Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 2398/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2004-06-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 630  Obrót towarami z zagranicą, należności celne i ochrona przed nadmiernym  przywozem towaru na polski obszar celny
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędziowie NSA Andrzej Kozerski, p.o. sędziego WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.), Protokolant referendarz sądowy Ewa Alberciak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 czerwca 2004 r. przy udziale ---- sprawy ze skargi J. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe p o s t a n a w i a: 1/ umorzyć postępowanie w sprawie sądowoadministracyjnej, 2/ zwrócić J. P. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem uiszczonego wpisu.


UZASADNIENIE

Na podstawie zgłoszenia celnego E [...] z dnia [...] Dyrektor Urzędu Celnego w Ł. objął procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym importowaną z Niemiec odzież używaną, klasyfikowaną do kodu PCN [...] taryfy celnej importowej. Do wymiaru cła zastosowano wnioskowaną przez stronę obniżoną stawkę celną 0% wartości celnej towaru, określoną dla produktów pochodzących z Unii Europejskiej. Jako podstawę zastosowania obniżonej stawki celnej organ celny uwzględnił załączoną do zgłoszenia celnego deklarację niemieckiego eksportera o preferencyjnym pochodzeniu odzieży, zamieszczoną na fakturze nr [...] z dnia [...].

W celu sprawdzenia autentyczności dowodu pochodzenia i rzetelności danych w nim zawartych, polskie władze celne zwróciły się do władz celnych kraju eksportu o przeprowadzenie weryfikacji na podstawie art. 32 Protokołu Nr 4 do Układu Europejskiego. W odpowiedzi na wniosek o weryfikację Centralne Biuro Kontroli Pochodzenia Towarów w Munster poinformowało, że odzież używana, której deklaracja dotyczy nie jest towarem o preferencyjnym pochodzeniu w rozumieniu Umowy zawartej między Unią Europejska, a Polską.

W tej sytuacji Naczelnik Urzędu Celnego I w Ł. po przeprowadzeniu postępowania wydał w dniu [...] decyzję Nr [...] uznającą zgłoszenie celne za nieprawidłowe w zakresie zastosowanej stawki celnej i określił kwotę długu celnego przyjmując do jej wymiaru stawkę celną konwencyjną w wysokości 21,4% wartości celnej towaru. W uzasadnieniu organ stwierdził, że na towar pochodzący z krajów Unii Europejskiej przewidywane są obniżone stawki celne, stosowane jednak dopiero po wcześniejszym łącznym spełnieniu następujących warunków: określenia takich stawek w taryfie celnej stanowiącej załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 1998r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej, bezpośredniego przywozu do Polski towarów z obszaru Unii Europejskiej lub w tranzycie przez inne terytorium pod warunkiem, że spełnione zostaną wymogi określone w art. 13 Protokołu Nr 4 do UE, udokumentowania preferencyjnego pochodzenia towarów dowodem pochodzenia określonym w art. 16 Protokołu Nr 4 UE w postaci świadectwa przewozowego EUR 1 lub deklaracji eksportera na fakturze, specyfikacji wysyłkowej lub innym dokumencie handlowym, który opisuje produkty w sposób wystarczający do ich identyfikacji. Tymczasem z pisma niemieckich władz celnych wynikało, że przedmiotowy towar nie posiada statusu preferencyjnego pochodzenia w rozumieniu Umowy między UE a Polską, a więc nie powinien korzystać z preferencji celnych w postaci obniżonej stawki celnej.

W dniu [...] od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie do Dyrektora Izby Celnej w Ł. z wnioskiem o jej uchylenie i umorzenie postępowania.

Organ odwoławczy decyzją Nr [...] z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W obszernym uzasadnieniu Dyrektor Izby Celnej w Ł. powtórzył argumentację organu pierwszej instancji, dodatkowo wyjaśniając, przesłanki, które należy koniecznie spełnić ubiegając się o zastosowanie obniżonych stawek celnych oraz procedurę weryfikacji dowodów potwierdzających preferencyjne pochodzenie towarów. Stwierdzono, że ryzyko zapłaty wyższej stawki celnej, niż deklarowana przez importera w zgłoszeniu celnym, z tego tytułu, że eksporter bezpodstawnie wystawił importerowi dowód pochodzenia lub też nie przedłożył organowi weryfikującemu stosownych dokumentów na poparcie zasadności wystawienia dowodu pochodzenia, spoczywa wyłącznie na importerze.

W dniu [...] pełnomocnik skarżącej wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. z wnioskiem o ich uchylenie. Zaskarżonym decyzjom zarzucił naruszenie art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 124, art. 126, art. 127, art. 187 § 1 oraz art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), naruszenie art. 13 § 1 i § 3 pkt 2 i 4, art. 83 § 3, art. 85 § 1 - 3 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz. U. Nr 75, poz. 802 t.j. z 2001 r. ze zm), naruszenie art. 5, art. 6, art. 16, art. 21, art. 24, art. 32 Protokołu Nr 4 dotyczącego definicji pojęcia "produkty pochodzące" i metod współpracy administracyjnej, stanowiącego załącznik do Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Rzeczpospolitą Polską a Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi (Dz. U. z 1994 r. Nr 11, poz. 38 ze zm.), oraz naruszenie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 1998 r. w sprawie ustanowienia taryfy celnej (Dz. U. Nr 158, poz. 1036 ze zm.). W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła, że w rozpatrywanej sprawie nie doszło do wskazania przesłanki wszczęcia postępowania weryfikacyjnego, a samo postępowanie weryfikacyjne toczyło się z pominięciem obowiązujących w Polsce przepisów dotyczących postępowania, w tym w szczególności art. 187 § 1 i art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej. W ocenie skarżącej zarzut Dyrektora Izby Celnej w Ł., iż przedłożona przez stronę faktura zawierająca deklarację o pochodzeniu stanowiła dokument poświadczający nieprawdę z uwagi na fakt jej negatywnej weryfikacji należałoby uznać za całkowicie niesłuszny, bowiem wypełniała ona wszystkie wymogi formalne określone w Protokole Nr 4. Skarżąca podniosła, że nie kwestionując, że Układ Europejski został opublikowany i stanowi źródło obowiązującego prawa należy wskazać, że w części dotyczącej Protokołu 4 powinien być on traktowany jako ratyfikowany bez uprzedniej zgody wyrażonej w ustawie (bez ustawy ratyfikacyjnej) w związku z czym w tym zakresie nie można mu przypisać mocy równej ustawie. Mając to na uwadze Dyrektor Izby Celnej w Ł. nie może skutecznie twierdzić o nadrzędności zapisów art. 32 Protokołu Nr 4 Układu Europejskiego nad przepisami Kodeksu celnego oraz Ordynacji podatkowej.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Ł., odpowiadając na zarzuty podniesione w niniejszej sprawie wniósł o oddalenie skargi podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Stwierdzono, że weryfikacja dowiodła, że sprowadzony towar nie ma preferencyjnego pochodzenia z krajów UE i nie może korzystać w obrocie handlowym pomiędzy Polską i Unią Europejską z postanowień Układu Europejskiego o uprzywilejowanym traktowaniu. Stosowanie preferencji celnych w postaci obniżonej stawki celnej możliwe jest tylko w ściśle określonych przepisami prawa okolicznościach a niespełnienie przez importera warunków wymaganych umową międzynarodową oraz przepisami prawa celnego prowadzi do odmowy udzielenia preferencji celnych. Wyjaśniono również (powołując się na wyrok NSA w sprawie I S.A./Łd 1798-1803/01) , że w świetle art. 241 ust. 1 aktualnie obowiązującej Konstytucji RP umowy międzynarodowe ratyfikowane przed rokiem 1997 i ogłoszone w Dzienniku Ustaw uznaje się za umowy ratyfikowane za uprzednią zgodą wyrażoną w ustawie i stosuje się do nich przepisy art. 91 Konstytucji RP, jeżeli z treści umowy międzynarodowej wynika, że dotyczą one kategorii spraw wymienionych w art.89 ust. 1 Konstytucji RP.

W dniu 31 maja 2004 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynęło pismo pełnomocnika skarżącej cofające wniesioną skargę. Pełnomocnik wniósł także o zwrot uiszczonego wpisu sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r Nr 153, poz. 1271, zm. Dz. U. z 2003 r Nr 228, poz. 2261) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Oznacza to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi utworzony z dniem 1 stycznia 2004 r dla obszaru województwa łódzkiego, rozporządzeniem Prezydenta RP z dnia 25 kwietnia 2003 r w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych /.../(Dz. U. Z 2003r Nr 72, poz. 652), jest właściwy do rozpoznania niniejszej sprawy.

Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002 r Nr 153, poz. 1270), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.

W rozpoznawanej sprawie w ocenie Sądu, żadna z przytoczonych wyżej negatywnych okoliczności nie zachodzi.

W tym stanie rzeczy, Sąd uznając cofnięcie skargi za skuteczne, umorzył postępowanie na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 wskazanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

O zwrocie uiszczonego wpisu Sąd orzekł na podstawie art.97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę — prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.) w zw. z art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym ( Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm).