Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SAB/Wa 14/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
658
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 223 ust. 4; art. 153 ust. 3 i 4; art. 252
journal: Dz.U. 2013 poz 1410
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej - tekst jednolity
article: art. 8; art. 63; art. 61 par 1; art. 7; art. 77 par 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 3 par 1 i par 2 pkt 8; art. 149 par 1b
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędzia WSA Dariusz Zalewski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi Z. S. oraz Z. W. na bezczynność Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej w sprawie przedłużenia prawa z rejestracji znaku towarowego "RAVEL" nr R-99034 oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

Z. S. oraz Z. W. złożyli skargę na bezczynność Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej w sprawie przedłużenia prawa z rejestracji znaku towarowego "RAVEL" nr [...].

Przebieg postępowania miał miejsce w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] marca 2014 r. skarżący wnieśli opłatę w wysokości 400 złotych za kolejny okres ochrony znaku RAVEL nr [...]. Opłata została wniesiona tytułem "opłata za kolejny 10 – letni okres ochrony dot. znaku towarowego nr [...].

Dnia 28 stycznia 2016 r. organ dokonał zwrotu opłaty w kwocie 400,00 PLN za kolejny okres ochrony znaku towarowego [...]. Niniejsza opłata została uiszczona przez skarżących. Organ poinformował, że nie został złożony wniosek o przedłużenie prawa ochronnego, jak również nie została uiszczona należna opłata od wniosku, konsekwencją czego było wygaśnięcie prawa ochronnego na przedmiotowy znak towarowy.

W ustosunkowaniu się do treści tytułu tego przelewu i treści pisma organu, skarżący złożyli wezwanie do usunięcia naruszenia prawa alternatywnie poprzez:

1) wezwanie skarżących do uzupełnienia opłaty od wniosku o przedłużenie prawa ochronnego na znak towarowy o numerze R. [...],

lub

2) uznanie za wniesione, w podstawowym terminie opłaty 200,00 złotych od wniosku o przedłużenie przedmiotowego prawa ochronnego oraz 400,00 złotych za kolejny okres ochrony w/w prawa, które skarżący wnieśli po otrzymaniu pisma z dnia [...] stycznia 2016 r. dotyczącego zwrotu opłaty w kwocie 400,00 złotych.

Urząd Patentowy RP w odpowiedzi na wezwanie pismem z dnia [...] marca 2016 r. poinformował skarżących o treści art. 153 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1410). Organ uznał, że z uwagi na to, że w przedmiotowej sprawie skarżący nie wystąpili do Urzędu Patentowego z właściwym wnioskiem o dokonanie przedłużenia prawa ochronnego, organ nie miał podstaw do wszczęcia postępowania dotyczącego przedłużenia znaku towarowego, gdyż strona nie zachowała należytej procedury wynikającej z przepisów prawa, z których jasno wynika, że Urząd Patentowy RP w postępowaniu dotyczącym przedłużania ochrony na znaki towarowe działa na podstawie złożonego wniosku.

Następnie skarżący złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucili organowi naruszenie przepisów prawa, w szczególności:

1) art. 153 ust. 3 i 4 ustawy z 2000 r. Prawo własności przemysłowej z uwagi na przyjęcie błędnego rozumienia terminu "wniosek" i "złożenie wniosku";

2) art. 8 k.p.a. - uchybienie zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa polegające w szczególności na 1) zaniechaniu przeprowadzenia prostego zabiegu interpretacyjnego, którego wynik umożliwiłby załatwienie sprawy z korzyścią dla strony postępowania i 2) działaniu w sprawie z opóźnieniem sięgającym 2 lat;

3) art. 7 oraz 77 k.p.a. - poprzez nieprzestrzeganie praworządności i zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.

Skarżący mając na uwadze stawiane zarzuty wnieśli o:

1) stwierdzenie, na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., że organ dopuścił się bezczynności i zobowiązanie go do wezwania skarżących w trybie art. 223 ust. 4 p.w.p. do wniesienia opłaty od wniosku o przedłużenie prawa ochronnego na znak;

albo

2) stwierdzenie, na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., że organ dopuścił się bezczynności i zobowiązanie Urzędu do stwierdzenia, że opłata od wniosku o przedłużenie prawa i opłata za kolejny okres ochrony prawa zostały obie skutecznie wniesione i tym samym prawo ochronne na znak zostaje przedłużone na kolejny okres ochrony;

i

3) stwierdzenie, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

a ponadto

4) orzeczenie, na podstawie art. 149 § 1b p.p.s.a., że doszło do przedłużenia prawa ochronnego na znak RAVEL nr [...] na kolejny okres ochrony;

5) zasądzenie zwrotu kosztów postępowania od strony przeciwnej zgodnie z przedstawionym spisem kosztów, a w przypadku jego braku według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie wyrażone w piśmie z dnia [...] marca 2016 r. Zdaniem Urzędu stawiane przez skarżących zarzuty są bezpodstawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie zaś kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Zdaniem strony, organ dopuścił się bezczynności, albowiem wniosek o przedłużenie prawa został poprawnie złożony, że organ zaniedbawszy przez blisko 2 lata kwestię wyjaśnienia sprawy tego wniosku traktuje go obecnie jako w ogóle nie istniejący. Natomiast stosownie do przepisu art. 223 ust. 4 p.w.p. powinien wezwać uprawnionych do wniesienia tej opłaty w terminie 14 dni. W tej sytuacji Sąd powinien orzec zgodnie z pkt 1) petitum skargi.

Poza tym skarżący wyjaśnili, że w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa potraktowali jako wezwanie do wniesienia opłaty od wniosku o przedłużenie ochrony w rozumieniu art. 223 ust. 4 p.w.p. pismo organu z [...] stycznia 2016 r. informujące o zwrocie opłaty 400 złotych i wraz z wezwaniem uiścili opłatę 200 złotych od wniosku o przedłużenie prawa oraz ponownie przekazali organowi kwotę opłaty 400 złotych za przedłużenie prawa ochronnego. Według skarżących zaistniały w tej sytuacji warunki, aby organ stwierdził, że doszło do przedłużenia prawa ochronnego na znak – złożony został wniosek o przedłużenie ochrony i uiszczenie opłaty, które fizycznie pozostają w zasobach organu. W tej sytuacji, zdaniem strony Sąd powinien orzec zgodnie z pkt 3) petitum skargi lub zgodnie z pkt 4 petitum skargi tj. na podstawie art. 149 § 1b p.p.s.a. orzec merytorycznie, że doszło do przedłużenia prawa na znak RAVEL nr [...] na kolejny okres ochronny.

Zdaniem strony, organ ewidentnie naruszył zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa oraz ich kultury prawnej a także rozpoznał sprawę z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 k.p.a.

W ocenie Sądu zarzuty skarżących nie są zasadne.

Zgodnie z art. 153 ust. 3 i 4 p.w.p. prawo ochronne na znak towarowy może zostać na wniosek uprawnionego przedłużone dla wszystkich lub części towarów na kolejne okresy dziesięcioletnie. Wniosek ten powinien być złożony przed końcem upływającego okresu ochrony jednak nie wcześniej niż na rok przed jego upływem. Wraz z wnioskiem należy wnieść należną opłatę za ochronę. Wykładnia literalna tego przepisu wskazuje na to, że warunkiem dokonania przedłużenia prawa ochronnego jest złożenie wniosku wraz z którym należy wnieść należną opłatę za ochronę. Wniosek o przedłużenie ochrony powinien być opłacony kwotą 200 złotych zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 29 sierpnia 2001 r. w sprawie opłat związanych z ochroną wynalazków, wzorów użytkowych, wzorów przemysłowych, znaków towarowych, oznaczeń geograficznych i topografii układów scalonych (Dz. U. z 2008, nr 41 poz. 241). Nie ulega wątpliwości, że skarżący nie złożyli stosownego wniosku o przedłużenie prawa ochronnego, jak również nie dokonali opłaty za wniosek. Wbrew twierdzeniom skarżących brak jest podstaw prawnych do przyjęcia, że z faktu uiszczenia należnej opłaty organ powinien domniemać, że został złożony wniosek o przedłużenie prawa ochronnego.

W myśl art. 252 p.w.p. w sprawach nieregulowanych w ustawie do postępowania przed Urzędem Patentowym stosuje się z zastrzeżeniem art. 253 odpowiednio przepisy k.p.a. Zgodnie z art. 61 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Natomiast art. 63 k.p.a. podaje sposób wnoszenia podania (żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia) oraz jego niezbędnej treści.

W przypadku wniesienia podania na piśmie powinno być wskazane od jakiej osoby pochodzi, powinno być sformułowanie żądania oraz powinien być złożony podpis osoby wnoszącej podanie. Podanie może również być złożone telegraficznie, za pomocą telefaksu lub ustnie do protokołu. W niniejszej sprawie skarżący nie skorzystali z żadnej z podanych wyżej form wniesienia wniosku. Potwierdzenie wykonania przelewu krajowego jest tylko dowodem uiszczenia należnej opłaty i nie zastępuje oddzielnego wniosku. W tym stanie rzeczy skoro nie wpłynął stosowny wniosek o przedłużenie prawa ochronnego organ nie miał podstaw do wszczęcia postępowania albowiem sama czynność dokonania opłaty za kolejny okres ochrony nie przedłuża prawa ochronnego na znaki towarowe. Wobec powyższego nieuprawnione jest twierdzenie, że organ pozostawał w bezczynności.

Niezasadny jest także zarzut działania organu z naruszeniem art. 8 k.p.a., gdyż organ w niniejszej sprawie działał na podstawie prawa. Dokonanie zwrotu opłaty nastąpiło w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Wobec niezasadności zarzutów skargi Sąd orzekł o jej oddaleniu w całości na podstawie art. 151 p.p.s.a.