Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 948/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 17
journal: Dz.U. 2020 poz 111
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: S WSA Mariusz Kotulski Sędziowie: S WSA Ewa Michna ASR WSA Marta Kisielowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 15 grudnia 2022 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków- Śródmieście Zachód Kamila Trybka sprawy ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 21 kwietnia 2022 r. sygn. akt SKO.NP/4115/160/2022 w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 21 kwietnia 2022 r., sygn. akt SKO.NP/4115/160/2022 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji Burmistrza S. z dnia 18 marca 2022 r. odmawiającej przyznania J. P. (dalej: "skarżąca") świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością opieki nad matką C. D. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 17 oraz art. 17b ustawy z dnia 30 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 111 ze zm., dalej: "u.ś.r.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. , dalej: "k.p.a.").

Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu 18 lutego 2022 r. skarżąca zwróciła się do Ośrodka Pomocy Społecznej w S. o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad niepełnosprawną matką. Z orzeczenia z dnia 9 września 2019 r. wynika, że matka skarżącej jest osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym ze wskazaniem konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Orzeczony stopień niepełnosprawności istnieje od 22 lipca 2019 r., daty powstania niepełnosprawności nie da się ustalić, a przyczyną niepełnosprawności są choroby neurologiczne (10-N).

Decyzją z dnia 1 lutego 2022 r. skarżącej został przyznany zasiłek opiekuńczy w związku z opieką nad matką na okres od 1 listopada 2021 r. do 31 października 2022 r.

Z przeprowadzonego w dniu 24 lutego 2022 r. wywiadu środowiskowego wynika, że matka skarżącej ma 81 lat, jest wdową, pobiera rentę po zmarłym mężu w wysokości 1868 zł. Mieszka u córki. W dotychczasowym miejscu zamieszania nie mogła liczyć na pomoc syna, który pracuje w systemie zmianowym i nie rezygnuje z zatrudnienia, mieszka z żoną i synem. Drugi syn – J. D. mieszka w bliskiej obecności od matki, ale pracuje i też nie może się opiekować matką. W ostatnim czasie nastąpiło pogorszenie stanu zdrowia matki skarżącej, która nie chodzi, porusza się na wózku inwalidzkim, wymaga pomocy w codziennych czynnościach samoobsługowych, utrzymaniu należytej czystości oraz higieny, przygotowania posiłków, podania leków. Ostatni raz skarżąca była skierowana do pracy przez Powiatowy Urząd Pracy w D. w 2018 r., ale pracy nie podjęła z powodu odmowy pracodawcy.

Decyzją z dnia 18 marca 2022 r. Burmistrz S. odmówił przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad matką. W uzasadnieniu organ wskazał, że skarżąca pobiera specjalny zasiłek opiekuńczy od 22 lipca 2019 r., jednakże w przypadku przyznania świadczenia pielęgnacyjnego wniosła o jego uchylenie. Skarżąca przed podjęciem opieki nad matką była zarejestrowana jako osoba bezrobotna, a rejestracja miała miejsce przez wydaniem orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności matki skarżącej. W ocenie organu nie zachodzi zatem związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy niepodejmowaniem zatrudnienia przez skarżącą a opieką nad matką. W ocenie organu, w związku z tym, że do alimentacji matki skarżącej zobowiązanych jeszcze dwóch synów, mogą się podzielić między sobą opieką nad matką, w taki sposób, aby skarżąca mogła podjąć zatrudnienie. Zdaniem organu zakres czynności nie jest tego rodzaju, żeby wykluczał podjęcie przez skarżącą zatrudnienia choćby w częściowym wymiarze czasu pracy. Organ wskazał ponadto, że został zobowiązany, w związku z wystąpieniem pokontrolnym Wojewody Małopolskiego, do przyznawania świadczenia zgodnie z aktualnymi przepisami, w tym art. 17 ust. 1b u.ś.r.

W odwołaniu od decyzji skarżąca zarzuciła;

- błędne zastosowanie normy prawnej wyrażonej w art. 17 ust. 1b pkt 1 i 2 u.ś.r. bez uwzględnienia okoliczności, iż wskutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13 doszło do uznania niekonstytucyjności części normy prawnej w zakresie w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osobom sprawującym opiekę nad osobą niepełnosprawną w oparciu o kryterium wieku;

- dokonanie błędnej wykładni przepisu art. 17 ust. 4 u.ś.r. – zaniechanie wykładni systemowej i celowościowej i w konsekwencji nieprawidłowe przyjęcie, że brak jest związku pomiędzy niepodejmowaniem przez skarżącą zatrudnienia a opieką nad matką oraz niewłaściwe przyjęcie, że zakres opieki świadczonej przez skarżącą nie spełnia dyspozycji przepisu;

- art. 6, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 7 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy i przyjęcie, że sam fakt zwrócenia się z wnioskiem przez opiekuna dorosłej osoby wymagającej opieki, skutkuje brakiem przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.

W oparciu o podniesione zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie o przyznaniu świadczenia.

Decyzją z dnia 21 kwietnia 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Burmistrza S. Kolegium wskazało, że w aktualnym stanie prawnym niedopuszczalna jest odmowa przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w oparciu o kryterium wieku, w którym powstała niepełnosprawność osoby wymagającej opieki. Okoliczność pobierania przez skarżącą specjalnego zasiłku opiekuńczego nie ma wpływu na przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w niniejszej sprawie, ponieważ nie zostały spełnione ustawowe przesłanki jego przyznania. Zdaniem Kolegium nie istnieje związek przyczynowy pomiędzy niepodejmowaniem zatrudnienia przez skarżącą a opieką nad matką. W ocenie Kolegium matka skarżącej nie wymaga takiej opieki, która wykluczałaby podjęcie przez skarżącą jakiegokolwiek zatrudnienia, a nadto matka skarżącej ma jeszcze dwóch synów zobowiązanych do alimentacji względem niej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca zarzuciła:

- naruszenie prawa materialnego mającego istotny wpływ na wynik sprawy- dokonanie błędnej wykładni art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. poprzez zaniechanie wykładni systemowej i celowościowej i w konsekwencji niewłaściwe przyjęcie, że brak jest związku pomiędzy niepodejmowaniem zatrudnienia przez skarżącą a sprawowaną przez nią opieką nad matką, podczas gdy w niniejszej sprawie związek taki istnieje oraz zaniechanie wykładni systemowej i celowościowej, a w konsekwencji niewłaściwe przyjęcie przez organ, że zakres opieki świadczony przez skarżącą nie wypełnia ww. dyspozycji, podczas gdy w rozumieniu ww. przepisu osoba niepełnosprawna w stopniu znacznym wymaga, w zależności od rodzaju schorzenia oraz aktualnego stanu zdrowia, opieki stałej lub długotrwałej, lecz niekoniecznie całodobowej;

- naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy- art. 6, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 7 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. faktycznego zakresu opieki skarżącej nad matką, co skutkowało brakiem prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i zwalnia organy rozstrzygające w sprawie z podejmowania działań zmierzających do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, pozwalającego na wydanie rozstrzygnięcia z uwzględnieniem słusznego interesu strony.

W oparciu o podniesione zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania oraz rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko przyjęte w zaskarżonej decyzji.

Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wynika z treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tą regulacją, sąd rozpoznając skargę nie jest związany zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi przez strony wnioskami. W świetle przywołanych regulacji, sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracji kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego. Oznacza to, że w ramach takiej kontroli sąd nie może kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego. Kontrola legalności decyzji przeprowadzona zgodnie z ww. granicami wykazała, że zaskarżona decyzja została wydana w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym, z prawidłowo zastosowaną normą prawa materialnego, a zatem skarga zasługiwała na oddalenie.

W niniejszej sprawie bezsporne jest, że matka skarżącej jest osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym oraz, że skarżąca opiekuje się matką. Niesporny jest stan zdrowia matki skarżącej ustalony w oparciu o oświadczenia skarżącej i treść wywiadu środowiskowego, a także zakres opieki nad matką sprawowanej przez skarżącą. Skarżąca w skardze zarzuciła brak ustalenia faktycznego zakresu opieki nad matką, jednakże nie wskazała, jakich czynności opiekuńczych organy nie uwzględniły przy ustalaniu tej okoliczności. Z treści skargi wynika, że skarżąca kwestionuje ustalenia organów w zakresie braku związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy opieką nad matką a koniecznością rezygnacji z zatrudnienia. Okolicznością sporną w niniejszej sprawie jest zatem, czy zakres opieki skarżącej nad matką jest tego rodzaju, że wyklucza podjęcie przez skarżącą jakiegokolwiek zatrudnienia, choćby w niepełnym wymiarze czasu pracy.

Na wstępie wskazać należy, że skarżąca pozostaje bezrobotna od roku 2018, a ustalony stopień niepełnosprawności matki skarżącej istnieje od 2019 r. W rezultacie w oparciu o tę okoliczność, należy stwierdzić, że nie została spełniona przesłanka rezygnacji, czy też niepodejmowania zatrudnienia przez skarżącą, ponieważ skarżąca jeszcze przed uzyskaniem orzeczenia o niepełnosprawności przez matkę pozostawała bierna zawodowo. Wskazać także należy, że skarżąca (reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika) nie wskazywała w toku postępowania na żadne okoliczności, które potwierdzałyby tezę, że skarżąca nie podejmuje zatrudnienia ze względu na opiekę nad matką. Sąd podziela w tym zakresie stanowisko przyjęte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2021 r. (sygn. akt I OSK 275/21, CBOSA), że prawidłowo interpretowana hipoteza normy wyrażonej w art. 17 ust. 1 u.ś.r. obejmuje również konieczność poszukiwania związku - także czasowego - pomiędzy zaprzestaniem aktywności zawodowej (działań zmierzających do jej podjęcia), a wystąpieniem konieczności opieki nad osobą niepełnosprawną.

W ocenie Sądu prawidłowo ustaliły organy, że zakres opieki skarżącej nad matką nie jest tego rodzaju, aby całkowicie uniemożliwiał skarżącej podjęcie jakiegokolwiek zatrudnienia. Sąd nie kwestionuje ciężkiego stanu zdrowia matki skarżącej, jednakże zdaniem Sądu zakres czynności opiekuńczych wskazany przez skarżącą, nie uzasadnia twierdzenia, że skarżąca nie może podjąć jakiekolwiek zatrudnienia bez szkody dla opieki, której wymaga matka.

Zgodnie bowiem z treścią art. 17 ust. 1 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne w związku z rezygnacją z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje, jeżeli osoba uprawniona rezygnuje lub nie podejmuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Podstawowym wymogiem do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego jest więc sprawowanie stałej, ciągłej opieki, wykluczającej podjęcie zatrudnienia lub powodującej konieczność zrezygnowania z pracy. Świadczenie to bowiem ma być rekompensatą za rezygnację z pracy z uwagi na konieczność opieki nad osobą bliską, która jej wymaga. Świadczenie pielęgnacyjne nie jest przyznawane za samą opiekę nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, lecz za faktyczny brak możliwości podjęcia zatrudnienia z powodu konieczności sprawowania tej opieki lub za rezygnację z zatrudnienia w celu jej sprawowania. Przepis art. 17 ust. 1 u.ś.r. należy zatem stosować wyłącznie do takich stanów faktycznych, w których zakres opieki wyklucza możliwość podjęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej (por. wyrok NSA z 17 października 2020 r., I OSK 1148/20, CBOSA). Pojęcie opieki, o którym mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r., utożsamiać należy ze stałą i bezpośrednią troską o zapewnienie osobie niepełnosprawnej realizacji jej podstawowych potrzeb życiowych i społecznych, których sama nie jest ona w stanie zrealizować z uwagi na swoją niepełnosprawność. Opieka ta powinna być przy tym tak absorbująca, że podjęcie jakiejkolwiek aktywności zawodowej przez opiekuna musiałoby się odbyć ze szkodą dla niej (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 18 marca 2021 r., IV SA/Wr 51/21, CBOSA).

Ustawodawca wymaga, aby brak podejmowania zatrudnienia lub rezygnacja z zatrudnienia przez osoby wymienione w art. 17 ust. 1 i ust. 1 a u.ś.r. pozostawały w bezpośrednim związku przyczynowo-skutkowym z koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną. Aby spełnione były przesłanki określone w art. 17 ust. 1 u.ś.r., opieka taka musi w sposób oczywisty stanowić przeszkodę do wykonywania pracy zawodowej. Zatem związek między rezygnacją z zatrudnienia (albo jego niepodejmowaniem), a sprawowaną opieką musi być bezpośredni i ścisły (por. wyrok NSA z 12 lutego 2020 r. I OSK 516/19, CBOSA). W każdej sprawie właściwy organ musi dokonać oceny, czy w okolicznościach konkretnej sprawy istotnie osoba sprawująca opiekę nie ma możliwości podjęcia zatrudnienia lub zmuszona jest zrezygnować z zatrudnienia (por. wyrok NSA z 13 maja 2015 r., I OSK 2820/13, CBOSA).

Zdaniem Sądu zakres opieki sprawowanej przez skarżącą – polegający na pomocy matce w czynnościach samoobsługowych, utrzymaniu czystości i higieny, przygotowaniu i podaniu posiłków oraz leków- nie oznacza, że obecność skarżącej przy matce musi być stała, a w rezultacie w ocenie Sądu, skarżąca mogłaby podjąć zatrudnienie choćby w niepełnym wymiarze czasu pracy, bez szkody dla opieki, której wymaga matka.

Zdaniem Sądu ocena, czy istnieje związek pomiędzy niepodejmowaniem (rezygnacją) z zatrudnienia a opieką nad osobą niepełnosprawną, wymaga również ustalenia, czy istnieją inne osoby zobowiązane do alimentacji względem osoby niepełnosprawnej w tym samym stopniu, co osoba wnioskująca o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Konieczność uwzględnienia innych osób zobowiązanych do alimentacji przy ocenie spełnienia przesłanek określonych w art. 17 ust. 1 u.ś.r. wynika w pierwszej kolejności z faktu, że jest to świadczenie z zakresu pomocy społecznej, a zatem jego przyznanie powinno uwzględniać zasadę subsydiarności, w świetle której Państwo powinno pomagać tam, gdzie jednostka nie może poradzić sobie sama. Równocześnie, interpretacja przepisów u.ś.r. wymaga odwołania do wyrażonej w Konstytucji RP zasady wspierania rodzin, które znajdują się trudnej sytuacji materialnej i społecznej (art. 71 ust. 1 Konstytucji). W ocenie Sądu, pomoc Państwa powinna być stosowana tam, gdzie jednostka (rodzina) nie jest w stanie poradzić sobie samodzielnie.

Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 14 listopada 2022 r. (I OPS 2/22, CBOSA) wskazał, że obowiązek wsparcia rodziny jako wspólnoty, nie oznacza obowiązku wspierania każdego w taki sam sposób, to ustawodawca powinien określić formy i zasady wsparcia państwa, a takie zasady zostały określone m. in. w u.ś.r. W ocenie Sądu, brak uwzględnienia przy ocenie konieczności rezygnacji lub powstrzymania się z zatrudnienia przez skarżącą przepisów o obowiązku alimentacyjnym, prowadziłby do naruszenia przepisów k.r.o. i niedopuszczalnego modyfikowania przepisów określających obowiązki alimentacyjne dzieci względem rodziców, a w rezultacie do nieprzewidzianego ustawą zwolnienia pozostałych zobowiązanych z obowiązków alimentacyjnych względem matki.

W niniejszej sprawie, poza skarżącą, zobowiązanych do alimentacji względem matki jest jeszcze dwóch braci skarżącej, którzy pracują zawodowo i mieszkają w niewielkiej odległości od matki.

Zdaniem Sądu w takiej sytuacji – gdy istnieją inne osoby zobowiązane do alimentacji, w stosunku do których brak jest obiektywnych przeszkód w realizacji ustawowego obowiązku, brak jest związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy niepodejmowaniem (rezygnacją) z zatrudnienia a opieką nad osobą niepełnosprawną, ponieważ w opiece nad matką powinny uczestniczyć również pozostałe osoby zobowiązane do alimentacji, a zatem nie zachodzi konieczność rezygnacji przez skarżącą z zatrudnienia w celu opieki nad matką. Zdaniem Sądu pozostawanie dwóch synów C. D. w zatrudnieniu nie stanowi obiektywnej przeszkody realizacji obowiązku alimentacyjnego, a jedynie może faktycznie utrudniać jego realizację. Podkreślić bowiem należy, że pomoc społeczna ma charakter subsydiarny, Państwo powinno udzielać jej w sytuacji, w której jednostka nie może sobie sama poradzić z pojawiającymi się trudnościami, a nie zastępować jednostkę we własnych staraniach o zaspokojenie potrzeb życiowych.

Zgodnie z art. 128 ustawy z dnia Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1359 ze zm., dalej: "k.r.o.") obowiązek dostarczania środków utrzymania, a w miarę potrzeby również środków wychowania (obowiązek alimentacyjny) obciąża krewnych w linii prostej oraz rodzeństwo. Zgodnie z art. 129 § 2 k.r.o. krewnych w tym samym stopniu obciąża obowiązek alimentacyjny w częściach odpowiadających ich możliwościom zarobkowym i majątkowym. W rezultacie, możliwe jest zdaniem Sądu takie podzielenie się obowiązkami, żeby skarżąca mogła podjąć zatrudnienie, choćby w niepełnym wymiarze czasu pracy. Podkreślić należy, że realizacja obowiązku nie musi polegać na osobistych staraniach, lecz może polegać na finansowaniu usług opiekuńczych dla matki. Zgodnie bowiem z art. 135 § 2 k.r.o. wykonanie obowiązku alimentacyjnego względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie albo wobec osoby niepełnosprawnej może polegać w całości lub w części na osobistych staraniach o utrzymanie lub o wychowanie uprawnionego; w takim wypadku świadczenie alimentacyjne pozostałych zobowiązanych polega na pokrywaniu w całości lub w części kosztów utrzymania lub wychowania uprawnionego. Należało zatem przyjąć, że skoro skarżąca nie jest jedyną osobą zobowiązaną do alimentacji, całkowita rezygnacja z zatrudnienia przez skarżącą nie była konieczna, aby zapewnić odpowiednią opiekę matce nie tylko ze względu na zakres czynności opiekuńczych, ale również ze względu na zobowiązanie do alimentacji względem matki ze strony rodzeństwa.

Sąd nie podziela również pozostałych zarzutów podniesionych w skardze dotyczących naruszenia przez organy przepisów postępowania. Zarzuty podniesione w skardze stanowią jedynie polemikę z oceną materiału dowodowego dokonaną przez organy I i II instancji, bez wskazania na czym polegają naruszenia popełnione przez organ. Również w uzasadnieniu skargi skarżąca nie rozwinęła tego zarzutu, przytaczając jedynie orzecznictwo sądów dotyczące u.ś.r. Tymczasem, zdaniem Sądu prawidłowo ustaliły organy, że zakres opieki skarżącej nad matką nie jest tego rodzaju, aby uzasadniał przyznanie skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego.

Sąd nie podziela podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art. 7 k.p.a. Wskazać również należy, że w świetle art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Jak słusznie wskazuje się w orzecznictwie, w interesie społecznym jest przestrzeganie obowiązującego porządku prawnego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2022 r., III SA/Kr 589/22, CBOSA), w tym w szczególności Konstytucji RP, u.ś.r. oraz k.r.o.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja została wydana w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy, z prawidłowo zastosowanymi normami prawa materialnego i procesowego.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a.

Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.