Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 298/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-05-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Finanse publiczne
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 ust. 1 a i c, art. 152, art. 200, art. 205
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 26a ust. 1 b
journal: Dz.U. 2011 nr 127 poz 721
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Michał Sowiński, Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Piotr Kraczowski (spr.), Protokolant specjalista - Anna Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2014 r. sprawy ze skargi J.C. – C. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu środków przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezesa Zarządu P. z [...] czerwca 2013 r. w części dotyczącej nakazu zwrotu dofinansowania do wynagrodzenia pracownicy niepełnosprawnej – G.K. za okres od stycznia 2011 r. do lipca 2012 r. , 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, 3. zasądza od Ministra Pracy i Polityki Społecznej na rzecz J.C. kwotę 1566 (słownie: tysiąc pięćset sześćdziesiąt sześć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi J.C. prowadzącego działalność gospodarczą pn. "C. (dalej: skarżący) jest decyzja Ministra Pracy i Polityki Społecznej z [...] grudnia 2013 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (PFRON) z [...] lipca 2013 r., nr [...], którą nakazano skarżącemu zwrot środków przekazanych mu tytułem dofinansowań do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych.

W uzasadnieniu decyzji Minister przywołał następujące okoliczności faktyczne i prawne.

Decyzją z [...] lipca 2013 r. Prezes Zarządu PFRON nakazał skarżącemu zwrot środków Funduszu przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych: za okres od stycznia 2004 r. do grudnia 2005 r., od marca 2006 r. do kwietnia 2006 r., od marca 2007 r. do października 2007 r., od stycznia 2011 r. do lipca 2012 r. w łącznej kwocie 18.715,84 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych.

Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie, podnosząc, iż nie zgadza się z częścią IV zaskarżonej decyzji w przedmiocie odmowy uznania G.K. za osobę posiadająca schorzenie specjalne. Skarżący dołączył do odwołania orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, kartę historii choroby oraz zaświadczenie lekarskie z 24 lipca 2013 r.

Minister utrzymując w moce decyzję organu I instancji z 9 lipca 2013 r. stwierdził, że spór w przedmiotowej sprawie dotyczy uznania przez organ dokumentu potwierdzającego posiadanie przez pracodawcę (w chwili wystąpienia z wnioskiem o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzenia pracownika G.K. za okresy sprawozdawcze od stycznia 2011 r. do lipca 2011 r.) istnienie u tego pracownika schorzeń szczególnych.

Minister wskazał, że PFRON przeprowadził kontrolę doraźną w przedsiębiorstwie skarżącego w zakresie spełnienia warunków do otrzymania miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okresy od stycznia 2004 r. do lipca 2012 r. oraz refundacji składek na ubezpieczenia społeczne za okresy od stycznia 2008 r. do grudnia 2008 r. W wyniku przeprowadzonej kontroli, wskazano szereg nieprawidłowości, które wpływały na ocenę prawidłowości przyznania skarżącemu dofinansowania w kontrolowanym okresie.

Efektem powyższych naruszeń było wszczęcie pismem z 11 lutego 2013 r. postępowania w przedmiocie zwrotu środków Funduszu wypłaconych skarżącemu tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okresy od stycznia 2004 r. do lipca 2012 r. oraz refundacji składek na ubezpieczenia społeczne za okresy od stycznia 2008 r. do grudnia 2008 r.

Skarżący nie zgodził się ze wstępnie oszacowaną kwotą zwrotu wypłaconych środków oraz przesłał do Funduszu orzeczenia lekarza orzecznika ZUS, wypis z treści orzeczeń wydanych przez Obwodową Komisję Lekarską do Spraw Inwalidztwa i Zatrudnienia oraz historię choroby G.K.

Minister uznając trafność rozstrzygnięcia organu I instancji przywołał art. 26a ust. 1b ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnienia osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721 ze zm.: dalej: ustawa o rehabilitacji) w myśl którego – miesięczne dofinansowanie do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego, o ile pracownik ten został ujęty w ewidencji zatrudnionych osób niepełnosprawnych, o której mowa w art. 26b ust. 1, zwiększa się o 40% najniższego wynagrodzenia w przypadku osób niepełnosprawnych, w odniesieniu do których orzeczono chorobę psychiczny upośledzenie umysłowe, całościowe zaburzenia rozwojowe lub epilepsję oraz niewidomych.

W związku z powyższym Minister zauważył, iż w odniesieniu do okresów sprawozdawczych począwszy od stycznia 2011 r. osobami o szczególnych schorzeniach są osoby, w odniesieniu do których orzeczono chorobę psychiczną upośledzenie umysłowe, całościowe zaburzenia rozwojowe lub epilepsję (schorzenia te dokumentuje się orzeczeniami, o których mowa w ustawie o rehabilitacji lub innymi orzeczeniami), oraz osoby niewidome. W punkcie IV zaskarżonej decyzji stwierdzono, iż podczas kontroli ustalono, iż w orzeczeniu o stopniu niepełnosprawności pracownika G.K. brak było stosownego kodu potwierdzającego schorzenia szczególne. W związku z tym należało stwierdzić, iż pracodawca pobrał dofinansowanie do wynagrodzenia w wysokości wyższej niż należna.

W opinii Ministra załączone do odwołania dokumenty w postaci orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z 25 października 2012 r., wypisu z treści orzeczenia Komisji Lekarskiej do Spraw Inwalidztwa i Zatrudnienia z 7 sierpnia 1991 r. oraz historia choroby z Poradni Ogólnej nie stanowią dokumentu potwierdzającego posiadanie przez pracodawcę (w chwili wystąpienia z wnioskiem o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzenia pracownika G.K. za okresy sprawozdawcze od stycznia 2011 r. do lipca 2011 r.) dokumentu stwierdzającego istnienie u tego pracownika schorzeń szczególnych. Orzeczenie o stopniu niepełnosprawności z [...] października 2012 r. stanowi potwierdzenie umiarkowanego stopnia niepełnosprawności o symbolu przyczyny niepełnosprawności 06-E od dnia jego wydania, tj. od 25 października 2012 r., natomiast zarówno z treści jak i z uzasadnienia orzeczenia Komisji Lekarskiej do Spraw Inwalidztwa o Zatrudnienia z 7 sierpnia 1991 r. nie wynika by pracownik G.K. posiadała schorzenia szczególne. Natomiast posiadanie schorzeń szczególnych począwszy od stycznia 2011 r. dokumentuje się wyłącznie orzeczeniami, o których mowa w ustawie o rehabilitacji lub innymi orzeczeniami z których wynika przyczyna niepełnosprawności, wobec powyższego dołączona do odwołania historia choroby, nie może stanowić dowodu potwierdzającego posiadanie przez pracownika schorzenia szczególnego.

W skardze z 13 stycznia 2014 r. do tutejszego Sądu, skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o uchylenie decyzji Ministra z [...] grudnia 2013 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Prezesa Zarządu PFRON z [...] czerwca 2013 r. w części dotyczącej nakazu zwrotu dofinansowania do wynagrodzenia pracownicy niepełnosprawnej – G.K. w kwocie 8.716,28 zł za okres od stycznia do lipca 2012 r. i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa:

1) materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. przepisu art.26 a ust. 1b ustawy o rehabilitacji, poprzez uznanie, iż stwierdzenie schorzenia, o którym mowa w tym przepisie, może nastąpić wyłącznie na podstawie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności pracownika niepełnosprawnego;

2) procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przepisu art.7, 77 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267; dalej: k.p.a.), poprzez pominięcie dowodów przedstawianych przez skarżącego i dokonanie oceny zgromadzonego materiału dowodowego w sposób dowolny, a nie swobodny, co miało wpływ na rozstrzygnięcie, a także brak w uzasadnieniu faktycznym wskazania przyczyn dlaczego dowodom i wyjaśnieniom przedstawionym przez stronę organ odmówił wiarygodności.

W motywach skargi pełnomocnik skarżącego uszczegóławiając postawione zarzuty wskazał, że naruszenie art. 26a ust. 1b ustawy o rehabilitacji, nastąpiło poprzez zawężenie możliwości zastosowania tego przepisu do przypadków, gdy schorzenie pracownika zostało wskazane wyłącznie w orzeczeniu o stopniu niepełnosprawności. Tymczasem przepis ten nie wskazuje na rodzaj orzeczenia, którym powinien dysponować pracodawca w celu skorzystania z tego przepisu. Pełnomocnik zauważył, że orzeczeń stwierdzających schorzenie istnieje kilka rodzajów, np. orzeczenia lekarskie wydawane na podstawie art. 42 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodzie lekarza i lekarza dentysty, zgodnie z którym – "Lekarz orzeka o stanie zdrowia określonej osoby", orzeczenia lekarza orzecznika ZUS o niezdolności do pracy, orzeczenia powiatowych lub wojewódzkich zespołów o stopniu niepełnosprawności, dlatego też należy przyjąć, iż każde z ww. orzeczeń może stwierdzać konkretne schorzenie, gdyż przepis art. 26a ust. 1b nie zawiera wyłączeń w zakresie rodzajów orzeczeń stwierdzających schorzenie.

Natomiast dofinansowanie, zgodnie z przepisem art. 26a ust. 1 ustawy o rehabilitacji, przysługuje do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego. Osobą niepełnosprawną jest natomiast, zgodnie z art. 1 ustawy o rehabilitacji, osoba, której niepełnosprawność została potwierdzona orzeczeniem o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności określonych w art. 3 lub o całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy na podstawie odrębnych przepisów lub o niepełnosprawności, wydanym przed ukończeniem 16 roku życia. Ponadto zgodnie z przepisem art. 62 ust. 1 ustawy o rehabilitacji – "Osoby, które przed dniem wejścia w życie ustawy (tj. 1 stycznia 1998 r.) zostały zaliczone do jednej z grup inwalidów, są osobami niepełnosprawnymi w rozumieniu ustawy, jeżeli przed tą datą orzeczenie o zaliczeniu do jednej z grup inwalidów nie utraciło mocy", a zgodnie z ust. 3 tego artykułu "Osoby o stałej albo długotrwałej niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym uznaje się za niepełnosprawne".

Ustawodawca rozróżnił zatem kwestię uznania pracownika za osobę niepełnosprawną od kwestii stwierdzenia, czy dana osoba posiada określone schorzenie. Pełnomocnik nadmienił, że orzeczenia ustawowo równoważne orzeczeniom o stopniu niepełnosprawności (orzeczenia o niezdolności do pracy oraz orzeczenia o zaliczeniu do grupy inwalidów) mogą nie posiadać informacji o rodzaju schorzenia osoby niepełnosprawnej, gdyż przepisy regulujące wydawanie tych orzeczeń nie przewidywały (orzeczenia o zaliczeniu do grupy inwalidów) bądź nie przewidują (orzeczenia o niezdolności do pracy) takiego wymogu. W takiej sytuacji, w celu ustalenia istnienia konkretnego schorzenia, należy wykorzystać inne orzeczenia, które potwierdzają istnienie schorzenia u pracownika (np. orzeczenie lekarskie). Pełnomocnik zarzucił, że Minister wskazując w zaskarżonej decyzji, iż "posiadanie schorzeń szczególnych począwszy od stycznia 2011 r. dokumentuje się wyłącznie orzeczeniami, o których mowa w ustawie o rehabilitacji lub innymi orzeczeniami z których wynika przyczyna niepełnosprawności" faktycznie zawęża stosowanie przepisu art. 26a ust. 1b ustawy o rehabilitacji, wbrew jego brzmieniu.

W zakresie naruszenie prawa procesowego, pełnomocnik wskazał, że organ pominął i nie uwzględnił dowodów przedstawianych przez skarżącego i dokonał oceny zgromadzonego materiału dowodowego w sposób dowolny, a także nie uzasadnił przyczyn dlaczego dowodom i wyjaśnieniom przedstawionym przez skarżącego odmówił wiarygodności. Skarżący podkreślił, że pracodawca występując o dofinansowanie do wynagrodzenia G.K. dysponował ważnym orzeczeniem Komisji Lekarskiej Do Sprawa Inwalidztwa i Zatrudnienia z 7 sierpnia 1991 r., stwierdzającym trwałe inwalidztwo pracownicy istniejące od dzieciństwa, a także obszerną dokumentacją medyczną, począwszy od 1993 r., potwierdzającą istnienie epilepsji u pracownicy. Istnienie schorzenia w postaci epilepsji zostało następnie potwierdzone orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności z 25 października 2012 r. oraz zaświadczeniem lekarskim z 24 lipca 2013 r.

W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Dodatkowo dla potwierdzenia swojego stanowiska powołał się na oddalający skargę wyrok WSA w Warszawie z 3 listopada 2009 r. sygn. akt III SA/Wa 718/09 i oraz oddalający skargę kasacyjną wyrok NSA z 16 listopada 2011 r. sygn. akt II FSK 839/10.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje;

Skarga jest zasadna.

Przedmiotem sporu w przedmiotowej sprawie jest to zasadność żądania od skarżącego przez organ nakazu zwrotu wypłaconej kwoty dofinansowania do wynagrodzenia osoby niepełnosprawnej G.K. za okres od stycznia 2011 r. do lipca 2012 r. w łącznej kwocie 8.716,28 zł.

Zgodnie z art. 26a. ust. 1 pkt 4 ustawy o rehabilitacji – pracodawcy przysługuje ze środków Funduszu miesięczne dofinansowanie do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego, o ile pracownik ten został ujęty w ewidencji zatrudnionych osób niepełnosprawnych, o której mowa w art. 26b ust. 1. Miesięczne dofinansowanie do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego, zwane dalej "miesięcznym dofinansowaniem", przysługuje w kwocie:

1) 180 % najniższego wynagrodzenia - w przypadku osób niepełnosprawnych zaliczonych do znacznego stopnia niepełnosprawności;

2) 100 % najniższego wynagrodzenia - w przypadku osób niepełnosprawnych zaliczonych do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności;

3) 40 % najniższego wynagrodzenia - w przypadku osób niepełnosprawnych zaliczonych do lekkiego stopnia niepełnosprawności.

Stosowanie do art. 26a ust. 1b ustawy o rehabilitacji – kwoty, o których mowa w ust. 1, zwiększa się o 40 % najniższego wynagrodzenia w przypadku osób niepełnosprawnych, w odniesieniu do których orzeczono chorobę psychiczną, upośledzenie umysłowe, całościowe zaburzenia rozwojowe lub epilepsję oraz niewidomych.

Sposób dokumentowania szczególnych schorzeń, o których mowa w art. 26a ust. 1b ustawy o rehabilitacji, reguluje załącznik do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 9 stycznia 2009 r. w sprawie miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 8, poz. 43, ze zm.). Zgodnie z objaśnieniem nr 8 do tego załącznika w odniesieniu do okresów sprawozdawczych przypadających od stycznia 2009 r. do grudnia 2010 r. włącznie osobami o szczególnych schorzeniach są osoby, u których stwierdzono chorobę psychiczną upośledzenie umysłowe lub epilepsję, oraz osoby niewidome (schorzenia te dokumentuje się orzeczeniami, o których mowa w ustawie, innymi orzeczeniami lub zaświadczeniami lekarza specjalisty). W odniesieniu do okresów sprawozdawczych począwszy od stycznia 2011 r. osobami o szczególnych schorzeniach są osoby, w odniesieniu do których orzeczono chorobę psychiczną upośledzenie umysłowe, całościowe zaburzenia rozwojowe lub epilepsję (schorzenia te dokumentuje się orzeczeniami, o których mowa w ustawie, lub innymi orzeczeniami), oraz osoby niewidome.

Nadto wskazać należy, że zgodnie z art. 62 ust. 1 ustawy o rehabilitacji – osoby, które przed dniem wejścia w życie ustawy zostały zaliczone do jednej z grup inwalidów, są osobami niepełnosprawnymi w rozumieniu ustawy, jeżeli przed tą datą orzeczenie o zaliczeniu do jednej z grup inwalidów nie utraciło mocy. W myśl ust. 2 orzeczenie o zaliczeniu do:

1) I grupy inwalidów traktowane jest na równi z orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności;

2) II grupy inwalidów traktowane jest na równi z orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności;

3) III grupy inwalidów traktowane jest na równi z orzeczeniem o lekkim stopniu niepełnosprawności.

Z powyższych przepisów wynika, że skarżący składając wniosek przyznanie dofinansowania do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego (G.K.) powinien w dacie złożenia wniosku (tu: w okresie od stycznia 2011 r. do lipca 2012 r.) dysponować orzeczeniem o jednej z chorób wymienionych w art. 26a ust. 2b ustawy o rehabilitacji.

Skarżący wykazał, iż w tym okresie dysponował stosowanym orzeczeniem dla G.K. tj. wypisem z orzeczenia Obwodowej Komisji Lekarskiej do Spraw Inwalidztwa i Zatrudniania z 7 sierpnia 1991 r., co potwierdza także Orzeczenie o stopniu niepełnosprawności z 25 października 2012 r. oraz dokumentacja lekarska. Wynika z nich, że G.K. jest epileptyczką.

Zdaniem organów orzeczenia Obwodowej Komisji Lekarskiej do Spraw Inwalidztwa i Zatrudniania z 7 sierpnia 1991 r. nie mogło stanowić podstawy do wypłaty dofinansowania, ponieważ nie wynika z niego by G.K. posiadała schorzenie szczególne, a Orzeczenie z 25 października 2012 r. stanowi potwierdzenie umiarkowanego stopnia niepełnosprawności o symbolu przyczyny niepełnosprawności 06-E (epilepsja) od dnia jego wydania, tj. od 25 października 2012 r. Zaś dokumenty dotyczące historii choroby G.K. nie mogą stanowić dowodu potwierdzającego posiadanie przez nią schorzenia szczególnego.

Sąd stwierdza, że powyższe stanowisko nie jest prawidłowe. Przede wszystkim wskazać należy, że w okresie składania przez skarżącego wniosków o przedmiotowe dofinansowanie do wynagrodzenia osoby niepełnosprawnej (od stycznia 2011 r. do lipca 2012 r.) – stosownie do art. 62 ust. 1 ustawy o rehabilitacji – orzeczenia Obwodowej Komisji Lekarskiej do Spraw Inwalidztwa i Zatrudniania z 7 sierpnia 1991 r. zaliczające G.K. do trzeciej grupy inwalidów z ogólnego stanu zdrowia pozostawało aktualne. Co prawda w orzeczeniu tym wprost nie wskazano jednostki chorobowej (epilepsji). Nie mniej jednak, sam opis przyczyn uznania G.K. za inwalidę III grupy tzn. istnienie inwalidztwa od dzieciństwa i w sposób trwały oraz przeciwwskazania do zatrudnienia (prace samodzielne, od pozostawania przy ogniu i na wysokości), dodatkowo potwierdzone historią choroby i szeregiem zaświadczeń lekarskich, a w końcu Orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności z 25 października 2012 r. nie mogą budzić wątpliwości, że przyczyną wydania Orzeczenia z 7 sierpnia 1991 r. i uznania G.K. za inwalidę III grupy była epilepsja.

Natomiast to, że w Orzeczeniu o stopniu niepełnosprawności z 25 października 2012 r. wskazano, że ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od 2 października 2012 r. oznacza tylko tyle, że Powiatowy Zespół ds. Orzekania Niepełnoprawności nie był w stanie ustalić daty istnienia niepełnosprawności. W takiej sytuacji – zgodnie z opisem formularza orzeczenia o stopniu o niepełnosprawności – wpisuje się datę złożenia wniosku do powiatowego zespołu, co nie oznacza, że jest to data zaistnienia niepełnosprawności.

Jednocześnie Sąd wskazuje, że powołane przez organ w odpowiedzi na skargę wyroki sądów administracyjnych nie dotyczą adekwatnego stanu faktycznego i prawnego jak w niniejszej sprawie. Niemniej jednak Sąd zauważa, że w wyroku NSA z 16 listopada 2011 r. sygn. akt II FSK 839/10 – co sam podkreślił w odpowiedzi na skargę organ – "Pracodawca winien zatem w momencie obliczania wysokości wskaźnika zatrudnienia dysponować wiedzą, opartą na dowodach, że u pracownika stwierdzono jedno ze schorzeń, uprawniających do obniżenia wskaźnika". W niniejszej sprawie niewątpliwie skarżący w chwili składania wniosków o dofinansowanie posiadał stosowane orzeczenie, potwierdzone innymi dowodami, zgodnie z którymi jego pracownik G.K. była i jest osobą niepełnosprawną z powodu epilepsji, a w związku z tym skarżący był uprawniony do wnioskowania o dofinansowanie do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego.

Z uwagi na powyższe Sąd uznał, że skarga jest zasadna zarówno z powodów zarzucanych naruszeń prawa materialnego, jak i postępowania proceduralnego.

W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca jej wydanie decyzja organu I instancji w części dotyczącej nakazu zwrotu dofinansowania do wynagrodzenia pracownicy niepełnosprawnej G.K. w kwocie 8.716,28 zł, naruszają prawo i na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) – je uchylił, rozstrzygając o zakresie ich wykonania w trybie art. 152 p.p.s.a.

O kosztach zaś orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. w zw. z § 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490).