Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 400/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2017-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 306 a
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Skowrońska-Pastuszko Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski Sędzia WSA Dariusz Skupień (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Danuta Chorabik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2017 r . sprawy ze skargi H.O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia - zgody na wykreślenie hipoteki przymusowej 1. Uchyla w całości zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Burmistrza z dnia [...] r. nr [...]. 2. Zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 614,00 zł (sześćset czternaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. 3. Postanawia zwrócić skarżącemu z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim kwotę 1900 zł (tysiąc dziewięćset złotych) tytułem nadpłaconego wpisu.


UZASADNIENIE

Skarżący H.O. reprezentowany przez adwokata wniósł skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2017r., nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...] Burmistrza odmawiające skarżącemu wydania zaświadczenia - zgody na wykreślenie hipotek przymusowych.

W rozpoznawanej sprawie wystąpił następujący stan faktyczny.

Skarżący pismem z dnia [...] stycznia 2017r.,które zostało złożone zostało do Urzędu Miasta i Gminy [...] stycznia 2017r., wniósł o umorzenie zaległości podatkowej, wskazując, że zaległości podatkowe za okres od 2000r. do 2008r. uległy przedawnieniu, dlatego też wniósł o wyrażenie zgody na wykreślenie hipotek przymusowych. Przywołał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 października 2013r., SK 40/17 oraz orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczące art.70 § 8 Ordynacji podatkowej ( k. 26-27 akt adm.).

Postanowieniem z dnia [...] maja 2017r., Burmistrz, wszczął postępowanie w sprawie wniosku skarżącego z dnia [...] stycznia 2017r., o umorzenie zaległości podatkowej ( k. 23 akt adm.).

Pismem z dnia [...] maja 2017r., które zostało złożone organowi 31 maja 2017r., skarżący zmodyfikował swój wniosek, wnosząc o wydanie zaświadczenia – zgody

na wykreślenie hipoteki przymusowej za lata 2003 – 2008. W uzasadnienie podkreślając, że żąda wykreślenia zobowiązania łącznie z odsetkami z mocy prawa oraz wykreślenia hipotek ( k. 6 akt. adm.).

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2017r., Burmistrz działając na podstawie art.216 i art.217 § 1 i § 2 w związku z art. 306c Ordynacji podatkowej, odmówił wydania zaświadczenia – zgody na wykreślenie hipoteki przymusowej opartej na tytułach wykonawczych nr:

- [...] z dnia [...] sierpnia 2008 roku na kwotę 97 314,90 zł zabezpieczającą zobowiązanie podatkowe za okres 2003-2005 r.,

- [...] z dnia [...] grudnia 2008 na kwotę 81 930,00 zł zabezpieczającą zobowiązania podatkowe za okres 2006-2008 r.

W uzasadnieniu swojego postanowienia Burmistrz wskazał na posiadanie przez skarżącego zaległości podatkowych za lata 2003 - 2008, które organ I instancji zabezpieczył dwoma hipotekami przymusowymi w księdze wieczystej nr [...]. Pierwsza hipoteka przymusowa została zabezpieczona wpisem w tej księdze w dniu [...].09.2005 r. na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...].08.2005 r. nr [...] i obejmowała zaległości podatkowe za lata 2003-2005 w kwocie 97 314,90 zł oraz należne odsetki. Wpisem z dnia [...].03.2009 r. Sąd Rejonowy Wydział Ksiąg Wieczystych zabezpieczył zaległości podatkowe za lata 2006-2008 w kwocie 81 930,00 zł hipoteką przymusową na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Burmistrza. Organ I instancji podkreślił, że zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązania podatkowe przedawniają się z upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Wyjątek stanowi zabezpieczenie zobowiązań podatkowych hipoteką przymusową. Zgodnie z art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej nie ulegają przedawnieniu zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką lub zastawem skarbowym, jednakże po upływie terminu przedawnienia zobowiązania te mogą być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki lub zastawu. Podniósł, że art.70 § 8 Ordynacji podatkowej nadal jest częścią obowiązującego prawa i w związku z tym jest stosowany przez organy podatkowe. Natomiast orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego wydane w sprawie SK 40/12 dotyczyło obowiązującej do końca 2002 roku regulacji z art.70 § 6 Ordynacji podatkowej. Uznanie za niekonstytucyjny art. 70 § 6 Ordynacji podatkowej,

nie oznacza niezgodności z Konstytucją art.70 § 8 Ordynacji podatkowej. W związku z powyższym organ I instancji odmówił wydania zaświadczenia – zgody na wykreślenie hipotek przymusowych.

Na postanowienie to skarżący wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego zażalenie.

W uzasadnieniu skarżący odwołał się do uzasadnień zawartych w swoich poprzednich pismach, nie zgadzając się ze stanowiskiem organu I instancji, konsekwentnie podnosząc, że art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej jest niekonstytucyjny.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze (zwane dalej SKO ) uznało postanowienie Burmistrza za prawidłowe.

Na to postanowienie SKO skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika - adwokata wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił, naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 100 ustawy

o Księgach Wieczystych, a polegające na jego błędnej wykładni i przyjęcie,

że Trybunał Konstytucyjny tylko pośrednio wskazał na niekonstytucyjność art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej, nie orzekając wyraźnie o jego nieobowiązywaniu w sytuacji gdy wobec ugruntowanego orzecznictwa stwierdzona przez Trybunał Konstytucyjny cecha niekonstytucyjności odnosi się także do art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej

w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2003 r., a zatem zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem obowiązującego prawa.

Organ w udzielonej odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.

z 2017 r. poz. 1369) – zwanej P.p.s.a., sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Sąd badał zatem zgodność zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Wskazać też trzeba, że zgodnie z 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a., wyeliminowanie przez sąd administracyjny z obrotu prawnego zaskarżonego aktu wydanego przez organ administracji publicznej następuje po stwierdzeniu: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego bądź innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Oceniając zaskarżone postanowienie według powyższych kryteriów i na podstawie przedłożonych ze skargą akt sprawy Sąd stwierdził wydanie tego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji

z naruszeniem prawa procesowego w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy, powodującym konieczność wyeliminowania obu postanowień z obrotu prawnego.

W ocenie Sądu w pierwszej kolejności, organy powinny w pierwszej kolejności rozstrzygnąć, mając na uwadze zgłoszone przez skarżącego żądania, czy właściwym co do całego wniosku skarżącego było procedowanie w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń, a taka podstawa prawna - art.306c Ordynacji podatkowej została w postanowieniu organu I instancji z dnia [...] czerwca 2017r. wskazana.

W rozpoznawanej sprawie, organ pierwszej instancji ponownie rozpoznający sprawę musi ustalić dokładnie czego domaga się skarżący, czy domaga się wydania zaświadczenia, czy też zgody na wykreślenie hipoteki. Skarżący bowiem wystąpił do organu pierwszej instancji z wnioskiem o wydanie zaświadczenia - zgody na wykreślenie hipoteki przymusowej, jednak są to dwa żądania. Jedno dotyczy wydania zaświadczenia, natomiast drugie wyrażenia zgody na wykreślenie hipoteki. Wydanie zaświadczenia następuje w trybie art. 306a § 1 i następne Ordynacji podatkowej, natomiast wyrażenie zgody przez wierzyciela na wykreślenie hipoteki jest czynnością cywilnoprawną, a nie działaniem z zakresu administracji publicznej, i dotyczy wszystkich wierzycieli, w tym także wierzycieli publicznoprawnych.

Hipoteka przymusowa powstaje przez dokonanie wpisu do księgi wieczystej (art. 35 § 1 O.p.). Wpisu hipoteki przymusowej do księgi wieczystej dokonuje właściwy sąd rejonowy na wniosek organu podatkowego (art. 35 § 3 O.p.). Zgodnie z art.94

i art.100 ustawy z dnia 6 lipca 1982r. księgach wieczystych i hipotece ( Dz. U.

z 2013r., poz. 707 ze zm.), wygaśnięcie wierzytelności zabezpieczonej hipoteką pociąga za sobą wygaśnięcie hipoteki, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej, w razie wygaśnięcia hipoteki wierzyciel obowiązany jest dokonać wszelkich czynności umożliwiających wykreślenie hipoteki z księgi wieczystej. Wpis potrzebny do usunięcia niezgodności między treścią księgi wieczystej a rzeczywistym stanem prawnym może nastąpić, gdy niezgodność będzie wykazana orzeczeniem sądu lub innymi odpowiednimi dokumentami (art. 31 ust. 2 u.k.w.h.). Takim dokumentem może być zaświadczenie organu podatkowego (wierzyciela), w którym np. stwierdzi,

że wierzytelność zabezpieczona hipoteką wygasa wskutek zapłaty.

Jednak w przypadku gdy, z dostępnych organowi danych wynika, że wpisy hipotek przymusowych w księdze wieczystej nieruchomości istnieją, a zatem zabezpieczenie wierzytelności nadal trwa, organ nie może zaświadczyć, że wpisy takie są błędne,

a hipoteka powinna być wykreślona. Wydając lub odmawiając wydania zaświadczenia o żądanej treści organ podatkowy nie bada zasadności wpisu hipoteki przymusowej, lecz wyłącznie to czy taki wpis istnieje. Należy w tym miejscu wskazać, że wpisu (wykreślenia) hipoteki przymusowej dokonuje właściwy sąd rejonowy. Skutkuje to tym, że w sprawie wpisu hipoteki przymusowej do księgi wieczystej prowadzone jest postępowanie sądowe (przed sądem wieczystoksięgowym), a nie podatkowe. Po wygaśnięciu wierzytelności zabezpieczonej hipoteką i odmowie dokonania przez wierzyciela czynności umożliwiającej wykreślenie hipoteki, dłużnik może domagać się wykreślenia wpisu w drodze powództwa ( art.10 w zw. z art. 100 ustawy o księgach wieczystych i hipotece). Wierzyciel hipoteczny w tym wierzyciel publicznoprawny w takiej sprawie występuje jako strona postępowania pozbawiona atrybutów władczych (por. wyrok. Sądu Najwyższego z dnia 16 listopada 1998 r. sygn. akt I CKN 885/97 - ONS z 1999, Nr 4, poz. 84).

Podkreślić również należy, że problematykę związaną z wydawaniem przez organy podatkowe zaświadczeń regulują wyłącznie przepisy procesowe zawarte w Dziale VIII A Ordynacji podatkowej, przepisy te nie odsyłają w tym zakresie do stosowania innych procedur np. administracyjnej czy cywilnej. Przepisy Ordynacji podatkowej nie nakazują badania czy podlegające urzędowemu stwierdzeniu fakty lub stany prawne naruszają bądź nie naruszają przepisy kodeksu cywilnego czy innych ustaw (patrz Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie w wyroku z dnia 4 sierpnia 2016 r. II FSK 1978/14).

Z pisma skarżącego wynika, że jego żądanie w części dotyczącej wydania zaświadczenia de facto zmierza, do stwierdzenia, że zobowiązania uległy przedawnieniu. W tym też zakresie skarżący powołał na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 8 października 2013 r., sygn. akt SK 40/12, w którym Trybunał uznał przepis art. 70 § 6 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2002 r. za niezgodny z art. 64 ust. 2 Konstytucji RP.

Odwołując się do adekwatnych przepisów prawa należy wskazać, iż zgodnie z art. 306a § 1 O.p. organ podatkowy wydaje zaświadczenia na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie.

Zaświadczenie wydaje się, jeżeli:

1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa;

2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny

w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (art. 306a § 2 O.p.).

Zaświadczenie potwierdza stan faktyczny lub prawny istniejący w dniu jego wydania. (art. 306a § 3 O.p.).Zaświadczenie wydaje się w granicach żądania wnioskodawcy (art. 306a § 4 O.p.). W przypadkach, o których mowa w art. 306a § 2, organ podatkowy jest obowiązany wydać zaświadczenie, jeżeli chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów lub z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ podatkowy, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w niezbędnym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 306b § 1 i 2 O.p.). Pojęcie zaświadczenia nie zostało zdefiniowane we wskazanych przepisach. W doktrynie i orzecznictwie funkcjonuje pogląd, że zaświadczenie jest to środek dowodowy należący do czynności faktycznych lub czynności materialno-technicznych, niemających cech aktu administracyjnego (por. C. Kosikowski (w:) C. Kosikowski, H. Dzwonkowski, A. Huchla, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2003, s. 732 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 kwietnia 2000 r., sygn. akt I SA/Gd 433/98, OSP 2001, Nr 6, poz. 84). Przyjmuje się również, że w postępowaniu

o wydanie zaświadczenia organ podatkowy nie rozstrzyga co do istoty w całości ani też w części żadnej sprawy administracyjnej, a zaświadczenie nie jest decyzją

w rozumieniu art. 207 Ordynacji podatkowej. (vide: J. Zubrzycki (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa. Komentarz 2012, Oficyna Wydawnicza UNIMEX, s. 1233).

Jak wynika z przywołanych powyżej przepisów prawa, podstawą do wydania zaświadczenia przez dany organ podatkowy są wyłącznie prowadzone przez niego ewidencje, rejestry lub inne dane znajdujące się w jego posiadaniu. Zatem organ wydaje bądź odmawia wydania wnioskowanego zaświadczenia, opierając się na danych zapisanych w dokumentacji danego podatnika, a wynikające z powyższych rejestrów informacje determinują możliwość wydania zaświadczenia o określonej treści. Jak trafnie wskazał m.in. WSA w Bydgoszczy w wyroku z dnia 16 września 2014 r. (sygn. akt I SA/Bd 784/14) zaświadczenie jest aktem wiedzy, a nie woli organu i nie ma charakteru prawotwórczego. Zaświadczenie nie rozstrzyga bowiem żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Zaświadczenie potwierdza jedynie istnienie określonego stanu na podstawie posiadanych już danych. Odnosi się ono do zbadania okoliczności wynikających z istniejących ewidencji, rejestrów i innych danych będących

w posiadaniu organu. W orzecznictwie przyjmuje się, że wydanie zaświadczenia jest czynnością materialno-techniczną i zarazem urzędowym potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego. Odzwierciedla stan wiedzy organów odnośnie faktów czy stosunków prawnych, które wprost wynikają ze stosownych rejestrów, ewidencji i innych baz danych. Nie rozstrzyga ono o żadnych prawach lub obowiązkach i nie może tworzyć nowej sytuacji prawnej. Zaświadczenie nie może rozstrzygać czegokolwiek, zwłaszcza o istnieniu lub nieistnieniu obowiązku. Jest zatem wyłącznie przejawem tego, co zawarte jest w źródłach, na których bazuje organ wydający zaświadczenie. W tym wypadku organ pełni funkcję dysponenta bazy danych, na podstawie których przepisy ustawy nakazują mu wydawanie zaświadczeń, a nie organu rozstrzygającego w sposób władczy o obowiązkach podatnika, wynikających z materialnych norm prawa podatkowego (zob. też wyrok WSA w Białymstoku z dnia 15 grudnia 2009 r., II SA/Bk 493/09, LEX nr 582926). Przed wydaniem zaświadczenia, organ podatkowy może przeprowadzić

w niezbędnym zakresie postępowania wyjaśniające, jednakże postępowanie to dotyczy danych pozostających w dyspozycji organu mającego wydać zaświadczenie. Uproszczony charakter tego postępowania wyklucza stosowanie zasady dopuszczenia jako dowód wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, tj. zasady określonej w art. 180 § 1 O.p. oraz innych reguł gromadzenia dowodów, które uregulowane zostały w przepisach Działu IV Ordynacji podatkowej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 stycznia 2006 r., sygn. akt I FSK 528/05 dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, należy stwierdzić, że skarżący we wniosku w części dotyczącej wydania zaświadczenia stwierdzającego wygaśnięcie zobowiązań podatkowych na skutek ich przedawnienia, domagał się w istocie merytorycznego rozstrzygnięcia kwestii zaległości podatkowych w oparciu o materialne normy prawa materialnego, tj. uznania przez organ podatkowy art. 70 § 8 O.p. za niekonstytucyjny i stwierdzenia, że jego zobowiązania w podatku od nieruchomości zabezpieczone hipotecznie uległy przedawnieniu. W tym miejscu w ślad za wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 2 grudnia 2016 r., sygn. akt I SA/Kr 1336/16 oraz przywołanym powyżej wyrokiem WSA w Bydgoszczy należy wskazać na pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażony w wyroku z dnia 15 lutego 2012 r. (sygn. akt II FSK 1533/10 dostępny j.w.), z którym skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni się zgadza, że przedmiotem postępowania o wydanie zaświadczenia nie może być analizowanie zmian w stanie prawnym i wyprowadzanie z tego odpowiednich wniosków ani też dokonywanie ocen prawnych. Na postępowanie wyjaśniające, poprzedzające wydanie zaświadczenia lub odmowę jego wydania, składają się jedynie czynności materialno-techniczne. W ramach takiego postępowania organ bada, jakiego rodzaju źródło może zawierać żądane dane, a także czy dane te dotyczą stanu faktycznego bądź stanu prawnego, którego poświadczenia żąda wnioskodawca. Nie można drogą zaświadczenia wywołać skutków kształtujących stosunki prawne, tj. przyznać albo ograniczyć, bądź pozbawić uprawnienia, bądź też nałożyć, zdjąć lub ograniczyć obowiązki (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23 marca 2006 r., sygn. akt I SA/Wa 1356/04, oraz z 21 listopada 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 1612/08, a także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 19 stycznia 2010 r., sygn. akt I SA/Gd 834/09 (dostępne j.w.).

W ramach instytucji objętej art. 306a w zw. z art. 306e Ordynacji podatkowej nie można żądać stwierdzenia przedawnienia zaległości podatkowej, nie jest to bowiem przedmiot tego postępowania. Tym bardziej organ nie może na tym etapie postępowania badać wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 8 października 2013 r., sygn. akt SK 40/12 i jego wpływu na zobowiązanie podatkowe ( tak NSA w wyroku

z dnia 25 lipca 2017 r.II FSK 670/17).

Postępowanie w przedmiocie wydania zaświadczenia wyklucza potwierdzanie okoliczności spornych. Nie rozstrzyga żadnej sprawy podatkowej ani nie kształtuje bezpośrednio stosunku podatkowoprawnego. Jest więc postępowaniem

o charakterze administracyjnym, uproszczonym i w znacznym stopniu odformalizowanym ( patrz wyrok WSA w Gliwicach z 6.08.2013 r., I SA/Gl 1156/12).

Organy ponownie rozpoznając wniosek skarżącego z dnia [...] stycznia 2017r zmodyfikowany pismem z dnia [...] maja 2017r., uwzględnią wyżej wskazane przez sąd poglądy, w szczególności wyjaśnią dokładnie czego domaga się skarżący, czy domaga się wydania zaświadczenia, czy też zgody na wykreślenie hipoteki. Jak wyżej wskazano do wyrażenia zgody na wykreślenie hipoteki nie ma zastosowania instytucja zaświadczenia uregulowana w Dziele VIII A Ordynacji podatkowej.

Z tych wszystkich względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art.135 p.p.s.a. Sąd uchylił postanowienia organów I i II instancji.

O kosztach postępowania w punkcie II wyroku orzeczono na zasadzie art. 200 P.p.s.a. w związku z art. 205 § 2 P.p.s.a., zasądzając na rzecz strony skarżącej kwotę 480 zł stosownie do § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800, z późn. zm.), a także kwotę stanowiąca wysokość uiszczonego wpisu sądowego 100 zł oraz zwrotu 34 zł tytułem poniesionych opłat skarbowych od udzielonych pełnomocnictw.

W punkcie III wyroku zwrócono skarżącemu nadpłacony wpis, albowiem

stosownie do § 2 pkt 1 Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 16 grudnia 2003 (Dz.U. Nr.221, poz.2193 ze zm.)

w postępowaniu dotyczącym skarg wniesionych na postanowienia wydane

w postępowaniu administracyjnym wpis wynosi 100 zł .