Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 905/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2016-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 446
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Klotz Sędziowie sędzia WSA Renata Owczarzak sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Protokolant asystent sędziego Magdalena Tambelli – Orwat po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi S. S. – S. oraz A. S. na uchwałę Rady Miasta z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę.


UZASADNIENIE

S. S.-S. i A. S. wnieśli o stwierdzenie nieważności uchwały Nr [...] Rady Miasta z dnia [...] czerwca 2014 r. zatwierdzającej miejscowy plan gospodarowania przestrzennego obszaru w rejonie ulic: P. i R. w T. (dalej powoływana również jako "MPZP") w całości bądź w części (w odniesieniu do terenu oznaczonego symbolem [...]). Zaskarżonej uchwale zarzucili naruszenie:

a) art. 140 k.c. - poprzez uwzględnienie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego inwestycji na terenach sąsiadujących z ich nieruchomością, skutkujących ograniczeniem ich w sposobie czynienia użytku z dotychczas przysługującego uprawnień;

b) art. 140 w zw. z art. 144 k.c. - poprzez umożliwienie na podstawie realizacji założeń przedmiotowego planu działań, które ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych, zakłócają korzystanie z nieruchomości sąsiednich, poprzez uwzględnienie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego inwestycji na terenach sąsiadujących z ich nieruchomością, skutkujące ograniczeniem ich w sposobie czynienia użytku z dotychczas przysługującego uprawnień;

c) art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 1 i 2 oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 199 z późn. zm., dalej powoływana jako "u.p.z.p.") - poprzez uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego niezgodnego ze Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego miasta poprzez stwierdzenie, że plan nie narusza ustaleń Studium, rażącą niezgodność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z przepisami prawa powszechnie obowiązującego;

d) art. 64 ust. 1 i art. 21 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 Konstytucji - poprzez naruszenie ich uprawnień wynikających z art. 140 k.c., tj. prawa własności działki położonej przy ul. C., a także poprzez nieuznanie, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego narusza ustalenia Studium, poprzez naruszenie prawa własności mieszkańców nieruchomości sąsiednich w rejonie ulic C., P. i R., zaniechanie realizowania obowiązku dbania przez organy administracji o równą dla wszystkich ochronę prawa własności.

W uzasadnieniu skarżący wskazali, że skarga dotyczy m.in. ustaleń zawartych w § 14 MPZP o treści: "Dla terenu, oznaczonego na rysunku planu symbolem 79.07-MN6, ustala się: (...)". Obszar ten sąsiaduje z obszarem oznaczonym symbolem 79.07-MN2, na którym położona jest nieruchomość będąca własnością skarżących, mieszcząca się na ul. C.

Zgodnie z założeniami m.p.z.p., teren oznaczony symbolem 79/07-MN6 to teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z dopuszczaniem zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, gdy tymczasem funkcje te łącznie na działce o tak małej powierzchni i w kształcie trapezu wykluczają się i mogą jedynie być realizowane alternatywnie. Tego typu nieścisłych i niemożliwych do zrealizowania ustaleń prawo miejscowe nie powinno zawierać, jako że rodzą one zagrożenie interesów obywateli. Przed zmianą przedmiotowego planu, od 2007 r. inwestor planujący inwestycję na ww. terenie wielokrotnie wnosił o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego, ale sądy - z uwagi na ustalenia zawarte w Studium, wskazywały, że realizacja takiej inwestycji na tym terenie jest niemożliwa z uwagi m.in. na konieczność ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich dotyczących planowanej inwestycji.

W związku z powyższym niezbędne i uzasadnione jest nadanie terenowi o symbolu 79.07-MN6 przeznaczenia "teren zabudowy jednorodzinnej". Z uwagi na kształt i niewielką powierzchnię tego terenu nie ma fizycznych możliwości wykorzystania go zgodnie z przeznaczeniem podstawowym (zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna) i dopuszczalnym (zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna), gdyż w przypadku wykorzystania go na cele dopuszczalne nie byłoby możliwości realizacji jego przeznaczenia podstawowego. Fakultatywność ustaleń może być przyczyną dalszych sporów i konfliktów.

W sprawie dotyczącej spornej nieruchomości i inwestycji NSA wyrokiem z 6.08.2009 r., II OSK 1250/08, wskazał, że zgodnie ze Studium na przedmiotowym terenie przewidziano zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego stanowi "swego rodzaju aksjologiczną podstawę wszelkich działań podejmowanych na terenie gminy w zakresie planowania i zagospodarowania przestrzennego. Z treści studium powinny wynikać lokalne zasady zagospodarowania przestrzennego. Skonkretyzowane działania w zakresie zmiany przeznaczenia terenu, położonego na obszarze gminy, przewidziane w m.p.z.p. oraz w decyzjach o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, powinny być formułowane i realizowane zgodnie z tymi zasadami. Ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych (art. 9 ust. 4 u.p.z.p.).

Przedmiotowa zmiana planu zagospodarowania przestrzennego godzi w prawo własności skarżących. Realizacja założeń przewidzianych w m.p.z.p., a nawet tylko zamieszczenie takich założeń w tym planie, obniża wartość posesji skarżących i ogranicza zagospodarowanie jej w przyszłości. Umiejscowienie planowanej inwestycji na przedmiotowych działkach spowoduje, że posesja skarżących zostanie zacieniona. Na obszarze objętym planem nie ma możliwości, aby zapewnić wystarczającą obsługę komunikacyjną planowanej inwestycji, a uciążliwość planowanej funkcji zabudowy dla mieszkańców działek sąsiednich, w tym skarżących, będzie bardzo duża.

Zgodnie z art. 64 ust. 3 Konstytucji, prawo własności może podlegać ograniczeniom, ale może to być jedynie ograniczenie przewidziane w ustawie. Nie budzi wątpliwości w doktrynie i orzecznictwie, że ograniczenia powinny być współmierne do obranego celu, a w szczególności nie może znacząco ograniczać uprawnień, które przysługują właścicielowi. Prawo własności jest jedną z najważniejszych wartości w Rzeczpospolitej Polskiej, co znajduje szczególny wyraz w art. 21 Konstytucji.

Skarżący wskazali, że ich interes prawny (a także faktyczny) jest naruszony, jako że ich nieruchomość jest nie tylko objęta przedmiotowym wadliwym planem, ale też leży w sąsiedztwie obszaru objętego przedmiotowym planem.

W odpowiedzi na skargę Rada Miasta wniosła o jej oddalenie. W uzasadnieniu swego stanowiska organ wskazał, że kluczową dla oceny zasadności żądań określonych w skardze, jest przesądzenie istnienia legitymacji skarżących w oparciu o przesłanki, o których mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g. Stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone, nie zaś ten, czyj interes prawny lub uprawnienia dotyczy postępowanie. Oznacza to, że nawet ewentualna sprzeczność uchwały z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli uchwała ta nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego (wyrok NSA z 14.03.2002 r., II SA 503/01; wyrok SN z 7.032003 r., III RN 42/02 ). Przepis art. 101 ust. 1 u.s.g. nie statuuje actio popularis. Tym samym obowiązek uwzględnienia skargi powstaje tylko wtedy, gdy naruszenie interesu prawnego skarżącego jest związane z jednoczesnym naruszeniem przepisów prawa (wyrok NSA z 14.03.2002 r., II SA 2503/01). Interes prawny skarżącego musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. W orzecznictwie i doktrynie eksponuje się przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego strony kształtowanego aktem stosowania prawa materialnego (wyrok NSA 18.09.2002 r., II SA 2637/02). Związek pomiędzy własną, indywidualną sytuacją prawną osób skarżących a zaskarżoną uchwałą musi istnieć w dacie wniesienia skargi, a nie w przyszłości, i powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia danego podmiotu konkretnych uprawnień lub nałożenia na niego obowiązków (wyrok NSA z 7.05.2008 r., II OSK 84/08). Samo zaś hipotetyczne, ewentualne zagrożenie naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia w przyszłości nie może stanowić legitymacji do wniesienia skargi na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. (vide wyrok NSA z 18.09.2003 r., II SA 2637/02; wyrok NSA z 4.02.2005 r., OSK 1563/04; wyrok NSA z 1.03.2005 r., OSK 1437/04).

W kontekście powyższych uwag skarżący nie posiadają legitymacji procesowej, ponieważ wszelkie ich obawy odnoszą się do przyszłości, czyli potencjalnej realizacji zapisów planu co do dopuszczalnej zabudowy wielorodzinnej na działce przy ul. C.

Również ocena, czy na skutek uchwalenia planu wartość określonej nieruchomości obniżyła się albo czy korzystanie z nieruchomości w dotychczasowy sposób będzie istotnie ograniczone, nie może być dokonywana w postępowaniu ze skargi na uchwałę rady gminy, ponieważ tego rodzaju sprawy należą właściwości sądów powszechnych (vide wyrok NSA z 28.10.2010 r., II OSK 1576/10).

Nie znajdują również uzasadnienia prawnego twierdzenia skarżących o immisjach związanych ograniczeniem dostępu do światła słonecznego do ich nieruchomości. Użyte określania przeczą istocie instytucji "immisji", określanej przez prawo (vide art. 144 k.c.).

Odnosząc się szczegółowo do zarzutów organ wskazał, że nie posiada uzasadnienia prawnego zarzut naruszenia przez zapisy zaskarżonej uchwały żadnego ze wskazanych przepisów, w tym art. 140 k.c. oraz art. 140 k.c. w zw. z art. 144 k.c. czy też art. 64 ust. 1 Konstytucji. Prawo własności nie jest prawem bezwzględnym i doznaje określonych ograniczeń. Takie ograniczenia dopuszcza właśnie Konstytucja stanowiąc w art. 64 ust. 3, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności. Taką też jedną z bardzo wielu ustaw ograniczających wykonywanie prawa własności jest ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 3 ust. 1 tej ustawy, kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych oraz morza terytorialnego, należy do zadań własnych gminy. Na mocy przepisów ww. ustawy organy gminy zostały upoważnione do ingerencji w prawo własności innych podmiotów w celu ustalenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy.

Dokument planistyczny, jakim jest studium, określa politykę przestrzenną gminy ujętą kierunkowo, jednocześnie nie dokonuje przeznaczenia terenów na określone cele. Według art. 14 ust. 1 u.p.z.p., określenie przeznaczenia terenu oraz określenie sposobów zagospodarowania i zabudowy - to zagadnienia rozstrzygane wyłącznie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Jak z powyższego wynika, studium przyjmuje zasadę określania "generalnego" przeznaczenia poszczególnych części miasta poprzez określenie obszarów i terenów funkcjonalnych. Oznacza to możliwość wprowadzania w poszczególnych obszarach i terenach funkcjonalnych, innych form użytkowania terenu (funkcji) niż wymienione w nazwie obszaru czy terenu zdefiniowane w "słowniczku", o ile nie występują przeciwwskazania środowiskowe (środowiska przyrodniczego lub kulturowego), społeczne lub ekonomiczne, wskazujące na możliwość: pogorszenia jakości przestrzeni oraz warunków jej zagospodarowania i użytkowania, a także obniżenia wartości ekonomicznej terenów przyległych.

Organ podkreślił, że dla dopuszczonej, w granicach terenu oznaczonego symbolem 79.07-MN6 zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej plan ustala parametry zabudowy takie, jak dla zabudowy jednorodzinnej, co wprost wynika z zapisów planu miejscowego będącego przedmiotem zaskarżenia

Wnoszący skargę nie wykazali naruszenia swojego interesu prawnego, a ustalenia planu dla terenu oznaczonego symbolem 79.07-MN6 nie naruszają ustaleń studium. Wprowadzenie powyższych regulacji nie przekracza uprawnień organu w zakresie władztwa planistycznego.

Ustalenia sporządzonego i uchwalonego m.p.z.p. zawierają ustalenia w zakresie, jaki wymagany był obligatoryjnie w brzmieniu art. 15 u.p.z.p. w okresie jego sporządzania. Z uwagi na rozbudowanie art. 15 ust. 2 u.p.z.p. powinnością skarżących winno być wskazanie, który konkretnie zapis tego artykułu został naruszony.

Zaskarżona uchwała zawiera ponadto wszystkie elementy wymienione w art. 20 ust. 1 u.p.z.p. Ustalenia m.p.z.p. nie naruszają także zasad zawartych w art. 6 u.p.z.p.

Wbrew twierdzeniom skarżących, przedmiotowa zmiana planu nie godzi w ich prawo własności; nie obniża wartości ich posesji, jak również nie ogranicza zagospodarowania jej w przyszłości. Bezzasadne jest, na obecnym etapie, twierdzenie skarżących, że umiejscowienie inwestycji przy ul. C. spowoduje, iż ich posesja zostanie zacieniona, a jej realizacja na ponad przeciętną miarę ograniczy dostęp światła do ich działki.

Podobnie, nie znajduje jakiegokolwiek uzasadnienia podnoszony przez skarżących zarzut, że na obszarze objętym planem nie ma możliwości zapewnienia wystarczającej obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji, a uciążliwość planowanej funkcji zabudowy dla mieszkańców działek sąsiednich, w tym skarżących, będzie bardzo duża.

Ustalenia planu nie naruszają nieruchomości będącej własnością skarżących, określają parametry i wskaźniki, w tym nieprzekraczalne linie zabudowy mieszkaniowej i gospodarczej, co oznacza możliwość, lecz nie obowiązek, ewentualnej rozbudowy istniejącego budynku mieszkalnego skarżących lub ewentualnej budowy budynku gospodarczego na ich działce.

Kwestia zabezpieczenia właściwego nasłonecznienia budynków sąsiednich nie jest zagadnieniem określanym w akcie prawa miejscowego, jakim jest plan miejscowy. Projekt budowlany wraz z jego częścią - projektem zagospodarowania terenu, sporządzony przez uprawnione osoby - będzie przedmiotem oceny dotyczącej m.in. zgodności z wymaganiami przepisów budowlanych i odrębnych - przez właściwe organy administracji budowlanej. Na etapie ustaleń planu argument o ograniczeniu ponad miarę dostępu światła do działki skarżących - należy uznać za nieuzasadniony.

Wszystkie położone przy ul. C. działki budowlane mają zabezpieczoną obsługę komunikacyjną z jezdni tej ulicy. Ul. C. jest drogą (ulicą) zaliczoną do dróg publicznych i klasie ulicy dojazdowej. Plan miejscowy ustala dla niej minimalny przekrój uliczny: jedną jezdnię o dwóch pasach ruchu z zakończeniem w formie placu do zawracania. Funkcją tej ulicy jest obsługa komunikacyjna terenów przyległych. Dla istniejącej zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej na terenie oznaczonym symbolem 79.07-MW2 - obsługa komunikacyjna zapewniona jest z ulic: L., P. i R.

Argument o uciążliwości planowanej funkcji mieszkaniowej na osiedlu mieszkaniowym (zabudowy mieszkaniowej jedno- i wielorodzinnej) należy uznać za bezzasadny. Ewentualne okresowe uciążliwości będą miały miejsce tylko w czasie fizycznej realizacji inwestycji, ale ich charakter ograniczy się tylko do czasu realizacji zabudowy i jest elementem nieuniknionym w procesie jakichkolwiek działań budowlanych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że skarżący spełnili określone w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r., poz. 446, dalej powoływana jako "u.s.g.") wymogi formalne uprawniające do wniesienia skargi na przedmiotową uchwałę. Stosownie do treści cyt. przepisu, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Skarżący pismem z dnia [...] maja 2016 r. (data wpływu do organu – [...].05.2016 r.) wezwali organ do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2016 r. poz. 718 – dalej przywoływana jako "P.p.s.a."), po czym w dniu [...] lipca 2016 r. wnieśli skargę do Sądu (art. 53 § 2 P.p.s.a.). Stosownie do art. 101 ust. 3 u.s.g., w sprawie wezwania do usunięcia naruszenia stosuje się przepisy o terminach załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym. Zarazem art. 102a tej ustawy stanowi, że w sprawach, o których mowa w rozdziale 10 ustawy o samorządzie gminnym, nie stosuje się przepisów art. 52 § 3 i 4 P.p.s.a. Skarga na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. jest wniesiona w terminie po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, także wówczas, gdy skargę wniesiono w terminie 60 dni od dnia wezwania przed upływem terminu załatwienia wezwania (art. 35 § 3 K.p.a. w zw. z art. 101 ust. 3 u.s.g.), jeżeli organ nie ustosunkował się do wezwania, co miało miejsce w niniejszej sprawie.

W następnej kolejności rozstrzygnąć należało kwestię legitymacji procesowej skarżących, tj. ustalić, czy zaskarżoną uchwałą został naruszony ich interes prawny. Merytoryczna ocena zasadności skargi wniesionej na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie jest bowiem możliwa, jeśli skarżący nie ma legitymacji procesowej do wniesienia skargi (por. wyrok NSA z 17.05.2012 r., I OSK 208/12). Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 16.09.2008 r., SK 76/06, OTK-A 2008, Nr 7, poz. 121, uznał, że art. 101 ust. 1 u.s.g. rozumiany w ten sposób, że umożliwia zaskarżanie aktów administracyjnych jedynie tym, którzy wykażą się konkretnym, indywidualnym interesem prawnym wynikającym z konkretnej normy prawa materialnego, jest zgodny z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 2 i 7 oraz 77 ust. 2 w zw. z art. 2 Konstytucji.

Skarga wnoszona na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie jest zatem rodzajem skargi powszechnej, służącej każdemu, kto zarzuca naruszenie porządku prawnego. Środek ten bowiem jest nakierowany na ochronę praw podmiotowych. Nawet sprzeczność uchwały z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli taka uchwała nie narusza chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego, innymi słowy nie godzi w sferę prawną podmiotu przez wywołanie negatywnych następstw prawnych, np. przez zniesienie, ograniczenie czy też uniemożliwienie realizacji jego uprawnienia lub interesu prawnego. Skargę na uchwałę organu gminy może wnieść tylko podmiot, który zgodnie z normą prawa materialnego ma interes prawny lub uprawnienie. Istotą interesu prawnego jest związek z konkretną normą prawa materialnego, którą można wskazać jako jego podstawę, i z której można wywodzić swoje uprawnienia. Interes prawny winien być aktualny, obiektywnie istniejący w dacie wejścia w życie zaskarżonego aktu, bądź najpóźniej w dacie złożenia skargi. Nie może to być tylko interes przewidywany w przyszłości, hipotetyczny. Naruszenie interesu prawnego konkretnego podmiotu nie może polegać na tym, że uchwała mogłaby stwarzać zagrożenie wystąpienie naruszenia w przyszłości (por. wyrok NSA z 22.08.2008 r., I OSK 277/08). Reasumując, skarżący wnosząc skargę musi wykazać, że zaskarżona uchwała naruszając prawo jednocześnie negatywnie wpływa na jego sytuację prawną, np. pozbawia go pewnych uprawnień, czy też uniemożliwia ich realizację (por. wyrok NSA z 19.06.2012 r., II OSK 790/12).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić trzeba, że skarżący nie wykazali naruszenia przez zaskarżoną uchwałę tak rozumianego interesu prawnego.

Zarzuty dotyczące immisji (zacienienie nieruchomości skarżących, zwiększenie się ruchu pojazdów, ograniczenie możliwości zagospodarowania ich nieruchomości) jedynie pośrednio nawiązują do statusu właścicielskiego skarżących. Są one jednak tylko hipotetyczne i nieskonkretyzowane. Postanowienia planu nie zawierają bowiem żadnych ograniczeń w zakresie korzystania z praw właścicielskich lub innych uprawnień skarżących. Z planu nie da się też "wyczytać" istnienia ww. zagrożeń, które powołują skarżący. Plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem planistycznym, a więc dokonuje swego rodzaju projekcji na przyszłość, w jaki sposób można zagospodarować dany obszar objęty planem, jakie jest jego przeznaczenie. Nie przesądza jednak o tym, czy i kiedy obszar objęty planem zostanie zagospodarowany zgodnie z określonym w nim przeznaczeniem. Uchwalenie planu zagospodarowania przestrzennego i jego wejście w życie nie jest równoznaczne z rozpoczęciem i powstaniem inwestycji w nim przewidzianych. Tymczasem skarżący prezentują stanowisko, które błędnie zakłada tożsamość pomiędzy planem zagospodarowania przestrzennego a realizacją na obszarze nim objętym określonej inwestycji.

Również ocena, że na skutek uchwalenia planu wartość określonej nieruchomości obniżyła się albo czy korzystanie z nieruchomości w dotychczasowy sposób jest niemożliwe lub istotnie ograniczone, nie może być dokonywana w sprawie w postępowaniu ze skargi na uchwałę rady gminy, ponieważ tego rodzaju sprawy należą do właściwości sądów powszechnych (vide wyrok NSA z 28.10.2010 r., II OSK 1576/10).

Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że skarżący nie wykazali zaistnienia w dacie wnoszenia skargi naruszenia zaskarżoną uchwałą ich interesu prawnego lub uprawnienia polegającego na zaistnieniu związku między tą uchwałą a własną, indywidualną, aktualnie istniejącą sytuacją prawną skarżących. Tym samym nie było podstaw, z przyczyn wskazanych we wcześniejszej części uzasadnienia, do oceny zarzutów związanych z merytoryczną treścią zaskarżonej uchwały, w szczególności jej zgodności ze Studium.

Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.