zgromadzono niezbędny materiał dowodowy oraz zapewniono czynny udział stronom na każdym etapie postępowania administracyjnego.

Organ podkreślił, że ustalenie przebiegu granicy działki ewidencyjnej kończy się z chwilą opracowania operatu technicznego i przyjęcia go do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. To operat techniczny jest dokumentem geodezyjnym stanowiącym podstawę decyzji i w operacie winny być zawarte wszystkie dane i informacje, które ujawnione zostaną w ewidencji gruntów i budynków. Organ pierwszej instancji zatem, zasadnie, zgodnie z obowiązującymi przepisami, orzekł o aktualizacji informacji zawartych w operacie ewidencji gruntów i budynków dla obrębu W w przedmiocie przebiegu granicy działki drogowej nr [...] (dawne oznaczenie nr [...]) z działką nr [...] zgodnie z operatem technicznym przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 15 listopada 2018 za nr [...].

Wykonawca ww. pracy geodezyjnej, poprzez ustalenie przebiegu granicy opisanej na szkicu granicznym punktami granicznymi nr [...], [...], [...], [...], na podstawie dokumentacji geodezyjnej, tj. operatu KERG [...], dotyczącego podziału nieruchomości pod poszerzenie drogi nr [...] w W, między innymi działki nr [...] na działki: nr [...] o pow. 0,0800 ha (z przeznaczeniem pod drogę) i [...] (pozostającą przy dotychczasowym właścicielu), doprowadza do zgodności stan ewidencyjny ze stanem prawnym ustanowionym ostateczną decyzją Wojewody, znak : [...] z dnia 5 grudnia 2006 r.

W związku z tym organ odwoławczy utrzymał w mocy w całości decyzję organu pierwszej instancji.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której skarżący podniósł następujące zarzuty:

- zaskarżone decyzje dotyczą prowadzenia bezprzedmiotowego postępowania administracyjnego, którego to przedmiot został uregulowany prawomocną Decyzją Wojewody z dnia 5 grudnia 2016 r. (w załączeniu do niniejszego pisma);

- według organu odwoławczego błędnym jest twierdzenie, że działka [...] była zajęta pod poszerzenie drogi nr [...] (Decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dn. 14 października 2019 r., str.3).

Skarżący wyjaśnił, że zgodnie z decyzją Wojewody z dnia

5 grudnia 2006 r. działka [...] (której współwłaścicielem była również moja żona A. C.) była zajęta pod drogę powiatową nr [...] ([...]) i została w całości zniesiona do działki [...] drogi powiatowej istniejącej do dnia dzisiejszego w takim kształcie granic na gruncie i w ewidencji gruntów i budynków Starostwa Powiatowego i jako prawnie obowiązujące oznaczenie działki [...] a nie działki [...].

Skarżący uważa zatem, że obydwie decyzje powinny dotyczyć obojga współwłaścicieli działki [...], wymienionych w prawomocnej decyzji Wojewody z dnia 5 grudnia 2006 r. (oraz operatu KERG [...]), na które to dokumenty powołuje się geodeta W. G. w bezprzedmiotowym operacie oraz organ pierwszej i drugiej instancji. Skarżący zarzucił organowi odwoławczemu, że nie pozyskał od wnioskodawcy Zarządu Dróg Powiatu dowodów, o które wnosił w piśmie z dnia 23 września 2019 r., co jest błędem. Należało bowiem rzetelnie i całościowo ocenić materiał dowodowy, który jest w posiadaniu wnioskodawcy i dotyczy postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Starosty nr [...] z dnia 17 maja 2019 r.

Podniósł także zarzut, pominięcia przez organ odwoławczy dowodów pozyskanych z Wydziału Gospodarki Nieruchomościami Starostwa Powiatowego, o które wnosił i które były w zgromadzonym materiale dowodowym, prowadzonym w postępowaniu administracyjnym przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego.

Wniósł więc o niedokonywanie aktualizacji operatu co do przebiegu granicy pomiędzy działką nr [...] a działką nr [...].

Pod skargą widnieje także podpis żony skarżącego – A. C.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn., Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu zgodności z prawem (legalności) tej działalności administracji publicznej, a więc czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa.

Skargę w rozpatrywanej sprawie wniósł jedynie skarżący. Świadczy o tym oznaczenie na pierwszej stronie (w górnym jej lewym rogu) jako wnoszącego ten środek zaskarżenia imienia i nazwiska oraz adresu skarżącego, zgodnie z art. 46 § 2 pkt 1 lit. a P.p.s.a. Na wezwanie Sądu to skarżący podał też nr PESEL uzupełniając braki formalne skargi (k. 25 i 30 akt sądowych). Istotnie, pod tekstem skargi widnieje także podpis żony skarżącego, ale skarżący na rozprawie w dniu 15 lipca 2020 r. na pytanie Sądu wyjaśnił, że podpis żony pod skargą znalazł się tylko z uwagi na popieranie przez nią przedstawionej w niej argumentacji. Ponadto, żona skarżącego została umocowana do występowania jako jego pełnomocnik.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przeprowadzona bowiem według wyżej wskazanych kryteriów kontrola wydanych w niniejszej sprawie decyzji doprowadziła Sąd do stwierdzenia, że nie tkwią w nich wady skutkujące stwierdzeniem nieważności, czy wznowieniem postępowania. Organy nie naruszyły też przy ich wydawaniu prawa w stopniu skutkującym ich uchyleniem.

Materialnoprawną podstawę kontrolowanych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2019 r., poz. 725, zwanej dalej Prawem geodezyjnym i kartograficznym), oraz przepisy wykonawcze do tej ustawy - rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (t. jedn., Dz. U. z 2019 r., poz. 393, zwanego dalej rozporządzeniem w sprawie ewidencji gruntów i budynków) w brzmieniu obowiązującym na datę zaskarżonej decyzji.

Podstawą zaś podjętych w niniejszej sprawie decyzji – o aktualizacji danych ewidencyjnych w zakresie przebiegu granicy pomiędzy działkami ewid. Nr [...] i nr [...], położonych w obrębie W gmina Z, ujawnionych w bazie ewidencji gruntów i budynków, był operat techniczny [...] przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 15 listopada 2018 r. sporządzony przez geodetę uprawnionego W. G.

W świetle treści art. 24 ust. 2a Prawa geodezyjnego i kartograficznego, nie budzi wątpliwości kwestia, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mogą podlegać aktualizacji z urzędu lub na wniosek podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, czyli właścicieli nieruchomości (lub podmiotów władających na zasadzie samoistnego posiadania).

Zgodnie zatem z art. 24 ust. 2b Prawa geodezyjnego i kartograficznego aktualizacja informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje: 1) w drodze czynności materialno-technicznej na podstawie : a) przepisów prawa, b) wpisów w księgach wieczystych, c) prawomocnych orzeczeń sądu, d) ostatecznych decyzji administracyjnych, e) aktów notarialnych, f) zgłoszeń budowy budynku, zawiadomień o zakończeniu budowy budynku oraz zgłoszeń rozbiórki budynku, o których mowa odpowiednio w art. 30, art. 54 oraz art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, oraz zgłoszeń dotyczących zmiany sposobu użytkowania budynku lub jego części, o których mowa w art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, do których właściwy organ nie wniósł sprzeciwu, g) wpisów w innych rejestrach publicznych, h) wniosku zainteresowanego podmiotu ewidencyjnego i wskazanej w tym wniosku dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, jeżeli wnioskowana zmiana obejmuje informacje gromadzone w ewidencji gruntów i budynków dotyczące nieruchomości znajdujących się w wyłącznym władaniu wnioskodawcy albo wnioskodawców;

2) w drodze decyzji administracyjnej - w pozostałych przypadkach.

Jak wynika natomiast z treści art. 24 ust. 2c Prawa geodezyjnego i kartograficznego odmowa aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje w drodze decyzji administracyjnej.

Wobec powyższych regulacji nie ulega żadnej wątpliwości, że to ta forma, w ocenie Sądu, władczego działania organu była w stanie faktycznym i prawnym sprawy prawidłowa. Rację mają orzekające organy, że w rozpatrywanej sprawie wniosek Zarządu Dróg Powiatu, złożony do organów ewidencyjnych, powinien zostać załatwiony co do istoty, a dołączony do niego operat oceniony. Sprawa powinna więc zostać załatwiona poprzez wydanie decyzji w przedmiocie aktualizacji danych ewidencji gruntów i budynków.

Zgodnie z postanowieniami § 36 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków przebieg granic działek ewidencyjnych, wykazuje się w ewidencji na podstawie dokumentacji geodezyjnej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, sporządzonej:

1) w postępowaniu rozgraniczeniowym;

2) w celu podziału nieruchomości;

3) w postępowaniu scaleniowym i wymiany gruntów;

4) w postępowaniu dotyczącym scalenia i podziału nieruchomości;

5) na potrzeby postępowania sądowego lub administracyjnego, a następnie wykorzystanej do wydania prawomocnego orzeczenia sądowego lub ostatecznej decyzji administracyjnej;

6) przy zakładaniu, na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów, katastru nieruchomości i ewidencji gruntów i budynków;

7) przez Straż Graniczną, jeżeli dokumentacja ta określa przebieg granic państwa z dokładnością odpowiednią dla ewidencji;

8) w wyniku geodezyjnego pomiaru sytuacyjnego istniejących lub wznowionych znaków granicznych albo wyznaczonych punktów granicznych.

Z treści przytoczonego co dopiero § 36 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, wynika, że za podstawę do dokonania aktualizacji uznaje się dokumentację geodezyjną przyjętą do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, sporządzoną w postępowaniach wymienionych w tym przepisie w pkt 1 do 5, oraz sporządzoną w przypadkach, o których mowa w pkt 6 do 8 tego przepisu.

Oczywiście, co do zasady, sporządzony operat, przyjęty do zasobu może stanowić podstawę do dokonania aktualizacji danych ewidencyjnych, pod warunkiem jednakże, jak trafnie podkreślił organ odwoławczy, że jest to opracowanie pozwalające na dokonanie tych czynności ewidencyjnych przez organ w ramach posiadanych kompetencji czuwania nad aktualnością danych ewidencyjnych, które to zadania nakłada na niego § 44 pkt 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, wskazując na obowiązek starosty utrzymywania operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi.

Podkreślić jednakże należy, że ewidencyjna funkcja katastru nieruchomości jest realizowana przez stosowanie przez właściwe w tego rodzaju sprawach organy administracji określonych przepisami ustawy i rozporządzenia procedur, ustalających zasady aktualizacji danych podlegających uwidocznieniu w operacie ewidencyjnym.

Zasadnie podkreśliły zatem organy, że nawet przyjęcie operatu do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego nie zwalniało ich od oceny, czy wskazana we wniosku dokumentacja mogła być podstawą do dokonania zmian danych ewidencyjnych co do przebiegu granicy pomiędzy wskazanymi działkami. W tym więc zakresie obowiązkiem organów ewidencyjnych było dokonanie wnikliwej analizy i oceny operatu technicznego [...], przyjętego w dniu 15 listopada 2018 r. do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, czy może stanowić on rzeczywiście podstawę zmiany danych ewidencyjnych opisujących przebieg granicy działki drogowej nr [...] (dawne oznaczenie nr [...] ) na odcinku z działkami nr [...], [...], [...].

Poczynione w tym względzie ustalenia orzekających organów i dokonana przez nie ocena wskazanego operatu nie budzą wątpliwości Sądu.

Za przekonywujące, w świetle obowiązujących regulacji Prawa geodezyjnego i kartograficznego, przepisów doń wykonawczych (rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków), rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 listopada 2011 r. w sprawie standardów technicznych, wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (t. jedn., Dz. U. z 2011 r. nr 263, poz. 1572), należało bowiem uznać wyjaśnienia organów, że w 2009 r. podczas prac modernizacyjnych (operat techniczny KERG [...]) położenie punktów granicznych wyznaczających przebieg granicy działki drogowej nr [...] (dawne oznaczenie nr [...]) na odcinkach sąsiadujących z działkami nr [...], [...], [...] zostało określone na podstawie digitalizacji mapy ewidencyjnej (czyli przetworzenia z postaci analogowej w skali 1:2000 do postaci numerycznej). Skutkiem tego było to, że wykonawca prac modernizacyjnych nie wykorzystał danych pomiarowych, określających położenie punktów granicznych z zachowaniem standardów dokładnościowych z operatu pomiarowego KERG [...], którym podzielono działki pod poszerzenie drogi nr [...] w W. tj. między innymi działkę nr [...] o pow. 1,5610 ha na działki: nr [...] o pow. 0,0800 ha (z przeznaczeniem pod drogę) i nr [...] o pow. 1,4810 ha pozostającą przy dotychczasowym właścicielu. Wykonujący wówczas prace dokonał bowiem jedynie wektoryzacji istniejącej analogowej mapy ewidencyjnej w skali 1:2000, czyli zeskanowania jej z wysoką rozdzielczością i importowania do odpowiedniego programu geodezyjnego (komputerowego), uzyskując w ten sposób elektroniczną, edytowalną, wersję tej mapy (przeniesienia obrazu mapy z wersji analogowej (papierowej) na obraz cyfrowy, zapisany w odpowiednich plikach, tzw. plikach rastrowych).

Dane zawarte na zmodernizowanej mapie ewidencyjnej okazały się więc niewiarygodne. Jeszcze dobitniej i szczegółowo wyjaśnił te kwestie organ pierwszej instancji w uzasadnieniu swojej decyzji (na str. 3 uzasadnienia), wskazując, że w wyniku synchronizacji ortofotomapy (tj. rastrowego /raster to prostokąt, którego wymiary określone są w pikselach/ obrazu powierzchni terenu powstałego w wyniku przetworzenia zobrazowań lotniczych lub satelitarnych celem otrzymania obrazu w rzucie w jakim prezentowana jest standardowa mapa (rzucie ortogonalnym) wykonanej w 2017 r. z treścią obowiązującej mapy ewidencyjnej, sporządzonej w wyniku modernizacji, stwierdzono znaczne rozbieżności w przebiegu granicy ul. S pomiędzy mapą a stanem faktycznym w terenie. Położenie znaków granicznych w terenie działki nr [...] w obrębie G, gmina M jest zgodne z danymi operatu wywłaszczeniowego KERG [...] zgodne z obowiązującą mapą ewidencyjną. Natomiast dane z operatu wywłaszczeniowego KERG [...] dla działek położonych w W nie pokrywają się z danymi na gruncie i nie są zgodne z obowiązującą mapą ewidencyjną. Stwierdzono, że przy modernizacji ewidencji gruntów i budynków na terenie W – nie uwzględniono – operatów wywłaszczeniowych z 1982 r. Operaty te znajdowały się w materiałach przypisanych dla gminy M. Przy modernizacji G wzięto pod uwagę tylko dane z operatu wywłaszczeniowego KERG [...]. Operaty te należało jednak analizować równocześnie, przy ustalaniu styku granic obrębów, będących jednocześnie granicą pomiędzy gminami. Powyższy stan rozbieżności został przedstawiony na dokonanej synchronizacji znajdującej się w aktach sprawy. Wobec powyższego granica działki nr [...] była znacznie "przesunięta." i należało ponownie zweryfikować materiały źródłowe i dokonać ustalenia faktycznego przebiegu granic w terenie – działki nr [...] z działkami nr [...], [...] i [...], położonymi w W oraz z działką nr [...] położoną w G.

Zdaniem Sądu z powyższego wynika więc rzeczywiście, że podczas modernizacji operatu ewidencyjnego dokonano jedynie "przerysowania" wersji papierowej mapy ewidencyjnej, przy użyciu odpowiedniego sprzętu i technik, na jej odpowiednik cyfrowy, nie sięgając jednak do analitycznych obliczeń, znajdujących się w operacie wywłaszczeniowym KERG [...], wynikających z podziału działek (m. in. Działki [...] na [...] i [...]).

Z tegoż też względu - Zarząd Dróg Powiatu - zlecił geodecie uprawnionemu W. G. wykonanie pracy geodezyjnej, mającej na celu dokonanie w trybie §§ 37 ust.1, 38 i 39 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, ustalenia przebiegu granic działki drogowej nr [...] ( dawne oznaczenie nr [...]) z działkami nr [...], [...], [...] oraz ich geodezyjnego pomiaru terenowego, by wyjaśnić rozbieżności w przebiegu granic i ewentualnie usunąć nieprawidłowości w zmodernizowanym operacie ewidencyjnym.

Podjęte zatem czynności geodezyjne, które doprowadziły do powstania operatu [...], a w konsekwencji doprowadziły do uruchomienia przedmiotowego postępowania aktualizacyjnego, zakończonego kontrolowanymi decyzjami, były uzasadnione w kontekście zasady aktualności danych ewidencyjnych i ich zgodności z dostępnymi dokumentami i materiałami źródłowymi.

Zarzut skarżącego prowadzenia przez organy bezprzedmiotowego postępowania jest więc całkowicie bezzasadny.

Trafnie podnosi organ odwoławczy i organ pierwszej instancji, że w operacie [...] wykonawca zamieścił między innymi numeryczny opis granic działki (drogowej) nr [...] (dawniej nr [...]) na odcinku z działką nr [...]. Przebieg tej granicy opisują punkty graniczne nr: [...], [...], [...], [...]. Współrzędne tych punktów granicznych pozyskano w wyniku ustalenia przebiegu granic w trybie § 39 ust. 3 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków i ich pomiaru, dokonanych na gruncie w dniu 30 października 2018 r., z wykorzystaniem informacji zawartych w operacie technicznym KERG [...]. Skoro przebieg przedmiotowej granicy został opisany są za pomocą współrzędnych prostokątnych płaskich w układzie 2000, a więc w wymaganym formacie danych i spełniających standardy techniczne, zgodnym z § 61 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, bo w świetle jego treści "Numerycznego opisu granic jednostek ewidencyjnych, obrębów oraz działek ewidencyjnych dokonuje się za pomocą odpowiednich zbiorów punktów granicznych, których położenie względem osnowy geodezyjnej 1 klasy zostało określone na podstawie geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych z błędami średnimi nieprzekraczającymi 0,30 m, w sposób zapewniający odwzorowanie położenia i kształtu tych obiektów przestrzennych oraz wzajemnego powiązania między nimi.", to nie można w tym względzie zarzucić orzekającym organom błędnej oceny tego operatu.

Wskutek tego obliczenia powierzchni działki nr [...], stosownie do § 62 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, który stanowi, że: "pole powierzchni działek ewidencyjnych oblicza się za pomocą współrzędnych prostokątnych płaskich, o których mowa w § 61 (...)", zostały przeprowadzone poprawnie, skoro pole powierzchni działki jest funkcją przebiegu granic, a nie odwrotnie. Obecnie zatem na skutek ustalenia przebiegu granicy działki nr [...] z działką drogową nr [...], według § 39 ust. 3 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, na podstawie danych z operatu nr KERG [...], opisują ją punkty graniczne nr nr: [...], [...], [...], [...], a obliczona kontrolnie, z wykorzystaniem ich współrzędnych, powierzchnia działki nr [...] wynosi 1,5218 ha.

Nie można postawić zatem orzekającym organom zarzutu nieprawidłowej oceny zastosowania § 39 ust. 3 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Z protokołu ustalenia przebiegu granic wynika, że w dniu 30 października 2018 r. ustalenia przebiegu granicy m. in. pomiędzy działkami nr [...] a [...] dokonano na podstawie wszelkiej dostępnej w tym zakresie dokumentacji, pomimo że skarżący nie był obecny na gruncie. Takie działania geodety zgodne są z postanowieniami § 39 ust. 3 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Jakie dokumenty były podstawą ustalenia przebiegu tej przedmiotowej granicy wynika to ze sprawozdania technicznego operatu [...]. Geodeta wskazał w nim, że były to: "Dane EGiB, kopie mapy zasadniczej i ewidencyjnej, dane z operatu podziałowego [...], dane z zarysów pomiarowych [...], protokół graniczny z operatu [...], badanie Kw" (vide: tom I /zielony segregator/ aktadministracyjnych). Nieobecność skarżącego na gruncie, skutecznie uprzednio o czynnościach ustalania przebiegu granic zawiadomionego, w świetle § 38 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, nie stanowiła istotnie przeszkody do ich przeprowadzenia. Była to bowiem sytuacja nieusprawiedliwionego braku udziału przez skarżącego w tych czynnościach, w rozumieniu wskazanego przepisu, a widoczny podpis przedstawiciela Zarządu Dróg Powiatu w rubryce 9 protokołu, mimo że tam nie powinien być zamieszczony, o niczym nie przesądza. Z powodu nieusprawiedliwionej nieobecności skarżącego nie doszło przecież do zgodnego wskazania przebiegu granicy pomiędzy działkami nr [...] a [...], jak stanowi to § 39 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, lecz do ustalenia przebiegu tej granicy (w tym położenia wyznaczających te granice punktów granicznych), po zbadaniu położenia znaków i śladów granicznych oraz przeprowadzeniu analizy wszelkich dostępnych dokumentów (wyszczególnionych w sprawozdaniu technicznym), zawierających informacje mające znaczenie w tym zakresie, stosownie do treści § 39 ust. 3 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków.

Wobec tego za trafne uznać należało stwierdzenie orzekających organów, że "Ustalona w operacie granica między działkami nr nr [...] i [...] odpowiada granicy między działkami [...] i [...] operatu wywłaszczeniowego KERG [...]. Ustalenia te potwierdzają między innymi odnalezione w terenie znaki graniczne".

Punkty graniczne opisane na szkicu granicznym nr 2 numerami: [...], [...], [...], [...], których współrzędne wykonawca pozyskał w wyniku geodezyjnego pomiaru terenowego, poprzedzonego ustaleniem ich położenia w trybie § 39 ust. 3 rozporządzenia, jednoznacznie określają przebieg granicy działki nr [...] (dawniej nr [...]) z działką nr [...]. Położenie punktów granicznych zostało określone zgodnie z obowiązującymi standardami technicznymi względem osnowy geodezyjnej 1 klasy z błędami średnimi nie przekraczającymi 0,30 m w sposób zapewniający odwzorowanie położenia i kształtu tych obiektów przestrzennych oraz wzajemnego powiązania między nimi. Zatem zgodzić się należało z orzekającymi organami, że realizuje to wymagania § 61 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Geodeta uprawniony W. G. sporządził też wykaz zmian danych ewidencyjnych dotyczących dokładności położenia punktów granicznych nr nr: [...], [...], [...], [...] wyznaczających przebieg granicy działki nr [...] z działką nr [...], zgodnie z przepisem § 46 ust. 3 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Wskazać zatem należy, że zgodnie z § 85 ust. 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków podlegają aktualizacji na podstawie opracowań geodezyjnych, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, spełniających wymagania rozporządzenia w zakresie formatu danych i standardów technicznych tych danych oraz zawierających wykazy zmian danych ewidencyjnych, o których mowa w § 46 ust. 3 tego rozporządzenia.

W taki sposób sporządzony operat mógł zatem stanowić podstawę do dokonania zmiany w przebiegu dotychczasowej granicy pomiędzy działkami nr [...] i nr [...]. W żaden sposób nie można więc zarzucić organom dokonania dowolnej, arbitralnej, z naruszeniem art. 80 k.p.a., oceny operatu geodezyjnego [...].

Trafnie podniósł organ odwoławczy, że jeżeli skarżący upatruje w tym działaniu organów błędnego postępowania i nie akceptuje zaktualizowanego przebiegu granicy pomiędzy wskazanymi działkami, ale nie, co istotne - "nowego przebiegu" - lecz uwzględniającego podział działek, czego nie uwzględniono przy modernizacji ewidencji gruntów i budynków, to rozstrzygnięcia sporu, co do położenia punktów granicznych, powinien skarżący domagać się przed sądem powszechnym w drodze postępowania rozgraniczeniowego. Spór o przebieg granicy – jest sporem co do samego położenia znaków, a więc sporem sądowym (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 16 kwietnia 2008 r., sygn. akt III SA/Kr 109/08; LEX nr 510287).

Skarżący powinien wziąć pod uwagę cel i istotę postępowania aktualizacyjnego. Rolą ewidencji i prowadzących ją organów nie jest mianowicie rozstrzyganie sporów własnościowych, a więc dotyczących takich kwestii jak: komu przysługuje prawo własności, jaki jest jego zasięg lub jakie są jego ograniczenia. W postępowaniu aktualizacyjnym organy nie załatwiają sporu o granice, bo nie mają do tego żadnych kompetencji. W ramach tego postępowania jedynie aktualizują dane ewidencyjne na podstawie odpowiednich dokumentów, które mogą być do tego podstawą (§ 36 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków). Organy ewidencyjne są tylko rejestratorem, tych zmian prawnych.

Nie jest zasadny zarzut skarżącego błędnego stwierdzenia w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego (na str. 3) że działka [...] była zajęta pod poszerzenie drogi nr [...].

Zarówno z operatu KERG [...] dotyczącego podziału nieruchomości pod poszerzenie drogi nr [...] wynika, że nastąpił podział działki nr [...] m. in. na działkę [...] i działkę [...] - z przeznaczeniem tej ostatniej pod drogę. Z ostatecznej z kolei decyzji Wojewody z dnia 5 grudnia 2006 r., znak: [...], wprost wynika, że "..z dniem 1 stycznia 1999 r. Powiat nabył z mocy prawa własność nieruchomości położonej w powiecie krakowskim, gmina Z, obręb W, oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,0800 ha, zajętą pod drogę powiatową nr [...]([...]) relacji Z - W – W, a której właścicielem w dniu 31 grudnia 1998 r. był M. C. s. B. i M. oraz A. C. c. J. i A., na prawach wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej. Działka nr [...] została zniesiona do działki nr [...]." Wskazana decyzja, wydana została na podstawie art. 73 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczna (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), w świetle którego nieruchomość przechodzi z mocy prawa na własność Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, gdy m. in. działka zajęta została pod drogę publiczną. Decyzja ta, mająca charakter deklaratoryjny, wiążąco więc potwierdza dokonane ex lege zmiany w sytuacji prawnej określonych podmiotów. Wywołuje ona skutki ex tunc (z mocą wsteczną), tj. od chwili, gdy dany stan prawny zaistniał. Decyzja ta zmieniła więc stan prawny w odniesieniu do działki nr [...] zarówno skarżącego, jak i jego żony. Argument, że oboje powinni być stronami postępowania aktualizacyjnego nie znajduje więc uzasadnienia. W świetle treści art. 73 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) z dniem 1 stycznia 1999 r. następuje odjęcie własności nieruchomości (w tym wypadku działki nr [...]). Fakt, że dopiero na podstawie tej decyzji właściciel, czyli Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego, może skutecznie żądać ujawnienia swojego prawa nie powoduje jeszcze, że automatyzm skutku, czyli nabycia przez te uprawnione podmioty z dniem 1 stycznia 1999 r. nieruchomości zajętej pod drogę publiczną, nie nastąpił (por. wyrok NSA z dnia 2 lutego 2009 r., sygn. akt I OSK 260/2008, LEX Polonica nr 2015988). Skoro doszło do zaktualizowania danych obejmujących przebieg granicy, m. in pomiędzy działkami nr [...] i [...] własności jedynie skarżącego, to tylko on jest, poza innymi podmiotami, stroną niniejszego postępowania. Ponadto podnieść należy, że z pisma Starosty z dnia 18 kwietnia 2018 r., znak: [...], skierowanego do skarżącego i jego żony wynika, że w księdze wieczystej nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy, IV Wydział Ksiąg Wieczystych figurują działki, w tym [...]. W dniu 8 lutego 2018 r. w Dziale III tej księgi wpisano na podstawie decyzji Wojewody z dnia 5 grudnia 2006 r., znak: [...], ostrzeżenie dotyczące działki nr [...] "Ostrzeżenie o niezgodności treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym przeciwko prawu własności M. C. oraz A. C. na rzecz Powiatu." Żona skarżącego więc nie ma interesu prawnego, czemu wyraz dał Sąd w nieprawomocnym jeszcze wyroku z dnia 7 kwietnia 2020 r., sygn. akt III SA/Kr 1353/19, oddalając skargę żony skarżącego na postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności jej odwołania od decyzji organu pierwszej instancji.

Ze wskazanego pisma wynika też, że w 2013 r.(co znajduje potwierdzenie w materiałach akt sprawy) doszło do rozdzielenia połączonych w działce ewidencyjnej nr [...] nieruchomości o odmiennych stanach prawnych. Powstały wówczas działki nr [...] i [...]. Z kolei w 2016 r. z działki nr [...] powstały działki nr [...] i [...]. Nie ma więc racji skarżący, że niepoprawne jest oznaczenie działki drogowej nr [...] zamiast [...].

Pozostałe zarzuty także okazały się nietrafne. Słusznie podniósł organ odwoławczy, że to organ administrujący, prowadzący dane postępowanie, decyduje o tym co należy włączyć w poczet materiału dowodowego, byle by rozpoznał i rozpatrzył wszystkie istotne dla treści rozstrzygnięcia okoliczności. Zgromadzony materiał dowodowy, nie wymagał uzupełnienia i był kompletny. Zasadnie więc podniósł organ odwoławczy, że ustalenie przebiegu granicy działki ewidencyjnej kończy się z chwilą opracowania operatu technicznego i przyjęcia go do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. To operat techniczny jest dokumentem geodezyjnym stanowiącym podstawę decyzji i w operacie winny być zawarte wszystkie dane i informacje, które ujawnione zostaną w ewidencji gruntów i budynków w sytuacji, gdy operat taki spełnia wszelkie ku temu wymogi.

Skoro orzekające organy w sposób dostateczny wykazały, że takie wymogi spełnia przedłożony do wniosku o dokonanie aktualizacji danych ewidencyjnych operat, przyjęty do zasobu, to nie można im skutecznie postawić zarzutu naruszenia przepisów postępowania – artykułów: 7, 77 § 1, 80 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Rejestr ewidencji gruntów powinien odzwierciedlać aktualny stan wynikający z dokumentów, które mają stanowić podstawę wpisu. Orzekające organy nie ukształtowały i nie mogły samodzielnie tego stanu kształtować, co wynika wprost z treści § 44 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Doprowadzono w niniejszym postępowaniu aktualizacyjnym do zgodności stan ewidencyjny ze stanem prawnym wynikającym z ostatecznej decyzji Wojewody z dnia 5 grudnia 2006 r., znak: [...]. Nie ustalono więc żadnego "nowego", innego, przebiegu granicy pomiędzy działkami nr [...] a [...], lecz zapisy w ewidencji gruntów dotyczące jej przebiegu zmieniono w sposób odpowiadający jej przebiegowi pomiędzy działkami [...] i [...] z operatu wywłaszczeniowego KERG [...].

Organy orzekające w sposób wystarczający przedstawiły też, stosownie do wymogów art. 107 § 3 k.p.a. zarówno faktyczne, jak i prawne motywy, które legły u podstaw podjętych rozstrzygnięć.

Wobec powyższego skarga nie mogła wywrzeć zamierzonego skutku. Podniesione w niej zarzuty okazały się nieuzasadnione. Organy prawidłowo ustaliły przepisy prawa materialnego mające zastosowanie w sprawie i właściwie je zastosowały. Wszystkie kwestie podniesione przez pełnomocnika skarżącego na rozprawie zostały uprzednio w sposób wystarczający przez organy wyjaśnione. Skarżący nie rozumie natomiast istoty postępowania aktualizacyjnego. Wskazany wyrok Sądu Rejonowego w I Wydziale Cywilnym z dnia 17 maja 2018 r., sygn. akt [...], okazany na okoliczność oznaczenia drogi powiatowej nr [...] zamiast nr [...], nie mógł mieć znaczenia w tej sprawie. Zgodnie z art. 11 P.p.s.a. jedynie ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Ponadto, wyrok ten zapadł w innej sprawie i w innym przedmiocie. Jego rozstrzygnięcie nie dotyczy ustalenia nr działki drogi powiatowej, lecz wydane zostało w sprawie o przywrócenie stanu zgodnego z prawem i zaniechania naruszeń w wyniku rozpatrzenia powództwa negatoryjnego o ochronę prawa własności działki nr [...]. Skarżący za pismem z dnia 12 kwietnia 2019 r. (k. 109 tom I akt administracyjnych) już przedkładał go do akt. Starosta w przywołanym uprzednio piśmie z dnia 18 kwietnia 2018 r. jasno wyjaśnił, że oznaczenie działki drogowej nr [...] wzięło się z wydzielenia w 2013 r. z działki ewidencyjnej nr [...] działek [...] i [...], a następnie w 2016 r. z działki [...] z kolei działek [...] i właśnie działki nr [...], co znajduje odzwierciedlenie w aktach administracyjnych(np. k.54 tom I akt administracyjnych).

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), orzekł jak sentencji wyroku.