Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 540/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-01-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, , Sędzia WSA Leszek Kamiński, Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), , Protokolant Anna Mężyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi Gminy J. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2005 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania postępowania egzekucyjnego skargę oddala


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2005 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 23 § 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. dz. U. z 2002 r. Nr 110 poz. 968) po rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] stycznia 2005 r. Wójta Gminy J. o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] w sprawie wykonania obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...], odmówił wstrzymania postępowania egzekucyjnego w sprawie.

Organ I instancji wskazał, że zgodnie z art. 23 § 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ egzekucyjny ma prawo w przypadkach szczególnie uzasadnionych wstrzymać prowadzone postępowanie egzekucyjne. Dalej organ podniósł, że w sprawie nie zachodzi szczególny przypadek uzasadniający wstrzymanie postępowania egzekucyjnego, z uwagi na to, że inwestor na żadnym z etapów prowadzonego postępowania administracyjnego nie wykazał się skutecznym działaniem prowadzącym do naprawienia powstałego w wyniku prowadzenia robót inwestycyjnych stanu rzeczy, a jednocześnie będącego podstawą wszczęcia postępowania egzekucyjnego.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył inwestor – Wójt Gminy J. . Postanowieniu zarzucił naruszenie art. 23 § 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez nie zakwalifikowanie wniosku inwestora do przypadków szczególnie uzasadnionych, a także nienależyte rozważenie całości materiału dowodowego i wydanie orzeczenia w oparciu o dowolną subiektywną ocenę dowodów w sprawie. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] marca 2005 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Podkreślił, że z istoty przepisu art. 23 § 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wynika, że wstrzymanie egzekucji zależy od uznania organu nadzoru. Przepis ten zdaniem organu ma charakter uznaniowy. Organ wskazał ponadto, że we wniosku z dnia [...] stycznia 2005 r. o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego skarżący nie wskazał okoliczności uzasadniających wstrzymanie postępowania egzekucyjnego. Dodał również, że podejmując rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania lub odmowy wstrzymania czynności egzekucyjnych organ nadzoru nie może badać zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego przez organ mu podległy, zatem wskazane przez Wójta Gminy J. okoliczności, które w jego ocenie podważają zasadność wszczęcia postępowania egzekucyjnego nie mogły zostać uwzględnione.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na ww. postanowienie złożył Wójt Gminy J. . Zarzucił naruszenie przepisów postępowania tj. art. 23 § 6, art. 119 w zw. z art. 121 i 122 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez zastosowanie ustawy w sytuacji gdy brak jest przesłanek określonych w art. 1 tejże ustawy tj. uchylania się zobowiązanego od wykonania ciążących na nim obowiązków oraz poprzez zastosowanie maksymalnej kary grzywny przewidzianej przez przepisy ustawy bez uwzględnienia wszystkich okoliczności sprawy w szczególności dotyczących możliwości terminowego załatwienia sprawy. Ponadto zarzucił nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy i wydanie orzeczenia w oparciu o dowolną subiektywna ocenę dowodów w sprawie. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o wstrzymanie egzekucji do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002 Nr 153 poz. 1269), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 12710).

W niniejszej sprawie tego rodzaju uchybienia nie wystąpiły stad skargę należało oddalić.

Przepis art. 23 § 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowi, ze organy sprawujące nadzór mogą, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, wstrzymać, na czas określony, czynności egzekucyjne lub postępowanie egzekucyjne prowadzone przez nadzorowany organ. Przepis ten jak zasadnie podniósł organ II instancji ma charakter uznaniowy, na co wskazują użyte w jego treści wyrazy "mogą (...) wstrzymać". Wstrzymanie to może nastąpić tylko w uzasadnionych przypadkach, których jednak ustawodawca nie określił i nie sprecyzował. Brak ustawowej definicji, czy sprecyzowania powoduje, że organ administracji stosuje zasady uznania wobec tej kwestii. Stanowisko takie również prezentuje Naczelny Sąd Administracyjny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 kwietnia 2000 r. III SA 1419/99 LEX nr 47230). Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie zna instytucji "wstrzymania" tego postępowania na wniosek dłużnika, czego m.in. domagał się skarżący. Uprawnienie "wstrzymania czynności egzekucyjnym" wynikające z ww. przepisu art. 23 § 6 ustawy przysługuje organowi sprawującemu nadzór nad organem egzekucyjnym. Mogą być wykorzystywane wyłącznie w ramach tego nadzoru - kontroli prawidłowości działania organu egzekucyjnego, w wypadkach szczególnie uzasadnionych. Wskazany przepis nie daje natomiast żadnych bezpośrednich uprawnień dłużnikowi poddanemu egzekucji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 października 1999 r. sygn. III SA 7798/98 LEX nr 46233).

Wstrzymanie egzekucji nie jest obowiązkiem, a jedynie prawem i to wyjątkowym, które może nastąpić gdy zobowiązany spełni szczególne okoliczności. Zdaniem organów administracji takie okoliczności w sprawie nie wystąpiły, a Sąd w tej sytuacji, skoro kwestia ta pozostaje wyłącznie w uznaniu organu administracji, nie dopatrzył się by stanowisko organów było błędne. Z tego względu Sąd stwierdził, że organy wydały prawidłowe rozstrzygnięcie.

Należy na marginesie podnieść, że Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na decyzję w przedmiocie nakazu rozbiórki części drogi. Wyrok ten został utrzymany przez Naczelny Sąd Administracyjny, a tym samym stał się prawomocny. Z tego względu z uwagi prawomocność tego wyroku organy były zobowiązane do egzekwowania przedmiotowego nakazu. Postępowanie w tej kwestii zakończyło się wystawieniem tytułu wykonawczego oraz wydaniem postanowienia o nałożeniu na inwestora grzywny w celu przymuszenia. Z tego względu nie jest zasadnym kwestionowanie podstawy egzekucji do czego zmierza inwestor, gdyż te kwestie nie podlegają już wzruszeniu w trybie zwykłym. Niniejsze postępowanie zmierza do zbadania prawidłowości postępowania w przedmiocie wstrzymania egzekucji.

Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszeniem prawa i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.