Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1773/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6323 Zezwolenie i cofnięcie zezwolenia na prowadzenie domu pomocy społecznej
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Łukaszewska – Macioch (spr.) Sędziowie WSA Monika Nowicka asesor WSA Iwona Kosińska Protokolant Monika Chorzewska - Korczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi Fundacji [...] na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za prowadzenie placówki bez zezwolenia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania Fundacji [...] z siedzibą w D., utrzymał w mocy decyzję Wojewody S. z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] o wymierzeniu kary pieniężnej w wysokości 10.000 złotych za prowadzenie bez zezwolenia placówki zapewniającej całodobową opiekę niepełnosprawnym, przewlekle chorym oraz osobom w podeszłym wieku, pod nazwą Fundacja [...] w B.

Z przedstawionych akt wynika następujący stan faktyczny sprawy:

W dniu 17 maja 2005 r. zostało wszczęte z urzędu przez Wojewodę S. postępowanie administracyjne w sprawie nałożenia na Fundację [...] z siedzibą w D. kary pieniężnej z uwagi na prowadzenie, bez zezwolenia, o którym mowa w art. 67 ust. 1 w związku z art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.), placówki zapewniającej całodobową opiekę niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku pod nazwą Fundacja [...] w B. W dniu 29 maja 2006 r. dokonano oględzin placówki oraz przesłuchania świadków, w wyniku czego ustalono, że placówka funkcjonuje, ma charakter całodobowy, na jej terenie zamieszkują 54 osoby starsze, niepełnosprawne, przewlekle chore i bezdomne. Placówka świadczy również usługi bytowo-opiekuńcze. Ustalono, że placówka jest aktualnie prowadzona przez podmiot o nazwie Fundacja [...] z siedzibą w D. W okresie wcześniejszym placówkę prowadził inny podmiot, który również nie posiadał stosownego zezwolenia. Wojewoda S. wskazał, że w grudniu 2005 roku podmiot prowadzący placówkę starał się o wydanie zezwolenia na jej prowadzenie, jednak wobec niespełnienia wymogów ustawowych w zakresie obowiązującego standardu usług opiekuńczych i bytowych Wojewoda S. odmówił udzielenia zezwolenia. Sytuacja ta, w ocenie organu, wyczerpuje znamiona działania, sprzecznego z postanowieniami art. 67 – 69 ustawy o pomocy społecznej, tj. prowadzenia, w ramach działalności statutowej, placówki zapewniającej całodobową opiekę niepełnosprawnym, przewlekle chorym oraz osobom w podeszłym wieku, bez zezwolenia wojewody i skutkuje nałożeniem na podmiot prowadzący kary pieniężnej w wysokości 10.000 złotych.

Fundacja [...] z siedzibą w D. odwołała się od decyzji Wojewody S. do Ministra Pracy i Polityki Społecznej podnosząc, że decyzja została podjęta bez wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Wojewoda S. nie wziął pod uwagę, że Fundacja [...] z siedzibą w D. przejęła prowadzenie placówki w B. w drodze umowy zawartej w dniu 1 sierpnia 2005 r. od podmiotu prowadzącego dotychczas tę placówkę, a mianowicie od Stowarzyszenia [...] z siedzibą w C. i stanowi w pełni kontynuację prowadzonej dotychczas działalności. Fundacja przejęła placówkę wraz z pensjonariuszami, wyposażeniem i infrastrukturą. Odwołująca się wskazała, że art. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o pomocy społecznej oraz ustawy Karta Nauczyciela (Dz. U. Nr 179, poz. 1487) stanowi, że podmioty prowadzące w dniu wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 1, placówki zapewniające całodobową opiekę niepełnosprawnym, przewlekle chorym oraz osobom w podeszłym wieku, które od dnia wejścia w życie ustawy nie spełniają wymagań określonych w art. 68 ust. 4 oraz art. 5 pkt 3 ustawy, o której mowa w art. 1, są obowiązane dostosować placówki do tych wymagań do dnia 31 grudnia 2006 roku. Organ nie powinien pomijać tego przepisu mając na względzie, iż Fundacja kontynuuje działalność w tym samym zakresie i realizuje takie same cele jak Stowarzyszenie.

Minister Pracy i Polityki Społecznej nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania, wobec czego decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody S. z dnia [...] lipca 2006 r. Organ odwoławczy wskazał, iż postępowanie w pierwszej instancji wykazało, że Fundacja zapewniając w placówce opiekę dla 54 osób niepełnosprawnych, w podeszłym wieku i chorych, nie posiada zezwolenia na jej prowadzenie. Zezwolenia takiego Wojewoda nie mógł wydać, ponieważ placówka nie spełniała wymaganych ustawowo standardów. Zgodnie natomiast z art. 130 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej kto bez zezwolenia prowadzi placówkę zapewniającą całodobową opiekę niepełnosprawnym, przewlekle chorym oraz osobom w podeszłym wieku - podlega karze pieniężnej w wysokości 10.000 złotych.

Przepis art. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o pomocy społecznej oraz ustawy Karta Nauczyciela (Dz. U. Nr 179, poz. 1487), na który powołuje się strona, reguluje sytuację placówek prowadzonych przed 1 maja 2004 r. stanowiąc, iż podmioty prowadzące w tym dniu placówki zapewniające opiekę dla osób niepełnosprawnych, w podeszłym wieku i chorych, mogą osiągnąć wymagane standardy do 31 grudnia 2006 r. Podmioty prowadzące placówki po tej dacie natomiast obowiązane są spełniać wszystkie ustawowe wymogi. Należy wziąć pod uwagę, że Fundacja została zarejestrowana w Krajowym Rejestrze Sądowym w dniu [...] marca 2005 r. Nie jest zasadne powoływanie się na okoliczność, iż odwołująca się przejęła prowadzenie placówki od Stowarzyszenia [...] i prowadzi działalność jako kontynuację działalności tego podmiotu. Nie zachodzi tu tożsamość obu podmiotów, dlatego do Fundacji nie może mieć zastosowania powołany przepis przejściowy.

Na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej Fundacja [...] z siedzibą w D. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego: art. 130 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej oraz art. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o pomocy społecznej oraz ustawy Karta Nauczyciela przez błędną ich wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, a także naruszenie prawa procesowego przez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozpoznania sprawy.

Uzasadniając zarzuty skargi skarżąca wskazała, że organ administracji w toku postępowania nie wziął pod uwagę, iż Fundacja [...] przejęła prowadzenie placówki w B. w drodze umowy zawartej w dniu 1 sierpnia 2005 r. z podmiotem prowadzącym dotychczas tę placówkę, a mianowicie Stowarzyszeniem [...] z siedzibą w C. i stanowi w pełni kontynuację prowadzonej dotychczas działalności. Fundacja przejęła placówkę wraz z pensjonariuszami, wyposażeniem i infrastrukturą. Skarżąca podniosła, że art. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o pomocy społecznie oraz ustawy Karta Nauczyciela (Dz. U. Nr 179, poz. 1487) stanowi, że podmioty prowadzące w dniu wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 1, placówki zapewniające całodobową opiekę niepełnosprawnym, przewlekle chorym oraz osobom w podeszłym wieku, które od dnia wejścia w życie ustawy nie spełniają wymagań określonych w art. 68 ust. 4 oraz art. 5 pkt 3 ustawy, o której mowa w art. 1, są obowiązane dostosować placówki do tych wymagań do dnia 31 grudnia 2006 roku. Organ nie powinien pomijać tego przepisu mając na względzie, iż Fundacja kontynuuje działalność w tym samym zakresie i realizuje takie same cele jak Stowarzyszenie i uznawać, że w odniesieniu do Fundacji nie znajduje zastosowania powołany przepis przejściowy. W ocenie skarżącej dokonana przez organ administracji interpretacja art. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. narusza art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

W odpowiedzi na skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie, jako niezasadnej i podtrzymał argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa procesowego organ wskazał, że w trakcie postępowania administracyjnego zostały przeprowadzone dowody: z oględzin placówki, z przesłuchania świadków oraz z dokumentów rejestrowych podmiotu prowadzącego placówkę i przeprowadzone dowody zostały ocenione na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała uwzględnienie.

Przedmiotem sprawy rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją było wymierzenie Fundacji [...] z siedzibą w D. kary pieniężnej, o której mowa w art. 130 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej. W powołanym przepisie ustawodawca jednoznacznie przesądził, iż kto bez zezwolenia prowadzi placówkę zapewniającą całodobową opiekę osobom w podeszłym wieku, przewlekle chorym lub niepełnosprawnym, podlega karze pieniężnej w wysokości 10.000 złotych. Zgodnie z art. 131 ust. 1 karę pieniężną wymierza wojewoda w drodze decyzji administracyjnej, od której przysługuje odwołanie do ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego. Z treści cytowanych norm wynika, że postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej toczy się na zasadach i w trybie określonym w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego i kończy się wydaniem decyzji administracyjnej o wymierzeniu kary.

Jak wynika z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, Wojewoda S., stosownie do art. 61 ust. 4 kpa, pismem z dnia 17 maja 2006 r. zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej Fundacji [...] informując o przyczynach jego wszczęcia oraz o terminie przeprowadzenia dowodu z oględzin placówki. W toku postępowania zgromadzono dokumenty określające status prawny podmiotu prowadzącego placówkę i rodzaj prowadzonej działalności (wypis z Krajowego Rejestru Sądowego, statut Fundacji), przeprowadzono oględziny placówki i przesłuchano świadków i z czynności tych sporządzono stosowne protokoły. Decyzja Wojewody S. wydana w wyniku przeprowadzonego postępowania dowodowego zawiera wszystkie niezbędne elementy, w tym jasne i wyczerpujące uzasadnienie rozstrzygnięcia. Nie można w tej sytuacji doszukać się uzasadnienia zarzutu naruszenia prawa procesowego, jaki podniesiono w skardze.

W szczególności nie ma podstaw twierdzenie, że organ administracji nie wziął pod uwagę, iż Fundacja [...] przejęła prowadzenie placówki w B. w drodze umowy zawartej w dniu 1 sierpnia 2005 r. z podmiotem prowadzącym dotychczas tę placówkę, a mianowicie Stowarzyszeniem [...] z siedzibą w C. i stanowi w pełni kontynuację prowadzonej dotychczas działalności. Okoliczność ta, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, została wzięta pod uwagę i poddana ocenie w świetle całokształtu materiału dowodowego.

Jeśli chodzi natomiast o istotę sprawy, to wskazać należy, że przy rozstrzyganiu kwestii nałożenia bądź nienałożenia kary, a także jej wysokości, wojewoda nie ma żadnego luzu decyzyjnego. W art. 130 ust. 2 ustawodawca posłużył się formą kategoryczną, niedopuszczającą uznania administracyjnego, jaki przewidziany został w ust. 1 tego artykułu. Wobec ustalenia, że placówka zapewniająca całodobową opiekę osobom w podeszłym wieku, przewlekle chorym i niepełnosprawnym działa bez zezwolenia wymaganego przepisem art. 67 ustawy o pomocy społecznej, Wojewoda S. nie miał wyboru jakiegokolwiek innego rozstrzygnięcia, aniżeli wymierzenie kary pieniężnej w wysokosci 10.000 złotych

Nie ma przy tym znaczenia okoliczność, że Fundacja [...] z siedzibą w D. przejęła prowadzenie placówki od swego poprzednika, od którego nabyła w drodze darowizny nieruchomość zabudowaną obiektami, w których prowadzona jest przedmiotowa placówka. W szczególności okoliczność ta nie uzasadnia zastosowania do skarżącej Fundacji przepisu art. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o pomocy społecznej oraz ustawy Karta Nauczyciela, na który powołuje się strona skarżąca. Przepis ten odnosi się do podmiotów prowadzących w dniu wejścia w życie ustawy o pomocy społecznej, tj. w dniu 1 maja 2004 r. placówki zapewniające całodobową opiekę niepełnosprawnym, przewlekle chorym oraz osobom w podeszłym wieku, nie spełniające w dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej wymagań określonych w art. 68 ust. 4 oraz art. 5 pkt 3 ustawy o pomocy społecznej. To te podmioty miały wyznaczony termin do dnia 31 grudnia 2006 roku na dostosowanie prowadzonych przez siebie placówek do wymagań ustawowych. Jest poza sporem, że skarżąca Fundacja nie prowadziła w dniu 1 maja 2004 r. przedmiotowej placówki, skoro została wpisana do Krajowego Rejestru Sądowego dopiero w dniu [...] marca 2005 r. Skoro w dacie wskazanej przez ustawodawcę Fundacja nie prowadziła jeszcze działalności, to okres przejściowy, o którym mowa w art. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r., Fundacji nie może dotyczyć. Wobec tego nie można także mówić o naruszeniu konstytucyjnej zasady równości podmiotów wobec prawa, a zatem zarzut skarżącej odnoszący się do naruszenia art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej jest bezzasadny.

Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.