Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 158/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-04-18 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6552
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2 art. 255 art. 258 par. 1 par. 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 18 kwietnia 2018 roku Sebastian Michalski – starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Poznaniu po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2018 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi M. G. na decyzję Dyrektora W. Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia [...] grudnia 2017 roku nr [...] w przedmiocie przyznania płatności na zalesienie gruntów rolnych; postanawia odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Skarżąca wystąpiła z żądaniem przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie pełnomocnika z urzędu w osobie adwokata.

Na podstawie oświadczenia majątkowego oraz dodatkowej dokumentacji ustalono, że skarżąca prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z pełnoletnią, niepełnosprawną córką. Zamieszkują w lokalu o pow. 42 mkw. Stały dochód rodziny to 4.390 zł netto miesięcznie (świadczenie ZUS skarżącej - 3.652,28 zł oraz renta socjalna córki wnioskodawczyni - 745,18 zł). Od października 2017 roku do czerwca 2018 roku córka wnioskodawczyni otrzymuje także stypendium dla najlepszych studentów (400 zł miesięcznie). Ponadto skarżąca pobiera dopłaty rolnicze (premia zalesieniowa, która wynosi corocznie 1.573,20 zł przez okres 20 lat).

Koszty utrzymania rodziny, zgodnie ze złożonym oświadczeniem, kształtują się na poziomie 2.000 - 2.500 zł miesięcznie.

Dochody wnioskodawczyni obciążone są z tytułu zakładowej pożyczki mieszkaniowej (550 zł miesięcznie), zadłużenia karty kredytowej (spłata w okresie od 01 marca do 12 kwietnia 2018 roku - 2.370 zł) oraz ujemnego salda w rachunku bankowych (na dzień 09 kwietnia 2018 roku 4.200,61 zł).

Wnioskodawczyni posiada grunty rolne o pow. 4,46 ha (wartości 50.000 zł), mieszkanie (wartości 200.000 zł) oraz pięcioletni samochód osobowy (wartości 20.000 zł).

Zgodnie z art. 246 §1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2017, poz. 1369 ze zm.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek lub pełnych kosztów postępowania sądowoadministracyjnego bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Sytuacja majątkowa i rodzinna skarżącej nie uzasadnia objęcia jej ochroną na zasadzie tzw. prawa ubogich. Skarżąca zgromadziła majątek o wartości około 270.000 zł. Stały dochód netto rodzinny (4.521 zł) dwukrotnie przewyższa deklarowane koszty koniecznego utrzymania skarżącej i jej córki. Zatem nie ma podstaw do formułowania stanowiska, że poniesienie kosztów postępowania sądowego obejmujących wynagrodzenia pełnomocnika z wyboru spowoduje zachwianie sytuacji materialnej i bytowej strony w taki sposób, że nie będzie ona w stanie zapewnić sobie i córce minimum warunków socjalnych.

Okolicznością uzasadniającą przyznanie prawa pomocy nie są obciążenia dochodu skarżącej obejmujące ratę pożyczki z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych, obowiązek spłaty zadłużenia karty kredytowej, czy też saldo ujemne w rachunku bankowym.

Korzystanie z kredytów odnawialnych potwierdza, że stałe dochody rodziny przewyższają koszty koniecznego jej utrzymania. Skarżąca nie wykazała, że środki finansowe pochodzące z kredytów/pożyczek są rozdysponowywane na koszty utrzymania koniecznego rodziny. Zasada równoważnego traktowania własnych powinności finansowych nakazuje zatem przyjąć, że w ten sam sposób, kredytem/pożyczką skarżąca może sfinansować koszty prowadzonego postępowania sądowego.

Z powyższych względów, na podstawie art. 246 §1 pkt 2, art. 255 oraz art. 258 §1 i §2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2017, poz. 1369 ze zm.), orzeczono jak w sentencji postanowienia.