Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 102/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2019-11-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: *Stwierdzono, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art.3, art.4, art.13
journal: Dz.U. 2018 poz 1330
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Bogumiła Kalinowska (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska, sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, Protokolant: referent Krzysztof Erbel, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 6 listopada 2019 r. sprawy ze skargi L. Ż. na bezczynność Burmistrza Gminy M. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Burmistrza Gminy M. do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 7 lutego 2019 r. w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku; II. stwierdza, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Burmistrza Gminy M. na rzecz skarżącego kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 kwietnia 2019 r. na bezczynność Burmistrza Gminy M. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej skarżący L. Ż. wniósł o zobowiązanie Burmistrza Gminy M. do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi, zobowiązanie organu do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając naruszenie art. 13 ust. 1, art. 13 ust. 2 i art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skarżący podał, że wnioskiem z dnia 7 lutego 2019 r. zwrócił się do Burmistrza o udostępnienie informacji publicznej w postaci wszelkiej dokumentacji dotyczącej korespondencji pomiędzy tym organem a D. Urzędem Marszałkowskim dotyczącej spółki A, właściciela spalarni odpadów medycznych i weterynaryjnych, wraz z wymienieniem nazwy oraz wskazania daty dokumentów, które znajdują się w aktach dotyczących tych kwestii. Jednocześnie zwrócił się o przesłanie kopii dokumentów na adres domowy lub drogą elektroniczną. Skarżący wyjaśnił, że do dnia złożenia skargi, organ administracji publicznej nie udostępnił żądanej informacji.

Burmistrz Gminy M. w dniu 23 maja 2019 r. przesłał do tut. Sądu skargę na bezczynność organu, bez odpowiedzi na skargę i akt administracyjnych sprawy.

Zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału z dnia 30 maja 2019 r., 26 czerwca 2019 r. i 17 lipca 2019 r. tut. Sąd wezwał Burmistrza do nadesłania odpowiedzi na skargę wraz z odpisem oraz akt administracyjnych sprawy.

Burmistrz powyższe wezwania pozostawił bez odpowiedzi.

Pismem z dnia 8 lipca 2019 r. skarżący wniósł o wymierzenie organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.

Zarządzeniem z dnia 14 sierpnia 2019 r. organ został wezwany do ustosunkowania się względem złożonego wniosku o wymierzenie grzywny. Organ nie zajął stanowiska w tej sprawie.

Postanowieniem z dnia 9 września 2019 r. sygn. akt IV SO/Wr 185/19 WSA we Wrocławiu wymierzył Burmistrzowi grzywnę w kwocie 500 zł.

Do dnia wydania wyroku odpowiedź na skargę oraz akta administracyjne sprawy nie zostały nadesłane przez Burmistrza.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej p.p.s.a.), kontrola – o której mowa powyżej – obejmuje m. in. orzekanie w sprawie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Jak wynika zaś z art. 3 § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Do takich zaś spraw należy postępowanie prowadzone w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Podstawą oceny zasadności skargi na bezczynność zawsze będzie stan faktyczny istniejący w dacie orzekania (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 września 2013 r., sygn. akt II OSK 1591/13 oraz z dnia 27 maja 2015 r., sygn. akt I OSK 2331/13, dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W rozpatrywanej sprawie zaskarżeniu podlegała bezczynność związana z udostępnieniem informacji publicznej. Jak wynika z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1330, dalej przywoływana jako "u.d.i.p."), każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych tym aktem prawnym. Stosownie zaś do treści art. 2 ust. 1 u.d.i.p., prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, który wprowadza w tym zakresie pewne ograniczenia związane z ochroną informacji niejawnych oraz innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego.

W myśl art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Do wymienionego katalogu zaliczają się w szczególności organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Przepisy powołanej ustawy nakładają na podmioty dysponujące informacjami publicznymi obowiązek ich udostępnienia bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). W przypadku, gdy informacja publiczna nie może zostać udostępniona w czternastodniowym terminie, należy powiadomić wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni się informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2).

Mając powyższe regulacje na uwadze należy podkreślić, że w toku oceny zasadności skargi w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej sąd administracyjny zobowiązany jest do ustalenia, czy podmiot, do którego skierowano wniosek był zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, czy dane, o które wnioskowała strona skarżąca, miały charakter informacji publicznej oraz czy żądanie wnioskodawcy zostało rozpatrzone w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami tj. w formie i w terminie wynikających z regulacji ustawowej.

W przedmiotowej sprawie należy stwierdzić, że Burmistrz Gminy– jako podmiot, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. – zobowiązany jest do udostępniania informacji publicznych. Natomiast skarżący złożył w dniu 7 lutego 2019 r. do organu wniosek o udzielenie informacji publicznej na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W skardze wnioskodawca wskazał, że do dnia złożenia skargi organ administracji publicznej nie udostępnił żądanej informacji, jak również nie wydał decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej. Natomiast Burmistrz do dnia wydania wyroku nie nadesłał akt administracyjnych sprawy, nie udzielił odpowiedzi na skargę, jak również nie poinformował o rozpoznaniu wniosku skarżącego. Należało zatem przyjąć, że do dnia wyrokowania przez tutejszy Sąd, organ nie udostępnił oczekiwanej przez stronę informacji ani nie załatwił sprawy w inny, prawem przewidziany sposób. W tym miejscu należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 55 § 2 p.p.s.a., jeżeli organ nie przekazał sądowi skargi mimo wymierzenia grzywny, sąd może na żądanie skarżącego rozpoznać sprawę na podstawie nadesłanego odpisu skargi, gdy stan faktyczny i prawny przedstawiony w skardze nie budzi uzasadnionych wątpliwości. W rozpatrywanej sprawie nie budzi wątpliwości fakt złożenia przez skarżącego wniosku z dnia 7 lutego 2019 r. o udzielenie informacji publicznej oraz nieudzielenie przez Burmistrza odpowiedzi na ten wniosek.

Wobec powyższego zasadny jest zarzut skarżącego odnośnie bezczynności Burmistrza w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 7 lutego 2019 r. Należało zatem stwierdzić, że organ dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku skarżącego z dnia 7 lutego 2019 r., dopuszczając się tym samym naruszenia art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Stąd też Sąd, działając na zasadzie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 7 lutego 2019 r. w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku (punkt I sentencji wyroku).

Poddając analizie uchybienie w zakresie nieudostępnienia informacji publicznej należało wziąć pod uwagę, że organ pozostał całkowicie bierny w rozpatrzeniu wniosku skarżącego z dnia 7 lutego 2019 r., pomimo że wniosek powinien rozpoznać do dnia 21 lutego 2019 r. Zwłoka w rozpoznaniu wniosku skarżącego wynosi zatem 8 miesięcy. W związku z tak znacznym przekroczeniem terminu do rozpoznania wniosku skarżącego i nie wyjaśnieniem przez organ tej okoliczności należało uznać, że bezczynność podmiotu zobowiązanego miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, o czym na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. orzeczono w punkcie II sentencji wyroku.

Jednocześnie Sąd wskazuje, że w ramach jego kompetencji nie mieści się uprawnienie do zobowiązania organu do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie.

Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie III wyroku, dotyczące kosztów postępowania sądowego, obejmujących wpis od skargi w kwocie 100 złotych, podjęte zostało na mocy art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a.