Wyrok NSA, sygn. akt V SA 2620/01
NSA w Warszawie (przed reformą)
Data orzeczenia: 2002-10-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 630  Obrót towarami z zagranicą, należności celne i ochrona przed nadmiernym  przywozem towaru na polski obszar celny
Powołane przepisy: article: art. 30 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 1997 nr 23 poz. 117
law: Ustawa z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny.
Teza: Fakt zawarcia umowy nakładającej na importera obowiązek przekazywania opłaty licencyjnej nie przesądza o tym, że taka opłata licencyjna stanowi warunek sprzedaży w rozumieniu art. 30 par. 1 pkt 3 ustawy dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny /Dz.U. nr 23 poz. 117 ze zm./.

TEZY

Fakt zawarcia umowy nakładającej na importera obowiązek przekazywania opłaty licencyjnej nie przesądza o tym, że taka opłata licencyjna stanowi warunek sprzedaży w rozumieniu art. 30 par. 1 pkt 3 ustawy dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny /Dz.U. nr 23 poz. 117 ze zm./.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi "L." Spółki z o.o. w S. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia 24 sierpnia 2001 r. (...) w przedmiocie wartości celnej towaru - uchyla zaskarżoną decyzję;


UZASADNIENIE

Prezes Głównego Urzędu Ceł decyzją z dnia 24 sierpnia 2001 r. (...), wydaną na podstawie art. 233 par. 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 262 i art. 30 par. 1 pkt 3 w zw. z art. 23 par. 1 i art. 85 par. 1 Kodeksu celnego, po rozpatrzeniu 9 odwołań od decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w W., utrzymał w mocy decyzje organu celnego pierwszej instancji.

Uzasadniając swe stanowisko Prezes GUC wskazał, że w okresie od 13 lutego 1998 r. do 18 marca 1998 r. przedstawiciel "L." Sp. z o.o. dokonał zgłoszeń celnych m.in. blachy stalowej, wnioskując o objęcie przedmiotowego towaru z Holandii, Francji, Wielkiej Brytanii i ze Szwecji procedurą dopuszczenia do obrotu. Do zgłoszeń celnych załączono m.in. faktury wystawione na zakup blachy stalowej i Deklaracje Wartości Celnej. Dyrektor UC w W. przyjął te zgłoszenia jako odpowiadające wymogom określonym w art. 64 par. 1 i 2 Kodeksu celnego, co spowodowało z mocy prawa objęcie towaru wnioskowaną procedurą i określeniem kwot wynikających z długu celnego.

W wyniku przeprowadzonej w siedzibie "L." Sp. z o.o. powtórnej kontroli celnej w dniach 17.02.2000 r. do 27.03.2000 r., ujawniono, że Spółka ta w dniu 3 stycznia 1994 r. podpisała z firmą "L. AB" ze Szwecji umowę dotyczącą uiszczania opłat za używanie zarejestrowanego znaku towarowego "L.". Od 1 stycznia 1998 r. miesięczna opłata za używanie tego znaku towarowego miała wynosić maksymalnie do 47.000 koron szwedzkich. W toku kontroli ujawniono również faktury za używanie znaku towarowego "L." w miesiącach luty i marzec, odpowiednio w kwotach 46.000 i 47.000 koron szwedzkich.

W związku z ujawnieniem nowych dowodów, które nie były znane organowi celnemu w czasie dokonywania zgłoszeń celnych - Dyrektor Urzędu Celnego w W. postanowieniami z dnia 6 czerwca 2000 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie uznania przedmiotowych zgłoszeń celnych za nieprawidłowe w zakresie wartości celnej oraz określenia kwot wynikających z długu celnego towaru importowanego przez "L." Sp. z o.o.

Zarówno w czasie przeprowadzania kontroli, jak i po wszczęciu postępowania o uznanie zgłoszeń celnych za nieprawidłowe - strona skarżąca wywodziła, że opłata za znak towarowy nie stanowi warunku sprzedaży importowanego towaru i dlatego nie powinna być dodana do jego wartości celnej, ponieważ opłata ta nie dotyczy importu, a produkcji i następnie sprzedaży blach profilowanych, czyli innego towaru.

Dyrektor UC w W. decyzjami wydanymi w dniach 8, 15 i 16 stycznia 2001 r. uznał przedmiotowe zgłoszenia celne za nieprawidłowe w zakresie wartości celnej i kwoty długu celnego, i w tym zakresie dokonał ponownego wyliczenia wartości celnej importowanego towaru i kwot wynikających z długu celnego. W uzasadnieniach tych decyzji organ celny pierwszej instancji podkreślił, iż zgodnie z art. 30 par. 1 pkt 3 Kodeksu celnego do wartości towarów, dla których ustalona jest wartość celne dolicza się koszty, które musi opłacić kupujący, zarówno bezpośrednio jak i pośrednio, jako warunek sprzedaży towarów.

W wyniku odwołania strony skarżącej od przedmiotowych decyzji Dyrektora UC w W. - Prezes Głównego Urzędu Ceł utrzymał w mocy decyzje organu celnego pierwszej instancji.

Prezes GUC podzielił pogląd organu I instancji, że strona skarżąca powinna dołączyć do zgłoszenia celnego wszystkie dokumenty, których przedstawienie jest wymagane do objęcia towaru procedurą celną, do której jest zgłaszany /art. 64 par. 2 Kodeksu celnego/.

Zdaniem Prezesa GUC, wartość importowanej blachy stalowej została zaniżona, z powodu nieuwzględnienia kosztów związanych z poniesionymi przez stronę dodatkowymi kosztami dotyczącymi opłat licencyjnych, które zgodnie z art. 30 par. 1 pkt 3 Kodeksu celnego powinny być ujęte w wartości celnej towaru. Tymi dodatkowymi kosztami jest miesięczna opłata ponoszona przez skarżąca Spółkę z o.o. z tytułu używania zarejestrowanego znaku towarowego, wynikająca z par. 1 umowy z dnia 3 stycznia 1994 r., wynosząca początkowo kwotę 36.000 koron szwedzkich, a następnie od dnia 1 stycznia 1998 r. kwota ta została podniesiona maksymalnie do 47.000 koron szwedzkich. Zdaniem Prezesa GUC przedmiotowa opłata jest warunkiem sprzedaży importowanego towaru, ponieważ bez jej uiszczenia nie byłoby możliwe sprowadzanie blachy stalowej w celu dalszej odsprzedaży, po dokonaniu odpowiedniego przetworzenia. Na potwierdzenie swego stanowiska Prezes GUC powołał się na Opinię 4.11 Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej Światowej Organizacji Handlu /WTO/, opublikowanej w Wyjaśnieniach dotyczących wartości celnej w Załączniku do M.P. nr 67 poz. 657. Zdaniem Prezesa GUC, ponieważ w niniejszej sprawie umowa została zawarta również z firmą macierzystą, która jest właścicielem znaku towarowego, to zgodnie z powołaną opinią 4.11 opłata taka jest warunkiem sprzedaży, ponieważ w związku z zakupem towaru importer jest zobowiązany do uiszczenia opłaty za licencję na rzecz firmy macierzystej.

Prezes GUC wskazał, że z praktyki organów celnych wynika, że w profesjonalnym obrocie gospodarczym inny podmiot dysponuje prawami niematerialnymi odnoszącymi się do określonych towarów, a w gestii innego podmiotu leży produkcja tychże towarów. Najczęściej jest to kształtowane w dwóch odrębnych umowach, z których jedna odnosi się do sprzedaży importowanych towarów, a druga między dysponentem praw niemajątkowych a kupującym towar. Zdaniem Prezesa GUC, umowa pomiędzy importerem a dysponentem znaku towarowego jest warunkiem legalnej sprzedaży określonego towaru.

Analizując znaczenie słowa "warunek" Prezes GUC posłużył się Słownikiem języka polskiego i wskazał, że termin "warunek sprzedaży towaru", o jakim jest mowa w art. 30 par. 1 pkt 3 Kodeksu celnego należy rozumieć dosłownie, tak jak wynika to z języka potocznego /"czynnik, od którego uzależnione jest istnienie czego"/. Prezes GUC przyznaje, że w niniejszej sprawie nigdzie nie zapisano wprost, że opłaty licencyjne są warunkiem sprzedaży towarów, "jednakże taki wniosek w sposób konkludentny można wyprowadzić z całokształtu okoliczności towarzyszących nawiązanym stosunkom handlowym".