Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 827/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-08-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 3 sierpnia 2012 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Gliniecki (spr.) Sędziowie: sędzia del. WSA Grzegorz Czerwiński sędzia NSA Paweł Miładowski Protokolant Anna Połoczańska po rozpoznaniu w dniu 3 sierpnia 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 9 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/Sz 843/10 w sprawie ze skargi D. K. i M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 9 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/Sz 843/10, oddalił skargę D. K. i M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

Jak wynika z akt sprawy, M. K. wystąpił do Prezydenta Miasta Kołobrzeg z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta Kołobrzeg z [...] czerwca 1995 r. nr [...] ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie domu mieszkalnego dwurodzinnego na dz. nr [...] i [...] przy ul. [...] w K., wskazując na rażące naruszenie prawa i naruszenie jego interesu prawnego przez dopuszczenie do realizacji budynku na działce nr [...] i [...] w odległości 2,5 m od granicy jego nieruchomości. Wniosek ten został przekazany Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w Koszalinie postanowieniem Prezydenta Miasta Kołobrzeg z [...] sierpnia 2009 r.

Po rozpatrzeniu wniosku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie decyzją z [...] października 2009 r. znak [...], na podstawie art. 158 § 1 k.p.a. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Kołobrzeg z [...] czerwca 1995 r., wskazując w jej uzasadnieniu, że rozstrzygający dla oceny, czy zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa, jest stan prawa z dnia wydania decyzji. Kolegium podniosło, że przedmiotowa decyzja z [...] czerwca 1995 r. została podjęta na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Kołobrzeg uchwalonego uchwałą nr IX/46/89 MRN w Kołobrzegu z 17 listopada 1989 r. (Dz. Urz. Woj. Koszalińskiego Nr 23, poz. 209 z dnia 20.12.1989 r.). Jak wynika z planu przedmiotowe działki znajdują się w podjednostce D1 i jest to teren o funkcji mieszkaniowej, usług podstawowych i ogólnomiejskich. Z analizy obowiązującego w 1995 r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że plan ten nie zawiera wiążących ustaleń co do sytuowania obiektów względem granic działek, co oznacza, że dopuszczalność usytuowania obiektów przy granicy działek powinna być ustalana według przepisów prawa budowlanego. Decyzja, o której mowa w art. 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89, poz. 415) – dalej u.z.p., ma charakter promesy uprawniającej do uzyskania pozwolenia na budowę na warunkach w niej określonych. W tej sytuacji istotne jest ustalenie czy i jakie mogą być w tej decyzji określone warunki w zakresie ochrony interesów osób trzecich, w sytuacji kiedy kwestia ta nie jest uregulowana w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Chodzi o to, czy w takim stanie prawnym organ może w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przesądzić wiążąco o budowie obiektu w takiej, a nie innej odległości od granicy działki sąsiedniej.

Zdaniem Kolegium nie można było odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli planowana inwestycja nie była sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W razie gdy inwestor zamierza usytuować planowany obiekt budowlany w określonej odległości od działki sąsiedniej, a ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego takiego zakazu nie zawierają, organ wydający decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie może odmówić uwzględnienia wniosku, nawet w sytuacji gdy właściciele działek sąsiednich nie wyrazili zgody na taką zabudowę. Konkretyzacja wyrażonej w art. 3 pkt 2 u.z.p. zasady ochrony interesów osób trzecich zawarta jest w art. 5 ust. 2 prawa budowlanego. W związku z tym to organ budowlany w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, uwzględniając postanowienia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, powinien ocenić dopuszczalność realizacji budynku w określonej odległości od działek sąsiednich. Prawo budowlane nie zawiera zakazu budowy obiektów przy granicy z działkami sąsiednimi a przepisy rozporządzenia wykonawczego Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1995 r. Nr 10, poz. 46) w § 12 ust. 6 dopuszczały realizację obiektów przy granicy, po uzyskaniu pisemnej zgody właścicieli działki sąsiedniej. Udokumentowanie takiej zgody powinno nastąpić na etapie ubiegania się o pozwolenie na budowę.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, w wyniku wniosku M. K., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie decyzją z [...] listopada 2009 r. uchyliło powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z [...] października 2009 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Kołobrzeg z [...] czerwca 1995 r. dotyczącej ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oraz umorzyło postępowanie przed SKO w Koszalinie, wskazując, iż przewidziany przepisami k.p.a. tryb weryfikacji decyzji ostatecznych może dotyczyć wyłącznie takiej decyzji, która pozostaje w obrocie prawnym. Aby doszło do merytorycznej weryfikacji decyzji pierwotnej musi ona istnieć w obrocie prawnym w dniu, w którym decyzja weryfikująca nabędzie przymiotu ostateczności. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu, wydawana na podstawie u.z.p., w odróżnieniu od decyzji ustalającej warunki zabudowy w obecnym stanie prawnym, była decyzją terminową, co wprost wynikało z art. 42 ust. 1 pkt 7 u.z.p. Decyzja Prezydenta Miasta Kołobrzeg z [...] czerwca 1995 r. dotycząca ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu – wydana na podstawie ww. ustawy – dla wnioskowanego przez M. i T. W. zamierzenia inwestycyjnego była decyzją terminową i straciła ważność z dniem [...] grudnia 1995 r. Wobec utraty mocy przez decyzję ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, postępowanie w sprawie stwierdzenia jej nieważności traci swój przedmiot. Zdaniem Kolegium postępowanie należało umorzyć, gdyż decyzja będąca przedmiotem postępowania odwoławczego lub prowadzonego w trybie nadzoru została wyeliminowana z obrotu prawnego.

Skargę na powyższą decyzję SKO w Koszalinie z [...] listopada 2009 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wniósł M. Ki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 24 marca 2010 r. sygn. akt II SA/Sz 68/10 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z [...] listopada 2009 r. wskazując, że nie jest trafne stanowisko Kolegium, iż decyzja Prezydenta Miasta Kołobrzeg z [...] czerwca 1995 r., w oparciu o którą wydano pozwolenie na budowę i zrealizowano inwestycję, przez to że była decyzją terminową utraciła swą moc, a więc i ważność, zatem postępowanie o stwierdzenie jej nieważności stało się bezprzedmiotowe. Stanowisko takie byłoby prawidłowe jedynie w przypadku gdyby powyższa decyzja nie została "skonsumowana", tj. nie wydano na jej podstawie innej decyzji administracyjnej, która wywołała określone trwałe skutki prawne. Zdaniem Sądu sformułowanie "okres ważności decyzji" zawarte w art. 42 ust. 1 pkt 7 u.z.p. wyraźnie wskazuje, że chodzi tu o określenie czasu, w którym decyzja ma moc obowiązującą w zakresie, dla którego została wydana, tj. dla uzyskania pozwolenia na budowę. Strona może być zainteresowana w nadzwyczajnym trybie weryfikacji decyzji o warunkach zabudowy, mimo upływu jej ważności i powinna mieć taką możliwość w sytuacji, gdy okoliczności, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. mogły mieć wpływ na wydanie oraz treść decyzji o pozwoleniu na budowę, które wywołało trwałe skutki prawne.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy SKO w Koszalinie decyzją z [...] sierpnia 2010 r. nr [...], na podstawie art. 127 § 3 k.p.a. oraz art. 138 § 1 k.p.a. utrzymało w mocy własną decyzję z [...] października 2009 r. podnosząc, że w postępowaniu nadzwyczajnym o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej, decyzja ta jest oceniana według przepisów prawa materialnego obowiązującego w dacie wydania decyzji będącej przedmiotem postępowania w sprawie o stwierdzenie jej nieważności. W rozpoznawanej sprawie są to przepisy obowiązującej w dniu [...] czerwca 1995 r. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89, poz. 415 ze zm.). Zgodnie z art. 40 tej ustawy ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu następowało w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu na podstawie przepisów szczególnych. W miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego w zakresie sytuowania obiektów budowlanych przy granicy działek stosowano następujące rozwiązania: zakaz realizacji na granicach działek wszelkich obiektów lub tylko niektórych o określonej funkcji i parametrach, nakaz realizacji obiektów w zabudowie zwartej, brak ustaleń regulujących sposób zabudowy względem granic.

Zdaniem Kolegium decyzja z [...] czerwca 1995 r. podjęta została na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Kołobrzegu. Plan ten nie zawierał wiążących ustaleń co do sytuowania obiektów względem granic działek, zatem organ nie mógł z tego powodu odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, a zaproponowane usytuowanie planowanej inwestycji nie naruszało obowiązujących przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Dlatego też zarzuty M. K. dotyczące odległości usytuowania obiektu od granicy działki są bezprzedmiotowe na gruncie postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na powyższą decyzję SKO w Koszalinie z [...] sierpnia 2010 r. wnieśli D. K. i M. Ki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 9 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/Sz 843/10, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że decyzja Prezydenta Kołobrzegu z [...] czerwca 1995 r., została wydana na podstawie art. 40 ust. 1 i 3 oraz art. 42 u.z.p., a także zapisów miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta Kołobrzegu zatwierdzonego uchwałą MRN w Kołobrzegu nr IX/46/89 r. z 17 listopada 1989 r. (Dz. Urz. Woj. Koszalińskiego Nr 23, poz. 209). Ustalając warunki zabudowy i zagospodarowania terenu organ stwierdził, że decyzja jest ważna do dnia 30 grudnia 1995 r., a jej integralną częścią są dwa załączniki: opisowy nr 1 oraz graficzny nr 2. Załącznik opisowy nr 1, stanowi, że organ akceptuje architekturę budynku przedstawioną w koncepcji rozbudowy (załącznik graficzny nr 2), poza tym projekt budowlany musi spełniać wymogi "Rozporządzenia MGPiB z dnia 14 grudnia 1995 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie" (Dz. U. z 1995 r. Nr 10, poz. 46) jak również "Zarządzenia MGPiB z dnia 30 grudnia 1994 r. w prawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego" (M. P. z 1995 r. Nr 2, poz. 30). Nadto w załączniku organ wskazał, że w celu uzyskania pozwolenia na budowę inwestor winien złożyć dwa egzemplarze projektu wraz z kompletem uzgodnień.

Zdaniem Sądu w aktach administracyjnych sprawy znajdują się oprócz odpisu wskazanej wyżej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, także załącznik opisowy nr 1, kopia mapy sytuacyjnej w skali 1:500 (z adnotacją "koncepcja") wskazującej na usytuowanie obiektów planowanej inwestycji (z podaniem odległości) i obiektów na działkach sąsiednich oraz rysunki elewacji projektowanego budynku, również z adnotacją "koncepcja". Pozwala to przyjąć, że jest to załącznik do decyzji określony jako graficzny. Treść decyzji oraz załączników wskazuje, że organ przyjął możliwość budowy planowanego obiektu przez inwestora, ale z zachowaniem wymogów przewidzianych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz przepisach wykonawczych do prawa budowlanego. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie zawierał uregulowań dotyczących odległości między budynkami. Należy natomiast podkreślić, że w myśl § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie budynku na działce budowlanej powinno być dostosowane do linii i gabarytów zabudowy, określonych w planie miejscowym lub w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu zapewniać zachowanie odległości między budynkami i urządzeniami terenowymi oraz odległości budynku i urządzeń terenowych od granic działki i od zabudowy na działkach sąsiednich, określonych w rozporządzeniu, a także w przepisach odrębnych i szczególnych, w tym sanitarnych i o ochronie przeciwpożarowej.

Dlatego też zdaniem Sądu, dopuszczalne było sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej bądź w odległości mniejszej od określonej w ust. 4, lecz nie mniejszej niż 1,5 m od tej granicy, jeżeli w projekcie zabudowy i zagospodarowania terenu (działki budowlanej) zostanie wykazana możliwość zachowania określonych w rozporządzeniu odległości między projektowaną zabudową, a istniejącymi lub zaprojektowanymi elementami zagospodarowania działki sąsiedniej i uzyskana pisemna zgoda jej właściciela (§ 12 ust. 6 rozporządzenia). Treść decyzji z 14 czerwca 1995 r. Prezydenta Miasta Kołobrzeg ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, nie zawiera zatem takich uregulowań, które naruszały obowiązujące ówcześnie prawo. Poza tym w piśmie organu z 23 czerwca 1995 r. skierowanego do inwestorów, przypomniano, że mają oni obowiązek, przed przystąpieniem do opracowania projektu budowlanego, uzyskania zgody sąsiadów na budowę przy granicy. Jeżeli zatem inwestorzy nie uzyskali takiej zgody, a realizowali inwestycję, z naruszeniem prawa jest to podstawą do podjęcia innych działań, o których stanowi prawo budowlane, lecz nie daje podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, której istotą jest wskazanie, czy dana inwestycja może być realizowana na określonym terenie.

M. K. wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku WSA w Szczecinie z 9 grudnia 2010 r. zaskarżając go w całości i zarzucając naruszenie:

1) § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez posadowienie budynku mieszkalnego, ścianą z otworami, w odległości 2,5 m od granicy z nieruchomością D. i M. K.;

2) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 lit. a/ pkt 2 w zw. z art. 8, 9 i 11 k.p.a. oraz art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż decyzja Prezydenta Kołobrzegu z [...] czerwca 1995 r. ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wydana została jako decyzja niemająca przymiotu decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa w sytuacji, kiedy pochodne decyzje (pozwolenie na budowę) i ich skutki są rażące dla wnoszącego skargę kasacyjną.

Autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania.

W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Przedmiotem postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie było postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Kołobrzeg z 14 czerwca 1995 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wydanej na podstawie art. 40 ust. 1 i 3 oraz art. 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest postępowaniem nadzwyczajnym i polega na kontroli kwestionowanej decyzji w oparciu o przepisy obowiązujące w dacie jej wydania. W ocenie organów prowadzących postępowanie w niniejszej sprawie oraz Sądu pierwszej instancji kontrolującego wydane decyzje, ww. decyzja z [...] czerwca 1995 r. nie jest dotknięta żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., a w szczególności nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, jak twierdzi M. K. Z oceną tą należy się zgodzić, gdyż kwestionowana decyzja z [...] czerwca 1995 r. nie narusza żadnego z przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r., ani też ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Kołobrzegu obowiązującego w dacie jej wydania, czego również nie zarzuca się w skardze kasacyjnej.

Usytuowania budynku mieszkalnego M. i T. W. w odległości 2,5 m od granicy z nieruchomością D. i M. K., jak to podnosi się w zarzucie nr 1 skargi kasacyjnej, nie można wiązać z postanowieniami kwestionowanej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz załącznikami do niej, ponieważ usytuowanie obiektu w terenie ma miejsce w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, jeżeli nie reguluje tych kwestii obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Jak ustalono w tym przypadku obowiązujący plan nie regulował tych kwestii.

Żaden z przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r., na podstawie których została wydana kwestionowana decyzja z [...] czerwca 1995 r., nie przewidywał również aby organ wydający decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ustalał miejsce usytuowania obiektu budowlanego na działce.

Fakt określenia odległości obiektu od granicy na załączniku graficznym nr 2 do decyzji z [...] czerwca 1995 r., nie można kwalifikować jako wydania tej decyzji z rażącym naruszeniem prawa, bowiem w załączniku opisowym nr 1 wyraźnie określono warunki, jakie powinien spełniać projekt budowlany odwołując się do obowiązującego wówczas rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 10, poz. 46 ze zm.). Chociażby już to świadczy o tym, że kwestia usytuowania obiektu budowlanego na działce budowlanej, a więc odległości od granic działki i odległości od innych obiektów, należą do organów wydających pozwolenie na budowę.

Zgodnie z art. 47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym "warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, ustalone w decyzji, wiążą organ wydający pozwolenie na budowę", nie jest to jednak związanie absolutne pozbawiające organ wydający pozwolenie na budowę własnych kompetencji i zdejmujący z niego odpowiedzialność za prawidłową ich realizację.

Przepis art. 47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym pozostaje w ścisłym związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b/ Prawa budowlanego (w brzmieniu obowiązującym w 1995 r.), nakazującym organowi wydającemu pozwolenie na budowę, niezależnie od kontroli zgodności przedstawionego projektu budowlanego z ustalonymi decyzją warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu, dokonać oceny zgodności tego projektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz z innymi przepisami (art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a/ i c/ Prawa budowlanego).

Należy zgodzić się więc z poglądem, że organ może odmówić wydania pozwolenia na budowę, pomimo związania go wynikającego z art. 47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, jeżeli ujawni, że ustalone warunki są sprzeczne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub obowiązującymi przepisami (R. Hauser, E. Mzyk, Z. Niewiadomski, M. Rzążewska, Ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym z komentarzem i przepisami wykonawczymi, Warszawa 1995, s. 124-125).

W związku z powyższym zarzut naruszenia § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia MGPiB z dnia 14 grudnia 1994 r., zamieszczony w pkt 1 skargi kasacyjnej, został całkowicie błędnie postawiony, gdyż powyższe rozporządzenie jest (było) aktem wykonawczym do ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, nie miało więc i nie mogło mieć zastosowania przy wydawaniu decyzji Prezydenta Miasta Kołobrzeg z [...] czerwca 1995 r., chociaż w załączniku opisowym nr 1 do decyzji organ powołuje się na ten akt.

Jak powiedziano wcześniej i wyjaśniono dlaczego, nie można w niniejszej sprawie obciążać odpowiedzialnością za usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki nr [...]organu wydającego decyzję z [...] czerwca 1995 r., ani twierdzić, że decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

Niezależnie od wątpliwości jakie może budzić w ocenie skarżącego załącznik graficzny nr 2 do ww. decyzji, to szczególne warunki jakie powinien wziąć pod uwagę organ wydający pozwolenie na budowę zostały określone w załączniku opisowym nr 1 do tej decyzji. Ustalenia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu należy interpretować łącznie z załącznikami do niej oraz ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi przepisami zgodnie z brzmieniem art. 35 Prawa budowlanego.

W związku z powyższym również zarzut naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/, pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 8, 9, 11 k.p.a. oraz art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., zamieszczony w pkt 2 skargi kasacyjnej, jest nieuzasadniony, gdyż kwestionowana decyzja z [...] czerwca 1995 r. nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, jak prawidłowo ocenił Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku.

Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.