Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1270/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-10-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6203 Prowadzenie aptek i hurtowni farmaceutycznych
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Inspektor Farmaceutyczny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 112, art. 115
journal: Dz.U. 2016 poz 2142
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Sałek Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz (spr.) Sędzia WSA Pamela Kuraś- Dębecka Protokolant ref. staż. Patrycja Młynarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2019 r. sprawy ze skargi W.P. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za prowadzenie niedozwolonej reklamy apteki oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Farmaceutyczny ("GIF") w decyzji z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...], działając na podstawie art. 112 ust. 1 pkt 1 i ust. 3, art. 115 ust. 1 pkt 4, art. 94a ust. 1 oraz art. 129b ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2019 r., poz. 499, dalej: "u.p.f."), art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r, poz. 2096, dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania przedsiębiorcy - Pana W. P. (dalej: "przedsiębiorca", "strona", "skarżący"), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] października 2018 r., znak: [...], którą organ:

I. umorzył postępowanie administracyjne w części dotyczącej nakazania zaprzestania prowadzenia przez przedsiębiorcę Pana W. P. niedozwolonej reklamy apteki ogólnodostępnej o nazwie "N.", zlokalizowanej przy ul. [...] w [...] poprzez umieszczenie na łamach gazety "[...]" w miejscu przeznaczonym na reklamę nazwy, logotypu oraz danych teleadresowych wskazanej wyżej placówki ochrony zdrowia wraz ze zdjęciem osoby, która może zostać odebrana przez czytelnika jako farmaceuta, z uwagi na zaprzestanie stosowania reklamy wskazanej wyżej placówki;

II. nałożył na przedsiębiorcę - Pana W. P. karę pieniężną w kwocie 5.000 zł za prowadzenie od grudnia 2017 r. do czerwca 2018 r. reklamy ww. placówki ochrony zdrowia,

Ww. decyzje zostały wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

W dniu 10 kwietnia 2018 r. do [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Farmaceutycznego anonimowo wpłynęły 3 egzemplarze gazety z terenu powiatu [...] - " [...]" - REGIONALNY TYGODNIK INFORMACYJNY (nr 12-14).

Pismem z dnia 24 maja 2018 r. [...] Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny (dalej: "WIF") zawiadomił o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie naruszenia przepisu art. 94a ust. 1 u.p.f., tj. stosowania niedozwolonej reklamy apteki ogólnodostępnej o nazwie "N." zlokalizowanej przy ul. [...] w [...] oraz w sprawie nałożenia kary pieniężnej za prowadzenie przedmiotowej reklamy.

Jednocześnie WIF wezwał stronę do złożenia pisemnych wyjaśnień na okoliczność prowadzenia reklamy ww. apteki, a w szczególności o wyjaśnienie:

1) na czyje zlecenie umieszczono na łamach gazety "[...]" w miejscu przeznaczonym na reklamę nazwę, logotyp oraz dane adresowe i informacje o godzinach otwarcia wskazanej wyżej placówki ochrony zdrowia,

2) na jaki okres czasu umieszczono ww. materiał,

3) czy umieszczenie materiału, o którym mowa powyżej, miało charakter jednorazowy czy też cykliczny? Jeśli materiał umieszczany był cyklicznie, proszono o wskazanie czasookresu, w jakim materiał się ukazywał,

4) czy przedstawiony materiał umieszczany był również w innych niż "[...]" gazetach? Jeśli tak, proszono o wskazanie jakie to gazety oraz czy umieszczenie materiału miało charakter jednorazowy czy też cykliczny,

5) czy promowanie prowadzonej przez stronę apteki zlokalizowanej w [...] przy ul. [...] odbywa się w jakiejkolwiek innej formie, a jeśli tak, proszono o wskazanie jakie to działania i przekazanie do organu przykładowych materiałów na ww. okoliczność.

W piśmie z dnia 18 czerwca 2018 r. pełnomocnik strony wyjaśnił, że zleceniodawcą umieszczenia informacji w "[...]" był sam przedsiębiorca. Okres publikacji materiału wynosił 3 miesiące, początek publikacji miał miejsce w dniu 21 marca 2018 r., ogłoszenie ukazywało się raz w tygodniu, przez wskazany wyżej czas. Ww. materiał nie był publikowany w innych gazetach. Ponadto pełnomocnik przedstawił stanowisko strony w przedmiocie naruszenia zakazu, o którym mowa w art. 94a ust. 1 u.p.f.

W piśmie z dnia 13 września 2018 r. pełnomocnik ponownie przedstawił stanowisko strony, wnosząc o umorzenie postępowania administracyjnego jako bezprzedmiotowego. Ponadto złożył wniosek o wyłączenie od prowadzenia sprawy K. S., o przekazanie sprawy do Delegatury WIF w [...] oraz wskazał, że publikacja materiału w "[...]" nie ma już miejsca.

W postanowieniu z dnia [...] października 2018 r. nr [...], WIF odmówił wyłączenia ww. pracownika od prowadzenia postępowania administracyjnego zarejestrowanego pod sygnaturą [...], a następnie wydał decyzję, kończącą to postępowanie w pierwszej instancji.

WIF uznał, że opublikowanie ogłoszeń zawierających w swej treści informacje o lokalizacji i godzinach otwarcia apteki, stanowi niedozwoloną reklamę apteki ogólnodostępnej o nazwie "N." zlokalizowanej przy ul. [...] w [...]. Przy zakwalifikowywaniu działań uznanych za naruszające zakaz, o którym mowa w art. 94a ust. 1 u.p.f. organ wojewódzki uwzględnił również dostępność i nakład gazety "[...]" (zgodnie z treścią udostępnioną na stronie internetowej: [...] nakład gazety wynosi 7500 egzemplarzy) oraz fakt, że czasopismo dostępne jest również na stronie internetowej, a także okoliczność, że gazeta ukazuje się na terenie całego powiatu [...] (gminy [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]).

Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie zaskarżając ją w części dotyczącej pkt. II, zarzuciła organowi I instancji:

1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to przepisu art. 19 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, co w konsekwencji - mimo podniesionego przez odwołującego w toku postępowania zarzutu niewłaściwości organu - doprowadziło organ do przekonania, że WIF w [...] jest właściwy do prowadzenia niniejszej sprawy, kiedy właściwym powinno być przekazanie sprawy do dalszego prowadzenia Delegaturze Organu w [...];

2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to przepisu art. 77 i 80 w zw. z art. 7 k.p.a., poprzez ich błędne zastosowanie i przyjęcie, że wszystkie okoliczności sprawy zostały w sposób dostateczny wyjaśnione - co doprowadziło WIF do błędnego stwierdzenia, iż prawidłowym jest uznanie, że odwołujący zamieścił reklamę, a nie informację w tygodniku informacyjnym "[...]", czym naruszył przepis art. 94a ust. 1 u.p.f.;

3. naruszenie przepisu prawa materialnego, a to przepisu art. 94a ust. 1 u.p.f., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że odwołujący poprzez swoje działania doprowadził do umieszczenia w gazecie informacji noszącej znamiona reklamy w rozumieniu ww. przepisu, gdy tymczasem prawidłowym powinno być uznanie przez organ, że informacja zamieszczona w gazecie nie spełnia przesłanek reklamy i jest jedynie informacją o działalności apteki ogólnodostępnej;

4. naruszenie przepisu prawa materialnego, a to przepisu art. 94a ust. 1 w zw. z art. 129b ust. 1 u.p.f., poprzez ich błędne zastosowanie i w konsekwencji błędne przyjęcie, że informacja zamieszczona przez Odwołującego jest reklamą i tym samym zachodzą przesłanki do wymierzenia kary pieniężnej nakładanej na podstawie art. 129b u.p.f.

W przypadku zaś nie podzielenia przez organ powyższych zarzutów, z ostrożności procesowej zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił:

5. naruszenie przepisów prawa materialnego, a to przepisu art. 129b ust. 1 i 2 zd. 2 u.p.f., poprzez jego błędne zastosowanie i w konsekwencji wymierzenie kary pieniężnej nieadekwatnej do czynu przypisanego odwołującego, będącego wynikiem nienależytego rozważanie okoliczności faktycznych sprawy (okresu, okoliczności i stopnia naruszeń).

Mając na uwadze ww. zarzuty, strona wniosła:

1) na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. - o uchylenie zaskarżonej decyzji w punkcie 2 i umorzenie postępowania także w tej części, ewentualnie:

2) na podstawie przepisu art. 138 § 2 k.p.a. - o uchylenie zaskarżonej decyzji w punkcie 2 i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

GIF utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję WIF z dnia [...] października 2018 r.

Organ odwoławczy podzielił ocenę WIF co do zakwalifikowania ogłoszenia w "[...]" jako jednej z form reklamy apteki i jej działalności, zakazanej przez art. 94a ust. 1 u.p.f.

GIF uznał, że działanie polegające na umieszczeniu na łamach ww. gazety w miejscu przeznaczonym na reklamę nazwy, logotypu oraz danych teleadresowych apteki wraz ze zdjęciem osoby, która może zostać odebrana przez czytelnika jako farmaceuta, stanowi działanie podjęte w celu zwiększenia poziomu sprzedaży w aptece, przez dotarcie do jak najszerszego grona odbiorców i zachęcenie do zapoznania się z ofertą apteki oraz skorzystania z jej usług. Napisy zostały przedstawione dużą, kolorową, wyróżniającą się czcionką. Obok zamieszczono przykuwające uwagę potencjalnych klientów apteki, zdjęcie osoby, która może zostać odebrana jako farmaceuta, co dodatkowo wskazuje na zamiar wywołania u odbiory przekazu innego, niż informacyjny.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że WIF - na podstawie treści znajdujących się pod adresem: [...] oraz [...] - ustalił, że umieszczenie materiału reklamowego dotyczącego apteki, o której mowa powyżej, nie nastąpiło w marcu 2018 r., ale w grudniu 2017 r. i trwało do czerwca 2018 r.

GIF nie podzielił podniesionych zarzutów naruszenia przepisów postępowania, odniósł się przy tym do zarzutu braku właściwości organu I instancji wskazując, iż w postanowieniu z dnia [...] sierpnia 2018 r. organ pierwszoinstancyjny wyjaśnił, że od 2016 r. w ramach Wojewódzkiego Inspektoratu Farmaceutycznego w [...] funkcjonuje Dział prawny, który zajmuje się m. in. prowadzeniem postępowań administracyjnych związanych z reklamą aptek z terenu całego województwa wielkopolskiego, sprawy te nie są rozpatrywane w ramach Delegatur.

W ocenie GIF brak jest również podstaw do zmiany wysokości kary pieniężnej. Organ odowławczy wskazał, że na ustalenie wysokości kary pieniężnej miały wpływ następujące okoliczności:

1) przedmiotem postępowania był jeden rodzaj działalności - umieszczenie na łamach gazety "[...]" w miejscu przeznaczonym na reklamę nazwy, logotypu oraz danych teleadresowych apteki ogólnodostępnej o nazwie "N.", zlokalizowanej przy ul. [...] w [...] wraz ze zdjęciem osoby, która może zostać odebrana przez czytelnika jako farmaceuta; wielość rodzajów naruszeń art. 94a ust. 1 u.p.f. stwierdzonych w postępowaniu mogłaby wpływać na wymierzenie wyższej kary;

2) udowodniony okres prowadzenia reklamy był stosunkowo długi i wynosił 7 miesięcy, tj. od grudnia 2017 r. do czerwca 2018 r.;

3) działania reklamowe prowadzone były na dużą skalę i docierały do szerokiego grona odbiorców, co w postępowaniu wpłynęło na wymiar kary - gazeta określała jej nakład na 8000 tys. egz. i była rozpowszechniana na terenie całego powiatu ostrzeszowskiego, gazeta była również dostępna na stronie internetowej;

4) postępowanie dotyczyło naruszenia zakazu reklamy co do jednej apteki prowadzonej przez stronę;

5) strona przed wydaniem decyzji WIF z dnia [...] października 2018 r., zaprzestała prowadzenia reklamy;

6) strona nie była uprzednio karana za naruszenia art. 94a ust. 1 u.p.f.;

7) od przedsiębiorcy uzyskującego zezwolenie na prowadzenie apteki wymagana jest znajomość przepisów regulujących ten rodzaj działalności gospodarczej, w szczególności art. 94a ust. 1 u.p.f.;

8) kara pieniężna musi być dotkliwa, ponieważ ma zapobiec ponownemu naruszeniu przepisów przez podmiot prowadzący zakazaną reklamę apteki i jej działalności.

W skardze do Sądu na ww. decyzję GIF strona zarzuciła:

1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to przepisu art. 19 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie, co w konsekwencji - mimo podniesionego przez skarżącego w toku postępowania zarzutu niewłaściwości organu I instancji - doprowadziło organ do przekonania, że WIF w [...] jest właściwy do prowadzenia niniejszej sprawy, kiedy właściwym powinno być przekazanie sprawy do dalszego prowadzenia Delegaturze organu w [...];

2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to przepisu art. 77 i 80 w zw. z art. 7 k.p.a., poprzez ich błędne zastosowanie i przyjęcie, że wszystkie okoliczności sprawy zostały w sposób dostateczny wyjaśnione - co doprowadziło GIF do błędnego stwierdzenia, iż prawidłowym jest uznanie, że skarżący zamieścił reklamę, a nie informację w tygodniku informacyjnym "[...]" czym naruszył przepis art. 94a ust. 1 u.p.f.;

3. naruszenie przepisu prawa materialnego, a to przepisu art. 94a ust. 1 u.p.f. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że skarżący poprzez swoje działania doprowadził do umieszczenia w gazecie informacji noszącej znamiona reklamy w rozumieniu ww. przepisu, gdy tymczasem prawidłowym powinno być uznanie przez organ, że informacja zamieszczona w gazecie nie spełnia przesłanek reklamy i jest jedynie informacją o działalności apteki ogólnodostępnej;

4. naruszenie przepisu prawa materialnego, a to przepisu art. 94a ust. 1 w zw. z art. 129b ust. 1 u.p.f. poprzez ich błędne zastosowanie i w konsekwencji błędne przyjęcie, że informacja zamieszczona przez skarżącego jest reklamą i tym samym zachodzą przesłanki do wymierzenia kary pieniężnej nakładanej na podstawie art. 129b u.p.f.

Jednocześnie z ostrożności procesowej skarżący zarzucił:

5. naruszenie przepisów prawa materialnego, a to przepisu art. 129b ust. 1 i 2 zd. 2 u.p.f., poprzez jego błędne zastosowanie i w konsekwencji wymierzenie kary pieniężnej nieadekwatnej do czynu przypisanego skarżącemu, będącego wynikiem nienależytego rozważanie okoliczności faktycznych sprawy (okresu, okoliczności i stopnia naruszeń).

Strona skarżąca wniosła:

1) na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. - o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania pierwszoinstancyjnego także w części objętej punktem II decyzji organu I instancji;

2) ewentualnie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 p.p.s.a. - o uchylenie decyzji WIF w pkt II i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji,

3) na podstawie art. 200 p.p.s.a. - o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę GIF wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga podlega oddaleniu, ponieważ zarówno zaskarżona decyzja, jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa.

Spór w sprawie toczy się o to, czy organy Inspekcji Farmaceutycznej prawidłowo ustaliły, że w okolicznościach rozpatrywanej sprawy doszło do naruszenia przez skarżącego - prowadzącego aptekę ogólnodostępną - zakazu reklamy apteki i jej działalności (art. 94a ust. 1 u.p.f.) i w konsekwencji, czy prawidłowo nałożyły na skarżącego karę pieniężną na podstawie art. 129b ust. 1 i 2 u.p.f.

Zgodnie z pierwszym z powołanych przepisów, zabroniona jest reklama aptek i punktów aptecznych oraz ich działalności, nie stanowi natomiast reklamy informacja o lokalizacji i godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego.

Sąd podziela ugruntowany w orzecznictwie na tle tej regulacji pogląd co do szerokiego rozumienia pojęcia reklamy, zgodnie z którym podstawowym elementem pozwalającym stwierdzić, że doszło do naruszenia zakazu reklamy apteki lub jej działalności jest zamiar przyciągnięcia potencjalnych klientów do dokonania zakupu produktu leczniczego lub wyrobu leczniczego w konkretnej aptece, zwiększenia konsumpcji produktów leczniczych, a przez to zwiększenie obrotów tej apteki. Sąd zwraca również uwagę na konieczność osobnej analizy treści zakazu prowadzenia reklamy ustanowionego w art. 94a ust. 1 u.p.f. w kontekście celu, dla którego przepis ten został wprowadzony, tj. ochrony zdrowia publicznego (por. wyrok NSA z dnia 20 lipca 2017 r., II GSK 2583/15).

Leki nie są zwykłym towarem rynkowym, dlatego obrót lekami musi być i jest reglamentowany przez państwo. Z tego powodu prowadzący taką działalność nie mogą się cieszyć pełną wolnością gospodarczą, bo to od ich postaw zależy w znacznej mierze sytuacja na rynku farmaceutyków. Ingerencja w tę wolność jest więc uzasadniona chronionym w ten sposób dobrem prawnym. Od podmiotu prowadzącego aptekę, będącego profesjonalnym uczestnikiem obrotu, należy oczekiwać znajomości zasad regulujących ten rodzaj działalności, a więc również zakazu prowadzenia reklamy aptek i ich działalności. Zadaniem organów nadzoru farmaceutycznego jest natomiast identyfikowanie i eliminowanie przypadków naruszenia zakazu reklamy aptek i ich działalności w celu zapewnienia ochrony zdrowia publicznego.

Oceniając sprawę z tej perspektywy należy uznać, że organy Inspekcji Farmaceutycznej zgromadziły wystarczający materiał dowodowy i dokonały prawidłowej analizy okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy z punktu widzenia art. 94a ust. 1 i art. 129b ust. 1 i 2 u.p.f. działając przy tym zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a.

Przede wszystkim organy jednoznacznie ustaliły, że w okresie od grudnia 2017 r. do czerwca 2018 r. na pierwszej stronie "[...]" w prawym górnym rogu, w miejscu przeznaczonym na reklamę, w dużej, pomarańczowej ramce na białym tle, odróżniającym się od pozostałej treści na stronie, umieszczono informacje: " "N.", ul. [...] [...] tel. [...]". Napisy zostały przedstawione dużą, kolorową, wyróżniającą się czcionką. Obok zamieszczono, zdjęcie osoby, która może zostać odebrana jako farmaceuta.

Organy Inspekcji Farmaceutycznej prawidłowo przyjęły, że badanie sprawy w jej całokształcie, w sposób dokładny i rzetelny - zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wymagało nie tylko dokonania analizy treści przekazu objętego zleceniem publikacji w periodyku, ale też kontekstu, w jakim ten przekaz dociera do odbiorcy. W wyniku przeprowadzonej analizy prawidłowo doszły do przekonania, że ukazywanie się informacji o nazwie apteki, jej adresie i danych kontaktowych obok innych materiałów reklamowych stanowiło wyraźną zachętę do zakupów w aptece prowadzonej przez skarżącego.

W pełni zasadne jest zatem stanowisko organów, że strona skarżąca prowadziła działalność reklamową - wbrew zakazowi wynikającemu z art. 94a ust. 1 u.p.f.

Sąd wskazuje, że posłużenie się nawet prawnie dopuszczalną treścią ale w określonej formie może zmienić charakter przekazu - z informacji na reklamę.

W okolicznościach faktycznych sprawy informacja o nazwie i lokalizacji apteki podana w oryginalny sposób - opisany w decyzjach obu orzekających organów -została umieszczona na pierwszej stronie lokalnej gazety wydawanej w nakładzie ok. 8000 egzemplarzy oraz dostępnej w Internecie.

Okres publikacji ogłoszenia, jego treść oraz forma i wielkość nakładu gazety, w której zostało zamieszczone, noszą cechy przemyślanej strategii marketingowe. Publikacja powyższych materiałów reklamowych nastąpiła na zlecenie strony. Tak więc zdaniem Sądu, stanowisko GIF i WIF - że tego rodzaju działanie skarżącego miało na celu zachęcenie potencjalnych klientów do dokonania zakupu towarów sprzedawanych w aptece i w konsekwencji zwiększenie sprzedaży produktów leczniczych lub wyrobów medycznych i stanowi niedozwoloną reklamę, o której mowa w art. 94a ust. 1 u.p.f. - było w okolicznościach faktycznych sprawy uprawnione w ramach przeprowadzonej przez organy swobodnej oceny dowodów.

Prowadzenie zakazanej reklamy apteki i jej działalności niesie za sobą konsekwencje dwojakiego rodzaju, tj. nakazanie zaprzestania prowadzenia reklamy (art. 94a ust. 3 u.p.f.) oraz nałożenie kary pieniężnej (art. 129b ust. 1 i 2 ww. ustawy). Fakt, że strona zaprzestała prowadzenia reklamy apteki nie zwalniał jednak organu I instancji z obowiązku nałożenia kary, gdyż nie ulega wątpliwości, że do naruszenia przepisu dotyczącego zakazu reklamy aptek doszło.

Nie mogły przynieść oczekiwanego rezultatu także zarzuty dotyczące art. 129b ust. 1 i 2 u.p.f.

Zgodnie z tym przepisem karze pieniężnej w wysokości do 50.000 zł podlega ten kto wbrew przepisom art. 94a prowadzi reklamę apteki (...) oraz jej działalności. Przy ustalaniu wysokości tej kary uwzględnia się w szczególności okres, stopień oraz okoliczności naruszenia przepisów ustawy, a także uprzednie naruszenie przepisów.

Konstrukcja przepisu art. 129b ust. 2 u.p.f. (zwrot "nakłada") przesądza o obowiązku - nie zaś możliwości - nałożenia kary pieniężnej w przypadku naruszenia art. 94a ust. 1 u. p. f. Organ ma jedynie możliwość ustalenia wysokości kary (maksymalnie 50.000 zł) z uwzględnieniem przesłanek określonych w art. 129b ust. 2 u.p.f.

W decyzji będącej przedmiotem skargi nałożono karę w wysokości 5.000 zł, a więc zdecydowanie bliską dolnej granicy ustawowego zagrożenia. Organy szczegółowo wykazały powody nałożenia kary w takiej wysokości. Stanowisko to odpowiada regulacji art. 129b ust. 2 u.p.f. i znajduje potwierdzenie w okolicznościach rozpatrywanej sprawy. Nie można więc zarzucić, że kara została nałożona arbitralnie - w oderwaniu od stanu faktycznego, czy też nieadekwatnie do niego.

Prawidłowo także organ I instancji umorzył postępowanie administracyjne na podstawie art. 105 k.p.a. w zakresie nakazania zaprzestania reklamy przez stronę skarżącą wobec zaprzestania prowadzenia tej reklamy przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Przepis art. 105 k.p.a. stanowi bowiem, że gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania w całości albo w części.

Nie są także uzasadnione zarzuty związane z niewłaściwością w sprawie organu I instancji. Zdaniem strony - jak Sąd rozumie jej stanowisko - decyzję w tej sprawie powinien wydać kierownik delegatury [...] Wojewódzkiego Inspektoratu w [...], co ma wynikać z dostępnego w sieci regulaminu organizacyjnego Wojewódzkiego Inspektoratu Farmaceutycznego w [...]. Strona nie podała jednak szczegółowych danych tego regulaminu. Niemniej - co do zasady - powołanie w regulaminie delegatury stanowiącej komórkę organizacyjną Wojewódzkiego Inspektoratu Farmaceutycznego w [...], nie mogło zmienić kompetencji (właściwości do wydania decyzji) Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w [...] jako organu I instancji (art. 115 ust. 1 pkt 4 u.p.f.).

Zaznaczyć należy, że właściwość oznacza realizację kompetencji organu polegającą na rozpoznawaniu i rozstrzyganiu spraw w postępowaniu administracyjnym, w tym w formie wydawania decyzji administracyjnej (zob. T. Woś [w:] Postępowanie administracyjne, red. T. Woś, s. 166). W okolicznościach faktycznych sprawy właściwym w sprawie organem pozostawał Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny w [...].

W tym stanie rzeczy, skoro żaden z zarzutów nie może być uznany za usprawiedliwiony, wniosek o uchylenie zaskarżonej decyzji nie mógł zostać uwzględniony.

Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), orzekł jak w sentencji.