Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 177/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-06-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Zalewski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Protokolant sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi A. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego oddala skargę


UZASADNIENIE

I. Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. A. S.A. z siedzibą w [...] – dalej: "Spółka" lub "Skarżąca" pismem z dnia [...] lutego 2013r. złożyła wniosek o wydanie zezwolenia na lokalizację w pasie drogowym ul. [...] w rej. ul. [...] reklamy w postaci podświetlanego słupa reklamowego o łącznej powierzchni reklamowej 6,00 m², w okresie od dnia [...] kwietnia 2013 r. do dnia [...] marca 2018 r.

2. Zarząd Dróg Miejskich Prezydenta W. decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...], odmówił wydania zezwolenia w zakresie wskazanym we wniosku. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że wydanie zezwolenia na lokalizację przedmiotowej reklamy jest niemożliwe biorąc pod uwagę fakty, że w odległości 6,0 m od proponowanej reklamy znajduje się skrzyżowanie i przejście dla pieszych. Wyjaśnił, że w Opinii Instytutu Badawczego Dróg i Mostów jasno wskazano, iż nie powinno się zezwalać na umieszczenie reklam w odległości mniejszej niż podano, czyli od skrzyżowań lub przejść dla pieszych 60,0 m. Mając powyższe na uwadze, Zarząd Dróg Miejskich stwierdził, że lokalizacja przedmiotowej reklamy nie może zostać uznana za przypadek szczególnie uzasadniony, kiedy możliwe jest umieszczenie w pasie rogi publicznej obiektów lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Oznacza to, że w sprawie nie zachodzi przesłanka umożliwiająca wyrażenie gody na lokalizacje reklam wskazana w art. 39 ust. 3 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) – dalej: "u.d.p."

3. Pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. Skarżąca wniosła odwołanie od powyższej decyzji podnosząc zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267) – dalej: "k.p.a." oraz art. 107 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu odwołania zarzuciła, że organ pierwszej instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego w celu stwierdzenia czy nośnik reklamowy Skarżącej powoduje zagrożenie i utrudnienie ruchu drogowego i czy zakłóca wykonywanie zadań zarządu drogi.

4. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], decyzją z dnia [...] października 2013 r. nr [...]utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przytoczył treść art. 39 ust.3 u.d.p., zgodnie z którym w szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, z zastrzeżeniem ust. 7, wydawanym w drodze decyzji administracyjnej. Jednakże właściwy zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym urządzeń i infrastruktury, o których mowa w ust. 1a, wyłącznie, jeżeli ich umieszczenie spowodowałoby zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych lub miałoby doprowadzić do utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie budowy, przebudowy lub remontu drogi.

Organ odwoławczy wskazał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że m.in. ze względu na masowy charakter tych spraw i wobec ich typowości nie można wymagać, by w przypadku każdej lokalizacji przeprowadzane było pogłębione postępowanie dowodowe, wykraczające zakresem poza kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy - przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Dodał, że decyzje w przedmiocie zezwolenia na lokalizację w pasie drogowym reklamy zewnętrznej mają charakter uznaniowy.

Organ odwoławczy zaznaczył, że organ pierwszej instancji odwołał się do Białej Księgi - Europejskiej, Krajowego Programu Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego 2005-2007-2013 Gambit 2005, opinii z grudnia 2006 r. zaktualizowanej w grudniu 2008 r. w sprawie zagrożeń dla kierujących pojazdami wynikających z umieszczenia reklam w pasach dróg W. opracowana przez Instytut Badawczy Dróg i Mostów - Pracownię Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego, pisma Ministra Transportu do Prezydenta W. w sprawie zmian przepisów ustawy o drogach publicznych z dnia 17 października 2006 r. Zaznaczył on, że w opinii Instytutu Badawczego Drów i Mostów jasno wskazano, że nie powinno się zezwalać na umieszczanie reklam w odległości mniejszej niż podano, czyli od skrzyżowań lub przejść dla pieszych 60,0 m.

Ponadto organ odwoławczy podkreślił, że organ pierwszej instancji zindywidualizował swoje rozstrzygnięcie wykazując, że wydanie zezwolenia na lokalizację przedmiotowej reklamy jest niemożliwe biorąc pod uwagę to, że w odległości 6,0 m od proponowanej reklamy znajduje się skrzyżowanie i przejście dla pieszych. Tym samym w opinii organu odwoławczego organ pierwszej instancji uwidocznił, biorąc pod uwagę tę konkretną reklamę, iż nie powinno się zezwalać na umieszczenie reklam w odległości mniejszej niż podane, czyli od skrzyżowań lub przejść dla pieszych 60,0 m. Wobec powyższego organ odwoławczy podtrzymując stanowisko organu pierwszej instancji przyjął, że nie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek uzasadniający udzielenie zezwolenia.

5. Pismem z dnia [...] grudnia 2013 r. Skarżąca wniosła skargę na powyższą decyzję zarzucając jej naruszenie art.7 w związku z art. 77 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewłaściwe uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji. W uzasadnieniu podkreśliła, że przedmiotowa reklama to podświetlany SŁUP REKLAMOWY, który nie jest urządzeniem reklamowym wielkogabarytowym i którego dopuszczalność umieszczania w pasie drogowym przewiduje wiele miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Należą do nich m.in.: UCHWAŁA NR LVII/1706/2009 RADY MIASTA STOŁECZNEGO WARSZAWY z dnia 18 czerwca 2009 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Pola Mokotowskiego, a także UCHWAŁA NR XCIV/2749/2010 RADY MIASTA STOŁECZNEGO WARSZAWY z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonie Pałacu Kultury i Nauki w Warszawie.

Skarżąca podkreśliła, że stosownie do zapisów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego na terenie W., jako dopuszczalne formy reklamy przewiduje się słupy reklamowe, które w zasadzie tylko mogą funkcjonować w pasie drogowym. Skarżąca dodała, że w wielu m.p.z.p. przewiduje się dodatkowo, że słupy reklamowe mogą funkcjonować w obszarze skrzyżowań, z tym zastrzeżeniem, że nie powinno ich być tam więcej niż 2.

Ponadto Skarżąca wskazała, że w toku postępowania organy administracji publicznej obowiązane są podejmować wszelkie niezbędne kroki do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy mając na uwadze interes społeczny i słuszny interes obywateli. Ponadto są obowiązane w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Natomiast w przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji faktycznie nie przeprowadził w ogóle postępowania dowodowego w celu stwierdzenia, czy nośnik reklamowy Skarżącej powoduje zagrożenie i utrudnienie ruchu drogowego i czy zakłóca wykonywanie zadań zarządu drogi.

Mając powyższe na uwadze Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji a także decyzji ją poprzedzającej.

6. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o oddalenie skargi w całości podtrzymując dotychczasową argumentację.

II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

1. Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.).

2. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków Sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia.

3. Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów należy uznać, że skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

4. Przepisy ustawy o drogach publicznych, regulując kwestie związane z korzystaniem z dróg publicznych różnych kategorii i zarządzaniem nimi, służyć mają ochronie samych dróg i urządzeń z drogą związanych oraz stworzeniu warunków optymalnie bezpiecznego i wygodnego ruchu drogowego. Zadania te realizowane są w obrębie pasa drogowego, którym zgodnie z art. 4 pkt 1 cyt. ustawy jest wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Ochronę drogi, rozumianą jako opisane w art. 4 pkt 21 u.d.p. działania, zgodnie z art. 20 pkt 10 i 12 u.d.p. sprawuje zarządca drogi i do niego też należy wydawanie zezwoleń na zajęcie pasa drogowego (pkt 8 ww. art.).

5. Wynikającą z art. 39 ust. 1 u.d.p. zasadą jest zakaz dokonywania w pasie drogowym jakichkolwiek czynności niesłużących drodze i urządzeniom z nią związanym, a mogących powodować ich zniszczenie czy zmniejszenie trwałości lub mogących zagrozić bezpieczeństwu ruchu drogowego. Powołany przepis przykładowo wymienia rodzaje zabronionych w pasie drogowym działań, wymieniając wśród nich zakaz lokalizowania obiektów budowlanych, urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego (pkt 1 cyt. artykułu).

Nośnik reklamowy, o którego instalację wnioskowała skarżąca spółka, jest niewątpliwie urządzeniem, którego dotyczy generalny zakaz przewidziany w art. 39 ust. 1 u.d.p. Prawną podstawę egzystowania w pasie drogowym nie związanego z drogą i jej zadaniami obiektu jakim jest nośnik reklamowy stanowi art. 39 ust. 3 i art. 40 ust. 2 pkt 3 u.d.p.

Pierwszy z przepisów, rozpoczynając procedurę związaną z odstąpieniem od zakazu lokalizowania w pasie drogowym obiektów z drogą niezwiązanych, uzależnia wydanie zezwolenia na powyższe zachowanie od zaistnienia "szczególnie uzasadnionego przypadku". Termin ten bliżej nieokreślony przez ustawodawcę, na tle poszczególnych unormowań ustawy o drogach publicznych, pozwala przyjąć, że jest to poddana ocenie właściwego dla danej drogi zarządcy okoliczność, uzasadniająca przekonanie organu, że ewentualna zgoda na lokalizację niedozwolonego co do zasady obiektu nie zagrozi drodze i bezpieczeństwu ruchu drogowego na niej odbywającego się (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lipca 2008 r. sygn. akt II GSK 215/08). Nie jest sporne, że udzielenie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego przez zlokalizowanie w nim reklamy będzie zawsze kolidowało z interesem publicznym. Prowadzi to do wniosku, że podjęcie przez właściwy organ decyzji w trybie art. 39 ust. 3 u.d.p. musi poprzedzać rozważna analiza przywoływanych przez wnioskującego o zajęcie pasa drogowego okoliczności i ocena, czy mogą one kwalifikować konkretny przypadek jako ten szczególny uzasadniający odstępstwo od zakazu sytuowania jakichkolwiek innych poza związanych z drogą i jej obsługą obiektów i urządzeń, przy czym zwiększenie liczby wypadków na określonym odcinku drogi, w którym znajdują się reklamy, może uzasadniać odmowę zarządcy drogi udzielenia dalszych zezwoleń na zajęcie pasa drogowego w tym miejscu.

W rozpatrywanej sprawie organ, mając na uwadze przede wszystkim zebrane przez siebie dane dotyczące zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego m.in. przez sytuowane w pasie drogowym reklamy i podjętą na tym tle politykę radykalnego ich ograniczenia, a także dając prymat interesowi publicznemu nad interesem spółki odmówił wnioskowanego zezwolenia.

6. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organ słusznie uznał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dawał podstaw do przyjęcia, że istniejące w danym miejscu pasa drogowego warunki uzasadniały odstąpienie od zakazu o jakim mowa w art. 39 ust. 1 u.d.p. Organ jednoznacznie wyjaśnił jakie są motywy odmowy zezwolenia na zajęcie pasa drogowego oraz wykazał, iż w rozpatrywanej sprawie nie było możliwości uwzględnienia interesu strony postępowania, gdyż kłóci się on z interesem publicznym oraz obowiązkami zarządcy drogi w zakresie zapewnienia ochrony drogi. Przyjęte przez organ stanowisko nie budzi wątpliwości Sądu. Jak już wspomniano, wszystkie dokumenty na które powołano się w decyzji znajdują się w aktach administracyjnych tej sprawy.

Wynika z nich, że pas drogowy, o jakim mowa we wniosku strony dotyczy odcinka drogi (ul. [...] w rej ul. [...]), pełni ważną rolę w układzie drogowym W., charakteryzującego się wysokim natężeniem ruchu kołowego. Zatem pozbawiony znamion dowolności jest wyprowadzony przez organy wniosek, że ulokowanie spornej reklamy w ruchliwym miejscu miasta, charakteryzującym się dużym natężeniem ruchu pojazdów spowoduje, iż reklama ta może stwarzać zagrożenie dekoncentracji kierowców, a w konsekwencji powodować zagrożenie w ruchu drogowym.

Organ I instancji zindywidualizował w niniejszej sprawie swoje rozstrzygnięcie wykazując, że wydanie zezwolenia na lokalizację przedmiotowej reklamy jest niemożliwe biorąc pod uwagę to, że w odległości 6,0 m od proponowanej reklamy znajduje się skrzyżowanie i przejście dla pieszych. Organ I instancji wskazał zatem, biorąc pod uwagę tę konkretną reklamę, iż nie powinno się zezwalać na umieszczenie reklam w odległości mniejszej niż podane, czyli od skrzyżowania lub przejść dla pieszych 60 m. W tej sytuacji zasadnie przyjął że nie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek kwalifikujący się na udzielenie zezwolenia. Powyższe oznacza, że nie jest zasadny zarzut niewłaściwego przeprowadzenia postępowania dowodowego oraz że decyzja zawiera jedynie ogólne dane bez odniesienia do danej sprawy.

W ocenie Sądu, w świetle powołanego przepisu art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 u.d.p. i orzeczeń sądu administracyjnego nie powinno budzić wątpliwości, iż warunkiem funkcjonowania instalacji reklamowej w pasie drogowym w obszarze zabudowanym jest wyrażenie zgody przez zarządcę drogi w trybie decyzji administracyjnej. Jednocześnie, zarówno przepis art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 ustawy, wskazuje, że decyzja jest wydawana w sprawie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Tym samym organ administracji przy wydawaniu takiej decyzji jest obowiązany badać – zgodnie z art. 39 ust. 3 u.d.p., czy wnioskodawca wykazał szczególnie uzasadnione okoliczności (przypadki), które pozwalają na odstąpienie od generalnego zakazu wynikającego z przepisu art. 39 ust. 1 cyt. ustawy. Skoro w każdym przypadku wydawane jest nowe zezwolenie, a nie jego przedłużenie, to również w każdym przypadku badana jest zgodność kolejnej lokalizacji reklamy z odpowiednimi przepisami ustawy.

7. Zdaniem Sądu to podmiot wnioskujący w celu uzyskania takiego zezwolenia winien ewentualnie przekonać zarządcę drogi, że umieszczenie reklamy w konkretnym miejscu jest szczególnie uzasadnione i że nie będzie miało wpływu na bezpieczeństwo ruchu drogowego. W tym stanie rzeczy zasadne jest stanowisko organu, że to na skarżącej Spółce spoczywał ciężar dowodu istnienia okoliczności uzasadniających wydanie zezwolenia na umieszczenie reklamy w pasie drogowym. Pogląd ten potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 28 stycznia 2009 r. sygn. akt II GSK 663/08.

Pamiętać też należy, że to zarządca drogi decyduje o zgodzie na umieszczanie reklam w pasie drogowym, zatem może on mieć wpływ na ich kształt, a nawet treść, biorąc pod uwagę konieczność eliminowania wszelkich działań, które zagrażają bezpieczeństwu ruchu drogowego. Jeżeli strona nie wykazała żadnej okoliczności przemawiającej za zgodą na zajęcie pasa drogowego, organ zasadnie odmówił zgody. Zasadą jest bowiem ochrona pasa drogowego i nieumieszczanie w nim urządzeń niezwiązanych z ruchem drogowym, zaś umieszczanie takich urządzeń jest wyjątkiem. Wyjątek musi być zaś uzasadniony szczególnymi okolicznościami.

Zgoda na umieszczenie reklamy powinna być zatem poprzedzona wykazaniem przez wnioskodawcę, że konkretna reklama w konkretnym miejscu nie zagrozi bezpieczeństwu drogowemu, a jej umieszczenie jest uzasadnione. W przeciwnym razie, przy dotychczasowej pełnej dowolności częstotliwości umieszczania reklam i ich treści, pas drogowy staje się pasem reklamowym, co nie znajduje uzasadnienia w przepisach ustawy. W ocenie Sądu takiej analizy wskazującej racje odstąpienia od ogólnej zasady i potraktowania sprawy jako szczególnie uzasadnionego przypadku skarżący nie wykazał.

Według Sądu poczynione przez organy obu instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez te organy ocena tego materiału, w kontekście zastosowanych przepisów ustawy o drogach publicznych - nie budzi zastrzeżeń. Zdaniem Sądu stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji SKO w [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2013 r. uzasadnione jest w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., a organy wyjaśniły szczegółowo motywy swoich rozstrzygnięć. Tym samym w ocenie Sądu zarzuty podniesione w skardze nie są zasadne.

8. W ocenie Sądu nie są zasadne więc argumenty Skarżącej, że reklama w postaci podświetlanego słupa reklamowego nie stanowi zagrożenia dla ruchu drogowego, gdyż ich całkowita powierzchnia reklamowa to zwykle zaledwie 6m². Skarżąca wskazywała w skardze, że informacje znajdujące się na słupach są przeznaczone dla pieszych przechodzących po chodniku w okolicach słupa ogłoszeniowego nie zaś dla kierowców, którzy jadąc oddaloną od miejsca posadowienia słupa jezdnią nie mają szans dojrzenia plakatów na tymże słupie. W ocenie Sądu argument ten nie zasługuje na uwzględnienie.

Lokalizowanie w pasie drogowym reklam, w sposób oczywisty i bez potrzeby przeprowadzenia naukowych ekspertyz powoduje, jeżeli nie chwilowe odwrócenie uwagi kierowców, to przynajmniej podzielenie tej uwagi, a już samo takie zachowanie nie sprzyja bezpieczeństwu ruchu drogowego. Gdyby założyć, że kierowcy nie zwracają uwagi na sytuowanie w pasie drogowym reklamy, niecelowy z punktu widzenia właściciela tej reklamy, byłby ich byt w tym miejscu. Planowana reklama w postaci słupa reklamowego o powierzchni 6 m² umieszczona w odległości 6 m od skrzyżowania i przejścia dla pieszych z pewnością będzie widoczna z pasa jezdni dla przejeżdżających nią kierowców, co wynika ze szkicu sytuacyjnego umiejscowienia reklamy, (zwłaszcza reklama podświetlana w sytuacji zapadającego zmroku). Kierowcy nawet nie widząc dokładnie napisów reklamowych, w sposób umożliwiający ich odczytanie, gdyż to zależeć będzie od wielkości czcionki na konkretnej reklamie, zwracać mogą uwagę na ogólną wizualizację reklam zdjęcia, elementy graficzne itp., co może prowadzić do odwrócenia ich uwagi. Wskazuje na to organ w skarżonej decyzji odwołując się jednocześnie do specjalistycznej opinii Instytutu Badawczego Dróg i Mostów oraz wskazując i opisując zjawisko tzw. fiksacji kierowców, która powoduje m.in. wydłużenie drogi hamowania, na co organ I instancji wskazuje w swojej decyzji na s. 2. Trudno więc uznać za zasadną argumentację Skarżącej, ze planowana reklama żadnego zagrożenia dla bezpieczeństwa drogowego nie stwarza.

Nie jest zasadny również zarzut Skarżącej, że organy w sprawie posłużyły się jedynie ogólnymi stwierdzeniami, że reklama powoduje dekoncentracje kierowców, co jest faktem w przypadku dróg o dużym natężeniu ruchu z podwyższonym limitem prędkości. Trudno uznać za taką drogę ul. [...]. Ten fragment decyzji organu I instancji (s. 2) mówi o szczególnym zagrożeniu dla bezpieczeństwa ruchu drogowego jaki stanowią reklamy umieszczone w pasach dróg. Reklama powoduje bowiem dekoncentrację kierowców, co jest szczególnie niebezpieczne w przypadku dróg o dużym natężeniu ruchu z podwyższonym limitem dopuszczalnej prędkości. Nie mniej niewątpliwie ul. [...] jest drogą o dużym natężeniu ruchu usytuowaną w centrum układu drogowego W. na osi północ-południe. Nawet bez podwyższonego limitu prędkości, duże natężenie ruchu powoduje wzrost niebezpieczeństwa na drodze przy reklamach umiejscowionych blisko jezdni i odwracających uwagę kierowców.

Swoje rozstrzygnięcie organy oparły na opiniach kompetentnych organów i są one w tym względzie wystarczająco uzasadnione. Były to: "Biała Księga - Europejska polityka transportowa w horyzoncie do 2010 r.: czas wyborów"- niebezpieczeństwo na drogach, opublikowana w 2001 r. przez Komisję Europejską; Krajowy Program Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego 2005-2007-2013 Gambit 2005, przyjęty przez Radę Ministrów na posiedzeniu w dniu 19 kwietnia 2005 r.; Opinia z grudnia 2006 r., zaktualizowana w grudniu 2008 r., w sprawie zagrożeń dla kierujących pojazdami wynikających z umieszczenia reklam w pasach dróg W. opracowana przez Instytut Badawczy Dróg i Mostów - Pracownię Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego; Pismo Ministra Transportu do Prezydenta W. w sprawie zmian przepisów ustawy o drogach publicznych, z dnia 17 października 2006 r. oraz szczegółowy plan sytuacyjny reklam załączony do wniosku strony.

9. Udzielenie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego przez zlokalizowanie w nim reklamy będzie zderzało się z interesem publicznym. Prowadzi to do wniosku, że podjęcie przez właściwy organ decyzji w trybie art. 39 ust. 3 u.d.p. musi poprzedzać rozważna analiza przywoływanych przez wnioskującego o zajęcie pasa drogowego okoliczności i ocena, czy mogą one kwalifikować konkretny przypadek jako ten szczególny uzasadniający odstępstwo od zakazu sytuowania jakichkolwiek innych poza związanych z droga i jej obsługą obiektów i urządzeń, przy czym zwiększenie liczby wypadków na określonym odcinku drogi, w którym znajdują się reklamy, może uzasadniać odmowę zarządcy drogi udzielenia dalszych zezwoleń na zajęcie pasa drogowego w tym miejscu (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 marca 2008 r., VI SA/Wa 9/08, LEX 481223).

10. Biorąc wszystkie powyższe względy pod uwagę, Sąd stanął na stanowisku, że organ wydając zaskarżoną decyzję nie dopuścił się naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.