Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1410/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-06-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 141 § 4
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a
journal: Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Krzymień (sprawozdawca), Sędziowie: NSA Jan Rudowski, WSA del. Stefan Kowalczyk, Protokolant Justyna Nawrocka, po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2009 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 28 czerwca 2007 r. sygn. akt I SA/Sz 945/06 w sprawie ze skargi Rejonowego Zarządu Infrastruktury w S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 22 listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) oddala skargę, 3) zasądza od Skarbu Państwa - Ministra Obrony Narodowej reprezentowanego przez Rejonowy Zarząd Infrastruktury w S. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. kwotę 280 (dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 28 czerwca 2007 r., sygn. akt I SA/Sz 945/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, po rozpoznaniu skargi Rejonowego Zarządu Infrastruktury w S., uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 22 listopada 2006 r. i poprzedzające je postanowienie Burmistrza Miasta W. z dnia 20 października 2006 r. w przedmiocie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego – przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Jak wskazano w uzasadnieniu orzeczenia, wniosek Strony złożony w trybie art. 14a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) dotyczył wątpliwości prawnych w zakresie zastosowania odpowiedniej stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust.1 pkt 2 lit.a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2002 r., nr 9, poz. 84 z późn. zm.), cytowanej dalej w skrócie "p.o.l." do części budynków, w których zakwaterowani są żołnierze służby zasadniczej. Podatnik stanął na stanowisku, iż budynki, w których znajdują się izby żołnierskie, pomieszczenia pomocnicze takie jak: świetlice, szatnie, suszarnie, pralnie, jadalnie, kuchnie, pomieszczenia sanitarnohigieniczne oraz pomieszczenia przeznaczone na czyszczenie i przechowywanie umundurowania, powinny być opodatkowane stawką przewidzianą w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a p.o.l., tj. jak dla budynków mieszkalnych. Przemawia za tym, zdaniem podatnika, wykładnia językowa pojęcia "budynek mieszkalny", jak również art. 6 ustawy z dnia 22 czerwca 1995r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych R.P., zgodnie z którym na zakwaterowanie zbiorowe żołnierzy przeznacza się wspólne kwatery stałe będące pomieszczeniami mieszkalnymi w budynkach położonych na terenach zamkniętych. Rozpoznające wniosek Strony organy odmówiły słuszności powyższej argumentacji i uznały, iż koszary należy opodatkować stawką przewidziana w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e, tj. jak dla budynków pozostałych. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, budynek koszarowy, w którym przebywają czasowo żołnierze pełniący zasadniczą służbę wojskową, jest pomieszczeniem mieszkalnym, które to pojęcie nie jest tożsame z pojęciem lokali mieszkalnych, czy też pojęciem części budynku mieszkalnego. Wskazując na charakter i przeznaczenie tych pomieszczeń, Kolegium uznało, iż koszary są budynkami, które służą "zgromadzeniu sił materialnych i ludzkich w jednym miejscu, po to, by mogły służyć wykonywaniu zadań związanych z obronnością kraju, a nie zaspakajaniu podstawowych potrzeb mieszkaniowych żołnierzy pełniących zasadniczą służbę wojskową". W ocenie Kolegium o trafności tego poglądu świadczy również okoliczność, iż warunkiem niezbędnym do uznania danego budynku za mieszkalny jest to, by osoby zamieszkując go realizowały w ten sposób swoje podstawowe potrzeby mieszkaniowe.

Uwzględniając skargę Rejonowego Zarządu Infrastruktury w S. Sąd I instancji, powołując się na wyrok NSA z dnia 7 czerwca 2005 r., sygn. akt FSK 1939/04, uznał, iż budynki koszar wojskowych powinny być opodatkowane stawką przewidzianą dla budynków mieszkalnych. W uzasadnieniu wskazano, iż ustawa o podatkach i opłatach lokalnych wprawdzie różnicuje stawki podatku od nieruchomości w zależności od rodzaju budynku, nie zawiera jednakże ich definicji. Odwołując się do znaczenia słów "budynek mieszkalny" Sąd I instancji stwierdził, że jest to budynek służący lub nadający się do mieszkania, a pojęcie "mieszkać" oznacza przebywać gdzieś stale lub czasowo, zajmować jakieś pomieszczenie, mieć mieszkanie, zamieszkiwać. W ocenie Sądu, wykładnia językowa przemawiała więc za uznaniem budynku koszar za budynek mieszkalny, gdyż czasowo zamieszkują go żołnierze Wojska Polskiego. Powyższe stanowisko znajdowało poparcie – jak wskazano w uzasadnieniu wyroku – w innych dyrektywach interpretacyjnych, w szczególności w wykładni systemowej. Przesądzające znaczenie dla zaliczenia budynku, w którym znajdują się wspólne kwatery przeznaczone do zakwaterowania żołnierzy do budynków o charakterze mieszkalnym mają przepisy ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Zgodnie z art. 6 i art. 7 tej ustawy na zakwaterowanie zbiorowe żołnierzy przeznacza się wspólne kwatery stałe będące pomieszczeniami mieszkalnym! w budynkach położonych na terenach zamkniętych. Wspólne kwatery przeznaczone na zakwaterowanie żołnierzy pełniących służbę wojskową w różnych formach zostały określone, jako pomieszczenia mieszkalne. Ustawodawca nie posługuje się pojęciem koszar, lecz wyłącznie terminem wspólnych stałych kwater przeznaczonych na zakwaterowanie żołnierzy. Pojęcie "zakwaterowanie" oznacza zaś czasowe pomieszczenia mieszkalne, natomiast "zakwaterować się" – to zająć kwaterę, zamieszkać gdzieś tymczasowo. Zdaniem Sądu I instancji, wprawdzie poszczególne roczniki żołnierzy służby zasadniczej przebywają na terenie wspólnych stałych kwater przeznaczonych do ich zakwaterowania przez pewien czas, to jednak nie można stwierdzić, że mieszkaniowy charakter tych kwater zmienia się po ich wyprowadzeniu się. Okresowość zasadniczej służby wojskowej nie wpływa zatem na mieszkaniowy charakter pomieszczeń, które zajmują wojskowi podczas pełnienia służby.

Od powyższego wyroku Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło skargę kasacyjną żądając jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji z powodu naruszenia:

1) prawa materialnego przez błędną wykładnię niżej wymienionych przepisów:

- art. 5 ust. i pkt 2 lit. a) p.o.l. poprzez błędne uznanie, że pod pojęciem "budynek mieszkalny" użytym w tym przepisie mieści się każdy budynek służący lub nadający się do mieszkania, w którym można przebywać stale lub czasowo,

- art. 6 i 7 ustawy z dnia 22 czerwca 1995r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej poprzez błędne przyjęcie, że wspólne kwatery żołnierskie będące pomieszczeniami mieszkalnymi w budynkach położonych na terenach zamkniętych (koszarach) są budynkiem mieszkalnym w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych;

2) prawa materialnego przez ich niezastosowanie:

- art. 2 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 4 I ust. 5 p.o.l. poprzez pominięcie tych przepisów przy dokonywaniu wykładni pojęcia "budynek mieszkalny lub jego część" użytego w art 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) tej ustawy,

- art. 1a pkt 1), 3), 5), 14), 15) ustawy z dnia 22 czerwca 1995r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej poprzez nieuwzględnienie tych przepisów w wykładni systemowej pojęcia "budynek mieszkalny lub jego część" użytego w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) p.o.l.,

- art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali poprzez nieuwzględnienie definicji lokalu mieszkalnego zawartej w tym przepisie w odniesieniu do pojęcia "budynek mieszkalny lub jego część" zawartej w prawie podatkowym,

- art. 1a ust. 1 pkt 1 p.o.l. w związku z art. 3 pkt 1 lit, a) i art. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane wraz z Rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych, przez co za budynek mieszkalny został uznany budynek z pomieszczeniami mieszkalnymi na zbiorowe zakwaterowanie żołnierzy położony na terenie zamkniętym,

- zasad ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przez co teren zamknięty przeznaczony na cele obronne uznany został za teren budownictwa mieszkaniowego, skoro budynki na terenie koszar przeznaczone na zbiorowe zakwaterowanie żołnierzy zostały uznane za budynki mieszkalne;

3) prawa procesowego, a w szczególności art. 145 § 1 pkt 1 w związku z art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez uchylenie postanowień organów podatkowych I i II instancji bez wskazania, jakie przepisy prawa materialnego owe postanowienia naruszyły i niewyjaśnienie w uzasadnieniu wyroku, dlaczego wykładnia przepisów zastosowanych przez organy podatkowe w uchylonych postanowieniach, w oczach Sądu okazała się nieprawidłowa.

Uzasadniając powyższe zarzuty wskazano, iż ustalenie znaczenia wyrazów "budynek mieszkalny" dla potrzeb podatku od nieruchomości wyłącznie na podstawie słownika języka polskiego jest rażącym naruszeniem zasad prawa podatkowego. Prawo nie może podlegać wykładni rozszerzającej, a taką właśnie wykładnię "budynku mieszkalnego" zaprezentował Sąd prowadzącą do rozszerzenia preferencyjnej najniższej stawki podatkowej na budynki, które w świetle żadnych przepisów prawa budynkami mieszkalnymi nie są i w dotychczas wypracowanej praktyce prawa podatkowego były "budynkami pozostałymi". Zdaniem Kolegium, treść pojęcia "budynek mieszkalny lub jego część" w kategoriach prawa podatkowego należy wywieść przede wszystkim z wykładni systemowej i celowościowej. Dla potrzeb podatku od nieruchomości za budynek mieszkalny przyjąć należy budynek zdefiniowany przez prawo budowlane, spełniający warunki techniczne określone w tym prawie, położony na terenach przeznaczonych w planie zagospodarowania przestrzennego pod budownictwo mieszkaniowe i zaspokajający podstawowe potrzeby mieszkaniowe człowieka. Jak podkreślono w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, budynki zbiorowego zakwaterowania żołnierzy położone na terenie koszar (czyli terenie zamkniętym), nigdy nie były uznawane za budynki mieszkalne w rozumieniu prawa podatkowego. Tereny koszar nie są w planach zagospodarowania przestrzennego przeznaczone pod budownictwo mieszkaniowe, nie spełniają technicznych warunków budynków mieszkalnych z punktu widzenia prawa budowlanego, w budynkach tych nigdy nikt nie zaspokajał swoich podstawowych potrzeb mieszkaniowych, bowiem nie ma w nich lokali mieszkalnych. Kolegium stoi na stanowisku, że fakt, iż w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych ustawodawca nie pomieścił wprost definicji budynku mieszkalnego lub jego części nie oznacza, że nie wskazał on znaczenia pojęć, które miał w domyśle, gdy ustanawiał stawkę podatkową dla tego rodzaju budynku. W art. 2 p.o.l. ustawodawca stanowi, że odrębnym przedmiotem opodatkowania może być część budynku, zaś w art. 3 jako taką część wskazuje wyodrębniony lokal mieszkalny, w przeciwieństwie do lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości - art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a), druga część zdania po przecinku. Wnioskując z przesłanki mniejszej na większą, przyjąć należy, że jeśli częścią budynku będącą przedmiotem opodatkowania jest wyodrębniony lokal mieszkalny, to budynkiem mieszkalnym będzie taki budynek, w którym w przeważającej części mieszczą się lokale mieszkalne. Do takiego rozumowania skłania także art. 1a ust. 1 pkt 2 p.o.l. odsyłając do przepisów prawa budowlanego w zakresie znaczenia pojęcia "budynek", co uzasadnia także posiłkowanie się tym prawem w zakresie wykładni pojęcia "budynek mieszkalny" (a dokładniej rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych). Obowiązek podatkowy za budynek mieszkalny jest, w przeciwieństwie do innych przedmiotów opodatkowania, jest przymusowy i niezależny od woli podatnika, ustawodawca postarał się zatem o to, aby nie był to obowiązek zbyt uciążliwy i ustalił najniższą stawkę podatkową dla budynków mieszkalnych lub ich części. Sąd I instancji przyjmując, że budynkiem tym może być każdy budynek nadający się do jakiegokolwiek zamieszkania, nawet przelotnego, błędnie zinterpretował treść art. 5 w zakresie, w którym wymienia on budynek mieszkalny lub jego część, do czego doprowadziło niezastosowanie dla celów tejże interpretacji wykładni systemowej i celowościowej treści wynikających z art. 1a ust. 1 pkt 2, art. 2 i art. 3 p.o.l.

Ponadto, Sąd błędnie zinterpretował ustawę o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. W ustawie tej wyraźnie wyodrębniono pojęcie lokalu mieszkalnego od pojęcia pomieszczenia mieszkalnego. Sąd wadliwie przyjął, że pomieszczenie mieszkalne to to samo co lokal mieszkalny i wystarczy, że pozwala żołnierzom zamieszkiwać tymczasowo. Pomieszczeniami mieszkalnymi są sypialne sale zbiorowe nie posiadające żadnych cech lokalu mieszkalnego, którym jest, w pojęciu ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, lokal, o którym mowa w ustawie o własności lokali. We wszystkich lokalach, które ustawa o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej nazywa lokalami mieszkalnymi, celem zamieszkania jest zaspokojenie podstawowych potrzeb mieszkaniowych osób, którym lokale te są w trybie ustalonym przez ustawę przydzielane, zaś celem skierowania do zbiorowej kwatery żołnierskiej jest zapewnienie "dachu nad głową" osobom zgromadzonym na czas określony w celu szkolenia wojskowego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że cel zamieszkiwania, czy kwaterowania nie może być obojętny z punktu widzenia prawa podatkowego przy określaniu danego budynku jako "budynek mieszkalny" lub "budynek pozostały". W tej kwestii Kolegium kieruje się również orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w tym wiążącymi je uchwałami tego Sądu wydanymi w analogicznej sprawie sposobu opodatkowania domów letniskowych: ani jedno ani drugie nie służy bowiem zaspokajaniu podstawowych potrzeb mieszkaniowych korzystających z nich osób. Zaskarżony wyrok Sądu I instancji jest sprzeczny z wieloma zasadami prawa podatkowego, prowadzi do jego rozszerzającej interpretacji, przeczy wypracowanym zasadom praktyki podatkowej, sprzeczny jest z przyjętą linią orzeczniczą NSA i powołuje się na jednostkowy wyrok tego Sądu, niepublikowany i nieznany wnoszącemu skargę kasacyjną.

Postanowieniem z dnia 22 stycznia 2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 187 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w niniejszej sprawie przedstawił do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości: "Czy budynki lub ich części położone na terenach zamkniętych przeznaczone na zakwaterowanie zbiorowe żołnierzy (wspólne kwatery stałe w rozumieniu art. 6 ust. 1 ustawy z 22 czerwca 1995 roku o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczpospolitej Polskiej – tekst jednolity Dziennik Ustaw z 2005 roku Nr 41, poz. 398) mogą być uznane za budynki mieszkalne lub ich części w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity Dziennik Ustaw z 2006 roku Nr 121, poz. 844 ze zmianami)."

W dniu 27 kwietnia 2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny podjął następującą uchwałę: Budynki koszarowe lub ich części położone na terenach zamkniętych, przeznaczone na zakwaterowanie zbiorowe żołnierzy (wspólne kwatery stałe w rozumieniu art. 6 ust. 1 ustawy z 22 czerwca 1995 roku o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczpospolitej Polskiej – T. j. Dz. U. z 2005 roku Nr 41, poz. 398 ze zm.) nie mogą być uznane za budynki mieszkalne lub ich części w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (T. j. Dz. U. z 2006 roku Nr 121, poz. 844 ze zm.).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W przytoczonej wyżej uchwale o sygn. akt II FPS 1/09 skład siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego przesądził, że budynki koszarowe przeznaczone na zakwaterowanie zbiorowe żołnierzy nie są budynkami mieszkalnymi w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (T. j. Dz. U. z 2006 roku Nr 121, poz. 844 ze zm.), dalej w skrócie "p.o.l.".

Z art. 187 § 2 p.p.s.a. wynika, iż uchwała składu siedmiu sędziów NSA podjęta w następstwie wniesienia konkretnego pytania prawn ego (por. § 1 w/w artykułu) – co miało miejsce w niniejszej sprawie – jest w danej sprawie wiążąca.

W podjętej uchwale Naczelny Sąd Administracyjny przytoczył ogólne zasady w podatku od nieruchomości oraz podkreślił, iż skoro od dnia 1 stycznia 2003 r. ustawa o podatkach i opłatach lokalnych odwołuje się do pojęcia budynku ustalonego na gruncie prawa budowlanego, to odesłanie to ma charakter pełny, a nie wybiórczy. Dotyczy ono zatem nie tylko ustawy Prawo budowlane, ale również wszystkich aktów wykonawczych do niej.

Odnosząc się do kwalifikacji budynków koszarowych zauważyć należy, iż biorąc pod uwagę art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, organ podatkowy nie powinien dokonywać samodzielnej klasyfikacji funkcji budynku, lecz odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków. Jeżeli budynek nie został wpisany do ewidencji gruntów i budynków, to w takiej sytuacji organy podatkowe są uprawnione, a zarazem zobowiązane, do ustalenia charakteru (klasyfikacji) budynku do celów podatkowych. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż budynki niewpisane do ewidencji również podlegają opodatkowaniu, ustawa o podatkach i opłatach lokalnych bowiem nie uzależnia tego obowiązku podatkowego od wpisania budynku do ewidencji.

W przypadku braku takich informacji w ewidencji gruntów i budynków rodzaj budynku powinien zostać określony na podstawie dokumentacji budowlanej, takiej m.in. jak pozwolenie na budowę czy decyzja o dopuszczeniu budynku do użytkowania. Jeśli pozwolenie będzie dotyczyło budynku koszarowego, wówczas należy go opodatkować według stawki właściwej dla budynków pozostałych. Dopiero na podstawie decyzji o zmianie przeznaczenia budynku z koszarowego na mieszkalny można będzie go opodatkować według stawki właściwej dla budynków mieszkalnych. W sytuacji, gdy brak jest danych wynikających z ewidencji budynków lub dokumentacji budowlanej, istnieje możliwość odwołania się do klasyfikacji i nomenklatury wprowadzonych na podstawie ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz. U. Nr 88, poz. 439 ze zm.). Potwierdzają to przepisy rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454), tj. § 2 ust. 1 pkt 4, które dla celów ustalenia przynależności budynku do określonej kategorii odwołują się do zasad Klasyfikacji Środków Trwałych, wprowadzonej na podstawie przepisów o statystyce publicznej.

W powołanej uchwale Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił również, iż częścią budynku podlegającą opodatkowaniu jako odrębny przedmiot opodatkowania (art. 2 p.o.l.) może być jedynie wyodrębniony lokal, bowiem takiego pojęcia ustawodawca używa w art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a, którego końcowa część brzmi: "z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości". Wyodrębnienie takie odbywa się na podstawie ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali. Z uwagi na zgodność rozwiązań prawnych zawartych w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych oraz ustawie o własności lokali uprawnione jest skorzystanie dla celów podatkowych z definicji samodzielnego lokalu mieszkalnego unormowanej w art. 2 ust. 2, zgodnie z którym: "Samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne". Na użytek prawa podatkowego z definicji tej można wyodrębnić definicję lokalu mieszkalnego, którym jest izba lub zespół izb w obrębie budynku, przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Rozwijając temat należy przyjąć, że dla celów podatkowych budynek będzie budynkiem mieszkalnym wówczas, gdy mieścić się w nim będą przede wszystkim, czyli w przeważającej części, lokale mieszkalne.

Jak wskazano w uchwale, powyższy wywód ma wykazać podatnikowi, że w budynku koszarowym nie ma lokali mieszkalnych mogących stanowić część budynku opodatkowywaną odrębną stawką podatku od nieruchomości. W budynku koszarowym w ogóle nie ma żadnych lokali w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, nadających się do wyodrębnienia na zasadach określonych w ustawie o własności lokali.

Mając powyższe na uwadze w rozpatrywanej sprawie przyjąć należy w ślad za przytoczoną uchwałą, iż skoro we wniosku o interpretację co do zakresu i sposobu stosowania prawa podatkowego, podatnik przedstawiając stan faktyczny jednoznacznie określił, że chodzi o określenie stawki podatkowej w odniesieniu do części powierzchni użytkowej budynków koszarowych pełniących funkcję mieszkalną (tj. stan faktyczny sprawy był bezsporny), a więc Naczelny Sąd Administracyjny władny był rozstrzygnąć w uchwale, że stawka podatku od nieruchomości dla budynków koszarowych wykorzystywanych do zbiorowego zakwaterowania żołnierzy jest równoważna stawce jak od budynków pozostałych.

W związku z treścią podjętej w mniejszej sprawie uchwały Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zasadne zarzuty skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego. Szczegółowe uzasadnienie powołanych zarzutów zaprezentowano w powołanej uchwale, której odpis Strony niniejszego postępowania otrzymały, co czyni zbędnym przytaczanie tej argumentacji ponownie.

Na obecnym etapie postępowania odnieść należy się jedynie do zarzutu skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego: art. 145 § 1 pkt 1 w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez uchylenie postanowień organów podatkowych I i II instancji bez wskazania, jakie przepisy prawa materialnego owe postanowienia naruszyły i niewyjaśnienie w uzasadnieniu wyroku, dlaczego wykładnia przepisów zastosowanych przez organy podatkowe w uchylonych postanowieniach, według Sądu I instancji, okazała się nieprawidłowa. Art. 141 § 4 p.p.s.a. nie sposób naruszyć poprzez wadliwą ocenę odnośnie do zastosowania w sprawie przepisów prawa materialnego. Ze wskazanego unormowania wynika tylko obowiązek Sądu nakazujący mu umieścić w uzasadnieniu wyroku określone elementy, w tym m.in. podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wady oceny przedstawionej w ramach wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia nie stanowią naruszenia wspomnianego przepisu. Nie oznaczają one bowiem tego samego, co brak tejże oceny. Na gruncie tej podstawy kasacyjnej Sąd kasacyjny nie może badać zasadności przyjętej podstawy prawnej rozstrzygnięcia (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 marca 2008 r., sygn. akt II FSK 199/07). W zakresie natomiast wymaganych przez ustawę elementów, podlegające kontroli w niniejszym postępowaniu kasacyjnym uzasadnienie spełnia wymogi określone w art. 141 § 4 p.p.s.a.

Mając powyższe na względzie, wobec niestwierdzenia naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz wykazania zasadności skargi kasacyjnej w zakresie naruszenia prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny – na podstawie art. 188 w zw. z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – orzekł o uchyleniu zaskarżonego wyroku i oddaleniu skargi. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto zgodnie z art. 203 pkt 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. 2002 Nr 163, poz. 1349 ze zm.), w tym:

- koszty zastępstwa procesowego 180 zł,

- wpis od skargi kasacyjnej 100 zł.