Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SAB/Ol 177/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2015-04-22 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Sądu
Treść wyniku: Uchylono postanowienie Sądu
Powołane przepisy: article: art. 195 par. 2, art. 201 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Osipuk po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia P.B. na pkt II postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lutego 2015 r. sygn. akt II SAB/Ol 177/14 w sprawie ze skargi P.B. na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w O. w udzieleniu informacji publicznej postanawia uchylić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 19 lutego 2015 roku w punkcie II. i zasądzić od Prezesa Sądu Okręgowego w O. na rzecz skarżącego kwotę 714 zł (słownie: siedemset czternaście złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

P.B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w O. w udzieleniu informacji publicznej.

Postanowieniem z dnia 7 marca 2013 r., sygn. akt II SAB/Ol 7/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie umorzył postępowanie sądowe i stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszenie prawa.

Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej P.B. z dnia 29 kwietnia 2013 r., Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 18 czerwca 2013 r., sygn. I OSK 1221/13, uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę tut. Sądowi do ponownego rozpoznania.

Wyrokiem z dnia 22 października 2013 r., sygn. akt SAB/Ol 85/13, tut. Sąd stwierdził w pkt. 1, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszenie prawa, w pkt. 2 orzekł o niewymierzaniu organowi grzywny i umorzył postępowanie sądowe w pozostałym zakresie w pkt. 3.

Skarżący zaskarżył powyższy wyrok w pkt. 3. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej

Naczelny Sąd Administracyjny w pkt. I wyroku z dnia 3 października 2014 r., sygn. I OSK 65/14, uchylił zaskarżony wyrok w punkcie 3. i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, w pkt. II wyroku zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 380 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Postanowieniem z dnia 19 lutego 2015 r., sygn. akt II SAB/Ol 177/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w punkcie I. umorzył postępowanie sądowe w zakresie bezczynności, a w punkcie II. zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 357 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Skarżący wniósł zażalenie na rozstrzygnięcie zawarte w pkt. II tego postanowienia, podnosząc zarzut naruszenia art. 201 § 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik skarżącego podniosła, że zasądzone koszty zostały wyliczone niewłaściwe, gdyż Sąd nie uwzględnił kosztów wpisu od skargi kasacyjnej w sprawie o sygn. akt I OSK 1221/13 i kosztów zastępstwa procesowego realizowanego przez radcę prawnego, związanych ze sporządzeniem i wniesieniem skutecznej skargi kasacyjnej w tej sprawie, które były niezbędne do celowego dochodzenia praw przez skarżącego. Pełnomocnik wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi pierwszej instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 195 § 2 zd. pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 z późn. zm.) dalej jako: "p.p.s.a.", jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo.

Uchylenie zaskarżonego postanowienia przez sąd pierwszej instancji jest możliwe tylko wtedy, gdy zażalenie jest oczywiście uzasadnione. W ocenie Sądu, wniesione zażalenie ma taki charakter. W niniejszej sprawie Sąd, zasądzając w punkcie II. postanowienia z dnia 19 lutego 2015 r. od organu na rzecz skarżącego kwotę 357 zł tytułem zwrotu kosztów sądowych, nie uwzględnił kwot wpisu sądowego od skargi kasacyjnej z dnia 29 kwietnia 2013 r. oraz kosztów zastępstwa procesowego związanego z wniesieniem tej skargi kasacyjnej.

Stosownie zaś do art. 200 p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyn określonych w art. 54 § 3 p.p.s.a. (art. 201 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 205 § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez radcę prawnego lub adwokata zalicza się jego wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.

Sąd zaliczył do kosztów postępowania, których zwrot zasądzono na rzecz skarżącego od organu, koszt wynagrodzenia radcy prawnego, który sporządził skargę kasacyjną z dnia 29 kwietnia 2013 r. i opłaty skarbowej uiszczonej za złożenie dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa w łącznej kwocie 137 zł, wpis od skargi (100 zł) i wpis od skargi kasacyjnej (100 zł) oraz koszt wynagrodzenia adwokata, który reprezentował skarżącego przed Sądem pierwszej instancji, a także sporządził

i wniósł przedmiotowe zażalenie i koszt opłaty skarbowej uiszczonej za złożenie dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa, w łącznej kwocie 377 zł.

Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 195 § 2 i art. 201 § 1 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.