Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 904/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2018-11-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 235(1)
journal: Dz.U. 2016 poz 1666
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy - tekst jednolity
article: par. 8
journal: Dz.U. 2013 poz 1367
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych - tekst jednolity
article: poz. 20/2
journal: Dz.U. 2016 poz 1666
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo, Sędzia WSA Małgorzata Jużków (spr.), Sędzia WSA Adam Nita, Protokolant Starszy referent Izabela Maj – Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2018 r. sprawy ze skargi J.K. na decyzję Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., po rozpatrzeniu odwołania J.K. (skarżący, pracownik, strona), utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w D. z [...] r. o braku podstaw do stwierdzenia u niego choroby zawodowej – przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy – zespołu rowka nerwu łokciowego.

W sprawie zaistniały następujące okoliczności faktyczne i prawne:

Na podstawie zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej- zespołu rowka nerwu u J.K. z [...] r. zostało wszczęte postępowanie administracyjne.

Decyzją z [...] r.nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny - działając w oparciu o art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm. – dalej jako: kpa) i art. 5 pkt 4a ustawy z 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tj.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1261 ze zm.) - nie stwierdził u skarżącego choroby zawodowej, wymienionej w poz. 20.2 wykazu chorób zawodowych określonego w przepisach w sprawie chorób zawodowych, wydanego na podstawie art. 237 § 1 pkt 3-6 i § 1(1) z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 1666 ze zm., dalej Kp)

W uzasadnieniu organ wskazał, że brak podstaw faktycznych i prawnych do stwierdzenia choroby zawodowej u skarżącego wynikał z treści orzeczenia lekarskiego Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy Poradnia Chorób Zawodowych w S. nr [...] z [...] r. o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej oraz orzeczenia lekarskiego Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. nr [...] z tożsamym rozstrzygnięciem, a także oceny narażenia zawodowego strony zatrudnionej od [...] r. do nadal w: "A" (obecnie "B" SA), od [...] r. w "C" z o.o. (zakład zlikwidowany), od [...] r. w "D" w D. (zakład zlikwidowany), od [...] r. w "E" Spółka z o.o. i od [...] r. w "B" SA, na stanowisku ślusarza, operatora urządzeń technologicznych wobec braku etiologii zawodowej tego schorzenia. Nie stwierdzono w ramach oceny warunków pracy, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy zwanym narażeniem zawodowym.

Organ stwierdził, że skarżący pracował na stanowisku ślusarza w różnych spółkach powstałych w wyniku przekształceń "A" obecnie "B" SA. Praca wykonywana przez stronę była różnorodna i polegała m.in. na wykonywaniu prac ślusarskich oraz remontowych urządzeń hutniczych, remonty przekładni z ciągów walcowniczych, elementów klatek walcowniczych, wymiany łożysk, uszczelnień oraz demontażu obudów. Używał narzędzi typu klucze ślusarskie nr 35-50, tzw. przedłużek od odkręcania i dokręcania elementów, młotów o wadze do 10 kg. Czynności te obciążały stawy łokciowe, barkowe i nadgarstkowe. Od 2010 r. wykonywał remontu przekładni, rolek samotokowych, głowic, łączników napędów klatek walcowniczych. Przy pomocy kluczy ślusarskich w zakresie do M-55 demontował urządzenia i podzespoły ciągu technologicznego walcowania. Korzystał z przedłużonych kluczy i ręcznych dźwigni. Obciążał stawy barkowe i łokciowe. Do wbijania śrub i sworzni używał młotów o wadze do 5 kg. Remonty wykonywane były na halach i warunkach warsztatowych. Zakres wykonywanych czynności nie miał charakteru monotypowego w długotrwałych interwałach czasowych.

Organ wskazał, że orzekając o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej, uwzględnił oba orzeczenia lekarskie z jednostek orzeczniczych I i II stopnia o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Pierwsza jednostka stwierdziła zwolnienie szybkości przewodzenia ruchowego i czuciowego w lewym nerwie łokciowym na przedramieniu i w obrębie rowka, a także zwolnienie przewodzenia ruchowego w lewym nerwie pośrodkowym i nasilenie zmian zwyrodnieniowych stawu łokciowego lewego bez etiologii zawodowej. Jednostka II stopnia po przeprowadzeniu kompleksowych badań, obserwacji klinicznej, konsultacji ortopedycznej i neurologicznej, analizie sposobu wykonywania pracy i stopnia obciążenia kończyn górnych pod kątem ryzyka rozwoju zespołu rowka łokciowego, potwierdziła istnienie zaawansowanych zmian zwyrodnieniowo-wytwórczych stawów łokciowych. Wobec jednak ustaleń i analizy sposobu wykonywania pracy(czynności zawodowych) i braku konieczności długotrwałego utrzymywania kończyn górnych zgiętych w stawach łokciowych z równoczesnym opieraniem łokci o twarde podłoże, co stwarzałoby ryzyko neuropatii z ucisku w obrębie rowka nerwu łokciowego nie znalazła podstaw do stwierdzenia zawodowej przyczyny choroby.

Strona odwołała się od decyzji organu I instancji podnosząc, że jest dla niej krzywdząca. Jest osobą leworęczną czego nikt nie dostrzega a w pracy od 1978 do 2016 r., wykonując czynności obciążał stawy łokciowe, barkowe i nadgarstkowe czego następstwem są stwierdzone objawy. Sprzeczność w kwestii jego leworęczności występuje pomiędzy orzeczeniami obu jednostek orzeczniczych.

Po rozpatrzeniu odwołania i uzyskaniu dodatkowych wyjaśnień od jednostki orzeczniczej II stopnia Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny zaskarżoną decyzją z [...] r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy stwierdził, że orzeczenia lekarskie wraz z uzupełnieniami zostały wydane przez lekarzy posiadających wymagane uprawnienia, zatrudnionych w jednostkach orzeczniczych I i II stopnia nie budzą zastrzeżeń. Zwłaszcza przy uwzględnieniu pisma z [...] r., z którego wynika, że w przypadku zespołu rowka nerwu łokciowego, który często występuje w warunkach poza zawodowych, jako wynik urazu, zmian zwyrodnieniowych i zapalnych obrębu stawu łokciowego czy zwiększonej koślawości łokci, istotna jest ocena ryzyka jego powstania wynikająca z warunków pracy/sposobu wykonywania pracy. Wskazano tu na pracę wymagającą ciągłego utrzymywania łokci w pozycji zgiętej przy równoczesnym podpieraniu ich o podłoże. W tej sprawie dochodzenia epidemiologiczne, jak i sam skarżący nie potwierdził takiego sposobu wykonywania czynności zawodowych. Podkreślono, że kwestia prawo lub leworęczności, wobec braku czynnika zawodowego nie ma znaczenia dla odmowy lub stwierdzenia choroby zawodowej wskazanej w poz. 20/2 wykazu chorób zawodowych. Podkreślono, że w orzeczeniu z [...] r. wskazano, że z dokumentacji wynika, że pacjent jest praworęczny (pisze prawa ręką) ale wg jego oświadczenia jest leworęczny.

Również Karta oceny narażenia zawodowego została sporządzona przez upoważnionego pracownika organu i nie budzi zastrzeżeń, a wynika z niej, że w czasie całego okresu zatrudnienia strony nie występowało narażenie zawodowe skutkujące powstaniem zespołu rowka stawu łokciowego. Brak zatem związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy chorobą skarżącego a warunkami wykonywanej pracy zawodowej.

Rekapitulując organ stwierdził, że warunkiem stwierdzenia choroby zawodowej jest rozpoznanie jednostki chorobowej wymienionej w wykazie chorób zawodowych w okresie, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym i wykazanie bezsporne lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy lub w związku ze sposobem wykonywania pracy, jednakże w sprawie warunki te nie zostały spełnione.

J.K. zaskarżył decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wnosząc o jej uchylenie i zmianę poprzez uznanie u niego przedmiotowej choroby zawodowej. Uzasadniając wniosek skarżący wskazał, że lekarze w swoich orzeczeniach często się mylą i stawiają diagnozy nieprawdziwe czego dowodem jest uznanie go za osobę praworęczną. W pracy używał lewej ręki i ta jest chora.

W odpowiedzi na skargę [...] Państwowy Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej. Wyraził przekonanie, że w związku ze zgromadzonym materiałem dowodowym (dwa orzeczenia lekarskie i dodatkowe wyjaśnienia jednostek medycznych, Karta narażenia zawodowego, oświadczenie skarżącego) nie wymaga on uzupełnienia. ma podstaw do przeprowadzania dowodu z opinii biegłego lekarza. Wszystkie wątpliwości zostały wyjaśnione w toku postępowania i uwzględnione przez jednostki orzekające.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) oraz art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej ppsa, wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku stwierdzenia określonych naruszeń prawa sąd administracyjny uwzględniając skargę uchyla zaskarżony akt albo stwierdza jego nieważność lub wydanie z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 ppsa) bądź oddala skargę w razie jej nieuwzględnienia (art. 151 ppsa). Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga sprawy administracyjnej co do jej istoty a jedynie ocenia, czy postępowanie przed organami przeprowadzono prawidłowo i czy wydany akt pozostaje w zgodzie z prawem.

Zgodnie z art. 235¹ ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (tj.: Dz. U. z 2018 r., poz. 917 ze zm.), zwanej dalej w skrócie jako: Kp, za chorobę zawodową uważa się schorzenie ujęte w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Z powołanej definicji choroby zawodowej wynika, że wymagane jest ustalenie związku przyczynowego między działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy lub sposobem wykonywania pracy a powstaniem choroby. Choroba zawodowa istnieje tylko wtedy, gdy została spowodowana działaniem określonych czynników, a takie ujęcie zakłada, że muszą one istnieć i oddziaływać obiektywnie, a nie być jedynie prawdopodobne. W celu stwierdzenia, że związek przyczynowy ma charakter bezsporny lub wysoce prawdopodobny, należy zbadać, jaki był wpływ czynników szkodliwych pochodzących ze środowiska pracy lub sposobu wykonywania pracy na powstanie choroby. Chodzi więc o ustalenie udziału określonych przyczyn w spowodowaniu choroby (por. W. Witoszko, Przyczyny choroby zawodowej w: W. Witoszko, Jednorazowe odszkodowanie z ubezpieczenia wypadkowego, Lex, 2010 r., por. wyrok NSA z 24.05.2018 r., sygn. akt II OSK 2961/17).

Wykaz chorób zawodowych został określony w załączniku do - wydanego na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 237 § 1 pkt 3-6 i § 11 Kp – rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (tj.: Dz. U. z 2013 r., poz. 1367), zwanego dalej "rozporządzeniem".

W niniejszej sprawie podejrzenie istnienia choroby zawodowej u skarżącego dotyczyło choroby wymienionej w pozycji 20.2 wykazu chorób zawodowych, tj. jednostki chorobowej określonej jako: "Przewlekłe choroby układu nerwowego wywołane sposobem wykonywania pracy: zespół rowka nerwu łokciowego"

Stosownie do § 5 ust. 1 rozporządzenia wydawanie orzeczeń w przedmiocie choroby zawodowej zostało powierzone lekarzom spełniającym wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 3 ustawy z 27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny pracy, zatrudnionym w jednostkach orzeczniczych I stopnia (wymienionych w § 5 ust. 2 rozporządzenia) oraz II stopnia (wskazanych w § 5 ust. 3 rozporządzenia). Stosownie do § 6 ust. 1 rozporządzenia lekarz orzecznik wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania, zwane dalej "orzeczeniem lekarskim", na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Z kolei – zgodnie § 6 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia - narażenie zawodowe podlega ocenie, przy dokonywaniu której uwzględnia się w odniesieniu do sposobu wykonywania pracy - określenie stopnia obciążenia wysiłkiem fizycznym oraz chronometraż czynności, które mogą powodować nadmierne obciążenie odpowiednich narządów lub układów organizmu ludzkiego. Stosownie do § 6 ust. 3 rozporządzenia taką ocenę narażenia zawodowego przeprowadza – w zależności od etapu, na którym znajduje się sprawa – m.in. lekarz zatrudniony w jednostce orzeczniczej, o której mowa w § 5 ust. 2 i 3 w toku ustalania rozpoznania choroby zawodowej (pkt 2), a także właściwy państwowy inspektor sanitarny, w toku podejmowania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej lub decyzji o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej (pkt 3). W myśl § 8 ust. 1 rozporządzenia decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika.

Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że decyzja o stwierdzeniu choroby zawodowej może być wydana – po przeprowadzeniu przez organy inspekcji sanitarnej - postępowania wyjaśniającego co do warunków i sposobu wykonywanej pracy oraz występującego w określonym czasie określonego narażenia zawodowego wiążącego się z podejrzeniem zaistnienia wskazanej w rozporządzeniu jednostki chorobowej - jeżeli spełnione zostaną następujące przesłanki: 1/ schorzenie zostanie rozpoznane jako choroba zawodowa przez lekarza we właściwej jednostce orzeczniczej; 2/ w zakładzie pracy występowały czynniki szkodliwe dla zdrowia oraz 3/ bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem można stwierdzić istnienie związku przyczynowego między stwierdzonym schorzeniem a warunkami pracy.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz wojewódzkich sądów administracyjnych przyjmowany jest powszechnie pogląd o związaniu organów inspekcji sanitarnej orzeczeniem lekarskim, wydanym w trybie rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych i braku podstaw do przeprowadzenia przez organ samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia (por. wyrok NSA z 5.01.2007 r., sygn. akt II OSK 1078/06; wyrok WSA w Białymstoku z 25.01.2007 r., sygn. akt II SA/Bk 710/06; wyrok WSA w Krakowie z 20.09.2016 r., sygn. akt III SA/Kr 388/16, wyrok WSA w Gdańsku z 2.08.2018 r., III SA/Gd 425/18, WSA w Lublinie z 27.06.2017 r. II SA/Lu 236/17, WSA we Wrocławiu IV SA/Wr 219/18 z 22.06.2018 r. IV SA/Wr 212/18 i IV SA/Wr 220/18 z tej samej daty – publ.: CBOS; http://orzeczenia.nsa.gov.pl), co jest uzasadnione zakresem specjalistycznej wiedzy medycznej posiadanej przez lekarzy orzeczników, której to wiedzy nie posiadają organy administracyjne. Orzeczenie lekarskie, o jakim mowa wyżej, należy traktować zatem jak opinię w rozumieniu art. 84 § 1 kpa, a jego ocena dokonywana przez właściwy organ podlegać musi kryteriom określonym w art. 80 tej ustawy. Jeżeli zatem orzeczenie lekarskie poddane takiej ocenie zawiera w sobie logiczne i przekonujące wyjaśnienie zajętego przez lekarza orzecznika stanowiska, to organ nie może sprzecznie z tą opinią dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, że mieści się ona w wykazie chorób zawodowych.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że kluczowe dla niej znaczenie miały orzeczenia lekarskie: Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. z [...] r. oraz Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z [...] r. oraz wyjaśnienia i uzupełnienia ww. orzeczeń dokonane przez jednostkę orzeczniczą II stopnia pismem z [...] r.

W obu orzeczeniach uprawnieni lekarze stwierdzili brak podstaw do rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej – "zespołu rowka nerwu łokciowego", będącego "przewlekłą chorobą układu nerwowego wywołaną sposobem wykonywania pracy" (pkt 20.2 wykazu chorób zawodowych w załączniku do rozporządzenia), z racji sposobu wykonywania pracy, który nie stwarzał ryzyka wystąpienia wskazanej wyżej choroby. Podkreślili, że skarżący cierpi na tą chorobę ale nie ma ona podłoża zawodowego, gdyż nie wykonywał pracy wymagającej ciągłego utrzymywania łokci w pozycji zgiętej przy równoczesnym opieraniu ich o podłoże. Samo fizyczne obciążenie stawów łokciowych nie jest uznane za czynnik ryzyka zawodowego i brak jest związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy warunkami pracy-sposobem jej wykonywania a stwierdzoną chorobą. Nie potwierdziły ryzyka zawodowego pochodzenia choroby dochodzenie również opisy wykonywania pracy w karcie oceny narażenia zawodowego czy przedstawione przez skarżącego w wyjaśnieniach z [...] r. wskazał, że przy wykonywanych czynnościach obciążane były stawy barkowe, łokciowe i nadgarstki, a szczególne obciążenie stawów obu rąk miało miejsce przy splataniu lin stalowych do zawieszania suwnic.

W pierwszym z powyższych orzeczeń podkreślono nasilone zmiany zwyrodnieniowe ze zwapnieniami w tkankach i zwężeniem szpary stawowej w części bocznej stawu łokciowego lewego ale bez związku ze sposobem wykonywania pracy.

W drugim orzeczeniu, wydanym po obserwacji szpitalnej i konsultacjach : neurologicznej i ortopedycznej, wykonaniu badań specjalistycznych; radiologicznych i ambulatoryjnych, wskazano na zwyrodnieniowo-wytwórcze zmiany stawów łokciowych oraz zmiany zwyrodnieniowo-dyskopatyczne kręgosłupa szyjnego. Podkreślono widoczne zaniki mięśni międzykostnych, szczególnie po stronie grzbietowej śródręcza lewego i nieznaczny zanik mięśni kłębu i kłębika ręki lewej, zachowaną ruchomość stawów łokciowych, barkowych oraz nadgarstków, zachowanie funkcji chwytnej ręki lewej (śladowe osłabienie uścisku) i palec V ręki lewej w niewielkim przykurczu w stawach międzypaliczkowych 9deficyt wyprostu po ok. 5-10%). Rozpoznano u skarżącego m.in. "zespół rowka nerwu łokciowego lewego", jednakże nie uznano na podstawie analizy zgromadzonej dokumentacji, że skarżący był w środowisku pracy narażony na sposób wykonywania pracy – długotrwałe utrzymywanie kończyn górnych zgiętych w stawach łokciowych z równoczesnym opieraniem łokci o twarde podłoże, co stwarzałoby ryzyko rozwoju neuropatii z ucisku w obrębie rowka nerwu łokciowego. W uzasadnieniu podkreślono, że podaje się za osobę leworęczną, ale pisze ręką prawą. Okoliczność ta pozostaje bez znaczenia dla wydanego orzeczenia w sytuacji braku narażenia zawodowego. Zarówno w wypisie ze Szpitala z [...] r., jak i orzeczeniu z tej samej daty szeroko opisano przeprowadzone badania, ich wynik oraz stan zdrowia skarżącego a w piśmie z [...] r. brak związku leworęczności skarżącego z brakiem rozpoznania zawodowego pochodzenia stwierdzonej u niego choroby.

Orzeczenia wydane przez orzeczników zawierają jasno uzasadnione stanowiska, oparte na przeprowadzonej analizie dostępnej dokumentacji lekarskiej oraz przeprowadzonych przez nie badaniach, to organy państwowej inspekcji sanitarnej właściwe w sprawach stwierdzania chorób zawodowych, nie miały podstaw do kwestionowania ich wiarygodności. Oba orzeczenia były zgodne, co do braku istnienia związku pomiędzy sposobem wykonywanej przez skarżącego pracy (rodzaju wykonywanych czynności i przełożenia ich na stopień obciążenia wysiłkiem fizycznym) a powstaniem i rozwojem przedmiotowej choroby - "zespołu rowka nerwu łokciowego". Innymi słowy, oba orzeczenia jednoznacznie wskazują na rozpoznanie u skarżącego choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych ale nie spowodowanej sposobem wykonywania pracy, co wyklucza

Stwierdzenie u niego choroby zawodowej.

W orzecznictwie podkreśla się, że inspektor sanitarny jest bezwzględnie związany orzeczeniem lekarskim w zakresie rozpoznania choroby zawodowej. Państwowy inspektor sanitarny wydający decyzję w sprawie choroby zawodowej nie jest uprawniony do kontroli merytorycznej orzeczeń upoważnionych do rozpoznawania chorób zawodowych jednostek organizacyjnych ani też dokonywania własnych ustaleń prowadzących do odmiennego rozpoznania jednostki chorobowej (por. np. wyrok NSA z 12.05.2010 r., sygn. akt II OSK 335/10, LEX nr 597546 oraz wyrok WSA w Białymstoku z 17.12.2009 r., sygn. akt II SA/Bk 602/09, LEX nr 551412).

Niezależnie od ww. orzeczeń lekarskich jednostek orzeczniczych, w ocenie Sądu, także zgromadzona w toku postępowania pozostała dokumentacja obrazująca przebieg pracy zawodowej skarżącego i wykonywane przez niego czynności (Karta ocen narażenia zawodowego oraz oświadczenie skarżącego) – a następnie dokonana na tej podstawie ocena narażenia zawodowego skarżącego – dawała organom inspekcji sanitarnej podstawę do przyjęcia, ze mogłoby prowadzić do wywołania u skarżącego omawianego schorzenia - "zespołu rowka nerwu łokciowego".

Odnosząc się do zarzutów skargi zauważyć należy, że sprowadzają się one w istocie do polemiki z wydanymi w sprawie orzeczeniami lekarskimi. Podkreślić należy, że orzeczenia te zostały sporządzone przez lekarzy specjalizujących się w medycynie pracy i posiadających uprawnienia do orzekania w przedmiocie chorób zawodowych. Zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia, lekarze ci muszą spełniać wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny pracy (tj. Dz. U. z 2004 r. nr 125, poz. 1317 ze zm.), czyli aktualnie w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 18 czerwca 2010 r. w sprawie specjalizacji lekarskich niezbędnych do wykonywania orzecznictwa w zakresie chorób zawodowych (Dz. U. z 2010 r. nr 110, poz. 736), tak więc należy przyjąć, iż posiadają należną wiedzę w zakresie rozpoznawania chorób sklasyfikowanych jako zawodowe, wyszczególnionych w rozporządzeniu z 30 czerwca 2009 r., oraz rozpoznawania czynników, które mogą potencjalnie powodować taką chorobę i ich oceny dla wywołania wskazanej choroby w konkretnym przypadku w odniesieniu do badanego pracownika (byłego pracownika). W konsekwencji sam fakt, że skarżący inaczej aniżeli lekarze jednostek orzeczniczych postrzega przyczynę powstania swojego schorzenia, nie może skutecznie podważyć orzeczenia wydanego przez uprawnione do orzekania w tym zakresie jednostki medyczne, jeżeli w sposób przekonujący, a więc spójny i logiczny, uzasadniły swoje stanowisko w przedmiocie nierozpoznania choroby zawodowej u skarżącego. Tym samym podniesione w skardze i na rozprawie argumenty nie mogły odnieść oczekiwanego przez skarżącego skutku.

Mając powyższe na uwadze, skoro uprawnione do orzekania w przedmiocie choroby zawodowej jednostki medyczne jednoznacznie wypowiedziały się o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej, to tym ustaleniem organy były związane, a wydane decyzje stwierdzające brak podstaw do rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej, pozostają w zgodzie z prawem, dlatego skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 151 ppsa.