Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 897/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2013-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 6 ust. 2 pkt 1  art. 61 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 1984 nr 35 poz 185
law: Ustawa z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym.
article: par. 5 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

SENTENCJA

Dnia 13 grudnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.) Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek Protokolant sekretarz sądowy Magdalena Rząsa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2013 roku sprawy ze skargi A. L. i A. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz skarżących A. L. i A. L. solidarnie kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. a.bł.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 3 marca 2011 r., II SA/Łd 1110/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] o ustaleniu A. i K. G. warunków zabudowy dla inwestycji pod nazwą przebudowa, nadbudowa i rozbudowa istniejącego budynku wraz ze zmianą sposobu użytkowania na budynek mieszkalny jednorodzinny z kotłownią i garażem w K., przy ul. A, nr działki 717/1. Przyczyną uchylenia decyzji było ich oparcie na nieprawidłowo sporządzonej analizie urbanistycznej. Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 14 listopada 2012 r., II OSK 1252/11, oddalił skargę kasacyjną wniesioną przez SKO w S., podzielając ocenę WSA w Łodzi o niepoprawności i nieweryfikowalności analizy sporządzonej w niniejszej sprawie.

W dniu 25 stycznia 2013 r. do organu I instancji wpłynął wniosek inwestorów, będący aktualizacją i uzupełnieniem pierwotnego wniosku. Wnioskodawcy określili w nim planowaną inwestycję jako "Przebudowa, nadbudowa i rozbudowa istniejącego budynku wraz ze zmianą sposobu użytkowania na budynek mieszkalny jednorodzinny".

Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta K. ustalił warunki zabudowy dla planowanej inwestycji.

Od decyzji tej odwołanie wnieśli A. i A. L., właściciele działki bezpośrednio sąsiadującej z terenem inwestycji, zarzucając jej naruszenie art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz.U z 2012 r., poz. 647 ze zm.) w związku z § 3 rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1588), a także rażące naruszenie art. 7, 77, 80 i 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U z 2013r., poz. 267), powoływanej dalej jako k.p.a.

Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy podniósł, że wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy uzależnione jest od spełnienia łącznie wszystkich warunków określonych w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przy zachowaniu reguł określonych w rozporządzeniu w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego:

1/ co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2/ teren ma dostęp do drogi publicznej,

3/ istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust.5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego,

4/ teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art.67 ustawy, o której mowa w art.88 ust. 1,

5/ decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Natomiast zgodnie z § 3 rozporządzenia, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ obowiązany jest wyznaczyć wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadzić na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 powołanej ustawy. Obszar analizowany jest to teren określony i wyznaczony granicami, którego funkcje zabudowy i zagospodarowania oraz cechy zabudowy i zagospodarowania analizuje się w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania (§ 2 pkt 4 rozporządzenia). Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art.52 ust.2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestzrennym, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 m. Stosownie do § 9 rozporządzenia wskazana analiza winna składać się z części tekstowej i graficznej. Wyniki analizy powinny stanowić załącznik do decyzji o warunkach zabudowy.

Organ odwoławczy podniósł, że sporządzona w niniejszej sprawie analiza urbanistyczna, uzupełniona po złożeniu odwołania od decyzji organu I instancji na skutek zalecenia Kolegium, jest pełna, szczegółowa i rzetelna, a na jej podstawie jest w pełni możliwe zweryfikowanie prawidłowości warunków zabudowy określonych w zaskarżonej decyzji. Została ona włączona do akt sprawy i od tego czasu jest dostępna dla stron.

Z części tekstowej analizy wynika, że w celu ustalenia wymagań dla planowanej inwestycji, wyznaczono obszar o promieniu 50 m wokół wnioskowanej działki (szerokość jej frontu wynosząca zaledwie 6 m byłaby zbyt mała, żeby mogła stanowić podstawę do wyznaczenia obszaru do analizy). Ustalono, że sąsiedztwo działki wnioskowanej dostępne z tej samej drogi publicznej jest zabudowane w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy zgodnie z wymogami art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Na wyznaczonym w powyższy sposób obszarze analizowanym przeprowadzono analizę funkcji oraz cech, wskaźników i parametrów kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu. Wielkość wyznaczonego obszaru analizowanego jest wystarczająca dla określenia funkcji, cech i wskaźników dla inwestycji, a organ I instancji należycie uzasadnił wybór przyjętego obszaru analizowanego

W ocenie organu odwoławczego, w analizie prawidłowo scharakteryzowano formę, charakter oraz funkcję zabudowy i zagospodarowania terenu w granicach obszaru analizowanego. Z dokonanych ustaleń wynika, że w granicach obszaru analizowanego występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, w tym zabudowa zlokalizowana w granicy z działką sąsiednią, jako typ zabudowy bliźniaczej. Na działce nr 716/1, sąsiadującej bezpośrednio działką nr 717/1, istnieje budynek zlokalizowany w granicy z działką wnioskodawców. Zabudowa bliźniacza, usytuowana bezpośrednio przy granicach działek występuje również na innych działkach przy ul. A i ul. B. W decyzji określono, że realizacja planowanej inwestycji nastąpi w granicy własności z sąsiednią działką nr 716/1.

Linia zabudowy została wyznaczona zgodnie z § 4 ust. 1, a jej przebieg został zdeterminowany ukształtowaną już linią zabudowy, tj. 5,0 m od linii rozgraniczającej drogi publicznej (ulicy A).

W treści analizy wyjaśniono sposób obliczenia wskaźnika zabudowy, o którym mowa w § 5 rozporządzenia, oraz motywy określenia wielkości tego wskaźnika. Ustalono powierzchnię zabudowy w stosunku do powierzchni poszczególnych działek położonych na obszarze analizowanym, wyniki tych ustaleń przedstawiono w tabelarycznym zestawieniu, obliczono średni wskaźnik powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki na terenie analizowanym jako średnią matematyczną wynoszącą 0,2. Wskazano, że z uwagi na małą powierzchnię wnioskowanej działki (188 m2), planowana stosunkowo niewielka rozbudowa istniejącego budynku do 80 m2 spowoduje wzrost wskaźnika powierzchni zabudowy do 0,4. Zatem zwiększenie tego wskaźnika w stosunku do średniej na obszarze analizowanym dla planowanej inwestycji jest zasadne i nastąpiło w zgodności z § 5 ust. 2 rozporządzenia.

Odnosząc się zaś do parametrów architektonicznych, które należy określić w decyzji o warunkach zabudowy, organ odwoławczy również uznał, że spełniają one wymagania określone w § 6, 7 i 8 rozporządzenia.

Zróżnicowanie szerokości elewacji frontowej zabudowy na 24 działkach położonych na obszarze analizowanym przedstawiono w analizie urbanistycznej. Kształtuje się ona w przedziale od 3,0 m do 11,0 m, średnia szerokość elewacji frontowej zabudowy wzdłuż ul. A wynosi 8,9 m, a z dopuszczoną tolerancją do 20 % wynosi 10,7 m. Określona w decyzji wielkość wynosząca 4,5 m nie przekracza minimalnej wielkości tego wskaźnika występującej na obszarze analizowanym i jest uzasadniona niewielką szerokością działki.

Z kolei dla planowanej inwestycji określono wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej - okapy dachów do 7 m. Przeprowadzając analizę tego parametru na obszarze sąsiednim ustalono jego wielkość na poszczególnych działkach, a zestawienie przedstawiono w treści analizy. Wynika z niego, że wysokość do okapów wynosi od 3,0 do 6,5 m. Zwiększenie wielkości tego wskaźnika w stosunku do największej jego wartości występującej w budynkach na obszarze analizowanym nastąpiło ze względu na konieczność przyjęcia prawidłowych proporcji przekroju planowanego budynku o bardzo małej szerokości frontu, tak aby w przyszłości wraz z budynkiem bliźniaczym, który będzie realizowany na sąsiedniej działce nr 716/1, tworzył właściwą pod względem architektonicznym bryłę.

W zakresie geometrii dachu w decyzji określono warunek w postaci dachu jednospadowego, o symetrycznym kącie nachylenia połaci do 30°; wysokość kalenicy określono do 8,0 m od poziomu terenu. Na analizowanym obszarze występują zarówno dachy jednospadowe jak i wielospadowe, kąt nachylenia połaci dachów jest zróżnicowany od 10° do 40°, a kalenice biegną równolegle lub prostopadle do ulicy. Określone w decyzji dla przedmiotowej inwestycji ww. parametry dotyczące geometrii dachu odpowiadają wnioskom analizy.

Spełnione zostały również pozostałe warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Działka nr 717/1 posiada wjazd z istniejącej drogi publicznej - ul. A. Teren inwestycji znajduje się w zasięgu miejskiej infrastruktury technicznej; ewentualna przebudowa przyłączy musi być zagwarantowana w drodze umów między inwestorem a zarządcami sieci. Nieruchomość nie wymaga przy tym zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolne i nieleśne – położona jest bowiem w granicach administracyjnych miasta K. Decyzja nie wymaga również uzgodnień z organami specjalistycznymi.

Na decyzję ostateczną skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wnieśli A. i A. L., zarzucając jej:

1/ naruszenie "art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.", poprzez utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...], pomimo naruszenia zasady informowania stron i pozostałych uczestników postępowania o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego oraz zasady prawnej, zgodnie z którą organy administracji publicznej obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli,

2/ art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 3 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, polegające na utrzymaniu w mocy decyzji pomimo wydania przez organ I instancji decyzji na podstawie niepełnej i niewnikliwej analizy urbanistycznej, która powinna poprzedzić wydanie decyzji o warunkach zabudowy,

Wskazując na powyższe uchybienia skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji organu odwoławczego i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi jej autorzy stwierdzili, że wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy powinno być poprzedzone wnikliwą, pełną i wyczerpującą analizą funkcji i cech zabudowy, której wyniki powinny być odzwierciedleniem w samej analizie, jak również dokumentach poprzedzających jej wydanie. Stanowiący integralną część decyzji organu I instancji załącznik o nazwie "Wyniki analizy urbanistycznej analiza" nie spełnia powyższych standardów. Przedmiotowa analiza powinna dać możliwość ustalenia, czy została spełniona zasada dobrego sąsiedztwa w zakresie funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Powyższa analiza, w ocenie skarżących nie spełnia tych warunków.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie, odwołując się do uzasadnienia stanowiska zawartego w motywach zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie z powodu zarzutów podniesionych w jej treści.

Zgodnie bowiem z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2).

Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania rozstrzygnięcia z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w k.p.a. lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jednolity Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.) .

Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia orzeczeń organów administracji, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa w stopniu określonym w cytowanym przepisie.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż rozpoznawana sprawa była już przedmiotem kontroli tutejszego Sądu, który prawomocnym wyrokiem z dnia 3 marca 2011r., wydanym w sprawie o sgn.akt II SA/Łd 1110/10 uchylił uprzednio wydane w sprawie decyzje, co do zasady – z powodu wadliwie sporządzonej analizy urbanistycznej. Jednocześnie, w uzasadnieniu wspomnianego orzeczenia zawarty został pogląd prawny, w myśl którego na etapie postępowania o warunkach zabudowy organ nie powinien rozstrzygać o usytuowaniu obiektu w stosunku do granic nieruchomości czy istniejących obiektów, a wiec o warunkach techniczno – budowlanych. Zakres uprawnień organów uprawnionych do wydawania decyzji o warunkach zabudowy nie może bowiem kolidować z kompetencjami organu uprawnionego do wydawania pozwolenia na budowę (str. 9 uzasadnienia wyroku z dnia 3 marca 2011r.) Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając wyrokiem z dnia 14 listopada 2012r., sygn.akt II OSK 1252/11, skargę kasacyjną od powyższego rozstrzygnięcia, stanowiska tego nie zakwestionował. Przyjąć zatem należy, iż pogląd ten pozostaje wiążący. Zgodnie bowiem z treścią art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania, wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Przez pojęcie ocena prawna rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawa i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Ocena prawna może przy tym dotyczyć zarówno samej wykładni prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego. Wskazania co do dalszego postępowania, immanentnie związane z oceną prawną, określają natomiast sposób postępowania organów w przyszłości. Dokonując przeto kontroli legalności zaskarżonej decyzji oparto się na treści uzasadnienia poprzednio wydanego rozstrzygnięcia dla oceny realizacji wytycznych, w nim zawartych.

Nie ma bowiem wątpliwości, że planowana inwestycja spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 2-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Działka ma dostęp do grogi publicznej, ma dostęp do odpowiedniej infrastruktury technicznej, nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolicze, a sama decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Kwestią wymagająca rozważenie jest natomiast przesłanka dobrego sąsiedztwa, określona w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., co oznacza praktycznie ocenę prawidłowości sporządzonej na potrzeby inwestycji analizy urbanistycznej.

W ocenie Sądu, analiza ta - po uzupełnieniu jej treści na etapie postępowania odwoławczego - wykonana została, wbrew zarzutom skargi, rzetelnie, w sposób odpowiadający wymaganiom stawianym przez rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a jej wnioski dotyczące parametrów urbanistycznych i architektonicznych nie budzą zastrzeżeń. Nie można mieć w szczególności zastrzeżeń do zawartego w analizie zestawienia wielkości dotyczących m.in. sposobu użytkowania obiektów budowlanych, linii zabudowy, szerokości elewacji frontowych, wysokości górnych krawędzi elewacji frontowych, czy geometrii dachu. Określone zaś dla projektowanej inwestycji wartości wyższe od średnich w odniesieniu do wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej i wskaźnika powierzchni zabudowy oraz niższe, gdy chodzi o szerokość elewacji frontowej znajdują swoje uzasadnienie w treści analizy i związane są z rozmiarami działki inwestorów.

Ścisłe odwoływanie się do wskaźników średnich uniemożliwiłoby praktycznie inwestycję na działce nr 717/1, co z kolei stałoby w sprzeczności z wyrażoną w art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zasadą, że każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich.

W tym kontekście nie można uznać, by planowany obiekt mieszkalny był sprzeczny z funkcją zastaną już na dostępnych z tej samej drogi publicznej działkach sąsiadujących z nieruchomością inwestorów. Z części graficznej analizy urbanistycznej wynika bowiem jasno, że w obszarze analizowanym występuje szereg nieruchomości, na których zlokalizowane są obiekty o podobnej funkcji (mieszkalnej).

Niemniej, pomimo prawidłowo sporządzonej analizy zaskarżona decyzja narusza przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie bowiem z treścią § 5 ust. 1 powołanego rozporządzenia wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy. W rozpoznawanej sprawie średni wskaźnik powierzchni zabudowy w obszarze analizowanym wynosi, zgodnie ze sporządzoną analizą - 0,2. Z uwagi na bardzo małą powierzchnię działki inwestorów w analizie urbanistycznej przewidziano, iż wskaźnik ten dla projektowanej zabudowy nie może przekroczyć 0,4.

W decyzji organu I instancji wskaźnik ten określony został natomiast na 0,5 bez jakiegokolwiek uzasadnienia.

Uzasadnienie decyzji zaskarżonej, utrzymującej w mocy rozstrzygniecie organu I instancji powtarza natomiast wywody analizy, w której tenże wskaźnik, jako nieprzekraczalny, określony został na poziomie 0,4. W sporządzonym w toku postępowania odwoławczego uzupełnieniu analizy urbanistycznej pojawia się też dokładniejszy rachunkowo wskaźnik powierzchni zabudowy określony na poziomie 0,42. Nie jest więc jasne z jakich przyczyn wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w niniejszej sprawie określony został na poziomie 0,5 skoro nie jest wskaźnikiem średnim i nie wynika ze sporządzonej analizy urbanistycznej. .

Ponadto w decyzji o warunkach zabudowy (pkt II ppkt 1 lit. a) decyzji I instancji) po raz kolejny zawarty został zapis przewidujący możliwość usytuowania inwestycji w granicy z działką nr 716/1. Faktem jest, iż w orzecznictwie istnieje spór co dopuszczalności takiego zapisu w decyzji o warunkach zabudowy. Jednakże w niniejszej sprawie kwestia ta została przesądzona, bowiem jak wyżej wskazano, w prawomocnym wyroku z dnia 3 marca 2011r., tutejszy Sąd możliwość taką wykluczył. Tym samym określenie dopuszczalności lokowania projektowanego obiektu w granicy w decyzji o warunkach zabudowy stanowi naruszenie art. 153 p.p.s.a.

Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi wskazać należy, iż organ odwoławczy nie mógł naruszyć art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., ponieważ przepis ten nie stanowił podstawy jego orzekania. Rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie wydane zostało na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Nietrafne są również zarzuty skargi, które dotyczą sporządzonej analizy urbanistycznej, bowiem jak wyżej wskazano, została ona sporządzona zgodnie z treścią § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz wytycznymi, sformułowanymi w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Łodzi z dnia 3 marca 2011r. Pozbawione uzasadnienia są również zarzuty naruszenia zasad informowania (art.9 k.p.a.) i pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Skarżący nie sprecyzowali zresztą na czym owo naruszenie miałoby polegać. Samo zaś kontestowanie stanowiska organu nie uzasadnia konkluzji o naruszeniu przezeń przywołanych wyżej zasad.

Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a. orzeczono o uchyleniu zaskarżonej decyzji, uznając to za wystarczające dla końcowego załatwienia sprawy.

O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądzając na rzecz skarżących ich zwrot w kwocie równiej uiszczonemu wpisowi sądowemu.

Z uwagi natomiast na charakter prawny zaskarżonej decyzji (niepodlegającj wykonaniu i niewymagającej wykonania) za bezprzedmiotowe uznano orzekanie w sprawie jej wykonywania do dnia uprawomocnienia się wyroku w oparciu o przepis art. 152 p.p.s.a.

Prowadząc ponownie postępowanie organ odwoławczy rozpozna sprawę, uwzględniając poglądy prawne sformułowane zarówno w prawomocnym wyroku z dnia 3 marca 2011r., wydanym w sprawie o sygn.akt II SA/Łd 1110/10 jak i w niniejszym uzasadnieniu.

LP