Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1343/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: § 6, § 14
journal: Dz.U. 2004 nr 174 poz 1809
law: Rozporządzenie Rady Ministtrów z dnia 20 lipca 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie  przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia NSA Urszula Raczkiewicz Sędzia del. WSA Wojciech Kręcisz (spr.) Protokolant Michał Mazur po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej C. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 czerwca 2010 r. sygn. akt V SA/Wa 1944/09 w sprawie ze skargi C. Z. na decyzję Dyrektora M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych w pomniejszonej wysokości oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 czerwca 2010 r., sygn. akt V SA/Wa 1944/09, oddalił skargę C. Z. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] września 2009 r. w sprawie przyznania płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolno środowiskowych w pomniejszonej wysokości.

Ze stanu faktycznego przyjętego przez Sąd I instancji za podstawę wyrokowania wynikało, że C. Z. wnioskiem z dnia [...] maja 2008 r. wystąpił do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR o przyznanie płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt. Skarżący zadeklarował pakiet utrzymanie łąk ekstensywnych - wariant P01b półnaturalne łąki dwukośne o pow. 29,70 ha, oraz pakiet rolnictwo ekologiczne - wariant S02b01 trwałe użytki zielone (bez certyfikatu) o pow. 29,70 ha i wariant S02d01 uprawy sadownicze w tym jagodowe (bez certyfikatu zgodności) o pow. 22,70 ha. W załączeniu skarżący przedstawił umowę dzierżawy gruntów rolnych zawartą w dniu [...] maja 2008 r. pomiędzy M. Z. (wydzierżawiający) i C. Z. (dzierżawca). Przedmiotem dzierżawy były działki ewidencyjne nr: [...] obręb C., oraz [...] [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], a także część działki nr [...] położonej w obrębu K. G., której powierzchnia wynosi 14,90 ha. Łączna powierzchnia dzierżawionych działek wyniosła 29,70 ha. Zgodnie z przedstawioną umową dzierżawca (C. Z., skarżący) zobowiązał się do przejęcia i kontynuacji zobowiązań rolnośrodowiskowych podjętych przez wydzierżawiającego.

Pismem z dnia [...] października 2008 r. organ I instancji wezwał beneficjenta do złożenia wyjaśnień w związku z deklaracją pakietu P01 oraz deklaracją działek w strefach priorytetowych.

W odpowiedzi na wezwanie, w dniu [...] listopada 2008 r. do Biura Powiatowego wpłynęła korekta do wniosku rolnośrodowiskowego, w której beneficjent zadeklarował powierzchnię działki GG z uprawą orzecha włoskiego o pow. 0,79 ha położonej na działce ewidencyjnej nr [...], na której realizuje pakiet S02d01 oraz działkę rolną H o pow. 1,50 ha położonej na działce ewidencyjnej nr [...], na której uprawę stanowią łąki trwałe i realizowane są warianty P01b oraz S02b01. Wnioskodawca dołączył również kopię umowy dzierżawy z dnia [...] marca 2008 r. zawartej pomiędzy M. Z. (wydzierżawiający), a C. Z., na część działki ewidencyjnej nr [...] o pow. 1,50 ha, oraz działki nr [...] pow. 0,79 ha. Z umowy tej wynikało, że dzierżawca zobowiązał się do kontynuacji pakietu rolnictwo ekologiczne oraz pakietu utrzymanie łąk ekstensywnych realizowanych przez poprzednika na działce nr [...] oraz pakietu rolnictwo ekologiczne na działce nr [...].

Beneficjent podał ponadto, że do wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowych nie zgłosił działki nr [...] pow. 0,79 ha oraz działki o nr [...] pow. 1,50 ha, gdyż nie występował o płatności do tych działek, natomiast wskazane pakiety są realizowane na tych działkach. Podał również, że działka ewidencyjna nr [...] położona jest w strefie priorytetowej 06A.

Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w G. decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. przyznał skarżącemu płatność z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych w pomniejszonej wysokości. Decyzją przyznano płatności za pakiet rolnictwo ekologiczne wariant trwałe użytki zielone pow. 29,70 ha, wariant uprawy sadownicze w tym jagodowe pow. 22,70 ha, nie przyznano natomiast płatności do pakietu utrzymanie łąk ekstensywnych wariant półnaturalne łąki dwukośne.

Organ I instancji argumentował, że przyczyną odmowy przyznania płatności do pakietu P01 był fakt, iż beneficjent nie posiadał, co najmniej 1 ha powierzchni trwałych użytków zielonych położonych w strefach priorytetowych, co jest warunkiem przyznania płatności do pakietu utrzymanie łąk ekstensywnych.

Rozpatrując odwołanie od powyższej decyzji, Dyrektor [...] OR ARiMR utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy argumentował, że C. Z. przejął część zobowiązań rolnośrodowiskowych podjętych przez M. Z. w 2007 r. Umową dzierżawy z dnia [...] maja 2008 r. C. Z. przejął bowiem działki ewidencyjne nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], o pow. 29,70 ha. W dniu [...] maja 2008 r. złożył wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskwowych dołączając oświadczenie, w którym zobowiązał się do kontynuacji zobowiązania podjętego przez M. Z. na wymienionych wyżej działkach ewidencyjnych. W korekcie z dnia [...] listopada 2008 r. podał część działki ewidencyjnej nr [...] oraz działkę ewidencyjną nr [...], które posiadał na podstawie umowy dzierżawy z dnia [...] marca 2008 r., i których, do dnia złożenia korekty, pierwotnie nie zgłosił do płatności rolnośrodowiskowych za 2008 r. Działka [...] po raz pierwszy została zadeklarowana do płatności rolnośrodowiskowych przez M. Z. w 2007 roku. Zobowiązanie rolnośrodowiskowe na tej działce zostało przeniesione w roku 2008 na innego producenta, tj. D. Z, który kontynuuje realizację zobowiązania rolnośrodowiskowego również w 2009 r. otrzymując płatności w trybie kontynuacji programu. Organ odwoławczy wyjaśnił również, że część działki nr [...] o pow. 1,50 ha, której dzierżawcą, na podstawie umowy z dnia [...] marca 2008 r. jest C. Z., nie była pierwotnie deklarowana do płatności rolnośrodwiskowych i nigdy nie stanowiła w związku z tym zobowiązania rolnośrodowiskowego poprzednika.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że beneficjent przejmujący zobowiązanie podejmuje się kontynuować realizację przejętych zobowiązań rolnośrodowiskowych. Mając zaś na uwadze, iż w roku 2008 niemożliwe było dołączenie innych, własnych działek rolnych, celem zachowania realizacji programu, konieczne było przejęcie działki rolnej położonej w strefach priorytetowych, na której przekazujący realizował swoje zobowiązanie. Podważając stanowisko skarżącego, że na części działki ewidencyjnej nr [...] pow. 1,50 ha również realizował on pakiet utrzymanie łąk ekstensywnych, organ odwoławczy podkreślił, iż skoro wskazana powierzchnia 1,50 ha nie znajdowała się wcześniej w zobowiązaniu rolnośrodowiskowym, to niemożliwe było realizowanie na danym terenie pakietu rolnośrodowiskowego. Zadeklarownie jej natomiast po dniu [...] marca 2007 r., tj. w korekcie wniosku, było niemożliwe, albowiem stałaby się przedmiotem zwiększenia zobowiązania.

W związku z tym, organ odwoławczy stwierdził, że jakkolwiek C. Z. w 2008 r. przejął realizację zobowiązania rolnośrodowiskowego podjętego przez M. Z., to jednak deklarowane we wniosku działki ewidencyjne nie spełniały warunku wynikającego z przepisów rozporządzenia dotyczącego realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych, zgodnie z którymi płatność m.in. do pakietu utrzymanie łąk ekstensywnych przyznawana jest, jeżeli łączna powierzchnia działek rolnych położonych w strefach priorytetowych wynosi, co najmniej 1 ha.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalając skargę C. Z. na tę decyzję wskazał, że w sprawie poza sporem jest, że skarżący przejął część zobowiązań rolnośrodowiskowych podjętych przez M. Z. w 2007 r. w ramach Planu Rozwoju Obszarów Wiejskich 2004-2006. Zgodnie z § 14 ust. 1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego w przypadku, gdy w okresie od dnia złożenia wniosku do dnia wydania decyzji administracyjnej w sprawie płatności rolnośrodowiskowej nastąpi przeniesienie posiadania gospodarstwa rolnego lub jego części, lub stada zwierząt ras lokalnych na rzecz innego producenta rolnego w wyniku umowy sprzedaży lub innej umowy, płatność rolnośrodowiskowa przysługuje producentowi rolnemu, na rzecz którego przeniesiono posiadanie gospodarstwa rolnego lub jego części, lub stada zwierząt ras lokalnych, jeżeli w terminie 35 dni od dnia tego przeniesienia złoży on wniosek do kierownika biura powiatowego Agencji i zobowiąże się do kontynuowania realizacji programu rolnośrodowiskowego do końca okresu objętego zobowiązaniem, o którym mowa w § 2 ust 1, złożonym przez poprzedniego posiadacza gospodarstwa rolnego.

Odnosząc się do zarzutów skargi, Sąd I instancji wskazał, iż zgodnie z § 6 rozporządzenia rolnośrodowiskowego pakiety rolnictwo zrównoważone, utrzymanie łąk ekstensywnych i utrzymanie pastwisk ekstensywnych mogą być realizowane przez producenta rolnego w gospodarstwie rolnym, w którym co najmniej jedna działka rolna jest położona na obszarach, na których występują zagrożenia dla środowiska lub zbiorowiska roślin o wysokich walorach przyrodniczych (strefy priorytetowe) oraz łączna powierzchnia działek rolnych, położonych w strefach priorytetowych, na których mają być realizowane te pakiety, wynosi co najmniej 1 ha. Rolnik, który deklaruje we wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowych realizację pakietu utrzymanie łąk ekstensywnych i utrzymanie pastwisk ekstensywnych powinien realizować ten pakiet na powierzchni nie mniejszej niż 1ha działek rolnych położonych w strefach priorytetowych.

Zadeklarowanie we wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowych realizacji pakietów lub wariantów na wskazanej (deklarowanej) powierzchni oznacza ubieganie się o przyznanie płatności z tych działek. Tym samym skoro zadeklarowana we wniosku powierzchnia działek w pakiecie półnaturalne łąki dwukośne wynosząca 29,90 ha i stanowiąca działki przejęte od poprzednika nie obejmowała działki znajdującej się w strefie priorytetowej 06A, to skarżący we wniosku nie mógł zadeklarować dodatkowej działki (części działki nr [...]), albowiem taką sytuację należałoby traktować, jako zwiększenie zobowiązania. Sąd I instancji argumentował w związku z tym, że skarżący będąc posiadaczem części działki nr [...] o pow. 1,50 ha leżącej w strefie priorytetowej, na której jak twierdzi realizuje pakiet P01 powinien tę działkę zadeklarować we wniosku o przyznanie płatności. Jednocześnie jednak podniósł, że dodanie części działki nr [...] do wniosku o przyznanie płatności było niemożliwe. Skarżący nie mógł zwiększyć powierzchni użytków rolnych poprzez dodanie części tej działki, ponieważ zwiększenia takiego zgodnie z § 5 ust. 5 rozporządzenia rolnośrodowiskowego zmienionego rozporządzeniem z dnia 14 marca 2007 r. można było dokonać nie później niż w dniu 15 marca 2007 r. Skarżący nie był więc uprawniony do zwiększenia podjętego zobowiązania rolnośrodowiskowego w 2008 r. według zasad przyznawania płatności PROW 2004-2006. Ewentualnego zwiększenia powierzchni użytków rolnych na podstawie ww. przepisu mógł dokonać jedynie poprzednik skarżącego, tj. M. Z. Skarżący przejmując zobowiązanie rolnośrodowiskowe podjęte przez M. Z. upoważniony był wyłącznie do kontynuacji przejętych zobowiązań rolnośrodowiskowych. W związku z tym w celu zachowania realizacji programu konieczne było przejęcie działki rolnej położonej w strefach priorytetowych, na której przekazujący realizował swoje zobowiązanie. Wskazana powierzchnia 1,50 ha stanowiąca część działki nr [...], chociaż jest położona w strefie priorytetowej, to jednak nie znajdowała się wcześniej w zobowiązaniu rolnośrodowiskowym M. Z., a zatem skarżący nie mógł na jej terenie realizować pakietu rolnośrodowiskowego.

C. Z. wystąpił ze skargą kasacyjną od powyższego wyroku, wnosząc jego o uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię, tj.:

- § 6 ust. 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 lipca 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolno środowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich poprzez przyjęcie, że do uzyskania płatności do pakietu rolnośrodowiskowego konieczne było nie tylko realizowanie przez skarżącego tego pakietu, rozumiane w szczególności jako wykonywanie na działce położonej w strefie priorytetowej określonych prac (dwukrotne koszenie) lecz również zadeklarowanie tej działki przez skarżącego we wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej, ze wskazaniem, że także z powierzchni z tej działki skarżący ubiega się o płatność rolnośrodowiskową;

- § 14 ust. 1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego poprzez przyjęcie, że dla uzyskania płatności rolnośrodowiskowej skarżący jako przejmujący zobowiązanie rolnośrodowiskowe swojego poprzednika musiał przejąć działkę położoną w strefach priorytetowych, na której poprzednik realizował swoje zobowiązanie rolnośrodowiskowe, ponieważ tylko wówczas możliwe jest uznanie, że skarżący kontynuuje zobowiązanie rolnośrodowiskowe poprzednika.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił swoje stanowisko w sprawie oraz przedstawił argumenty na poparcie wniesionej skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z przepisem art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Nie stwierdzając wystąpienia w rozpoznawanej sprawie przesłanek określonych w przepisie § 2 art. 183 p.p.s.a., skutkujących nieważnością postępowania, kontrola kasacyjna zaskarżonego wyroku może być więc dokonana w zakresie zdeterminowanym podstawami, na których została oparta skarga kasacyjna.

W ramach podstawy kasacyjnej z pkt 1 art. 174 p.p.s.a. strona skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię § 6 ust. 2 pkt 1 i 2 oraz błędną wykładnię § 14 ust. 1 rozporządzenia rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 lipca 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich.

Odnosząc się zarzutu naruszenia prawa materialnego, jako podstawy skargi kasacyjnej wyjaśnić na wstępie należy, że uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż sąd stosując przepis popełnił błąd w subsumcji czyli, że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi ponadto w uzasadnieniu, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia bądź, jak powinien być stosowany konkretny przepis prawa ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu – dlaczego powinien być zastosowany (por. wyrok NSA z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1554/09).

W związku z tym, że zarzut naruszenia prawa materialnego nie może być skutecznie uzasadniony próbą zwalczania ustaleń faktycznych, a ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z 22 października 2004 r., sygn. akt FSK 192/04) rozpatrzenie zarzutów naruszenia prawa materialnego zdeterminowane jest więc ramami wyznaczonymi przez niekwestionowane ustalenia stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy.

Z ustaleń tych wynika, że: 1) we wniosku z dnia [...] maja 2008 r. skarżący zadeklarował pakiet utrzymanie łąk ekstensywnych - wariant P01 b półnaturalne łąki dwukośne na pow. 29,70 ha, oraz pakiet rolnictwo ekologiczne - wariant S02b01 trwałe użytki zielone (bez certyfikatu) pow. 29,70ha i wariant S02d01 uprawy sadownicze w tym jagodowe (bez certyfikatu zgodności) pow. 22,70 ha, dołączając do tegoż wniosku umowę dzierżawy gruntów rolnych z dnia [...] maja 2008 r., przedmiotem której były działki ewidencyjne nr: [...] obręb Ch., oraz [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], a także część działki nr [...] położonej w obrębie K. G., której powierzchnia wynosi 14,90 ha, z których to działek żadna nie znajdowała się w strefie priorytetowej - łączna powierzchnia tych działek wynosiła 29,70 ha, a zgodnie z umową dzierżawca zobowiązał się do przejęcia i kontynuacji zobowiązań rolnośrodowiskowych podjętych przez wydzierżawiającego; 2 ) w odpowiedzi na wezwanie z dnia [...] października 2008 r. do złożenia wyjaśnień w związku z zadeklarowaniem pakietu P01 oraz działek w strefach priorytetowych, skarżący w dniu [...] listopada 2008 r. złożył korektę wniosku, w której zadeklarował powierzchnie działki GG z uprawa orzecha włoskiego opow. 0,79 ha, położonej na działce nr [...], gdzie realizuje pakiet S02d01 oraz działkę rolną H o pow. 1,50 ha (dzierżawioną na podstawie umowy zawartej z M. Z. z dnia [...] marca 2008 r.), stanowiącą część działki nr [...], w odniesieniu do której, jako uprawę wskazał łąki trwałe, jak i realizację wariantu P01b oraz S02b01, deklarując pakiet w wariancie półnaturalne łąki dwukośnych na pierwotnie deklarowanej we wniosku powierzchni, tj. 29,70 ha; 3) wniosek skarżącego z dnia [...] maja 2008 r. nie obejmował swoim zakresem części działki nr [...]; 4) w odpowiedzi na wezwanie do złożenia wyjaśnień skarżący podał, że do wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowych nie zgłosił ww. części działki nr [...] pow. 1,50 ha, gdyż nie występował o płatności do tej działki, jak również, że wskazane pakiety na tej działce, położonej w strefie priorytetowej 06A, są realizowane; 5) część działki nr [...] o pow. 1,5 ha będącej w posiadaniu skarżącego nie była pierwotnie deklarowana przez jego poprzednika do płatności rolnośrodowiskowej, w związku z czym nie stanowiła przedmiotu zobowiązania rolnośrodowiskowego poprzednika; 6) działka nr [...] po raz pierwszy została zadeklarowana o płatności rolnośrodowiskowych przez M. Z. w 2007 roku; 7) zobowiązanie rolnośrodowiskowe na tej działce zostało przeniesione w roku 2008 na innego producenta, tj. D. Z., który kontynuuje realizację zobowiązania rolnośrodowiskowego w 2009 r.

Z przepisu § 6 rozporządzenia rolnośrodowiskowego wynika, iż: płatność rolnośrodowiskowa może być udzielona za realizację równocześnie nie więcej niż trzech pakietów, z tym że pakiet, o którym mowa w § 1 ust. 2 pkt 2, nie może być realizowany równocześnie z pakietami, o których mowa w § 1 ust. 2 pkt 1 lub 5 (ust. 1); pakiety, o których mowa w § 1 ust. 2 pkt 1, 3 i 4, mogą być realizowane przez producenta rolnego w gospodarstwie rolnym, w którym: 1) co najmniej jedna działka rolna jest położona na obszarach, na których występują zagrożenia: a) dla środowiska lub b) zbiorowiska roślin o wysokich walorach przyrodniczych - zwanych dalej "strefami priorytetowymi", oraz 2) łączna powierzchnia działek rolnych, położonych w strefach priorytetowych, na których mają być realizowane te pakiety, wynosi co najmniej 1 ha (ust. 2). Z ust. 5 § 6 tego rozporządzenia wynika, iż wykaz stref priorytetowych określa załącznik nr 3 do rozporządzenia.

Z kolei zgodnie § 14 przywołanego rozporządzenia, jeżeli w okresie od dnia złożenia wniosku do dnia wydania decyzji administracyjnej w sprawie płatności rolnośrodowiskowej nastąpi przeniesienie posiadania gospodarstwa rolnego lub jego części, lub stada zwierząt ras lokalnych na rzecz innego producenta rolnego w wyniku umowy sprzedaży lub innej umowy, płatność rolnośrodowiskowa przysługuje producentowi rolnemu, na rzecz którego przeniesiono posiadanie gospodarstwa rolnego lub jego części, lub stada zwierząt ras lokalnych, jeżeli w terminie 35 dni od dnia tego przeniesienia złoży on wniosek do kierownika biura powiatowego Agencji i zobowiąże się do kontynuowania realizacji programu rolnośrodowiskowego do końca okresu objętego zobowiązaniem, o którym mowa w § 2 ust. 1, złożonym przez poprzedniego posiadacza gospodarstwa rolnego (ust. 1); do wniosku, o którym mowa w ust. 1, dołącza się kopię umowy sprzedaży lub innej umowy, w wyniku której nastąpiło przeniesienie posiadania gospodarstwa rolnego lub jego części, lub stada zwierząt ras lokalnych (ust. 2); przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio, w przypadku gdy przeniesienie posiadania gospodarstwa rolnego lub jego części, lub stada zwierząt ras lokalnych nastąpiło po dniu wydania decyzji administracyjnej w sprawie płatności rolnośrodowiskowej (ust. 3).

Z przywołanych przepisów wynika, że zakresem ich normowania objęte są dwie różne sytuacje.

Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak jest podstaw, aby uznać, że w okolicznościach stanu faktycznego sprawy, Sąd I instancji przyjął wadliwy kierunek wykładni przepisów rozporządzenia rolnośrodowiskowego, naruszenie których zarzucono w skardze kasacyjnej.

Błędnej wykładni § 14 ust. 1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego skarżąca upatruje w tym, że jej zdaniem, Sąd I instancji wadliwie przyjął, że skoro część działki nr [...] o pow. 1,5 ha pierwotnie nie znajdowała się w przedsięwzięciu rolnośrodowiskowy realizowanym przez M. Z., to skarżący C. Z. nie mógł na tejże działce realizować pakietu rolnośrodowiskowego. Abstrahując od tego, że argumentacja strony skarżącej, zdaje się wskazywać jednak na formułowanie wobec zaskarżonego wyroku Sądu I instancji zarzutu nie tyle błędnej wykładni przywołanego przepisu rozporządzenia rolnśrodowiskowego, co jego niewłaściwego zastosowania, stwierdzić należy, że przedmiotowy zarzut skargi kasacyjnej nie jest usprawiedliwiony. Na gruncie przepisu § 14 ust. 1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego prawodawca operuje bowiem pojęciem "kontynuacji" w odniesieniu do "realizacji programu rolnośrodowiskowego" przez producenta rolnego, na rzecz którego przeniesiono posiadanie gospodarstwa rolnego lub jego części, i któremu to producentowi rolnemu przysługuje płatność rolnośrodowiskowa, pod warunkiem złożenia stosownego wniosku oraz zobowiązania się do "kontynuowania realizacji programu rolnośrodowiskowego do końca okresu objętego zobowiązaniem" podjętym przez poprzednika. Poza sporem jest więc, że stosowny wniosek, zwłaszcza zaś zobowiązanie do kontynuacji realizacji konkretnego przedsięwzięcia rolnośrodowiskowego, może dotyczyć konkretnych działek rolnych (powierzchni użytków rolnych), które pierwotnie zadeklarowane zostały do konkretnego pakietu rolnośrodowiskowego i stanowiły jego przedmiot.

Ponadto, zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, powierzchnia użytków rolnych, na których realizowany jest pakiet rolnośrodowiskowy, co do zasady, nie może ulegać zwiększeniu lub zmniejszeniu, z wyjątkiem pakietu ochrony gleb i wód. Jakkolwiek z ust. 2 § 5 przywołanego rozporządzenia wynika, że prawodawca dopuszcza w odniesieniu do powierzchni użytków rolnych, na których jest realizowany program rolnośrodowiskowy, w zakresie pakietów innych niż ochrony gleb i wód, możliwość jej zwiększenia, o nie więcej niż 5 % dotychczasowej powierzchni, lecz nie więcej niż o 2 ha, w pierwszym lub drugim roku realizacji programu rolnośrodowiskowego, co obliguje w trzecim roku i dalszych latach realizacji programu rolnośrodowiskowego, do opracowania nowego planu działalności rolnośrodowiskowej (ust. 4 § 5), to jednak zastrzega jednocześnie, że zwiększenia powierzchni można było dokonać, nie później niż w dniu 15 marca 2007 r. (ust. 5 § 5 rozporządzenia). Z powyższego wynika więc, że skarżący nie był uprawniony do zwiększenia przejętego zobowiązania rolnośrodowiskowego w 2008 r., albowiem ewentualnego zwiększenia powierzchni użytków rolnych na podstawie przywołanej regulacji mógł dokonać jedynie M. Z., jako poprzednik skarżącego.

Kontynuacja przez następcę przedsięwzięcia rolnośrodowiskowego, które zgodnie z planem działalności rolnośrodowiskowej, zostało już rozpoczęte przez producenta rolnego może być więc realizowana w odniesieniu do konkretnych, pierwotnie deklarowanych do płatności rolnośrodowiskowych działek rolnych i ich powierzchni. Pojęcie "kontynuacji", którym prawodawca operuje w przepisie § 14 ust. 1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, ze swej istoty zakłada istnienie tożsamości przedmiotowej w odniesieniu do działek rolnych i ich powierzchni, które pierwotnie zadeklarowane zostały do przedsięwzięcia rolnośrodowiskowego przez poprzednika, i w odniesieniu do których, jako przejętych, następca prawny wyraził wolę kontynuacji realizacji programu rolnośrodowiskowego do końca okresu zobowiązania podjętego przez poprzednika.

Dokonując wykładni przepisu § 14 ust. 1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, Sąd I instancji trafnie więc przyjął, że skarżący przejmując zobowiązanie rolnośrodowiskowe podjęte przez M. Z. upoważniony był wyłącznie do kontynuacji przejętych zobowiązań rolnośrodowiskowych, albowiem warunkiem zachowania realizacji programu rolnośrodowiskowego było przejęcie działki rolnej położonej w strefach priorytetowych, na której przekazujący realizował swoje zobowiązanie. Działka rolna o powierzchni 1,5 ha, stanowiąca część działki nr [...], jakkolwiek położona w strefie priorytetowej, nie obejmowała jednak powierzchni gruntów znajdujących się pierwotnie w zobowiązaniu rolnośrodowiskowym M. Z. Skarżący nie mógł więc przejąć zobowiązania, którego w odniesieniu do części działki nr [...] nie było. Podkreślić również należy, że w roku 2008 zobowiązanie rolnośrowioskowe na działce nr [...] o pow. 53 ha przeniesione zostało na D. Z., który w zobowiązał się do jego kontynuacji na rok 2009.

Zarzut błędnej wykładni przepisu § 14 ust. 1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego uznać należy więc za niezasadny.

Brak jest również podstaw, aby za usprawiedliwiony uznać zarzut naruszenia § 6 ust. 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia rolnośrodowiskowego.

Błędnej wykładni tego przepisu, strona skarżąca upatruje w tym, że według niej, Sąd I instancji w nieuprawniony sposób wywiódł z przywołanego przepisu dodatkowy, nieistniejący na jego gruncie, warunek przyznania (udzielenia) płatności rolnośrodowiskowej, a mianowicie, warunek zadeklarowania do płatności przez producenta rolnego powierzchni działki rolnej położonej w strefie priorytetowej.

Odwołując się w analizowanym zakresie do wyżej już przywołanych argumentów odnoszących się do konsekwencji obowiązywania i zastosowania § 14 ust. 1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, jak i do okoliczności stanu faktycznego sprawy stanowiących podstawę wyrokowania Sądu I instancji, wskazać należy, iż z art. 66 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady WE nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej wynika, że wnioski o przyznanie wsparcia na rozwój obszarów wiejskich dotyczące powierzchni lub zwierząt, które składane są oddzielnie od wniosków o pomoc na mocy art. 6 rozporządzenia (WE) nr 2419/2001, wskazują wszystkie powierzchnie i zwierzęta należące do danego gospodarstwa, właściwe do celów kontroli wniosków w ramach danego środka, włącznie z tymi, dla których nie wnioskuje się o wsparcie. Zgodnie zaś z § 11 ust. 2 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, płatność rolnośrodowiskowa jest udzielana na wniosek producenta rolnego. Wniosek zaś o przyznanie kolejnych płatności rolnośrodowiskowych, jak stanowi ust. 3 i 5 przywołanego przepisu, składa się corocznie na formularzu udostępnianym przez Agencję w terminie określonym do składania wniosków o przyznanie płatności w przepisach o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej, począwszy od roku następującego po roku, w którym została wydana decyzja administracyjna o przyznaniu pierwszej płatności rolnośrodowiskowej.

Z przywołanej regulacji wynika więc jednoznacznie, że w sprawach z zakresu przyzania płatności zastosowanie ma tryb wnioskowy.

W związku z powyższym, jak również w kontekście przywołanych wyżej konsekwencji obowiązywania i zastosowania w okolicznościach stanu faktycznego sprawy, przepisu § 5 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, brak jest podstaw, aby zasadnie wywodzić, że dokonując wykładni przepisu § 6 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 przywołanego rozporządzenia, Sąd I instancji kreował jakiekolwiek inne, niż określone tym przepisem, warunki od spełnienia których uzależnione jest przyznanie płatności rolnośrodowiskowej. W analizowanym zakresie, Sąd I instancji, uwzględnił bowiem, tylko i wyłącznie to, że z obowiązujących przepisów prawa unijnego i krajowego wynika, iż płatność rolnośrodowiskowa udzielana jest na wniosek zainteresowanego, po spełnieniu warunków określonych w § 6 przywołanego rozporządzenia.

Powyższe, wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej, w której autor nie uwzględnił obowiązującego w przedmiotowym postępowaniu trybu wnioskowego, w niczym więc nie narusza i nie uchybia normatywnej treści przepisu § 6 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 rozporządzenia rolnośrodowiskowego.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.