Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 843/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-09-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1, art. 32
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Antoniuk Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) Protokolant Referent – stażysta Eliza Kusy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2011 r. sprawy ze skargi D.O. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przydziału kwatery tymczasowej 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu całości, 3. zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz D.O. kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji, decyzją z dnia [...] października 2010 r.

nr [...], działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i art. 157 § 1 ustawy z dnia

14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) - dalej: kpa, art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j. Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277) oraz § 14 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 105, poz. 884 z późn. zm.), po rozpatrzeniu wniosku D.O. o stwierdzenie nieważności decyzji Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. przydzielającej stronie kwaterę tymczasową przy [...], odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji.

Pismem z dnia [...] listopada 2010 r. D.O. złożył do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji odwołanie od wskazanej wyżej decyzji, zarzucając organowi wydającemu decyzję, iż wydał on orzeczenie sprzeczne z wolą strony, w sposób wprowadzający stronę w błąd, a tym samym dopuścił się naruszenia przepisów art. 61 § 2 kpa. Odwołujący wniósł o uchylenie decyzji

i rozpoznanie sprawy zgodnie z wnioskiem strony, to jest stwierdzenie nieważności decyzji o przydziale kwatery tymczasowej oraz przydział lokalu jako służbowego, bądź uchylenie przedmiotowej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji po rozpoznaniu odwołania D.O., decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...], wydaną

na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 157 § 1 kpa, utrzymał w mocy decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października nr [...].

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż D.O. w dniu [...] lutego 2002 r. złożył wniosek o przydział lokalu mieszkalnego, a otrzymał przydział kwatery tymczasowej, albowiem Komendant [...] Policji chcąc zaspokoić jego potrzeby mieszkaniowe, mając w swoim zasobie tylko kwatery tymczasowe, zaproponował zainteresowanemu przydział takiego właśnie lokalu. Funkcjonariusz przed przyjęciem lokalu został poinformowany o statusie mieszkania i jego powierzchni. Dopiero

po jego akceptacji została wydana decyzja o przydziale kwatery tymczasowej

[...]. Funkcjonariusz nie skorzystał

z możliwości zaskarżenia przedmiotowej decyzji, w związku z czym stała się ona ostateczna. Minister zgodził się, że w dokumentacji mieszkaniowej funkcjonariusza brak jest wniosku o przydział kwatery tymczasowej, co stanowi naruszenie przepisów wskazanego rozporządzenia, niemniej jednak w ocenie organu odwoławczego,

w sytuacji posiadania przez funkcjonariusza niezrealizowanego prawa do przydziału lokalu mieszkalnego i złożenia wniosku o przydział lokalu mieszkalnego, nie stanowi

to rażącego naruszenia prawa, mogącego być podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji.

Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji błędne ustalenie stanu faktycznego, poprzez jego błędną subsumpcję i wywiedzenie, że pomimo treści ówcześnie obowiązującego § 10 ust. 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 17 października 2001 r.

w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów, niezłożenie przez skarżącego pisemnego wniosku o przydział kwatery tymczasowej, a następnie jej przydzielenie przez Komendanta [...] Policji nie stanowi rażącego naruszenia prawa mogącego być podstawą

do stwierdzenia nieważności decyzji, ponadto zarzucił obrazę art. 156 § 2 kpa, poprzez jego niezastosowanie przez organ II instancji, jako podstawy prawnej

do wydania skarżonej decyzji, w sytuacji gdy skutek decyzji nr [...]

z dnia [...] sierpnia 2003 r. Komendanta [...] Policji jest nieodwracalny,

gdyż prawo z niej wynikające zostało już skonsumowane przez stronę.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga D.O. zasługuje na uwzględnienie, gdyż decyzja drugiej instancji w niniejszej sprawie wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, a zatem zaszły podstawy do stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.

W ocenie Sądu organem właściwym do rozpoznania środków zaskarżenia złożonych przez skarżącego od decyzji Komendanta Głównego Policji wydanej w pierwszej instancji w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. o przydziale kwatery tymczasowej był Komendant Główny Policji, na zasadzie art. 127 § 3 k.p.a.

Zgodnie bowiem z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), centralnym organem administracji rządowej, właściwym w sprawach ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego, jest Komendant Główny Policji, podległy ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. Jest on zatem w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a., "ministrem", od którego decyzji nie służy odwołanie lecz wniosek z art. 127 § 3 k.p.a. o ponowne rozpatrzenie sprawy przez tenże organ.

Stanowisko to znajduje potwierdzenie w brzmieniu art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (tj. Dz. U. z 2007 r. Nr 65, poz. 437 ze zm.), zgodnie z którym w sprawach indywidualnych decyzje centralnego organu administracji rządowej są ostateczne w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że ustawa uprawnienia takie przyznaje ministrowi kierującemu określonym działem administracji rządowej.

Stosownie natomiast do treści art. 32 ustawy o Policji do mianowania policjanta na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk, właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych (ust. 1). Od decyzji tych organów policjantowi przysługuje odwołanie do wyższego przełożonego (ust. 2). W sytuacji natomiast gdy ww. decyzję ustawa zastrzega dla Komendanta Głównego Policji, od decyzji takiej służy odwołanie do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji (ust. 3). Analiza treści art. 32 ustawy o Policji prowadzi zatem do wniosku, że jedynie w trzech przypadkach wskazanych przez ustawę przewidziano nadzór procesowy Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Te przypadki odnoszą się do mianowania, przeniesienia i zwolnienia ze służby tych funkcjonariuszy, w stosunku do których decyzję podjął Komendant Główny Policji. W związku z powyższym uznać należy, iż Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji jest organem właściwym do rozpoznania odwołań od decyzji wydanych przez Komendanta Głównego Policji tylko w tych sprawach. Oznacza to, że w sytuacji, gdy Komendant Główny Policji wyda inne decyzje niż dotyczące mianowania, przeniesienia czy zwolnienia, to od tego rodzaju decyzji nie będzie przysługiwało odwołanie do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji lecz wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy do Komendanta Głównego Policji. (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego – z dnia 12 sierpnia 2010 r. sygn. akt I OSK 273/10 oraz z dnia 14 kwietnia 2011 r. sygn. akt I OSK 273/10 opubl. w CBOSA - orzeczenia.nsa.gov.pl).

W niniejszej sprawie przepis art. 32 ust. 3 ustawy o Policji niewątpliwie nie ma zastosowania. Rozstrzygnięcie wydane w przedmiotowej sprawie w postępowaniu odwoławczym przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji dotyczące odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta [...] Policji przydzielającej D.O. kwaterę tymczasową jest zatem orzeczeniem wydanym z naruszeniem przepisów o właściwości w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku.

Stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, Sąd działał na podstawie art. 152 p.p.s.a.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.