Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 916/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2009-09-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4
journal: Dz.U. 2008 nr 118 poz 745
law: Ustawa z dnia 9 maja 2008 r. o zwrocie nadpłaty w podatku akcyzowym zapłaconym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego albo importu  samochodu osobowego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Łoboda, Sędziowie Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska, Sędzia WSA Katarzyna Borońska (sprawozdawca), Protokolant Aleksandra Madej, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 września 2009 r. sprawy ze skargi D. Ś. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi D. Ś. jest decyzja Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia [...], nr [...], odmawiającą wznowienia postępowania.

W dniu 03.07.2006 skarżąca złożyła deklarację uproszczoną AKC-U, deklarując podatek w kwocie 21.685,- zł z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego i dokonała zapłaty podatku. W dniu 20.07.2006 r. zwróciła sie o zwrot nadpłaty z tego tytułu, powołując sie na niezgodność przepisów polskiej ustawy o podatku akcyzowym z prawem wspólnotowym. Naczelnik Urzędu Celnego w L. decyzją z dnia [...] odmówił stwierdzenia nadpłaty, Decyzja stała sie ostateczna, wobec niewniesienia przez podatniczkę odwołania.

Pismem z dnia 21 sierpnia 2008 r. skarżąca zwróciła się o wznowienie postępowania w sprawie nadpłaty. Wniosek został załatwiony odmownie z uwagi na niedochowanie terminu do jego złożenia, o jakim mowa w art. 4 ustawy z dnia 09 maja 2008 r. o zwrocie nadpłaty w podatku akcyzowym, zapłaconym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego lub importu samochodu osobowego (Dz. U. nr 118, poz. 745) – dalej: ustawa o zwrocie nadpłaty w podatku akcyzowym.

Naczelnik Urzędu Celnego w L. powołaną na wstępie decyzją z dnia [...]. odmówił wznowienia postępowania w sprawie nadpłaty, rozstrzygniętej decyzją z dnia 20 września 2006 r., uznając, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony z uchybieniem terminu, o jakim mowa w art. 4 ustawy o zwrocie nadpłaty w podatku akcyzowym.

W odwołaniu od powyższej decyzji strona wniosła o jej uchylenie i wznowienie postępowania w trybie art. 240 § 1 pkt 11 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 ze zm.) – dalej: o.p. (tj. gdy orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości ma wpływ na treść wydanej decyzji). Zarzuciła organowi I instancji naruszenie art. 120, 121 § 1, 122, 124, 162, 210§ 1 i 240 § 1 pkt 11 o.p. oraz art. 1, 2, 7, 8, 2, 77, 78, 83 Konstytucji RP. Podniosła, że nie każdy obywatel ma możliwość śledzenia Dzienników Ustaw, stąd też organ, mając na względzie art. 7, 77 i 78 Konstytucji oraz art. 121 o.p. powinien poinformować stronę o wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (ETS), czego nie czyniąc zamknął jej drogę do skorzystania z jej konstytucyjnych praw, w szczególności określonych art. 78 Konstytucji. Z tego też powodu organ miał obowiązek (art. 121 o.p.) rozpatrzyć pismo strony z dnia 10 października 08 w nawiązaniu do wniosku z dnia 21.08.08 jako wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, tym bardziej, że zgodnie z przedłożonym zaświadczeniem strona przebywa na specjalistycznym leczeniu i wymaga opieki osób trzecich. Strona zarzuciła również, że organ I instancji nie zastosował w sprawie art. 166a o.p.

Dyrektor Izby Celnej we W., powołaną na wstępie decyzją z dnia [...]., utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy wskazał na bezsporny fakt uchybienia przez stronę terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, który w przypadku żądania wznowienia postępowania w związku z orzeczeniem ETS z dnia 18 stycznia 2007 r. w sprawie C-313/05 upływał w dniu 20 sierpnia 2008 r. Zdaniem organu ponadto fakt, że strona nie wiedziała o ostatecznej dacie składania wniosków w tym przedmiocie, nie zwalniał jej od obowiązku złożenia wniosku w terminie. Odnosząc sie do zarzutu niepoinformowania podatniczki o wyroku ETS w sprawie C-313/05 oraz o dacie upływu terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania organ wyjaśnił, że żaden przepis prawa nie nakłada na organy podatkowe obowiązku informowania podatników o prawach jakie mogą im przysługiwać w wyniku uchwalenia ustawy lub wydania orzeczenia sądu. W opinii Dyrektora Izby Celnej we W. nie było również podstaw do rozpatrzenia pisma strony z dnia 10 października 2008 r. jako wniosku o przywrócenie terminu w sprawie wznowienia postępowania. Analiza treści wszystkich pism strony dowodzi bowiem, że strona nie wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu, toteż nie naruszono art. 162 o.p. Jako bezpodstawne ocenił organ również twierdzenie strony, że powinien w sprawie mieć zastosowanie art. 166a o.p. Przepis ten bowiem jak wskazano w uzasadnieniu decyzji, dotyczy postępowań w sprawach podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego z tytułu importu towarów, zaś skarżąca w niniejszej sprawie została obciążona podatkiem akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego. Organ odwoławczy uznał także, że zaskarżoną decyzję wydano w następstwie prawidłowo przeprowadzonego postępowania, w którym nie doszło no zarzucanego naruszenia przepisów art. 120, 121 § 1, 122, 124, 162, 210 § 1 pkt 6 i 240 § 1 o.p.

Na powyższą decyzję podatniczka wniosła do tutejszego Sądu skargę, w której zażądała uchylenia w całości zaskarżonej decyzji oraz zasądzenia kosztów postępowania sądowego. Zarzuciła ponownie wydanie decyzji z naruszeniem art. 120, 121 § 1, 122, 124, 162, 210§ 1 i 240 § 1 pkt 11 o.p. oraz art. 1, 2, 7, 8, 2, 77, 78, 83 Konstytucji RP oraz ponowiła większość zarzutów odwołania.

Skarżąca przyznaje, że uchybiła terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania i zaznacza, że o fakcie tym dowiedziała się z pisma Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 01.10.2008 r. Zarzuca, podobnie jak w odwołaniu, że w piśmie tym nie zawarto żadnej wzmianki o możliwości przywrócenia terminu i konsekwencjach jego uchybienia. W tych okolicznościach jej pismo z dnia 10.10.08, złożone przez pełnomocnika – doradcę podatkowego, powinno być potraktowane przez organ jako wniosek o przywrócenie terminu, a w każdym razie organ winien był wyjaśnić, czy jej intencją było złożenie takiego wniosku, czy też nie. Podkreśliła przy tym, że pismo to zostało złożone w terminie 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminowi, tj. od dnia uzyskania wezwania organu, w którym wskazano, że termin do wznowienia postępowania upłynął dnia 20.08.08. Pomimo istnienia wątpliwości co do intencji podatniczki - wyrażonej złożonym zaświadczeniem lekarskim o przebytym leczeniu w okresie składania wniosku, nie zostały one wyjaśnione przez organ. W tej sytuacji strona oświadcza, że podtrzymuje wszystkie zarzuty odwołania. Jednocześnie zarzuca naruszenie art. 121 o.p. , podnosząc, że organ nie udzielił jej odpowiednich informacji i wskazówek co do konsekwencji rozpatrzenia żądania w określonym trybie, wobec czego rozstrzygnięcie miało typowo fiskalny charakter. Strona zwróciła uwagę, że żądania zwrotu podatku było, w świetle wyroku ETS w sprawie C-313, oczywiście zasadne. Rozpatrując wniosek z dnia 21.08.09 organ celowo wprowadził więc stronę w błąd, rozpatrując wszelkie wątpliwości na jej niekorzyść. Wprowadzenie w błąd polegało na domaganiu się sprecyzowania trybu postępowania bez jednoznacznego ujawnienia stwierdzonych uchybień i związanych z tym konsekwencji oraz bez udzielenia pouczenia o możliwości ubiegania się o przywrócenie terminu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), stanowiąc w art. 1 ust. 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) – dalej w skrócie p.s.a. Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez Sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 §1 pkt 1 lit. a i lit. c.

W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

W rozpoznawanej sprawie było bezsporne, że wobec skarżącej toczyło się już w roku 2006 postępowanie w sprawie zwrotu nadpłaty podatku akcyzowego w związku z nabyciem wewnątrzwspólnotowym samochodu osobowego, zakończone decyzją odmowną, która stała się ostateczna na skutek niewniesienia przez stronę odwołania. Ponowne procedowanie w sprawie nadpłaty było zatem możliwe dopiero w trybie nadzwyczajnym. Ponieważ skarżąca zapłaciła podatek akcyzowy z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego, starszego niż dwa lata, zaś w dniu 18 stycznia 2007 r. ETS wydał w sprawie C-313 wyrok, w którym wypowiedział się w kwestii zgodności z prawem wspólnotowym polskich przepisów dotyczących opodatkowania akcyzą wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodów w przypadku pojazdów starszych niż dwa lata osobowych – na podstawie których skarżąca zapłaciła podatek z tego tytułu, to z uwagi na treść art. 240 § 1 pkt 11 o.p. potencjalnie istniała w przypadku skarżącej możliwość wznowienia w sprawie postępowania w związku z powyższym orzeczeniem ETS.

W tym miejscu należy zauważyć, że z akt sprawy wynika co prawda, że skarżąca pismem z dnia 10 października 2008 r. wystąpiła również z wnioskiem o zwrot nadpłaconego podatku akcyzowego, powołując się na przepisy art. 75 § 2 i 3 o.p. oraz art. 3 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o zwrocie nadpłaty w podatku akcyzowym, jednak pierwotne jej żądanie dotyczyło wznowienia postępowania. Jakkolwiek przy tym skarżąca w samym wniosku z dnia 22 sierpnia 2008 r. nie wskazała podstawy, na jakiej domagała się wznowienia postępowania, to w odpowiedzi na pismo organu z dnia 1 października 2008 r. , w którym została wezwana do sprecyzowania, czy wniosek składa na podstawie art. 240 § 1 pkt 11 o.p. oraz pouczona, że w odniesieniu do spraw wznawianych na tej podstawie wnioski należało złożyć do dnia 20 sierpnia 2008 r., strona – odnosząc się do wskazanego terminu – potwierdziła, że jej żądanie oparto na przesłance wskazanej w powyższym przepisie oraz że wniosek został złozony po upływie wskazanego przez organ w wezwaniu terminu. Również w odwołaniu strona wskazała, że organ winien był w jej przypadku wznowić postępowanie na podstawie art. 240 § 1 pkt 11 o.p. Tym samym, zdaniem Sądu, można uznać, że istniały podstawy do dokonania przez organ oceny spełnienia warunków wznowienia postępowania w oparciu o powyższą przesłankę. Wypada zarazem zaznaczyć, że w razie oceny, iż podatniczka w odpowiedzi na wezwanie do sprecyzowania podstawy wznowienia nie dopełniła powyższego warunku, organ byłby zobligowany odmówić wznowienia postępowania już tylko z uwagi na ten brak, nie wnikając w kwestie spełnienia dalszych warunków.

W myśl art. 240 § 1 pkt 11 o.p. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości ma wpływ na treść wydanej decyzji. Organ podatkowy nie kwestionował istnienia związku, o jakim mowa w powyższym przepisie, pomiędzy wyrokiem ETS w sprawie C-313 a ostateczną decyzją, którą w roku 2006 odmówiono skarżącej zwrotu podatku zapłaconego w związku z wewnątrzwspólnotowym nabyciem samochodu osobowego. Naczelnik Urzędu Celnego we Wrocławiu, a za nim organ odwoławczy, uznał natomiast, że wniosek o wznowienie postępowania był spóźniony. Podstawowy termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 11 o.p został określony w art. 241 § 2 pkt 2 o.p., który stanowi, iż wznowienie postępowania z przyczyny, o jakiej mowa w art. 240 § 1 pkt 8 lub 11 następuje tylko na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca odpowiednio od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub publikacji sentencji orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. W niniejszej sprawie organ podatkowy, oceniając terminowość wniosku o wznowienie postępowania, słusznie wskazał także na treść art. 4 powołanej ustawy z dnia 9 maja 2008 r., zgodnie z którym "w przypadku żądania strony o wznowienie postępowania w związku z orzeczeniem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 18 stycznia 2007 r. w sprawie C-313/05 (Dz. Urz. UE C 56 z 10.03.2007, str. 6) termin, o którym mowa w art. 241 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, ze zm.), liczy się od dnia następującego po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy". Ponieważ powyższa ustawa o zwrocie podatku akcyzowego weszła w życie dnia 20 lipca 2008 r., to termin dla z złożenia wniosku o wznowienie postępowania w związku z orzeczeniem ETS w sprawie C-313/05 upłynął dnia 20 sierpnia 2008 r. Tym samym wniosek skarżącej z dnia 22 sierpnia 2008 r. został niewątpliwie złożony z przekroczeniem tego terminu.

Wypada w tym miejscu podkreślić, iż okoliczności, że termin do złożenia wniosku został przekroczony nie kwestionowała sama strona skarżąca – co znalazło wyraz w piśmie jej pełnomocnika z dnia 10 października 2008 r., w którym stwierdzono "obie strony popełniły bardzo poważne błędy formalne. Strona, ponieważ wniosła wniosek o wznowienie postępowania dwa dni po obowiązującym (zawitym) terminie (...)". Zarzuty odwołania, a później skargi, zmierzały natomiast do wykazania, że organ podatkowy, wiedząc o przekroczeniu tego terminu, powinien był dokonać zwrotu podatku w innym trybie lub rozpoznać pismo strony z dnia 10 października 2008 r. strony wraz z wnioskiem z dnia 22 sierpnia 2008 r. jako wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Należy w tym miejscu stwierdzić, że organ nie ma możliwości dokonania wyboru jednego ze złożonych przez podatnika wniosków ani trybu, w jakim ma załatwić jego żądanie, ale musi ustalić rzeczywistą treść żądania podatnika i zastosować odpowiednie w danym przypadku przepisy prawa. W niniejszej sprawie nie było wątpliwości co do tego, że wniosek strony z dnia 21 sierpnia 2008 r. dotyczył wznowienia postępowania. W kwestii możliwości zwrotu podatku na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej oraz ustawy o zwrocie nadpłaty w podatku akcyzowym Sąd zauważa, że strona złożyła dnia 10 października 2008 r. osobny wniosek w tym zakresie, który winien podlegać rozpatrzeniu w odrębnym postępowaniu. Na marginesie można jedynie zauważyć, że nawet przy założeniu, że po stronie skarżącej istotnie powstała nadpłata, to brak jest podstaw do orzekania w tym przedmiocie z pominięciem szczególnego trybu wznowieniowego, skoro w sprawie nadpłaty wydana została ostateczna decyzja.

Jako bezpodstawne należy natomiast ocenić zarzuty skargi, iż organ I instancji nie rozważył, czy pismo strony z dnia 10 października 2008 r. było w istocie wnioskiem o przywrócenie uchybionego terminu do wystąpienia o wznowienie postępowania oraz że nie poinformował strony o możliwości zwrócenia sie z takim wnioskiem. Po pierwsze, w przekonaniu Sądu, nie można przypisać organom podatkowym obowiązku informowania podatnika o możliwości przywrócenia terminu tylko z uwagi na fakt, że organ ma wiedzę o tym, iż dany termin upłynął, a podatnik nie dokonał czynności, dla której był on ustanowiony lub w przypadku gdy podatnik dokonuje czynności z uchybieniem terminu. żaden przepis nie nakłada na organ obowiązku w tym zakresie. Z kolei wyrażony w art. 121 § 2 o.p. obowiązek udzielania podatnikowi niezbędnych informacji ogranicza się do informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem postępowania. W przypadku przepisów o charakterze procesowym obowiązek ten realizuje się poprzez np. wyjaśnienie zawiłości proceduralnych, konsekwencji podjętych czynności czy wskazanie trybu właściwego dla załatwienia wniosku podatnika. Obowiązku tego nie można jednak utożsamiać z koniecznością formułowania za podatnika wniosków w sposób dla niego korzystny albo przedstawianiem podatnikowi możliwych strategii postępowania. Ten obszar działalności jest bowiem właściwy dla doradztwa prawnego. Co do zasady zatem brak jest podstaw, by organ, w każdej sytuacji uchybienia terminowi do dopełnienia określonej czynności, informował stronę o możliwości jego przywrócenia (lub braku takiej możliwości, gdy jest to termin nieprzywracalny). Podobnie z zasady wyrażonej w powołanym przepisie art. 121 § 2 o.p., jak też z zasady zaufania wyrażonej w art. 21 § 1 o.p. nie można było wywodzić obowiązku organu co do poinformowania skarżącej o wydaniu przez ETS wyroku mającego znaczenie w jej sprawie oraz o biegu terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Możliwość uzyskania informacji o wydaniu przez ETS wyroku mającego wpływ na prawa i obowiązki podatników została zapewniona obywatelom poprzez obowiązek publikacji takiego orzeczenia w Dzienniku Ustaw, podobnie jak przepisów określających sposób i zasady realizacji wynikających z tego wyroku praw. W wyroku z dnia 15 marca 2007 r., sygn. akt I FSK 537/06 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził: "Żaden przepis nie nakłada na organy podatkowe obowiązku rozsyłania do podatników informacji o możliwości złożenia wniosku o wznowienie postępowania po korzystnym dla podatników orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego. Realizacja postulatu skarżącego prowadziłaby do zwolnienia z odpowiedzialności za swoje działania podatników i przerzucenia na całe społeczeństwo kosztów obsługi prawnej podmiotów gospodarczych. Taka interpretacja obowiązku informowania stron podważa fundamentalną zasadę informowania o stanie prawnym w Rzeczypospolitej Polskiej za pośrednictwem organów publikacyjnych, jak Dziennik Ustaw i Monitor Polski". W niniejszej sprawie ponadto skarżąca nie składała odwołania od decyzji odmawiającej zwrotu nadpłaty, wobec czego jej twierdzenia o kwestionowaniu od początku decyzji odmawiającej zwrotu nadpłaty nie znajdują potwierdzenia w stanie faktycznym opisanym w aktach sprawy.

Przechodząc do oceny zarzutów dotyczących niewyjaśnienia kwestii wniosku o przywrócenie terminu Sąd zauważa na wstępie, że wniosek taki może być skuteczny jedynie wówczas, gdy dotyczy terminu, który co do zasady jest przywracalny ( tj. nie jest terminem materialnoprawnym lub zawitym terminem procesowym). Sama kwestia możliwości przywrócenia skarżącej terminu, o jakim mowa w art. 4 powołanej ustawy z dnia 9 maja 2008 r. wykracza poza zakres wyznaczony przedmiotem skargi w niniejszej sprawie, skoro zarzut dotyczy błędnego ustalenia przez organy, czy w ogóle zgłoszono wniosek w tym przedmiocie. Dla oceny zgodności z prawem czynności podjętych przez organ w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją należy zatem odnieść się do zarzutu, iż w sprawie wydano decyzję, a w ogóle nie zajęto się złożonym wnioskiem o przywrócenie terminu lub nie wyjaśniono czy taki wniosek został złożony. Zarzut ten jest jednak bezzasadny. W przekonaniu Sądu akta sprawy nie dostarczają bowiem podstaw do przyjęcia, że skarżąca kiedykolwiek wystąpiła o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Wbrew też zarzutom skargi organ odwoławczy odniósł się do powyższej kwestii w swojej decyzji i wyjaśnił, odwołując się do wszystkich pism złożonych przez skarżąca w postępowaniu, dlaczego uznał, że wniosku o przywrócenie terminu nie złożono. Ocena ta zasługuje, zdaniem Sądu, na aprobatę. W powołanym przez skarżącą piśmie z dnia 10 października 2008 r., sporządzonym zresztą przez profesjonalnego pełnomocnika – doradcę podatkowego, poza stwierdzeniem że strona uchybiła terminowi do złożenia wniosku oraz zarzutami, iż nie została poinformowana o możliwości zwrócenia się z wnioskiem o zwrot nadpłaty na podstawie przepisów powołanej ustawy z dnia 9 maja 2008 r., strona w żaden sposób nie wyraziła prośby o przywrócenie uchybionego terminu. Faktycznie, do pisma tego zostało dołączone zaświadczenie lekarskie, z którego wynikało, że skarżąca od dnia 1 lipca przebywała na "specjalistycznym leczeniu" oraz że pobiera środki farmakologiczne, zaś stan zdrowia wymaga jak najmniejszej ilości stresów i niepokojów. Jednakże nie można dołączonego zaświadczenia utożsamiać ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu, skoro żaden fragment tego pisma, podobnie jak drugiego pisma datowanego na ten sam dzień (w sprawie zwrotu nadpłaty) oraz wniosku z dnia 21 października 2008 r. , nie wskazuje na wolę strony w tym zakresie.

Reasumując należy stwierdzić, że organ podatkowy I instancji zasadnie odmówił wznowienia postępowania na skutek wniosku skarżącej z dnia 21 sierpnia 2008 r., gdyż wniosek ten został złożony po upływie terminu określonego w art. 4 ustawy o zwrocie podatku akcyzowego, nie doszło zatem do naruszenia art. 240 § 1 pkt 11 o.p. W toku postępowania organy zwracały się do skarżącej o sprecyzowanie podstawy prawnej żądania, informowały o terminie do złożenia wniosku o wznowienie postępowania oraz dacie, z jaką upłynął. Poprawnie oceniły również treść złożonych przez stronę pism pod kątem ustalenia, czy w sprawie złożono wniosek o przywrócenie uchybionego terminu. Z przytoczonych wyżej względów nie można również uznać, że na organach ciążył obowiązek informowania skarżącej o wydanym wyroku ETS, terminach realizacji wynikających z tego wyroku uprawnień oraz możliwości ich ewentualnego przywrócenia. Tym samym jako bezpodstawne należy ocenić zarzuty prowadzenia postępowania z naruszeniem art.162, 169, 120 i 121 o.p. oraz art. 7 Konstytucji RP. Zaskarżona decyzja zawiera rzetelne i jasne wyłożenie przesłanek, na których organ oparł swoje rozstrzygnięcie, wraz z powołaniem przepisów prawa mających zastosowanie w sprawie, co czyni bezpodstawnym zarzut naruszenia art. 124 o.p. Strona nie wskazała również jakie okoliczności faktyczne należało wyjaśnić w sprawie, których niewyjaśnienie skutkowałoby naruszeniem art. 122 o.p. w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Nie wskazała strona również, w jaki sposób miałoby w niniejszej sprawie dojść do naruszenia pozostałych powołanych w skardze przepisów Konstytucji RP.

Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i na podstawie art. 151 p.s.a. oddalił skargę.