Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 3200/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-10-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6070 Uwłaszczenie    państwowych   osób     prawnych   oraz   komunalnych    osób prawnych
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28, art. 156 par. 1, art. 157 par. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 200
journal: Dz.U. 2010 nr 102 poz 651
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Żmich (spr.) Sędziowie: WSA Emilia Lewandowska WSA Tomasz Wykowski Protokolant starszy sekretarz sądowy Aleksandra Borkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2014 r. sprawy ze skargi Spółki [...] S.A. w B. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Minister Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej, po rozpatrzeniu wniosku Spółki R. S.A. w B. o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia [...] października 2013 r., nr [...] utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] umarzającą postępowanie wszczęte z wniosku Spółki R. S.A. w B. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2003 r., nr [...] dotyczącej uwłaszczenia Przedsiębiorstwa Państwowego H. im. [...] w S. działkami nr [...] i nr [...], położonymi w S. przy ul. [...].

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.

Wojewoda [...], działając na podstawie art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 ze zm.) i § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczania osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz. U. Nr 23, poz. 120 ze zm.), decyzją z dnia [...] listopada 2003 r., nr [...] stwierdził nabycie z mocy prawa przez Przedsiębiorstwo Państwowe H. im. [...] w S. prawa użytkowania wieczystego gruntu stanowiącego własność Skarbu Państwa, będącego w dniu 5 grudnia 1990 r. w zarządzie tego przedsiębiorstwa, położonego w S. przy ul. [...], obejmującego działki nr [...] o pow. [...] m2 i nr [...] o pow. [...] m2 oraz prawa własności budynków znajdujących się na opisanym gruncie.

Wnioskiem z dnia 2 września 2009 r. Spółka R. S.A. w B. wystąpiła o stwierdzenie nieważności wyżej wymienionej decyzji uwłaszczeniowej, podnosząc, że uwłaszczone nieruchomości znajdowały się w dniu 5 grudnia 1990 r. w zarządzie K. S.A., poprzednika prawnego Spółki R. S.A. w B., a tym samym decyzja Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2003 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej umorzył postępowanie wszczęte z wniosku Spółki R. S.A. w B. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2003 r., nr [...], dotyczącej uwłaszczenia Przedsiębiorstwa Państwowego H. im. [...] w S. działkami nr [...] i nr [...], położonymi w S. przy ul. [...], stwierdzając brak legitymacji prawnej wnioskodawcy do skutecznego zainicjowania postępowania nadzorczego.

Pismem z dnia 5 lipca 2013 r. Spółka R. S.A. w B. wystąpiła o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...], podnosząc: - naruszenie art. 28 Kpa poprzez przyjęcie, iż wnioskodawcy nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2003 r.; - naruszenie art. 7 i art. 105 Kpa poprzez nieuwzględnienie interesu społecznego i słusznego interesu obywateli; -naruszenie art. 200 ustawy z dnia 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami poprzez przyjęcie, że w dniu 5 grudnia 1990 r. sporne nieruchomości pozostawały w zarządzie Przedsiębiorstwa Państwowego H. im. [...] w S. W uzasadnieniu wniosku wskazano w szczególności, iż poprzednik prawny wnioskodawczyni nieprzerwanie na kilka lat przed datą 5 grudnia 1990 r. zawierał umowy najmu lokali mieszkalnych w budynku posadowionym na gruncie, a budynek ten stanowił środek trwały majątku, zarówno poprzednika prawnego wnioskodawcy, jak i samego wnioskodawcy. Ponadto prowadzenie niniejszego postępowania rzutuje na ewentualne obowiązki wnioskodawcy, jak również na sytuacje prawną najemców lokali mieszkalnych w budynku mieszkalnym, posadowionym na spornym gruncie. Jednocześnie wnioskodawczyni podniosła, że Przedsiębiorstwo Państwowe [...] im. [...] w S. nie udokumentowało prawa zarządu do przedmiotowego gruntu, powołując się jedynie na decyzję w sprawie ustalenia opłat za użytkowanie gruntu.

Minister Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] października 2013 r., nr [...] utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...]. W uzasadnieniu organ podał, że stosownie do art. 157 § 2 Kpa postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony (w rozumieniu art. 28 Kpa) lub z urzędu. W rozumieniu art. 28 Kpa stroną postępowania jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Status strony wynika z przepisów prawa materialnego, które ustanawiają prawa i obowiązki. Przy czym interes prawny powinien być konkretny, indywidualny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, dający się zaspokoić przez wydanie decyzji. lnteres prawny, którego istnienie warunkuje przyznanie osobie przymiotu strony w określonej sprawie, musi bezpośrednio dotyczyć sfery prawnej podmiotu. Brak bezpośredniości wpływu sprawy na sferę prawną osoby nie pozwala na uznanie jej za stronę. Od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, tj. sytuację w której dany podmiot jest wprawdzie zainteresowany sposobem rozstrzygnięcia danej sprawy, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającymi stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracyjny.

Minister wskazał, że w niniejszej sprawie podstawy do uznania podmiotu za stronę postępowania nadzorczego należy upatrywać w przepisie art. 200 ust. 1-4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami – zwanej dalej "ugn". Zgodnie z art. 200 ust. 1 ugn grunty stanowiące własność Skarbu Państwa lub gminy, będące w dniu 5 grudnia 1990 r. w zarządzie państwowych i komunalnych osób prawnych oraz Banku [...], stają się z tym dniem z mocy prawa przedmiotem użytkowania wieczystego, a budynki, inne urządzenia i lokale znajdujące się na tych gruntach stają się własnością tych osób. Uwłaszczenie nie może naruszać praw osób trzecich (art. 200 ust. 4 tej ustawy). Z powyższego przepisu jednoznacznie wynika, że stroną postępowania uwłaszczeniowego jest właściciel gruntu oraz przedsiębiorstwo państwowe, które jest uwłaszczane. Osoba trzecia w tym postępowaniu może uczestniczyć tylko wówczas, gdy wykaże, iż przysługują jej prawa, które uwłaszczenie mogło naruszyć. Działki nr [...] i nr [...] (powstałe z podziału działki nr [...], która powstała z podziału działki nr [...] - pismo Prezydenta Miasta S. z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...] wraz z załącznikami), w dniu 5 grudnia 1990 r. stanowiły własność Skarbu Państwa (odpis z księgi wieczystej Kw nr [...]). Z porównania mapy z dnia [...] stycznia 1950 r., nr [...] z mapą oznaczoną jako arkusz nr [...] oraz mapami ewidencyjnymi znajdującymi się w aktach uwłaszczeniowych wynika, że działka nr [...] odpowiada dawnej działce nr [...], która została przejęta na własność Państwa na podstawie orzeczenia Ministra Przemysłu i Handlu z dnia [...] czerwca 1948 r. Nr [...] wykazu [...] (M. P. z 1948 r. Nr 58, poz. 352), jako składnik majątkowy przedsiębiorstwa K. [...], którego poprzednim właścicielem było G. w S..

Dokumenty znajdujące się w aktach sprawy wskazują, że powyższy grunt znajdował się w zarządzie Przedsiębiorstwa Państwowego H. im. [...] w S. (decyzja Geodety Miejskiego z dnia [...] stycznia 1988 r., nr [...] ustalająca opłatę roczną z tytułu zarządu oraz oświadczenie Kierownika Urzędu Rejonowego w B. z dnia [...] września 1992 r., nr [...], dotyczące aktualizacji opłaty z tytułu zarządu).

Przedsiębiorstwo Państwowe H. im. [...] na podstawie aktu notarialnego z dnia [...] stycznia 1995 r., Rep. A Nr [...], zostało przekształcone w jednoosobową spółkę Skarbu Państwa pod firmą H. [...] S.A. Następnie, na skutek zmiany nazwy, Spółka występowała w obrocie pod ﬁrmą T. S.A., obecnie zaś funkcjonuje pod nazwą S. S.A., co potwierdzają wpisy w Krajowym Rejestrze Sądowym.

Zdaniem Ministra, z akt sprawy nie wynika natomiast, aby powyższa nieruchomość znajdowała się w zarządzie poprzednika prawnego Spółki K. S.A. w B.. Orzeczeniem nr [...] Ministra Przemysłu i Handlu z dnia [...] czerwca 1948 r. o przejęciu przedsiębiorstw na własność Państwa (M. P. Nr 58, poz. 352), na rzecz Państwa zostało przejęte m. in. przedsiębiorstwo G. [...] – S.. Na podstawie zarządzenia Ministra Przemysłu i Handlu z dnia [...] kwietnia 1948 r. (M. P. Nr 47, poz. 239) zostało utworzone przedsiębiorstwo państwowe D. Z dokumentów nadesłanych przez wnioskodawcę - Spółkę R. S.A. w B. wynika, że protokołem zdawczo-odbiorczym z dnia [...] grudnia 1949 r. zatwierdzonym orzeczeniem Ministra Górnictwa z dnia [...] lutego 1951 r., D. w S. zostały wyznaczone do objęcia przedsiębiorstwa – K. (ówcześnie im. J. S.) wraz z [...] w S., których właścicielem była znacjonalizowana ﬁrma G. – [...]. Zarządzeniem nr [...] Ministra Górnictwa z dnia [...] stycznia 1951 r. zostało utworzone przedsiębiorstwo państwowe K. [...] i przydzielono mu do prowadzenia K.[...], a zarządzeniem nr [...] Ministra Górnictwa Węglowego z dnia [...] listopada 1956 r., nr [...] dokonano zmiany zarządzenia nr [...] zmieniając nazwę przedsiębiorstwa na K. [...].

W ocenie organu odwoławczego, z powyższego wynika, iż mienie należące do przedsiębiorstwa G. – [...] (w tym nieruchomości i budynki znajdujące się na działce nr [...] odpowiadającej działce nr [...], z której powstały działki objęte decyzją uwłaszczeniową) wymienione w protokole zdawczo-odbiorczym z dnia [...] grudnia 1949 r. zostało przejęte na własność Państwa i przydzielone przedsiębiorstwu państwowemu D.. W aktach sprawy brak jest jednak jakichkolwiek dokumentów, z których wynikałoby, że mienie znacjonalizowanego przedsiębiorstwa zostało następnie przekazane przez D. w S. na rzecz K. [...] w S., która następnie została przekształcona w K.[...] w S.. Grunt ten przeszedł na własność Skarbu Państwa na podstawie art. 2 ustawy z dnia 3 stycznia 1946 r. o przejęciu na własność Państwa podstawowych gałęzi gospodarki narodowej (Dz. U. Nr 3, poz. 17 ze zm.), zgodnie z ustaleniami zatwierdzonego decyzją z dnia [...] lutego 1951 r. protokołu zdawczo-odbiorczego z dnia [...] grudnia 1949 r., wydanego w oparciu o § 74 i 75 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 stycznia 1947 r. w sprawie trybu postępowania przy przejmowaniu przedsiębiorstw na własność Państwa (Dz. U. Nr 16, poz. 62 ze zm.). Stosownie do § 71 i 72 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 stycznia 1947 r. przedsiębiorstwo przejęte w myśl art. 3 ustawy przechodzi na własność Państwa z dniem ogłoszenia orzeczenia o przejściu przedsiębiorstwa na własność państwa. Jednocześnie z ogłoszeniem tego orzeczenia minister zarządzał objęcie przedsiębiorstwa i wyznaczał w tym celu odpowiednie osoby lub organizacje gospodarcze. Wyznaczenie takiej osoby uprawniało ją do objęcia przejętego na własność państwa przedsiębiorstwa, co nie oznaczało jednak ustanowienia prawa zarządu lub użytkowania (por. wyroki WSA w Warszawie z dnia 22 września 2005 r., sygn. akt I SA/Wa 1456/04 i I SA/Wa 1457/04 - Lex nr 806573 i nr 192966). Powyższe stanowisko potwierdza również art. 6 ust. 1 dekretu z dnia 3 stycznia 1947 r. o utworzeniu przedsiębiorstw państwowych (Dz. U. z 1947 r. Nr 8, poz. 42) w związku z przepisami zarządzenia Ministra Skarbu z dnia [...] kwietnia 1949 r. wydanego w porozumieniu z Ministrem Przemysłu i Handlu w sprawie sposobu sporządzania protokołów, wymienionych w art. 6 dekretu z dnia 3 stycznia 1947 r. o tworzeniu przedsiębiorstw państwowych (M. P. z 1949 r. Nr A

24. poz. 378). Zgodnie z powołanym art. 6 ust. 1 i 5 ustawy przedsiębiorstwa uzyskiwały zarząd i użytkowanie majątku nieruchomego oddanego im protokólarnie w imieniu Skarbu Państwa, przy czym protokół ten winien być sporządzany zgodnie z przepisami zarządzenia z dnia [...] kwietnia 1949 r., które obligowały do wyraźnego wskazania w protokole, iż oddanie nieruchomości następowało w zarząd i użytkowanie przedsiębiorstwa. Natomiast protokoły zdawczo - odbiorcze sporządzane na podstawie § 73, 74 i 75 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 stycznia 1947 r. w sprawie trybu postępowania przy przejmowaniu przedsiębiorstw na własność Państwa (Dz. U. Nr 16, poz. 62) oraz decyzje je zatwierdzające (w myśl § 75a rozporządzenia) precyzowały jedynie, w jakim kształcie nacjonalizowane przedsiębiorstwo przechodziło na własność Skarbu Państwa (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 stycznia 2005 r., sygn. akt l CK 402/04 - LEX nr 371837; wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 października 2004 r., sygn. akt lV SA/Wa 180/04, LEX nr 164440). Natomiast zgodnie z § 72 rozporządzenia właściwy minister wyznaczał odpowiednie osoby lub organizacje społeczne, które odpowiedzialne były za przejęcie przedsiębiorstwa ze wszystkimi jego składnikami w imieniu Skarbu Państwa. Powyższe regulacje wskazują, że na podstawie protokołu i decyzji go zatwierdzającej D. w S. nie nabyły prawa zarządu, czy użytkowania przedmiotowego gruntu, a w aktach sprawy brak jest innych dokumentów, które mogłyby potwierdzać oddanie przedmiotowej nieruchomości w zarząd, czy użytkowanie D. w S.

Minister zauważył, że Spółka R. S.A. w B. powstała z połączenia kilku spółek, w tym K. [...] S.A. Powyższe świadczy więc o następstwie prawnym wnioskodawcy po K. [...] S.A., która powstała z przekształcenia przedsiębiorstwa państwowego K. [...] (por. zarządzenie Nr [...] Ministra Przemysłu i Handlu z dnia [...] września 1996 r., akt notarialny Rep. [...] z dnia [...] lipca 2000 r.). Nie świadczy to jednak, że poprzednik prawny wnioskodawcy legitymował się prawem zarządu do przedmiotowych działek nr [...] i nr [...]. Powołane powyżej zarządzenie nr [...] z dnia [...] stycznia 1951 r. w sprawie utworzenia przedsiębiorstwa państwowego K.[...], zarządzenie zmieniające nr [...] z dnia [...] listopada 1956 r., nr [...], jak również zarządzenie Ministra Górnictwa i Energetyki z dnia [...] sierpnia 1982 r., nr [...] nie wskazują, aby na rzecz K. [...] (następnie ,,[...]`) została przekazana w użytkowanie (zarząd) dawna działka nr [...], czy też odpowiadająca jej działka nr [...], ż której wydzielono uwłaszczone działki nr [...] i nr [...].

Organ podniósł, że interes prawny do występowania w postępowaniu nadzorczym wynikać może również z praw rzeczowych przysługujących do objętej decyzją uwłaszczeniową nieruchomości osobom, które nie były stronami postępowania uwłaszczeniowego. W chwili obecnej wnioskodawczyni nie ma jednak żadnych praw rzeczowych do uwłaszczonej nieruchomości. Uwłaszczone działki nr [...] i nr [...] stanowią obecnie własność Skarbu Państwa i pozostają w użytkowaniu wieczystym S. S.A. w B. (por. treść księgi wieczystej nr [...]). Posiadanie nieruchomości wskazuje natomiast jedynie na interes faktyczny, który nie daje legitymacji prawnej do żądania wszczęcia postępowania w trybie nadzoru, w stosunku do decyzji uwłaszczeniowej. Istnienie interesu prawnego podmiotu żądającego wszczęcia postępowania musi być ustalane na tle okoliczności faktycznych podnoszonych we wniosku oraz adekwatnych do tych okoliczności przepisów prawa materialnego

Wnioskodawca, który nie był stroną postępowania zakończonego kwestionowaną decyzją uwłaszczeniową, winien wykazać prawa, które uwłaszczenie mogło naruszyć, skoro to na skarżącym spoczywa obowiązek wykazania, że posiada on interes prawny, który jednocześnie powinien być konkretny i realny. To bowiem wnioskodawca dysponuje najpełniejszą możliwością przedstawienia wszelkich okoliczności istotnych dla udokumentowania przysługujących mu praw, jak również przedstawienia, czy choćby wskazania dowodów, które ten interes prawny wykażą. Obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego nie należy rozumieć w ten sposób, że to organ administracji publicznej jest zobligowany do wyszukiwania faktów uzasadniających twierdzenia stron, czy poszukiwania i zbierania dowodów mających wykazać istnienie tych faktów, w szczególności, gdy sam wnioskodawca nie potraﬁ, ani przedstawić, ani wskazać dokumentów potwierdzających prawa, na które się powołuje.

Zdaniem Ministra, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie potwierdza, aby w datach zawierania umów najmu, na które powołuje się wnioskodawca, legitymował się on prawem własności lub innym prawem rzeczowym) do posadowionego na przedmiotowej działce budynku mieszkalnego i wydzielonych w nim lokali mieszkalnych. Zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy nie wskazuje na istnienie po stronie Spółki interesu prawnego. A skoro Spółka nie legitymuje się interesem prawnym w rozumieniu art. 28 Kpa, wszczęte na jej wniosek postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji należało umorzyć jako bezprzedmiotowe. W związku z powyższym organ nadzoru nie jest władny na tym etapie postępowania do badania skutków społecznych decyzji uwłaszczeniowej. czy tez badania, czy decyzja ta narusza prawo. Zatem brak jest możliwości ustosunkowania się do powołanych we wniosku zarzutów dotyczących tych kwestii.

Od decyzji Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] października 2013 r., nr [...] Spółka R. S.A. w B. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sąd Administracyjny w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa, tj.: 1) przepisu art. 28 Kpa w zw. z art. 200 ust. 1 ugn i w zw. z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz. U. 1998 r. Nr 23, poz. 120 ze zm.) poprzez przyjęcie, że skarżąca Spółka R. S.A. w B. nie wykazała, aby posiadała interes prawny uzasadniający żądanie wszczęcia postepowania w trybie nadzoru w stosunku do decyzji uwłaszczeniowej, a w konsekwencji tego przyjęcie, że skarżącej nie przysługuje przymiot strony w rozumieniu przepisu art. 28 w zw. art. 157 § 2 Kpa; 2) naruszenie przepisu art. 80 Kpa poprzez niedokonanie wszechstronnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i uznanie przez organ, że skarżąca nie wykazała aby nieruchomości objęte decyzją Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2003 r., nr [...] były w zarządzie poprzednika prawnego skarżącej, a w konsekwencji , że skarżąca nie wykazała interesu prawnego uzasadniającego żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...]. Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy Ministrowi Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej do ponownego rozstrzygnięcia; 2) zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów z tytułu wynagrodzenia pełnomocnika według norm przepisanych. W uzasadnieniu Spółka wskazała, że Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, po ponownym rozpoznaniu sprawy, uznał, że Spółka R. S.A wykazała przedstawionymi dokumentami następstwo prawne po przedsiębiorstwie państwowym D., któremu przydzielono mienie przejętego na własność Państwa przedsiębiorstwa G. – [...], w tym nieruchomości i budynki znajdujące się na działce nr [...] odpowiadającej działce nr [...], z której powstały sporne działki objęte decyzją uwłaszczeniową wymienione w protokole zdawczo - odbiorczym z dnia [...] grudnia 1949 r. Spółka R. S.A. nie zgodziła się jednak z zaskarżona decyzją oraz z dokonaną przez Ministra oceną przedstawionego przez skarżącą materiału dowodowego jako niewystarczającego do wykazania przysługującego poprzednikom prawnym skarżącej tytułu prawnego (prawa zarządu) do nieruchomości objętych decyzją uwłaszczeniową Wojewody [...] i skutkiem tego przyjęciem przez organ niewykazania interesu prawnego skarżącej, uzasadniającego skuteczne złożenie przez nią wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji uwłaszczeniowej Wojewody [...] a w konsekwencji umorzeniem postępowania w sprawie na podstawie art. 105 Kpa.

Skarżąca wskazała, że przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz. U. z 1998 r. Nr 23, poz. 120 ze zm.) wymieniają w § 4 środki dowodowe (w szczególności dokumenty), którymi podmiot może wykazywać - w celu uwłaszczenia - przysługujące mu na dzień 5 grudnia 1990 r. prawo zarządu nieruchomością. W § 4 ust.1 pkt 6 rozporządzenia wymieniona jest decyzja o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu zarządu nieruchomością, a w § 4 ust.1 pkt 8 uchwały, zarządzenia lub decyzje wydane w sprawie podziału, łączenia, likwidacji i utworzenia państwowych i komunalnych jednostek organizacyjnych oraz powoływanych na ich podstawie uchwał komisji powoływanych w tych sprawach, jeżeli dokumenty te zawierają oznaczenie nieruchomości.

Skarżąca wskazała, że w toku postępowania powołała na poparcie zasadności złożonego wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji uwłaszczeniowej Wojewody [...] oraz przysługującego poprzednikom prawnym skarżącej tytułu prawnego do spornych nieruchomości wymienione niżej dokumenty: 1) upoważnienie z dnia [...] grudnia 1949 r. udzielone zastępcy dyrektora naczelnego D.; 2) protokół zdawczo-odbiorczy z dnia [...] grudnia 1949 r. przedsiębiorstwa K. [...] ("[...]"); 3) karta nr [...]w/w protokołu; 4) zarządzenie Ministra Górnictwa Nr [...] z dnia [...] stycznia 1951 r. w sprawie utworzenia przedsiębiorstwa państwowego pod nazwą "K. [...]"; 5) orzeczenie Ministra Górnictwa z dnia [...] lutego 1951 r. w sprawie zatwierdzenia protokołu zdawczo-odbiorczego przedsiębiorstwa firmy G. [...]; 6) zarządzenie Nr [...] Ministra Górnictwa i Energetyki z dnia [...] sierpnia 1982 r. zmieniające zarządzenie w sprawie utworzenia przedsiębiorstwa państwowego pod nazwą "K. [....] (obecna nazwa "K. [...]); 7) zarządzenie Nr [...] Ministra Przemysłu i Handlu z dnia [...] grudnia 1991 r. w sprawie likwidacji przedsiębiorstwa państwowego pod nazwą K. [...]; 8) decyzja nr [...] Ministra Przemysłu i Handlu z dnia [...] października1992 r. w sprawie likwidacji zakładu [...] pod nazwą: K. [...] w S.; 9) zarządzenie Nr [...] Ministra Przemysłu i Handlu z dnia [...] lutego 1993 r. w sprawie odstąpienia od likwidacji przedsiębiorstwa państwowego pod nazwą K. [...] w S.; 10) zarządzenie Nr [...] Ministra Przemysłu i Handlu z dnia [...] września 1996 r. w sprawie przekształcenia przedsiębiorstwa państwowego o nazwie K. [...] z siedzibą w S. w jednoosobową spółkę Skarbu Państwa. W piśmie skarżącej z dnia [...] sierpnia 2011 r. przedstawiono pozostałe dokumenty związane z tym aktem przekształcenia i z aktem wniesienia K. [...] S.A. do powstającej Spółki R. S.A. (skarżącej ) w drodze połączenia spółek; 11) wypis z RHB K. [...] S.A. prowadzonego przez Sąd Rejonowy w K.

Zdaniem skarżącej Spółki, z przedstawionej dokumentacji wynika w sposób niewątpliwy, że sporna nieruchomość położona w S. przy ul. [...], później [...], a obecnie [...] - oznaczona na karcie Nr [...] załącznika (ad. 3) do protokołu (ad. 2) jako przejęta po II wojnie światowej przez D. (ad. 1 i 2 pkt 2) została przypisana K. [...], której nazwa w toku tego przejęcia została zmieniona na "[...]", czemu wyraz daje powołany powyżej protokół (ad. 2). Załącznik ten stanowi (zarządzenie Ministra Górnictwa Nr [...] z dnia [...] stycznia 1951 r.), że tak istniejącą kopalnię o nazwie "S." (czyli uprzednio "R.") powołano z D. jako przedsiębiorstwo państwowe, któremu przydzielono (§ 11 tego zarządzenia ad. 4) majątek przejętej przez te Zakłady K. i "S." - czyli "R.". Okoliczność tą w całości potwierdza orzeczenie Ministra Górnictwa z dnia [...] lutego 1951 r. (ad. 5), zatwierdzające przejęcie majątku K. ,,R." ze wskazaniem na jego stronie drugiej, iż jest to obecnie K. "S.", i że jej mienie stanowiło uprzednio własność G., czyli przejętego przez D., z którego powstała K. ,,R." – S." i na bazie tego mienia, a więc i z przejęciem spornej nieruchomości oznaczonej na karcie 77 (ad. 3) załącznika do protokołu zdawczo-odbiorczego ad. 2). Następnie Zarządzeniem Nr [...] Ministra Górnictwa i Energetyki z dnia [...] sierpnia 1982 r. (ad. 6) zmieniono nazwę K. "S." na "[...]". Później odpowiednimi zarządzeniami zdecydowano o likwidacji tej K. (ad. 7) i jej zakładu górniczego (ad. 8, dot. części wydobywczej zgodnie z wymogami Prawa górniczego), a następnie odstąpiono od likwidacji tej K. (ad. 9), przekształcono ją w jednoosobową spółkę Skarbu Państwa (ad. 10 i 11) i wniesiono do nowoutworzonej Spółki R. S.A.

Z powyższego wynika więc, że następcą [...] "R." - "S." – [...]" wyodrębnionej z D. jest skarżąca i że skarżącej skutkiem tego przysługuje tytuł prawny do spornej nieruchomości. Jednakże dokumentom zaoferowanym przez skarżącą organ odmówił wiarygodności dla wykazania istnienia po stronie Spółki R. S.A. interesu prawnego (w rozumieniu art. 28 Kpa ), wynikającego z przepisu art. 200 ust. 1 ugn pomimo, iż zawierają one oznaczenie nieruchomości objętej decyzją Wojewody [...].

Skarżąca stoi także na stanowisku, że dokumenty zaoferowane przez przedsiębiorstwo państwowe H. im. [...] tj. tylko decyzja Geodety Miejskiego z dnia [...] stycznia 1988 r. ustalająca opłatę roczną z tytułu zarządu oraz oświadczenie Kierownika Urzędu Rejonowego w B. z dnia [...] września 1992 r. dotyczące aktualizacji opłaty z tytułu zarządu organ uznał natomiast za wiarygodne i wystarczające do wykazania przez przedsiębiorstwo państwowe H. im. [...] interesu prawnego i prawa zarządu pomimo, iż w orzecznictwie kwestionowana jest możliwość wykazywania prawa zarządu wyłącznie w oparciu o takie dokumenty (por. wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OSK 651/11, LEX nr 1264891).

W ocenie skarżącej, dokumenty zaoferowane przez nią na poparcie twierdzenia o przysługującym jej poprzednikom prawnym tytule prawnym do spornych nieruchomości (prawie zarządu, użytkowaniu ) są co najmniej równoważne i mają co najmniej taki sam walor dowodowy jak dokumenty w oparciu, o które przedsiębiorstwo państwowe H. im. [...] uzyskała decyzję uwłaszczeniową.

Skarżąca podniosła, że nie może ponosić ujemnych skutków ewentualnych uchybień właściwych organów w zakresie przekazania poprzednikom prawnym skarżącej spornych nieruchomości w zarząd bądź w użytkowanie w szczególności w zakresie sporządzania protokołów wymienionych w art. 6 dekretu z dnia 3 stycznia 1947 r. o tworzeniu przedsiębiorstw państwowych (o ile występuje tutaj uchybienie). Protokół taki mógł być sporządzony zgodnie z wymogami obowiązujących w tym zakresie przepisów, a jedynie z uwagi na znaczny upływ czasu mógł po prostu zaginąć albo ulec zniszczeniu, co uzasadniałoby przeprowadzenie przez organ dowodów, o których mowa § 4 ust. 3 rozporządzenia z dnia 10 lutego 1998 r. - z obu zainteresowanych, zgłaszających roszczenia do przedmiotowych nieruchomości podmiotów , czego jednak w postepowaniu uwłaszczeniowym nie dokonano, a skarżąca z uwagi na niedoręczenie jej przedmiotowej decyzji uwłaszczeniowej Wojewody [...] pozbawiona została możliwości zgłoszenia swoich roszczeń z art. 200 ust. 1 ugn do objętych tą decyzją nieruchomości w trybie zwykłym w toku instancji.

W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o jej oddalenie i jednocześnie podtrzymał stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie.

W piśmie z dnia 15 września 2014 r. uczestnik postępowania S. S.A. w B. wniosła o oddalenie skargi. W uzasadnieniu uczestnik postępowania wskazał, że skarżąca Spółka nie wykazała interesu prawnego do bycia stroną w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji uwłaszczeniowej, który byłby osobisty, własny, indywidualny i konkretny, a także aktualny, w szczególności, że w dacie 5 grudnia 1990 r. jej poprzednik prawny był właścicielem gruntu, podmiotem uwłaszczanym, osoba trzecią, której prawa zostały naruszone uwłaszczeniem. Uczestnik wskazał, że wnioskujący o stwierdzenie nieważności decyzji uwłaszczeniowej winien wykazać, że prawa, które uwłaszczenie mogło naruszyć, a więc i interes prawny. Zdaniem Spółki S. S.A., w oparciu o zebrany materiał dowodowy organ nie mógł stwierdzić, że skarżąca Spółka sprawowała trwały zarząd, czy też legitymowała się prawem rzeczowym do spornej nieruchomości, czy też budynków będących przedmiotem decyzji uwłaszczeniowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie jest uzasadniona.

W niniejszej sprawie Spółka R. S.A. w B. domagała się stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2003 r., nr [...] dotyczącej uwłaszczenia Przedsiębiorstwa Państwowego H. im. [...] w S. zabudowanymi nieruchomościami oznaczonymi jako działki nr [...] i nr [...], położonymi w S. przy ul. [...]. Aby jednak doszło do merytorycznej kontroli legalności kwestionowanej decyzji uwłaszczeniowej na wniosek skarżącej Spółki wnioskodawca winien wykazać, że ma w tym zakresie interes prawny, o którym mowa w art. 28 w zw. z art. 157 § 2 Kpa.

Materialnoprawną podstawę uwłaszczenia Przedsiębiorstwa Państwowego H. S.A. w S. stanowił przepis art. 200 ugn. Przepis ten przewidywał, że stwierdzenie nabycia, z mocy prawa, na podstawie ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, z dniem 5 grudnia 1990 r., prawa użytkowania wieczystego gruntów oraz własności budynków, innych urządzeń i lokali przez państwowe i komunalne osoby prawne oraz Bank [...], może nastąpić jeżeli wskazane wyżej osoby prawne posiadały w tym dniu grunty w zarządzie (ust. 1). Przy czym nabycie własności oraz prawa użytkowania wieczystego nie mogło naruszać praw osób trzecich (ust. 4)

Z powyższej regulacji wynika, że stroną postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji uwłaszczeniowej jest uwłaszczona osoba prawna lub jej następca prawny oraz podmiot, który wykaże, że to on, a nie uwłaszczony, w dniu 5 grudnia 1990 r. legitymował się prawem zarządu do nieruchomości, której dotyczy decyzja uwłaszczeniowa lub w tej dacie przysługiwał mu tytuł prawnorzeczowy (np. prawo użytkowania wieczystego), uniemożliwiający uwłaszczenie osoby prawnej albo podmiot wskazujący, że uwłaszczenie naruszyło jego prawa (roszczenia). Spółka R. S.A. uważa, że w dacie 5 grudnia 1990 r. jej poprzednik prawny – K. [...] S.A. w S. posiadała prawo zarządu do nieruchomości oznaczonej wówczas jako działka nr [...]. Władanie w sensie prawnym do przedmiotowej nieruchomości wywodzi z następstwa prawnego po D. w S. – przedsiębiorstwie państwowym wyodrębnionym, które po II wojnie światowej objęło znacjonalizowaną na własność Państwa nieruchomość oznaczoną jako działka nr [...] (odpowiadająca późniejszej działce nr [...], z której wydzielono działkę nr [...], podzieloną później na objęte uwłaszczeniem działki nr [...] i [...]), będącą przed II wojną światową własnością firmy G. w S., stanowiącą składnik majątkowy przedsiębiorstwa – K. [...], później im. [...].

Zdaniem Sądu, rację ma Minister Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie potwierdza, że poprzednik prawny skarżącej Spółki w dacie 5 grudnia 1990 r. legitymował się prawem zarządu do nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...].

Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że na mocy zarządzenia Ministra Przemysłu i Handlu z dnia [...] kwietnia 1948 r. utworzono przedsiębiorstwo państwowe wyodrębnione – pod nazwą D. z siedzibą w S. W § 9 zarządzenia wskazano, że Minister Przemysłu i Handlu zarządzi protokólarne przekazanie przedsiębiorstwu majątku nieruchomego w zarząd i użytkowanie, a ruchomego na własność. Z kolei orzeczeniem z dnia [...] czerwca 1948 r. Minister Przemysłu i Handlu orzekł o przejściu na własność Państwa, w trybie art. 2 ustawy z dnia 3 stycznia 1946 r. o przejęciu na własność Państwa podstawowych gałęzi gospodarki narodowej, przedsiębiorstwa – G. w S.. Protokołem zdawczo – odbiorczym z dnia [...] grudnia 1949 r. ustalono składniki majątkowe przedsiębiorstwa K.[...], której później nadano nazwę im. [...]. W skład upaństwowionego z dniem 5 lutego 1946 r. przedsiębiorstwa wchodziła nieruchomość oznaczona jako działka nr [...] w S. wymieniona na karcie protokołu nr [...] oraz naniesienia wymienione na karcie protokołu nr [...]. Zarządzeniem Ministra Górnictwa z dnia [...] stycznia 1951 r. utworzono przedsiębiorstwo państwowe pod nazwą K. [...], której przydzielono do prowadzenia K. [...] wraz z przynależnymi do niej zakładami przemysłowymi. Następnie orzeczeniem Ministra Górnictwa z dnia [...] lutego 1951 r. zatwierdzono protokół zdawczo – odbiorczy przedsiębiorstwa G. w S., sporządzony w dniu [...] grudnia 1949 r. W orzeczeniu tym wskazano, że D. w S. wyznaczono do objęcia K. [...] (wówczas im. [...]). Zarządzeniem Ministra Górnictwa Węglowego z dnia [...] listopada 1956 r. zmieniono zarządzenie z dnia [...] stycznia 1951 r. w zakresie § 1 i 11 zmienianego zarządzenia wskazując, że tworzy się przedsiębiorstwo państwowe pod nazwą K. [...], której przydziela się do prowadzenia K. [...] w S. wraz z przynależnymi do niej zakładami przemysłowymi. Następnie zarządzeniem Ministra Górnictwa i Energetyki z dnia [...] sierpnia 1982 r. ponownie zmieniono zarządzenie z dnia [...] stycznia 1951 r. w zakresie § 1 zmienianego zarządzenia wskazując, że tworzy się przedsiębiorstwo państwowe pod nazwą "K. [...] i jednocześnie skreślono § 11 zmienianego zarządzenia (który stanowił o przydzieleniu tworzonemu Przedsiębiorstwu do prowadzenia K. [...] wraz z przynależnymi do niej zakładami przemysłowymi). Zarządzeniem Ministra Przemysłu i Handlu z dnia [...] września 1996 r. przedsiębiorstwo państwowe K. [...] w S. została przekształcona w jednoosobową spółkę Skarbu Państwa działającą pod nazwą K. [...] S.A. W dniu [...] lipca 2000 r. na skutek połączenia czterech Spółek Akcyjnych, w tym K. [...] S.A. w jedna spółkę, zawiązano nową Spółkę pod firmą Spółka R. S.A. z siedzibą w B., która stała się sukcesorem przejętych Spółek, jeżeli chodzi o ich majątek, prawa i obowiązki.

Zdaniem Sądu, z przedłożonych do akt administracyjnych dowodów wynikają następujące wnioski: 1) D. w S. zostały wyznaczone do objęcia przedsiębiorstwa K. [...] (później im. [...]), o którym mowa w § 72 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 stycznia 1947 r. w sprawie trybu postępowania przy przejmowaniu przedsiębiorstw na własność Państwa oraz do sporządzenia protokołu zdawczo – odbiorczego opisującego składniki majątkowe tegoż przedsiębiorstwa (§ 74 rozporządzenia), aby było wiadomo jakie konkretne mienie podlegało nacjonalizacji na własność Państwa; 2) nie doszło do wykonania zarządzenia Ministra Przemysłu i Handlu z dnia [...] kwietnia 1948 r. poprzez przekazanie D. w S. nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] w S. w zarząd i użytkowanie, ponieważ nie został w tym zakresie sporządzony protokół zdawczo – odbiorczy, o którym mowa w § 9 tegoż zarządzenia, a taki wymagany był przez przepis art. 6 ust. 1 dekretu z dnia 3 stycznia 1947 r. o tworzeniu przedsiębiorstw państwowych w formule przewidzianej w załączniku Nr [...] do zarządzenia Ministra Skarbu z dnia [...] kwietnia 1949 r. (...) w sprawie sposobu sporządzania protokołów wymienionych w art. 6 dekretu z dnia 3 stycznia 1947 r. o tworzeniu przedsiębiorstw państwowych (M.P. Nr [...], poz. [...]); 3) utworzonemu w 1951 r. przedsiębiorstwu państwowemu pod nazwą K. [...] przydzielono do prowadzenia K. [...] wraz z przynależnymi do niej zakładami przemysłowymi, natomiast utworzonemu w 1956 r. przedsiębiorstwu państwowemu pod nazwą K. [...] przydzielono do prowadzenia K. [...]. W zarządzeniu Ministra Górnictwa z dnia [...] stycznia 1951 r. oraz w zarządzeniu Ministra Górnictwa Węglowego z dnia [...] listopada 1956 r. nie ma mowy o przekazaniu nowotworzonym przedsiębiorstwom nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] w S.. Wobec tego nie można uznać, że na podstawie tych zarządzeń doszło do oddania przedsiębiorstwu państwowemu K. "[...]", czy też przedsiębiorstwu państwowemu K. "[...]." w oparciu o konkretną podstawę prawną przedmiotowego mienia nieruchomego w zarząd, czy w zarząd i użytkowanie. Przekazanie zakładów [...] (K. "[...]", czy K. "[...]") i zakładów przemysłowych nie świadczy, samo w sobie, o przekazaniu wymienionym wyżej przedsiębiorstwom państwowym mienia nieruchomego w formie ówcześnie prawem przewidzianej; 4) zarządzenie Ministra Górnictwa i Energetyki z dnia [...] sierpnia 1982 r. nie wprowadziło do zmienianego zarządzenia z dnia [...] stycznia 1951 r. przepisów normujących wyposażenie w konkretne składniki majątkowe przedsiębiorstwa państwowego działającego pod nazwą "K. [...]; 6) Spółka R. S. A. jest następcą prawnym po K. w S., a nie wykazała następstwa prawnego po D. w S..

Wobec tego rację należało przyznać Ministrowi Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej, że w niniejszej sprawie skarżąca Spółka nie udowodniła, aby w dacie 5 grudnia 1990 r. jej poprzednik prawny K. [...] w S. legitymował się dokumentem wskazującym na władanie w sensie prawnym nieruchomością oznaczoną jako działka nr [...] (stanowiąca odpowiednik dawnej działki nr [...]), z której wydzielono później wydzielono działki nr [...] i [...]. Brak dowodu na to, aby kolejni poprzednicy prawni skarżącej Spółki przed dniem [...] października 1961 r. legitymowali się prawem zarządu lub użytkowania, które na mocy art. 38 ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz. U. Nr 32, poz. 159) przekształciło się w prawo użytkowania, aby następnie z dniem 1 sierpnia 1985 r., na mocy art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1989 r. Nr 14, poz. 74 ze zm.) przekształciło się w zarząd istniejący do dnia 5 grudnia 1990 r. Skarżąca Spółka nie przedłożyła żadnego z dowodów dokumentujących na dzień 5 grudnia 1990 r. prawo zarządu służące przedsiębiorstwu państwowemu K. [...] w S. do przedmiotowej nieruchomości, o których mowa w § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu.

Wobec tego Sąd uznał za prawidłową decyzję Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] czerwca 2013 r. umarzającą na podstawie art. 105 § 1 Kpa postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2003 r., nr [...] dotyczącej uwłaszczenia Przedsiębiorstwa Państwowego H. im. [...] w S. działkami nr [...] i nr [...], położonymi w S. przy ul. [...]. Co prawda w aktach sprawy brak pisma w postaci zawiadomienia o wszczęciu postępowania nadzorczego, jednak nie ulega wątpliwości, że Minister wszczął postępowanie nadzwyczajne, skoro podjął szereg czynności procesowych, mających na celu wyjaśnienie, czy Spółka R. S.A. legitymuje się interesem prawnym do bycia stroną postępowania nadzorczego w rozumieniu art. 28 i art. 157 § 2 Kpa. Skoro prowadzone postępowanie wyjaśniające nie potwierdziło istnienia po stronie skarżącej Spółki interesu prawnego, to organ nadzoru zasadnie umorzył wszczęte na wniosek Spółki postępowanie nieważnościowe jako bezprzedmiotowe z przyczyn podmiotowych (braku po stronie Spółki interesu prawnego, warunkującego ocenę legalności decyzji uwłaszczeniowej). Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd zwraca uwagę, że dla niniejszej sprawy istotne znaczenie miało to, czy skarżąca Spółka jako wnioskująca o stwierdzenie nieważności decyzji uwłaszczeniowej ma interes prawny, umożliwiający ocenę legalności decyzji uwłaszczeniowej w oparciu o przesłanki z art. 156 § 1 Kpa. Decyzja Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] czerwca 2013 r. nie została wydana w oparciu o przepis art. 158 Kpa. Wobec tego kwestia zgodności z prawem decyzji uwłaszczeniowej z dnia [...] listopada 2003 r. i istnienia po stronie przedsiębiorstwa państwowego H. im. [...] w S. prawa zarządu do przedmiotowej nieruchomości pozostawały poza przedmiotem niniejszej sprawy. Podnoszony w skardze zarzut pozbawienia skarżącej Spółki możliwości zgłoszenia roszczeń na etapie postępowania uwłaszczeniowego również wykraczał poza przedmiot niniejszej sprawy.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.