Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 315/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2008-10-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
6411 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące gminy; skargi organów gminy na czynności nadzorcze
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony akt
Powołane przepisy: article: art. 2 ust.1, art. 4 ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 68 poz 449
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych - tekst jedn.
article: art. 42, art. 91 ust. 1 i 4,
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.
article: art. 61 par. 1 i 4
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: par. 45, par. 137, par. 143
journal: Dz.U. 2002 nr 100 poz 908
law: Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie Zasad techniki prawodawczej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędziowie NSA Ewa Makosz Frymus NSA Grażyna Radzicka Protokolant sekr. sąd. Agata Tyll-Szeligowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 1 października 2008 r. sprawy ze skargi Rady Miejskiej na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie regulaminów targowisk 1. uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze 2. zasądza od Wojewody na rzecz Gminy kwotę 540 zł (pięćset czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania, w tym 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego /-/ G. Radzicka /-/ P. Miładowski /-/ E. Makosz-Frymus


UZASADNIENIE

Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda W., na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. z 2001 r. , Nr 142, poz. 1591 ze zm.) stwierdził ze względu na istotne naruszenie prawa nieważność uchwały nr [...] Rady Miejskiej we W. z dnia [...] r. w sprawie zmiany uchwały nr [...] Rady Miejskiej we W. z dnia [...] r. w sprawie regulaminu targowisk.

W uzasadnieniu organ nadzorczy podniósł, iż jego zdaniem uchwała nr [...] jest aktem prawa miejscowego, ponieważ dotyczy zasad i trybu korzystania z gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej, a zatem stanowi źródło powszechnie obowiązującego prawa na obszarze działania organu, który ją ustanowił.

Organ ponadto wskazał, iż treść art. 42 ustawy o samorządzie gminnym stanowi, że zasady i tryb ogłaszania aktów prawa miejscowego określa ustawa z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r., Nr 68, poz. 449 – dalej ustawa o ogłaszaniu aktów normatywnych). Warunkiem wejścia w życie aktów prawa miejscowego jest ich publikacja w sposób określony w art. 4 ust. 1 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych zgodnie z którym akty normatywne zawierające przepisy powszechnie obowiązujące, ogłaszane są w wojewódzkich dziennikach urzędowych i wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ich ogłoszenia, chyba, że dany akt określi termin dłuższy. Organ wyjaśnił również, iż myśl art. 2 ust. 1 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych, ogłaszanie aktów normatywnych w dzienniku urzędowym jest obowiązkowe.

Zdaniem organu nadzoru brak uwzględnienia w treści uchwały obowiązku jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Województwa W. stanowi niedopuszczalne uchybienie.

Na powyższe rozstrzygnięcie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła Rada Miejska we W. zarzucając mu:

- naruszenie prawa materialnego - art. 2 i 4 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych przez błędną ich wykładnię poprzez przyjęcie, że nakładają one obowiązek uwzględnienia w treści uchwały obowiązku jej publikacji.

- naruszenie przepisów proceduralnych - art. 91 ust. 5, art. 91 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym w zw. z art. 9,10 kpa poprzez pozbawienie gminy prawa czynnego udziału w postępowaniu nadzorczym oraz niewystarczające uzasadnienie rozstrzygnięcia.

Zdaniem skarżącej obowiązek ogłaszania wynika wprost z ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i nie ma prawnej konieczności " potwierdzania" w akcie tegoż obowiązku poprzez odpowiednie zapisy. Organ wydający akt musi natomiast dopełnić obowiązku wynikającego z w/w art. 15 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych - czyli przesłać wniosek o ogłoszenie wraz z oryginałem aktu.

Ponadto skarżąca zwróciła uwagę, iż jeśli art. 2 i 4 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych miałyby stanowić podstawę obligatoryjnego umieszczania w treści aktu obowiązku jego publikacji, to i ustawy, i rozporządzenia -jako akty normatywnne musiałyby zawierać w swej treści takie zapisy, gdyż przepisy o ogłaszaniu aktów normatywnych dotyczą wszystkich aktów normatywnych zawierających przepisy powszechnie obowiązujące.

Organ nadzoru w uzasadnieniu rozstrzygnięcia przytoczył treść § 3 badanej uchwały Rady Miejskiej we W., który mówił o " podaniu uchwały do publicznej wiadomości poprzez wywieszenie na tablicy ogłoszeń (...). Według skarżącej organ nadzoru przyjął, że zapis ten oznacza tryb "ogłaszanie" uchwały. W przypadku aktów normatywnych zakresy pojęć: " ogłoszenia" zgodnie z ustawą o ogłaszaniu aktów normatywnych i "podanie do publicznej wiadomości" (zwyczajowo) są różne i nie powinny być utożsamiane. Zdaniem skarżącej skoro Rada złożyła wniosek o opublikowanie uchwały to brak było podstaw do przyjęcia, że § 3 uchwały stanowi o jej "ogłoszeniu".

Uzasadniając zarzut naruszenia przepisów postępowania skarżąca wyjaśniła, iż art. 91 ust. 5 ustawy o samorządzie gminnym nakazuje odpowiednie stosowanie przepisów kpa do postępowania nadzorczego zmierzającego do stwierdzenia nieważności badanej uchwały. Skarżąca wskazała, iż w orzecznictwie sądowym sformułowano pogląd, że odpowiednie stosowanie kpa powinno obejmować co najmniej art. 61 § 4 kpa. (zawiadomienie o wszczęciu) oraz stosowanie przepisów o postępowaniu wyjaśniającym gwarantującym gminie czynny udział w tym postępowaniu ( art.9 i 10 kpa). Pozbawienie gminy możliwości czynnego udziału w postępowaniu nadzorczym stanowi naruszenie prawa uzasadniające uchylenie rozstrzygnięcia nadzorczego (por. wyrok WSA w Warszawie z 10 czerwca 2005 r., I SA/ Wa 1707/04, wyrok NSA z 28 lutego 2000 r. II SA/Ka 1013/98).

W niniejszej sprawie organ nadzoru zawiadomił gminę o wszczęciu postępowania nadzorczego (pismo z dnia [...] r.), a następnie wydał zaskarżone rozstrzygnięcie - datowane [...] r., a oba pisma doręczono tego samego dnia – [...] r., zatem nie było żadnych możliwości zajęcia stanowiska.

Ponadto zdaniem skarżącej w podstawie prawnej rozstrzygnięcia obok powołanego art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym winny być uwzględnione również przepisy prawa materialnego, które naruszyła badana uchwała, a zatem wskazane w uzasadnieniu art. 2 i 4 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych (por. wyrok z 20.04.2007 r. NSA I OSK 191/07).

W odpowiedzi na skargę Wojewoda W. wniósł o jej oddalenie podnosząc, iż nieuzasadniony jest zarzut naruszenia przez organ nadzoru przepisu art. 2 i 4 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych poprzez jego błędną interpretację. W trakcie postępowania nadzorczego wykazano, że badana uchwała jest bezsprzecznie aktem prawa miejscowego, zgodnie z art. 40 ust. 2 pkt 4 ustawy o samorządzie gminnym. Warunkiem wejścia w życie aktów prawa miejscowego jest ich publikacja w sposób określony w art. 4 ust. 1 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych. Przepis ten stanowi, ze akty normatywne zawierające przepisy powszechnie obowiązujące, ogłaszane są w wojewódzkich dziennikach urzędowych i wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ich ogłoszenia, chyba, że dany akt określi termin dłuższy. W myśl art. 2 ust. 1 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych, ogłaszanie aktów normatywnych w dzienniku urzędowym jest obowiązkowe.

Organ nadzoru wskazał również, iż obowiązek publikacji ustaw i rozporządzeń we właściwym publikatorze wynika z mocy samego przepisu konstytucyjnego i decyduje o nim tytuł nadany określonemu aktowi prawnemu. Natomiast w przypadku aktu prawa miejscowego decydujące znaczenie ma charakter norm prawnych w nim zawartych. Można tylko dodać, że z dotychczasowej praktyki organu nadzoru wynika, że każda uchwała posiadająca walor aktu prawa miejscowego zawiera adnotację o publikacji w dzienniku urzędowym.

Zarzut naruszenia przepisu art. 91 ust. 5 o samorządzie gminnym w związku z art. 61 § 4 kpa zdaniem organu nadzorczego nie jest zasadny i nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem organ nadzoru w pełni zrealizował dyspozycję wynikającą z przepisu art. 61 § 4 kpa zawiadamiając skarżącą pismem z dnia [...] r. o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności uchwały Nr [...] Rady Miejskiej we W.. Tryb, przebieg, narzędzia oraz skutki takiego postępowania są znakomicie znane samorządom. Każda kontrola uchwały organu gminy rozpoczyna się za wiedzą gminy i ze świadomością jakimi uprawnieniami dysponuje organ nadzoru. Zaś zwrot "odpowiednie stosowanie" przepisów postępowania administracyjnego, o którym mowa w przepisie art. 91 ust. 5 ustawy o samorządzie gminnym, nie może oznaczać, iż całe postępowanie nadzorcze toczy się ściśle według reguł przewidzianych dla postępowania administracyjnego. Organ nadzorczy powołując się na uchwałę 7 sędziów NSA z dnia 21 października 2002 r., OSP 9/02, ONSA2003/2/43 wskazał, iż brak określenia minimalnego terminu, jaki musi upłynąć od zawiadomienia samorządu terytorialnego o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności uchwały, do wydania rozstrzygnięcia nadzorczego i łączenie z tym oceny uczestnictwa organu samorządu w postępowaniu nie może powodować wadliwości rozstrzygnięcia nadzorczego wyłącznie z tego powodu.

Zgodnie z przepisem art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym uchwała sprzeczna prawem jest nieważna. O nieważności uchwały w całości lub części orzeka organ nadzoru. Zatem jedyną i wyłączną przesłanką stwierdzenia nieważności uchwały organu gminy jest jej istotna sprzeczność z prawem. Zgodnie z utrwalonym w doktrynie poglądem, przepis art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym stanowi w pełni samodzielną podstawę prawną do wydania rozstrzygnięcia nadzorczego i nie zachodzi wobec tego potrzeba odwoływania się do innych podstaw stwierdzenia nieważności uchwały.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. nr 153 poz. 1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Przy tym kontrola o jakiej mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem ( § 2 tego artykułu ). Omawiając zakres kognicji sądu administracyjnego trzeba wskazać na przepis art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej ppsa) w myśl którego, sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W konsekwencji zatem bada prawidłowość zastosowanych przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest rozstrzygnięcie nadzorcze stwierdzające nieważność uchwały Rady Miejskiej we W. z dnia [...] r.

Przesłanki nieważności aktu organu gminy określa art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, według którego uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Zgodnie z art. 91 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym, w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, że uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa. Przepisy art. 91 ust. 1 oraz ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym wyróżniają zatem dwie kategorie naruszeń prawa przez uchwały lub zarządzenia organów gminy: istotne naruszenie prawa oraz nieistotne naruszenie prawa. Podstawą rozstrzygnięcia nadzorczego stwierdzającego nieważność uchwały lub zarządzenia organu gminy może być tylko istotne naruszenie prawa.

Zatem w niniejszej sprawie podstawową kwestią jest ustalenie czy nie zamieszczenie w treści uchwały zapisu, iż podlega publikacji w dzienniku urzędowym województwa jest naruszeniem prawa, a jeżeli tak to czy jest ono istotne czy nieistotne.

Z mocy art. 40 ust.1 ustawy o samorządzie gminnym na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy. W myśl art. 41 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym akty prawa miejscowego ustanawia rada gminy w formie uchwały.

Należy wskazać, iż każdy akt prawny zawierający normy o charakterze generalnym (czyli nie odnoszące się do indywidualnie oznaczonego podmiotu, lecz do pewnej kategorii potencjalnych adresatów) oraz abstrakcyjnym ( tj. mogące zostać wykorzystane w nieograniczonej liczbie przypadków w przyszłości ), wydany przez ustawowo upoważniony do tego organ administracji publicznej, w granicach tego upoważnienia, staje się aktem powszechnie obowiązującym - aktem prawa miejscowego.

Rację ma organ nadzoru, iż uchwała Rady Miejskiej we W. jest aktem prawa miejscowego. Uchwała ta bez wątpienia stanowi źródło powszechnie obowiązującego prawa, ponieważ dotyczy zasad i trybu korzystania z gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej jakim jest targowisko. Powyższe nie było kwestionowane przez Radę Miejską we W., która traktując podjętą uchwałę jako akt prawa miejscowego złożyła wniosek o jej publikację w dzienniku urzędowym województwa.

Zaliczenie zaskarżonej uchwały do kategorii aktów prawa miejscowego pociąga za sobą konieczność jej publikacji zgodnie z prawem. Obowiązek ogłoszenia aktów normatywnych został wyrażony wprost w art. 88 ust. 1 Konstytucji RP zgodnie z którym warunkiem wejścia w życie m.in. aktów prawa miejscowego jest ich ogłoszenie. W zakresie zasad i trybu ogłaszania aktów normatywnych ustawa o samorządzie gminnym w art. 42 odsyła do regulacji ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych, która w art. 2 ust. 1 wskazuje, iż ogłoszenie aktu normatywnego w dzienniku urzędowym jest obowiązkowe. Natomiast w art. 4 ust. 1 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych została ustanowiona generalna zasada, w myśl której akty normatywne, zawierające przepisy powszechnie obowiązujące, ogłaszane w dziennikach urzędowych wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ich ogłoszenia, chyba że dany akt normatywny określi termin dłuższy. Minimalnym okresem vacatio legis jest więc okres 14 dni od dnia ogłoszenia aktu.

Przy czym należy zauważyć, iż późniejsze wejście w życie aktu nie wyłącza obowiązku podania go do publicznej wiadomości poprzez ogłoszenie we właściwym urzędowym publikatorze, którym jest, w przypadku aktów prawa miejscowego stanowionych przez organ gminy, dziennik urzędowy województwa (art. 13 pkt 2 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych). Konsekwencją zaniechania ogłoszenia aktu prawa miejscowego w dzienniku urzędowym, jest brak nabycia przez niego mocy obowiązującej jako powszechnie obowiązującego aktu normatywnego na danym terenie. Niespełnienie w tym zakresie wymogów wynikających z art. 42 ustawy o samorządzie gminnym oraz z art. 4 ust. 1 oraz 13 pkt 2 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych jest istotnym naruszeniem prawa.

Nie ulega wątpliwości, iż przepisy ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych nakładają wyłącznie obowiązek ogłaszania aktów prawa miejscowego. Natomiast z wyżej wskazanych przepisów nie sposób wyprowadzić nakazu umieszczania w treści aktu prawa miejscowego zapisku o obowiązku jego publikacji w dzienniku urzędowym. Taki obowiązek wynika wprost z ustawy i nie musi być powtarzany w treści aktu prawnego.

W § 45 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" ( Dz.U 2002 nr 100, poz. 908 ) dopuszczono możliwość użycia w ustawie zarówno sformułowania "ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia" jak również "ustawa wchodzi w życie z dniem ...(dzień oznaczony kalendarzowo)". Powyższe regulacje znajdują również zastosowanie do aktów prawa miejscowego. Z § 143 ww. załącznika wynika wprost, że określone rozporządzeniem zasady legislacji stosuje się odpowiednio do aktów prawa miejscowego stanowionych przez radę gminy. Do stanowienia aktów prawa miejscowego stosuje się odpowiednio zasady wyrażone m.in. w dziale VI załącznika do rozporządzenia, a wśród nich § 137, w myśl którego w aktach tych nie powtarza się przepisów ustaw, ratyfikowanych umów międzynarodowych i rozporządzeń.

W orzecznictwie akcentuje się, że nie można uchwałą regulować jeszcze raz tego co jest już zawarte w obowiązującym prawie, w szczególności uchwała rady gminy nie może regulować materii unormowanej ustawą. Taka uchwała będzie zawsze, jako istotnie naruszająca prawo, nieważna. "Powielanie uchwałą materii ustawowej" niesie za sobą niebezpieczeństwo zmiany intencji prawodawcy. Trzeba się liczyć w takiej sytuacji z konsekwencją, że powtórzony przepis będzie interpretowany w kontekście uchwały, w której go powtórzono ( por. wyrok NSA z 16 czerwca 1992 r., II SA 99/92 opubl. ONSA 1993/2/44, wyrok NSA z 20 sierpnia 1996 r. sygn. SA/Wr 2761/95 niepubl., wyrok NSA z 14 października 1999 r. II SA/Wr 1179/98 wyżej cytowany i wyrok NSA z 28 lutego 2003 r. I SA/Lu 882/02 niepubl.).

Wobec powyższego nietrafny jest pogląd organu nadzoru, iż brak uwzględnienia w treści uchwały obowiązku jej publikacji w dzienniku urzędowym województwa stanowi niedupuszczalne uchybienie. Z akt sprawy wynika, iż organ podejmujący kwestionowaną uchwałę wystąpił z wnioskiem o jej opublikowanie w dzienniku urzędowym województwa. Powyższy wniosek został zgłoszony w dniu [...] r. (data nadania na poczcie), a więc niespełna 6 dni po podjęciu kwestionowanego aktu. Z powyższego wynika, iż organ podjął działania mające na celu wywiązanie się z ustawowego obowiązku publikacji aktu prawa miejscowego w dzienniku urzędowym województwa.

Wprawdzie wpisanie w akcie prawnym, iż podlega on publikacji w dzienniku urzędowym stanowiłoby powtórzenie zapisu ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych to jednak nie można uznać, że powtórzenie to byłoby naruszeniem prawa. Zamieszczenie w uchwale zapisku, iż podlega ona publikacji w dzienniku urzędowym województwa ułatwia organowi go wykonującemu podjęcie czynności mających na celu jego wykonanie.

Sam zapis w uchwale, iż podlega ona publikacji nie oznacza, iż organ wykonał nałożony przez ustawę obowiązek ogłaszania aktów prawnych powszechnie obowiązujących. Tylko faktyczna publikacja, a nie samo zamieszczenie w treści uchwały zapisu, iż podlega ona ogłoszeniu w dzienniku urzędowym województwa oznacza wykonanie nałożonego przez ustawę obowiązku. Tylko uchybienie obowiązkowi faktycznej publikacji uchwały we wskazanym publikatorze stanowi istotne naruszenie prawa i powinno skutkować stwierdzeniem jej nieważności.

Sąd pragnie również zauważyć, iż samo wskazanie w treści uchwały, iż podlega ona publikacji w dzienniku urzędowym województwa nie oznacza, iż akt w którym zamieszczono taki zapis staje się z tego tytułu aktem prawa miejscowego. Jak wskazano już wyżej o charakterze uchwały decyduje rodzaj norm w nim zawartych.

Wobec powyższego za całkowicie chybiony należy uznać pogląd wojewody wyrażony w odpowiedzi na skargę, iż to "wola rady gminy decyduje o uznaniu danej uchwały za akt prawa miejscowego". Jak wskazano już wyżej o tym czy dana uchwała jest aktem prawa miejscowego nie decyduje wola organu lecz charakter podjętej uchwały. Organ nadzoru jak wynika z treści odpowiedzi na skargę zarzuca uchwale niedostateczne określenie sposobu jej wejścia w życie.

Zdaniem Sądu Rada Miejska we W. określiła datę wejścia w życie kontrolowanej uchwały na tyle odległy, iż nie budzi wątpliwości, że 14-dniowy termin vacatio legis zostanie zachowany. Natomiast wskazanie dodatkowych miejsc publikacji uchwały w żaden sposób nie narusza prawa, a jedynie wskazuje na wolę organu uchwałodawczego aby treść podjętego aktu dodarła do jak największej liczby potencjalnych adresatów.

Ponadto podnieść należy na co słusznie zwrócił uwagę skarżący, iż do postępowania nadzorczego znajdują odpowiednie zastosowanie przepisy kpa. Na powyższe wskazuje wyraźnie art. 91 ust. 5 ustawy o samorządzie gminnym.

Zgodnie z art. 61 § 1 kpa postępowanie administracyjne może zostać wszczęte na wniosek lub z urzędu. Jeżeli postępowanie zostanie wszczęte z urzędu, to strona winna być o tym zawiadomiona, a obowiązkiem organu jest umożliwić jej czynny udział w każdym stadium postępowania i przed wydaniem decyzji umożliwić wypowiedzenie się co do zebranych dowodów (art. 61 § 4 kpa i art. 10 § 1 kpa). Przepisy te analogicznie mają zastosowanie do rozstrzygnięć wydanych w trybie nadzorczym. Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 czerwca 2007 r., II OSK 466/07, Lex nr 341371 zgodnie z którym zawiadamianie organów jednostek samorządu terytorialnego o wszczęciu postępowania nadzorczego i ich udział w tym postępowaniu, poprzez odpowiednie stosowanie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, nie może być uznane za pozbawione znaczenia prawnego. Celem zawiadomienia o wszczęciu postępowania nadzorczego jest przede wszystkim danie organowi jednostki samorządu terytorialnego możliwości udziału w tym postępowaniu poprzez umożliwienie złożenia dodatkowych informacji i wyjaśnień. Oczywistym jest, iż nie każde naruszenie powyższych obowiązków będzie skutkowało uchyleniem rozstrzygnięcia nadzorczego. Naruszenie powyższych przepisów musi mieć wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu przytoczonej przez organ nadzoru w odpowiedzi na skargę uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 2002 r. OPS 9/02 ONSA 2003/2/43 Sąd ten stanął na stanowisku, iż do sądu administracyjnego będzie należała każdorazowa ocena, czy brak zawiadomienia organu gminy o wszczęciu postępowania nadzorczego pozbawił go możliwości potrzebnego uczestniczenia w postępowaniu i czy miało to wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Sąd w niniejszym składzie nie kwestionuje, iż sam brak zawiadomienia o wszczęciu postępowania nadzorczego każdorazowo będzie prowadzić do uchylenia aktu nadzoru. Sąd podziela pogląd wyrażony ww. uchwale, iż decydujące w sprawie będzie czy brak zawiadomienia organu gminy o wszczęciu postępowania nadzorczego pozbawił ten organ możliwości uczestniczenia w postępowaniu i czy miało to wpływ na treść rozstrzygnięcia

W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, iż naruszenie powyższych regulacji nastąpiło i miało wpływ na wynik sprawy. Gdyby Rada Miejska została powiadomiona o wszczęciu postępowania nadzorczego wcześniej, a nie w dniu otrzymania rozstrzygnięcia nadzorczego mogłaby wyjaśnić, iż spełniła nałożony ustawowo obowiązek publikacji aktu prawa miejscowego. Organ nadzoru swoim zachowaniem w sposób ewidentny pozbawił Radę Miejską możliwości przedstawienia jakichkolwiek wyjaśnień oraz wypowiedzenia się w sprawie.

Wobec powyższych uchybień organu nadzoru Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 148 ppsa orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie przepisu art. 200 ppsa.

/-/E.Makosz-Frymus /-/P.Miładowski /-/G.Radzicka

KP