Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 579/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 59 ust. 1 , art. 61 ust. 1 , art. 60 ust. 1 , art. 53 ust. 4 pkt 6 art. 53 ust. 5
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie: NSA Anna Szkodzińska WSA Agnieszka Nawara- Dubiel (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2015 r. sprawy ze skargi J.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia 1 kwietnia 2015 r., znak [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy skargę oddala.


UZASADNIENIE

Decyzją 30 stycznia 2015 r. znak: [...] Prezydent Miasta T. ustalił warunki zabudowy dla A.G. i R.G. dla zamierzenia inwestycyjnego obejmującego budowę budynku usługowo - handlowego (usługi biurowe) zlokalizowanego na terenie obejmującym działki nr [...] ,[...] ,[...] obr. [...] przy ul. [...] w T. w granicy z działką nr [...] obr. [...].

Odwołanie od tej decyzji wniósł J.C. wskazując, że inwestycja nie uwzględnia wpływu znajdującego się w pobliżu rowu melioracyjnego. Składający odwołanie obawia się, że na skutek realizacji inwestycji zostanie zablokowana możliwość odprowadzenia wód opadowych oraz gruntowych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. decyzją z dnia 1 kwietnia 2015 r., Sygn. akt: [...] Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r. poz. 267), art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r. poz. 199), oraz art. 2 i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 z poz. zm.) i § 1 pkt 6 lit c rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003r. w sprawie obszarów właściwości samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. z 2003r. Nr 198, poz. 1925 ) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał na treść przepisów art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r. poz. 199) - zwanej dalej ustawą, art. 61 ust. 1 ustawy, oraz na szczegółowy tryb ustalania warunków zabudowy w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określony w wydanym na podstawie art. 61 ust. 6 ustawy, rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164 poz. 1588).

Dalej organ wskazał, że w sporządzonej w sprawie analizie ustalone zostały następujące okoliczności:

1. Sposób użytkowania obiektów i zagospodarowanie terenu

Zabudowa nieruchomości sąsiednich dostępnych z tej samej drogi publicznej pozwala na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu.

Funkcja: W analizowanym terenie występują budynki mieszkalne jednorodzinne, budynek mieszkalny wielorodzinny i budynki usługowe (myjnie samochodowe, handlowy i oświatowy).

2. Analiza cech zabudowy: gabaryty, forma architektoniczna

Zabudowa w tej części miasta jest prawie taka sama. W obszarze analizowanym jest zlokalizowana niewielka ilość budynków mieszkalnych jednorodzinnych i usługowych. Budynki mieszkalne jednorodzinne to obiekty o jednej lub dwóch kondygnacjach, prostych bryłach, kryte dachami dwuspadowymi lub płaskimi. Poza tym w obszarze analizowanym zlokalizowane są budynki usługowe jedno i dwukondygnacyjne kryte dachami dwuspadowymi i płaskimi, o prostych bryłach.

a) Linia zabudowy: Obszar analizowany obejmuje fragment zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, usługowej i wielorodzinnej zlokalizowanej po dwóch stronach ulicy [...] oraz przy ul. [...] i [...] . Wnioskowane działki położone są pomiędzy ul. [...] i [...] Front działki jest od strony ul. [...] Sąsiednie działki położone po tej stronie ulicy są zabudowane budynkami usytuowanymi w różnych odległościach od pasa drogowego. Linia zabudowy na analizowanym fragmencie przebiega tworząc uskok. Tak więc linię zabudowy wyznaczono jako kontynuację linii zabudowy budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego czyli w odległości ok. 9,0 m zgodnie z załącznikiem graficznym.

b) wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki:

W analizowanym obszarze wskaźniki zabudowy dla poszczególnych działek są zróżnicowane i zawierają się w przedziale od 13 do 38 %. Średnik wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki wynosi 20,8 %.

W analizowanym obszarze na trzynaście działek trzy zabudowane są budynkami o funkcji usługowej. Wskaźniki zabudowy dla tych działek wynoszą: dz. nr [...] - 23 %, dz. nr 30 -%, dz. nr [...] - 27 %. Średni wskaźnik powierzchni zabudowy działek usługowych wynosi 28,7 %. Dokonując analizy stwierdzono, że zasadnym w tym przypadku jest skorzystanie z wyznaczenia innego wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy niż średni. Uznano, że skoro wniosek dotyczy ustalenia warunków zabudowy dla obiektu usługowego zasadnym jest odniesienie parametrów do zabudowy usługowej. Przyjęto więc wyliczony średni wskaźnik dla działek z zabudową o funkcji usługowej jako maksymalny. Minimalny wskaźnik wyznacza wyliczony średni wskaźnik z całego obszaru analizowanego.

c) szerokość elewacji frontowej: W terenie analizowanym budynki mają różne szerokości elewacji frontowych od 6,0 m do 136,0 m. Średnia szerokość elewacji frontowej dla całego obszaru analizowanego wynosi 21,2 m. Budynki usługowe mają elewacje frontowe o szerokości 10,0 m, 13,0 m i 18,0 m. Średnia szerokość elewacji frontowej dla budynków usługowych wynosi 13,7 m. Szerokość frontu działek inwestycyjnych (od ul.[...] ) wynosi ok. 19,0 m. Szerokość ta zmniejsza się gdyż działki inwestycyjne mają kształt trapezu, którego podstawa graniczy z tą ulicą. W obszarze analizowanym znajduje się jeden budynek mieszkalny wielorodzinny z elewacją frontową o szerokości ok. 136,0 m. Biorąc powyższe pod uwagę uznano, że w tym przypadku dla ustalenia zasadnym jest zastosowanie dopuszczenia. Ustalono więc, że szerokość elewacji średnią dla budynków usługowych należy przyjąć jako maksymalną. Minimalną szerokość ustala się pomniejszając tą średnią o tolerancję 20 %. Szerokość ta wynosi 11,0 m. Zatem szerokość elewacji frontowej powinna wynosić - min 11,0 m max 13,7 m.

d) Geometria dachu (kąt nachylenia, wysokość kalenicy i układ połaci dachowych).

W obszarze analizowanym większość budynków przekrytych jest dachami dwuspadowymi o nachyleniu połaci w przedziale 15-45°, z kalenicami równoległymi i prostopadłymi do dróg na wysokości od 5,0 m do 9,0 m. Część budynków przekryta jest dachami płaskimi na wysokości od 4,0 m do 10,0 m. Tylko garaże zlokalizowane na działce numer [...] mają wysokość ok. 2,2 m. Sąsiednie działki położone przy ul.[...] zabudowane są budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi przekrytymi dachami dwuspadowymi o nachyleniu połaci w przedziale 40-45°, z kalenicami równoległymi do drogi na wysokości ok. 8,5m. Budynek usługowy zlokalizowany na działce nr [...] (tuż za sąsiednią działką zabudowaną) przekryty jest również dachem dwuspadowym o nachyleniu połaci 40°, z kalenicą równoległą do drogi na wysokości ok. 6,5m. Uznano, że wnioskowany budynek winien być przekryty dachem dwuspadowym o nachyleniu połaci w przedziale 15-45°, z kalenicą główną równoległą do drogi na wysokości min 6,5 m max 8,5 m. Dopuszcza się dach wielospadowy z obowiązkiem zachowania od strony frontu działki dachu dwuspadowego z kalenicą równoległą do drogi. Odnosząc się do wniesionej pismem z dnia 15 grudnia 2014 r. prośby o zmianę wysokości kalenicy na 9,0 m ustalono, co następuje:

- w obszarze analizowanym największą wysokość mają budynki mieszkalne zlokalizowane na następujących działkach: 1) dz. nr[...] - ok. 9,5m; dz. nr [...] - ok. 10,0 m; dz. nr [...] - ok. 9,0 m i jeden budynek mieszkalny wielorodzinny na dz. nr [...] - ok. 15,5m,

- budynki te są położone na obrzeżach obszaru analizowanego przy ul.[...] (północno-zachodnia część obszaru analizowanego) i ul. [...] (południowo-wschodnia część obszaru analizowanego) i taka ich lokalizacja nie daje uzasadnienia do ustalania wysokości wnioskowanego budynku odpowiadającej ich wysokościom,

- średnia wysokość kalenic budynków w: obszarze analizowanym wynosi 8,28m, stąd też ustalono wysokość kalenicy budynku max 8,5m,

- działka inwestycyjna jest obniżona w stosunku do drogi, jak również do frontu działek położonych po jej północnej stronie o nr [...] i [...]

- na działkach nr [...] i [...] teren pomiędzy ulicą a istniejącymi budynkami jest zrównany z poziomem ulicy,

- budynek na działce nr[...] ma wysokość elewacji frontowej od poziomu terenu przed frontem ok. 4,0 m i kalenicę na wysokości ok. 8,5m, a budynek na działce nr [...] ma wysokości odpowiednio ok. 4,0 m i ok.6,5m,

- różnica wysokości pomiędzy poziomem terenu w części frontowej działki nr [...] a poziomem terenu działek inwestycyjnych wynosi ok. 1,8 m,

- w perspektywie ulicy [...] budynki na w/w działkach są wyższe od budynku położonego na działce nr [...] (graniczącej z obszarem inwestycji od strony południowej) również obniżonej w stosunku do ulicy.

- budynek na działce nr [...] ma wysokość elewacji ok. 5,3m i wysokość do kalenicy ok. 8,5m.

Podsumowując powyższe stwierdzono, że ze względu na różnicę poziomów terenów działek możliwa jest zmiana ustalonej wysokości kalenicy na 9,0 m. Zmiana wysokości budynku położonego niżej w stosunku do ulicy nie zaburzy ładu przestrzennego, a wręcz przeciwnie będzie komponowała przestrzeń tego fragmentu ulicy.

e) Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki.

Istniejące w obszarze analizowanym budynki przekryte są dachami płaskimi i dwuspadowymi z okapami bez gzymsów i attyk. Górną krawędź elewacji frontowej stanowi okap lub gzyms dachu dwuspadowego z kalenicą równoległą do drogi. Wysokość elewacji do okapu wynosi od 3,5m do 8,0 m. Wysokość budynków przekrytych dachami płaskimi wynosi od 4,0 m do 10,Om. Budynki zlokalizowane wysokości od 3,5m do 5,3m.

Wysokość elewacji frontowej na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok. Średnia wielkość występująca w obszarze analizowanym wynosi 6,4m. Jest to średnia wyliczona wraz z budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym i garażami. Uznano, że budynki te o gabarytach zupełnie odbiegających od przeważającej w obszarze zabudowy należy wyłączyć z wyliczeń i wyliczono średnią 5,9 m. Wysokość tę przyjęto jako maksymalną od średniego poziomu istniejącego terenu przed głównym wejściem. Minimalną wysokość ustalono jako kontynuację wysokości elewacji zabudowy sąsiedniej tj. 4,0 m.

Wyżej wymienionym pismem z dnia 15 grudnia 2014 r. wnioskowano o zmianę wysokości elewacji frontowej z 5,9m na 6,5m oraz zmianę wpisu w ust. 2 podpunkt 1a projektu decyzji na zapis "od średniego poziomu istniejącego terenu graniczącego z pasem drogowym [...] ". Analizując ustalenia ponownie stwierdzono, że nie ma możliwości zmiany ustalonej maksymalnej wysokości jak również zmiany zapisu odnosząc tym samym ustaloną wysokość do wysokości terenu ulicy [...] . Działka inwestycyjna (jak również najbliższe sąsiednie działki) jest położona jakby w niecce - w zagłębieniu terenu. Teren podnosi się w stronę północnej i południowej granicy obszaru analizowanego. Od wschodu działka przylega do pasa drogowego ulicy [...] której poziom jest wyższy od poziomu terenu działki o ok. 1,8m do 2,0 m. Pomiędzy drogą a działką jest skarpa. Od zachodu działka przylega do ulicy [...] Od tej strony poziom działki i drogi jest prawie taki sam. Teren działki ma niewielki spadek od wschodu (od skarpy) w kierunku zachodnim. Budynek mieszkalny położony na sąsiedniej działce od północnej strony jest zlokalizowany na poziomie działki, a nie poziomie drogi. Ma on wysokość elewacji frontowej ok. 5,3m, a wysokość do kalenicy ok. 8,5m. Działka sąsiednia od południowej strony jest niezabudowana. Dopiero na następnej działce od strony południowej jest zlokalizowany budynek mieszkalny w odległości ok. 9,0 m od granicy pasa drogowego. Teren pomiędzy budynkiem, a pasem drogowym został wyrównany do poziomu pasa drogowego. Budynek ten ma wysokość elewacji frontowej ok. 4,0 m a wysokość do kalenicy ok. 8,5 m. Ustalona dla wnioskowanego budynku wysokość elewacji frontowej od istniejącego poziomu terenu komponuje w przestrzeni ten budynek z zabudową sąsiednią. Przy opisanych wyżej różnicach poziomów terenów elewacja ta będzie czytała się z poziomu drogi na równi z elewacją budynku sąsiedniego. Ustalenie wysokości elewacji frontowej od projektowanego poziomu terenu, który zgodnie z załącznikami dołączonymi do pisma miałby być 2,0 m wyżej niż poziom istniejący, spowodowałoby, że budynek przy wysokości elewacji frontowej max 5,9 m miałby wyższą elewację o prawie 2,0 m od budynku na działce nr [...] (druga działka od działki inwestycyjnej od strony południowej) i ok. 2,6 m od budynku mieszkalnego na działce numer [...] (sąsiadującej od północy z działką inwestycyjną).

f) Powierzchnia biologicznie czynna.

W analizowanym obszarze dominuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z towarzyszącą Jej zielenią. Powierzchnia terenów zielonych na poszczególnych działkach zawiera się w przedziale od 20 do 50 %. Uznano, że na działce zieleń winna zajmować min. 20 powierzchni, tj. najmniejszą wielkość w obszarze.

WNIOSKI. Powierzchnia terenów biologicznie czynnych- min 20.

g) Lokalizacja zabudowy w granicy działki.

Na trzynaście zabudowanych działek w obszarze analizowanym sześć jest zabudowanych budynkami mieszkalnymi zlokalizowanymi w granicach z sąsiednimi nieruchomościami. Część działek ma budynki gospodarcze i garażowe zlokalizowane w granicach działek. Większość tych budynków nie przylega do budynków na działkach sąsiednich.

Wniosek dotyczy lokalizacji budynku w granicy z działką nr [...] obręb [...] . Jest to działka zabudowana od strony ul. [...] małym budynkiem gospodarczym. Od strony ul. [...] na działce tej nie ma żadnej zabudowy. Działka ta ma szerokość ok. 13,0 m. Lokalizacja budynku na działce inwestycyjnej w granicy z działką numer [...] umożliwi jej zabudowę i racjonalne zagospodarowanie. Tak zlokalizowana zabudowa nie wpłynie negatywnie na ład przestrzenny i kompozycje urbanistyczną tego terenu.

3. Analiza zgodności z przepisami odrębnymi.

Wnioskowany teren nie jest objęty żadną z form ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu oraz ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej.

W obszarze planowanej inwestycji nie występują urządzenia melioracji wodnych i grunty zmeliorowane wobec których winny być zastrzeżone dodatkowe warunki. Obszar inwestycji zgodnie z wypisami z ewidencji gruntów leży na terenach zabudowanych (B) i terenach rolnych (R).

4. Analiza dostępności

Przedmiotowa działka posiada dostęp do drogi publicznej - z ul. [...] i [...] . Przyłącza do sieci infrastruktury technicznej - na warunkach określonych przez właścicieli sieci..

5. Stan faktyczny i prawny terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji

Inwestycja planowana jest do realizacji na terenie stanowiącym własność osób fizycznych. Projektowane zamierzenie inwestycyjne, przy zachowaniu warunków określonych w decyzji ustalającej warunki zabudowy, nie spowoduje ograniczenia sposobu zagospodarowania działek sąsiednich oraz zapewni poszanowanie występujących w jej obszarze oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich.

W decyzji ustalono następujące warunki:

a) wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki - od średniego poziomu istniejącego terenu przed głównym wejściem min. 4,0 m max 5,9 m,

b) wskaźnik wielkości nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki - min

20,8 % max 28,7 %,

c) linia zabudowy obowiązująca - zgodnie z załącznikiem graficznym (ok. 9,0 m od granicy pasa-drogowego),

d) szerokość elewacji frontowej - min 11,0m max 13,7m,

e) geometria dachu (kąt nachylenia, wysokość kalenicy i układ połaci dachowych) -dach dwuspadowy o kącie nachylenia połaci dachowych 15-45° z kalenicą główną równoległą do ul. [...] na wysokości min. 6,5m max 9,Om; dopuszcza się dach wielospadowy z obowiązkiem zachowania od strony frontu działki dachu dwuspadowego z kalenicą równoległą do drogi,

f) powierzchnia biologicznie czynna - min 20 %,

g) powierzchnia sprzedaży - do 400 m2.

Warunki te odpowiadają ustaleniom dokonanym w sporządzonej analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu.

Odnosząc się o zarzutów zawartych w odwołaniu wskazano, że pismem z dnia 2 grudnia 2014 r. organ l instancji wystąpił do [...] Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych Delegatura w T. o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy. Organ ten otrzymał pismo w dniu 8 grudnia 2014 r. Jak stanowi art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych - w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami. Uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane (art. 53 ust. 5 ustawy). Organ wystąpił zatem, w trybie tego przepisu, do organu właściwego w sprawie melioracji wodnych. Organ ten w ciągu dwóch tygodni nie zajął stanowiska, zatem uzgodnienie uważa się za dokonane. Powyższe pozwala na stwierdzenie, że w sytuacji, gdyby realizacja planowanej inwestycji negatywnie wpływałaby na sieć melioracyjną, wówczas właściwy organ -odmówiłby uzgodnienia decyzji. Obawy odwołującego co do naruszenia sieci melioracyjnej nie są zatem uzasadnione. Organ l instancji, wobec milczącej akceptacji decyzji przez [...] Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych Delegatura w T. , nie mógł odmówić ustalenia warunków zabudowy. Skoro organ właściwy w sprawie melioracji wodnych nie dostrzegł żadnych zagrożeń dla sieci melioracyjnej, to wydający decyzję organ l instancji, nie mógł wydać decyzji negatywnej, powołując się na zagrożenia dla tej sieci.

Rozwiązania techniczne, w tym głębokość posadowienia fundamentów, będą przedmiotem analizy na etapie sporządzenia projektu budowlanego i ubiegania się o pozwolenie na budowę, który to etap jest kolejnym elementem formalnoprawnego procesu inwestycyjnego.

Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie J.C. podnosząc, Że decyzja ta narusza prawo wodne oraz prawa osób trzecich tj. właścicieli sąsiednich działek pod względem melioracyjnym i warunków hydrogeologicznych. Organy obu instancji problem ten całkowicie pominęły, mimo, iż zalewanie okolicznych działek trwa od 1996 roku. Zaskarżona decyzja przewiduje podniesienie terenu zabudowanego do wysokości 2 metrów, co zdaniem skarżącego będzie skutkowało jeszcze większymi problemami.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podkreślono, że decyzja została wydana po tzw. milczącym uzgodnieniu z [...] Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych Delegatura w T. - zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W piśmie procesowym z dnia 7 września skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji

1. naruszenie przepisów art.7 i art.77 Kodeksu postępowania administracyjnego (ustawa z dnia 14 czerwca 1960r. Dz.U. 1960 nr 30 poz. 168.) poprzez pominięcie w wydanej przez organ l instancji decyzji istnienia na analizowanym obszarze przeznaczonym pod planowaną inwestycję budowlaną istnienia rowu melioracyjnego, będącego urządzeniem wodnym w myśl art.9 ust.1 pkt 19 lit. a ustawy o prawie wodnym (ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Dz. U. Nr 115 poz. 1229),

2. naruszenie przepisu art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez nie wskazanie przez organ w uzasadnieniu decyzji istnienia na terenie będących przedmiotem decyzji urządzenia wodnego tj. rowu melioracyjnego,

3. naruszenie przepisu art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez orzekanie przez organ II instancji bez zgromadzenia całości akt sprawy,

4. naruszenie przepisu art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez niezawiadomienie J.C. przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze o możliwości ostatecznego zapoznania się ze zgromadzonymi w sprawie dokumentami przed wydaniem decyzji,

5. naruszenie przepisu prawa materialnego art. 61 ust.1 pkt. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 29 ustawy o prawie wodnym, poprzez niezastosowanie a w konsekwencji nieustalenie w jaki sposób w punktu widzenia ochrony wód mają kształtować się warunki zabudowy i zagospodarowania terenu.

Na podstawie tych zarzutów skarżący wniósł o

1. uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu l instancji,

2. o wezwanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. do poinformowania czy jest w stanie ustalić na podstawie własnych rejestrów które dokumenty z akt sprawy zostały przesłane do organu wraz z odwołaniem,

3. zasądzenie wynagrodzenia pełnomocnika z urzędu, oświadczając, że skarżący nie pokrył tego wynagrodzenia.

Wskazano, że Prezydent Miasta T. naruszył art. 7 oraz art.77 K.p.a. poprzez pominięcie w wydanej przez siebie decyzji istnienia na analizowanym obszarze przeznaczonym pod planowaną inwestycję budowlaną istnienia rowu melioracyjnego, będącego urządzeniem wodnym w myśl art. 9 ust.1 pkt 19 lit.a ustawy o prawie wodnym. J.C. wielokrotnie w pismach kierowanych do organu wskazywał, że na terenie gdzie ma powstać inwestycja budowlana istnieje rów melioracyjny, którego niedrożność jest zagrożeniem dla terenu a po wcieleniu wżycie planów budowlanych sytuacja może znacznie się pogorszyć tj. nie będzie warunków dla prawidłowego odprowadzania wód.

Naruszenie przepisów w przedmiotowej sprawie tyczy się również art. 107 § 3 K.p.a. Organ nie wskazał w decyzji, że na analizowanym terenie znajduje się urządzenie wodne, które w rozstrzyganiu kwestii takich jak inwestycje budowlane i zmiany ukształtowania terenu nie może zostać pominięte.

W niniejszym piśmie wspominano już, że przed wydaniem decyzji przeprowadzono analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie planowanej inwestycji budowlanej. Na stronie [...] . powołanej analizy znajduje się następujący fragment: "3. Analiza zgodności z przepisami odrębnymi:

Wnioskowany teren nie jest objęty żadną z form ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu oraz ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej. W obszarze planowanej inwestycji nie występują/występują urządzenia melioracji wodnych i grunty zmeliorowane wobec których winny być zastrzeżone dodatkowe warunki. Obszar inwestycji zgodnie z wypisami z ewidencji gruntów leży na terenach zabudowanych (B) i terenach rolnych (R)."

Przedmiotowa analiza w dużej mierze wykonana była schematycznie i według wzorów posiadanych przez osobę sporządzającą pismo w pamięci komputera, bez odniesienia do konkretnej sprawy. Znajdujący się w zacytowanym zdaniu znak interpunkcyjny między dwiema możliwościami - nie występują i występują - wskazuje, że podczas analizy nie rozpatrzono wnikliwie kwestii urządzeń wodnych na badanym obszarze. Nie wiadomo na jakiej podstawie organ kopiując treść analizy w decyzji zawarł informacje, że na analizowanym obszarze nie występują urządzenia melioracji wodnych, skoro w treści analizy istnienie lub nieistnienie tych urządzeń nie zostało określone.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazuje, iż organ I instancji pismem z 2 grudnia 2014r. wystąpił do [...] Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych Delegatura w T. o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy. Organ II instancji powołuje się na przepis informujący, że w przypadku gdy Zarząd nie zajmuje stanowiska w sprawie w ciągu 2 tygodniu uzgodnienia zawarte w projekcie uznaje się za dokonane. Organ l instancji wiedząc, że w analizowanym obszarze od dawna istnieje problem z drożnością urządzeń melioracyjnych nie powinien zgadzać się na milczącą akceptację Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych a powinien uzyskać od Zarządu konkretną wypowiedź w opracowywanym temacie.

Kolejną instytucją zaangażowaną w sprawę wydania decyzji o warunkach zabudowy z wniosku Państwa G. są [...] Wodociągi Sp.z o.o. W odpowiedzi na złożony w dniu 23 lutego 2014r. wniosek [...] Wodociągi poinformowały pełnomocnika Państwa G. , że istniejąca sieć wodno-kanalizacyjna w rejonie przedmiotowych nieruchomości jest wystarczająca dla planowanego zamierzenia budowlanego. W odpowiedzi znajduje się jednak adnotacja, że na etapie wykonywania projektu budowlanego inwestor powinien ponownie wystąpić do [...] Wodociągów o wydanie szczegółowych warunków technicznych przyłączenia nieruchomości do sieci. Od tamtej pory w aktach sprawy nie pojawiło się żadne dodatkowe pismo, na którego konieczność wskazywały [...] Wodociągi.

Zwrócić uwagę należy na korespondencję między organami wydającymi decyzję w sprawie. W dniu 1 kwietnia 2015r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało decyzję odwoławczą zgodną ze stanowiskiem organu l instancji. Natomiast w dniu 4 maja 2015r. organ II instancji wystąpił z pismem do Prezydenta Miasta T. o przesłanie całości akt sprawy [...] , w i związku z wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję organu z dnia 1 kwietnia br. Należy zastanowić się na jakiej podstawie organ II instancji wydawał decyzje, skoro jak wynika z korespondencji akta znajdowały się w dalszym ciągu w posiadaniu Prezydenta Miasta T. Według obowiązujących procedur całość akt sprawy powinna zostać przesłana do organu II instancji zaraz po wniesieniu odwołania od pierwszej decyzji. Gdyby Samorządowe Kolegium Odwoławcze posiadało całość akt przy wydawaniu decyzji to nie byłoby konieczne zwracanie się o przesłanie dokumentów w związku z wniesieniem skargi do WSA.

Kolejnym dowodem na to, że organ II instancji nie posiadał całości dokumentów jest pismo z dnia 2 marca 2015r. Prezydenta Miasta T. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Organ l instancji zawiadamia organ odwoławczy o złożonym przez J.C. odwołaniu od decyzji. Jako załącznik przedstawia "akta sprawy". Jest to jednak jedynie bardzo ogólna odnotowana informacja, bez wskazania jakie dokładnie są to dokumenty, bez oznaczenia ilości tomów czy kart. Ponadto od przesłania akt do organu II instancji do wydania przez niego decyzji minął niespełna miesiąc.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekało więc bez całości dokumentów.

Jak wspominano powyżej, problem z odprowadzaniem wody na omawianym terenie ul. [...] w T. istniał już od kilku lat, dużo wcześniej niż Państwo A. i P.G. złożyli wniosek o decyzję o warunkach zabudowy inwestycji. Dowodem na to, że pominięte w decyzji przez organ l instacji urządzenie wodne było od dawna zagrożeniem dla mieszkańców jest pismo J.C. z dnia 21 czerwca 2013r, w którym zgłasza on problem z zalewaniem terenu przez niedrożny rów melioracyjny i prosi organ o interwencje w tej sprawie. To dodatkowo świadczy o znaczeniu kwestii podnoszonym w sprawie przez skarżącego.

Kolejne naruszenie przepisów w przedmiotowej sprawie dotyczy art. 10 § 1 K.p.a. z którego treści wynika, że organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Pan J.C. nie otrzymał zawiadomienie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego o możliwości oceny zebranego materiału dowodowego.

Podczas wydawania skarżonej decyzji doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego art. 61 ust.1 pkt. 5 ustawy planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (ustawa z dnia 27 marca 2003r. Dz. U. Nr 80 poz. 717), w związku z art. 29 ustawy oprawie wodnym (ustawa z dnia 18 lipca 2001r. Dz. U. Nr 115 poz. 1229), poprzez nieustalenie w jaki sposób w punktu widzenia ochrony wód mają kształtować się warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Nie wzięto pod uwagę, iż w związku z planowanym podwyższeniem gruntu na tym terenie w celu wykonania odpowiednich podjazdów, zmienią się stosunki wodne ze szkodą dla gruntu sąsiedzkiego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270, dalej zwana p.p.s.a.), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji.

Dokonawszy w niniejszej sprawie kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem tak określonych kryteriów, Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że skarga nie jest usprawiedliwiona.

Podstawę materialno-prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 2012 poz. 647 ze zm.) - zwanej w dalszej części uzasadnienia ustawą o planowaniu. W myśl art. 59 ust. 1 tej ustawy, ustalenia warunków zabudowy decyzją administracyjną wymaga każda zmiana zagospodarowania terenu polegająca na wykonaniu robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu lub jego części, jeżeli na danym obszarze nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Niesporną okolicznością jest, że dla terenu objętego inwestycją nie został dotychczas uchwalony plan miejscowy.

Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych lub leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzeniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Brak spełnienia któregokolwiek z warunków przewidzianych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy skutkować winien odmową ustalenia warunków zabudowy.

Zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu, decyzję o warunkach zabudowy właściwy organ (wójt, burmistrz albo prezydent miasta) wydaje po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Jednym z organów, którego współdziałanie w formie uzgodnienia jest wymagane przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy jest organ właściwy w sprawach melioracji wodnych - w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami (art. 53 ust. 4 pkt. 6)

Na podstawie delegacji ustawowej zamieszczonej w przepisie art. 61 ust. 6 ustawy o planowaniu - Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), zwanego dalej "rozporządzeniem", określone zostały sposoby ustalenia parametrów tej zabudowy tj. linii nowej zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, szerokość elewacji frontowej i geometrii dachu.

Ponadto § 3 tego rozporządzenia stanowi, iż w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy (ust 1). Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (ust. 2).

Decyzję o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego organ może wydać, jeżeli zamierzenie inwestycyjne spełnia kryteria, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 i przy zachowaniu parametrów, o których mowa w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że opisana wyżej pokrótce procedura administracyjna, której celem jest ustalenie warunków zabudowy w formie decyzji administracyjnej, została przez organy przeprowadzona prawidłowo.

W szczególności zupełnie nie jest uzasadnione twierdzenie skargi, że "organ II instancji powołuje się na przepis informujący, że w przypadku gdy Zarząd nie zajmuje stanowiska w sprawie w ciągu 2 tygodniu uzgodnienia zawarte w projekcie uznaje się za dokonane. Organ l instancji wiedząc, że w analizowanym obszarze od dawna istnieje problem z drożnością urządzeń melioracyjnych nie powinien zgadzać się na milczącą akceptację Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych a powinien uzyskać od Zarządu konkretną wypowiedź w opracowywanym temacie."

Pełnomocnik skarżącego nie wskazuje jednak w jaki sposób i na jakiej podstawie prawnej miałby organ I Instancji "zmusić" organ uzgadniający do zajęcia stanowiska w sprawie. Organ II Instancji prawidłowo wytłumaczył w uzasadnieniu swojej decyzji instytucję uzgodnień oraz procedurę obowiązującą w tym zakresie.

W ślad za organem II Instancji powtórzyć zatem należy, że zgodnie z art. 53 ust. 5 ustawy, uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego (uzgodnienie przybiera postać postanowienia), z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane (art. 53 ust. 5 ustawy). Organ wystąpił do organu właściwego w sprawie melioracji wodnych, a organ uzgadniający w ciągu dwóch tygodni nie zajął stanowiska, zatem w uprawniony sposób organ I Instancji uzgodnienie uznał za dokonane. Takie rozwiązanie wprowadzone zostało do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w celu zapewnienia szybkości postępowania. Organ wydający decyzję o warunkach zabudowy nie jest obowiązany wyczekiwać przez nieokreślony (długi) czas na stanowisko organu uzgadniającego, jednocześnie wstrzymując się z wydaniem własnej decyzji. Konstrukcja tzw. "milczącej zgody" umożliwia wydanie decyzji pomimo braku pozytywnego działania organu uzgadniającego. Tak więc uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy poprzez wydanie postanowienia, to tylko jedna z możliwości przewidzianych przez ustawodawcę. Druga możliwość to przyjęcie "fikcji uzgodnienia" w sytuacji takiej jaka miała miejsce w niniejszej sprawie – gdy organ uzgadniający w terminie dwóch tygodni nie zajmuje stanowiska.

Nie znajdują też uzasadnienia pozostałe zarzuty naruszenia przepisów procedury tj. naruszenie przepisu art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez orzekanie przez organ II instancji bez zgromadzenia całości akt sprawy oraz art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez niezawiadomienie J.C. przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze o możliwości ostatecznego zapoznania się ze zgromadzonymi w sprawie dokumentami przed wydaniem decyzji.

Nie zasługuje w szczególności na akceptację wywód na temat tego, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. orzekało "bez całości dokumentów". Wskazywać na to ma zdaniem skarżącego, pismo Kolegium z dnia 5 maja 2015 r. skierowane do Prezydenta Miasta T. zobowiązujące do przesłania akt sprawy (akt organu I Instancji) w związku z wniesieniem przez J.C. skargi i koniecznością przesłania tych akt do sądu administracyjnego wraz ze skargą. Jednakże z akt sprawy wynika także, że akta sprawy organu I Instancji, wraz z odwołaniem skarżącego, zostały przekazane przez Prezydenta Miasta T. do SKO w T. za pismem z dnia 2 marca 2015 r. Decyzja Kolegium wydana została w dniu 1 kwietnia 2015 r., a następnie wraz z aktami sprawy, w tym samym dniu, przesłana do Prezydenta Miasta T. – co wynika zarówno z rozdzielnika decyzji jak i ze zwrotnego potwierdzenia odbioru tej przesyłki, która wpłynęła do organu I instancji (mającego siedzibę w tym samym mieście) w dniu 2 kwietnia 2015 r. Zatem żądanie Kolegium skierowane do Prezydenta Miasta T. o przesłanie akt, datowane na 5 maja 2015 r. jest całkowicie naturalne, skoro akta te znajdowały się tam od ponad miesiąca. Zastrzec przy tym należy, że organy przekazując sobie wzajemnie akta spraw administracyjnych za pismami przewodnimi, nie mają obowiązku sporządzać w tym piśmie odrębnego szczegółowego spisu akt.

Nie znajduje też uzasadnienia zarzut naruszenia art. 10 Kpa przez organ II Instancji poprzez niezawiadomienie J.C. "o możliwości oceny zebranego materiału dowodowego". Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. nie zbierało żadnego dodatkowego materiału dowodowego w sprawie, orzeczenie swe opierając na materiale zebranym przez organ I Instancji. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest już pogląd zgodnie z którym zarzut naruszenia postanowień art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się, co do tego i składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Na stronie stawiającej zarzut spoczywa ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. (tak NSA w Warszawie w troku z dnia 21.11.2014 sygn. II OSK 1098/13) W niniejszej sprawie brak takiego powiadomienia nie spowodował dla skarżącego żadnych niekorzystnych skutków w sferze procesowej.

Nie znajduje także uzasadnienia zarzut naruszenie przepisu art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez nie wskazanie przez organ w uzasadnieniu decyzji istnienia na terenie będących przedmiotem decyzji urządzenia wodnego tj. rowu melioracyjnego. Zarzut ten łączy się bezpośrednio z zarzutem naruszenia przepisów art.7 i art.77 Kodeksu postępowania administracyjnego (ustawa z dnia 14 czerwca 1960r. Dz.U. 1960 nr 30 poz. 168.) poprzez pominięcie w wydanej przez organ l instancji decyzji istnienia na analizowanym obszarze przeznaczonym pod planowaną inwestycję budowlaną istnienia rowu melioracyjnego, będącego urządzeniem wodnym w myśl art.9 ust.1 pkt 19 lit. a ustawy o prawie wodnym (ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Dz. U. Nr 115 poz. 1229) i z zarzutem naruszenia przepisu prawa materialnego tj. art. 61 ust.1 pkt. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 29 ustawy o prawie wodnym, poprzez niezastosowanie a w konsekwencji nieustalenie w jaki sposób, z punktu widzenia ochrony wód, mają kształtować się warunki zabudowy i zagospodarowania terenu.

Problem w sprawie - zresztą zgłaszany przez skarżącego w ciągu całego postępowania administracyjnego - sprowadza się do ustalenia, czy obawy skarżącego dotyczące potencjalnej możliwości naruszenia stosunków wodnych poprzez zagospodarowanie nieruchomości na której planowana jest inwestycja, winny być uwzględnione na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy.

Prawdą jest, że w decyzji nie wskazano, że w obszarze objętym wnioskiem znajduje się rów melioracyjny oraz że decyzja zawiera pewne niedokładności w tym zakresie, jednakże nie miały one wpływu na wynik sprawy, a tylko takie naruszenie przepisów prawa daje podstawę od uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji. Organ skierował bowiem projekt decyzji do uzgodnienia z [...] Zarządem Urządzeń i Melioracji Wodnych, a ten milcząco projekt ten uzgodnił, z czego wypływa wniosek że nie ma w tym zakresie żadnych zastrzeżeń.

Z pisma skarżącego z dnia 21 czerwca 2013r. skierowanego do Prezydenta Miasta T. oraz z notatki służbowej z dnia 19 listopada 2013r. dołączonych do skargi wynika, że skarżący od dłuższego już czasu stara się o uregulowanie stosunków wodnych na własnej nieruchomości. Z notatki tej oraz pism skarżącego wynika, że sieć drenarska na nieruchomości skarżącego jak i na nieruchomościach wyżej położonych jest drożna, a zatkanie drenażu najpewniej ma miejsce na działce nr [...] stanowiącej własność J. i L.N. którzy nie wyrazili zgody na wejście na ich nieruchomość oraz udrożnienie drenażu. Działka skarżącego jest zalewana wodami opadowymi, stąd obawa o dodatkowe pogorszenie sytuacji na wypadek niewłaściwego zagospodarowania rowu melioracyjnego przebiegającego w pobliżu nieruchomości objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, jak i nieruchomości skarżącego.

W tym miejscu wskazać należy, że kwestię odprowadzania wód opadowych z terenu nieruchomości reguluje § 28 ust. Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 nr 75 poz. 690), który stanowi, że działka budowlana, na której sytuowane są budynki, powinna być wyposażona w kanalizację umożliwiającą odprowadzenie wód opadowych do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej. W razie braku możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, dopuszcza się odprowadzanie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych. Zgodnie natomiast z § 29 tego rozporządzenia, dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości jest zabronione.

Rozporządzenie to jednakże nie ma zastosowania przy ustalaniu warunków zabudowy, a jego postanowienia i regulacje zarówno inwestor jak i organy obowiązane są uwzględniać na etapie prowadzenia postępowania zmierzającego do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego. W tym właśnie postępowaniu skarżący będzie mógł żądać ochrony swojego interesu prawnego, polegającego na konieczności takiego zaprojektowania odwodnienia działki inwestorów oraz zagospodarowania rowu melioracyjnego, aby nie ucierpiała na tym jego własna nieruchomość. Organ wydający decyzję o warunkach zabudowy ma natomiast jedynie ustalić, czy wnioskowana inwestycja w danym terenie jest możliwa do zrealizowania w świetle przepisów ustawy o planowaniu, nie jest jednak uprawniony (ani tym bardziej obowiązany) ustalać żadnych szczególnych warunków dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego, które wkraczałyby w zakres zastrzeżony dla projektu budowlanego – w tym dla projektu zagospodarowania działki lub terenu. Projekt ten musi obejmować po myśli art. 34 ust. 3 pkt. 1 ustawy prawo budowlane określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich. Tego rodzaju ustaleń decyzja o warunkach zabudowy zawierać nie może. Dopiero rzeczą organu administracyjnego udzielającego pozwolenia na budowę, będzie zatem zatwierdzenie takiego projektu budowlanego, którego realizacja nie naruszy ( nie pogorszy) stosunków wodnych na działce skarżącego.

Natomiast odpowiadając na zgłaszane przez skarżącego obawy wskazać należy, że istniejący (niekorzystny) stan stosunków wodnych na gruncie skarżącego winien być rozpatrywany w oparciu o ustawę z dnia 18 lipca 2001r. prawo wodne (tekst jednolity Dz.U. z 2015 poz. 469 ). Ze wspomnianej wyżej notatki służbowej wynika, że Prezydent Miasta T. podjął próbę rozwiązania problemu niedrożnego drenażu w okolicy nieruchomości skarżącego, poprzez podjęcie opisanych tam czynności na gruncie, jednakże nie doprowadziło to do oczekiwanego efektu, ze względu na sprzeciw właścicieli jednej z nieruchomości. Z akt nie wynika, czy podjęte zostało dalsze postępowanie administracyjne, zmierzające do udrożnienia drenażu. Zarówno drenaż jak i rów melioracyjny po myśli art. 73 ust. 1 pkt. 1 i pkt. 1a, stanowią urządzenia melioracji wodnych szczegółowych. Utrzymywanie urządzeń melioracji wodnych szczegółowych należy do zainteresowanych właścicieli gruntów, jeżeli obowiązek ten nie jest wykonywany, organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego ustala, w drodze decyzji, proporcjonalnie do odnoszonych korzyści przez właścicieli gruntu, szczegółowe zakresy i terminy jego wykonywania.

Na rozwiązanie problemu niedrożnego drenażu nie ma jednak miejsca na etapie postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy.

Z wszystkich wyżej wymienionych względów skarga jako bezzasadna została oddalona na zasadzie art. 151 p.p.s.a.