Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SAB/Wa 301/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-10-16 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6102 Nabycie mienia Skarbu Państwa z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez jednostki samorządu terytorialnego
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uzupełniono wyrok
Powołane przepisy: article: art. 157 par. 1, art. 157 par. 3 w zw. z art. 149 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz Sędziowie: WSA Elżbieta Sobielarska (spr.) WSA Gabriela Nowak Protokolant specjalista Joanna Pleszczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2015 r. sprawy z wniosku J. Z. i J. B. o uzupełnienie wyroku z dnia 30 czerwca 2015 r. sygn. akt I SAB/Wa 301/15 uzupełnia wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 czerwca 2015 r. sygn. akt I SAB/Wa 301/15 w taki sposób, że dodaje punkt 4 w brzmieniu: "4. oddala wniosek o wymierzenie organowi grzywny". .


UZASADNIENIE

W dniu 27 marca 2015 r. J. Z. i J. B. wnieśli

do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku w trybie art. 73 ustawy z dnia

13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) o stwierdzenie nabycia przez Skarb Państwa lub W. z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości wskazanych we wniosku.

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...]

Minister Infrastruktury i Rozwoju wyznaczył Wojewodzie [...] termin na załatwienie sprawy wynoszący 2 miesiące od dnia otrzymania tego postanowienia zatem organ powinien wydać decyzję do dnia 20 stycznia 2015 r.

Do dnia wniesienia skargi Wojewoda nie wydał decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi podnosząc, że w dniu [...] marca 2015 r. wydał w sprawie cztery decyzje.

Wyrokiem z dnia 30 czerwca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Warszawie stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania orzeczenia w określonym terminie oraz zasądził od organu na rzecz skarżących koszty postępowania sądowego. Pismem z dnia 29 lipca 2015 r. J. Z. oraz J. B. reprezentowani przez pełnomocnika wnieśli o uzupełnienie wyroku

o rozstrzygnięcie dotyczące wymierzenia Wojewodzie [...] grzywny

w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.

Na rozprawie w dniu 16 października 2015 r. nikt się nie stawił.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł

o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Instytucja uzupełnienia orzeczenia służy temu, aby w szczególnej sytuacji pominięcia przez sąd jakiejś kwestii, która winna być przedmiotem zapadłego rozstrzygnięcia, wydane orzeczenie uczynić kompletnym. Stosownie do treści art. 157 § 3 p.p.s.a. "Orzeczenie uzupełniające wyrok zapada

w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów".

W wyroku z dnia 30 czerwca Sąd rzeczywiście nie odniósł się do żądania skarżących dotyczącego ukarania organu grzywną, tym samym w sprawie zaistniała przesłanka do uzupełnienia wyroku w tym zakresie.

Zgodnie natomiast z art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę

na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce

z rażącym naruszeniem prawa.

Instytucja skargi na bezczynność ma na celu doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie, kontrola Sądu zmierza zaś do sprawdzenia, czy istotnie organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku. Oceniając powyższe okoliczności, Sąd bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie orzekania.

Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żądanych czynności w sprawie

i – mimo ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (wyrok NSA

z dnia 5 lutego 1999 r., sygn. akt I SAB 90/98, LEX nr 48016). Skarga na bezczynność, czy przewlekłe prowadzenie postępowania ma na celu ochronę strony

poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie.

W sytuacji, gdy w dacie orzekania organ wydał już orzeczenie (taka sytuacja zaistniała w przedmiotowej sprawie) Sąd na podstawie art. 161 1 pkt 3 p.p.s.a umorzył postępowanie w tym zakresie.

Ponieważ Sąd był również zobligowany do oceny wystąpienia przesłanek

o których mowa w art. 149 § 1, dokonując pod tym kątem oceny uznał,

że przekroczenie terminu na załatwienie niniejszej sprawy ma cechy rażącego naruszenia prawa w rozumieniu powyższego przepisu. Daje to stronie możliwość dochodzenia od organu odszkodowania na drodze postępowania przed sądami powszechnymi.

Natomiast odnosząc się do żądania skarżących o ukaranie organu grzywną, Sąd zwraca uwagę, że przepis art. 149 § 2 p.p.s.a. daje Sądowi prawo do ukarania organu grzywną, ale zastosowanie tego przepisu jest fakultatywne, a nie obligatoryjne. Grzywna, zdaniem Sądu, w postępowaniu na bezczynność organu powinna mieć charakter dodatkowo dyscyplinujący organ, jeśli w dacie orzekania nadal pozostaje

w bezczynności. Jej orzeczenie powinno skuteczniej wpłynąć na organ i zmusić go

do wydania orzeczenia w sprawie.

W przedmiotowej sprawie w dacie orzekania wszystkie decyzje zostały

już wydane, dlatego Sąd rozpoznający sprawę skorzystał z uprawnienia wynikającego

z art. 149 § 2 p.p.s.a. i żądania skargi w tym zakresie oddalił.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 157 § 3 w zw. z art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.