Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1801/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-07-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak (spr.), Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Protokolant st. specjalista - Mariusz Dzierzęcki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lipca 2020 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia ... lipca 2019 r. nr ... w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi P. sp. z o.o. w G. (dalej: strona, skarżąca lub Grupa) jest decyzja Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Prezes ARiMR, organ odwoławczy lub II instancji) z [...] lipca 2019 r. nr [...] o utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] (dalej: Dyrektor Oddziału ARiMR lub organ I instancji) z [...] kwietnia 2019 r. nr [...] stwierdzająca, że decyzja wydana przez Marszałka Województwa [...] (dalej: Marszałek) z [...] lipca 2010 r. nr [...] została wydana z naruszeniem prawa. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.

Decyzją Marszałka z [...] lipca 2010 r. nr [...] skarżąca została wpisana do rejestru grup producentów rolnych województwa lubuskiego, dla produktu: drób żywy, mięso lub jadalne podroby drobiowe: świeże, mrożone: indyki.

Postanowieniem z [...] listopada 2018 r. Dyrektor Oddziału ARiMR wznowił postępowanie administracyjne w sprawie uznania Grupy i wpisania jej do rejestru grup producentów rolnych, z uwagi na nowe, nieznane w dniu wydania decyzji o wpisie do rejestru grup producentów rolnych, okoliczności faktyczne. Następnie decyzją z [...] stycznia 2019 r. nr [...] stwierdził, że decyzja z [...] lipca 2010 r. o spełnieniu przez Grupę warunków określonych w art. 3 ustawy z dnia 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw (Dz. U. 2018 r. poz. 1026, dalej: ustawa gpr) oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 6 ww. ustawy i wpisaniu Grupy do rejestru grup producentów rolnych, została wydana z naruszeniem prawa.

W wyniku rozpoznania odwołania Prezes ARiMR decyzją z [...] marca 2019 r. nr [...] uchylił decyzję Dyrektora Oddziału ARiMR i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wadą postępowania prowadzonego przez organ I instancji było kierowanie korespondencji niezgodnie z art. 40 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej kpa), tj. do pełnomocnika, pomimo, że w przedmiotowym postępowaniu, nie został on ustanowiony. Tym samym strona nie została poinformowana o wszczęciu postępowania, a następnie o decyzji, jaka została podjęta przez organ I instancji.

Mając na uwadze powyższe, Dyrektor Oddziału ARiMR postanowieniem z [...] kwietnia 2019 r. poinformował stronę o wznowieniu postępowania administracyjnego w sprawie uznania Grupy i wpisania jej do rejestru grup producentów rolnych. Jednocześnie przedmiotowym postanowieniem organ I instancji włączył do akt sprawy dokumenty zebrane w trakcie postępowań administracyjnych dot. Wniosków o płatność składanych przez Grupę w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętego PROW 2001-2013, w latach 2010-2015.

Następnie decyzją z [...] kwietnia 2019 r. organ I instancji stwierdził, że decyzja nr [...] wydana przez Marszałka Województwa Lubuskiego w dniu [...] lipca 2010 r. o spełnieniu przez Grupę warunków określonych w art. 3 ustawy gpr oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 6 ww. ustawy i wpisaniu Grupy do rejestru grup producentów rolnych, została wydana z naruszeniem prawa.

W wyniku rozpoznania odwołania Prezes ARiMR decyzją z [...] lipca 2019 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przytoczył przepisy prawa mające zastosowanie w sprawie i stwierdził, że na etapie ubiegania się o pomoc w ramach działania "Grupy producentów rolnych" w dniu 29 października 2014 r. wpłynęło do ARiMR pismo od Powiatowego Lekarza Weterynarii w G. (znak: [...] ) z [...] października 2014 r., stanowiące odpowiedź na wezwanie organu, z którego wynika, że: (...) w okresie od 01.01.2008 do 31.12.2008 r. od 01.01.2009 do 31.12.2009 (..) jedynym członkiem w/w grupy prowadzącym działalność na terenie powiatu gorzowskiego w zakresie chowu i hodowli indyków jest C. C. Pozostali członkowie tej grupy nie prowadzili przedmiotowej działalności." Zwrócił także uwagę na pismo Powiatowego Lekarza Weterynarii w M. z [...] grudnia 2014 r., z którego wynika, że numer weterynaryjny dla ferm drobiu w R. , K. i G. został nadany w dniu 24 listopada 2010 r.

Prezes ARiMR podkreślił, że zgodnie z art. 5 ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz. U. 2018, poz. 1967) podjęcie działalności nadzorowanej w zakresie chowu i hodowli drobiu jest dozwolone po uprzednim zgłoszeniu, w formie pisemnej, zamiaru jej prowadzenia powiatowemu lekarzowi weterynarii właściwemu ze względu na przewidywane miejsce jej prowadzenia. Powyższe zostało potwierdzone w ww. piśmie Powiatowego Lekarza Weterynarii i było podstawą do wydania numerów weterynaryjnych dla ww. ferm.

Zdaniem organu II instancji brak prowadzenia działalności w zakresie chowu i hodowli drobiu, w okresie poprzedzającym utworzenie Grupy, przez M. C. , H. B. , S. K. oraz J. S. został potwierdzony również przez stronę w piśmie z 29 października 2014 r., gdzie w tabeli pokazującej wielkość produkcji w latach 2009-2014 w 2009 r. produkcja wykazana jest jedynie przez C. C.

W ocenie Prezesa ARiMR organ odpowiedzialny za wpis Grupy do rejestru grup producentów rolnych, tj. Marszałek Województwa Lubuskiego, w dniu wydania decyzji, tj. w dniu [...] lipca 2010 r. nie był w posiadaniu dokumentacji, z której w sposób jednoznaczny wynikałoby, że 4 z 5 członków przez utworzeniem Grupy nie prowadziło działalności w zakresie w jakim Grupa powstała (np. pisma od Powiatowych Lekarzy Weterynarii z [...] października 2014 r. oraz z [...] grudnia 2014 r., informacji zawartej w wyjaśnieniach Strony z 29 października 2014 r.). Strona składając wniosek o wpis do rejestru grup producentów rolnych w dniu [...] lipca 2010 r. przedłożyła do Marszałka oświadczenia podpisane przez jej członków, z których wynikało, że każdy z nich w dacie podpisania oświadczenia, tj. 8 czerwca 2010 r. prowadził działalność w ramach działów specjalnych produkcji rolnej (produkcja drobiu). Jednakże analiza całokształtu materiału dowodowego wykazała, że M. C. , H. B. , S. K. oraz J. S. prowadzą działalność jedynie w kurnikach położonych w R. , K. i G. , a otrzymanych na podstawie umów dzierżawy zawartych w dniu [...] czerwca 2010 r. oraz w dniu [...] kwietnia 2012 r., tym samym w dacie podpisania ww. oświadczeń (8 czerwca 2010 r.) nie było możliwe prowadzenie działalności w ww. fermach przez te podmioty. Podkreślił również, że numer weterynaryjny dla ww. ferm (prowadzonych przez P. sp. z o .o. a nie konkretnych członków grupy) został nadany w dniu 24 listopada 2010 r.

W jego ocenie powyższe okoliczności spełniają przesłanki wznowienia postępowania określone w art. 145 § 1 pkt 5 kpa w zakresie wystąpienia nowych okoliczności istniejących w dniu wydania decyzji nr [...] , a nie znanych organowi, który tę decyzje wydał.

Organ odwoławczy zwrócił również uwagę na fakt, że C. C. w dniu [...] czerwca 2010 r., jako właściciel nieruchomości zabudowanej położonej w miejscowości R. na działkach ewidencyjnych nr [...] darował swojej żonie M. C. ww. nieruchomości (akt notarialny rep. A nr [...] umowa darowizny). M. C. przyjęła darowiznę i oświadczyła, że nastąpiło wydanie przedmiotu umowy. Zgodnie z zapisem § 5 ww. aktu notarialnego na życzenie darującego M. C. ustanowiła na rzecz swojego męża C. C. , na nabytych w drodze ww. umowy darowizny nieruchomościach, prawo użytkowania polegające na dożywotnim i nieodpłatnym korzystaniu przez niego z całej nieruchomości. W tym samym dniu, tj. [...] czerwca 2010 r. część nabytych w drodze ww. umowy darowizny nieruchomości (kurniki) została wydzierżawiona przez M. C. dla czterech członków grupy w tym także jej męża: 1) umowa dzierżawy nieruchomości położonej w R. zawarta pomiędzy M. C. a jej mężem C. C. - kurnik o powierzchni 1 240 m2; 2) umowa dzierżawy nieruchomości położonej w R. zawarta pomiędzy M. C. a S. K. - kurnik o powierzchni 1 240 m2; 3) umowa dzierżawy nieruchomości położonej w R. zawarta pomiędzy M. C. a J. S. - kurnik o powierzchni 1.240 m2; 4) umowa dzierżawy nieruchomości położonej w R. zawarta pomiędzy M. C. a H. B. - kurnik o powierzchni 1.240 m2. Ferma drobiu w R. (wydzierżawiona ww. umowami) zakończyła działalność w 2012 r., o czym Strona poinformowała Powiatowego Lekarza Weterynarii pismem złożonym w dniu 9 lutego 2012 r. Organ także zauważył, że w dniu 29 grudnia 2011 r. C. C. wykupił na własność nieruchomości zabudowane położone w miejscowości K. i następnie w dniu [...] kwietnia 2012 r. te nieruchomości zostały wydzierżawione pozostałym członkom grupy.

Organ II instancji stwierdził, że w dniu wydania decyzji wpisującej stronę do rejestru grup producentów rolnych, Marszałek nie posiadał ww. informacji, a co za tym idzie nie miał wiedzy o podziale potencjału produkcyjnego jednego z członków Grupy na rzecz innych członków, a w szczególności, że umowy darowizny/umowy dzierżawy podpisane zostały w dniu [...] czerwca 2010 r., a zatem tuż przed złożeniem wniosku o wpis do rejestru grup producentów rolnych.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ uznał je za nieuzasadnione.

Pismem z 5 września 2019 r. strona złożyła skargę wnosząc o uchylenie decyzji organów obydwu instancji i zasądzenie kosztów postępowania. Ponadto skarżąca zaskarżyła postanowienie Dyrektora Oddziału ARiMR z [...] kwietnia 2019 r. nr [...] o wznowieniu postępowania administracyjnego w sprawie uznania Grupy i wpisania jej do rejestru grup producentów rolnych. Zaskarżonej decyzji spółka zarzuciła naruszenie:

I. przepisów prawa postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 kpa poprzez błędną ocenię materiału zgromadzonego w sprawie, w szczególności pism Powiatowego Lekarza Weterynarii w M. z 23 października oraz 1 grudnia 2014 r., a także pisma strony z 29 października 2014 r. i wyprowadzenie z tych dowodów wniosków z nich niewynikających, a w konsekwencji błędne ustalenie, że na dzień [...] lipca 2010 r. żaden z członków Grupy, z wyjątkiem pana C. C. nie prowadził działalności w zakresie produktu, dla którego Grupa została utworzona,

2) art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 151 § 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 kpa polegające na błędnym przyjęciu przez organ II instancji, że w sprawie zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Marszałka z [...] lipca 2010 r. o spełnieniu przez grupę producentów rolnych P. sp. z o.o. warunków określonych w art. 3 ustawy gpr oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 6 ww. ustawy oraz wpisaniu Grupy do rejestru grup producentów rolnych pod poz. 3/2010, w grupie produktów "drób żywy, mięso lub jadalne podroby drobiowe: świeże, chłodzone, mrożone: indyki" z uwagi na to, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję, podczas gdy, dowody i okoliczności faktyczne, na które powołuje się organ II instancji w decyzji nie spełniają przesłanek, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 kpa, gdyż nie stanowią dowodów i okoliczności istotnych dla sprawy a ponadto zasadnicza część z nich nie istniała w dniu wydania ostatecznej decyzji Marszałka, w konsekwencji czego brak było podstaw do utrzymania w mocy decyzji organu I instancji, stwierdzającej, że decyzja Marszałka została wydana z naruszeniem przepisów prawa,

II. przepisów prawa materialnego, tj.:

1) art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy gpr poprzez błędną, rozszerzającą wykładnię powyższego przepisu i uznanie, że producenci jednego produktu rolnego lub grupy produktów, którzy dopiero rozpoczęli swoją działalność nie mogą zawiązać grupy producentów rolnych,

2) art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy gpr poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że w świetle przywołanych przez organ II instancji nowych dowodów w sprawie, członkowie Grupy nie spełniają wymogów przewidzianych dla podmiotów mogących organizować się w grupy producentów rolnych,

3) art. 8 ustawy gpr poprzez jego niezastosowanie i niezasadne przyjęcie, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję, w postaci umowy darowizny, umów dzierżawy oraz pism i decyzji powiatowego lekarza weterynarii, w sytuacji gdy powyższe dokumenty nie są załączane do wniosku o wydanie decyzji administracyjnej w przedmiocie spełnienia przez Grupę warunków określonych w art. 3 ustawy gpr albo art. 3a ustawy gpr oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 6 ustawy gpr i wpisania grupy do rejestru grup i nie stanowią podstawy do wydania tej decyzji, w konsekwencji czego nie mogą stanowić o okolicznościach istotnych dla sprawy,

4) art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U.UE.L.1995.312.1; dalej: rozporządzenie 2988/95) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że okoliczności ewentualnego tworzenia przez grupę producentów rolnych sztucznych warunków w celu uzyskania korzyści sprzecznych z celami systemu wsparcia należy brać pod uwagę przy wydawaniu decyzji administracyjnej w przedmiocie spełnienia przez tę grupę warunków określonych w art. 3 ustawy gpr albo art. 3a ustawy gpr oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 6 ustawy gpr i wpisania grupy do rejestru grup, podczas gdy brak ku temu jakiejkolwiek podstawy prawnej.

Natomiast zaskarżonemu postanowieniu strona zarzuciła naruszenie art. 6 w zw. z art. 110 § 1 w zw. z art. 126 kpa polegające na wydaniu dwóch postanowień o wznowieniu postępowania administracyjnego w tej samej sprawie.

W odpowiedzi na skargę Prezes ARiMR wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Oceniając zaskarżoną decyzję według kryterium zgodności z prawem (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm., w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 i art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: ppsa), sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa [...] lipca 2019 r. – utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z [...] kwietnia 2019 r. stwierdzającą, że decyzja nr [...] wydana przez Marszałka Województwa Lubuskiego w dniu [...] lipca 2010 r. o spełnieniu przez Grupę warunków określonych w art. 3 ustawy gpr oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 6 ww. ustawy i wpisaniu Grupy do rejestru grup producentów rolnych, została wydana z naruszeniem prawa – nie uchybia regułom proceduralnym w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy [art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa], ani też nie narusza prawa materialnego, które mogłoby oddziaływać na wynik sprawy [art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ppsa]. Nie zaistniały również okoliczności ujęte w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ppsa.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że sprawy podobne do przedmiotowej były już przedmiotem rozpoznawania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który prawomocnymi wyrokami z 1 lipca 2015 r. V SA/Wa 929/15 i z 8 lutego 2017 r. V SA/Wa 226/16 skargi stron skarżących oddalił. Uznał bowiem, że przed utworzeniem Grupy producentów rolnych, członkowie grupy muszą prowadzić produkcję produktu dla którego grupa została utworzona.

Przechodząc do analizy sprawy sąd w całości podziela zawarte w ww. wyrokach tezy i wskazuje, że decyzje organów obu instancji zostały wydane w szczególnym trybie wzruszania indywidualnych aktów z zakresu administracyjnej, jakim jest wznowienie postępowania administracyjnego, które jest uruchamiane w przypadkach określonych w art. 145 § 1, art. 145a i art. 145b kpa.

Wznowienie postępowania administracyjnego w rozpoznawanym przypadku dotyczyło sprawy zakończonej ostateczną decyzją Marszałka Województwa Lubuskiego z [...] lipca 2010 r. nr [...] o: stwierdzeniu, że skarżąca spełnia warunki określone w art. 3 oraz przepisach wydanych na podstawie art. 6 ustawy gpr; i wpisie do rejestru grup producentów rolnych prowadzonego przez Marszałka Województwa Lubuskiego pod nr [...] skarżącej utworzonej dla produktu rolnego: "drób żywy, mięso lub jadalne podroby drobiowe: świeże, chłodzone i mrożone – indyki". Powyższa decyzja została wydana na podstawie złożonego przez skarżącą wniosku.

Natomiast z pisma Powiatowego Lekarza Weterynarii w G. z [...] października 2014 r. znak: [...] stanowiącego odpowiedź na pismo organu, Dyrektor Oddziału ARiMR uzyskał informację, że w okresie od 1 stycznia 2008 do 31 grudnia 2008 r. i od 1 stycznia 2009 do 31 grudnia 2009 jedynym członkiem grupy prowadzącym działalność na terenie powiatu gorzowskiego w zakresie chowu i hodowli indyków był C. C. . Pozostali członkowie grupy nie prowadzili przedmiotowej działalności. Potwierdzeniem braku prowadzenia działalności przez pozostałych członków grupy było również pismo Powiatowego Lekarza Weterynarii w M. z 1 grudnia 2014 r., z którego wynika, że numer weterynaryjny dla ferm drobiu w R. , K. i G. został nadany w dniu 24 listopada 2010 r., a także pismo strony z 29 października 2014 r., gdzie w tabeli pokazującej wielkość produkcji w latach 2009-2014 w 2009 r. produkcja wykazana jest jedynie przez C. C. Z odrębnych postępowań w przedmiocie wniosku o płatność z tytułu działania "Grupy producentów rolnych" organ uzyskał informację, że członkowie Grupy M. C., H. B., S. K. oraz J. S. prowadzą działalność jedynie w kurnikach położonych w R., K. i G. Kurniki te otrzymali na podstawie umów dzierżawy zawartych w dniu [...] czerwca 2010 r. oraz w dniu [...] kwietnia 2012 r., tym samym w dacie podpisania ww. oświadczeń (8 czerwca 2010 r.) nie było możliwe prowadzenie działalności w ww. fermach.

Okoliczności te organ uznał za – ujętą w art. 145 § 1 pkt 5 kpa – podstawę wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Marszałka Województwa Lubuskiego z [...] lipca 2010 r., gdyż wyszły na jaw istotne dla tej sprawy nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania tej decyzji, lecz nieznane organowi, który wydał decyzję.

W kontekście ustalonego w sprawie stanu faktycznego, takiemu postępowaniu organów nie sposób zarzucić naruszenia prawa.

Po pierwsze, nie budzi wątpliwości istnienie w obrocie prawnym ostatecznej decyzji Marszałka z [...] lipca 2010 r.

Po drugie, uzyskano w dniu 28 października 2014r. (data wpływu pisma z 23 października 2014r. Powiatowego Lekarza Weterynarii w G. do Oddziału ARiMR) informacji wskazującej, że czterech z członków grupy nie było producentami indyków w dacie wydania decyzji.

Po trzecie, wskazana informacja, następnie potwierdzona dodatkowymi dowodami ujawniła niewątpliwie istotne dla omawianego rozstrzygnięcia zawartego w decyzji z [...] lipca 2010 r. nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania tej decyzji, jednakże nieznane organowi, który wydał decyzję (art. 145 § 1 pkt 5 kpa) na podstawie wniosku skarżącej.

Po czwarte, poczynione ustalenia – odpowiadające przesłance ujętej w art. 145 § 1 pkt 5 kpa – stanowiły dostateczną podstawę do wznowienia postępowania i weryfikacji ostatecznej decyzji o stwierdzeniu spełnienia przez spółkę warunków określonych dla grup producentów rolnych i o wpisie do rejestru grup producentów rolnych w kontekście nowych okoliczności.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydal decyzję.

W myśl art. 146 § 1 kpa uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a i art. 145b, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat.

Sądowa kontrola wznowionego na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa postępowania administracyjnego nie dostarczyła argumentów do negatywnej oceny czynności proceduralnych organów, albowiem wyliczone wcześniej zdarzenia i kolejność ich występowania w hipotezach przywołanych unormowań znajdują odzwierciedlenie w akta sprawy.

W ustalonym stanie faktycznym organy administracyjne prawidłowo zastosowały dyspozycję art. 151 § 2 kpa, który stanowi, że w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. W sprawie niewątpliwie bowiem upłynął okres 5 letni pozwalający organom ARiMR na uchylenie dotychczasowej decyzji i rozstrzygnięcie o istocie sprawy, tj. zastosowanie art. 151 § 1 pkt 2 kpa

Według niewadliwych ustaleń organów, ostateczna decyzja Marszałka o stwierdzeniu spełnienia przez spółkę warunków określonych dla grup producentów rolnych i o wpisie do rejestru grup producentów rolnych w kontekście nowych okoliczności była wydana wyłącznie na podstawie wniosku strony. Jednakże później (informacja zawarta w piśmie z 23 października 2014 r. i pozostałych dokumentach niżej omówionych) ujawniono, że w dacie wydania decyzji z [...] lipca 2010 r. czterech z pięciu członków grupy nie było producentami indyków. Tym samym gdyby Marszałek wiedział o tej okoliczności faktycznej w dniu wydawania decyzji – okoliczność ta istniała już w tym dniu, a wyszła na jaw dopiero po dacie w której decyzja stała się ostateczna – wówczas rozstrzygnięcie tego organu byłoby zupełnie odmienne (w tym zakresie organ oparł się na czterech nierzetelnych oświadczeniach członków grupy z 8 czerwca 2010 r). Tym samym niezasadne są zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Skarżąca bowiem ani we wniosku, ani też w załącznikach do tego wniosku nie poinformowała organu, że czterej członków grupy nie są producentami indyków. Przeciwnie z Planu działania na lata 2010-2015 wynika, że Grupa została utworzona przez 5 osób fizycznych prowadzących produkcję indyków (sic!) w okolicy G. : 1) C. C. prowadzi produkcję indyków w 8 obiektach położonych w miejscowości R. , K. oraz G. , z których 3 obiekty mają powierzchnię 1800 m2 a pozostałe 5 obiektów ma powierzchnię 1200 m2. W ciągu roku podmiot ten dokonuje 2 wstawienia po 13.500 szt. indorów oraz 2 wstawienia po 58 500 szt. indyczek; 2) M. C. produkcję indyczek prowadzi w 1 kurniku położonym w miejscowości R. , o powierzchni 1200 m2. W ciągu 12 miesięcy dokonuje 2 wstawienia po 5500 szt. indyczek; 3) J. S. produkcję indyczek prowadzi w 1 kurniku położonym w miejscowości R. o powierzchni 1200m2. W ciągu 12 miesięcy dokonuje 2 wstawienia po 5500 szt. indyczek; 4) S. K. produkcję indyczek prowadzi w 1 kurniku położonym w miejscowości R. , o powierzchni 1200 m2. W ciągu 12 miesięcy dokonuje 2 wstawienia po 5500 szt. indyczek; 5) H. B. produkcję indyczek prowadzi w 1 kurniku położonym w miejscowości R. , o powierzchni 1200 m2. W ciągu 12 miesięcy dokonuje 2 wstawienia po 5500 szt. indyczek.

Słusznie organ wskazał na pismo Powiatowego Lekarza Weterynarii w G. z 23 października 2014 r., które w sposób jednoznaczny stwierdzało, że w okresie od 1 stycznia 2008 do 31 grudnia 2009 jedynym członkiem grupy prowadzącym działalność na terenie powiatu gorzowskiego w zakresie chowu i hodowli indyków był C. C. Pozostali członkowie tej grupy nie prowadzili przedmiotowej działalności. Pismo to niewątpliwie wskazuje na nową okoliczność. Kolejne pismo Powiatowego Lekarza Weterynarii w M. z 1 grudnia 2014 r. tę okoliczność potwierdza, gdyż wskazuje, że numer weterynaryjny dla ferm drobiu w R. , K. i G. został nadany w dniu 24 listopada 2010 r. dla P. sp. z o.o. (a nie członków grupy). Zasadnie w tym kontekście zauważyły organu ARiMR, że zgodnie z art. 5 ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz. U. 2018, poz. 1967) podjęcie działalności nadzorowanej w zakresie chowu i hodowli drobiu jest dozwolone po uprzednim zgłoszeniu, w formie pisemnej, zamiaru jej prowadzenia powiatowemu lekarzowi weterynarii właściwemu ze względu na przewidywane miejsce jej prowadzenia. Tym samym, aby prowadzić legalną produkcję indyków należało zgłosić taki zamiar powiatowemu lekarzowi weterynarii, który prowadzi rejestr podmiotów prowadzących działalność nadzorowaną.

Brak prowadzenia działalności w zakresie chowu i hodowli drobiu, w okresie poprzedzającym utworzenie Grapy, przez M. C. , H. B. , S. K. oraz J. S. został potwierdzony również przez stronę w piśmie z dnia 29 października 2014 r., gdzie w tabeli pokazującej wielkość produkcji w latach 2009-2014 w 2009 r. produkcja wykazana jest jedynie przez C. C.

Strona składając wniosek o wpis do rejestru grup producentów rolnych w dniu 8 lipca 2010 r. przedłożyła do Marszałka oświadczenia podpisane przez jej członków, z których wynikało, że każdy z nich w dacie podpisania oświadczenia, tj. 8 czerwca 2010 r. prowadził działalność w ramach działów specjalnych produkcji rolnej (produkcja drobiu). Co było niezgodne ze stanem faktycznym. Zasadnie organ dokonał analizy materiału dowodowego i wykazał, że M. C. , H. B. , S. K. oraz J. S. prowadzą działalność jedynie w kurnikach położonych w R. , K. i G. Kurniki te dzierżawią na podstawie umowy z [...] czerwca 2010 r. oraz w dniu [...] kwietnia 2012 r. Zatem w dacie podpisania oświadczeń (8 czerwca 2010 r.) nie było możliwe prowadzenie działalności w ww. fermach. Także numer weterynaryjny dla ww. ferm został nadany w dniu 24 listopada 2010 r., a więc po podpisaniu oświadczeń i wydaniu decyzji przez Marszałka z [...] lipca 2010 r.

Zasadnie Prezes ARiMR zwrócił uwagę, że C. C. w dniu [...] czerwca 2010 r., jako właściciel nieruchomości zabudowanej położonej w miejscowości R. na działkach ewidencyjnych nr [...] darował swojej żonie M. C. ww. nieruchomości (akt notarialny rep. A nr [...] umowa darowizny). Z kolei M. C. przyjęła darowiznę i oświadczyła, że nastąpiło wydanie przedmiotu umowy. Zgodnie z zapisem § 5 ww. aktu notarialnego na życzenie darującego M. C. ustanowiła na rzecz swojego męża C. C. , na nabytych w drodze ww. umowy darowizny nieruchomościach, prawo użytkowania polegające na dożywotnim i nieodpłatnym korzystaniu przez niego z całej nieruchomości.

W tym samym dniu, tj. [...] czerwca 2010 r. część nabytych w drodze ww. umowy darowizny nieruchomości (kurniki) została wydzierżawiona przez M. C. dla czterech członków grupy w tym także jej męża: 1) umowa dzierżawy nieruchomości położonej w R. zawarta pomiędzy M. C. a jej mężem C. C. - kurnik o powierzchni 1 240 m2; 2) umowa dzierżawy nieruchomości położonej w R. zawarta pomiędzy M. C. a S. K. - kurnik o powierzchni 1 240 m2; 3) umowa dzierżawy nieruchomości położonej w R. zawarta pomiędzy M. C. a J. S. - kurnik o powierzchni 1 240 m2; 4) umowa dzierżawy nieruchomości położonej w R. zawarta pomiędzy M. C. a H. B. - kurnik o powierzchni 1.240 m2.

W ocenie sądu prawidłowo organy ARiMR zauważyły, że w dniu wydania decyzji wpisującej stronę do rejestru grup producentów rolnych, Marszałek Województwa Lubuskiego nie posiadał ww. informacji, a co za tym idzie nie miał wiedzy o podziale potencjału produkcyjnego jednego z członków Grupy na rzecz innych członków, a w szczególności, że umowy darowizny/umowy dzierżawy podpisane zostały [...] czerwca 2010 r. a zatem tuż przed złożeniem wniosku o wpis do rejestru grup producentów rolnych. Nie miał także wiedzy, że członkowi grupy naruszyli § 9 ust. 1 umowy spółki, gdyż czterech członków na datę podpisania aktu notarialnego nie było producentami indyków. Wbrew twierdzeniom skarżącej powyższe stanowią nowe istotne okoliczności nieznane organowi w dniu wydania decyzji. Wbrew twierdzeniom strony z żadnego dowodu znajdującego się w aktach sprawy nie wynika, aby wszyscy członkowie grupy prowadzili produkcję indyków. Przeciwnie z dowodów tych jednoznacznie wynika, że takiej produkcji nie prowadzili. Także skarżąca mimo prowadzenia postępowania nie przedstawiła dowodów potwierdzających prowadzenie produkcji przez wszystkich członków. Przeciwnie strona skupiła się jedynie na kwestionowaniu dowodów zaprezentowanych przez organ. Nie zwracając uwagi, że każdy z tych dowodów osobno i w połączeniu ze sobą jednoznacznie wskazuje, że tylko jeden członek grupy był producentem indyków. Dowody zaprezentowane przez organ jednoznacznie pokazują, że jeden z członków grupy dokonał dekoncentracji swojego potencjału produkcyjnego w czerwcu 2010 r. na pozostałych członków. Żaden z tych czterech członków nie prowadził wcześniej produkcji (dowód: brak numeru weterynaryjnego oraz dane z tabeli pochodzące od samej strony) i niezwłocznie po dokonanej dekoncentracji z powrotem skoncentrowano potencjał produkcyjny i sztucznie utworzono grupę producentów w celu uzyskiwania nienależnych płatności. W ocenie sądu zupełnie niezasadnie skarżąca wskazuje, że fakt darowania M. C. i następnie wydzierżawienie budynków do produkcji drobiu, nie tylko nie stanowi dowodu na okoliczność braku prowadzenia produkcji drobiu, ale przeciwnie potwierdza tę produkcję, skro przed zawiązaniem grupy osoby posiadały tytuł prawny do obiektu. Skarżąca bowiem nie zwraca uwagi, że produkcja to jest przedsięwzięcie rozciągnięte w czasie. A więc nie jest możliwe, że czterech członków przed zawiązaniem grupy było producentami. Co najwyżej może potwierdzać chęć rozpoczęcia produkcji. Co więcej argument ten nie uwzględnia faktu, że dopiero w listopadzie 2010 r. działalność członków grupy została objęta nadzorem weterynaryjnym, a więc dopiero w listopadzie w kurnikach R. , K. i G. rozpoczęto hodowlę indyków (wniosek spółki z 22 listopada 2010 r.). Argument ten także nie uwzględnia faktu nieprawdziwego oświadczenia z 8 czerwca 2010 r. wskazującego, że czterech z pięciu członków było już producentami drobiu, gdyż na tę datę podmioty te nie maiły żadnych zdolności produkcyjnych, a także braku wypełnienia warunku na datę [...] kwietni 2010 r. (data aktu notarialnego) bycia członkiem grupy określonego w § 9 ust. 1 umowy spółki.

Skoro podjęcie działalności nadzorowanej jest dozwolone po uprzedni zgłoszeniu, w formie pisemnej, zamiaru jej prowadzenia lekarzowi weterynarii, a czterech członków takiego zgłoszenia nie dokonywało przed dokonanym wpisem grupy do rejestru grup producentów rolnych, to należy przyjąć, że takiej legalnej produkcji nie prowadzili. Co najwyżej mogli prowadzić produkcję nielegalnie, ale taka producent nie może być uwzględniony jako producent drobiu. W ocenie sądu przedstawiony stan faktyczny co najwyżej wskazuje na fakt przygotowywania się do prowadzenia produkcji drobiu.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o grupach grupa producentów rolnych, zwana dalej "grupą", prowadzi działalność jako przedsiębiorca mający osobowość prawną, pod warunkiem, że:

1) została utworzona przez producentów jednego produktu rolnego, zwanego dalej "produktem", lub grupy produktów w celach określonych w art. 2,

2) działa na podstawie statutu lub umowy, zwanych dalej "aktem założycielskim", spełniających wymagania określone w art. 4,

3) składa się z członków, udziałowców lub akcjonariuszy, zwanych dalej "członkami grupy", z których żaden nie może mieć więcej niż 20% głosów na walnym zgromadzeniu lub zgromadzeniu wspólników,

W myśl natomiast art. 6 ustawy minister właściwy do spraw rolnictwa, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Izb Rolniczych oraz organizacji rolniczych o zasięgu krajowym, określi, w drodze rozporządzenia, wykaz produktów i grup produktów, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 3a pkt 1, minimalną roczną wielkość produkcji towarowej oraz minimalną liczbę członków grupy, o której mowa w art. 3, biorąc pod uwagę (...).

Realizując powyższe uprawnienie Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi w dniu 9 kwietnia 2008 r. wydał rozporządzenie w sprawie wykazu produktów i grup produktów, dla których mogą być tworzone grupy producentów rolnych, minimalnej rocznej wielkości produkcji towarowej oraz minimalnej liczby członków grupy producentów rolnych. W załączniku do tego rozporządzenia wskazał, że minimalna liczba członków grupy producentów rolnych dla grypy produktów: drób żywy (bez względu na wiek), mięso lub jadalne podroby drobiowe: świeże, chłodzone, mrożone: indyki wynosi 5 producentów indyków (producentów jednego produktu rolnego).

Zgodnie ze Słownikiem języka polskiego producent to ten kto wytwarza jakiś produkt. Członkowie grupy - M. C. , H. B. , S. K. oraz J. S. – natomiast nie wytwarzali tego produktu, gdyż dopiero co najwyżej przygotowywali się do jego wytwarzania. Z akt sprawy wynika, że ww. członkowie grupy nie prowadzili produkcji w zakresie produktu (indyków) ze względu na który grupa została utworzona, gdyż nie zgłosili faktu prowadzenia działalności nadzorowanej, a więc w ich wypadku nie występowała sytuacja np. przerwy technologicznej. Zasadnie wskazał WSA w Warszawie w wyroku z 30 listopada 2010 r., V SA/Wa 1293/10 (orzeczenia.nsa.gov.pl) w odniesieniu do pomocy przyznawanej grupom producentów rolnych, że istotą pomocy przyznawanej w ramach działania "grupy producentów rolnych" jest wsparcie wspólnej produkcji określonego produktu realizowanej za pośrednictwem grupy przez wszystkich producentów zakładających grupę. W sprawie natomiast niewątpliwie mamy do czynienia, że grupę tworzył 1 producent indyków, który zdekoncentrował swój potencjał produkcyjny i następnie ten sam potencjał produkcyjny został skoncentrowany w grupę producentów rolnych, z tym że zamiast jednego producenta, utworzono 5 producentów indyków. W sprawie zarówno dekoncentracja możliwości produkcyjnych, jaki i brak wcześniejszej produkcji przez 4 członków grupy (członkowie ci do dnia wydania decyzji nie rozpoczęli produkcji) powoduje, że pierwotna decyzja jest wadliwa. Jednakże organ, który tę decyzję wydał nie wiedział o okolicznościach, które świadczą o wadliwości tej decyzji. Podkreślenia wymaga, że samo przygotowywanie się do prowadzenia takiej produkcji, w dacie wydania decyzji, stanowiło pewien warunek, który w przyszłości mógł zaistnieć, ale nie musiał. Sąd stwierdza, że termin producent indyków należy interpretować, jako podmiot który tę działalność faktycznie prowadzi w określonym cyklu produkcyjnym, a nie przygotowuje się do prowadzenia takiej produkcji. Zgodnie bowiem z treścią art. 2 ustawy gpr (w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania pierwotnej decyzji) osoby fizyczne, jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej oraz osoby prawne prowadzące gospodarstwo rolne w rozumieniu przepisów o podatku rolnym lub prowadzące działalność rolniczą w zakresie działów specjalnych produkcji rolnej mogą organizować się w grupy producentów rolnych w celu dostosowania produkcji rolnej do warunków rynkowych, poprawy efektywności gospodarowania, planowania produkcji ze szczególnym uwzględnieniem jej ilości i jakości, koncentracji podaży oraz organizowania sprzedaży produktów rolnych, a także ochrony środowiska naturalnego. Należy podkreślić, że z powyższej regulacji wynika wprost, że grupę producentów rolnych stworzyć mogą jedynie podmioty, które już prowadzą gospodarstwo rolne lub działalność rolniczą w zakresie działów specjalnych produkcji rolnej, nie zaś dopiero zamierzają taką działalność rozpocząć. Świadczy o tym posłużenie się przez ustawodawcę czasem teraźniejszym w sformułowaniu: "osoby (...) prowadzące gospodarstwo rolne w rozumieniu przepisów o podatku rolnym lub prowadzące działalność rolniczą w zakresie działów specjalnych produkcji rolnej".

Na zakończenie tego wątku należy wskazać, że podstawową zasadą działania grupy producentów rolnych jest wprowadzanie na rynek produktów wyprodukowanych w gospodarstwach swoich członków, a intencją ustawodawcy było umożliwienie zrzeszania się w grupy faktycznych producentów danego produktu lub grupy produktów. Także cel, ze względu na które mogą organizować się grupy producentów rolnych określony w art. 2 ustawy gpr wskazuje, że producent indyków, to taki podmiot który tę produkcję faktycznie prowadzi. Jak widać przepis ten wskazuje na dostosowanie produkcji do warunków rynkowych, a więc czegoś co już jest produkowane, a nie dopiero będzie w przyszłości. Także wskazanie w tym przepisie celu koncentracji podaży oraz organizowania sprzedaży produktów rolnych, również świadczy o prawidłowości dokonanej interpretacji.

Za niezasadne uznać zatem należało zawarte w skardze stwierdzenie strony, że art. 3 ustawy gpr nie wymaga od członków grupy, aby wykazywała, iż jej członkowie prowadzili działalność w zakresie działów specjalnych produkcji rolnej w okresie poprzedzającym złożenie wniosku o wpis do rejestru grup producentów rolnych. Interpretacja zaproponowana przez stronę w skardze mogłaby prowadzić do absurdu, w którym 5 członków grupy nie prowadzi produkcji w zakresie, dla którego grupa została utworzona i dopiero w przyszłości tę działalność chcą rozpocząć. Ustawodawca zarówno w ww. art. 2 ustawy gpr, jak i w rozporządzeniu jasno wskazał w jakich warunkach taka grupa winna zostać utworzona. Mianowicie przewidział 5 producentów danego produktu rolnego (np. indyków) i określił minimalną roczną wielkość produkcji, która dla indyków w województwie lubuskim 4000 szt. Podnieść również należy, że status "producenta produktu lub grupy produktów" może przysługiwać także podmiotowi, który ze względu na prowadzony cykl produkcyjny tymczasowo nie posiada fizycznie danego produktu (np. ze względu na fakt sprzedaży zwierząt i wynikającej z tego tytułu przerwy technicznej, w której nastąpi przygotowanie pomieszczeń do wstawienia nowej partii zwierząt), niemniej jednak w takim wypadku niezbędne jest posiadanie dowodów które mogłyby bezsprzecznie potwierdzić, że taka produkcja jest faktycznie prowadzona, a nieposiadanie produktu jest czasowe. Prezes ARiMR omówionymi wyżej dowodami wykazał, że nie wszyscy członkowie grupy producentów rolnych byli producentami produktu, dla którego grupa została utworzona, a strona powyższym ustaleniom nie była w stanie zaprzeczyć, oprócz gołosłownych stwierdzeń w odmienny sposób interpretujący wskazane w tych dokumentach treści.

Sąd także podziela ustalenia i argumentację organu dotyczącą dekoncentracji potencjału produkcyjnego C. C. i wskazanie, że taki podział potencjału produkcyjnego miał na celu uzyskanie korzyści w sposób sprzeczny z odpowiednimi celami prawa wspólnotowego mającymi zastosowanie w danym przypadku poprzez sztuczne stworzenie warunków w celu uzyskania tej korzyści, prowadzą do nieprzyznania lub wycofania korzyści.

Zgodnie z art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (DZ.Urz. UE. L nr 312 s. 1, dalej: rozporządzenie 2988/95) działania skierowane na pozyskanie korzyści w sposób sprzeczny z odpowiednimi celami prawa wspólnotowego mającymi zastosowanie w danym przypadku poprzez sztuczne stworzenie warunków w celu uzyskania tej korzyści, prowadzą do nieprzyznania lub wycofania korzyści.

Dokonana przez organ odwoławczy analiza sprawy w kontekście art. 4 ust. 3 rozporządzenia 2988/95 miała, w ocenie sądu charakter pomocniczy i uzupełniający przedstawioną argumentację. W sprawie prawidłowo stwierdzono, że warunki wymagane do uzyskania takich korzyści zostały sztucznie stworzone, w sprzeczności z celami tego prawodawstwa, dlatego też ARiMR miała prawo wskazać, że działania Grupy wskazują na stworzenie przez nią sztucznych warunków w celu uzyskania korzyści sprzecznych z przepisami prawa unijnego.

W ocenie sądu powyższy przepis ma przede wszystkim zastosowanie w sytuacjach dokonywania płatności na rzecz tego rodzaju beneficjentów, gdyż posługuje się pojęciem "korzyści". Jednakże, w takim wypadku jak przedmiotowy, jeżeli organ od razu stwierdzi określone nieprawidłowości (dekoncentracja potencjału produkcyjnego i w związku z tym brak realizacji celu dla którego działanie to zostało stworzone – (koncentracja sprzedaży)), to również w toku postępowania, wprost niewiązanego z przyznaniem określonej korzyści (ewentualną korzyść strona uzyska po otrzymaniu decyzji dotyczącej pomocy finansowej w ramach tego działania) może ten przepis zastosować. Zdaniem sądu możliwość zastosowania tego przepisu wynika wprost z powołanego rozporządzenia, które to rozporządzenie w art. 1 ust. 1 podaje, że w celu ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich niniejszym przyjmuje się ogólne zasady dotyczące jednolitych kontroli oraz środków administracyjnych i kar dotyczących nieprawidłowości w odniesieniu do prawa wspólnotowego. Rozporządzenie to także definiuje pojęcie nieprawidłowości. I tak w art. 1 ust. 2 rozporządzenia 2988/95 wyjaśniono, że nieprawidłowość oznacza jakiekolwiek naruszenie przepisów prawa wspólnotowego wynikające z działania lub zaniedbania ze strony podmiotu gospodarczego, które spowodowało lub mogło spowodować szkodę w ogólnym budżecie Wspólnot lub w budżetach, które są zarządzane przez Wspólnoty, albo poprzez zmniejszenie lub utratę przychodów, które pochodzą ze środków własnych pobieranych bezpośrednio w imieniu Wspólnot, albo też w związku z nieuzasadnionym wydatkiem.

W sprawie organ odwoławczy powołał się na tezy wyroku ETS z dnia 12 września 2013 r. w sprawie C-434/12 i zgodnie z tym wyrokiem dokonał analizy sprawy. Zasadnie stwierdził, że w sprawie Grupa, wypełniła zarówno obiektywny warunek do uznania, że stworzyła sztuczne warunki, tj. poprzez podział potencjału produkcyjnego jednego z członków Grupy, który miał na celu ominięcie przepisów rozporządzenia w sprawie wykazu produktów w zakresie minimalnej liczby członków dla grup producentów rolnych utworzonych w kategorii: drób żywy, mięso lub jadalne podroby drobiowe: świeże, mrożone: indyki. W ocenie sądu taki podział potencjału także nie odpowiada celom dla których grupa producentów jest tworzona, a więc m.in. koncentracja sprzedaży (art. 35 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. L 277 z 21 października 2005 r., str. 1, ze zm., dalej: rozporządzenie 1698/2005). Grupa ta także wypełniła subiektywny warunek uznania stworzenia sztucznych warunków poprzez wykazanie, że cały ciąg zdarzeń, jest zaplanowanym działaniem, które miało na celu ominięcie warunków odnoszących się do limitów członków i celów określonych w przepisach unijnych. W sprawie niewątpliwie dokonano podziału bazy produkcyjnej C. C. poprzez najpierw umowę darowizny, a następnie umowy dzierżawy (i następnie kolejne umowy dzierżawy z [...] kwietnia 2012 r.). Proceder ten miał na celu dekoncentrację, tj. rozdzielenie potencjału produkcyjnego, celem umożliwienia skorzystania z danego działania poprzez obejście przepisów prawa, związanych z ograniczeniami dotyczącymi wymaganej minimalnej liczby 5 członków. Utworzenie w takiej sytuacji Grupy doprowadziło do naruszenia art. 35 ust. 1 pkt b rozporządzenia 1698/2005, tj. do sztucznego rozdrobnienia produkcji, mającej na celu umożliwienie nowo utworzonemu podmiotowi wykazywanie się produkcją oraz umożliwienie Grupie wypełnienia warunku minimalnej liczby członków grupy producentów rolnych. Bez dokonania tych czynności - Grupa nie wypełniłaby warunku minimalnej liczby członków. C. C. darując swojej żonie nieruchomość (i następnie żona wydzierżawiając innym członkom grupy w tym mężowi) niejako zrezygnował z częściowego prowadzenia własnej produkcji na rzecz pozostałych członków grupy.

Zupełnie niezasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 8 ustawy gpr. Sąd zgadza się, że do wniosku o wpis do rejestru grup producentów rolnych nie trzeba załączać umów darowizny i dzierżawy, czy też dokumentów weterynaryjnych. Do wniosku należało złożyć dokumenty wskazane w tym przepisie. Jednakże strona nie zauważa, że do wniosku należy załączyć m.in. oświadczenia członków grupy o prowadzeniu gospodarstwa rolnego lub działu specjalnego produkcji rolnej, a także akt założycielski (art. 8 ust. 3 pkt 2 i 4 ustawy grp), które to dokumenty winny odpowiadać rzeczywistości. W akcie założycielskim grupy w § 9 ust. 1 wskazano, że członkiem grupy mogą być osoby fizyczne (...) prowadzące działalność rolniczą w zakresie działów specjalnych produkcji rolnej. Czterech z pięciu członków tego zapisu umowy na datę [...] kwietnia 2010 r. (data aktu notarialnego) nie realizowało. Sąd podkreśla, że mimo formalnego złożenia tych dokumentów, jak wyjaśniono wyżej czterech z pięciu członków nie było jeszcze producentami. W dacie podpisania oświadczeń i aktu notarialnego (Repertorium A numer [...] ) czterech z pięciu członków nie miało żadnego potencjału produkcyjnego i co równie ważne na datę decyzji członkowie grupy dopiero przygotowywali się do prowadzenia produkcji indyków. Słusznie Prezes ARiMR wyjaśnił, że w tym zakresie nie można się zgodzić z interpretacją strony, iż dane zawarte w tytułach prawnych do obiektów produkcyjnych czy informacje zawarte w korespondencji z Powiatowym Lekarzem Weterynarii były obojętne dla postępowania o uznanie Grupy i wpisanie jej do rejestru gospodarstw rolnych. Dopiero z tych dokumentów można było w jednoznaczny sposób wywieść, że nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy gpr.

W skardze spółka zarzuciła postanowieniu wydanemu w sprawie naruszenie art. 6 w zw. z art. 110 § 1 w zw. z art. 126 kpa polegające na wydaniu dwóch postanowień o wznowieniu postępowania administracyjnego. Zasadnie podał organ odwoławczy, że pierwsze postępowanie zostało wydane w dniu [...] listopada 2018 r. i skierowane było do pełnomocnika strony. W odwołaniu od decyzji z [...] stycznia 2019 r. skierowanej także do pełnomocnika został podniesiony zarzut, że strona w sprawie nie powołała pełnomocnika oraz że nie została zawiadomiona o wszczęciu postępowania, gdyż spółce nie zostało dostarczone postanowienie z [...] listopada 2018 r. i decyzja Dyrektora Oddziału ARiMR z [...] stycznia 2019 r. Prezes ARiMR decyzją z [...] marca 2019 r. uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W decyzji podzielił stanowisko strony zawarte w odwołaniu w tym zakresie uznając, że w sprawie strona nie ustanowiła pełnomocnika. W związku z powyższym organ odwoławczy nakazał powtórzyć całe postępowanie, w tym ponownie poinformować stronę o wznowieniu postępowania. Decyzja wobec niezłożenia sprzeciwu do sądu administracyjnego stała się decyzją ostateczną. Organ I instancji zastosował się do wytycznych i postanowieniem z [...] kwietnia 2019 r. poinformował samą stronę o wznowieniu postępowania. W ocenie sądu uchylenie decyzji z [...] stycznia 2019 r. spowodowało, że postanowienie z [...] listopada 2018 r. nie weszło do obrotu prawnego, gdyż nie zostało prawidłowo doręczone. Zgodnie bowiem z art. 110 kpa organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Skoro organ nieprawidłowo doręczył postanowienie, to nie jest nim związany i mógł wydać nowe postanowienie i je doręczyć. Ponadto należy również wskazać, że wydane postanowienie w przedmiocie wznowienia postępowania z urzędu przez organ, ma jedynie charakter proceduralny. Ponowne wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania pozostaje bez jakiegokolwiek wpływu na wynik sprawy, a tym bardziej nie ma istotnego wpływu, który to wpływ uprawniałby sąd do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Odnosząc się do zarzutów proceduralnych, tj. naruszenia art., 1, 77 § 1, 80, 107 § 3 i art. 11 kpa sąd wyjaśnia, że zarzuty te są całkowicie niezasadne. W ocenie sądu organ II instancji wydający zaskarżoną decyzję podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a także w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy. Zebrał bowiem dokumentację, która potwierdza okoliczność, że czterech z pośród pięciu członków Grupy nie było producentami produktu, z uwagi na który Grupa została utworzona (patrz: umowa darowizny z [...] czerwca 2010 r., umowa dzierżawy z [...] czerwca 2010 r., pisma Powiatowego Lekarza Weterynarii w G. z 23 października 2014 r. oraz Powiatowego Lekarza Weterynarii w M. z 1 grudnia 2014 r., a także informacja Powiatowego Lekarza Weterynarii wskazująca, że dopiero 22 listopada 2010 r. strona zgłosiła prowadzenie działalności nadzorowanej i dopiero 24 listopada 2010 r. został nadany numer dla ferm drobiu położonych w R. , K. i G. ). Okoliczności potwierdzone tymi dokumentami istniały w dacie wydania decyzji przez Marszałka Województwa Lubuskiego, były istotne i były nieznane temu organowi. Wbrew twierdzeniom strony w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, wskazane zostały podstawy prawne, jak również fakty, które organy ARiMR uznały za udowodnione, dowody, na których się oparły oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówiły wiarygodności i mocy dowodowej. W sprawie organ I instancji wystosowywał do strony wezwanie, dał jej możliwość brania czynnego udziału w sprawie. Strona mimo tego nie przedstawiła żadnych dowodów przeczących powyższym ustaleniom. Skupiła się jedynie na gołosłownym kwestionowaniu tych dowodów. To, że decyzja nie przekonuje strony nie może być uznane za naruszenie art. 11 kpa.

Mając na uwadze stan faktyczny i prawny rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, że decyzja Prezesa ARiMR oraz decyzja Dyrektora Oddziału ARiMR z [...] kwietnia 2019 r. zostały wydane na podstawie i w granicach prawa.

Mając powyższe na względzie organy orzekające w sposób prawidłowy dokonały ustalenia stanu faktycznego i na jego podstawie wydały prawidłową decyzję.

Z tych też względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ppsa oddalił skargę