Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 879/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-05-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono bezczynność postępowania i że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 149 § 1 i § 1a i § 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 1 ust 1, art. 6, art. 13 ust. 1, art. 16 ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1429
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 maja 2020 r. sprawy ze skargi J. K. na bezczynność Burmistrza Miasta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] października 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej 1) stwierdza, że Burmistrz Miasta [...] dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku z dnia [...] października 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej; 2) stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3) oddala skargę w pozostałym zakresie; 4) zasądza od Burmistrza Miasta [...] na rzecz skarżącego J. K. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez J. K. (dalej: "wnioskodawca", "skarżący") jest bezczynność Burmistrza Miasta [...] (dalej: "Burmistrz", "organ") polegająca na nierozpatrzeniu wniosku z dnia [...] października 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej.

Skarżący zarzucił Burmistrzowi naruszenie art. 13 ust. 1 i ust. 2, art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r., poz. 1429 ze zm.), dalej: "u.d.i.p.", wnosząc o:

1) zobowiązanie organu do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi,

2) na podstawie art. 6 ustawy z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz. U. z 2019 r., poz. 1169 ze zm.) w związku z art 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej: "p.p.s.a.", orzeczenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa,

3) wymierzenie organowi grzywny na postawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.

W motywach skargi skarżący wskazał, iż w dniu [...] października 2019 r. za pośrednictwem poczty elektronicznej na adres rzecznika prasowego Urzędu Miasta [...] złożył pismo - wniosek o udostępnienie informacji publicznej o treści: "ile mandatów za nieprawidłowe parkowanie - i jeżeli to jest możliwe - ile pouczeń wystawiła Straż Miejska kierowcom na drodze prywatnej od ulicy [...] do bloków nr [...] w roku 2018 i 2019".

Do dnia złożenia tej skargi, tj. do [...] grudnia 2019 r., organ nie udostępnił żądanej informacji, ani też nie wydał decyzji odmownej zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p., czym naruszył 14-dniowy termin określony w art. 13 ust. 1 u.d.i.p.

Skarżący wskazał, iż jest to trzeci przypadek bezczynności organu wobec prawidłowo złożonego zapytania, a zatem uzasadniony jest wniosek o stwierdzenie rażącego naruszenia prawa, wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości, a także o zobowiązanie Urzędu Miasta [...] do ukarania pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie na podstawie art. 38 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096), dalej: "k.p.a.".

Na poparcie swojego stanowiska skarżący powołał liczne fragmenty orzeczeń sądów administracyjnych.

Do skargi załączył: "skan wniosku o udostępnienie informacji publicznej" oraz "potwierdzenie wpływu wniosku na skrzynkę pocztową rzecznika prasowego Urzędu Miasta [...]".

W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta [...] wniósł o oddalenie skargi. Podniósł, iż według twierdzeń skarżącego w dniu [...] października 2019 r. wysłał on wiadomość za pośrednictwem poczty elektronicznej na adres rzecznika prasowego Urzędu Miasta [...]. Na dowód wysłania e-maila przedłożył wydruk zdjęcia tzw. screenu wysłania wiadomości czyli zrzutu ekranu poczty redakcyjnej - jest to opcja umożliwiająca zapisanie treści aktualnie wyświetlanych na ekranie urządzenia, w formie pliku graficznego. Jednakże wniosek o udzielenie informacji w zakresie wskazanym w skardze nie wpłynął do Urzędu Miasta [...] ani w formie elektronicznej, ani w żadnej innej. O ww. wniosku organ dowiedział się ze złożonej skargi i niezwłocznie udzielił skarżącemu odpowiedzi w żądanym zakresie.

Organ podkreślił, że skarżący nie korzystał ze specjalnego adresu e-mail przeznaczonego dla wniosków o udostępnienie informacji publicznej, uwidocznionego na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu -[...] wraz z instrukcją składania wniosków. Skarżący pomijał tę procedurę i kierował wiadomości e-mail bezpośrednio na adres rzecznika prasowego. Przy czym na wnioski składane w tym trybie również otrzymywał odpowiedzi. Pomimo częstych kontaktów z rzecznikiem prasowym nie poinformował, że złożył wniosek w dniu [...] czerwca 2019 r. na który nie otrzymał odpowiedzi.

Organ zaznaczył, iż nie jest to pierwszy tego typu przypadek, że przesyłane przez skarżącego wnioski nie docierają na skrzynkę e-mail rzecznika prasowego. Informacje, mimo że są formalnie dostarczane, nie docierają do właściwego katalogu poczty bądź są usuwane jako tzw. "spam". Jednocześnie organ wskazał, iż skarżący bardzo często występuje do Urzędu o udostępnienie skomplikowanych i obszernych informacji i je otrzymuje, zatem nie można przyjąć, że działania organu mają na celu utrudnianie skarżącemu dostępu do informacji bądź nieudostępnianie wnioskowanych informacji.

W piśmie procesowym z dnia [...] stycznia 2020 r. skarżący stwierdził, iż wyjaśnienia organu, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie wpłynął do rzecznika prasowego - są niewiarygodne. Na potwierdzenie powyższego do pisma załączył dwa kolejne screeny: pierwszy wskazuje na potwierdzenie otrzymania tzw. raportu doręczenia generowanego przez skrzynkę pocztową odbiorcy - w tym przypadku Urzędu Miasta [...] z adresu [...]; drugi nazwany "successful mail delivery raport" podaje techniczne szczegóły i parametry dostarczenia wiadomości. W świetle tych dowodów, bezspornym jest, że wiadomość dotarła do Urzędu w dniu [...] października 2019 r. o godzinie 10:54:58.

Skarżący zakwestionował również wyjaśnienia organu odnośnie wadliwie działającej urzędowej poczty co powoduje, iż w niektórych przypadkach wiadomości "nie docierają do właściwego katalogu poczty, bądź są usuwane jako tzw. spam". Organ, wskazując pocztę elektroniczną jako jedną z możliwości załatwiania spraw w urzędzie, zobligowany jest bowiem do zapewnienia prawidłowego jej działania. Skarżący zaznaczył, iż podobne wyjaśnienia organ przedstawiał również w sprawach o sygn. akt: II SAB/Wa 688/18 oraz II SAB/Wa 547/19.

Konkludując skarżący stwierdził, iż pismem z dnia [...] grudnia 2019 r. organ udzielił mu odpowiedzi na wniosek z dnia [...] października 2019 r., zatem odstępuje od wniosku zawartego w punkcie 1 petitum skargi, jednak podtrzymuje skargę w pozostałym zakresie.

W piśmie procesowym z dnia 6 marca 2020 r. pełnomocnik organu wskazał, iż wbrew twierdzeniom skarżącego oba "screeny" załączone do pisma z dnia 31 stycznia 2020 r. nie dowodzą odbioru informacji przez [...] jako adresata e-maili z adresu [...]. Z tzw. raportu doręczenia generowanego przez skrzynkę pocztową odbiorcy w dniu [...] października 2019 r. nie wynika, aby zostało zawarte potwierdzenie odbioru korespondencji przez użytkownika poczty o adresie mailowym [...]. Takie potwierdzenia zaczęły być generowane od dnia [...] grudnia 2019 r., kiedy to defekt systemu pocztowego Urzędu Miasta [...] został zdiagnozowany i usunięty, a poczta trafiała na konto adresata, a nie - jak przypuszczalnie działo się wcześniej - do spamu na serwerze, skąd automatycznie była usuwana po 14 dniach. Przedstawione przez skarżącego wydruki dowodzą, że wniosek został wysłany [...] października 2019 r. przez J. K., nie dowodzą natomiast, że korespondencja dotarła do adresata. Skarga została wniesiona do Urzędu w dniu [...] grudnia 2019 r., tj. sześć tygodni po przesłaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej na adres [...]. Po dwóch tygodniach od dnia [...] października 2019 r. e-mail został automatycznie skasowany ze spamu na serwerze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.

W myśl art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W sprawie niniejszej, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na względzie przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r., poz. 1429 ze zm.), która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania. Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p.

Jak stanowi art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). Skarga na bezczynność ma na celu zwalczenie zwłoki w załatwieniu sprawy poprzez spowodowanie wydania przez organ oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Przy czym Sąd kontrolując działania organu bierze pod uwagę stan danej sprawy istniejący w dacie wyrokowania.

Ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat działalności organów władzy publicznej, osób pełniących funkcje publiczne, organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (art. 61 ust. 1 Konstytucji RP). Używając w art. 2 ust. 1 u.d.i.p. pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy samorządów gospodarczych i zawodowych. Nie może być zatem kwestionowane, że Burmistrz Miasta [...] jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej będącej w jego posiadaniu, co wynika z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

Również informacje będące przedmiotem wniosku z dnia [...] października 2019 r., dotyczące działalności formacji mundurowej tworzonej przez radę gminy (miasta), mającej na celu ochronę porządku publicznego na terenie (gminy) miasta stosownie do art. 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o strażach gminnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1795 ze zm.) - posiadają walor informacji publicznej. Informacją publiczną w myśl art. 1 ust. 1 u.d.i.p. jest bowiem każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Natomiast pojęcie "sprawa publiczna" to "każde działanie władzy publicznej w zakresie zadań stawianych państwu dotyczących lub służących ogółowi albo mających na celu zadysponowanie majątkiem publicznym. Desygnatem jest więc tu publicznoprawny charakter działalności danego podmiotu" (v. uzasadnienie do projektu ustawy o dostępie do informacji publicznej [w:] K. Tracka, Prawo do informacji w polskim prawie konstytucyjnym, Warszawa 2009, s. 138). Z kolei w orzecznictwie sądów administracyjnych pojęcie informacji publicznej definiuje się jako każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji (por. wyroki NSA: z dnia 12 grudnia 2006 r. sygn. akt I OSK 123/06, publ. LEX nr 291357; z dnia 30 września 2015 r. sygn. akt I OSK 2093/14, publ. CBOSA).

Skoro w niniejszej sprawie spełniony został zakres przedmiotowy i podmiotowy u.d.i.p., co w istocie nie było kwestionowane przez strony, wniosek skarżącego winien podlegać rozpoznaniu zgodnie z przepisami tej ustawy.

W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji na wniosek następuje w formie czynności materialno-technicznej bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

Postępowanie w przedmiocie udzielenia informacji publicznej jest postępowaniem odformalizowanym, w ustawie o dostępie do informacji publicznej nie ma bowiem wskazania jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku (poza utrwaleniem go w formie pisemnej). Ugruntowane orzecznictwo sądów administracyjnych nakazuje zaś za wniosek pisemny uznawać również przesłanie zapytania pocztą elektroniczną i to nawet, gdy do jego autoryzacji nie zostanie użyty podpis elektroniczny (por. wyrok NSA z dnia 16 marca 2009 r. sygn. akt I OSK 1277/08, publ. CBOSA).

W niniejszej sprawie organ w istocie nie zaprzeczył temu, że wysłany drogą elektroniczną wniosek skarżącego z dnia [...] października 2019 r. trafił do systemu poczty elektronicznej Urzędu Miasta [...]. Organ nie zakwestionował również prawidłowości adresu poczty elektronicznej rzecznika prasowego, na który został wysłany ww. wniosek. Organ wskazał natomiast, że przedmiotowy wniosek nie dotarł do właściwego katalogu poczty bądź trafił do spamu (folderu gromadzącego niechciane lub niepotrzebne wiadomości elektroniczne), przez co nie został odebrany przez rzecznika prasowego Urzędu, a w konsekwencji nie został rozpoznany. Potwierdzenia odbioru korespondencji zaczęły być generowane od dnia [...] grudnia 2019 r. wobec usunięcia defektu systemu poczty elektronicznej Urzędu.

Sąd w składzie orzekającym podziela prezentowany w orzecznictwie pogląd, że to do obowiązków organu administracji publicznej należy taka konfiguracja filtrów antyspamowych oraz takie zorganizowanie obsługi technicznej poczty elektronicznej organu, aby zapewnić bezproblemowy i niezwłoczny odbiór przesyłanych podań, wobec prawnej dopuszczalności ich wnoszenia także drogą elektroniczną (por. postanowienia NSA: z dnia 10 września 2015 r., sygn. akt I OSK 1968/15; z dnia 3 listopada 2015 r. sygn. akt I OSK 1940/15, z dnia 18 listopada 2015 r. sygn. akt I OSK 2897/15; wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 marca 2015 r. sygn. akt II SAB/Wa 323/14; publ. CBOSA). Skutki trudności, błędów czy nieprawidłowości w zakresie kształtowania i obsługiwania przez organy administracji publicznej oficjalnych systemów służących do komunikacji z tymi organami (np. poczty elektronicznej, systemu ePUAP) nie mogą być przerzucane na osoby korzystające z tych systemów. Tym samym, ryzyko nieodebrania przez organ wysłanego do niego przy użyciu poczty elektronicznej wniosku, skierowanego na adres poczty elektronicznej rzecznika prasowego organu, obciąża ten organ, a nie stronę skarżącą.

W ocenie Sądu, skarżący dostatecznie uprawdopodobnił wysłanie przez siebie wiadomości zawierającej wniosek o udostępnienie informacji publicznej na adres poczty elektronicznej rzecznika prasowego Urzędu: [...]. Jednocześnie z akt sprawy wynika, na co wskazywał sam organ, że skarżący często korzystał z ww. adresu kierując liczne zapytania do rzecznika prasowego. Tym samym twierdzenia organu, że wiadomość z dnia [...] października 2019 r. nie została odebrana przez adresata, mogą tylko świadczyć o wadliwej organizacji pracy Urzędu lub nieprawidłowym skonfigurowaniu poczty elektronicznej - co obciąża ten organ. Odmienne zapatrywanie czyniłoby w praktyce prawo do wnioskowania o informację publiczną za pomocą poczty elektronicznej (e-mail) iluzorycznym, którego skuteczność zależna byłaby od woli organu. Z tego względu stanowisko to nie mogło zostać zaakceptowane przez Sąd w składzie orzekającym.

W świetle powyższego stwierdzić należy, że wobec braku realizacji ww. wniosku skarżącego, w dacie wniesienia skargi do Sądu organ pozostawał w bezczynności. Pomimo upływu terminu, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., organ nie udostępnił bowiem wnioskowanej informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej, nie wydał też decyzji administracyjnej o odmowie jej udostępnienia w trybie art. 16 ust. 1 u.d.i.p.

Stan bezczynności organu ustał jednak na skutek przekazania skarżącemu żądanej informacji publicznej w dniu 12 grudnia 2019 r., a więc przed datą wyrokowania. Istniały zatem przesłanki do uznania, że organ dopuścił się bezczynności stosownie do dyspozycji art. 149 § 1 pkt 1 u.d.i.p.

W ocenie Sądu, bezczynność organu w załatwieniu ww. wniosku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Kwalifikacja naruszenia prawa jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty, przy czym każdorazowo taka ocena musi być dokonana przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, publ. CBOSA). Wskazuje się również, że orzeczenie o kwalifikowanej formie bezczynności winno być zarezerwowane dla sytuacji szczególnych, oczywistych i niedających się usprawiedliwić w żaden sposób.

W okolicznościach niniejszej sprawy 14-dniowy termin realizacji wniosku informacyjnego został przez organ przekroczony, jednak przekroczenie to nie wynikało z celowego zaniechania organu, czy też lekceważącego podejścia do obowiązków informacyjnych. Brak realizacji wniosku związany był z wadliwością systemu informatycznego Urzędu, co nie stanowi przesłanki rażącego naruszenia prawa. Nie bez znaczenia pozostaje również to, że skarżący skierował wniosek bezpośrednio na adres e-mail rzecznika prasowego Urzędu z którym często prowadził korespondencję, a nie na adres e-mail wykorzystywany, co do zasady, do realizacji przez organ obowiązków wynikających z u.d.i.p.

Z powyższych względów uzasadnionym było orzeczenie, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., że bezczynność Burmistrza Miasta [...] nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Sąd nie stwierdził również podstaw do wymierzenia organowi grzywny zgodnie z wnioskiem skarżącego w oparciu o art. 149 § 2 p.p.s.a. Z treści omawianego przepisu wyraźnie wynika, że ustawodawca sądowi administracyjnemu pozostawił ocenę, czy okoliczności sprawy wskazują na potrzebę zdyscyplinowania organu, który dopuszcza się bezczynności. Zdaniem Sądu, instytucja ta powinna być stosowana w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu, przy jednoczesnym istnieniu uzasadnionej obawy, że bez nałożenia tej sankcji organ sprawy nadal nie załatwi. Taka sytuacja, jak wynika z powyższego, nie zaistniała w przedmiotowej sprawie.

Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1a i § 1a p.p.s.a., orzekł jak w punktach 1 i 2 sentencji wyroku. Sąd oddalił skargę w pozostałym zakresie w oparciu o art. 151 p.p.s.a. jak w punkcie 3 sentencji. O kosztach postępowania obejmujących wpis od skargi (100 złotych) Sąd postanowił w oparciu o art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a. - jak w punkcie 4 sentencji wyroku.