Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1477/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 13g ust. 1b pkt 2
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2012 r. sprawy ze skargi O. Sp. z o.o. z siedzibą w O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] marca 2012 r. nr [...]; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej O. Sp. z o.o. z siedzibą w O. kwotę 717 (siedemset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] maja 2012 r., nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję, wydaną przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2012 r., nr [...] nakładającą na O. Sp. z o. o. w O. karę pieniężną w wysokości 2400 złotych.

Powyższe rozstrzygnięcie organów obu instancji zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

W dniu [...] sierpnia 2011 r. w miejscowości R. na drodze krajowej nr [...] zatrzymano do kontroli pojazd marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą marki [...] o nr rej. [...]. Zespołem pojazdów kierował Pan M. M., który wykonywał przewóz drogowy mieszanki - kruszywa w imieniu Przedsiębiorcy J. M. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą U. Przebieg kontroli utrwalono protokołem, w którym m in. zawarto wyniki ważenia przedmiotowego zespołu pojazdów.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2011 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił O. Sp. z o. o. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzonych w czasie kontroli przekroczeń dopuszczalnych nacisków osi na drogach i przekroczenia masy całkowitej pojazdu. Postępowanie to zakończyło się wydaniem w dniu [...] września 2011 r. przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego decyzji nr [...] nakładającej na stronę jako załadowcę kary pieniężnej w łącznej wysokości 5300 złotych za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczony ruch pojazdów o naciskach osi do 10 ton dla pojedynczej osi napędowej pojazdów silnikowych o nacisku osi powyżej 10.0 ton do 10.5 tony oraz za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczalny ruch pojazdów o naciskach osi do 10 ton dla potrójnej osi pojazdów silnikowych przyczep i naczep, przy odległości między osiami składowymi nie większej niż 1,3 m o sumie nacisków powyżej 24 tony do 25,5 tony.

Od powyższej decyzji O. Sp. z o. o. odwołały się do Głównego Inspektora Transportu Drogowego, domagając się jej uchylenia i umorzenia postępowania w sprawie.

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r.,

nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i sprawę przekazał organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

Organ odwoławczy podniósł, iż [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego dopuścił się naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść decyzji tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a.

Po pierwsze organ I instancji w uzasadnieniu decyzji wykazywał, że wpływ załadowcy na powstanie naruszenia wynika m in. z przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu. Tymczasem pomimo takiego stwierdzenia nie wymierzono kary za to właśnie naruszenie co jest w sprzeczności m in. z protokołem kontroli, gdzie stwierdzono przekroczenie dmc pojazdu. Sprawa ta wymaga wyjaśnienia w dalszym toku postępowania .Poza tym skarżąca słusznie zauważyła, iż w aktach sprawy brak jest dokumentów wskazujących na legalizację wag użytych do pomiarów masy pojazdu w chwili kontroli.

Wobec treści rozstrzygnięcia organu II instancji [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego ponownie zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego, a następnie pismem z [...] marca 2012 r. poinformował ją o zmianie kwalifikacji naruszenia z " Przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczony ruch pojazdów o naciskach osi do 10 ton dla potrójnej osi pojazdów silnikowych, przyczep i naczep, przy odległości między osiami składowymi nie większej niż 1,3 m o sumie nacisków powyżej 24 tony do 25,5 ton" na naruszenie " Przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczony ruch pojazdów o naciskach osi do 11,5 t dla potrójnej osi pojazdów silnikowych, przyczep i naczep, przy odległości między osiami składowymi nie większej niż 1,3 m o sumie nacisków powyżej 24,0 t do 25,5 tony.

Decyzją z dnia [...] marca 2012 r. nr [...][...] Inspektor Transportu Drogowego nałożył na O. Sp. z o. o. w O. karę pieniężną w kwocie 2400 złotych za:

1) Przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczony ruch pojazdów o naciskach osi do 11,5 tony dla potrójnej osi pojazdów silnikowych, przyczep i naczep przy odległości miedzy osiami składowymi nie większej niż 1,3 m o sumie nacisków powyżej 24 t do 25,5 t 1800 zł (lp. 8 pkt 5 lit. d załącznika nr 2 do ustawy z dnia 21 marca 1985 r.

o drogach publicznych) (Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115 ze zm.).

2) Przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu członowego składającego się z dwuosiowego ciągnika siodłowego i trzyosiowej naczepy powyżej 40 t do 50 t (lp. 9 pkt 5 lit. b załącznika nr 2 do ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych) (Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115 ze zm.).

Zdaniem organu, w świetle art. 13g ust. 1b pkt 2 ustawy o drogach publicznych strona ponosi odpowiedzialność za powstałe naruszenie, albowiem miała wpływ i godziła się na powstanie stwierdzonego naruszenia, czego dowodem jest dokument [...], na którym jako wagę brutto zespołu pojazdów wskazano 42,28 t. Strona jako załadowca dopuściła do wjazdu na drogę publiczną pojazdu przeciążonego, tymczasem miała techniczne możliwości sprawdzenia ilości załadowanego towaru i dopuszczalnej masy całkowitej zespołu pojazdów po przeprowadzonym załadunku oraz miała wiedzę i godziła się z faktem, że dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów została przekroczona (dowód: kopia dok. WZ). Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że strona nie dochowała należytej staranności przy wykonaniu czynności nadzorczych wobec przewoźnika, gdyż pozwoliła, aby przeciążony pojazd wyjechał na drogi publiczne. Strona wydała kierowcy dokument WZ ze wskazaną masą załadowanego kruszywa musiała więc być świadoma powstałego naruszenia.

Decyzją z dnia [...] marca 2012 r., nr [...] organ I instancji umorzył postępowanie wobec O. Sp. z o.o. w zakresie naruszenia: "Przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczony ruch pojazdów o naciskach osi do 10 ton dla pojedynczej osi napędowej pojazdów silnikowych o nacisku osi ; b) powyżej 10 t do 10,5 t.

Od decyzji wydanej w dniu [...] marca 2012 r., znak [...] strona wniosła odwołanie do Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Zdaniem odwołującej się, dokument WZ nie świadczy o wpływie lub godzeniu się strony na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Jest to dokument odzwierciedlający ilość wydanego przewoźnikowi towaru, nie może on jednak w świetle powstałych okoliczności niniejszej sprawy przesądzać o zaistnieniu przesłanek odpowiedzialności załadowcy, zwłaszcza w niniejszej sprawie, gdzie na egzemplarzu dowodu WZ pozostającym u skarżącego kierowca poczynił adnotację o znanej organowi treści. O ile spółka ma techniczne możliwości sprawdzenia ilości załadowanego towaru i masy całkowitej pojazdu po załadunku, to wbrew twierdzeniom organu I instancji nie ma uprawnień do sprawdzenia czy masa ta przekracza dopuszczalne prawem ilości. Wobec tego, że kopalnię i przewoźnika nie łączyła żadna umowa, nie miała ona możliwości żądania od kierowcy okazania stosownych dokumentów dotyczących pojazdu bądź wydawania mu jakichkolwiek wiążących poleceń. Uprawnień takich nie daje również załadowcy żaden przepis prawa powszechnie obowiązującego.

W niniejszej sprawie zgodnie z procedurą przyjętą w kopalni jej pracownik wobec stwierdzenia przekroczenia wezwał kierowcę do odsypania kruszywa. Kierowca ten nie zastosował się do wezwania i nie zmniejszył masy ładunku, co potwierdza egzemplarz dokumentu WZ z oświadczeniem kierowcy, który to dowód został całkowicie przez organ pominięty. W takiej sytuacji nieuprawnione jest twierdzenie organu, że Spółka miała wpływ i godziła się na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego. W tym stanie rzeczy, zdaniem odwołującej się organ nie wyjaśniając należycie sprawy dopuścił się naruszenia art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a.

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] maja 2012 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję wydaną w I instancji.

Zdaniem organu II instancji [...] Inspektor Transportu Drogowego nie dopuścił się wskazanych przez stronę naruszeń przepisów postępowania. Zgadzając się z argumentami, powołanymi na okoliczność odpowiedzialności załadowcy, Główny Inspektor Transportu Drogowego podkreślił, że kopalnia powinna zapewnić taką organizację załadunku, by nie dochodziło do naruszenia obowiązujących przepisów prawa.

Na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego O. Sp. z o. o. złożyły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się jej uchylenia wraz z decyzją organu I instancji oraz zasądzenia od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania w sprawie.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności:

1) art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13g ust. 1, ust 1a, ust 1b pkt 2, ust 2, art. 40c ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115 z późn. zm. ) oraz lp. 8 pkt 5 lit d, lp 9 pkt 5 lit b załącznika nr 2 do w/w ustawy o drogach publicznych oraz art. 64 ust 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 z późn zm.) poprzez nieuzasadnione, nie znajdujące umocowania w okolicznościach niniejszej sprawy i sprzeczne ze stanem faktycznym i przepisami prawa uznanie, że decyzja organu I instancji w przedmiocie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 2400 złotych zasługuje na podzielenie i utrzymanie jej w mocy, podczas, gdy w okolicznościach niniejszej sprawy nie zaistniały przesłanki warunkujące odpowiedzialność skarżącego załadowcy za naruszenie obowiązków i warunków przewozu.

2) rażące naruszenie generalnych zasad postępowania administracyjnego, a w szczególności:

- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez nieosiągnięcie celu postępowania odwoławczego w procesie administracyjnym ,wyrażające się w braku wnikliwej oceny, czy odwołanie strony było uzasadnione, jak i w braku należytego sprawdzenia, czy zaskarżona decyzja była prawidłowa oraz niewypełnienie obowiązku organu odwoławczego wyrażającego się w dążeniu do ustalenia rzeczywistego stanu sprawy w jej całokształcie i tym samym rażąco sprzeczne z ustalonym w sprawie stanem faktycznym i przepisami prawa uznanie, że decyzja organu I instancji w przedmiocie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 2400 złotych zasługuje na podzielenie i utrzymanie jej w mocy.

- art. 7 k.p.a. poprzez niezbadanie i niewyjaśnienie przez organ administracji okoliczności faktycznych niezbędnych do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli;

- art. 77 §1, art. 78 § 1 i 2, art. 80 k.p.a. poprzez niedokonanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w celu uzyskania w wyniku postępowania takiego obrazu faktycznego, który jest zgodny z rzeczywistością, w tym rażące zaniechanie przeprowadzenia zawnioskowanych przez stronę dowodów, w szczególności dowodu z dokumentów- oświadczenia kierowcy przewoźnika z dnia [...] sierpnia 2011 r. oraz decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego o wymierzeniu kary pieniężnej na podmiot wykonujący przewóz;

- art. 6, 8 i 9 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z zasadą dążenia do pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa wskutek niepodjęcia próby wyjaśnienia wszelkich istotnych dla sprawy okoliczności i zignorowanie przedstawionych przez stronę wyjaśnień i dowodów istotnych dla rozpoznania sprawy, jak również pominięcie przez organ obowiązku informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego;

- art. 10 k.p.a. poprzez zaniechanie zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu, a w sytuacji skorzystania przez stronę z uprawnienia do złożenia organowi prowadzącemu postępowanie wyjaśnień i przedstawienia dowodów pozwalających na prawidłową ocenę stanu faktycznego i prawnego sprawy, zignorowanie stanowiska strony i rozpoznanie sprawy z naruszeniem słusznego interesu skarżącego;

-art. 11 k.p.a. poprzez zaniechanie przez organ obowiązku wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy i niezrealizowanie w toku postępowania zasady przekonywania, gdyż organ pominął milczeniem istotne aspekty sprawy i nie odniósł się do okoliczności istotnych dla rozpoznawanej sprawy,

- art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez lakoniczne uzasadnienie decyzji niewyjaśniające dostatecznie podstaw rozstrzygnięcia organu II instancji, sporządzenie uzasadnienia w sposób niewykazujący okoliczności faktycznych i prawnych, którymi organ administracji publicznej kierował się przy podejmowaniu decyzji, w szczególności brak w uzasadnieniu decyzji oceny zebranego w postepowaniu materiału dowodowego , dokonanej przez organ wykładni zastosowanych przepisów oraz oceny przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa, jak również brak uzasadnienia dla przyczyn, z powodu których organ II instancji zaniechał przeprowadzenia zawnioskowanych przez stronę dowodów oraz przyczyn, z powodu których odmówił tym dowodom wiarygodności i mocy dowodowej.

W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że z art. 13g ust. 1 ustawy o drogach publicznych wynika, że za przejazd pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym lub niezgodne z warunkami podanymi w zezwoleniu, wymierza się karę pieniężną w drodze administracyjnej. W myśl art. 13 g ust. 1b powyższą karę nakłada się na:

1) podmiot wykonujący przejazd,

2) nadawcę, załadowcę lub spedytora ładunku, jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednocześnie wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego.

Jak wynika więc z powyższego przepisu, przesłanką odpowiedzialności załadowcy za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia jest jednoznaczne wykazanie - poprzez wskazanie okoliczności sprawy bądź odpowiednich dowodów - że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Tego zaś w niniejszej sprawie nie wykazano. Natomiast strona skarżąca udowodniła, że na egzemplarzu dowodu WZ, pozostającym w jej dokumentacji kierowca przewoźnika złożył oświadczenie, że mimo poinformowania go przez Spółkę o przekroczeniu masy ładunku nie skorzysta ze wskazanej przez załadowcę konieczności zrzucenia nadwagi towaru.

W tym stanie rzeczy skarżąca nie miała innego realnego i prawnie dopuszczalnego środka, aby powstrzymać kierowcę przewoźnika świadomie popełniającego wykroczenie. Tych wszystkich okoliczności nie zbadał i nie wyjaśnił organ przez co naruszył art. 7. 77 § 1, 78 § 1 i 2 oraz art. 80 k.p.a.

Poza tym organ II instancji całkowicie zignorował podnoszoną przez stronę okoliczność, że spółka nie może ponosić odpowiedzialności za naruszenie w postaci przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi, bowiem kontrolowany pojazd przewoził kruszywo, tj. materiał sypki podatny na przemieszczanie w czasie jazdy. W tym stanie rzeczy, biorąc pod uwagę charakter załadunku, strona nie miała wpływu na przypisane jej naruszenie, gdyż to nie ona jest odpowiedzialna za rozmieszczenie ładunku w sposób mogący powodować ewentualne przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi pojazdu.

Całkowicie nieuprawnione jest stanowisko organu II instancji, że w trakcie kontroli w dniu [...] sierpnia 2011 r. dokumenty dotyczące miejsca ważenia i przyrządów pomiarowych zostały okazane stronie przed dokonaniem ważenia.

O. Sp. z o. o. nie była obecna przy dokonywaniu pomiaru pojazdu przewoźnika na drodze i nie miała możliwości odniesienia się do wyników pomiaru stwierdzonych protokołem z dnia [...] sierpnia 2011 r.

Konsekwencją niedostatecznego wyjaśnienia przez organy orzekające w sprawie stanu faktycznego było naruszenie prawa materialnego tj. art. 13g ust. 1b

pkt 2 ustawy o drogach publicznych poprzez jego zastosowanie, podczas gdy skarżący nie ponosi odpowiedzialności za naruszenie zasad przewozu pojazdem nienormatywnym, gdyż nie miał wpływu ani nie godził się na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 z późn. zm.) Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy w grę wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. dalej jako p.p.s.a.).

Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał, że skarga jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Trafnie strona skarżąca zarzuca, że organy obu instancji naruszyły przepisy art. 77 § 1, 78 § 1 i 2, 80, 107 § 1 i 3 k.p.a., art. 6,8,9,10,11 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem nie przeprowadzone zostało w ogóle postępowanie dowodowe dotyczące zaistnienia przesłanek odpowiedzialności załadowcy, wynikających z art. 13g ust. 1b pkt 2 ustawy o drogach publicznych. Należy zgodzić się ze stroną, że odpowiedzialność za przejazd pojazdem nienormatywnym przewoźnika jest inna niż odpowiedzialność załadowcy.

O ile w pierwszym przypadku odpowiedzialność ta jest zobiektywizowana, o tyle w przypadku podmiotów takich jak nadawca, spedytor, załadowca odpowiadają oni wtedy, jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmioty te miały wpływ lub godziły się na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego.

Tymczasem organy orzekające w sprawie, mimo ciążącego na nich obowiązku uchyliły się od wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych takich jak np jak zorganizowana była praca w przedsiębiorstwie strony skarżącej i jak przebiegał proces załadunku i ważenia. Strona w toku postępowania dowodowego powołała się na notatkę kierowcy naniesioną na kopię WZ znajdującą się w posiadaniu załadowcy, z której wynikało, że był poinformowany przez spółkę o przekroczeniu masy ładunku i nie skorzysta ze wskazanej przez załadowcę konieczności zrzucenia nadwagi towaru. Skoro organ powziął wątpliwości odnośnie daty powstania tej notatki winien dodatkowo przesłuchać na powyższe okoliczności kierowcę, czego nie uczynił. Należy zgodzić się ze stroną skarżącą, że poza zwróceniem uwagi kierowcy na przeładowanie pojazdu nie ma żadnych innych faktycznych i prawnych możliwości przeciwdziałania wyjazdowi ponadnormatywnego samochodu poza obręb kopalni. Samo oparcie się organów na wynikach ważenia pojazdu i na treść dokumentu Wz z którego wynikało przekroczenie dmc pojazdu jest niewystarczające. Konieczne jest bowiem wyczerpujące ustalenie okoliczności i dowodów, wskazujących jednocześnie na wpływ lub godzenie się załadowcy na powstałe naruszenie. Takie stanowisko wynika z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego m.in. z powołanego przez stronę wyroku NSA z dnia 28 stycznia 2011 r., sygn. akt II GSK 120/10, jak również z wyroku tegoż Sądu z dnia 24 lipca 2012 r., sygn. akt GSK 891/11.

Podniesiony w skardze zarzut naruszenia prawa materialnego należy uznać za przedwczesny skoro w sprawie nie ustalono istotnych elementów stanu faktycznego koniecznych do zastosowania art. 13g ust. 1b pkt 2 ustawy o drogach publicznych.

W tym stanie rzeczy uznając skargę za zasadną Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c, art. 152 i 200 p.p.s.a. orzekł jak w wyroku.