Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1018/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-03-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Sędzia WSA - Bożena Zwolenik, Sędzia NSA - Piotr Piszczek (spr.), Protokolant st. specjalista - Anna Wiśniewska, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2020 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia ... kwietnia 2019 r. nr ... w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. na rzecz S.S. kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu 04.09.2018 r. do Biura Powiatowego ARiMR w [...] wpłynął wniosek S.S.o udzielenie pomocy finansowej o charakterze de minimis w rolnictwie na refundację do 75% wydatków poniesionych przez producenta rolnego, który prowadzi gospodarstwo, w którym utrzymywane są zwierzęta gospodarskie z gatunku świnia (sus scrofa), który zadeklarował kwotę poniesionych wydatków w wysokości 29 139,63 zł wnioskując o udzielenie pomocy finansowej w wysokości 21 854,72 zł stanowiącej 75% poniesionych wydatków.

Po weryfikacji dokumentów zgromadzonych we wniosku - faktur oraz oświadczeń rolnika, kierownik Biura Powiatowego ARiMR w [...] decyzją z dnia [...].01.2010 r. wykluczył z płatności koszty poniesione na budowę ogrodzenia budynków gospodarczych wskazując, iż zgodnie z § 13e ust. 3 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobu realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz.U. poz. 187 z późn. zm.) budynek, w którym utrzymywane są świnie ma być zabezpieczony w taki sposób, aby nie było możliwości dostania się do niego zwierząt domowych. Ogrodzenie powinno mieć 1,5 m wysokości i na całej długości być związane na stałe z podłożem, jednocześnie wykonanie ogrodzenia może zostać uznane za koszt kwalifikowany o ile ogrodzenie stanowi zabezpieczenie przed dostępem zwierząt domowych wyłącznie budynków w których utrzymywane są świnie. Refundacji nie mogą podlegać koszty związane z wykonaniem ogrodzenia całego gospodarstwa, chlewni wraz z innymi budynkami znajdującymi się w bezpośrednim kontakcie z chlewnią lub wraz z miejscem przechowywania pasz, ściółki, obornika itp.

W efekcie wniesionego odwołania Dyrektor Mazowieckiego Oddziału Regionalnego w [...] decyzją z [...].02.2019 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując iż z "uzasadnienia faktycznego zaskarżonej decyzji nie wynika, jakie koszty zostały uwzględnione. Analizując faktury złożone przez Pana S.S., widoczne jest, że ubiega się o przyznanie pomocy wskazanej w § 13e ust 3 rozporządzenia Rady Ministrów pkt 1, 2, 4. Podkreślić należy, że na fakturze nr [...] widoczne są koszty pakowania i przesyłki. Zasadność uznania tego kosztu budzi wątpliwości Organu II instancji w świetle przytoczonych przepisów (...). Uzasadnienie faktyczne winno wyczerpująco informować stronę o motywach, którymi kierował się Organ I instancji załatwiając sprawę, winno odzwierciedlać tok rozumowania Organu I instancji"

W toku dalszego postępowania administracyjnego Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w [...] ustalił, iż ogrodzenie budynku chlewni w sposób funkcjonalny nie jest możliwe bez wyłączenia zainstalowanej infrastruktury, np. magazynów paszowych, silosów, zbiorników na gnojowicę itp. Tym samym w świetle § 13e ust. 3 rozporządzenia koszty takiego ogrodzenia nie mogą podlegać refundacji w ramach niniejszego programu, wobec czego decyzją z dnia [...] .03.2019 r. odmówił udzielenia pomocy w powyższym zakresie, zaś w pozostałym obszarze przyznał je w wysokości 3 104,11zł.

W motywach wskazano, że "Wysokość pomocy (...) nie może przekroczyć w 2018 r. -75% (...) wydatków na gospodarstwo". Zgodnie z ust. 3 pomoc jest udzielana w formie refundacji wydatków dla producentów rolnych będących rolnikami ryczałtowymi w rozumieniu przepisów o podatków od towarów i usług- według ceny brutto a dla pozostałych producentów rolnych – według ceny netto.

Z dołączonych do wniosku faktur wynika, iż S.S. w ramach bioasekuracji poniósł w 2018 r. koszty kwalifikowane w wysokości 4 138,82 zł netto, 4 910,97 zł brutto. We wniosku pan S.S. zadeklarował, iż nie jest rolnikiem ryczałtowym w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług zatem kwota refundacji została wyliczona w następujący sposób:

Kwota kwalifikujących się wydatków netto * 75% = 4 138,82 zł *75% = 3 104,11 zł

Zgodnie z dokonanym obliczeniem płatności, maksymalna kwota płatności przysługująca w ramach refundacji do 75% wydatków poniesionych przez producenta rolnego, który prowadzi gospodarstwo, w którym utrzymywane są zwierzęta gospodarskie z gatunku świnia (sus scrofa) wynosi 3 104,11 zł.

W efekcie wniesionego odwołania Dyrektor Mazowieckiego ORARiMR decyzją z dnia [...].04.2019 r. utrzymał w mocy zaskarżony akt administracyjny wskazując, że refundacja kosztów poniesionych przez producenta prowadzącego hodowlę świń, o której mowa w § 13e ust.3 rozporządzenia dotyczy jedynie jednego wymogu programu bioasekuracji i obejmuje jedynie zabezpieczenie samego budynku, w którym utrzymywane są świnie, przed dostępem zwierząt domowych. Organ wskazał, że film – o którym mowa w odwołaniu – dotyczy ASF. Rolnik utrzymujący świnie jest zobowiązany do przestrzegania wszystkich wymogów programu bioasekuracji oraz wykonania także zabezpieczenia gospodarstwa podwójnym ogrodzeniem czy zapewnieniem aby do budynków, w których są utrzymywane świnie nie wchodziły osoby postronne, to refundacja jest przyznawana w tym jednym przypadku, o którym mowa w punkcie 5 programu bioasekuracji, tj. w przypadku wykonania zabezpieczenia budynku, w którym są utrzymywane świnie.

Organy ARiMR nie negują prawidłowości wykonanego przez Skarżącego ogrodzenia pod kątem spełnienia wymogów bioasekuracji opisanych w punkcie 6 załącznika do rozporządzenia, natomiast w tym konkretnym przypadku refundacja na

ogrodzenie obejmujące nie tylko budynek, w którym przetrzymywane są zwierzęta, ale także inne obiekty (silosy paszowe i zbiornik na gnojowicę), na które nie może zostać przyznana.

Mając zatem na uwadze powyższe rozważania, zdaniem organu odwoławczego, brak jest możliwości refundacji kosztów poniesionych na wybudowanie ogrodzenia wokół chlewni, gdyż nie zostały spełnione warunki cytowanego rozporządzenia.

W skardze - postulując uchylenie decyzji w całości i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego – zwrócono uwagę, że decyzja została wydana z naruszeniem treści § 13 e ust. 3 pkt. 4 rozporządzenia poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że zabezpieczenie budynków przed dostępem zwierząt domowych uniemożliwia sytuacja gdy łącznie z budynkiem – gdzie są hodowane świnie - została zabezpieczona infrastruktura w postaci zbiorników na paszę i odchody zwierząt.

W ocenie Skarżącego interpretacja przepisów wykracza poza ich rozumienie wynikające z reguł wykładni językowej. Organ samodzielnie uzupełnia treść przepisu o przesłanki, które nie są w nim zawarte ani nie wynikają bezpośrednio z jego treści. Ustawodawca w żadnym razie nie wymaga bowiem, aby refundacja dotyczyła wyłącznie budynku chlewni i nie obejmowała infrastruktury mu towarzyszącej w postaci choćby silosów paszowych oraz zbiornika na gnojowicę. Odmowa przyznania refundacji może dotyczyć wyłącznie sytuacji, w których wnioskodawca poza zabezpieczeniem budynku, w którym utrzymywane są świnie, dokonał zabezpieczenia również innych budynków. Podejście organu prowadzi do wygenerowania dodatkowej przesłanki uzależniającej przyznanie refundacji od tego, aby żadne obiekty lub urządzenia nie znalazły się w obrębie ogrodzenia chlewni.

Przyjęty przez organ sposób interpretacji przepisów ustawy nie uwzględnia definicji ustawowych zawartych w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r. poz. 1202 z późn. zm.). Zgodnie z art. 3 pkt 2 ustawy przez budynek należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, który posiada fundamenty i dach. W zakresie desygnatów prawnego pojęcia budynku nie mieszczą się ani silosy zbożowe, ani zbiorniki na gnojowice, jak również butle z gazem, a zatem Skarżący wykonując ogrodzenie w prowadzonym przez siebie gospodarstwie, nie dokonał zabezpieczenia żadnego innego budynku niż ten, w którym utrzymywane są świnie, spełnione zostały przesłanki pozytywne wynikające z § 13e ust. 3 .

Zarówno silosy paszowe, zbiorniki na gnojowicę, jak i butle z gazem, które znalazły się w obrębie wykonanego ogrodzenia nie tylko są niezbędne do produkcji zwierzęcej, którą prowadzi Skarżący, ale bezpośrednio w bliskiej odległości sąsiadują z budynkiem. W praktyce trudno byłoby umieścić obiekty, o których mowa poza ogrodzeniem. Obrazuje to materiał zdjęciowy stanowiący załącznik nr 1 do skargi. Decydując o przyznaniu refundacji lub odmowie jej przyznania organ winien mieć na względzie przede wszystkim to, czy został osiągnięty cel przepisów, jakim jest w tym przypadku okoliczność dokonania prawidłowego zabezpieczenie budynku chlewni przed dostępem zwierząt domowych. Celem regulacji normatywnej jest zapobieżenie szerzenia się wirusa afrykańskiego pomoru świń.

Źródłem zakażenia mogą być bowiem również zwierzęta domowe (np. psy, koty). W doktrynie i orzecznictwie podkreśla się szczególną rangę wykładni celowościowej w prawie administracyjnym.

Organ w żadnym miejscu uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wskazał na fakt, że Skarżący nie zrealizował celów regulacji normatywnej tj. nie zabezpieczył należycie budynku, w którym utrzymywane są świnie przed dostępem zwierząt domowych, co mogłoby uzasadniać odmowę przyznania refundacji poniesionych wydatków. Obiekty, których ogrodzenie wraz z budynkiem chlewni przemawiało, zdaniem organu, za odmową przyznania pomocy przylegają bezpośrednio do budynku chlewni. O możliwości, a nawet zasadności ogrodzenia infrastruktury towarzyszącej budynkowi (w tym silosów paszowych) przekonywały materiały, które pojawiły się na portalu miesięcznika TOP AGRAR.

W opublikowanym tam artykule zatytułowanym "ASF wymusza nowe rygory" wprost wskazano, że "w obrębie ogrodzenia powinien znaleźć się magazyn pasz i słomy". Skarżący ma świadomość, że publikacje nie są w żadnym razie źródłem prawa, jednak za zasadnością przywołania ich przemawia chęć zobrazowania kontekstu w jakim zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie. Organy, aż do momentu odmowy przyznania refundacji nie informowały, że zlokalizowanie w obrębie ogrodzenia poza budynkiem chlewni obiektów należących do jej infrastruktury towarzyszącej, uniemożliwi uzyskanie refundacji poniesionych wydatków.

Argumenty przywołane w treści skargi jednoznacznie dowodzą, że dokonana przez organ interpretacja przepisu § 13e ust. 3 rozporządzenia RM jest wadliwa. Pozostaje ona bowiem w sprzeczności z przyjętymi w prawoznawstwie regułami interpretacji tekstów prawnych. Organ:

- narusza reguły wykładni językowej konstruując dodatkową, wykraczającą poza literalne brzmienie przepisu, przesłankę w postaci zakazu umieszczania w obrębie ogrodzenia obiektów i urządzeń służących do korzystania z budynku, w którym utrzymywane są świnie;

- nie uwzględnia znaczenia terminu budynek, który został zdefiniowany w przepisach Prawa budowalnego, co zaprzecza regułom wykładni systemowej przepisów;

- nie bierze po uwagę celów regulacji pomocowej w postaci refundacji wydatków poniesionych przez producenta rolnego, który prowadzi gospodarstwo, w którym utrzymywane są zwierzęta gospodarskie z gatunku świnia, jakimi są powstrzymanie rozprzestrzeniania się choroby ASF. Cel ten został przez Skarżącego osiągnięty.

Strona pragnie podkreślić również, że właściwe miejscowo dla sąsiednich powiatów (np. powiatu [...]) organy Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wydawały pozytywne dla wnioskodawców decyzje na podstawie § 13e ust. 3 rozporządzenia również wówczas, gdy w obrębie ogrodzenia znajdowały się podobne jak u Skarżącego obiekty zlokalizowane w sąsiedztwie chlewni. Praktyka orzecznicza organów nie jest zatem jednolita, zaś sytuacja w której w okolicznościach tego samego stanu faktycznego i prawnego w zależność od właściwości miejscowej organów zapadają odmienne rozstrzygnięcia narusza standardy orzecznicze oraz reguły działalności organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym.

W odpowiedzi na skargę – żądając jej oddalenia – podniesiono argumenty zbieżne z wydaniem w sprawie rozstrzygnięciem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

I Zgodnie z treścią art. 175 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997r., Nr 78, poz. 483 ze zm.) sądy administracyjne - podobnie jak powszechne, wojskowe i Sąd Najwyższy - zostały powołane do sprawowania wymiaru sprawiedliwości. Z art. 184 tego aktu normatywnego wynika, że sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności publicznej obowiązującej również orzekanie o zgodności z ustawami uchwał organów samorządu terytorialnego i aktów normatywnych terenowych organów administracji rządowej.

Różnica pomiędzy sprawowaniem kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, a załatwieniem sprawy wynikającej z działalności administracji publicznej przez sądy powszechne jest dość oczywista. Te ostatnie bowiem przejmują sprawę wynikającą z działalności administracji publicznej do dalszego jej załatwienia; w przypadku zaś sądów administracyjnych - co do zasady - sprawa, której przedmiot jest związany z działalnością organów administracji publicznej, nie przestaje być sprawą, której załatwienie należy cały czas do kontrolowanego przez Sąd organu. Sąd administracyjny bowiem dokonuje - w ramach sprawowanych funkcji orzeczniczych - kontroli (oceny) tej działalności. Sąd ten na skutek zaskarżenia aktu (decyzji, postanowienia) lub czynności, a także bezczynności organu administracji publicznej nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia; ma jedynie skontrolować i ocenić działalność (a niekiedy bezczynność) tego organu. Nie może zatem - co do zasady - zastępować organu administracji publicznej i merytorycznie rozstrzygać sprawy.

II. Określając zakres kognicji zauważyć należy, że sądy administracyjne, w tym wojewódzki, sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - patrz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm). Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 3 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.) p.p.s.a., w którym wskazano, iż owe sądy stosują środki określone w ustawie.

Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią - bez wątpienia - sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. Nie ulega wątpliwości, że podstawowym celem tejże kontroli jest eliminowanie z porządku prawnego aktów (zwłaszcza decyzji i postanowień), a także czynności organów administracji publicznej niezgodnych z prawem i dążenie do przywrócenia stanu, który nie będzie z nim pozostawał w sprzeczności. Ta funkcja kontroli sądowej jest istotna zarówno z punktu widzenia podmiotu skarżącego, jak i całego aparatu administracyjnego państwa, który winien być zainteresowany w eliminowaniu z obrotu prawnego niezgodnych z prawem aktów i czynności swoich funkcjonariuszy.

Prawidłowość podejmowanych działań, a tym samym legalność działania organów administracyjnych - w pierwszym rzędzie weryfikowana poprzez pryzmat podstawowych'" zasad postępowania administracyjnego - stanowi bowiem istotny element efektywności i ważną przesłankę istnienia społecznej akceptacji działania aparaty administracji rządowej, jak też samorządowej, przenoszony jest na ocenę funkcjonowania całego państwa (vide P. Piszczek: Zasady ogólne Kodeksu postępowania administracyjnego w świetle orzecznictwa NSA, Episteme 2008, nr 79, s. 21-54).

III. W powyższym kontekście - stosownie do treści art. 145 § 1 p.p.s.a.. - należy zwrócić uwagę, iż nie każdy akt administracyjny, który dotknięty jest wadliwością automatycznie zostanie usunięty z obrotu prawnego. Ustawodawca bowiem przyjął, iż Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie (w całości lub w części) może tak orzec, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy;

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, niezależnie od tego, czy uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy;

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd stwierdza nieważność aktu administracyjnego (w całości lub w części), jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeksu postępowania administracyjnego - Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm. (dalej k.p.a.) lub w innych przepisach (np. w art. 247 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa - Dz.U. z 2017 r. poz. 201 ze zm. - dalej O.p.). Orzeka także wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych ustawach.

Reasumując należy stwierdzić, iż uchylenie aktu administracyjnego z racji naruszenia prawa nie powoduje uchylenia aktu administracyjnego, gdy wystąpi w postaci rażącej, albowiem wówczas stwierdza się nieważność decyzji lub postanowienia. Wreszcie "inne naruszenie przepisów postępowania" skutkuje uchyleniem aktu administracyjnego, o ile uchylenie to mogło mieć (a więc wcale nie musiało mieć) wpływ na wynik sprawy.

Za usprawniające tok postępowania administracyjnego należy uznać rozwiązanie przyjęte przez ustawodawcę w art. 145 § 3 p.p.s.a. polegające na tym, że w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2 tego przepisu, Sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza to postępowanie.

IV. Kolejną - istotną zmianą - służącą usprawnieniu postępowania administracyjnego jest przyznanie sądom administracyjnym uprawnienia do merytorycznego orzekania (art. 145a p.p.s.a.), które stanowi odstępstwo od funkcjonującego równolegle modelu kasacyjnego. Celem zmian jest przyznanie sądowi - w zakresie objętym art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz pkt 2 p.p.s.a. - uprawnienia zobowiązania organu w kwestii wydania decyzji lub postanowienia o wskazanym rozstrzygnięciu w określonym przez Sąd terminie. O ile okoliczności sprawy będą uzasadniały wydanie stosownego rozstrzygnięcia, Sąd nie tylko może uchylić zaskarżony akt administracyjny, ale wskazać - w wiążący sposób - tryb załatwienia sprawy, albo jej rozstrzygnięcie. Regulacja ta przyznaje więc Sądowi prawo do merytorycznego rozstrzygnięcia, które jest jednak wyłączone, gdy przepisy pozostawiają to uznaniu organu.

V. Istotnym - z punktu widzenia zakresu przedmiotowego kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne I instancji - jest art. 134 p.p.s.a. Z przepisu tego wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną; wprowadzony został jednak wyjątek od tej zasady dotyczący skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego. Przeprowadzona zmiana wynika z brzmienia dodanego art. 57a p.p.s.a., który wprost stanowi o związaniu sądu administracyjnego granicami skargi oraz powołaną podstawą prawną w tego rodzaju sprawach.

VI. W świetle zarzutów podniesionych w skardze należy podkreślić, że prawo materialne ( w przypadku niniejszej sprawy jest to treść § 13 e ust. 3 rozporządzenia) można stosować w następstwie prawidłowo ustalonego stanu faktycznego. Ten zaś wymaga istotnego uszczegółowienia, także w świetle dokumentacji zawartej w aktach administracyjnych i materiału dowodowego załączonego do skargi.

VII. Aby rozważać wszystkie wątpliwości, mając na względzie postulaty wynikające z wykładni teleologicznej, trzeba uznać za zasadne twierdzenie podniesione w skardze, że ogrodzenie nie powinno dotyczyć chlewni ale także towarzyszącej infrastruktury. Tak np. bezsensowne jest pozostawienie poza ogrodzeniem silosów na paszę (z umożliwieniem dostępu do nich zwierząt domowych), które następnie podaje się – jako paszę – świniom, które chronione są ogrodzeniem. Przyjęta przez Organ wykładnia przepisów prawa materialnego – chociażby na tym przykładzie – pozostaje w sprzeczności z doświadczeniem życiowym i wspomnianą wyżej wykładnią. Jeżeli zatem przyjąć, że zwierzęta domowe mogą zainfekować świnie, to także mogą to uczynić pośrednio mając dostęp do silosów znajdujących się poza ogrodzeniem, zwłaszcza przyłączy silosów do paszowozów.

VIII. To samo dotyczy zbiornika na gnojowicę, który jest urządzeniem podziemnym, szczelnie zamkniętym, nie wypływającym na przebieg płotu. Tak więc ogrodzenie trafnie obejmuje infrastrukturę, co nie oznacza jednak, że spełnia swoją funkcję, a kwestia ta wymaga przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego w obszarze jego funkcjonalności. Ku temu skłania fotokopia zał. do odwołania z dn. 01.02.2019 r., którą nie poddaje się żadnej ocenie. Nie obrazuje ani stanu infrastruktury ani płotu.

Dopiero precyzyjne ustalenie stanu faktycznego możliwe jest na podstawie fotografii dołączonych do skargi.

IX. Jest rzeczą oczywistą, że Organ ustala stan faktyczny, a Sąd ocenia czy uczyniono to prawidłowo. W tym kontekście rozważyć należy, czy ogrodzenie spełnia swoją podstawową funkcje, kiedy końcówki przyłączy silosów wystają poza obręb płotu, co umożliwia zwierzętom domowym nieskrępowany dostęp. Mogą one- np. moczem – zanieczyścić owe przyłącza przez które przesyłana jest (z samochodów tzw. paszowozów) pasza do silosów, a następnie podawana świniom. Inna byłaby sytuacja, gdyby wloty do silosów były usytuowane wewnątrz ogrodzenia, a dostęp do nich byłby możliwy poprzez znajdujące się w płocie drzwiczki.

X. Kolejny problem – co wynika z fotografii załączonej do skargi – jest to, czy gęstość prętów pionowych uniemożliwia kotom i psom przeniknięcie ogrodzenia. Ponieważ ocena taka – na podstawie dołączonej do skargi fotografii - nie jest możliwa, konieczne jest dokonanie oględzin płotu, a być może – na miejscu – przeprowadzenie eksperymentu na okoliczność możliwości przeniknięcia kota, czy psa przez ogrodzenie. Z urzędu Sądowi wiadomo, iż zarówno kot domowy (felis catus), jak też pies domowy (catus lupus familiaris) są wyjątkowo "elastycznymi" zwierzętami i powstrzymuje je skutecznie ogrodzenie wykonane z siatki.

XI. Wyjaśnienie powyższych okoliczności w uzupełniającym postępowaniu wyjaśniającym umożliwi Organowi ocenę odwołania i podjęcie właściwej decyzji.

XII. Mając na uwadze treść art. 145 § 1 pkt. 1a i 1c w zw. z art. 200 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.