Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 427/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2015-12-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6209 Inne o symbolu podstawowym 620
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 § 1
journal: Dz.U. 2014 poz 1647
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 2 § 1 pkt 10, art. 3, art.5 § 1 pkt 2,art. 27 § 1 pkt 9, art. 33
journal: Dz.U. 2014 poz 1619
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art. 5 pkt 3
journal: Dz.U. 2011 nr 212 poz 1263
law: Ustawa z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Protokolant sekr. sąd. Stanisława Maciejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi D.H. na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia zarzutów oraz sprawy ze skargi M.S.-H. na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia zarzutów oddala skargi.


UZASADNIENIE

Tożsamymi w swej treści postanowieniami z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] i [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny (określanej dalej jako PPIS) – powołując się na art. 34 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U z 2014 r., poz. 1619 – określanej dalej jako u.p.e.a.) - po rozpoznaniu zarzutów wniesionych przez M.S. – H. i D.H. w sprawie niewykonania obowiązku zaszczepienia syna T.H.:

1. nie uwzględnił zarzutu braku wymagalności obowiązku - przepis art. 33 § 1 pkt 2

w przedmiocie postępowania egzekucyjnego;

2. nie uwzględnił zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej - przepis art. 33 § 1 pkt 6 w przedmiocie postępowania egzekucyjnego;

3. nie uwzględnił zarzutu wystawienia odrębnych tytułów wykonawczych na zobowiązanych rodziców dziecka - przepis art. 27 c w przedmiocie postępowania egzekucyjnego;

4. nie uwzględnił zarzutu braku zgodności danych zawartych w tytule wykonawczym zawartym w art. 26 § 1 d o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - przepis art. 33 § 1 pkt 10 w przedmiocie postępowania egzekucyjnego;

5. nie uwzględnił zarzutu braku danych wymaganych w tytule wykonawczyni zawartym w art. 26 § 7 pkt 7 o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - przepis art. 33 § 1 pkt 10 w przedmiocie postępowania egzekucyjnego;

6. nie uwzględnił zarzutu przesłania zobowiązanemu tytułu wykonawczego niezwierającego adnotacji "odpis tytułu wykonawczego", "odpis zgodny z oryginałem" zawartym w art. 26 b § 1 i 2 o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - przepis art. 33 § 1 pkt 10 w przedmiocie postępowania egzekucyjnego.

W uzasadnieniach postanowień organ wyjaśnił, iż M.S. – H. i D.H. mimo stosownego upomnienia z dnia [...] maja 2014 r. odmówili poddania obowiązkowym szczepieniom ochronnym ich syna T.H.. W tej sytuacji PPIS wystawił na M.S. – H. oraz D.H. w dniu [...] grudnia 2014 r. tytuły wykonawcze odpowiednio o nr [...] (M.S.-H.) oraz nr [...] (D.H.) w których określono treść obowiązku: “Poddać dziecko T.H. ur. [...].07.2008 r. szczepieniom przeciw: wirusowemu zapaleniu wątroby typu B, błonicy, tężcowi, krztuścowi, poliomyelitis oraz odrze, śwince i różyczce". Obowiązek ten wynika z przepisów prawa: art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi ( Dz. U. z 2013 r. poz. 947 ze zm. – określanej dalej jako u.z.z.z.) oraz § 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 182, poz. 1086 – określanego dalej jako rozporządzenie MZ).

Powyższe tytuły wraz z wnioskiem o wszczęcie egzekucji administracyjnej zostały przesłane Państwowemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Sanitarnemu ( określanemu dalej jako PWIS ), który działając na podstawie zawartego dnia [...] kwietnia 2014 r. porozumienia z Wojewodą w sprawie powierzenia mu prowadzenia spraw z zakresu egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze niepieniężnym (Dz. Urz. Woj. z 2014 r. pod poz. 931) wszczął postępowania egzekucyjne, doręczając zobowiązanym w tej samej dacie tj. [...] stycznia 2015 r. odpis odpowiednich tytułów wykonawczych z pouczeniem o przysługującym zobowiązanym w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego oraz swoje postanowienie z dnia [...] stycznia 2015 r. odpowiednio nr [...] (M.S.-H.) i nr [...] (D.H.) o zastosowaniu środka egzekucyjnego – nałożeniu grzywny w celu przymuszenia.

W dniu [...] lutego 2015 r. za pośrednictwem WPIS wpłynęły do Ministra Zdrowia zażalenia M.S.-H. oraz D.H. na postanowienia WPIS o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Zażalenia wraz z aktami sprawy WPIS przesłano do rozpatrzenia Ministrowi Zdrowia.

W toku postępowania egzekucyjnego M.S.-H. oraz D.H. złożyli również jednobrzmiące pisma z dnia [...] stycznia 2015 r., w których podnieśli zarzuty wskazujące na brak wymagalności obowiązku, niedopuszczalność egzekucji oraz naruszenia art. 27 c, 26 § 1 d , 26 b § 1 i 2 , 26 § 7 pkt 7 u.p.e.a. W uzasadnieniu powyżej wskazanych pism zobowiązani - odnośnie zarzutu braku wymagalności obowiązku – wskazali na przepisy regulujące termin wykonania szczepień ochronnych wynikające z rozporządzenia MZ, podając, że moment wymagalności dla szczepień określonych w tytule wykonawczym nie nadszedł, ponieważ ich dziecko nie ukończyło wieku określonego w wymienionych przepisach. Podkreślono, że Program Szczepień Ochronnych ogłaszany w formie komunikatu Głównego Inspektora Sanitarnego ( okreslanego dalej jako GIS ) nie jest źródłem prawa obowiązującego w Polsce, bowiem nie mieści się w katalogu źródeł prawa wymienionych w Konstytucji Rzeczypospolitej Polski.

Odnośnie niedopuszczalności egzekucji administracyjnej zobowiązani wskazali, że obowiązek poddania się obowiązkowemu szczepieniu ochronnemu jest obowiązkiem wynikającym bezpośrednio z przepisów prawa, a nie obowiązkiem wynikającym z decyzji lub postanowienia, co wyłącza możliwość wszczynania

i prowadzenia egzekucji przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej i tym samym rozstrzyganie czy podejmowanie jakichkolwiek działań w sprawie obowiązku szczepień ochronnych, nie leży we właściwości Państwowej Inspekcji Sanitarnej,

co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych.

Co do niespełnienia wymogów określonych w art. 27 i 26 u.p.e.a. wskazano na naruszenie art. 27 c u.p.e.a. poprzez wystawienie odrębnych tytułów wykonawczych na każdego z rodziców oraz na naruszenie przepisu zawartego w art. 26 § 1 d u.p.e.a., podnosząc "brak potwierdzenia zgodności danych zawartych w wydruku tytułu wykonawczego z treścią tytułu wykonawczego otrzymanego przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego ze wskazaniem daty dokonania wydruku oraz imienia, nazwiska, stanowiska służbowego i podpisem osoby dokonującej potwierdzenia, działającej z upoważnienia organu egzekucyjnego".

Ponadto składający zarzuty podnieśli "naruszenie przepisu zawartego w art. 26

§ 7 pkt 7 u.p.e.a.", ponieważ tytuły wykonawcze nie zawierały wymaganych danych czyli imienia, nazwiska, stanowiska służbowego osoby upoważnionej do działania

w imieniu wierzyciela, jest tylko nieczytelna pieczęć" oraz naruszenie art. 26 b § 1 i 2 u.p.e.a zgodnie z którymi "...odpis tytułu wykonawczego sporządzony przez wierzyciela zawiera adnotację "odpis tytułu wykonawczego". Z kolei art. 26 b § 2 stwierdza, że odpis tytułu wykonawczego sporządzony przez organ egzekucyjny zawiera adnotację "odpis zgodny z oryginałem". Natomiast wystawione tytuły wykonawcze nie spełniły żadnego z tych wymogów, gdyż nie miały żadnej adnotacji, że jest to odpis w sytuacji, gdy art. 26 § 5 u.p.e.a. mówi, że wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego.

We wskazanych na wstępie postanowieniach PPIS - nie uwzględniając zarzutu braku wymagalności obowiązku ( podstawa zarzutu określona w art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. ) - podał, że realizację obowiązku szczepień ochronnych konkretyzują przepisy u.z.z.z. zamieszczone w rozdziale 4 zatytułowanym "szczepienia ochronne" Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b u.z.z.z. osoby przebywające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są obowiązane na zasadach określonych w ustawie do poddania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym. Nadto w myśl art. 17 ust. 1 u.z.z.z. osoby, określone na podstawie ust. 10 pkt 2, są obowiązane do poddawania się szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym określonym na podstawie ust. 10 pkt 1. Stosownie do art. 17 ust. 1 a u.z.z.z. tylko osoby przebywające na wyżej wymienionym terytorium przez okres krótszy niż trzy miesiące są zwolnione z obowiązku poddania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym, z wyjątkiem szczepień poekspozycyjnych. Zgodnie z art. 17 ust. 2 i 3 u.z.z.z. wykonanie szczepienia poprzedzone jest kwalifikacyjnym badaniem lekarskim, które ma na celu wykluczenie przeciwwskazań do szczepień. Ponadto z art. 5 ust. 2 u.z.z.z. wynika,

że odpowiedzialność za wypełnienie obowiązku poddania szczepieniom osób nieposiadających pełnej zdolności do czynności prawnych ponosi osoba, która sprawuje prawną pieczę nad osobą małoletnią lub bezradną albo opiekun faktyczny

w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta

i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz. U. z 2009 r., Nr 52, poz. 417 – określanej dalej jako u.p.p.). W ramach realizacji konstytucyjnie określonego obowiązku władz publicznych do profilaktyki epidemiologicznej opracowany jest Program Szczepień Ochronnych, który co roku jest modyfikowany stosownie do aktualnej sytuacji epidemiologicznej, a do którego to programu odsyła § 5 rozporządzenia MZ. Zaniechanie poddania się obowiązkowemu szczepieniu, mimo zastosowania środków egzekucji administracyjnej rodzi odpowiedzialność karnoadministracyjną, przewidzianą w art. 115 § 1 Kodeksu wykroczeń.

Odnosząc się do zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej,

( podstawa zarzutu określona w art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. ) organ podał, że organem egzekucyjnym w zakresie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze niepieniężnym jest: 1) wojewoda; 2) właściwy organ jednostki samorządu terytorialnego w zakresie zadań własnych, zadań zleconych i zadań z zakresu administracji rządowej oraz obowiązków wynikających z decyzji i postanowień z zakresu administracji publicznej wydanych przez samorządowe jednostki organizacyjne; 3) kierownik wojewódzkiej służby inspekcji lub straż w odniesieniu do obowiązków wynikających z wydawanych w imieniu własnym lub wojewody decyzji i postanowień; 4) kierownik powiatowej służby, inspekcji lub straży w odniesieniu do obowiązków wynikających z wydawanych w zakresie swojej właściwości i postanowień. Art. 20 § 1 u.p.e.a. wskazuje, że kierownicy wojewódzkich służb, inspekcji i straży, do których należy zaliczyć organy inspekcji sanitarnej, są organami egzekucyjnymi jedynie w odniesieniu do obowiązków wynikających z wydanych przez siebie decyzji i postanowień. Tego rodzaju ograniczenie nie dotyczy zaś wojewody, który jest organem właściwym do prowadzenia egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym. Przy czym organ przywołał wskazane na wstępie porozumienie zawarte pomiędzy Wojewodą i WPIS o powierzeniu prowadzenia spraw z zakresu egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym. W przedmiotowej sprawie PPIS w oparciu o wystawione przez siebie tytuły wykonawcze wystąpił do Wojewody o wszczęcie egzekucji administracyjnej obowiązku o charakterze niepieniężnym. Tym samym zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej jest bezzasadny i w tym zakresie nie mógł zostać uwzględniony.

Odnosząc sie do zarzutu naruszenia art. 27 c u.p.e.a. poprzez wystawienie odrębnych tytułów wykonawczych na oboje opiekunów prawnych, organ wskazał,

że przepis art. 27 c nie jest ujęty w art. 33 § 1 u.p.e.a, który stanowi zamknięty katalog podstaw do zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej.

Nie uwzględniając natomiast zarzutu w postaci naruszenia art. 26 § 1 d u.p.e.a., tj. brak potwierdzenia zgodności danych zawartych w wydruku tytułu wykonawczego z treścią tytułu wykonawczego otrzymanego przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego, organ podkreślił, że zobowiązanym dostarczono pocztą oryginał tytułu wykonawczego. Organ I instancji nie uwzględnił również zarzutu braku danych wymaganych

w tytule wykonawczym zawartych "w art. 26 § 7 pkt 7 u.p.e.a.", ponieważ pieczątka zawarta w formularzu TW-2, w rubryce C pkt 11 zawiera wymagane dane wierzyciela, tj.: imię, nazwisko, stanowisko służbowe i podpis osoby upoważnionej do działania

w imieniu wierzyciela. Organ nie uwzględnił także zarzutu w postaci naruszenia art. 26 b u.p.e.a., tj. przesłania zobowiązanym tytułu wykonawczego niezawierającego adnotacji "odpis tytułu wykonawczego", "odpis zgodny z oryginałem", ponieważ cytowany art. 26 b u.p.e.a.a, nie jest ujęty w art. 33 § 1 u.p.e.a., który to stanowi katalog zamknięty podstaw do zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Zażalenia na powyższe postanowienia wnieśli M.S.-H. i D.H. podnosząc, iż naruszają one zasady informowania strony określonej w art. 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U z 2013 r., poz. 213 ze zm. – określanej dalej jako k.p.a. ), gdyż wydane postanowienia wierzyciela nie informują należycie o okolicznościach faktycznych i prawnych mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a przede wszystkim rozbieżność przepisów wskazanych w uzasadnieniu postanowienia i w tytule wykonawczym. Nadto wierzyciel nie wskazał co oznacza pojęcie terminu zgodny z PSO, nie określił tego terminu, tzn. nie podał kiedy konkretnie minął termin wykonania obowiązku. Zdaniem wnoszących zażalenie porozumienie Wojewody z dnia [...] kwietnia 2014 r. zawarte między Wojewodą a WPIS nie może być podstawą do prowadzenia postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie. Dotyczy ono zupełnie innych spraw niż obowiązek wskazany w tytule wykonawczym - zawarty w art. 5 ust. 1 lit. b u.z.z.z. oraz § 3 rozporządzenia MZ. W odpowiedzi na zarzut z art. 26 § 1 d u.p.e.a. wskazano, że wierzyciel poinformował, że strona otrzymała oryginał tytułu wykonawczego". Informacja ta jest sprzeczna z wykazem załączników zamieszczonych w zaskarżonych postanowieniach, albowiem wykaz ten zawiera zapis: "Odpis tytułu wykonawczego (...)". Wobec powyższego któryś z organów, wierzyciel lub organ egzekucyjnym, wprowadził strony w błąd.

Postanowieniami z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] (dot. D.H.) i nr [...] (dot. M.S.-H.) WPIS – powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a., art. i 34 § 2 u.p.e.a. oraz art. 5 ust. 1 pkt 1 b i ust. 2 i art. 17 u.z.z.z. po rozpoznaniu zażaleń zobowiązanych, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienia organu I instancji. W uzasadnieniach organ wyjaśnił, iż organ I instancji nie naruszył wskazanego przez stronę art. 9 k.p.a., albowiem zaskarżone postanowienia wyczerpująco wskazały okoliczności faktyczne i prawne, które stanowiły podstawę wystawienia tytułów wykonawczych i skierowanie spraw na drogę postępowania egzekucyjnego.

Podkreślono, że bezspornym w sprawie jest fakt, iż dziecko zobowiązanych – T.H. nie zostało poddane obowiązkowym szczepieniom ochronnym. Prawidłowo więc wierzyciel w swoim tytule wykonawczym jako podstawę prawną do wystawienia tytułu wykonawczego wskazał art. 5 ust. 1, pkt 1 lit. b u.z.z.z. Zgodnie z tym przepisem osoby przebywające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są obowiązane, na zasadach określonych w ustawie, do poddania się szczepieniom ochronnym. W przypadku osoby nieposiadającej pełnej zdolności do czynności prawnych, odpowiedzialność za wypełnienie wyżej wymienionego obowiązku ponosi osoba, która sprawuje prawną lub faktyczną pieczę nad osobą małoletnią (art. 5 ust. 2 u.z.z.z.). Jest to obowiązek wynikający z mocy samego prawa, który egzekwowany jest bez konieczności wydawania w tym przedmiocie jakiegokolwiek aktu administracyjnego, tj. decyzji czy postanowienia.

Natomiast wykaz obowiązkowych szczepień ochronnych i grupy osób obowiązanych do poddania się tym szczepieniom zostały określone w art. 17 u.z.z.z. oraz rozporządzeniu MZ wydanym na podstawie upoważnienia zawartego w art. 17 ust. 10 u.z.z.z. Rozporządzenie to określa m. in. dla poszczególnych rodzajów szczepień ochronnych przedział wieku lub przesłanki epidemiologiczne i kliniczne, w przypadku których obowiązek szczepień może stać się wymagany. Uzupełnieniem zaś powyższych regulacji prawnych jest Program Szczepień Ochronnych na dany rok, ogłaszany corocznie przez GIS w drodze komunikatu. Jest on przeznaczony dla lekarzy i pielęgniarek będących realizatorami obowiązkowych szczepień ochronnych. Jest to dokument o charakterze technicznym i zawiera informacje oraz wytyczne

nt. sposobu realizacji obowiązku szczepień ochronnych, zgodne z aktualną wiedzą medyczną, w tym wskazuje wiek, w którym dane szczepienie powinno być przeprowadzone. Zatem możliwe jest określenie chwili, w której obowiązek poddania się szczepieniom istnieje, ponieważ ustawodawca pozostawił uznaniowym decyzjom lekarza POZ określenie zgodnie z aktualną wiedzą medyczną i wytycznymi merytorycznymi zawartymi w PSO na dany rok, czy szczepienie obowiązkowe może zostać przeprowadzone i kiedy powinno zostać wykonane.

Poza tym organ odwoławczy zwrócił uwagę na treść art. 17 ust. 2 i 3 u.z.z.z., z którego wynika, że wykonanie szczepienia poprzedzone jest kwalifikacyjnym badaniem lekarskim, które ma na celu wykluczenie przeciwwskazań do szczepień. Przy czym badanie kwalifikacyjne może być wykonane wyłącznie przez lekarza posiadającego niezbędną wiedzę z zakresu szczepień ochronnych, znajomości wskazań i przeciwwskazań do szczepień, a także niepożądanych odczynów poszczepiennych oraz zasad przeprowadzania i dokumentacji szczepień.

W niniejszej sprawie rodzice małoletniego T.H. odmówili wykonania obowiązku wynikającego bezpośrednio z przepisów powyższej ustawy, nie przedstawili także zaświadczenia lekarskiego, które świadczyłoby o przeciwwskazaniu do wykonania szczepień u ich syna, wobec powyższego zasadnie organ I instancji stwierdził brak przesłanek do uznania braku wymagalności obowiązku i niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym, a wierzyciel w zaskarżonych postanowieniach dokładnie wyjaśnił przyczyny odmowy uwzględnienia zarzutu braku wymagalności obowiązku i niewykonalności obowiązku.

Zdaniem organu odwoławczego zaskarżone postanowienia wyjaśniły również dlaczego obowiązek poddania dziecka szczepieniom ochronnym podlega egzekucji administracyjnej, wskazując, że jest obowiązkiem o charakterze niepieniężnym z mocy samego prawa, stąd też zgodnie z art. 20 § 1 u.p.e.a. organem egzekucyjnym jest

w tym przypadku Wojewoda. PPIS jako wierzyciel, w przypadku niewykonania obowiązku poddania dziecka szczepieniom ochronnym, obowiązany był zaś do wystawienia tytułu wykonawczego i skierowanie go na drogę postępowania egzekucyjnego do organu egzekucyjnego, jakim jest w rozpoznawanej sprawie Wojewoda.

Prawidłowo również PPIS przesłał wystawiony przez siebie tytuł wykonawczy do WPIS, który prowadzi egzekucję powyższych obowiązków z upoważnienia Wojewody, co wynika z zawartego w dniu [...] kwietnia 2014 r. porozumienia.

Odnosząc się z kolei do zarzutu dotyczącego pieczątki zawartej w formularzu TW-2 w rubryce C pkt 11, organ II instancji wskazał, że w tytule tym widnieje pieczęć zawierająca wymagane prawem dane wierzyciela, stąd też również w tym zakresie, uznać należy ten zarzut za nieuzasadniony, gdyż tytuł wykonawczy zawiera dane wskazane w art. 27 § 1 pkt 7 u.p.e.a.

Niezależnie od powyższego LWPIS wskazał także na niezasadność zarzutu zobowiązanych dotyczącego naruszenia art. 27 c u.p.e.a., tj. wystawienie odrębnych tytułów wykonawczych na obojga opiekunów. Art. 27 c u.p.e.a. stanowi bowiem, że jeżeli egzekucja ma być prowadzona z majątku wspólnego zobowiązanego i jego małżonka, jak i z ich majątków osobistych, tytuł wykonawczy wystawia się na oboje małżonków. Egzekucja w niniejszej sprawie nie jest prowadzona z majątków osobistych, jak też wspólnych małżonków, a dotyczy obowiązku o charakterze niepieniężnym, tj. poddanie dziecka zobowiązanych szczepieniom ochronnym. Na powyższe postanowienia, M.S.-H. i D.H. wnieśli skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. o jednobrzmiącej treści, wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonych postanowień w całości oraz poprzedzających ich postanowień organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący zarzucili naruszenie:

1) przepisów prawa materialnego, tj. art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez uznanie za zgodne z prawem postanowienia organu I instancji, mimo że jest ono dotknięte wadą nieważności oraz art. 20 § 2 u.p.e.a., poprzez jego wadliwe zastosowanie, albowiem stanowi on, że tylko w przypadkach określonych innymi przepisami państwowy inspektor sanitarny (mieszczący się w pojęciu innego organu powołanego do ochrony zdrowia) może występować jako organ egzekucyjny w zakresie egzekucji administracyjnej. Natomiast u.z.z.z., będąc przepisem szczególnym, nie określa przypadku wspomnianego w art. 20 § 2 u.p.e.a., tj. możliwości zastosowania jakiegokolwiek środka przymusu administracyjnego przez państwowego inspektora sanitarnego w przypadku niedopełnienia obowiązku poddania się szczepieniom ochronnym w stosunku do osoby zdrowej;

2) przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6 k.p.a. poprzez uznanie kompetencji organów inspekcji sanitarnej do egzekucji obowiązku szczepień ochronnych oraz art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez nieustalenie, że syn T.H. nie miał przeprowadzonych aktualnych badań kwalifikacyjnych.

W uzasadnieniu podniesiono, że wobec braku podstaw do władczego rozstrzygania przez organ inspekcji sanitarnej o nakazaniu poddania małoletniego dziecka szczepieniu ochronnemu - brak jest podstaw do uznania organów inspekcji sanitarnej jako właściwych do prowadzenia egzekucji powyższego obowiązku niepieniężnego w rozumieniu art. 20 § 1 u.p.e.a. Zdaniem skarżących prowadzenie egzekucji przez organy inspekcji sanitarnej nastąpiło z naruszeniem przepisów

o właściwości, co prowadzi do stwierdzenia nieważności zaskarżonych rozstrzygnięć.

Zdaniem skarżących organy administracyjne nie zebrały w sposób wyczerpujący i nie rozpatrzyły całego materiału dowodowego. Stan faktyczny niniejszej sprawy budzi wątpliwości i nie daje jednoznacznej odpowiedzi co do istnienia lub braku przeciwwskazań do wykonania obowiązkowych szczepień ponieważ małoletni T.H. nie został poddany badaniom lekarskim kwalifikującym go lub nie do poddania obowiązkowym szczepieniom. Skarżący wskazali na zapisy rozporządzenia MZ tj. § 9 ust. 2, z którego wynika, że kwalifikacyjne badanie lekarskie oraz wykonanie szczepienia u dziecka, które ukończyło 6 lat, a nie ukończyło lat 18, można przeprowadzić po powiadomieniu przedstawiciela prawnego lub opiekuna faktycznego oraz po uzyskaniu jego pisemnej zgody i informacji na temat uwarunkowań zdrowotnych mogących stanowić przeciwwskazania do szczepień. Po przeprowadzeniu kwalifikacyjnego badania lekarskiego lekarz potwierdza zakwalifikowanie osoby badanej do szczepienia ochronnego podpisem w karcie uodpornienia i książeczce szczepień oraz wynik tego badania wpisuje w dokumentacji medycznej tej osoby (§ 13 rozporządzenia MZ ). Z kolei zgodnie z § 14 rozporządzenia MZ, informację o wystąpieniu niepożądanych odczynów poszczepiennych odnotowuje się w książeczce szczepień, karcie uodpornienia oraz dokumentacji medycznej osoby szczepionej. Zdaniem skarżących obawy dotyczące powikłań poszczepiennych nie są bezzasadne i znajdują pokrycie w rzeczywistości. Realne zagrożenia jakie wynikają z podania szczepionki dziecku mogą doprowadzić do ciężkich nieodwracalnych zmian w mózgu dziecka. Zdarza się, że powikłania poszczepienne złego wykonania szczepienia np. gdy szczepionka powinna być podana śródskórnie, a tymczasem została podana podskórnie (dot. np. szczepienia na gruźlicę). Zdarza się również, iż szczepionka jest złej jakości np. jest przeterminowana lub przechowywana w złej temperaturze. Lekarz kwalifikujący dziecko do poddania go szczepieniu winien wysłuchać rodzica dziecka, skąd biorą się jego obawy i jakie są przeciwwskazania według niego do podania szczepionki.

Końcowo skarżący podkreślili, że w przedmiotowej sprawie zabrakło komunikacji pomiędzy lekarzem a skarżącymi, co mogłoby pozwolić na uniknięcie zastosowanego środka przymusu. Obawy i wątpliwości skarżących nie zostały wyjaśnione w sposób rzetelny, co z kolei spowodowało niepoddanie dziecka szczepieniom ochronnym. Niepoddanie małoletniego T.H. obowiązkowym szczepieniom nie jest przejawem oporności skarżących, ani nie stanowi lekceważenia obowiązujących przepisów, czy zaniedbywania obowiązków rodzicielskich względem syna. Wprost przeciwnie, niepoddanie syna obowiązkowym szczepieniom jest przejawem troski

o zdrowie dziecka i wynika z prawidłowo wykonywanej władzy rodzicielskiej.

Odpowiadając na skargi organ wniósł o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonych postanowieniach.

Postanowieniem z dnia 22 września lutego 2015 r. o sygn. akt II SA/Go 430/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. połączył do łącznego rozpoznania

i rozstrzygnięcia sprawy ze skargi M.S.-H. i D.H. na postanowienia Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] kwietnia 2015 r. o Nr [...] i [...].

Na rozprawie w dniu 16 grudnia 2015 r. reprezentujący skarżących pełnomocnik wskazał, że w zakresie szczepienia przeciwko WZW typu B T.H. został poddany temu szczepieniu. Na dowód załączono odpis z książeczki zdrowia syna, jak i odpis karty szczepień opatrzonej pieczęcią lekarza. Ponadto pełnomocnik skarżących wskazał, że obawy rodziców wynikają z problemów, jakie pojawiły się po wykonaniu szczepień u ich starszego dziecka, u którego zahamowany został rozwój fizyczny. Pełnomocnik powołał się również na stanowiska Biura Analiz Sejmu nr BAS-WAL-1686/15 i nr BAS-WAL-1912/15, z których wynika, iż wojewodowie nie są uprawnieni do zawierania porozumień z inspekcją sanitarną w przedmiocie powierzenia jej egzekucji obowiązku poddania się szczepieniom ani też udzielania pracownikom tej inspekcji upoważnienia do załatwienia spraw w imieniu wojewody.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. z 2014 r., poz.1647 - określanej dalej jako u.u.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 u.u.s.a.). Zakres kontroli administracji publicznej – w odniesieniu do spraw sądowoadministracyjnych wszczętych przed dniem 15 sierpnia 2015 r. ( art. 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2015 r. poz. 658 ) obejmował również orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie ( art. 3 § 1 w zw. z § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - powoływanej jako p.p.s.a. ). Od dnia wejścia w życie ustawy nowelizującej kontrola ta nie obejmuje już skarg na postanowienia, których przedmiotem jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów ( por. obecną treść art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., co nie dotyczy skarg wniesionych – jak rozpoznawana w niniejszej sprawie - przed 15 sierpnia 2015 r. ) Wynikające z art. 1 § 2 u.u.s.a. i stosowane przy weryfikacji zaskarżonych skargami postanowień kryterium legalności umożliwia wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno aktu uchybiającego przepisom prawa materialnego, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), jak też dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Zatem nie każde, ale tylko kwalifikowane naruszenie prawa o jakim mowa w art. 145 § 1 p.p.s.a., skutkować może wyeliminowaniem z obrotu prawnego zaskarżonego rozstrzygnięcia organu administracji publicznej. W braku stwierdzenia takich naruszeń skarga podlega oddaleniu ( art. 151 p.p.s.a.) . Sąd administracyjny orzeka w oparciu o akta sprawy administracyjnej, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny sprawy istniejący na dzień wydania zaskarżonego aktu. Kontroli legalności sąd administracyjny dokonuje i rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą ( art. 134 § 1 p.p.s.a. ). Stosując tak określone kryteria badania legalności, Sąd uznał, że skargi podlegały oddaleniu bowiem ani podniesione w nich zarzuty, ani wynik kontroli przeprowadzonej z urzędu nie ujawniły naruszeń prawa, o jakich mowa w art. 145 § 1 p.p.s.a., które uzasadniałby wyeliminowanie zaskarżonych postanowień z obrotu prawnego. Sądowej kontroli w niniejszym postępowaniu podlegały postanowienia PWIS z dnia [...] kwietnia 2015 r., utrzymujące w mocy postanowienia PPIS z dnia [...] lutego 2015 r. odmawiające uwzględnienia zarzutów w przedmiocie postępowania egzekucyjnego, które uznać należy za postanowienie wyrażające stanowisko wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, określone w art. 34 § 1 u.p.e.a. W myśl powyższego przepisu zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 u.p.e.a, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a., organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 u.p.e.a., stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. W przypadku, o którym mowa w art. 33 § 2 u.p.e.a., stanowiska wierzyciela nie wymaga się. Na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela przysługuje zażalenie ( art. 34 § 2 u.p.e.a.). Wprawdzie organ I instancji jako podstawę prawną wadliwie wskazał art. 34 § 4 u.p.e.a., który stanowi podstawę rozpoznania zarzutów przez organ egzekucyjny, jednakże okoliczność ta nie mogła stanowić podstawy do wyeliminowania zaskarżonych postanowień oraz postanowień ich poprzedzających. Zważyć bowiem należy, iż PWIS jako organ wyższego stopnia względem wierzyciela, w uzasadnieniu swojego postanowienia wskazał rolę, w jakiej PPIS występuje w postępowaniach poddanych kontroli. Po drugie, mimo powołania wadliwej podstawy prawnej, zamiast prawidłowej to PPIS w istocie zrealizował swój obowiązek wierzyciela wyrażenia stanowiska co do poszczególnych zarzutów w zakresie w jakim był do tego uprawiony, jak i zobowiązany przepisem art. 34 § 1 u.p.e.a. Z treści tych postanowień powinno jednoznacznie wynikać i wynika stanowisko wierzyciela w kwestii zarzutów, tzn. czy wierzyciel je podziela czy też nie. Postanowienia PPIS, podobnie jak zaskarżone postanowienia PWIS wymogi te niewątpliwie spełniają. Skarżący w swych jednobrzmiących pismach z dnia [...] stycznia 2015 r. podnieśli w pkt. 1 brak wymagalności obowiązku objętego tytułami wykonawczymi, będącymi podstawą wszczęcia postępowań egzekucyjnych przeciwko nim. Jest to zarzut określony w art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. , stanowiącym, iż podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej . Stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 1 b u.z.z.z. osoby przebywające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są obowiązane na zasadach określonych w ustawie do poddania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym, co należy rozumieć zgodnie z art. 2 pkt 26 u.z.z.z., jako podanie szczepionki przeciw chorobie zakaźnej w celu sztucznego uodpornienia przeciwko tej chorobie. W przypadku osoby nieposiadającej pełnej zdolności do czynności prawnych odpowiedzialność za wypełnienie obowiązków, o których mowa w ust. 1, ponosi osoba, która sprawuje pieczę nad osobą małoletnią lub bezradną, albo opiekun faktyczny (art. 5 ust. 2 u.z.z.z. ). Nadto w art. 17 ust. 1 u.z.z.z. zawarto zapis, że osoby, określone na podstawie ust. 10 pkt 2, są obowiązane do poddania się szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym na podstawie ust. 10 pkt 1, zwanymi dalej "obowiązkowymi szczepieniami ochronnymi". W ust. 10 tego artykułu ustawodawca zawarł delegację dla ministra właściwego do spraw zdrowia do określenia w drodze rozporządzenia m.in. wykazu chorób zakaźnych objętych obowiązkiem szczepień ochronnych. Zważywszy na regulację zawartą w akcie rangi ustawowej, obowiązek poddania się szczepieniom ochronnym nie musi być potwierdzony decyzją administracyjną, gdyż wynika on wprost z przepisu prawa. Nie ma zatem podstawy prawnej do jego konkretyzacji w formie decyzji administracyjnej ( por. wyrok NSA z dnia 6 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 32/11 oraz wyrok WSA w Białymstoku z dnia 5 maja 2011 r., sygn. akt II SA/Bk 79/11 ). W wydanym na podstawie delegacji ustawowej z art. 17 ust. 10 u.z.z.z., rozporządzeniu MZ określone zostały choroby zakaźne objęte obowiązkiem szczepień ochronnych, wiek oraz grupy osób objętych obowiązkiem takich szczepień. W konsekwencji więc uznać należy, że w ustawie ukonstytuowano ogólny obowiązek poddawania się szczepieniom ochronnym przez osoby przebywające na terytorium RP. Natomiast w powołanym rozporządzeniu uszczegółowiono i opisano zarówno osoby podlegające obowiązkowi, wiek i grupy osób objętych obowiązkiem szczepień, jak i choroby zakaźne, aby z przepisów tych wywieść bezspornie obowiązek prawny. W rozporządzeniu tym ustalono np., że obowiązek poddania się szczepieniu ochronnemu przeciwko błonicy obejmuje po pierwsze, dzieci i młodzież od 7 tygodnia życia do ukończenia 19 roku życia, po drugie, osoby ze stycznością z chorymi na błonicę. Jeżeli więc określona osoba nie została jeszcze zaszczepiona przeciwko tej chorobie, to o ile spełnia warunki ustalone w rozporządzeniu (odpowiedni wiek lub styczność z chorym na błonicę) jest zobowiązana poddać się szczepieniu ochronnemu. Taki sposób regulacji jest wystarczający do przyjęcia, że obowiązek poddania się szczepieniu ochronnemu wynika bezpośrednio z przepisów prawa. Zgodnie zaś z art. 87 ust. 1 Konstytucji RP ustawa i rozporządzenie są źródłem prawa powszechnie obowiązującego. Nie zmienia tej oceny fakt, że gis ogłasza w formie komunikatu Program Szczepień Ochronnych na dany rok ze szczegółowym schematem stosowania poszczególnych szczepionek, na postawie art. 17 ust. 11 u.z.z.z. W komunikacie tym zawarte są specjalistyczne informacje z zakresu medycyny dotyczące technicznych kwestii sposobu wykonania obowiązku szczepienia, ustalonego w ustawie i nie można zaś z niego wywieść dodatkowych norm, niż te wynikające z ustawy i rozporządzenia. Nie można bowiem za takie uznać określenia w komunikacie tzw. kalendarza szczepień czyli wynikającego ze względów medycznych - czasu podawania kolejnych dawek szczepionek w odniesieniu do wieku dzieci w okresie trwającego ( do 19 roku życia ) ustawowego obowiązku poddania się tym szczepieniom, co niewątpliwie służy jedynie skuteczności stosowanych środków ochronnych ( por. wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 1312/13 ). Ponadto podkreślenia wymaga, że obowiązek poddania się szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym ma ścisły związek z zapobieganiem szerzenia się chorób zakaźnych u osób przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Profilaktyka przed chorobami epidemicznymi jest konstytucyjnym obowiązkiem władz publicznych. Zgodnie bowiem z art. 68 ust. 4 Konstytucji władze publiczne są obowiązane do zwalczania chorób epidemicznych. To w ramach realizacji tego obowiązku państwo opracowuje Program Szczepień Ochronnych, który corocznie jest modyfikowany stosownie do aktualnej wiedzy epidemiologicznej. Nie jest to naruszenie powszechnie obowiązującego porządku prawnego, lecz realizacja konstytucyjnego obowiązku, który właśnie poprzez coroczną aktualizowaną wiedzę najlepiej realizuje obowiązek szczepień ochronnych. Jak wynika z akt sprawy syn skarżących, urodzony [...] lipca 2008 r. osiągnął wiek wymagany do poddania go szczepieniom ochronnym przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B, błonicy, tężcowi, krztuścowi, poliomyelitis oraz odrze, śwince i różyczce. Szczepieniom tym powinno zostać poddane dziecko, które : - ukończyło 7 tydzień życia i przed ukończeniem przez nie 19 roku życia w przypadku błonicy, krztuśca, poliomyelitis i tężca ( § 3 pkt 1 lit a, pkt 5,, pkt 9 , pkt 11 lit. a rozporządzenia MZ ) ; - ukończyło 13 tydzień życia i przed ukończeniem przez nie 19 roku życia w przypadku świnki, odry i różyczki ( § 3 pkt 6, pkt 7, pkt 10 rozporządzenie MZ ) - od dnia urodzenia i przed ukończeniem przez nie 19 roku życia w przypadku wirusowego zapalenia wątroby typu B ( § 3 pkt 12 lit a rozporządzenia MZ ). Zatem obowiązek poddania syna skarżących tym szczepieniom stał się już wymagalny. Zauważyć w tym miejscu należy, iż analiza § 3 rozporządzenia MZ , w którym to przepisie uregulowano zagadnienia związane z zakresem czasowym obowiązku poddania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym, wskazuje, że zróżnicowanie grup osób obowiązanych do poddawania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym oraz terminów, w jakich obowiązek ten na nich ciąży dokonane zostało z uwzględnieniem rodzajów chorób zakaźnych objętych obowiązkiem szczepień ochronnych i innych okoliczności. Jak wynika z tegoż przepisu szczepienia obowiązkowe obejmują nie tylko dzieci, lecz odnośnie niektórych chorób także dorosłych do ukończenia przez nich 19 roku życia (np. § 3 pk1 1 lit. a, pkt 6 pkt 7) oraz dorosłych niezależnie od wieku (np. § 3 pkt 1 lit. b, pkt 11 lit. b, pkt 12 lit. b-g oraz pkt 13), zaś w przypadku dzieci okres w jakim poddane są obowiązkowi szczepień ochronnych jest zróżnicowany w zależności od choroby, której szczepienie dotyczy, przy czym zróżnicowana jest zarówno dolna i górna granica okresu objętego tym obowiązkiem, jak i odnośnie niektórych z chorób wprowadzane są dodatkowe wymogi związane z zaistnieniem określonych zdarzeń medycznych (np. § 3 pkt 4 lit. a), względnie stanów faktycznych (np. § 3 pkt 8 lit. d). Powyższe wyraźnie wskazuje, iż zróżnicowanie to nie ma charakteru arbitralnego, lecz jest uzasadnione celowościowo i dokonane ze względu na określone istotne cechy podmiotów, na które obowiązki nałożono oraz charakterystykę chorób, których szczepienia dotyczą. Dokonane w § 3 rozporządzenia MZ zróżnicowanie zarówno dolnej jak i górnej granicy okresu objętego obowiązkiem poddania się szczepieniom ochronnym przeciwko poszczególnym chorobom oznacza, iż regulacja ta określa okres powstania i wygaśnięcia obowiązku poddania się szczepieniom, a nie jak przyjmują skarżący okres wymagalności tegoż obowiązku. Co za tym idzie odnośnie szczepień ochronnych obowiązek poddania się tym szczepieniom powstaje w zależności od choroby odpowiednio od dnia urodzenia, od 7 lub 13 tygodnia życia, a wygasa z dniem ukończenia 19 roku życia, a nie z tą ostatnią datą staje się wymagalny. Podkreślić należy, iż stanowisko skarżących jest w tym zakresie całkowicie chybione. Gdyby bowiem uznać ich argumentację za trafną to organy inspekcji sanitarnej z egzekwowaniem obowiązku poddania dziecka szczepieniom, musiałby czekać aż do ukończenia przez nie 19 roku życia, a to oznaczałoby, iż cel szczepień jakim jest zapobieżenie powstaniu sytuacji wskazanych w art. 33 u.z.z.z. u ludzi nie mógłby być osiągnięty. Nadto zauważyć należy, iż jak wynika z Programu Szczepień Ochronnych, a także z doświadczenia życiowego i powszechnej wiedzy ogólnej, ilość dawek oraz okresy, w jakich kolejne dawki szczepień mają być podawane dzieciom, ma uzasadnienie medyczne. Ponadto należy zauważyć, iż zgodnie z art. 17 ust. 2. u.z.z.z. wykonanie obowiązkowego szczepienia ochronnego jest poprzedzone lekarskim badaniem kwalifikacyjnym w celu wykluczenia przeciwwskazań do wykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego. Obowiązkowego szczepienia ochronnego nie można przeprowadzić, jeżeli między lekarskim badaniem kwalifikacyjnym przeprowadzonym w celu wykluczenia przeciwwskazań do szczepienia a tym szczepieniem upłynęło 24 godziny od daty i godziny wskazanej w zaświadczeniu, o którym mowa w ust. 4 (art. 17 ust. 3 tej u.z.z.z.). Z powyższych regulacji wprost wynika, iż mimo niezbyt fortunnego sformułowania przepisu sugerującego, iż wykonanie szczepienia obowiązkowego sprowadza się tylko do samego aktu podania szczepionki, lekarskie badanie kwalifikacyjne, o jakim mowa w 17 ust. 2 u.z.z.z. jest integralnym elementem procedury przeprowadzania obowiązkowego szczepienia ochronnego. Badanie to jest bowiem niezbędnym elementem szczepienia ochronnego, bez którego nie może ono zostać przeprowadzone. Ma ono na celu ustalenie czy stan zdrowia osoby pozwala na jej zaszczepienie. Badanie to jest nierozerwalnie związane z czynnością techniczną polegającą na wprowadzeniu szczepionki do organizmu człowieka. Tego przepisu nie można więc odczytywać tak jak skarżący, czyli, że badanie to jest przesłanką, od której zależy powstanie obowiązku poddania się szczepieniu ochronnemu ( por. wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 1312/13, wyrok NSA z dnia 17 lipca 2014 r. , sygn. akt II OSK 313/14 ). Powyższe oznacza, iż egzekwowanie obowiązku szczepień obejmuje także egzekwowanie nierozerwalnie związanego ze szczepieniem obowiązku poddania się przez dziecko lekarskiemu badaniu kwalifikacyjnemu. Inaczej rzecz ujmując odmowa poddania dziecka lekarskiemu badaniu kwalifikacyjnemu jest tożsama z odmową wykonanie szczepienia obowiązkowego. Rodzice niepełnoletniego dziecka objętego obowiązkiem szczepień ochronnych nie mogą odmówić poddania dziecka temu badaniu powołując się na treść art. 16 u.p.p. Przepis ten uprawnienia pacjenta do odmowy poddania się świadczeniu zdrowotnemu po uzyskaniu informacji dotyczących swojego stanu zdrowia. Niemniej uprawnienie to może być ograniczone przez przepisy odrębnych ustaw, co wprost wynika z art. 15 u.p.p. Takimi przepisami są uregulowania dotyczące szczepień ochronnych obowiązkowych z mocy u.z.z.z. ( por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 11 września 2015 r. , sygn. akt II SA/Po 534/1 ). Wobec powyższego organy inspekcji sanitarnej trafnie uznały, iż obowiązek poddania syna skarżących szczepieniom był wymagalny i w tym zakresie zarzuty skarżących zakwalifikowały jako niezasadne. W konsekwencji zamierzonego skutku nie mogły odnieść zarzuty skarżących sformułowane w skardze, a dotyczące naruszenia art. 7 , 77 i 80 k.p.a. W tym miejscu należy odnieść się do zarzutu skarżących dotyczącego wykonania obowiązku poddania ich syna obowiązkowym szczepieniom przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B. W piśmiennictwie i orzecznictwie wskazuje się, że po upływie terminu do wniesienia zarzutów, nie można już uzupełniać zarzutów zgłoszonych w terminie, powołując nowe ich podstawy. Ani organ odwoławczy, ani sąd administracyjny nie są uprawnione do rozpatrywania zarzutów zgłoszonych po raz pierwszy (odpowiednio) w zażaleniu, skardze czy skardze kasacyjnej. Postępowanie bowiem w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym może się toczyć jedynie w ramach nakreślonych przez zgłaszającego zarzuty w terminie otwartym na ich zgłoszenie. Organ – wobec konieczności wskazania przez zobowiązanego konkretnej przyczyny zarzutu – nie może także zastępować strony w formułowaniu zarzutu i przy okazji rozpoznawania zarzutu zgłoszonego przez stronę badać, czy nie zachodzą inne przyczyny wymienione w art. 33 u.p.e.a., a niewskazane przez zobowiązanego bądź modyfikować jej zarzut. Ustawodawca – odmiennie niż przykładowo w odwołaniu (art. 128 k.p.a.) - nakazuje bowiem zobowiązanemu w środku zaskarżenia, jakim są zarzuty wskazanie wad postępowania egzekucyjnego, a nie ograniczenie się do wyrażenia sprzeciwu wobec czynności tego organu. ( por. P. Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Warszawa 2006, s. 139 , R. Hauser i A. Skoczylas ( red. ), U.p.e.a. Komentarz, C.H. Beck 2014, s. 224, wyrok NSA z dnia 14 września 2007 r., sygn. akt I OSK 522/07, wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 września 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 1151/07 ). W związku z tym, iż skarżący nie podnieśli powyższego zarzutu w terminie wynikającym z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., uczynili to bowiem dopiero na etapie postępowania sądowoadministracyjnego ( tj. na rozprawie w dniu 16 grudnia 2015 r. ) nie mógł on być przedmiotem rozpatrywania w niniejszej sprawie. Skarżący ponadto podnieśli zarzut niedopuszczalności egzekucji ( pkt 2 pism z dnia [...] stycznia 2015 r. ). Jest to zarzut określony w art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. W przepisie tym chodzi o niedopuszczalność egzekucji ze względów formalnych, a nie merytorycznych, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. Niedopuszczalność egzekucji w rozumieniu tego przepisu musi wynikać z przepisów prawa wyłączających w ogóle możliwość przymusowej egzekucji administracyjnej np. właściwa jest egzekucja sądowa bądź prowadzenia egzekucji wobec konkretnego podmiotu np. z uwagi na chroniący go immunitet ( por. R. Hauser i A. Skoczylas ( red.), op.cit, s. 227, wyrok NSA z dnia 26 sierpnia 2011 r. , sygn. akt II FSK 461/10 ) . Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w poddanych kontroli sprawach. Przestrzeganie ustawowego obowiązku poddania się przymusowym szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym zabezpieczone zostało przymusem administracyjnym. Zgodnie bowiem z art. 3 § 1 u.p.e.a. egzekucję administracyjną stosuje się do obowiązków określonych w art. 2, gdy wynikają one z decyzji lub postanowień właściwych organów, albo - w zakresie administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego - bezpośrednio z przepisu prawa , chyba że przepis szczególny zastrzega dla tych obowiązków tryb egzekucji sądowej. W niniejszej sprawie co zostało już powyżej wykazane obowiązek poddania syna skarżących szczepieniom wynika z mocy prawa. Z kolei w myśl art. 2 § 1 pkt 10 u.p.e.a. egzekucji administracyjnej podlegają obowiązki o charakterze niepieniężnym pozostające we właściwości organów administracji rządowej i samorządu terytorialnego lub przekazane do egzekucji administracyjnej na podstawie szczególnego przepisu. Wierzycielem jest natomiast podmiot uprawniony do żądania wykonania obowiązku lub jego zabezpieczenia w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym (art. 1a pkt 13 u.p.e.a.). Zgodnie z art. 5 § 1 pkt 2 u.p.e.a., uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków określonych w art. 2 u.p.e.a. jest m.in. dla obowiązków wynikających z orzeczeń sądów lub innych organów albo bezpośrednio z przepisów prawa - organ lub instytucja bezpośrednio zainteresowana w wykonaniu przez zobowiązanego obowiązku albo powołana do czuwania nad wykonaniem obowiązku, a w przypadku braku takiej jednostki lub jej bezczynności - podmiot, na którego rzecz wydane zostało orzeczenie lub którego interesy prawne zostały naruszone w wyniku niewykonania obowiązku. W rozpatrywanej sprawie podmiotem tym pozostaje PPIS , co wynika z treści art. 2, art. 4 ust. 1, art. 5 pkt 3, art. 10 ust. 1 oraz art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2011 r. Nr 212, poz. 1263 ze zm. – określanej dalej jako u.p.i.s.). W szczególności należy zwrócić uwagę na art. 5 pkt 3 u.p.i.s., który do zadań Państwowej Inspekcji Sanitarnej zalicza ustalanie zakresów i terminów szczepień ochronnych oraz sprawowanie nadzoru w tym zakresie . Stąd też sprawujące z mocy ustawy nadzór nad realizacją ustawowego obowiązku szczepień, organy inspekcji sanitarnej są uprawnione i zobowiązane do jego egzekwowania. Natomiast art. 12 ust. 1 u.p.i.s. ustanawia domniemanie kompetencji właściwego miejscowo państwowego powiatowego inspektora sanitarnego w tego rodzaju sprawach. Tym samym PPIS uprawniony był w niniejszej sprawie do wystawienia tytułów wykonawczych wobec skarżących i złożenia wniosku o wszczęcie egzekucji w stosunku do nich. W związku z tym zarzut niedopuszczalności egzekucji w niniejszej sprawie był nieuzasadniony.

W piśmie zawierającym zarzuty skarżący uzasadniali zarzut niedopuszczalności egzekucji wskazując na prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ. Również skarga do sądu administracyjnego koncentruje się w dużej mierze na powyższej kwestii. W art. 33 § 1 u.p.e.a. prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ traktowane jest jako samodzielna podstawa, wskazana w pkt 9 tego przepisu.

W orzecznictwie wskazuje się, iż organ nie ma obowiązku z urzędu badać, czy wskazana przez zobowiązanego podstawa prawna zarzutu jest adekwatna do jego uzasadnienia. Jeżeli organ zauważyłby, że uzasadnienie zarzutu odpowiada innemu przypadkowi, wskazanemu w art. 33 u.p.e.a., nie jest uprawniony do działania z urzędu i zbadania zarzutu pod kątem spełnienia którejkolwiek przesłanek wymienionych w art. 33., a sąd nie mógłby w związku z tym uwzględnić skargi tylko z tego powodu, że uzasadnienie zarzutu w sprawie postępowania egzekucyjnego odpowiada innej niż wskazana przez zobowiązanego podstawie prawnej ( por. wyrok NSA z dnia 17 września 2012 r. , sygn. akt II FSK 2267/10, wyrok WSA w Krakowie z dnia 29 stycznia 2015 r. , sygn. akt I SA/Kr 1862/14 ) . W niniejszej sprawie – jak już wskazano powyżej – powoływana niewłaściwość organu prowadzącego egzekucję stanowiła jedynie uzasadnienie zarzutu niedopuszczalności egzekucji, tym samym w świetle powyższego orzecznictwa organ w istocie nie był obowiązany w tym zakresie się wypowiadać. Mimo to organy zajęły w tym zakresie stanowisko w uzasadnieniu swych postanowień, a Sąd oceniając je w pełni się do niego przychyla. Rację mają skarżący, iż organem uprawnionym do prowadzenia egzekucji obowiązku poddania się szczepieniom ochronnym, który powstaje z mocy prawa, bez konieczności jego konkretyzacji w decyzji, jest wojewoda zgodnie z art. 20 § 1 pkt 1 u.p.e.a . Sąd w tym zakresie podziela argumentację zawartą w obecnie już jednolitym orzecznictwie sądów administracyjnych ( por. wyrok NSA z dnia 27 listopada 2013 r. sygn. akt II OSK 1372/12, wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2014 r. , sygn. akt II OSK 97/13 ).

W stanie prawnym rozpatrywanej sprawy należy jednak uwzględnić treść zawartego w dniu [...] kwietnia 2014 r. porozumienia pomiędzy Wojewodą i PWIS w sprawie powierzenia prowadzenia spraw z zakresu egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze niepieniężnym, opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Woj. z 2014 r. pod poz. 931. Podstawę prawną zawarcia tego porozumienia stanowił art. 20 ust. 1- 3 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie (Dz. U. Nr 31, poz. 206 ze zm. – określanej dalej jako u.w.a.r.w.), w myśl którego wojewoda może powierzyć prowadzenie, w jego imieniu, niektórych spraw z zakresu swojej właściwości jednostkom samorządu terytorialnego lub organom innych samorządów działających na obszarze województwa, kierownikom państwowych i samorządowych osób prawnych oraz innych państwowych jednostek organizacyjnych funkcjonujących w województwie. Powierzenie następuje na podstawie porozumienia wojewody odpowiednio z organem wykonawczym jednostki samorządu terytorialnego, właściwym organem innego samorządu lub kierownikiem państwowej i samorządowej osoby prawnej albo innej państwowej jednostki organizacyjnej, o których mowa w ust. 1. Porozumienie, wraz ze stanowiącymi jego integralną część załącznikami, podlega ogłoszeniu w wojewódzkim dzienniku urzędowym.

W myśl § 1 tego porozumienia Wojewoda powierzył, a PWIS przyjął do wykonania prowadzenie spraw z zakresu egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze niepieniężnym na terenie województwa dotyczących poddania osób małoletnich obowiązkowym szczepieniom ochronnym w ramach Narodowego Programu Szczepień Ochronnych. Zgodnie z § 2 porozumienia, przy realizowaniu obowiązków wynikających z niniejszego porozumienia PWIS zobowiązał się do: 1) przestrzegania przepisów dotyczących prowadzenia egzekucji określonych w u.p.e.a..); 2) używania w pismach urzędowych związanych z postępowaniem w zakresie egzekucji świadczeń niepieniężnych własnych pieczęci nagłówkowych i druków korespondencyjnych, a do podpisu pieczęci o treści: "z upoważnienia Wojewody" z podaniem nazwiska i stanowiska służbowego osoby podpisującej; 3) powoływania w podstawie prawnej pism urzędowych nazwy, daty i miejsca publikacji niniejszego porozumienia.

W orzecznictwie sądowym odnoszącym się do tematyki porozumień wskazuje się, iż w razie powierzenia gminie na mocy porozumienia zadań z zakresu administracji rządowej, organem wyższego stopnia pozostaje nadal ten organ, który wykonywałby funkcje organu drugiej instancji w administracyjnym toku czynności, w sytuacji, gdyby porozumienie nie zostało zawarte. Innymi słowy porozumienie zawarte między organami gminy a administracją rządową o przejęciu przez gminę niektórych zadań i kompetencji nie może mieć wpływu na kompetencje organów nadzoru instancyjnego (por. wyrok SN z 5 października 1995 r., III ARN 34/95, OSNAPiUS 1996 Nr 7, poz. 94, wyrok WSA w Kielcach z 12 września 2012 r., sygn. akt II SA/Ke 412/12 ).

Odnosząc przywołane poglądy do skutków prawnych porozumienia z dnia [...] kwietnia 2014 r. uznać należy, iż postanowienie wydane w toku postępowania egzekucyjnego przez PWIS jest nadal w istocie postanowieniem Wojewody jako organu egzekucyjnego w imieniu którego działa upoważniony organ. W piśmiennictwie zarysował się pogląd, zgodnie z którym norma kompetencyjna z art. 20 u.w.r.a.w. ( poprzednio art. 33 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o administracji rządowej w województwie ) stanowi samoistną podstawę do zawarcia porozumienia, a zatem nie ma wymogu, aby przepisy szczególne pozwalały na powierzenie zadań w drodze porozumienia. Jeśli więc w przepisach szczególnych nie zamieszczono wyraźnego zakazu wojewoda może swobodnie decydować, które ze spraw mają być powierzone samorządom - kierując się jedynie względami prakseologicznymi ( por. J. Klimaszewski, Porozumienie administracyjne, Lex nr 45538 )

Nawiązując do poczynionych już wywodów dotyczących porozumienia z dnia [...] kwietnia 2014 r. zauważyć trzeba, że w art. 20 u.w.a.r.w. mowa jest, iż wojewoda może powierzyć prowadzenie, w jego imieniu, niektórych spraw z zakresu swojej właściwości kierownikom państwowych i samorządowych osób prawnych oraz innych państwowych jednostek organizacyjnych funkcjonujących w województwie.

PWIS jako organ rządowej administracji zespolonej w województwie (art. 10 ust. 1 pkt 2 u.p.i.s.) niewątpliwie jest kierownikiem państwowej jednostki organizacyjnej funkcjonującej w województwie. U.w.a.r.w. nie zastrzega przy tym, jakiego szczebla ma to być państwowa jednostka organizacyjna, komu ma podlegać, ani jak ma być usytuowana w strukturze administracji publicznej. Z tego względu brak jest podstaw do uznania, że Wojewoda nie mógł przekazać temu organowi w drodze porozumienia prowadzenia spraw z zakresu egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze niepieniężnym na terenie województwa dotyczących poddania osób małoletnich obowiązkowym szczepieniom ochronnym. Jak już wskazano porozumienie to zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym Województwa, zgodnie z wymogiem zawartym w art. 20 ust. 2 u.w.a.r.w., przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie, dlatego nie ma podstaw do przyjęcia, aby nie mogło ono być stosowane. Ponadto użycie w tym porozumieniu sformułowania Narodowy Program Szczepień Ochronnych, zamiast prawidłowo Program Szczepień Ochronnych pozostaje bez znaczenia dla ważności i skuteczności tego porozumienia. Za dopuszczalnością tego rodzaju porozumień opowiada się również orzecznictwo ( por. m.in. wyrok WSA w Gorzowie z 09 września 2015 r., sygn. akt II SA/Go 332/15, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 4 listopada 2015 r. , sygn. akt IV SA/Wr 93/15, wyrok WSA w Lublinie z dnia 30 kwietnia 2015 r. , sygn. akt III SA/Lu 1028/14 ). Zwrócić również należy uwagę, iż w piśmiennictwie wyrażany jest pogląd, iż tego rodzaju porozumienie nie stanowi formy działania administracji, lecz jest aktem prawa miejscowego. Tezę o powszechnym obowiązaniu omawianego porozumienia wspiera także obowiązek jego promulgacji w dzienniku urzędowym. Nieuznanie porozumienia z art. 20 u.w.a.r.w. za akt prawa miejscowego zmuszałby do uznania go za akt sui generis, będący jednocześnie źródłem prawa powszechnie obowiązującego (charakter abstrakcyjny i generalny , możliwość wpływu na sytuację prawną jednostki ). Stan taki byłby niedopuszczalny z punktu widzenia obowiązującego w Polsce, a przewidzianego w Konstytucji RP zamkniętego systemu źródeł prawa ( por. M. Pacak, K. Zmorek, U.w.a.r.w. Komenatrz, Lexis Nexis 2013, t. 7 i 8 do art. 20, J. Zimermann, Prawa administracyjne, 2012, s. 350 ) . Uznanie natomiast takiego porozumienia za akt prawa miejscowego ma doniosłe konsekwencje w sferze możliwości jego kwestionowania w indywidualnej sprawie. Ważność bowiem aktów prawa miejscowego nie podlega kontroli w indywidualnej sprawie taka jak niniejsza, lecz w specjalnych trybach przewidzianych przez przepisy prawa np. w odniesieniu do aktów stanowionych przez gminy jest to tryb przewidziany w art. 91, 94 i 101 ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym – Dz. U z 2015 r. poz. 515 ( por. wyrok NSA z dnia 28 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 2332/11 ). W przypadku aktów prawa miejscowego stanowionych przez wojewodę jest to tryb przewidziany przez art. 61 i 63 u.w.a.r.w. Skarżący niezasadnie domagają się stwierdzenia nieważności zaskarżonych postanowień PWIS oraz poprzedzających ich postanowień PPIS w związku z podstawą określoną art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. tj. naruszenie przepisów dotyczących właściwości organu. Poddane kontroli postępowanie ograniczało się bowiem wyłącznie do wyrażenia przez wierzyciela stanowiska wobec sformalizowanych zarzutów wniesionych w postępowaniu egzekucyjnych przez zobowiązanych. Ani PPIS, ani też PWIS nie występowały w roli organów egzekucyjnych. PPIS występował bowiem w roli wierzyciela, mającego jedynie przedstawić w formie postanowienia swoje stanowisko odnośnie zgłoszonych zarzutów. Natomiast PWIS w roli organu odwoławczego (organu wyższego stopnia ) względem tego wierzyciela, co wynika z art. 12 ust. 2 pkt 1 u.p.i.s , który rozpoznał zażalenie na wyrażone w formie postanowienia stanowisko w sprawie zarzutów, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a i art. 18 i 34 § 2 u.p.e.a. Brak jest zatem podstaw do uznania, aby organy te wydając kontrolowane w niniejszym postępowaniu postanowienia, naruszyły przepisy o swojej właściwości rzeczowej. W tym kontekście niezasadny był również - wywodzony z naruszenia przepisów o właściwości rzeczowej - zarzut sformułowany w skardze dotyczący naruszenia przez organy art. 6 k.p.a., statuującego obowiązek działania na podstawie przepisów prawa.

Wprawdzie skarżący w skardze do sądu administracyjnej nie wskazywali na błędność stanowiska wierzyciela w zakresie zarzutów określonych w punkcie 3 pism z dnia [...] stycznia 2015 r., mając jednak na uwadze treść art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd obowiązany był poddać kontroli w tej części zaskarżone postanowienia. Przede wszystkim należy zauważyć, iż art. 33 u.p.e.a. wymienia taksatywnie zarzuty, które mogą być podstawą zarzutów. Stanowi on zamknięty katalog podstaw zarzutów. Skarżący podnieśli zarzut naruszenia art. 27 c u.p.e.a. poprzez wystawienie odrębnych tytułów wykonawczych. Przepis ten stanowi, iż jeżeli egzekucja ma być prowadzona zarówno z majątku wspólnego zobowiązanego i jego małżonka, jak i z ich majątków osobistych tytuł wykonawczy wystawia się na małżonków. Wprawdzie art. 33 ust. 1 w pkt 1-10 u.p.e.a. wprost nie wymienia naruszenia art. 27c u.p.e.a jako podstawy zarzutów, nie wyklucza jednak możliwości skutecznego zgłoszenia w postępowaniu egzekucyjnym zarzutu uchybienia temu przepisowi. Stanowisko to znajduje oparcie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, wskazujące na możliwość rozpoznania zasadności zarzutu naruszenia art. 27 c na podstawie art. 33 pkt 4 u.p.e.a. - błąd co do osoby zobowiązanego ( por. wyrok NSA z dnia 15 lutego 2010 r. , sygn. akt II FSK 1415/08, wyrok NSA z dnia 3 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GSK 36/11). Błędne zatem było stanowisko PPIS w tym zakresie uznające, iż zarzut naruszenia art. 27 c u.p.e.a. nie mieści się w katalogu podstaw zarzutów wymienionych w art. 33 § 1 u.p.e.a. Zasadnie natomiast PWIS rozpoznając zażalenia odniósł się merytorycznie do tego zarzutu i zauważył, iż przepis ten nie może mieć zastosowania w kontrolowanych sprawach, gdyż nie odnosi się do egzekucji obowiązku o charakterze niepieniężnym ( por. wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2013 r., sygn. akt .II OSK 1629/11). Ponadto przypomnieć należy, iż zgodnie z art. 5 ust. 2 u.z.z.z. w przypadku osoby nieposiadającej pełnej zdolności do czynności prawnych odpowiedzialność za wypełnienie obowiązku m.in. poddania się szczepieniu ochronnemu ponosi osoba, która sprawuje prawną pieczę nad osobą małoletnią lub bezradną, albo opiekun faktyczny w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.p.. Władza rodzicielska przysługuje obojgu rodzicom (art. 93 § 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy – Dz. U z 2015 r. poz. 2082 - określanej dalej jako k.r.o. ) i obejmuje w szczególności obowiązek i prawo rodziców do wykonywania pieczy nad osobą i majątkiem dziecka oraz do wychowania dziecka, z poszanowaniem jego godności i praw (art. 95 § 1 k.r.o.). Ponadto rodzice są przedstawicielami ustawowymi dziecka pozostającego pod ich władzą rodzicielską i jeżeli dziecko pozostaje pod władzą rodzicielską obojga rodziców, to każde z nich może działać samodzielnie jako przedstawiciel ustawowy (art. 98 § 1 k.r.o.). W świetle tych przepisów to rodzice, którym przysługuje władza rodzicielska, są odpowiedzialni za wypełnienie obowiązku poddania się szczepieniu ochronnemu przez ich dziecko. To oni bowiem sprawują prawną pieczę nad małoletnim dzieckiem. Jednakże skoro każde z rodziców może działać samodzielnie jako przedstawiciel ustawowy dziecka, to tytuł wykonawczy w postępowaniu egzekucyjnym w administracji zmierzający do przymusowego wykonania obowiązku poddania dziecka szczepieniu ochronnemu może być wystawiony przeciwko każdemu z rodziców z osobna ( por. wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2014 r. , sygn. akt II OSK 97/13 ) .

Niezasadny jest również zarzut skarżących naruszenia art. 27 § 1 pkt 7 u.p.e.a. (błędnie określanego w ich pismach z dnia [...] stycznia 2015 r. jako naruszenie art. 26 § 7 pkt 7 u.p.e.a. ) , gdyż analiza tytułów wykonawczych znajdujących się w aktach wskazuje, iż spełniają one wszystkie wymogi przewidziane tym przepisem, mianowicie zawierają bowiem datę wystawienia tytułów ( tj. [...] grudnia 2014 r. ), podpis oraz imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe osoby upoważnionej do działania w imieniu wierzyciela (tj. PPIS dr m. med. T.J.). Ponadto tytuły wykonawcze nie były przekazywane przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznym, albo z użyciem środków komunikacji elektronicznej, a tym samym nie zachodziła konieczność potwierdzenia danych przez organ egzekucyjny po wpłynięciu do niego tytułu w sposób określony w art. 26 § 1 d u.p.e.a. Zresztą zarzut naruszenia tego przepisu podobnie, jak i art. 26 b § 1 i 2 u.p.e.a dotyczącego niezbędnych adnotacji dokonywanych na odpisach tytułów wykonawczych, doręczanych zobowiązanym, czy też ich czytelności, nie może stanowić podstawy zarzutów, jako niewskazanych w art. 33 § 1 u.p.e.a. Naruszenie tych przepisów mogło stanowić podstawę skargi na czynności egzekucyjne ( art. 54 § 1 u.p.e.a.).

Mając na uwadze powyższe Sąd na postawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargi .