Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2849/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art 16 w zw. z art 5 ust 2 i 3
journal: Dz.U. 2015 poz 2058
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie sędzia NSA Olga Żurawska- Matusiak (spr.) sędzia NSA Jolanta Rajewska po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 lipca 2016 r., sygn. akt II SA/Lu 441/16 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Dyrektora Izby [...] na rzecz [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 2


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 19 lipca 2016 r., sygn. akt II SA/Lu 441/16, po rozpoznaniu skargi [...] (dalej skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z [...] kwietnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz zasądził na rzecz skarżącego [...] od Dyrektora Izby Celnej w [...] kwotę 257 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W wyroku tym Sąd powołał się na następujące ustalenia faktyczne i prawne sprawy.

Skarżący we wniosku z 22 lutego 2016 r., przesłanym drogą elektroniczną domagał się od Naczelnika Urzędu Celnego w [...]:

1) udzielenia informacji dotyczącej imion i nazwisk funkcjonariuszy Służby Celnej, pracujących w Urzędzie Celnym w [...], wobec których wszczęto postępowanie dyscyplinarne i którzy zostali zawieszeni w pełnieniu obowiązków służbowych w okresie od 1 czerwca 2014 r. do 31 grudnia 2014 r.;

2) wydania skanu jednej dowolnej jego decyzji lub Dyrektora Izby Celnej w [...] z okresu od 1 czerwca 2014 r. do 31 grudnia 2014 r. w przedmiocie zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych bez jego anonimizacji.

Naczelnik Urzędu Celnego w [...] decyzją z [...] lutego 2016r., znak [...], na podstawie art. 16 w zw. z art. 5 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 6 wrześniu 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U z 2015 r., poz. 2058 ze zm.), zwanej dalej "u.d.i.p.", odmówił udostępnienia żądanych informacji.

W uzasadnieniu organ stwierdził, że funkcjonariusze celni nie są osobami pełniącymi funkcje publiczne w rozumieniu art. 5 ust. 3 u.d.i.p., co uniemożliwia udostępnienie ich danych osobowych. Ponadto organ wskazał, że wnioskowane informację stanowią dane wrażliwe objęte ochroną przewidzianą w art. 27 ust.1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych. Organ zauważył, że celem dostępu do informacji publicznej jest przejrzystość działalności organów władzy publicznej, lecz przy jednoczesnym zachowaniu prawa do prywatności, które gwarantuje art. 47, 61 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W zakresie żądania wydania kopii decyzji o zawieszeniu w pełnieniu obowiązków służbowych funkcjonariusza celnego, organ wyjaśnił, że właściwy jest Dyrektor Izby Celnej w [...] zgodnie z art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz.U. z 2015 r. poz. 990 ze zm).

Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, Dyrektor Izby Celnej w [...] decyzją z [...] kwietnia 2016r. - na podstawie art. 138 § 1 pkt. 2 K.p.a. - uchylił decyzję organu I instancji i udzielił żądanej informacji, podając, że w okresie od 1 czerwca 2015r. do 31 grudnia 2015 r. w Urzędzie Celnym w [...] nie było funkcjonariuszy celnych, wobec których wszczęto postępowanie dyscyplinarne, którego konsekwencją było zawieszenie w wykonaniu obowiązków służbowych.

W uzasadnieniu decyzji organ odwołał się do art. 5 ust. 2 u.d.i.p., zgodnie z którym prawo do udzielenia informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej. Ograniczenie to nie dotyczy jednak informacji odnoszących się do osób pełniących funkcje publiczne oraz mających związek z pełnieniem funkcji, w tym o warunkach powierzenia i pełnienia funkcji. Organ uznał, że osobą pełniącą funkcję publiczną jest także funkcjonariusz celny.

Skargę na powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniósł [...]. W uzasadnieniu skargi przywołał art. 115 § 19 K.k., który wskazuje zakres pojęciowy definicji funkcjonariusza publicznego. Skarżący podkreślił, że żądanie udostępnienia danych nie dotyczy kwestii z życia prywatnego. Informacje te dotyczą działalności zawodowej funkcjonariuszy publicznych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę.

Sąd uznał, że istota niniejszej sprawy dotyczy oceny udostępnienia informacji publicznej przez organ odwoławczy decyzją reformatoryjną w trybie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a.

Wskazał, że ustawa o dostępie do informacji publicznej jest ustawą szczególną, regulującą w sposób kompleksowy kwestie związane z prawem dostępu do informacji publicznej. W związku z powyższym przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego mogą znaleźć zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej tak stanowią. Zgodnie z art. 16 ust. 2 u.d.i.p., przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się wyłącznie w przypadku odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzenia postępowania z przyczyny wskazanej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Odesłanie to skutkuje koniecznością wyłączenia stosowania przepisów Kodeksu do faz poprzedzających wydanie decyzji. Uwzględnienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej następuje poprzez czynność materialno-techniczną. Jeżeli Dyrektor Izby Celnej uznał, że w niniejszej sprawie brak było podstaw do wydania przez Naczelnika Urzędu Celnego decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej w zakresie objętej wnioskiem skarżącego (bowiem żądana informacja podlegała udostępnieniu), to postępowanie w przedmiocie wydania takiej odmownej decyzji stało się bezprzedmiotowe (art. 105 § 1 K.p.a.). Z tego względu organ odwoławczy zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. powinien uchylić decyzję organu I instancji i umorzyć postępowanie w zakresie wydania decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej. Brak było podstaw do zastosowania art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i w tym zakresie orzeczenia co do istoty sprawy decyzją reformatoryjną. Umorzenie postępowania przed organem I instancji powoduje, że do załatwienia pozostaje wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej w żądanym zakresie i formie. Udostępnienie informacji publicznej w formie decyzji administracyjnej Sąd uznał za wydanie jej bez podstawy prawnej, co stanowi przesłankę stwierdzenia jej nieważności zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniósł Dyrektor Izby Celnej w [...]. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

I. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 174 pkt 2 P.p.s.a., tj.:

1) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 2 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 i art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., polegające na tym, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działania administracji publicznej błędnie zastosował przepis art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. pomimo, że zaskarżona decyzja nie została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa;

2) art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 12 § 2 i art. 15 K.p.a. w zw. z art. 13 ust. 1 i art. 16 ust. 1 i 2 w zw. z art. 14 ust. 2 u.d.i.p., poprzez przyjęcie, że organ II instancji będący w stanie udzielić informacji publicznej- bo będący w jej posiadaniu, nie miał prawa niezwłocznie dokonać czynności materialno-technicznej polegającej na udzieleniu wnioskodawcy żądanej informacji przy okazji procesowania nad orzeczeniem eliminującym z obrotu prawnego wadliwą pierwszoinstancyjną decyzję administracyjną;

3) art. 50 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. polegającej na nieodrzuceniu skargi z uwagi na brak interesu prawnego skarżącego do jej wniesienia i bezprzedmiotowość postępowania sądowego;

4) art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a., przez uznanie, że decyzja organu II instancji miała charakter orzeczenia reformatoryjnego, w sytuacji gdy było to orzeczenie kasatoryjne;

5) art. 141 § 4 P.p.s.a., poprzez nienależyte wyjaśnienie podstaw rozstrzygnięcia;

ewentualnie w przypadku uznania, że zaskarżona decyzja narusza prawo:

6) art. 145 § 3 P.p.s.a., poprzez nieumorzenie postępowania administracyjnego w tej części, w której żądana informacja została udzielona;

II. naruszenie prawa materialnego w rozumieniu art. 174 pkt 1 P.p.s.a., a mianowicie błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 4 ust. 1 pkt. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a., polegającej na przyjęciu, że pomimo faktycznego udostępniania informacji publicznej przez organ odwoławczy będący dysponentem takiej informacji i podmiotem obowiązanym do jej udostępniania, nadal do załatwienia pozostaje wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej.

W oparciu o powyższe zarzuty, organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie reformatoryjne w trybie art. 188 P.p.s.a., ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ podkreślił, że stwierdzenie nieważności decyzji następuje w przypadku braku podstawy prawnej lub wydania decyzji z rażącym naruszeniem przepisów prawa materialnego lub procesowego. Wadliwa decyzja musi w sposób sprzeczny z przepisami prawa regulować prawa i obowiązki stron postępowania administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. Odwołując się do treści art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., powołanego jako podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, organ nie podzielił stanowiska Sądu co do reformatoryjnego charakteru wydanej decyzji. Sąd I instancji nie dostrzegł, że decyzja organu odwoławczego (podobnie jak decyzja ją poprzedzająca) była wydana w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej i oparta na przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Skoro organ I instancji odmówił udostępnienia informacji publicznej, organ II instancji, miał obowiązek zastosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego i wydania rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, organ II instancji prawidłowo stwierdził, że decyzja organu I instancji naruszała przepisy prawa materialnego w związku z czym miał obowiązek uchylenia decyzji i wskazania, że jej podstawą prawną był art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazał, że decyzja administracyjna została wydana bez podstawy prawnej. Takie naruszenia przepisów nie podlegają konwalidacji i stanowią podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 P.p.s.a.).

Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy.

Naczelny Sąd Administracyjny, ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich bądź w inny sposób korygować. Do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył Sąd pierwszej instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja, w odniesieniu do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd pierwszej instancji.

Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że skarga ta nie ma usprawiedliwionych podstaw.

W pierwszej kolejności należało rozpoznać zarzut najdalej idący związany z bezprzedmiotowością postępowania. Zarzut naruszenia przepisów art. 50 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. nie jest trafny. Naruszenia tych przepisów skarżący kasacyjnie upatruje w nieodrzuceniu skargi z uwagi na brak interesu prawnego skarżącego do jej wniesienia i nieumorzeniu postępowania sądowego z powodu jego bezprzedmiotowości w sytuacji, gdy żądana informacja została udzielona przed wszczęciem postępowania sądowego.

Adresat decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy decyzja ta dotyczy jego interesu opartego na przepisach prawa materialnego czy też wyłącznie takiego, który wynika z faktu błędnego uznania go przez organ prowadzący postępowanie za stronę postępowania, ma interes prawny w zakwestionowaniu tej decyzji w drodze skargi do sądu administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie interes prawny skarżącego wynika z norm zawartych w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 2 ust. 1 u.d.i.p. Interes ten uzasadnia legitymację do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję uchylająca rozstrzygnięcie o odmowie udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej, a tym samym do uruchomienia postępowania sądowego zmierzającego do skontrolowania tej decyzji. Okoliczność faktycznego udostępnienia informacji publicznej przed wszczęciem postępowania sądowoadministracyjnego nie eliminuje ani interesu prawnego, ani legitymacji procesowej skarżącego, ani wreszcie nie czyni bezprzedmiotowej kontroli zaskarżonej decyzji.

Pozbawiony usprawiedliwionych podstaw jest również zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a., poprzez uznanie, że zaskarżona decyzja ma charakter orzeczenia reformatoryjnego. Na charakter decyzji wskazuje tak zawarte w niej rozstrzygniecie, jak i przywołana podstawa prawna. Organ odwoławczy zastosował art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [...] odmawiającą udostępnienia informacji publicznej na wniosek skarżącego i orzekł co do istoty sprawy, tj. postanowił udzielić żądanej informacji. Nastąpiło to poprzez wskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż w okresie objętym wnioskiem o udostępnienie informacji, w Urzędzie Celnym w [...] nie było funkcjonariuszy celnych, wobec których wszczęto postępowanie dyscyplinarne i zostali zawieszeni w pełnieniu obowiązków służbowych.

Sąd I instancji trafnie zakwestionował możliwość zastosowania rozstrzygnięcia reformatoryjnego z art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. w sprawach dotyczących dostępu do informacji publicznej. W tym zakresie zasadnym jest odwołanie się do specyfiki postępowania w sprawach dotyczących udostępniania informacji publicznej. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się powszechnie, że katalog rozstrzygnięć, jakie mogą zostać podjęte w toku postępowania odwoławczego ulega odpowiedniej modyfikacji w przypadku decyzji, które wydane zostały przez organ I instancji na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. (tj. decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). W przypadku takich decyzji organ odwoławczy nie ma bowiem możliwości zmienić merytorycznie decyzji organu I instancji i w to miejsce orzec o udostępnieniu informacji publicznej, gdyż takie rozstrzygnięcie nie znajduje umocowania w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej. Udostępnienie informacji publicznej nie następuje bowiem w drodze decyzji administracyjnej, a w formie czynności materialno-technicznej. Zasadniczo, uwzględniając odwołanie od decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej (wskutek uznania, że żądana informacja podlega udostępnieniu), organ odwoławczy winien uchylić decyzję organu I instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia (art. 138 § 2 K.p.a.), gdyż tylko takie rozstrzygnięcie stworzyłoby możliwość zakończenia postępowania w drodze czynności materialno-technicznej i udostępnienia żądanej informacji (por. wyrok NSA z 28 października 2016 r., I OSK 1226/15, wyrok WSA w Gliwicach z 14 lipca 2016 r., IV SA/Gl 449/16). Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie organu, sam fakt, iż dysponował on żądaną informacją publiczną nie czynił z niego podmiotu obowiązanego do jej udostępnienia. W analizowanym przypadku obowiązek ten ciążył jedynie na adresacie wniosku o jej udostępnienie - Naczelniku Urzędu Celnego w [...]. Dyrektor Izby Celnej w [...] występował w tej sprawie wyłącznie w charakterze organu odwoławczego, który jak wskazano już wyżej, nie powinien dokonywać czynności udostępnienia informacji publicznej (por. wyrok NSA z 27 stycznia 2017 r., I OSK 2602/16). W konsekwencji należało uznać, że zarzut naruszenia art. 4 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 2 ust. 1 u.d.i.p. nie mógł zostać uwzględniony.

W okolicznościach niniejszej sprawy uprawnione było więc potraktowanie reformatoryjnego rozstrzygnięcia Dyrektora Izby Celnej w [...], w wyniku którego doszło do udostępnienia informacji publicznej w formie decyzji administracyjnej, jako przypadku wydania decyzji bez podstawy prawnej, która to okoliczność wyczerpuje przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji przewidzianą w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. (por. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska. Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz. Warszawa 2016, s. 318). Należy podkreślić, że wadliwości tej nie sanował fakt, iż wskutek wydania decyzji tej treści skarżący wszedł w posiadanie żądanej informacji. Pozyskanie informacji publicznej od innego podmiotu, niż ten do którego bezpośrednio się zwrócono, nie zwalnia adresata wniosku o udostępnienie informacji publicznej, z obowiązku jego załatwienia. W tych warunkach Sąd I instancji prawidłowo zastosował art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Tym samym nie zachodziły przesłanki do umorzenia postępowania administracyjnego przez Sąd I instancji na podstawie art. 145 § 3 P.p.s.a., co czyni zarzut naruszenia tego przepisu pozbawionym usprawiedliwionych podstaw. Dodatkowo zauważyć należy, odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 12 § 2 i art. 15 K.p.a. w zw. z art. 13 ust. 1 i art. 16 ust. 1 i 2 w zw. z art. 14 ust. 2 u.d.i.p., że organ odwoławczy nie udzielił wnioskowanej informacji w drodze czynności materialno-technicznej, lecz uczynił to w formie decyzji administracyjnej, co jest działaniem pozbawionym podstawy prawnej i dlatego też powyższy zarzut nie mógł zostać uwzględniony.

Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się również naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Zgodnie z treścią tego przepisu uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisko pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Powołany przepis określa elementy, z jakich powinno składać się uzasadnienie wyroku. Jest to przepis o charakterze formalnym. O jego naruszeniu można mówić w przypadku, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia jednego z ustawowych, wyżej wymienionych warunków. Na gruncie uchwały NSA z 15 lutego 2010 r., II FPS 9/09 (publik. ONSAiWSA 2010/3/39) przyjmuje się, że przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną tylko wtedy, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Ponadto, aby taki zarzut mógł stanowić samodzielną podstawę skargi kasacyjnej, wskazana wada uzasadnienia musi być na tyle istotna, że może to mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a samo uchybienie musi uniemożliwiać kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku (por. wyroki NSA z 28 września 2010 r., I OSK 1605/09; z13 października 2010 r., II FSK 1479/09). Oznacza to, że wyrok sądu pierwszej instancji nie będzie się poddawał takiej kontroli w przypadku braku wymaganych prawem części (np. nieprzedstawienia stanu sprawy, czy też niewskazania lub niewyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia), a także wówczas, gdy będą one co prawda obecne, niemniej jednak obejmować będą treści podane w sposób niejasny, czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego wyroku sądu (por. wyroki NSA z 15 czerwca 2010 r., II OSK 986/09; z 12 marca 2015 r., I OSK 2338/13). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymogi omawianego przepisu, zawierając wszystkie elementy w tym przepisie przewidziane. Zawiera podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz wyczerpujące wyjaśnienie przyczyn uwzględnienia skargi. Polemika z merytorycznym stanowiskiem Sądu I instancji nie może sprowadzać się do zarzutu naruszenia powołanego przepisu. Brak przekonania skarżącego kasacyjnie organu o trafności rozstrzygnięcia sprawy przez WSA w Lublinie, nie oznacza jeszcze wadliwości uzasadnienia wyroku tegoż Sądu oraz nie pozbawia Naczelnego Sądu Administracyjnego możliwości skontrolowania zaskarżonego orzeczenia. Jak już wyżej wykazano, argumentacja Sądu I instancji przytoczona w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zasługiwała na uznanie, a zarzuty kasacyjne nie podważyły prawidłowości tych rozważań.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na zasadzie art. 184 P.p.s.a., orzekła jak w sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono w oparciu o przepis art. 204 pkt 2 P.p.s.a. uwzględniając treść uchwały NSA z 19 listopada 2012 r., II FPS 4/12, zgodnie z którą art. 204 i art. 205 § 2 - 4 w związku z art. 207 § 1 P.p.s.a. wraz z właściwymi przepisami odrębnymi, do których odsyła art. 205 § 2 i 3 tej ustawy, stanowią podstawę do zasądzenia zwrotu kosztów za wniesienie sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika odpowiedzi na skargę kasacyjną. Obliczając wysokość należnych kosztów postępowania kasacyjnego NSA wziął pod uwagę omówione powyżej zasady obliczania wysokości opłaty za czynności adwokata oraz § 18 ust. 1 pkt 2 b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. ( Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.) w sprawie opłat za czynności adwokackie.