Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 174/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-03-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92 ust. 1 pkt 2, 7, 8, art. 92 ust. 4
journal: Dz.U. 2004 nr 204 poz 2088
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka – Klimas Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant Marta Brzezińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2008 r. sprawy ze skargi C. P. i M. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Z. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, po przeprowadzeniu kontroli w dniu [...] lutego 2006 r. w miejscowości P., przedsiębiorców C. i M. P., na podstawie sporządzonego protokołu kontroli nr [...], stwierdził naruszenia polegające na:

skróceniu dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego,

przekroczeniu maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego,

przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego,

nieprawidłowym działaniu urządzenia rejestrującego, polegającym na użyciu kilku wykresówek w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu oraz na zbyt długim zapisywaniu wykresówki,

okazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek niezawierających przepisowych wpisów: imienia i nazwiska kierowcy, nr rejestracyjnego pojazdu, miejsca lub daty początkowego i końcowego użytkowania wykresówki, stanu licznika kilometrów w chwili rozpoczęcia i zakończenia przejazdu,

nie okazaniu wykresówek lub dokumentu potwierdzającego fakt nie prowadzenia pojazdu podczas kontroli w przedsiębiorstwie,

wykonywaniu transportu drogowego z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie prowadzenia wymaganej dokumentacji dotyczącej pracy kierowcy,

wykonywaniu transportu drogowego z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie wystawiania kierowcy zaświadczenia poświadczającego jego zatrudnienie oraz spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą.

Za stwierdzone, ww. naruszenia w dniu [...] sierpnia 2006 r. Z. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję o nałożeniu kary pieniężnej w łącznej kwocie 7.150,00 zł.

W dniu [...] sierpnia 2006 r. przedsiębiorcy C. i M. P. prowadzący wspólnie działalność w formie spółki cywilnej pod nazwą "P.", zaskarżyli ww. decyzję o nałożeniu kary pieniężnej w zakresie kary w łącznej kwocie 2.550,00 zł, w części dotyczącej przekroczenia maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę.

W wyniku odwołania skarżących Główny Inspektor Transportu Drogowego w Warszawie decyzją z dnia [...] lutego 2007 roku, uchylił zaskarżoną decyzję w kwestionowanym zakresie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu ww. decyzji Główny Inspektor stwierdził, iż organ pierwszej instancji powinien ponownie przeanalizować stwierdzone naruszenie.

W trakcie ponownego rozpatrzenia sprawy, pismem z dnia [...] marca 2007r. poinformowano przedsiębiorców o ponownie prowadzonym postępowaniu w ww. zakresie oraz wezwano o nadesłanie wykresówki M. B. z dnia [...] czerwca 2005 r. lub określenie czasu i rodzaju wykonywanej przez niego pracy w tym dniu.

Po otrzymaniu ww. pisma M. P. poinformował, że nie posiada wykresówki M. B. z dnia [...] czerwca 2005 r., oraz że nie prowadził żadnej innej dokumentacji pozwalającej określić jakie czynności wykonują pracownicy w danym dniu. Dodał również, iż w firmie prowadzone są jedynie karty ewidencji czasu pracy, których kopie załączone zostały podczas postępowania w sprawie.

Na podstawie zebranych dowodów w sprawie organ ustalił, iż w tym przypadku przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego wyniosło 18 godzin i 10 minut. W toku ponownie przeprowadzonego postępowania oraz w wyniku ponownej wnikliwej analizy okazanych do kontroli wykresówek, organ stwierdził, iż wskazane w zaskarżonej decyzji obliczenia dokonane zostały prawidłowo.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r., po ponownym przeprowadzeniu postępowania w zakresie uchylonym decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z dnia [...] lutego 2007r., na podstawie art. 104 § 1 k.p.a., art. 92 ust. 1 pkt 2, pkt 7 i pkt 8 art. 92 ust 4 ustawy z

dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2088 z późniejszymi zmianami), w związku z art. 6 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. WE L 370 z 31 grudnia 1985 r.) oraz Ip. 10.4. lit. a i b załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2088 z późniejszymi zmianami), Z. Wojewódzki Inspektor Transportu drogowego nałożył karę pieniężną w łącznej kwocie 2.550,00 zł, za przekroczenie dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę.

C. i M. P. złożyli odwołanie na powołaną wyżej decyzję w części dotyczącej naliczenia kary 650 zł za przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu. W odwołaniu strona podniosła, iż ocena organu I instancji była błędna albowiem jak to wynika z wykresówek z dnia [...] czerwca 2005 r. i [...] czerwca 2005 r., do kierowcy M. B. winien być zastosowany przepis dotyczący odpoczynku dziennego dzielonego. Strona wniosła o zmianę decyzji w części dotyczącej nałożonej kary 650 zł, umorzenie postępowania w tym zakresie oraz wstrzymanie wykonania decyzji w zaskarżonej części.

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji w ww. kwestionowanym zakresie, tj. w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w kwocie 650 złotych za przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podkreślił, że art. 8 ust. 1, 2 i 7 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3820/85 jednoznacznie określa, iż w przypadku odpoczynku dzielonego, jeden z dwóch lub trzech oddzielnych okresów odpoczynku musi trwać co najmniej osiem kolejnych godzin, a jak sama strona przyznała w toku postępowania kierowca pojazdu M. B. przerwał rozpoczęty w dniu [...] czerwca 2005 r. o godz. 2.10 odpoczynek po 5 godzinach 45 minutach, tj. o godz. 7.55 w dniu [...] czerwca 2005 r. Wobec powyższego nie można było zastosować w tym przypadku odpoczynku dzielonego. Nie zawiera się on w ciągu 24 godzin od rozpoczęcia przewozu drogowego. Tak więc organ I instancji prawidłowo dokonał

obliczenia jazdy dziennej poprzez zsumowanie okresu prowadzenia pojazdu pomiędzy godziną 10.25 w dniu [...] czerwca 2005 r., a godz. 5.10 w dniu [...] czerwca 2005 r., zatem łączny czas jazdy dziennej w tym okresie wyniósł 16 godzin 50 minut. Ponadto organ wskazał, iż zaskarżona decyzja organu I instancji została wydana w oparciu o protokół kontroli z dnia [...] lutego 2006 r. i zebrane w toku kontroli dokumenty. Organ I instancji prawidłowo stwierdził na podstawie analizy wykresówek z dni: [...] i [...] czerwca 2005 r. przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu o 6 godzin i 50 minut oraz prawidłowo nałożył za to naruszenie karę pieniężną w wysokości 650 zł.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie C. i M. P. zarzucili zaskarżonej decyzji z dnia [...] listopada 2007 r., błędną ocenę wykresówek z dnia [...] czerwca 2007 r., i [...] czerwca 2007 r., podtrzymując argumenty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu drogowego wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu stwierdzono, że z uwagi na treść zarzutów rozważania zawarte w decyzji organu odwoławczego pozostają aktualne dla potrzeb niniejszej odpowiedzi na skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 w/w ustawy).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona niezasadna.

Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji były przepisy art. 87 ust. 1, art.92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8 ustawy o transporcie drogowym, Ip. 10.4 załącznika do tej ustawy oraz art. 6 ust. 1, art. 8 ust. 1, 2 i 7 rozporządzenia Rady (EWG) 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. WE L 370 z 31 grudnia 1985 r.) i art. 15 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 31 grudnia 1985 r.).

Skarga obejmowała nałożenie kary pieniężnej w kwocie 650 zł za przekroczenie dziennego okresu prowadzenia pojazdu, a więc podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia w tym zakresie miał przepis art. 8 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. WE L 370 z 31 grudnia 1985 r.). Naruszeń tych dopuścił się jeden z kierowców skarżących – M. B., co przedsiębiorcy tłumaczyli w piśmie z dnia [...] sierpnia 2006 r. tym, że był to jego pierwszy miesiąc pracy, lecz kierowca był właściwie przeszkolony i posiadał odpowiednie kwalifikacje.

Zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy o czasie pracy kierowców lub przepisów wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych, przy czym wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy (art. 92 ust. 4 ww. ustawy).

Powołany przepis art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym nakłada na przedsiębiorcę wykonującego transport drogowy sankcje w nim wskazane, niezależnie od ewentualnej odpowiedzialności kierującego pojazdem, którą ten może ponosić na podstawie przepisów kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia (art. 92a ust. 1, 2 i 3 ustawy o transporcie drogowym).

Wymieniony przepis art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym ustanawia odpowiedzialność administracyjną, a nie karnoadministracyjną podmiotów wykonujących transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne. Odpowiedzialność administracyjna ma charakter obiektywny. Znajduje ona zastosowanie do podmiotu wykonującego transport drogowy w przypadku wystąpienia zakazanego ustawą skutku i to niezależnie od tego, kto prowadził pojazd samochodowy albowiem za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi odpowiedzialność to przedsiębiorstwo poprzez osobę lub organy, które je prowadzą. To na nich spoczywa więc ciężar administracyjnej odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługują (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 czerwca 2006 r. - sygn. akt I OSK 1000/05).

W rozpoznawanej sprawie organ administracji ustalił, że w dniu [...] czerwca 2005 r. pracownik wykonywał prace przez trzy godziny, a więc uznano, iż w tym dniu odebrał odpoczynek dzienny. Jednakże w dniu [...] czerwca 2005 r. rozpoczął odpoczynek o godz. 02.10 przerywając go o godz. 07.55, a następny odpoczynek rozpoczął o godz. 09.50 kończąc go o godz. 18.20. Pierwszy odpoczynek wyniósł 5 godz. i 45 min., a drugi 8 godz. 30 min.

Stosownie zatem do art. 8 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego nie można było zastosować do odpoczynków kierowcy reguły odpoczynku dzielonego. Zgodnie z tym przepisem w każdym 24-godzinnym okresie kierowca korzysta z dziennego okresu odpoczynku, wynoszącego co najmniej 11 kolejnych godzin, który to okres może być skrócony do minimum dziewięciu kolejnych godzin, nie częściej niż trzy razy w każdym tygodniu, pod warunkiem że przed upływem następnego tygodnia otrzyma równoważny okres odpoczynku, stanowiący rekompensatę. W dni, kiedy odpoczynek nie jest skrócony, może być wykorzystany w dwóch lub trzech oddzielnych okresach w ciągu 24 godzin, z których jeden musi trwać co najmniej osiem kolejnych godzin. W takim przypadku minimalna długość odpoczynku będzie zwiększona do 12 godzin.

Jak wynika z ustaleń organu administracji, odpoczynek został skrócony (nie wynosił kolejnych dziewięciu godzin) nie można więc było zastosować zasady

wynikającej ze zdania drugiego wymienionego przepisu rozporządzenia. Fakt skrócenia odpoczynku poniżej wymaganych dziewięciu godzin przyznał skarżący w skardze i w odwołaniu. Zatem organ administracji, w ocenie Sądu, zasadnie nie przyjął, iż odpoczynek został przez kierowcę prawidłowo odebrany według reguły odpoczynku dzielonego.

W związku z powyższym organ administracji prawidłowo zastosował przepisy wymienionego rozporządzenia, nakładając karę pieniężną na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 2 w związku z pkt 8 oraz ust. 4 ustawy o transporcie drogowym, określając jej wysokość przy zastosowaniu Ip. 10.4 załącznika do tej ustawy.

W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny po stwierdzeniu, iż zaskarżona decyzja nie naruszała przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.