Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 419/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2011-08-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 11, art. 32, art. 33 pkt 5.
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
article: art.7, art. 77 par. 1, art. 107 par. 3.
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor, Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędzia SO (del.) Robert Hałabis (sprawozdawca), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Beata Basak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi M. i S. małżonków K. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym I. uchyla zaskarżone postanowienie, które nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku oraz uchyla postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta z dnia [...] r. [...]; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących M. i S. małżonków K. kwotę 120 zł. (sto dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...], którym na M. i S. K. nałożona została grzywna w wysokości 3.000 zł (trzy tysiące złotych) w celu przymuszenia wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym.

Na postanowienie to skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyli M. i S. małż. K. wnosząc o wydanie odpowiednich decyzji.

Do wniesienia skargi doszło w następujących okolicznościach faktycznych:

Na wniosek S. K. (współwłaściciela nieruchomości położonej w [...], przy ul. N.) w dniu [...] października 2005 r. wszczęte zostało postępowanie administracyjne w sprawie stanu technicznego budynku przy ul.N. w [...]. W jego toku stwierdzono zły stan techniczny budynku i nadmierne ugięcie stropów w niektórych lokalach, co grozić może wystąpieniem katastrofy budowlanej.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] skierowaną do współwłaścicieli nieruchomości położonej w [...], przy ul. N. (w tym do skarżącego), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego miasta [...]:

1. zakazał użytkowania w terminie natychmiastowym lokali mieszkalnych: nr 4B położonego na II piętrze, 3C położonego na I piętrze budynku frontowego, pomieszczenia kuchennego, przedpokoju i pomieszczenia w.c. mieszkania nr 6 położonego na parterze oraz znajdujących się bezpośrednio pod tym mieszkaniem piwnic P-12, P-13 i P-14 położonych w oficynie – według oznaczeń zawartych w ekspertyzie dotyczącej stanu technicznego stropów w mieszkaniach nr 4, 4B i 6 budynku przy ul. N. w [...] autorstwa mgr inż. K. D.;

2. nakazał w terminie natychmiastowym:

– wykonanie doraźne zabezpieczenie stropu miedzy lokalami 4B i 3C zgodnie z pkt 6.1.3. powołanej ekspertyzy;

– wykonać doraźne zabezpieczenie stropu w pomieszczeniu kuchennym, przedpokoju i w.c. nad piwnicami P-12, P-13 i P-14 przez podstemplowanie stalowych belek stropu przy pomocy krawędziaków i stempli;

3. nakazał usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości poprzez:

– rekonstrukcję stropu pomiędzy lokalem nr 4B położonym na II piętrze a lokalem nr 3C położonym na I piętrze w budynku frontowym,

– wykonanie nowego stropu pomiędzy pomieszczeniem kuchennym, przedpokojem i pomieszczeniem w.c. w mieszkaniu nr 6 położonym na parterze a piwnicami P-12, P- 13 i P-14 znajdującymi się bezpośrednio pod tym mieszkaniem, położonym w oficynie, w terminie do 30 czerwca 2007 r.

Z przedłożonych przez skarżących pism wynika, że już od 1979 r. Administrację Domu N. w [...] prowadziła korespondencję z władzami w celu uzyskania lokali zastępczych dla lokatorów zajmujących lokale o złym stanie technicznym, w których istniała obawa zawalenia stropów.

W dniu 8 lipca 2010 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego miasta [...] wystawił upomnienie z zagrożeniem, którym wezwał współwłaścicieli nieruchomości (w tym skarżących), do wykonania obowiązków określonych w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. W wezwaniu wyznaczono 14 dniowy termin wykonania obowiązku, liczony od dnia doręczenia upomnienia.

W dniu 26 sierpnia 2010 r. zostały doręczone skarżącym tytuły wykonawcze z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...], obejmujące obowiązek o charakterze niepieniężnym określony w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...].

W dniu 9 września 2010 r. pracownik PINB dokonał czynności kontrolnych w mieszkaniu 3C na I piętrze kamienicy przy ul. N. w [...], a w listopadzie 2010 r. L. W. najemca lokalu nr 4B, po otrzymaniu z Urzędu Miasta [...] skierowania do zawarcia umowy najmu lokalu zamiennego przy ul. G., opuściła zajmowany dotąd lokal nr 4B. Współwłaściciele niezwłocznie rozpoczęli przygotowania do wykonania nakazanych robót.

W dniu [...] stycznia 2011 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego miasta [...] wydał postanowienie nr [...] o nałożeniu na skarżących grzywny w celu przymuszenia w wysokości 3.000 zł.

W uzasadnieniu powołał się na decyzję z dnia [...] grudnia 2006 r., upomnienie z zagrożeniem z dnia 8 lipca 2010 r., tytuły wykonawcze z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] i [...], ustalenia czynności kontrolnych przeprowadzone w dniu [...] września 2010 r. w lokalu 3C oraz to, że do chwili obecnej nie zawiadomiono go o wykonaniu pozostałej części nakazanego obowiązku. Organ wskazał też na celowość zastosowania grzywny jako środka egzekucyjnego, wskazując jednocześnie, że jej wysokość opiera się na uznaniu administracyjnym.

Na skutek zażalenia skarżących zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta [...] z dnia [...] stycznia 2011 r.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ stwierdził, że brak podstaw prawnych do jego uchylenia. Wyjaśnił, iż wszczęcie postępowania egzekucyjnego związane jest z faktem zakończenia postępowania administracyjnego, w którym wydana została ostateczna decyzja w rozumieniu art. 16 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego. Wypełniając ustawowy obowiązek określony w art. 6 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego miasta [...], jako wierzyciel będący jednocześnie organem egzekucyjnym w egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym, podjął kroki zmierzające do wykonania obowiązku orzeczonego w decyzji administracyjnej poprzez zastosowanie administracyjnych środków przymusu. W tym celu w dniu 8 lipca 2010 r. wydane zostały upomnienia, w których organ wezwał zobowiązanych do wykonania ciążącego na nich obowiązku i równocześnie wskazał, że w przypadku niewykonania obowiązku wszczęta zostanie egzekucja administracyjna. Działanie takie wynika z art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Wobec niewywiązania się zobowiązanych z ciążącego na nich obowiązku w dniu [...] sierpnia 2010 r. zostały wystawione tytuły wykonawcze nr [...] i [...], doręczone w dniu 26 sierpnia 2010 r., a z chwilą doręczenia nastąpiło wszczęcie postępowania egzekucyjnego. Następnie wydane zostało postanowienie o zastosowaniu środka egzekucyjnego. Organ II instancji wyjaśnił jednocześnie, że grzywna w celu przymuszenia nie jest środkiem o charakterze karnym, a z chwilą zastosowania się do nakazu administracyjnego na wniosek zobowiązanego podlega umorzeniu. W przypadku zaś ściągnięcia w całości lub części, grzywna po stwierdzeniu wykonania obowiązku na uzasadniony wniosek zobowiązanego podlegać może zwrotowi w całości lub w 75% ściągniętej lub wpłaconej kwoty. W ocenie organu II instancji organ egzekucyjny we właściwy sposób orzekł o wysokości nałożonej grzywny, biorąc pod uwagę treść art. 2 w związku z art. 121 § 2 i § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wskazującej sposób naliczania grzywien w zakresie, w jakim dotyczą one obowiązków wynikających z przepisów prawa budowlanego oraz treść art. 124 § 1 § 2 k.p.a. w związku z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Ze skargi skierowanej do Sądu na powyższe postanowienie wynika, że skarżący nie podzielają argumentacji organu II instancji. Zarzucili Urzędowi Miasta przewlekłość działań w związku z przydzieleniem lokali zastępczych dla rodzin zamieszkujących zagrożone zawaleniem lokale nr 4b i 6. Wskazali, że w lokalu nr 3C remont jest wykonywany, a stropy grożące zawaleniem zostały zabezpieczone stemplami. Według skarżących Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego miasta [...], jak i [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] niesłusznie przesłali m.in. decyzję z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] poprzednim współwłaścicielom, nie informując należycie wszystkich mieszkańców kamiennicy przy ul. N. w [...]. W związku z powyższym wnieśli o zbadanie pracy tych urzędów. Podnieśli również, że nie umożliwiono im wzięcia udziału w oględzinach lokalu nr 3C, a rodzina zamieszkująca w lokalu nr 6 dostała już zawiadomienie o mieszkaniu zastępczym, także i tu niezwłocznie po zwolnieniu mieszkania będzie można rozpocząć prace remontowe.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] podtrzymał w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej.

Organ wyjaśnił, że postępowanie egzekucyjne jest postępowaniem, w którym za pomocą środków przymusu administracyjnego organ administracji publicznej ma doprowadzić do wykonania obowiązku, który został orzeczony ostateczną decyzją w zakończonym uprzednio postępowaniu administracyjnym. Działanie takie jest działanie obligatoryjnym, a zatem zaistnienie przesłanki jaką jest uprawomocnienie decyzji administracyjnej określającej obowiązek zachowania się jej adresata, powoduje podjęcie z urzędu działań zgodnie z treścią art. 6 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W piśmie złożonym przez skarżącą na rozprawie wskazała ona, że nie doszło do uchylania się od nałożonego obowiązku w rozumieniu art. 6 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.), a sprawa wszczęta została na wniosek jej męża. Zarzuciła, że organ nie prowadził postępowania do czasu opróżnienia jednego z lokali i nie uwzględnił tego, że część prac została wykonana oraz że w dalszym ciągu istnieje częściowa niewykonalność nałożonego obowiązku i ma ona charakter obiektywny. Ponadto zdaniem skarżącej decyzja z [...] grudnia 2006 r. była wydana wadliwie. Decyzja została wydana na podstawie art. 83 ust. 1 i art. 66 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.), bez uwzględnienia art. 68 tej ustawy, co znacznie przyspieszyłoby opróżnienie lokali i wykonanie obowiązku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, z innych jednak przyczyn, niż w niej podniesione.

Sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości, kontrolując akty wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowane zostały przepisy prawa materialnego określające prawa i obowiązki stron oraz czy w postępowaniu administracyjnym przestrzegano przepisów proceduralnych. W przypadku stwierdzenia naruszenia prawa, sąd jest władny wzruszyć zaskarżony akt, a przepis art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej jako "p.p.s.a.") określa, kiedy podlega on uchyleniu.

Dodatkowo należy mieć na względzie, że sąd administracyjny orzeka w graniach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), stąd obowiązkiem Sądu było dokonanie kompleksowej oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu egzekucyjnego, niezależnie od rodzaju i wagi zarzutów podniesionych w skardze. Z tego też względu należało z urzędu zwrócić uwagę na zasady proceduralne, których naruszenie mogło mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego postanowienia.

Przedmiotem niniejszej sprawy była ocena zgodności z prawem nałożonej na skarżących grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym wynikającego z przepisów prawa budowlanego. Obowiązek ten określony został w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...]. Nie ulega przy tym wątpliwości, że nałożony obowiązek nie został w zakreślonym terminie wykonany. Decyzja ta jest ostateczna i zarzuty skarżących zawarte w skardze odnoszące się do tejże decyzji nie mogą być skuteczne, bowiem przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie organu nadzoru budowlanego II instancji, którym utrzymane zostało w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta [...], działającego jako organ egzekucyjny, o nałożeniu grzywny w kwocie 3.000 zł.

Analiza dołączonych akt postępowania administracyjnego wskazuje, że termin wykonania obowiązku określony został na 30 czerwca 2007 r., tytuły wykonawcze wystawiono dopiero w dniu [...] sierpnia 2010 r., a grzywnę wymierzono w dniu [...] stycznia 2011 r. Nałożenie grzywny poprzedzono – jak wynika z uzasadnienia organu egzekucyjnego – czynnościami kontrolnymi upoważnionego pracownika w mieszkaniu 3C na I piętrze kamienicy przy ul. N. w [...], w toku których stwierdzono, że została wykonana tylko część robót nakazanych decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. Tymczasem trzeba zauważyć, że w aktach sprawy administracyjnej brak tego dowodu (protokołu oględzin lokalu mieszkalnego), co stanowi istotny brak przeprowadzonego postępowania poprzedzającego wymierzenie grzywny, gdyż nie pozwala to na kontrolę, czy zachodziła celowość jej nałożenia na tym właśnie etapie postępowania egzekucyjnego, kiedy część prac bezspornie została już wykonana, jednak z akt administracyjnych nie wynika jaka. Ma to znaczenie z tego względu, że celem nałożonego obowiązku było zniesienie groźby zaistnienia katastrofy budowlanej, a postępowanie poprzedzające nałożenie grzywny nie zawiera jakichkolwiek ustaleń, czy wykonana już część prac groźbę katastrofy budowlanej znosi, czy też nie. Stanowi to naruszenie przepisów postępowania administracyjnego (art. 7 i 77 § 1 k.p.a).

Brak ustaleń w powyższym zakresie nie pozostaje też bez wpływu na ocenę wysokości nałożonej grzywny, biorąc pod uwagę, że w toku postępowania nie dokonano żadnych ustaleń odnośnie sytuacji majątkowej skarżących, co przekłada się na fakt, iż rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego w tej części nie poddaje się kontroli sądu. Wbrew stanowisku organu zawartemu w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, nałożenie grzywny w wysokości 3.000 zł nie zostało należycie uzasadnione i jako nie odnoszące się do okoliczności faktycznych jest dowolne. Nie spełnia przez to wymogu określonego w art. 107 § 3 k.p.a.

W judykaturze zwrócono zaś uwagę, że brak wyjaśnienia przesłanek, jakimi kierował się organ przy ustalaniu grzywny w celu przymuszenia oznacza całkowitą dowolność w tym zakresie i prowadzi do sytuacji, w której rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego w tej części wymyka się spod kontroli sądu. Zatem organ egzekucyjny kierując się przede wszystkim efektywnością egzekucji winien mieć na uwadze treść tytułu wykonawczego, a także górną granicę wymierzanej grzywny i w uzasadnieniu postanowienia musi przytoczyć okoliczności, dlaczego nałożył grzywnę w takiej, a nie innej wysokości. Chodzi o takie rozstrzygnięcie, aby zastosowany środek z jednej strony zapewnił efektywność egzekucji, a z drugiej – był jak najmniej uciążliwy dla zobowiązanego. Natomiast o wysokości grzywny w celu przymuszenia nie może decydować tylko i wyłącznie sytuacja majątkowa oraz rodzinna zobowiązanego, aczkolwiek i ona nie powinna pozostawać obojętna dla organu egzekucyjnego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 lutego 2008 r., sygn. II OSK 43/07).

Wskazane powyżej braki w postępowaniu winny zostać przez organ egzekucyjny uzupełnione, poprzez dokonanie dodatkowych ustaleń faktycznych we wskazanym wyżej zakresie, które winny też znaleźć odzwierciedlenie w aktach prowadzonego postępowania, gdyż uchybienia te stanowią naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., co skutkuje koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu egzekucyjnego.

Dlatego prowadząc w dalszym ciągu wszczęte postępowanie egzekucyjne Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego miasta [...] uwzględni wyżej omówione wskazania odnoszące się do stosowania przepisów postępowania i ponownie rozważy, czy w ustalonych okolicznościach faktycznych zachodzi celowość nałożenia grzywny na skarżących, jako współwłaścicieli nieruchomości.

Rozważając to zagadnienie organ weźmie również pod uwagę okoliczność, na którą w toku postępowania wskazali skarżący, że nie uchylają się od wykonania nałożonego obowiązku objętego tytułem wykonawczym, gdyż dotychczas istniały obiektywne przeszkody uniemożliwiające w pełni realizację obowiązku nałożonego decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. (art. 6 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji – Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm., dalej jako u.p.e.) oraz czy zachodzą okoliczności określone w art. 33 u.p.e., a w szczególności niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym (33 pkt 5 u.p.e).

Trzeba bowiem zauważyć, że tytuł wykonawczy obejmuje między innymi natychmiastowy zakaz użytkowania lokali mieszkalnych zajmowanych dotychczas przez lokatorów na podstawie stosunku najmu, nie zaś przez współwłaścicieli, na których obowiązek został nałożony. Niewykonalność ta, choć czasowa, jest konsekwencją regulacji zawartej w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie Kodeksu Cywilnego (Dz. U z 2005 r. Nr 31, poz. 266 z późn. zm.). Na podstawie art. 4 ust. 2 tej ustawy – to gmina – na zasadach i w przypadkach przewidzianych w ustawie powinna zapewnić lokale socjalne i lokale zamienne, a także zaspokoić potrzeby mieszkaniowe gospodarstw domowych o niskich dochodach. Zgodnie z przepisami art. 11 ust. 9 oraz 11 ust. 2 pkt 4 i art. 32 tej ustawy, w przypadku opróżnienia lokalu w związku z koniecznością rozbiórki lub remontu budynku lokatorowi przysługuje prawo do lokalu zamiennego, a obowiązek dostarczenia lokalu spoczywa do dnia 31 grudnia 2015 r. na właściwej gminie. O ile więc egzekwowany obowiązek wyłączenia lokalu mieszkalnego z użytkowania obciąża właściciela, o tyle zobowiązanym do zapewnienia lokali zamiennych jest inny podmiot – gmina. Jak podkreślił NSA w wyroku z dnia 5 listopada 2000 r., sygn. akt II SA/Gd 1685/98, skarżącego nie obciąża obowiązek dostarczenia takich lokali, skoro nimi nie dysponuje. Wszelkie opóźnienia wykonania nakazu opróżnienia lokalu będą obciążały podmiot zobowiązany do dostarczenia lokali. Do momentu, gdy lokale takie nie zostaną dostarczone obowiązek nie jest więc możliwy do wykonania. Brak wykonalności obowiązku podlega zaś kontroli organu egzekucyjnego w ramach rozpatrywanych zarzutów.

W konsekwencji przyjąć należałoby, iż skarżący i pozostali współwłaściciele nieruchomości nie powinni ponosić konsekwencji opóźnienia w wykonaniu nałożonego obowiązku, do czasu opróżnienia lokali przez najemców, bowiem do opóźnienia tego doszło na skutek okoliczności od nich niezależnych. Natomiast dodać można, że jako współwłaściciele czynili starania, aby gmina przydzieliła lokatorom zajmującym lokale mieszkalne objęte tytułem wykonawczym odpowiednie lokale zamienne. Dlatego też organ egzekucyjny w toku dalszego postępowania rozważy adekwatność zastosowanego środka egzekucyjnego do zaistniałej sytuacji i ewentualnie należycie uzasadni swoje stanowisko w tym zakresie.

Dodatkowo trzeba też zwrócić uwagę, że nakładając grzywnę w celu przymuszenia na kilku zobowiązanych organ egzekucyjny ma obowiązek określenia zasad realizacji tego obowiązku. Z postanowienia winno jasno wynikać, czy organ nałożył grzywnę w określonej wysokości w części na każdego ze zobowiązanych, czy też potraktował zobowiązanie jako solidarne. Okoliczność ta z postanowienia organu egzekucyjnego nakładającego na skarżących grzywnę – nie wynika (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 28 lutego 2008 r., II SA/Wr 640/07).

W tym stanie rzeczy, wobec stwierdzonych naruszeń przepisów postępowania, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...].

Wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia uzasadnia przepis art. 152 p.p.s.a., zaś rozstrzygnięcie o kosztach postępowania art. 200 p.p.s.a.