Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1916/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 134 par. 1, art. 135, art. 7, art. 77, art. 84, art. 138 par.1 pkt 2 Ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.  Kodeks postepowania administracyjnego ; Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 zcerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych par. 8 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Barbara Adamiak Sędziowie sędzia NSA Maria Czapska – Górnikiewicz /spr./ sędzia del. NSA Jacek Hyla Protokolant asystent sędziego Kamil Strzępek po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Kopalni [...] w K. Spółka Akcyjna od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 maja 2010 r. sygn. akt II SA/Po 860/09 w sprawie ze skargi Kopalni [...] w K. Spółka Akcyjna na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Poznaniu z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

II OSK 1916 / 10

UZASADNIENIA

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 21 maja 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę Kopalni [...] S.A. w K. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Poznaniu z dnia [...] września 2009 r., utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] maja 2009 r. w przedmiocie choroby zawodowej.

W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, iż decyzją z dnia [...] maja 2009 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Koninie na podstawie art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jedn. Dz. U z 2006 r. Nr 122, poz. 851 ze zm.), § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115- zwanej dalej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r.) oraz art. 104 k.p.a. stwierdził u W. K. chorobę zawodową w postaci obustronnego trwałego ubytku słuchu spowodowaną hałasem, wymienioną w pozycji 21 wykazu chorób zawodowych w ww. rozporządzeniu.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła Kopalnia [...] w K. S.A., zarzucając jej naruszenie w szczególności § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. oraz art. 7, art. 77, art. 80, art. 84 § 1, art. 107 § 1 i 3 k.p.a.

Decyzją z dnia [...] września 2009 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Poznaniu na podstawie art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, art. 235¹ ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (tekst jedn. Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.- zwanej dalej Kodeksem pracy) w związku z § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869- zwanego dalej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu swej decyzji organ odwoławczy wskazał, iż z akt sprawy wynika, że W. K. od dnia 1 czerwca 1983 r. do 8 grudnia 2008 r. pracował w Kopalni [...] w K. S.A. kolejno na stanowiskach: spawacza oddziału WW-2 (od 1 czerwca 1983 r. do 28 lutego 1991 r.), starszego spawacza Oddziału M-2 (od 1 marca 1991 r. do 28 lutego 1995 r.) oraz starszego spawacza na odkrywce Oddziału RM (od 1 marca 1995 r. do 8 grudnia 2008 r.). Z karty narażenia zawodowego z dnia 4 lutego 2009 r. wynika, iż W. K. od 1 marca 1995 r. do 8 grudnia 2008 r. wykonywał prace spawalnicze w terenie i na warsztacie w warunkach potwierdzonego przez pracodawcę narażenia na hałas ponadnormatywny, okresowo dochodzące do 89 dB(A).

Wobec wszczęcia postępowania w dniu 4 lutego 2009 r. przedmiotowe postępowanie toczyło się na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r., wydanego na podstawie art. 237 § 1 pkt 2 i 3 Kodeksu pracy, których niezgodność z Konstytucją RP została następnie stwierdzona wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 czerwca 2008 r. sygn. akt P 23/07 (Dz. U. Nr 116, poz. 740). Wobec tego, że utrata mocy obowiązującej tych przepisów została odroczona o 12 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw (2 lipca 2009 r.), to od dnia 3 lipca 2009 r. postępowanie w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej u W. K. prowadzone było na podstawie rozporządzenia wykonawczego z dnia 30 czerwca 2009 r. zgodnie z § 11 ust. 1 tego rozporządzenia.

Organ odwoławczy wyjaśnił, iż stwierdzone u W. K. schorzenie ma ściśle określone objawy kliniczne, z których najistotniejszym jest symetryczne uszkodzenie narządu słuchu typu odbiorczego o lokalizacji ślimakowej i jest to zmiana patologiczna typowa dla przewlekłego urazu akustycznego. Potwierdziło je orzeczenie lekarskie jednostki upoważnionej do rozpoznawania chorób zawodowych, to jest Wielkopolskiego Centrum Medycyny Pracy w Poznaniu Ośrodek w Koninie.

Następnie organ wyjaśnił, iż wbrew zarzutom odwołania zgromadzone w sprawie pomiary natężenia hałasu oraz szczegółowa charakterystyka stanowiska pracy, na podstawie których dokonano oceny narażenia zawodowego W. K., odnoszą się do faktycznie zajmowanych przez niego stanowisk pracy, co wynika z pisma zakładu pracy z dnia 12 stycznia 2009 r. skierowanego do Zakładu Opieki Zdrowotnej i Medycyny Pracy [...] Sp. z o.o. w K. Przedmiotowe zaświadczenie stanowiło zdaniem organu w pełni wiarygodny dowód, pozwalający na ocenę warunków pracy W. K. Ponadto zdaniem organu odwoławczego ocena narażenia zawodowego wykazuje związek przyczynowy rozpoznanej choroby zawodowej z warunkami lub sposobem wykonywanej pracy.

Skargę na powyższą decyzję wniosła Kopalnia [...] w K. S.A., domagając się jej uchylenia w całości i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zarzucając jej naruszenie § 8 ust. 1, ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. poprzez stwierdzenie choroby zawodowej bez dokładnego wyjaśnienia sprawy i właściwego przeprowadzenia postępowania dowodowego. Ponadto, zakład zarzucił organowi naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 84 § 1 k.p.a. poprzez przeprowadzenie przez organ postępowania dowodowego z pominięciem pomiaru hałasu bez uwzględnienia obowiązku stosowania przez pracownika środków ochrony słuchu, nieustalenia wielkości ubytku słuchu u W. K. od chwili zaprzestania pracy do dnia wydania decyzji, brak analizy ubytku słuchu w oparciu o wyniki z poprzednich lat, nie ustalenie wpływu służby wojskowej na stanowisku działonowego w wojskach pancernych w latach 1975- 1977 na ubytek słuchu u W. K. oraz nie wystąpienie przez organ o opinię do innej placówki w sytuacji.

W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Poznaniu podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając wniesioną skargę wskazał, iż istotnym w przedmiotowej sprawie był fakt, że wprawdzie organ I instancji oparł swoje rozstrzygnięcie na treści przywołanego w decyzji rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r., które zostało wydane na podstawie art. 237 § 1 pkt 2 i 3 Kodeksu pracy, jednakże organ odwoławczy zastosował w sprawie nowe, obowiązujące w dniu orzekania przez organ II instancji przepisy prawa regulujące kwestię chorób zawodowych t.j. art. 235¹ Kodeksu pracy oraz przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. Odwołując się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 czerwca 2008 r. sygn. akt P 23/07, stwierdzającego niezgodność z art. 92 ust.1 Konstytucji RP przepisów art. 237 § 1 pkt 2 i 3 Kodeks pracy oraz wydanego na jego podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. oraz orzeczenia w zakresie utraty mocy obowiązującej zakwestionowanych przepisów z upływem 12 miesięcy od dnia ich ogłoszenia w Dzienniku Ustaw, Sąd uznał, że postępowanie przed organem I instancji prowadzone było w oparciu o przepisy prawa, które wprawdzie Trybunał Konstytucyjny uznał za niekonstytucyjne, ale które w dacie orzekania przez organ I instancji wciąż zachowywały moc obowiązującą. Natomiast organ II instancji zastosował nowe przepisy, tak Kodeksu pracy, jak i rozporządzenia wykonawczego z 2009 r., które obowiązywały w dacie wydania zaskarżonej decyzji, co było zdaniem Sądu trafne. W konsekwencji nie można było skutecznie zarzucić organom, iż orzekały w sprawie na podstawie nieobowiązujących, wyeliminowanych z porządku prawnego przepisów.

W ocenie Sądu sposób przeprowadzenia postępowania dowodowego w niniejszej sprawie i poczynione ustalenia faktyczne w sprawie przez organy obydwu instancji nie wzbudziło tego rodzaju wątpliwości, które powodowałyby konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej. Ustalenie związku przyczynowego stwierdzonego u W. K. schorzenia narządu słuchu, wymienionym pod poz. 21 w wykazie chorób zawodowych w rozporządzeniu wykonawczego z 2009 r. z narażeniem zawodowym w zakładzie pracy zostało poczynione z poszanowaniem zasad zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Stwierdzony u W. K. obustronny trwały ubytek słuchu typu ślimakowego spowodowany hałasem był wymieniony pod poz. 21 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do poprzednio obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. Wobec tego orzeczenie lekarskie Wielkopolskiego Centrum Medycyny Pracy w Poznaniu Ośrodek w Koninie z dnia 22 kwietnia 2009 r., uzupełnione pismem tej jednostki orzeczniczej z dnia 13 sierpnia 2009 r., stanowi dowód w pełni przydatny do rozstrzygnięcia sprawy na podstawie nowych przepisów. Jednostka orzecznicza odniosła się do wyników badań okresowych, także z czasu, w którym brak jest pomiaru natężenia hałasu na stanowisku pracy badanego (lata 1983-1995). Badania te, wbrew twierdzeniom skarżącej Spółki, nie wskazywały na to, że pracownik został przyjęty do zakładu już z uszkodzeniem słuchu. Jednostka wskazała między innymi na wyniki badania z dnia 13 czerwca 1985 r. (szept słyszalny obustronnie z odległości 5 m), jak również na wykonanie pierwszego badania audiometrycznego z dnia 19 października 1990 r. po 7 latach pracy, w wyniku którego stwierdzono niedosłuch odbiorczy (ucho lewe do 45 dB, ucho prawe do 60 dB). Ponadto centrum medycyny pracy oceniło wyniki przeprowadzonych przez ten ośrodek badań, jako jednoznacznie wskazujące na charakter niedosłuchu stwierdzonego u W. K., odpowiadający schorzeniu wymienionemu pod poz. 21 wykazu chorób zawodowych z załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. Jednostka orzecznicza wskazała, jakie badania potwierdzały ślimakową topografię niedosłuchu, to jest niedosłuch spowodowany hałasem. Zarazem jednostka wyjaśniła etiologię stwierdzonego schorzenia, wskazując na udokumentowane narażenie na hałas ponadnormatywny w miejscu pracy i progresję niedosłuchu w trakcie zatrudnienia. W ocenie Sądu, przy tak wyrażonym stanowisku jednostki orzeczniczej, organ nie był zobowiązany do wystąpienia o kolejną opinię do innej placówki medycznej, bowiem uzupełnione orzeczenie dostatecznie wyjaśniało wątpliwości i było dla organu przekonująco uzasadnione. Wobec tego zarzuty naruszenia przepisów powyższego rozporządzenia wykonawczego i art. 7 i art. 77 k.p.a. oraz art. 84 § 1 k.p.a. były nieskuteczne.

Odnośnie informacji o przyjęciu W. K. do zakładu pracy z uszkodzeniem słuchu Sąd wskazał, iż pojawiły się one dopiero w dokumentacji pochodzącej z lat 2008- 2009, a mianowicie w karcie badania profilaktycznego z dnia 1 grudnia 2008 r. (tu w powiązaniu z informacją o służbie wojskowej na stanowisku działonowego w wojskach pancernych w latach 1975-1977) i w karcie oceny narażenia zawodowego z dnia 4 lutego 2009 r. Jak podkreślił Sąd organ odwoławczy oparł się nie tylko na treści powyższej uzupełnionej opinii lekarskiej, ale również na dokumentacji wskazującej na istnienie narażenia zawodowego na ponadnormatywny hałas w miejscu pracy W. K., jak również na zestawieniu obuusznego ubytku słuchu pracownika w poszczególnych latach od 1995 r. do 2008 r. (pismo ZOZ i MP [...] Sp. z o.o. w Koninie z dnia 9 czerwca 2009 r.). Zestawienie to wskazuje z niewielkimi wahaniami na pogarszanie się słuchu u skarżącego od 1995 r. oraz na progresję ubytku słuchu co najmniej licząc od 2001 r., to jest w okresie narażenia na ponadnormatywny hałas w środowisku pracy. Ponadto o narażeniu na hałas świadczy pochodzący od skarżącego zakładu pracy dokument- zaświadczenie z dnia 12 stycznia 2009 r. o narażeniu na fizyczny czynnik szkodliwy dla zdrowia- hałas występujący w środowisku pracy W. K. Narażenie pracownika na ponadnormatywny hałas wynika tak z wyżej wskazanego zaświadczenia pracodawcy, jak i z karty narażenia zawodowego.

Uzupełnione orzeczenie lekarskie wprost wskazuje na charakter omawianego schorzenia, a mianowicie na obustronny niedosłuch typu ślimakowego spowodowany hałasem i którego progresja związana jest z narażeniem zawodowym W. K. związanym z pracą w skarżącym zakładzie pracy. Ponadto w opinii uzupełniającej zwrócono uwagę, że z analizy badań profilaktycznych nie wynika, aby pracownik został przyjęty do zakładu już z uszkodzeniem słuchu oraz zwrócono uwagę na badania z 1985 r. Stąd też bez większego znaczenia dla sprawy pozostawało w ocenie Sądu nie ustalenie wpływu służby wojskowej na stanowisku działonowego w wojskach pancernych w latach 1975- 1977 na ubytek słuchu u W. K.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 84 § 1 k.p.a. Sąd pierwszej instancji wskazał, iż orzeczenie Wielkopolskiego Centrum Medycyny Pracy w Poznaniu Ośrodek w Koninie, zostało rozpatrzone wnikliwie, po uprzednim uzupełnieniu materiału dowodowego. Zgromadzony w sprawie materiał jest wystarczający dla rozstrzygnięcia, czy zachodzą podstawy do stwierdzenia choroby zawodowej u wyżej wskazanego pracownika, co do którego wystąpiło narażenie w zakładzie pracy skarżącego.

Z przedstawionych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) oddalił skargę.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Kopalnia [...] w K. S.A., zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) przez nie zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i nie uwzględnienie zarzutów, że:

a) zaskarżona decyzja naruszyła § 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. poprzez stwierdzenie choroby zawodowej u W. K. bez dokładnego wyjaśnienia sprawy i właściwego przeprowadzenia postępowania dowodowego,

b) zaskarżona decyzja naruszyła art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez:

- przeprowadzenie postępowania dowodowego do stanowiska, co do których są pomiary hałasu, bez uwzględnienia obowiązku stosowania przez pracownika środków ochrony słuchu,

- nie ustalenie wielkości ubytku słuchu u W. K. od zaprzestania pracy do dnia wydania decyzji oraz brak analizy ubytku słuchu w oparciu o wyniki z poprzednich lat,

- nie ustalenie wpływu służby wojskowej na stanowisku działanowego w wojskach pancernych w latach 1975- 1977 na ubytek słuchu u W. K.,

c) zaskarżona decyzja naruszyła art. 84 k.p.a. poprzez nie wystąpienie o opinię do innej placówki w sytuacji, gdy orzeczenie Wielkopolskiego Centrum Medycyny Pracy w Poznaniu Ośrodek w Koninie zostało wydane bez wszechstronnego wyjaśnienia wątpliwości i przekonywującego i dostępnego dla stron uzasadnienia,

d) organ II instancji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji wydaną na podstawie niekonstytucyjnego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r.

Wskazując na powyższe zarzuty skargi kasacyjnej, które w opinii strony skarżącej miały istotny wpływ na wynik sprawy, Kopalnia wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz uchylenie w całości decyzji organu II instancji z dnia [...] września 2009 r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z dnia [...] maja 2009 r., a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca Spółka podniosła, że nie jest do zaakceptowania pogląd, iż choroba zawodowa u W. K. została ustalona w oparciu o pomiary hałasu, co do niektórych stanowisk pracy i bez uwzględnienia obowiązku noszenia przez tego pracownika środków ochrony słuchu. Nie zostało przeprowadzone w tym zakresie żadne postępowanie dowodowe, a także nie został uwzględniony ten fakt przy ustalaniu narażenia pracownika na hałas. Nie zostało przeprowadzone też postępowanie dowodowe na okoliczność służby wojskowej W. K. na stanowisku działonowego w wojskach pancernych w latach 1975-1977 i wpływu tej służby na jego ubytek słuchu.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 84 § 1 k.p.a. skarżąca wskazała, iż Sąd pierwszej instancji nie uwzględnił tego, iż nie wystąpiono do innej placówki w sytuacji, gdy orzeczenie Wielkopolskiego Centrum Medycyny Pracy w Poznaniu zostało wydane bez wszechstronnego wyjaśnienia wątpliwości.

Istotną kwestią jest także to, iż przepisy w oparciu, o które została wydana decyzja administracyjna przez organ I instancji tj. w szczególności rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. są niezgodne z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. Skoro przepisy rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych utraciły domniemanie konstytucyjności, to nie mogły stanowić podstawy rozstrzygnięcia organów administracji publicznej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Oceniając skargę kasacyjną w granicach określonych art. 183 § 1 p.p.s.a. za chybiony należało uznać zarzut naruszenia przepisów postępowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art. 84 k.p.a. Stwierdzić przy tym trzeba, iż istota uchybienia wymienionym w kasacji normom prawnym sprowadzała się do zakwestionowania przez stronę skarżącą ustalonego w sprawie stanu faktycznego.

Stwierdzając brak zasadności powyższych zarzutów, zauważyć należało, iż strona skarżąca nie wskazała we wniesionej skardze kasacyjnej, a wcześniej w toku postępowania przed Sądem pierwszej instancji, żadnych takich dowodów, które pozwoliłyby na przyjęcie innego stanu faktycznego niż zostało to przyjęte w skarżonym wyroku. Analiza treści podstaw kasacyjnych, będących zasadniczo powtórzeniem zarzutów podniesionych w skardze do Sądu pierwszej instancji, prowadzi do przekonania, że w istocie zmierzają one do podważenia wiarygodności poszczególnych źródeł dowodowych i zakwestionowania wniosków wyprowadzonych na tej podstawie. Tymczasem, jak już wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, podstawą zarzutów kasacyjnych nie może być samo negowanie wiarygodności istniejących dowodów, będących oparciem dla dokonanych ustaleń faktycznych tylko, dlatego, że są niekorzystne dla strony skarżącej. Musi ona, bowiem przedstawić skonkretyzowane i oparte na określonych zarzutach fakty, pozwalające wykazać, że w sytuacji, w której to konkretne (lub te konkretne) uchybienia nie miałyby miejsca, końcowe rozstrzygnięcie sprawy byłoby odmienne, a tym samym, że uchybienie to miało wpływ na jego treść. Tylko w takim, bowiem przypadku może zostać wykazana dowolność oceny dowodów prowadzących do pełnej dyskwalifikacji lub istotnego podważenia trafności przyjętych przez Sąd pierwszej instancji ustaleń faktycznych.

Podnoszone przez skarżącą Kopalnię okoliczności, które w jej ocenie miałyby podważyć ustalony w sprawie stan faktyczny, a odnoszące się do nie ustalenia wielkości ubytku słuchu u W. K. od zaprzestania pracy do dnia wydania decyzji oraz braku analizy ubytku słuchu w oparciu o wyniki z poprzednich lat, a także nieustalenie wpływu służby wojskowej w latach 1975- 1977 na ubytek słuchu u pracownika było analizowane tak przez organ odwoławczy, jak i przez Sąd pierwszej instancji. Dokonana w tym zakresie ocena jest prawidłowa, konsekwentna i wzajemnie spójna również w zakresie zarzutów przedstawionych przez Kopalnię, które tej oceny nie podważają. Ustalone w sprawie warunki pracy wykonywanej przez W. K. oraz stwierdzone u niego schorzenie, zasadnie przemawiały za uznaniem u tego pracownika choroby zawodowej.

Odnośnie zarzutu nie uwzględnienia w przeprowadzonym postępowaniu dowodowym okoliczności, iż pracownik miał obowiązek stosowania środków ochrony słuchu, zauważyć należało, iż o ile stosowanie tego typu środków ochrony poprawia komfort pracy i może obniżyć poziom występującego zagrożenia, to nie eliminuje go w pełni. Fakt stosowania indywidualnych środków ochrony nie oznacza jeszcze, że osoba je stosująca nie pracuje w warunkach narażenia na hałas tym bardziej, że z treści poz. 21 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. wynika, że wskazana tam jednostka chorobowa musi być "spowodowana hałasem". Nie ma, więc w świetle tego zapisu wymogu zaistnienia hałasu ponadnormatywnego. Jak wskazywano w orzecznictwie sądowoadministracyjnym nie jest wykluczone powstanie choroby zawodowej także w warunkach, w których normy hałasu nie są przekraczane, bowiem znaczenie może mieć także osobnicza wrażliwość na działanie określonego czynnika (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2010 r. sygn. akt II OSK 335/10, niepubl. oraz z dnia 7 stycznia 1993 r. sygn. akt I SA 1640/93, ONSA 1995 r. z. 1, poz. 28).

Z przedstawionych wyżej względów za bezzasadny należało również uznać zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z § 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. Przepis ust. 1 § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. wskazuje, na podstawie jakich informacji wydaje się decyzję w przedmiocie choroby zawodowej. Skarżąca Kopalnia nie wykazała na brak któregokolwiek z elementów tej normy prawnej. W odniesieniu natomiast do ust. 2 powyższego rozporządzenia bezzasadność zarzutu wypływała z tego, że w warunkach rozpoznawanej sprawy nie można było przypisać uchybienia tej normie organom administracji z uwagi na to, że materiał dowodowy z przyczyn wyżej omówionych zasadnie uznany został za wystarczający do wydania decyzji.

Pozbawiony zasadności jest też zarzut kasacji dotyczący utrzymania przez organ odwoławczy decyzji organu I instancji wydanej na podstawie niekonstytucyjnego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r., czym w ocenie strony skarżącej Sąd pierwszej instancji naruszył normę art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

Stwierdzić należy, że w okolicznościach niniejszej sprawy, decyzja organu I instancji została podjęta na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r., którego konstytucyjność została zakwestionowana wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 czerwca 2008 r. i to w okresie, gdy rozporządzenie to pozostawało w obiegu prawnym mocą ww. orzeczenia Trybunału, co trafnie eksponował w uzasadnieniu skarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji, a wcześniej również organ odwoławczy. Pominięto jednak we wniesionej skardze kasacyjnej fakt, iż z kolei organ odwoławczy przywołał w swej decyzji prawidłową podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia, do czego w warunkach niniejszej sprawy organ II instancji był upoważniony, a na co trafnie wskazano w uzasadnieniu skarżonego wyroku. Nie można było, zatem przyjąć, iż skarżąca Spółka podważyła skutecznie w tym zakresie ocenę dokonaną w skarżonym wyroku.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 184 p.p.s.a. o oddaleniu skargi kasacyjnej, jako pozbawionej usprawiedliwionych podstaw.