Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 550/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-07-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 119 i 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art 217
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art 2
journal: Dz.U. 1994 nr 85 poz 388
law: Ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magda Froncisz Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 lipca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa . na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2020 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia skargę oddala.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 22 stycznia 2020 r. nr [...] - po rozpatrzeniu wniosku [...] [...] Sp. z o.o., Sp.k. z siedzibą w K. - Prezydent Miasta K. orzekł o odmowie wydania zaświadczenia potwierdzającego samodzielność lokali mieszkalnych ozn. nr [...], [...], [...] i [...] w budynku przy ul. [...] w K..

Po rozpatrzeniu zażalenia [...] Sp. z o.o., Sp.k. z siedzibą w K. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 18 lutego 2020 r., znak [...] utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Jako podstawę prawną tego rozstrzygnięcia wskazano art. 217, art. 219, art. 138 § l pkt l w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096) – dalej jako "k.p.a." - oraz art. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 7371) – dalej jako "u.w.l".

Uzasadniając to rozstrzygnięcie SKO wskazało, że zasadą jest, że starosta może wydać zaświadczenie o samodzielności lokalu, jeżeli został on wybudowany zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo treścią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu albo uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej oraz zgodnie z pozwoleniem na budowę albo skutecznie dokonanym zgłoszeniem, i zgodnie z pozwoleniem na użytkowanie albo skutecznie dokonanym zawiadomieniem o zakończeniu budowy (ust. 1a). Możliwość odstąpienia od tej zasady wykreowana została w art. 2 ust. 1b ustawy o własności lokali. Niemniej jednak odstąpienie od zasady wynikającej z ust. 1a stanowi wyjątek, a wyjątki nie mogą być interpretowane rozszerzająco. Oznacza to, iż samodzielny lokal mieszkalny w budynku wybudowanym przed 1 stycznia 1995 r. musiał istnieć przed tą datą w takim kształcie jak obecnie, tzn. nie został po tej dacie przebudowany. Jeżeli po dniu 1 stycznia 1995 r. nastąpiła w wyniku przebudowy zmiana kształtu lokalu (np. rozkład pomieszczeń, ich ilość), to wyjątek wprowadzony przez ust. 1b nie będzie mieć zastosowania i lokal musi spełniać wymagania z ust. 1a, aby mogło zostać wydane zaświadczenie o jego samodzielności. Ciężar dowodu, iż lokal istniał w kształcie wskazanym we wniosku o wydanie zaświadczenia przed 1 stycznia 1995 r., spoczywa na podmiocie starającym się o wydanie zaświadczenia.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze podzieliło w tym względzie pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wyrażony w wyroku z dnia l sierpnia 2019 r. sygn. akt II SA/Kr 601/19, którego obszerne fragmenty przytoczono.

W rozpatrywanej sprawie nie budzi wątpliwości, iż budynek położony w K. przy ul. [...] (działka ewid. nr [...] obr. [...]. ewid. K.) został wybudowany przed 1 stycznia 1995 r., najprawdopodobniej w latach 20-30 tych XX wieku. Wątpliwości natomiast budzi data powstania 4 lokali mieszkalnych o kształcie i strukturze opisanej w inwentaryzacji lokali mieszkalnych obrazującej stan na dzień 10 stycznia 2020 r. Wnioskodawca nie wskazał żadnego wiarygodnego dokumentu wskazującego, że lokale w takiej strukturze i kształcie pomieszczeń zostały wybudowane przed 1 stycznia 1995 r. Kolegium nie neguje zawartych w zażaleniu twierdzeń, iż według oświadczenia poprzednich właścicieli 4 lokale mieszkalne istniały od momentu wybudowania budynku, niemniej jednak ich układ nie był taki jak przedstawiony w inwentaryzacji. Lokale te najprawdopodobniej składały się z kuchni, która znajdowała się w miejscu obecnej sypialni i łazienki oraz pokoju, WC znajdowało się na korytarzu (obecne pomieszczenia gospodarcze). Tak bowiem (w świetle doświadczenia życiowego i wiedzy wynikającej ze znajomości planów lokali mieszkalnych, pochodzącej z rozstrzyganych spraw, zwłaszcza lokalowych) wyglądał rozkład pomieszczeń w budynkach podobnych wybudowanych w latach 20-30 tych XX wieku. Przedstawiony w inwentaryzacji kształt i rozmieszczenie pomieszczeń w poszczególnych lokalach mieszkalnych (salony/pokoje z aneksami kuchennymi otwarte na przedpokój, wydzielone przedpokoje, łazienki) wskazują, iż przebudowy lokali dokonano po 1 stycznia 1995 r. "Moda" na pokoje dzienne (salony) z aneksami kuchennymi otwartymi na pozostałą część mieszkania (bez drzwi) pojawiła się bowiem po 2000 roku i od tego czasu istotnie taki rozkład pomieszczeń jest najczęściej stosowany w nowo wybudowanych budynkach mieszkalnych, czy też w ten sposób są przebudowywane istniejące lokale mieszkalne. Trudno więc przyjąć, iż właśnie w budynku przy ul. [...] w K. przebudowa lokali mieszkalnych nastąpiła przed 1 stycznia 1995 r., a w jej wyniku powstały lokale mieszkalne o układzie przedstawionym w inwentaryzacji.

W konsekwencji stwierdzić należy, iż istotnie wnioskodawca nie wykazał w sposób nie budzący wątpliwości, że lokale mieszkalne w takim stanie jak wynika z inwentaryzacji powstały przed 1 stycznia 1995 r., a w związku z tym zastosowanie znajdzie art. 2 ust. 1b ustawy o własności lokali.

W tym stanie rzeczy oceny, czy lokale spełniają kryteria ustawowe do potwierdzenia ich samodzielności, należy dokonać w oparciu o art. 2 ust. 1a i art. 2 ustawy o własności lokali. Zasadnym jest stwierdzenie organu I instancji, iż ewentualne ustanowienie odrębnej własności samodzielnego lokalu byłoby niezgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż budynek nie jest budynkiem jednorodzinnym w rozumieniu Prawa budowlanego, także w sytuacji przyjęcia, że zastosowanie ma definicja budynku jednorodzinnego obowiązująca przed dniem 11 lipca 2003 r. W budynku bowiem - jak wynika ze znajdującej się w aktach dokumentacji (w tym dotyczącej wniosku [...] Sp. z o.o., Sp.k. z dnia 23.12.2019 r. o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokali) - znajduje się 5, a nie 4 lokale mieszkalne, co przesądza, że jest to budynek wielorodzinny, a w myśl ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" działka nr [...] znajduje się w obszarze 15MN przeznaczonym pod zabudowę jednorodzinną i nie przewiduje się w tym obszarze zabudowy wielorodzinnej. Brak jest nadto któregokolwiek z dokumentów wymienionych w omawianym przepisie, z którego wynikałoby, iż przebudowa została wykonana zgodnie z przepisami Prawa budowlanego. Zasadnie zatem organ I instancji odmówił wydania zaświadczenia potwierdzającego samodzielność lokali ozn. nr [...], [...], [...], [...] znajdujących się budynku przy ul. [...] w K..

Opisane wyżej postanowienie zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa w K.. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie prawa materialnego tj. art. 2 ust. 1a i ust. 1b ustawy o własności lokali (u.w.l.), które miało wpływ na wynik sprawy. Na podstawie tego zarzutu wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zastosowanie art. 135 p.p.s.a. i uchylenie w całości także postanowienia organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi przytoczono treść art. 2 ust. 1a i 1b u.w.l. Podkreślono, że przepis art. 2 ust. 1b u.w.l. w sposób wyraźny i nie budzący wątpliwości wskazuje, iż art. 2 ust. 1a u.w.l. nie ma zastosowania do budynków istniejących przed dniem 1 stycznia 1995 r. lub wybudowanych na podstawie pozwolenia na budowę wydanego przed tą datą. Powyższa regulacja wynika z faktu, iż zarówno obowiązek właściciela budynku do przechowywania dokumentacji technicznej budynku jak i obowiązek organów administracji architektoniczno-budowlanej prowadzenia rejestrów wniosków o wydanie pozwolenia na budowę, decyzji pozwolenia na budowę oraz zgłoszeń wprowadzony został na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, a zatem obowiązuje od 1 stycznia 1995 roku. Skoro właściciel budynku w świetle obowiązujących przepisów nie posiada obowiązku posiadania dokumentacji technicznej budynku sprzed 1995 roku, a organ administracji architektoniczno-budowlanej nie posiada rejestrów sprzed 1995 roku, organ administracji publicznej w sprawie o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokali nie może wymagać od właściciela budynku legitymowania się taką dokumentacją i nakładać na właściciela budynku negatywne skutki prawne związane z brakiem posiadania takiej dokumentacji, uzależniając wydanie zaświadczenia o samodzielności lokali od zgodności wniosku dokumentacją istniejącą sprzed 1995 roku.

Skoro ustawodawca nie wymaga od wnioskodawcy wykazania istnienia budynku przed 1995 rokiem decyzją pozwolenia na budowę czy też dokumentacją techniczną i za wystarczające do wyłączenia stosowania wymogów ust. 1a uznaje sam fakt istnienia budynku przed 1995 rokiem, to niedopuszczalnym jest żądanie od wnioskodawcy przedłożenia dowodów celem wykazania że budynek przed 1995 roku funkcjonował z tym samym układem lokali. Co istotne, organ I Instancji, w toku prowadzonego przez siebie postępowania ustalił iż po 1995 roku nie został złożony jakikolwiek wniosek dotyczące przebudowy budowy. Twierdzenia organu I Instancji oraz SKO zakładające, że budynek zapewne podlegał przebudowie po 1995 roku w świetle braku istnienia w rejestrach prowadzonych przez organ administracji architektoniczno-budowlanej informacji o decyzji pozwolenia na budowę lub zgłoszenia robót budowlanych dotyczących budynków świadczy o przyjęciu przez organy rozpoznające sprawę błędnego domniemania, iż budynek poddany został przebudowie w warunkach samowoli budowlanej. W świetle jednolitego orzecznictwa sądów administracyjnych w tym zakresie domniemanie takie uznać należy za niedopuszczalne.

Treść przepisu art. 2 ust. 1b w sposób wyraźny dopuszcza ustanowienie odrębnej własności lokali z odstąpieniem od warunków wskazanych w art. 2 ust. 1a w budynku istniejącym przed 1 stycznia 1995 r. nawet w przypadku braku posiadania przez właściciela decyzji pozwolenia na budowę lub nawet w przypadku budynku wybudowanego bez pozwolenia na budowę, a zatem w warunkach samowoli budowlanej. Gdyby wolą ustawodawcy było dopuszczenie wydania zaświadczeń o samodzielności lokali z pominięciem warunków wynikających z art. 2 ust. 1a tylko w budynkach których właściciele legitymują się decyzją pozwolenia na budowę, treść przepisu odwoływałaby się wyłącznie do budynków wybudowanych na podstawie pozwolenia na budowę wydanego przed 1 stycznia 1995 roku, a nie do wszystkich budynków istniejących przed 1 stycznia 1995 roku.

Przedmiotowy budynek funkcjonował w obecnym kształcie i układzie funkcjonalnym przez lata, o czym świadczy zapewnienie poprzednich właścicieli budynku a także technologia wykonanych w budynku ścian, instalacji etc. Biorąc pod uwagę wielkość budynku oraz jego układ wewnętrzny, w tym centralnie usytuowaną, zabudowaną klatkę schodową oczywistym jest, iż przedmiotowy budynek wybudowany został jako budynek jednorodzinny, wielolokalowy przeznaczony do zamieszkania wielopokoleniowej rodziny. Tak funkcjonujące budynki jednorodzinne były i pozostają normą już od drugiej połowy XX wieku.

Tym samym SKO naruszyło przepisy prawa materialnego nie stosując w niniejszej sprawie art. 2 ust. 1b u.w.l. wyłączającego konieczność spełnienia warunków określonych w art. 2 ust. 1a u.w.l. dla wydania zaświadczenia o samodzielności lokali.

W świetle powyższego w niniejszej sprawie ocena zasadności wniosku skarżącego podlegać winna wyłącznie warunkom określonym w art. 2 ust. 1c oraz w art. 2 u.w.l. Po uznaniu przez organ spełniania przez lokale objęte wnioskiem powyższych warunków, organ zobligowany był wydać zaświadczenia o samodzielności lokali. Każdy z lokali stanowi bowiem wydzielony trwałymi ścianami w obrębie budynku zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Co do ilości lokali znajdujących się w budynkach, wyjaśnić należy, iż w niniejszej sprawie kwestią drugorzędną jest czy w chwili powstania budynku (a zatem w latach 20-30tych XX wieku) budynek pełnił funkcję budynku mieszkalnego jednorodzinnego czy wielorodzinnego. Skarżący domagał się bowiem potwierdzenia istnienia w budynku czterech samodzielnych lokali mieszkalnych. Co prawda zgodnie z art. 2 lit lc u.w.l. odrębną nieruchomość w budynku mieszkalnym jednorodzinnym mogą stanowić co najwyżej dwa samodzielne lokale mieszkalne, jednakże ograniczenie to nie ma zastosowania do budynków, które zostały wybudowane na podstawie pozwolenia na budowę wydanego przed dniem 11 lipca 2003 r.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie.

Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

W myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Na podstawie tego przepisu Sąd rozpoznał sprawę bez wyznaczania rozprawy.

Zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, a zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku.

Przedmiotem skargi jest postanowienie odmawiające wydania zaświadczenia o samodzielności lokali mieszkalnych ozn. nr [...], [...], [...] i [...] w budynku przy ul. [...] w K..

Procedura wydawania zaświadczeń uregulowana jest w dziale VII k.p.a. (art. 217 i następne). Procedura ta jest znacznie uproszczona względem postępowania administracyjnego zmierzającego do rozstrzygnięcia sprawy decyzją, ogranicza się bowiem tylko do urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego – ze względu na obowiązek wynikający z przepisu prawa lub też na wniosek osoby ubiegającej się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny (art. 217 § 2 k.p.a.). W orzecznictwie podkreśla się, że przed wydaniem zaświadczenia możliwe jest prowadzenia postępowania wyjaśniającego, jednakże w bardzo ograniczonym zakresie.

Trzeba też zwrócić uwagę na specyfikę wydawania zaświadczeń o samodzielności lokalu. Zgodnie z art. 2 u.w.l. samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne (ust. 2). Spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 1a-2, stwierdza starosta w formie zaświadczenia (ust. 3).

Spór w niniejszej sprawie dotyczy zarówno okoliczności faktycznych (czy roboty budowlane, na skutek których powstały lokale w kształcie wskazanym we wniosku o wydanie zaświadczenia zostały wykonane przed 1995 rokiem, czy też później), jak i kwestii prawnej - zakresu okoliczności, które powinny być badane w postępowaniu zmierzającym do wydania zaświadczenia o samodzielności lokali w budynku powstałym przed 1 stycznia 1995 r.

Odnosząc się do drugiej z wymienionych kwestii trzeba dokonać wykładni przepisów art. 2 ust. 1a i 1b u.w.l. Pierwszy z nich stanowi: "Ustanowienie odrębnej własności samodzielnego lokalu następuje zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo treścią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu albo uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej oraz zgodnie z pozwoleniem na budowę albo skutecznie dokonanym zgłoszeniem, i zgodnie z pozwoleniem na użytkowanie albo skutecznie dokonanym zawiadomieniem o zakończeniu budowy". Zgodnie zaś z art. 2 ust. 1b "Przepisu ust. 1a nie stosuje się do budynków istniejących przed dniem 1 stycznia 1995 r. lub wybudowanych na podstawie pozwolenia na budowę wydanego przed tą datą".

Wprawdzie w art. 2 ust. 1b u.w.l. mowa jest o "budynkach istniejących przed dniem 1 stycznia 1995 r. lub wybudowanych na podstawie pozwolenia na budowę wydanego przed tą datą", jednakże wykładnia celowościowa tego przepisu prowadzi do wniosku, że nie chodzi w nim o datę wybudowania budynku, lecz o datę powstania lokalu będącego przedmiotem oceny w trybie wydawania zaświadczeń. Celem tego przepisu – dodanego w 2018 roku - było bowiem umożliwienie prawnego wyodrębnienia lokali istniejących od kilkudziesięciu lat, jednak niespełniających aktualnie obowiązujących norm. Z całą pewnością ustawodawca nie zamierzał w ten sposób umożliwić inwestorom robót budowlanych wykonywanych obecnie obejścia tych aktualnych wymogów – tylko dlatego, że budynek, w którym te roboty są wykonywane powstał przed 1995 rokiem.

W świetle omawianego przepisu kluczowa powinna być nie data powstania budynku, lecz data powstania lokali będących przedmiotem postępowania w ich aktualnym kształcie: jeżeli nastąpiło to po 1 stycznia 1994 roku, to do zaświadczenia o samodzielności lokalu w pełni stosuje się wymogi z art. 2 ust. 1a o.w.l., a zatem przed wydaniem zaświadczenia należy badać zgodność inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo treścią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu albo uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej oraz zgodność z pozwoleniem na budowę albo skutecznie dokonanym zgłoszeniem i zgodność z pozwoleniem na użytkowanie albo skutecznie dokonanym zawiadomieniem o zakończeniu budowy.

Na takim stanowisku stanął również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w prawomocnym wyroku z dnia 1 sierpnia 2019 r., sygn. II SA/Kr 601/19 (dostępny w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych), cytowanym również w treści zaskarżonego postanowienia.

Natomiast co do ustaleń faktycznych dotyczących daty powstania przedmiotowych lokali w ich obecnym kształcie – Kolegium wyraziło budzące wątpliwości stanowisko, iż dowód, że roboty budowlane zostały wykonane przed 1995 rokiem obciąża wnioskodawcę. W przepisach procedury administracyjnej brak jest regulacji dotyczących ciężaru dowodu. Przeciwnie – to organ administracji publicznej ma obowiązek w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.). Oczywiście zakres postępowania wyjaśniającego w trybie wydawania zaświadczeń jest znacznie węższy niż w zwykłym postępowaniu jurysdykcyjnym, niemniej jednak brak jest podstaw by wymagać od podmiotu żądającego wydania zaświadczenia o samodzielności lokali dowodu określającego datę ich powstania.

Zbyt daleko idące są również rozważania organu II instancji co do prawdopodobnego pierwotnego układu pomieszczeń w lokalach oraz powstania "mody" na aktualnie istniejący układ po 2000 roku, co doprowadziło Kolegium do wniosku, że przebudowa lokali mieszkalnych nastąpiła po 1 stycznia 1995 r., choć rzeczywiście jest możliwe pewne prawdopodobieństwo takiego stanu rzeczy.

W aktach sprawy znajduje się natomiast dokumentacja, która pozwala ustalić datę wykonania robót budowlanych bez konieczności sięgania do tego rodzaju domniemań. W szczególności chodzi o poprzedni wniosek spółki [...] z 18 grudnia 2019 r., dotyczący wydania zaświadczenia o samodzielności lokali w tym samym budynku. We wniosku tym do lokalu nr [...] przynależała garderoba (oznaczona jako pomieszczenie 0.9 i 1.8), która w obecnym projekcie stanowi odrębne pomieszczenie, nieprzynależne do żadnego lokalu. Odmienne są również powierzchnie poszczególnych lokali. Już tylko na tej podstawie należy dojść do wniosku, że w budynku aktualnie wykonano roboty budowlane wpływające na ostateczny kształt projektowanych do wyodrębnienia lokali – co czyni niewiarygodnym twierdzenia skarżącej spółki, iż wszystkie roboty budowlane zostały wykonane przed 1 stycznia 1995 r. Skoro tak, to słusznie organy przyjęły, że do wydania zaświadczenia będą miały pełne zastosowanie wymogi ustalone w art. 2 ust. 1a ustawy o własności lokali i prawidłowo odmówiono wydania wnioskowanego zaświadczenia z uwagi na niezgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

W świetle powyższych rozważań należało dojść do wniosku, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, a skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.