Postanowienie NSA, sygn. akt I FZ 40/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-03-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marek Kołaczek po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia "M." sp. jawna w S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 grudnia 2008 r. sygn. akt III SA/Wr 178/08 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi "M." sp. jawna w S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia 30 listopada 2007 r. w przedmiocie określenia podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 14 stycznia 2008 r. spółka jawna "M." złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W..

W uzasadnieniu skargi strona wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że zapłata określonej w decyzji należności podatkowej mogłaby narazić ją na poważną stratę majątkową, w szczególności mając na uwadze rażące nieprawidłowości w zakresie postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego przez organ I instancji. Postanowieniem z dnia 5 września 2008 r. odmówiono stronie skarżącej wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Pismem z dnia 17 września 2008 r. strona skarżąca ponownie wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że natychmiastowe jej wykonanie skutkowałoby trudnymi do odwrócenia konsekwencjami w postaci pozbawienia strony płynności finansowej niezbędnej do bieżącego regulowania należności. Wskazano, że spółka od początku roku generuje straty, a w chwili obecnej strata utrzymuje się na poziomie 41.000 zł. Ewentualna egzekucja nałożonej kary pieniężnej może spowodować - zdaniem wnioskodawcy - likwidację prowadzonej działalności gospodarczej i skutkować całkowitym załamaniem sytuacji finansowej, brakiem możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych rodziny i w konsekwencji wyrządzeniem skarżącemu znacznej szkody. Podniesiono, że w związku z bardzo wysokimi kosztami działalności spółka nie osiąga dochodu i żyje na granicy opłacalności. Wskazano również, że strona skarżąca nie ma zdolności kredytowej i nie dysponuje środkami trwałymi, które mógłby spieniężyć. Wykonanie wobec spółki obowiązku zapłaty kary w łącznej wysokości około 80.000 zł spowoduje pozbawienie jej wszelkiego towaru, który ma do sprzedaży oraz przychodów z należności ze sprzedaży, a wobec braku zdolności kredytowej nie będzie ona w stanie uruchomić wolnych środków pieniężnych na zakup nowego towaru. Skutki wykonania zaskarżonej decyzji będą nie tylko trudne do odwrócenia, ale w zasadzie nieodwracalne, gdyż spowodują likwidację jedynego źródła utrzymania wnioskodawcy oraz jego rodziny.

Z dołączonych do wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji dokumentów, które w większości dotyczą stanu zdrowia E. M., wynika, że E. M. ma 68 lat, jest inwalidą I grupy, a otrzymywane wraz z żoną świadczenia rentowe w łącznej wysokości 1.511,32 zł przeznaczają na leczenie, rehabilitację i opłaty. Drugi wspólnik – Z. M., od listopada 2004 r. był zatrudniony na pół etatu. W dniu 31 lipca 2008 r. została rozwiązana z nim umowa o pracę (na dowód czego dołączono świadectwo pracy). Ma na utrzymaniu siedmioletnią córkę, większość dochodów przeznacza na rehabilitację i leczenie ojca oraz zaspokajanie zobowiązań wynikających z nagłego zakończenia działalności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że wniosek Strony nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd wskazał, że wnioskodawca nie udokumentował swojej aktualnej sytuacji finansowej przez przedłożenie np. wyciągów z rachunków bankowych spółki i wspólników oraz osób pozostających z nimi we wspólnym gospodarstwie domowym czy też bieżącego zestawienia przychodów i wydatków spółki. Ponadto sąd zwrócił uwagę na pewne nieścisłości występujące w oświadczeniach wspólników dołączonych do wniosku.

Z tych względów - na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej – P.p.s.a.) – Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Na powyższe postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Strona wniosła zażalenie, w którym wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania aktu. Strona zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a., stwierdzając zarazem, że składając swój wniosek poparła go dokumentami i oświadczeniami wskazującymi na jej trudną sytuację majątkową. Ponadto Strona wskazała na trudności związane z sytuacją ekonomiczną w kraju oraz na niekorzystne skutki konieczności zaciągnięcia kredytu na spłatę zobowiązań.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego możliwości złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

W świetle powyższej regulacji należy zgodzić się z sądem I instancji, że to skarżąca spółka była zobowiązana wykazać, że zachodzi jedna z przesłanek wskazanych w wymienionym przepisie, uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest przy tym wystarczający sam wniosek strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być natomiast poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (tak: J. P. Tarno, "prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 188, również postanowienie NSA z 30 listopada 2004 r., GZ 120/04, niepubl.).

Sąd I instancji ocenił, że Strona nie wywiązała się z obowiązku udokumentowania całokształtu sytuacji finansowej oraz wykazania, że zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. W szczególności należy mieć na uwadze, że nie przedstawiono np. wyciągów z rachunków bankowych spółki i wspólników czy też bieżącego zestawienia przychodów i wydatków spółki.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższa ocena wyrażona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z którą w świetle powyższych okoliczności nie udokumentowano ryzyka uzasadniającego wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, jest prawidłowa. Ocena ta wydaje się tym bardziej zasadna, że sąd I instancji wskazał na pewne nieścisłości i niekonsekwencje w twierdzeniach i dokumentach przedstawianych przez skarżącą spółkę.

Należy mieć ponadto na uwadze, że również do zażalenia nie dołączono dokumentów, których brak został wytknięty przez sąd I instancji. Nie wyjaśniono również niekonsekwencji zawartych w twierdzeniach Strony, na które uwagę zwrócił WSA we Wrocławiu.

Strona ograniczyła się natomiast w zażaleniu do powtórzenia wcześniej podnoszonych argumentów oraz wskazania na sytuację ekonomiczną kraju jako przyczynę obniżenia rentowności i dochodowości prowadzonej działalności. Nawet jednak to ostatnie twierdzenie nie zostało poparte żadnymi konkretnymi danymi czy wyliczeniami.

W świetle powyższego należy uznać, że działanie sądu I instancji polegające na odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji było uzasadnione.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., postanowił zażalenie oddalić.