Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 895/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-09-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargi
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Darmoń (spr.) SWSA Magda Froncisz SWSA Mirosław Bator po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 września 2021 r. sprawy ze skarg R. D., A. W., G. D. i K. M. na decyzję Wojewody z dnia 16 marca 2020 r, znak : [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargi oddala


UZASADNIENIE

Starosta Wadowicki decyzją z 23 października 2018 r., nr [...] znak: [...] orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu B. P. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, wraz z instalacjami o następujących parametrach technicznych: powierzchnia zabudowy - 161,16 m2, powierzchnia użytkowa - 159,58 m2, kubatura - 1107,10 m3, oraz budowę bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe o pojemności 9,5 m3, na działce nr [...] położonej w G.

Po rozpatrzeniu odwołań wniesionych od tej decyzji przez A. W., R. D. i G. D. - spadkobierców po zmarłej J. D. oraz przez K. M. Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 16 marca 2020 r., znak [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2020.256 - jednolity tekst), zwanej dalej kpa i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (jednolity tekst - Dz.U. 2019.1186), zwanej dalej Pb.

W jej uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w pełni podziela wyjaśnienia organu I instancji zawarte w uzasadnieniu jego decyzji.

Na stronie 53 Projektu budowlanego znajduje się projekt zagospodarowania terenu inwestycji opracowany na kopii mapy do celów projektowych, wpisanej 26 kwietnia 2018 r. do ewidencji materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, pod nr [...] Na mapie oznaczona została granica będąca przedmiotem sporu. Jest to granica pomiędzy działką inwestycyjną nr [...] a działką nr [...] położoną po północno wschodniej stronie. Literami A-D oznaczono granice opracowania, które pokrywają się z granicami uciążliwości inwestycji (obszarem oddziaływania). Obszar oddziaływania jest mniejszy niż działka nr [...] i zlokalizowany jest w odległości ok 11 m (pomiar skalówką organu odwoławczego) do wskazanej na mapie spornej granicy działek, co skutkowało nie ujęciem w postępowaniu jako stron postępowania właścicieli działki nr [...]. Wyznaczony obszar oddziaływania projektowanej inwestycji nie przekracza granicy północno-zachodniej (dz. nr [...]), lecz ponieważ się do niej zbliża, uwzględniono jej właścicieli jako strony postępowania.

Organ odwoławczy poddał analizie prawidłowość i zgodność z przepisami lokalizacji projektowanego budynku i innych elementów zagospodarowania terenu i stwierdzil prawidłowość projektu w tym zakresie. Projekt budowlany został opracowany przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia i należące do właściwych izb zawodowych. Inwestor złożył oświadczenie o posiadaniu prawa do terenu inwestycji na cele budowlane. Obsługa komunikacyjna odbywać się będzie poprzez drogę wewnętrzną, będącą współwłasnością inwestora i istniejący zjazd na powiatową drogę publiczną. Działka inwestycyjna zlokalizowana jest na terenie, na którym obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Wieprz - Uchwała Rady Gminy Wieprz Nr XXXVI 1/313/2018 - dalej mpzp z dnia 30 maja 2018 r. i położona jest w obszarze oznaczonym 2MN.7 - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Zgodnie z ustaleniami ww. mpzp intensywność zabudowy winna się mieścić w przedziale od 0,05 do 0,4, maksymalna powierzchnia zabudowy nie większa niż 40% powierzchni działki, powierzchnia biologicznie czynna nie mniejsza niż 40%. Wymagane jest 1 miejsce postojowe, które może być w garażu, wysokość budynków nie może przekroczyć 12 m, maksymalna szerokość elewacji frontowych nie może przekroczyć 20 m, dachy winny być dwuspadowe lub wielospadowe z dopuszczeniem przyczółków i naczółków, o symetrycznym kącie nachylenia połaci od 25° do 50°.

Analiza projektu budowlanego wskazuje na spełnienie ww. wymagań zapisanych w ustaleniach mpzp.

Odpowiadając na argumenty zawarte w treści odwołania, wyjaśniono: Co do zarzutu opracowania projektu budowlanego w sposób niezapewniający poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów odwołujących się z uwagi na fakt, że przebieg granicy pomiędzy działkami odwołujących się i inwestora jest sporny, organ odwoławczy w pełni podziela i podtrzymuje stanowisko organu I instancji, zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na stronie 4 tej decyzji zawarto obszerne wyjaśnienia dotyczące tego zagadnienia. Projektowany budynek i wszystkie inne elementy zagospodarowania terenu zostały zaprojektowane w znacznym oddaleniu od granicy oznaczonej na mapie jako sporna. Ustalenie w przyszłości przebiegu tej granicy nie wpłynie na prawidłowość lokalizacji inwestycji, tj. jej zgodność z obowiązującymi przepisami. Natomiast, co do informacji zawartej w treści odwołania, że także granica północno-zachodnia (w odwołaniu napisano "północna") jest granicą sporną, wyjaśniono, że dla organu administracji architektoniczno-budowlanej wiążące są dane wynikające z mapy do celów projektowych, przyjętej do zasobu geodezyjno-kartograficznego. Uprawniony geodeta opracowujący mapę jest zobligowany do wykonania jej zgodnie z przepisami i zasadami i jest to potwierdzone wpisem do ewidencji materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego - mapa nie zawiera informacji o spornym przebiegu granicy. Wyjaśniono dodatkowo, iż realizacja inwestycji każdorazowo wymaga geodezyjnego wytyczenia planowanego obiektu w terenie, w stosunku do granic działki.

Co do zarzutów odnoszących się do lokalizacji słupa sieci energetycznej napowietrznej 0,4 kV, oznaczonej na rysunku linią czerwoną przerywaną 1-3, i planowaną nową trasą tej sieci oznaczoną linia ciągłą czerwoną, wyjaśniono, że wszystkie słupy usytuowane są na terenie działek nr [...] i [...]. Roboty budowlane dotyczące tej części inwestycji nie zostały objęte wnioskiem o pozwolenie na budowę. Wydana decyzja nie dotyczy sieci energetycznej ani przyłącza prądu, zatem ta kwestia nie podlega ocenie w niniejszym postępowaniu.

Zarzut skierowany do organu I instancji o naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy w szczególności, w odniesieniu do braku projektowanego ogrodzenia jest niezrozumiały. Projekt nie przewiduje budowy ogrodzenia. Brak jest także takich informacji na rysunku projektu zagospodarowania terenu jak i w legendzie umieszczonej obok tego rysunku.

Zdaniem organu - analiza przedłożonego materiału dowodowego nie wykazała naruszenia prawa materialnego, które uprawniałoby organ administracji do zakwestionowania prawidłowości przedmiotowej inwestycji. Tym samym inwestor jest uprawniony do korzystania z prawa wynikającego z art. 4 Pb, zgodnie z którym każdy ma prawo zabudowy nieruchomości, jeżeli wykaże prawo do dysponowania terenem na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Po przeprowadzeniu analizy zgromadzonych akt sprawy nie znaleziono przesłanek do uchylenia przedmiotowej decyzji.

Zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy Pb w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, zatem wobec spełnienia wymagań - prawidłowo udzielono pozwolenia na budowę.

Dodatkowo organ odwoławczy stwierdził, że inwestycja nie narusza występujących w obszarze oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich. Zaskarżona decyzja organu I instancji jest prawidłowa, a organ właściwie ocenił zgromadzony materiał dowodowy.

Opisaną wyżej decyzję zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie:

- R. D. (sygn. II SA/Kr 895/20)

- A. W. (sygn. II SA/Kr 896/20)

- G. D. (sygn. II SA/Kr 897/20)

- K. M. (sygn. II SA/Kr 898/20).

Postanowieniami z 14 września 2021 r. wszystkie te sprawy zostały połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. II SA/Kr 895/20.

W jednobrzmiących skargach skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody Małopolskiego w całości, jak i poprzedzającej ją decyzji Starosty Wadowickiego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewodzie Małopolskiemu, a nadto o zasądzenie od Organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie postanowień art. 7, art. 8, art. 11 oraz art. 77 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji z naruszeniem reguł określonych w ww. przepisach, a w konsekwencji:

- niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy w szczególności w zakresie budowy przyłącza energetycznego i lokalizacji słupa energetycznego w tym umieszczenia ich na mapie spornej części działki (jak wynikałoby z mapy, a nie z decyzji o pozwoleniu na budowę), co do której to lokalizacji brak zgody,

- niedokonanie ustaleń odnośnie przebiegu spornej granicy pomiędzy działkami,

- nieprzeprowadzenie żadnego postępowania w zakresie faktycznego posadowienia słupa energetycznego w granicy działki, a co za tym idzie utrzymanie w mocy decyzji o pozwoleniu na budowę budynku jednorodzinnego wraz z instalacja przyłączeniową (energia elektryczna) z naruszeniem ww. przepisów, bez przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania w zakresie ustalenia prawidłowej lokalizacji budowy przyłącza energetycznego i słupa energetycznego.

Zaskarżonej decyzji zarzucono również naruszenie postanowień art. 33 ust. 1 i art. 35 prawo budowlane poprzez utrzymanie w mocy decyzji o pozwoleniu na budowę nie zawierającej wszystkich niezbędnych elementów, w tym budowy przyłącza energetycznego i słupa energetycznego, co do której inwestor nie dysponował prawidłowym, co do całego gruntu prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a złożone oświadczenie częściowo dotyczy spornego gruntu.

W uzasadnieniu skarg wskazano, że postanowienia art. 33 ust. 1 zd. pierwsze ustawy Prawo budowlane zawiera zasadę, że pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. Za wyjątki od tej zasady należy uznać sposób realizacji przyłączy, regulowany art. 29a ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym budowa przyłączy może następować albo na podstawie zgłoszenia (ust. 3), albo na podstawie przepisów prawa energetycznego, ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (art. 29a ust. 1 i 2). Tymczasem wydana decyzja (pozwolenie na budowę) nie dotyczy sieci energetycznej ani przyłącza prądu, zatem w świetle powyższej interpretacji przepisów prawa budowlanego jest wadliwa, winna zatem zostać uchylona.

Dalej zarzucono, że organ odwoławczy nie ustalił, czy inwestor dysponował prawem do terenu, w zakresie dotyczącym usytuowania przyłącza i spornego słupa (sporna granica), pomimo, że jest to niezbędne dla prawidłowej analizy czy decyzja została wydana zgodnie z przepisem art. 33 i 35 Prawa budowlanego.

Nie wiadomo na jakiej podstawie Organ II instancji dokonał ustalenia, iż ustalenie w przyszłości granicy spornej nie wpłynie na prawidłowość lokalizacji, skoro decyzja nie zawiera w tym zakresie żadnych ustaleń na podstawie których Organ tak stwierdza.

Zresztą gdyby potraktować przyłącza, jako niezbędny element pozwolenia na budowę, a co za tym idzie lokalizacje słupa energetycznego (w spornej granicy) to strefa oddziaływania budowy jest znacznie większa, a ustalenie w przyszłości spornej granicy niewątpliwie wpłynie na prawidłowość lokalizacji przyłącza energetycznego i słupa, a co za tym idzie całego zamierzenia budowlanego.

W odpowiedziach na skargi Wojewoda Małopolski wniósł o ich oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Na wstępie należy wskazać, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2.

Do dnia dzisiejszego stan epidemii nie został odwołany.

Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2020 poz. 1842 ze zmianami) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Wobec braku możliwości technicznych przeprowadzenia rozprawy zdalnej, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 24 sierpnia 2021 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 z późn. zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), dalej zwana p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Dokonawszy kontroli zaskarżonej decyzji według tak określonych kryteriów Sąd doszedł do wniosku, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a zarzuty skarg nie mogą odnieść skutku.

Stosownie do art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonej decyzji przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

W myśl ust. 3 art. 35 w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Zgodnie z powołanym wyżej art. 32 ust. 4 tej ustawy pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto:

1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;

1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2018 r. poz. 2214 oraz z 2019 r. poz. 125 i 730), jeżeli są one wymagane;

2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Organy obu instancji doszły do prawidłowego wniosku, że wszystkie wymienione wyżej warunki zostały w niniejszej sprawie spełnione i wydały decyzję uwzględniającą wniosek inwestora. W szczególności zbadano zgodność inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, kompletność projektu (w tym zakresie w trakcie postępowania dokumentację uzupełniono o rozstrzygnięcie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie w zakresie oceny oddziaływania na środowisko – w związku z położeniem inwestycji na obszarze Natura 2000 "Dolina dolnej Skawy"), sporządzenie projektu budowlanego przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia, złożenie przez inwestorkę oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Odniesiono się również do uwag pozostałych stron postępowania.

W skardze powtórzono zarzut braku dokonania ustaleń, co do przebiegu granicy działki inwestycyjnej i działki nr [...] oraz lokalizacji słupa elektrycznego. Zarzucono brak ustalenia, czy inwestor dysponował prawem do terenu, w zakresie dotyczącym usytuowania przyłącza i spornego słupa (sporna granica), pomimo, że jest to niezbędne dla prawidłowej analizy czy decyzja została wydana zgodnie z przepisem art. 33 i 35 Prawa budowlanego.

W kwestii przebiegu granicy trzeba powtórzyć za organami obu instancji, że kwestia ta nie ma wpływu na bieg postępowania i prawidłowość decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Nie mają więc racji skarżący, że "W przypadku spornych granic - jak w tej sprawie - jest oczywistym, iż w zakresie w jakim jest spor graniczny tego rodzaju oświadczenie (o prawie do dysponowania nieruchomością) nie może być skuteczne". Organ I instancji przytoczył w tym zakresie liczne orzeczenia sądów administracyjnych potwierdzające tę wykładnię, która jest jednolicie przyjmowana w orzecznictwie. Jako przykłady można podać następujące fragmenty wyroków NSA w sprawach z zakresu decyzji o pozwoleniu na budowę:

- "rację ma Sąd pierwszej instancji oraz organ odwoławczy, że kwestie związane z przebiegiem granicy nie mogły być przedmiotem badania w niniejszej sprawie" - sygn. II OSK 2929/19

- "Wadliwy jest tym samym zarzut naruszenia art. 34 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 pr. bud. o naruszeniu tych przepisów nie świadczy również powstały po wydaniu zaskarżonej decyzji ewentualny spór graniczny między skarżącym (...) a inwestorem, jak również zlecenie przez skarżącego geodecie czynności wznowienia znaków granicznych i wykonania zmian w ewidencji gruntów i budynków dla działki skarżącego" - sygn. II OSK 2989/17

- "Zakres przedmiotowy postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę, czy też zakres wznowionego postępowania w tej sprawie, jest ściśle określony przepisami pod względem przedmiotowym i właściwości organów i nie ma tu miejsca na wyjaśnianie sporów granicznych pomiędzy stronami, do czego są powołane inne organy w innym trybie i w innym postępowaniu" - sygn. II OSK 1750/11.

W powyższych okolicznościach Sąd nie dopatrzył się naruszenia art. 7 i 77 § 1 k.p.a., ponieważ ewentualny spór graniczny nie blokuje możliwości uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, nie jest nawet zagadnieniem wstępnym dla tego postępowania. Nie doszło również do naruszenia art. 33 i 35 Prawa budowlanego. Słusznie Wojewoda zwrócił uwagę, że projektowany budynek i wszystkie inne elementy zagospodarowania terenu zostały zaprojektowane w znacznym oddaleniu od granicy oznaczonej na mapie - jako sporna, zatem nawet ustalenie w przyszłości przebiegu tej granicy nie wpłynie na prawidłowość lokalizacji inwestycji, tj. jej zgodność z obowiązującymi przepisami.

Niezrozumiałe jest powoływanie się przez skarżących na przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974 roku, która nie miała zastosowania w niniejszej sprawie, podobnie jak 222 § 1 kodeksu cywilnego. Zarzuty te nie mają związku ze sprawą.

W zakresie przyłącza energetycznego skarżący podkreślają, że art. 33 ust. 1 zd. pierwsze ustawy Prawo budowlane zawiera zasadę, że pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. Za wyjątki od tej zasady należy uznać sposób realizacji przyłączy, regulowany art. 29a ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym budowa przyłączy może następować albo na podstawie zgłoszenia (ust. 3), albo na podstawie przepisów prawa energetycznego, ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (art. 29a ust. 1 i 2). Stanowisko to Sąd w pełni podziela. Nie podziela natomiast wniosku, że skoro wydana decyzja (pozwolenie na budowę) nie dotyczy sieci energetycznej ani przyłącza prądu, to jest wadliwa i winna zostać uchylona.

Prawdą jest, że wydana decyzja nie dotyczy sieci energetycznej ani przyłącza prądu, co wyraźnie zaznaczono na projekcie zagospodarowania działki (k. 53 projektu budowlanego. Jednak trzeba podkreślić, że już przed wydaniem decyzji organu I instancji inwestorka dokonała na podstawie art. 29a ustawy Prawo budowlane zgłoszenia w tym zakresie (zgłoszenie z 21 sierpnia 2018 r., przyjęte przez Starostę Wadowickiego bez sprzeciwu). O ile można mieć zastrzeżenia do pozwolenia na budowę nie obejmującego w ogóle robót związanych z przyłączem elektrycznym, o tyle zastrzeżenia takie tracą na aktualności gdy w dacie wydawania takiego pozwolenia możliwość realizacji tych przyłączy wynika z przyjętego bez sprzeciwu zgłoszenia. Część inwestycji będzie realizowana na podstawie pozwolenia na budowę, a część na podstawie zgłoszenia, na co zezwalają powołane wyżej przepisy. W tej sytuacji trzeba zgodzić się z organami obu instancji, że kwestia lokalizacji słupa sieci energetycznej i przyłącza nie podlegała ocenie w niniejszym postępowaniu.

Jak wynika z powyższych rozważań zaskarżona decyzja okazała się prawidłowa, a zarzuty podnoszone przez skarżących nieskuteczne. Dlatego też Sąd oddalił skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.