Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 601/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2005-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2002 nr 7 poz 58
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.- tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Malinowska - Wasik Sędzia WSA Małgorzata Włodarska (spr.) Asesor WSA Grzegorz Saniewski Protokolant Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu w dniu 4 października 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi Pawła Z. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] 2005r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Powiatowy Policji w Ż. rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] 2005 r. zwolnił ze służby Pawła Z. z dniem [...] 2005 r.. W uzasadnieniu wskazał, iż wyrokiem Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] 2004 r. Paweł Z. skazany został za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego, popełnione w czasie pełnienia służby, polegające na usunięciu z powierzonych mu materiałów, protokołu z ustnego zawiadomienia przez Kazimierza C. o popełnieniu przestępstwa oraz protokołu przesłuchania tegoż świadka. Wyrok został utrzymany w mocy przez Sąd Okręgowy w B. Ponieważ wspomniany wyrok stał się prawomocny, zgodnie z art. 41 ust 1 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 o Policji (Dz.U. Nr 7, poz. 58 z późn. zm.), stanowiło to przesłankę do zwolnieniem skarżącego ze służby w Policji. W związku z tym, skarżącemu nie przysługiwały również świadczenia pieniężne określone w art. 114 i 115 cyt. ustawy oraz nagroda roczna za 2005 r.. Ze względu na interes społeczny oraz charakter popełnionego czynu, uznając, że skarżący nie może pozostawać w służbie, rozkazowi nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

W odwołaniu skarżący wskazał, iż rozkaz personalny o zwolnieniu ze służby zawiera wady prawne, bowiem skoro przeciwko skarżącemu toczą się dwa postępowania dyscyplinarne, zwolnienie powinno nastąpić na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 3, gdyż art. 41 ust. 1 pkt 4 miałby zastosowanie gdyby skarżący był skazany przez Sąd prawomocnym wyrokiem za przestępstwo nie będące jednocześnie przewinieniem dyscyplinarnym. Ponadto zdaniem skarżącego wspomniany rozkaz personalny narusza procedurę prowadzenia postępowania dyscyplinarnego, gdyż winno się ono zakończyć orzeczeniem o wydaleniu ze służby, a dopiero w następstwie tego orzeczenia powinien zostać wydany rozkaz personalny o zwolnieniu ze służby.

Komendant Wojewódzki Policji w B. rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] 2005 r. utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. Odnosząc się do zarzutów skarżącego wskazał, iż zwolnienie policjanta w przypadku skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego jest obligatoryjne i nie uzależnia się go od jakichkolwiek okoliczności, w tym od zakończenia postępowania dyscyplinarnego prowadzonego w sprawie dotyczącej popełnienia tego samego czynu, stanowiącego jednocześnie naruszenie dyscypliny służbowej. W tych okolicznościach zwolnienie policjanta w trybie art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy o policji stanowi przesłankę do umorzenia postępowania dyscyplinarnego.

Na powyższy rozkaz personalny Paweł Z. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, wskazując na rażące naruszenie prawa, procedury prowadzenia postępowania dyscyplinarnego, nadanie nieprawomocnemu rozkazowi personalnemu bez uzasadnionej potrzeby rygoru natychmiastowej wykonalności. Ponadto skarżący wskazał, iż z uwagi na nieprawomocny rozkaz personalny nie wydano mu świadectwa służby i pozostałych świadectw pracy, choć się o nie upominał. Odebrał je dopiero po uprawomocnieniu się rozkazu w dniu [...] 2005 r.. Naruszony został więc art. 46 ustawy o Policji, a także w wyniku tego skarżący przez 52 dni nie mógł podjąć starań o pracę, ani nie korzystał z uprawnień osoby bezrobotnej do bezpłatnej opieki zdrowotnej i pomocy społecznej. W związku powyższym skarżący wniósł o pozbawienie powyższego rozkazu personalnego rygoru natychmiastowej wykonalności, zaliczenie okresu 52 dni pomiędzy datą zwolnienia ze służby a datą uprawomocnienia się rozkazu i wydania świadectwa służby, wypłatę uposażenia za powyższy okres, sprostowania świadectwa służby oraz rozkazu personalnego o zwolnieniu. Skarżący podniósł ponadto ponownie, iż wydanie zaskarżonego rozkazu personalnego nie było poprzedzone prawomocny orzeczeniem o wydaleniu ze służby, mimo że przeciwko skarżącemu w momencie zwolnienia ze służby toczyły się dwa postępowania dyscyplinarne. Skarżący wskazał, że prowadzone przez przełożonych czynności zmierzały do tego by przed zwolnieniem ze służby nie nabył uprawnień emerytalnych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Ponadto wskazał, iż pojęcie rygoru natychmiastowej wykonalności nie jest tożsame z pojęciem prawomocności orzeczenia. Ze względu na toczące się postępowanie przed tut. Sądem, rozkaz personalny z dnia [...] 2005 r. nie jest jeszcze prawomocny. Stąd wniosek o zaliczenie jakichkolwiek okresów i o sprostowanie świadectwa pracy jest bezzasadny. Ponadto żądanie sprostowanie świadectwa służby skarżący powinien skierować do przełożonego w terminie 7 dni od otrzymania świadectwa, nie zaś do sądu administracyjnego. Organ stwierdził ponadto, że świadectwo służby zostało wydane bez zbędnej zwłoki, z uwzględnieniem czasu niezbędnego do prawidłowego przygotowania dokumentu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25.07.2002 r.- prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ), Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że Sąd rozpoznając skargę ocenia czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. W związku z tym należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu, iż została ona wydana z naruszeniem prawa mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowią przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji ( Dz. U. Nr 7, poz.58; z późn. zm. ). Zgodnie z przepisem art.. 41 ust. 1 pkt 4. ustawy z dnia 6.04.1990 o Policji, policjanta zwalnia się ze służby w przypadku skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego. Jest to zatem obligatoryjna, samoistna podstawa zwolnienia, uniemożliwiająca pozostawanie policjanta w dotychczasowej służbie.

W niniejszej sprawie fakt skazania skarżącego prawomocnym wyrokiem sądowym za popełnienie przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego jest bezsporny, a zatem zaistniały wymienione w ustawie przesłanki obligatoryjnego zwolnienia ze służby. Dla zastosowania wspomnianego wyżej przepisu nie ma znaczenia to, że w tej samej sprawie toczyło się przeciwko skarżącemu postępowanie dyscyplinarne, niezakończone w momencie wydania rozkazu personalnego przez Komendant Powiatowy Policji w Ż. o zwolnieniu ze służby.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego nadania rozkazowi personalnemu nieuzasadnionego obiektywną potrzebą rygoru natychmiastowej wykonalności, należy wskazać, iż fakt zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych, nie jest dostatecznym argumentem przemawiającym za brakiem zagrożenia dla interesu społecznego. Szczególny charakter zadań związanych z pełnieniem zawodu policjanta, wyrażający się m.in. w obowiązku ochrony życia, zdrowia, mienia, porządku publicznego i bezpieczeństwa, powoduje, iż biorąc pod uwagę charakter przestępstwa popełnionego przez skarżącego, za uzasadnione względami społecznymi należy uznać nadanie, rozkazowi personalnemu dotyczącemu jego zwolnienia rygoru natychmiastowej wykonalności, zgodnie z przepisem art.108 § 1 k.p.a.

Natomiast, jeśli chodzi o terminowość wydania świadectwa służby, należy wskazać, że zgodnie § 24 p. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. Nr 151, poz. 1261) przełożony właściwy w sprawach osobowych lub osoba przez niego upoważniona zobowiązany jest wydać świadectwo służby bezpośrednio policjantowi albo osobie przez niego upoważnionej na piśmie w dniu zwolnienia ze służby. Jeżeli wydanie świadectwa służby w dniu zwolnienia ze służby nie jest możliwe, przełożony właściwy w sprawach osobowych nie później niż w ciągu 7 dni od dnia zwolnienia ze służby przesyła je policjantowi albo osobie przez niego upoważnionej, za pośrednictwem poczty lub doręcza je w inny sposób. W niniejszej sprawie skarżący otrzymał to świadectwo służby, wbrew twierdzeniom organu, ze znacznym opóźnieniem, jednakże okoliczność ta nie ma wpływu na ocenę prawidłowości wydania zaskarżonego rozkazu personalnego i w związku z tym nie może być przedmiotem zainteresowania Sądu w powyższej sprawie. Podkreślić jednak należy, iż fakt wydania świadectwa służby po upływie 52 dni licząc od dnia zwolnienia skarżącego ze służby nie może stanowić podstawy do zmiany spornego rozkazu personalnego w zakresie daty zwolnienia ze służby. Świadectwo służby jest dokumentem potwierdzającym pewne fakty, a nie tworzącym je. W stosunku do rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby jest dokumentem wtórnym, informującym o tym, co wynika z rozkazu personalnego.

Mając powyższe na uwadze, uznając, że rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] 2005 r., nr [...] nie narusza prawa, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzeczono jak w sentencji wyroku.