Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 540/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-07-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art 41
journal: Dz.U. 2020 poz 797
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Joanna Człowiekowska SWSA Paweł Darmoń (spr.) SWSA Tadeusz Kiełkowski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 lipca 2021 r. sprawy ze skargi A. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 lutego 2021 r , [...] w przedmiocie wydania negatywnej opinii w sprawie zezwolenia na przetwarzanie odpadów innych niż niebezpieczne skargę oddala


UZASADNIENIE

Burmistrz B. postanowieniem z 1 grudnia 2020 r. sygn. [...] zaopiniował negatywnie wydanie zezwolenia dla "[...]" A. P. na przetwarzanie odpadów innych niż niebezpieczne w zakładzie przy ul. [...] w B..

Zażalenie na opisane wyżej postanowienie złożył A. P..

Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 15 lutego 2021 r., znak [...] utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie, jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazując art. 41 ust. 6a ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. odpadach (j.t. Dz.U.2020.797), § 3 rozporządzenia Ministra Klimatu z dnia 2 stycznia 2020 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz.U.2020.10) oraz art. 138 § 1 pkt w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U.2020.256).

W uzasadnieniu postanowienia Kolegium wskazało, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U.2020.797 t.j. z dnia 2020.05.04) oraz - w zakresie kodów odpadów - rozporządzenia Ministra Klimatu z dnia 2 stycznia 2020 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz.U.2020.10).

Sporne postanowienie zostało wydane z zachowaniem terminu określonego w art. 41 ust. 6b ustawy o odpadach w zw. z art. 106 § 3 k.p.a., tj. w terminie dwóch tygodni od dnia doręczenia żądania Marszalka Województwa M. o wyrażenie opinii przez Burmistrza B.. Zatem wymogi formalne zostały w przedmiotowej sprawie zachowane. Zaznaczono, że opinia nie ma charakteru wiążącego dla organu wydającego zezwolenie, bowiem w przypadku wydania negatywnej opinii, ustawodawca nie przewidział obligatoryjnej odmowy wydania zezwolenia na zbieranie odpadów przez organ właściwy.

Dokonując oceny zajętego stanowiska pod kątem merytorycznym Kolegium zaznaczyło, że przepis art. 41 ust. 6a ustawy o odpadach nie precyzuje, według jakich kryteriów przedmiotowa opinia winna zostać dokonana, a zatem jakie okoliczności organ opiniujący bezwzględnie winien wziąć pod uwagę bądź, jakimi wytycznymi winien się kierować wydając opinię. Stąd też w ocenie Kolegium przyjąć należy, że skoro organ właściwy wydaje zezwolenie po zasięgnięciu opinii wójta, burmistrza lub prezydenta właściwych ze względu na miejsce prowadzenia zbierania odpadów lub przetwarzania odpadów - to organ opiniujący wyraża swoje stanowisko biorąc pod uwagę właśnie zdefiniowane miejsce prowadzenia działalności w zakresie zbierania bądź przetwarzania odpadów i konsekwencje stąd wynikające dla społeczności lokalnej oraz dla środowiska.

Organ opiniujący uwzględnił szereg okoliczności dotyczących dotychczasowej działalności zakładu Wnioskodawcy na przedmiotowym terenie z punktu widzenia ochrony środowiska, w tym ewentualnych zagrożeń prowadzonej działalności zarówno dla środowiska, jak też dla zdrowia mieszkańców.

W ocenie Kolegium uwzględnione okoliczności są istotne w powyższym zakresie, stąd też zasadnie zostały wzięte pod uwagę przez Organ I instancji. Jak bowiem wynika z akt sprawy, pracownicy Wydziału Środowiska Urzędu Gminy w B. wielokrotnie przeprowadzali oględziny rowu w rejonie ul. [...] w B., stwierdzając zanieczyszczenie wody w rowie ściekami przemysłowymi czy też zanieczyszczenie rowu ściekami o białej barwie, z widocznym na powierzchni wody śladem substancji ropopochodnych i wyczuwalnym chemicznym zapachem (np. pismo Burmistrza B. z dnia 28.04.2017 r.).

W aktach sprawy znajdują się zarówno liczne notatki służbowe sporządzone przez pracowników Organu I instancji stwierdzające powyższe zanieczyszczenia w/w rowu, w tym notatka z dnia 29 maja 2020 r. stwierdzająca, że pomimo braków opadów w tym dniu, stwierdzono w rowie w rejonie ul. [...] w B. widoczny duży napływ wód, a woda miała kolor mleczny o intensywnym chemicznym zapachu. Do notatek dołączono dokumentację fotograficzną w/w rowu. W związku z tym Burmistrz B. zwracał się kilkakrotnie do Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w K. o przeprowadzenie kontroli w zakładach zlokalizowanych w rejonie rowu przy ul. [...] w B.. W wystąpieniach Organ podnosił, że zgłaszany zrzut ścieków do rowu jest ciągle aktualny, a stwierdzony charakter zanieczyszczeń w rowie tj. kolor czerwony, może wskazywać, że mogą to być pozostałości po prowadzonych pracach lakierniczych. Jak wskazywał Burmistrz, zaniepokojenie wynikało z faktu, że zanieczyszczony rów stanowi zlewnie rzeki [...], na której w niewielkiej odległości zlokalizowane jest ujęcie wody powierzchniowej "[...]" w m. O..

WIOŚ pismem z dnia 8 maja 2019 r. wyjaśnił m.in., że w zakładzie "[...]" A. P. uzyskano informacje, że w dniu 8 marca 2019 r. doszło do uszkodzenia uszczelki w instalacji odprowadzającej ścieki do zbiornika bezodpływowego i wskutek awarii doszło do przedostania się ścieków technologicznych do kanalizacji opadowej. Wskazano też, że na miejscu zdarzenia obecna była Policja i Straż Pożarna, która pobierała próbki w celu sprawdzenia potencjalnego zagrożenia. Jednocześnie podano, że podmiot podjął działania prowadzące do usunięcia awarii.

[...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w K. pismem z dnia 1 grudnia 2020 r. złożył zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa przez A. P. prowadzącego działalność pod firmą "[...]" A. P., wskazując na zanieczyszczenia wody w związku z eksploatacją instalacji działającej w ramach zakładu. W zawiadomieniu podano m.in., że w dniu 12 września 2020 r. z rowu przy ul. [...] w B. stwierdzono prowadzenie działań ratowniczych przez Straż Pożarną, tj. powyżej przepustu trwało odpompowywanie zanieczyszczeń do pojazdu specjalistycznego na zlecenie właściciela terenu (Spółka [...] S.A.). WIOŚ w zawiadomieniu stwierdził wysokie przekroczenie normy jakościowej ChZT (chemiczne zapotrzebowanie tlenu), która nie powinna przekraczać 125 mg/l, natomiast w próbce pobranej przez Laboratorium GIOŚ z rowu melioracyjnego przy ul. [...] w B., powyżej przepustu pod drogą, stwierdzono stężenie ChZT 553 mg/l; natomiast w próbce pobranej przez Straż Pożarną bezpośrednio z rowu poniżej ul. [...] stężenie ChZT wynosiło 392 mg/l. Jednocześnie w trakcie kontroli WIOŚ stwierdzono obecność akrylanu etylu w kanalizacji opadowej oraz w rowie melioracyjnym, co wskazuje zdaniem WIOŚ na zrzut ścieków z zakładu przy ul. [...].

Ponadto Kolegium zauważyło, że Organ I instancji już w roku 2017 interweniował w sprawie zanieczyszczeń rowu przy ul. [...] w B. do WIOŚ w K., następnie interweniował w kolejnych latach, szczególnie w roku 2019 oraz w roku 2020, a to poprzez wystąpienia zarówno do WIOŚ w K., jak też poprzez wystąpienie do innych organów (np. do Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (pismo z dnia 02 marca 2020 r.).

W ocenie Kolegium - w świetle materiału dowodowego zebranego w aktach - zaskarżone postanowienie Organu I instancji jest prawidłowe, gdyż znajduje pełne oparcie w zebranym materiale. Brak jest podstaw do kwestionowania stanowiska Organu I instancji.

Jednocześnie mając na uwadze argumentację podniesioną przez Stronę skarżącą w zażaleniu Kolegium wyjaśniło, że wszystkie kwestie tam podniesione, jak np. zgodność z planem miejscowym czy zabezpieczenia poczynione przez Skarżącego na nieruchomości w celu zminimalizowania ryzyka przedostania się substancji szkodliwych do środowiska, dotyczą w zasadzie kolejnego etapu postępowania, tj. postępowania przed organem właściwym do wydania zezwolenia na zbieranie odpadów. Natomiast w przedmiotowym postępowaniu - wyłącznie opiniującym - zasadniczymi przesłankami oceny są okoliczności związane z funkcjonowaniem zakładu na terenie właściwości organu opiniującego, jakim jest w tym przypadku Burmistrz B. i ocena dokonana przez ten Organ, który w konsekwencji stwierdził, że działalność zakładu stwarza realne zagrożenie dla środowiska. Z uwagi na dotychczasową działalność zakładu i - jak bezspornie wynika z akt - w szczególności z zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa skierowanego przez WIOŚ w K. do Prokuratury Rejonowej w O. z powodu naruszenia przez zakład przepisów środowiskowych, uzasadnione było wydanie przez Organ I instancji opinii negatywnej.

Opisane wyżej postanowienie zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie A. P., zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, mającą wpływ na treść skarżonego postanowienia, a to:

1. Art. 106 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7a k.p.a. w zw. z art. 7b k.p.a. w zw. z art 41 ust. 6a ustawy o odpadach, poprzez przyjęcie, że Burmistrz B. posiada kompetencję do pełnej merytorycznej oceny treści wniosku o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów, podczas gdy nie jest organem on z mocy prawa władnym do oceny spełnienia przesłanek do wydania zezwolenia na przetwarzanie odpadów, jak również okoliczności dotyczących oceny dotychczasowej działalności zakładu, w kontekście spełniania wymogów szeroko rozumianego prawa ochrony środowiska;

2. Art. 106 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 41a ust. 1 i 2 ustawy o odpadach w zw. z art. 43 ust. 3a ustawy o odpadach, przyjęcie że Burmistrz B. jest uprawniony do czynienia własnych ustaleń faktycznych, w zakresie w jakim ustawa powierza prowadzenie postępowania dowodowego organowi załatwiającemu sprawę, przy współdziałaniu Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska i komendanta powiatowego Państwowej Straży Pożarnej za pomocą szczególnych środków dowodowych - kontroli oraz zaświadczeń i oświadczeń o karalności za konkretne czyny zabronione.

Na podstawie tych zarzutów skarżący wniósł o:

1. uchylenie zaskarżonego postanowienia,

2. rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a,

3. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że SKO nie uwzględniło specyfiki podstaw prawnych współdziałania organów administracyjnych przy wydawaniu decyzji administracyjnej, w tym przypadku kiedy formą współdziałania jest wymóg uzyskania opinii. Organ współdziałający wydawaniu opinii powinien ją formułować z perspektywy posiadanych zadań publicznych i związanych z nimi kompetencji w oparciu o istniejący porządek prawny. W okolicznościach przedmiotowej sprawy największe znaczenie ma ocena przedmiotu zezwolenia z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Tymczasem w przedmiotowej sprawie organ rozpoznając zażalenie skupił się wyłącznie na okolicznościach, których ocena leży w kompetencji Marszałka Województwa M., jako organu właściwego do załatwienia sprawy, gdyż dopiero w decyzji powinny zostać rozpatrzone kwestie dotyczące ewentualnego wpływu przetwarzania odpadów na środowisko naturalne, odpowiednych zabezpieczeń w tym zakresie, czy oceny rękojmi prawidłowego wykonywania zezwolenia przez wnioskodawcę w przyszłości.

Dalej podniesiono, że ustawa o odpadach określa szczególne środki dowodowe dla ustalenia, czy zamierzone przetwarzanie odpadów spełnia wymogi ochrony życia lub zdrowia ludzi lub środowiska, a także wymagania ochrony przeciw pożarowej. Tymi środkami dowodowymi są kontrole prowadzone odpowiednio przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska i komendanta powiatowego Państwowej Straży Pożarnej. Prowadzenie kontroli jest obligatoryjne i nie można go zastępować środkami dowodowymi, co wydaje się uzasadnione tym, że naoczna weryfikacja instalacji przez urzędników z fachowym przygotowaniem jest to najlepszy sposób na ocenę spełnienia odpowiednich wymogów. W okolicznościach niniejszej sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymując w mocy postanowienie Burmistrza B. oparło się w zasadzie na domysłach pracowników Urzędu Gminy w B., którzy nie mają odpowiedniego przygotowania merytorycznego, ani właściwych narzędzi żeby oceniać instalację (której przed wydaniem opinii nawet nie widzieli). Nie mogli oni zatem zweryfikować wymogów ochrony życia lub zdrowia ludzi lub środowiska, stwierdzania i przypisywania skarżącemu incydentów zrzutu ścieków do pobliskiego rowu, ani połączenia tego rowu z ciekami wodnymi stanowiącymi dorzecze rzeki [...] i opierali się w tym zakresie jedynie na przypuszczeniach. Tego rodzaju procedowanie w istocie stanowi obejście przepisów ustawy o odpadach i w tym kontekście stanowi naruszenie art. 75 § 1 k.p.a., albowiem zastąpienie obligatoryjnych dowodów innymi środkami dowodowymi jest stosowaniem dowodów niezgodnych z prawem. Uchybienie to narusza także art. 77 § 1 k.p.a., gdyż w takich warunkach trudno mówić o wszechstronnym zebraniu materiału dowodowego i realizacji zasady prawdy obiektywnej.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z przepisami prawa.

W myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Przedmiotem skargi jest postanowienie negatywnie opiniujące wydanie A. P. zezwolenia na przetwarzanie odpadów innych niż niebezpieczne w zakładzie przy ul. [...] w B., a spór w niniejszej sprawie sprawdza się w istocie do ustalenia, jakie okoliczności może brać pod uwagę organ opiniujący w ramach współdziałania, o którym mowa w art. 106 k.p.a.

W pierwszej kolejności należy zgodzić się z Kolegium, że postanowienie organu I instancji zostało wydane w terminie wynikającym z art. 106 § 3 k.p.a., co zresztą nie jest między stronami sporne.

Konieczność wydania opinii wynikła z faktu złożenia przez A. P. wniosku o wydanie zezwolenia dla [...]" A. P. na przetwarzanie odpadów innych niż niebezpieczne w zakładzie przy ul. [...] w B.. Zgodnie bowiem z art. 41 ust. 6a ustawy o odpadach, organ właściwy wydaje zezwolenie na zbieranie odpadów lub zezwolenie na przetwarzanie odpadów po zasięgnięciu opinii wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, właściwych ze względu na miejsce prowadzenia zbierania odpadów lub przetwarzania odpadów. Wymóg zasięgania opinii prezydenta miasta nie dotyczy prezydenta miasta na prawach powiatu, jeżeli jest on organem właściwym do wydania zezwolenia. Opinia taka wydawana jest w trybie określonym w art. 106 § 3 k.p.a.

Jak słusznie zauważyło SKO w zaskarżonym postanowieniu ustawodawca nie wskazał, jakimi przesłankami winien kierować się organ opiniujący.

W tym zakresie warto przytoczyć stanowisko WSA w Krakowie zaprezentowane w wyroku z 22.11.2019 r., II SA/Kr 1117/19, LEX nr 2752918: "Skoro art. 41 ust. 6a ustawy z 2012 r. o odpadach uzależnia wydanie zezwolenia od zajęcia stanowiska w formie opinii przez burmistrza, to opinia ta nie może dotyczyć dowolnych spraw związanych z przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz tylko tych aspektów, które wiążą się z zadaniami organu opiniującego". Podobne stanowisko przedstawił WSA w Rzeszowie w wyroku z 19.05.2021 r., II SA/Rz 57/21, LEX nr 3183103: "To na organie prowadzącym postępowanie główne spoczywa obowiązek poczynienia ustaleń faktycznych w zakresie niezbędnym do zastosowania określonego przepisu materialnoprawnego i tym samym merytorycznego załatwienia sprawy. Niewątpliwie organ współdziałający - choć nie wydaje decyzji rozstrzygającej istotę sprawy - winien zbadać sprawę pod określonym kątem. Nie znaczy to jednak, że zobligowany jest do ustalenia okoliczności uzasadniających merytoryczne rozstrzygnięcie w takim zakresie, jak ma to uczynić organ załatwiający sprawę."

W ocenie Sądu organy obydwu instancji prawidłowo oparły opinię o posiadane informacje na temat dotychczasowej działalności wnioskodawcy w zakresie gospodarowania odpadami.

Zgodnie z art. 376 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1219 z późn. zm.) organami ochrony środowiska, z zastrzeżeniem art. 377, są wójt, burmistrz lub prezydent miasta. Dokumenty dołączone do akt sprawy zgodnie z notatką z dnia 1 grudnia 2020 r. (k. 52 akt administracyjnych) zostały wytworzone i pozyskane w ramach działalności prowadzonej w granicach przyznanych Burmistrzowi B. tym właśnie przepisem kompetencji. Z kolei kilkukrotne wystąpienia do Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (z dnia 14 marca 2019 r. - k. 47 akt administracyjnych, 31 października 2019 r. - k. 35 akt administracyjnych, 23 marca 2020 r. - k. 20 akt administracyjnych, 14 września 2020 r. – k. 6 akt administracyjnych) miały oparcie w treści art. 379 ust. 5 ustawy Prawo ochrony środowiska, zgodnie z którym wójt, burmistrz lub prezydent miasta, starosta lub marszałek województwa występują do wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska o podjęcie odpowiednich działań będących w jego kompetencji, jeżeli w wyniku kontroli organy te stwierdzą naruszenie przez kontrolowany podmiot przepisów o ochronie środowiska lub występuje uzasadnione podejrzenie, że takie naruszenie mogło nastąpić, przekazując dokumentację sprawy. Do akt sprawy dołączono odpowiedzi WIOŚ na powyższe wystąpienia (np. k. 38, 36 akt administracyjnych), jak również skierowane przez ten organ do prokuratury zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa z 1 grudnia 2020 r. Nie można mieć przy tym wątpliwości, że Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska jest organem wyspecjalizowanym w zakresie ochrony środowiska, a informacje pochodzące od tego organu nie budzą wątpliwości.

Nie można zatem zgodzić się ze skarżącym, który twierdzi, że SKO "oparło się w zasadzie na domysłach pracowników Urzędu Gminy w B., którzy nie mają odpowiedniego przygotowania merytorycznego, ani właściwych narzędzi żeby oceniać instalację (której przed wydaniem opinii nawet nie widzieli). Nie mogli oni zatem zweryfikować wymogów ochrony życia lub zdrowia ludzi lub środowiska, stwierdzania i przypisywania skarżącemu incydentów zrzutu ścieków do pobliskiego rowu, ani połączenia tego rowu z ciekami wodnymi stanowiącymi dorzecze rzeki [...] i opierali się w tym zakresie jedynie na przypuszczeniach".

Sąd nie widzi również podstaw, by postępowanie wyjaśniające poprzedzające wydanie zezwolenia, o którym mowa, ograniczać wyłącznie do przeprowadzenia kontroli, o której mowa w art. 41a ust. 1 ustawy o odpadach oraz do zaświadczeń i oświadczeń o niekaralności. Argumentacja ta zmierza do zakwestionowania obowiązującej w polskiej procedurze administracyjnej zasady swobodnej oceny dowodów, postulując niejako wprowadzenie zamkniętego katalogu środków dowodowych, które można dopuścić w omawianym postępowaniu. Z kolei art. 42 Konstytucji oraz powołana w nim zasada domniemania niewinności dotyczy postępowania karnego, a nie administracyjnego.

Wreszcie nie można zgodzić się z zarzutami skargi, że w ramach opiniowania Burmistrz powinien ograniczyć się wyłącznie do kwestii zgodności planowanej działalności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 46 ust. 1 ustawy o odpadach właściwy organ odmawia wydania zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów, w przypadku gdy zamierzony sposób gospodarowania odpadami:

1) mógłby powodować zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi lub dla środowiska;

2) jest niezgodny z planami gospodarki odpadami;

3) jest niezgodny z przepisami prawa, w tym prawa miejscowego.

Brak jakichkolwiek wskazań do przyjęcia, że wójt, burmistrz lub prezydent miasta dokonując zaopiniowania wniosku nie może wyjść poza granice wynikające z pkt 3 wskazanego powyżej. Przeciwnie – skoro wcześniejsze funkcjonowanie podmiotu, który obecnie ubiega się o nowe zezwolenie, dało podstawy do podjęcia działań, jako organu ochrony środowiska w graniach przyznanych ustawą kompetencji, to obowiązkiem tego organu jest uwzględnienie tego rodzaju informacji w treści opinii. Pozwoli to organowi rozstrzygającemu sprawę w drodze decyzji na pełniejsze i dokładniejsze ustalenie stanu faktycznego, zgodnie z celem ustawy o odpadach określonym w jej art. 1 ("Ustawa określa środki służące ochronie środowiska, życia i zdrowia ludzi zapobiegające i zmniejszające negatywny wpływ na środowisko oraz zdrowie ludzi wynikający z wytwarzania odpadów i gospodarowania nimi oraz ograniczające ogólne skutki użytkowania zasobów i poprawiające efektywność takiego użytkowania").

W świetle powyższego należało zaskarżone postanowienie uznać za prawidłowe, a skargę, jako bezzasadną oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.