Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 494/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 125 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 stycznia 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 1891/11 zawieszające postępowanie sądowe w sprawie ze skargi J. G. na uchwałę Rady Miasta Rabka-Zdrój z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 9 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 1891/11, zawiesił postępowanie sądowe w sprawie ze skargi J. G. na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] maja 2010 r. Nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy R.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że po wniesieniu skargi przez J. G., a przed jej rozpoznaniem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 13 lipca 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 795/11 rozpoznając skargę Wojewody Małopolskiego na tę samą uchwałę stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w całości. Postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie, w której zapadł wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 lipca 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 795/11 nie zostało jeszcze zakończone, albowiem powyższy wyrok nie jest wyrokiem prawomocnym.

Dlatego też, w związku z faktem, że przedmiotowa skarga J. G. dotyczy uchwały Rady Miasta [...] z dnia [...] maja 2010 r. Nr [...], której zgodność z prawem była już badana przez sąd administracyjny, celowe było zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o sygn. akt: II SA/Kr 795/11. Zdaniem Sądu, w obydwu sprawach - II SA/Kr 795/11 i II SA/Kr 1891/11 - zaskarżono tę samą uchwałę, a sąd już analizował kwestie dotyczące prawidłowości zaskarżonej uchwały i poprzedzającej ją procedury planistycznej. Rozstrzygnięcie w sprawie II SA/Kr 795/11 determinuje rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie, gdyż w sytuacji prawomocnego wyeliminowania zaskarżonej uchwały z obrotu prawnego postępowanie w przedmiotowej sprawie stanie się bezprzedmiotowe.

Mając powyższe na uwadze, zdaniem Sądu postępowanie w sprawie należało zawiesić mając na uwadze treść art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270) – dalej p.p.s.a.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła J. G. zarzucając naruszenie art. 125 § 1 p.p.s.a. poprzez zawieszenie postępowania z powołaniem się na uzależnienie rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy od wyniku postępowania ze skargi kasacyjnej wniesionej przez Radę Miasta [...] od wyroku WSA w Krakowie z dnia 13 lipca 2011 r. sygn. akt II SA/Kr 795/11 stwierdzającego nieważność uchwały Rady Miasta [...] z dnia [...] maja 2010 r. w sytuacji gdy rozstrzygnięcie postępowania ze skargi kasacyjnej w sprawie tego samego aktu prawa miejscowego, aczkolwiek dotyczącej zupełnie odmiennych przedmiotowo kwestii w zakresie wadliwości tego aktu, nie stanowi zagadnienia prejudycjalnego uniemożliwiającego rozpoznanie merytoryczne sprawy ze skargi wniesionej przez skarżącą. Skarżąca zarzuciła również naruszenie art. 6 i art. 13 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności poprzez naruszenie prawa do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy w rozsądnym terminie oraz prawa do skutecznego środka odwoławczego oraz naruszenie "konstytucyjnego nakazu rozpoznawania sprawy bez zbędnej zwłoki - art. 45 ust. Konstytucji RP - oraz zasady szybkości postępowania sądowoadminsitracyjnego – art. 7 p.p.s.a, a tym samym, naruszenie wymogów ładu przestrzennego i zrównoważonego rozwoju oraz zasady ochrony prawnej prawa własności i zakazu naruszeń tego prawa aktem prawa miejscowego, nie mającym charakteru ustawy i to w sposób niezgodny z powszechnie obowiązującym prawem – art. 1 i 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 21 i art. 64 ust. 1, 2 i 3 Konstytucji RP oraz art. 1 Protokołu Dodatkowego do Europejskiej Konwencji Praw Człowieka – poprzez zaniechanie merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy (...) i zastąpienie merytorycznego rozpoznania sprawy, postanowieniem o zawieszeniu postępowania, które będzie mogło prowadzić do przewlekłości postępowania oraz w konsekwencji uniknięcia ciążącego na Sądzie obowiązku merytorycznego rozpoznania sprawy w granicach podniesionych przez skarżącą w jakich nie była ona rozpoznawana uprzednio w postępowaniu wcześniej wszczętym pod sygn. akt II SA/Kr 795/11 a objętym skargą kasacyjną Rady Miasta Rabka-Zdrój, tj. w zakresie naruszenia indywidualnego interesu skarżącej, w tym przysługującego jej prawa do ochrony własności."

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.

Podkreślenia wymaga fakt, że zawarte w przepisie art. 125 p.p.s.a. podstawy zawieszenia postępowania sądowego mają charakter podstaw fakultatywnych. O zawieszeniu postępowania w tych przypadkach decydują względy celowościowe. Celowość zawieszenia postępowania w sytuacjach uregulowanych w tym przepisie pozostawiona jest ocenie sądu , ale sposób jego wykładni nie może prowadzić do tworzenia nowych podstaw zawieszenia postępowania (T.Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2008). Celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego nie może być brana pod uwagę w oderwaniu od zasady szybkości postępowania. Tymczasem zawieszenie postępowania w sytuacji, gdy brak jest ku temu wystarczających przesłanek naruszałoby zasadę szybkości (por. postanowienie NSA z dnia 13 maja 2011 r. sygn. akt II OZ 395/11).

Sąd musi zatem rozważyć, czy w konkretnym przypadku zachodzą przesłanki uzasadniające zawieszenie postępowania. Przyjęte w analizowanym przepisie rozumienie kwestii prejudycjalnej zakłada istnienie ścisłego związku pomiędzy sprawą rozpoznawaną w postępowaniu przed sądem administracyjnym, a kwestią będącą przedmiotem postępowania prejudycjalnego. Związek ten polega na tym, że rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego stanowi podstawę rozstrzygnięcia sprawy głównej (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010).

Sam fakt tożsamości zaskarżonego aktu w niniejszej sprawie i sprawie, w której wniesiono skargę kasacyjną nie może powodować zawieszenia przedmiotowego postępowania, bowiem wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w podobnej sprawie nie jest niezbędny do stwierdzenia, czy zaskarżona w tej sprawie uchwała odpowiada prawu oraz nie będzie on miał dla jej rozstrzygnięcia mocy wiążącej. Z uwagi na powyższe brak jest podstaw do twierdzenia, że rozstrzygnięcie skargi kasacyjnej w innej, podobnej sprawie jest na tyle istotne, by uznać je za niezbędne do rozstrzygnięcia skargi (por. postanowienie NSA z dnia 16 maja 2006 r., sygn. akt I FZ 154/06, LEX Nr 238605).

Jednocześnie należy zauważyć, iż Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 11 maja 2012 r. sygn. akt II OSK 460/12 oddalił skargę kasacyjną Rady Gminy Rabka –Zdrój od wyroku WSA w Krakowie sygn. akt II SA/Kr 795/11.

Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.185 § 1 w zw. z art.197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.