Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2972/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-06-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Krystyna Kleiber (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Maciej Kurasz, Sędzia WSA Aneta Lemiesz, Protokolant referent stażysta Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi A. J. i M. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości na 2010 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz A. J. i M. J. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] lipca 2011 r. Prezydent Miasta W. ustalił A. J. i M. i J. (dalej jako: "Skarżący") wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2010 r. Przedmiotem opodatkowania była nieruchomość położona w W. przy ul. [...]. Do podstawy opodatkowania organ podatkowy pierwszej instancji zaliczył budynek mieszkalny o powierzchni 95,80 m², pozostałe budynki o powierzchni 30,15 m² oraz grunty pozostałe o powierzchni 89,00 m². Do "budynków pozostałych" Prezydent zaliczył garaż znajdujący się w bryle budynku mieszkalnego wielorodzinnego, w skład którego wchodziły odrębne lokale mieszkalne.

W odwołaniu od tej decyzji Skarżący zakwestionowali zastosowaną do miejsca postojowego stawkę podatku od nieruchomości tj. stawkę za budynki pozostałe określoną w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. "e" ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.) - dalej jako: "u.p.o.l.". W ich ocenie, organ opodatkowując miejsce postojowe powinien był zastosować stawkę jak za budynki mieszkalne (art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. "a" u.p.o.l.), mimo iż miejsce postojowe nie spełnia funkcji stricte mieszkalnych. Jest ono jednak wykorzystywane stale przez mieszkańców lokalu mieszkalnego, tylko i wyłącznie na własne potrzeby.

Decyzją z dnia [...] września 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ wskazał, że wobec braku definicji pojęcia budynku mieszkalnego oraz budynku pozostałego, kluczowym dla zakwalifikowania danej nieruchomości do kategorii budynków mieszkalnych jest faktyczne przeznaczenie danego obiektu lub jego części oraz jego wykorzystanie na cele mieszkaniowe. Zdaniem Organu, budynek mieszkalny to budynek służący lub nadający się do mieszkania. Organ powołał się na szereg orzeczeń sądów administracyjnych i stwierdził, że sam fakt znajdowania się miejsca postojowego w budynku mieszkalnym nie przesądza, ze lokal ten będzie podlegał opodatkowaniu według stawek przeznaczonych dla lokali mieszkalnych. Samo miejsce postojowe nie spełnia bowiem w jakikolwiek sposób funkcji mieszkalnej. Jako przedmiot odrębnej własności garaż może ponadto stanowić przedmiot umowy sprzedaży czy wynajmu, na skutek której podmiotem korzystającym z garażu stałaby się osoba obca, nie mającą związku z samym budynkiem mieszkalnym i jego lokalami o charakterze mieszkaniowym. Niezależnie więc od tego, iż miejsce postojowe stanowi część budynku mieszkalnego, to w rozumieniu prawa rzeczowego jest odrębną nieruchomością i nie jest wykorzystywane na cele mieszkaniowe. W konsekwencji nie podlega opodatkowaniu stawkami jak dla budynków mieszkalnych.

Pismem z 26 września 2011 r. Skarżący wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję. W uzasadnieniu ponownie zakwestionowali zastosowanie w stosunku do miejsca postojowego stawki podatku od nieruchomości jak za budynki pozostałe lub ich części. Ich zdaniem, mimo iż miejsce postojowe w wielostanowiskowym garażu nie spełnia funkcji stricte mieszkalnych to powinno być traktowane jak związane z wykorzystaniem mieszkalnym, a tym samym objęte stawką jak dla lokali mieszkalnych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy zważył, co następuje:

I. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a ocenie Sądu podlega zgodność aktów administracyjnych w tym przypadku decyzji administracyjnej zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawna co wynika z treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 152, poz. 1270 ze zm.) dalej jako "p.p.s.a."

Podstawą prawną zobowiązania podatkowego w tej sprawie stanowi przepis art. 3 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 przedmiotowej ustawy o podatku i opłatach lokalnych przewidujący, iż podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne będące właścicielami nieruchomości z tym, że jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, z zastrzeżeniem ust. 5. Ten zaś zapis stanowi, że jeżeli wyodrębniono własność lokali, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz części budynku stanowiących współwłasność ciąży na właścicielach lokali w zakresie odpowiadającym częściom ułamkowym wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku. Podstawą opodatkowania dla budynków zgodnie z art. 4 tej ustawy stanowi ich powierzchnia użytkowa. Na tej podstawie prawnej A. J. i M. J. zostali wskazani jako podatnicy odpowiadający solidarnie za zobowiązanie w podatku od nieruchomości zarówno w części odpowiadającej powierzchni lokalu mieszkalnego jak i stanowiska garażowego.

II. Jak wynika z aktów notarialnych znajdujących się w aktach sprawy – M. J. w dniu 18 lipca 2007 r. nabył od małżonków B. lokal mieszkalny stanowiący odrębną własność wraz z powierzchnią ogólnoużytkową i wieczystym użytkowaniem gruntu w częściach proporcjonalnych do powierzchni użytkowej lokalu i części wspólnych budynku to jest nieruchomość objętą księgą wieczystą nr [...] w tym miejsce parkingowe oznaczone nr [...]. W tej samej dacie zakupił też udział w nieruchomości garażowej, oznaczonej księgą wieczystą nr [...], określonej numerem postojowym [...]. W dniu 9 czerwca 2008 r. M. J. sprzedał A. B. udział o wielkości 1/3 lokalu mieszkalnego wraz z wieczystym użytkowaniem gruntu pod lokalem i częściami wspólnymi budynku, nieruchomość objętą księgą wieczystą nr [...]. M. J. nie zbył A. B. w żadnej części udziału w nieruchomości garażowej. Jak wskazują akta podatkowe za 2010 rok, w tym informacja o nieruchomościach, obecnie A. B. a nosi nazwisko J., będąc żoną M. J.

Należy podkreślić, że nieruchomość lokalowa i garażowa została zakupiona przez M. J. przed zawarciem związku małżeńskiego co oznacza, że jeżeli małżonkowie nie zawarli umowy przedmałżeńskiej majątkowej przewidującej rozdzielność majątkową małżeńską, to obie nieruchomości stanowiły majątek odrębny M. J. Podstawą jest art. 33 ustawy z dnia 25 lutego 1964r. kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. Nr 9, poz. 59 ze zm.) przewidujący, że do majątku osobistego każdego z małżonków należą przedmioty nabyte przed powstaniem wspólności ustawowej, a wspólność taką tworzy związek małżeński zgodnie z art. 31 tej ustawy. Oznacza to, że A. B. stała się współwłaścicielką lokalu w 1/3 całości. Tak więc lokal mieszkalny stanowi współwłasność małżonków zaś udział w nieruchomości garażowej jest majątkiem odrębnym M. J. Wobec tego podatek od nieruchomości lokalowej winien obciążać solidarnie obojga małżonków zaś od nieruchomości garażowej jedyne M. J.

III. Wydana decyzja przez Prezydenta Miasta W. i przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze naruszyły cytowany przepis art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 3 ust. 4 i ust. 5 ustawy, ustalając zobowiązanie za rok 2010 ,solidarnie od obojga małżonków od obu nieruchomości. Tylko bowiem usytuowanie miejsca garażowego, będącego przedmiotem odrębnej własności od lokalu, w odrębnej księdze wieczystej powoduje, że miejsce garażowe podlega opodatkowaniu według stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust.1 pkt 2 lit.e) u.p.o.l., o czym stanowi uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2012 II FPS 4/11.

Opisana okoliczność faktyczno-prawna winna być naprawiona przez wydanie decyzji, będącej skutkiem prawidłowo ustalonego stanu faktycznego i wynikającego z niego konsekwencji prawnych. Okoliczność ta ma istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie Sąd uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., a na podstawie art. 152 p.p.s.a. o niewykonalności uchylonej decyzji do daty uprawomocnienia wyroku.