Wyrok NSA oz. w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 528/99
NSA oz. w Krakowie
Data orzeczenia: 2002-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz. 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Teza: Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo Budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./, zgłoszenia właściwemu organowi wymaga budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów i innych miejsc publicznych. Ustawodawca nie wprowadził w cytowanym przepisie, żadnego rozróżnienia na ogrodzenie stałe czy tymczasowe, a więc skoro nałożył obowiązek zgłoszenia budowy ogrodzenia - dotyczy to wszelkich ogrodzeń.

TEZY

Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo Budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./, zgłoszenia właściwemu organowi wymaga budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów i innych miejsc publicznych. Ustawodawca nie wprowadził w cytowanym przepisie, żadnego rozróżnienia na ogrodzenie stałe czy tymczasowe, a więc skoro nałożył obowiązek zgłoszenia budowy ogrodzenia - dotyczy to wszelkich ogrodzeń.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Sylwii T. na decyzję Wojewody M. z dnia 03 lutego 1999 r., (...) w przedmiocie wniesienia sprzeciwu od zgłoszenia zamiaru budowy ogrodzenia - skargi oddala


UZASADNIENIE

Decyzją (...) z dnia 26.11.1998 r. (...) Prezydent Miasta K., działając na podstawie art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo Budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm. - obecnie t.j. Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126 ze zm. - zwanej dalej Prawem Budowlanym z 1994 r./ z powodu bezskutecznego upływu terminu do usunięcia braków określonych w postanowieniu z dnia 29.09.1998 r. wniósł sprzeciw "w sprawie przyjęcia zgłoszenia na budowę ogrodzenia tymczasowego od ul. W. dz.nr 239/2 obr. 87 w K." W uzasadnieniu podniesiono, że Sylwia T. złożyła wniosek w przedmiocie budowy ogrodzenia tymczasowego od strony ulicy. Działając na podstawie art. 64 par. 2 Kpa, organ wezwał wnioskodawczynie postanowieniem z dnia 29.09.1998 r., do usunięcia braków wniosku do dnia 28.10.1998 r. A skoro wnioskodawczyni ich nie uzupełniła do dnia wydania decyzji wydano przedmiotową decyzję.

Odwołanie Sylwii T. nie zostało uwzględnione i Wojewoda M. decyzją z dnia 3.02.1999 r. (...) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzje. W uzasadnieniu wywiedziono, że podstawą prawną zaskarżonej decyzji jest art. 30 ust. 1a Prawa Budowlanego z 1994 r., a nie błędnie powołany przepis art. 31 ust. 1. Dalej wywiedziono, że skoro wniosek nie został uzupełniony zgodnie z postanowieniem z dnia 29.09.1998 r., decyzja jest zgodna z prawem.

Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożyła Sylwia T. i wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zarzuciła, że żaden z powołanych w decyzjach przepisów nie ma zastosowania do budowy ogrodzenia tymczasowego na własnej działce inwestora. Również nie ma podstaw do żądania dokumentacji, o której mowa w postanowieniu z dnia 29.09.1998 r. Podniosła także, iż nie może ponosić konsekwencji, że przez jej działkę, przy jej sprzeciwie wybudowano kanalizację, o co zresztą przed Naczelnym Sądem Administracyjnym toczy się sprawa /II SA/Kr 82/99/.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda M. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga jest nieuzasadniona. Zgodnie z art. 21 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym kontrola Sądu sprowadza się jedynie do kontroli legalności zaskarżonych decyzji. Nie ma żadnych podstaw aby zaskarżoną decyzję, czy utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji można było uznać za pozbawione podstaw prawnych.

Zgodnie z treścią art. 30 ust. 1a - Prawa Budowlanego z 1994 r., w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia, właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw, w drodze decyzji. Na podstawie akt ustalono, że w dniu 29.09.1998 r., w sprawie wydano postanowienie wzywające do uzupełnienia wniosku w określonym terminie, przez przedłożenie dowodu dysponowania nieruchomością na cele budowlane, przedłożenie rysunków i opisów oraz projektu zagospodarowania działki uzgodnionego z Zespołem Uzgadniania Dokumentacji Projektowej i Wydziałem Gospodarki Komunalnej. Jak wynika z akt sprawy powyższe postanowienie mimo upływu zakreślonego terminu nie została wykonane w żadnym zakresie. W aktach sprawy znajduje się jedynie wniosek skarżącej z dnia 27.10.1998 r. o wyznaczenie nowego terminu do wykonania postanowienia "albowiem w WGK UMK obecnie nie posiadają żadnych planów odnośnie linii rozgraniczających ulicy (...)". Organ I instancji decyzję zawierającą sprzeciw wydał dopiero w dniu 26.11.1998 r. Tak więc skoro wniosek nie został uzupełniony, należy do podkreślić, w żadnym zakresie organ I instancji miał prawo wydać decyzje zawierającą sprzeciw. Zarzut skargi jakoby przepisy nie wymagały zgłoszenia "budowy ogrodzenia tymczasowego na własnej działce inwestora" należy uznać za chybiony. Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa Budowlanego z 1994 r., zgłoszenia właściwemu organowi wymaga budową ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów i innych miejsc publicznych. Ustawodawcą nie wprowadził w cytowanym przepisie, żadnego rozróżnienia na ogrodzenie stałe czy tymczasowe, a więc skoro nałożył obowiązek zgłoszenia budowy ogrodzenia - dotyczy to wszelkich ogrodzeń.

Sprawa budowy kanalizacji, o której wspomina skarga nie może mieć żądnego wpływu na zapadłe w sprawie rozstrzygnięcie, bowiem przedmiotem niniejszej sprawy jest sprzeciw od zgłoszenia budowy ogrodzenia od strony ulicy.

W tym stanie rzeczy skoro dokonana kontrola sądowa nie stwierdziła aby zaskarżona decyzja, czy poprzedzająca ja decyzja organu I instancji naruszały prawo, na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym należało orzec jak w sentencji.