Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 474/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2022-11-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1, art. 35 ust. 3, art. 20 ust. 4
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: par. 12 ust. 1, par. 12 ust. 4 pkt 2, par. 19 ust. 2 pkt 1 lit. a, par. 23 ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1065
law: Rozporządzenie Miniistra Infrastruktury  z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.
article: art. 151, art. 200, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: par. 21 ust. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2019 poz 18
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej  pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka Asesor WSA Tomasz Porczyński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 listopada 2022 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 31 marca 2022 r. nr 64/2022 znak GPB-III.7721.9.2022 ES w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokatowi M. W., prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. [...], kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych powiększoną o należny podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. dc


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do tutejszego Sądu decyzją z dnia 31 marca 2022 r. nr 64/2022 Wojewoda Łódzki uchylił w części decyzję Prezydenta Miasta Piotrkowa Trybunalskiego zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę i orzekł w tym zakresie merytorycznie, utrzymując pozostałą część decyzji organu I instancji w mocy.

Jak wynika z akt sprawy w dniu 16 września 2021 r. Z.D. złożyła wniosek o pozwolenie na nadbudowę wraz ze zmianą sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek mieszkalny jednorodzinny.

Prezydent Miasta Piotrkowa Trybunalskiego pismem z dnia 22 września 2021 r. wezwał wnioskodawczynię do doprowadzenia nazwy zamierzenia budowlanego do zgodności z załączonym projektem jak i do uzupełnienia wniosku o pozwolenie na budowę o ostateczną decyzję o warunkach zabudowy dla inwestycji.

Postanowieniem z dnia 8 października 2021 r. nr 268/2021 organ I instancji nałożył na inwestora obowiązek usunięcia w przedłożonej dokumentacji braków i nieprawidłowości, wskazanych w postanowieniu.

Organ I instancji, w związku z prośbą inwestora postanowieniem z dnia 10 listopada 2021 r. nr 294/2021 przedłużył termin do złożenia uzupełnień i wyjaśnień w przedłożonej dokumentacji do dnia 25 listopada 2021 r.

Następnie inwestor złożył wyjaśnienia w następującym zakresie: - na stronie 14 projektu poprawiono nr działki na [...]; - w projekcie zagospodarowania działki (rys. 0) wpisano oznaczenie liczby kondygnacji projektowanej nadbudowy budynku -1 + P; - zwymiarowano odległość miejsca postojowego od granicy z działką sąsiednią (dz. nr [...]), wpisano odległość 3,0 m od działki sąsiedniej oraz wym. miejsca postojowego 2,5x5,0 m; - na stronie 25 projektu poprawiono omyłkowo wpisaną kubaturę obiektu na: kubatura po: 278,04 m²; - na stronie 27 pkt 7 projektu "Warunki bezpieczeństwa pożarowego" uzupełniono zapis wskazując, że "istniejący budynek przed zmianą był kwalifikowany do kategorii zagrożenia ludzi jako PM, a po zmianie sposobu użytkowania, będzie kategorii D, więc warunki bezpieczeństwa pożarowego zmienią się na wyższe/bezpieczniejsze". Wnioskodawczyni ponadto wyjaśniła, że zmiana sposobu użytkowania obiektu dokonywana jest na mocy pozwolenia na budowę, a nie zgłoszenia o którym mowa w art. 71 ust. 2a Prawa budowlanego, w związku z czym projektowane elementy, jak i cały budynek, podlegają przepisom dotyczącym warunków technicznych - w tym przepisom bezpieczeństwa pożarowego, które to automatycznie wymuszają ich spełnienia w zależności od przyjętej kategorii zagrożenia ludzi; - na stronie 21 projektu w pkt 3.2 uzupełniono ekspertyzę techniczną o informację na temat wpływu projektowanej nadbudowy na ciągi kominowe i dach istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (dz. nr ewid. [...], [...], [...] obręb [...]). Ponadto, zmieniono rys. 4 - rzut połaci dachu - uszczegóławiając go o rzuty dachów na sąsiednich zabudowaniach w granicy działki wraz z podaniem rzędnych wysokościowych (pokazujących różnicę wysokości dachów), przedstawiono analizę wpływu nadbudowy (zasłony) na istniejące kominy w budynkach sąsiednich. W wyniku przeprowadzonej analizy, stwierdzono, że komin w budynku gospodarczym położonym na działce nr ewid. [...] (komin w osi przekroju KI) będzie po nadbudowie przedmiotowego budynku za niski o około 20cm w stosunku do wymogów stawianych w normie PN-B-10425:2019-09 w punkcie 4.4.1 co może, ale nie musi spowodować zakłócenie jego pracy. W związku z czym, do projektu załączono zgodę sąsiada na ewentualne doprowadzenie jego komina do stanu zgodnego z przepisami ww. normy. Uzupełniono też części rysunkowe projektu budowlanego (przekroje i elewacje) o wrysowanie istniejących budynków na działkach sąsiednich ukazujących ich wysokość względem projektowanej nadbudowy – wymieniono rys. 4,5,6,7,8,9,10. Układ połaci ze zwymiarowaną różnicą poziomów pokazano na rys.4 - rzut połaci; - szczegół obórki blacharskiej ogniomuru ze szczególnym uwzględnieniem granicy działki pokazano na rys. 4 - rzut połaci dachu.

Prezydent Miasta pełniący funkcję Starosty Miasta Piotrkowa Trybunalskiego w dniu 7 grudnia 2021 r. wydał decyzją z dnia 7 grudnia 2021 r. nr 367/2021, którą orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyli M. i J. J. - właściciele sąsiedniej działki o nr ewid. [...]. W odwołaniu wskazano, że decyzja została wydana w wyniku przestępstwa. Budynek mieszkalny nie jest budynkiem wolnostojącym, ponadto decyzja "narusza zakaz dyskryminacji (...) oraz naruszono konwencje O.N.Z w Sprawie Likwidacji Dyskryminacji Rasowej. Skarżący wnieśli o unieważnienie tej decyzji, a "dziką zabudowę i dzikie prywatyzacje (ul. [...]) doprowadzić do zgodności z prawem".

Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia 31 marca 2022 r. nr 64/2022 Wojewoda Łódzki orzekł o 1. uchyleniu zaskarżonej decyzji w zakresie: - zatwierdzenia części projektu budowlanego obejmującego rysunek: nr 1 rzut parteru, nr 2 rzut poddasza, nr 7 elewacja zachodnia - frontowa, nr 8 elewacja południowa oraz nr 11 zestawienie stolarki okiennej sporządzonych przez projektanta A.Z. posiadającego uprawnienia budowlane [...] i P.Z. posiadającego uprawnienia budowlane nr [...]; [...] i w tym zakresie orzekł o zatwierdzeniu części projektu budowlanego obejmującego rysunek nr 1 rzut parteru, nr 2 rzut poddasza, nr 7 elewacja zachodnia - frontowa, nr 8 elewacja południowa oraz nr 11 zestawienie stolarki okiennej sporządzonych przez projektanta A.Z. posiadającego uprawnienia budowlane [...] i P.Z. posiadającego uprawnienia budowlane nr [...]; [...], dołączonych do akt sprawy przy piśmie z dnia 8 marca 2022 r., 2. w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Wojewoda wyjaśnił, że sporna inwestycja obejmuje nadbudowę budynku gospodarczego wraz ze zmianą sposobu użytkowania na budynek mieszkalny jednorodzinny. Jak wynika z uzasadnienia decyzji organu I instancji inwestor skorzystał z możliwości procedowania wniosku zgodnie z przepisami ustawy Prawo budowlane sprzed wprowadzenia zmian z dnia 19 września 2020 r., zgodnie z art. 26 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471). Obszar inwestycji nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Decyzją z dnia 28 stycznia 2021 r. nr 24/2021 ustalono na rzecz inwestora sposób zagospodarowania terenu i warunki planowanej zabudowy. W oparciu o załączoną dokumentację projektową organ stwierdził, że planowana inwestycja spełnia warunki i wymagania określone w decyzji. Ze względu na zakres planowanych prac - nadbudowa wraz ze zmianą sposobu budynku gospodarczego na budynek mieszkalny - w decyzji o warunkach zabudowy nie stwierdzono potrzeby ustalania linii zabudowy, nie stwierdzono potrzeby ustalania wskaźnika wielkości nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, bowiem inwestycja będzie realizowana, w istniejącej zabudowie bez zmiany jej powierzchni zabudowy. Nie stwierdzono również potrzeby ustalania szerokości elewacji frontowej - inwestycja realizowana będzie w istniejącej zabudowie - dopuszcza się zwiększenie szerokości elewacji frontowej o ewentualne docieplenie ścian zewnętrznych budynku. W decyzji określono: wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej min. 4,0 m maks. 5,5 m - warunek spełniony; wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej ma wynosić 5,30 m; dach jednopołaciowy o kącie nachylenia od 5 do 15 stopni - warunek spełniony; dach jednospadowy o kącie nachylenia 5 stopni; maksymalna wysokość w kalenicy od 4,5 m do 6,0 m - warunek spełniony; maksymalna wysokość budynku w kalenicy z uwzględnieniem ogniomuru ma wynosić 5,91 m; kalenica na zasadniczej bryle budynku prostopadła do ul. [...]- warunek spełniony. Ponadto w decyli wskazano, aby projektowaną zmianę sposobu użytkowania realizować z zachowaniem obowiązujących przepisów odrębnych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wywóz odpadów stałych komunalnych na terenie nieruchomości ma odbywać się w oparciu o miejski system oczyszczania miasta. Sposób odprowadzania wód opadowych na dotychczasowych zasadach. Wojewoda stwierdził, że planowana inwestycja jest zgodna z warunkami zabudowy określonymi w decyzji nr 24/2021 z dnia 28 stycznia 2021 r. Następnie poddał analizie zgodność przedstawionej inwestycji z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 . poz. 1065 ze zm.). Wyjaśnił, że generalną zasadą jest, że budynek powinien być usytuowany na działce budowlanej w odległości 4m od jej granicy, gdy w najbliżej usytuowanej ścianie znajdują się okna lub drzwi, bądź 3 m, gdy jest zwrócony w stronę granicy ścianą bez takich otworów. Istniejący budynek wybudowany na planie prostokąta o wym. 7,28 m x 8,38 m usytuowany jest w granicy działki inwestora i graniczy z trzema działkami sąsiednimi o nr ewid.: [...], [...] i [...]. Ściana budynku od strony północnej na całej swej długości przylega do ściany budynku gospodarczego zlokalizowanego na dz. o nr ewid. [...]. Od strony wschodniej ściana projektowanego budynku przylega do budynku gospodarczego zlokalizowanego na dz. nr ewid. [...] (patrz pzt rys, 0). W myśl § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia, w zabudowie jednorodzinnej dopuszcza się nadbudowę budynku istniejącego, usytuowanego w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 od granicy tej działki budowlanej, o nie więcej niż jedną kondygnację, przy czym w nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy, nie może być okien i drzwi. Wojewoda wyjaśnił, że istniejący budynek gospodarczy jest dwukondygnacyjny, przykryty dachem jednospadowym, projektowana nadbudowa ma na celu zwiększenie wysokości poziomu poddasza, a zatem planowana nadbudowa istniejącego budynku jest możliwa i zgodna z powołanym przepisem. Wojewoda dodał, że nadbudowa budynku w poziomie poddasza oraz jego nieznaczne powiększenie wysokości nie spowoduje przesłaniania i zacieniania, z uwagi na fakt, że wysokość przesłaniania jest mniejsza od odległości rozbudowywanego budynku od istniejących budynków mieszkalnych na działkach sąsiednich. Wysokość przedmiotowego budynku -po nadbudowie wyniesie 5,91 m, a odległość budynku od budynków mieszkalnych wynosi ok. 16 m (dz. nr ewid. [...]), ok. 18,5 m (dz. nr ewid. [...]), ok. 10 m (dz. nr ewid, [...]), ok. 8 m (na działce inwestycyjnej). Ponadto, na działce usytuowane jest istniejące jedno miejsce postojowe, zlokalizowane przed budynkiem w odległości 3,0 m od granicy z działką nr ewid. [...], co spełnia wymogi § 19 w tym zakresie. Przy furtce wejściowej zaprojektowano miejsce gromadzenia odpadów stałych zgodnie z § 23 ust. 4 rozporządzenia. Organ odwoławczy analizując sprawę zwrócił się do inwestora o udzielenie wyjaśnień w zakresie spełnienia warunku § 235 ust. 2 rozporządzenia, który stanowi, że ścianę oddzielenia przeciwpożarowego należy wysunąć na co najmniej 0,3 m poza lico ściany zewnętrznej budynku lub na całej wysokości ściany zewnętrznej zastosować pionowy pas z materiału niepalnego o szerokości co najmniej 2m i klasie odporności ogniowej EI60. Z przedłożonej dokumentacji projektowej (cz. opisowa str. 27 dokumentacji oraz rzut parteru i rzut poddasza) nie wynikało, iż projektowane ściany, w granicy z działką nr ewid. [...], [...] i [...] będące ścianami oddzielenia przeciwpożarowego zostały wysunięte na co najmniej 0,30 m poza lico ściany zewnętrznej budynku, albo zastosowano pionowy pas z materiału niepalnego o szerokości co najmniej 2 m i klasie odporności ogniowej El 60. Ponadto, w elewacji zaprojektowano okna w odległości mniejszej niż 2 m od granicy działki, wobec czego również w stosunku do nich winny być spełnione warunki przeciwpożarowe. Pismem z dnia 1 marca 2022 r. Z.D. wyjaśniła, że w projekcie zostanie zmienione usytuowanie okna (okno 01 zostanie odsunięte na odległość 2,0 m od granicy z dz. nr ewid. [...]) oraz wielkość okna (okno 0 oznaczeniu 01 i wym. 198cm x 138cm zostanie zmienione na wym. 168 cm x 138 cm. Ponadto, pionowy pas ściany zewnętrznej o szerokości 2,0 m w zbliżeniu do granicy z działką nr ewid. [...] i [...] zostanie docieplony wełną mineralną co pozwoli spełnić klasę odporności ogniowej ściany na poziomie El 60 na wymaganej szerokości. Ponadto, mając na uwadze § 232 ust. 6 rozporządzenia w projekcie zostanie zmienione okno 04 na parterze i na poddaszu - będzie w klasie odporności ogniowej E30. Do wyjaśnień strona załączyła: rzut parteru, rzut poddasza, elewacji zachodniej (frontowej), elewacji południowej oraz zestawienie stolarki otworowej podpisane przez projektanta posiadającego wymagane w danej specjalności uprawnienia do wykonywania samodzielnych funkcji w budownictwie. W projekcie budowlanym znajduje się również zgoda sąsiada na ewentualne doprowadzenie jego komina do stanu zgodnego z przepisami tzw. "normy kominowej", bowiem w wyniku przeprowadzonej analizy (rys. 4 rzut połaci dachu) stwierdzono, że komin w budynku gospodarczym położonym na działce nr ewid. [...], będzie po nadbudowie przedmiotowego budynku za niski o około 20 cm w stosunku do wymogów ww. normy, co może spowodować zakłócenia pracy komina. Mając na uwadze zastosowane rozwiązania projektowe jak i udzielone na etapie postępowania odwoławczego wyjaśnienia strony i projektanta - organ odwoławczy stanął na stanowisku, że przedłożony projekt budowlany jest zgodny z omawianymi przepisami rozporządzenia w zakresie bezpieczeństwa przeciwpożarowego. Planowana inwestycja została zaprojektowana zgodnie z § 271-273 rozporządzenia w zakresie bezpieczeństwa pożarowego. Wojewoda Łódzki stwierdził zgodność zastosowanych rozwiązań projektowych z rozporządzeniem - w tym m.in. z § 13 (odległość od innych obiektów pod względem przesłaniania), § 206 (wykonanie ekspertyzy technicznej stanu obiektów istniejących) oraz § 271 (usytuowanie budynków ze względu na bezpieczeństwo pożarowe). Analizując kwestie formalne organ stwierdził, że do dokumentacji załączone zostało wymagane oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zastosowane rozwiązania zostały zaprojektowane przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, aktualne na dzień ich opracowania, oraz złożyły oświadczenia, o których mowa w art 20 ust. 4 Prawa budowlanego dotyczące sporządzenia projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Ponadto, przedłożony projekt budowlany odpowiada wymogom rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. (Dz.U. z 2012 r. poz. 1935 ze zm.). Mając na uwadze powyższe Wojewoda uznał, że spełnione zostały wymogi art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego co oznacza, że stosownie do art. 35 ust. 4 ustawy powinien wydać decyzję o udzieleniu pozwolenia na budowę. Jednocześnie, mając na uwadze konieczność uzupełnienia, dokumentacji projektowej, organ zaznaczył, że wystąpiły przesłanki do uchylenia w części zaskarżonej decyzji i orzeczenia w tym zakresie.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł J.J., wskazując, że nie zgadza się z wydaną decyzją, bowiem budynki znajdujące się w granicy z jego działką nie są budynkami wolnostojącymi, a pozostającymi w zbliżeniu do znajdującego się na jego działce budynku gospodarczego. Ponadto w ocenie skarżącego wskutek wydania decyzji doszło do naruszenia zakazu dyskryminacji, korupcji, łamania praw człowiek oraz Konstytucji RP. Wobec tego skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji.

Pełnomocnik skarżącego w piśmie procesowym z dnia 7 listopada 2022 r. poparł skargę wniesioną przez skarżącego w zakresie w jakim skarżący wnosi o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, a ponadto skarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił dodatkowo naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia t.j. art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a., art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, w szczególności brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności czy wydana decyzja nie narusza zasad współżycia społecznego, jak też nie zakłóca korzystania z sąsiedniej nieruchomości należącej do skarżącego ponad przeciętną miarę wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości. Pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o przyznanie kosztów pomocy prawnej świadczonej skarżącemu z urzędu jednocześnie oświadczając że koszty te nie zostały w całości ani w części uiszczone.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 z późn. zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny bada więc co do zasady, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 P.p.s.a.). Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.).

Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 15 zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842 ze zm.), zwanej ustawą covidową, znowelizowanym na mocy art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1090), z dniem 3 lipca 2021 r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Zgodnie zaś z art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Na tle tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19 (wszystkie powoływane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - https://orzeczenia.nsa.gov.pl), wyraził pogląd, że "prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m. in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m. in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19 (...). Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). (...) Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego".

Zważywszy na treść powyższej regulacji zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z 19 września 2022 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej. Ziściły się bowiem warunki określone w tym przepisie. Rozpoznanie tej sprawy jest konieczne, co znajduje potwierdzenie w zarządzeniu o rozprawie zdalnej z 1 września 2022 r. Rozprawy tej, wymaganej przez ustawę, nie można jednak przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku z uwagi na fakt, że skarżący oświadczył, że nie ma technicznych możliwości uczestnictwa w rozprawie zdalnej. Skutkowało to skierowaniem sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie tego przepisu.

Wymagany przy tym przywołaną wyżej uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego standard ochrony praw stron w niniejszej sprawie został zachowany, skoro w wykonaniu zarządzenia z 19 września 2022 r. skarżąca i organ administracji zostali powiadomieni o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne. Strony miały zatem możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, względnie uzupełnienia dotychczasowej argumentacji. Z możliwości tej skorzystał pełnomocnik skarżącego.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody Łódzkiego z dnia 31 marca 2022 r. nr 64/2022, którą organ ten uchylił w części decyzję Prezydenta Miasta Piotrkowa Trybunalskiego zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę i orzekł w tym zakresie merytorycznie oraz utrzymał pozostałą część decyzji organu I instancji w mocy. Postępowanie administracyjne w ww. sprawie zainicjowała Z.D. składając w dniu 16 września 2021 r. wniosek o pozwolenie na nadbudowę wraz ze zmianą sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek mieszkalny jednorodzinny.

Materialnoprawne podstawy wydanych przez organy decyzji skarżących stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1333), cytowanej dalej także w skrócie jako "Prawo budowlane". Co istotne, inwestorka działając na podstawie art. 26 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 471 z późn. zm.), która to ustawa weszła co do zasady w życie dnia 19 września 2020 r. skorzystała z możliwości prowadzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie pozwolenia na budowę na podstawie przepisów dotychczasowych. Zgodnie bowiem z art. 26 cyt. wyżej ustawy zmieniającej w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy inwestor do wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę albo wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego, albo zgłoszenia budowy może dołączyć projekt budowlany sporządzony na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym. Stosownie zaś do art. 27 ust. 1 pkt 1 cyt. wyżej ustawy do zamierzeń budowlanych realizowanych w oparciu o projekt budowlany sporządzony na podstawie przepisów dotychczasowych w przypadkach, o których mowa w art. 25 i art. 26 przepisy ustaw zmienianych w art. 1-4, art. 6 oraz art. 8-24 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. W tym miejscu należy zauważyć, że projekt został sporządzony wg stanu na dzień 20 sierpnia 2021 r., tym samym zdaniem Sądu należy zgodzić się z organami obu instancji, że istniała możliwość prowadzenia postępowania na podstawie przepisów dotychczasowych.

Podstawą wydanych w sprawie decyzji były także przepisy Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1065), cytowanego dalej w skrócie jako "Rozporządzenie w sprawie warunków technicznych".

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że stosownie do art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Zgodnie zaś z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego stanowi zaś, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Jak wskazano wyżej wniosek inicjujący postępowania administracyjne w niniejszej sprawie został złożony dnia 16 września 2021 r. Po dokonaniu przez organ I instancji wstępnej kontroli złożonego wniosku, organ ten działając na podstawie art. 35 ust. 3 w związku z art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego Postanowieniem nr 268/2021 z dnia 8 października 2021 r. nałożył na wnioskodawczynię obowiązek usunięcia w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia wskazanych w nim braków i nieprawidłowości. Następnie na wniosek strony Postanowieniem nr 294/2021 z dnia 10 listopada 2021 r. organ ten przedłużył obowiązek usunięcia braków i nieprawidłowości występujących w projekcie budowlanym do 45 dni od dnia doręczenia Postanowienia nr 268/2021, t.j. do dnia 25 listopada 2021 r. Wnioskodawczyni w zakreślonym przez organ terminie w ocenie organu I instancji uzupełniła braki i usunęła nieprawidłowości. Dnia 7 grudnia 2021 r. Prezydent Miasta Piotrków Trybunalski wydał decyzję nr 367/2021, w której zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla Z.D. zam. ul. [...] w P. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził m.in., że projekt budowlany jest zgodny z Rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1935). Projekt ten jest także zgodny z Decyzją nr 24/2021 z dnia 28 stycznia 2021 r. o warunkach zabudowy (znak PPP.4140.157.2020).

Wobec wniesienia odwołania sprawa została rozpoznana przez organ II instancji. Nie ulega wątpliwości, że przedmiotem postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy rozstrzygniętej decyzją organu I instancji. W ocenie Sądu organ II instancji przeprowadził stosowne postępowanie wyjaśniające, zgromadził w sprawie materiał dowodowy pozwalający na wydanie rozstrzygnięcia, dokonał oceny całokształtu materiału dowodowego i zastosował w sprawie prawidłowo prawo materialne.

Mając na uwadze treść powołanego wyżej art. 35 Prawa budowlanego w pierwszym rzędzie organ II instancji ocenił zgodność projektu z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. Zdaniem Sądu należy zgodzić się ze stanowiskiem organu II instancji, że planowane zamierzenie budowlane jest w pełni zgodne z decyzją o warunkach zabudowy z dnia 28 stycznia 2021 r. nr 24/2021, wszystkie bowiem określone w niej parametry zostały spełnione.

Organ II instancji dokonał weryfikacji przedłożonej dokumentacji pod kątem spełniania wymogów wnikających z przepisów Rozporządzenia w sprawie warunków technicznych.

Stosownie do § 12 ust. 1 Rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jeżeli z przepisów § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy lub 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy. Stosownie zaś do § 12 ust. 4 pkt 2 cyt. wyżej Rozporządzenia w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, dopuszcza się nadbudowę budynku istniejącego, usytuowanego w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 od granicy tej działki budowlanej, o nie więcej niż jedną kondygnację, przy czym w nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy, nie może być okien i drzwi. Jak wynika z akt postępowania administracyjnego budynek, który ma być nadbudowany jest budynkiem dwukondygnacyjnym, przykrytym dachem jednospadowym, a projektowana nadbudowa ma na celu zwiększenie wysokości poziomu poddasza. Tym samym w pełni należy zgodzić się z organami, że zamierzona przez inwestorkę nadbudowa, mając na uwadze jej zakres wynikający z dokumentacji projektowej, jest zgodna ze wskazaną wyżej normą.

Zdaniem Sądu podzielić należy również stanowisko organów co do tego, że nadbudowa istniejącego budynku, co istotne tylko na poziomie poddasza oraz nieznaczne powiększenie wysokości nie będzie skutkowało przesłanianiem czy zacienianiem, gdyż wysokość budynku po nadbudowie wyniesie 5,91 m, a odległość budynku od budynków mieszkalnych wynosi ok. 16 m (dz. ewid. nr [...]), ok. 18,5 m (dz. ewid. nr [...]), ok. 10 m (dz. ewid. nr [...]), ok. 8 m w przypadku działki inwestora.

Ponadto jak wynika z akt sprawy na działce usytuowane jest jedno miejsce postojowe. Zgodnie z § 19 ust. 2 pkt 1 lit. a Rozporządzenia stanowiska postojowe, w tym również zadaszone oraz otwarte garaże wielopoziomowe należy sytuować na działce budowlanej w odległości od granicy tej działki nie mniejszej niż dla samochodów osobowych 3 m - w przypadku parkingu do 10 stanowisk postojowych włącznie. Ww. wymóg został zdaniem Sądu spełniony.

§ 23 ust. 1 Rozporządzenia stanowi, że odległość miejsc do gromadzenia odpadów stałych, o których mowa w § 22 ust. 2 pkt 1, 3 i 4, powinna wynosić co najmniej (1) 10 m - od okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi; (2) 3 m - od granicy działki budowlanej; (3) 10 m - od placu zabaw dla dzieci, boisk dla dzieci i młodzieży oraz miejsc rekreacyjnych, o których mowa w § 40. Zgodnie jednak z § 23 ust. 4 Rozporządzenia w zabudowie jednorodzinnej, zagrodowej i rekreacji indywidualnej odległości , o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, nie określa się. W ocenie Sądu i ten wymóg został spełniony.

W tym miejscu należy zauważyć, że stosownie do art. 136 § 1 K.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Wobec powstałych wątpliwości z ww. uprawnienia organ II instancji skorzystał i zwrócił się do inwestora o udzielenie wyjaśnień w zakresie spełnienia warunku § 235 ust. 2 Rozporządzenia, czyli wymogów dotyczących ściany oddzielenia przeciwpożarowego. Zgodnie z powołanym przepisem ścianę oddzielenia przeciwpożarowego należy wysunąć na co najmniej 0,3 m poza lico ściany zewnętrznej budynku lub na całej wysokości ściany zewnętrznej zastosować pionowy pas z materiału niepalnego o szerokości co najmniej 2 m i klasie odporności ogniowej E I 60. W ocenie Sądu działanie organu II instancji w powyższym zakresie było uzasadnione i uprawnione, bowiem przedłożona na etapie postępowania przez organem I instancji dokumentacja projektowa faktycznie budziła w powyższym zakresie wątpliwości. Strona odpowiadając na wezwanie organu złożyła stosowne wyjaśnienia i dołączyła do tychże wyjaśnień rzut parteru, rzut poddasza, elewacji zachodniej (frontowej), elewacji południowej oraz zestawienie stolarki otworowej. Ww. dokumenty projektowe zostały podpisane przez projektanta posiadającego wymagane w danej specjalności uprawnienia do wykonywania samodzielnych funkcji w budownictwie. Zdaniem Sądu dołączone do ww. wyjaśnień dokumenty potwierdzają zgodność projektu z § 236 Rozporządzenia w sprawie warunków technicznych.

Należy także zauważyć, że w ocenie Sądu zostały spełnione wymogi formalne wynikające z przepisów Prawa budowlanego oraz przepisów wykonawczych. W szczególności w aktach sprawy znajduje się oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej stosownie do art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego. Ponadto spełnione zostały wymogi wynikające z przepisów Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego.

Mając na uwadze powyższe w ocenie Sądu Wojewoda Łódzki prawidłowo decyzją z dnia 31 marca 2022 r. nr 64/2022 orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji organu I instancji w zakresie zatwierdzenia części projektu budowlanego i w tym zakresie orzekł o zatwierdzeniu części projektu budowlanego obejmującego rysunek nr 1 rzut parteru, nr 2 rzut poddasza, nr 7 elewacja zachodnia - frontowa, nr 8 elewacja południowa oraz nr 11 zestawienie stolarki okiennej sporządzonych przez projektanta A.Z. posiadającego uprawnienia budowlane [...] i P.Z. posiadającego uprawnienia budowlane nr [...]; [...], dołączonych do akt sprawy przy piśmie z dnia 8 marca 2022 r., a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Odnosząc się do zarzutów skargi brak jest podstaw do ich uwzględnienia. Przedmiotem planowanej inwestycji nie jest bowiem jak wskazuje skarżący, cyt.: "budowa tajnego getta", ale nadbudowa istniejącego już budynku. Brak też podstaw do przyjęcia, że decyzja została wydana w wyniku naruszenia prawa, w tym popełniania czynu zabronionego. Podnoszone przez skarżącego okoliczności, tzn. że budynki, które przylegają do granicy działki skarżącego przy ul. [...], róg ul. [...], są to budynki wolnostojące, a pozostające w zbliżeniu do znajdującego się na działce skarżącego budynku gospodarczego, nie mają z punktu widzenia prowadzonej przez Sąd kontroli zaskarżonej decyzji żadnego znaczenia.

Odnosząc się do sformułowanych przez pełnomocnika skarżącego w piśmie z dnia 7 listopada 2022 r. zarzutów dotyczących oceny, czy wydana decyzja nie narusza zasad współżycia społecznego, jak też nie zakłóca korzystania z sąsiedniej nieruchomości należącej do skarżącego ponad przeciętną miarę wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości, Sąd nie podziela ww. zarzutów. Jak wskazano wyżej, zamierzenie budowlane obejmuje nadbudowę istniejącego budynku.

Na marginesie należy wskazać, że powoływane przez pełnomocnika skarżącego orzecznictwo (Wyrok NSA z 7.02.2008 r., sygn. akt II OSK 2006/06.; Wyrok WSA w Rzeszowie z 13.11.2008 r., sygn. akt II SA/Rz 236/08; Wyrok NSA z 28.04.2006 r., sygn. akt II OSK 794/05) dotyczyło innego stanu faktycznego. Faktycznie bowiem w orzeczeniach tych powołano się na konieczność uwzględniania przepisów art. 140 i 144 k.c., ale w sprawie, której przedmiotem było likwidowanie następstw istotnego odstępstwa od pozwolenia na budowę oraz pozwolenia na budowę przy granicy nieruchomości, a nie w przedmiocie pozwolenia na budowę obejmującego jedynie nadbudowę istniejącego już budynku, jak w niniejszej sprawie. Ponadto, zdaniem Sądu, planowane zamierzenie budowlane – mając na uwadze jego zakres - w żaden sposób nie narusza zasad współżycia społecznego jak też nie zakłóca korzystania z sąsiedniej nieruchomości skarżącego ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości, a także nie narusza zasady równości wobec prawa określonej w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Ze względu na powyższe ww. zarzuty są chybione. Jak wynika z akt sprawy projektowana nadbudowa ma na celu zwiększenie wysokości poziomu poddasza i w projektowanym zakresie jest zgodna z § 12 ust. 4 Rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, czyli jest możliwa i zgodna z powołanym przepisem. Wydane przez organy decyzje są w pełni zgodne ze wskazanymi wyżej przepisami prawa materialnego. Nadto należy wskazać, że powoływany w piśmie pełnomocnika art. 5 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego dotyczy kwestii związanych z koniecznością spełniania przez obiekt budowlany wymogów dotyczących ochrony ludności zgodnie z wymogami obrony cywilnej, a nie kwestii związanych z koniecznością uwzględniania norm art. 140 i 144 K.c. Sformułowane przez pełnomocnika zarzuty są więc w pełni chybione.

Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Prowadzą też postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 § 1 k.p.a.) i powinny działać w sprawie wnikliwie (art. 12 § 1 k.p.a.). Przepisy te znajdują doprecyzowanie m.in. w art. 77 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy; istotny jest także art. 80 k.p.a., w świetle którego organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona. Rozpoznając niniejszą skargę w ramach przysługującej kognicji, Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza norm prawa procesowego, w szczególności tych wskazanych wyżej. Postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone zgodnie z zasadami ogólnymi K.p.a., a w szczególności art. 7, art. 8 K.p.a. oraz zgodnie z art. 77 i art. 80 K.p.a., a zaskarżone rozstrzygnięcie zostało oparte na prawidłowej interpretacji norm prawa materialnego. Stwierdzić także należy, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Organy w sposób wystarczający wskazały fakty, które uznały za udowodnione, dowody, na których się oparły. Jednocześnie w sposób wystarczający wyjaśniły podstawę prawną decyzji oraz przytoczyły przepisy prawa materialnego, mające zastosowanie w okolicznościach sprawy. W powyższym zakresie Sąd nie podziela stanowiska pełnomocnika skarżącego wyrażonego w piśmie procesowym z dnia 7 listopada 2022 r.

Sąd nie dopatrzył się w niniejszej sprawie uchybień branych pod rozwagę z urzędu, które mogłyby powodować konieczność uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Reasumując, w ocenie Sądu, analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym przedłożonej dokumentacji projektowej, pozwala na stwierdzenie, że zamierzenie budowlane spełnia wymogi wynikające z przepisów Prawa budowlanego, a w szczególności z przepisów Rozporządzenia w sprawie warunków technicznych i jest zgodne z wydaną decyzją o warunkach zabudowy, tym samym zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Zarzuty zarówno podniesione w samej skardze jak i w piśmie pełnomocnika skarżącego są niezasadne, co wykazano wyżej.

W tym stanie sprawy Sąd, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a., przyznając kwotę 240 zł powiększoną o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług, obejmującą wynagrodzenie reprezentującego skarżącą adwokata ustalone stosownie do § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c w związku z § 4 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 18 z późn. zm.).

is