Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 3/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 205 § 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Rudnicka po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Stowarzyszenia [...] z/s w P. na postanowienie zawarte w pkt II wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 października 2016 r., sygn. akt IV SA/Wr 175/16 o zasądzeniu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowego w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] z/s w P. na decyzję Towarzystwa [...] sp. z o. o. w B. z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 11 października 2016 r., po rozpoznaniu sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z/s w P. na decyzję Towarzystwa [...] sp. z o. o. w B. z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej, uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą (pkt I) oraz zasądził od Towarzystwa [...] sp. z o.o. w B. na rzecz skarżącego Stowarzyszenia kwotę 200 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt II).

Odnośnie do rozstrzygnięcia zawartego w pkt II wyroku Sąd stwierdził – powołując się na treść art. 205 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.) - że brak było podstaw do zasądzenia dodatkowo na rzecz skarżącego zwrotu kosztów przejazdu gdyż stawiennictwo strony skarżącej na rozprawie nie było obowiązkowe, o czym została ona pouczona w zawiadomieniu o terminie posiedzenia.

Zażalenie na postanowienie zawarte w pkt II wyroku, to jest na postanowienie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania, wniosła strona skarżąca - Stowarzyszenie [...] z/s w P. domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia i zasądzenia - zgodnie z wnioskiem złożonym na rozprawie - kosztów postępowania w wysokości 551 zł, w tym 200 zł tytułem uiszczonego wpisu oraz kosztów przejazdu na posiedzenie Sądu w dniu 11 października 216 r. w wysokości 351 zł. Ponadto skarżący wniósł o zasądzenie od organu dodatkowo kwoty: 12,60 zł za przesyłki pocztowe, 21,73 zł tytułem przejazdu z siedziby skarżącego do siedziby organu w celu złożenia skargi oraz 6,50 zł tytułem opłaty za postój auta podczas rozprawy na parkingu płatnym. Ewentualnie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA we Wrocławiu.

W uzasadnieniu zażalenia skarżący zakwestionował stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż zwrot kosztów przejazdu jest uzasadniony tylko wówczas, jeśli stawiennictwo strony wynika z wezwania sądu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 200 p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W myśl zaś art. 205 § 1 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Suma kosztów przejazdu i równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać wynagrodzenia jednego adwokata lub radcy prawnego. Zasady ustalania wysokości przysługujących stronie należności, o których mowa między innymi w § 1 oraz tryb przyznawania i sposób wypłacania tych należności, określają przepisy odrębne (art. 205 § 3 p.p.s.a.), a wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a. (art. 209 p.p.s.a.).

Zgodnie art. 205 § 3 p.p.s.a. przysługujące stronie należności z tytułu kosztów przejazdów oraz utraconego zarobku lub dochodu ustala się i wypłaca według zasad określonych w przepisach działu 2 tytułu III ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 594, z późn. zm.). I tak w myśl art. 85 ust. 1 w zw. z art. 91 powołanej ustawy, stronie przysługuje zwrot kosztów podróży - z miejsca zamieszkania do miejsca wykonywania czynności sądowej na wezwanie sądu - w wysokości rzeczywiście poniesionych, racjonalnych i celowych kosztów przejazdu własnym samochodem lub innym odpowiednim środkiem transportu. Oznacza to, że tylko w sytuacji gdy sąd w celu dokładniejszego wyjaśnienia sprawy zarządzi stawienie się strony osobiście na podstawie art. 91 § 3 p.p.s.a. może się ona domagać zwrotu kosztów podróży (por. np. postanowienie NSA z dnia 14 listopada 2013 r., sygn. akt I OZ 1039/13, postanowienie NSA z dnia 3 września 2015 r., sygn. akt I OSK 2625/14; dostępne na https://cbois.nsa.gov.pl).

W tej sytuacji, skoro jak wynika z treści zawiadomienia o rozprawie wyznaczonej na dzień 11 października 2016 r., stawiennictwo skarżącego Stowarzyszenia nie było obowiązkowe, to brak było podstaw do zasądzenia na jego rzecz zwrotu kosztów przejazdu.

Odnosząc się zaś do zawartego w zażaleniu wniosku skarżącego o zasądzenie zwrotu od organu dodatkowych kosztów wskazać należy, że wniosek ten nie mógł zostać uwzględniony, gdyż w myśl art. 210 § 1 p.p.s.a., strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów. Stronę działającą bez adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego sąd powinien pouczyć o skutkach niezgłoszenia wniosku w powyższym terminie.

W niniejszej sprawie skarżący został pouczony o treści cytowanego przepisu w zawiadomieniu o rozprawie (k. 77 akt sądowych).

W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.