Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 378/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-04-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6174 Komornicy
Hasła tematyczne: Zawody prawnicze
Inne
Skarżony organ: Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 10, art. 11 ust. 1
journal: Dz.U. 2011 nr 231 poz 1376
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Robotowska (spr.) Sędzia NSA Marzenna Zielińska Sędzia del. WSA Inga Gołowska Protokolant Piotr Mikucki po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 września 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 1538/13 w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie powołania na stanowisko komornika sądowego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 września 2013 r. w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] marca 2013 r. w przedmiocie powołania na stanowisko komornika, oddalił skargę.

I

Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie prawnym i faktycznym sprawy.

W Monitorze Polskim z dnia 25 listopada 2009 r. Nr 76, poz. 947, ukazało się obwieszczenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 października 2009 r. o wolnym stanowisku komornika sądowego w rewirze przy Sądzie Rejonowym w K., po odwołanym komorniku A. P..

Wnioski o powołanie na stanowisko złożyli - za pośrednictwem Prezesa Sądu Apelacyjnego we W. – M. B. i skarżący M. W..

W wyniku rozpatrzenia sprawy Minister Sprawiedliwości - działając na podstawie art. 62 i art. 104 k.p.a. oraz art. 10 i art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji - decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...] - powołał M. B. (dalej także: "uczestnik postępowania") na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w K., pod odwołanym komorniku sądowym A. P. (pkt 1 decyzji) oraz odmówił powołania skarżącego M. W. na stanowisko komornika sądowego przy Sadzie Rejonowym w K. (pkt 2 decyzji).

W uzasadnieniu Minister Sprawiedliwości wskazał, że M. B. w 2005 r. ukończył w Wyższej Szkole Zarządzania i Bankowości w P. studia administracyjne z wynikiem dobrym, uzyskując tytuł licencjata. Nadto wskazał, że uczestnik postępowania jest również magistrem zarządzania i marketingu. Organ zauważył, że M. B. w lipcu 1998 r. podjął pracę w kancelarii komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym dla W.. Organ wskazał także, że od 1 listopada 2010 r. M. B. pełni obowiązki zastępcy odwołanego komornika przy Sądzie Rejonowym w K., A. P.. Minister Sprawiedliwości podkreślił, że M. B. po odbyciu aplikacji komorniczej w dniach [...] października i [...] listopada 2007 r. zdał egzamin komorniczy na ocenę dostateczną i decyzją Prezesa Sądu Apelacyjnego we W. z 20 grudnia 2007 r. został powołany na stanowisko asesora komorniczego.

Natomiast dokonując oceny wniosku strony skarżącej o powołanie na stanowisko komornika, organ stwierdził, że M. W. w 2005 r. ukończył na Uniwersytecie W. wyższe studia prawnicze z wynikiem plus dostatecznym, uzyskując tytuł magistra. Organ wskazał, że skarżący ukończył także studia podyplomowe w zakresie egzekucji administracyjnej oraz zarządzania bezpieczeństwem. Minister zauważył także, iż od października 2002 r. do 30 listopada 2010 r. skarżący pracował w kancelarii komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w K.. Organ podniósł, że od 20 grudnia 2010 r. skarżący jest zatrudniony w kancelarii komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w Z.. Po odbyciu aplikacji komorniczej w dniach [...] lutego i [...] marca 2006 r. M. W. zdał egzamin komorniczy na ocenę dostateczną. Minister Sprawiedliwości wskazał, że decyzjami Prezesa Sądu Apelacyjnego we W. z dnia [...] kwietnia 2006 r., z dnia [...] lutego 2008 r. oraz z dnia [...] września 2012 r. został powołany na stanowisko asesora komorniczego.

Organ podkreślił, że Rada Izby Komorniczej we W. uchwałą nr [...] z dnia [...] października 2012 r. zarekomendowała na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w K. M. B., gdyż prowadząc kancelarię borykającą się z poważnymi problemami natury organizacyjnej, jak i prawnej, daje on rękojmię należytego wykonywania obowiązków komornika sądowego.

Minister Sprawiedliwości, dokonując analizy wykształcenia kandydatów wskazał, że skarżący M. W. ukończył studia prawnicze, natomiast, mimo że M. B. - studia administracyjne, to spełnia on przesłankę wykształcenia, o której mowa w przepisie art. 12 ustawy z dnia 24 maja 2007 r. o zmianie ustawy o komornikach sądowych i egzekucji (Dz. U. Nr 112, poz. 769). Organ wyjaśnił, że powołany przepis pozwolił na ubieganie się o stanowisko komornika sądowego osobom z wyższym wykształceniem administracyjnym, które w dniu wejścia w życie nowelizowanych przepisów, tj. w dniu 28 grudnia 2007 r. posiadały status aplikanta bądź asesora komorniczego.

Minister Sprawiedliwości, uzasadniając swoją decyzję stwierdził, że za powołaniem M. B. przemawia fakt, że bardzo dobrze poradził sobie z wieloma nieprawidłowościami w kancelarii odwołanego komornika, o którego stanowisko się ubiegał. Minister Sprawiedliwości uznał, że M. B. - będąc w tej kancelarii przez ponad dwa lata zastępcą komornika, któremu - zgodnie z art. 26 ust. 3 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji - przysługują prawa i obowiązki komornika - dowiódł, że jest w pełni przygotowany do objęcia funkcji komornika.

W dniu 6 lutego 2013 r. do Ministra Sprawiedliwości wpłynął wniosek skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W uzasadnieniu skarżący stwierdził, że Minister Sprawiedliwości, dokonując wyboru M. B. na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w K., nie wziął pod uwagę wszystkich okoliczności sprawy. W związku z powyższym zdaniem skarżącego decyzja Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] stycznia 2013 r. narusza prawo.

W wyniku rozpatrzenia wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy, Minister Sprawiedliwości - działając na podstawie przepisów art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. oraz art. 10 i art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji - decyzją z dnia [...] marca 2013 r., nr [...], utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] stycznia 2013 r.

W uzasadnieniu decyzji Minister Sprawiedliwości, odnosząc się do zarzutów skarżącego zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie zgodził się ze stwierdzeniem skarżącego, że powołując M. B. na stanowisko komornika sądowego, nie wziął pod uwagę wszystkich okoliczności sprawy. Zdaniem organu, wydając sporną decyzję z dnia [...] stycznia 2013 r., Minister rozpatrzył sprawę w sposób wyczerpujący, wszechstronnie oceniając cały materiał dowodowy zgromadzony w sprawie. Organ stwierdził, że w uzasadnieniu decyzji wziął pod uwagę także informacje o spełnianiu przez kandydatów wymogów niezbędnych do wykonywania zawodu komornika sądowego. Zdaniem organu, w decyzji zostały wskazane posiadane przez nich wykształcenie, ukończone uczelnie i wynik uzyskany ze studiów, odbycie aplikacji komorniczej. Organ wyjaśnił, że decyzja z dnia [...] stycznia 2013 r. została wydana na podstawie dokumentów potwierdzających uzyskane wyniki z egzaminu komorniczego i powołanie na stanowisko asesora komorniczego. Nadto Minister Sprawiedliwości wskazał, że wydając decyzję z dnia 16 stycznia 2013 r., szczegółowej analizie poddał doświadczenie zawodowe kandydatów oraz przedłożone przez nich opinie o ich pracy. Organ podkreślił, że na tej podstawie stwierdził, że kandydaci spełniają wszystkie niezbędne wymogi przewidziane w art. 10 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji. Minister wyjaśnił, że w dalszej kolejności zestawione zostały okoliczności faktyczne istotne dla dokonanego wyboru. Zdaniem Ministra Sprawiedliwości, w toku postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez organ - został zebrany wyczerpujący materiał dowodowy, na podstawie którego, opierając się na przejrzystych kryteriach - organ dokonał wyboru, uzasadniając go w sposób wnikliwy i dokładny.

M. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia 19 marca 2013 r.

W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za niezasadną.

Sąd pierwszej instancji uznał, że Minister Sprawiedliwości, wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] marca 2013 r. utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] stycznia 2013 r. wydaną w przedmiocie powołania M. B. na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w K. i jednoczesnej odmowy powołania skarżącego M. W. na wskazane wyżej stanowisko komornika sądowego - nie dopuścił się naruszenia norm procedury administracyjnej, w tym przede wszystkim przepisów art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. W ocenie Sądu, wydając sporną decyzję administracyjną z dnia 19 marca 2013 r., Minister Sprawiedliwości nie dopuścił się również obrazy norm prawa materialnego.

Sąd uznał przede wszystkim, że Minister Sprawiedliwości, wydając swoje rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, w sposób prawidłowy zastosował regulacje prawne zawarte w przepisach art. 10 i art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji. Zdaniem Sądu, bezspornym jest, iż w świetle przepisów art. 10 i art. 11 cyt. ustawy, decyzja dotycząca powołania na stanowisko komornika sądowego należy do decyzji o charakterze uznaniowym.

W ocenie Sądu pierwszej instancji Minister Sprawiedliwości, rozstrzygając sprawę wniosku o powołanie na stanowisko komornika, był uprawniony do dokonania samodzielnej oceny w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy, czy ubiegający się o wpis kandydaci do zawodu komornika spełniają wszystkie przesłanki z art. 10 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji, w tym m.in., czy są oni nieskazitelnego charakteru i swym dotychczasowym zachowaniem dają rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu komornika sądowego. Należy również zgodzić się ze stanowiskiem Ministra Sprawiedliwości, że w przypadku, gdy jest kilku kandydatów spełniających warunki formalne, za obsadą każdego wolnego stanowiska komornika sądowego mogą przemawiać różne okoliczności, przy czym zawsze należy rozważyć, te które pozwolą na podjęcie decyzji uwzględniającej optymalny interes społeczny i słuszny interes strony.

Zdaniem WSA w Warszawie, wydając sporną decyzję, organ poddał szczegółowej analizie doświadczenie zawodowe kandydatów oraz przedłożone przez nich opinie o ich pracy. Organ stwierdził na tej podstawie, że obaj kandydaci spełniają wszystkie niezbędne wymogi przewidziane w art. 10 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji, więc w dalszej kolejności zestawione zostały pozostałe okoliczności faktyczne istotne dla dokonanego wyboru. Zdaniem Sądu, Minister Sprawiedliwości, w toku postępowania wyjaśniającego - w sposób wyczerpujący ocenił materiał dowodowy, na podstawie którego, opierając się na przejrzystych kryteriach - dokonał wyboru, uzasadniając go w sposób wnikliwy i dokładny. Sąd uznał, że Minister Sprawiedliwości miał podstawy, aby uznać, że za wyborem powołanego kandydata przemawiał fakt, iż jako zastępca odwołanego komornika, o którego stanowisko się ubiega, bardzo dobrze poradził sobie z konsekwencjami dla postępowań egzekucyjnych licznych rażących naruszeń przepisów prawa, które były przyczyną odwołania przez Ministra Sprawiedliwości z zajmowanego stanowiska poprzedniego komornika – A. P.. W ocenie Sądu, organ zasadnie przyjął, że M. B. dowiódł tym samym, że jest w pełni przygotowany do objęcia funkcji komornika.

Sąd pierwszej instnacji uznał za całkowicie błędne i niemające jakiejkolwiek podstawy prawnej, stanowisko skarżącego, że jako posiadający wykształcenie prawnicze daje on lepsze gwarancje i lepsze prognozy wykonywania obowiązków komornika w przyszłości.

Zdaniem Sądu, w realiach mniejszej sprawy, a więc w sytuacji, gdy o powołanie na stanowisko komornika ubiegają się kandydaci o porównywalnym poziomie wiedzy teoretycznej (o czym świadczą oceny uzyskane z egzaminu komorniczego), Minister Sprawiedliwości miał pełne prawo przyjąć, że legitymowanie się przez M. B. ponad dwuletnim stażem na stanowisku zastępcy komornika działa na jego korzyść, albowiem - w ocenie Sądu - pełnienie przez uczestnika postępowania obowiązków zastępcy komornika dawało gwarancje zdobycia doświadczenia i praktyki w wykonywaniu zawodu.

II

Od powyższego wyroku M. W. złożyła skargę kasacyjną wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono:

I. naruszenie prawa materialnego tj.:

1. art. 10 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 11 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (tekst jednolity: Dz. U. z 2011 r., nr 231, poz. 1376 - dalej jako “Ustawa") poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowaniem polegające na przyjęciu, iż M. W. nie daje lepszych gwarancji wykonywania zawodu komornika ze względu na swoje wykształcenie prawnicze niż M. B. posiadający wykształcenie administracyjne, pomimo wynikającej z tych przepisów preferencji ustawodawcy danej wykształceniu prawniczemu i w efekcie dopuszczenia się przez organ przekroczenia granic swobody uznania administracyjnego,

2. art. 10 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 11 Ustawy poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż M. W.nie daje lepszych gwarancji wykonywania zawodu komornika ze względu na swoje wykształcenie prawnicze niż M. B. posiadający wykształcenie administracyjne, w efekcie czego organ administracji nie zrealizował zamierzonego celu oraz wytycznych ustawodawcy,

3. art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 24 maja 2007 r. o zmianie ustawy o komornikach sądowych i egzekucji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2007 r. Nr 112, poz. 769 - dalej jako “Ustawa zmieniająca"), poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że przepis ten uzasadnia powołanie M. B. na stanowisko komornika w niniejszej sprawie pomimo posiadania przez niego jedynie wykształcenia administracyjnego oraz pomimo tego, że ubiegający się na to stanowisko M. W. posiadał wykształcenie prawnicze, co spowodowało przekroczenie przez organ granic przysługującego mu w niniejszej sprawie uznania administracyjnego.

II. Naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. polegającego na nieprawidłowej kontroli działalności organów administracji publicznej i nieuchyleniu decyzji Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] marca 2013 r. numer [...] w przedmiocie utrzymania decyzji Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] stycznia 2013 r. o numerze [...], [...] w przedmiocie powołania M. B. na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowy w K., odmawiając przy tym powołania na w/w stanowisko M. W. w sytuacji, gdy decyzja ta naruszała następujące przepisy kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: kpa): art. 80 kpa w związku z art. 77 kpa w związku z art. 103 § 3 kpa polegającą na nierozpoznaniu całego materiału dowodowego i dowolne oparcie decyzji jedynie na wybranych dowodach korzystnych dla M. B., a pominięciem dowodow przemawiających na korzyść M.W.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, kasator odniósł się do podniesionych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna jest niezasadna i jako taka podlega oddaleniu.

Na wstępie należy stwierdzić, iż Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej - art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) -, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.), która w niniejszej sprawie nie zachodzi.

Przedmiotem kontroli kasacyjnej jest wyrok Sądu pierwszej instancji uznający za zgodną z prawem decyzję Ministra Sprawiedliwości powołującą M. B. na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w K. oraz odmawiającą powołania skarżącego kasacyjnie M. W. na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w K..

Skarżący podnosi przed wszytskim zarzuty, iż Minister Sprawiedliwości mając do wyboru kandydata który tylko na podstawie przepisu przejściowego może brać udział w konkursie na stanowisko komornika – posiada jedynie wykształcenie administracyjne – oraz mając drugiego kandyta z wykształceniem prawniczym, powinien na funkcję komornika powołać kandydata z wykształceniem prawniczym, gdyż tylko w ten sposób jest w stanie działać zgodnie z celem ustawodawcy. Skarżący wskazał również, iż WSA w Warszawie nie dostrzegł, że Minister Sprawiedliwości w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wypowiedział się co do całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz nie wskazał dlaczego dał wiarę jednym dowodom a innym nie.

Odnosząc się do tak wskazanych zarzutów podniesionych w skardze ksacyjnej, należy uznać je za niezasadne.

Na wstępie należy podkreślić, iż Minister Sprawiedliwości rozstrzygając sprawę wniosku o powołanie na stanowisko komornika był uprawniony do dokonania samodzielnej oceny w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy, czy ubiegający się o stanowisku komornika sądowego w rewirze przy Sądzie Rejonowym w K. kandydaci spełniają wszystkie przesłanki z art. 10 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji.

W ślad za Sądem pierwszej instancji, należy zgodzić się z poglądem Ministra Sprawiedliwości, iż w przypadku, gdy jest kilku kandydatów spełniających warunki formalne, za obsadą każdego wolnego stanowiska komornika sądowego mogą przemawiać różne okoliczności, przy czym zawsze należy rozważyć, te które pozwolą na podjęcie decyzji uwzględniającej optymalny interes społeczny i słuszny interes strony.

W art. 10 ustawy o komornikach sądowych wskazane są przesłanki konieczne do powołania na stanowisko komornika sądowego. Zgodnie z tym przepisem na stanowisko komornika sądowego może zostać powołana osoba, która :

- posiada obywatelstwo polskie;

- ukończyła 26 lat;

- posiada nieposzlakowaną opinię;

- nie była kara za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe;

- nie jest podejrzana o przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub przestępstwo skarbowe;

- ukończyła wyższe studia prawnicze;

- jest zdolna ze względu na stan zdrowia do pełnienia obowiązków komornika;

- odbyła aplikację komorniczą;

- złożyła egzamin komorniczy;

- pracowała w charakterze asesora komorniczego co najmniej 2 lata.

Należy podkreślić, iż pozostaje poza sporem, że na podstawie art. 12 ustawy z dnia 24 maja 2007 r. o zmianie ustawy o komornikach sądowych i egzekucji oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 112, poz. 769) ukończone studia administracyjne dawały asesorom komorniczym prawo do ubiegania się o stanowisko komornika sądowego.

Analiza uzasadnienia decyzji Ministra Sprawiedliwości daje podstawy do stwierdzenia, że ocena kandydatów została dokonana w oparciu o te same kryteria, przy czym w odniesieniu do kryterium wykształcenia należy mieć na uwadze, że organ miał prawo przyjąć, iż wymóg posiadania odpowiedniego wykształcenia należało uznać za spełniony zarówno w sytuacji ukończenia wyższych studiów prawniczych, jak i administracyjnych, w związku z ustawą z dnia 24 maja 2007 r. o zmianie ustawy o komornikach sądowych i egzekucji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 112, poz. 769).

Nie ma racji Skarżący, iż w przypadku oceny dwóch kandydatów na stanowisko komornika – w sytuacji gdy jeden z nich posiada wykształcenie prawnicze a drugi wykształcenie administracyjne – tylko kandydat z wykształceniem prawniczym daję rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu komornika. Takie twierdzenie jest nieuzasadnione gdyż nie uwzględnia obowiązujących w niniejszej sprawie przepisów wprowadzających regulacje przepisem art. 12 ustawy z dnia 24 maja 2007 r.

Należy również podkreślić, iż w rozpoznawanej sprawie Minister Sprawiedliwości oceniając poszczególnych kandydatów przede wszystkim ustalił, że wszystkie osoby, ubiegające się o powołanie na stanowisko komornika sądowego spełniają warunki wynikające z ustawy o komornikach sądowych i egzekucji. Następnie ocenił kandydatów przyjmując takie kryteria jak: wykształcenie, doświadczenie zawodowe a także znajomość problematyki egzekucyjnej i stanu spraw prowadzonych w konkretnym rewirze. W rezultacie przeprowadzonej oceny pod kątem wskazanych powyżej kryteriów, Minister Sprawiedliwości uznał, że M. B. posiada wprawdzie wykształcenie z zakresu administracji i zdał egzamin komorniczy na ocenę dostateczną (taką samą ocenę uzyskał skarżący), to jednak za jego powołaniem na stanowisko komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w K. przemawia fakt, że bardzo dobrze poradził sobie z wieloma nieprawidłowościami w kancelarii odwołanego komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w K. a w tym przekonaniu utwierdziła organ rekomendacja udzielona M. B. przez Radę Izby Komorniczej we W..

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zasadnie zatem organ administracyjny uznał, że zdobyte w toku pracy doświadczenie zawodowe pozwoli temu kandydatowi na sprawne i skuteczne prowadzenie egzekucji i wykonywanie obowiązków zawodowych od początku objęcia stanowiska a posiadanie wykształcenia administracyjnego nie wskazuje na to, iż jest on kandydatem, który nie daje rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu komornika.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów procesowych wskazać należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny, uznaje za niezasadny zarzut iż Sąd pierwszej instancji nieprawidłowo ocenił materiał dowodowy zgromadzony w sprawie. Ocena dowodów, a także wyprowadzone z tych dowodów wnioski stanowiły wystarczającą podstawę do wydania zaskarżonej decyzji.

Reasumując powyższe, Sąd pierwszej instancji nie naruszył wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa i Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a orzekł jak w sentencji wyroku.