Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 3537/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-10-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Wznowiono postępowanie przed NSA,uchylono wyrok NSA,uchylono wyrok WSA i przekazano do ponownego rozpoznania
Powołane przepisy: article: art. 272 § 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak (spr.) Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz po rozpoznaniu w dniu 14 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi [...] Spółka z o.o. z/s w [...] o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2019 r., sygn. akt II OSK 2646/17 w sprawie ze skargi kasacyjnej [...] Spółka z o.o. z/s w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 1 czerwca 2017 r. sygn. akt II SA/Sz 283/17 w sprawie ze skargi [...] Spółka z o.o. z/s w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia 1. wznawia postępowanie zakończone wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2019 r., sygn. akt II OSK 2646/17; 2. uchyla wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2019 r., sygn. akt II OSK 2646/17; 3. uchyla wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 1 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 283/17 i sprawę przekazuje temu Sądowi do ponownego rozpoznania; 4. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 26 września 2019 r., sygn. akt II OSK 2646/17, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną [...] Spółka z o.o. z/s w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 1 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 283/17, w sprawie ze skargi [...] Spółka z o.o. z/s w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...], w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: decyzją z dnia [...] listopada 2016 r., Wójt Gminy [...], po rozpatrzeniu wniosku [...] Spółka z o. o. w [...], odmówił określenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia pod nazwą "Budowa farmy wiatrowej w rejonie miejscowości [...] w gminie [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną". Nadto postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016 r. znak: [...] Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] odmówił uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia powołując się na postanowienia ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U z 2016, poz. 961 ze zm.) – dalej "ustawa odległościowa". Organ stwierdził, że odległość planowanych siłowni od zabudowy będzie mniejsza niż dziesięciokrotność całkowitej wysokości turbiny. Od decyzji tej Spółka złożyła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], zaskarżając jednocześnie postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r., odmawiające uzgodnienia realizacji planowanego przedsięwzięcia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Wójta Gminy [...]. Po rozpoznaniu skargi na powyższą decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw i tym samym podlega oddaleniu. Wniesiona przez Spółkę skarga kasacyjna od tego wyroku została przez Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 26 września 2019 r., sygn. akt II OSK 2646/17, oddalona. W uzasadnieniu Sąd ten wskazał m.in., że w art. 13 ust. 1 lit. d dyrektywy 2009/28/WE państwa członkowskie zostały zobowiązane do podjęcia kroków niezbędnych do zapewnienia "obiektywności, przejrzystości, proporcjonalności i niedyskryminacyjnego charakteru zasady autoryzacji, certyfikacji i licencjonowania oraz uwzględniania w nich charakterystyki poszczególnych technologii energii odnawialnej". Przepis ten nie jest jednak równoznaczny z nałożeniem na państwa członkowskie obowiązku udzielania zgody na podejmowanie przez wszystkie podmioty wszelkich indywidualnych działań o ile tylko zmierzają do umożliwienia lokalizowania elektrowni wiatrowych. Nie jest konsekwencją tego przepisu konieczność interpretowania wszelkich norm krajowych w taki sposób, by wymusić pozytywne opiniowanie wszelkich działań indywidualnych podmiotów zamierzających zlokalizować inwestycje dotyczącą elektorowi wiatrowej. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał również, że ustawa odległościowa nie wprowadza całkowitego zakazu lokalizacji inwestycji dotyczących budowy elektrowni wiatrowych, ale wprowadza jedynie ograniczenie w ich lokalizowaniu z uwagi na ochronę środowiska, w tym zdrowie ludzkie. Nadto Sąd ten uznał, że w rozpoznawanej sprawie nie mamy do czynienia z przepisami technicznymi w rozumieniu dyrektywy 2015/1535. Zgodnie z art. 1 ust. 1 lit. f "przepisy techniczne" oznaczają specyfikacje techniczne i inne wymagania bądź zasady dotyczące usług, włącznie z odpowiednimi przepisami administracyjnymi, których przestrzeganie jest obowiązkowe, de iure lub de facto, w przypadku wprowadzenia do obrotu, świadczenia usługi, ustanowienia operatora usług lub korzystania w państwie członkowskim lub na przeważającej jego części, jak również przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne państw członkowskich, z wyjątkiem określonych w art. 7, zakazujące produkcji, przywozu, wprowadzania do obrotu lub stosowania produktu lub zakazujące świadczenia bądź korzystania z usługi lub ustanawiania dostawcy usług. Produktem zaś jak stanowi art. 1 ust. 1 lit. a jest każdy wyprodukowany przemysłowo produkt lub każdy produkt rolniczy, włącznie z produktami rybnymi. Przepisy art. 4 ust. 1 nie kwalifikują się do żadnej z grup przepisów technicznych w rozumieniu wskazanej dyrektywy 2015/1535, albowiem nie dotyczy produktu czy też usługi. Powyższy przepis ustawy odległościowej nie ustanawia żadnego rodzaju ograniczeń ilościowych dotyczących przepływu towarów oraz środków o skautkach równoważnych. Określanie wysokości elektrowni wiatrowej w celu przeprowadzenia analizy dotyczącej minimalnej odległości od zabudowy mieszkaniowej nie należy do grupy przepisów technicznych a jedynie do przepisów dotyczących lokalizowania elektrowni wiatrowych. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna jako nieoparta na usprawiedliwionych podstawach podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm.) - dalej: "P.p.s.a.".

Skargę o wznowienie postępowania zakończonego powyższym wyrokiem złożyła skarżąca spółka, wskazując, że potrzeba wznowienia postępowania wynika z rozstrzygnięcia organu międzynarodowego działającego na podstawie umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską w rozumieniu art. 272 § 3 P.p.s.a., tj. wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: "TSUE") z dnia 28 maja 2020 r., sygnatura akt C-727/17, w którym TSUE orzekł, że:

1) artykuł 1 ust. 1 lit. f) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/1535 z dnia 9 września 2015 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego należy interpretować w ten sposób, że wymóg zachowania minimalnej odległości usytuowania elektrowni wiatrowych od budynków mieszkalnych nie stanowi przepisu technicznego, który jest objęty obowiązkiem notyfikacji w rozumieniu art. 5 tej dyrektywy, o ile jego ustanowienie nie skutkuje jedynie marginalnym użytkowaniem turbin wiatrowych, czego sprawdzenie należy do sądu odsyłającego, a zatem odmiennie od oceny prawnej leżącej u podstaw Wyroku NSA, zgodnie z którą ustawa odległościowa nie zawiera żadnych przepisów technicznych wymagających notyfikacji, przy czym w spawie zakończonej wyrokiem NSA na żadnym jej etapie nie rozważono, czy i jaki wpływ na użytkowanie turbin wiatrowych mogło mieć ustanowienie wymogu zachowania minimalnej odległości usytuowania elektrowni wiatrowych od budynków mieszkalnych;

2) artykuł 3 ust. 1 akapit pierwszy i art. 13 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniającej i w następstwie uchylającej dyrektywy 2001/77/WE w wersji zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/1513 z dnia 9 września 2015 r. należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one uregulowaniu, które wprowadza wymóg zachowania minimalnej odległości usytuowania elektrowni wiatrowych od budynków mieszkalnych, jeśli to uregulowanie jest niezbędne i proporcjonalne w świetle wiążącego dane państwo członkowskie obowiązkowego krajowego celu ogólnego, czego sprawdzenie należy do sądu odsyłającego, a zatem odmiennie od oceny prawnej wyrażonej w Wyroku NSA, zgodnie z którą art. 15 ust. 3, a także z art. 4 ust. 1 oraz ust. 2 ustawy odległościowej zostały uchwalone z zachowaniem zasady proporcjonalności i niezbędności, przy czym w spawie zakończonej wyrokiem NSA na żadnym jej etapie nie rozważono, czy uregulowania zawarte w tych przepisach są niezbędne i proporcjonalne w świetle wiążącego Polskę obowiązkowego celu ogólnego określonego w tabeli A załącznika nr I do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE.

Jako okoliczność wskazującą na zachowanie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania Spółka podała, że dowiedziała się o wyroku TSUE z jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, co miało miejsce dnia 3 sierpnia 2020 r. Skarżąca Spółka wniosła również o przeprowadzenie dowodu z dokumentów załączonych do niniejszej skargi, tj. Raportu Głównego Urzędu Statystycznego pn. "Energia ze źródeł odnawialnych w 2015 r. Warszawa 2016. informacje i opracowania statystyczne", Informacji sygnalnej Głównego Urzędu Statystycznego pn. "Energia ze źródeł odnawialnych w 2018 r." z dnia 18 listopada 2019 r., Wspólnego stanowiska Związku Gmin Wiejskich Rzeczypospolitej, Stowarzyszenia Gmin Przyjaznych Energii Odnawialnej i Polskiego Stowarzyszenia Energetyki Wiatrowej, Potencjał krajowy OZE wg. Urzędu Regulacji Energetyki; Informacji Najwyższej Izby Kontroli o wynikach kontroli. Rozwój sektora odnawialnych źródeł energii" z dnia 6 sierpnia 2018 r., Analizy statystycznej Głównego Urzędu Statystycznego pn. "Energia ze źródeł odnawialnych w 2018 r." opublikowana w dniu 15 stycznia 2020 r. Spółka wniosła także o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego w celu oszacowania liczby turbin wiatrowych zainstalowanych w elektrowniach wiatrowych w Polsce w dwóch latach poprzedzających wejście w życie ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych oraz w każdym roku kalendarzowym począwszy od dnia wejścia w życie powyższej ustawy do chwili sporządzania opinii, ze szczególnym uwzględnianiem ilości turbin wiatrowych zainstalowanych w ramach projektów inwestycyjnych objętych ograniczeniem odległościowym wynikającym z wyżej wymienionej ustawy, tj. niekorzystających z przepisów przejściowych zezwalających na realizację inwestycji z pominięciem ograniczeń odległościowych; oceny wpływu wprowadzenia przepisów ustawy odległościowej ustanawiających ograniczenie odległościowe na możliwość realizacji wynikającego z dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE celu w postaci udziału energii ze źródeł odnawialnych w końcowym zużyciu energii brutto na poziomie 15%.

Mając powyższe na uwadze, Spółka wniosła o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wyrokiem NSA, zmianę tego wyroku w całości poprzez: uchylenie w całości wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 1 czerwca 2017 r., sygnatura akt II SA/Sz 283/17 i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania, ewentualnie zmianę Wyroku WSA poprzez: uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2017 r.; uchylenie w całości decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] listopada 2016 r.; uchylenie w całości postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r., znak [...], odmawiającego, w toku postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uzgodnienia realizacji przedsięwzięcia pn.: "Budowa farmy wiatrowej w rejonie miejscowości [...] w gminie [...], wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą"; zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej Spółki kosztów postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Szczecinie według norm przepisanych oraz zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącej Spółki kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi o wznowienie postępowania wskazano przede wszystkim, że w sprawie zakończonej wyrokiem NSA na żadnym jej etapie nie przeprowadzono wymaganej oceny, w jaki sposób i w jakim zakresie wejście w życie ustawy odległościowej wpłynęło na obrót turbinami wiatrowymi i czy w efekcie użytkowanie turbin wiatrowych w projektach inwestycyjnych podpadających pod Kryterium 10H można zakwalifikować jako "marginalne" w rozumieniu Wyroku TSUE. WSA w Szczecinie, którego wyrok był przedmiotem oceny w sprawie zakończonej Wyrokiem NSA, dokonał oczywiście błędnej kwalifikacji produktu na potrzeby oceny dochowania procedury notyfikacji, uznając, że jest nim energia produkowana przez turbiny wiatrowe, a nie same turbiny, mimo że skarżąca Spółka w skardze kasacyjnej wskazywała na ten błąd oraz podnosiła inne odpowiednie zarzuty, które nie zostały wówczas uznane za zasadne. Tym samym odmowa wydania decyzji środowiskowej dla inwestycji planowanej przez skarżącą Spółkę naruszała obowiązujące prawo. Ograny administracji publicznej powinny były odmówić zastosowania art. 15 ust. 3 w związku z art. 4 ust. 1 i 2 ustawy odległościowej, które nie zostały notyfikowane. WSA w Szczecinie winien uznać, że zaskarżona decyzja SKO oraz współzaskarżone postanowienie zostały wydane z naruszeniem obowiązującego prawa. W konsekwencji tego zarzuty skargi kasacyjnej z dnia 30 sierpnia 2017 r. były podnoszone zasadnie i powinny zasługiwać na uwzględnienie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga o wznowienie postępowania zasługuje na uwzględnienie.

Z istoty, opartego na podstawie art. 272 § 3 P.p.s.a., żądania wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2019 r., sygn. akt II OSK 2646/17, którym oddalono skargę kasacyjną [...] Spółka z o.o. z/s w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 1 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 283/17, w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia wynika, że zasadności tego żądania skarżąca Spółka upatruje w wyroku TSUE z dnia 28 maja 2020 r., sygnatura akt C-727/17.

Według Naczelnego Sądu Administracyjnego żądanie wznowienia postępowania zakończonego przywołanym powyżej prawomocnym wyrokiem tego Sądu jest usprawiedliwione.

Z art. 272 § 3 P.p.s.a. wynika bowiem, że – niezależnie od podstawy wznowienia określonej w § 1 tego artykułu, którą stanowi wyrok Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, aktu normatywnego na podstawie którego zostało wydane orzeczenie – można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy potrzeba taka wynika z rozstrzygnięcia organu międzynarodowego działającego na podstawie umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską, zaś przepis § 2 art. 272 P.p.s.a. (stanowiący, że skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, a jeżeli w chwili wydania orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego orzeczenie sądowe nie było jeszcze prawomocne na skutek wniesienia środka odwoławczego, który został następnie odrzucony, termin biegnie od dnia doręczenia postanowienia o odrzuceniu) stosuje się odpowiednio, z tym że termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania biegnie od dnia doręczenia stronie lub jej pełnomocnikowi rozstrzygnięcia organu międzynarodowego.

Przepis art. 272 P.p.s.a., gdy zestawić ze sobą jego § 1 i § 3, uzasadnia stanowisko, aby podstawy wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego upatrywać w orzeczeniu TSUE. Rodzaje postępowań prowadzonych przed Trybunałem Konstytucyjnym i TSUE, ich przedmiot oraz moc wiążąca orzeczeń tych organów są bowiem podobne. W każdym z tych postępowań chodzi mianowicie o "spór o prawo", który w odniesieniu do postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym dotyczy pionowej kolizji norm prawa krajowego, a w odniesieniu do postępowania przed TSUE - treści (interpretacji) prawa unijnego oraz jego ważności.

Powyższe – gdy chodzi o zasadę – znajduje swoje potwierdzenie w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2017 r., sygn. akt I FPS 1/17 (ONSAiWSA 2018 r., nr 1, poz. 1), w świetle której podstawą wznowienia postępowania, o której mowa w art. 272 § 3 P.p.s.a. może być orzeczenie TSUE wydane w trybie pytania prejudycjalnego, nawet jeżeli to orzeczenie nie zostało doręczone stronie wnoszącej skargę o wznowienie postępowania. W świetle powyższego, żądanie wznowienia postępowania zakończonego przywołanym na wstępie prawomocnym wyrokiem NSA należy uznać za skuteczne i usprawiedliwione.

Ze wskazanego jako podstawa żądania wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego wyroku TSUE z dnia 28 maja 2020 r., w sprawie C-727/17 wynika, że wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył wykładni art. 1 ust. 1 lit. f) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2015/1535, art. 15 ust. 2 lit. a) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/123/WE, a także art. 3 ust. 1 akapit pierwszy oraz art. 13 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE. Trybunał orzekł, że z art. 1 ust. 1 lit. f) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/1535 wynika, że wymóg zachowania minimalnej odległości usytuowania elektrowni wiatrowych od budynków mieszkalnych nie stanowi przepisu technicznego, który jest objęty obowiązkiem notyfikacji w rozumieniu art. 5 tej dyrektywy, o ile jego ustanowienie nie skutkuje jedynie marginalnym użytkowaniem turbin wiatrowych, czego sprawdzenie należy do sądu odsyłającego. Ponadto art. 15 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym trzeba interpretować́ w ten sposób, że uregulowanie ustanawiające wymóg zachowania minimalnej odległości usytuowania elektrowni wiatrowych od budynków mieszkalnych nie należy do przepisów, które uzależniają̨ podejmowanie lub prowadzenie działalności usługowej od ograniczenia terytorialnego, zwłaszcza w postaci limitów ustalonych w związku z minimalną odległością̨ geograficzną pomiędzy usługodawcami, które to przepisy państwo członkowskie powinno notyfikować́ Komisji Europejskiej zgodnie z art. 15 ust. 7 tej dyrektywy. Trybunał orzekł także, że art. 3 ust. 1 akapit pierwszy i art. 13 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE nie sprzeciwiają̨ się̨ uregulowaniu, które wprowadza wymóg zachowania minimalnej odległości usytuowania elektrowni wiatrowych od budynków mieszkalnych, jeśli to uregulowanie jest niezbędne i proporcjonalne w świetle wiążącego dane państwo członkowskie obowiązkowego krajowego celu ogólnego, którego sprawdzenie należy do sądu odsyłającego.

Jak wynika z treści wyroku TSUE, co do zasady przepisy ustawy odległościowej nie są przepisami o charakterze technicznym. Jednocześnie TSUE zastrzegł, że w pewnych sytuacjach kwestia notyfikacji tych przepisów może być konieczna, ale wymaga to dokonania wykładni tych przepisów przez sąd krajowy.

Uwzględniając zatem zasadę dwuinstancyjności postępowania sądowoadministracyjnego, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że oceny w tym zakresie powinien dokonać Sąd pierwszej instancji ponownie rozpoznając sprawę i uwzględniając przesłanki wskazane przez TSUE w uzasadnieniu cytowanego wyżej wyroku.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 282 § 2 P.p.s.a., uznał, że wyrok NSA z dnia 26 września 2019 r., sygn. akt II OSK 2646/17 oraz poprzedzający go wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 1 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 283/17, podlegały uchyleniu, a sprawa została przekazana Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

O odstąpieniu od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 207 § 2 P.p.s.a. uznając, że w tej sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, o którym stanowi ten przepis.

Stwierdzić również należy, że zgodnie z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Mając na uwadze intensyfikację rozwoju epidemii, przyjąć należy, że przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących. Dodatkowo nie można jej przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, toteż sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.