Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1001/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3,48
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: art. 6,7,77,107,138,97par 1 kpa
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Sędziowie sędzia WSA Mirosława Kowalska, sędzia WSA Grzegorz Rudnicki (spr.), Protokolant spec. Agnieszka Wrzodak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi [...] Spółka Akcyjna z siedzibą w [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki wolnostojącego nośnika reklamowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Uzasadnienie.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2018r. Nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "[...]WINB") na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a.") oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (dalej: "Pr. bud.") po rozpatrzeniu odwołania radcy prawnego K. K.- pełnomocnika [...] Spółka Akcyjna z siedzibą w [...] (dalej: "Spółka") od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] (dalej: "PINB") Nr [...] z dnia [...] grudnia 2017r., nakazującej Spółce rozbiórkę wolnostojącego nośnika reklamowego o całkowitej wysokości ok. 9.7 m w postaci ekranu LED o wymiarach ok. 5, 5 m x 9.5 m, mocowanego do słupa stalowego utwierdzonego w bloku fundamentowym żelbetowym o wymiarach w rzucie poziomym ok. 4, 4 m x 2.8 m i wysokości ok. Im, ustawionym na powierzchni gruntu, na pograniczu działek ew. nr [...] i [...] w obrębie [...], u zbiegu Al. [...] i Al. [...] w [...] - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Uzasadniając decyzję [...]WINB wyjaśnił, że w związku z decyzją Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2016r., wnoszącą sprzeciw do wykonania robót, polegających na "instalacji informatora handlowego na działce nr [...], obręb [...] zlokalizowanej przy Al. [...] i [...] w [...] na parkingu w Dzielnicy [...]", utrzymaną w mocy decyzją Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] września 2016r., na którą WSA w Warszawie postanowieniem z dnia 12 grudnia 2016r odrzucił skargę, PINB przeprowadził postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie.

Ustalono, że w dniu [...] października 2014 r. zawarta została umowa najmu powierzchni na cele reklamowe pomiędzy Przedsiębiorstwem Komunikacji Samochodowej "[...]" w [...] Spółka Akcyjna a [...] Sp. z o.o. W dniu [...] marca 2017 r. oraz [...] maja 2017 r. PINB przeprowadził czynności kontrolne w sprawie, w trakcie których ustalono, że na terenie nieruchomości położonej u zbiegu Al. [...] i Al. [...] usytuowany jest wolnostojący nośnik reklamowy całkowitej wysokości ok. 9, 7m, w postaci ekranu LED o wymiarach ok. 5, 5 m x 9, 5 m. mocowany do słupa stalowego, utwierdzonego w bloku fundamentowym żelbetowym o wymiarach w rzucie poziomym ok. 4, 4 m x 2, 8 m i wysokości ok. 1 m. ustawionym na powierzchni gruntu.

Ponadto ustalono, że właścicielem w/w nośnika reklamowego jest [...] S.A. Wobec powyższego, organ I instancji na mocy postanowienia Nr [...] z dnia [...] sierpnia 17r. nałożył na [...] Spółka Akcyjna z siedzibą w [...] obowiązek przedłożenia terminie 30 dni od kiedy postanowienie stanie się ostateczne następujących dokumentów: decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla tej inwestycji; czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, aktualnego na dzień opracowania projektu; oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

W dniu [...] września 2017r. do PINB [...] wpłynął wniosek [...] Spółka Akcyjna o zawieszenie postępowania, z uwagi na wystąpienie przez stronę do Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] Urzędu [...] o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w/w nieruchomości. Do wniosku załączono cztery egzemplarze projektu budowlanego oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Analiza przedłożonego projektu budowlanego wykazała, że został on sporządzony niezgodnie z wymogami określonymi w Rozporządzeniu Ministra Transportu. Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, gdyż nie dołączono do niego projektu zagospodarowania terenu.

W związku z powyższym, w dniu [...] września 2017 r. PINB wydał postanowienie Nr [...], którym nałożono na [...] Spółka Akcyjna obowiązek usunięcia w/w nieprawidłowości w terminie 30 dni od dnia otrzymania postanowienia.

W dniu [...] listopada 2017 r. do organu I instancji wpłynął wniosek radcy prawnego K. K., reprezentującej [...] Spółka Akcyjna, o przedłużenie terminu do przedłożenia żądanych dokumentów o co najmniej 45 dni lub wyznaczenie nowego terminu, w odpowiedzi na który organ powiatowy postanowieniem Nr [...] z dnia [...] grudnia 2017r. odmówił przedłużenia terminu na wykonanie obowiązków wskazanych w postanowieniu Nr [...].

Ponadto, zgodnie z pismem Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] Urzędu [...] z dnia [...] października 2017r., wniosek [...] Spółka Akcyjna z dnia [...] września 2017r. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na instalacji informatora ledowego na fundamencie prefabrykowanym na działce ew. nr [...] w obrębie [...] przy AL [...] w [...], został pozostawiony bez rozpatrzenia.

Z uwagi na powyższe, PINB decyzją Nr [...] z dnia [...] grudnia 2017r., nakazał [...] Spółka Akcyjna z siedzibą w [...] rozbiórkę wolnostojącego nośnika reklamowego. Radca prawny K. K., reprezentująca [...] Spółka Akcyjna złożyła odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia.

[...]WINB stwierdził co następuje. PINB podjął prawidłowe rozstrzygnięcie w sprawie, a w szczególności nie naruszył przepisów art. 7, 10 i art. 77 § 1 K.p.a., zobowiązujących organ do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący.

Nie ulega wątpliwości, że wolnostojący nośnik reklamowy usytuowany na pograniczu działek ew. nr [...] i [...] w obrębie [...], u zbiegu AL [...] i AL [...] w [...] o całkowitej wysokości ok. 9.7 m w postaci ekranu LED o wymiarach ok. 5, 5 m x 9, 5 m, mocowany do słupa stalowego utwierdzonego w bloku fundamentowym żelbetowym o wymiarach w rzucie poziomym ok. 4.4 m x 2, 8 m i wysokości ok. 1 m, stanowi obiekt budowlany.

Jeżeli bowiem w jego skład wchodzą części typowo budowlane, jak np. fundament i konstrukcja nośna, bez względu na to gdzie ten fundament oraz konstrukcja nośna zostały wykonane, to stanowi to budowlę, w rozumieniu art. 3 pkt. 3 Prawa budowlanego. Przedmiotowy nośnik reklamowy stanowi zatem wolnostojące, trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe w rozumieniu art. 3 pkt. 3 Prawa budowlanego i na jego wykonanie niezbędne było uzyskanie pozwolenia na budowę, którego inwestor nie posiada.

Stanowisko to podzielił również Prezydent [...] w decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 2016 r., wnoszącej sprzeciw do zamiaru wykonania ww. robót oraz Wojewoda [...] w decyzji Nr [...], wskazując że rodzaj zgłoszonych prac wymaga uzyskania pozwolenia na budowę.

Samowolna budowa przedmiotowego nośnika podlega więc reglamentacji trybu postępowania przewidzianego w art. 48-49 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym istnieje możliwość legalizacji obiektu budowlanego wybudowanego w warunkach samowoli budowlanej, pod warunkiem spełnienia łącznie następujących przesłanek: budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem; inwestor przedkłada dokumenty, o których mowa w art. 48 ust. 3, uiszczona zostanie opłata legalizacyjna.

Niespełnienie któregokolwiek z powyższych warunków skutkuje nakazem rozbiórki samowolnie zrealizowanego obiektu budowlanego.

PINB postanowieniem Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2017r. nałożył na [...] Spółka Akcyjna z siedzibą w [...] obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni od kiedy postanowienie stanie się ostateczne dokumentów wymienionych w art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, dotyczących nośnika reklamowego usytuowanego u zbiegu Al. [...] i Al. [...] w [...].

Zobowiązana Spółka przedłożyła część wymaganej w/w postanowieniem dokumentacji, zaś wniosek [...] Spółka Akcyjna z dnia [...] września 2017 r. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla spornej inwestycji został - jak wynika z pisma Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] Urzędu [...] z dnia [...] października 2017r. - pozostawiony bez rozpatrzenia.

Odnosząc się w tym miejscu do zarzutu błędnej w opinii skarżącej odmowy przez organ powiatowy postanowieniem Nr [...] przedłużenia terminu na wykonanie obowiązków wskazanych w postanowieniu Nr [...], w ocenie [...]WINB postanowienie to było niezasadne. Jakkolwiek wątpliwości budzi samo sformułowanie sentencji postanowienia Nr [...], to jednak jego podstawa prawna - art. 97 § 1 pkt. 4 K.p.a. i skutek prawny jest tożsamy z odmową zawieszenia postępowania administracyjnego.

W niniejszej sprawie nie zachodziły natomiast przesłanki do zawieszenia postępowania. Zgodnie bowiem z art. 97 § 1 ust. 4 K.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

Zgodnie z pismem Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] Urzędu [...] z października 2017r., wniosek [...] Spółka Akcyjna z o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, został pozostawiony bez rozpatrzenia. W związku z tym przed organem architektoniczno -budowlanym nie toczy się obecnie żadne postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy.

Poza kompetencjami organów nadzoru budowlanego pozostaje kwestionowana w odwołaniu sprawa prawidłowości działań organów administracji architektoniczno — budowlanej. Pozostawienie sprawy bez rozpoznania jest to natomiast czynność materialno - techniczna kończąca postępowanie w sprawie.

Jeżeli więc postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie nośnika reklamowego zostało zakończone, brak było przesłanek do zawieszenia postępowania w sprawie legalności w/w nośnika i odmowa w myśl art. 97 § 1 pkt. 4 K.p.a. była w pełni zasadna.

Jednocześnie, wobec nieprzedłożenia przez Spółkę w wyznaczonym terminie kompletnej dokumentacji określonej w postanowieniu Nr [...], organ I instancji był nie tylko uprawniony, ale i zobowiązany do nakazania całkowitej rozbiórki przedmiotowego obiektu.

Jakkolwiek skarżąca przedstawiła na etapie postępowania odwoławczego projekt zagospodarowania terenu, to jednak do dnia wydania niniejszej decyzji nie dostarczono dokumentu potwierdzającego zgodność spornej inwestycji z przepisami planistycznymi. Legalizacja obiektu budowlanego wybudowanego w warunkach samowoli budowlanej możliwa jest bowiem wyłącznie gdy inwestor przedstawi kompletne dokumenty wymienione w art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane.

Z tą decyzją nie zgodziła się skarżąca, która pismem swej pełnomocnik, datowanym na [...] marca 2018 r., złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając ją w całości.

Zaskarżonej decyzji pełnomocnik Spółki zarzuciła:

"1. Naruszenie przepisu art. art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego poprzez niezasadne przyjęcie przez organ odwoławczy prawidłowości stanowiska organu I instancji o niewywiązaniu się przez Skarżącą z obowiązku przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy, w sytuacji w której Skarżąca nic uzyskała decyzji odmownej a wyłącznie pozostawiono jej wniosek bez rozpoznania, co stanowi czynność materialno-techniczną i uprawnia do ponownego złożenia wniosku o wydanie warunków zabudowy,

2. Naruszenie przepisu art. 94 §1 pkt. 4 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niezasadne uznanie, iż w przedmiotowej sprawie brak było podstaw do zawieszenia postępowania,

3. Naruszenie przepisów art. 6 oraz art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez naruszenie zasady legalności działania organów oraz naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa oraz ich kultury prawnej,

4. Naruszenie przepisu art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z przepisem art. 101 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez pozbawienie Strony czynnego udziału na każdym etapie postępowania, na skutek uznania przez organ odwoławczy, że postanowienie wydane przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] nr [...] miało charakter odmowy zawieszenia postępowania, a tym samym podlegało zaskarżeniu, w sytuacji w której wydane postanowienie przez organ I instancji określono jako odmowę przedłużenia terminu na przedłożenie dokumentów, co nic podlegało zaskarżeniu,

5. Naruszenie przepisów art. 7, art. 77 oraz 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nieprzeprowadzenie w sprawie postępowania dowodowego oraz oparcie rozstrzygnięcia na nieprawidłowym stanie faktycznym, nie znajdującym odzwierciedlenia w zgromadzonym materiale dowodowym, co nie mogło skutkować prawidłowym uzasadnieniem decyzji".

Pełnomocnik wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz "rozważenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zasadności uchylenia decyzji organu I instancji w oparciu o przepis art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". Pełnomocnik wniosła tez o zasądzenie kosztów postępowania.,

Uzasadniając skargę, pełnomocnik skarżącej wyjaśniła, że w jej ocenie wydanie nakazu rozbiórki było przedwczesne. Nie zgodziła się z twierdzeniem organów, jakoby czynność materialno-techniczna pozostawienia bez rozpoznania wniosku, była równoznaczna z odmową wydania warunków zabudowy - a tym samym uprawniała organ do zakończenia postępowania legalizacyjnego, na skutek nie przedłożenia przez inwestora żądanych dokumentów.

W ocenie skarżącej taka interpretacja jest błędna, "bowiem powyższe nie przybrało formy decyzji administracyjnej, merytorycznie rozpatrującej sprawę i odmawiającej wydania wskazanej decyzji - co jedynie mogłoby stanowić potwierdzenie dla braku możliwości legalizacji inwestycji. Pozostawienie sprawy bez rozpoznania stanowi jedynie czynność materialno-techniczną, która nie powinna wywoływać negatywnych skutków dla strony". Pozostawienie bez rozpoznania wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy jako nierozstrzygające merytorycznie sprawy nie świadczy o niezgodności inwestycji z założeniami planowania przestrzennego i niemożności istnienia nośnika reklamowego w danej lokalizacji.

Interpretacja organu odwoławczego, że wydane przez PINB postanowienie nr [...] iż stanowi odmowę zawieszenia postępowania obligowało organ do uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Od ww. postanowienia, w którym orzeczono o odmowie przedłużenia terminu na przedłożenie dokumentów, nie przysługiwało zażalenia. Zaś od postanowienia o odmowie zawieszenia - zgodnie z przepisem art. 101 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego takie zażalenie przysługuje.

Takie działanie organu świadczyć ma o naruszeniu szeregu przepisów postępowania, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Art. 7 k.p.a., statuujący zasadę prawy obiektywnej nakłada na organy administracji publicznej obowiązek stania na straży praworządności oraz stanowi, iż powinny one podejmować niezbędne kroki do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, biorąc pod uwagę m.in. interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zasada ta ma znaczący wpływ na ukształtowanie się całego postępowania. Organ "mimo innej kwalifikacji wydanego postanowienia w I instancji, zamiast uchylić decyzje przekazując sprawę do ponownego rozpoznania, orzekł o utrzymaniu w mocy rozstrzygnięcia nadzorczego".

Zgodnie z zasada praworządności, prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy jest niezbędnym elementem prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego. Ponadto na organie spoczywa obowiązek przeprowadzenia całego postępowania dowodowego (art. 77 k.p.a.).

Działanie organu w przedmiotowej sprawie nie było prowadzone w sposób zmierzający do pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.).

Zaskarżona decyzja nie spełnia wymogów formalnych z art. 107 k.p.a. "poprzez brak należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego stanowiska organu administracji publicznej". Wadliwe uzasadnienie decyzji, które nie pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, że rozstrzygnięcie organu jest rozstrzygnięciem opartym na obowiązujących przepisach oraz stwierdzonym w oparciu o rzetelne dowody stanie faktycznym zaistniałym w danej sprawie, który odpowiada stanowi faktycznemu określonemu w przepisach prawa mających zastosowanie w sprawie, ma wszelkie cechy rozstrzygnięcia dowolnego, nieopartego na przepisach prawa. Takie uzasadnienie decyzji jest w sposób oczywisty również sprzeczne z określoną w przepisie art. 8 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko i wnosił o jej oddalenie.

Postanowieniem z dnia 13 czerwca tut. Sąd odmówił w niniejszej sprawie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji; Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 24 października 2018 r. w sprawie sygn. akt II OZ 1034/18, po rozpoznaniu zażalenia skarżącej, oddalił zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że kontrolowana decyzja i decyzja ją poprzedzająca nie naruszały prawa w sposób opisany powyżej, a skarga była niezasadna.

Wbrew twierdzeniom skarżącej, organ II i I instancji zarówno prawidłowo ustaliły stan faktyczny, jak i – w oparciu o tak ustalony stan – dokonały subsumpcji prawnej.

Na wstępie wyjaśnić należy, że dokonując więc oceny poprawności decyzji obu organów należy odnieść się do tego, czy prawidłowo zakwalifikowały one przedmiotową inwestycję i ustaliły, że był to obiekt budowlany, wymagający uzyskania pozwolenia na budowę. Determinuje to bowiem dalszą prawidłowość postępowania organów.

Kwestią zatem wymagającą wyjaśnienia jest, czy posadowienie w sposób trwale z gruntem związany nośnika reklamowego stanowi budowę wymagającą uzyskania pozwolenia na budowę, czy instalację tablicy lub urządzenia reklamowego. Prawo budowlane stanowi, że wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe są budowlą (art. 3 pkt. 3 Pr. bud.). Wykonywanie zaś obiektu budowlanego jest budową w rozumieniu art. 3 pkt. 6 Pr. bud.

Podstawowym kryterium, pozwalającym na ustalenie, czy dany rodzaj robót budowlanych wymaga przed ich rozpoczęciem uzyskania pozwolenia na budowę, czy też można je rozpocząć jedynie po dokonaniu zgłoszenia jest więc rodzaj wykonywanego obiektu. Jeżeli obiekt jest wolnostojącym urządzeniem, a sposób jego posadowienia na gruncie wskazuje na trwałe z tym gruntem związanie, to jest to obiekt budowlany, powstały w wyniku budowy. Jeżeli natomiast urządzenie reklamowe lub reklama nie jest wolnostojąca i nie została trwale z gruntem związana, wówczas obiektem budowlanym nie jest, a powstaje w wyniku instalacji, a nie budowy.

Dyspozycja art. 29 ust. 2 pkt. 6 Pr. bud., ustanawiającego wyjątek od zasady, przyjętej w art. 28 Pr. bud., że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. sformułowana jest w sposób nienasuwający wątpliwości interpretacyjnych. Zgodnie z oczywistą treścią powołanego artykułu pozwolenia na budowę nie wymaga wykonanie robót budowlanych, polegających na instalowaniu i remoncie tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym.

Jak wynika z powyższego, roboty budowlane związane z wybudowaniem obiektu budowlanego w postaci ekranu LED o wymiarach ok. 5, 5 m x 9, 5 m, mocowanego do słupa stalowego utwierdzonego w bloku fundamentowym żelbetowym o wymiarach w rzucie poziomym ok. 4, 4 m x 2, 8 m i wysokości ok. Im, ustawionym na powierzchni gruntu, na pograniczu działek ew. nr [...] i [...] w obrębie [...], u zbiegu Al. [...] i Al. [...] w [...] wymagały dla swej legalności uzyskania pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego. Prawidłowo więc PINB wszczął i prowadził postępowanie, zmierzające do umożliwienia inwestorowi legalizacji przedmiotowego obiektu. I prawidłowo przyjął za podstawę tego postępowania art. 48 ust. 2 Pr. bud., zobowiązując (art. 48 ust. 3 Pr. bud.) inwestora do przedstawienia wymaganych prawem dokumentów, w tym decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (wobec braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego).

Inwestor nie kwestionował wówczas w żaden sposób nałożonego nań obowiązku; wręcz przeciwnie – dostarczył część żądanej przez organ dokumentacji i dnia [...] września 2017 r. wystąpił do Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] Urzędu [...] o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na instalacji informatora ledowego na fundamencie prefabrykowanym na działce ew. nr [...] w obrębie [...] przy AL [...] w [...].

Tym niemniej, złożony wniosek zawierał braki, uniemożliwiające jego rozpatrzenie, wobec czego Wydział Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] Urzędu [...] wezwał pismem z [...] września 2017 r. Spółkę do "opisania stanu istniejącego terenu inwestycji i jego otoczenia, a także powierzchni terenu inwestycji". W związku z tym, że Spółka nie uzupełniła tego braku, pismem z dnia [...] października 2017r. Urząd poinformował inwestora, że wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu został pozostawiony bez rozpatrzenia (pismo z [...] października 2017 r.).

Tym samym bezsporne w sprawie jest, że skarżąca w ogóle nie wypełniła swego zobowiązania do przedłożenia ww. decyzji (i to nie tylko w terminie, ale również wobec nieuzyskania tegoż), nałożonego w postępowaniu legalizacyjnym przez organ nadzoru budowlanego. Tym samym zaistniały przesłanki, określone w art. 48 ust. 4 w zw. z art. 48 ust. 1 Pr. bud. Ustawodawca nie pozostawił organowi ani luzu decyzyjnego, ani nie zezwolił na uznanie administracyjne. Jeżeli niespełnione zostaną w terminie obowiązki, o których mowa w art. 48 ust. 3 Pr. bud. organ zobowiązany jest zastosować sankcję z art. 48 ust. 1 Pr. bud. i nakazać rozbiórkę obiektu budowlanego.

Z uwagi na powyższe, PINB decyzją Nr [...] z dnia [...] grudnia 2017r., nakazał Spółce rozbiórkę wolnostojącego nośnika reklamowego. Takie postępowanie było wykonaniem dyspozycji ustawowej i nie może być – wbrew twierdzeniom skarżącej – poczytane za naruszenie prawa w postaci art. 48 ust. 1 i 4 Pr. bud. Nie jest przy tym istotne (jak uważa skarżąca), czy inwestor otrzymał decyzję odmowną w zakresie warunków zabudowy, czy nie – istotnym jest, że decyzji tej nie przedłożył w wyznaczonym mu przez organ nadzoru budowlanego terminie.

Skoro działanie organu I instancji było zgodne z prawem i PINB prawidłowo zastosował powołane przez siebie przepisy, to po pierwsze niezasadnym był zarzut, że naruszył zasadę zaufania do władzy publicznej (art. 8 § 1 k.p.a.) i zasadę zgodnego z prawem działania (art. 6 k.p.a.), a po drugie prawidłowo organ odwoławczy decyzję PINB utrzymał w mocy, zgodnie z art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a.

Art. 94 § 1 pkt. 4 k.p.a., wbrew takiemu stwierdzeniu pełnomocnik skarżącej, nie został naruszony. Po pierwsze przepis ten nie ma punktów w jego 2 paragrafach, po drugie zaś dotyczy skutków nieobecności stron na rozprawie administracyjnej.

Skarżąca natomiast, w piśmie z dnia [...] września 2017 r., wniosła o zawieszenie postepowania, na podstawie art. 97 § 1 pkt. 4 k.p.a., uznając, że występują przesłanki (prejudykat) do zawieszenia obligatoryjnego. Jeżeli więc profesjonalna pełnomocnik skarżącej, radca prawny, miała na myśli zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt. 4 k.p.a. (obligatoryjne zawieszenie postępowania), to wyjaśnić należy, że wystąpienie strony o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, wymuszone zobowiązaniem organu nadzoru budowlanego w trybie art. 48 ust. 3 pkt. 1 Pr. bud. nie powoduje konieczności obligatoryjnego zawieszenia postępowania. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie stanowi bowiem prejudykatu, o którym mowa w art. 97 §1 pkt. 4 k.p.a. Przez "zagadnienie prejudycjalne" rozumieć bowiem należy takie rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego przez inny organ (lub sąd), od którego uzależnione jest wydanie jakiejkolwiek decyzji w postępowaniu zawieszanym – a więc zarówno pozytywnej, jak i negatywnej. Kwestia ta jest już dostatecznie wyjaśniona zarówno w literaturze, jak i orzecznictwie sądów administracyjnych (w tym i tut. Sądu) oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Pismem z dnia [...] listopada 2017 r. organ poinformował skarżącą, że postepowanie będzie kontynuowane.

To natomiast, w jaki sposób [...]WINB odczytał treść postanowienia PINB z dnia [...] grudnia 2017 r. Nr [...] nie ma w sprawie najmniejszego znaczenia prawnego. Stanowi jednak ono rozstrzygnięcie wniosku skarżącej o przedłużenie terminu do złożenia projektu zagospodarowania terenu, choć istotnie, PINB w końcowym fragmencie wskazuje również na brak przesłanek z art. 97 § 1 pkt. 4 k.p.a. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie istotnym jest, na jakie wystąpienie skarżącej owo postanowienie było odpowiedzią. Jak wynika z akt sprawy, profesjonalny pełnomocnik Spółki, pismem z [...] listopada 2017 r. wystąpił do organu właśnie "o przedłużenie terminu do przedłożenia" mapy na cele projektowe (projektu zagospodarowania terenu). Profesjonalizm pełnomocnika (radcy prawnego) nie pozwala na uznanie, że pismo to było wnioskiem o zawieszenie postępowania; zresztą kwestia sporządzenia projektu zagospodarowania terenu w postępowaniu legalizacyjnym nie może być w żadnym wypadku zagadnieniem prejudycjalnym w rozumieniu art. 97 § 1 pkt. 4 k.p.a.

Nota bene, wbrew twierdzeniu pełnomocnik skarżącej, zażalenie przysługuje wyłącznie na postanowienie w przedmiocie zawieszenia postępowania lub odmowy jego podjęcia (art. 101 § 3 k.p.a. w zw. z art. 141 § 1 k.p.a.). Na odmowę zawieszenia postępowania zażalenie nie przysługuje. Stąd też – nawet, gdyby przyjąć za [...]WINB, że postanowienie PINB z dnia [...] grudnia 2017 r. Nr [...] było odmową zawieszenia postępowania - niezasadny był zarzut naruszenia art. 101 § 3 k.p.a.

Niezrozumiałym prawnie jest natomiast, na czym pełnomocnik skarżącej opierał swe przekonanie, że organ naruszył w związku z tym art. 10 k.p.a., zaś wywód zawarty w samym zarzucie jest wyjątkowo nieczytelny. Tym niemniej, pełnomocnik skarżącej nie wykazała ani sposobu naruszenia art. 10 k.p.a. przez organ, ani związku ewentualnego naruszenia z treścią rozstrzygnięcia – co jest obowiązkiem strony, zarzucającej naruszenie art. 10 k.p.a.

Wbrew twierdzeniom skarżącej, organa obu instancji poprawnie ustaliły stan faktyczny, determinujący podjęte decyzje. Ustaliły, co zostało wykonane w wyniku robót budowlanych i to, czy inwestor wybudował obiekt budowlany legalnie. Ustaliły także, że co do zasady możliwa była legalizacja samowoli budowlanej i w tym kierunku PINB postępowanie prowadził prawidłowo, na podstawie art. 48 ust. 2 w zw. z ust. 3 Pr. bud.

Następnie organ I instancji prawidłowo ustalił wystąpienie przesłanek pozytywnych z art. 48 ust. 4 Pr. bud. i orzekł, zgodnie z art. 48 ust. 1 Pr. bud. Wszystkie kwestie dotyczące istotnego dla orzeczenia stanu faktycznego i prawnego prawidłowo (art. 107 § 3 k.p.a.) zostały wykazane w uzasadnieniu zarówno faktycznym, jak i prawnym wydanych decyzji. Tym samym, nie został w żaden sposób naruszony przez PINB lub [...]WINB art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zauważa, że jeżeli negatywna decyzja zostaje wydana przez organ, który prowadził postępowanie legalizacyjne prawidłowo, na skutek zaniechania strony w zakresie spełnienia nałożonego na nią przez organ nadzoru budowlanego w postępowaniu legalizacyjnym obowiązku (zaniechanie skutecznego uzyskania decyzji o warunkach zabudowy), to strona nie może konsekwencjami własnego, niestarannego działania (zaniechania) obarczać organu.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.