Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SAB/Wa 21/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-05-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6209 Inne o symbolu podstawowym 620
658
Skarżony organ: Rada Lekarska
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Sędzia WSA Monika Kramek (spr.), Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 maja 2018 r. sprawy ze skargi E. P.-P. na bezczynność Okręgowej Rady Lekarskiej w [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

E. P. – P. pismem z dnia 12 lutego 2018 r. wniosła skargę na bezczynność Okręgowej Rady Lekarskiej w [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych, poddanych kognicji sądu administracyjnego, jest możliwe jedynie wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna.

Z analizy złożonej skargi wynika, że jej przedmiotem skarżąca uczyniła bezczynność wierzyciela w przedmiocie zajęcia stanowiska, co do zgłoszonych zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej.

Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Natomiast na podstawie art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym przed 15 sierpnia 2015 r., sądy administracyjne były uprawnione do orzekania w tym czasie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Kognicja sądów w zakresie tych dwóch kategorii orzeczeń nie była ograniczona przedmiotowo.

W dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015r., poz. 658, zwana dalej ustawą nowelizującą), którą zmieniono między innymi treść art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a.. Zgodnie z aktualnym brzmieniem tego przepisu, sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.

W sytuacji gdy ustawodawca wyłącza spod kognicji sądów administracyjnych postanowienia wierzyciela, w których przedmiotem jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu, to przyjąć należy, że bezczynność organu w tym zakresie również nie może być poddana kontroli sądu administracyjnego. Wyłączenie, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. in fine dotyczy nie tylko działania organu (postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowienie zawierające stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu), ale także bezczynności lub przewlekłości postępowania organu w tych dwóch kwestiach (por. postanowienie naczelnego Sadu Administracyjnego a dnia 7 lipca 2017 r. sygn. akt II GSK 2962/16 publ. http://cbois.nsa.gov.pl).

Na tej podstawie Sąd stwierdził, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga na bezczynność organu w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów zgłoszonych w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej.

Na marginesie jedynie zaznaczyć należy, że ograniczenie kognicji sądów administracyjnych, w zakresie objętym art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., pozostaje bez istotnego wpływu na ochronę praw stron w postępowaniu egzekucyjnym, ponieważ w dalszym ciągu mają one możliwość zaskarżania bezczynności organu egzekucyjnego lub też rozstrzygnięć ostatecznych organów egzekucyjnych wydanych w sprawie głównej.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3, w związku z art. 3 § 2 pkt 3 i 8 p.p.s.a., orzekł jak na wstępie.