Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1389/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-11-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6102 Nabycie mienia Skarbu Państwa z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez jednostki samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Budownictwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 58 i 59
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska- Gwiazda Sędziowie : Asesor WSA Agnieszka Miernik (spr.) Asesor WSA Przemysław Żmich Protokolant Izabela Kowalczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2007 r. sprawy ze skargi E. P. na postanowienie Ministra Budownictwa z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Ministra Budownictwa na rzecz E. P. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Minister Budownictwa postanowieniem z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku E. P. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody Łódzkiego z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] odmawiającej stwierdzenia nabycia nieruchomości położonej w L. przy ul. [...] oznaczonej jako działka nr [...], odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Minister Budownictwa przedstawił następujący stan sprawy.

Wojewoda Łódzki, działając na podstawie art. 73 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administracje publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez Miasto L. własności wskazanej powyżej działki.

Decyzja adresowana do E. P. została zwrócona przez pocztę wobec niepodjęcia przesyłki w terminie. W związku z tym organ stwierdził, że decyzja ta jest ostateczna.

Pismem z dnia 5 kwietnia 2007 r. E. P. wystąpiła do Wojewódzkiego Urzędu Wojewódzkiego o przesłanie kierowanej do niej korespondencji, której nie odebrała, gdyż w okresie od 2 listopada 2006 r. do dnia 29 marca 2007 r. przebywała za granicą. Decyzja Wojewody Łódzkiego z dnia [...] stycznia 2007 r. została doręczona E. P. w dniu 23 kwietnia 2007 r. W dniu 25 kwietnia 2007 r. do Wojewody Łódzkiego wpłynęło odwołanie zainteresowanej wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia.

Minister Budownictwa, w wyniku rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, wyjaśnił, że E. P. w piśmie z dnia 5 kwietnia 2007 r. wskazała, że w dniu 3 kwietnia 2007 r. zapoznała się w Łódzkim Urzędzie Wojewódzkim z aktami sprawy, które – jak wyjaśnił Wejwoda Łódzki zawierały – ww. decyzję. A zatem – zdaniem Ministra Budownictwa – wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania powinien być wniesiony w terminie 7 dni liczonym od dnia 3 kwietnia 2007 r. Tymczasem wnioskodawczyni złożyła go w dniu 24 kwietnia 2007 r., a więc z przekroczeniem terminu określonego w art. 58 § 2 k.p.a.

Skargę na postanowienie Ministra Budownictwa z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] złożyła E. P. wnosząc o jego uchylenie. W skardze, obok argumentów zawierających zarzuty wobec decyzji z dnia [...] stycznia 2007 r., wskazała, że będąc w dniu 3 kwietnia 2007 r. w Łódzkim Urzędzie Wojewódzkim nie otrzymała ww. decyzji, mimo złożenia prośby o jej wydanie, i nie została poinformowana, że termin biegnie od dnia 3 kwietnia 2007 r. Dlatego też, gdy tylko doręczono jej decyzję w dniu 23 kwietnia 2007 r., wniosła odwołanie w dniu 24 kwietnia 2007 r. z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia.

W odpowiedzi na skargę Minister Budownictwa wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżone postanowienie z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego postanowienia.

Oceniając we wskazanym wyżej zakresie zaskarżone postanowienie w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, po rozważeniu podniesionych przez skarżącą zarzutów Sąd uznał, że dają one podstawę do podważenia legalności zaskarżonego postanowienia, bowiem rozstrzygnięcie to narusza prawo w stopniu uzasadniającym jego uchylenie.

Z akt sprawy wynika, że skarżąca nie została pouczona o obowiązku informowania organu o każdej zmianie adresu. Treścią obowiązku wynikającego z art. 41 k.p.a., a spoczywającego na stronie oraz jej przedstawicielach i pełnomocnikach jest zawiadomienie organu administracji publicznej o każdej zmianie adresu. Jednakże ze względu na wynikającą z art. 9 k.p.a. zasadę ogólną udzielania stronie informacji prawnej i faktycznej, organ administracji publicznej ma obowiązek poinformować stronę postępowania i inne osoby uczestniczące w postępowaniu o obowiązku określonym w art. 41 § 1 kodeksu i skutkach jego zaniedbania (por. Z. Janowicz, Kodeks..., s. 142). Obowiązek ten organ realizuje niezwłocznie. Z dokumentów akt postępowania administracyjnego wynika, że organ kierował do skarżącej zawiadomienie o wszczęciu postępowania (k-8). Organ natomiast nie wykazał, aby dopełnił obowiązku wymienionego w art. 41 § 1 k.p.a. pouczenia o skutkach niedopełnienia obowiązku zawiadamiania o zmianie adresu, które wynikają z § 2 tegoż przepisu. Nie potwierdza tego faktu analiza zawiadomienia o wszczęciu postępowania, ani żaden inny dokument zawarty w aktach. Doręczenie na dotychczasowy adres bez uprzedniego pouczenia strony o jej obowiązku informowania organu o każdej zmianie adresu nie może zostać uznane za skuteczne. Fakt prawidłowego doręczenia decyzji w sposób przewidziany w art. 39-49 k.p.a. jest doniosły prawnie. Z nim są bowiem związane skutki materialne i procesowe (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lutego 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 1756/05).

Ponadto, w ocenie Sądu, Minister Budownictwa błędnie przyjął dzień 3 kwietnia 2007 r. jako początek biegu terminu siedmiodniowego do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W piśmie z dnia 5 kwietnia 2007 r. skarżąca wyjaśniła, że w dniu 3 kwietnia 2007 r. udostępniono jej wgląd w akta sprawy, ale odmówiono wydania decyzji, wskazując na konieczność wystąpienia o jej wydanie w formie pisemnej.

Przede wszystkim wskazać należy, że nie było przeszkód aby Wojewoda Łódzki wydał odpis decyzji stronie w dniu 3 kwietnia 2007 r. Poza tym przepis art. 58 § 2 zdanie drugie kodeksu postępowania administracyjnego wymaga, aby jednocześnie z wniesieniem prośby o przywrócenie terminu została dopełniona czynność, dla której określony był termin – w tym przypadku wniesienie odwołania. Wprawdzie odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia (art. 128 k.p.a.), jednakże dokładne sformułowanie żądań odwołania i jego uzasadnienie leży w interesie strony, może bowiem pomóc organowi odwoławczemu (a także organowi pierwszej instancji rozpatrującemu odwołanie w trybie art. 132 k.p.a.) w podjęciu korzystnego dla niej rozstrzygnięcia. A zatem w rozpoznawanej sprawie strona nie mogła w odwołaniu odnieść się do treści decyzji nie mając jej doręczonej, a przepis wymaga, aby wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu wniosła odwołanie.

Organ powinien wziąć pod uwagę to, że sposób postępowania skarżącej wynikał z błędnego pouczenia jej przez urzędnika Łódzkiego Urzędu Wojewódzkiego. Trudno zatem czynić skarżącej zarzuty z tego powodu, że zastosowała się do tego pouczenia.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd – z mocy przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c

i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz.1270 ze zm.) – orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.