Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1580/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 13k ust. 4 i art. 131 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant ref. staż. Małgorzata Ciach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2015 r. sprawy ze skargi M. H. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia[...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] lipca 2012 r. w całości, 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego M. H. kwotę 1337 (jeden tysiąc trzysta trzydzieści siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 19 marca 2015 r. sygn. akt II GSK 877/14 Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej M. H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 grudnia 2013 r., sygn. akt VISA/Wa 1535/13 oddalającego skargę ww. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2013 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1) uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2) zasądził od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz M. H. 667 złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Rozstrzygnięcia sądów obu instancji zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Decyzją z [...] lipca 2012 r., nr [...] (dalej decyzja z [...] lipca 2012 r.) GITD, działając na podstawie art. 13k ust. 4 i art. 131 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. 2007 r., nr 19, poz. 115 ze zm., dalej u.d.p.) oraz art. 104 w zw. z art. 107 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej k.p.a.), nałożył na M. H. (dalej strona albo skarżący) karę pieniężną w wysokości 3000 zł za przejazd po drodze krajowej pojazdem samochodowym, za który pobiera się opłatę elektroniczną bez jej uiszczenia.

W uzasadnieniu decyzji GITD podał, że w dniu [...] lipca 2012 r. na drodze krajowej [...] , na 60 km odcinka, o godzinie [...] inspektor Inspekcji Transportu Drogowego zatrzymał do kontroli mobilnej samochód marki [...] o nr rej. [...], którym kierował skarżący. Organ wskazał, że z wpisów w dowodzie rejestracyjnym pojazdu wynikało, że jego dopuszczalna masa całkowita wynosiła 7 500 kg, a zatem przekraczała 3,5 t. GITD wyjaśnił także, że przyczyną zatrzymania pojazdu do kontroli mobilnej był fakt niewykrycia przez skaner, zainstalowany w pojeździe służbowym Inspekcji Transportu Drogowego, urządzenia służącego do poboru opłat elektronicznych (tj. jednostki viaBOX) w sytuacji wykonywania przejazdu na odcinku płatnej drogi krajowej.

GITD podniósł, że w toku kontroli ustalono, że strona w dniu [...] lipca 2012 r., o godzinie [...] poruszała się kontrolowanym pojazdem po drodze krajowej [...] , na odcinku "węzeł [...] - węzeł [...] ". Droga krajowa, po której poruszał się kontrolowany pojazd samochodowy, została wyszczególniona w załączniku nr 1 pkt 3 lit. c rozporządzenia z 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz.U. 2011 r., nr 80, poz. 433 ze zm., dalej rozporządzenie z 2011 r.), a zatrzymany pojazd nie był wyposażony w urządzenie służące do poboru opłat elektronicznych (jednostkę pokładową viaBOX). Kierowca, przejeżdżając przez bramownicę nr [...], nie uiścił wymaganej opłaty elektronicznej.

Powyższa decyzja została następnie utrzymana w mocy przez GITD zaskarżoną do Sądu I instancji decyzją z [...] marca 2013 r., wydaną na skutek złożenia przez stronę wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Rozpoznając ponownie niniejszą sprawę, GITD wezwał operatora elektronicznego systemu poboru opłat o udzielenie informacji, czy za sporny przejazd została uiszczona opłata elektroniczna oraz czy użytkownik zawarł z operatorem umowę o uiszczenie opłaty elektronicznej typu Post-Pay. W odpowiedzi operator elektronicznego systemu poboru opłat udzielił informacji, że opłata elektroniczna za sporny przejazd nie została uiszczona, a użytkownik pojazdu zawarł umowę dopiero w dniu [...] lipca 2012 r. o godzinie [...]. Organ stwierdził, że z całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że kontrolowany pojazd samochodowy poruszał się po drodze wymienionej w rozporządzeniu z 2011 r. i za kontrolowany przejazd nie została uiszczona opłata, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p.

W uzasadnieniu wskazanego na wstępie wyroku WSA zwrócił uwagę na istotę zaistniałego sporu, która sprowadza się do kwestii związanej z obowiązkiem uiszczenia opłaty elektronicznej w kontekście wykonywania przejazdu po odcinkach drogi krajowej, tj. czy przejazd taki podlega jednej opłacie jako realizowany po jednej drodze krajowej od jej początku do końca, czy też przejazd ten podlega opłacie wielokrotnej, w zależności od ilości odcinków danej drogi.

W ocenie Sądu, analiza obowiązujących na dzień wydania zaskarżonej decyzji przepisów prawa, regulujących problematykę związaną z elektronicznym systemem opłat, prowadzi do wniosku, że opłacie elektronicznej podlega nie tylko przejazd wykonywany na drodze krajowej wymienionej w załącznikach do rozporządzenia z 2011 r. wydanego na podstawie art. 13ha ust. 6 u.d.p., lecz opłacie tej podlega również przejazd wykonywany na odcinkach takiej drogi, o ile zostały one wymienione w tych załącznikach. Innymi słowy, to ilość odcinków drogi krajowej wymienionych w załącznikach do rozporządzenia z 2011 r., na których wykonywany jest dany przejazd, decyduje o tym ile razy realizuje się obowiązek uiszczenia opłaty elektronicznej.

Dokonując wykładni znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów prawa, Sąd I instancji uznał, że skoro z niekwestionowanych ustaleń faktycznych niniejszej sprawy wynika, że w dniu [...] lipca 2012 r., o godz. [...], na odcinku drogi krajowej objętym obowiązkiem uiszczenia opłaty elektronicznej, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p., skarżący wykonywał pojazdem samochodowym przejazd bez uiszczenia tej opłaty, to słusznie organ administracji drogowej wymierzył kierującemu tym pojazdem karę pieniężną w wysokości 3000 złotych. Stanowiska tego, zdaniem Sądu, nie zmienia okoliczność, że w dniu [...] lipca 2012 r. organ Inspekcji Transportu Drogowego nałożył na skarżącego 10 kar pieniężnych na podstawie art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p. Z dopuszczonych na rozprawie dowodów nie wynika, by którąkolwiek z kar nałożono na skarżącego za wykonywanie w dniu [...] lipca 2013 r. przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej, tożsamym jak w niniejszej sprawie, odcinkiem drogi krajowej, tj. autostradą [...] na odcinku "węzeł [...] - węzeł [...] ".

W skardze kasacyjnej z 11 lutego 2014 r. strona reprezentowana przez adwokata zaskarżyła wyrok z 3 grudnia 2013 r. w całości, zarzucając: 1. na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) naruszenie przepisów postępowania, to jest:

a) art. 111 § 2 p.p.s.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie, to znaczy przez niepołączenie do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia wszystkich zawisłych przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie 9 spraw dotyczących tego samego przejazdu skarżącego w dniu [...] lipca 2012 r., pomimo tego, że sprawy te pozostają ze sobą w związku i połączenie ich było niezbędne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 11, 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie, to znaczy przez niewyjaśnienie ustalonego błędnie przez organ stanu faktycznego sprawy, nierozpatrzenie całego materiału dowodowego w sprawie i nieuwzględnienie przy wydawaniu wyroku, że na skarżącego oprócz niniejszej kary pieniężnej tego samego dnia za wykonany przejazd nałożono 9 innych kar pieniężnych, a w związku z tym skarżący został 10 razy ukarany za to samo przewinienie, czyli za jeden ciągły przejazd tego samego dnia, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

c) art. 141 § 4 p.p.s.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie, to znaczy przez niewyjaśnienie ustalonego błędnie przez organ stanu faktycznego sprawy, brak kontroli i odniesienia się w uzasadnieniu wyroku do ustaleń faktycznych poczynionych przez organ stanu faktycznego sprawy, brak kontroli i odniesienia się w uzasadnieniu wyroku do ustaleń faktycznych poczynionych przez organ administracji, nierozpatrzenie całego materiału dowodowego w sprawie i nieuwzględnienie przy wydawaniu wyroku, że na skarżącego oprócz niniejszej kary pieniężnej tego samego dnia, za wykonany przejazd nałożono 9 innych kar pieniężnych, a w związku z tym skarżący został 10 razy ukarany za to samo przewinienie, czyli za jeden ciągły przejazd tego samego dnia, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

d) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 w zw. z art. 158 § 1 k.p.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie, to znaczy przez uznanie za prawidłowe utrzymanie przez organ II instancji w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, w której decyzja dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją administracyjną, co wypełnia przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji, a nie jej utrzymania w mocy, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 2. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 13k ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13ha u.d.p. w zw. z załącznikiem nr 1 pkt 3 lit. c do rozporządzenia z 2011 r. przez ich błędną wykładnię, poprzez uznanie, że zasadne jest nałożenie na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 3000 zł za przejazd odcinkiem autostrady [...] ("węzeł [...] - węzeł [...] "), podczas gdy w art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p. nie ma mowy o karaniu za przejazd po odcinku drogi, lecz jest mowa o karaniu za przejazd po drodze.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy temu sądowi do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi oraz o zwrot kosztów postępowania za wszystkie instancje, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Ponadto skarżący wniósł na podstawie art. 111 § 2 p.p.s.a. o połączenie spraw toczących się przed NSA celem ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia, ponieważ pozostają one ze sobą w związku, a mianowicie toczącej się już w tej chwili sprawy o sygn. akt II GSK 2138/13 oraz trzech spraw wywołanych skargami kasacyjnymi na wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o sygn. akt VI SA/Wa 1535/13, VI SA/Wa 1536/13 i VI SA/Wa 1537/13.

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej uznał, że zasługuje ona na uwzględnienie. W wyroku z dnia 19 marca 2015 r. sygn. akt II GSK 877/14 zawarł następujące rozważania:

"Dokonując kontroli instancyjnej wyroku Sądu I instancji z 3 grudnia 2013 r., Naczelny Sąd Administracyjny miał na uwadze, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. w postępowaniu kasacyjnym rozpoznanie sprawy sądowoadministracyjnej następuje w granicach skargi kasacyjnej przy uwzględnieniu z urzędu przesłanek nieważności postępowania. W niniejszej sprawie nie wystąpiły wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznanie sprawy ograniczył do zbadania zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zapadł na skutek wniesionej skargi M. H. na decyzję z [...] marca 2013 r. utrzymującą w mocy decyzję z [...] lipca 2012 r. o nałożeniu kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej pojazdem samochodowym, za który pobiera się opłatę elektroniczną, bez jej uiszczenia.

W skardze kasacyjnej sformułowane zostały zarówno zarzuty naruszenia przepisów postępowania, jak i prawa materialnego, które częściowo okazały się zasadne. Istota sporu sprowadzała się w niniejszej sprawie do określenia konsekwencji prawnych braku uiszczenia przez skarżącego kasacyjnie opłaty elektronicznej, o której stanowi art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p., za jeden łączny przejazd po kilku odcinkach dróg krajowych. Sąd I instancji błędnie przyjął, że w takim przypadku to ilość odcinków drogi krajowej po których wykonywany jest dany przejazd decyduje o tym ile razy realizuje się obowiązek uiszczenia opłaty elektronicznej. W ten sposób Sąd I instancji zaakceptował sytuację, w której za jeden delikt administracyjny skarżącemu wymierzonych zostało dokładnie 10 kar pieniężnych.

Zgodnie z przywołanym powyżej art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. na korzystających z dróg publicznych spoczywa obowiązek ponoszenia opłat za przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. 2012 r., poz. 1137 ze zm.), za które uważa się także ich zespół składający się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony, w tym autobusów niezależnie od ich dopuszczalnej masy całkowitej. Szczegółowy sposób oraz tryb poboru tej opłaty określony został w art. 13ha u.d.p. oraz w rozporządzeniu z 2011 r. Z kolei art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p. stanowi o podstawie prawnej wymierzenia kierującemu pojazdem samochodowym kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia należnej opłaty.

Jak zostało to już przyjęte w orzecznictwie sądowym, które Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela, logika rozwiązań prawnych przyjętych na gruncie przedstawionej regulacji u.d.p. świadczy o tym, że jej celem jest penalizowanie określonego przepisem obowiązującego prawa zachowania, a mianowicie wykonania przejazdu określoną drogą krajową lub jej odcinkiem bez uiszczenia wymaganej opłaty za ten przejazd. W u.d.p. ustawodawca konsekwentnie operuje terminem "przejazdu", a nie "przejazdów", odnoszonego do terminu "drogi lub jej odcinka". Chodzi więc o konkretne zachowanie, stanowiące konkretny i jeden czyn. Cechę jednorodności tego czynu rozpatrywać należy z punktu widzenia lokowania danego przejazdu w konkretnej przestrzeni czasu i miejsca jego wykonywania. Tym samym ustalanie cechy jednorodnego charakteru przejazdu nie może pomijać takich jego elementów, jak zwłaszcza stały kierunek przemieszczania się daną drogą krajową lub jej płatnym odcinkiem (tj. trywialnie rzecz ujmując - chodzi o przemieszczanie się z punktu do punktu) oraz czas przejazdu, co w przypadku zmiany kierunku przejazdu, polegającej na przykład na zjechaniu z drogi krajowej lub jej płatnego odcinka i ponownym wjechaniu na nie w innym miejscu, oznaczałoby, że konkretny przejazd traciłby omawianą cechę, co z punktu widzenia konsekwencji tego rodzaju zachowania rozpatrywać należałoby już jako dwa różne czyny popełnione w różnym czasie i w różnym miejscu (wyrok NSA z 27 listopada 2014 r., II GSK 1588/13, baza orzeczeń NSA).

Taka sytuacja w rozpatrywanej sprawie nie miała miejsca. Z niespornego jej stanu faktycznego wynika bowiem, że skarżący kasacyjnie dnia [...] lipca 2012 r. w ramach jednego przejazdu poruszał się po autostradzie [...] oraz drodze krajowej nr [...]. W ramach tego ciągłego przemieszczania się przejazd skarżącego kasacyjnie został zarejestrowany przez 10 bramownic, co nie oznacza wszakże wykonania przez kierującego pojazdem dziesięciu osobnych przejazdów. Innymi słowy, fakt dziesięciokrotnego zarejestrowania przejazdu skarżącego kasacyjnie przez bramownice znajdujące się na płatnych odcinkach dwóch dróg nie uzasadniał kilkakrotnego wymierzenia kary pieniężnej za jeden ciągły przejazd.

Z opisanych powyżej względów zasadny okazał się zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 11, 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. polegający na braku rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie i nieuwzględnieniu przy wydawaniu wyroku, że na skarżącego nałożonych zostało jeszcze 9 innych kar pieniężnych za ten sam przejazd. Z zarzutem tym pozostawało w ścisłym związku naruszenie przez Sąd I instancji art. 111 § 2 p.p.s.a. Wprawdzie w orzecznictwie sądowym wskazuje się, że naruszenie normy wywodzonej z tego przepisu nie stanowi uchybienia mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy (wyrok NSA z 21 marca 2012 r., II GSK 216/11, lex nr 1137918, wyrok NSA z 6 lutego 2013 r., II OSK 1622/12, lex nr 1358396), tym niemniej w realiach rozpoznawanej sprawy rację ma skarżący kasacyjnie, że z powodu braku połączenia wszystkich spraw do wspólnego rozpoznania Sąd I instancji pozbawił się możliwości całościowego oglądu poddanej kontroli sprawy, w tym uwzględnienia faktu uiszczenia przez skarżącego kasacyjnie kwoty 3.000 zł tytułem kary pieniężnej za popełniony delikt administracyjny w pierwszej ze spraw, w których została mu doręczona decyzja wymierzająca karę. Celem uniknięcia niebezpieczeństwa braku ujęcia całokształtu okoliczności rozpoznawanej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny podczas rozprawy w dniu 19 marca 2015 r., działając na podstawie art. 111 § 2 p.p.s.a., połączył do wspólnego rozpoznania i odrębnego rozstrzygnięcia sprawy o sygnaturach II GSK 2138/13, II GSK 877/14 i II GSK 906/14, dostrzegając w ten sposób jej złożoność wynikającą z prowadzenia przez GITD, a następnie Sąd I instancji kilku postępowań w zbliżonych stanach faktycznych i prawnych.

Uwzględnieniu podlegał również jedyny sformułowany w skardze kasacyjne zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 13k ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13ha u.d.p. w zw. z załącznikiem nr 1 pkt 3 lit. c do rozporządzenia z 2011 r. Należy bowiem raz jeszcze zauważyć, że wynikającą z przywołanej regulacji prawnej przesłanką wymierzenia kary pieniężnej jest przejazd pojazdem samochodowym określoną drogą krajową lub jej odcinkiem bez uiszczenia wymaganej opłaty, który to przejazd, jako konkretne zachowanie (czyn), musi charakteryzować się określonymi cechami, w szczególności zaś cechą jednorodności. W rozpoznawanej sprawie dowiedzione zostało, że przejazd skarżącego kasacyjnie w dniu [...] lipca 2012 r. charakteryzował się tymi cechami.

Jako nieuzasadnione należało natomiast ocenić zarzuty naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 w zw. z art. 158 § 1 k.p.a. W uchwale składu siedmiu sędziów z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09 (ONSAiWSA 2010/3/39) Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. W art. 141 § 4 p.p.s.a. wymienione zostały elementy składowe, jakie powinno zawierać uzasadnienie wyroku sądu I instancji. Z przepisu tego nie można wywieść naruszenia normy prawnej dotyczącej kwestii błędnego ustalenia stanu faktycznego przez organ administracji publicznej oraz nierozpatrzenia całego materiału dowodowego. Ubocznie należy w tym miejscu zauważyć, że wymienione powyżej dwie formy naruszenia przepisów postępowania zostały uwzględnione w ramach drugiej spośród sformułowanych podstaw kasacyjnych naruszenia art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 11, 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a.

Uznając zasadność zarzutu nieuwzględnienia przez Sąd I instancji całego materiału dowodowego w sprawie, w tym przede wszystkim okoliczności łączących się z odrębnym wszczęciem postępowań co do nałożenia na skarżącego kasacyjnie kar pieniężnych, za przedwczesny uznać należało zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 w zw. z art. 158 § 1 k.p.a. Ponownie rozpoznając niniejszą sprawę i uwzględniając wyrażony powyżej pogląd na temat wykładni art. 13k ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13ha u.d.p. w zw. z załącznikiem nr 1 pkt 3 lit. c do rozporządzenia z 2011 r., obowiązkiem Sądu I instancji będzie uwzględnienie zagrożenia wydania decyzji w sprawie, w której zapadła już ostateczna decyzja administracyjna.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny w pkt 1 wyroku, działając na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., uchylił wyrok z 3 grudnia 2013 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

O kosztach postępowania Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygnął w pkt 2 wyroku, zasądzając na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. od GITD na rzecz skarżącego kasacyjnie 667 zł".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

po ponownym rozpoznaniu sprawy zważył, co następuje:

W myśl art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Mając powyższe na uwadze oraz kierując się oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania zawartymi w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 marca 2015 r. Sąd uznał skargę M. H.a za zasadną.

W niniejszej sprawie na stronę została nałożona kara pieniężna w wysokości 3.000 zł za przejazd w dniu [...] lipca 2012 r. o godz. [...] po drodze krajowej [...] na odcinku "węzeł [...] – węzeł [...] " bez uiszczenia opłaty elektronicznej. Podstawę materialno-prawną decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego stanowił przepis art. 13k ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy o drogach publicznych. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony został pogląd, że logika rozwiązań prawnych przyjętych na gruncie ustawy o drogach publicznych świadczy o tym, że jej celem jest penalizowanie określonego przepisem obowiązującego prawa zachowania, a mianowicie wykonania przejazdu określoną drogą krajową lub jej odcinkiem bez uiszczenia wymaganej opłaty za ten pojazd. W ustawie o drogach publicznych ustawodawca konsekwentnie operuje terminem "przejazdu" a nie "przejazdów", odnoszonego do terminów "drogi" lub "jej odcinka". Chodzi więc o konkretne zachowanie, stanowiące jeden czyn. Cechę jednorodności tego czynu rozpatrywać należy z punktu widzenia lokowania danego przejazdu w konkretnej przestrzeni czasu i miejsca jego wykonywania.

Takiej interpretacji przepisów ustawy od drogach publicznych, stanowiących podstawę wymierzenia kary pieniężnej nie przyjął Główny Inspektor Transportu Drogowego, dlatego też uzasadniony jest zarzut skargi naruszenia prawa materialnego (pkt 3 i 4 skargi) tj. art. 13k ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13ha ust. 1 ustawy o drogach publicznych w związku z załącznikiem nr 1 pkt 3 lit. b do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej. Z niespornego w tej sprawie stanu faktycznego wynika, że skarżący dnia [...] lipca 2012 r. w ramach jednego przejazdu poruszał się po autostradzie [...] i drodze krajowej nr [...]. W ramach ciągłego przemieszczania się przejazd skarżącego został zarejestrowany przez bramownice umieszczone nad drogą objętą elektronicznym poborem opłat. W pojeździe skarżący nie miał viaboxu a więc nie uiścił wymaganej opłaty elektronicznej. W ramach tego ciągłego przemieszczania się przejazd skarżącego został zarejestrowany przez 10 bramownic, co nie oznacza wszakże wykonania przez kierującego pojazdem dziesięciu osobnych przejazdów za które wymierzona została osobno kara po 3.000 złotych. Tak więc z opisanym wyżej uzasadnionym naruszeniem prawa materialnego pozostaje w związku zarzut naruszenia przez organ administracji art. 7, 11, 77 § 1, 107 § 3 k.p.a. polegający na braku rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie i nieuwzględnieniu przy wydaniu wyroku, że na skarżącego nałożonych zostało jeszcze 9 innych kar pieniężnych za ten sam przejazd.

Ponownie rozpoznając sprawę i wyrażony w niej pogląd na temat wykładni art. 13k ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13ha ustawy o drogach publicznych w zw. z załącznikiem nr 1 pkt 3 lit. c do rozporządzenia z 2011 roku organ administracji zobowiązany będzie do oceny materiału dowodowego w sprawie z uwzględnieniem zagrożenia wydania decyzji w sprawie, w której zapadła już ostateczna decyzja administracyjna.

Z tych wszystkich względów Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 a i c i art. 200 p.p.s.a. orzekł jak w wyroku.