Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 446/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2019-10-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżone postanowienie w całości
Powołane przepisy: article: art. 33 par. 2, 40 par. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 56 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2018 poz 1314
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz, sędzia WSA Marta Semiczek, , po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 8 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym – w trybie uproszczonym sprawy ze skargi D. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. na rzecz D. B. kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest D. B. (dalej: Skarżąca) jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. (dalej: Dyrektor IAS, organ nadzoru) z [...] lutego 2019 r. nr [...] utrzymujące z mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. (dalej: Naczelnik US) z [...] grudnia 2018 r. nr [...] w sprawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych obejmujących zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za okresy: styczeń-marzec, maj-grudzień 2011 r.; styczeń, marzec-grudzień 2012 r.; styczeń, sierpień, listopad, grudzień 2013 r.; styczeń, maj, czerwiec, lipiec 2014 r.

Z akt sprawy wynika, że Naczelnik US - będący jednocześnie wierzycielem -prowadzi względem Skarżącej postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych obejmujących zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za ww. okresy rozliczeniowe. Naczelnik US, w oparciu o art. 56 § 1 pkt 4 ustawy z 17 czerwca 1966 r. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2018 r., poz. 1314 ze zm.; dalej: u.p.e.a.) postanowieniem z 31 grudnia 2018 r. zawiesił wskazane postępowanie egzekucyjne. W uzasadnieniu podał, że wierzyciel (Naczelnik US) pismem z 31 grudnia 2018 r. wniósł o zawieszenie postępowania egzekucyjnego do czasu wydania decyzji ostatecznej przez organ odwoławczy. Postanowienie to doręczył Skarżącej w dniu 4 stycznia 2019 r.

Działając osobiście Skarżąca złożyła w dniu 11 stycznia 2019 r. zażalenie na to postanowienie wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu argumentowała, że organ odwoławczy wydal już decyzje ostateczne: z [...] grudnia 2017 r nr [...] oraz z [...] grudnia 2017 r. nr [...]. Ponadto wskazała, że nie zostały jej doręczone tytuły wykonawcze, które Naczelnik US wskazał w kwestionowanym postanowieniu w poz. 23-30.

Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor IAS utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika US z [...] grudnia 2018 r. W uzasadnieniu powołał się na brak swobody rozstrzygnięcia organu egzekucyjnego w zakresie zawieszenia postępowania egzekucyjnego, jeśli wystąpi którakolwiek z przesłanek enumeratywnie wskazanych w art. 56 § 1 pkt 1-5 u.p.e.a. Żądanie wierzyciela stanowi jedną z tych przesłanek. Postanowienie to adresowane na Skarżącą osobiście odebrał dorosły domownik w dniu 28 lutego 2019 r.

W skardze na to postanowienie Skarżąca – reprezentowana przez adwokata – zarzuciła naruszenie przepisów postępowania dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b Prawa o postępowaniu przed sadami administracyjnymi) tj. art. 40 § 2 oraz art. 32 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 18 u.p.e.a. poprzez pominiecie w postępowaniu egzekucyjnym skutecznie ustanowionego pełnomocnika, co w efekcie doprowadziło do tego, że Skarżąca bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu egzekucyjnym (art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego). Na tej podstawie wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz poprzedzającego je postanowienia Naczelnika US, o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postepowania ( tym kosztów zastępstwa procesowego) według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazała, że w dniu 18 lipca 2017 r. zostały wystawione tytuły wykonawcze, na podstawie, których Naczelnik US wobec Skarżącej prowadzi postępowanie egzekucyjne za miesiące styczeń, luty, marzec, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2011 r. Pismem z 8 sierpnia 2017 r. organ ten zawiadomił o zajęciu jej wynagrodzenia za pracę. Do skargi na tę czynność Skarżąca załączyła pełnomocnictwo z 18 sierpnia 2017 r., w którym do reprezentowania i podejmowania wszelkich czynności przed organami administracyjnymi i egzekucyjnymi w postępowaniu zabezpieczającym i egzekucyjnym dotyczącym podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2011 r. ustanowiła pełnomocnikiem adwokata M. S. Wskazując na fakt, że organ egzekucyjny od 28 sierpnia 2017 r. dysponował uwierzytelnionym odpisem pełnomocnictwa, które pełnomocnik złożył do akt postępowania, zatem postanowienie Naczelnika US z [...] grudnia 2018 r. o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego powinno być doręczone pełnomocnikowi. Wyjaśniła, że norma prawna, która wynika z art. 40 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 18 u.p.e.a. nakłada na organy egzekucyjne obowiązek doręczenia wszelkich pism w postępowaniu egzekucyjnym ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi. Naruszenie tego przepisu poprzez niedoręczenie postanowienia z [...] grudnia 2018 r. ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi należy, zdaniem Skarżącej, traktować jako pomijanie strony w postępowaniu. Naruszenie zasady udziału w postępowaniu jest przesłanką wznowienia postępowania uzasadniającą uchylenie postanowienia przez sąd administracyjny bez względu na to, czy miało ono czy też nie miało wpływu na wynik sprawy. Sąd administracyjny z uwagi na treść art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. w każdym przypadku powinien uwzględnić wystąpienie przesłanki stanowiącej podstawę wznowienia, także tej, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 kodeksu postępowania administracyjnego. Na poparcie stanowiska Skarżąca przywołała orzecznictwo sądowe.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu wskazał, że z akt sprawy przekazanej przekazanych przez Naczelnika US nie wynikało, ze Skarżąca jest reprezentowana przez pełnomocnika. Postępowanie zainicjowała osobiście wnosząc zażalenie i z tej przyczyny organ nadzoru uznał ją za stronę działającą w tym postępowaniu bez pełnomocnika. Ponadto, wedle Dyrektora IAS, pełnomocnictwo z 18 sierpnia 2017 r. zostało złożone do sprawy ze skargi na czynność egzekucyjną, natomiast przedmiotem niniejszej sprawy jest postepowanie dotyczące wniosku wierzyciela o zawieszenie postępowania egzekucyjnego w oparciu o tytuły wykonawcze dotyczące zaległości w podatku od towarów i usług za wyszczególnione miesiące 2011-2014 r., zatem naczelnik US prawidłowo skierował postanowienie z [...] grudnia 2018 r. do Skarżącej. Na tym etapie miała możliwość ustanowienia pełnomocnika. Wyjaśnił dalej, że wobec treści art. 33 § 2 i § 3 kodeksu postępowania administracyjnego, organ musi być zawiadomiony o fakcie ustanowienia pełnomocnika w danej, konkretnej sprawie np. poprzez złożenie dokumentu pełnomocnictwa do akt sprawy. Dopiero od tego momentu organ jest zobligowany doręczać pełnomocnikowi wszelkie pisma procesowe i zapewnić udział w postępowaniu taki jak stronie postępowania. Złożenie pełnomocnictwa do akt jednej z kilku spraw prowadzonych przez ten sam organ podatkowy, nawet gdy będzie to pełnomocnictwo ogólne, nie zwalnia pełnomocnika z obowiązku załączenia oryginału lub poświadczonej urzędowo kopii takiego dokumentu do akt kolejnej sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Skarga jest uzasadniona.

Przedmiotem sporu jest pominięcie pełnomocnika w postępowaniu w sprawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego, wywołanego wnioskiem wierzyciela, który jednocześnie jest organem egzekucyjnym.

W sprawie nie jest sporne, że wobec Skarżącej wszczęte zostało postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych o nr od [...] do [...] wystawionych 18 lipca 2017 r. - z tytułu zaległości w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2011 r. tj. odpowiednio: styczeń, luty, marzec, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień. Kolejne tytuły wykonawcze dotyczyły innych okresów rozliczeniowych 2012 r., 2013 r. i 2014 r. Nie jest też sporne, że w dniu 28 sierpnia 2017 r. działający w imieniu pełnomocnik adwokat M. S. przy skardze z 22 sierpnia 2017 r. na czynność egzekucyjną (zajęcie wynagrodzenia za pracę) przedstawił pełnomocnictwo ogólne do reprezentowania Skarżącej i podejmowania wszelkich czynności przed organami administracyjnymi i egzekucyjnymi obu instancji w postępowaniu zabezpieczającym i egzekucyjnym dotyczącym podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2011 r. (k. 43 akt administracyjnych Naczelnika US).

Rozstrzygnięcia w tej sytuacji wymaga, czy pełnomocnictwo powinno być uwzględnione w sprawie z wniosku Naczelnika US, będącego jednocześnie i organem podatkowym (wierzycielem) i organem egzekucyjnym, o zawieszenie postępowania egzekucyjnego.

Zdaniem organu nadzoru, takiego obowiązku nie było, bo postępowanie w sprawie zawieszenia postepowania egzekucyjnego było jednym z kilku postępowań toczących się przed organem podatkowym, zatem do każdego z nich pełnomocnik – zgodnie z art. 33 § 2 i § 3 kodeksu postępowania administracyjnego powinien złożyć pełnomocnictwo do akt tej konkretnej sprawy, by mógł skorzystać ze statusu jak strona postępowania. A ponadto organ nadzoru nie wiedział, ze takie pełnomocnictwo Skarżąca przedstawiła Naczelnikowi US, bo nie wynikało to z akt sprawy przekazanych mu w ramach postępowania zażaleniowego w sprawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego.

Skarżąca zaś uważa, że postępowanie w trakcie postępowania egzekucyjnego mogą toczyć się mieszczące się w jego ramach postępowania np. w sprawie zawieszenia postępowania (art. 56 u.p.e.a.). Złożenie przy którejkolwiek z tych spraw pełnomocnictwa do reprezentowania zobowiązanego w szeroko rozumianym postepowaniu egzekucyjnym obliguje organ egzekucyjny do kierowania korespondencji związanej z tym postępowaniem na adres wyznaczonego pełnomocnika. Uważa zatem, że doręczenie Skarżącej, zamiast pełnomocnikowi, postanowienia Naczelnika US z [...] grudnia 2018 r. narusza art. 40 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 18 u.p.e.a. i stanowi podstawę wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 kodeksu postępowania administracyjnego, bo strona bez swej winy nie brała udziału w postępowaniu.

W opinii Sądu, rację ma Skarżąca. W sprawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Naczelnika US na podstawie tytułów wykonawczych dotyczących zaległości w podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe 2011 r. Skarżąca działała przez pełnomocnika, a nie osobiście.

Zasadniczo, słusznie argumentuje Dyrektor IAS, że art. 18 u.p.e.a. stanowi podstawę do stosowania w postępowaniu egzekucyjnym przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie ustanawiania pełnomocnika i doręczania mu pism zgodnie z art. 32 oraz art. 40 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017, poz. 1257 ze zm; dalej: k.p.a. ). Art. 18 u.p.e.a. stanowi, że jeżeli przepisy ustawy egzekucyjnej nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Posiłkowe stosowanie k.p.a. w dotychczasowych poglądach literatury prawa i orzecznictwa w zakresie ustanawiania pełnomocnika i jego udziału w tym postępowaniu, czego nie reguluje u.p.e.a., nie budziło wątpliwości. Zgodnie z art. 32 k.p.a. strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Natomiast zgodnie z art. 33 k.p.a., pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych (§ 1). Pełnomocnictwa powinno być udzielane na piśmie, w formie dokumentu elektronicznego lub zgłoszone do protokołu (§ 2). Pełnomocnictwo w formie dokumentu elektronicznego powinno być uwierzytelnione za pomocą mechanizmów określonych w art. 20a ust. 1 albo 2 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (§ 2a). Pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Zgodnie z art. 40 § 2 zdanie pierwsze k.p.a. jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi.

Wobec tego z przepisów art. 32 i art. 40 § 2 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. wyprowadzić należy wniosek, co do możliwości pełnej reprezentacji zobowiązanego przez pełnomocnika w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Należy jednak przyjąć, że obowiązek doręczania pism zgodnie z art. 40 § 2 k.p.a. dotyczy tylko pełnomocnika ustanowionego w danej/konkretnej sprawie. Pełnomocnictwo winno być udzielone na piśmie bądź zgłoszone do protokołu, zaś pełnomocnik, w myśl art. 33 § 2 i 3 k.p.a. zobowiązany jest dołączyć do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Z przepisów tych wynika zatem, iż organ musi zostać zawiadomiony o fakcie ustanowienia pełnomocnika w prowadzonej przez niego sprawie np. poprzez złożenie dokumentu pełnomocnictwa do akt. Natomiast nie można domniemywać istnienia pełnomocnictwa. Dopiero od momentu zawiadomienia organ zobligowany jest doręczać pełnomocnikowi wszelkie pisma procesowe i zapewnić udział w postępowaniu taki, jak stronie tego postępowania (B. Adamiak, J. Borkowski - Polskie postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne", Warszawa 1993 r., s. 79, tak też w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2011 r., sygn. akt II FSK 695/10 dostępnym w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA).

Sąd podkreśla ugruntowany w orzecznictwie i literaturze prawa pogląd, wynikający z art. 26 u.p.e.a., że postępowanie egzekucyjne zostaje wszczęte z chwilą złożenia przez wierzyciela wniosku o wszczęcie egzekucji. W przypadku, gdy organ egzekucyjny jest równocześnie wierzycielem, do wszczęcia egzekucji dochodzi z chwilą wystawienia tytułu wykonawczego i skierowania go do egzekucji. Postępowanie egzekucyjne należy zdefiniować jako zespół czynności organu egzekucyjnego, zobowiązanego oraz innych uczestników postępowania podjętych w celu ostatecznego urzeczywistnienia normy prawa materialnego. Czynności te mają niejednolity charakter, ponieważ zaliczają się do nich zarówno czynności procesowe, rozstrzygające kwestie proceduralne wynikłe w toku postępowania, jak i czynności egzekucyjne, będące czynnościami faktycznymi. Zróżnicowanie prawnego charakteru czynności egzekucyjnych ma istotne znaczenie ze względu na sposób kwestionowania poszczególnych czynności egzekucyjnych przez zobowiązanego i inne zainteresowane podmioty. Administracyjne postępowanie egzekucyjne – podobnie jak postępowanie administracyjne jurysdykcyjne – służy zatem urzeczywistnieniu norm prawa administracyjnego. Egzekucja zaś odbywa się w ramach tego postępowania. Każda czynność egzekucyjna w rozumieniu art. 1a pkt 2) u.p.e.a. (wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego) jest czynnością postępowania egzekucyjnego, ale nie każda czynność postępowania egzekucyjnego jest czynnością egzekucyjną. Podsumowując, postępowanie egzekucyjne jest ciągiem zorganizowanych czynności nie tylko organu egzekucyjnego, ale i innych podmiotów (uczestników) tego postępowania. Mieszczą się w nim zarówno czynności procesowe (dowodowe oraz orzecznicze, obejmujące wydawanie indywidualnych aktów administracyjnych np. postanowienia o zawieszeniu postępowania, postanowienia w sprawie skargi na czynności egzekucyjne), jak i wykonawcze (zmierzające do przymusowego wykonania obowiązku podlegającego egzekucji administracyjnej, czyli np. zastosowanie środka egzekucyjnego). Oznacza to, że postepowanie administracyjne można podzielić na czynności postępowania egzekucyjnego, ale nie można uznać, że każda z tych czynności tworzy odrębną od postępowania egzekucyjnego sprawę. Jak już Sąd wskazał, wszystkie te czynności mieszczą się w postępowaniu egzekucyjnym. Żadna z nich nie stanowi odrębnego postępowania od postępowania egzekucyjnego. Dla takiego poglądu brak jest podstawy prawnej. Dokumenty wytworzone więc w toku postępowania egzekucyjnego stanowią akta tego postępowania. Z art. 33 § 3 k.p.a. zdanie pierwsze (który ma zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym z uwagi na odesłanie z art. 18 u.p.e.a.) wynika, że pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. W tym stanie rzeczy złożenie pełnomocnictwa do czynności postępowania egzekucyjnego, jakim jest skarga na czynność egzekucyjną, należy uznać za złożenie pełnomocnictwa do akt. O zakresie pełnomocnictwa decyduje jego treść. W sprawie niewątpliwie pełnomocnictwo skuteczne było w ramach postępowania egzekucyjnego, które odnosiło się do zaległości w podatku od towarów i usług za wskazane miesiące 2011 r. Skoro zatem pełnomocnik Skarżącej złożył do akt ww. pełnomocnictwo z 18 sierpnia 2018 r., zatem Naczelnik US powinien był uwzględnić tego pełnomocnika przy czynności orzeczniczej podejmowanej w ramach postępowania egzekucyjnego, tj zawieszeniu postępowania egzekucyjnego w trybie art. 56 § 1 pkt 4 u.p.e.a. w odniesieniu do ww. zaległości podatkowych za 2011 r. Taki obowiązek organu egzekucyjnego (w tym przypadku Naczelnika US) wynika z odpowiedniego stosowania w postępowaniu egzekucyjnym art. 40 § 2 zdanie pierwsze k.p.a. Niedochowanie tego obowiązku skutkuje, jak słusznie podnosi Skarżąca, pozbawieniem strony udziału w postępowaniu we wskazanym zakresie. Sąd podziela argumentację, zaprezentowaną w prawomocnym wyroku WSA w Poznaniu z 15 października 2015 r. o sygn. akt I SA/Po 1143/15 (CBOSA), na który w skardze powołuje się Skarżąca.

Za nieuzasadnioną Sąd uznał argumentację organu nadzoru, przedstawioną w odpowiedzi na skargę w zakresie braku wiedzy o istnieniu pełnomocnictwa. Tu trzeba wyraźnie podkreślić, że akta postępowania egzekucyjnego stanowią całość, musza zawierać wszystkie dokumenty dotyczące wszystkich czynności tego postępowania. Nie mogą być wybiórcze, wydzielenie zagadnienia/czynności postępowania egzekucyjnego z akt postępowania egzekucyjnego obciąża organ egzekucyjny. Organ nadzoru nie może skutecznie powoływać się na niewiedzę co do istnienia pełnomocnika, jeśli zgłosił się on w postępowaniu egzekucyjnym przed podjęciem czynności. Tak zaś było w kontrolowanej sprawie. Zupełnie nietrafna jest argumentacja Dyrektora IAS w zakresie obowiązku złożenia pełnomocnictwa do jednej z kilku spraw prowadzonych przez organ podatkowy. Po pierwsze, postępowanie egzekucyjne było jedno, po drugie, prowadzi je jednak organ egzekucyjny, który tylko jednocześnie jest organem podatkowym. Naczelnik US jako organ egzekucyjny miał pełną wiedzę o ustanowieniu pełnomocnika w postepowaniu egzekucyjnym, o zakresie tego pełnomocnictwa i fakt ten powinien był uwzględnić wydając i doręczając postanowienie o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego w zakresie wskazanych zaległości za 2011 r.

Uchybienia tego nie można uznać za nieistotne w sprawie. Choć bowiem Skarżąca osobiście i w terminie złożyła zażalenie na postanowienie Naczelnika US z [...] grudnia 2018 r., to fakt pominięcia skutecznie ustanowionego pełnomocnika we wskazanym wyżej zakresie narusza gwarancje procesowe strony, i daje się kwalifikować jako zablokowanie udziału strony w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 126 k.p.a). Zasadnie w tym zakresie podnosi Skarżąca, że naruszenie zasady udziału strony w postepowaniu jest przesłanką wznowienia postępowania uzasadniającą uchylenie zaskarżonego postanowienia bez względu na to, czy miało ono, czy też nie miało wpływu na wynik sprawy (wyrok NSA z 2 lutego 2006 r. o sygn. akt II OSK 496/05, CBOSA).

Z uwagi na fakt, że zaskarżone postanowienie rozstrzyga o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego nie tylko w zakresie objętym umocowaniem pełnomocnika, Sąd uchylił zaskarżone postanowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. W sprawie doszło bowiem do naruszenia zasady czynnego udziału stron w postępowaniu (art. 10 § 1 k.p.a.) oraz art. 40 § 2 k.p.a. w związku z art. 33 § 3 k.p.a w związku z art. 18 k.p.a., co skutkowało w konsekwencji uznaniem, że stronę pozbawiono prawa do udziału w postępowaniu w ww. zakresie (w części dotyczącej zawieszenie postępowania egzekucyjnego dotyczącego zaległości za ww. okresy rozliczeniowe 2011 r.) dając podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z art. 126 k.p.a w związku z art. 18 u.p.e.a.). O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 1 i § 2 p.p.s.a.

W ponownym postępowaniu organ nadzoru uwzględni ocenę prawną wyrażoną w uzasadnieniu wyroku co do udziału pełnomocnika w postępowaniu egzekucyjnym i zakresu tego pełnomocnictwa i nada temu właściwe znaczenie w kontekście doręczenia postanowienia o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego z [...] grudnia 2018 r.