Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1241/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2013-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 1 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 3 par. 1, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, art. 134, art. 200, art. 152
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 8, art. 92c
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Dolecki, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder,, Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.), Protokolant Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] znak [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego Spółki A. kwotę [...] ([...]) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] wydaną w oparciu o przepis art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 z późn. zm.) Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na [...] karę pieniężną w wysokości [...] zł. Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiły ustalenia przeprowadzonej przez organ kontroli przedsiębiorstwa za okres od [...] r. zawarte w protokole kontroli z dnia [...] r., tj. skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku kierowców przy wykonywaniu przewozu drogowego oraz wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji.

Od powyższej decyzji Spółka złożyła odwołanie, w którym zakwestionowała dokonaną przez organ I instancji ocenę naruszeń ustawy o transporcie drogowym, wskazując m.in. że w świetle jej przepisów wniosek o udzielenie licencji powinien zawierać rodzaj i liczbę pojazdów, którymi winien dysponować przedsiębiorca, a nie tych pojazdów, którymi ma być wykonywany transport drogowy. Liczba pojazdów, którymi dysponuje przedsiębiorca, nie musi być tożsama z załączonym do wniosku wykazem pojazdów, ponieważ ilość wykorzystywanych pojazdów może być mniejsza. Spółka podała, że zakupiła 10 sztuk nowych autobusów, sprzedając taką samą ilość posiadanych pojazdów, w związku z czym liczba pojazdów zgłoszonych do licencji nie uległa zmianie. Natomiast niezgłoszenie zakupu nowych autobusów nie jest zagrożone karą pieniężną.

W wyniku rozpoznania odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] uchylił powyższą decyzję organu I instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpoznania - celem rozpatrzenia jej zgodnie z przepisami ustawy o transporcie drogowym w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...], wydana na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia

14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), art. 92 a ust. 3 pkt 1, ust. 4 i ust. 6 oraz lp. 1.4, 5.4.1., 5.4.2. załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) nałożył na [...] karę pieniężną w łącznej kwocie [...] zł - za naruszenia, które zostały stwierdzone podczas kontroli działalności gospodarczej i opisane w piśmie nr [...] r., tj. w związku ze zmianą ustawy o transporcie drogowym obowiązującą od 1 stycznia 2012 r. tj.

- niezgłoszenie na piśmie organowi, który udzielił licencji zmiany danych, o których mowa w art. 8 ustawy o transporcie drogowym w wymaganym terminie,

- skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku kierowcy,

Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ wskazał w nim, że w trakcie prowadzonej kontroli, kontrolowana Spółka przedstawiła:

- licencję nr [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu osób autokarem lub autobusem, wystawioną na Przedsiębiorstwo - ważną od [...] r.,

- licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, udzieloną kontrolowanej Spółce - ważną do [...] r.,

- wykaz pojazdów z dowodami rejestracyjnymi i ubezpieczeniami OC, będącymi

w prawnym użytkowaniu Spółki,

- zestawienie czasu pracy kontrolowanych kierowców, wykonujących przewozy drogowe w ramach działalności przedsiębiorcy,

- dokumenty zawierające informacje o użytkowanych w przedsiębiorstwie Spółki pojazdach samochodowych tj. [...].

Z dokonanych przez organ ustaleń wynika, iż na dzień rozpoczęcia kontroli,

tj. [...] skarżąca nie zgłosiła do licencji nr [...] nowo zakupionych autobusów. Zgłoszenia dokonano w dniu [...] podczas gdy pojazdy te zostały zarejestrowane na Spółkę jako właściciela i użytkownika w dniu [...] Natomiast licencja nr [...] nie zawierała w swoim wykazie autobusów marki [...]. W dniu [...] r. Spółka zgłosiła do licencji pojazdy o nr rej.: [...].

W dniu [...] r. wydana została decyzja o wygaśnięciu licencji

(pisma nr [...] r. z Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego). W dniu [...] r. skarżąca sprzedała pojazd o nr rej. [...].

W myśl art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania licencji na wykonywanie transportu drogowego. Przedsiębiorcy udziela się licencji, m.in. jeżeli posiada tytuł prawny do dysponowania pojazdem lub pojazdami samochodowymi spełniającymi wymagania techniczne określone przepisami prawa o ruchu drogowym, którymi transport drogowy ma być wykonywany (art. 5 ust. 3 pkt 5 ww. ustawy). Natomiast stosownie do art. 8 ust. 3 pkt 8 ustawy o transporcie drogowym do wniosku o udzielenie licencji należy dołączyć wykaz pojazdów samochodowych wraz z kserokopiami krajowych dokumentów dopuszczających pojazd do ruchu, a w przypadku, gdy przedsiębiorca nie jest właścicielem tych pojazdów - dokument potwierdzający prawo do dysponowania nimi. Zgodnie z art. 14 ustawy o transporcie drogowym przewoźnik drogowy obowiązany jest zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania. Jeżeli zmiany o których mowa w ust. 1 obejmują dane zawarte w licencji, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę treści licencji. W związku z powyższym – zdaniem organu - naruszenie zaistniało dwukrotnie, tj. niezgłoszenie organowi, który udzielił licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, zmiany polegającej na wprowadzeniu do użytkowania 10 nowych pojazdów oraz niezgłoszenie organowi, który udzielił licencji nr [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu osób autokarem lub autobusem, faktu zbycia trzech pojazdów.

Odnośnie naruszenia wskazanego w lp. 5.4.1 i lp 5.4.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ podał, że kierowcy J. M. i B. P., zatrudnieni w Spółka A na podstawie umowy o pracę, w dniach wolnych - na podstawie umowy zlecenia - pracowali w przedsiębiorstwie M. S. współpracującym z Sp. A Czas pracy kierowców w obu przedsiębiorstwach rozliczało Sp. A Na podstawie okazanych dokumentów ustalono, że w przypadku tych kierowców nastąpiło odstąpienie od przestrzegania okresów odpoczynków tygodniowych, przy czym Spółka nie przedstawiła żadnego dokumentu uzasadniającego powyższy fakt. W dniach, w których stwierdzono ww. naruszenie, kierowcy wykonali przewozy na rzecz przedsiębiorstwa M. S., podczas gdy w przedsiębiorstwie odbierali czas odpoczynku tygodniowego.

Zgodnie z art. 92a ust. 1, ust. 3 pkt 3, ust. 4, ust. 6 ustawy o transporcie drogowym kary z tytułu każdego naruszenia wynoszą;

Lp. 1.4: [...] zł,

Lp. 5.4.1.: [...] zł,

Lp. 5.4.2.: [...] zł.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem [...] złożyło odwołanie, podnosząc, że w poprzedniej decyzji nie rozpatrywano kwestii niezgłoszenia zmian danych do licencji na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego osób, a karę nałożono wyłącznie za niedokonanie zgłoszenia do licencji krajowej. Nadto organ nie zgromadził żadnych dowodów potwierdzających ewentualne wystąpienia okoliczności określonych w art. 92b ustawy o transporcie drogowym, a w ocenie Spółki spełniła ona nałożony na nią obowiązek. Końcowo Spółka podniosła, że decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ podpisana została przez zastępcę Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, a nie wynika z niej, że dysponuje on ustawowym upoważnieniem do podpisania tego rodzaju rozstrzygnięcia.

W wyniku rozpoznania powyższego odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...], wydaną w oparciu o przepisy art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 4 pkt 22 lit. r, art. 5, art. 8,

art. 14, art. 92a ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874, Dz. U. z 2011 r. Nr 244, poz. 1454), lp. 1.4, lp. 5.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 2 pkt 5, art. 14 ust. 2 i ust. 3 oraz art. 31c ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2004 r. Nr 92, poz. 879 ze zm.) utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego naruszenia polegającego na niezgłoszeniu na piśmie organowi, który udzielił licencji, zmiany danych o których mowa w art. 8 ustawy o transporcie drogowym w wymaganym terminie (lp. 1.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym), organ odwoławczy wskazał, iż stosownie do art. 5 ust. 1 ww. ustawy wniosek o udzielenie licencji powinien zawierać rodzaj i liczbę pojazdów samochodowych, którymi dysponuje przedsiębiorca ubiegający się o udzielenie licencji. Natomiast stosownie do art. 14 ust. 1, przewoźnik drogowy jest zobowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania. Ze zgromadzonego materiału dowodowego tj. wykazu autobusów [...] zgłoszonych do licencji krajowej nr [...], rozkładów jazdy zatrudnianych kierowców, dowodów rejestracyjnych pojazdów marki [...], informacji Starostwa Powiatowego z dnia [...] r. i oświadczenia przedsiębiorcy z dnia [...] r. wraz z załączoną dokumentacją zgłoszenia, wynika, że w okresie objętym kontrolą ww. pojazdy wykonywały krajowe przewozy osób na rzecz przedsiębiorcy, najwcześniej od [...] Zgłoszenie tych pojazdów do licencji nastąpiło dopiero w dniu [...] r. w trakcie kontroli w siedzibie przedsiębiorcy. Tym samym skarżący nie dopełnił 14 dniowego terminu, o którym mowa w art. 8 ustawy o transporcie drogowym dotyczącego licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób nr [...]. Mając na uwadze powyższe organ uznał, iż kara w wysokości [...] zł została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa.

W świetle zgromadzonego materiału dowodowego w postaci informacji udzielonej przez Biuro ds. Transportu Międzynarodowego Głównego Inspektoratu Transportu drogowego nr [...] r. zostało nadto udowodnione, że w dniu [...] r. skarżący złożył wniosek o przedłużenie ważności wypisów z licencji nr [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu osób autokarem lub autobusem, do którego załączono zgłoszenie do licencji pojazdów o nr rej. [...]. Przedsiębiorca, udzielając informacji na wezwanie organu I instancji z dnia [...], przesłał dokumenty umów sprzedaży pojazdów o nr [...]. Z powyższych umów wynika jednoznacznie fakt sprzedania ww. trzech pojazdów po zgłoszeniu ich do licencji, jednocześnie - jak wynika z oświadczenia strony z dnia [...] r. i informacji udzielonej przez Biuro ds. Transportu Międzynarodowego Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego nr [...]. r. związanej z wygaśnięciem licencji - przedsiębiorca nie zgłosił faktu sprzedaży tych pojazdów Głównemu Inspektorowi Transportu Drogowego lecz jedynie Starostwu Powiatowemu. Tym samym należało uznać, iż nie zgłoszono faktu sprzedaży trzech autobusów, zgłoszonych do licencji na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego osób, w terminie określonym w art. 8 ustawy o transporcie drogowym.

Biorąc pod uwagę powyższe organ odwoławczy stwierdził, że kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny w wysokości [...] złotych, została nałożona słusznie

i zgodnie z przepisami prawa.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów podniesionych w odwołaniu Główny Inspektor Transportu Drogowego podał, iż fakt nienałożenia w poprzedniej decyzji kary za niezgłoszenia pojazdów do licencji na wykonywanie międzynarodowych przewozów osób nie ma żadnego wpływu na obecnie skarżone rozstrzygnięcie, ponieważ poprzednia decyzja została uchylona w całości , a organ odwoławczy nakazał pełne wyjaśnienie okoliczności niezgłoszenia danych, o których mowa w art. 8 ustawy o transporcie drogowym. Tym samym nałożenie kary pieniężnej w łącznej wysokości [...] zł na podstawie załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym przez organ I instancji było zgodne z przepisami. Ustosunkowywując się zaś do zarzutu, że niezgłoszenie faktu sprzedaży pojazdów wcześniej zgłoszonych do licencji międzynarodowej przekroczyło okres objęty kontrolą, organ wyjaśnił, iż przedsiębiorca zgłosił fakt ich sprzedaży Starostwu Powiatowemu, natomiast w dalszym ciągu figurowały one w ewidencji Głównego Inspektora Transportu Drogowego na dzień [...] r. tj. dzień wygaśnięcia licencji o numerze [...].

Odnośnie naruszenia polegającego na skróceniu tygodniowego czasu odpoczynku (lp. 5.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym), organ odwoławczy stwierdził, iż w prowadzonym postępowaniu zostało udowodnione,

na podstawie zestawienia czasu pracy kierowcy J. M. za okres od

[...] r. wraz z legendą, że w dniu [...] r. o godz. 13;42 rozpoczął on nowy tygodniowy okres prowadzenia pojazdu. Najpóźniej po upływie sześciu okresów 24-godzinnych, tj. o godz. 13;42 dnia [...] r. powinien on rozpocząć odbiór wymaganego odpoczynku tygodniowego w wymiarze 24 godzin. Kierowca wymaganego odpoczynku nie rozpoczął, a najdłuższy nieprzerwany odpoczynek tygodniowy skrócił o 3 godziny i 21 minut w stosunku do normy 24 godzinnej. Powyższe obligowało do nałożenia na przedsiębiorcę kary w wysokości [...] zł.

Podobne uchybienie miało miejsce także w przypadku kierowcy B. P., która również nie rozpoczęła wymaganego odpoczynku w wymaganej godzinie, a najdłuższy nieprzerwany odpoczynek tygodniowy został skrócony

o 1 godzinę i 11 minut w stosunku do normy 24 godzinnej. Powyższe skutkowało nałożeniem kary w wysokości [...] zł.

Zdaniem organu odwoławczego brak jest w tym zakresie podstaw

do zastosowania art. 92b ustawy o transporcie drogowym, ponieważ przepis ten można zastosować do naruszeń czasu pracy wyłącznie w przypadku przewozów podlegających przepisom rozporządzenia (WE) nr 561/2006, rozporządzenia Rady

nr 3821/85 (EWG) oraz umowy Europejskiej AETR. Zaskarżone rozstrzygnięcie, oparte na uzupełnionym materiale dowodowym, stosuje przepisy ustawy o czasie pracy kierowców, która to ustawa nie została wymieniona w katalogu przepisów, do których odsyła art. 92b ustawy o transporcie drogowym. Brak zatem podstaw do zastosowania art. 92b i uchylenia odpowiedzialności administracyjnej przedsiębiorcy z tytułu skrócenia tygodniowego czasu odpoczynku kierowców.

Materiał dowodowy, zgromadzony w sprawie, nie zawiera również żadnych przesłanek wskazujących na zasadność zastosowania art. 92c ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z tym przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy zastała nałożona kara przez inny uprawniony organ. W rozpoznawanej sprawie okoliczności powyższe nie miały miejsca.

Odnośnie zarzutu podpisania decyzji przez nieupoważniony podmiot, organ wyjaśnił, że zastępca wojewódzkiego inspektora transportu drogowego może wydawać decyzje administracyjne nakładające kary pieniężne z ustawy o transporcie drogowym.

Na powyższą decyzję organu odwoławczego Przedsiębiorstwo wywiodło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wnosząc o uchylenie skarżonej decyzji Spółka zarzuciła jej naruszenie:

- art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego związku z art. 93 ust. 1

i art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, przez niezweryfikowanie w postępowaniu odwoławczym, czy osoba podpisująca decyzję posiadała upoważnienie do jej podpisania oraz

- art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym przez przyjęcie, że skarżący nie udowodnił, że naruszenia w zakresie czasu pracy kierowców powstały wskutek zdarzeń lub okoliczności, których nie mógł przewidzieć, pomimo, że w jednym przypadku skrócenie czasu odpoczynku wynikło z błędu, natomiast w drugim spowodowane to było koniecznością skierowania pracownika na dodatkową linię z uwagi na absencję kierowcy,

- art. 77 ust. 3 i 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej w związku z art. 50 pkt 1, art. 68 ust. 1 pkt 2 i art. 74 ustawy o transporcie drogowym przez przyjęcie, że kara pieniężna może być wymierzona za naruszenie, które nie zostało stwierdzone w trakcie kontroli. W niniejszej sprawie kontrola nie obejmowała niezgłoszenia wymiany autobusów do licencji wspólnotowej i nie zostały w tym zakresie odnotowane żadne naruszenia. Zdaniem skarżącej, ustalenia inne niż poczynione w trakcie kontroli, nie mogą stanowić dowodu w sprawie nałożenia kary pieniężnej.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego podtrzymał stanowisko zajęte w sprawie i wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 1 §1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.

z 2012 r., poz. 270 dalej: P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Uwzględnienie skargi, skutkujące wyeliminowaniem zaskarżonego aktu z obrotu prawnego, następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przez organ administracyjny przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, jak również, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.).

Należy też dodać, iż zgodnie z art. 134 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi.

Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że jest ona w części dotknięta wskazanymi w skardze uchybieniami mającymi wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia. W szczególności za trafny uznać należy zarzut częściowego oparcia rozstrzygnięcia na ustaleniach nie wynikających wprost z ustaleń dokonanych w toku przeprowadzonej kontroli przedsiębiorstwa transportowego, udokumentowanych w protokole kontroli.

W niniejszej sprawie Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, powołując się na ustalenia poczynione podczas kontroli przedsiębiorstwa przeprowadzonej w dniach [...] r. obejmującej okres jego działalności w okresie od [...] r. nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości [...] zł, stwierdzając, iż dopuściła się ona 2 naruszeń polegających na niezgłoszeniu organowi, który udzielił licencji w wymaganym terminie, zmiany danych, o których mowa w art. 8 ustawy o transporcie drogowym.

Pierwsze z tych naruszeń polegało na niezgłoszeniu organowi, który udzielił licencji krajowej, w wymaganym ustawą 14-dniowym terminie, faktu wymiany

10 autokarów, zgłoszonych wcześniej do tej licencji.

Drugie zaś naruszenie polegało na tym, że Spółka nie zgłosiła Głównemu Inspektorowi Transportu Drogowego, który udzielił jej licencji na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego osób faktu sprzedaży trzech autobusów zgłoszonych do tej licencji.

Powyższy fakt zgłoszono jednie Starostwu Powiatowemu.

Oceniając prawidłowość rozstrzygnięcia w powyższym zakresie należy zauważyć, iż kontrola Inspekcji Transportu Samochodowego w przedsiębiorstwie transportowym skarżącej przeprowadzona była przed zmianą powołanej wyżej ustawy o transporcie samochodowym, która nastąpiła od dnia 1 stycznia 2012r. pod kątem wówczas obowiązujących przepisów, sankcjonujących określone naruszenia. W jej wyniku ustalono naruszenia polegające na:

1. wykonywaniu transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji.

2. skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku kierowców przy wykonywaniu przewozu drogowego.

Ustalenia te zostały zapisane w protokole kontroli z dnia [...] r.

Protokół, zawierający wynik kontroli stanowi najważniejszy – a w zasadzie jedyny – dowód na okoliczność dokonanych w toku tej kontroli ustaleń.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się szczególną moc dowodową protokołu kontroli jak i powagę ustaleń wpisanych w protokole. Protokół

z kontroli jako dokument urzędowy korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń. (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 września 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 1224/04, Lex 205475). Protokół kontroli stanowi główny dowód w sprawie, zatem organ powinien w uzasadnieniu decyzji wykazać, że nałożenie sankcji związane jest z uchybieniem stwierdzonym podczas tejże kontroli. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 kwietnia 2012r. sygn. akt II GSK 117/11,ustalenia protokołu kontroli wyznaczają granice przyszłego postępowania administracyjnego, ponieważ wyniki kontroli stanowi podstawę do wszczęcia postępowania administracyjnego, a w razie potwierdzenia ustaleń zawartych w protokole kontroli – do nałożenia kary pieniężnej. Z § 4 ust. 1 w zw. z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 2 września 2009 r. w sprawie kontroli przewozu (Dz. U. z 2009 r. Nr 145, poz. 1184) wynika wprost,

że protokół kontroli stanowi podstawę decyzji administracyjnej o nałożeniu kary pieniężnej. Przy ustalaniu odpowiedzialności przewoźnika działania organu kierowane są na wykazanie, że istotnie doszło do naruszeń prawa wskazanych w protokole, a stwierdzone w protokole kontroli naruszenia przepisów ustawy wyznaczają kierunek postępowania wyjaśniającego oraz przedmiot postępowania i decyzji.

Z ustaleń przedmiotowego protokołu, podpisanego przez kontrolującego

i przedstawiciela kontrolowanego przedsiębiorcy wynika, że podczas kontroli, poza naruszeniem norm czasu nieprzerwanego odpoczynku dwóch kierowców, stwierdzono naruszenie polegające na wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji. Z powyższego wynika, że organy w trakcie postępowania dokonały zmiany zakresu orzekania, co w konsekwencji skutkowało orzeczeniem o innym naruszeniu niż wykazanym w protokole kontroli. Słusznie zatem strona skarżąca podnosi, że w niniejszej sprawie kontrola oraz sporządzony w jej wyniku protokół nie obejmowały niezgłoszenia zmian do licencji wspólnotowej, a dotyczyły wyłącznie licencji krajowej, którą w świetle wówczas obowiązujących przepisów zakwalifikowano jako wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji.

W stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2012 r. nie jest już sankcjonowane faktyczne wykorzystywanie pojazdów samochodowych, których nie zgłoszono organowi licencyjnemu, lecz zaniechanie wykonania czynności polegającej na złożeniu pisemnej informacji o zmianach w rodzaju i liczbie pojazdów samochodowych, którymi dysponuje przedsiębiorca.

Postępowanie dowodowe w sprawie, w świetle nowych przepisów winno zatem zmierzać do ustalenia czy strona zgłosiła organowi w wymaganym terminie zmiany danych, o których mowa w art. 8 ust. 2, w tym w szczególności w pkt 4 tego przepisu (tj. rodzaj i liczba pojazdów samochodowych), którymi aktualnie dysponuje przedsiębiorca oraz przedstawiła wykaz tych pojazdów wraz z kserokopiami krajowych dokumentów dopuszczających pojazd do ruchu (pkt 8 art. 8 ust. 2 ww. ustawy).

W wyroku z dnia 23 września 2010 r. sygn. akt: I OSK 1566/09 (LEX nr 745088) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że jeśli przepisy prawa materialnego ulegną zmianie w czasie między wydaniem decyzji pierwszej instancji, a rozpatrzeniem odwołania, organ odwoławczy - zachowując tożsamość sprawy - obowiązany jest uwzględnić nowy stan prawny, chyba że z nowych przepisów wynika coś innego.

Należy przy tym pamiętać, iż dokonując subsumcji nowego stanu prawnego do dokonanych w toku postępowania ustaleń organ nie może wychodzić poza te ustalenia, w tym wypadku - poza ustalenia wynikające z protokołu kontroli.

Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał za trafne zarzuty skargi w części dotyczącej wymierzenia skarżącej Spółce kary z tytułu niezgłoszenia przez nią organowi w wymaganym terminie zmian w wykazie pojazdów zgłoszonych do licencji wspólnotowej. Dodatkowym argumentem w tym zakresie jest powoływanie się przez organ odwoławczy na okoliczności wychodzące poza ramy czasowe przeprowadzonej kontroli, obejmującej okres od [...] r., której dotyczy przytaczany w decyzji protokół z dnia [...] r., w szczególności na informację Biura ds. Transportu Międzynarodowego Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego z dnia [...] r.

Nietrafny jest natomiast zarzut skargi odnoszący się do tych składowych części wymierzonej kary, które sankcjonowały naruszenie przepisów dotyczących tygodniowego czasu odpoczynku kierowców.

Podnoszone w skardze argumenty w żadnym wypadku nie dają podstaw do uchylenia tych kar w oparciu o zasadę wynikającą z art. 92c) ustawy o transporcie drogowym albowiem skarżąca nie wykazała, że zachodzą wskazane w tym przepisie przesłanki. Takie okoliczności jak błąd oraz konieczność zastąpienia kierowcy, który nie stawił się do pracy, nie stanowią wskazanych w tych przepisach przesłanek uzasadniających odstąpienie od uzasadniających odstąpienie od wszczęcia postępowania lub umorzenie. Zdarzenia te nie należą bowiem do takich których przedsiębiorca nie mógł przewidzieć i nie miał wpływu na ich powstanie oraz wystąpienie naruszeń.

Nie stanowi też takiej przesłanki błąd przedsiębiorcy, którego obowiązkiem jest przygotowanie takiej organizacji pracy, która eliminuje tego rodzaju błędy bądź sytuacje, powodujące konieczność wykonywania przez kierowcę pracy lub wykorzystania czasu odpoczynku z przekroczeniem obowiązujących norm.

Bez wskazania uzasadnionej podstawy strona skarżąca podnosi też,

iż rozstrzygnięcie organu I instancji zostało podpisane przez osobę nieposiadającą upoważnienia do jej podpisania. Trafny jest jednak zarzut, że organ odwoławczy powyższego zarzutu nie zweryfikował, poprzestając na stwierdzeniu, że zastępca Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w przypadku wydania stosownego upoważnienia może wydać decyzje administracyjne nakładające kary pieniężne z ustawy o transporcie drogowym. W przypadku podniesienia takiego zarzutu w odwołaniu obowiązkiem organu odwoławczego jest wykazanie, że osoba, która podpisała decyzję, stosowne upoważnienie posiadała.

Mając na uwadze powyższe, a w szczególności stwierdzone uchybienia

w zakresie prawidłowego przeprowadzenia postępowania w przedmiocie stwierdzonych w toku przeprowadzonej kontroli oraz zawartych w sporządzonym w jej wyniku protokole naruszeń, skutkujących wymierzeniem kar w oparciu o zał. 3 do ustawy o transporcie drogowym, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a) i c) ustawy P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą. Rozstrzygnięcie w pkt II wydano w oparciu o art. 152, zaś w zakresie kosztów (pkt III) na podstawie art. 200 ww. ustawy.

W ponownym postępowaniu organy powinny uwzględnić powyższe rozważania i oceny Sądu.