Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1188/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 42 i art. 43, art. 127 i art. 129 par. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: Art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Sędzia WSA Barbara Pasternak Sędzia WSA Maria Zawadzka spr. po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 listopada 2017 r. sprawy ze skargi K. P. na postanowienie Wojewody z dnia 2 sierpnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2017 r., nr [...] Wojewoda stwierdził, że odwołanie K. P. (dalej: "skarżący") od decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta przez Dyrektora Grodzkiego Urzędu Pracy, z dnia [...] 2016 r., znak: [...], nr decyzji: [...], orzekającej o pozbawieniu statusu bezrobotnego od dnia 1 lutego 2016 r., zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 129 § 2 K.p.a. i odmówił jego rozpatrzenia.

Zaskarżone postanowienie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Decyzją z [...] 2016 roku, znak: [...], nr decyzji: [...] Dyrektor Grodzkiego Urzędu Pracy orzekł o pozbawieniu skarżącego statusu bezrobotnego. Decyzja ta została do skarżącego wysłana listem poleconym w dniu 4 maja 2016 r. Przesyłka była dwukrotnie awizowana: w dniach 11 maja 2016 r. i 19 maja 2016 r., a następnie została zwrócona do urzędu z adnotacją: "ZWROT nie podjęto w terminie ".

W dniu 29 czerwca 2017 r. skarżący złożył odwołanie od decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Skarżący podniósł, że nie odebrał korespondencji, ponieważ przebywał na terapii.

Postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2017 r. Wojewoda odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Wojewoda, powołując się na treść art. 44 i art. 129 K.p.a. stwierdził, że ww. decyzja została skutecznie doręczona skarżącemu w trybie zastępczym w dniu 25 maja 2016 r. Termin do wniesienia odwołania minął więc w dniu 8 czerwca 2016 r., natomiast skarżący wniósł odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia w dniu 29 czerwca 2017 r. Organ skonkludował, że biorąc pod uwagę, iż postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2017 r. odmówiono skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, należało stwierdzić, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem ustawowego terminu w konsekwencji czego organ nie mógł rozpatrzyć odwołania.

Na powyższe postanowienie skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W skardze zakwestionował wydane postanowienie i stwierdził, że istotną jego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania był jego stan zdrowia. Skarżący dodał, że w okresie który jest istotny dla sprawy, jak i obecnie cierpi na depresję, co potwierdza przedłożona do akt administracyjnych dokumentacja. Stwierdził, że w przedmiotowym okresie nie miał możliwości odebrania korespondencji, a także panowania nad innymi życiowymi sprawami dnia codziennego.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z treścią art. 119 pkt 3 z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2017.1369) dalej – "P.p.s.a.", sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli: przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W świetle treści wskazanego przepisu oraz przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie należy stwierdzić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny korzystając z dyspozycji art. 119 pkt 3 P.p.s.a. mógł z urzędu rozpoznać przedmiotową sprawę w trybie uproszczonym.

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2016.1066) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 P.p.s.a. polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 P.p.s.a., uchyla ten akt lub stwierdza jego nieważność.

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie nie zostało podjęte z naruszeniem przepisów prawa.

Kontroli legalności w przedmiotowym postępowaniu poddano przywołane na wstępie postanowienie Wojewody, stwierdzające, że odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2016 roku, orzekającej o pozbawieniu skarżącego statusu bezrobotnego, zostało wniesione z uchybieniem terminu.

Zgodnie z art. 127 oraz art. 129 § 2 K.p.a., odwołanie od decyzji wydanej w pierwszej instancji wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie.

Z przedstawionego w części wstępnej uzasadnienia stanu faktycznego sprawy wynika, że decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...] 2016 r., orzekająca o pozbawieniu skarżącego statusu bezrobotnego została do skarżącego wysłana listem poleconym w dniu 4 maja 2016 r. Przesyłka była dwukrotnie awizowana: w dniach 11 maja 2016 r. i 19 maja 2016 r., a następnie została zwrócona do urzędu z adnotacją: "ZWROT nie podjęto w terminie".

Zgodnie z art. 44 K.p.a.: "§ 1. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43:

operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego;

pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) -

w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ.

§ 2. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata.

§ 3. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia.

§ 4. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy".

W związku z powyższym organ słusznie przyjął, że doręczenie zastępcze zostało dokonane 25 maja 2016 r.

Decyzja organu pierwszej instancji zawierała prawidłowe pouczenie o przysługującym stronie prawie wniesienia odwołania w terminie 14 dni od daty jej doręczenia, za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. Termin do wniesienia odwołania upływał zatem w dniu 8 czerwca 2016 r. Tymczasem odwołanie od powyższej decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia odwołania skarżący złożył w dniu 29 czerwca 2017 r.

Istotnym jest okoliczność, że postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2017 r. Wojewoda oddalił wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Wyrokiem z dnia 24 listopada 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w sprawie o sygn. akt III SA/Kr 1187/17 oddalił skargę skarżącego na ww. postanowienie. Uwzględniając powyższe, w ocenie Sądu organ słusznie stwierdził, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu określonego w art. 129 § 2 K.p.a.

W tym stanie rzeczy, Sąd orzekł na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalając skargę