Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 989/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-08-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 189 ust. 3;
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA - Joanna Zabłocka, Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska (spr.), Protokolant spec. - Mariusz Dzierzęcki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi S. P. S. K. Nr [...] w L. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty odsetek przypadającej do zwrotu w związku z nieterminowym rozliczeniem zaliczek; oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu (...) marca 2010 r. Centrum Systemów Informacyjnych Ochrony Zdrowia (dalej: CSIOZ, organ I instancji) zawarł z Samodzielnym Publicznym Szpitalem Klinicznym nr [...] w L. (dalej: strona, skarżąca, SPSK) umowę nr [...] (dalej: Umowa) o dofinansowanie projektu pn. "Modernizacja Kliniki Pneumonologii, Onkologii i Alergologii w SPSK celem zwiększenia skuteczności wczesnej diagnostyki raka płuca" (dalej: projekt) w ramach działania 12.2 Inwestycja w infrastrukturę ochrony zdrowia o znaczeniu ponadregionalnym priorytetu XII Bezpieczeństwo zdrowotne i poprawa efektywności systemu ochrony zdrowia Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko 2007-2013. Umowa o dofinansowanie została zmieniona aneksami z dnia 2 lutego 2011 r. (nr (..)), 30 listopada 2011 r. (nr (...)), 20 września 2012 r. (nr (...)), 5 marca 2013 r. (nr (...)) oraz 11 października 2013 r. (nr (...)).

W wyniku analizy wniosków o płatność oraz rozliczeń transz zaliczkowych przekazanych w związku z realizacja projektu organ I instancji ustalił, że SPSK nie rozliczył całej płatności zaliczkowej w wymaganym terminie. W związku z tym stronę wezwano do zwrotu kwot stanowiących odsetki od zaliczek rozliczonych w terminie naruszającym postanowienia § 8 ust. 3a Umowy następującymi pismami:

1. Wezwaniem do zwrotu środków z dnia 15 maja 2014 r. (sygn.(...)) nierozliczonych w wymaganym terminie w kwocie 22 320,00 PLN naliczonych od kwoty 184 299,91 PLN oraz w kwocie 2 879,00 PLN naliczonych od kwoty 18 366,10 PLN;

2. Wezwaniem do zwrotu środków z dnia 14 maja 2014 r. (sygn. (...)) nierozliczonych w wymaganym terminie w kwocie 6 180,00 PLN naliczonych od kwoty 68 682,49 PLN;

3. Wezwaniem do zwrotu środków z dnia 15 maja 2014 r. (sygn. (...)) nierozliczonych w wymaganym terminie w kwocie 150 900,00 PLN naliczonych od kwoty 1 919 795,37 PLN.

Wobec niezwrócenia przez stronę ww. kwot, pismem z dnia 9 czerwca 2014 r. zostało wysłane przez organ I instancji do strony zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o zwrocie środków w związku z nierozliczeniem udzielonego dofinansowania w formie zaliczek w terminie przewidzianym zapisami § 8 pkt 3a Umowy.

W dniu (...) lipca 2014 r. Centrum Systemów Informacyjnych Ochrony Zdrowia wydało, na podstawie art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267; dalej: k.p.a.) oraz art. 189 ust. 3, art. 60 pkt 6, art. 61 ust. 1 pkt 1, art. 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tj. Dz. U. z 2013 r. poz. 885; dalej: u.f.p.), a także art. 21 § 1 i 3 oraz art. 47 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r, poz. 749, dalej: o.p.), decyzję nr (...)P, w której określił kwotę przypadającą do zwrotu w wysokości 177.553,00 zł (słownie: sto siedemdziesiąt siedem tysięcy pięćset pięćdziesiąt trzy złote 00/100) stanowiącą odsetki liczone jak dla zaległości podatkowych nierozliczonych w terminie środków przekazanych w ramach zaliczek, naliczonych od dnia przekazania środków zaliczki do dnia jej rozliczenia.

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał na § 8 ust. 3a Umowy, zgodnie z którym strona ma obowiązek rozliczenia, tj. złożenia wniosku o płatność z zadeklarowaniem wydatków kwalifikowalnych, udzielonego mu dofinansowania w formie zaliczki w terminie 6 miesięcy od dnia jej otrzymania. W przypadku braku rozliczenia w terminie, strona ma obowiązek zapłaty odsetek na zasadach określonych w art. 189 ust. 3 u.f.p.

Od ww. decyzji Strona wniosła do Ministra Infrastruktury i Rozwoju odwołanie, w którym zarzuciła organowi I instancji:

– naruszenie prawa materialnego poprzez błędną interpretację § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 18 grudnia 2009 r. w sprawie warunków i trybu udzielania i rozliczania zaliczek oraz zakresu i terminów składania wniosków o płatność w ramach programów finansowanych z udziałem środków europejskich (Dz. U. z 2009 r. Nr 223, poz. 1786; dalej: Rozporządzenie) oraz w konsekwencji powyższego wadliwą interpretację § 8 ust. 3a i 11 Umowy;

– naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez wadliwe zastosowanie art. 107 § 1 i 3 k.p.a., tj. brak wskazania przez organ I instancji w uzasadnieniu decyzji faktów, które uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także brak wskazania odpowiedniego uzasadnienia prawnego dla wydanej w niniejszej sprawie decyzji administracyjnej.

Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej Decyzji w całości i umorzenie postępowania. Uzasadniając swoje stanowisko, strona wskazała, że zrealizowano projekt w całości, co udokumentowano kolejno składanymi wnioskami o płatność, dokonano też pełnego rozliczenia finansowego. Strona wskazała, że prawidłowo wydała środki objęte zaliczkami oraz każdy wydatek odpowiednio udokumentowała zgodnie z warunkami określonymi w umowie o dofinansowanie oraz wytycznymi regulującymi Program Operacyjny Infrastruktura i Środowisko.

Podniesiono także, że treść § 8 Umowy zinterpretowano w taki sposób, iż środki z otrzymanych zaliczek należy wydatkować w terminie w nim wskazanym, natomiast wnioski o płatność należy składać tak, jak to stanowią wytyczne w zakresie sprawozdawczości, czyli za pełny okres sprawozdawczy (miesiąc), przy czym nie rzadziej niż raz na 3 miesiące. W tym zakresie powołano się na rozmowy z M.G., opiekunem projektu. Dodatkowo Strona wskazała, że informacja w zakresie interpretacji § 5 ust. 1 Rozporządzenia dotarła do Beneficjenta dopiero 14 marca 2014 r., czyli po zakończeniu projektu i Strona nie mogła zastosować się do przedstawionych wytycznych z uwagi na wcześniejsze złożenie wniosków o płatność.

Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 189 ust. 3 w zw. z 3b oraz 3e oraz art. 67 u.f.p., a także art. 56 § 3 oraz art. 63 § 1 o.p. w zw. z art. 67 u.f.p. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję CSIOZ w całości.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, Minister wskazał, że z treści art. 189 ust. 3 u.f.p. wynika, że w przypadku niezłożenia przez Beneficjenta wniosku o płatność na kwotę lub w terminie, od środków pozostałych do rozliczenia, przekazanych w ramach zaliczki, nalicza się odsetki jak dla zaległości podatkowych, liczone od dnia przekazania środków do dnia złożenia wniosku o płatność. Zgodnie zaś z § 5 ust.1 Rozporządzenia rozliczenie zaliczki polega na wykazaniu przez beneficjenta wydatków kwalifikowalnych we wnioskach o płatność złożonych do właściwej instytucji, w terminach i na warunkach określonych w umowie o dofinansowanie oraz zgodnie z systemem realizacji danego programu operacyjnego, lub na zwrocie zaliczki.

Przepis ten zatem odsyła do umowy, jaką zawarły strony. Zgodnie z brzmieniem § 8 ust. 3a Umowy, która jest przedmiotem niniejszego postępowania, strona miała obowiązek rozliczenia udzielonego jej dofinansowania w formie zaliczki w terminie sześciu miesięcy od dnia jej otrzymania, natomiast w przypadku braku rozliczenia w terminie realizowany jest obowiązek wynikający z art. 189 ust. 3 ustawy u.f.p.

W stanie faktycznym ustalonym w niniejszej sprawie rozliczenia projektu dokonano w następujący sposób:

1. I transza zaliczki, przekazana (...) listopada 2010 r., wnioskami o płatność nr (i) (...) z dnia 17 stycznia 2011 r" (ii) (...) z dnia 11 kwietnia 2011 r., (iii) (...) z dnia 8 lipca 2011 r. oraz częściowo poprzez zwrot otrzymanych środków w dniu 10 stycznia 2011 r.;

2. II transza zaliczki, przekazana (...) stycznia 2011 r., wnioskiem o płatność nr (...) z dnia 19 stycznia 2011 r.;

3. III transza zaliczki, przekazana (...) lutego 2011 r., wnioskami o płatność nr (i) (...) z dnia 8 lipca 2011 r., (ii) (...) z dnia 3 sierpnia 2011 r., (iii) (...) z dnia 27 października 2011 r., (iv) (...)z dnia 2 stycznia 2012 r. oraz (v) (...) z dnia 4 kwietnia 2012 r.;

4. IV transza zaliczki, przekazana (...) października 2011 r., wnioskiem o płatność nr (...) z dnia 4 kwietnia 2012 r. oraz częściowo poprzez zwrot otrzymanych środków w dniu 13 stycznia 2012 r. oraz 17 kwietnia 2012 r.;

5. V transza zaliczki, przekazana (...) lutego 2012 r., została w całości zwrócona przez Beneficjenta w dniu 17 kwietnia 2012 r.;

6. VI transza zaliczki, przekazana (...) maja 2012 r., wnioskiem o płatność nr (i) (...) z dnia 4 kwietnia 2012 r" (ii) (...) z dnia 8 października 2012 r., (iii) (...) z dnia 10 stycznia 2013 r. oraz częściowo poprzez zwrot otrzymanych środków w dniach 21 listopada 2012 r. oraz 22 listopada 2012 r.;

7. VII transza zaliczki, przekazana (...) lutego 2013 r., wnioskiem o płatność nr (i) (...) z dnia 10 stycznia 2013 r., (ii) (...) z dnia 10 kwietnia 2013 r" (iii) (...)z dnia 4 lipca 2013 r. oraz (iv)(...) z dnia 29 października 2013 r.

Zdaniem organu II instancji doszło do nieterminowego rozliczenia III, VI i VII transzy zaliczki.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ I instancji § 5 ust. 1 Rozporządzenia, organ wskazał, że zarzut ten wynika jedynie z niewłaściwej interpretacji tego przepisu przez stronę i jako taki nie jest zasadny. Z treści ww. przepisu wynika, iż decydująca w materii rozliczenia zaliczek jest Umowa, a z treści § 8 ust. 3a tejże wynikał termin 6 miesięcy. Dodatkowo w ramach rozliczenia zaliczki należało nie tylko ją wydać, ale również terminowo złożyć wniosek o płatność i zwrócić ewentualną niewykorzystaną część zaliczki. Błędne zinterpretowanie przez SKSP przepisów Rozporządzenia, jak również treści zawartej Umowy, nie mogły zdaniem organu II instancji stanowić podstawy do uchylenia decyzji CSIOZ.

Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia art. art. 107 § 1 i 3 k.p.a., Minister uznał, że brak ten nie stanowi podstawy do uchylenia decyzji, albowiem w toku postępowania organ I instancji w szeregu korespondencji kierowanej do strony przedstawił swoją ocenę stanu faktycznego oraz prawnego. Stąd motywy rozstrzygnięcia były znane stronie, a zatem brak szczegółowego powtórzenia ich w treści decyzji nie miał wpływu na wynik postępowania.

Decyzja Ministra Infrastruktury i Rozwoju stała się przedmiotem skargi Samodzielnego Publicznego Szpitala Klinicznego nr [...] w L. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze wniesiono o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz umorzenie postępowania. Skarżąca ponownie wskazała na naruszenie:

– § 5 ust. 1 Rozporządzenia poprzez jego błędną interpretację prowadzącą do wadliwej interpretacji § 8 ust. 3a i 11 Umowy co doprowadziło do niewłaściwego zastosowania art. 189 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tekst jednolity - Dz. U. z 2013 r., poz. 885),

– art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez jego wadliwe zastosowanie tj. brak wskazania przez organ I instancji w uzasadnieniu decyzji faktów, które uznał on za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także brak wskazania odpowiedniego uzasadnienia prawnego dla wydanej w niniejszej sprawie decyzji administracyjnej.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że projekt został zrealizowany w całości, wydatki zostały udokumentowane i zgodnie z Umową oraz wytycznymi dotyczącymi realizacji Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko.

Jednocześnie podkreślono, że w trakcie realizacji projektu wystąpiły wątpliwości co do interpretacji zapisów dotyczących terminowości rozliczania. Z tego powodu skarżąca zwracała się do opiekuna projektu z ramienia CSIOZ, jak również innych pracowników instytucji i nie otrzymywała sygnałów o popełnianiu błędów w zakresie terminowości rozliczania, wobec treści § 8 ust 3a oraz § 9 ust. 2 Umowy. Dopiero na etapie końcowego rozliczania projektu, już po jego realizacji, skarżąca został poinformowana o nieprawidłowościach w tym zakresie, których nie mogła już naprawić. Skarżąca podkreśla [przy tym, że w jej ocenie jest to przerzucanie na nią konsekwencji błędnego działania pracowników organu, którzy utwierdzali SPSK w przekonaniu, że przyjęta praktyka rozliczania jest prawidłowa. Stąd pojawił się zarzut działania wbrew zasadzie pogłębiania zaufania obywatela do organów oraz ich kultury prawnej.

W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Odnosząc się do stanowiska skarżącej, zgodnie z którym otrzymała ona informację, że przez rozliczenie zaliczki w terminie określonym w § 8 Umowy należy rozumieć fakt wydatkowania środków z zaliczki, natomiast wnioski o płatność należy składać za pełny okres sprawozdawczy (miesiąc), nie rzadziej niż raz na 3 miesiące, Organ wskazał, że interpretacja taka nie wynika ani z Umowy, ani z innych dokumentów. Umowę w tym zakresie należało interpretować literalnie, a z treści § 8 ust. 3a wynikał obowiązek rozliczenia udzielonego mu dofinansowania w formie zaliczki w terminie 6 miesięcy od dnia jej otrzymania. Zdaniem organu, nie istniała potrzeba wyjaśniania treści tego zapisu umowy, albowiem jest on jasny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej: p.p.s.a.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Jednocześnie, zgodnie z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonego postanowienia ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu (patrz: T. Woś - Postępowanie sądowo-administracyjne, Warszawa 1996 r., str. 224). W tym celu Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Biorąc pod uwagę przytoczone podstawowe zasady oceny dokonywanej przez sądy administracyjne, należy stwierdzić, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja określająca przypadającą do zwrotu kwotę stanowiącą odsetki od nierozliczonych w terminie środków przekazanych w ramach zaliczki.

W sprawie ustalony został niekwestionowany przez żadną ze stron stan faktyczny, zgodnie z którym zawarta została umowa o dofinansowanie projektu pn. "Modernizacja Kliniki Pneumonologii, Onkologii i Alergologii w SPSK nr [...] w L. celem zwiększenia skuteczności wczesnej diagnostyki raka płuca". Projekt został zrealizowany w okresie od 31 marca 2010 r. do 30 września 2013 r.

Następnie w wyniku przeprowadzonej analizy rozliczenia zaliczek przekazanych w ramach realizacji projektu CSIOZ stwierdził, że nieterminowo zostały rozliczone zaliczki w ramach I, III, VI i VII transzy. Do strony zostały skierowane wezwania dotyczące zwrotu odsetek od nierozliczonych transz zaliczek.

Spór w sprawie dotyczy interpretacji przepisów Rozporządzenia, jak również zawartej Umowy, dotyczących terminu, w jakim powinno nastąpić rozliczenie zaliczek. Skarżąca prezentuje stanowisko, wedle którego najistotniejszym elementem rozliczenia było wydatkowanie środków w terminie 6 miesięcy od ich przekazania przez CSIOZ, lub ich zwrot w przypadku niewykorzystania. Takie stanowisko skarżąca uzyskała bowiem, jak twierdzi, od opiekuna projektu, tak również interpretuje § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 18 grudnia 2009 r. w sprawie warunków i trybu udzielania i rozliczania zaliczek oraz zakresu i terminów składania wniosków o płatność w ramach programów finansowanych z udziałem środków europejskich.

Zgodnie z przywołanym powyżej przepisem, rozliczenie zaliczki polega na wykazaniu przez beneficjenta wydatków kwalifikowalnych we wnioskach o płatność złożonych do właściwej instytucji, w terminach i na warunkach określonych w umowie o dofinansowanie oraz zgodnie z systemem realizacji danego programu operacyjnego, lub na zwrocie zaliczki. Zauważyć należy, że zgodnie z ww. przepisem, na rozliczenie zaliczki składają 2 elementy: wydatkowanie środków lub zwrot środków niewykorzystanych, jak również wykazanie tych wydatków poprzez złożenie stosownego wniosku o płatność, w określonych umową terminach.

Słuszne jest stanowisko prezentowane przez organy, że powyższy przepis odsyła do umowy zawartej pomiędzy stronami i to w tej umowie należy szukać terminów oraz warunków, na jakich w istocie ma się odbywać rozliczenie przekazywanych środków.

W paragrafie 8 ust. 3a Umowy wskazano, że Beneficjent ma obowiązek rozliczenia udzielonego mu dofinansowania w formie zaliczki w terminie 6 miesięcy od dnia jej otrzymania. W przeciwnym razie będzie on zobowiązany do zapłaty odsetek na zasadach określonych w art. 189 ust. 3 u.f.p.

Zestawiając powyższą treść z uregulowaniem przepisu § 5 ust. 1 Rozporządzenia wynika, że strona była zobowiązana – w terminie 6 miesięcy – nie tylko wydać przekazane środki lub dokonać ich zwrotu w przypadku niewykorzystania, ale także wykazać powyższe poprzez złożenie wniosku o płatność. Jeśliby tego nie dokonała, realizowałby się obowiązek zapłaty odsetek.

Zgodnie z ustaleniami poczynionymi przez organ, niekwestionowanymi przez skarżącą, do opóźnienia w złożeniu wniosków dotyczących rozliczenia zaliczek doszło w przypadku 4 wniosków:

– III transzy zaliczki, przekazana (...) lutego 2011 r., kwota 184299,91 zł. rozliczona wnioskiem nr (...) z dnia 27 października 2011 r. oraz kwota 18366,10 zł. rozliczona wnioskiem nr (...)z dnia 2 stycznia 2012 r. oraz (...) z dnia 4 kwietnia 2012 r.;

– VI transza zaliczki, przekazana (...) maja 2012 r., kwota 78859,15 zł. rozliczona m. in. wnioskiem nr (...) z dnia 10 stycznia 2013 r.

– VII transza zaliczki, przekazana (...) lutego 2013 r., kwota 1899889,05 zł. rozliczona m. in. wnioskiem nr (...) z dnia 29 października 2013 r.

Dla tych kwot, zgodnie z treścią art. 189 ust. 3 u.f.p., zostały naliczone odsetki od dnia przekazania do dnia rozliczenia.

Podkreślić należy, że powyższe uregulowania, jak również konsekwencje w nich wskazane, znane były stronom podpisującym umowę. Odsetki powstają jako wynik niedopełnienia przez stronę umowy jakiejś powinności i powstają one z mocy prawa. Powołany wyżej przepis ustawy o finansach publicznych nie pozostawia pola do uznania administracyjnego, albowiem wprost jest w nim wskazane, że w przypadku niezłożenia wniosku o płatność na kwotę lub w terminie, [...], od środków pozostałych do rozliczenia, przekazanych w ramach zaliczki, nalicza się odsetki jak dla zaległości podatkowych, liczone od dnia przekazania środków do dnia złożenia wniosku o płatność.

Odnosząc się do argumentu dotyczącego otrzymania błędnych wyjaśnień pochodzących od opiekuna projektu, wskazać należy, że ta okoliczność – niepotwierdzona w toku postępowania – nie może stanowić o wydaniu decyzji dotyczącej zobowiązania do zwrotu odsetek za wydaną niezgodnie z prawem. Z sytuacją naruszenia zasady budowania zaufania do organów, na którą wskazuje skarżąca, mielibyśmy do czynienia w sytuacji, gdyby przywoływana interpretacja została jawnie i wprost wskazana stronie np. w drodze pisemnej interpretacji, a następnie została wydana decyzja stojąca w sprzeczności z tak określonym stanowiskiem. Taka sytuacja nie miała w sprawie miejsca. Okoliczność wprowadzenia w błąd skarżącej przez pracowników instytucji wdrażającej – o ile zostanie wykazane jej faktyczne zaistnienie – może mieć znaczenie w ewentualnym postępowaniu dotyczącym udzielenia ulgi w spłacie zobowiązania powstałego na mocy decyzji będącej przedmiotem niniejszej sprawy. Jednakże Sąd podkreśla, że nawet jeśli w istocie miało miejsce błędne pouczenie skarżącej, nie stanowi ono o niezgodności przedmiotowego rozstrzygnięcia z prawem.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., Sąd uznał go za nieuzasadniony. Zaskarżona decyzja w sposób wyczerpujący przedstawiła stan faktyczny sprawy, tok rozumowania organu, jak również wskazane zostały przepisy, będące jej podstawą. Ustalenia organu dotyczące stanu faktycznego zostały oparte o wymienione w uzasadnieniu dokumenty oraz okoliczności. W obliczu faktu, iż spór w sprawie sprowadzał się w istocie do odmiennej interpretacji przepisów, trudno mówić o przyczynach odmowy wiarygodności dowodom, które zresztą nie były kwestionowane przez skarżącą.

Z tych względów, w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę.