Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 487/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2018-09-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1065
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jedn.
article: art. 7, art. 8 par. 1, art. 10 par. 1, art. 61 par. 1 i par. 4, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Sudoł Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 27 września 2018 r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Wojewody z dnia 15 maja 2018 r., nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 15 maja 2018 r. Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia 11 kwietnia 2018 r., którą organ orzekł o utracie statusu osoby bezrobotnej przez D. K.

W sprawie zaistniały następujące okoliczności faktyczne i prawne:

Decyzją z dnia 11 kwietnia 2018 r. (nr [...]) Starosta – działając na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a/, art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1065 ze zm. – dalej jako: "u.p.z.r.p.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm. – dalej zwanej: "k.p.a.") - orzekł o utracie przez D. K. (dalej zwaną: "stroną" lub "skarżącą") statusu osoby bezrobotnej z dniem 1 września 2016 r. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 33 ust. 4ca u.p.z.r.p.

W uzasadnieniu organ wskazał, że z posiadanych dokumentów wynika, iż strona podjęła naukę w szkole nie będącej szkołą dla dorosłych lub studiuje w szkole wyższej w formie studiów stacjonarnych. Informacja z dnia 11 kwietnia 2018 r.

Strona odwołała się od decyzji organu I instancji podnosząc, że naruszono zasady postępowania administracyjnego oraz, że szkoła, do której uczęszcza, przyjmuje osoby dorosłe i posiada profil nauki umożliwiający jednocześnie podjęcie pracy w pełnym wymiarze czasu pracy.

Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda decyzją z dnia 15 maja 2018 r. (nr [...]) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy stwierdził, że strona została zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy w K. w dniu 29 sierpnia 2016 r. jako osoba bezrobotna. W dniu 11 kwietnia 2018 r. strona przedłożyła w Urzędzie Pracy zaświadczenie z dnia 11 kwietnia 2018 r. ze Szkoły Policealnej Studium Pracowników Medycznych i Społecznych w K., z którego wynika, że od dnia 1 września 2016 r. rozpoczęła naukę w tej szkole odbywając zajęcia w piątek, sobotę i niedzielę. Zgodnie z zaświadczeniem powyższa szkoła jest wpisana do ewidencji szkół niepublicznych Miasta K. pod nr [...], jako szkoła policealna dla młodzieży o statusie dziennym.

Organ stwierdził, że zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje na to, iż ww. Szkoła Policealna jest szkołą dla młodzieży kształcącej się w systemie stacjonarnym, natomiast uczęszczanie do szkoły dla młodzieży kształcącej w systemie stacjonarnym stanowi – stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.z.r.p. - negatywną przesłankę do nabycia i posiadania statusu osoby bezrobotnej. Zgodnie z art. 3 pkt 15 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (w brzmieniu obowiązującym do dnia 31.08.2017 r.), szkoły mające odrębną organizację kształcenia, i do których są przyjmowane osoby mające 18 lat, a także kończące 18 lat w roku kalendarzowym, w którym są przyjmowane do szkoły, są szkołami dla dorosłych, lecz chybionym jest zarzut strony, że organ zatrudnienia I instancji błędnie nie zastosował tego przepisu przyjmując, że szkoła, do której uczęszczała jest szkołą dla młodzieży, ponieważ to nie organy zatrudnienia decydują o statusie danej szkoły. Zgodnie z art. 82 ust. 1 ustawy o systemie oświaty decyduje o tym treść wpisu do ewidencji prowadzonej przez jednostkę samorządu terytorialnego obowiązaną do prowadzenia odpowiedniego typu publicznych i niepublicznych szkół i placówek. Na podstawie art. 82 ust. 3a tej ustawy zaświadczenie o wpisie do ewidencji zawiera: 1/ nazwę organu, który dokonał wpisu do ewidencji szkoły lub placówki; 2/ datę i numer wpisu do ewidencji; 3/ nazwę oraz odpowiednio typ i rodzaj szkoły lub placówki; 4/ osobę prawną lub fizyczną prowadzącą szkołę lub placówkę; 5/ adres szkoły lub placówki. Wynika z tego, że organy zatrudnienia nie mają kompetencji do ustalania statusu szkoły, a zatem - skoro Szkoła Policealna Studium Pracowników Medycznych i Społecznych w K. jest szkołą dla młodzieży kształcącej się w systemie stacjonarnym - to strona z dniem podjęcia w niej nauki przestała spełniać wymogi określone w art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.z.r.p., niezbędne do posiadania statusu osoby bezrobotnej, a w konsekwencji należało stronę pozbawić tego statusu z dniem podjęcia nauki, o czym rozstrzyga art. 33 ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.z.r.p.

W ocenie organu niezasadne są zarzuty odwołania, jakoby zastosowanie art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.z.r.p. pozostawało w rażącej sprzeczności z zasadami współżycia społecznego. Przepis ten wprost stanowi, że ilekroć w ustawie jest mowa o bezrobotnym oznacza to osobę, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu programu nauczania tej szkoły lub w szkole wyższej, gdzie studiuje na studiach niestacjonarnych. Gramatyczna treść przepisu w tym zakresie jest jasna i nie budzi wątpliwości, a innych wyjątków poza tymi określonymi wprost w przepisie nie ma.

Zdolność i gotowość do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy są bowiem tylko jednymi z przesłanek wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.z.r.p. wymaganymi przy ocenie przysługiwania statusu osoby bezrobotnej. Oprócz nich przepis ten wprowadza wymóg nie uczenia się w szkole, a jedynymi wyjątkami od tego wymogu statuowanymi wprost w tym przepisie, jest nauka w szkole dla dorosłych oraz przystępowanie do egzaminu eksternistycznego z zakresu programu nauczania tej szkoły lub w szkole wyższej, gdzie studiuje na studiach niestacjonarnych. Zgodnie z powszechnie przyjętymi, stosowanymi i obowiązującymi w systemie prawa polskiego regułami interpretacji przepisów jedną z ich zasad interpretacyjnych jest zakaz stosowania wykładni rozszerzającej dla wyjątków stanowionych przez ustawodawcę. Co istotne organy administracji publicznej nie są powołane do oceny przepisów prawa, lecz do ich stosowania.

Strona wskazała wprawdzie, że w dniu rejestracji oznajmiła ustnie urzędnikowi, iż uczy się w szkole policealnej, jednak nie przedłożyła żadnych dowodów na tą okoliczność. Nie skonkretyzowała też czy poinformowała wówczas pracownika Urzędu Pracy czy jest to nauka w szkole dla dorosłych, czy dla młodzieży, lecz nawet gdyby przekazała taką informację, to niespełnianie wymogów art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.z.r.p. obligowałoby i tak do zastosowania art. 33 ust. 4 pkt 1 tej ustawy.

W ocenie Wojewody w trakcie postępowania nie doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 czy art. 80 k.p.a., gdyż organ niższej instancji podjął wszelkie niezbędne kroki do wyjaśnienia sprawy i prawidłowo ocenił zebrany materiał dowodowy. Nadto strona miała zapewniony czynny udział w każdym stadium postępowania. Podobnie niezasadne okazały się zarzuty naruszenia art. 61 § 1 i § 4, art. 107 § 3 k.p.a.

Organ odwoławczy przyznał na koniec, że uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji organu I instancji jest lakoniczne, niemniej wynika z niego, że organ oparł się na informacji z dnia 11 kwietnia 2018 r.

D. K. zaskarżyła decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnosząc o jej uchylenie, jak również o uchylenie decyzji organu I instancji.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

naruszenie zasad postępowania administracyjnego, w szczególności art.10 § 1 k.p.a. poprzez uniemożliwienie jej wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, co mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania odwoławczego;

naruszenie art. 2 ust. 1 u.p.z.r.p. poprzez nie uwzględnienie okoliczności faktycznych i prawnych sprawy, pomimo ich przedstawienia w odwołaniu od decyzji organu I instancji oraz nie uchylenie przez organ odwoławczy decyzji organu I instancji albo nie uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia z powodów wymienionych w odwołaniu;

utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo, że decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego poprzez to, że:

- w związku z nieprzeprowadzeniem postępowania, organ wydający decyzję naruszył zasadę, zgodnie z którą w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy (art. 7 k.p.a.),

w związku z nieprzeprowadzeniem postępowania, organ wydający decyzję naruszył zasadę, zgodnie z którą organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania (art. 8 § 1 k.p.a.),

niezapewnienie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (art. 10 § 1 k.p.a.),

niewszczęcie postępowania i nie zawiadomienie skarżącej o wszczęciu postępowania w sprawie, w której wydano zaskarżoną decyzję (art. 61 § 1 i § 4 k.p.a.),

brak uzasadnienia faktycznego decyzji a w uzasadnieniu decyzji brak wskazania faktów, które organ uznał za uzasadnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, oraz uzasadnienia prawnego czyli wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa (art. 107 § 3 k.p.a.).

W uzasadnieniu skargi skarżąca stwierdziła, że Szkoła Policealna Studium Pracowników Medycznych i Społecznych w K. jest szkołą dla młodzieży, co wynika z dokumentów. Wskazała, że z winy organów nie zna treści pisma Starostwa Powiatowego w K. Wydziału Edukacji z dnia 2 listopada 2017 r. i w jej ocenie zadziwiające jest to, że skoro wówczas organ I instancji powziął wiedzę o tym, iż uczy się w szkole dla młodzieży, to decyzję w sprawie pozbawienia jej statusu osoby bezrobotnej wydał dopiero w dniu 11 kwietnia 2018 r., tj. w dniu, w którym strona sama przedłożyła w Urzędzie Pracy zaświadczenie z przedmiotowej szkoły.

Ponadto w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy zupełnie zignorował argumenty skarżącej podniesione w odwołaniu oraz piśmie z dnia 9 maja 2018 r., a mające istotne znaczenie dla sprawy, tj., że:

zajęcia odbywają się wyłącznie w piątki po południu, soboty i niedziele - w dni wolne od pracy;

skarżąca jest w pełni dyspozycyjna i spełnia warunki bycia osobą zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej;

inne spojrzenie na aspekt podmiotowy i przedmiotowy sprawy prowadziłoby do nieuprawnionego i nierównego traktowania osoby, która wprawdzie nie uczy się w szkole dla dorosłych lub nie studiuje na studiach stacjonarnych, ale w związku z tym, że uczęszcza na zajęcia wyłącznie w dni wolne od pracy, to jest gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy względem osób uczących się w szkole dla dorosłych lub studiujących na studiach niestacjonarnych;

osoby uczące się w szkołach dla dorosłych, których założenia programów nauczania niczym nie różnią się od założeń programowych nauczania w szkole, w której uczy się skarżąca, nierzadko nie spełniają warunków bycia gotowym do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy, a mimo to posiadają status osoby bezrobotnej;

- skoro jako osoba dorosła skarżąca została przyjęta do szkoły policealnej, to - w jej ocenie - szkoła ta jest również szkołą dla dorosłych ponieważ uczą się w niej osoby dorosłe, bowiem gdyby tak nie było, to nie mogłaby zostać przyjęta do tej szkoły w celu dalszej nauki. Istnieje zatem możliwość uczenia się osoby dorosłej w szkole dla młodzieży, a rozgraniczenie ma charakter organizacyjny. Sformułowanie "szkoła dla młodzieży" i "szkoła dla dorosłych" to nadal ten sam typ szkoły, o którym mowa w art. 9 ust. 1 pkt 3 lit. b/ ustawy o systemie oświaty.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości rzeczowej ocenia zaskarżony akt z punktu widzenia jego zgodności z prawem, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania zakwestionowanego aktu. Sąd administracyjny nie ma przy tym podstaw prawnych, aby oceniać rozstrzygnięcie organu administracji publicznej pod kątem jego słuszności, bądź też celowości. Nie rozpatruje również danej sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego.

Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej w skrócie jako: "p.p.s.a.") wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas w zależności od rodzaju naruszenia uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub w części, albo stwierdza jej nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja może ulec uchyleniu wówczas, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie natomiast do art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. W świetle natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a także poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej wykazało, że nie są one dotknięte uchybieniami uzasadniającymi ich wzruszenie.

Przedmiotem kontroli sądowej skarżąca uczyniła decyzję Wojewody z dnia 15 maja 2018 r., która utrzymywała w mocy decyzję Starosty z dnia 11 kwietnia 2018 r. orzekającą o utracie z dniem 1 września 2016 r. przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej.

Istota sporu sprowadzała się do oceny, czy skarżąca spełnia przesłanki do posiadania - przyznanego jej mocą decyzji Starosty z dnia 29 sierpnia 2016 r. (nr [...]) - statusu osoby bezrobotnej, w związku z podjęciem nauki od dnia 1 września 2016 r. w Szkole Policealnej Studium Pracowników Medycznych i Społecznych w K.

Stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1065 ze zm. – dalej jako: "u.p.z.r.p."), osobą "bezrobotną" w rozumieniu tej ustawy jest m.in. osoba "nieucząca się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu programu nauczania tej szkoły lub w szkole wyższej, gdzie studiuje na studiach niestacjonarnych".

W ocenie Sądu, trafnie zatem przyjęły organy, że skoro skarżąca jest osobą uczącą się w szkole, to utraciła status osoby bezrobotnej stosownie do cytowanego wyżej art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.z.r.p.

Jak wynika z akt sprawy, tj. pisma Starostwa Powiatowego w K. Wydziału Edukacji z dnia 2 listopada 2017 r. (nr [...]) oraz z zaświadczeń wystawionych przez Szkołę Policealną Studium Pracowników Medycznych i Społecznych w K. z dnia 11 kwietnia 2018 r. (nr [...]) oraz z dnia 22 kwietnia 2018 r. (nr [...]), szkoła, do której uczęszcza skarżąca od dnia 1 września 2016 r., ma status niepublicznej szkoły o uprawnieniach szkoły publicznej, dla młodzieży, kształcącej w systemie stacjonarnym; jest to szkoła policealna dla młodzieży o statusie dziennym, w której zajęcia odbywają się w piątki od godz. 15.30 oraz w soboty i w niedziele w godz. 8.00-21.00 (vide: k. 6 i k. 9 oraz załącznik do odwołania - akta administracyjne).

W ocenie Sądu o kwalifikacji rodzaju szkoły decyduje status nadany szkole, a nie plan zajęć (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 grudnia 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 66/16, publ.: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W niniejszej sprawie, jak wynika z informacji przekazanej z rejestru szkół i placówek niepublicznych Powiatu K. – Szkoła Policealna Studium Pracowników Medycznych i Społecznych, ul. [...], [...] K., wpisana została pod numerem [...], jako typ szkoły: szkoła policealna dla osób posiadających wykształcenie średnie, będąca szkołą niepubliczną o uprawnieniach szkoły publicznej, dla młodzieży, kształcącą w systemie stacjonarnym. Mając powyższe na uwadze, skoro skarżąca podjęła naukę w ww. szkole, której status (typ) nie został określony jako "szkoła dla dorosłych" (lecz szkoła policealna dla młodzieży kształcąca w systemie stacjonarnym), to tym samym skarżąca przestała spełniać przesłankę z art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.z.r.p. warunkującą posiadanie (utrzymanie) przez nią statusu osoby bezrobotnej w świetle ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, a w konsekwencji organy prawidłowo orzekły o stwierdzeniu przez skarżącą utraty statusu osoby bezrobotnej z dniem podjęcia nauki w ww. szkole, tj. z dniem 1 września 2016 r.

Sąd nie dopatrzył się także naruszeń przepisów postępowania, których naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W szczególności odnosząc się do zarzutów postawionych w skardze, tj. art. 7, art. 8 § 1, art. 10 § 1, art. 61 § 1 i § 4 oraz art. 107 § 3 k.p.a., organy – w ocenie Sądu – w sposób należyty zgromadziły materiał dowodowy i dokonały jego oceny w kontekście podjętego rozstrzygnięcia, a także uzasadniły podjęte rozstrzygnięcie (w szczególności organ odwoławczy), tak więc za nietrafne należało uznać podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów odnoszących się do postępowania wyjaśniającego.

W kwestii podniesionego zarzutu naruszenia przez organy art. 10 § 1 oraz art. 61 § 1 i § 4, a także art. 8 § 1 k.p.a. należy zauważyć, że strona postępowania winna zostać przez organ powiadomiona o wszczęciu postępowania w danej sprawie, a następnie organy winny stronie postępowania zapewnić możliwość aktywnego udziału w tym postępowaniu. Z tego też powodu postawione w tym zakresie zarzuty należy uznać za zasadne, gdyż w aktach sprawy istotnie brak jest zawiadomienia strony o wszczęciu postępowania w tej sprawie oraz zawiadomienia o zebraniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z nim oraz wypowiedzenia, co do jego treści. Podkreślenia jednakowoż wymaga, że zarzuty te mogą odnieść skutek tylko wówczas, gdy stawiająca je strona wykaże, że zarzucane uchybienia uniemożliwiły jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2018 r.; sygn. akt II OSK 1253/16). Taka sytuacja w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła. Skarżąca pomimo braku zawiadomienia jej o wszczęciu postępowania i możliwości zapoznania się i wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego przed wydaniem pierwszoinstancyjnej decyzji w istocie – z uwagi na dwuinstancyjność postępowania administracyjnego – odniosła się do stanowiska organu, a jednocześnie zaprezentowała swoje stanowisko w sprawie, w odwołaniu od decyzji organu I instancji, natomiast dokonana przez Sąd kontrola zaskarżonych decyzji wykazał, że stwierdzone uchybienie nie miało żadnego wpływu na merytoryczną poprawność wydanego w sprawie rozstrzygnięcia.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku – na podstawie art. 151 p.p.s.a. - oddalił wniesioną skargę, o czym orzeczono jak w sentencji wyroku.

Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postepowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy.

Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (www.orzeczenia.nsa.gov.pl).