Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 162/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2004-02-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ: Wojewoda

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA del. do WSA Andrzej Jurkiewicz /sprawozdawca/, Mieczysław Górkiewicz, Sędziowie WSA del. do WSA Julia Szczygielska, NSA Katarzyna Grott, Protokolant, po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi M. N. na decyzję Wojewody D. z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie obowiązku uzyskania pozwolenia na wykonanie obiektu wiaty na działce nr [...]w M. p o s t a n a w i a : I. umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu; II. uiszczony wpis w kwocie 10 /dziesięciu/ złotych zwrócić w połowie.


UZASADNIENIE

Kierownik Urzędu Rejonowego w M. decyzją z dnia [...]Nr [...]wydaną na podstawie art. 30 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane /Dz.U. Nr 89, poz. 414 ze zm./ nałożył na M. i C. N. obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie obiektu wiaty na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [...]obręb M., ponieważ realizacja tego obiektu może naruszać ustalenia miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy M. uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej w M. w dniu [...]numer [...].

Od decyzji tej M. N. wniosła odwołanie kwestionując jej rozstrzygnięcie z uwagi na niewłaściwą interpretację przepisu art. 30 ust. 3 cyt. wyżej ustawy Prawo budowlane przez organ I instancji. Zdaniem odwołującej się, zgłoszony zamiar wykonania wiaty na działce w M. nie narusza art. 30 ust. 3 ustawy prawo budowlane.

Wojewoda D. decyzją z dnia [...]Nr [...]wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa art. 82 ust. 3 w związku z 30 ust. 3 ustawy Prawo budowlane utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji argumentując swoje stanowisko tym, że z ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy M. uchwalonego przez Radę Miejską w M. uchwałą nr [...]z dnia [...]ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa W. Nr [...] poz. [...] z dnia [...]działka nr [...] obręb M. leży na terenie przeznaczonym w planie pod uprawy polowe /RP/ przy drodze [...] w bezpośrednim sąsiedztwie obiektów archeologicznych. Z wytycznych szczegółowych tego planu wynika, że w rejonie wsi M. ustalono ochronę stanowisk archeologicznych, a na terenie ich występowania nie mogą nastąpić żadne zmiany ich użytkowania bądź jakiekolwiek roboty inwestycyjne bez uzgodnienia w Głównym Archeologiem Województwa.

M. N. złożyła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzucając, że organ II instancji rażąco naruszył termin do załatwienia sprawy. Brak decyzji organu II instancji w odpowiedzi na odwołanie od decyzji organu I instancji strona skarżąca potraktowała jako zgodę na wykonanie obiektu wiaty i taka też powstała na działce nr [...].

Strona przeciwna w odpowiedzi na skargę wniosła o oddalenie skargi podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Skarżąca na rozprawie w dniu [...]cofnęła skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Czynność procesowa skarżącej związana z cofnięciem skargi nie budzi żadnych wątpliwości w świetle materiału sprawy. W związku z tym należało uznać, że cofnięcie skargi jest dopuszczalne.

W konsekwencji na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 poz. 1270/, postępowanie wszczęte wniesieniem skargi podlega umorzeniu.

Zwrot połowy uiszczonego wpisu nastąpił na podstawie art. 232 § 1 pkt 2 cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Z tych powodów orzeczono jak w sentencji.