Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1214/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2013-02-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6334 Stypendia
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 53  ust. 6
journal: Dz.U. 2004 nr 99 poz 1001
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Renata Owczarzak Sędzia WSA Anna Klotz Protokolant Elżbieta Brandt po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 lutego 2013 r. sprawy ze skargi E. L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie stypendium za czas stażu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], Nr [...], wydaną na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b w związku z art. 53 ust. 6 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j. Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 z późn. zm.), Starosta A. orzekł o utracie przez E. L. prawa do stypendium z dniem [...].

W odwołaniu od powyższej decyzji E. L. wniosła o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji, bowiem powinno jej przysługiwać prawo do stypendium pomimo, iż w okresie odbywania stażu przebywała za zwolnieniu lekarskim i nadal z powodu choroby jest niezdolna do pracy. Wskazała na swoją trudną sytuację materialną i rodzinną, co w jej ocenie winno obligować organ do udzielenia jej przedmiotowego świadczenia.

Wojewoda K., decyzją z dnia [...], Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 53 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że strona zarejestrowała się w urzędzie pracy w dniu [...] jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku dla bezrobotnych na okres 12 miesięcy. W dniu [...] strona rozpoczęła odbywanie stażu w firmie "Marketing, Handel, Usługi" M. K. z siedzibą w C. i z tą datą przyznano jej stypendium na okres odbywania stażu. Wówczas też została ona zapoznana z programem stażu oraz prawami i obowiązkami osoby odbywającej staż.

Pismem z dnia [...] pracodawczyni złożyła wniosek o rozwiązanie umowy ze stażystką, gdyż bezrobotna od [...] przebywa na zwolnieniu lekarskim, które zgodnie z jej oświadczeniem będzie kontynuowane, co uniemożliwia zrealizowanie programu stażu i nabycie umiejętności praktycznych koniecznych do wykonywania pracy na stanowisku pracownika gospodarczego. W ocenie organu odwoławczego, zaprzestanie uczestnictwa w stażu, nawet w przypadku usprawiedliwionej nieobecności w pracy spowodowanej chorobą, jest równoznaczne z niemożnością zrealizowania programu stażu, co z kolei skutkuje utratą prawa do stypendium.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy E. L. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Wskazała, że jej stan zdrowia nie pozwala na podjęcie jakiejkolwiek pracy, ale z uwagi na trudną sytuację materialną podjęła zaproponowany jej w Urzędzie Pracy staż. W ocenie skarżącej, decyzja o utracie przez nią stypendium jest niesprawiedliwa i wynika z wadliwej pracy urzędników. Zwróciła uwagę, że przed podjęciem stażu uzyskała od pracownika Urzędu Pracy zapewnienie, że w przypadku niezdolności do pracy w trakcie odbywania stażu uzyska prawo do świadczenia chorobowego.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w zakresie wynikającym z treści przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy nie dopatrzył się naruszeń prawa materialnego, czy też procesowego, skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności przedmiotowego rozstrzygnięcia, wobec czego skarga strony nie została uwzględniona.

Wskazać należy, że przedmiot kontroli w niniejszej sprawie stanowi decyzja Wojewody K. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji, którą Starosta A. orzekł o utracie przez E. L. prawa do stypendium z dniem [...].

Biorąc pod uwagę przedmiot zaskarżenia wyjaśnić należy, że materialnoprawną podstawę podjętych w sprawie rozstrzygnięć zawiera ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tj. Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 z późn. zm.), dalej powoływana też jako "ustawa"). Art. 53 ust.1 stanowi, że bezrobotnych, o których mowa w art. 49, starosta może skierować do odbycia stażu przez okres nieprzekraczający 6 miesięcy. Dalej przepisy przewidują, że staż i przygotowanie zawodowe w miejscu pracy odbywają się na podstawie umowy zawartej przez starostę z pracodawcą, według programu określonego w umowie. Przy ustalaniu programu powinny być uwzględnione predyspozycje psychofizyczne i zdrowotne, poziom wykształcenia oraz dotychczasowe kwalifikacje zawodowe bezrobotnego, oraz że nadzór nad odbywaniem stażu lub przygotowania zawodowego w miejscu pracy przez bezrobotnego sprawuje starosta.

Zgodnie z art. 53 ust. 6 ustawy, bezrobotnemu w okresie odbywania stażu przysługuje stypendium w wysokości określonej w tym przepisie, które wypłacane jest przez starostę oraz do którego odpowiednie zastosowanie mają przepisy art. 41 ust. 6 oraz 80 tej ustawy. Z przepisu tego wynika, że stypendium przysługuje bezrobotnemu "w okresie odbywania stażu". A contrario, osobie, która nie odbywa stażu stypendium nie przysługuje. Stypendium to wiąże się bowiem z wykonywaniem określonej pracy w ramach stażu, która ma prowadzić do aktywizacji zawodowej bezrobotnego, a nie z samym faktem posiadania statusu osoby bezrobotnej. Jednocześnie stypendium nie jest wynagrodzeniem z tytułu zatrudnienia, lecz kwotą wypłacaną za aktywność bezrobotnego. Celem stażu jest zdobycie przez bezrobotnego umiejętności praktycznych do wykonywania pracy.

Ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, jak i przepisy wykonawcze wydane na podstawie jej art. 53 ust. 9, regulujące odbycie stażu, tj. rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 20 sierpnia 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków odbywania stażu przez bezrobotnych (Dz. U. Nr 142 poz.1160) określa w § 9 ust. 1 i 2, iż starosta na wniosek organizatora stażu (pracodawcy), jak i osoby bezrobotnej może rozwiązać umowę o odbycie stażu lub pozbawić bezrobotnego możliwości kontynuowania stażu, po wysłuchaniu każdego z nich. Oznacza to, że decyzja organu w zakresie pozbawienia bezrobotnego możliwości kontynuowania stażu w wyżej wymienionych przypadkach (§ 9 ust. 2 pkt 1-3 rozporządzenia) podejmowana jest w ramach tzw. uznania administracyjnego. Stwierdzenie, iż pozbawienia bezrobotnego możliwości kontynuowania stażu zależy od uznania administracyjnego nie oznacza dowolności. Organ musi wskazać kryteria, którymi kierował się korzystając ze swego prawa do uznania.

Jednym z takich kryteriów może być usprawiedliwiona nieobecność uniemożliwiająca zrealizowanie programu stażu Właściwy organ jest zatem zobowiązany do rozważenia celowości kontynuowania stażu w przypadku absencji chorobowej stażysty. Co do zasady bowiem organ orzekające w sprawach stypendium winny czuwać nad tym, aby umowa zawarta pomiędzy starostą a pracodawcą realizowała cel stażu, jakim jest nabycie przez bezrobotnego doświadczenia zawodowego oraz umiejętności, które mają poprawić jego sytuację jako podmiotu poszukującego zatrudnienia na rynku pracy. Stosowanie tej formy pomocy bezrobotnym, musi zatem uwzględniać cele określone przez jej ratio legis.

W niniejszej sprawie organy administracyjne zgodnie wskazały, że skarżąca z powodu choroby nie odbywa stażu.

Jeżeli organ oceniając zaistniały stan faktyczny z jednej strony, a z drugiej biorąc pod uwagę wyżej wskazany cel odbywania stażu uznał, że z uwagi na usprawiedliwioną nieobecność skarżącej w pracy nie jest możliwe zrealizowanie programu stażu, to decyzji tej nie można zarzucić dowolności. Rozstrzygające w sprawie organy pomocy społecznej uzasadniły decyzję należycie, zgodnie z wymogami art. 107§3 kpa, przytaczając zarówno przepisy znajdujące zastosowanie w sprawie, jak i okoliczności faktyczne istotne z punktu widzenia zastosowania tych przepisów.

O trafności zaskarżonego rozstrzygnięcia świadczy dodatkowo fakt, że w dniu wniesienia skargi t.j.[..] skarżąca nadal przebywała na zwolnieniu lekarskim i –jak sama stwierdziła w skardze- byla osobą niezdolną do świadczenia pracy z uwagi na zły stan zdrowia.

Reasumując należy stwierdzić, że utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji przez Wojewodę K. było zgodne z prawem. Organ ten dokonał prawidłowej oceny postępowania organu I instancji oraz wydanego rozstrzygnięcia, dając temu wyraz w uzasadnieniu decyzji. Zasadne jest zatem uznanie, że w toku postępowania administracyjnego nie doszło do naruszenia zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a., a zaskarżona decyzja wydana została z uwzględnieniem całego materiału dowodowego, który został oceniony wnikliwie z zachowaniem zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego.

Ustosunkowując się do zarzutów skargi, a w szczególności do negatywnej oceny pracy urzędników należy dodatkowo wyjaśnić, że o utracie prawa do przedmiotowego świadczenia decydują kryteria obiektywne, a nie charakter działania Powiatowego Urzędu Pracy.

Dlatego też Sąd nie stwierdziwszy innych naruszeń prawa, która mogłaby mieć wpływ na prawidłowość zaskarżonej decyzji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j.Dz. U. z 2012r. poz. 270) orzekł jak w sentencji.