Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 433/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2022-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 4, art. 145b, art. 148 par. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 28 ust. 2, art. 36a
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: par. 13 ust. 1 pkt 1 lit. a, par. 60
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
article: art. 106 par. 3, art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj Asesor WSA Krzysztof Szydłowski Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Klimek po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 października 2022 r. sprawy ze skargi H. C. i A. C. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Starosta K. decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił W. Spółce z o. o. pozwolenia na budowę budynku apartamentowo - hotelowego z pływalnią wraz z zagospodarowaniem terenu przy ul. [...] w K., na działkach nr [...] i [...], obręb [...].

W dniu [...] kwietnia 2018. H. C. i A. C. (zwani dalej: "wnioskodawcami" lub "skarżącymi"), zastępowani przez pełnomocnika, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, wystąpili z wnioskiem

o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ww. ostateczną decyzją organu z dnia [...] stycznia 2014 r.

Decyzją z dnia [...] lutego 2021 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., zwanej dalej: "k.p.a."), Starosta K. (zwany dalej: "organem I instancji") stwierdził wydanie decyzji własnej z dnia [...] stycznia 2014 r. z naruszeniem prawa, tj. niespełnieniem wymogów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (zwanego dalej: "rozporządzeniem z dnia 12 kwietnia 2002 r.").

W uzasadnieniu wydanej decyzji organ I instancji wskazał, że decyzja objęta wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego została doręczona stronom w dniu [...] stycznia 2014 r. i stała się ostateczna [...] stycznia 2014r. Decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. pozwolenie na budowę zostało przeniesione na "P. " [...] Spółkę z o.o. (zwanej dalej: "inwestorem").

W odpowiedzi na wezwanie organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2018 r.

do wskazania wszelkich okoliczności faktycznych, które powodowałyby indywidualny udział wnioskodawców jako strony w postępowaniu o pozwoleniu na budowę, w piśmie z dnia [...] maja 2018r. wnioskodawcy określili położenie swojego lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku przy ul. [...] w K., sąsiadującej z projektowaną inwestycją. Lokal ten usytuowany jest na III piętrze tego budynku od strony zachodniej. Wnioskodawcy powołali się na dokumentację projektową w postaci analizy nasłonecznienia, która wskazuje ich zdaniem, że ich lokal zostanie pozbawiony naturalnego oświetlenia zagwarantowanego przepisami. Poinformowali, że o wydanym pozwoleniu na budowę, a w szczególności i precyzyjnie o całokształcie projektu budowlanego dowiedzieli się dopiero [...] marca 2018 r. na zebraniu członków wspólnoty mieszkaniowej.

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2018 r. organ I instancji wznowił postępowanie w przedmiotowej sprawie.

Pismem z dnia [...] czerwca 2018 r. organ I instancji wezwał inwestora do dostarczenia brakujących dokumentów i wyjaśnień zastosowanych rozwiązań projektowych dotyczących przedmiotowej inwestycji - przedłożenie (w oparciu o przepisy § 13, 40, 57 i 60 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r.) analizy przesłaniania mieszkań w budynku przy ul. [...] w K. oraz placu zabaw dla dzieci, dopuszczonej ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W dniu [...] sierpnia 2018 r. inwestor przedłożył analizę nasłonecznienia sporządzoną przez architekta autora projektu, zatwierdzonego decyzją, której dotyczy niniejsze postępowanie. Wobec niespełnienia wszystkich wymogów wezwania z czerwca 2018 r., organ I instancji ponownie wezwał inwestora do złożenia wyjaśnień w przedmiotowej sprawie, w tym należało wyjaśnić w jaki sposób budowa projektowanego obiektu na działkach nr [...] i [...], wpłynie na nasłonecznienie lokali wnioskodawców. Do dnia wydania niniejszej decyzji opracowanie takie nie zostało przedłożone.

Równolegle z prowadzonym postępowaniem wznowieniowym przeprowadzono postępowanie w sprawie wygaśnięcia przedmiotowej decyzji. Ostatecznie postępowanie w sprawie wygaśnięcia pozwolenia na budowę zostało ukończone w listopadzie 2020 r. decyzją umarzającą.

Organ I instancji wskazał na przesłankę wznowienia postępowania określoną

w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i podniósł, że w sąsiedztwie planowanej inwestycji znajduje się nieruchomość, oznaczona w ewidencji gruntów numerem [...] obręb [...] będąca własnością wspólnoty mieszkaniowej budynku przy ul. [...] w K., której członkami są również wnioskodawcy. Stroną w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania planowanego obiektu jest wspólnota, którą w postępowaniu reprezentuje zarząd. Jednak w pewnych wypadkach, możliwe jest odstępstwo od powyższej zasady. Organ uznał, że właściciel lokalu może legitymować się przymiotem strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, o ile wykaże, że jego lokal znajduje się na zindywidualizowanym obszarze oddziaływania inwestycji, co wiąże się ze wskazaniem konkretnego przepisu, który ogranicza swobodę korzystania z jego lokalu.

Po analizie przedłożonego opracowania dotyczącego analizy zacieniania budynku, organ I instancji wnioskował, że część budynku przy ul. [...]

w K. - w zakresie elewacji zachodniej, (po wybudowaniu budynku, którego pozwolenie jest przedmiotem wniosku) pozbawiona zostanie wymaganej przepisami ilości nasłonecznienia. O tym w jakim zakresie miała ona ograniczać korzystanie z lokalu wnioskodawców miało wyjaśnić szczegółowe opracowanie, którego inwestor nie przedłożył. Jednakże, w ocenie organu I instancji, w przedmiotowym postępowaniu nie można stwierdzić, że interes prawny wskazywany przez wnioskodawców nie przysługuje wyłącznie im, lecz części współwłaścicieli budynku z lokalami od strony zachodniej budynku.

Dalej organ I instancji wskazał, że z przedłożonego w sierpniu 2018 r. opracowania wynika, że część elewacji zachodniej z mieszkaniami wnioskodawców (podobne wnioski zostały równocześnie złożone przez innych współwłaścicieli budynku), mogą zostać pozbawione oświetlenia słonecznego w wymaganej przepisami ilości (§ 60 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r.). Jednak opracowanie nie zawiera oznaczeń lokali mieszkalnych, w tym lokalu mieszkalnego należącego do wnioskodawców, na podstawie których można ocenić w jakim stopniu ten wymóg będzie spełniony. Można stwierdzić natomiast, że część mieszkań na elewacji zachodniej budynku zostanie zacieniona, zatem zasadnym było uznanie wspólnoty mieszkaniowej budynku przy ul. [...] w K. za stronę przedmiotowego postępowania oraz wyjaśnienie w sposób nie budzący wątpliwości kwestii zacieniania budynku. W czasie prowadzonego postępowania o pozwolenie na budowę, bazując na materiałach przedłożonych przez projektanta organ nie uznał wskazanej Wspólnoty Mieszkaniowej za stronę postępowania.

Organ I instancji przywołał przepisy ustawy Prawo budowlane oraz art. 146

i art. 151 § 1 i 2 k.p.a. Stwierdził, że upłynęło pięciu lat od dnia doręczenia stronom decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r. W konsekwencji powyższego oraz uznania, iż naruszone zostały przepisy rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., organ I instancji stwierdził, że wskazana decyzja została wydana z naruszeniem prawa.

H. C. i A. C. zastępowani przez pełnomocnika, wnieśli odwołanie od decyzji organu I instancji z dnia [...] lutego 2021 r. Wnioskodawcy uznali za prawidłową ocenę organu, że w toku wydania decyzji o pozwoleniu na budowę doszło do naruszeń prawa, dokonano wadliwej oceny parametrów przesłaniania i nasłonecznienia. Przedstawili okoliczności sprawy i przywołali przepisy, które w ich ocenie wskazują na konieczność wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz powołali się na fakt, że nie upłynął 10. letni termin, o jakim mowa w art. 146 k.p.a.

Od wskazanej decyzji odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu, wniósł także inwestor, zastępowany przez radcę prawnego. Inwestor zarzucił organowi I instancji naruszenie art. 10 k.p.a. Ponadto podniósł, że nieprawdziwe są twierdzenia osób składających zastrzeżenia do pozwolenia na budowę, że nie wiedziały wcześniej o toczącym się postępowaniu, zarzucając organowi I instancji nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w tym zakresie. Wskazał również na brak pouczenia w decyzji oraz zarzucił posłużenie się w jej uzasadnieniu stwierdzeniami ogólnymi i domniemanymi, podczas gdy decyzja winna precyzyjnie określać naruszenia prawa. W rozstrzygnięciu decyzji nie wskazano jakichkolwiek konkretnych naruszeń prawa co powoduje, że właściwie nie wiadomo czego decyzja dotyczy.

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2021 r. Wojewoda Z. (zwany dalej: "organem II instancji" lub "Wojewodą") przywrócił inwestorowi termin do wniesienia odwołania.

Decyzją z dnia [...] lutego 2022 r., nr [...], wydaną

na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., Wojewoda uchylił decyzję organu I instancji z dnia [...] lutego 2021 r. w całości i na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Starosty K. z dnia [...] stycznia 2014 r.

Przedstawiając motywy podjętego rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał, iż wnioskodawcy podnosili m.in., że planowana inwestycja doprowadzi do znacznego ograniczenia naturalnego oświetlenia ich lokalu mieszkalnego, poprzez niezachowanie wymogów rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. i przywołali przepisy § 13 ust. 1, § 57 ust. 1 i § 60 ust. 1, § 40 ust. 1 i 2. Zarzucili również brak ekspertyzy budynku wymaganej § 204 ust. 5 w zw. z § 206 ust. 1 ww. rozporządzenia oraz wskazali na niezgodność inwestycji z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wyjaśnili, że swój interes prawny wywodzą wprost z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane w związku z faktem, że są właścicielami lokalu mieszkalnego położonego w budynku przy ul. [...] w K. jak i związanego z nim udziału we współwłasności nieruchomości, na której jest on posadowiony, tj. działki ewidencyjnej nr [...] obr. [...], znajdującej się w bezpośrednim sąsiedztwie z działkami nr [...] i [...] obr. [...], w odniesieniu do których wydana została decyzja o pozwoleniu na budowę. Przywołując orzecznictwo sądowe wskazali m.in., że sama potencjalna możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie jest wystarczającą przesłanką do uzyskania przymiotu strony w postępowaniu.

Następnie organ II instancji przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania administracyjnego oraz ustalenia i stanowisko organu I instancji w sprawie.

Organ II instancji wskazał, że z wyjaśnień zawartych we wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego oraz w piśmie z [...] maja 2021 r. złożonym na etapie postępowania odwoławczego wynika, że o decyzji z dnia [...] stycznia 2014 r. wnioskodawcy dowiedzieli się [...] marca 2018 r. Oznacza to, że wniosek został wniesiony z zachowaniem miesięcznego terminu, określonego w art. 148 § 2 k.p.a.

Zdaniem organu II instancji, na powyższe ustalenie nie ma wpływu poddawanie przez inwestora w wątpliwość ww. okoliczności w sytuacji, gdy nie przedstawił żadnych dowodów, które wskazywałyby, że wnioskodawcy uzyskali informacje o wydaniu przedmiotowej decyzji przed wskazaną we wniosku datą. Nie potwierdzają takich okoliczności również ustalenia dokonane przez organ II instancji. Stąd organ ten uznał, że zasadne było wydanie przez organ I instancji postanowienia o wznowieniu postępowania administracyjnego.

Rozpatrując odwołania organ II instancji za konieczne uznał przede wszystkim ustalenie czy wnioskodawcy posiadali przymiot strony w postępowaniu administracyjnym zakończonym wydaniem decyzji z [...] stycznia 2014 r. i czy zostali niesłusznie pominięci w tym postępowaniu.

Następnie organ II instancji przypomniał, że wnioskodawcy są właścicielami lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku mieszkalnym usytuowanym na działce nr [...] obręb [...] w K. przy ul. [...]. W we wskazanym budynku wyodrębnionych zostało [...] samodzielnych lokali. Ogół właścicieli lokali budynku tworzy wspólnotę mieszkaniową, której członkami są m.in. wnioskodawcy. Wspólnota reprezentowana przez zarząd przejmuje część uprawnień jej członków wynikających z prawa własności, a w konsekwencji uzyskuje wyprowadzone z tego prawa uprawnienia procesowe. Oznacza to, że w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę stroną - w warunkach art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane w przypadku nieruchomości, w której funkcjonuje wspólnota mieszkaniowa - jest wspólnota, reprezentowana przez zarząd. Aby członek wspólnoty mógł samodzielnie występować jako strona w postępowaniu o pozwolenie na budowę musi wykazać swój własny, indywidualny interes prawny. Interes ten musi być odrębny od interesu wspólnoty.

Zdaniem organu II instancji, dla wykazania istnienia takiego interesu prawnego konieczne jest wykazanie przez właściciela lokalu, że doszło do oddziaływania na jego nieruchomość lokalową przez daną inwestycję, co każe jego sytuację prawną wyodrębnić od sytuacji wszystkich innych właścicieli lokali w budynku. Za taką okoliczność można uznać sytuację, w której dany obiekt, przez określone cechy, może oddziaływać w sposób naruszający konkretne uprawnienia wynikające z przepisów prawa materialnego, które wprowadzają ograniczenia w korzystaniu z danego lokalu.

W ocenie organu II instancji, w rozpoznawanej sprawie okoliczności takie nie wystąpiły. Wnioskodawcy są właścicielami lokalu mieszkalnego w budynku, będącym

w odległości nie mniejszej niż 4 m od granicy z działką nr [...]. Lokal składa się z przedpokoju z aneksem kuchennym, pokoju oraz łazienki. Znajduje się na III piętrze budynku (IV kondygnacja). Okna w ww. lokalu usytuowane są w ścianie budynku zwróconej w stronę granicy z działką nr [...] i w stronę działki nr [...] (wydzielonej wewnątrz działki nr [...]), na których na podstawie decyzji z [...] stycznia 2014 r. realizowany jest budynek apartamentowo-hotelowy z pływalnią. Integralną częścią ww. decyzji jest zatwierdzony projekt budowlany (tom od I do III). Teren inwestycji ograniczony jest od strony północno-wschodniej działką drogową - ul. [...]. Od pozostałych stron przylega do działek budowlanych, w tym od strony południowo-wschodniej do działki nr [...]. Zgodnie z projektem zagospodarowania terenu, projektowany budynek usytuowany jest w taki sposób, że jego ściana skierowana w stronę granicy z ww. działką znajduje się w odległości od 7,30 m do 6,39 m.

W ocenie organu II instancji, ww. usytuowanie projektowanego budynku spełnia wymagania § 12 ust. 1 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r.

Jak zauważył organ II instancji, w aktach sprawy postępowania zwykłego, znajduje się m.in. analiza przesłaniania (sporządzona [...] grudnia 2013 r.). W trakcie niniejszego postępowania inwestor złożył dodatkowe dokumenty: analizę przesłaniania oraz analizę nasłonecznienia sporządzone zgodnie z § 13 i § 60 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. z uwzględnieniem najwyższych krawędzi projektowanego budynku apartamentowo-hotelowego oraz stanowisko autora projektu w tym zakresie (pisma z [...] maja 2021 r., z [...] września 2021 r. i z [...] grudnia 2021 r. wraz z załącznikami oraz uzupełnienie - analiza nasłonecznienia z [...] listopada 2021 r. rys. [...]).

Organ II instancji przedstawił brzmienie § 13 ust. 1 pkt. 1 lit. a oraz § 60 ww. rozporządzenia i wskazał, że dokonując analizy przesłaniania lokalu wnioskodawców przyjęto wysokość przesłaniania od poziomu dolnej krawędzi okien tego lokalu (poziom IV kondygnacji) do poziomu najwyższych zacieniających krawędzi obiektu przesłaniającego - budynku apartamentowo-hotelowego na działkach nr [...] i nr [...].

Z materiałów zgromadzonych w trakcie postępowania odwoławczego wynika, że poziom, na którym znajduje się lokal wnioskodawców znajduje się znacznie powyżej poziomu posadowienia budynku projektowanego co ma istotny wpływ na wysokość przesłaniania.

Z analizy złożonego opracowania (wyjaśnienia autora projektu z [...] maja 2021 r. i z [...] września 2021 r. rys. [...] - analiza przesłaniania) oraz rysunku projektu zagospodarowania nr [...], rysunków elewacji nr [...] i rzutu dachu rys. [...] wynika, że okna lokalu nr [...] nie będą przesłaniane. Krawędzie okien tego lokalu znajdują się na wysokości 11,01 m n.p.t. przy wysokościach krawędzi przesłaniających - wysokościach ścian elewacji wschodnich budynków B i A odpowiednio 12,50 m n.p.t. i 9,95 m m n.p.t. Wyższe elementy projektowanego budynku, w tym o maksymalnej wysokości 19,22 m n.p.t. zostały cofnięte w stosunku do obrysu budynku w taki sposób, że zapewniają zachowanie wymagań § 13 ust. 1 pkt. 1 lit. a rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r.

Według organu II instancji, na powyższe nie ma wpływu podnoszona przez wnioskodawców kwestia określenia poziomu okien parteru budynku przy ul. [...] i przedstawiona w opracowaniu sporządzonym przez mgr inż. arch. S. S. analiza przesłaniania budynku, gdyż przedmiotem ustaleń w niniejszym postępowaniu jest lokal usytuowany na IV kondygnacji tego budynku. Dodatkowo organ wskazał, że z uwagi na projektowaną formę budynku na działkach nr [...] i [...], środkowa część terenu inwestycji usytuowana naprzeciwko budynku przy ul. [...] pozostaje bez zabudowy kubaturowej. Projektowany budynek apartamentowo-hotelowy nie będzie powodował zacienienia okien lokalu nr [...]. Usytuowanie budynków względem siebie i stron świata oraz gabaryty projektowanego budynku powodują, że jego cień pojawia się na ścianie budynku przy ul. [...] dopiero w godzinach popołudniowych.

Ze złożonych przez inwestora opracowań wynika, że cień ten w dniach równonocy nie znajdzie się w obrębie okien i drzwi balkonowych lokalu nr [...] do godziny 17-tej.

W ocenie organu II instancji, wbrew zarzutom podnoszonym przez wnioskodawców, dokumenty dotyczące przesłaniania i zacienienia złożone przez inwestora, stanowiące uzupełnienie do opracowania złożonego przez inwestora w trakcie postępowania zwykłego, są wystarczające do oceny oddziaływania na ich lokal (nr [...]) i nie budzą wątpliwości, są spójne z projektem budowlanym.

Z uwagi na podnoszone przez wnioskodawców zarzuty, organ II instancji wyjaśnił, że część przedłożonych przez inwestora rysunków została sporządzona wyłącznie dla stanu istniejącego (tj. bez budynków projektowanych na działkach nr [...] i [...] - uwzględniająca tylko zacienienie przez istniejący budynek "E. ", usytuowany na działce nr [...] ul. [...]), część tylko dla zabudowy projektowanej, a część z uwzględnieniem zabudowy istniejącej i projektowanej, co wyraźnie zaznaczono na rysunkach. Nie stwierdzono sprzeczności pomiędzy tymi dokumentami.

Organ II instancji stwierdził, iż z przedłożonych opracowań uzupełnionych analizą z [...] listopada 2021 r. wynika, że budynek przy ul. [...] będzie zacieniany przez budynek projektowany dopiero po godzinie 15-tej. przy czym cień ten nie obejmuje okien i drzwi balkonowych lokalu nr [...]. Powyższych ustaleń nie podważa analiza zacienienia sporządzona przez mgr inż. arch. S. S., przedłożona przez wnioskodawców przy piśmie z [...] listopada 2021 r. Linijka słońca, wykonana dla dni równonocy 21 marca, 23 września dla godzin 15:00, 16:00, 17:00 potwierdza bowiem, że budynek przy ul. [...] będzie zacieniany przez budynek projektowany dopiero po godzinie 15-tej i tylko przez budynek B co jest spójne z przedstawionym przez inwestora opracowaniem z [...] września 2021 r. (rys. [...] + plansze) uzupełnionym analizą z [...] listopada 2021 r.

Jednocześnie organ zwrócił uwagę, że przedstawiona w opracowaniu mgr inż. arch. S. S. analiza nasłonecznienia wykonana na podstawie modelu 3D budynków dla ww. przedziału czasu (godz. 15:00, 16:00, 17:00 ) jest sprzeczna z przedstawioną w tym opracowaniu linijką słońca (cień budynku A w ogóle nie powinien znaleźć się na elewacji budynku przy ul. [...], a cień budynku B dopiero na modelu dla godziny 16-tej).

Wbrew twierdzeniom strony analiza całości materiału dowodowego w sprawie nie potwierdza negatywnego oddziaływania urządzeń przewidzianych do montażu w obrębie projektowanego budynku na lokal mieszkalny nr [...].

Ponadto organ wskazał, że z wyjaśnień mgr inż. M. M. (pismo z [...] marca 2018 r.) wynika, że maksymalny, skumulowany hałas emitowany przez urządzenia klimatyzacyjne, z uwzględnieniem zastosowanych ekranów akustycznych, na granicy działki inwestora osiągnie wartość 39,1 dB(A). Jako wartości dopuszczalne hałasu wskazano 45dB(A) dla przedziału odniesienia równego 8. najmniej korzystnym godzinom dnia kolejno po sobie następującym oraz 40dB(A) dla przedziału czasu odniesienia 1 najmniej korzystnej godzinie nocy (zgodnie z tabelą 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku). Ponadto autor projektu budowlanego budynku apartamentowo-hotelowego, w piśmie z [...] października 2021 r. wyjaśnił, że wszystkie centrale wentylacyjne podpięte do terenowej wyrzutni powietrza zostały zaprojektowane wraz z tłumikami niwelującymi hałas emitowany przez urządzenia. Zaprojektowana powierzchnia czynna wyrzutni zapewnia prędkość przepływu powietrza na poziomie 1,24 m/s, co przekłada się na emisję hałasu na poziomie 32 dB(A). W związku z powyższym hałas skumulowany, emitowany przez wyrzutnię powietrza oraz urządzenia klimatyzacyjne, nie spowoduje przekroczenia norm hałasu na granicy działki.

Odnosząc się natomiast do zarzutów wnioskodawców w ww. zakresie, autor projektu w piśmie z [...] grudnia 2021 r. wyjaśnił, że w opisie do projektu uwzględniono wpływ inwestycji na środowisko w tym oddziaływanie akustyczne. Zgodnie z projektem budowlanym tom I pkt. 9.0, urządzenia zlokalizowane na dachu budynku - zaprojektowane i wykonane w taki sposób, aby pochodzący od nich hałas nie przekraczał 40 dBA w odległości 1 m od urządzeń, tj. nie przekraczał odpowiedniej normy dla wentylatorów montowanych na dachach budynków mieszkalnych; urządzenia zlokalizowane wewnątrz budynku - nie stanowią żadnego zagrożenia dla warunków akustycznych otoczenia z uwagi na stłumienie pochodzącego od nich hałasu przez ściany budynku. Ponadto wskazał na konieczność wykonania, po zakończeniu realizacji, pomiarów parametrów urządzeń w tym natężenia hałasu. Zwrócił uwagę, że nie został jeszcze opracowany projekt wykonawczy (techniczny), a projektant opracowujący ten projekt będzie zobowiązany na mocy aktualnych aktów prawnych - do zastosowania rozwiązań technicznych zgodnych z aktualnym stanem prawnym. Zwrócił jednocześnie uwagę, że projekt budowlany musi być rozpatrywany w całości i nie można dowolnie używać oderwanych fragmentów rysunków lub opisu.

Jak wskazał organ II instancji, w przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązaniach dotyczących instalacji wentylacji i klimatyzacji przewidziano bloki tłumienia oraz linie nawiewne, wywiewne, czerpne i wyrzutowe wyposażone w tłumiki kanałowe (tom III opis pkt. 6.1). Brak w projekcie oznaczeń ekranów akustycznych nie wyklucza ich zastosowania. Ich montaż nie stanowi odstępstwa od zatwierdzonego projektu w świetle art. 36 a ustawy Prawo budowlane. Projektowany obiekt został zaliczony do XIV kategorii obiektów budowlanych, a projekt uzgodniony m.in. przez rzeczoznawcę ds. sanitarnohigienicznych. Przed przestąpieniem do jego użytkowania inwestor jest obowiązany uzyskać decyzję o pozwoleniu na użytkowanie (art. 55 ust 1 pkt. 1 ustawy Prawo budowlane) a także obowiązany zawiadomić o zakończeniu budowy m.in. Państwową Inspekcję Sanitarną. Oznacza to, że zrealizowany obiekt podlega kontroli m.in. ww. organu.

Ponadto, w związku z podnoszonymi zarzutami, organ II instancji zwrócił uwagę, że przedmiotem przedstawianej przez projektanta analizy nie jest hałas emitowany przez projektowane urządzenia w miejscu ich montażu, lecz poziom hałasu docierający poza granicę działki inwestycyjnej, zatem uwzględnia spadek jego natężenia w miarę oddalania się od źródła hałasu. Przedłożone przez inwestora dokumenty wskazują, że dla całego terenu działki nr [...], na którym zlokalizowany jest budynek wielorodzinny z lokalem nr [...], zapewnione zostaną poziomy hałasu niższe niż dopuszczalne rozporządzeniem ww. Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r., co oznacza, że projektowana inwestycja nie będzie również oddziaływać na ww. lokal.

Organ II instancji podniósł, że wnioskodawcy zarzucając nieprawdziwość danych przedstawianych w projekcie budowlanym i w składanych przez autora projektu wyjaśnieniach, nie przedłożyli żadnego opracowania, które mogłoby podważyć wnioski przedstawione przez projektanta. Nie wykazali również, że urządzenia przewidziane do montażu w projektowanym budynku spowodują przekroczenie norm hałasu w ich lokalu. Fakt, iż wnioskodawcy nie zgadzają się ze stanowiskiem projektanta nie może oznaczać, że jest ono wadliwe.

Dodatkowo organ II instancji zwrócił uwagę, że w przedłożonym opracowaniu przyjęto dopuszczalne poziomy hałasu obowiązujące dla strefy ochronnej "A" uzdrowiska, podczas gdy analizowany teren to teren, dla którego dopuszczono wyższe poziomy hałasu.

W dalszej kolejności organ II instancji wskazał, że teren działek inwestycyjnych i sąsiedniej analizowanej zabudowy mieszkalnej (zlokalizowanej na działce nr [...]) znajduje się na obszarze, na którym obowiązują ustalenia uchwały Rady Miasta K. nr [...] z [...] lutego 2008 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obszaru miasta K. - [...] (Dz. Urz. Woj. Z. nr [...] poz. [...]) na terenie elementarnym oznaczonym na rysunku planu symbolem [...] Zgodnie z ustaleniami szczegółowymi zawartymi w § 18 ust. 11 uchwały, dla ww. terenu ustalono w zakresie funkcji, funkcję podstawową: usługi turystyczne, funkcję uzupełniającą: mieszkalnictwo wielorodzinne, usługi lecznictwa uzdrowiskowego i urządzeń lecznictwa uzdrowiskowego, w zakresie zabudowy: lokalizację budynków apartamentowych, domów wypoczynkowych, hoteli

z dopuszczeniem budynków mieszkalnych wielorodzinnych oraz obiektów i urządzeń lecznictwa uzdrowiskowego.

Analizowany teren, zgodnie z ustaleniami planu, położony jest w strefie ochronnej "B" uzdrowiska K. (§ 18 ust. 11 pkt. 6 lit. a tiret drugie). Powyższe jest zgodne z uchwałą Nr [...] Rady Miasta K. z [...] kwietnia 2013 r. w sprawie uchwalenia Statutu Uzdrowiska K. (załącznik nr [...]). Jest to zatem teren, o którym mowa w Tabeli 1 Lp. 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. - teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zamieszkania zbiorowego, tereny mieszkaniowo-usługowe - dla którego dopuszczalne poziomy hałasu wynoszą 55dB (A) dla przedziału odniesienia równego 8 najmniej korzystnym godzinom dnia kolejno po sobie następującym oraz 45 dB(A) dla przedziału czasu odniesienia 1 najmniej korzystnej godzinie nocy (w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgodnie z aktualnym stanem prawnym).

Dodatkowo organ II instancji wyjaśnił, że ewentualne naruszenie w trakcie użytkowania obiektu dopuszczalnych norm hałasu przez podmioty prowadzące określoną działalność, stanowić może podstawę do działania odpowiednich organów w trybie przepisów odrębnych, dotyczących ochrony środowiska (art. 115a ust. 1 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska). Prowadzenie legalnej działalności nie wyklucza odpowiedzialności cywilnej przedsiębiorcy za nadmierne immisje hałasu. Ewentualnych roszczeń w tym zakresie strona może dochodzić w trybie procesu cywilnego.

Dodatkowo organ II instancji wskazał, że w projekcie budowlanym przewidziano bloki filtracji powietrza wywiewanego. Zgodnie z opisem dla wszystkich zanieczyszczeń spełnione zostaną dopuszczalne normy. Ewentualnie, jeżeli w świetle przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska eksploatacja projektowanej instalacji powodującej wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza jest dozwolona po uzyskaniu pozwolenia, inwestor zobowiązany będzie ją uzyskać przed przystąpieniem do użytkowania obiektu. W ocenie organu II instancji, projekt budowalny i przedstawione przez autora opracowania wyjaśnienia potwierdziły, że budynek apartamentowo-hotelowy z pływalnią i urządzeniami z nim związanymi, zaprojektowane zostały w taki sposób, aby ewentualne emisje nie przekraczały związanych z jego użytkowaniem poziomów dopuszczalnych obowiązującymi przepisami.

Organ II instancji uznał, że nie znajduje również uzasadnienia twierdzenie wnioskodawców o naruszeniu art. 144 Kodeks cywilny. Powołując się na poglądy judykatury, organ podniósł, że same regulacje cywilnoprawne dotyczące ochrony prawa własności oraz immisji nie stanowią przepisów odrębnych w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane.

Kierując się powyższym organ II instancji stwierdził, że dokonane na etapie postępowania odwoławczego ustalenia nie potwierdzają, że projektowany budynek apartamentowo-hotelowy z pływalnią będzie oddziaływać na lokal mieszkalny wnioskodawców, zatem nie posiadają oni przymiotu strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Na powyższe nie mają wpływu zarzuty dotyczące części wspólnych nieruchomości, gdyż nie stanowią one o indywidualnym interesie wnioskodawców. Wszystkie wskazywane przez wnioskodawców argumenty, które dotyczą nieruchomości wspólnej (działki nr [...]) i usytuowanego na niej budynku mieszkalnego wielorodzinnego nie mogą być źródłem interesu prawnego, który uprawniałby ich do uzyskania statusu strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę.

Z uwagi na obawy dotyczące naruszenia konstrukcji istniejącego budynku

w związku z planowanym wykonaniem ścian szczelinowych, organ II instancji wyjaśnił, że kwestia ta była przedmiotem analizy na etapie postępowania zwykłego. Poza projektem konstrukcji sporządzonym i sprawdzonym przez osoby posiadającą stosowne uprawnienia inwestor przedłożył dodatkowe wyjaśnienia przedstawiające technologię projektowanych robót, brak ingerencji w obszar sąsiednich nieruchomości i małą uciążliwość dla otoczenia na etapie wykonywania robót.

Organ II instancji uznał jednocześnie, że zarzuty dotyczące ewentualnego spadku wartości nieruchomości, przesłaniania działki nr [...] i zacienienia alejki koło budynku, zmiany otoczenia, pozbawienie widoku na park można rozpatrywać jedynie w kategorii interesu faktycznego. Ewentualnych roszczeń można dochodzić w trybie procesu cywilnego.

W świetle dokonanych ustaleń organ II instancji stwierdził, że wnioskodawcy

nie mogą być uznani za stronę postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia

[...] stycznia 2014 r. o pozwoleniu na budowę, gdyż przedmiotowa budowa nie oddziałuje na ich lokal nr [...] w sposób, który mógłby ograniczyć możliwość zgodnego z prawem korzystania oraz użytkowania zgodnie z jego przeznaczeniem. Projektowana inwestycja nie powoduje negatywnych skutków, które mieściłyby się w pojęciu "ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich" w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane. Oznacza to, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła wskazana we wniosku o wznowienie postępowania przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

Według organu II instancji, brak było podstaw prawnych do przeprowadzenia postępowania w celu rozstrzygnięcia istoty sprawy administracyjnej, będącej przedmiotem decyzji ostatecznej, a zatem brak jest podstaw do analizy dalszych okoliczności i podnoszonych zarzutów związanych z merytoryczną oceną decyzji ostatecznej z [...] stycznia 2014 r.

Kierując się powyższym, organ II instancji uznał, że należało na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. odmówić uchylenia ostatecznej decyzji z [...] stycznia 2014r. Stąd, za zasadne organ II instancji uznał uchylenie decyzji organu I instancji z [...] lutego 2021 r. i orzeczenie o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej.

Końcowo organ II instancji stwierdził, że brak było podstaw do rozstrzygania przez Starostę K. w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] stycznia

2014 r. o statusie wspólnoty mieszkaniowej nieruchomości przy ul. [...]

w K. i powiązaniu tych okoliczności ze statusem wnioskodawców. Wyjaśnił, że wykluczenie w niniejszej sprawie przesłanki wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. powoduje niemożność rozpatrywania pozostałych przesłanek wznowienia, a zatem również wskazywanej przez wnioskodawców w odwołaniu przesłanki z art. 145 ust 1 pkt 1 k.p.a.

Według organu II instancji, potwierdził się zarzut dotyczący braku

w kwestionowanej odwołaniem decyzji organu I instancji pouczenia wymaganego

art. 107 § 1 pkt 7 k.p.a. Przy czym z akt sprawy wynika, że wnioskodawcy pomimo wskazanego naruszenia w ustawowym 14-dniowym terminie wnieśli odwołanie od decyzji. Zatem powyższe naruszenie organu nie ma wpływu na podjęte rozstrzygnięcie.

H. C. i A. C., zastępowani przez radcę prawnego, wystąpili do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie ze skargą na decyzję organu

II instancji z dnia [...] lutego 2022 r. Mając na uwadze niżej przedstawione zarzuty, skarżący wnieśli o powołanie biegłego z dziedziny architektury celem dokonania weryfikacji projektu budowlanego pod kątem zapewnienia właściwej ilości światła dla lokalu nr [...], kondygnacja IV, trzecie piętro i ochrony skarżących przez naruszeniem podstawowych zasad budowlanych, tj.: linijka światła, wywiew z dużego basenu, dwa małe baseny na dachach, ekrany akustyczne.

Wydanej decyzji skarżący zarzucili:

1. wadę postępowania administracyjnego, polegającą na niewyjaśnieniu istoty sprawy, w sytuacji występującej sprzeczności w opracowaniach specjalistów z dziedziny architektury pod kątem dotyczącym projektu budowlanego oraz wydanie wadliwej decyzji w oparciu o dokumentację złożoną do akt sprawy oraz wadliwą ocenę faktów,

2. naruszenie indywidualnego interesu prawnego skarżących, poprzez uznanie w decyzji, że nie zachodzi nadmierne zacienienie lokali w budynku, począwszy od przyziemia do IV kondygnacji, w tym lokalu skarżących nr [...],

3. nie zostało wyjaśnione, dlaczego nie uwzględniono zarzutów projektanta mgr inż. arch. S. S., zawartych w odrębnym opracowaniu, dołączonym do akt sprawy,

4. nie zostały prawidłowo zabezpieczone projektowane urządzenia wg zasad ochrony środowiska, zawarte w dokumentacji projektowej mgr inż. arch. T. B., wentylacyjne oraz klimatyzacyjne emitujące ponadnormatywny hałas na ostatnich kondygnacjach dwóch budynków (płyty nośne, 5 sztuk na jednym budynku i 5 sztuk na drugim budynku); brak śladu w dokumentacji, że przewidziano montaż ekranów akustycznych (jak przy budowie dróg), które są bardzo ciężkie i po wybudowaniu budynków do ich montażu nie można przystąpić; montaż banerów akustycznych musi być obliczony i doliczony do całości wytrzymałości ścian nośnych, przy założeniu, że ściana nośna (płyta nośna) - dachy mają odpowiednią wytrzymałość , a tego w projekcie nie ma, nie zostało to zaprojektowane, w przyszłości to uniemożliwi ich montaż; projekt dopuszcza tylko typowe zabezpieczenia, które nie wygłuszą wysokiego hałasu, zaprojektowano jedynie zwykłe typowe balkonowe osłony szklane,

5. na płytach nośnych dwóch budynków zaprojektowano po jednym oczku basenowym - o średnicy ca 3-4 m, w odległości kilku metrów od urządzeń wentylacyjnych

i klimatyzacyjnych, bez zadbania o bezpieczeństwo osób użytkujących baseny,

6. w podziemiach dwóch budynków (w łączniku 2 budynków) został zaprojektowany basen kąpielowy o długości ca 20 metrów, z którego wentylacja - wywiew stanowi wyrzutnię zużytego powietrza na poziomie "zero" (taki poziom, na którym stawia się pierwszą konstrukcję pierwszą kondygnację nadziemną – parter); zaprojektowana konstrukcja "wywiewu" z basenu w odległości tylko 7 metrów od budynku jest niekorzystna dla mieszkańców z uwagi na hałas i wyziewy, wylot "wywiewu" - zdaniem skarżących - winien być dłuższy niż 7 metrów.

Jak podnieśli skarżący, ocena ta będzie należała do biegłego, którego powoła Sąd na wniosek skarżących.

Według skarżących, mają interes prawny w rozstrzygnięciu przedmiotowej skargi przez sąd w ramach kontroli administracji publicznej, bowiem istnieje związek między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszących skargę a decyzją.

Skarżący argumentowali, że w zaprojektowanym budynku na mocy umowy cywilnoprawnej mają zapewniony lokal mieszkalny nr [...], jako odrębną nieruchomość

z udziałem w częściach wspólnych nieruchomości na IV kondygnacji, to jest IV piętro. Podkreślili, że nie jest ich celem niewydanie pozwolenia na budowę, lecz wydanie takiego pozwolenia, aby zabezpieczało interes inwestora oraz interes skarżących.

Według skarżących, projekt budowlany na podstawie którego została wydana ostateczna decyzja "o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę" nie spełnia warunków ustawy Prawo budowlane i przepisów wykonawczych, ustawy

o ochronie środowiska i przepisów wykonawczych, tj.:

1. nie spełnia warunków zgodnych z rozporządzeniem Ministra Środowiska z 22 stycznia 2014 w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. poz. 112, poz. 3d tab. 1)

2. nie zawiera warunków zabezpieczenia inwestycji pod kątem ustawy o ochronie środowiska

Skarżący uważają, że projekt budowlany powinien zawierać postanowienie lub warunki chroniące właścicieli nieruchomości sąsiednich - w tym mieszkaniowych

(hałas i inne) oraz powinien uwzględniać nowoczesne urządzenia i materiały powodujące cichą pracę urządzeń, ochronę funkcjonowania środowiska naturalnego, w tym nie pogarszania warunków mieszkaniowych skarżących. A tak nie jest. Nie powinno to ujść uwadze Sądu.

Jak podnieśli skarżący, w zatwierdzonym projekcie budowlanym odnośnie oddziaływania projektowanej inwestycji na inne lokale projektant nie dokonał aktów staranności, polegających na ustaleniu wpływu inwestycji na lokale położone od poziomu gruntu do V kondygnacji, co wynika z rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. poz. 462 ), obowiązującego w dacie wykonywania projektu.

W świetle § 13 cytowanego rozporządzenia, autor projektu winien podać przepis prawa materialnego, w oparciu o który dokonuje określenia obszaru oddziaływania budowanego nowego obiektu, jak również określenie obszaru oddziaływania w formie opisowej, albo informację, że obszar oddziaływania mieści się na obszarze inwestycji. Faktycznie projektant podał zbyt mało danych. Organy administracyjne tego faktu nie dostrzegły. Nie powinno to ujść uwadze Sądu.

Zdaniem skarżących, z prawidłowego opracowania projektu budowlanego powinny wynikać wnioski dotyczące wpływu działalności inwestycji na otoczenie wewnętrzne oraz jakie powinny być zastosowane zabezpieczenia powodujące utrzymanie poziomu hałasu, cienia itp. Projekt powinien zobowiązywać inwestora do wybudowania kosztem i staraniem inwestora urządzenia zabezpieczającego przed nadmiernym hałasem i innymi uciążliwościami, a tego w projekcie budowlanym nie ma. Organy administracyjne tego faktu nie dostrzegły. Dotyczy to zabezpieczenia na najwyższej kondygnacji (2 baseny) oraz jednego basenu na najniższym poziomie,

o dużej powierzchni z nieprawidłowo - zdaniem skarżących - zaprojektowanego wyrzutu powietrza. Organ drugiej instancji to pominął. Nie powinno to ujść uwadze Sądu.

Skarżący podnieśli, że organ administracji rozstrzygający sprawę zebrał cały materiał dowodowy niezbędny do ustalenia stanu faktycznego, będącego przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz nie dokonał pełnego ustalenia stanu faktycznego, pełnej oceny prawnej - uniemożliwiając sądowi kontrolę legalności decyzji, poprzez sprawdzenie czy zostały zastosowane właściwe przepisy prawa materialnego. Nie dostrzegł rozbieżności pomiędzy opracowaniami dwóch projektantów (S. S. z 2021 r. i T. D.), stąd wniosek skarżących o powołanie biegłego do ponownej oceny projektu budowlanego, stanowiącego podstawę do wydania decyzji pozwolenie na budowę.

Zdaniem skarżących, winna być wydana zupełnie nowa decyzja - pozwolenie

na budowę, w dacie aktualnej, a nie utrzymywana decyzja najstarsza, zainicjowana

w 2012 r. W przypadku nie wypełnienia tego obowiązku przez organ administracyjny, Sąd na podstawie art. 145 § 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, winien uchylić zaskarżoną decyzję.

Skarżący uważają, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, zatem zasadne jest na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. wznowienie postępowania. Zauważyli, że Prawo budowlane zostało częściowo zmienione ustawą z 13 lutego 2020 r. (Dz.U. z 2020 r. poz. 471). Zmieniono definicję obszaru oddziaływania obiektu - art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane. Zdaniem skarżących, jest to prawo na przyszłość.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, ze zm. zwanej dalej "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Kontrola zaskarżonej decyzji Wojewody Z. z dnia [...] lutego 2022 r. zapadłej we wznowionym postępowaniu – doprowadziła Sąd do przekonania, że przy jej wydaniu nie naruszono prawa, które w świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. skutkowałyby koniecznością jej uchylenia albo stwierdzenia nieważności, względnie stwierdzenia jej wydania z naruszeniem prawa.

Przystępując do rozpoznania sprawy przypomnieć należy, że instytucja wznowienia postępowania administracyjnego ma zastosowanie w sprawach zakończonych decyzjami ostatecznymi, a więc gdy nie ma już możliwości zaskarżenia ich w trybie zwyczajnym (zob. wyrok NSA z 29.06.2016 r., I OSK 3061/14, dostępny jak pozostałe powołane w tej sprawie w Internecie na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podobne stanowisko wyraża doktryna: "Wznowienie postępowania jest instytucją procesową polegającą na ponownym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli mają miejsce przyczyny wznowienia taksatywnie określone w przepisach prawa procesowego" (zob. Postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne z kazusami, pod red. R. Hausera, A. Skoczylasa, Warszawa 2017, s. 158). Ustawodawca wskazuje w art. 145-145b k.p.a. przesłanki stanowiące podstawę wznowienia postępowania. Tryb wznowienia reguluje art. 148 k.p.a., który stanowi, że podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (§ 1). Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (§ 2).

Z cytowanych przepisów wynikają trzy przesłanki, które muszą zostać spełnione łącznie, aby mogło dojść do wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Po pierwsze, musi zostać dochowany termin (miesięczny) od dnia, w którym powzięto wiedzę o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. Drugą przesłanką jest powołanie przynajmniej jednej okoliczności spośród wymienionych w art. 145-145b k.p.a. I wreszcie przesłanka trzecia – wniosek musi pochodzić od strony postępowania. Łączne spełnienie tych przesłanek prowadzi do wznowienia postępowania, a w jego następstwie do merytorycznego rozpoznania wniosku.

Niesporne jest to, że skarżący dochowali wymogu zgłoszenia wniosku w terminie miesięcznym od dowiedzenia się o wydaniu decyzji przez Starostę [...] a także to, że powołali przesłankę do wznowienia postępowania – opisaną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (brak udziału w postępowaniu bez własnej winy).

Sporna stała się natomiast kwestia posiadania przez skarżących przymiotu strony, tj. legitymowania się przez nich indywidualnym interesem prawnym w postępowaniu zakończonym decyzją organu I instancji.

Organ I instancji przyznał skarżącym przymiot strony postępowania, natomiast organ odwoławczy po ponownym rozpatrzeniu sprawy stwierdził, że skarżącym przymiot ten nie przysługuje.

Wojewoda słusznie zauważył w swojej decyzji, że wnioskodawcy są właścicielami lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku mieszkalnym usytuowanym na działce nr [...] obręb [...] w K. przy ul. [...]. W we wskazanym budynku wyodrębnionych zostało [...] samodzielnych lokali. Ogół właścicieli lokali budynku tworzy wspólnotę mieszkaniową, której członkami są m.in. wnioskodawcy. Wspólnota reprezentowana przez zarząd przejmuje część uprawnień jej członków wynikających z prawa własności,

a w konsekwencji uzyskuje wyprowadzone z tego prawa uprawnienia procesowe. Oznacza to, że w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę stroną - w warunkach art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane w przypadku nieruchomości, w której funkcjonuje wspólnota mieszkaniowa - jest wspólnota, reprezentowana przez zarząd. Aby członek wspólnoty mógł samodzielnie występować jako strona w postępowaniu o pozwolenie na budowę musi wykazać swój własny, indywidualny interes prawny. Interes ten musi być odrębny od interesu wspólnoty. Organ odwoławczy stwierdził nadto, że dla wykazania istnienia takiego interesu prawnego konieczne jest wykazanie przez właściciela lokalu, że doszło do oddziaływania na jego nieruchomość lokalową przez daną inwestycję, co każe jego sytuację prawną wyodrębnić od sytuacji wszystkich innych właścicieli lokali w budynku. Za taką okoliczność można uznać sytuację, w której dany obiekt, przez określone cechy, może oddziaływać w sposób naruszający konkretne uprawnienia wynikające z przepisów prawa materialnego, które wprowadzają ograniczenia w korzystaniu z danego lokalu. Wojewoda nie stwierdził, żeby wydane pozwolenie na budowę naruszało indywidualny interes prawny skarżących, w tym ograniczało korzystaniu z lokalu czy w inny sposób oddziaływało na ich uprawnienia związane z lokalem, a wywodzące się z przepisów prawa materialnego.

Skarżący swój interes prawny uzasadniali tym, że nowopowstająca zabudowa spowoduje nadmierne zacienienie należącego do nich lokalu oraz lokali położonych w budynku począwszy od przyziemia do czwartej kondygnacji. Zarzuty dotyczyły również nieprawidłowego zabezpieczenia przed nadmiernym hałasem urządzeń wentylacyjnych i klimatyzacyjnych zlokalizowanych na ostatnich kondygnacjach budynków będących przedmiotem pozwolenia na budowę oraz niekorzystnego oddziaływania na budynek, w którym znajduje się lokal skarżących hałasów i wyziewów pochodzących z wylotu wywiewu basenu zaprojektowanego w łączniku budynków, w tym niedostatecznej wysokości tego urządzenia, który zdaniem skarżących powinien być dłuższy niż 7 metrów.

Odnosząc się do zarzutu nadmiernego przesłaniania budynku i lokalu skarżących wskazać należy, że analiza przesłaniania, nie potwierdzająca zarzutu, znajduje się w aktach administracyjnych sprawy, sporządzona [...] grudnia 2013 r. W toku postępowania wznowieniowego inwestor przedłożył dodatkowe dokumenty: analizę przesłaniania oraz analizę nasłonecznienia sporządzone zgodnie z § 13 i § 60 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. z uwzględnieniem najwyższych krawędzi projektowanego budynku apartamentowo-hotelowego oraz stanowisko autora projektu w tym zakresie (pisma z [...] maja 2021 r., z [...] września 2021 r. i z [...] grudnia 2021 r. wraz z załącznikami oraz uzupełnienie - analiza nasłonecznienia z [...] listopada 2021 r. rys. [...]).

W ocenie Sądu, organ II instancji powołując się na przepisy § 13 ust. 1 pkt. 1 lit. a oraz § 60 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. prawidłowo wskazał, że dokonując analizy przesłaniania lokalu wnioskodawców przyjęto wysokość przesłaniania od poziomu dolnej krawędzi okien tego lokalu (poziom IV kondygnacji) do poziomu najwyższych zacieniających krawędzi obiektu przesłaniającego - budynku apartamentowo-hotelowego na działkach nr [...] i nr [...]. Poziom lokalu, na którym znajduje się lokal skarżących znajduje się znacznie powyżej poziomu posadowienia budynku projektowanego co ma istotny wpływ na wysokość przesłaniania.

Analiza złożonego opracowania wraz z wyjaśnieniami autora projektu z [...] maja 2021 r. i z [...] września 2021 r. rys. [...] - analiza przesłaniania oraz rysunku projektu zagospodarowania nr [...], rysunków elewacji nr [...] i rzutu dachu rys. [...] wynika, że okna lokalu nr [...] nie będą przesłaniane. Krawędzie okien tego lokalu znajdują się na wysokości 11,01 m n.p.t. przy wysokościach krawędzi przesłaniających - wysokościach ścian elewacji wschodnich budynków B i A odpowiednio 12,50 m n.p.t. i 9,95 m m n.p.t. Wyższe elementy projektowanego budynku, w tym o maksymalnej wysokości 19,22 m n.p.t. zostały cofnięte w stosunku do obrysu budynku w taki sposób, że zapewniają zachowanie wymagań § 13 ust. 1 pkt. 1 lit. a rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r.

Słusznie stwierdził Wojewoda, że na powyższe nie ma wpływu podnoszona przez wnioskodawców kwestia określenia poziomu okien parteru budynku przy ul. [...], przedstawiona w analizie przesłaniania budynku sporządzonej przez S. S., bowiem przedmiotem ustaleń w niniejszym postępowaniu jest lokal usytuowany na IV kondygnacji tego budynku nadto, na którą to okoliczność zwrócił uwagę organ, z uwagi na projektowaną formę budynku na działkach nr [...] i [...], środkowa część terenu inwestycji usytuowana naprzeciwko budynku przy ul. [...] pozostaje bez zabudowy kubaturowej. Projektowany budynek apartamentowo-hotelowy nie będzie powodował zacienienia okien lokalu nr [...]. Usytuowanie budynków względem siebie

i stron świata oraz gabaryty projektowanego budynku powodują, że jego cień pojawia się na ścianie budynku przy ul. [...] dopiero w godzinach popołudniowych.

Ze złożonych przez inwestora opracowań wynika, że cień ten w dniach równonocy nie znajdzie się w obrębie okien i drzwi balkonowych lokalu nr [...] do godziny 17-tej.

Sad podziela stanowisko organu odwoławczego, że dokumenty dotyczące przesłaniania i zacienienia złożone przez inwestora, stanowiące uzupełnienie do opracowania złożonego przez inwestora w trakcie postępowania zwykłego, są wystarczające do oceny oddziaływania na lokal nr [...], stanowiący własność skarżących, nie budzą wątpliwości oraz są spójne z projektem budowlanym.

Odnosząc się do zarzutu przekroczenia norm hałasu i niewystarczającej ochrony przed hałasem organ wskazała, że maksymalny, skumulowany hałas emitowany przez urządzenia klimatyzacyjne, z uwzględnieniem zastosowanych ekranów akustycznych, na granicy działki inwestora osiągnie wartość 39,1 dB(A). Jako wartości dopuszczalne hałasu wskazano 45dB(A) dla przedziału odniesienia równego 8. najmniej korzystnym godzinom dnia kolejno po sobie następującym oraz 40dB(A) dla przedziału czasu odniesienia 1 najmniej korzystnej godzinie nocy (zgodnie z tabelą 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu

w środowisku). Z wyjaśnień autora projektu budowlanego z [...] października 2021 r. wynika, że wszystkie centrale wentylacyjne podpięte do terenowej wyrzutni powietrza zostały zaprojektowane wraz z tłumikami niwelującymi hałas emitowany przez urządzenia. Zaprojektowana powierzchnia czynna wyrzutni zapewnia prędkość przepływu powietrza na poziomie 1,24 m/s, co przekłada się na emisję hałasu na poziomie 32 dB(A). W związku z powyższym hałas skumulowany, emitowany przez wyrzutnię powietrza oraz urządzenia klimatyzacyjne, nie spowoduje przekroczenia norm hałasu na granicy działki. Sąd nie znalazł podstaw, by ustalenia te zakwestionować.

Autor projektu w piśmie z [...] grudnia 2021 r. wyjaśnił również, że w opisie do projektu uwzględniono wpływ inwestycji na środowisko w tym oddziaływanie akustyczne. Zgodnie z projektem budowlanym tom I pkt. 9.0, urządzenia zlokalizowane na dachu budynku - zaprojektowane i wykonane w taki sposób, aby pochodzący od nich hałas nie przekraczał 40 dBA w odległości 1 m od urządzeń, tj. nie przekraczał odpowiedniej normy dla wentylatorów montowanych na dachach budynków mieszkalnych; urządzenia zlokalizowane wewnątrz budynku - nie stanowią żadnego zagrożenia dla warunków akustycznych otoczenia z uwagi na stłumienie pochodzącego od nich hałasu przez ściany budynku. Zwrócił również uwagę na konieczność wykonania, po zakończeniu realizacji, pomiarów parametrów urządzeń w tym natężenia hałasu.

Organ odwoławczy w zaskarżanej decyzji odniósł się do zarzutów skarżących dotyczących instalacji wentylacji i klimatyzacji, w których przewidziano bloki tłumienia oraz linie nawiewne, wywiewne, czerpne i wyrzutowe wyposażone w tłumiki kanałowe (tom III opis pkt. 6.1). Brak w projekcie oznaczeń ekranów akustycznych nie wyklucza ich zastosowania. Ich montaż nie stanowi odstępstwa od zatwierdzonego projektu w świetle art. 36 a ustawy Prawo budowlane. Sąd ustaleń tych nie podważa a tym samym uznaje zarzuty skarżących w tym względzie za nieuzasadnione.

Warto również zwrócić uwagę na przedłożone przez inwestora dokumenty z których wynika, że dla całego terenu działki nr [...], na którym zlokalizowany jest budynek wielorodzinny z lokalem nr [...], zapewnione zostaną poziomy hałasu niższe niż dopuszczalne rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r., co oznacza, że projektowana inwestycja nie będzie również oddziaływać na lokal skarżących.

Sąd nie podziela poglądu skarżących, że dla inwestora powinna być wydana nowa decyzja, nie zaś utrzymywana w mocy decyzja z 2012 r. Kwestia ta wykracza poza granice badania sprawy w trybie przepisów o wznowieniu postepowania a nadto, inicjatywa w tym zakresie oraz ustalenia co do zakresu realizacji projektu należą wyłącznie do kompetencji inwestora a zawarte w skardze w tej kwestii sugestie nie mają żadnego znaczenia prawnego.

Sąd nie mógł uwzględnić żądania skargi odnośnie do powołania biegłego z zakresu architektury, albowiem zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd administracyjny nie prowadzi postępowania dowodowego, którego celem jest ustalenie stanu faktycznego, a jedynie weryfikuje legalność wydanych przez organy administracji aktów. Przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. może mieć miejsce wyjątkowo, gdy jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości. Przywołany przepis wyraźnie stanowi o przeprowadzeniu dowodu, a nie o prowadzeniu postępowania dowodowego.

Podsumowując, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z przepisami prawa materialnego i procesowego, Wojewoda słusznie uznał, że skarżący nie posiadają przymiotu strony postępowania i z tego powodu za właściwą należało uznać treść rozstrzygnięcia tego organu w sprawie.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę.