Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 519/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-02-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Inne
Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 70 par. 6 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 33 pkt 1, art. 33 par. 4 pkt 2, art. 154, art. 166b
journal: Dz.U. 2012 poz 1015
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska (spr.) Sędzia WSA Dominik Mączyński Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Ratajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 05 lutego 2015r. sprawy ze skargi PK na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów na postępowanie zabezpieczające oddala skargę


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Celnego w A. decyzją z dnia 4 listopada 2013 r. nr 393000-UAGR-Naczelnik Urzędu Celnego w A. decyzją z dnia [...], nr [...], zabezpieczył u P. K. przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za okres od stycznia do grudnia 2008 r. wraz z odsetkami za zwłokę. Na podstawie tej decyzji w dniu [...] Dyrektor Izby Celnej w P. wystawił zarządzenie zabezpieczenia nr [...], w oparciu o które Naczelnik Urzędu Skarbowego w A. wszczął postępowanie zabezpieczające w stosunku do majątku P. K., doręczając mu w dniu [...] listopada 2013 r. odpis zarządzenia oraz dokonując zajęcia zabezpieczającego ruchomości w postaci samochodu osobowego [...], nr rej. [...] oraz motocykla marki [...], nr rej. [...]. Następnie Naczelnik Urzędu Skarbowego w A. zawiadomieniem z dnia [...] grudnia 2013 r. dokonał zajęcia zabezpieczającego prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego w Banku [...].

Zobowiązany wniósł zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania zabezpieczającego, domagając się uchylenia zarządzenia zabezpieczenia i stwierdzenia nieważności wszczęcia postępowania zabezpieczającego. W zarzutach zobowiązany wskazał na naruszenie: - art. 32, art. 33 pkt. 1, 2, 7 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm. – dalej w skrócie: "u.p.e.a."), poprzez brak uprzedniego doręczenia pełnomocnikowi ustanowionemu w sprawie zarządzenia zabezpieczenia oraz upomnienia do dobrowolnej zapłaty;

- naruszenie art. 154 u.p.e.a. poprzez brak jakichkolwiek podstaw zabezpieczenia należności pieniężnej, gdyż według strony na dzień wydania zabezpieczenia nie posiadał on jakichkolwiek wymagalnych zobowiązań podatkowych;

- naruszenie art. 156 § 1 pkt 5 w związku z art. 155, art. 155a u.p.e.a. poprzez brak wskazania i udowodnienia, uprawdopodobnienia możliwości utrudnienia bądź udaremnienia egzekucji;

- naruszenie art. 98 Kodeksu cywilnego poprzez nie wzięcie pod uwagę wyraźnej woli i zakresu umocowania pełnomocnika do prowadzenia wszelkich spraw i odbioru wszelkiej korespondencji, do których ma zastosowanie u.p.e.a.

W związku z wniesionymi zarzutami Dyrektor Izby Celnej w P., działając jako wierzyciel, postanowieniem z dnia [...], nr [...], zajął stanowisko odnośnie złożonych zarzutów, wnioskując o uznanie ich za nieuzasadnione. Powyższe rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy przez Dyrektora Izby Celnej w P. w dniu [...], postanowieniem nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu rozpatrując skargę na powyższe orzeczenie nieprawomocnym wyrokiem z dnia 5 grudnia 2014 r., o sygn. akt I SA/Po 414/14, oddalił skargę P. K.

Wobec ostatecznego stanowiska wierzyciela - Dyrektora Izby Celnej w P., Naczelnik Urzędu Skarbowego w A. w dniu [...] postanowieniem, nr [...], uznał zarzuty na postępowanie zabezpieczające za nieuzasadnione.

W motywach rozstrzygnięcia organ I instancji powołał się na treść art. 34 § 1 u.p.e.a., zgodnie z którym wypowiedź wierzyciela co do zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1, pkt 2 i pkt 7 u.p.e.a. jest dla organu egzekucyjnego wiążąca.

Kwestionując powyższe postanowienie organu I instancji w zażaleniu pełnomocnik strony podniósł, że zarządzenie zabezpieczenia zostało wydane na podstawie decyzji o zabezpieczeniu, która w jego ocenie nigdy nie weszła do obrotu prawnego. Autor zażalenia stanął na stanowisku, że wydana przez Naczelnika Urzędu Celnego w A. decyzja zabezpieczająca z dnia [...], nr [...], nigdy nie została skutecznie doręczona zobowiązanemu, lecz jego pełnomocnikowi w postępowaniu wymiarowym – K. M. W związku z powyższym pełnomocnik strony wniósł o uchylenie zarządzenia zabezpieczenia i stwierdzenie nieważności wszczęcia postępowania zabezpieczającego.

Dyrektor Izby Skarbowej w P. postanowieniem z dnia [...], Nr [...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Uzasadniając swoje stanowisko organ II instancji podniósł, że nie może stanowić podstawy zarzutu w postępowaniu zabezpieczającym brak uprzedniego doręczenia upomnienia zobowiązanemu. Odnosząc się do kwestii doręczenia zarządzenia zabezpieczenia organ powołał się na przepis art. 26 § 5 pkt 1 u.p.e.a., zgodnie z którym tytuły wykonawcze (tu zarządzenia zabezpieczenia) powinny być doręczone bezpośrednio zobowiązanemu, a nie innej osobie, np. pełnomocnikowi zobowiązanego. Podobnie z treści art. 32 u.p.e.a. wynika, iż organ egzekucyjny przystępując do czynności egzekucyjnych obowiązany jest doręczyć odpis tytułu wykonawczego zobowiązanemu, o ile wcześniej nie został on doręczony. Zdaniem organu odwoławczego zarzut naruszenia art. 33 § 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 154 § 1 u.p.e.a. jest także bezzasadny, bowiem zabezpieczenie może być dokonane jeszcze przed ustaleniem lub określeniem kwoty należności pieniężnej lub obowiązku o charakterze niepieniężnym (art. 155 u.p.e.a.). Organ II instancji wyjaśnił, że dopuszczalność zabezpieczenia należności pieniężnych nie jest uwarunkowana istnieniem wymagalnych zobowiązań podatkowych, a dokonanie zabezpieczenia zostało uzależnione od uprawdopodobnienia możliwości utrudnienia lub udaremnienia ewentualnej egzekucji. Obligatoryjnym elementem składowym zarządzenia zabezpieczenia jest - zgodnie z art. 156 § 1 pkt 5 u.p.e.a. - wskazanie okoliczności świadczących o wystąpieniu możliwości utrudnienia bądź udaremnienia egzekucji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu P. K., reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o uchylenie postanowień organów obu instancji w całości, uchylenie zarządzenia zabezpieczenia, stwierdzenia nieważności wszczęcia postępowania zabezpieczającego oraz zwrotu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono, mające wpływ na wynik sprawy, rażące naruszenie przepisów:

- art. 155 u.p.e.a. w związku z art. 33 § 4 pkt 2 O.p., art. 155a § 1 u.p.e.a., art. 156 § 1 pkt 3 u.p.e.a. poprzez nieuznanie zarzutu na podstawie art. 33 pkt 1 w związku z art. 166b u.p.e.a., tym samym skutkujące uznaniem prawa do wydania zarządzenia zabezpieczenia bez wprowadzenia do obrotu prawnego decyzji zabezpieczającej. Według autorki skargi organ egzekucyjny nie powinien wystawiać zarządzenia zabezpieczenia wobec braku w obrocie prawnym decyzji o zabezpieczeniu, tj. wobec nieistnienia obowiązku będącego podstawą ewentualnych zarzutów w postępowaniu zabezpieczającym. Na poparcie powyższego stanowiska strona powołała się na poglądy w judykaturze sądowej (np. wyrok NSA z dnia 25 maja 2010 r., o sygn. II FSK 112/09, wyrok NSA z dnia 15 lutego 2013 r., o sygn. II FSK 1204/11);

- art. 33 § 4 pkt 2 w zw. z art. 211, art. 212 w zw. z art. 136, art. 137 § 1 O.p. poprzez wywodzenie skutków prawnych w postępowaniu zabezpieczającym z nieprawidłowo wprowadzonej do obrotu prawnego decyzji zabezpieczającej doręczonej pełnomocnikowi w postępowaniu wymiarowym, nie zaś samej stronie postępowania. Według strony skarżącej z prawidłowej wykładni prawa wynika wniosek, że brak prawidłowego doręczenia decyzji zabezpieczającej stronie nie reprezentowanej w odrębnym postępowaniu zabezpieczającym przez pełnomocnika skutkuje tym, że decyzja ta nie funkcjonuje w obrocie prawnym. Zdaniem strony niedoręczenie decyzji zabezpieczającej zobowiązanemu skutkuje bezwzględnym brakiem możliwości wszczęcia postępowania zabezpieczającego, w trybie art. 154 i nast. u.p.e.a.;

- art. 154 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 5, 6 u.p.e.a., poprzez wydanie zarządzenia zabezpieczenia nr [...] z dnia [...] bez podstawy prawnej, nie doszło bowiem do wprowadzenia do obrotu prawnego decyzji zabezpieczającej, a ponadto nie istnieją w niniejszej sprawie jakiekolwiek wystarczające przesłanki do uznania, iż zaistniały okoliczności świadczące o wystąpieniu możliwości utrudnienia bądź udaremnienia egzekucji;

- art. 166b w zw. z art. 33 pkt 1 u.p.e.a. w zw. z art. 70 § 6 pkt 1 O.p., poprzez wywodzenie prawa zawieszenia biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego z faktu samego wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 O.p. (wyrok TK z dnia 17 lipca 2012 r.).

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że doszło do sytuacji, w której na podstawie tego samego pełnomocnictwa złożonego w postępowaniu wymiarowym jedną decyzję zabezpieczającą doręczono bezpośrednio na adres podatnika, drugą zaś doręczono pełnomocnikowi reprezentującemu podatnika w postępowaniu wymiarowym. Według autorki skargi decyzja zabezpieczająca nigdy nie weszła do obrotu prawnego, nie została doręczona zobowiązanemu, lecz pełnomocnikowi umocowanemu tylko w postępowaniu wymiarowym, w konsekwencji nie było więc jakichkolwiek podstaw prawnych do wydawania spornego zarządzenia zabezpieczenia.

W kwestii przedawnienia zobowiązania w podatku akcyzowym z dniem 31 grudnia 2013 r. zaznaczono w skardze, że ani zobowiązany, ani jego pełnomocnik nigdy nie otrzymał zawiadomienia z dnia [...] grudnia 2013 r. Naczelnika Urzędu Celnego, zawierającego informację o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych z uwagi na wszczęte przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. postępowanie przygotowawcze w sprawie o przestępstwo skarbowe. Samo wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe oraz przesłanie blankietowego zawiadomienia - niezgodnego z przepisami procedury karnej - nie może powodować zawieszenia biegu przedawnienia. Zdaniem strony skarżącej z zawieszeniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego mamy do czynienia w sytuacji, gdy organy podatkowe obu instancji wydadzą i skutecznie doręczą ostateczną decyzję podatkową i w związku z niewykonaniem zobowiązania wynikającego z tej ostatecznej (drugoinstancyjnej) decyzji oraz właściwy organ dokona wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo lub wykroczenia skarbowe. W skardze powołano się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 2012 r., o sygn. P 30/11, zgodnie z którym podatnik ma mieć świadomość wynikającą nie tylko z faktu postawienia zarzutów, lecz także wiedzę, że postępowanie wpływa na zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego (wysłanie zawiadomienia w trybie art. 70 c O.p.).

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w P. podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie, uznając podniesione w niej zarzuty za bezpodstawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Badając zaskarżony akt według kryteriów przewidzianych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej w skrócie: "P.p.s.a.") Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zakwestionowane postanowienia nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym konieczność wyeliminowania ich z obrotu prawnego.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy zasadnie organy obu instancji odmówiły uznania za uzasadnione zarzutów dotyczących postępowania zabezpieczającego prowadzonego wobec skarżącego.

Tytułem wstępu warto zaznaczyć, że w przypadku postępowania zabezpieczającego chodzi jedynie o zabezpieczenia obowiązków, wynikających z decyzji podlegających wykonaniu. W postępowaniach tych, przy pewnej ochronie praw zobowiązanego, dominuje jednak interes wierzyciela.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do najdalej idącego zarzutu procesowego sformułowanego w skardze, a mianowicie naruszenia art. 166b w związku z art. 33 pkt 1 u.p.e.a. i w związku z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. poprzez wywodzenie prawa zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego z faktu samego wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 O.p. W tej kwestii Sąd stwierdza, że zarzut przedawnienia został zgłoszony po raz pierwszy w niniejszej sprawie dopiero w skardze, zatem ani wierzyciel, ani organy egzekucyjne obu instancji nie miały żadnej możliwości ustosunkowania się do tego zarzutu. Tymczasem w toku postępowania zabezpieczającego (na etapie zarządzenia zabezpieczenia) zarzuty są środkiem ściśle sformalizowanym i po ich wniesieniu nie mogą być mnożone w kolejnych pismach procesowych, według uznania strony. Nie można zaakceptować takiego stosowania instytucji prawnej zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego czy zabezpieczającego, która sprowadza się do koncepcji dodatkowej instancji. Zdaniem Sądu, skoro zarzut przedawnienia nie został zawarty w zarzutach w sprawie prowadzenia postępowania zabezpieczającego, tj. na etapie badania dopuszczalności zabezpieczenia administracyjnego, to nie może on być skutecznie podniesiony w skardze przed WSA. W tym zakresie Sąd podziela pogląd prawny wyrażony w wyroku NSA z dnia 12 grudnia 2006 r., o sygn. akt I OSK 1057/06 (publ.www.orzeczenia.nsa.gov.pl), który stwierdził, że postawienie zarzutu przedawnienia dopiero w skardze do sądu administracyjnego było spóźnione, ponieważ nie można organowi egzekucyjnemu zarzucać naruszenia obowiązującego w tym zakresie prawa, skoro we wniesionym w toku postępowania egzekucyjnego (zabezpieczającego) środku zaskarżenia nie podniesiono tej okoliczności. Wyłączne prawo zobowiązanego do wniesienia zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej przesądza o tym, że organ nie ma obowiązku z urzędu badać, czy w sprawie wystąpiły podstawy do sformułowania innych zarzutów niż zarzuty zgłoszone przez zobowiązanego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 września 2007 r., o sygn. akt III SA/Wa 1151/07 - publ.www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu w składzie orzekającym, zarzut przedawnienia zgłoszony w postępowaniu zabezpieczającym prowadzonym na podstawie zarządzenia zabezpieczenia, które wydane zostało w związku z decyzją o zabezpieczeniu, nie może wywołać bezpośrednich skutków w tym postępowaniu bez uprzedniego uwzględnienia go w toku postępowania podatkowego zmierzającego do wydania decyzji określającej (ustalającej) wysokość zobowiązania podatkowego. Wobec powyższego zarzut w kwestii uznano za chybiony.

W opinii Sądu, wbrew twierdzeniom autorki skargi, w sprawie nie zachodziły podstawy do rozpatrzenia zarzutu naruszenia art. 33 pkt 1 w związku z art. 166b u.p.e.a., ze wskazaniem niewprowadzenie do obrotu prawnego poprzez doręczenie decyzji zabezpieczającej z dnia [...], nr [...], pełnomocnikowi zobowiązanego doradcy podatkowemu, który reprezentował go w postępowaniu wymiarowym, a nie bezpośrednio stronie. Zobowiązany w zarzucie z dnia [...] podniósł tylko brak uprzedniego doręczenia pełnomocnikowi zarządzenia zabezpieczenia i upomnienia do dobrowolnej zapłaty. Dopiero w zażaleniu z dnia [...] po raz pierwszy podniósł, powtórzony w skardze zarzut niedoręczenia decyzji zabezpieczającej pełnomocnikowi zobowiązanego. Zdaniem Sądu zarzut ten nie mógł być przedmiotem rozważań organu odwoławczego, ani tym bardziej organu I instancji. Zarzuty na prowadzenie postępowania zabezpieczającego, jak wcześniej wspomniano są ściśle sformalizowane i składa się je w terminie 7 dni od dnia doręczenia zarządzenia zabezpieczenia, a zatem podniesienie powyższego zarzutu dopiero w zażaleniu, trafnie organ II instancji uznał za spóźniony. Po upływie wskazanego terminu 7 dni nie jest bowiem dopuszczalna multiplikacja zarzutów, jak i wchodzenie w postępowanie wymiarowe, poprzedzające postępowanie zabezpieczające etapów postępowania podatkowego wobec zobowiązanego.

Na marginesie co do naruszenia art. 33 § 4 pkt 2 u.p.e.a. (a nie jak błędnie wskazano w skardze O.p.) w zw. z art. 211 i art. 212 w zw. z art. 136 i art. 137 § 1 O.p., poprzez wywodzenie skutków prawnych w postępowaniu zabezpieczającym z nieprawidłowo wprowadzonej do obrotu prawnego decyzji zabezpieczającej, bo doręczonej pełnomocnikowi w postępowaniu wymiarowym zamiast stronie postępowania, Sąd nie podziela poglądu skarżącego, że decyzja ta nie funkcjonuje w obrocie prawnym, a konsekwencją tego jest brak możliwości wszczęcia postępowania zabezpieczającego. Z akt sprawy faktycznie wynika, że co do zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym, Naczelnik Urzędu Celnego w P. decyzję o zabezpieczeniu z dnia [...], nr [...], doręczył pełnomocnikowi reprezentującemu podatnika w postępowaniu wymiarowym. Nie mniej jednak Sąd zauważa, że w sprawie znanej składowi orzekającemu z urzędu, o sygn. akt I SA/Po 342/14, dotyczącej podatku od towarów i usług, strona skarżąca powołując na te same przepisy wywiodła, że nieprawidłowe wprowadzenie do obrotu prawnego decyzji zabezpieczającej Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...], nr [...], nastąpiło z pominięciem ustanowionego w postępowaniu wymiarowym pełnomocnika, albowiem doręczenie decyzji nastąpiło w tamtej sprawie stronie.

Zatem w tych samych okolicznościach faktycznych skarżący wyraża dwie odmienne oceny prawne, kwestionując w ten sposób każde działanie organu I instancji. W niniejszej sprawie zobowiązany kwestionuje bezpośrednie doręczenie mu decyzji zabezpieczającej zamiast pełnomocnikowi reprezentującemu go w postępowaniu wymiarowy, a w drugim przypadku kwestionowane jest doręczenie decyzji pełnomocnikowi reprezentującemu go w postępowaniu wymiarowym, a to z powodu braku umocowania tego pełnomocnika do reprezentowania go w tym odrębnym postępowaniu - postępowaniu zabezpieczającym. Taki sposób działania podatnika nie może zostać zaakceptowany przez Sąd.

Zdaniem Sądu zarzut braku podstaw do wydania w niniejszej sprawie zarządzenia zabezpieczenia nie jest zasadny. Wprawdzie NSA w wyroku z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn. II FSK 718/13 wyraził pogląd, że pełnomocnik strony postępowania w sprawie ustalenia lub określenia wysokości zobowiązania podatkowego jest także pełnomocnikiem w postępowaniu o nadanie decyzji podatkowej rygoru natychmiastowej wykonalności, o którym mowa w art. 239 b O.p., chyba że treść udzielonego pełnomocnictwa możliwość taką wyłącza (podobnie: wyrok NSA z dnia 3 października 2013 r., o sygn. II FSK 862/12, wyrok z dnia 13 czerwca 2012 r., o sygn. II FSK 837/11), to jednak w wyroku z dnia 23 grudnia 2008 r., o sygn. akt II FSK 1483/07, NSA wykluczył, iż pełnomocnik zobowiązanego powinien być adresatem wszystkich pism kierowanych przez organ egzekucyjny do zobowiązanego, w tym tytułów wykonawczych oraz odpisów zawiadomień o zastosowaniu środków egzekucyjnych (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 16 marca 2012 r., o sygn. akt I SA/Wr 58/121).

Podzielając te ostatnie stanowiska na gruncie postępowania zabezpieczającego Sąd stwierdza, że w okolicznościach badanej sprawy kwestionowany sposób doręczenia decyzji zabezpieczającej nie spowodował po stronie zobowiązanego żadnego uszczerbku w zakresie możliwości obrony jego praw. Zobowiązany wniósł w terminie przysługujące mu w sprawach środki prawne. Ponadto opisany w skardze przypadek doręczenia zarządzenia zabezpieczenia nie może być uznany za naruszenie prawa mające istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu, wbrew zarzutom skargi, w żadnym razie w niniejszej sprawie nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa. Nie można bowiem pominąć opisanych powyżej różnic w orzecznictwie oraz niestabilnej argumentacji samego zobowiązanego.

Za chybiony Sąd uznał zarzut naruszenia przepisu art. 154 u.p.e.a. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze w analizowanej sprawie zostały ustalone i skatalogowane wystarczające przesłanki do uznania możliwości utrudnienia bądź udaremnienia egzekucji przez zobowiązanego. Z akt sprawy wynika bowiem jednoznacznie, że zobowiązany nierzetelnie prowadził księgi podatkowe poprzez nieewidencjonowanie w tych księgach rzeczywistego nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodów osobowych, nie składał deklaracji i nie płacił podatku akcyzowego. Zdaniem Sądu z powyższych okoliczności organy obu instancji prawidłowo wywiodły, że skoro zobowiązany celowo zaniżał podatek akcyzowy znacznej wysokości, to wobec skarżącego istnieje uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania.

Reasumując całokształt podniesionych powyżej okoliczności w niniejszej sprawie brak jest jakichkolwiek podstaw merytorycznych do uwzględniania zarzutów podniesionych przez stronę skarżącą. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie organy podjęły prawidłowe rozstrzygnięcia, zawierające przekonywujące uzasadnienia faktyczne i prawne (art. 124 § 2 K.p.a.), opierając się na całokształcie materiału dowodowego (art. 77 § 1 K.p.a.) i mając na uwadze znaczenie poszczególnych dowodów dla sprawy, zasady logiki oraz doświadczenia życiowego, co było warunkiem poprawności dokonanej oceny w świetle art. 80 K.p.a. Fakt, że nieuznanie zarzutów na postępowanie zabezpieczające w niniejszej sprawie nie jest zgodne z oczekiwaniami strony skarżącej, nie świadczy o tym, że doszło do naruszenia przepisów prawa oraz zasad proceduralnych zawartych w u.p.e.a. Dodatkowo Sąd zauważa, że pełnomocnik strony skarżącej nie wykazał stosowną argumentacją zarzucanego w skardze rażącego naruszenia przepisów prawa.

Wobec powyższego Sąd stwierdza, że w badanej sprawie nie doszło do takiego naruszenia prawa, które mogłyby lub miały istotny wpływ na wynik sprawy i stanowiłyby podstawę do uchylenia zaskarżonych postanowień, a tym bardziej do stwierdzenia ich nieważności, w świetle P.p.s.a. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd uznał, że skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a.