Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1244/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2011-03-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6133 Informacja o środowisku
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Ewa Partyka/spr./ Sędziowie SO (del.) Anna Bembenek WSA Zbigniew Czarnik Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 2 marca 2011 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2010 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania -skargę oddala-


UZASADNIENIE

II SA/Rz 1244/10

U Z A S A D N I E N I E

Przedmiotem skargi A. Sp. z o. o. jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej jako SKO) z dnia [...] września 2010 r., nr [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez A. Sp. z o. o. od decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] maja 2010 r., nr [...] uchylającej po wznowieniu postępowania - ostateczną decyzję z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia pod nazwą "rozbudowa Wytwórni Mas Bitumicznych o zbiorniki bitumu, składowisko żwiru oraz wagę samochodową w P., ul. G. na działkach nr 481/1, 481/3, 481/4, 481/6, 485/4, 498/1, 498/7, 498/8, 495/10, 495/12, 495/13" udzieloną dla firmy A. Sp. z o. o. Dyrekcja Wytwórni Mieszanek Bitumicznych" oraz o odmowie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla tego przedsięwzięcia.

W podstawie prawnej organ odwoławczy wskazał art. 134 w zw. z art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., określanej dalej jako k.p.a.).

Z akt sprawy wynika, że Burmistrz Miasta [...] po przeprowadzeniu wznowionego z urzędu postępowania, decyzją z dnia [...] maja 2010 r., nr [...] w pkt. I uchylił własną decyzję ostateczną z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia pod nazwą "Rozbudowa Wytwórni Mas Bitumicznych o zbiorniki bitumu, składowisko żwiru oraz wagę samochodową w P., ul. G. na działkach nr 481/1, 481/3, 481/4, 481/6, 485/4, 498/1, 498/7, 498/8, 495/10, 495/12, 495/13" udzieloną dla firmy A. Sp. z o. o. Dyrekcja Wytwórni Mieszanek Bitumicznych", w pkt. II odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla tego przedsięwzięcia.

Odwołanie od tej decyzji wniósł działający w imieniu A. Sp. z o.o. pełnomocnik, radca prawny M. B., wnosząc o jej uchylenie ewentualnie o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 3 września 2010 r., opisanym na wstępie stwierdziło uchybienie przez A. Sp. z o. o. - terminu do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] maja 2010 r.

W uzasadnianiu Kolegium wskazało, że decyzja organu I instancji została doręczona pełnomocnikowi strony w dniu 31 maja 2010 r., zaś odwołanie od tej decyzji zostało nadane w Urzędzie Pocztowym w dniu 24 czerwca 2010 r., tj. w 24 dniu z uchybieniem terminu. Organ odwoławczy stwierdził, że decyzja objęta odwołaniem zawierała prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie zaskarżania, a strona nie składała wniosku o przywrócenie uchybionego terminu. Kolegium uznało, że doręczenie decyzji nastąpiło w sposób prawidłowy ustanowionemu pełnomocnikowi G. K., a dodatkowo przedsiębiorcy A. Sp. z o. o. w dniu 10 czerwca 2010 r. Naprowadziło, że doręczenie pisma stronie, jeśli działa ona przez ustawowego przedstawiciela lub ustanowionego pełnomocnika, jest bezskuteczne. Tym samym termin do złożenia odwołania należy liczyć w niniejszej sprawie od dnia doręczenia decyzji pełnomocnikowi G. K.

Skargę na to postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie w imieniu A. Sp. z o. o. wniósł radca prawny M. B. wnosząc o jego uchylenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

1) naruszenie art. 77 k.p.a. poprzez błędne rozpatrzenie posiadanego materiału dowodowego oraz art. 33 k.p.a. w zw. z art. 145 k.p.a. poprzez przyjęcie, że pełnomocnictwo udzielone G. K. obejmowało także postępowanie administracyjne wznowione przez Burmistrza Miasta [...] w przedmiocie własnej decyzji ostatecznej z dnia [...] czerwca 2009 r.,

2) naruszenie art. 40 § 2 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i uznanie, że Burmistrz Miasta był zobowiązany doręczyć decyzję z dnia [...] maja 2010 r. G. K. i w konsekwencji wadliwe uznanie, że termin do wniesienia odwołania dla skarżącej należało obliczyć od dnia jej doręczenia G. K.,

3) naruszenie art. 134 k.p.a. przez błędne uznanie, że skarżąca wniosła odwołanie z uchybieniem terminu.

SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje;

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy albo zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

W ramach kontroli legalności Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.).

Rozpoznając skargę w powyższym aspekcie Sąd doszedł do przekonania, że nie jest ona zasadna.

Kwestią kluczową było ustalenie zakresu pełnomocnictwa udzielonego G. K. przez skarżącą spółkę do jej reprezentowania w postępowaniu administracyjnym, które toczyło się przed Burmistrzem Miasta [...] z wniosku w/w strony o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia pod nazwą: Rozbudowa wytwórni mas bitumicznych o zbiorniki bitumu, składowisko żwiru oraz wagę samochodową w P. ul. G. na działkach o nr ewid.: 481/1, 481/3, 481/4, 481/6, 485/4, 498/1, 498/7, 498/8, 495/10, 495/12 i 495/13.

Według przepisu art. 32 K.p.a. strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania.

Ani z powyższego przepisu, ani też z art. 33 K.p.a. nie wynika jaki jest ustawowy zakres pełnomocnictwa udzielonego przez stronę w postępowaniu administracyjnym. W szczególności K.p.a. nie zawiera rozwiązania przyjętego na gruncie np. postępowania cywilnego, gdzie w art. 91 Kodeksu postępowania cywilnego (dalej k.p.c.) określono w sposób wyczerpujący wszystkie uprawnienia pełnomocnika wynikające z pełnomocnictwa procesowego ogólnego bądź szczególnego (rodzajowego). Skutki takiego rozwiązania w postępowaniu cywilnym są takie, że mocodawca nie musi określać zakresu pełnomocnictwa, gdyż jest on ustalony w ustawie. Jeśli więc pełnomocnictwo nie wymienia czynności procesowych, to przyjmuje się, że udzielono pełnomocnictwa procesowego w takim zakresie jak to wynika z w/w przepisu. Jednocześnie dopuszcza się możliwość zarówno rozszerzenia jak i ograniczenia zakresu umocowania pełnomocnika.

Wobec braku w postępowaniu administracyjnym przepisu analogicznego jak art. 91 k.p.c., przyjmuje się, że w pierwszym rzędzie o zakresie umocowania decyduje wola mocodawcy. Do istoty pełnomocnictwa procesowo-administracyjnego należy sprecyzowanie jego zakresu (tak: A. Matan [w:] Grzegorz Łaszczyca, Czesław Martysz i Andrzej Matan. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom I. Lex 2010. wyd. III. Komentarz do art. 32).

W konkretnych okolicznościach sprawy pełnomocnictwo przedłożone w postępowaniu administracyjnym może swym zakresem obejmować także postępowanie wznowieniowe, w tym po wznowieniu postępowania.

Z przedstawionych akt administracyjnych wynika, że wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia złożył pełnomocnik strony – G. K., który przedstawił pełnomocnictwo nr [...] – jak wynika ze znajdującego się w aktach pełnego odpisu z KRS – Rejestru Przedsiębiorców nr [...] – podpisane przez osoby umocowane do składania w imieniu spółki oświadczeń woli – "do reprezentowania i występowania w imieniu A. Sp. z o.o. przed urzędami i instytucjami w sprawach związanych z uzyskaniem warunków, opinii, decyzji, uzgodnień oraz pozwoleń niezbędnych do uzyskania prawomocnego Pozwolenia na Budowę oraz uzyskanie pozwolenia na użytkowanie fundamentu pod zbiornik bitumu, fundamentu pod zbiornik pyłu węglowego oraz konstrukcję wagi samochodowej dla wytwórni mieszczącej się w P.".

Nie budzi więc wątpliwości Sądu, że w użytym w treści pełnomocnictwa zwrocie "w sprawach związanych z" w zestawieniu z dalszą treścią, mieści się także sprawa wznowieniowa związana z tak określonym przedmiotem.

Takie przeświadczenie dodatkowo umacniają także konkretne okoliczności sprawy.

Postanowienie z dnia [...].03.2010 r. nr [...] także zostało doręczone G. K. Po wznowieniu postępowania pismem z dnia 15.04.2010 r. Burmistrz Miasta wezwał skarżącą spółkę – jako wnioskodawcę (w treści wezwania wymieniając także pełnomocnika G. K.) do uzupełnienia wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia przez weryfikację i uzasadnienie wpisów karty informacyjnej przedsięwzięcia o szczegółowo wymienione w treści tego pisma dane. Jako podstawę wskazano m.in. art. 64 § 2 k.p.a. i na koniec wezwania zaznaczono, że nieusunięcie stwierdzonych braków w ciągu 7 dni od daty doręczenia wezwania, spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania (...).

Pismo z powyższym wezwaniem zostało doręczone G. K. w dniu 21 kwietnia 2010 r., Spółce zaś w dniu 26 kwietnia 2010 r.

W dniu 28 kwietnia 2010 r. do Urzędu Miasta [...] zostało złożone pismo z dnia 26 kwietnia 2010 r. podpisane przez G. K., który powołując się na działanie w imieniu strony postępowania A. Sp. z o.o., w oparciu o pełnomocnictwo w aktach sprawy, wniósł o przedłużenie terminu do złożenia dokumentów wskazanych w piśmie z dnia 15 kwietnia 2010r.

W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że treść przedłożonego do sprawy głównej pełnomocnictwa swym zakresem obejmowała także późniejsze postępowanie, które toczyło się po wznowieniu postępowania i w tym aspekcie wątpliwości nie miał także pełnomocnik G. K. ani sama strona, która w żaden inny sposób nie zareagowała na wezwanie do usunięcia braków, które nastąpiło pismem z dnia 15 kwietnia 2010 r.

Takie stanowisko dodatkowo umacnia także treść odwołania od decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] maja 2010 r., w którym na przedostatniej stronie wskazano: "... pismem z dnia 15 kwietnia 2010 r. organ administracji wezwał Spółkę (...) do uzupełnienia wniosku o wydanie środowiskowych uwarunkowań dla rozbudowy inwestycji wytwórni mas bitumicznych o zbiorniki bitumu, składowisko żwiru oraz wagę samochodową w P. W związku z niemożliwością uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni, skarżąca Spółka wystąpiła o przedłużenie w/w terminu". Także więc nowy pełnomocnik występujący w sprawie ani strona nie miała wątpliwości, że pełnomocnictwo udzielone G. K. i przedstawione w postępowaniu głównym obejmowało swym zakresem także postępowanie po wznowieniu postępowania w tamtej sprawie. W aktach bowiem nie ma innego pisma Spółki w tym przedmiocie.

Decyzja Burmistrza z dnia [...] maja 2010 r. została doręczona pełnomocnikowi Spółki A. w dniu 31 maja 2010 r., zaś spółce w dniu 10 czerwca 2010 r. Zgodnie z przepisem art. 40 § 1 k.p.a., pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela – temu przedstawicielowi. Według art. 40 § 2 k.p.a. jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Skuteczne doręczenie to doręczenie prawidłowe. Jeśli więc skarżąca ustanowiła pełnomocnika w postępowaniu administracyjnym, to skutek doręczenia pisma następuje w dniu, w którym pismo to doręczono temu pełnomocnikowi.

Skoro decyzję organu I instancji z dnia [...] maja 2010 r. doręczono pełnomocnikowi – G. K. w dniu 31 maja 2010 r., to dzień ten określa zdarzenie, od którego rozpoczął bieg, stosownie do art. 129 § 2 k.p.a. w zw. z art. 57 § 1 k.p.a., czternastodniowy termin do wniesienia odwołania od tej decyzji. Termin ten upłynął z dniem 14 czerwca 2010 r.

Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych doręczenie pisma stronie, jeśli działa ona przez ustanowionego pełnomocnika, jest bezskuteczne.

Skoro więc odwołanie zostało złożone w dniu 24 czerwca 2010 r. (data stempla pocztowego) to zostało ono złożone z uchybieniem terminu określonego w art. 129 § 2 k.p.a., co dawało podstawy do stwierdzenia przez SKO uchybienia terminu do wniesienia odwołania na podstawie art. 134 k.p.a. W tej sytuacji zarzuty ze skargi nie są zasadne.

Zaskarżone postanowienie nie narusza więc prawa, dlatego skargę Sąd oddalił na podstawie art. 151 k.p.a.