Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3521/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1, art. 16 ust. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 54 poz 654
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (sprawozdawca), sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz, Protokolant referent stażysta Magdalena Gajewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2015 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Państwowego "P." z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2007 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz Przedsiębiorstwa Państwowego "P." z siedzibą w W. kwotę 56.895 zł (słownie: pięćdziesiąt sześć tysięcy osiemset dziewięćdziesiąt pięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu 23 grudnia 2013 r. Skarżąca - Przedsiębiorstwo Państwowe "P." z siedzibą w W. złożyła korektę zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) CIT- za 2007 r., wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2007 r. w kwocie 4.967.778 zł, wynikającej z niezaliczenia przez Skarżącą do kosztów uzyskania przychodów za 2007 r. nagród z zysku netto, wypłaconych jej pracownikom.

Skarżąca wskazała, że jest przedsiębiorstwem państwowym, zaś zasady podziału jej zysku normują stosowne przepisy prawa. Zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 23 października 1987 r. o przedsiębiorstwie państwowym "P." (Dz. U. Nr 33, poz. 185 ze zm.) – "u.p.p.l." decyzję o podziale zysku podejmuje Naczelny Dyrektor Skarżącej w uzgodnieniu z Radą Pracowniczą. Stosownie zaś do art. 11 ustawy o gospodarce finansowej przedsiębiorstw państwowych z dnia 31 stycznia 1989 r. (Dz. U. z 1992 r. Nr 6, poz. 27 ze zm.) zysk Skarżącej po opodatkowaniu podatkiem dochodowym i po odliczeniu wpłat z zysku na rzecz budżetu państwa, może być przeznaczony m.in. na tworzenie funduszu nagród dla pracowników. Ta regulacja pozwala kierownictwu Skarżącej podejmować działania motywujące jej załogę do wysiłku w celu wypracowania zysku.

Skarżąca wyjaśniła, że podział zysku w zakresie przeznaczonym przez Naczelnego Dyrektora dla załogi dokonywany jest na mocy art. 33 pkt 2 u.p.p.l. przez Radę Pracowniczą. Szczegółowe kwestie związane z wypłatą nagród normuje regulamin wykorzystania środków z zysku przeznaczonego na nagrody w PPL wprowadzony zarządzeniem Naczelnego Dyrektora Skarżącej Nr 1 z dnia 10 stycznia 2006 r. Całkowita kwota nagród z zysku Skarżącej przeznaczonych do wypłaty w 2007 r. wyniosła łącznie 26.146.200 zł. Kwota ta została wypłacona na rzecz pracowników w kilku transzach w miesiącach marcu, czerwcu, lipcu, wrześniu, listopadzie oraz grudniu 2007r.

Skarżąca załączyła do wniosku o stwierdzenie nadpłaty tabelę księgowań z tytułu wypłat nagród z zysku, obrazującą etapy wypłat powyższej kwoty, jak również dowody poniesienia kosztów na przykładzie dokonania wypłat na rzecz poszczególnych pracowników Portu Lotniczego R. Do wniosku załączono także polecenia księgowań tytułem wypłat łącznych kwot należnych pracownikom Portu Lotniczego R., które odpowiadają kwotom wskazanym w tabeli księgowań. Skarżąca załączyła także wydruki list płac pracowników Portu Lotniczego R. wskazujące kwotę nagrody przypadającą na konkretnego pracownika, przy czym suma kwot za dany miesiąc wypłaty jest zgodna z kwotą wskazaną w tabeli oraz w poszczególnych poleceniach księgowań.

W ocenie Skarżącej prawidłowość wyliczenia całkowitej kwoty wypłaconych nagród z zysku potwierdza zbieżność kwot nagród dla pracowników innych portów lotniczych wskazanych łącznie w wydrukach zestawienia obrotów i sald, z kwotami wskazanymi w tabeli księgowań z tytułu wypłat nagród z zysku. Ponadto Skarżąca wskazała, że powyższa kwota nie została zaliczona do kosztów uzyskania przychodów za 2007 r., co znajduje potwierdzenie w tabeli, obrazującej naliczenie wynagrodzeń w poszczególnych miesiącach 2007 r., która wskazuje na brak zasadniczych zmian w wysokości naliczonych wynagrodzeń pomiędzy miesiącami.

Skarżąca podkreśliła, że gdyby nagrody z zysku zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, kwoty naliczonych wynagrodzeń w miesiącach, w których nagrody były wypłacane, byłyby znacznie wyższe niż w pozostałych miesiącach. Zdaniem Skarżącej nagrody z zysku - z wyjątkiem składek na ubezpieczenie społeczne w części finansowanej przez pracodawcę - stanowią koszt uzyskania przychodów w miesiącu wypłaty. Nagrody pracownicze zostały bowiem wprost uznane przez ustawodawcę za koszty uzyskania przychodów pracodawcy, jako element należności pracowników. Usankcjonowanie zaliczenia do kosztów podatkowych nagród jest więc konsekwencją ich związku z przychodami. Celem wypłaty nagród pracowniczych jest bowiem dodatkowa motywacja pracowników, aby zwiększyć wydajność ich pracy.

Według Skarżącej analiza katalogu wyłączeń z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.) – dalej "u.p.d.o.p" wskazuje, iż nagrody z zysku nie zostały ujęte w tym przepisie. W szczególności, do nagród z zysku nie odnosi się art. 16 ust. 1 pkt 40 tej ustawy, który nie obejmuje wydatków poniesionych tytułem składek na ubezpieczenie społeczne płacone przez Skarżąca jako pracodawcę. Zdaniem Skarżącej przepis ten świadczy o tym, że nagrody z zysku stanowią koszty uzyskania przychodów.

W konsekwencji w ocenie Skarżącej nieujęcie wypłaconych w 2007 r. nagród z zysku Skarżącej w kosztach uzyskania przychodów, spowodowało zawyżenie podstawy opodatkowania i należnego podatku dochodowego od osób prawnych za 2007 r. Różnica wynikająca z tego zawyżenia stanowi nadpłatę stosownie do art. 72 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) – dalej "O.p.". Według Skarżącej takie stanowisko ma potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych.

Decyzją z dnia [...] marca 2014 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. odmówił Skarżącej stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2007 r. w kwocie 4.967.778 zł

Naczelnik Urzędu Skarbowego stwierdził, że wypłacone pracownikom wypłaty (nagrody) z zysku netto, choć niewątpliwie związane są z prowadzoną działalnością gospodarczą Skarżącej, nie spełniają wszystkich przesłanek niezbędnych do zakwalifikowania ich do kosztów uzyskania przychodów 2007 r. Wypłaty te stanowią bowiem element podziału wypracowanego przez Skarżącą zysku netto (po opodatkowaniu podatkiem dochodowym). Przedmiotowe wydatki nie zostały zatem poniesione w celu osiągnięcia przychodów, lecz przeciwnie, ich wypłata była możliwa, ponieważ został osiągnięty zysk. Tym samym nie został spełniony podstawowy warunek umożliwiający zakwalifikowanie wydatku jako kosztu uzyskania przychodów, czyli poniesienie w celu osiągnięcia przychodów.

Organ pierwszej instancji uznał, że charakter wypłat nagród z zysku przesądza o braku podstaw do zaliczenia ich do kosztów uzyskania przychodów. Tym samym Skarżąca w pierwotnej korekcie wykazała koszty uzyskania przychodów w prawidłowej wysokości.

W odwołaniu Skarżąca wniosła o uchylenie w całości powyższej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy.

Decyzją z dnia [...] września 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy powyższą decyzję organu pierwszej instancji.

Dyrektor Izby Skarbowej odwołał się art. 15 ust. 1 i art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. Stwierdził, że między kosztem podatkowym oraz przychodami podatnika musi wystąpić związek przyczynowo - skutkowy. Związek ten może być bezpośredni lub pośredni, tzn. kosztem uzyskania przychodu będą wydatki, które mogą przyczynić się do powstania konkretnego przychodu oraz wydatki związane np. z funkcjonowaniem podatnika i wywiązywaniem się przez niego z obowiązków nałożonych przepisami prawa.

Według organu odwoławczego bezsporne było w niniejszym stanie faktycznym, że nagrody z osiągniętego przez Skarżącą zysku zostały pracownikom faktycznie wypłacone w zadeklarowanej przez nią wysokości, co zostało prawidłowo udokumentowane i znajduje odzwierciedlenie w materiale dowodowym przedmiotowego postępowania. Z uwagi na źródło pochodzenia wypłacanej kwoty, wydatek ten pozostaje także w związku z działalnością gospodarczą, nie podlega również wyłączeniu na mocy art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p.

Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej fakt, że wypłaty nagród z funduszu załogi nie odpowiadają żadnej z wymienionych w art. 16 u.p.d.o.p. kategorii wydatków niestanowiących kosztu podatkowego, stanowił niewystarczającą przesłankę uznania ich za koszt uzyskania przychodu Skarżącej za 2007 r. Organ podkreślił przy tym, że koszty uzyskania przychodu odejmuje się od przychodu, a nie zysku netto, a więc od kwoty czystego zysku, pozostałego po opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych. Stanowisko takie ma potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych.

Według organu odwoławczego, wydatek w postaci nagród wypłaconych pracownikom Skarżącej nie miał charakteru kosztowego, bowiem źródłem finansowania przedmiotowych nagród jest zysk Skarżącej osiągnięty w 2006 r. Z samej natury takiego świadczenia na rzecz pracowników Skarżącej wynika bowiem, że kwota mająca swoje źródło w zysku jest kwotą netto, tj. została już pomniejszona o poniesione wydatki, a także o należne zobowiązania podatkowe. Wypłata tychże nagród nie wpływała w żaden sposób na wielkość osiąganego w 2007 r. przychodu Skarżącej, osiągnięty bowiem w 2006r. przychód determinował poniesienie w 2007r. kosztu w postaci wypłat z zysku. Zaistniała sytuacja była zatem odwrotna do unormowanej w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. To nie koszt został poniesiony w celu uzyskania przychodu, ale przychód został osiągnięty, by mogły być poniesione koszty. Jednocześnie w przedmiotowej sprawie było bez znaczenia, czy wypłaty nagród dla pracowników Skarżącej nastąpiły w formie zaliczkowej, czy w postaci wypłaty całych nagród, skoro zysk, z którego zostały wypłacone, został osiągnięty w 2006 r.

W związku z powyższym - zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej - wypłaty nagród z funduszu załogi nie spełniają przesłanki z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., gdyż nie służą ani ich osiągnięciu, ani też zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów. W szczególności zaś nie mają żadnego, choćby pośredniego związku z przychodami roku, w którym są wypłacane. Wypłaty na rzecz pracowników dokonane z dochodu po opodatkowaniu nie generują przychodu Przedsiębiorstwa, ale też nie stanowią kosztów uzyskania przychodu, są więc neutralne podatkowo. W świetle przepisów u.p.d.o.p. wydatek ten, pomimo pozostawania w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, nie spełnia przesłanek niezbędnych do zakwalifikowania go do kosztów uzyskania przychodów za 2007 r. Stanowisko takie ma potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych.

Według organu odwoławczego niezasadny był także zarzut naruszenia art. 16 ust. 1 pkt 40 u.p.d.o.p., zgodnie z którym, wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów jedynie składników pochodnych od nagrody (wynagrodzenia) i jednocześnie niewskazanie, że wyjątek ten dotyczy także samej nagrody oznacza, że powinna ona stanowić koszt podatkowy. Dyrektor wskazał przy tym, że wyłączenie z kosztów podatkowych ogranicza się do tej części składek, których obowiązek uiszczenia obciąża pracodawcę, a nie pracowników. Dlatego właśnie ustawodawca uwzględniając źródło, z jakiego składki te są pokrywane (tak jak i same nagrody), wyłączył je z kosztów uzyskania przychodów. Zarówno bowiem kwoty nagród (brutto), jak i naliczone od nich składki na ubezpieczenia społeczne, pokrywane są z dochodu po opodatkowaniu.

W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej niezasadny był także zarzut naruszenia art. 15 ust. 1 w związku z art. 16 ust. 1 pkt 57 i w zw. z art. 12 ust. 1 u.p.d.o.p. Skoro bowiem wypłaty z zysku dla pracowników w ogóle nie są kosztem uzyskania przychodów, nie mogą być do kosztów tych zaliczone w dacie ich pozostawienia do dyspozycji lub wypłacenia pracownikom (art. 16 ust. 1 pkt 57 u.p.d.o.p.). Nie każde świadczenie na rzecz pracownika, które stanowi dla niego przychód, może być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów pracodawcy. Odnosząc się do powołanego przez Skarżącą wyroku NSA w jej sprawie organ stwierdził, że prawomocny wyrok sądu uchylający interpretację indywidualną w tożsamym stanie faktycznym nie musi być uwzględniony przez organ podatkowy w postępowaniu wymiarowym, co nie wyłącza ochrony podatnika wynikającej z zasady nieszkodzenia.

W skardze Skarżąca wniosła o uchylenie w całości powyższej decyzji organu odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Decyzjom zarzuciła naruszenie:

1) art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p., poprzez wydanie decyzji z naruszeniem zasad postępowania dowodowego, tj. zasady prawdy obiektywnej, obowiązku rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz zasady swobodnej oceny dowodów i uznanie, że:

- będące przedmiotem sporu nagrody były wypłacane z zysku netto lub dochodu po opodatkowaniu w sytuacji gdy podstawą naliczania nagród jest fundusz płac oraz nagrody są wypłacane zaliczkowo przed ustaleniem zysku netto za rok poprzedni;

- będące przedmiotem sporu nagrody nie zostały poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów;

2) art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. w związku z § 2 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia w sprawie wynagrodzeń stanowiących koszty uzyskania przychodów w związku z art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o opodatkowaniu wzrostu wynagrodzeń, poprzez nieprawidłowe pominięcie wyników wykładni historycznej wskazującej, że w obecnym stanie prawnym wszystkie składniki wynagrodzenia (w tym nagrody z zysku), z wyjątkiem wprost wyłączonych w przepisach u.p.d.o.p. stanowią koszty uzyskania przychodów i ich wypłata nie powoduje zwiększenia ciężaru opodatkowania pracodawcy;

3) art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., poprzez błędne uznanie, że o kwalifikacji wydatku, jako kosztu uzyskania przychodów, decyduje źródło jego wypłaty (przesłanka niewymieniona w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p.), co skutkowało odmową zastosowania tego przepisu w odniesieniu do rozliczeń podatkowych Skarżącej;

4) art. 16 ust. 1 pkt 40 u.p.d.o.p., poprzez błędne uznanie, że skoro ustawodawca wyłączył z katalogu kosztów uzyskania przychodów składki na ubezpieczenie społeczne oraz na Fundusz Pracy i na inne fundusze celowe od nagród, to wyłączone z katalogu kosztów są także te nagrody (mimo braku takiej regulacji);

5) art. 15 ust. 1 w związku z art. 16 ust. 1 pkt 57 i w związku z art. 12 ust. 1 u.p.d.o.p., poprzez błędne uznanie, że wypłacane pracownikom Skarżącej nagrody nie stanowią kosztów uzyskania przychodów ze względu na brak związku z przychodami, pomimo faktu, że ustawodawca w art. 16 ust. 1 pkt 57 tej ustawy dopuszcza zaliczenie nagród jako składników wynagrodzenia do kosztów uzyskania przychodów.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie, albowiem problem prawny, który wystąpił w sprawie, został już wcześniej rozstrzygnięty na korzyść Skarżącej.

W wyroku z dnia 27.02.2012 w sprawie III SA/Wa 1479/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyznał rację stanowisku Skarżącej stwierdzając, iż wypłata nagrody z zysku netto będzie kosztem uzyskania przychodów, ponieważ ma związek z przychodami i nie jest zawarta w katalogu wyłączeń zawartym w art. 16 u.p.d.o.p.

Przedmiotem sporu w obu sprawach Skarżącej była zatem kwestia możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wypłacanych pracownikom, przez Skarżące przedsiębiorstwo, nagród i premii z zysku netto, a konkretnie z funduszu nagród dla pracowników, o którym mowa w art. 11 ustawy z 31 stycznia 1989 r. o gospodarce finansowej przedsiębiorstw państwowych.

Tak jak w poprzednio rozpoznawanej sprawie Skarżącej za punkt wyjścia należy przyjąć, że w myśl art. 84 i art. 217 Konstytucji RP każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków, określonych w ustawie oraz, że nakładanie podatków, innych danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy. Pierwszy z wymienionych przepisów ustawy zasadniczej formułuje nakaz precyzyjnego ustalenia w ustawie wszystkich istotnych elementów stosunku daninowego, natomiast drugi z tych przepisów wskazuje, w odniesieniu do jakich elementów omawianego stosunku (podmioty, przedmiot, stawki, zasady przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorie podmiotów zwolnionych) rozważany obowiązek ma charakter szczególny (por. wyroki TK: z 2 kwietnia 2007 r., sygn. SK 19/06, OTK ZU nr 4/A/2007, poz. 37; z 9 października 2007 r., sygn. SK 70/06; z 27 listopada 2007 r., sygn. SK 39/06, OTK ZU nr 10/A/2007, poz. 127; z 10 września 2010 r., sygn. P 44/09, OTK ZU nr 7/A/2010, poz. 68; z 13 września 2011 r. sygn. P 33/09 OTK-A 2011/7/71, Dz.U.2011/206/1228).

Sposobu obliczenia podstawy opodatkowania nie można domniemywać i określać przez stosowanie wykładni celowościowej, prowadzącej do zwiększenia zobowiązania podatkowego ze względu na pozbawienie podatnika możliwości uwzględnienia w kosztach podatkowych wydatków, które w świetle interpretowanych przepisów zakazem takim nie są objęte. Przepisy prawa podatkowego nie mogą być interpretowane per analogiam na niekorzyść podatników.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.d.p., kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, za wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 u.p.d.p. Dla zaliczenia danego wydatku do kosztów uzyskania przychodów konieczne jest więc spełnienie następujących warunków:

• poniesienie (ewentualnie zarachowanie) wydatku

• poniesienie go w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów

• brak danego wydatku w katalogu negatywnym zawartym w art. 16 ust. 1 ustawy.

Do kosztów uzyskania przychodów należy zaliczyć wydatki, które mają związek z prowadzoną przez podatnika działalnością, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu.

Wykładnia językowa zwrotu "koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów" prowadzi do wniosku, iż istotne jest w tym wypadku ukierunkowanie przez podatnika działania polegającego na poniesieniu wydatku na osiągnięcie celu w postaci przychodu. Słowo "cel", użyte przez ustawodawcę w przepisie, zakłada zatem potencjalny charakter przychodu, kładąc nacisk na zamiar podatnika i celowość jego postępowania. Działanie, z którym wiąże się poniesienie wydatku nie musi wpływać zawsze w sposób bezpośredni na fakt uzyskania przychodu, może być tylko jednym z elementów, prowadzących w sumie do uzyskania przychodu.

Użyty przez ustawodawcę zwrot "zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów" umożliwia zaliczenie do kosztów wydatków wiążących się z przychodami w sposób t pośredni, w tym wydatków o charakterze ogólnym. Wydatki te powinny być zaliczane do kosztów uzyskania przychodów.

Brak podstaw do zawężania pojęcia kosztów uzyskania przychodów i zaliczania do nich jedynie wydatków bezpośrednio związanych z konkretnymi przychodami. Dopuszczalność zaliczania do kosztów uzyskania przychodów wydatków wiążących się z tymi przychodami (źródłem przychodów) jedynie w sposób pośredni jest powszechnie akceptowana w doktrynie i orzecznictwie sądów oraz organów podatkowych. W przypadku, gdy podatnik w momencie podejmowania decyzji o poniesieniu konkretnego wydatku racjonalnie ocenia, że obiektywnie przyczyni się on do osiągnięcia przychodów z działalności gospodarczej, organ podatkowy nie może kwestionować zasadności poniesienia tego wydatku i wykluczać go z kosztów uzyskania przychodów.

Zdaniem Sądu, wydatki na wypłatę nagród i premii z zysku dla pracowników winny zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, stosownie do treści art. 15 ust. 1 updop, ponieważ – stanowiąc dla pracowników dodatkowy czynnik motywacyjny – wiążą się z prowadzoną przez Spółkę działalnością i osiąganymi przychodami, a jednocześnie nie są wymienione w negatywnym katalogu zawartym w art. 16 ust. 1 updop. Nagroda przyznana pracownikowi działa na niego motywująco, co wpływa niewątpliwie na jego zaangażowanie w pracy i w konsekwencji ma wpływ na przychody. Pracownik, mając świadomość, że taka nagroda będzie wypłacana, dąży bowiem do tego, aby przyczynić się do osiągnięcia jak największego zysku przez Przedsiębiorstwo. Nagrody mają zatem wpływ na wydajność załogi, zaangażowanie pracowników, co ma wpływ na osiągane przychody.

Sąd orzekający w sprawie niniejszej, podziela zatem całkowicie stanowisko, wyrażone w cytowanym już wyroku z dnia 27.02.2012 w sprawie III SA/Wa 1479/11. Stanowisko WSA zostało zaakceptowane przez Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 29.04.2014 w sprawie II FSK 1220/12 oddalił skargę kasacyjną od cytowanego wyżej wyroku WSA.

Nadto podkreślenia wymaga, że stanowisko to znalazło oparcie również w treści uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22.06.2015, wydanej w sprawie II FPS 3/15. Sąd ten uznał, że w świetle art. 7 ust. 2 i art. 15 ust. 1 oraz art. 16 ust. 1 pkt 40 i art. 15 ust. 4g ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397 ze zm.) nagrody i premie wypłacone pracownikom przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych z dochodu po opodatkowaniu mogą stanowić koszty uzyskania przychodów tego podatnika.

Mając powyższe argumenty na uwadze, Sąd stwierdził konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji.

Podczas ponownego rozpoznania sprawy organ musi wziąć pod uwagę stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażone w uchwale wydanej w sprawie II FPS 3/15 oraz w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanym w sprawie II FSK 1220/12 jak również w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wydanym w sprawie III SA/Wa 1479/11.

Podstawą prawną orzeczenia był przepis art. 145 §1 pkt 1 lit a) p.p.s.a. O kosztach postepowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 p.p.s.a.