Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 359/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2005-06-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz (spr.) Sędziowie: NSA Anna Orłowska WSA Alina Dominiak Protokolant Robert Daduń po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi G. O. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 15 kwietnia 2004 r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę.


UZASADNIENIE

Komendant Miejski Policji rozkazem personalnym z dnia 16 lutego 2004 r., na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, zwolnił G. O. ze służby w Policji z dniem 5 marca 2004 r.

W uzasadnieniu decyzji podano, że prawomocnym rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Miejskiego Policji z dnia 28 lipca 2003 r. st. asp. G. O. został na podstawie art. 39 ust. 1 zawieszony w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy. W związku z wszczęciem przeciwko niemu postępowania karnego o czyn z art. 178a § 1 k.k. decyzją nr 614/2003 Komendanta Miejskiwgo Policji okres zawieszenia został przedłużony do czasu zakończenia postępowania karnego.

Prawomocnym orzeczeniem nr [...] Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w K. z dnia 29 stycznia 2004 r. st. asp. G. O. został uznany za całkowicie niezdolnego do służby i zaliczony do III grupy inwalidzkiej w związku ze służbą w Policji. Orzeczenie to zostało zatwierdzone w Okręgowej Komisji Lekarskiej MSWiA w G. 9 lutego 2004 r. Raportem z dnia 16 lutego 2004 r. G. O. wystąpił o zwolnienie ze służby w Policji z dniem 5 marca 2004 r.

Nadto organ I instancji podał, że na dzień zwolnienia ze służby postępowanie karne prowadzone przeciwko policjantowi, będące przyczyną zawieszenia w czynnościach służbowych, nie zostało zakończone. Zgodnie zatem z art. 124 ust. 2 ustawy o Policji uprawnienia do zawieszenia części uposażenia oraz obligatoryjnych podwyżek wprowadzonych w okresie zawieszenia zostaną ustalone po zakończeniu postępowania karnego, jeżeli st. asp. G. O. nie zostanie skazany prawomocnym wyrokiem sądu.

Jednocześnie organ stwierdził, że także, zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz. U. Nr 86, poz. 789), ustalenie uprawnień policjanta do nagrody rocznej za 2003 i 2004 nastąpi po prawomocnym zakończeniu wspomnianego postępowania karnego prowadzonego przeciwko niemu.

W odwołaniu od powyższej decyzji G. O. domagał się uchylenia rozkazu w części dotyczącej wstrzymania wypłaty zawieszonej części uposażenia oraz obligatoryjnych podwyżek wprowadzonych w okresie zawieszenia oraz nagrody rocznej.

W uzasadnieniu odwołania G. O. podał, że powołanie się na art. 124 ust. 2 ustawy o Policji nie jest uprawnione, bowiem cytowany przepis stosuje rozdzielność postępowania karnego od dyscyplinarnego, tak więc do wypłaty świadczeń wystarczy zakończenie jednego z postępowań, tj. dyscyplinarnego lub karnego, a nie dwóch łącznie. W związku z jego odejściem ze służby z dniem 5 marca 2004 r. postępowanie dyscyplinarne zostało umorzone, a więc ustały przesłanki uniemożliwiające wypłatę świadczeń pieniężnych.

[...] Komendant Wojewódzki Policji rozkazem personalnym z dnia 15 kwietnia 2004 r. utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny z dnia 16 lutego 2004 r.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że w dniu 28 lipca 2003 r. Prokuratura Rejonowa w S. przedstawiła st. asp. G. O. zarzut popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. Wobec powyższego Komendant Miejski Policji na podstawie art. 39 ust. 1 i art. 45 ust. 3 ustawy o Policji w dniu 28 lipca 2003 r. wszczął postępowanie dyscyplinarne oraz rozkazem personalnym z dnia 28 lipca 2003 r. zawiesił G. O. w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy, który to okres przedłużono następnie rozkazem personalnym z dnia 22 października 2003 r. do czasu zakończenia toczącego się postępowania karnego.

Organ II instancji stwierdził, że na dzień zwolnienia ze służby st. asp. G. O. postępowanie karne prowadzone przeciwko niemu, będące przyczyną zawieszenia w czynnościach służbowych, nie zostało zakończone.

Następnie organ odwoławczy przytaczając treść art. 124 ust. 2 ustawy o Policji podał, że z treści tego przepisu jednoznacznie wynika, iż policjant po zakończeniu postępowania karnego lub dyscyplinarnego, będącego podstawą zawieszenia w czynnościach służbowych, otrzymuje zwieszoną część uposażenia i obligatoryjne podwyżki jedynie w przypadku, gdy nie został skazany prawomocnym wyrokiem sądu lub nie został ukarany karą wydalenia ze służby.

W przypadku st. asp. G. O., oskarżonego o czyn z art. 178a k.k., dotychczas sprawa karna nie została zakończona, a więc nie ma podstaw do rozstrzygnięcia w kwestii zwrotu zawieszonej części uposażenia i obligatoryjnych podwyżek w oparciu o art. 124 ust. 2 ustawy o Policji. Dla rozstrzygnięcia tej kwestii nie ma żadnego znaczenia fakt, że z policjantem został rozwiązany stosunek służbowy na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji.

Natomiast odnosząc się do kwestii nagród rocznych, organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia MSWiA z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg, do okresu służby, od którego uzależnione jest prawo do nagrody rocznej, nie wlicza się okresów zawieszenia w czynnościach służbowych chyba, że prawomocnym orzeczeniem postępowanie karne lub dyscyplinarne będące przyczyną zawieszenia zostało umorzone bądź policjant został uniewinniony na podstawie prawomocnego wyroku lub orzeczono o uniewinnieniu w postępowaniu dyscyplinarnym.

W niniejszej sprawie pomimo, że st. asp. G. O. został zwolniony z Policji to nabędzie on prawo do nagrody rocznej za okres zawieszenia tylko wówczas, gdy postępowanie karne zostanie prawomocnie umorzone lub zapadnie wyrok uniewinniający.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego G. O. wniósł o uchylenie decyzji organu odwoławczego.

W uzasadnieniu skargi G. O. podał, że decyzja o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego i zawieszeniu go w czynnościach służbowych została wydana w dniu 28 lipca 2003 r.. Jako podstawę podano fakt przedstawienia mu w tym dniu zarzutu przez Prokuraturę Rejonową w S., podczas, gdy zarzut ten sformułowano w postaci postanowienia w dniu 30 lipca 2003 r., czyli dwa dni później, a przedstawiono w dniu 10 października 2003 r. O powyższym fakcie doskonale wiedział Komendant Miejski Policji jaki i Komendant Wojewódzki Policji, gdyż w toku postępowania dyscyplinarnego uzyskano niezbędne materiały procesowe z postępowania przygotowawczego. Tak więc faktyczną przyczyną zawieszenia w czynnościach było wszczęcie postępowania dyscyplinarnego.

Nadto skarżący podał, że art. 124 ust. 2 ustawy o Policji stanowi, że po zakończeniu postępowania karnego lub dyscyplinarnego, będącego przyczyną zawieszenia w czynnościach służbowych, policjant otrzymuje zawieszona część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki wprowadzone w okresie zawieszenia, jeżeli nie został skazany prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby. Tak więc na dzień 5 marca 2004 r. nie zostały spełnione przesłanki umożliwiające wstrzymanie wypłacenia mu świadczeń za okres zawieszenia, gdyż nie orzeczono kary wydalenia ze służby, jak i również nie został wydany prawomocny wyrok skazujący w przedmiotowej sprawie. Takie same są przesłanki dotyczące nagrody rocznej, o czym mowa w § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg.

Ponadto skarżący podniósł, że Komendant Wojewódzki Policji rozciąga zapisy art. 124 ust. 1 i 2 ustawy o Policji na niego jako osobę cywilną, podczas, gdy literalny zapis wymienionego artykułu wyraźnie stanowi, że odnosi się on do funkcjonariusza Policji, którym skarżący nie jest od dnia 5 marca 2004 r.

[...] Komendant Wojewódzki Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Zgodnie z art. 124 ust. 2 ustawy o Policji policjant otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki wprowadzone w okresie zawieszenia po zakończeniu postępowania karnego lub dyscyplinarnego, będącego przyczyną zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie został skazany prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby.

Stosownie do § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz. U. Nr 86, poz. 789) nagroda roczna przysługuje policjantowi pełniącemu służbę przez okres pełnego roku kalendarzowego. W myśl zaś § 2 ust. 1 pkt 3 niniejszego rozporządzenia- w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji - do okresu służby, od którego uzależnione jest prawo do nagrody rocznej, nie wlicza się okresów zawieszenia w czynnościach służbowych, chyba że prawomocnym orzeczeniem postępowanie karne lub dyscyplinarne, będące przyczyną zawieszenia, zostało umorzone bądź policjant został uniewinniony na podstawie prawomocnego wyroku lub orzeczenia o uniewinnieniu w postępowaniu dyscyplinarnym. Stosownie zaś do § 8 ust. 1 cytowanego rozporządzenia postępowanie w sprawie ustalenia uprawnień do nagrody rocznej zawiesza się na okres toczącego się przeciwko policjantowi postępowania karnego lub dyscyplinarnego o czyn popełniony w roku kalendarzowym, za który nagroda jest przyznawana.

Z cytowanych wyżej przepisów jednoznacznie wynika, że zawieszenie policjanta w czynnościach służbowych ma bezpośredni wpływ na wysokość pobieranego uposażenia oraz prawo do nagrody rocznej. Ostateczne rozstrzygnięcie o prawie do zawieszonej części uposażenia oraz prawie do nagrody rocznej możliwe jest dopiero po prawomocnym zakończeniu postępowania karnego, będącego przyczyną zawieszenia. Oznacza to, że dopóty, dopóki przeciwko policjantowi toczy się postępowanie karne, stanowiące przyczynę zawieszenia w pełnieniu czynności służbowych brak jest podstawy prawnej do przyznania przedmiotowych świadczeń. Dopiero bowiem sposób zakończenia postępowania karnego determinuje wypłatę zawieszonej części uposażenia wraz z obligatoryjnymi podwyżkami wprowadzonymi w okresie zawieszenia oraz nabycie prawa i wysokość nagrody rocznej. Zwolnienie policjanta ze służby z uwagi na orzeczenie trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską, przed zakończeniem postępowania karnego, będącego przyczyną zawieszenia w czynnościach służbowych, nie skutkuje obowiązkiem wypłaty zawieszonej części uposażenia oraz nagrody rocznej. Fakt, że skarżący przestał być funkcjonariuszem policji z dniem 5 marca 2004 r. nie oznacza, że należności pieniężne za okres pełnienia służby zmieniły swój charakter. Pomimo zwolnienia skarżącego ze służby w Policji uprawnienie do uposażenie jak i nagród rocznych nadal wywodzi się ze stosunku służbowego łączącego skarżącego z Policją i dlatego prawo do tych świadczeń nadal musi być oceniane w oparciu o przepisy art. 124 § 2 ustawy o Policji oraz przepisy § 1 ust. 1, § 2 ust. 1 pkt 3, § 8 ust. 1 rozporządzenia z dnia 20 czerwca 2002 r.

Jak wynika ze znajdujących się w aktach administracyjnych rozkazów personalnych Komendanta Miejskiego Policji nr [...] z dnia 28 lipca 2003 r. oraz nr [...] z dnia 22 października 2003 r., skarżący został zawieszony w czynnościach służbowych w związku z wszczęciem przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego (art. 39 ust. 1 ustawy o Policji). Niniejsze rozkazy stały się decyzjami ostatecznymi. Wobec tego w chwili obecnej skarżący nie może skutecznie kwestionować, że do zawieszenia w czynnościach służbowych doszło z uwagi na wszczęcie postępowania dyscyplinarnego i wywodzić, że w związku z tym bez znaczenia dla wypłaty uposażenia oraz nagród rocznych pozostaje fakt, iż nadal toczy się przeciwko niemu postępowanie karne.

Wobec powyższego należy stwierdzić, że organy Policji prawidłowo rozstrzygnęły w rozkazie personalnym w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby, że uprawnienia do zawieszonej części uposażenia oraz nagród rocznych zostaną ustalone po prawomocnym zakończeniu postępowania karnego.

Mając powyższe na względzie Sąd na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.