Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 238/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2010-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6309 Inne o symbolu podstawowym 630
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 53 par. 1, art. 54 par. 1, art. 58 par. 1 pkt 2 i par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zofia Skrzynecka po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.P. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]", Nr "[...]", w przedmiocie opłaty za przechowywanie towaru postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia "[...]" Dyrektor Izby Celnej stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego z dnia "[...]" w przedmiocie opłaty za przechowywanie towaru.

Ze znajdującego się w aktach postępowania administracyjnego zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że powyższe postanowienie, zawierające prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, zostało doręczone skarżącej A.P. w trybie art. 150 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) z upływem 14 dni od dnia od daty pierwszego zawiadomienia o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej, tj. z dniem 31 grudnia 2009 r.

Na powyższe postanowienie strona złożyła skargę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie w dniu 23 lutego 2010 r. (data nadania w urzędzie pocztowym). W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I skarga została przekazana w dniu 26 lutego 2010 r. Dyrektorowi Izby Celnej, celem nadania jej prawidłowego biegu. Skarga ta wpłynęła do siedziby organu odwoławczego w dniu 1 marca 2010 r., po czym przekazana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie w dniu 26 marca 2010 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Tryb i termin do wniesienia skargi regulują przepisy art. 54 § 1 i art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej jako p.p.s.a. Stosownie do powołanej regulacji skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Datą wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego jest zatem dzień doręczenia skargi organowi, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy.

Wobec tego, że zaskarżone postanowienie zostało doręczone w trybie art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej w dniu 31 grudnia 2009 r., należało stwierdzić, że termin do złożenia skargi upływał z dniem 1 lutego 2010 r. Skarżąca wniosła skargę w dniu 23 lutego 2010 r. bezpośrednio do Sądu, z pominięciem przewidzianego przez ustawę pośrednictwa organu, którego akt jest przedmiotem skargi. W takim przypadku należało ocenić terminowość złożenia skargi według daty jej wpływu do organu. Skarga została nadana do Dyrektora Izby Celnej w dniu 26 lutego 2010 r. Data ta stanowiła datę wniesienia skargi na postanowienie, ponieważ właśnie w tej dacie skarga została skierowana do właściwego podmiotu.

Zgodnie z 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Stosownie zaś do art. 58 § 3 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.

Jak już wyżej wskazano, wpływ skargi do organu odwoławczego nastąpił po upływie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu zaskarżonego postanowienia. W tej sytuacji należało stwierdzić, że nie został zachowany przez stronę skarżącą termin do wniesienia skargi, co skutkowało odrzuceniem skargi.

Mając powyższe na uwadze, Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.