Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 825/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2020-11-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 116 par. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Gapiński (spr.), Sędzia WSA Paweł Kornacki, Asesor WSA Monika Krywow, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 listopada 2020 r. sprawy ze skargi G. G. (G.) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] – błędnie oznaczonej datą [...] nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości w podatku od nieruchomości za 2014 r. wraz z odsetkami za zwłokę 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej – organ odwoławczy, Kolegium, SKO) decyzją z dnia [...] r. nr [...], działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 900 z późn. zm. - dalej o.p.) oraz art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 1659 z poźn. zm.) i § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz.U. Nr 198, poz. 1925), po rozpoznaniu odwołania G.G. (dalej – Skarżący, Zobowiązany), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. (dalej – organ I instancji, Prezydent Miasta) z dnia [...] r. nr [...] orzekającą o solidarnej odpowiedzialności G.G. jako byłego Prezesa Zarządu wraz z A Sp. z o.o. w B. (dalej – Spółka) za zaległości podatkowe w podatku od nieruchomości za 2014 r. w kwocie [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości [...] zł.

Przedmiotowa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Decyzją z dnia [...]r. organ I instancji orzekł o odpowiedzialności podatkowej Skarżącego jako osoby trzeciej za zaległości podatkowe Spółki w podatku od nieruchomości.

Organ I instancji zasadność wydania decyzji umotywował tym, że Spółka jako podatnik podatku od nieruchomości nie uregulowała należnego podatku za 2014 r. Ponadto uznano, że zaległość podatkowa powstała w czasie pełnienia przez Skarżącego funkcji Prezesa Zarządu. Organ I instancji wykazał również, że postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec Spółki nie doprowadziło do zaspokojenia wierzytelności, a tym samym okazało się bezskuteczne.

W zakresie przesłanki wykluczającej odpowiedzialność osoby trzeciej, określonej w art. 116 § 1 pkt 1 lit. a o.p., którą stanowi okoliczność, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe), organ stwierdził, że nie uzyskał informacji, aby Spółka została postawiona w stan upadłości. Odnośnie natomiast przesłanki wykluczającej odpowiedzialność, określonej w art. 116 § 1 pkt 1 lit. b o.p., którą stanowi okoliczność, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez winy osoby trzeciej, organ stwierdził, że Skarżący nie wykazał braku winy w niezgłoszeniu takich wniosków we właściwym czasie. Ponadto nie wskazał majątku Spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie jej zaległości podatkowych w znacznej części (art. 116 § 1 pkt 2 o.p.).

Od powyższej decyzji pismem z dnia 17 grudnia 2019 r. Skarżący wniósł odwołanie zarzucając jej, że została wydana:

1) przedwcześnie, tj. przed upływem terminu na zapoznanie się z dowodami;

2) bez należytego przeprowadzania postępowania dowodowego i przyjęcia zarzutów Strony, w szczególności tych z pisma z dnia 28 listopada 2019 r.;

3) bez istotnych dla sprawy dowodów, w szczególności zawartych w piśmie z dnia 28 listopada 2019 r.;

4) po upływie ustawowego terminu na wydanie takiej decyzji.

W odwołaniu Zobowiązany zawarł także wniosek o dołączenie do akt sprawy jego pisma z dnia 28 listopada 2019 r. wraz ze wszystkimi załącznikami oraz potraktowanie zawartych w nim zarzutów za zarzuty odwołania.

W uzasadnieniu Skarżący podniósł, że pismo organu I instancji informujące o możliwości wypowiedzenia co do zgromadzonych dowodów zostało mu przekazane dopiero w dniu 25 listopada 2019 r., co było związane z tym, że w tym czasie był w trakcie przeprowadzki. W jego ocenie, okoliczność ta wydłuża termin na wniesienie nowych dowodów i zarzutów. Natomiast ich nierozpatrzenie stanowi o naruszeniu praw strony, a także o braku dostatecznego wyjaśnienia sprawy.

Zobowiązany wskazał następnie, że we wspomnianym piśmie wyraził stanowisko o braku przesłanek do orzeczenia o jego odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki. Umotywował to przede wszystkim tym, że nie był członkiem zarządu w okresie, kiedy dochodzone zaległości powstały. Ponadto, w jego ocenie, nie ponosi on winy za niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki. Uargumentował to tym, że nie posiadał dostępu do dokumentacji Spółki, jak również do jej bieżącej korespondencji. Nie miał zatem informacji o stanie majątku, jak i o zobowiązaniach Spółki. W tej sytuacji nie mógł wiedzieć o konieczności złożenia takiego wniosku. Dodał także, że Spółka posiadała tylko nieruchomość w K., która została sprzedana w licytacji komorniczej. Z tego też względu, w ocenie Zobowiązanego, zgłoszenie wniosku o upadłość byłoby nieskuteczne.

Końcowo Skarżący podkreślił, że decyzja wydana została po upływie trzech lat i podniósł w tym zakresie zarzut jej nieważności. Wskazał bowiem, że umorzenie egzekucji nastąpiło w lipcu 2016 r., a decyzja pochodzi z listopada 2019 r.

Następnie decyzją z dnia [...]r. Kolegium utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji z dnia [...]r.

W uzasadnieniu decyzji w pierwszej kolejności przedstawiono przebieg dotychczasowego postępowania podatkowego oraz poczynione w jego toku ustalenia w zakresie stanu faktycznego sprawy. Następnie wskazując na art. 116 § 2 o.p. wyjaśniono, że orzekając o odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe, organ podatkowy jest zobowiązany ustalić okoliczność pełnienia obowiązków członka zarządu w czasie powstania zobowiązania podatkowego, które przerodziło się w zaległość podatkową. Dokonując analizy tej okoliczności Kolegium wskazało, że sprawa dotyczy zaległości w podatku od nieruchomości za okres od sierpnia do grudnia 2014 r. Natomiast powołując się na domniemanie prawne wynikające z art. 17 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1500 z późn. zm.) stwierdzono, że zgodnie z danymi zawartymi w KRS-ie Zobowiązany w okresie od 8 sierpnia 2014 r. do 20 lutego 2018 r. był Prezesem Zarządu Spółki i jedynym jego członkiem. Wobec tych ustaleń przyjęto, że Skarżący pełnił obowiązki członka zarządu w czasie, gdy upływał termin płatności podatku od nieruchomości za 2014 r.

Według SKO, bezspornym jest także to, że egzekucja wobec Spółki okazała się bezskuteczna, co potwierdza dokument urzędowy - postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego z dnia [...]r. nr [...]. Kolegium stwierdziło następnie, że o ile samo pojęcie "bezskuteczności egzekucji" nie zostało zdefiniowane to należy je rozumieć w ten sposób, że w wyniku wszczęcia i przeprowadzenia przez organ egzekucyjny egzekucji skierowanej do majątku spółki nie doszło do przymusowego zaspokojenia wierzycieli, przy czym wystarczający jest choćby częściowy brak możliwości zaspokojenia wierzyciela (zob. wyrok NSA z dnia 8 marca 2017 r. sygn. akt II FSK 807/17). Tymczasem, jak podniosło SKO, z ustaleń poczynionych w trakcie czynności egzekucyjnych wynika, że nie stwierdzono istnienia składników majątkowych Spółki mogących być przedmiotem prowadzenia skutecznej egzekucji.

Według Kolegium, w niniejszej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek egzoneracyjnych. Twierdzenie to wywiedziono z faktu, że Skarżący nie wskazał mienia Spółki, z którego możliwa byłaby egzekucja umożliwiająca zaspokojenie zaległości w zakresie podatku od nieruchomości za 2014 r. Ponadto SKO zauważyło, że skoro nie został złożony wniosek o ogłoszenie upadłości, to Skarżący nie mógł wykazał, że we właściwym czasie zgłoszono taki wniosek. Wobec tego Kolegium stanęło na stanowisku, że w sprawie wystąpiły wszystkie przesłanki pozytywne, natomiast nie zaistniały przesłanki uwalniające Skarżącego od odpowiedzialności.

Ustosunkowując się do zarzutu odwołania dotyczącego przedwczesnego wydania decyzji przez organ I instancji stwierdzono, że postępowanie w sprawie zostało wszczęte postanowieniem z dnia [...]r., które doręczono Skarżącemu w dniu [...] r. na adres potwierdzony w późniejszym piśmie, jako jego adres do korespondencji i odebrane przez dorosłego domownika. Organ odwoławczy wskazał następnie, że ten sam dorosły domownik odebrał w dniu [...]r. postanowienie z dnia [...]r. wyznaczające 7-dniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego oraz odebrał w dniu [...]r. decyzję z dnia [...]r. orzekającą o solidarnej odpowiedzialności Skarżącego za zaległości podatkowe Spółki. Zatem jako nietrafny uznał organ odwoławczy zarzut w zakresie nienależytego prowadzenia postępowania dowodowego przez organ I instancji oraz braku przyjęcia zarzutów i dowodów zawartych w piśmie Skarżącego z dnia 28 listopada 2019 r., w sytuacji gdy przedmiotowe pismo wpłynęło do organu I instancji już po wydaniu decyzji z dnia [...]r.

W końcowej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji Kolegium odnosząc się do zarzutu związanego z naruszeniem art. 118 § 1 o.p. wyjaśniło, że decyzja o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej ma charakter konstytutywny (art. 21 § 1 pkt 2 o.p.). Nie stanowi zatem naruszenia powyższego przepisu wydanie decyzji przez organ odwoławczy po upływie terminu określonego w art. 118 § 1 o.p., jeżeli decyzja organu I instancji została wydana przed jego końcem, a organ odwoławczy orzekając co do istoty - nie zwiększył zakresu odpowiedzialności podatnika. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy Kolegium wskazało, że termin do wydania decyzji przez organ I instancji upływał z końcem 2019 r. Wobec tego, zdaniem Kolegium, decyzja organu I instancji z dniu [...]r., którą doręczono Stronie w dniu [...]r., została wydana z zachowaniem wspomnianego terminu. W tej sytuacji Kolegium uprawnione było do merytorycznego orzekania w sprawie, a tym samym nie doszło do naruszenia art. 118 § 1 o.p.

Skargą z dnia 18 czerwca 2020 r., złożoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, Zobowiązany zakwestionował decyzję organu odwoławczego zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 122 oraz art. 187 § 1 o.p. na skutek niedokładnego zebrania materiału dowodowego oraz rozpatrzenie tego materiału w sposób niewszechstronny, polegający na tym, iż zarówno organ I, jak i II instancji nie dokonał analizy materiału dowodowego pod kątem przesłanki egzoneracyjnej z art. 116 § 1 pkt 1 lit. b o.p. pomimo tego, że Skarżący przedstawił ku temu dowody;

2) art. 187 § 3 o.p. poprzez brak uwzględniania znanego organowi z urzędu faktu, iż wierzyciel posiada zabezpieczenie na majątku Spółki w postaci hipoteki na nieruchomości, za okres w jakim została wydana decyzja przenosząca odpowiedzialność na Skarżącego;

3) art. 116 § 1 pkt 1 lit. b o.p. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, kiedy brak złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpił bez winy Skarżącego, co wiązało się z trwającym konfliktem w Spółce oraz postępowaniami sądowymi;

4) art. 116 § 1 pkt 2 o.p. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, kiedy wierzyciel posiada informację na temat majątku dłużnika głównego tj. Spółki.

Wobec powyższych zarzutów Zobowiązany wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego według norm prawem przepisanych. Dodatkowo wniósł o przeprowadzenie dowodu z odpisu księgo wieczystej nr [...] na okoliczność, że nieruchomość, której dotyczy dochodzone zobowiązanie stanowi własność Spółki.

W uzasadnieniu Zobowiązany zakwestionował wystąpienie przesłanki bezskuteczności egzekucji z majątku Spółki. Otóż, w jego opinii, istnieje możliwość uzyskania zaspokojenia wierzytelności organu I instancji ze sprzedaży nieruchomości, której dotyczy zaległość podatkowa, gdyż stanowi ona własność dłużnika. Ponadto, jak zauważył Skarżący, organ I instancji ustanowił na niej hipotekę dla zabezpieczenia wierzytelności, a więc z urzędu posiadał wiedzę o tym majątku Spółki. Mimo to okoliczność ta została pominięta przez Prezydenta Miasta, jak i Kolegium. Świadczy to, zdaniem Zobowiązanego, o tym, że organy nie dopełniły obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego (art. 187 § 1 o.p.), a także o naruszeniu art. 116 § 1 pkt 2 o.p.

W dalszej kolejności Skarżący podniósł, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy. Dowody mające to potwierdzać zostały przywołane w odwołaniu oraz pismach z dnia: 28 listopada 2019 r. oraz 20 lutego 2020 r. Do wspomnianych pism załączono: odpis uchwały nr [...] wspólników Spółki z dnia [...] r., odpis uchwały nr [...] wspólników Spółki z dnia [...]r., kopię pisma D.K. z dnia 8 października 2014 r. do sądu rejestrowego, wniosek O.O. do sądu rejestrowego, zarządzenie Sądu Rejonowego [...] z dnia [...]r., kopię powództwa wytoczonego w związku z budynkiem [...], odpis rezygnacji Zobowiązanego ze stanowiska Prezesa Zarządu z dnia 1 kwietnia 2017 r. Ponadto we wspomnianej korespondencji Skarżący wniósł o przesłuchanie jego osoby. Według Skarżącego, żaden z tych dowodów nie został rozpatrzony, a tym samym doszło do naruszenia art. 122 i art. 187 § 1 o.p.

Brak wspomnianej winy, jak wskazał Zobowiązany, wiąże się z konfliktem jaki wywiązał się pomiędzy nim a osobą, która przed nim pełniła funkcję Prezesa, a także z osobą, która rzekomo nabyła udziały Spółki. W jego następstwie nie zostały mu przekazane dokumenty Spółki. Dlatego też nie mógł zapoznać się z sytuacją finansową Spółki, a tym samym nie mógł stwierdzić konieczności zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości. Jak stwierdził, o zaległości podatkowej Spółki w podatku od nieruchomości dowiedział się z pisma organu I instancji sporządzonego w niniejszej sprawie.

Końcowo Zobowiązany podniósł, że Kolegium nie ustosunkowało się do jego twierdzeń i przedstawionych dowodów. Ponadto stwierdził, iż SKO omówiło przesłanki odpowiedzialności osoby trzeciej pomijając okoliczność egzoneracyjną związaną z brakiem winy zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości, która była istotna w niniejszej sprawie.

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko oraz argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji stwierdzić należało, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie Sąd wskazuje, że Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału wydanym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych instrumentach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374) w niniejszej sprawie przeprowadzi posiedzenie niejawne w składzie 3 sędziów odstępując od wymaganej prawem rozprawy.

Przystępując do rozważań w niniejszej sprawie Sąd zauważa, że decyzja organu odwoławczego opatrzona została datą [...]r., podczas gdy sprawa dotyczy odpowiedzialności osoby trzeciej za zobowiązania Spółki dotyczące podatku od nieruchomości za rok 2014.

Rozważania dotyczące tego zagadnienia rozpocząć należy od tego, że data wydania decyzji to jeden z elementów koniecznych decyzji podatkowej (art. 210 § 1 pkt 2 o.p.). Przesądza ona o dacie jej sporządzenia i podpisania (M. Skowroński, glosa do wyroku NSA z dnia 6 stycznia 2006 r. sygn. akt II FSK 135/06, Lex nr 1179191). Nie przesądza jednak o wejściu decyzji do obrotu prawnego, bo o tym decyduje data jej doręczenia (art. 212 o.p.). W dalszej kolejności zwrócić należy uwagę, że data wydania decyzji ma istotne znaczenie dla wielu aspektów sprawy podatkowej. Tytułem przykładu wskazać przyjdzie, że wynika z niej m.in. jaki stan faktyczny i prawny został uwzględniony przy jej wydawaniu (zob. wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2019 r. sygn. akt II FSK 296/17, Lex nr 26225).

Wskazane zagadnienie ma także wpływ na określenie przedmiotu zaskarżenia, o którym mowa w art. 138 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm. - dalej p.p.s.a.). Ustawodawca w uregulowaniu tym sprecyzował, jakie elementy musi zawierać sentencja wyroku. Wśród nich wymienił m.in. wspomniany przedmiot zaskarżenia. W doktrynie przyjmuje się, że określenie przedmiotu zaskarżenia powinno zawierać precyzyjne oznaczenie, jakiego aktu lub czynności organu administracji publicznej dotyczy wyrok (zob. A. Kabat [w:] B. Dauter, M. Niezgódka-Medek, A. Kabat, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2019, art. 138). Zatem ustalenie daty wydania zaskarżonej decyzji determinuje pełne i prawidłowe oznaczenie przedmiotu zaskarżenia, co jest elementem koniecznym sentencji wyroku sądu administracyjnego.

Zobowiązany w skardze nie podniósł zarzutu błędu w dacie wydania decyzji. Jednak w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (wyjątek ten nie znajduje zastosowania w sprawie). Oznacza to, że skład orzekający umocowany był do tego, aby zając się zasygnalizowanym problemem.

Jak już wcześniej zaznaczono, kontrolowana decyzja opatrzona została datą [...]r., podczas gdy sprawa dotyczy odpowiedzialności osoby trzeciej za zobowiązania Spółki dotyczące podatku od nieruchomości za rok 2014. Pojawia się zatem wątpliwość co do tego, kiedy faktycznie decyzja ta została wydana, a w konsekwencji jaki jest przedmiot zaskarżenia.

Zajmując się tym problemem, w ocenie Sądu, zasadnym jest przyjęcie, że skarżona decyzja wydana została w 2020 r. Dowodzi tego chronologia postępowania, tj. decyzja pierwszoinstancyjna sporządzona została w dniu [...]r., a odwołanie od niej pochodzi z dnia 17 grudnia 2019 r. W tej sytuacji, krótki okres do końca 2019 r. uzasadnia twierdzenie, że Kolegium negowane przez Zobowiązanego rozstrzygnięcie wydało w 2020 r. Ponadto w numerze tej decyzji wskazana jest liczba "[...]", co również przemawia za słusznością przedstawionego założenia. Organ odwoławczy także w odpowiedzi na skargę konkretyzując zaskarżony akt wskazuje datę jego wydania na dzień [...]r. Tak również określa datę wydania decyzji drugoinstancyjnej Zobowiązany w skardze wniesionej do tutejszego Sądu.

Konkludując uznać należy, że przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Kolegium z dnia [...] r. W związku z czym w sentencji wyroku podano rzeczywistą datę wydania wspomnianej decyzji, zamiast tej błędnie umieszczonej na dokumencie ([...]r.). Zaznaczyć jednak należy, że przeprowadzonych rozważań nie należy traktować w kategoriach sprostowania w rozumieniu art. 215 § 1 o.p., gdyż sąd administracyjny I instancji nie jest do tego umocowany.

Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Kolegium z dnia [...]r. wydana w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności solidarnej Skarżącego jako członka zarządu wraz ze Spółką za jej zaległości podatkowe w podatku od nieruchomości za miesiące sierpień – grudzień 2014 r. wraz z odsetkami za zwłokę.

Przedmiotowe zobowiązania Spółki (które przekształciły się w zaległości podatkowe) wynikają z decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...]r., którą określono Spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2014 r. w wysokości [...] zł, a które nie zostały uregulowane w terminie określonym w art. 6 ust. 9 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 z późn. zm. – w brzmieniu obowiązującym w 2014 r. – dalej u.p.o.l.). Wyjaśnić należy, że w myśl przywołanego przepisu osoby prawne wpłacają bez wezwania podatek od nieruchomości obliczony w deklaracji na rachunek właściwej gminy, w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminie do dnia 15 każdego miesiąca, a za styczeń do dnia 31 stycznia.

Określając ramy prawne niniejszej sprawy wskazać trzeba, że dla przypisania odpowiedzialności członkom zarządu za zobowiązania spółki z ograniczoną odpowiedzialnością konieczne jest wykazanie przesłanek tej odpowiedzialności unormowanych w art. 116 o.p. Ze względu na to, że wskazany przepis poddawany był licznym nowelizacjom niezbędne jest ustalenie stanu prawnego mającego zastosowanie w niniejszej sytuacji.

W tym zakresie nadmienić należy, że stosownie do art. 22 ustawy z dnia 10 września 2015 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r. poz. 1649) do odpowiedzialności podatkowej osób trzecich z tytułu zaległości podatkowych powstałych przed dniem wejścia w życie tej ustawy (a więc przed dniem 1 stycznia 2016 r.) stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 (a zatem Ordynacji podatkowej), w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.

Z kolei na mocy art. 417 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. Prawo restrukturyzacyjne (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1508 z późn. zm.) dokonano także zmiany art. 116 § 1 o.p. w zakresie przesłanek umożliwiających uwolnienie się od odpowiedzialności, przy czym brak jest przepisów przejściowych odnoszących się do kwestii stosowania zmienionych regulacji, w tym także w zakresie art. 116 o.p. prócz wskazania w art. 456 tejże ustawy nowelizującej, że wchodzi ona w życie z dniem 1 stycznia 2016 r. Zastosowanie takiego rozwiązania legislacyjnego oznacza, że w grę wchodzi zasada, zgodnie z którą dla oceny konkretnego stanu faktycznego zaistniałego przed wejściem w życie znowelizowanych przepisów, należy stosować przepisy prawa materialnego, które obowiązywały w dniu zaistnienia zdarzenia, z którym związany jest skutek podatkowy, zaś w odniesieniu do czynności procesowych należy stosować przepisy obowiązujące w dniu dokonania danej czynności (zob. S. Babiarz, (w:) tenże i in., Ordynacja podatkowa. Komentarz, wyd. 10, art. 116, teza 4; LEX).

W tej sytuacji podstawę materialnoprawną zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji stanowiły przepisy art. 116 § 1 i § 2 o.p. w brzmieniu sprzed nowelizacji.

Według art. 116 § 1 o.p. (w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie) za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu:

1) nie wykazał, że:

a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo

b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy;

2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.

Z kolei zgodnie z art. 116 § 2 o.p. odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 o.p. powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu. W myśl art. 116 § 4 o.p. wspomniane przepisy § 1-3 stosuje się również do byłego członka zarządu.

W świetle art. 108 § 2 pkt 2 lit. a o.p. postępowanie w sprawie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej nie może zostać wszczęte przed dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Warunek ten został zachowany, ponieważ wspomniana wcześniej decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego została doręczona Spółce z upływem [...]r. (doręczenie w trybie art. 150 § 4 o.p.), a postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte postanowieniem z dnia [...]r., które doręczono Skarżącemu w dniu [...]r.

Zgodnie z art. 118 § 1 o.p. nie można wydać decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość podatkowa, upłynęło 5 lat. Przyjmuje się w tej materii, że jeżeli organ I instancji rozstrzygnął o odpowiedzialności osoby trzeciej, zachowując termin na wydanie decyzji określony w art. 118 § 1 o.p., to organ odwoławczy może orzekać w tym przedmiocie, nawet jeśli omawiany termin już upłynął, jednak z tym zastrzeżeniem, że nie może zwiększyć zakresu odpowiedzialności osoby trzeciej w porównaniu z treścią rozstrzygnięcia organu I instancji (zob. wyrok NSA z dnia 25 lutego 2020 r. sygn. akt II FSK 1622/18, Lex nr 3009921). Zatem skoro terminy płatności poszczególnych rat za miesiące od sierpnia do listopada 2014 r. przypadały w 2014 r., a termin płatności raty za grudzień 2014 r. upływał w 2015 r., to aby zachować 5-letni okres z art. 118 § 1 o.p. w odniesieniu do całej zaległości, decyzja pierwszoinstancyjna musiała być wydana do końca 2019 r. Bezspornym jest, że rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta pochodzi z dnia [...] 2019 r. i zostało doręczone Zobowiązanemu w dniu [...]2019 r. Tym samym dochowano terminu z art. 118 § 1 o.p.

Literalne brzmienie powołanego przepisu art. 116 § 1 o.p. ustanawia cztery przesłanki orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu spółki z o.o., tj.:

1) wykazanie, że zaległości wynikają z zobowiązań, których termin płatności upłynął w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu;

2) wykazanie bezskuteczności, w całości lub w części, egzekucji z majątku spółki;

3) niewykazanie przez członka zarządu, że złożono we właściwym czasie wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie układowe albo wykazanie braku winy w niepodjęciu działań w tym kierunku;

4) niewskazanie przez członka zarządu mienia spółki umożliwiającego zaspokojenie znacznej części zaległości podatkowych.

W orzecznictwie utrwalił się pogląd, że organ podatkowy zobowiązany jest wskazać okoliczności pełnienia obowiązków przez członka zarządu w czasie powstania zobowiązania podatkowego, które przerodziło się w dochodzoną zaległość podatkową spółki oraz, że egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna. Natomiast ciężar wykazania którejkolwiek z okoliczności uwalniających od odpowiedzialności spoczywa na członku zarządu.

Jak wynika z treści przywołanego przepisu członek zarządu może uwolnić się od odpowiedzialności za zaległości podatkowe poprzez wykazanie, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie układowe albo, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania układowego nastąpiło bez jego winy. Przesłanką egzoneracyjną jest również wskazanie mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.

Przystępując do badania przesłanek pozytywnych stwierdzić należy, że nie budzi wątpliwości, że w czasie, w którym powstała przedmiotowa zaległość, Skarżący pełnił funkcję członka jednoosobowego Zarządu Spółki (art. 116 § 2 o.p.). Organ ustalając tą przesłankę ograniczył się jedynie do zbadania wpisów w KRS-ie, które mają wyłącznie charakter deklaratoryjny. Na tej podstawie organy podatkowe przyjęły, że Zobowiązany był Prezesem Zarządu w okresie od 8 sierpnia 2014 r. do 20 lutego 2020 r. Biorąc pod uwagę fakt, że orzeczona odpowiedzialność dotyczy okresu od sierpnia do grudnia 2014 r., to nieprecyzyjność tych ustaleń pozostaje bez wpływu na poprawność przyjętego stanowiska. Zgodzić się należy, iż już 8 sierpnia 2014 r. Zobowiązany pełnił obowiązki Prezesa Zarządu. Mianowicie sąd rejestrowy dokonując wskazanego wpisu musiał dysponować dokumentami, które pozwalały na tego rodzaju czynność, a więc nie ma podstaw do negowania tego, że w dacie tej Podatnik był Prezesem Zarządu. Nie jest natomiast do końca oczywiste kiedy doszło do ustąpienia przez Skarżącego ze stanowiska Prezesa Zarządu. Otóż mając na względzie, że wpis do rejestru jest deklaratoryjny, to okoliczność ta najprawdopodobniej musiała nastąpić wcześniej niż 20 lutego 2018 r. Świadczy o tym również przedstawiony przez Zobowiązanego odpis pisma z dnia 1 kwietnia 2017 r. o rezygnacji z członkostwa w Zarządzie Spółki. Podnieść należy, że: "Oświadczenie woli o rezygnacji z funkcji członka zarządu jest jednostronną czynnością prawną, która wywołuje skutek w niej wyrażony (art. 56 k.c.) i prowadzi do wygaśnięcia z mocy prawa korporacyjnego stosunku członkostwa w zarządzaniu spółki z chwilą zakomunikowania woli rezygnacji (art. 61 § 1 zdanie pierwsze k.c.) właściwemu organowi spółki lub jej reprezentantowi (w rozpoznawanej sprawie drugiemu z członków pełniących funkcje prezesa zarządu) w sposób umożliwiający zapoznanie się z treścią złożonej rezygnacji, która nie wymaga ich akceptacji" (wyrok SN z dnia 21 stycznia 2010 r. sygn. akt II UK 157/09, Lex nr 583805). Organy tej okoliczności nie wyjaśniły, jednak nawet gdyby przyjąć, że Zobowiązany skutecznie wyraził wolę rezygnacji z dniem 1 kwietnia 2017 r. to i tak bez wątpienia słusznym jest twierdzenie, że pełnił on obowiązki Prezesa Zarządu kiedy powstała zaległość w podatku od nieruchomości za okres od sierpnia do grudnia 2014 r.

Pozostając przy omawianej przesłance wskazać także należy, iż zobowiązania Spółki dotyczą podatku od nieruchomości za miesiące od sierpnia do grudnia 2014 r., gdzie termin płatności rat przypadał na 15 dzień każdego miesiąca (art. 6 ust. 9 pkt 3 u.p.o.l.). Oznacza to, że odpowiednio: termin płatności raty podatku za sierpień 2014 r. upływał 15 września 2014 r., termin płatności raty podatku za wrzesień 2014 r. upływał 15 października 2014 r., termin płatności raty podatku za październik 2014 r. upływał 15 listopada 2014 r., termin płatności raty podatku za listopad 2014 r. upływał 15 grudnia 2014 r., a termin płatności raty podatku za grudzień 2014 r. upływał 15 stycznia 2015 r. Zatem, w ocenie Sądu, spełniona została pierwsza z pozytywnych przesłanek warunkujących odpowiedzialność Skarżącego za zaległości podatkowe Spółki.

W ocenie Sądu, organy podatkowe wykazały również zaistnienie drugiej z pozytywnych przesłanek odpowiedzialności, o której mowa w art. 116 § 1 o.p., czyli bezskuteczność egzekucji wobec Spółki. Przyjmuje się, że: "Bezskuteczność egzekucji rozumiana być musi jako brak rezultatu w skuteczności czynności egzekucyjnych - bezskuteczność egzekucji ustala się na podstawie każdego prawnie dopuszczalnego dowodu. Postępowanie takie musi być wszczęte, jednak dla oceny, że egzekucja jest bezskuteczna nie musi zostać wydane formalne postanowienie o umorzeniu" (wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2018 r. sygn. akt I FSK 984/16, Lex nr 2502466). "Bezskuteczność egzekucji oznacza, że w wyniku wszczęcia i przeprowadzenia przez organ egzekucji skierowanej do majątku podatnika (spółki), nie doszło do przymusowego zaspokojenia roszczeń wierzyciela. Jednocześnie orzecznictwo i doktryna jednoznacznie wskazują, że postanowienie o umorzeniu egzekucji, czy to wydane przez komornika, czy przez organy egzekucji administracyjnej, a nadto postanowienie o umorzeniu postępowania upadłościowego, względnie o oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości, wyczerpują pojęcie bezskuteczności egzekucji" (wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 lutego 2018 r. sygn. akt III SA/Wa 1008/17, Lex nr 2475529; podobnie wyrok NSA z dnia 9 maja 2018 r. sygn. akt II FSK 1189/16, Lex nr 2511376).

Na podstawie powyższych wywodów przyjąć można, że dla wykazania przesłanki bezskuteczności egzekucji z majątku Spółki wystarczającym jest wydanie przez właściwy organ postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. Jak natomiast wynika z akt sprawy egzekucja wobec Spółki prowadzona była przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. Organ ten wobec niemożności uzyskania kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne uznał, że egzekucja jest bezskuteczna i postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] umorzył postępowanie egzekucyjne. Dodać należy, że podnoszona przez Skarżącego okoliczność posiadania przez Spółkę nieruchomości, w tej sytuacji winna być traktowana jako podlegająca ocenie organu przesłanka egzoneracyjna z art. 116 § 1 pkt 2 o.p. Nie może ona natomiast stanowić zaprzeczenia omawianej przesłanki pozytywnej dotyczącej odpowiedzialności z art. 116 § 1 o.p.

Raz jeszcze przypomnieć trzeba, że organ podatkowy zobowiązany jest wykazać jedynie fakt pełnienia obowiązków członka zarządu w czasie, gdy upłynął termin płatności zobowiązania podatkowego, które przerodziło się w dochodzoną zaległość podatkową spółki oraz, że egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna. Natomiast ciężar wykazania którejkolwiek z okoliczności uwalniających od odpowiedzialności spoczywa na członku zarządu. Nie zwalnia to oczywiście organu z czynienia ustaleń w tym kierunku. Zwrócić tu należy także uwagę na poglądy wyrażone w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, w tym w uchwale NSA z dnia 10 sierpnia 2009 r. sygn. akt II FPS 3/09, że w każdym przypadku orzekania o odpowiedzialności członka zarządu, organ podatkowy zobowiązany jest zbadać, czy i kiedy wystąpiły przesłanki do ogłoszenia upadłości, gdyż tylko niezłożenie wniosku o upadłość w terminie czyni otwartą kwestię odpowiedzialności członka zarządu na podstawie art. 116 § 1 o.p. W uchwale tej NSA stwierdził dalej, że: "Odpowiedzialność członka zarządu może wchodzić w rachubę tylko w sytuacji, gdy w stosunku do spółki wystąpiły przesłanki ogłoszenia upadłości. Z kolei członek zarządu tylko wtedy ponosi odpowiedzialność, kiedy obowiązku złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcia postępowania układowego nie wypełnił w terminie lub też ponosi winę za jego niedopełnienie. W każdym wypadku zatem należy ustalić, że taki obowiązek w ogóle na członku zarządu ciążył oraz kiedy powinien być dopełniony. Skoro w okresie pełnienia funkcji przez członka zarządu nie zachodziły przesłanki do ogłoszenia upadłości, to późniejsze pogorszenie się sytuacji finansowej spółki w okresie, kiedy już tej funkcji nie pełnił, powoduje uwolnienie tego członka zarządu od odpowiedzialności przewidzianej w art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej."

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że organy podatkowe nie przeprowadziły jakichkolwiek rozważań co do sytuacji finansowej Spółki. Oznacza to, że nie dokonały ustalenia tego, czy zaistniały przesłanki do ogłoszenia upadłości Spółki w okresie pełnienia przez Zobowiązanego funkcji Prezesa Zarządu. Tym samym nie stwierdzono wystąpienia okoliczności, które są punktem wyjścia dla badania istnienia przesłanek egzoneracyjnych z art. 116 § 1 pkt 1 lit. a i b o.p. Podnieść bowiem należy, że jeżeli istniały zaległości podatkowe spółki w momencie gdy członek zarządu spółki przestał pełnić tę funkcję, lecz jej kondycja finansowa nie dawała podstaw do zgłaszania wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcia postępowania zapobiegającego upadłości (postępowania układowego), co uległo zmianie w czasie, kiedy nie pełnił on już tejże funkcji i nie miał wpływu na podjęcie tych działań - spełniona jest w rozumieniu art. 116 § 1 o.p. przesłanka wykazania braku winy tego członka za niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości oraz niewszczęcie postępowania układowego we właściwym ku temu czasie (zob. wyrok NSA z dnia 5 września 2006 r. sygn. akt I FSK 1227/05, Lex nr 264049).

Dla przeprowadzenia rozważań w powyższej materii (ustalenia momentu zaistnienia przesłanek obligujących członka zarządu do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości) niezbędne jest zgromadzenie stosownych dowodów (np. w postaci dokumentów źródłowych - m.in. sprawozdań finansowych, jak również dokumentów, wskazujących niespłacone i wymagalne zobowiązania Spółki, a także określających terminy ich płatności), które pozwolą na ustalenie kondycji Spółki, a w konsekwencji, czy i kiedy zaistniały przesłanki do ogłoszenia upadłości lub wszczęcia postępowania układowego. Zauważyć należy, że ocena wystąpienia okoliczności ogłoszenia upadłości winna być rozpatrywana przez pryzmat przepisów art. 10, art. 11 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 21 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 1112 z późn. zm. – dalej u.p.u.n.). Tymczasem organy obu instancji nie przedsięwzięły czynności w tym kierunku.

Wyjaśnić należy, że podstawą ogłoszenia upadłości jest niewypłacalność dłużnika, o czym stanowi art. 10 u.p.u.n. Z kolei w myśl art. 11 ust. 1 u.p.u.n. dłużnika uważa się za niewypłacalnego, jeżeli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Dłużnika będącego osobą prawną uważa się za niewypłacalnego także wtedy, gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje (art. 11 ust. 2 u.p.u.n.). Jak zauważył Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 19 stycznia 2011 r. sygn. akt V CSK 211/10 (Lex nr 738136), o niewypłacalności w rozumieniu art. 11 ust. 1 u.p.u.n. można mówić dopiero wtedy, gdy dłużnik przez dłuższy czas nie wykonuje przeważającej części swoich zobowiązań. Wskazuje na to użycie określenia "nie wykonuje" swoich wymagalnych zobowiązań, oznaczające pewną ciągłość "niewykonywania" oraz użycie liczby mnogiej "zobowiązań". Także w literaturze podkreśla się, że dla określenia, czy dłużnik jest niewypłacalny, nieistotne jest, czy nie wykonuje wszystkich zobowiązań pieniężnych, czy też tylko niektórych z nich. Nieistotny też jest rozmiar niewykonywanych przez dłużnika zobowiązań. Nawet niewykonywanie zobowiązań o niewielkiej wartości oznacza jego niewypłacalność w rozumieniu art. 11 u.p.u.n. Dla określenia stanu niewypłacalności bez znaczenia też jest przyczyna niewykonywania zobowiązań. Niewypłacalność istnieje więc nie tylko wtedy, gdy dłużnik nie ma środków, lecz także wtedy, gdy dłużnik nie wykonuje zobowiązań z innych przyczyn (zob. Feliks Zedler, Komentarz do art. 11 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze, dostępny w systemie LEX).

Ponadto zwraca uwagę fakt, że Skarżący wskazywał, że nie ponosi winy za nie zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki. Argumentował to tym, że wobec konfliktu jaki zaistniał pomiędzy nim a "rzekomym właścicielem Spółki" oraz byłym Prezesem Zarządu nie zostały mu udostępnione dokumenty tego podmiotu. Tym samym, jak twierdzi Zobowiązany, nie dysponował możliwością oceny kondycji Spółki, a w konsekwencji nie mógł także stwierdzić istnienia przesłanek dla zgłoszenia wniosku o ogłoszenie jej upadłości. Zaznaczył także, że o zaległości w podatku od nieruchomości za 2014 r. dowiedział się dopiero wskutek wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie.

Podkreślić należy, że Skarżący w czasie prowadzonego postępowania podatkowego powołał się także na okoliczność egzoneracyjną z art. 116 § 1 pkt 2 o.p. Mianowicie wskazywał na możliwość zaspokojenia wierzytelności ze sprzedaży nieruchomości, której dotyczy dochodzone zobowiązanie podatkowe. Podniósł bowiem, że nieruchomość ta, według prowadzonej dla niej księgi wieczystej, nadal pozostaje własnością Spółki. Ponadto, jak wskazał Skarżący, organ I instancji zabezpieczył wierzytelność z tego tytułu poprzez ustanowienie na niej hipoteki przymusowej.

Treść uzasadnienia decyzji wydanej przez Prezydenta Miasta, jak również uzasadnienie decyzji Kolegium, w żaden sposób nie odnosi się do przedstawionych przez Zobowiązanego okoliczności. Rozważania w tym przedmiocie sprowadzają się jedynie do stwierdzenia, że Skarżący nie udowodnił braku winy w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości oraz nie wskazał majątku, z którego egzekucja doprowadziłaby do zaspokojenie zaległości podatkowych Spółki w znacznej części.

Takie podejście pozostaje w sprzeczności z ogólnymi zasadami postępowania podatkowego. Organ winien bowiem dążyć do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 121 o.p.), co winien osiągnąć poprzez zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego (art. 187 § 1 o.p.). Z obowiązkami tymi koreluje zasada swobodnej oceny dowodów (art. 191 o.p.), która stanowi, że organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W uzasadnieniu organ podatkowy winien dać wyraz realizacji tych zasad. Otóż w myśl art. 210 § 4 o.p. uzasadnienie faktyczne decyzji musi zawierać w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, natomiast uzasadnienie prawne musi zaś zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Tymczasem ocena zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że nie czyni ona zadość tym wzorcom i wymaganiom.

W świetle powyższego, organ podatkowy w toku dalszego postępowania zobowiązany jest do ustalenia, czy i kiedy wystąpiły przesłanki do ogłoszenia upadłości lub wszczęcia postępowania układowego, gdyż tylko niezłożenie wniosku o upadłość w terminie czyni otwartą kwestię odpowiedzialności członka zarządu na podstawie art. 116 § 1 o.p. Następnie organ winien ponownie przeanalizować przesłanki egzoneracyjne przy uwzględnieniu przedstawionego powyżej stanowiska.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.), uchylił zaskarżoną decyzję.

O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. zasądzając na rzecz skarżącego uiszczony od skargi wpis w kwocie 500 zł.