Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2682/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-05-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 72 ust. 1 pkt 1-6a
journal: Dz.U. 2017 poz 1260
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednoloty
article: art. 64 § 2 i art. 107 § 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Wiesław Morys Sędzia del. WSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 13 lipca 2017 r. o sygn. akt II SA/Go 308/17 w sprawie ze skargi W.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 27 lutego 2017 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i odmowy rejestracji pojazdu oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 13 lipca 2017 r.(sygn. akt II SA/Go 308/17), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oddalił skargę W.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gorzowie Wlkp. z dnia 27 lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i odmowy rejestracji pojazdu.

W skardze kasacyjnej, zaskarżając powyższy wyrok w całości, W.K. zarzucił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wlkp.

1. obrazę prawa materialnego, to jest: art. 72 ust. 1 pkt 1-6a i ust. 2a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, iż zachodziły przesłanki do odmowy rejestracji pojazdu marki J. w sytuacji, gdy spełnione zostały wszystkie warunki do dokonania takiej rejestracji, a uchylenie decyzji Starosty S. z dnia 5 lutego 2014 r. nr [...] nie stanowiło przeszkody do dokonania rejestracji pojazdu,

2. naruszenie przepisów w postępowania, mogące istotnie wpływać na wynik sprawy, polegające na uchybieniu treści:

- art. 64 § 2 k.p.a. - poprzez pominięcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny tego, iż organ uznając, iż brak jest dokumentów wymaganych do rejestracji pojazdu winien wezwać stronę do usunięcia tego braku oraz pouczyć o skutkach nie usunięcia braku,

- art. 107 § 1 k.p.a. - polegające na pominięciu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny tego, iż zaskarżona decyzja nie wskazała dowodów, na jakich oparł się organ administracji odmawiając rejestracji pojazdu, jakim dowodom odmówił w tym zakresie wiarygodności i mocy dowodowej oraz, ze decyzja ta nie wyjaśniała podstawy prawnej rozstrzygnięcia w zakresie odmawiającym rejestracji pojazdu.

Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne, skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania i jednocześnie oświadczył, że zrzeka się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie.

Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyła się wyłącznie do zbadania zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej.

Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych, wymienionych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., to jest na obrazie prawa materialnego, w postaci: art. 72 ust. 1 pkt 1-6a i ust. 2a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym oraz na istotnym naruszeniu przepisów postępowania, to jest: art. 64 § 2 i art. 107 § 1 k.p.a.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów procesowych, wyjaśnić należy, że zgodnie z treścią art. 64 § 2 k.p.a., jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania.

W analizowanej sytuacji wniosek W. z dnia [...] listopada 2014 r. o rejestrację pojazdu marki J. o nr identyfikacyjnym [...] – w dacie jego składania i orzekania przez Prezydenta Miasta Gorzowa Wkl. – był natomiast kompletny. Strona dołączyła bowiem do wniosku: umowę kupna-sprzedaży z dnia 8 listopada 2014 r., kartę pojazdu numer [...] oraz dowód rejestracyjny numer [...] wydany przez Starostę S. Z tego powodu organ, decyzją z dnia 25 listopada 2014 r. nr [...], wniosek ten uwzględnił. Na skutek jednak wydania w dniu 20 września 2016 r. przez Starostę S. decyzji nr [...] o uchyleniu własnej decyzji z dnia 5 lutego 2014 r., na podstawie której został wydany w/w dowód rejestracyjny numer [...], Prezydent Miasta Gorzowa Wkl. wznowił postępowanie, wywołane wnioskiem W.K. z dnia 12 listopada 2014 r. i odmówił rejestracji pojazdu. Organ wskazał bowiem, a pogląd ten podzielił następnie Sąd Wojewódzki, że skoro art. 72 ust.1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz § 2 ust.1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz.1522 ze zm.) przewidują, że ponownej rejestracji pojazdu już zarejestrowanego w kraju, dokonuje się m.in. na podstawie dowodu rejestracyjnego (który wydaje się po wydaniu decyzji o jego zarejestrowaniu), to w sytuacji, w której poprzednia decyzja o rejestracji pojazdu (stanowiąca podstawę rejestracji tego pojazdu) została uchylona, uchyleniu podlegała również decyzja o rejestracji pojazdu, wydana w dniu 25 listopada 2014 r.

Podkreślić więc w tym miejscu należy, że wydając – po wznowieniu postępowania - decyzję z dnia 14 grudnia 2016 r. o odmowie zarejestrowania pojazdu, Prezydent Miasta Gorzowa Wkl. rozpatrywał ten sam wniosek strony, to jest wniosek z dnia 12 listopada 2014 r. Warunkiem jego natomiast uwzględnienia był obowiązek przedłożenia przez wnioskodawcę m. in. dotychczasowego dowodu rejestracyjnego pojazdu. Wymóg ten wynika bowiem wprost z art. 72 ust. 1 pkt 5 ustawy –Prawo o ruchu drogowym.

Podkreślić w tym miejscu przy tym należy, że organ orzekający w sprawie o zarejestrowanie pojazdu, nie ma możliwości prawnych do zastąpienia tego rodzaju dokumentu innym dowodem. Nie bardzo zatem wiadomo, do uzupełnienia jakiego braku formalnego, organ – zdaniem autora skargi kasacyjnej - miałby w tym wypadku wzywać stronę.

Niezasadny był także zarzut dotyczący art. 107 § 1 k.p.a. Sąd Wojewódzki nie dostrzegł bowiem, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gorzowie Wlkp. z dnia 27 lutego 2017 r., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Gorzowa Wkl. z dnia 14 grudnia 2016 r., naruszała powyższy przepis, gdyż taka sytuacja nie miała w tym wypadku miejsca. Przyczyny odmowy uwzględnienia wniosku W.K. z dnia 12 listopada 2014 r. wynikały z uwarunkowań prawnych a nie faktycznych. Dlatego też nie można było w skardze kasacyjnej skutecznie podnosić, że w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji nie zostały wskazane dowody (cyt.): " na jakich oparł się organ administracji odmawiając rejestracji pojazdu, jakim dowodom odmówił w tym zakresie wiarygodności i mocy dowodowej". Podstawa prawna natomiast obu decyzji została wskazana i wyjaśniona w dostateczny sposób. Organy przywołały zarówno treść art. 145 §1 pkt 8 oraz art. 151 § 1 k.p.a. jak i art. 72 ust. 1 i 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym a także § 2 ust.1 pkt 3 w/w rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. Skoro zaś skarżący w odwołaniu od decyzji organu I instancji podnosił zarzuty naruszenia przez Prezydenta Miasta Gorzowa Wkl. art. 145 §1 pkt 8 oraz art. 151 § 1 k.p.a. jak również art. 72 ust. 1 pkt 1-6a i ust. 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym (a co dowodziło, że rozumiał podstawę rozstrzygnięcia) to nie można było obecnie twierdzić, że podstawa prawna zaskarżonej decyzji była w istotny sposób wadliwie wyjaśniona.

Przechodząc do kwestii materialnoprawnych, podnieść trzeba, że skoro wszczynający postępowanie wniosek strony wskazywał, że domaga się ona zarejestrowania pojazdu, który już wcześniej był zarejestrowany na terenie państwa polskiego, to podstawę prawną żądania stanowił w tym przypadku m. in. art. 72 ust. 1 pkt 5 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Przepis ten – jak już wyżej podniesiono - wymaga zaś by strona dołączyła do wniosku dowód rejestracyjny pojazdu. Skoro więc organ był związany treścią powyższego wniosku, nie mógł zastąpić tego dokumentu innym dowodem, a dokument ten – w sensie prawnym – utracił moc dowodową, to nie można było zarzucać Sądowi Wojewódzkiemu, że niewłaściwie zastosował wspomniane w skardze kasacyjnej przepisy materialnoprawne. Jeszcze raz bowiem podkreślić trzeba, że jeśli był już raz wydany dowód rejestracyjny to kolejna rejestracja pojazdu jest możliwa jedynie, jeżeli zostanie przedłożony ważny dowód rejestracyjny pojazdu lub zaświadczenie, o którym mowa w art. 72 ust. 4 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, wydawane w razie utraty takiego dowodu (vide wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 28 czerwca 2017 r. sygn. akt I OSK 330/17, 4 kwietnia 2017 r. sygn. akt I OSK 1913/15 i 23 października 2013 r. sygn. akt I OSK 987/12 ).

W rezultacie, biorąc pod uwagę, że skarga kasacyjna nie była usprawiedliwiona, Naczelny Sąd Administracyjny - na podstawie art. 184 p.p.s.a. – orzekł jak sentencji.