Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 328/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2020-11-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Podatek od nieruchomości
Podatek rolny
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 6 ust. 1  - 5 w zw. z art. 2 ust. 2 i art. 4 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1445
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jedn.
article: art. 121 § 1, art. 122, art. 127, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4, art. 234
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz (sprawozdawca) Sędziowie NSA Danuta Małysz NSA Andrzej Niezgoda Protokolant starszy asystent sędziego Anna Gilowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2020 r. sprawy ze skargi D. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2018 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz D. B. kwotę [...]([...]) złotych z tytułu zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze (organ) uchyliło w całości decyzję Wójta Gminy [...] (organ I instancji) z [...] ustalającą D. B. (podatnik) łączne zobowiązanie pieniężne za 2018 r. w wysokości [...] zł i ustaliło podatnikowi wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za 2018 r. w kwocie [...]zł.

W uzasadnieniu tej treści rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że przyjął do opodatkowania podatkiem od nieruchomości:

- budynki o powierzchni 1.217 m˛ (podatek [...] zł), grunty o powierzchni 2.870 m˛ od stycznia do kwietnia 2018 r. (podatek [...] zł) i o powierzchni 2.807 m˛ od maja do grudnia 2018 r. w związku z modernizacją (podatek [...] zł), budowle o wartości [...] zł (podatek [...] zł) na zasadach związku z działalnością gospodarczą w całym rozpatrywanym roku podatkowym;

- grunty zajęte na działalność gospodarczą w styczniu 2018 r. o powierzchni 14.290 m˛ (podatek [...] zł), w lutym i marcu 2018 r. o powierzchni 25.190 m˛ (podatek [...] zł).

Natomiast podatkiem rolnym podlegały opodatkowaniu grunty stanowiące użytki rolne:

- za styczeń 2018 r. o powierzchni 2,009 ha przeliczeniowego (podatek [...] zł);

- za luty i marzec 2018 r. o powierzchni 1,318 ha przeliczeniowego (podatek [...] zł);

- od kwietnia do grudnia 2018 r. o powierzchni 2,5346 ha przeliczeniowego (podatek [...] zł);

- od stycznia do kwietnia 2018 r. o powierzchni przeliczeniowej 1,5165 ha (podatek [...] zł);

- od maja do grudnia 2018 r. po modernizacji o powierzchni przeliczeniowej 1,5311 ha (podatek [...] zł).

Z kolei podatkiem leśnym opodatkowane zostały lasy:

- o powierzchni 0,3998 ha (podatek [...] zł) za cały rozpatrywany rok podatkowy;

- o powierzchni 0,26 ha (podatek [...] zł) za czas od stycznia do kwietnia 2018 r.;

- o powierzchni 0,2502 ha za czas po modernizacji od maja do grudnia 2018 r. (podatek [...] zł).

Organ motywował, że podatnik nie zgłosił do opodatkowania użytków rolnych zajętych pod trasy narciarskie. Ponadto organ nie zgodził się z podatnikiem, który uważał, że wartość budowli określona przez biegłego w opinii na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości za wcześniejsze lata podatkowe powinna zostać zmniejszona w kolejnych latach podatkowych z powodu ich zużycia i w związku z tym utraty wartości rynkowej.

Według ustaleń organu, podatnik w 2018 r. był właścicielem gruntów o powierzchni 8,51 ha, w tym 7,43 ha to użytki rolne, a 0,89 ha las. Na mocy umowy z 2 marca 2006 r. zmienianej z upływem czasu kolejnymi aneksami podatnik wydzierżawił na 10 lat grunty o powierzchni 4,94 ha (działki o numerach ewidencyjnych: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]) N. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością (spółka N. ) na działalność gospodarczą sportową, rozrywkową i rekreacyjną w formie wyciągu narciarskiego z infrastrukturą.

Na podstawie twierdzeń podatnika, oględzin oraz opinii biegłego z 22 września 2014 r., która miała za przedmiot budowle służące działalności gospodarczej, organ ustalił, że spółka N. na prowadzoną działalność gospodarczą zajmowała w grudniu 2017 r. 42 ary, w styczniu 2018 r. 1,49 ha, w lutym i marcu 2018 r. 2,58 ha, przy czym powierzchnie te należało zmniejszyć każdorazowo o powierzchnię 610 m˛ zajętą przez fundamenty podpór konstrukcyjnych, słupy elektryczne i nasyp górnej sterówki dużego wyciągu. W następstwie na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości (wymiaru podstawy opodatkowania) organ przyjął, że spółka N. zajmowała w styczniu 2018 r. grunty o powierzchni 14.290 m˛, a w lutym i marcu 2018 r. o powierzchni 25.190 m˛.

Jednocześnie organ zakwestionował stanowisko organu I instancji, który powierzchnie gruntów zajętych pod trasy narciarskie w poszczególnych miesiącach od grudnia 2017 r. do marca 2018 r. potraktował jako podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości w kolejnych miesiącach bezpośrednio następujących. Organ stwierdził ponadto, że organ I instancji błędnie przyjął, że jeszcze w kwietniu 2018 r. trwał sezon narciarski, co było niezgodne z okolicznościami przedstawionymi przez podatnika.

Następnie organ tłumaczył, że grunty pod budynkami o powierzchni 600 m˛ i 1.300 m˛ o symbolu ewidencyjnym Bi położone w granicach działek ewidencyjnych o numerach [...] zostały opodatkowane podatkiem od nieruchomości jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej przez cały rozpatrywany rok podatkowy.

Dodatkowo budowle zajmowały grunty o powierzchni 970 m˛, a ściślej: 9 m˛ pod fundamenty podpór konstrukcyjnych wyciągu, 600 m˛ pod nasyp budynku sterówki górnej, 360 m˛ pod nasyp małego wyciągu, 1 m˛ pod słupami elektrycznymi.

W rezultacie, według ustaleń organu, powierzchnia gruntów służących działalności gospodarczej przez cały rozpatrywany rok podatkowy stanowiła w sumie 2.870 m˛ do modernizacji, a po modernizacji 2.807 m˛.

W dalszej kolejności organ ustalił, że zgodnie z wymienioną wyżej opinią biegłego z 22 września 2014 r. budowle służące działalności gospodarczej spółki N. to: rurociąg wodny i linia kablowa, lokalna linia energetyczna, oświetlenie małego wyciągu, część budowlana wyciągu orczykowego E. , budowle ziemne w postaci nasypów pod mały i duży wyciąg; razem o wartości [...] zł, którą należało zmniejszyć o wartość 12 podpór wyciągu - [...] zł i o wartość lokalnej linii energetycznej - [...] zł stosownie do prawomocnych wyroków w sprawach sygn.: I SA/Lu [...] i I SA/Lu [...]. W konsekwencji, zdaniem organu, podstawę opodatkowania budowli stanowiła kwota [...]zł, nie zaś proponowana przez podatnika niższa kwota, mająca - w przekonaniu podatnika - wynikać z upływu czasu i w następstwie z utraty wartości rynkowej.

Odnosząc się do zapatrywania podatnika, organ motywował, że nasypy ziemne o powierzchni 960 m˛ utworzone sztucznie pod małym i dużym wyciągiem stanowiły budowle, a w związku z tym nie ma znaczenia, w jaki sposób grunt zajęty pod te budowle został sklasyfikowany w ewidencji gruntów i budynków. Dlatego organ ocenił, że twierdzenia podatnika o trwającym procesie wegetacyjnym także pod śniegiem w okresie sezonu narciarskiego nie wpływają na sposób opodatkowania podatkiem od nieruchomości tych budowli i w konsekwencji na wymiar tego podatku.

Organ nie zgodził się również z oczekiwaniem podatnika zmniejszenia wartości budowli z powodu ich zużycia z upływem czasu. Tłumaczył przy tym, że nie ma podstawy prawnej do stosowania tego rodzaju zabiegu przy kalkulacji podstawy opodatkowania budowli. Raz ustalona wartość budowli, w tym przypadku przez biegłego w opinii z 22 września 2014 r., stanowi podstawę opodatkowania w kolejnych latach podatkowych, bowiem obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości z tytułu tej kategorii przedmiotów opodatkowania powstaje raz z początkiem roku kalendarzowego następującego po ich wybudowaniu bądź przystąpieniu do ich użytkowania. Jednocześnie podatnik przyznał, że budowle nie były w międzyczasie przebudowywane. Ponadto organ zauważył, że biegły wyliczył wartość rynkową wyłącznie w odniesieniu do budowli ziemnych, które nie były amortyzowane. Natomiast wartość pozostałych budowli została określona na bazie dokonywanych odpisów amortyzacyjnych. Jednocześnie podatnik nie wykazał na czym konkretnie miałyby polegać błędy biegłego przy kalkulowaniu w opinii wartości poszczególnych budowli.

W podstawie prawnej przyjętego rozstrzygnięcia organ powołał się na art. 1a ust. 1 pkt 2, pkt 3, art. 2 ust. 1, ust. 2, art. 4 ust. 1 pkt 3, ust. 5, ust. 7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U.2017.1785 ze zm., [...] ze zm. w brzmieniu dla 2018 r. - u.p.o.l.)

Podatnik złożył skargę na zrelacjonowaną wyżej decyzję organu.

W pierwszej kolejności zarzucił naruszenie art. 200 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa (ostatnio Dz.U.2020.1325 ze zm. - O.p.) z tego powodu, że nie miał możliwości czynnego udziału w postępowaniu i wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego. Motywował przy tym, że 12 marca 2020 r. otrzymał informację o możliwości zapoznania się z aktami w pokoju 207. Natomiast 18 marca 2020 r. "(...) SKO w [...] było nieczynne, a pokój 207 był zamknięty. (...)".

Podatnik zarzucił również naruszenie art. 2 ust. 2 u.p.o.l. z powodu błędnej interpretacji i pomijania faktów, jego wyjaśnień. Uzasadniał, że narciarstwo nie wyklucza rolnictwa, a nawet nie przeszkadza rolnictwu. Działanie stoku narciarskiego i działalność rolnicza nie wykluczają się. Na nasypach "(...) ciągle jest prowadzona całoroczna działalność rolnicza. (...)". Wykonanie nasypów na gruncie sklasyfikowanym jako rolny nie zmieniło przeznaczenia gruntu ani w ewidencji gruntów i budynków, ani w rzeczywistości. Zdaniem podatnika, "(...) nie ma tu mowy o zajęciu gruntu na potrzeby działalności gospodarczej, a tym bardziej przez cały rok. (...)". Dlatego trasy narciarskie nie wykluczają działalności rolniczej. W takiej sytuacji grunty zajęte na trasy narciarskie nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej i powinny zostać opodatkowane podatkiem rolnym przez cały rok podatkowy.

Natomiast grunty oznaczone symbolem ewidencyjnym Bi (1.900 m˛, a po modernizacji 1.837 m˛) oraz rolne trwale zajęte pod fundamenty podpór i słupów (10m˛) podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości przez cały rok podatkowy.

W następstwie prezentowanego stanowiska podatnik domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz zasądzenia od organu na jego rzecz kosztów postępowania sądowego.

Organ, odpowiadając na skargę, wniósł o jej oddalenie. W całości podtrzymał stanowisko i argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje;

Skarga podatnika zasługuje na uwzględnienie, ale z przyczyn, do których podatnik nie nawiązywał.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2019.2325 ze zm. - P.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy. Jednocześnie sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem dotyczącym skargi na interpretację indywidualną oraz odnoszącym się do instytucji opinii zabezpieczającej, a więc pozbawionym znaczenia w przypadku sądowej kontroli decyzji organu ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego.

Spór podatnika z organem skoncentrował się przede wszystkim na zagadnieniu dotyczącym opodatkowania podatkiem od nieruchomości użytków rolnych.

Stosownie do art. 2 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (ust. 1). Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej (ust. 2).

Przy czym w art. 1a ust. 3 u.p.o.l. ustawodawca przyjął, że przez użyte w ustawie określenia: 1) użytki rolne, 2) lasy, 3) nieużytki, 4) użytki ekologiczne, 5) grunty zadrzewione i zakrzewione, 6) (uchylony), 7) grunty pod wodami powierzchniowymi stojącymi oraz grunty pod wodami powierzchniowymi płynącymi, 8) grunty pod morskimi wodami wewnętrznymi

- rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków.

W tym stanie prawnym - po pierwsze - zajęcie użytku rolnego na prowadzenie działalności gospodarczej oznacza sprawowanie nad nim faktycznego władztwa w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, objęcie użytków rolnych czynnościami podejmowanymi przez przedsiębiorcę na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej. Dlatego odczytywanie zajęcia użytku rolnego na prowadzenie działalności gospodarczej jako jednocześnie obiektywne wykluczenie możliwości prowadzenia na tym gruncie działalności rolniczej, pozbawienie użytku rolnego fizykochemicznych właściwości rozstrzygających o właśnie takiej klasyfikacji gleboznawczej stanowi nadinterpretację analizowanego pojęcia. Zajęcie użytku rolnego na prowadzenie działalności gospodarczej opisuje bowiem wyłącznie taką sytuację, w której w jakiś sposób służy on (bezpośrednio czy pośrednio) prowadzonej działalności gospodarczej i wcale nie musi przy tym tracić swoich parametrów fizykochemicznych. Podsumowując powyższe rozważania należy stwierdzić, że zajęcia użytku rolnego na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej nie można utożsamiać z pozbawieniem tego gruntu obiektywnych rolniczych walorów użytkowych. Odmienne stanowisko podatnika stanowi w istocie nadinterpretację analizowanego ustawowego sformułowania.

Co więcej, nasypy stanowią budowle ziemne wymienione w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane (Dz.U.2017.1332 ze zm., Dz.U.2018.1202 ze zm. w brzmieniu obowiązującym w 2018 r.). Dlatego trafnie zostały zakwalifikowane przez organ do budowli w rozumieniu przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Tej treści stanowisko prawne potwierdzają prawomocne wyroki w sprawach sygn.: I SA/Lu [...] i I SA/Lu [...] (dotyczyły łącznego zobowiązania pieniężnego za lata podatkowe 2014 i 2015). Zgodnie z art. 170 P.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.

Skoro nasypy są przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości jako budowle ziemne, to jednocześnie nie mogą być odrębnym przedmiotem opodatkowania tym podatkiem w postaci gruntów. Tymczasem klasyfikacja gleboznawcza ujawniona w ewidencji gruntów i budynków oraz zajęcie użytku rolnego na prowadzenie działalności gospodarczej odnoszą się tylko do gruntów i w żaden sposób nie dotyczą budowli. Z kolei nasypy jako budowle ziemne - wbrew oczekiwaniom podatnika - podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, nie zaś podatkiem rolnym.

Trafnie również organ przyjął, że wartość budowli jako podstawa opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie ulega zmniejszeniu z powodu upływu czasu od sporządzenia opinii biegłego.

Zgodnie z art. 6 ust. 2 u.p.o.l. jeżeli okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budowli albo budynku lub ich części, obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem.

Jednocześnie w myśl art. 4 u.p.o.l. podstawę opodatkowania dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 stanowi wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego (ust. 1 pkt 3). Jeżeli od budowli lub ich części, o których mowa w ust. 1 pkt 3, nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych - podstawę opodatkowania stanowi ich wartość rynkowa, określona przez podatnika na dzień powstania obowiązku podatkowego (ust. 5). Jeżeli budowle lub ich części, o których mowa w ust. 5, zostały ulepszone lub zgodnie z przepisami o podatkach dochodowych nastąpiła aktualizacja wyceny środków trwałych - podstawę opodatkowania stanowi ich wartość rynkowa ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego następującego po roku, w którym dokonano ulepszenia lub aktualizacji wyceny środków trwałych (ust. 6). Jeżeli podatnik nie określił wartości budowli, o których mowa w ust. 1 pkt 3 oraz w ust. 5, lub podał wartość nieodpowiadającą wartości rynkowej, organ podatkowy powoła biegłego, z zastrzeżeniem ust. 8, który ustali tę wartość. W przypadku gdy podatnik nie określił wartości budowli, o których mowa w ust. 1 pkt 3 oraz w ust. 5, lub wartość ustalona przez biegłego jest wyższa co najmniej o 33% od wartości określonej przez podatnika, koszty ustalenia wartości przez biegłego ponosi podatnik (ust. 7).

W przytoczonym stanie prawnym podstawa opodatkowania budowli w postaci ich wartości - co do zasady - jest wyznaczana na czas powstania obowiązku podatkowego i nie ulega zmianie w kolejnych latach podatkowych wyłącznie z powodu upływu czasu bez względu na sposób wymiaru tej wartości (czy według reguł przewidzianych dla amortyzacji, czy przez samego podatnika, czy też na podstawie opinii biegłego - art. 4 ust. 1 pkt 3, ust. 5, ust. 7 u.p.o.l.). Dodatkowo ponownie należy odwołać się do mocy wiążącej prawomocnych wyroków sądowych w sprawach sygn.: I SA/Lu [...] i I SA/Lu [...] ustanowionej w art. 170 P.p.s.a. W tych prawomocnych wyrokach ta sama opinia biegłego z 22 września 2014 r. została zaakceptowana z punktu widzenia prawa.

Przechodząc do zmian powierzchni gruntów - użytków rolnych zajętych na trasy narciarskie trzeba przypomnieć, że według art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. podstawę opodatkowania dla gruntów stanowi powierzchnia.

W myśl art. 6 u.p.o.l. obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku (ust. 1). Jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie (ust. 3). Obowiązek podatkowy wygasa z upływem miesiąca, w którym ustały okoliczności uzasadniające ten obowiązek (ust. 4). Jeżeli obowiązek podatkowy powstał lub wygasł w ciągu roku, podatek za ten rok ustala się proporcjonalnie do liczby miesięcy, w których istniał obowiązek (ust. 5).

Stosownie do art. 4 O.p. obowiązkiem podatkowym jest wynikająca z ustaw podatkowych nieskonkretyzowana powinność przymusowego świadczenia pieniężnego w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w tych ustawach.

Z zestawienia przytaczanych rozwiązań prawnych przyjętych przez ustawodawcę w art. 4 i w art. 6 u.p.o.l. wynika, że podstawa opodatkowania podatkiem od nieruchomości i powstanie obowiązku podatkowego w tym podatku stanowią dwa odrębne, niezależne od siebie elementy, które dopiero w połączeniu składają się na konstrukcję opodatkowania tym podatkiem. Ściśle rzecz biorąc, podstawa opodatkowania jest wyznaczona przez powierzchnię gruntu - użytku rolnego zajętego na prowadzenie działalności gospodarczej. Z kolei powstanie obowiązku podatkowego powoduje samo zajęcie użytku rolnego konkretnego podatnika na prowadzenie działalności gospodarczej. W treści art. 6 ust. 1 w związku z art. 2 ust. 2 u.p.o.l. ustawodawca nie mówi o powierzchni gruntu - zajętego użytku rolnego, co oznacza, że nie wiąże powstania obowiązku podatkowego z konkretną powierzchnią użytków rolnych zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, należących do konkretnego podatnika. Zatem obowiązek podatkowy z tytułu podatku od nieruchomości aktualizuje się przez fakt zajęcia użytków rolnych, należących do danego podatnika, na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej, zaś konkretnie zajęta powierzchnia wyznacza podstawę opodatkowania. Z kolei zmiany między innymi w zakresie powierzchni użytków rolnych zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej są sytuacją opisaną przez ustawodawcę w art. 6 ust. 3 u.p.o.l. jako zdarzenia mające wpływ na wysokość opodatkowania, przy czym - co istotne - uwzględnia się je, jeżeli zaistniały w trakcie roku podatkowego.

Wobec tego powierzchnia użytków rolnych, należących do podatnika i zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w grudniu 2017 r. nie mogła być podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości za 2018 r. Natomiast rozstrzygająca była powierzchnia użytków rolnych zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej przede wszystkim 1 stycznia 2018 r. i ewentualne późniejsze zmiany tej powierzchni w trakcie tego roku podatkowego. Z kolei w trakcie roku podatkowego - oczywiście jak długo istnieje obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości - zmiana powierzchni zajętej na prowadzenie działalności gospodarczej przykładowo w lutym przekłada się na wysokość podatku w odniesieniu do marca.

W dalszym postępowaniu organ uwzględni prawidłową wykładnię art. 6 ust. 1 - 5 w związku z art. 2 ust. 2 i art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. tylko w takim zakresie, który nie naruszy art. 234 O.p. i nie doprowadzi do rozstrzygnięcia niekorzystnego dla podatnika.

Ponadto sąd uchylił zaskarżoną decyzję, bowiem organ przedstawił wyliczenie łącznego zobowiązania pieniężnego bez wnikliwej analizy. Nie powiązał przyjętych powierzchni z konkretnymi dowodami i konkretnymi ustaleniami faktycznymi. Organ przedstawił powierzchnie przeliczeniowe użytków rolnych bez omówienia jaką przyjął w tym celu konkretną powierzchnię fizyczną, w granicach jakiej konkretnej działki i według jakiego wskaźnika przeliczeniowego. W następstwie przedstawione w kontrolowanej decyzji wielkości wpisane w mechanizm kalkulacyjny łącznego zobowiązania pieniężnego nie dają się zweryfikować z perspektywy ich zgodności z prawdą obiektywną. Co więcej, organ z jednej strony nie kwestionował, że powierzchnia zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej w lutym i marcu 2018 r. wynosiła 25.290 m˛, ale przy wyliczeniu wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego wymienił 25.190 m˛. Tego rodzaju rozbieżności - co do zasady - nie tylko wymagają rzetelnego wyjaśnienia przez organ, ale nadto potęgują istotne wątpliwości co do rzetelności wielkości przedstawionych przy wyliczeniu wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego, zwłaszcza kiedy są one pozbawione konkretnego, faktycznego uzasadnienia.

W omówionym wyżej zakresie, dotyczącym wyjaśnienia przesłanek faktycznych przekładających się następnie na zastosowany mechanizm kalkulacyjny wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego, organ istotnie naruszył art. 121 § 1, art. 122, art. 127, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 O.p. w sposób, który może wpływać na wynik sprawy, a konkretnie na finalną wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego.

W tym stanie sprawy wymaga podkreślenia, że ustalenie wysokości zobowiązań podatkowych - co do zasady - organ ma obowiązek wyprowadzić z całokształtu zupełnego, wiarygodnego materiału dowodowego, ze stanowczych i wyczerpujących ustaleń faktycznych obrazujących zgodnie z prawdą obiektywną wszystkie istotne okoliczności wpisane w ustawową konstrukcję, w tym mechanizm kalkulacyjny rozpatrywanych podatków. Jednocześnie organ nie jest uprawniony do ograniczania się przy tym tylko do zagadnień sygnalizowanych przez podatnika czy do kontroli stwierdzeń organu I instancji.

W dalszym postępowaniu organ uwzględni stanowisko prawne sądu i uzupełni omówione wyżej luki w wyjaśnieniu istoty sprawy. Samodzielnie, niezależnie od organu I instancji, dokładnie przeanalizuje materiał dowodowy, wyprowadzi z niego wszystkie konkretne i istotne ustalenia faktyczne, wielkości wpisane w mechanizm kalkulacyjny łącznego zobowiązania pieniężnego, co następnie znajdzie wyraz w uzasadnieniu podejmowanej decyzji.

Na zakończenie należy wyjaśnić, że zarzut podatnika dotyczący naruszenia art. 200 § 1 O.p. nie miał wpływu na wynik sprawy. Przede wszystkim stanowisko podatnika dowodzi, że znał materiał dowodowy, na podstawie którego organ wydał zaskarżoną decyzję i toczył z organem spór o materialne prawo podatkowe. W takim stanie rzeczy nawet brak zrealizowania trybu z art. 200 § 1 O.p. nie może prowadzić do uchylenia kontrolowanej decyzji, bowiem nie istnieje choćby potencjalne przełożenie tego rodzaju uchybienia na treść rozstrzygnięcia organu (por. uchwała sygn. FPS 6/04 dostępna na stronie internetowej orzeczenia.nsa,gov.pl).

Z powodów omówionych wyżej zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, c P.p.s.a. Orzeczenie o kosztach postępowania sądowego uzasadnia art. 200 tej ustawy. Obejmują one wpis od skargi (938 zł).