Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 938/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2012-06-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art.53, 60, 61
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka,, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Protokolant Barbara Urban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi J. B., J. B., K. B. i E. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta T. z dnia [...] r. nr [...]; 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza na rzecz skarżących od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. solidarnie kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na wniosek "A" Sp. z o.o. Spółki Komandytowej z siedzibą w P., Prezydent Miasta T. ustalił sposób zagospodarowania i warunki zabudowy terenu dla inwestycji określonej jako budowa budynku usługowego - usługi handlu wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i wewnętrznym układem komunikacyjnym na parcelach nr 1, 2, 3, 4, 5, 6 i części parceli nr 7 w T. u zbiegu ulic: [...] i [...].

Organ sformułował nadto wymogi co do wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, szerokości elewacji frontowej, geometrii dachu, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej (określając ją jako 6,0 -10 m), linii i powierzchni zabudowy oraz ustalenia dotyczące infrastruktury technicznej i komunikacji, ochrony interesów osób trzecich, ochrony obiektów na terenach górniczych, a także ochrony gruntów rolnych i leśnych. W uzasadnieniu organ I instancji szerzej odniósł się do parametrów wskazanych w osnowie decyzji. Nadto wskazał, że zgodnie z art. 53 ust 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) przeprowadzono analizę obowiązujących przepisów mogących mieć wpływ na rodzaj inwestycji planowanej na określonym we wniosku terenie. Dokonano też analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. W aktach sprawy znajdują się stosowne wypisy z rejestru gruntów. Zgodnie z art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, projekt decyzji został sporządzony przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego architektów.

Do decyzji organ I instancji dołączył wyniki analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu oraz załącznik graficzny.

Odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. od decyzji organu I instancji wnieśli współwłaściciele nieruchomości sąsiadującej z terenem inwestycji J., K. i J. B. oraz E. Z. wyrażając niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia i domagając się jego uchylenia i umorzenia postępowania administracyjnego bądź zmianę zaskarżonej decyzji i odmowę ustalenia warunków zabudowy dla ww. inwestycji. Zaskarżonej decyzji zarzucili:

1) Błędne przyjęcie przez Prezydenta Miasta T., iż wydanie decyzji nr [...] jest możliwe w sytuacji, kiedy w rzeczywistości ani jedna działka sąsiednia, będąca dostępną z tej samej drogi publicznej nie jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników zabudowy oraz zagospodarowania terenu, a przez to naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;

2) Nie uwzględnienie zawiadomienia z dnia 14 czerwca 2011 r. o przystąpieniu do sprawy w charakterze strony przez Spółkę "B" w związku z posiadanym przez nią prawem do nieruchomości nr a, stanowiącej nieruchomość sąsiednią dla planowanej inwestycji, uniemożliwiające tym samym Spółce czynny udział w każdym stadium postępowania, a przez to naruszenie art. 10 w zw. z art. 7 k.p.a.;

3) Nieprecyzyjne ustalenie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu, ustalające jej wysokość w przedziale 6,0 - 10 metrów, a przez to niedopuszczalny brak dokładnego i konkretnego ustalenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej;

4) Błędne przyjęcie, iż planowana inwestycja będzie miała możliwość zgodnego z obowiązującymi przepisami prawa budowlanego połączenia komunikacyjnego, poprzez wydanie przez Miejski Zarząd Ulic i Mostów w T. uzgodnienia realizacji z dnia [...] r. dla planowanej inwestycji oraz zatwierdzenie tegoż uzgodnienia przez Prezydenta Miasta T. poprzez przyjęcie dojazdu do inwestycji od strony ulicy [...] w T. poprzez planowany zjazd publiczny - z uwagi na możliwość spełnienia warunków w postaci zachowania wymaganego trójkąta widoczności oraz realizację wjazdu publicznego poza miejscem odziaływania istniejącego skrzyżowania. Strony wskazały w tym miejscu konieczność przesunięcia, a w konsekwencji budowy, nowego przystanku autobusowego komunikacji miejskiej wraz z zatoką dla autobusów, które to przesunięcie jest niemożliwe z uwagi na brak możliwości zachowania parametrów na planowanym przebudową odcinku drogi - co w całości stanowi naruszenie § 113 pkt 7 oraz § 170 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. 1999 r., nr 43, poz. 430);

Po rozpoznaniu wniesionego odwołania decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło pkt II ppkt 6 zaskarżonej decyzji i w tym zakresie orzekło, iż wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wynosić ma, stosownie do § 7 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), 9,5 m, utrzymało zaś w mocy zaskarżoną decyzję w pozostałej części. W uzasadnieniu Kolegium zrelacjonowało dotychczasowy przebieg postępowania i omówiło przepisy odnoszące się do ustalania warunków zabudowy. Następnie wskazało, iż analizując akta przedmiotowej sprawy ustaliło, że wysokość budynku określona we wniosku Inwestora wynosi 10,0 m, natomiast organ określił ją od 6,0 do 10,0 m. W zakresie gabarytów projektowanych budynków orzecznictwo sądów administracyjnych wskazuje zaś na konieczność ich precyzyjnego określania. W związku z powyższym określono wysokość przedmiotowego budynku na 10,0 m, zgodnie z wnioskiem Inwestora. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wyjaśniło, że z załączonych akt sprawy (zał. do analizy nr 5) wynika, iż przy ul. [...] znajdują się obiekty handlowe i handlowo-usługowe. W obszarze analizowanym obiektów tych jest znacznie więcej. Podstawą odmowy wydania decyzji musiałaby być sprzeczność projektowanej inwestycji z funkcją obiektów już istniejących, którą organ potrafiłby racjonalnie wykazać w uzasadnieniu do decyzji. Nie można uznać, że podstawą decyzji odmownej byłby sam brak zgodności pomiędzy inwestycją, a zastanym zagospodarowaniem terenu, rozumiany jako brak tożsamości obiektu projektowanego z obiektem istniejącym. Trzeba bowiem pamiętać, że celem ustawodawcy jest zachowanie ładu przestrzennego, a nie zablokowanie inwestycji w razie braku planu miejscowego. "Kontynuacja funkcji" nie oznacza nakazu, czy konieczności mechanicznego kopiowania istniejącej zabudowy, wystarczającym jest, gdy nowa zabudowa nie koliduje z już istniejącą i można ją pogodzić z zastanym stanem. Odnośnie zarzutu nieuwzględnienia zawiadomienia z 14 czerwca 2011 r. o przystąpieniu do sprawy, w charakterze strony, przez spółkę "B" Sp z o.o. z siedzibą w T., z uwagi na posiadane przez Spółkę prawo do nieruchomości sąsiedniej o nr a, a w związku z tym przedwczesne wydanie decyzji uniemożliwiające Spółce "B" czynny udział w postępowaniu - Kolegium wyjaśniło, że pismem z 24 maja 2011 r. organ I instancji (na podstawie przepisów art. 10 § 1 k.p.a.) zawiadomił Strony postępowania, w tym Skarżących, że został zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz, że można się z nim zapoznać. Równocześnie określił termin zakończenia postępowania na 8 czerwca 2011 r. Kolejnym pismem z 6 czerwca, informując o przyczynach, organ ten zawiadomił Strony, że zakończenie postępowania nastąpi w dniu 15 czerwca 2011 r. W tym dniu została wydana zaskarżona decyzja. Pismem z 15 czerwca 2011 r. złożonym 15 czerwca o godz. 15-ej J. B. za Zarząd spółki "B" Sp z o.o. poinformowała organ I instancji, że Spółka przystępuje do postępowania w charakterze strony. W związku z tym spółka "B" zwróciła się z prośbą o przedłużenie terminu do wydania decyzji o warunkach zabudowy i wyznaczenie nowego terminu do zapoznania się z aktami sprawy. Powyższe stwierdzenie nie zostało poparte żadnymi dokumentami. W odpowiedzi na pismo, w celu uznania Spółki za stronę postępowania, organ I instancji wezwał Spółkę do przedłożenia dokumentu potwierdzającego fakt posiadania prawa do nieruchomości nr a oraz dokumentu potwierdzającego legitymację do skutecznego reprezentowania Spółki, w terminie 7 dni od dnia otrzymania pisma. Równocześnie organ ten poinformował, że z rejestru gruntów wynika, iż działka nr a stanowi współwłasność J. B., J. B., K. B. i E. Z. oraz, że nieuzupełnienie wniosku w określonym terminie spowoduje pozostawieniem wniosku bez rozpoznania. Termin ten upłynął 4 lipca. Pismem z 4 lipca (nadanym w urzędzie pocztowym 6 lipca - po terminie) "B" Sp. z o.o. przekazał umowę użyczenia działki nr a z 14 lutego 2011 r. (działka będzie przeznaczona na wzniesienie budynku handlowo-usługowego wraz z parkingiem i elementami reklamowymi w celu jej komercyjnego wykorzystania). Kolejnym załącznikiem jest wyciąg z aktu notarialnego z 14 lutego 2011 r. - umowa spółki z o.o., z której wynika, że do podpisywania dokumentów w imieniu Spółki upoważnienie są w przypadku Zarządu wieloosobowego: albo dwóch członków Zarządu Spółki, albo członek Zarządu łącznie z prokurentem. Pismo z 15 czerwca 2011 r. (a nie z 14-ego) zostało podpisane jedynie przez J. B. Jak stwierdziło Kolegium widnieje tam jeszcze jakaś parafa, ale trudno się dopatrzyć czy była to druga osoba Zarządu. W świetle powyższych ustaleń Kolegium nie dopatrzyło się uchybień organu I instancji.

Odnośnie zarzutu błędnego przyjęcia skomunikowania inwestycji z ulicą [...] oraz zatwierdzenia uzgodnienia Miejskiego Zarządu Ulic i Mostów z [...] r. - Kolegium wyjaśniło, że uzgodnienia tego, zgodnie z wymogami art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dokonuje właściwy zarządca drogi (zatrudniający osoby o odpowiednich kwalifikacjach). Na obecnym etapie postępowania Kolegium nie posiada uprawnień żeby uzgodnienie takie kwestionować. W uzasadnieniu odwołania zarzucono, że przyjęte rozwiązanie komunikacyjne naruszy przepisy Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, a w szczególności § 113 pkt 7 oraz § 170 - odpowiadając na te zarzuty Kolegium wyjaśniło, że przedmiotem niniejszego postępowania, prowadzonego na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jest tylko zbadanie czy na przedmiotowym terenie możliwe jest usytuowanie wnioskowanego obiektu oraz określenie warunków jego realizacji natomiast zarzuty stron dotyczą dalszego etapu postępowania, którym jest pozwolenie na budowę wydawane na podstawie przepisów ustawy Prawo budowlane oraz jak wskazali Skarżący m.in przepisów ustawy o drogach publicznych.

Pismem z dnia 9 listopada 2011 r. współwłaściciele nieruchomości sąsiedniej J., K. i J. B. oraz E. Z. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wspólną skargę na decyzję organu II instancji zarzucając jej:

1) Brak uwzględnienia merytorycznych argumentów złożonych przez Skarżących w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta T.;

2) Błędne przyjęcie iż usytuowanie wnioskowanego obiektu jest możliwe przy jednoczesnym braku merytorycznego rozstrzygnięcia, ani też nawet braku podjęcia tematu wskazywanych przez Skarżących naruszeń obowiązujących przepisów prawa;

3) Błędne przyjęcie przez Kolegium, iż Inwestor ustalił wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej na 9,5 m,

4) Błędne przyjęcie, iż pismo z dnia 14-ego czerwca 2011 roku, o którym mowa na stronie 6 zaskarżonej decyzji SKO podpisała w imieniu spółki jedynie J. B.;

5) W efekcie powyższego brak ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego i przez to wydanie decyzji w oparciu o błędne założenia, z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa.

W konsekwencji skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania administracyjnego bądź zmianę zaskarżonej decyzji i odmowę ustalenia warunków zabudowy dla ww. inwestycji.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo odnośnie nierozpatrzenia przez Kolegium zarzutu dotyczącego skomunikowania projektowanej inwestycji z ulicą [...] organ wyjaśnił, że w piśmie z 19 maja 2011 r. Miejski Zarząd Ulic i Mostów w T. określił rozwiązania i sposób połączenia komunikacyjnego inwestycji. Z pisma tego wynika, że działka ma dostęp do drogi publicznej. Określone w ww. piśmie rozwiązania i warunki zostały zapisane w decyzji o warunkach zabudowy w dziale IV pn.: "Warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji". O tym zaś czy technicznie możliwa jest realizacja tych rozwiązań zadecyduje organ właściwy w tym przedmiocie. Ponadto dodało, że zastrzeżenia Skarżących dotyczyły rozwiązań odnoszących się do dalszego etapu postępowania tzn. zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na wykonanie zjazdu (wydawanych na podstawie przepisów ustawy o drogach publicznych i ustawy Prawo budowlane), co nie może być przedmiotem postępowania w sprawie decyzji ustalającej warunki zabudowy na podstawie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Kolegium uznało także za nietrafny zarzut odnośnie uznania, że osoby fizyczne są tożsamym podmiotem z "B" Sp. z o.o.

Skargę na ww. decyzję SKO w K. wniosła także "B" Sp. z o.o. Skarga ta, połączona ze skargą wcześniej wymienionych osób została połączona celem łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Postanowieniem tut. Sądu z dnia 2 lutego 2012 r. skarga "B" Sp. z o.o. została jednak odrzucona z uwagi na nieusunięcie braków formalnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Nadto w myśl art. 152 cytowanej ustawy w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku.

Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a także poprzedzającego ją rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego wykazało, że są one dotknięte uchybieniami uzasadniającymi ich wzruszenie.

W pierwszej kolejności wskazać w tym miejscu należy, iż zgodnie z art. 59 ust. 1 cytowanej już wyżej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. W myśl z kolei art. 61 ust. 1 powołanej wyżej ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Podkreślenia wymaga nadto w tym miejscu, że stosownie do art. 56 w zw. z art. 64 u.p.z.p. organ nie może odmówić ustalenia warunków zabudowy jeśli zamierzenie jest zgodne z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisami odrębnymi.

Odnosząc powyższe uwagi w pierwszej kolejności do decyzji pierwszoinstancyjnej wskazać należy, że w swoim wniosku Inwestor zwrócił się o wydanie mu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla budynku usługowego wskazując, iż wysokość budynku wynosić ma do 10 m. Organ I instancji wydał decyzję pozytywnie rozpoznającą wniosek strony, jednak określającą wysokość zabudowy nieprecyzyjnie jako 6,0-10 m. Podkreślenia wymaga zatem, że w sprawach wszczętych wnioskiem inwestora o ustalenie warunków zabudowy organ nie może jednostronnie zmieniać wskazanej przez inwestora charakterystyki planowanej inwestycji, a jedynie, w zgodzie z art. 61 i 56 w zw. z art. 64 ustawy, ocenić czy ta, wskazana we wniosku, zezwala na wydanie pozytywnej dla inwestora decyzji czy też wnioskowanego ustalenia warunków zabudowy należy odmówić. W konsekwencji wydanie decyzji, która przewiduje inne parametry zabudowy niż wnioskowane narusza wskazane wyżej normy. Nadto parametry wskazane w decyzji winny zostać określone w sposób jednoznaczny i konkretny, a za pomocą wartości minimalnej i maksymalnej jedynie wtedy gdy okoliczności sprawy tego wymagają.

Przyczyny dalekiego od jednoznaczności określenia w decyzji wysokości elewacji w przedmiotowej sprawie pozostają jednak nieznane. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ I instancji przywołał bowiem jedynie § 7 ust. 4 cytowanego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) wskazując następnie w sposób enigmatyczny, nie pozwalający na konkretne oceny, iż cyt. "Wysokość ustalono zgodnie z wnioskiem przyjmując uwarunkowania wynikające z funkcji obiektu i dopuszczając zróżnicowanie formy celem wzbogacenia ekspresji architektonicznej wynikającej z ekspozycji wnioskowanego terenu".

Należy też wskazać, że stosownie do przywołanego § 7 ust. 4 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, niż stanowiąca przedłużenie krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, jeżeli wynika to z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. W kontrolowanej sprawie wprawdzie załącznik nr 2 do decyzji pierwszoinstancyjnej jest zatytułowany "Część tekstowa wyników analizy...." ale ustalenia dotyczące wysokości obiektów nie pozwalają na wykrycie przyczyn określenia w decyzji wysokości elewacji jako 6-10 m. Dokument ów wskazuje bowiem, iż na działkach sąsiednich wysokość zabudowy usługowej to 9,5 m, po czym stwierdza, iż wysokość przedmiotowej inwestycji wynosić ma 6,0-10 m. Załącznik graficzny do decyzji nie pozwala zaś w ogóle na dokonanie jakichkolwiek ocen albowiem nie wynika z niego, które zabudowania mają charakter mieszkaniowy, a które usługowy.

Także zawarta w aktach sprawy analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, która z nieznanych przyczyn nie została do decyzji dołączona w charakterze załącznika (dołączono jedynie wskazaną wyżej skróconą w stosunku do rzeczywistej analizy część tekstową i graficzną "Wyników..." nie daje jednoznacznych w tej mierze odpowiedzi. W odniesieniu do wysokości obiektu zawiera bowiem ten sam passus odnośnie ekspresji architektonicznej, który wprowadzony został do uzasadnienia decyzji, odsyłając nadto do załącznika nr 3 stanowiącego analizę wysokości. W rzeczywistości załącznik ów w ujęciu graficznym wskazuje wysokości niektórych jedynie obiektów o różnym charakterze, a obok odręcznie zapisano wyliczenie średniej wysokości uzyskując wynik 14,8 m. Związek wyliczenia tego z określoną w decyzji wysokością elewacji nie jawi się klarownie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. oceniając, w wyniku wniesionego odwołania, prawidłowość decyzji pierwszoinstancyjnej nie zauważyło wskazanej wyżej wadliwości załączników do decyzji, które to wady zdaniem Sądu kwalifikowały decyzję do jej uchylenia, a jedynie wadliwe, pozostające w niezgodzie z wnioskiem, określenie wysokości elewacji frontowej. Dokonana w decyzji Kolegium próba naprawienia wskazanej wady także jednak obarczona była uchybieniami. Kolegium uchyliło bowiem decyzję pierwszoinstancyjną w części dotyczącej określenia owej wysokości i w miejsce wartości 6,0-10 m wprowadziło wymiar 9,5 m podając, iż czyni to stosownie do wniosku inwestora. W konsekwencji także Kolegium orzekło w niezgodzie z wnioskiem inwestora (we wniosku tym wymiar wskazany przez inwestora wynosił 10 m), nadto powodując sprzeczność pomiędzy osnową decyzji (9,5 m), a jej uzasadnieniem gdzie podano, iż wysokość obiektu wynosić ma w zgodzie z wnioskiem 10 m.

W konsekwencji powyższych wywodów zarówno decyzja pierwszoinstancyjna, jak i utrzymująca ją w zasadniczej części w mocy zaskarżona decyzja SKO w K. musiały zostać wyeliminowane z obrotu prawnego. W ramach ponownie prowadzonego postępowania koniecznym będzie usunięcie wskazanych wyżej wątpliwości i uchybień, powtórne wszechstronne rozważenie sprawy we wszystkich jej aspektach, a wydane rozstrzygnięcie odpowiadać winno wskazanym wyżej przepisom.

Wobec uchylenia zarówno zaskarżonej decyzji, jak i decyzji pierwszoinstancyjnej i konieczności ponowienia postępowania administracyjnego pozbawione znaczenia stały się natomiast stanowiące kolejną kontrowersję pomiędzy skarżącymi a Kolegium, zarzuty co do nieuwzględnienia jako strony postępowania Spółki "B". Odnośnie natomiast zarzutów dotyczących skomunikowania inwestycji z ulicą [...] oraz uzgodnienia Miejskiego Zarządu Ulic i Mostów z [...] r. - Kolegium trafnie wyjaśniło, że przedmiotem niniejszego postępowania, prowadzonego na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jest tylko zbadanie czy na przedmiotowym terenie możliwe jest usytuowanie wnioskowanego obiektu oraz określenie warunków jego realizacji natomiast zarzuty skarżących co do szczegółowych rozwiązań komunikacyjnych dotyczą dalszego etapu postępowania, którym jest ubieganie się inwestora o pozwolenie na budowę. Niejasne są nadto, nie poparte konkretami, ogólnikowe stwierdzenia skarżących, iż na działkach sąsiednich nie ma zabudowy pozwalającej na określenie wymagań dla zabudowy nowej. Z ustaleń obydwu organów wynika bowiem, że na działkach dostępnych z tej samej drogi publicznej, znajdujących się w obszarze analizowanym, znajduje się nie tylko zabudowa mieszkaniowa ale i usługowa.

W świetle przedstawionych wyżej wywodów należało uwzględnić skargę i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. orzec jak w sentencji. Nadto w myśl art. 152 cytowanej ustawy określono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. O kosztach obejmujących wpis od skargi w kwocie 500,00 zł orzeczono na wniosek strony skarżącej na podstawie art. 200, 205 i 209 p.p.s.a.