Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1134/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-02-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 1-4a, art. 141 par. 4, art. 149 par. 1, art 149 par. 1 pkt 1 i 3 , art. 206
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 230 ust. 2, art. 240 pkt 1
journal: Dz.U. 2021 poz 2354
law: Ustawa z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zofia Flasińska Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz sędzia del. WSA Anna Szymańska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody Mazowieckiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lutego 2022 r. sygn. akt IV SAB/Wa 1591/21 w sprawie ze skargi V.T. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Mazowieckiego w przedmiocie wydania karty pobytu oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "WSA w Warszawie", "Sąd I instancji", "Sąd wojewódzki") wyrokiem z 10 lutego 2022 r., sygn. IV SAB/Wa 1591/21, w wyniku rozpoznania skargi V.T. (dalej: "cudzoziemka", "skarżąca", "strona") na bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie przez Wojewodę Mazowieckiego (dalej: "Wojewoda", "organ I instancji") postępowania w sprawie wydania cudzoziemce karty pobytu: umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania Wojewody do wydania karty pobytu (pkt 1.), stwierdził, że Wojewoda dopuścił się bezczynności w wydaniu karty pobytu (pkt 2.), stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 3.), w pozostałym zakresie oddalił skargę (pkt 4.), zasądził od Wojewody na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego (pkt 5.).

Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Ustalając stan faktyczny i prawny WSA w Warszawie stwierdził, że skarżąca złożyła skargę na bezczynność Wojewody w przedmiocie wydania karty pobytu. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 8 k.p.a., art. 12 k.p.a., art. 35 § 1 i art. 36 § 1 k.p.a. Wniosła o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynność lub przewlekłości, która miała rażący charakter oraz zobowiązanie organu do wydania karty pobytu; przyznanie od organu sumy pieniężnej oraz wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a., a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Dalej WSA w Warszawie podniósł, że Wojewoda w odpowiedzi na skargę w pierwszej kolejności wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie. W zakresie odrzucenia organ argumentował, że zawarty w art. 3 § 2 p.p.s.a. katalog jest zamknięty i nie wymienia wprost opisywanej czynności materialno-technicznej jako czynności mogącej być przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego. W ocenie Wojewody wykluczyć należy także możliwość zaklasyfikowania takiej czynności jako którejkolwiek formy działania administracji publicznej, określonej w art. 3 § 2 p.p.s.a. Organ wyjaśnił, że niewydanie karty pobytu było związane z brakiem akt administracyjnych w oryginale, które zostały przesłane do WSA w Warszawie w związku z wniesieniem skargi na bezczynność Szefa w rozpatrzeniu odwołania.

W przypadku merytorycznego rozpoznania skargi, Wojewoda wniósł o miarkowanie wysokości wynagrodzenia radcy prawnego ze względu na prowadzenie przez tego samego pełnomocnika tysięcy skarg o tej samej treści, w tym samym przedmiocie bezczynności i przewlekłości.

WSA w Warszawie uwzględniając skargę wydał opisany na wstępie wyrok z 10 lutego 2022 r. sygn. IV SAB/Wa 1591/21.

Zdaniem Sądu I instancji, wydanie karty pobytu stanowi czynność materialno-techniczną w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Obowiązek wydania skarżącemu karty pobytu wynika z przepisów ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (tj. Dz. U. z 2021 r., poz. 2354) dalej: "u.c." Wydanie każdego zezwolenia na pobyt czasowy związane jest z obowiązkiem wydania z urzędu pierwszej karty pobytu (art. 240 u.c.). Skoro wydanie karty pobytu jest czynnością, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., to stronie przysługuje w tej sprawie skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). Spełniona została także przesłanka wyczerpania środków zaskarżenia, bowiem skarżąca pismem datowanym na dzień 2 sierpnia 2021 r. złożyła ponaglenie.

Sąd I instancji zauważył, że Wojewoda wydał kartę pobytu w dniu 14 października 2021 r., czynność ta kończy postępowanie w przedmiocie wydania karty i dlatego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3) p.p.s.a. orzekł o umorzeniu postępowania w przedmiocie zobowiązania Wojewody do wydania karty pobytu.

Następnie stwierdził, że ustawodawca nie przewidział, w jakim terminie organ zobowiązany jest wydać kartę pobytu. Z faktu tego nie wynika jednak, że Wojewodę nie wiążą jakiekolwiek terminy w tej sprawie.

Zdaniem Sądu I instancji, Wojewodę wiąże obowiązek podjęcia czynności bez zbędnej zwłoki. Wojewoda, na zasadzie analogii, powinien w szczególności kierować się zasadą ogólną szybkości postępowania zawartą w art. 12 k.p.a. WSA w Warszawie sformułował dalej pogląd, że termin na wydanie karty pobytu można wywnioskować poprzez analogię dokonując wykładni art. 230 ust 2 u.c., który stanowi, że wniosek o wydane kolejnej karty pobytu należy złożyć co najmniej na 30 dni przed końcem ważności karty, co sugerowałoby, że ustawodawca dał właśnie tyle czasu na wydanie karty pobytu. Jednocześnie na akceptację nie zasługuje postawa organu przejawiająca się biernym oczekiwaniem na wpływ akt administracyjnych sprawy i brak czynności w sprawie wydania karty pobytu z uwagi na brak tychże akt.

WSA w Warszawie ustalił, że Wojewoda otrzymał decyzję Szefa o udzieleniu zezwolenia na pobyt czasowy w dniu 9 lipca 2021 r., natomiast dopiero 29 września 2021 r. zwrócił się do WSA w Warszawie o wypożyczenie oryginału akt prowadzonego postępowania w sprawie zezwolenia na pobyt czasowy (po otrzymaniu ponaglenia oraz wpływie skargi na bezczynność i przewlekłość). Stąd organ dopuścił się bezczynności. Jednocześnie owa bezczynność nie miała charakteru rażącego. W zakresie zmniejszenia kosztów postępowania sądowego Sąd I instancji nie uznał, aby wystąpił przypadek określony w art. 206 p.p.s.a., pozwalający na ograniczenie kosztów należnych skarżącej. Zasądzona kwota nie jest wygórowana, a podjęte przez pełnomocnika czynności spowodowały podjęcie przez Wojewodę stosownych czynności.

Wojewoda Mazowiecki złożył skargę kasacyjną, którą zaskarżył powyższy wyrok w części obejmującej pkt 2. i 5. Skarżący kasacyjnie zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 149 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a. w zw. z art. 240 pkt 1 u.c. i art. 230 ust. 2 u.c. zastosowanym przez Sąd I instancji per analogiam poprzez błędne przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie doszło do bezczynności organu, podczas gdy z bezczynnością organu nie mamy do czynienia, albowiem ustawa nie zakreśla terminu, w jakim organ jest zobowiązany działać;

2) art. 149 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. poprzez zakwalifikowanie czynności materialno-technicznej wydania karty pobytu jako czynności mogącej być przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego, podczas gdy czynność ta stanowi jedynie realizację przez organ wydanego rozstrzygnięcia; nie mieści się w katalogu spraw podlegających kognicji sądów administracyjnych wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-3 i 4a, czy art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a w przypadku niewykonania obowiązku wydania karty strona może skarżyć zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez organ w trybie przewidzianym w art. 227 k.p.a. i nast.;

3) art. 149 § 1 w zw. z art. 141 § 4 w zw. z art. 206 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie art. 206 p.p.s.a. w sytuacji, gdy z okoliczności sprawy wynikało, że spełniona jest przesłanka "uzasadnionego przypadku", tj. nieodstąpienie od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego lub też ich miarkowanie w sytuacji niewielkiego wkładu pracy pełnomocnika strony.

Z uwagi na powyższe zarzuty skargi kasacyjnej Wojewoda wniósł na podstawie art. 189 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku i odrzucenie skargi, na podstawie art. 188 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie pkt 2. i 5. i rozpoznanie skargi w sytuacji uznania, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona poprzez uznanie braku bezczynności organu wraz z niezasądzeniem od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego, ewentualnie na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie pkt 2. i 5. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie.

Jednocześnie skarżący kasacyjnie organ wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, zrzekając się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: " NSA") zważył, co następuje:

Rozpoznając wniesioną skargę kasacyjną, przypomnieć należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres sądowej kontroli przez NSA.

W pierwszym rzędzie należy rozpatrzeć najdalej idący zarzut tj. naruszenia art. 149 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. poprzez zakwalifikowanie czynności materialno-technicznej wydania karty pobytu jako czynności mogącej być przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego, podczas gdy czynność ta stanowi jedynie realizację przez organ wydanego rozstrzygnięcia i nie mieści się w katalogu spraw podlegających kognicji sądów administracyjnych wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-3 i 4a, czy art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Z zarzutu tego, co prawda niepowiązanego z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., przewidującego odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej, wynika stanowisko skarżącego kasacyjnie negujące uprawnienie strony do żądania działania sądu administracyjnego w tego rodzaju sprawach - opartego na art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w zw. z pkt 1-4a p.p.s.a. Zarzut ten wiąże się bezpośrednio z wnioskiem skargi kasacyjnej zastosowania przez NSA art. 189 p.p.s.a., zgodnie z którym, jeżeli skarga ulegała odrzuceniu albo istniały podstawy do umorzenia postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, NSA postanowieniem uchyla wydane w sprawie orzeczenie oraz odrzuca skargę lub umarza postępowanie. Zdaniem NSA zarzut ten jest bezzasadny.

Bezspornie wydanie karty pobytu nie jest decyzją, czy postanowieniem w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a. Wydanie karty pobytu ma charakter materialno-techniczny i powinno zostać zaliczone do grupy "aktów i czynności", o których stanowi art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.

Dla pozytywnego przesądzenia drogi sądowej na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. niezbędne jest kumulatywne wystąpienie następujących warunków: wydany przez organ administracji publicznej akt nie będący decyzją ani postanowieniem powinien mieć charakter indywidualny i konkretny, dotyczyć sprawy z zakresu administracji publicznej, wywołując prawnie wiążący skutek w sferze praw i obowiązków adresata (vide postanowienie NSA z 19 grudnia 2022 r. sygn. II OSK 2402/22). Przyznanie aktowi wydania karty pobytu cechy czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, implikuje stosowanie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. tj. dopuszcza skargę na bezczynność w realizacji tego prawa.

Działanie organu w celu wydania karty jest podejmowane na podstawie i w celu wykonania przepisów u.c. Karta pobytu poprzez indywidualizację personalną stwierdza uprawnienia i obowiązki, które przysługują z mocy u.c. i innych aktów prawnych cudzoziemcowi, który otrzymał zgodę na pobyt czasowy na terytorium RP. Przepisy te bowiem z wydaniem karty pobytu wiążą konkretne uprawnienia i obowiązki przysługujące cudzoziemcowi. Karta pobytu w okresie swojej ważności potwierdza tożsamość cudzoziemca podczas jego pobytu na terytorium RP oraz uprawnia go, wraz z dokumentem podróży, do wielokrotnego przekraczania granicy bez konieczności uzyskania wizy (art. 242 u.c.).

Wszelkie czynności organów administracji publicznej związane z kartą pobytu podejmowane są w ramach określonej procedury. Przy czym pewne czynności jak: odmowa wydania (wymiany), odmowa wszczęcia postępowania w sprawie wydania, stwierdzenie wydania karty osobie nieuprawnionej z mocy wyraźnego przepisu u.c. zostają ujęte w rygory określone przepisami k.p.a. I tak odmowa wydania lub wymiany karty następuje w drodze decyzji administracyjnej (art. 245 ust. 6 u.c.). W art. 247 u.c. przewidziano, że cudzoziemcowi odmawia się wszczęcia postępowania w sprawie wydania karty pobytu, gdy przy składaniu wniosku o jej wydanie albo w terminie, o którym mowa w art. 246 ust. 2 u.c., nie złożył on odcisków linii papilarnych w celu wydania karty pobytu. Zgodnie natomiast z art. 227 u.c. w przypadku, gdy którykolwiek z dokumentów, o których mowa w art. 226 u.c. (w tym karta pobytu), został wydany osobie nieuprawnionej, organ wydający ten dokument stwierdza, w drodze decyzji, jego nieważność. Regulacje powyższe dowodzą, że okolicznościom prawnym i faktycznym, w oparciu o które dokonywane jest określenie sytuacji prawnej cudzoziemca w postaci szeroko pojętej procedury wydania karty pobytu ustawodawca nadał ramy przewidziane w k.p.a. Przy czym sama procedura wydania karty pobytu kończy się czynnością materialno-techniczną, nie zaś decyzją lub postanowieniem. Wyraża się podjęciem czynności faktycznej mającej związek z potrzebą dokonania personalizacji karty i zleceniem jej sporządzenia (wydrukowania) przez właściwy podmiot i wywołuje bezpośrednio skutki w sferze zewnętrznej administracji.

W innych sprawach sądy administracyjne również dopuściły możliwość wnoszenia skarg na bezczynność w podjęciu czynności materialno – technicznych (np. niewydania dowodu osobistego por. postanowienie NSA z 27 lutego 2009 r., sygn. II OSK 230/09, niewpisania do rejestru produktów leczniczych wyrok NSA z 30 maja 2012 r., sygn. II GSK 364/11, niewpisanie ławnika na listę - postanowienie WSA w Bydgoszczy z 15 lipca 2005 r., sygn. II SAB/Bd 23/04). Podobnie: Tadeusz Woś w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2009 r., s. 45.

Reasumując wydanie karty pobytu ma charakter materialno-techniczny i zalicza się do grupy "aktów i czynności", o których stanowi art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., co uzasadnia możliwość skorzystania ze skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). W konsekwencji nie ma racji skarżący kasacyjnie, że cudzoziemka powinna uruchomić drogę postępowania skargowego określonego w art. 227 k.p.a. i nast.

Zarzut kasacyjny naruszenia art. 149 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a. w zw. z art. 230 ust. 2 u.c. i art. 240 pkt 1 u.c. powiązany z twierdzeniem Wojewody, że w kontrolowanej sprawie nie mógł wystąpić stan bezczynności, ponieważ przepisy u.c. nie zakreślają terminu, w jakim "organ jest zobowiązany działać", jest również nieuzasadniony.

Faktem jest, że przepisy u.c. nie wskazują, w jakim terminie po wydaniu decyzji udzielającej cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy Wojewoda wydaje kartę pobytu. Nie oznacza to, że czynność taka nie podlega żadnym ograniczeniom czasowym. Wzorcem kontroli, który powinien zastosować sąd administracyjny, powinno stać się znaczenie pojęcia bezczynności w języku prawniczym. Pojęcie to jest zazwyczaj odnoszone do niedziałania podmiotów administracji publicznej i jej organów w postaci niewykonywania obowiązków wynikających z norm prawa administracyjnego w terminach lub w stanach faktycznych wymagających ich podjęcia (por. P. Dobosz, Milczenie i bezczynność w prawie administracyjnym, Kraków 2011, s. 68) – vide wyrok NSA z 22 listopada 2022 r. sygn. II OSK 775/22.

Działanie organu administracji publicznej bez zbędnej zwłoki stanowi elementarny standard w demokratycznym państwie prawnym (art. 2 Konstytucji). Z art. 12 § 1 k.p.a. statuującego zasadę ogólną postępowania wynika powinność podejmowania przez organy administracji publicznej działania wnikliwego i szybkiego. Zgodnie zaś z § 2 tego przepisu sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie. Czynność w postaci wydania karty pobytu nie wymaga prowadzenia postępowania wyjaśniającego, a jedynie podjęcia działań natury faktycznej w postaci spersonalizowania karty pobytu i wysłania zlecenia jej wydruku Centrum Personalizacji Dokumentów Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji. Do jej dokonania organ powinien dysponować oryginałem wniosku (w związku z koniecznością pobrania niektórych danych wskazanych w art. 244 ust. 1 u.c., w tym wzoru podpisu, linii papilarnych oraz fotografii cudzoziemca). Wojewoda ponadto powinien dysponować oryginałem decyzji pobytowej. Mając na uwadze charakter tych czynności uznać należy, że niezwłoczne podjęcie działań w sprawie wydania karty pobytu jest postępowaniem uproszczonym, bez konieczności prowadzenia postępowania wyjaśniającego. Charakter tych czynności jako technicznych prowadzi do porównania z instytucją wydawania zaświadczeń i do pomocniczego, nie bezpośredniego zastosowania terminu wynikającego z art. 217 § 3 k.p.a. Oznacza to, że organ powinien wykazać inicjatywę nie później niż w terminie 7 dni, a w wyjątkowych przypadkach, kiedy np. zachodzi potrzeba zlokalizowania akt administracyjnych oraz sformułowania odpowiedniego podania do innego organu lub sądu, okres ten nie powinien przekraczać 14 dni (tak samo NSA w wyrokach z 5 lipca 2022 r., sygn. II OSK 419/22, z 15 listopada 2022 r. sygn. II OSK 712/22).

Sąd wojewódzki natomiast przyjął, stosując odpowiednio art. 230 ust. 2 u.c., że takim terminem jest termin bez zbędnej zwłoki, ale jednocześnie dopuścił, że termin ten może zostać wydłużony do 30 dni, bowiem wniosek o kolejną kartę pobytu należy złożyć co najmniej na 30 dni przed upływem okresu ważności karty pobytu. WSA w Warszawie nie wyjaśnił dlaczego ten przepis został wzięty jako wzorzec kontroli bezczynności, a nie art. 230 ust. 1 u.c. Ten ostatni stanowi, że wniosek o wymianę dokumentów (m.in. karty pobytu – art. 226 pkt 1 u.c.) należy złożyć w terminie 14 dni po wystąpieniu przesłanek do ich wymiany. Sytuacje kwalifikujące do wymiany formułuje art. 241 u.c. Zdaniem NSA powyższe przepisy nie są adekwatne do niniejszej sytuacji, bowiem regulują terminy, które dotyczą aktywności cudzoziemca, nie zaś organu. W przypadku organu właściwym terminem jest odpowiednio stosowany art. 217 § 3 k.p.a. w zw. z art. 12 k.p.a.

Co prawda WSA w Warszawie przyjął odmienne ustalenia odnośnie terminu, w jakim organ winien wydać kartę pobytu, ale ostatecznie nie miało to żadnego wpływu na wynik sprawy tj. stwierdzenia bezczynności Wojewody i jej charakteru jako nierażącej. Naruszenie art. 230 ust. 2 i art. 240 pkt 1 u.c. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie nie mogło skutkować stwierdzeniem wadliwości zaskarżonego wyroku. Przepisy te bowiem zostały połączone z zarzutem naruszenia art. 149 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a. Z kolei skuteczność naruszenia przepisów postępowania ma miejsce wówczas, gdy uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s..a). Tutaj taka sytuacja nie miała miejsca, bowiem niezależnie od przyjętego terminu końcowego na wydanie karty Wojewoda miał obowiązek działać bez zbędnej zwłoki i niezależnie od wszystkiego pozostawał w bezczynności.

Analiza sytuacji stanu faktycznego przeprowadzona w zaskarżonym wyroku, która doprowadziła do konkluzji, że Wojewoda pozostawał w bezczynności jest prawidłowa i nie została skutecznie podważona. W niniejszej sprawie Wojewoda miał wiedzę co do istnienia w obrocie prawnym decyzji Szefa z 1 czerwca 2021 r. o udzieleniu skarżącej zezwolenia na pobyt czasowy do dnia 31 sierpnia 2023 r. Decyzja ta bowiem wpłynęła do Wojewody w dniu 9 lipca 2021 r. z informacją, że akta zostały przekazane do Sądu wojewódzkiego w związku ze skargą na bezczynność Szefa. Mając na uwadze konieczność niezwłocznego podjęcia czynności zmierzających do wydania skarżącemu karty pobytu Wojewoda zwlekał z ich podjęciem ponad dwa miesiące, do dnia 29 września 2021 r., kiedy to zwrócił się do WSA w Warszawie o wypożyczenie akt. W dniu 12 października 2021 r. organ dokonał zlecenia na wyrobienie karty pobytu. Analiza odstępów czasowych w tych działaniach prowadzi do wniosku, że organ nie podjął niezwłocznie wymaganych działań w celu wydania karty. Wystąpienie - w następstwie wniesienia przez skarżącą ponaglenia oraz skargi na bezczynność do WSA w Warszawie - o wypożyczenie akt administracyjnych dopiero 29 września 2021 r. (po wpływie skargi na bezczynność, co miało miejsce w dniu 24 września 2021 r.), potwierdza dotychczasowy stan bezczynności Wojewody. Posiadając wiedzę, że akta zostały przesłane do WSA przy skardze na bezczynność Szefa w przedmiocie rozpatrzenia odwołania, organ powinien zwrócić się do tego sądu niezwłocznie, nie zaś po ponad dwóch miesiącach. Stan bezczynności ustał dopiero w dniu 14 października 2021 r., kiedy to została wydana rzeczona karta pobytu, a przed wydaniem przez WSA w Warszawie zaskarżonego wyroku.

Jako niezasadny NSA uznaje zarzut naruszenia art. 149 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. łączony przez skarżącego kasacyjnie z wadliwym niezastosowaniem przez Sąd I instancji art. 206 p.p.s.a. Zamieszczona w art. 206 p.p.s.a. regulacja prawna wyraża zasadę miarkowania (stosunkowego rozdzielania) kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, która umożliwia sądowi w uzasadnionych przypadkach odstąpienie od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności, jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Brzmienie art. 206 p.p.s.a. pozwala na stwierdzenie, że intencją ustawodawcy było pozostawienie do uznania sądu, czy ma zastosować ten przepis oraz w jakiej części należy zasądzić na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania w przypadku uwzględnienia jej skargi. W razie miarkowania tych kosztów obowiązkiem sądu jest precyzyjne uzasadnienie takiego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w ostatnim akapicie Sąd I instancji wyjaśnił, z jakich powodów uznał za uzasadnione oparcie rozstrzygnięcia o kosztach postępowania na ogólnych zasadach wynikających z art. 200 p.p.s.a. Wyjaśnienia te należy uznać za wystarczające i adekwatne do stanu faktycznego. Nie można skutecznie czynić Sądowi I instancji zarzutu naruszenia art. 206 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy nie skorzystał on z fakultatywnego uprawnienia przewidzianego w tym przepisie (por. wyrok NSA z 1 października 2021 r., sygn. II OSK 1530/21; postanowienie NSA z 6 września 2017 r., sygn. I OZ 1306/17; wyrok NSA z 1 marca 2016 r., sygn. II OSK 36/16).

Kierując się powyższymi względami, NSA na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a.