Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 1516/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-09-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Finanse publiczne
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77 § 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 129, art. 150, art. 154 ust. 7, art. 169 ust. 1 pkt 1 i ust. 6, art. 168 ust. 4
journal: Dz.U. 2013 poz 885
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jednolity
article: art. 32a ust. 1 pkt 1-3, art. 35 ust. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1430
law: Ustawa z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Mleczko-Jabłońska Sędzia NSA Elżbieta Kowalik-Grzanka Sędzia del. WSA Stefan Kowalczyk (spr.) Protokolant Marta Woźniak po rozpoznaniu w dniu 10 września 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Powiatu Międzychodzkiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 października 2016 r. sygn. akt V SA/Wa 4446/15 w sprawie ze skargi Powiatu Międzychodzkiego na decyzję Ministra Finansów z dnia 2 września 2015 r. nr FS12.4144.16.3.2015 w przedmiocie zwrotu dotacji celowej do budżetu państwa 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Powiatu Międzychodzkiego na rzecz Ministra Finansów 675 (sześćset siedemdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 25 października 2016r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ( dalej: Sąd I instancji), oddalił skargę Powiatu Międzychodzkiego ( dalej: Powiat), na decyzję Ministra Finansów (dalej: MF), z dnia 2 września 2015 r., wydaną przedmiocie określenia kwoty dotacji celowej podlegającej zwrotowi do budżetu państwa.

Sąd I instancji rozstrzygał w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W wyniku przeprowadzonej w dniu 30 września do 2 października 2014 r. w Starostwie Powiatowym w Międzychodzie kontroli m.in. w zakresie wykorzystywania i rozliczania dotacji celowych przekazanych z budżetu państwa w latach 2012-2014 ustalono, że ze środków dotacji celowej przekazanej Powiatowi na realizację w roku 2014 zadania w rozdz. 75045 - Kwalifikacja wojskowa, § 2110 - Dotacje celowe przekazane z budżetu państwa na zadania bieżące z zakresu administracji rządowej oraz inne zadania zlecone ustawami realizowane przez powiat, wykorzystano niezgodnie z przeznaczeniem kwotę 2635,94,48 zł, w tym:

- 1199 zł za zakup niszczarki, faktura VAT nr 74/2014 z dnia 17 kwietnia 2014r.,

- 821,94 zł za prace malarskie, faktura VAT nr 12/2014 z dnia 17 kwietnia 2014r.,

- kwotę 615,0zł za naprawę okna obejmująca wymianę szyby, okuć , klamki i zaślepek, faktura VAT nr 97/04/2014 z dnia 18 kwietnia 2014r.

W związku z tymi ustaleniami, Wojewoda Wielkopolski, decyzją z dnia 18 marca 2018r., orzekł w przedmiocie określenia kwoty dotacji celowej podlegającej zwrotowi do budżetu państwa w kwocie 2635,94 zł.

Rozpoznając sprawę na skutek złożonego odwołania MF zaskarżoną decyzją z 2 września 2015 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że zakupu niszczarki dokonano po dokonaniu kwalifikacji wojskowej, a charakter dotowanego zadania mający określony zakres i czas, nie uzasadnia dokonanego zakupu, natomiast pozostałe wydatki nie były niezbędne do wykonywania prac związanych z przeprowadzeniem kwalifikacji wojskowej.

MF zauważył, że wydatki poniesione po zakończeniu kwalifikacji wojskowych, nie miały z nią bezpośredniego związku. Potwierdza to zakres przeprowadzonych prac. Nie zostały one ograniczone do przyklejenia i pomalowania uszkodzonej raufazy oraz przyklejenia list przypodłogowych.. Zakres tych prac nie jest tożsamy z ewentualną naprawą stwierdzonych uszkodzeń. Powiat nie przedstawił też żadnych informacji na temat szczególnych okoliczności, które mogły doprowadzić do celowego lub przypadkowego oderwania raufazy oraz listew przypodłogowych. Również prace malarskie dotyczyły odświeżenia ścian w jednym z trzech pomieszczeń w którym przeprowadzano kwalifikację wojskową w odniesieniu do którego nie stwierdzono żadnych uszkodzeń.

Zdaniem MF przeznaczenie części dotacji celowej na pokrycie w roku 2014 powyższych kosztów, po zakończeniu kwalifikacji wojskowej należało uznać za wykorzystanie dotacji niezgodnie z przeznaczeniem.

Wskazane wydatki dotyczyły innych zadań niż te, na które przeznaczone zostały środki. W toku prowadzonego postępowania nie wykazano by wydatki te miały jakikolwiek bezpośredni związek z przeprowadzoną kwalifikacją wojskową. Tym samym zarzut dotyczący naruszenia art. 169 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2013 r. poz. 885, ze zm., dalej: u.f.p.) MF uznał za niezasadny.

W ocenie MF nie naruszono w sprawie także art. 35 ust. 2 w związku z art. 32a ust. 1 pkt 1 - 3 ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej oraz § 13 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Ministra Obrony Narodowej, bowiem okoliczności faktyczne sprawy, tj. zakupienie ze środków dotacji celowej wskazanego urządzenia oraz termin zakupu (po przeprowadzeniu kwalifikacji wojskowej), brak podstaw do powiązania wykonanych usług z przeprowadzoną kwalifikacją wojskową wskazują, że zakupiona niszczarka oraz usługi nie były niezbędne do pracy organów przeprowadzających kwalifikacje wojskowe, ani też nie były bezpośrednio związane z tym przedsięwzięciem.

MF nie zgodził się także, z naruszeniem art. 129 i art. 150 u.f.p., z powodu nie zawarcia przez Wojewodę Wielkopolskiego z jednostką samorządu terytorialnego stosownej umowy pozwalającej na określenie wydatków ponoszonych na kwalifikację wojskową oraz kontrolę jej wykonania. W jego ocenie okoliczność braku zawarcia umowy co do zasady nie może stanowić podstawy do odstąpienia od określenia kwoty podlegającej do zwrotu do budżetu państwa z powodu wykorzystania jej niezgodnie z przeznaczeniem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem wskazanym na wstępie oddalił skargę. Wskazując na treść art. 126 u.f.p. oraz art. 169 ust. 1 pkt 1 i ust. 5 - 6 u.f.p., oraz art. 32a ust. 1 i art. 35 ust. 1 ustawy o powszechnym obowiązku obrony RP wskazując, że część dotacji została przeznaczona na pokrycie wydatków nieuzasadnionych, które nie służyły celom na które dotacja została udzielona. Zdaniem Sądu nie uzasadnione są wydatki na pokrycie zakupu niszczarki, bowiem

o ile w trakcie realizacji zadania zachodziła konieczność skorzystania z niszczarki, to urządzenie takie powinno być udostępnione w wynajmowanych pomieszczeniach, za które uiszczono opłatę. Z dotacji nadto, możliwe sfinansowanie wyłącznie wydatków związanych bezpośrednio z zadaniem.

Co do wydatków na prace malarskie oraz na naprawę okna w sali sesyjnej uznał, iż w rzeczywistości wynikały one z faktu oderwania raufazy, która na ścianach wymagała naprawienia i pomalowania oraz naruszenia listew przypodłogowych (wymagających przyklejenia) oraz pęknięcia szyby w oknie. Powiat jednak nie wykazał związku pomiędzy stwierdzonymi uszkodzeniami, a czynnościami podejmowanymi w toku kwalifikacji wojskowej. Wątpliwości budził także zakres wykonanych prac. W poniesionych kosztach remontu nie uwzględniono naprawy raufazy i przyklejenia listew przypodłogowych. Zlecono natomiast malowanie pokoju.

Wskazał, iż z tytułu najmu pomieszczeń na czas kwalifikacji wojskowej Starostwo Powiatowe w Międzychodzie otrzymało dość wysokie wynagrodzenie, które pokryło koszty rzeczywistych związanych z działaniem komisji napraw. Po za tym brak jest jednoznacznych dowodów dotyczących okoliczności pęknięcia szyby w oknie w sali sesyjnej. Nie potwierdzono incydentu i osób odpowiedzialnych, zobowiązanych do ewentualnego pokrycia kosztów naprawy okna. Dotyczy to również braku klamki otwierającej, uszkodzeń okuć i zaślepek wentylacyjnych.

Zdaniem Sądu I instancji podważa to twierdzenie, że faktycznie zakup prac malarskich i wymiana okna mogły mieć bezpośredni związek z przeprowadzeniem kwalifikacji wojskowej lub też z naprawianiem szkód powstałych w trakcie jej trwania. Okoliczności sprawy niniejszej wskazują, że uiszczona przez wynajmującego opłata za użycie przedmiotu najmu oznacza brak podstaw, aby jako wydatki kwalifikowane mogły być dodatkowo ujmowane koszty naprawy okna oraz malowania pokoju.

Przeznaczenie części dotacji celowej na pokrycie kosztów zakupu niszczarki, malowanie ścian i sufitu i naprawę okna po zakończeniu kwalifikacji wojskowej uznał więc za wykorzystanie niezgodnie z przeznaczeniem.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 129 i art. 150 u.f.p., poprzez nie zawarcie przez Wojewodę Wielkopolskiego ze stroną stosownej umowy pozwalającej na określenie wydatków ponoszonych na kwalifikację wojskową oraz kontrolę jej wykonania Sąd wyjaśnił, że nie ma to żadnego znaczenia, gdyż Skarżąca nie kwestionowała okoliczności przyznania jej dotacji i uprawnienia do dysponowania środkami. Z powołanych przepisów jasno wynika na co wydatki z dotacji mogły być przeznaczone. Sąd I instancji zwrócił uwagę na art. 32a ust. 1 pkt 1 ustawy o powszechnym obowiązku obrony RP, który nakazuje zapewnić tylko lokal i wyposażenie niezbędne do pracy tych organów. Natomiast powołane wydatki nie są niezbędne i co najważniejsze nie służyły realizacji zadania kwalifikacji wojskowej. Z dotacji mogły być bowiem pokryte tylko wydatki służące bezpośrednio realizacji zadania, a nie wszystkie inne.

Powiat zaskarżył wyrok skargą kasacyjną, w całości, wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1.naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez:

a. błędną wykładnię, a w rezultacie niewłaściwe zastosowanie art. 169 ust. 1 pkt 1, ust. 4, ust. 5 pkt 1 i ust. 6 w związku z art. 168 ust. 4 oraz art. 154 ust. 7 u.p.f., poprzez wadliwe przyjęcie, iż objęta zaskarżoną decyzją część dotacji celowej przekazanej Powiatowi na realizację w 2014 r. zadania w rozdziale 75045 - Kwalifikacja Wojskowa, opiewająca na kwotę 2.635,94 zł została wydatkowana przez Powiat niezgodnie z przeznaczeniem i jako taka podlega zwrotowi do budżetu państwa wraz z odsetkami, w sytuacji gdy Sąd I instancji zignorował zupełnie okoliczność, że to na udzielającym dotacji ciąży obowiązek takiego określenia przeznaczenia środków dotacji, by nie było wątpliwości, na co mają być one przeznaczone,

a. naruszenie art. 129 i art. 150 u.p.f., poprzez nie zawarcie przez Wojewodę Wielkopolskiego z jednostką samorządu terytorialnego stosownej umowy pozwalającej na określenie celowości wydatków ponoszonych na kwalifikacje wojskową oraz kontrolę jej wykonania,

c. naruszenie art. 35 ust. 2 w zw. z art. 32a ust. 1 pkt 1 - 3 ustawy o powszechnym obowiązku obrony RP, poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, które doprowadziło do ustaleń, iż wydatki na zakup niszczarki, zakupy poniesione na prace malarskie oraz na naprawę okna zostały uznane za wydatki niezgodne z przeznaczeniem,

d. naruszenie art. 77 k.p.a., poprzez przyjęcie , iż organy obu instancji zgromadziły i rozpatrzyły cały materiał dowodowy,

2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy Powiat wykazał, iż postępowanie organów administracji publicznej dotknięte było wadami, które uniemożliwiły prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie przedstawionych zarzutów.

Na rozprawie MF wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej i nie dostrzegając przesłanek nieważności postępowania, enumeratywnie określonych w art. 183 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz.U. 2016 poz. 717 ze zm., dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Podkreślenia wymaga, że skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym wysoce sformalizowanym, a jej granice wyznaczone są przez podstawy i wnioski. Zatem to Powiat wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi więc być precyzyjne, gdyż z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej, jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy Sąd I instancji nie naruszył innych przepisów.

Naczelny Sąd Administracyjny nie jest więc uprawniony do powtórnego badania zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego (ad meritum) w jego całokształcie.

Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno przy tym szczegółowo określać, do jakiego, zdaniem Powiatu, naruszenia przepisów prawa doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień, przepisów procesowych należy dodatkowo wykazać, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mimo, że przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określają warunków formalnych, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie skargi kasacyjnej, to należy przyjąć, że ma ono za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionej podstawy, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonej podstawy kasacyjnej (por. wyrok NSA z dnia z dnia 18 marca 2011 r. I GSK 142/10 i powołane tam orzecznictwo).

Zarzuty skargi kasacyjnej zostały w niniejszej sprawie oparte na obydwu podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a.

Podkreślenia wymaga, że skoro kontrola zastosowania prawa materialnego następuje dopiero po ustaleniu rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, w odniesieniu do którego mają znaleźć zastosowanie normy prawa materialnego w niewadliwie przeprowadzonym postępowaniu, to kontrola przestrzegania przez organy administracyjne norm prawa materialnego może być przeprowadzona dopiero w ostatniej kolejności, po prawidłowo dokonanych ustaleniach faktycznych.

Sygnalizowana przez autora skargi kasacyjnej wadliwość uzasadnienia sprowadza się do kwestionowania przyjętych przez Sąd pierwszej instancji ustaleń w zakresie stanu faktycznego sprawy, w związku z czym nie stanowi wady uzasadnienia orzeczenia tego Sądu, a powinna być podważana przez postawienie zarzutu naruszenia przepisów postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.) w powiązaniu z właściwymi przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego (np. art.7, art. 77 § 1 k.p.a.). Art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. nie może stanowić samoistnej podstawy kasacyjnej, reguluje bowiem jedynie sposób rozstrzygnięcia sprawy. Dla skuteczności zarzutu opartego na tej normie prawnej konieczne jest połączenie tego przepisu, z naruszeniem konkretnych przepisów procesowych, których dopuścił się organ. Nawet jeśli przyjąć, mimo wadliwości sformułowań zarzutów, że skarga kasacyjna spełnia ten warunek ( w pkt 2 jako naruszenie przepisów postępowania wskazuje art.145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. zaś w pkt 1 wśród przepisów naruszających prawo materialnego wymienia art. 77 k.p.a.), to jednak Powiatowi nie udało się wykazać, że ewentualne naruszenie drugiego z ww. przepisów miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Konsekwencją takiego stanu rzeczy jest uznanie, że Powiat nie wykazał wadliwości ustalonego przez Sąd pierwszej instancji, stanu faktycznego w oparciu o który, Sąd ten dokonywał kontroli zastosowanych w sprawie przepisów prawa materialnego.

Skarga w pkt 1 zarzuca naruszenie przepisów prawa materialnego, przez błędną wykładnię, a w rezultacie niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 169 ust. 1 pkt 1, ust. 4, ust. 5 pkt 1 i ust. 6 w zw. z art. 168 ust.4 oraz art. 154 ust. 7 u.f.p., poprzez wadliwe przyjęcie, iż objęta zaskarżoną decyzją część dotacji celowej przekazanej Powiatowi na realizację w 2014 r. zadania w rozdziale 750045 – Kwalifikacja Wojskowa, została wydatkowana przez Powiat niezgodnie z przeznaczeniem, w sytuacji gdy Sąd zignorował okoliczność, że to na udzielającym dotacji ciąży obowiązek takiego określenia przeznaczenia środków dotacji, by nie było wątpliwości, na co mają być one przeznaczone.

W myśl art. 169 ust. 1 pkt 1 u.f.p. dotacje udzielone z budżetu państwa wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, podlegają zwrotowi do budżetu państwa wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności, o których mowa w pkt 1 lub pkt 2. Odsetki od dotacji podlegających zwrotowi do budżetu państwa nalicza się, począwszy od dnia przekazania z budżetu państwa dotacji wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem, z zastrzeżeniem, że jeżeli dotacja stanowi pomoc publiczną, w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, odsetki nalicza się od dnia przekazania dotacji beneficjentowi.

Przepis art. 169 ust. 6 u.f.p. stanowi, że w przypadku niedokonania zwrotu dotacji w terminie, o którym mowa w ust. 1 oraz w art. 150 pkt 5, art. 151 ust. 2 pkt 6, art. 168 ust. 1 i 2 u.p.f., organ lub inny dysponent części budżetowej, który udzielił dotacji, wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki.

Stosownie do art. 168 ust. 4 ww. ustawy wykorzystanie dotacji następuje przez zapłatę za zrealizowane zadania, na które dotacja była udzielona. Przekazanie środków na rachunek beneficjenta nie oznacza wykorzystania dotacji.

Z kolei art. 154 ust. 7 u.f.p. rezerwy celowe mogą być przeznaczone, z zastrzeżeniem ust. 9, wyłącznie na cel, na jaki zostały utworzone, oraz wykorzystane zgodnie z klasyfikacją wydatków.

Zgodzić należy się z Skarżącym, że naruszenie prawa materialnego może nastąpić przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Pamiętać jednak należy, że błędna wykładnia, to mylne rozumienie treści przepisu. Naruszenie prawa poprzez niewłaściwe zastosowanie, to tzw. błąd subsumcji, czyli wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Formułując zarzut błędnej wykładni, należy wskazać, na czym polegało niewłaściwe odczytanie przez sąd treści przepisu. W takiej sytuacji należy również wskazać, jak przepis ten powinien być rozumiany.

Analizując uzasadnienie skargi kasacyjnej w kontekście sformułowanego zarzutu, nie sposób zgodzić się z autorem skargi kasacyjnej, że wykładnia tych przepisów pozwala na przyjęcie, że udzielający dotacji jest zobowiązany do określenia przeznaczenia środków dotacji. Przepisy te regulują zasady zwrotu dotacji, wydatkowanej niezgodnie z przeznaczeniem. Poza zakresem tego unormowania leży określenie konkretnego celu, na który środki dotowane powinny być przeznaczone. Zwrócił na to słusznie uwagę Sąd I instancji, zaznaczając, że w ustawie o finansach publicznych brak jest legalnej definicji przeznaczenia dotacji, czy też ściślej, wykorzystania dotacji niezgodnie z przeznaczeniem. Pojęcie to jednak zostało zdefiniowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym i przyjmuje się, że wykorzystanie dotacji niezgodnie z przeznaczeniem polega na zapłacie ze środków pochodzących z dotacji, innych zadań niż te, na które dotacja była udzielona. Zatem to w okolicznościach stanu faktycznego należy poszukiwać ustaleń w zakresie zadań jakie miały być zrealizowane środkami pochodzącymi z dotacji.

Z powyższych względów zarzut naruszenia ww. przepisów prawa materialnego okazał się nieusprawiedliwiony.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 129 i art. 150 u.f.p. poprzez nie zawarcie przez Wojewodę Wielkopolskiego z Powiatem stosownej umowy pozwalającej na określenie celowości wydatków ponoszonych na kwalifikację wojskową oraz kontrolę jej wykonania.

Pierwszy z wymienionych przepisów stanowi, że kwoty dotacji celowych na zadania z zakresu administracji rządowej oraz inne zadania zlecone odrębnymi ustawami jednostkom samorządu terytorialnego, określane są przez dysponentów części budżetowych, według zasad przyjętych w budżecie państwa do określenia wydatków podobnego rodzaju, o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej. Zatem jest to przepis o charakterze abstrakcyjnym i jego ewentualnego naruszenia nie sposób postrzegać w kontekście wyniku omawianej sprawy, a tylko takie naruszenie nakazywałoby Sądowi pierwszej instancji uznanie wadliwości decyzji.

Natomiast co do naruszenia art. 150 u.f.p. uwzględniając obowiązek dokonania oceny w płaszczyźnie wpływu na wynik tej sprawy, stwierdzić przede wszystkim należy, że zawarcie umowy bądź zaniechanie tego, nie stanowi elementu postępowania administracyjnego. Tym samym słuszny jest pogląd Sądu I instancji, że brak zawarcia umowy nie stanowi przeszkody, na gruncie ustawy o finansach publicznych do poczynienia ustaleń w zakresie celu dotacji i wykorzystania jej niezgodnie z przeznaczeniem, co implikuje obowiązek zwrotu. Przeciwne stanowisko prowadziłoby do nieakceptowalnego, na gruncie omawianych przepisów, odstąpienia od określenia kwoty należnej do zwrotu do budżetu państwa dotacji, która wykorzystana została niezgodnie z przeznaczeniem.

Zarzut naruszenia art. 35 ust. 2 w zw. z art. 32 a ust. 1 pkt 1-3 ustawy o powszechnym obowiązku obrony RP dotyczący błędnej ich wykładni i niewłaściwego zastosowania, które doprowadziło do ustaleń, że środki wydane na przedmioty wymienione w tym zarzucie, zostały uznane za wydatkowane niezgodnie z przeznaczeniem, jest również nie uzasadniony.

Przepis art. 35 ust. 2 tej ustawy wskazuje podmiot właściwy do przeprowadzenia kwalifikacji wojskowej na terenie powiatu. Z kolei art. 32a ust. 1 pkt 1-3 wymienia obowiązki i kompetencje podmiotu przeprowadzającego w zakresie kwalifikacji wojskowej. Powiat w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie zgłasza zarzutów co do właściwości podmiotu przeprowadzającego kwalifikację. Przepis art. 32a ustawy nie zawiera szczegółowego opisu przedmiotów niezbędnych do pracy organu prowadzącego kwalifikację wojskową. Oznacza to, że ustalenie konkretnych przedmiotów niezbędnych do pracy organu, należy do sfery ustaleń faktycznych, które w niniejszej sprawie nie zostały skutecznie podważone. W orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że zarzut prawa materialnego nie może być wspierany naruszeniami w zakresie ustaleń stanu faktycznego.

Nie zasługuje na uwzględnienie ostatni zarzut wskazany w podstawie kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. sformułowany jako naruszenie art. 77 kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez przyjęcie, że organy obu instancji zgromadziły i rozpatrzyły cały materiał dowodowy.

Zarzut ten jest, wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej, zarzutem procesowym, nie poddającym się kontroli instancyjnej z uwagi na jego niestosowanie przez Sąd pierwszej instancji.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku – na podstawie art. 184 p.p.s.a.

W pkt 2 sentencji wyroku orzeczono o zasądzeniu kosztów postępowania kasacyjnego w oparciu o art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1a i pkt 2c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.). Na zasądzone koszty ( zł) składa się wynagrodzenie radcy prawnego organu, który nie prowadził sprawy przed sądem I instancji.