Postanowienie NSA, sygn. akt II GSK 791/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-06-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art 141 par 4, art 67 par 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Myślińska po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [....] R. E. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 28 marca 2012 r. sygn. akt III SA/Łd 43/12 w sprawie ze skargi [...] R. E. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na informację o odrzuceniu protestu zawartą w uchwale Zarządu Województwa Ł. z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie odrzucenia wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zaskarżonym postanowieniem z 28 marca 2012 r., sygn. akt III SA/Łd 43/12 pozostawił bez rozpatrzenia skargę [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. na uchwalę Zarządu Województwa Łódzkiego z [...] grudnia 2011 r., nr [...] zawierającą informację o odrzuceniu protestu w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej, z następującym uzasadnieniem.

Zarząd Województwa Łódzkiego uchwałą z [...] grudnia 2011 r., nr [...]poinformował [...] Sp. z o.o. siedzibą w Łodzi – dalej: skarżącą, że odrzucił jej protest na ocenę formalną projektu pn. "[...]" w ramach Konkursu dla naboru nr 1 w ramach Osi Priorytetowej VI "Odnowa obszarów miejskich. Działanie VI.1 Rewitalizacja obszarów problemowych" Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Łódzkiego na lata 2007 – 2013.

Na powyższe rozstrzygnięcie skarżąca w dniu [...] stycznia 2012 r. (data nadania k. [...] akt sądowych) wniosła skargę do WSA w Łodzi.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu [...] marca 2012 r., (k. 276 akt sądowych) pełnomocnik organu wyjaśniła, że pismo z [...] grudnia 2011 r., stanowiące informację o odrzuceniu protestu zostało wysłane na dwa adresy: adres siedziby skarżącej spółki (ul. [...]) oraz na adres do doręczeń (ul. [...]). Ten ostatni adres został przedstawiony przez skarżącą w proteście z [...] października 2011 r., oraz dodatkowo na kopercie zawierającej ten środek zaskarżenia (k. 106 oraz k. 110 akt sądowych).

Sąd pierwszej instancji pozostawiając skargę bez rozpatrzenia podniósł między innymi, że zgodnie z 30c ust 1 ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. Nr 84, poz. 712, ze zm. dalej: u.z.p.p.r.), po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego, o której mowa w art. 30b ust. 4 u.z.p.p.r., wnioskodawca może wnieść skargę bezpośrednio do wojewódzkiego sądu administracyjnego w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4 cyt. ustawy, wraz z kompletną dokumentacją w sprawie, obejmującą wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4. do art. 30c ust. 5 pkt 1 u.z.p.p.r. Wniesienie skargi po upływie terminu, o którym mowa w art. 30c ust. 2 cyt. ustawy, powoduje pozostawienie jej bez rozpatrzenia.

WSA podał, że skarżąca spółka złożyła skargę w dniu 11 stycznia 2012 r. (k. 54 akt sądowych).

Sąd pierwszej instancji zauważył, że informacja o odrzuceniu protestu wraz z uchwałą w tym przedmiocie została wysłana na dwa adresy: adres siedziby skarżącej Spółki "ul. [...]oraz adres do doręczeń "ul. [...]". Adres do doręczeń spółka przedstawiła na pierwszej stronie protestu z [...] października 2011 oraz na kopercie, w którym ten środek odwoławczy przesłano do organu (k. 106 i k. 110 akt sądowych).

Sąd podniósł, że okazany na rozprawie w dniu [...] marca 2012 r., oryginał protestu różnił się od kopii załączonej do akt sprawy przez skarżącą. Z dokumentu tego wynika, że skarżąca przy proteście wskazała jako adres do doręczeń "ul[...]". W związku z tym Sąd uznał, że informację o negatywnym wyniku procedury odwoławczej doręczono skarżącej spółce pod ten adres w dniu [...] grudnia 2011 r.

[...] Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. złożyła skargę kasacyjną od powyższego postanowienia, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 zm., dalej: p.p.s.a.) zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

a) art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 26 ust. 1 i ust. 2 pkt 5 lit. b) ustawy z 12 czerwca 2003 r. – Prawo pocztowe (Dz. U. Nr 130, poz. 1188, ze zm.) polegające na przedstawieniu stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym i stwierdzenie, że informację o negatywnym wyniku procedury odwoławczej doręczono skarżącej spółce skutecznie w dniu 27 grudnia 2011 r.;

b) art. 30c ust. 5 pkt 1 u.z.p.p.r. w związku z pkt 4.1 zasad procedury odwoławczej Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Łódzkiego na lata 2007-2013 poprzez oddalenie skargi, mimo że informacja o negatywnym wyniku procedury odwoławczej nie została doręczona członkowi zarządu skarżącej, wskazanemu na kopercie z informacją.

W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej podkreślił, że korespondencja z rozstrzygnięciem protestu adresowana była do [...]. Sąd I instancji nie zbadał kto faktycznie odebrał przesyłkę zawierającą informację o wyniku procedury odwoławczej. Nie ustalił również czy osoba ta była upoważniona do odbioru korespondencji w spółce skarżącej. Tymczasem osobą odbierającą tą korespondencję był [...], który nie posiadał takiego upoważnienia.

Skarżąca podkreśliła, że nawet w wypadku odbioru przesyłki przez osobę upoważnioną do odbioru jej korespondencji, takie doręczenie nie mogłoby zostać uznane za skuteczne, bowiem adresatem przesyłki był członek zarządu spółki. Korespondencja została ostatecznie przekazana członkowi zarządu w dniu [...] grudnia 2011 r., wobec czego termin do wniesienia skargi do WSA został zachowany.

Skarżąca Spółka w oparciu o art. 106 § 3 p.p.s.a. wniosła o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów:

- kopert zawierających informację o wyniku procedury odwoławczej wraz ze wskazaniem adresata;

- wydruku zasad procedury odwoławczej Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Łódzkiego na lata 2007-2013.

Zarząd Województwa Łódzkiego w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła. Granice skargi są wyznaczone przez zawarte w niej podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd ten uprawniony jest bowiem jedynie do zbadania, czy podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty polegające na naruszeniu przez wojewódzki sąd administracyjny konkretnych przepisów prawa materialnego, czy też procesowego w rzeczywistości zaistniały. Zakres kontroli wyznacza zatem sam autor skargi kasacyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone.

Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego określenia podstaw kasacyjnych, co zgodnie z art. 176 p.p.s.a. oznacza obowiązek wnoszącego skargę kasacyjną powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem autora skargi kasacyjnej uchybił Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym orzeczeniu oraz uzasadnienie ich naruszenia.

Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo określać, do jakiego, zdaniem skarżącego, naruszenia przepisów prawa doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom postępowania należy dodatkowo wykazać, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie prawa materialnego może nastąpić przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu. Naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej (tzw. błąd subsumcji). Podkreślenia wymaga, że sformułowanie zarzutu błędnej wykładni przepisu prawa materialnego zawsze powinno łączyć się z wykazaniem, na czym polegało wadliwe odczytanie przez sąd pierwszej instancji znaczenia treści przepisu, a następnie konieczne jest podanie właściwego, zdaniem skarżącego, rozumienia naruszonego przepisu.

Mimo że przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określają warunków formalnych, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie skargi kasacyjnej, to należy przyjąć, że ma ono za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionej podstawy, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonej podstawy kasacyjnej (por. wyroki NSA z : 5 sierpnia 2004 r. sygn. akt FSK 299/04 z glosą A. Skoczylasa OSP 2005, nr 3, poz. 36; 9 marca 2005 r. sygn. akt GSK 1423/04 Lex nr 186863; 10 maja 2005 r. sygn. akt FSK 1657/04 Lex nr 238595; 12 października 2005 r. sygn. akt I FSK 155/05 Lex nr 173263; 23 maja 2006 r. sygn. akt II GSK 18/06 Lex nr 236385; 4 października 2006 r. sygn. akt I OSK 459/06 Lex nr 281385).

W niniejszej sprawie strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuca wyrokowi Sądu I instancji jedynie naruszenie przepisów postępowania.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nietrafny jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 26 ust. 1 i ust. 2 pkt 5 lit. b) ustawy z 12 czerwca 2003 r. – Prawo pocztowe (Dz. U. Nr 130, poz. 1188, ze zm.) polegające na przedstawieniu stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym i stwierdzenie, że informację o negatywnym wyniku procedury odwoławczej doręczono skarżącej spółce skutecznie w dniu [...] grudnia 2011 r. Stosownie do art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Z treści tego przepisu wynika, że wskazuje on wymogi, jakim winno odpowiadać uzasadnienie wyroku. Stosownie do tego przepisu uzasadnienie wyroku powinno zawierać między innymi zwięzłe przedstawienie stanu sprawy. Obowiązek "przedstawienia stanu sprawy", o którym mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a., nie można rozumieć jako obowiązku szczegółowego i drobiazgowego przedstawienia wszystkich okoliczności sprawy. Z kolei art. 26 ust. 1 i ust. 2 pkt 5 lit. b) ustawy z 12 czerwca 2003 r. – Prawo pocztowe (Dz. U. Nr 130, poz. 1188, ze zm.) stanowi, iż przesyłkę lub kwotę pieniężną określoną w przekazie pocztowym, z zastrzeżeniem ust. 2-6, doręcza się adresatowi pod adresem wskazanym na przesyłce, przekazie pocztowym lub w umowie o świadczenie usługi pocztowej. Przesyłka, jeżeli nie jest nadana na poste restante, może być także wydana ze skutkiem doręczenia osobie uprawnionej do odbioru przesyłek w podmiotach będących osobami prawnymi lub jednostkami organizacyjnymi nieposiadającymi osobowości prawnej, jeżeli adresatem przesyłki jest niebędąca członkiem organu zarządzającego albo pracownikiem danej osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej osoba fizyczna w niej przebywająca.

Przedstawienie stanu sprawy (zawarte w art. 141 § 4 p.p.s.a.) ma być "zwięzłe", co należy rozumieć w ten sposób, że sąd administracyjny powinien się odnieść wyłącznie do kwestii istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy. Uzasadnienie powinno pozwolić na prześledzenie toku rozumowania sądu, które doprowadziło go do sformułowania oceny o zasadności bądź bezzasadności skargi. Strona winna po lekturze takiego uzasadnienia mieć pewność, że sąd przeanalizował każdy z podniesionych przez nią zarzutów, konfrontując je z zebranym materiałem dowodowym, wnioskami organów co do faktów wynikających z tych dowodów, prześledził tok postępowania administracyjnego pod kątem jego zgodności z prawem i zbadał zgodność wydanego aktu administracyjnego z prawem. Sąd nie może ograniczyć się do ogólnikowych stwierdzeń czy też do przytoczenia wszystkich zarzutów bez odniesienia się do każdego z nich z osobna. Winien wyjaśnić stronie, dlaczego w świetle przepisów prawa jej stanowisko jest prawidłowe bądź nieprawidłowe (por. poglądy wyrażone w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lutego 2008 r., sygn. akt I FSK 195/07 Lex nr 464095, z dnia 29 stycznia 2008 r., sygn. akt I FSK 142/07 Lex nr 462963, z dnia 18 września 2007 r., sygn. akt I FSK 1206/06 Lex nr 65407 i z dnia 26 lipca 2007 r., sygn. akt I OSK 1281/06 Lex nr 362061). Naczelny Sąd Administracyjny uwzględniając powyższe uwagi, nie podziela zarzutu skargi kasacyjnej, że w rozpoznawanej sprawie Sąd przedstawił sprawę niezgodnie ze stanem rzeczywistym. Przeciwnie WSA przedstawił stan sprawy wyczerpująco i prawidłowo w oparciu o akta sprawy oraz wyjaśnienia złożone na rozprawie w dniu [...] marca 2012 r.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, iż skuteczne doręczenie kwestionowanej informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej nastąpiło [...] grudnia 2011 r. Powyższe warunkowało stwierdzenie WSA, iż termin do wniesienia skargi określony w art. 30c ust 2 u.z.p.p.r. upłynął w dniu [...] stycznia 2012 r. (wtorek), zaś przesyłka zawierająca skargę została nadania dzień później czyli [...] stycznia 2012 r. Mając na względzie powyższe zasadnie Sąd pierwszej instancji pozostawił skargę bez rozpatrzenia w związku z jej wniesieniem z uchybieniem terminu. Konstatacje te wynikają z analizy akt sprawy. Należy zauważyć, że WSA, który otrzymał skargę powziął wątpliwości odnośnie adresu na jaki została doręczona przesyłka zawierająca zaskarżoną uchwałę z [...] grudnia 2011 r. Wątpliwości Sądu koncentrowały się wokół rozbieżności w adresie na jaki przesyłka miała być wysłana oraz numerze pisma pomiędzy pismem przewodnim z [...] grudnia 2011 r., nr [...], a przesłaną kserokopią zwrotnego potwierdzenia odbioru nr [...] (v: zarządzenie z [...] marca 2012 r., k. 99 akt sądowych). W związku z tym Sąd wystosował do organu wezwania, w którym zażądał wyjaśnienie wskazanych wyżej kwestii dotyczących adresu na jaki przesłano skarżącej informację o negatywnym wyniku procedury odwoławczej oraz terminu w którym Spółka otrzymała cyt. uchwałę. W odpowiedzi na wezwanie WSA organ nadesłał m.in. kserokopię pierwszej strony protestu skarżącej z [...] października 2011 r. (k. 106 akt sądowych). W nagłówku tego pisma wskazano adres do korespondencji: "[...]". Należy więc przyjąć, iż z momentem wskazania przez skarżącą nowego adresu wszelką dalszą korespondencję organ winien kierować na ten właśnie adres. Nadto w nadesłanej wraz z protestem kserokopii koperty, w której go przesłano (k. 110 akt sadowych) również wynika, że skarżąca Spółka wskazała jako adres do korespondencji ul. [...]. Zaś adres [...] został odręcznie przekreślony. Należy również zauważyć, że okazany na rozprawie w dniu [...] marca 2012 r., oryginał protestu skarżącej różnił się od kopii załączonej do akt sprawy przez skarżącą (k. 11 akt sądowych) właśnie brakiem wskazania (w kopii protestu dołączonego do skargi) nowego adresu do korespondencji Spółki. Z zestawienia tych dwóch dokumentów znajdujących się w aktach sprawy tj. kopii protestu nadesłanego wraz ze skargą (k. 11 akt sądowych) z kopią protestu okazanego na rozprawie wynika, że przy tym pierwszym dokumencie w nagłówku usunięto adres do korespondencji spółki wskazany jako ul. [...]. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd Sądu pierwszej instancji, iż skarżąca spółka w dacie złożenia do organu protestu wskazała jako swój adres do doręczeń ul. [...]. Od tej daty dalszą korespondencję kierowaną przez organ do skarżącej należało kierować na adres do korespondencji przez nią wskazany.

Ze znajdującej się w aktach sprawy kserokopii zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki nr [...] wynika, że organ doręczył informację o negatywnym wyniku procedury odwoławczej na adres ul. [...]. Doręczenia tego dokonał w dniu [...] grudnia 2011 r. (k. 109 akt sądowych). Od tej daty należało liczyć 14 dniowy termin na wniesienie skargi do WSA, który upłynął [...] stycznia 2012 r., (wtorek). Złożenie skargi w dniu [...] stycznia 2012 r., skutkowało pozostawieniem jej bez rozpatrzenia stosowanie do art. 30c ust 5 pkt 1 u.z.p.p.r.

Bezzasadny jest również zarzut naruszenia art. 30c ust. 5 pkt 1 u.z.p.p.r. w związku z pkt 4.1 zasad procedury odwoławczej Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Łódzkiego na lata 2007-2013 poprzez oddalenie skargi, mimo że informacja o negatywnym wyniku procedury odwoławczej nie została doręczona członkowi zarządu skarżącej, wskazanemu na kopercie z informacją.

Jak już wyżej wykazano informację o negatywnym wyniku procedury odwoławczej skutecznie doręczno skarżącej [...] grudnia 2011 r., (k. 109 akt sądowych). Przesyłkę tę odebrał [...] co potwierdził własnoręcznym podpisem na potwierdzeniu odbioru. Autor skargi kasacyjnej kwestionując prawidłowe doręczenie, powołał się na odbiór przesyłki zawierającej informację przez osobę nieupoważnioną do odbioru. Tego stanowiska Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił.

W myśl art. 67 § 2 p.p.s.a. pisma w postępowaniu sądowym lub orzeczenia dla osoby prawnej, jak również dla jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, doręcza się organowi uprawnionemu do reprezentowania ich przed sądem lub do rąk pracownika upoważnionego do odbioru pism. Z kolei stosownie do treści art. 65 § 2 p.p.s.a. do doręczenia pism w postępowaniu sądowym przez pocztę stosuje się tryb doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym, jeżeli przepisy niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej. W oparciu o art. 131 § 2 k.p.c. zostało wydane rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 października 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym (Dz. U. Nr 190, poz. 1277). Z uwagi na treść art. 65 § 2 p.p.s.a. ww. rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości znajduje więc odpowiednie zastosowanie do doręczania pism w postępowaniu sądowym przez pocztę, o ile w tym zakresie przepisy rozdziału 4 działu III ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie stanowią inaczej. W tym miejscu należy zauważyć, że zgodnie z art. 30e u.z.p.p.r. "W zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, 150 i 152 tej ustawy". Z powyższego wynika, iż przepisy rozdziału 4 doręczenia ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy stosować odpowiednio na gruncie ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.

Przepis art. 67 § 2 p.p.s.a. określa komu należy doręczyć pisma w postępowaniu w przypadku osób prawnych, zaś § 4 rozprowadzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym wskazuje w jaki sposób ma nastąpić to doręczenie. Zgodnie z § 4 ust. 1 cyt. rozporządzenia odbierający przesyłkę potwierdza jej odbiór na formularzu potwierdzenia odbioru przez wpisanie daty otrzymania przesyłki i umieszczenie czytelnego podpisu zawierającego imię i nazwisko. Z kolei z treści § 4 ust. 2 tego rozporządzenia wynika, że pracownik operatora, pracownik sądowej służby doręczeniowej, osoba zatrudniona w sądzie lub komornik wpisuje na formularzu potwierdzenia odbioru datę doręczenia przesyłki, imię i nazwisko odbiorcy i zaznacza sposób doręczenia, co potwierdza własnoręcznym podpisem. Na stronie adresowej przesyłki doręczający wpisuje datę doręczenia, co potwierdza własnoręcznym podpisem. Wbrew zarzutom skarżącej, wyżej określone wymogi skutecznego doręczenia przesyłki zostały w sprawie spełnione, co potwierdzają akta sprawy.

Odnosząc się do zarzutu, iż [...] który odebrał w dniu [...] grudnia 2011 r., przesyłkę zawierającą informację o negatywnym wyniku procedury odwoławczej nie posiadał upoważnienia do odbierania korespondencji kierowanej do spółki wskazać, należy, że nie do przyjęcia jest nałożenie na organ doręczający obowiązku sprawdzania "za każdym razem", czy kwitujący odbiór przesyłki posiada formalne upoważnienie do obioru pism. Doręczający nie musi bowiem znać zakresu obowiązków i uprawnień osób zatrudnionych w Spółce, do której przesyłka jest adresowana i badać czy osoba odbierająca przesyłkę jest imiennie wskazaną osoba na kopercie. Przyjęcie odmiennego założenia mogłoby doprowadzić do nadmiernego opóźnienia w obiegu korespondencji (por. postanowienie NSA z 25 stycznia 2005 r., FZ 552/04). Zapewnienie prawidłowego funkcjonowania jednostek, o których mowa w art. 67 § 2 p.p.s.a. (osób prawnych) nakłada na kierujących nimi obowiązek podjęcia takich działań organizacyjnych, ażeby wykluczyć możliwość odbioru przesyłek przez osoby nieuprawnione (post. NSA z dnia 10 maja 1995 r., sygn. akt V SA 1692/94 niepubl.; post. NSA z dnia 7 lipca 2011 r., sygn. I OZ 474/11, sygn. II FSK 1456/08, baza orzeczeń nsa.gov.pl). Umocowanie osoby fizycznej do odbioru pism adresowanych do osoby prawnej może być dorozumiane (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 sierpnia 1999 r., II CKN 509/99, OSNC 2000, nr 2, poz. 42). Nie jest konieczne posiadanie przez odbierającego korespondencję pisemnego upoważnienia do dokonania tej czynności i okazywania go w chwili działania. Umocowanie wynika niejednokrotnie z charakteru pełnionej przezeń funkcji, określonej w regulacjach dotyczących sposobu organizacji i działania danej jednostki (por. postanowienie NSA z dnia 20 września 2006 r., sygn. akt II GZ 113/06). W świetle art. 67 p.p.s.a. doręczenie było skuteczne.

W świetle powyższych rozważań nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut wskazany w lit. b) petitum skargi kasacyjnej, gdyż nie ma znaczenia kto odebrał przesyłkę nawet kierowaną imiennie do członka zarządu Spółki jeżeli dokonał tego w siedzibie Spółki. Należało przyjąć, iż jest to osoba posiadająca upoważnienie do odbioru korespondencji. W związku z tym doręczenie dokonane [...] grudnia 2011 r., było skuteczne i od tego dnia należało liczyć termin do wniesienia skargi do WSA, nie zaś od dnia faktycznego przekazania przesyłki członkowi zarządu Spółki (nawet wymienionego na kopercie zawierającą przedmiotową informację).

Odnosząc się do wniosku - w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. – o przeprowadzenie dowodów uzupełniających dokumentów tj. kopert zawierających informację o wyniku procedury odwoławczej wraz ze wskazaniem adresata oraz wydruku zasad procedury odwoławczej RPO Województwa Łódzkiego na lata 2007-2013 Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że na gruncie tej sprawy nie zachodziła potrzeba wyjaśnienia wątpliwości w zakresie objętym przedmiotowym wnioskiem dowodowym, gdyż okoliczności, których udowodnienia domagała się skarżąca nie budziły wątpliwości i wynikały z materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na postawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.

Odnosząc się do wniosku autora skargi kasacyjnej o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego należy zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07 (ONSAiWSA 2008, nr 3, poz. 42) wyjaśnił, iż przepisy art. 203 i 204 p.p.s.a. nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie. Do wspomnianej kategorii należy postanowienie o pozostawieniu skargi bez rozpatrzenia.