Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Ka 2403/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2004-10-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Madej, Sędzia NSA Stanisław Bogucki (sprawozdawca), Sędzia WSA Krzysztof Winiarski, Protokolant Anna Charchuła, po rozpoznaniu w dniu 8 października 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. D. (D.) na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wydania w wyniku wznowienia postępowania nowego postanowienia o niedopuszczalności środka odwoławczego uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Izby Skarbowej w K. Ośrodka Zamiejscowego w B. z dnia [...] r. nr [...];


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w K., działając na podstawie art. 13 § 1 lit. c/, art. 13 § 3 oraz art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.), utrzymał w mocy postanowienie Izby Skarbowej w K. Ośrodka Zamiejscowego w B. z dnia [...] r., nr [...], uchylające w całości postanowienie Izby Skarbowej w K. Ośrodka Zamiejscowego w B. z dnia [...] r., nr [...], i stwierdzające, że odwołanie z dnia [...] [...] r., wniesione przez J. D. od "decyzji" Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] r., nr [...]- określającej wysokość podatku dochodowego za 1998 r. z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, działalności wykonywanej osobiście oraz najmu w kwocie 82.496,50 zł, zaległość podatkową z w.w. tytułu w wysokości 40.348,00 zł, odsetki za zwłokę od tej zaległości, naliczone na dzień wydania decyzji, w wysokości 52.521,50 zł, odsetki za zwłokę z tytułu nieuregulowanych w terminie zaliczek miesięcznych na podatek dochodowy, naliczone na dzień wydania decyzji, w wysokości 48.740,90 zł, jest niedopuszczalne z uwagi na brak przedmiotu zaskarżenia i pozostawiające to odwołanie bez rozpatrzenia.

Uzasadniając rozstrzygnięcie, Dyrektor Izby Skarbowej w K. przedstawił przebieg postępowania, z którego wynika, że postanowieniem z dnia [...] r. (nr [...]) Izba Skarbowa w K. Ośrodek Zamiejscowy w B. wznowiła z urzędu postępowanie odwoławcze dotyczące rozliczenia się J. D. z budżetem z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998 r., zakończone wskazanym w sentencji ostatecznym postanowieniem Izby Skarbowej w K. Ośrodka Zamiejscowego w B. z dnia [...] r. (nr [...]). Po przeprowadzeniu postępowania co do przyczyn wznowienia, jak i co do meritum sprawy, organ ten, postanowieniem z dnia [...] r. (nr [...]), uchylił w całości w.w. postanowienie z dnia [...] r. (nr [...]) stwierdzając, że odwołanie z dnia [...] r. jest niedopuszczalne, ponieważ brak jest przedmiotu zaskarżenia i pozostawił to odwołanie bez rozpatrzenia.

Pismem z dnia [...] 2003 r. strona wniosła zażalenie na w.w. postanowienie [...] r. (nr [...]), w którym podniosła zarzuty zarówno w zakresie rozstrzygnięcia co do przesłanki wznowienia postępowania, jak i merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy.

Zdaniem strony, Izba Skarbowa w K. Ośrodek Zamiejscowy w B. w chwili wydawania postanowienia z dnia [...] r. (nr [...]) wiedziała o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, albowiem wydając to postanowienie oparła się na fakcie, że decyzja Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] r. (nr [...]), będąca przedmiotem odwołania z dnia [...] r., została doręczona w dniu [...] r. Wg organu odwoławczego, zarzut ten jest całkowicie chybiony. Z treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia Izby Skarbowej w K. Ośrodka Zamiejscowego w B. z dnia [...] r. (nr [...]) wynika bowiem wyraźnie, że "nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody mające istotne znaczenie dla sprawy" nie dotyczyły kwestii ustalenia daty doręczenia decyzji Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] r. (nr [...]), lecz koncentrowały się na fakcie dokonania zmian w jej treści w drodze czynności pozaprocesowych, po wejściu tej decyzji do obrotu prawnego. Izba Skarbowa w K. Ośrodek Zamiejscowy w B., wydając w.w. postanowienie z dnia [...] r. (nr [...]) nie znała "tych okoliczności i dowodów" albowiem w aktach sprawy przekazanych przez Pierwszy Urząd Skarbowy w B. do organu odwoławczego znajdowała się wyłącznie "decyzja" tego organu w wersji poprawionej (w brzmieniu nadanym przez pracownika Urzędu na skutek czynności pozaprocesowych podjętych w dniu [...] 2002 r.). Informacje te Izba Skarbowa w K. Ośrodek Zamiejscowy w B. uzyskała po raz pierwszy na podstawie treści wniesionej przez podatnika do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach skargi na w.w. postanowienie z dnia [...] r. (nr [...]) oraz załączonych do niej kserokopii decyzji Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] r. (nr [...]), doręczonej [...] r. i kserokopii "decyzji" tego organu z dnia [...] r. (nr [...]), doręczonej dnia [...] r. Okoliczności te zostały potwierdzone w toku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego w tym zakresie.

Odnosząc się do zarzutu zażalenia, dotyczącego obowiązku organu podatkowego ustalenia, jakiej decyzji dotyczy odwołanie, organ odwoławczy stwierdził, że w wątpliwych sytuacjach organy podatkowe podejmują czynności procesowe zmierzające do sprecyzowania podań składanych przez strony. W przedmiotowej sprawie sytuacja taka nie miała jednakże miejsca, albowiem z treści odwołania z dnia [...] r. wyraźnie wynikało co było jego przedmiotem. Strona wskazała bowiem zarówno datę i numer (a nawet datę doręczenia) "decyzji", jak i umożliwiającą jej identyfikację treść rozstrzygnięcia.

Nawiązując do zarzutu zażalenia, że rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonym postanowieniu z dnia [...] r. (nr [...]) jest nieprawidłowe, albowiem w obrocie prawnym funkcjonują dwie decyzje podatkowe z dnia [...] r., nr [...] (jedna doręczona dnia [...] r. i druga doręczona dnia [...] r.), a ewentualne wątpliwości może jedynie budzić istnienie w obrocie prawnym decyzji doręczonej dnia [...] r., organ odwoławczy stwierdził, że zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie bowiem z art. 212 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia. Przepis ten ustanawia jedną z ważniejszych konstrukcji prawnych, dotyczących wprowadzania do obrotu prawnego decyzji podatkowej oraz związanej z tym problematyki stabilizacji treści rozstrzygnięcia sprawy co do istoty. W dacie doręczenia stronie, decyzja wchodzi do obrotu prawnego jako akt administracyjny załatwiający konkretną sprawę indywidualnego podmiotu. Od daty doręczenia jakakolwiek zmiana decyzji pod względem formy lub treści może być dokonana wyłącznie na zasadach i w trybie przewidzianym przepisami postępowania podatkowego. Doręczenie powoduje bowiem utrwalenie treści i formy załatwienia sprawy, a organ podatkowy nie może wycofać się z zajętego w decyzji stanowiska co do załatwienia sprawy czynnościami pozaprocesowymi, lecz może to uczynić tylko w ramach przepisów procesowych. Związanie organu decyzją doręczoną stronie trwa przez cały okres jej pozostawania w obrocie prawnym.

Zdaniem organu odwoławczego, w rozpatrywanej sprawie jest bezsporne, że decyzja Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] r., nr [...] (określająca J. D. za 1998 r.: wysokość podatku dochodowego z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, działalności wykonywanej osobiście oraz najmu w kwocie 82.496,50 zł, zaległość podatkową z w.w. tytułu w wysokości 40.348,00 zł, odsetki za zwłokę od tej zaległości naliczone na dzień wydania decyzji w wysokości 52.521,50 zł, odsetki za zwłokę z tytułu nieuregulowanych w terminie zaliczek miesięcznych na podatek dochodowy naliczone na dzień wydania decyzji w wysokości 173.177,80 zł) została skutecznie doręczona pełnomocnikowi strony w dniu [...] r., a zatem z tym dniem weszła do obrotu prawnego. Po tym dniu mogła zatem zostać zmieniona lub uchylona wyłącznie przy zastosowaniu instytucji i trybów postępowania przewidzianych przepisami procesowymi. Jakiekolwiek czynności pozaprocesowe zmierzające do zmiany jej treści lub formy były zatem niedopuszczalne i nie mogły wywołać żadnych skutków prawnych. Czynności pozaprocesowe podjęte więc przez pracownika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. w dniu [...] r., których skutkiem była zmiana treści funkcjonującej już w obrocie prawnym od dnia [...] r. decyzji tego organu z dnia [...] r., nr [...], nie mogły wywołać skutków prawnych w zakresie zmiany jej treści, a tym bardziej ich skutkiem nie mogło być powstanie nowej (drugiej) decyzji. W obrocie prawnym funkcjonuje zatem tylko i wyłącznie decyzja Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] r., nr [...], o treści doręczonej pełnomocnikowi strony w dniu [...] r.

Jednocześnie organ odwoławczy zwrócił uwagę, że art. 212 Ordynacji podatkowej stanowi, iż organ podatkowy, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili doręczenia. Skoro więc czynności podjęte przez pracownika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. w dniu [...] r. nie skutkowały powstaniem "nowej decyzji", to nie można mówić o związaniu organu podatkowego jej treścią.

Odnosząc się do podniesionych w zażaleniu zarzutów naruszenia zasad praworządności i zasady pogłębiania zaufania do organów podatkowych, organ odwoławczy zwrócił uwagę, że obie wskazane powyżej zasady ogólne postępowania są ze sobą ściśle powiązane, albowiem tylko działania, które mają umocowanie w obowiązujących przepisach prawa mogą powodować, iż podatnik będzie przekonany o tym, że podjęte przez organ podatkowy rozstrzygnięcie (będące wynikiem wcześniejszych czynności) jest prawidłowe i zgodne z obowiązującymi przepisami. W rozpatrywanej sprawie organ odwoławczy stwierdził, że Izba Skarbowa w K. Ośrodek Zamiejscowy w B., wydając zaskarżone postanowienie z dnia [...] r., nr [...], działała zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa podatkowego, a zatem zarzut naruszenia wskazanych powyżej zasad ogólnych postępowania podatkowego jest bezzasadny.

W skardze na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r., nr [...], skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach z siedzibą w Gliwicach, skarżący J. D., podnosząc obrazę przepisów postępowania i prawa materialnego, wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Uzasadniając skargę, skarżący podtrzymał zasadnicze zarzuty i argumentację zawartą w zażaleniu. Zwrócił ponadto uwagę, że zarówno zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie zostały wydane w innym stanie prawnym aniżeli istniejący w dniu składania skargi. W międzyczasie bowiem zostało na wniosek podatnika wszczęte postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] r., W konsekwencji którego wydano (obecnie ostateczną) decyzję z dnia [...] r. (nr [...]), stwierdzającą nieważność decyzji z dnia [...]r. (nr [...]), doręczonej podatnikowi w dniu [...] r. Skarżący zwrócił uwagę, że skoro została wyeliminowana z obrotu prawnego decyzja z dnia [...] r. (nr [...]), doręczona podatnikowi w dniu [...] r., to albo trzeba będzie przyjąć, że jedyną decyzją, która funkcjonuje w obrocie prawnym jest decyzja, doręczona podatnikowi w dniu [...] r., albo też taka decyzja nie funkcjonuje, a wskutek powyższego odwołanie jest rzeczywiście bezprzedmiotowe, a w takim razie zaskarżone postanowienie winno się ostać, ale przy założeniu, że do chwili obecnej nie została wydana żadna decyzja wobec podatnika dotycząca podatku dochodowego za rok 1998.

Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K., wnosząc o oddalenie skargi, podtrzymał w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, wskazując przy tym, że wobec stwierdzenia nieważności decyzji Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] r. (nr [...]), doręczonej podatnikowi w dniu [...] r., postępowanie podatkowe, którego przedmiotem jest rozliczenie J. D. z budżetem z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998 r., powróciło do etapu postępowania przed organem pierwszej instancji, co daje stronie gwarancję pełnego skorzystania ze wszystkich określonych przepisami prawa procesowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył, co następuje:

Skarga na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r., nr [...], została wniesiona przez J. D. do Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 29 października 2003 r. i winna była zostać rozpatrzona na podstawie przepisów ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.). Należy jednak zauważyć, że wyżej cytowana ustawa o Naczelnym Sądzie Administracyjnym straciła moc z dniem 1 stycznia 2004 r., na podstawie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm. Dz.U. z 2002 r. Nr 240 , poz. 2052). W myśl art. 85 ostatnio cytowanej ustawy, z dniem 1 stycznia 2004 r. utworzono w Warszawie i w miejscowościach, w których miały siedziby ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sadu Administracyjnego, wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1259) oraz zniesiono ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sadu Administracyjnego. Stosownie do art. 97 §1 w.w. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Na podstawie § 1 pkt 4 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz.U. Nr 72, poz. 652), dla obszaru województwa śląskiego utworzony został Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach.

Wypada zauważyć, że stosownie do treści przepisu art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) skarga na decyzję lub postanowienie podlega uwzględnieniu, gdy zaskarżone rozstrzygnięcie dotknięte jest wadami skutkującymi jego nieważność lub niezgodność z prawem albo gdy narusza ono prawo w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania bądź w sposób, który ma wpływ (w przypadku naruszenia prawa procesowego wpływ istotny) na wynik sprawy. Regulacja taka oznacza zatem, że nie każde naruszenie prawa daje podstawę do uwzględnienia skargi. Skarga uwzględniona może być bowiem tylko wtedy, gdy stwierdzone uchybienia będą rażące lub co najmniej istotne.

W rozpatrywanej sprawie sytuacja tak zachodzi. Wbrew bowiem podniesionym w zaskarżonym postanowieniu i w odpowiedzi na skargę zarzutom, zaskarżone postanowienie narusza prawo. Istotą zaistniałego sporu jest rozstrzygnięcie kwestii, czy w rozpatrywanej sprawie istniały przesłanki wznowienia postępowania zakończonego ostatecznym postanowieniem Izby Skarbowej w K. Ośrodka Zamiejscowego w B. z dnia [...] r., nr [...], a w szczególności, czy wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie znane organowi, który wydał decyzję (art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.).

Instytucja wznowienia postępowania jest trybem postępowania nadzwyczajnego, służącego wzruszaniu decyzji (postanowień) ostatecznych organów podatkowych. Wynika z tego wyjątkowy charakter wznowienia, prowadzącego do ponownego rozpatrzenia sprawy już zakończonej decyzją (postanowieniem) ostateczną, wyłącznie w celu sprawdzenia, czy jakaś z wad wymienionych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, nie wpłynęła na treść decyzji (postanowienia). Przepis ten, w sposób enumeratywny wymienia przesłanki wznowienia postępowania, w tym przesłankę podnoszoną przez organ odwoławczy i przewidzianą art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.

Należy stwierdzić, że organ odwoławczy wykazał istnienie przesłanki wznowienia postępowania, określonej w art. 240 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, a zwłaszcza przesłanki wymienionej w punkcie 5 tego przepisu. Powyższy przepis pozwala wznowić postępowania w przypadku, gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Taką okolicznością w rozpatrywanej sprawie jest powzięcie przez organ odwoławczy informacji o poprawieniu i doręczeniu stronie poprawionej wersji decyzji z dnia [...] r. Organ odwoławczy dowiedział się o tym dopiero ze skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wniesionej przez J. D. na w.w. postanowienie z dnia [...] r. (sygn. akt I SA/Ka 725/03). Do tej pory w aktach sprawy znajdowała się decyzja Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] r. wyłącznie w wersji poprawionej i doręczonej skarżącemu podatnikowi w dniu [...] r.

Nie można jednak podzielić poglądu wyrażonego w zaskarżonym postanowieniu, że w obrocie prawnym funkcjonowała, dotycząca skarżącego, tylko jedna decyzja wymiarowa z dnia [...] r. (nr [...]) w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998 r., tj. doręczona w dniu [...] r. (określająca J. D. za 1998 r.: wysokość podatku dochodowego z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, działalności wykonywanej osobiście oraz najmu w kwocie 82.496,50 zł, zaległość podatkową z w.w. tytułu w wysokości 40.348,00 zł, odsetki za zwłokę od tej zaległości naliczone na dzień wydania decyzji w wysokości 52.521,50 zł, odsetki za zwłokę z tytułu nieuregulowanych w terminie zaliczek miesięcznych na podatek dochodowy naliczone na dzień wydania decyzji w wysokości 173.177,80 zł).

W dniu [...] r. została bowiem doręczona skarżącemu przez Pierwszy Urząd Skarbowy w B. kolejna decyzja z dnia [...] r. (nr [...]), określająca J. D. za 1998 r.: wysokość podatku dochodowego z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, działalności wykonywanej osobiście oraz najmu w kwocie 82.496,50 zł, zaległość podatkową z w.w. tytułu w wysokości 40.348,00 zł, odsetki za zwłokę od tej zaległości naliczone na dzień wydania decyzji w wysokości 52.521,50 zł, odsetki za zwłokę z tytułu nieuregulowanych w terminie zaliczek miesięcznych na podatek dochodowy naliczone na dzień wydania decyzji w wysokości 48.740,90 zł).

Nie można zgodzić się ze stwierdzeniem organu odwoławczego, że nieuprawniony pracownik Pierwszego Urzędu Skarbowego w B., dokonując zmiany treści decyzji pierwotnej (tj. decyzji z dnia [...]r. (nr [...]), doręczonej w dniu [...] r.) i doręczając pełnomocnikowi podatnika poprawioną wersję decyzji w dniu [...] r., swoim działaniem nie spowodował powstania w obrocie prawnym nowej decyzji. Podatnik nie powinien bowiem ponosić konsekwencji sposobu działania pracownika organu podatkowego, na które zresztą nie ma wpływu. Skarżącemu doręczono bowiem w dniu [...] r. dokument, który od strony formalnej wyczerpywał wszelki przesłanki wymienione w art. 21 Ordynacji podatkowej: został sporządzony w przepisanej formie, dotyczył sprawy mieszczącej się w kompetencji rzeczowej, funkcjonalnej i miejscowej tego organu, a także (jak wynika z treści decyzji) został podpisany przez osobę upoważnioną. Tym samym w dniu [...] r. weszła do obrotu druga decyzja, opatrzona datą [...] r. i numerem [...], różniąca się przede wszystkim rozstrzygnięciem w zakresie odsetek za zwłokę z tytułu nieuregulowanych w terminie zaliczek miesięcznych na podatek dochodowy naliczonych na dzień wydania decyzji w wysokości. Decyzja doręczona w dniu [...] r. określała bowiem wysokość powyższych odsetek na kwotę 173.177,80 zł, zaś decyzja doręczona w dniu [...] r. określała wysokość tych odsetek na kwotę 48.740,90 zł. Wobec powyższego w rozpatrywanej sprawie do rozstrzygnięcia pozostaje problem istnienia w obrocie prawnym dwóch decyzji dotyczących tego samego przedmiotu. Nadmienić przy tym wypada, że wydanie decyzji lub postanowienia bez upoważnienia udzielonego przez naczelnika urzędu skarbowego lub dyrektora izby skarbowej powoduje, że orzeczenie takie jest dotknięte wadą rażącego naruszenia prawa powodującą jego nieważność.

Należy również zauważyć, że mimo stwierdzenia nieważności decyzji Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] r. (nr [...]), doręczonej pełnomocnikowi podatnika w dniu [...] r., w dacie rozstrzygania niniejszej sprawy znowu mamy do czynienia sytuacją, w której pozostają w obrocie dwie decyzje dotyczące tego samego przedmiotu: (1) decyzja Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] r. (nr [...]), doręczona pełnomocnikowi podatnika w dniu [...] r., (2) decyzja Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] r. (nr [...]).

W sumie zatem, mając na uwadze podniesione wyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie w całości oraz poprzedzające je postanowienie Izby Skarbowej w K. Ośrodka Zamiejscowego w B. z dnia [...] r. nr [...], działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), który przewiduje, że Sąd uwzględniając skargę na decyzję (postanowienie) uchyla decyzję (postanowienie) w całości lub w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 210 § 1 w.w. ustawy, Sąd nie zasądził na rzecz skarżącego od Dyrektora Izby Skarbowej w K. kosztów postępowania sądowego, ponieważ do chwili zamknięcia rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie wyroku skarżący nie zgłosił wniosku o przyznanie należnych kosztów. Sąd nie określił również, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane w całości do chwili uprawomocnienia się wyroku, ponieważ nie był do tego zobowiązany treścią art. 152 w.w. ustawy, który przewiduje takie rozstrzygnięcie jedynie w sytuacji, gdy uwzględniana jest skarga na decyzję (postanowienie), które podlega wykonaniu w trybie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.