Postanowienie NSA, sygn. akt II OW 115/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-12-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
643  Spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego (art. 22 § 1 pkt 1 Kpa) oraz między tymi organami
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Marszałek Województwa
Treść wyniku: Wskazano organ właściwy do rozpoznania sprawy
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 3 pkt 1 lit a i b
journal: Dz.U. 2018 poz 21
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach.
article: art. 4 i art. 15 § 1 pkt 4 i § 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) Sędzia NSA Barbara Adamiak Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Starosty W. z dnia [...] lipca 2018 r. znak [...] o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Starostą W. a Marszałkiem Województwa M. w przedmiocie wskazania organu właściwego do wydania zezwolenia na przetwarzanie odpadów postanawia: wskazać Marszałka Województwa M. jako organ właściwy do rozpoznania sprawy.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2018 r. J. Z. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "Ż." w N. zwrócił się do Marszałka Województwa M. o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów poza instalacjami i urządzeniami na terenie Ż.. Zgodnie z powyższym wnioskiem przetwarzanie odpadów miałoby polegać na lokowaniu odpadów w wyrobisku poekspoloatacyjnym, odkrywkowego zakładu górniczego Ż.. Odpadami tymi będą masy ziemne i skalne pochodzące spoza terenu i obszaru górniczego Ż., w którym wnioskodawca prowadzi obecnie eksploatację złoża kruszywa naturalnego. Masy ziemne i skalne miałyby być lokowane w wyrobisku poeksploatacyjnym odkrywkowego zakładu górniczego w miejscu odbudowy grobli, rozgraniczającej akweny poeksploatacyjne, uszkodzonej na skutek prowadzenia akcji ratowniczej terenów przemysłowych, zagrożonych powodzią w 2010 r. Wskazane odpady miałyby być również wykorzystane do rekultywacji terenów odbudowywanej grobli i miejsca przetwarzania.

Marszałek Województwa M. na podstawie art. 65 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1275 ze zm.) w związku z art. 41 ust. 3 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 21 ze zm., dalej jako ustawa o odpadach) uznał się za organ niewłaściwy w sprawie i przekazał powyższy wniosek Staroście W., jako organowi właściwemu w sprawie. Marszałek uznał, że prac związanych z poszerzeniem, odbudową, utwardzeniem i rekultywacją grobli pomiędzy dwoma wyrobiskami za pomocą odpadów, nie można zakwalifikować jako procesu odzysku polegającego na wypełnianiu terenów niekorzystnie przekształconych, a tylko dla takich organem właściwym jest marszałek województwa, zgodnie z art. 41 ust. 3 pkt 1 lit b ustawy o odpadach.

Wobec powyższego Starosta W. wnioskiem z dnia [...] lipca 2018 r. wystąpił, na podstawie art. 4 w związku z art. 15 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., Poz. 1302 z późn. zm., dalej jako P.p.s.a.) w zw. z art. 22 § 1 pkt 1 K.p.a., do NSA o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy nim a Marszałkiem Województwa M. przez wskazanie Marszałka Województwa M. jako organu właściwego do wydania na wniosek J. Z. zezwolenia na przetwarzanie odpadów w procesie odzysku poza instalacjami i urządzeniami, na terenie Ż. Starosta podkreślił, że wniosek dotyczy lokowania odzyskanych w procesie przetwarzania odpadów - mas ziemnych i skalnych - w wyrobisku poeksploatacyjnym odkrywkowego zakładu górniczego Ż., w miejscu odbudowy grobli, rozgraniczającej akweny poeksploatacyjne, uszkodzonej na skutek prowadzonej akcji ratowniczej terenów przemysłowych.

Zdaniem Starosty, z faktu, że Ż. znajduje się na obszarze górniczym o nazwie G., zajmującym powierzchnię [...] m2, oraz że prowadzone jest tam wydobywanie kopalin metodą odkrywkową powoduje, iż obszar górniczy należy zaliczyć do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko wymienionych w § 2 ust. 1 pkt 27 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r., Nr 213 z późn. zm.). Przedmiotowy obszar górniczy nie jest zaliczany do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 40 ww. rozporządzenia, dla których byłby właściwym Starosta W..

Starosta uważa, że prowadzenie przetwarzania odpadów poprzez lokowanie ich w miejscu uszkodzonej grobli na terenie obszaru górniczego o powierzchni ponad 73 ha tj. na terenie przedsięwzięcia znacząco oddziałującego na środowisko według § 2 ust. 1 pkt 27 lit a rozporządzenia wskazuje na właściwość Marszałka Województwa zgodnie z art. 43 ust. 3 pkt 1 lit a ustawy o odpadach.

Zdaniem Starosty, o właściwości Marszałka świadczy to, że jest on właściwy dla odpadów innych niż niebezpieczne poddawanych odzyskowi w procesie odzysku polegającym na wypełnianiu terenów niekorzystnie przekształconych, jeżeli ilość umieszczanych w wyrobisku lub zapadlisku odpadów jest nie mniejsza niż 10 Mg na dobę lub całkowita pojemność wyrobiska lub zapadliska jest nie mniejsza niż 25 000 Mg, zgodnie z art. 41 ust. 3 pkt 1 lit. b ustawy o odpadach.

Starosta podkreślił, że w sprawie mamy do czynienia z odpadami innymi niż niebezpieczne a nadto z wniosku J. Z. wynika, że do zrealizowania zamierzonego celu w aspekcie przetwarzania odpadów oraz zakresu robót obejmujących poszerzenie, odbudowę, utwardzenie i rekultywację grobli będzie przetworzonych około 200 000 m3 mas ziemnych i skalnych. Wobec tego wnioskodawca będzie poddawał odpady inne niż niebezpieczne w procesie odzysku polegającym na wypełnianiu terenów niekorzystnie przekształconych. Organ wyliczył, że całkowita pojemność wyrobiska zagospodarowanego 200 000 m3 mas ziemnych i skalnych przyjmując najmniejszy ciężar objętościowy odpadów w wysokości 190 kg/m3 (w Polsce przyjmuje się ciężar objętościowy odpadów w granicach 190-230kg/m3) będzie wynosiła 38 000 ton (Mg), która jest większa niż wskazana w art. 41 ust. 3 pkt 1 lit. b ustawy o odpadach, statuująca właściwość Marszałka Województwa. Dalej organ wyliczył, że ilość umieszczanych w wyrobisku odpadów wyniesie 200 ton na dobę (najmniejsza ilość pojazdów w ciągu zmiany roboczej 10 przy ładowności pojazdu 20 ton). Wartość ta jest większa niż podana w art. 41 ust. 3 pkt 1 lit. b ustawy o odpadach 10 Mg odpadów na dobę umieszczanych w wyrobisku lub zapadlisku, co również przesądza o właściwości marszałka województwa.

Mając powyższe na uwadze Starosta stwierdził, że niezasadne jest twierdzenie Marszałka, że nie mamy tu do czynienia z wypełnieniem terenów niekorzystnie przekształconych. Sprawa dotyczy nie tyle samej odbudowy grobli między zbiornikami, lecz właśnie wypełnienia w toku tej odbudowy terenów niekorzystnie przekształconych - tj. wyrobiska poeksploatacyjnego.

Wobec tego Starosta stwierdził, że właściwym do wydania zezwolenia na przetwarzanie odpadów w sposób wskazany we wniosku będzie Marszałek Województwa Ma..

Marszałek Województwa M. w odpowiedzi na wniosek o rozstrzygnięcie sporu o właściwość wniósł o wskazanie Starosty W. jako właściwego do rozpatrzenia przedmiotowego wniosku.

Marszałek na podstawie szczegółowej analizy wniosku J. Z. uważa, iż przedmiotowy wniosek dotyczy poszerzenia, odbudowy, utwardzenia i rekultywacji grobli (wału) pomiędzy dwoma czynnymi wyrobiskami za pomocą odpadów, a nie wypełnienia wyrobiska jako terenu niekorzystnie przekształconego.

Okoliczność, że planowana działalność ma być podjęta na terenie górniczym, co przesądza zdaniem Starosty, iż jest przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, nie ma wpływu na zaliczenie go do tej kategorii, albowiem możliwość dokonania takiego szczególnego odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami jak wskazany we wniosku - nie będąc żadnym z rodzajów przetwarzania określonym w art. 41 ust. 3 ustawy o odpadach została przewidziana w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 11 maja 2015 r. w sprawie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami (Dz. U. z 2015 r., poz. 796). W myśl tego rozporządzenia rodzaje odpadów oraz warunki ich odzysku w procesach R3, R5, R11 i R12 zostały określone w załączniku 1 do tego rozporządzenia.

W powołanym załączniku do ww. rozporządzenia odrębnie dla każdego rodzaju odpadów określonych w kolumnach 2 i 3 danej liczbie porządkowej tabeli przewidziano w kolumnie 5 możliwość odzysku tych odpadów poza instalacjami i urządzeniami, w zależności od rodzaju odpadów, które mogą być wykorzystane w danej możliwości wraz ze wskazaniem warunków prowadzenia danego procesu odzysku. Takie przyporządkowanie oznacza, że spełniając warunki określone w kolumnie 5 tabeli załącznika 1 do rozporządzenia, wskazane dla danej konkretnej możliwości odzysku oznaczonej daną liczbą porządkową (Lp. podanej w kolumnie 1 tabeli załącznika 1 do rozporządzenia) posiadacz odpadów może prowadzić proces odzysku wskazany w kolumnie 4 tabeli, wykorzystując rodzaje odpadów wymienione w kolumnie 3 tabeli załącznika 1 rozporządzenia, które zostały oznaczone kodami odpadów określonymi w kolumnie 2 tabeli.

Jako warunki odzysku, określone pod Lp. 10 załącznika nr 1 do rozporządzenia, do spełnienia których uzależniona jest możliwość wykorzystania odpadów w tym określonych we wniosku przedsiębiorcy - wskazane zostały: "Budowa, przebudowa lub remont budowli kolejowych i podtorzy, wałów, nasypów kolejowych i drogowych".

Zdaniem Marszałka, przedmiot działalności wskazany we wniosku przedsiębiorcy stanowi całkowicie odrębne zagadnienie niż wskazane w art. 41 ust. 3 ustawy o odpadach i nie kwalifikuje się do uznania go jako instalacji, a tym samym do uznania go za przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani jako proces odzysku polegający na wypełnieniu terenu niekorzystnie przekształconego.

Prezentowany przez Starostę pogląd jest nieprawidłowy, gdyż w istocie złożony wniosek dotyczy uzyskania zezwolenia na odzysk odpadów poza instalacjami i urządzeniami w zakresie wskazanym w pkt 10 przywołanego rozporządzenia, co w istocie stanowi wniosek o wydanie zezwolenia przedmiotowo różnego od zezwolenia wskazanego w art. 41 ust. 3 pkt 1 ustawy o odpadach, co w konsekwencji skutkować powinno uznaniem, iż do wydania takiego zezwolenia nie jest właściwy marszałek województwa.

Marszałek po analizie wniosku oraz przepisów przywoływanych rozporządzeń uważa, iż przedsięwzięcie którego dotyczy przedmiotowy wniosek nie spełnia wymogów z art. 41 ust. 3 pkt 1 lit a i b ustawy o odpadach, a zatem do rozpoznania tego wniosku właściwym będzie Starosta Wielicki.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 4 w związku z art. 15 § 1 pkt 4 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga spory kompetencyjne między organami jednostek samorządu terytorialnego i samorządowymi kolegiami odwoławczymi oraz między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Może to czynić w odniesieniu do załatwienia konkretnej sprawy, w której dwa organy jednocześnie uznają się za właściwe do załatwienia sprawy (spór pozytywny) lub też żaden z organów nie uznaje się za właściwy w sprawie (spór negatywny).

W zawisłej sprawie zaistniał negatywny spór kompetencyjny, bowiem Starosta W. jak i Marszałek Województwa M. uznali się za organy niewłaściwe do rozpatrzenia wniosku J. Z. o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów poza instalacjami i urządzeniami poprzez lokowanie ich w wyrobisku poekspoloatacyjnym odkrywkowego zakładu górniczego Ż.. Zgodnie z tym wnioskiem odpad podlegający przetworzeniu stanowić będą masy ziemne i skalne spoza terenu i obszaru górniczego ww. żwirowni. Posłużą one do odbudowy grobli, rozgraniczającej akweny poeksploatacyjne, uszkodzonej na skutek prowadzenia akcji ratowniczej terenów przemysłowych, zagrożonych powodzią w 2010 r. Nastąpi poszerzenie, odbudowa i rekultywacja grobli i miejsca przetwarzania.

Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy o odpadach, prowadzenie zbierania odpadów i prowadzenie przetwarzania odpadów wymaga uzyskania zezwolenia. Zezwolenie na zbieranie odpadów i zezwolenie na przetwarzanie odpadów wydaje, w drodze decyzji, organ właściwy odpowiednio ze względu na miejsce zbierania lub przetwarzania odpadów (art. 41 ust. 2 ww. ustawy).

Z art. 41 ust. 3 ustawy o odpadach wynika, że co do zasady organem właściwym w sprawach zezwoleń na zbieranie odpadów i zezwoleń na przetwarzanie odpadów jest starosta (pkt 2). W konkretnie wymienionych przypadkach, wyliczonych enumeratywnie w ust. 3 pkt 1 art. 41 ustawy o odpadach organem właściwym jest marszałek województwa, a w sytuacji wskazanej w ust. 4 tego przepisu regionalny dyrektor ochrony środowiska.

Jak stanowi art. 41 ust 3 pkt 1 tej ustawy marszałek województwa właściwy jest:

a) dla przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,

b) dla odpadów innych niż niebezpieczne poddawanych odzyskowi w procesie odzysku polegającym na wypełnianiu terenów niekorzystnie przekształconych, jeżeli ilość umieszczanych w wyrobisku lub zapadlisku odpadów jest nie mniejsza niż 10 Mg na dobę lub całkowita pojemność wyrobiska lub zapadliska jest nie mniejsza niż 25 000 Mg,

c) dla regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych i dla instalacji określonych w wojewódzkim planie gospodarki odpadami jako regionalne instalacje do przetwarzania odpadów komunalnych.

Według Starosty sam fakt dokonywania przetwarzania odpadów w sposób wskazany we wniosku na terenie obszaru górniczego o powierzchni przekraczającej 25 ha, w sprawie 73 ha, na którym odbywa się wydobywanie kopalin metodą odkrywkową co w myśl § 2 ust. 1 pkt 27 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko powoduje, że przedmiotowy wniosek powinien rozpoznać Marszałek Województwa Małopolskiego stosownie do art. 41 ust. 3 pkt 1 lit. a ustawy o odpadach.

NSA nie podziela tego stanowiska. Okoliczność, że przetwarzanie odpadów będzie odbywać się na obszarze górniczym, na którym prowadzona jest działalność w zakresie odkrywkowego wydobywania kopalin co zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko nie wpływa na charakter samego procesu przetwarzania wskazanego we wniosku. Charakter miejsca nie może determinować oceny procesu przetwarzania, którego dotyczy wniosek.

O zakwalifikowaniu procesu przetwarzania odpadów decyduje sposób jego prowadzenia i jakich substancji dotyczy. Tak więc określone we wniosku przetwarzanie odpadów polegające na odbudowie grobli, rozgraniczającej akweny poeksploatacyjne, rekultywacja tej grobli i samego wyrobiska poeksploatacyjnego przy użyciu mas ziemnych i skalnych innych niż niebezpieczne poprzez swoją istotę i cel a nie ze względu na miejsce prowadzenia przetwarzania ma wskazywać jaki organ będzie właściwy. Zatem niewłaściwe jest twierdzenie, że odbudowa grobli, jej rekultywacja i rekultywacja wyrobiska poeksploatacyjnego masami ziemi skał ponieważ zachodzić będzie na terenie, gdzie wydobywa się kruszywo jest przedsięwzięciem znacząco oddziałującym na środowisko stosownie do § 2 ust. 1 pkt 27 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. a w konsekwencji wskazywałoby na właściwość w sprawie Marszałka Województwa zgodnie z art. 41 ust. 3 pkt 1 lit a ustawy o odpadach.

W tym miejscu podkreślić należy, że w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z przetwarzaniem odpadów w instalacjach. Zgodnie z art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska przez instalację rozumie:

a) stacjonarne urządzenie techniczne,

b) zespół stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie, do których tytułem prawnym dysponuje ten sam podmiot i położonych na terenie jednego zakładu,

c) budowle niebędące urządzeniami technicznymi ani ich zespołami,

których eksploatacja może spowodować emisję.

Tworzenie grobli przy użyciu mas ziemnych i skalnych nie jest niewątpliwie urządzeniem technicznym, jest budowlą ale jej eksploatacja nie wywołuje emisji. Planowany sposób przetwarzania odpadów można jednak zakwalifikować jako przedsięwzięcie bowiem według definicji zawartej w art. 3 pkt 13 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko przez przedsięwzięcie rozumie się zamierzenie budowlane lub inną ingerencję w środowisko polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym również na wydobywaniu kopalin; przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty.

Zgodnie z opisem procesu przetwarzania odpadów zawartym we wniosku nastąpi przekształcenie terenu poprzez odbudowanie grobli na terenie wyrobiska poeksploatacyjnego w miejscu rozgraniczenia akwenów poeksploatacyjnych oraz

rekultywacja samej grobli wraz z wyrobiskiem. Jak już wspomniano nie będzie to przedsięwzięcie znacząco oddziałujące na środowisko, nie prowadzi bowiem do wydobywania kopalin ze złoża ale do powstania grobli. Na tej podstawie nie można uznać, że właściwym ma być Marszałek Województwa.

Analiza informacji i danych zawartych we wniosku J. Z., zdaniem NSA, prowadzi do stwierdzenia, że Marszałek Województwa będzie właściwym z uwagi na treść art. 41 ust. 3 pkt 1 lit. b ustawy o odpadach, gdzie mówi się o właściwości tego organu z uwagi na sprawy dotyczące odpadów innych niż niebezpieczne poddawanych odzyskowi w procesie odzysku polegającym na wypełnianiu terenów niekorzystnie przekształconych, jeżeli ilość umieszczanych w wyrobisku lub zapadlisku odpadów jest nie mniejsza niż 10 Mg na dobę lub całkowita pojemność wyrobiska lub zapadliska jest nie mniejsza niż 25 000 Mg.

Jak słusznie zauważa Starosta W. odbudowa, utwardzenie i rekultywacja grobli i miejsca przetwarzania, co według NSA należy odczytywać jako wyrobisko poekspolatacyjne na terenie Ż., za pomocą mas ziemnych i skalnych (odpady kod 17 05 04, 17 01 01, 17 01 01 inne niż niebezpieczne) doprowadzi do wykorzystania na ten cel około 200 000 m3 mas ziemnych i skalnych. Taka ilość zostanie zlokalizowana w wyrobisku poeksploatacyjnym żwirowni i ukształtowana zostanie jako grobla a także posłuży do rekultywacji samego wyrobiska. Z wyliczeń Starosty zawartych we wniosku o rozstrzygnięcie sporu, które NSA uznaje za wiarygodne, wynika, ze taka ilość odpadów pozwoli na wypełnienie wyrobiska o pojemności 38 000 Mg. Także wyliczenia ilości odpadów umieszczanych w wyrobisku w ww. sposób wynosi 200 ton na dobę. Tym samym zastosowanie znajduje art. 41 ust. 3 pkt 1 lit a. ustawy o odpadach, wskazujący na właściwość Marszałka Województwa. Masy ziemne i skalne jako odpady inne niż niebezpieczne wykorzystane w procesie odzysku poza instalacjami i urządzeniami poprzez usypanie grobli w wyrobisku poeksploatacyjnym Ż. doprowadzi w istocie do odzysku polegającego na wypełnianiu terenów niekorzystnie przekształconych, gdzie ilość umieszczanych w wyrobisku lub zapadlisku odpadów jest nie mniejsza niż 10 Mg na dobę lub całkowita pojemność wyrobiska lub zapadliska jest nie mniejsza niż 25 000 Mg. Z wyliczeń Starosty niewątpliwie wynika, że ilość odpadów przekształcanych na terenie wyrobiska tak w ujęciu dobowym jak i co do pojemności wyrobiska jakie można by taką ilością odpadów wypełnić spełnia wymogi wskazane w tym przepisie.

Przetwarzanie odpadów w sposób wskazany we wniosku o wydanie zezwolenia ma doprowadzić do powstania w wyrobisku poeksploatacyjnym Ż. grobli oraz zrekultywowania samego wyrobiska. Tym samym wyrobisko zostanie wypełnione wskazanymi odpadami. Ilość zagospodarowanych odpadów pozawala zakwalifikować planowane wypełnienie obszarów niekorzystnie przekształconych do tego, o którym mowa w art. 41 ust. 3 pkt 1 lit. b ustawy o odpadach. Wobec powyższego właściwym do wydania zezwolenia na przetwarzanie odpadów poza instalacjami i urządzeniami stosownie do wniosku J. Z. będzie Marszałek Województwa M.

Fakt, że proces przetwarzania odpadów ujęty we wniosku jest procesem, który należy zakwalifikować zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 11 maja 2015 r. w sprawie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami (Dz. U. z 2015 r., poz. 796) jako dozwolone prawem przetwarzanie odpadów o kodzie 17 05 04, 17 01 01, 17 01 02 poza instalacjami i urządzeniami nie przekreśla właściwości organów według art. 41 ust. 3 ustawy o odpadach. Zakwalifikowanie danego procesu przetwarzania odpadów do wskazanych w tym rozporządzeniu procesów R3, R5 i R12 pozwala przyjąć czy przetwarzanie odpadów o danym kodzie, przy spełnieniu wskazanych tam wymogów jest dopuszczalne poza instalacjami i urządzeniami. Okazuje się, że wykorzystanie wskazanych we wniosku odpadów może odbywać się poza instalacjami i urządzeniami w ramach odzysku R3, R5 o czym świadczy nie tylko pozycja LP. 10 wskazanego rozporządzenia ale także LP. 1 tegoż rozporządzenia. Odpady wskazane we wniosku mogą być wykorzystane poza instalacjami i urządzeniami zarówno do budowy, przebudowy lub remontu budowli kolejowych i podtorzy, wałów, nasypów kolejowych i drogowych, podbudów dróg i autostrad, nieprzepuszczalnych wykładzin, czasz osadników ziemnych, rdzeni budowli hydrotechnicznych oraz innych budowli i obiektów budowlanych, w tym fundamentów (Lp. 10) jak i do wypełniania terenów niekorzystnie przekształconych (takich jak zapadliska, nieeksploatowane odkrywkowe wyrobiska lub wyeksploatowane części tych wyrobisk) - Lp. 1.

Niezasadne jest stanowisko Marszałka Województwa jakoby Starosta twierdził, że przetwarzanie odpadów będzie prowadzone w instalacjach a tym samym wniosek dotyczy odzysku odpadów polegającego na wypełnianiu terenu niekorzystnie przekształconego gdy wniosek dotyczył odzysku odpadów poza instalacjami w zakresie wskazanym w Lp. 10 powoływanego wyżej rozporządzenia.

W ocenie NSA art. 43 ust. 3 pkt 1 lit. b ustawy o odpadach nie zawiera wymogu aby przetwarzanie odpadów poprzez wypełnianie terenu niekorzystnie przekształconego następowało w instalacjach. Właśnie z tego powodu możliwe było przyjęcie, że skoro dochodzi w niniejszej sprawie do poddania odzyskowi odpadów poprzez wypełnianie terenów niekorzystnie przekształconych w zakresie ilościowym z art. 41 ust. 3 pkt 1 lit. b ustawy o odpadach, co możliwe jest w procesie odzysku poza instalacjami, to już samo to wskazuje na właściwość Marszałka Województwa.

Mając na uwadze powyższe rozważania NSA stwierdza, że organem właściwym do rozpatrzenia wniosku J. Z. dotyczącego wydania zezwolenia na przetwarzanie odpadów poza instalacjami i urządzeniami poprzez lokowanie ich w wyrobisku poeksploatacyjnym odkrywkowego zakładu górniczego Ż. w miejscu odbudowy grobli będzie Marszałek Województwa M. albowiem wskazany we wniosku proces przetwarzania odpadów będzie prowadził do wypełnienia terenu niekorzystnie przekształconego (wyrobiska poeksploatacyjnego żwirowni) w skali, o której mowa jest w art. 41 ust. 3 pkt 1 lit. b ustawy o odpadach, a to uzasadnia właściwość Marszałka Województwa M..

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 4, art. 15 § 1 pkt 4 i art. 15 § 2 P.p.s.a., wskazał Marszałka Województwa M. jako organ właściwy w sprawie.