Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 259/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2008-05-27 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Odrzucenie zażalenia
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 178, art. 197 § 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2008r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z zażalenia M. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 9 maja 2008r. sygn. akt II SA/Ol 259/08 o odrzuceniu skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy postanawia odrzucić zażalenie. WSA/post.1 - sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 9 maja 2008r. (sygn. akt II SA/Ol 259/08) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie orzekł o odrzuceniu skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd stwierdził, iż merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Z art. 221 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika bowiem, iż pisma wnoszone przez adwokata, które nie są należycie opłacone pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty i taka okoliczność miała miejsce w tej sprawie, bowiem adwokat wnoszący skargę nie uiścił wraz z wniesieniem skargi wpisu od niej.

Pełnomocnik skarżącej - adwokat M. T. - złożył na to postanowienie zażalenie, w którym wniósł o jego uchylenie w całości. Zarzucił błędne ustalenie, iż skarga wniesiona za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie była należycie opłacona, gdyż Sąd pominął uregulowanie zawarte w § 5 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu (Dz. U. 24 grudnia 2003.), który to przepis reguluje jakim warunkom powinna odpowiadać wpłata aby była prawidłowa. Jednym z warunków jest podanie sygnatury akt, której wnoszący skargę nie znał, tak jak nie znał terminu przekazania skargi do Sądu poprzez SKO, bowiem w tym względzie nie otrzymał zawiadomienia od organu. Natomiast z chwilą podjęcia wiadomości o sygnaturze akt sprawy uiścił należny wpis od skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) zwanej dalej: ustawą ppsa. od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.

Nie budzi wątpliwości, że postanowienie o odrzuceniu skargi z powodu nie uiszczenia wpisu od skargi jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie. Wobec tego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 9 maja 2008r. o odrzuceniu skargi służyło w myśl powołanego wyżej przepisu prawo wniesienia skargi kasacyjnej, która jest jedynym prawnie dopuszczalnym środkiem zaskarżenia tego postanowienia.

Sąd podziela prezentowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym i doktrynie pogląd, iż zażalenie wniesione od orzeczenia, od którego służy skarga kasacyjna, podlega odrzuceniu jako niedopuszczalne (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004r. sygn. FZ 383/04, niepublikowane i z dnia 3 marca 2005r. sygn. akt OSK 1249/04, niepublikowane, oraz B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2006, s. 495). Na szczególną uwagę zasługuje stwierdzenie Sądu zawarte w wyroku NSA z dnia 3 marca 2005r. sygn. akt OSK 1249/04, iż "Od radcy prawnego, jako osoby mającej odpowiednie przygotowanie prawnicze, należy wymagać znajomości przepisów prawa, które mają zastosowanie, a przede wszystkim dokładnej wiedzy o tym, jakie środki prawne służą reprezentowanej przez niego stronie. (...) Określenie przez radcę prawnego środka prawnego, z którego korzysta reprezentowana przez niego strona wiąże i Sąd nie ma możliwości dokonania zmian, lub też jakichkolwiek ocen odmiennych w tym zakresie". Wprawdzie zacytowany pogląd wypowiedziany został przez NSA w odniesieniu do radcy prawnego lecz nie może budzić żadnych wątpliwości, iż wymogi powyższe są adekwatne także w stosunku do adwokata jako profesjonalisty w świadczeniu pomocy prawnej.

Reasumując zażalenie jest środkiem zaskarżenia, który przysługuje w innych przewidzianych w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sytuacjach. Nadto wskazać pozostaje także na treść art. 194 § 1 powołanej ustawy, zgodnie z którym dopuszczalności zażalenia nie można domniemywać. Skoro zatem na wydane przez Sąd postanowienie o odrzuceniu skargi służy skarga kasacyjna niedopuszczalne było wniesienie zażalenia jako skutecznego środka zaskarżenia.

W tym stanie sprawy, na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało postanowić jak w sentencji.