Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1419/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2015-03-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6259 Inne o symbolu podstawowym 625
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Klotz po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. Sz. na czynność [...] Centrum Obsługi Finansowej – Poczta Polska S.A. w [...] w przedmiocie naliczenia opłaty abonamentowej postanawia 1. odrzucić skargę, 2. odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] listopada 2014 r. L. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na czynność [...] Centrum Obsługi Finansowej – Poczta Polska S.A. w [...]w przedmiocie naliczenia opłaty abonamentowej za lata [...],[...],[...],[...],[...] oraz za miesiąc [...] i [...] [...] r. w raz z odsetkami wobec tego, że skarżący wyrejestrował odbiornik [...] z dniem [...] grudnia 2008 r.

Zdaniem L. Sz. nie miał on obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej, bowiem po [...] grudnia 2008 r. nie miał on zarejestrowanego na siebie odbiornika [...], a nadto nie został poinformowany przez Pocztę Polską S.A. o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego.

Jednocześnie skarżący zwrócił się do Sądu z wnioskiem o zwolnienie z kosztów sądowych, który złożył na osobnym druku – formularzu PPF stanowiącym załącznik do skargi.

W udzielonej odpowiedzi na skargę [...] Centrum Obsługi Finansowej – Poczta Polska S.A. w [...] wniósł o jej odrzucenie ewentualnie o oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Rozpoznając sprawę sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy przedmiot skargi podlega kontroli tego sądu. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w ustawie z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej powoływanej jako p.p.s.a., zgodnie z którą sądy administracyjne w zakresie swej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej.

Kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne ma charakter ograniczony, gdyż objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie.

Zgodnie z art. 3 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.

Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że przedmiotem skargi nie jest decyzja, postanowienie, czy inny akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 P.p.s.a. Jak wynika z treści skargi intencją skarżącego było poddanie kontroli sądu czynności Poczty Polskiej S.A. polegającej, zdaniem skarżącego, na bezprawnym naliczeniu opłaty abonamentowej. W ocenie Sądu, podjęta przez Pocztę Polską S.A. czynność w formie wymiany korespondencji ze skarżącym nie mieści się w zakresie kognicji sądu administracyjnego.

Uznać wobec tego należy, że taki rodzaj czynności nie mieści się w katalogu aktów lub czynności podlegających zaskarżeniu do sądów administracyjnych - skargę na czynność [...]Centrum Obsługi Finansowej – Poczta Polska S.A. w [...] w przedmiocie naliczenia opłaty abonamentowej za lata [...],[...],[...],[...],[...] oraz za miesiąc [...] i [...] [...] r. w raz z odsetkami wobec tego, że skarżący wyrejestrował odbiornik [...] z dniem [...] grudnia 2008 r., nie będącą ani decyzją administracyjną, ani postanowieniem wydanym w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym, ani innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej - uznać należy za niedopuszczalną.

Jest to pismo informujące i jako takie nie stanowi aktu administracyjnego, tzn. nie zawiera trzech decydujących o takim charakterze pisma cech, tj. nie jest władczym przejawem woli organu administracji publicznej - władczym rozstrzygnięciem, lecz jest oświadczeniem, nie wskazuje podstawy prawnej takiego rozstrzygnięcia, a przede wszystkim nie rozstrzyga konkretnej sprawy administracyjnej w stosunku do konkretnej osoby fizycznej, a jedynie w sposób generalny wyjaśnia tryb wnoszenia odwołania.

Ponadto należy zauważyć, że ani Poczta Polska S.A., która jest spółką Skarbu Państwa, ani [...] Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. nie są uprawnieni w niniejszym postępowaniu do wydawania orzeczeń bądź innych aktów lub dokonania czynności wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a p.p.s.a., na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Z przepisów ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych wynika, że dyrektor Centrum Obsługi Finansowej jako wierzyciel w rozumieniu ustawy egzekucyjnej (na podstawie art. 7 ust. 5 ustawy o opłatach abonamentowych i art. 1a pkt 13 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zgodnie z którym wierzycielem jest "podmiot uprawniony do żądania wykonania obowiązku (...) w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym") – wysyła upomnienie, a następnie wystawia tytuł wykonawczy, który kieruje do organu egzekucyjnego. Na podstawie stosownego wniosku i tytułu wykonawczego organ ten wszczyna egzekucję administracyjną (art. 26 § 1 i § 5 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji; por. wyrok TK z dnia 16 marca 2010 r., K 24/08).

W rozpatrywanej sprawie został wystawiony w dniu [...] marca 2014 r. tytuł wykonawczy w celu wyegzekwowania od skarżącego należności przez właściwy organ egzekucyjny (por. pismo Poczty Polskiej - Centrum Obsługi Finansowej z dnia [...] grudnia 2014 r.).

Z uwagi na odrzucenie skargi, Sąd, na podstawie art. 247 p.p.s.a. odstąpił od merytorycznego rozpatrywania wniosku o przyznanie prawa pomocy. Zgodnie z treścią wskazanego powyżej przepisu prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd, iż o oczywistej bezzasadności skargi świadczy niemożność jej rozpoznania pod względem merytorycznym i w sytuacji zakwalifikowania skargi do odrzucenia sąd I instancji jest uprawniony do uznania takiej skargi za oczywiście bezzasadną w rozumieniu art. 247 p.p.s.a., a to z kolei uzasadnia oddalenie wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy na tym etapie postępowania sądowego (por. np. postanowienie NSA z dnia 28.03.2012 r., II GZ 101/12, LEX nr 1145541).

Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji.