Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt SA/Rz 2012/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2004-10-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 630  Obrót towarami z zagranicą, należności celne i ochrona przed nadmiernym  przywozem towaru na polski obszar celny
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 9
journal: Dz.U. 1997 nr 23 poz 117
law: Ustawa z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Surmacz Sędziowie NSA Maria Piórkowska WSA Kazimierz Włoch /spr./ Protokolant sekr. sądowy T. Tochowicz po rozpoznaniu w dniu 21 paździrnika2004 r. na rozprawie - sprawy ze skargi A. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia[...] sierpnia 2002r. Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. określa, że powyższa decyzja nie może być wykonana do chwili uprawomocnienia się wyroku, III. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącego A. G. kwotę 392,90 złotych (słownie: trzysta dziewięćdziesiąt dwa i 90/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 26-04-14 l.z


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia (...) kwietnia 2002r. Nr (...)Urząd Celny uznał zgłoszenie celne JDA SAD nr 100740/00/00589 z dnia 14 grudnia 2000r. dokonane przez A. G. za nieprawidłowe w zakresie określenia kwoty wynikającej z długu celnego, określił kwotę wynikającą z długu celnego od samochodu osobowego marki Mercedes E300 objętego procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym w wysokości 22340,90zł, zaliczył na poczet nowo określonego długu celnego kwotę 2696,80zł- dotychczas wpłaconą wezwał importera do dopłaty powstałego niedoboru cła w kwocie 19644,10zł w terminie 7 dni od dnia doręczenia decyzji, obciążył importera odsetkami wyrównawczymi należnymi od kwoty 19644,10zł od dnia 14 grudnia 2000r. a kwotę ustalenia podatku w prawidłowej wysokości przekazał do Urzędu Skarbowego miejscowo właściwego.

Organ I instancji ustalił, że w dniu (...) grudnia 2000r. A. G. zgłosił o objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym na podstawie JDA SAD nr 100740/00/00589 sprowadzony z Belgii samochód osobowy marki Mercedes E300 wyprodukowany w 1998r. Do zgłoszenia celnego dołączył fakturę nr 20000931 z dnia 6 grudnia 2000r. opiewającą na kwotę 260000 BEF oraz deklarację wartości celnej, ocenę techniczną i oświadczenie o kosztach transportu i określił wartość celną towaru na kwotę 278000 BEF przyjmując wartość transakcyjną określoną w fakturze z zastosowaniem stawki celnej obniżonej w wysokości 10%, akcyzę - w wysokości 17,6%, VAT-w wysokości 22%.

Po przeprowadzonej weryfikacji w ramach pomocy prawnej z Biurem Współpracy Międzynarodowej i Integracji Europejskiej, ujawniono dodatkową fakturę nr 20000916 z dnia 1 grudnia 2000r., która nie została załączona do zgłoszenia celnego. Faktura z dnia 6 grudnia 2000r. dołączona do zgłoszenia celnego opiewała na wartość 260000 BEF, natomiast faktura z dnia 1 grudnia opiewała na wartość 380000 BEF.

Mając powyższe na względzie Dyrektor Urzędu Celnego postanowieniem znak (...) z dnia (...) grudnia 2002r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie uznania zgłoszenia celnego z dnia 14 grudnia 2000r. za nieprawidłowe.

Przyjęto, że faktura z dnia 6 grudnia 2000r. była fakturą uzupełniającą a faktura z dnia 1 grudnia 2000r. fakturą zaliczkową. Na fakturze z dnia 6 grudnia 2000r. zamieszczono stwierdzenie -" saldo-patrz faktura 20000916".

Zgodnie zaś z zapisem na fakturze z dnia 1 grudnia 2000r. określona w niej kwota 380000 BEF stanowiła zaliczkę -"faktura zaliczkowa".

Samochód został więc faktycznie zakupiony za cenę 640000 BEF.

Taka też wartość figurowała w dokumencie eksportowym EU 1 Nr 36 692 z dnia 6 grudnia 2000r. sporządzonym w Urzędzie Celnym M. - Belgia w którym to dokumencie wywozowym przyjęto wartość na podstawie obu faktur-co potwierdza zapis w polu 44 tego dokumentu.

Z zaświadczenia wydanego przez "B" Bank S.A. Oddział w K. nr 38/00 z dnia 1 grudnia 2000r. wynika, że skarżący otrzymał zezwolenie na wywóz za granicę kwoty 38800 DEM. Z pisma tegoż Banku 2KR-WOD-R/0267/02/CŁ wynikało, że skarżący w dniu 1 grudnia 2000r. dokonał wypłaty z rachunku tego Banku kwoty 38800 DEM, która zgodnie z jego oświadczeniem przeznaczona była na zakup samochodu. Kwota 38800 DEM po ówczesnym kursie stanowiła 780712 BEF, a więc była zbliżona do kwoty całkowitej płatności za samochód. Przedstawiając organowi celnemu tylko fakturę uzupełniającą z dnia 6 grudnia 2001r. skarżący zaniżył wartość celną towaru.

Kwota określona a w przedmiotowej fakturze nie była więc wartością transakcyjną i nie mogła stanowić podstawy do określenia wartości celnej towaru w trybie art. 23 § 1 Kodeksu celnego, zgodnie z którym wartością celną towaru jest wartość transakcyjna tj. cena faktycznie zapłacona lub należna za towar, ustalana o ile to konieczne z uwzględnieniem art. 30 i 31 a Kodeksu celnego powiększona o koszty transportu i ubezpieczenia. Natomiast według art. 23 § 9 Kodeksu celnego ceną faktycznie zapłaconą lub należną jest całkowita kwota płatności dokonanej lub mającej zostać dokonaną i obejmującą wszystkie płatności dokonane lub mające być dokonane jako warunek sprzedaży.

Ostatecznie wiec zweryfikowano wartość celną samochodu metodą wartości transakcyjnej przyjmując, że jest nią wartość pojazdu wynikająca z obu faktur plus koszty transportu. Natomiast w Kodeksie celnym nie przewidziano ustalania wartości celnej metodą według opinii rzeczoznawcy. Przy wymiarze cła zastosowano stawkę autonomiczną w wysokości 35%, ponieważ przedłożone wraz ze zgłoszeniem celnym świadectwo przewozowe EUR1 nr 1306012 nie może stanowić podstawy do zastosowania stawki celnej obniżonej gdyż zgodnie z treścią rozporządzenia Ministra Finansów dnia 25 września 200Ir w sprawie wyjaśnień do reguł pochodzenia towarów (Dz.U. Nr 112, poz. 1199) w przypadku przywiezienia towaru nielegalnie odmawia się preferencyjnego traktowania towarów.

Odwołaniu od przedmiotowej decyzji A. G. domagał się jej uchylenia.

Zarzucił, iż organ I instancji błędnie zinterpretował zapis na fakturze eksportera nr 20000931 z dnia 6 grudnia 2000r. - traktując ją jako fakturę uzupełniającą podczas gdy jest to saldo do wystawionej wcześniej faktury, co do której nie doszło do zawarcia transakcji. Jest to faktura końcowa zawierająca cenę, która ostatecznie została przez niego zaaprobowana. Opinia rzeczoznawcy wskazuję na rzeczywistą wartość importowanego samochodu.

Zachodzi podejrzenie, że eksporter zawyżył wartość samochodu przedstawiając dwie faktury, chcąc- uzyskać zwrot podatku od zawyżonej wartości towaru.

W wyniku rozpoznania przedmiotowego odwołania decyzją z dnia (...) sierpnia 2000r. nr (...) Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy podzielił wszystkie ustalenia faktyczne dokonane przez organ I instancji i wyprowadzone z nich wnioski prawne. Postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone przy współpracy władz celnych Belgii w trybie Protokołu 6 Układu Europejskiego (zał. do Dz.U. z 27 stycznia 1994r. nr 11, poz. 381). Organ celny I instancji od administracji celnej kraju eksportera otrzymał kserokopię faktur Nr 20000931 z dnia 6 grudnia 2000r. oraz nr 20000916 z dnia 1 grudnia 2000r. a także dokument eksportowy EU1 Nr 362692 z dnia 6 grudnia 2000r. Organ I instancji prawidłowo zinterpretował zapisy zawarte w tych fakturach. Z zapisów zawartych w przedmiotowych fakturach wynikało, że faktura z dnia 6 grudnia 2000r., którą dołączono do zgłoszenia celnego była fakturą uzupełniającą do tej z dnia 1 grudnia 2000r. a ta ostatnia była fakturą zaliczkową i dopiero suma kwot określonych w obu fakturach stanowiła całkowitą kwotę płatności za importowany pojazd, co znalazło potwierdzenie w dokumencie eksportowym z dnia 6 grudnia 2000r. Interpretacja zapisu na fakturze z dnia 6 grudnia 2000r. -"Saldo-faktura 20000916" dokonana została na podstawie uwierzytelnionego tłumaczenia z języka niderlandzkiego według którego brzmi: "Saldo-patrz faktura 20000916", natomiast zapis w fakturze z dnia 1 grudnia 2000r. brzmi "Faktura zaliczkowa". Z tych względów wartość transakcyjna określona przez skarżącego, zgodnie z art. 23 § 7 Kodeksu celnego nie mogła być przyjęta za wartość celną, gdyż organ celny z uzasadnionych przyczyn- zakwestionował wiarygodność dokumentów służących do określenia wartości celnej. Organ odwoławczy w pełni podtrzymał uzasadnienie organu I instancji odnośnie wysokości zastosowanej stawki celnej.

Na przedmiotową decyzję Dyrektora Izby Celnej A. G. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, domagając się jej uchylenia i zasądzenia kosztów postępowania sądowego.

Zarzucił naruszanie art. 121 § 1, 122, 181 § 1 i 210 § 4 Ordynacji podatkowej oraz art. 23 § 1 i 27 § 1 Kodeksu celnego, a także sprzeczność istotnych ustaleń z treścią zebranego w sprawie materiału.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wnosił o jej oddalenie i podtrzymał dotychczas zajmowane stanowisko.

Rozpoznając Skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271) sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjne w Rzeszowie przy zastosowaniu przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed Sądami Administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) - zwanej dalej p. s. a.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) i art. 134 § 1 p. s. a. kontrola zaskarżonej decyzji dokonywana jest przez Sąd pod względem zgodności z prawem przy uwzględnieniu stanu prawnego obowiązującego w dacie okoliczności faktycznych występujących w sprawie.

Skarga jest częściowo zasadna.

Organ celny I instancji w ramach współpracy z władzami celnymi Belgii przeprowadzonej w trybie Protokołu 6 Układu Europejskiego otrzymał kserokopię dodatkowej faktury nr 20000916 z dnia 1 grudnia 2000r., wystawionej na kwotę 380000 BEF, która nie została załączona do zgłoszenia celnego, oraz kserokopie dokumentu eksportowego Nr 362692 z dnia 6 grudnia 2000r. Organy celne prawidłowo zinterpretowały zapisy na obu fakturach na podstawie uwierzytelnionego tłumaczenia z języka niderlandzkiego, iż faktura z dnia 1 grudnia 2000r. była zaliczkową, a faktura z dnia 6 grudnia 2000r. uzupełniającą.

W efekcie suma kwot określonych w obu fakturach tj. 640000 BEF stanowiła całkowitą kwotę płatności za importowany samochód, co znajduje potwierdzenie w dokumencie eksportowym EU 1 Nr 362692 z dnia 6 grudnia 2000r., a także w piśmie "B" Banku Oddział w K. znak 2KR-WOD-R/0267/02/CŁ, z którego wynika że skarżący w dniu 1 grudnia 2000r. dokonał wypłaty kwoty 38800DEM, która zgodnie z jego oświadczeniem przeznaczona była na zakup samochodu. Przedmiotowa kwota po ówczesnym kursie stanowiła 780712 BEF a więc była zbliżona do kwoty całkowitej płatności za samochód.

Ocena zebranego przez organy celne materiału dowodowego w tym zakresie nie budzi zastrzeżeń. Dlatego ceną faktycznie zapłaconą w rozumieniu art. 23 § 9 Kodeksu celnego była łączna wartość określona w obu fakturach, która stanowiła wartość transakcyjną służąca do określenia wartości celnej towaru w trybie art. 23 §1 Kodeksu celnego.

Organy celne przyjęły natomiast, że towar został nielegalnie wprowadzony na polski obszar celny, przy czym jak przyznał pełnomocnik na rozprawie nie uwzględniły definicji pojęcia "nielegalności" zawartej w art.9 Kodeksu celnego, który taksatywnie wymienia przypadki nielegalnego wprowadzenia towaru na polski obszar celny, z których żaden w niniejszej sprawie nie wystąpił. Organy celne powołały się ogólnie na przepisy rozporządzenia Ministra Finansów dnia 25 września 2001r. w sprawie wyjaśnień do reguł pochodzenia towarów (Dz.U. Nr 112, poz. 1199), które jak przyznał pełnomocnik nie zawierają definicji "nielegalności".

Przyjmując więc, że towar został wprowadzony na polski obszar celny nielegalnie, z czym wiązało się zastosowanie niewłaściwej stawki celnej w wysokości 35%, organy celne naruszyły prawo materialne w postaci art. 9 Kodeksu celnego, na skutek czego zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.s.a.

W oparciu o art. 152 p. s. a. określono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się wyroku.

W oparciu o art. 200 p.s.a. zasądzono od Dyrektora Izby Celnej w na rzecz skarżącego kwotę 392,90zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.