Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 42/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2018-05-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. b i lit.c, art. 153
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7, art. 10, art. 40 par. 1, art. 45, art. 77, art. 145 par. 1 pkt 1, art. 184 par. 1, art. 188
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 72 ust. 1, art. 73 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1260
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednoloty

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Sędziowie Sędzia WSA Paweł Mierzejewski (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Zawiślińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2018 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 30 października 2017 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie rejestracji pojazdu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 27 lipca 2017 r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] na rzecz strony skarżącej 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 27 lipca 2017 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 i art. 184 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1257; dalej w skrócie jako: "k.p.a.") oraz art. 72 ust. 1 i art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1260 ze zm.) Prezydent Miasta [...] uchylił własną decyzję ostateczną z dnia 9 listopada 2015 r. nr [...] w sprawie rejestracji pojazdu marki [...] o numerze nadwozia [...], rok produkcji: 2010, dokonanej na wniosek [....] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, unieważniając tablice rejestracyjne o numerze [....] i dowód rejestracyjny serii [...].

Jednocześnie organ pierwszej instancji odmówił zarejestrowania wymienionego wyżej pojazdu.

Powyższa decyzja została wydana po wznowieniu postępowania administracyjnego. Wznowienie postępowania nastąpiło z urzędu w następstwie sprzeciwu prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...] z dnia 30 czerwca 2017 r. od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 9 listopada 2015 r. nr [...]. W postanowieniu o wznowieniu postępowania z urzędu wydanym w dniu 5 lipca 2017 r. jako podstawę wznowienia postępowania administracyjnego organ pierwszej instancji wskazał wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych w postaci przerobienia wpisów dotyczących danych technicznych pojazdu w belgijskim dokumencie rejestracyjnym, przedłożonym do rejestracji pojazdu. Z załączonych do sprzeciwu prokuratora dokumentów wynikało, że dochodzenie w sprawie podrobienia dokumentacji związanej z rejestracją wyżej wymienionego pojazdu i użycia jej jako autentycznej zostało umorzone z powodu niewykrycia sprawcy przestępstwa.

W uzasadnieniu decyzji z dnia 27 lipca 2017 r. organ pierwszej instancji, opierając się na dowodach z dokumentów załączonych do sprzeciwu prokuratora, wskazał, że dowód rejestracyjny pojazdu wydany przez organ belgijski zawierał poprawki w rubryce dotyczącej rodzaju pojazdu dokonane w ten sposób, że skreślono wpis "N2" (oznaczający pojazd mający maksymalną masę całkowitą przekraczającą 3,5 tony, ale nieprzekraczającą 12 ton), a odręcznie wpisano wartość "N1" (oznaczającą pojazd mający maksymalną masę całkowitą nieprzekraczającą 3,5 tony). Stosowne skreślenia znajdowały się również na ostatniej stronie belgijskiego dowodu rejestracyjnego, gdzie drukowany wpis w rubryce "F1" (oznaczającej maksymalną masę całkowitą) został zamazany, natomiast obok niego figurował odręczny zapis o wartości "3500". Powyższe zmodyfikowane wartości wpisano również w dokumencie identyfikacyjnym pojazdu, stanowiącym załącznik do zaświadczenia o przeprowadonym badaniu technicznym pojazdu wykonanym na okręgowej stacji kontroli pojazdu. Organ powołał się również na pismo przedstawiciela producenta pojazdu, z którego wynikało, że pojazdy marki [...] posiadające w nazwie nr [...] nie mogą być rejestrowane jako pojazdy o dopuszczalnej masie całkowitej 3500 kilogramów, a jedynie jako pojazdy o dopuszczalnej masie całkowitej równej 6500 kilogramów z urządzeniem rejestrującym i ogranicznikiem prędkości.

W związku z powyższymi okolicznościami organ pierwszej instancji uznał, że podczas rejestracji pojazdu posłużono się podrobionym dokumentem, co nie było wiadome organowi w chwili rejestracji przedmiotowego pojazdu. W ocenie organu pierwszej instancji, niezgodność przedłożonych do rejestracji dokumentów ze stanem faktycznym uzasadniała wycofanie z obrotu wydanej na ich podstawie ostatecznej decyzji o rejestracji.

Z rozdzielnika znajdującego się na ostatniej stronie decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji wynikało, że decyzja jest kierowana do podmiotu rejestrującego pojazd. Ponadto o treści decyzji miała być poinformowana Prokuratura Rejonowa w [...].

Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziła się [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością i wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], zarzucając organowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania poprzez pozbawienie jej możliwości czynnego udziału w postępowaniu, w tym poprzez dokonywanie doręczeń na adres oddziału spółki, a nie adres jej siedziby (art. 45, art. 10 § 1, art. 79a § 1 k.p.a.) oraz zebranie materiału dowodowego w sposób fragmentaryczny i oparcie ustaleń faktycznych wyłącznie o treść sprzeciwu Prokuratora Rejonowego w [...] (art. 7 i art. 77 k.p.a.).

Skarżąca spółka podkreśliła, że organ pierwszej instancji nie przeprowadził żadnych dowodów w przedmiocie podrobienia belgijskiego dowodu rejestracyjnego, w szczególności nie zwrócił się do właściwego organu belgijskiego o wskazanie czy naniesienie odręcznych zmian w treści tego dokumentu było uprawnione. Odwołująca się wskazała również, że pojazd będący przedmiotem postępowania został pierwotnie zarejestrowany w Belgii jako pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej 6,5 tony, jednak następnie został poddany przebudowie na terenie Niemiec, z czym wiązało się wydanie nowego dokumentu homologacji i tabliczki znamionowej, w oparciu o które dokonano odręcznych zmian w treści dowodu rejestracyjnego pojazdu. W konsekwencji, skarżąca spółka zarzuciła organowi pierwszej instancji naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez odmowę rejestracji pojazdu pomimo spełnienia ustawowych przesłanek (art. 73 ust. 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym).

Po rozpoznaniu odwołania Spółki Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 30 października 2017 r. nr [...] utrzymało w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

W podstawie prawnej wydanej decyzji organ odwoławczy wskazał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 72 ust. 1 i 73 ust. 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym.

W uzasadnieniu wydanej decyzji organ odwoławczy podniósł, że przedstawione dokumenty zawierają istotne niezgodności ze stanem faktycznym, a odręczna korekta na belgijskim dowodzie rejestracyjnym uzasadnia podejrzenie popełnienia przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów. Wskazano również, że odwołująca Spółka nie wykazała okoliczności związanych z poddaniem przedmiotowego pojazdu przeróbkom na terenie Niemiec.

Jako niezasadny oceniono również zarzut nieprawidłowych doręczeń w sprawie przez organ pierwszej instancji, z uwagi na fakt, że spółka samodzielnie podała adres oddziału, a przesyłki były pod tym adresem odbierane.

Organ drugiej instancji nie podzielił ponadto zarzutu naruszenia art. 73 ust. 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym ze względu na niezgodność danych zawartych w dokumentach przedstawionych do rejestracji ze stanem faktycznym. Jak wynika z przedłożonych dokumentów pojazd został oznaczony jako ciężarowy i specjalny do 3,5 tony dopuszczalnej masy całkowitej. W takim więc przypadku jego rejestracja z parametrem dopuszczalnej masy całkowitej 6,5 tony pozostawała niemożliwa jako niezgodna z przedstawionymi dokumentami.

Z rozdzielnika znajdującego się na ostatniej stronie decyzji wydanej przez organ odwoławczy wynikało, że decyzja jest kierowana do podmiotu rejestrującego pojazd.

Skargę na powyższą decyzję organu drugiej instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniosła [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, zaskarżając decyzję w całości i wnosząc o jej uchylenie wraz z decyzją organu pierwszej instancji, to jest decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia 27 lipca 2017 r. w całości.

Zaskarżonej decyzji organu odwoławczego skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, w tym art. 7, art. 77 § 1, art. 138 § 2, art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 45 w związku z art. 10 § 1, art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 79a § 1 i § 2, art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 76 § 1 i § 3 k.p.a.

Zarzuty te powielały zasadniczo zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji i sprowadzały się przede wszystkim do niewyjaśnienia przez organ sprzeczności w zgromadzonych dokumentach, w szczególności wobec niestwierdzenia w żadnym postępowaniu sfałszowania przedłożonych przez skarżącą (jako wnioskodawcę) dokumentów oraz podpisania i opieczętowania pieczątką organu belgijskiego odręcznych korekt na przedłożonym dowodzie rejestracyjnym. Skarżąca wskazała przy tym, że organy obu instancji oparły swoje decyzje na piśmie [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, które dotyczyło danych fabrycznych pojazdu, które mogły ulec zmianie w późniejszym okresie. W rozpatrywanej sprawie nie uwzględniono ponadto wszystkich przedłożonych dokumentów, w tym zaświadczenia z okresowego badania technicznego pojazdu na stacji kontroli, zgodnie z którym masa całkowita pojazdu była zgodna z pozostałymi przedstawionymi dokumentami. Skarżąca zwróciła również uwagę, że organ pierwszej instancji wznowił postępowanie administracyjne na podstawie nowych okoliczności (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.), a nie na podstawie tego, że dowody, w oparciu o które organ wydał pierwotną decyzję, okazały się fałszywe (art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a.). Spółka wskazała ponadto, że organ mógł zwrócić się w trybie art. 260a i n. k.p.a. do organu belgijskiego z prośbą o potwierdzenie oryginalności przedłożonych do rejestracji dokumentów.

Spółka podniosłą również zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest art. 72 ust. 1 i art. 73 ust. 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i niezarejestrowanie pojazdu pomimo spełnienia wszelkich przesłanek wskazanych w powołanych przepisach prawa oraz przedstawienia pełnej, wymaganej przepisami prawa dokumentacji oraz pomimo tego, że nie istnieje przepis, który pozwalałby na odmowę rejestracji pojazdu w zaistniałym przypadku oraz unieważnienie dowodu rejestracyjnego i tablic rejestracyjnych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wnosząc o oddalenie skargi podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana w oparciu o kryterium zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie zaś do treści art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej w skrócie jako "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Należy ponadto wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Oceniając zaskarżoną decyzję w oparciu o wyżej wskazane kryterium Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Rozstrzygając w granicach danej sprawy Sąd zobligowany jest wskazać, że w przedstawionych Sądowi aktach administracyjnych brak jest jakichkolwiek dowodów doręczenia prokuratorowi rozstrzygnięć wydanych przez organy orzekające w sprawie. W decyzji organu pierwszej instancji z dnia 27 lipca 2017 r. widnieje co prawda wzmianka, że decyzja ta zostaje przekazana "do wiadomości Prokuratury Rejonowej w [...]", jednakże i w tym przypadku brak jest dowodu potwierdzającego, że decyzja ta została przedstawiona prokuratorowi Prokuratury Rejonowej w [...].

Dla oceny prawidłowości prowadzonego postępowania administracyjnego jest to okoliczność istotna zważywszy, że prokurator zainicjował postępowanie administracyjne poprzez wniesienie sprzeciwu od decyzji ostatecznej w przedmiocie rejestracji pojazdu z dnia 9 października 2015 r. Sprzeciw ten został wniesiony na podstawie art. 184 § 1 k.p.a., zgodnie z którym prokuratorowi służy prawo wniesienia sprzeciwu od decyzji ostatecznej, jeżeli przepisu kodeksu lub przepisy szczególne przewidują m.in. wznowienie postępowania. Co istotne, prokuratorowi biorącemu udział w postępowaniu w przypadku określonym w art. 184 k.p.a. służą prawa strony (zgodnie art. 188 k.p.a.), z czego wynika, że organy były obowiązane do zapewnienia prokuratorowi czynnego udziału w postępowaniu (zgodnie z art. 10 § 1 w związku z art. 188 k.p.a.) oraz do doręczania prokuratorowi pism w toku postępowania (art. 40 § 1 w związku z art. 188 k.p.a.). Zaniechanie w tej materii stanowiło podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego i w związku z tym należy je poczytywać jako samodzielną przesłankę uzasadniającą uchylenie wydanych w sprawie decyzji w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.

Przechodząc do meritum sprawy należy w tym miejscu wskazać, że dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego jest dowód rejestracyjny albo pozwolenie czasowe (zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym; dalej w skrócie jako: "p.r.d."). Rejestracji pojazdu dokonuje z kolei, na wniosek właściciela, starosta właściwy ze względu na miejsce jego zamieszkania, wydając dowód rejestracyjny i zalegalizowane tablice (tablicę) rejestracyjne oraz nalepkę kontrolną. Jeżeli pojazd był już zarejestrowany, do wniosku o rejestrację konieczne jest dołączenie dowodu rejestracyjnego (zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 5 p.r.d.).

Spór w niniejszej sprawie sprowadzał się do kwestii oceny czy przedstawiony przez skarżącą spółkę w postępowaniu rejestracyjnym belgijski dowód rejestracyjny pojazdu marki [...] z naniesionymi poprawkami stanowił dokument autentyczny, mogący stanowić podstawę rejestracji.

W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że warunkiem spełnienia wymogu określonego w dyspozycji art. 72 ust. 1 pkt 5 p.r.d. - rejestracji pojazdu na podstawie dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był już wcześniej zarejestrowany - jest to, aby przedstawiony dowód rejestracyjny był dokumentem autentycznym. Przyjmuje się bowiem, że rejestracji pojazdu nie można dokonać na podstawie dokumentów niewiarygodnych (zob. w tej materii m.in.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 2017 r.; sygn. akt I OSK 2573/16 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 grudnia 2012 r.; sygn. akt III SA/Łd 961/12; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z przedłożonych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku akt sprawy wynika, że organy obu instancji powzięły wątpliwości co do autentyczności przedstawionego przez skarżącą spółkę belgijskiego dowodu rejestracyjnego pojazdu na podstawie dokumentów z postępowania przygotowawczego prowadzonego przez Komisariat Policji I w [...] i nadzorowanego przez Prokuraturę Rejonową w [...] w sprawie podrobienia w nieustalonym czasie dokumentacji związanej z rejestracją wyżej wskazanego pojazdu i użycia jej jako autentycznej podczas dokonywania rejestracji. Postępowanie to zostało jednak umorzone wobec niewykrycia sprawcy przestępstwa.

W kontekście powyższych okoliczności nie był zasadny zarzut strony skarżącej odnoszący się do nieprawidłowej podstawy wznowienia postępowania administracyjnego przez organ pierwszej instancji.

Zgodnie z powołanym przez skarżącą art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Należy jednak zwrócić uwagę, że zgodnie z treścią art. 145 § 2 k.p.a. fakt sfałszowania dowodu powinien co do zasady zostać stwierdzony orzeczeniem sądu lub innego organu. Wyjątki od tej zasady dotyczą sytuacji, w których sfałszowanie dowodu jest oczywiste, a wznowienie postępowanie jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego lub poważnej szkody dla interesu społecznego, jak również gdy postępowanie przed sądem lub innym organem nie może być wszczęte na skutek upływu czasu lub z innych przyczyn określonych przepisami prawa. Należy w tym miejscu zauważyć, że fałszerstwo dowodu rejestracyjnego nie zostało potwierdzone przez sąd. Jest to tylko powód do konstatacji o braku przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Sąd w tym składzie nie podziela poglądu, że spełniona jest ona w przypadku wydania postanowienia o umorzeniu postępowania karnego z powodu niewykrycia sprawcy, bo tego czy dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, nie sposób inaczej ustalać, jak tylko w oparciu o prawomocne orzeczenie sądu skazujące bądź takie, które stwierdza popełnienie przestępstwa (np. warunkowo umarzające postępowanie). W orzecznictwie sądów administracyjnym podkreśla się bowiem, że jedynie przesłankowe ustalenia sfałszowania dokumentu w postępowaniu przygotowawczym, jeżeli nie doprowadziły do skazania, nie mogą mieć waloru bezwarunkowo przesądzającego o popełnieniu określonego czynu (zob. w tej materii: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 2017 r.; sygn. akt I OSK 2573/16; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z przedłożonych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku akt sprawy nie wynika, aby w chwili wydawania decyzji administracyjnych w obu instancjach istniało orzeczenie stwierdzające sfałszowanie dowodu stanowiącego podstawę ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył również, że nie zachodziła żadna z wyjątkowych okoliczności uzasadniających wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. bez uprzedniego wydania tego rodzaju orzeczenia. W konsekwencji, organy zasadnie przyjęły jako podstawę wznowienia wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję (zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.). Wobec powyższych konstatacji należy przyjąć, że organy winne były samodzielnie dokonać bezsprzecznego ustalenia, czy przedstawiony belgijski dowód rejestracyjny pojazdu stanowi dokument autentyczny i jako taki może być podstawą rejestracji pojazdu. Należy wskazać, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości lub w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W świetle powyższego należy skonstatować, że skarżąca zasadnie podniosła zarzut naruszenia przez organy art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w ten sposób, że organy te oparły się w zakresie ustalenia stanu faktycznego sprawy jedynie na dokumentach przedstawionych przez Prokuratora Rejonowego w [...] wraz ze sprzeciwem od decyzji z dnia 9 listopada 2015 r., zaniechawszy czynności służących wyczerpującemu zebraniu materiału dowodowego w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego.

Zasadnym jest wskazanie, że czynności podjęte przez organy w ramach postępowania wyjaśniającego ograniczone zostały wyłącznie do analizy dokumentów przedstawionych przez Prokuraturę Rejonową w [...] i w związku z tym były niewystarczające dla ustalenia podstawy faktycznej decyzji o uchyleniu decyzji ostatecznej i o odmowie rejestracji pojazdu. Miały one charakter bardzo pobieżny i schematyczny. Przejawem tego zapatrywania jest m.in. uzasadnienie decyzji organu drugiej instancji, w którym to organ odwoławczy lakonicznie odniósł się do argumentacji Spółki zawartej w odwołaniu od decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji. Należy ponadto wskazać, że w treści rozważań prawnych decyzji organu odwoławczego zawarto nie skorelowane w żaden sposób z rozpatrywaną sprawą sformułowanie, w świetle którego "istnieją przesłanki pozwalające na skierowanie na badania lekarskie jak w treści orzeczenia".

Uwzględnieniu nie mogły natomiast podlegać pozostałe zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie podzielił zasadności zarzutu strony skarżącej odnoszącego się - w kontekście uprawnień procesowych strony i wpływu tego uchybienia na wynik sprawy - do wadliwego przesyłania korespondencji w sprawie na adres oddziału skarżącej spółki zamiast na adres jej siedziby. Choć doręczenia w sprawie dokonywanie były z naruszeniem art. 45 k.p.a., stanowiącym, że jednostkom organizacyjnym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby, to naruszenie to nie wywarło "istotnego" wpływu na wynik sprawy w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Należy w tym miejscu odkreślić, że skarżąca przez cały tok postępowania administracyjnego miała zapewniony w nim czynny udział, o czym świadczą czynności skarżącej podejmowane w przepisanych ustawą terminach.

W okolicznościach rozpatrywanej sprawy nie doszło również do naruszenia przez organy art. 79a k.p.a. już tylko z tego powodu, że hipoteza powołanego przepisu odnosi się do postępowania wszczętego na żądanie strony, podczas gdy postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte przez organ z urzędu w następstwie sprzeciwu prokuratora od decyzji ostatecznej (zgodnie z art. 186 k.p.a.).

W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) i c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku.

O kosztach postępowania (punkt drugi wyroku) sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając od organu odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę 697 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na które, oprócz uiszczonego wpisu od skargi w wysokości 200 zł, składa się wynagrodzenie radcy prawnego w wysokości 480 zł ustalone zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.

Z uwagi na uwzględnienie skargi w niniejszej sprawie i konieczność ponownego jej rozpatrzenia przez organy administracji, należy w tym miejscu – zgodnie z wymogiem art. 141 § 4 p.p.s.a. – przedstawić wskazania co do dalszego postępowania. Wskazania te są dla organu wiążące w świetle art. 153 p.p.s.a.

W konsekwencji uchylenia niniejszym wyrokiem decyzji obu instancji, konieczne jest ponowne przeprowadzenie przez organ pierwszej instancji postępowania wyjaśniającego.

Organ ten powinien podjąć we własnym zakresie i w oparciu o obowiązujące regulacje normatywne czynności prowadzące do potwierdzenia albo zaprzeczenia autentyczności belgijskiego dowodu rejestracyjnego pojazdu, przedstawionego przez skarżącą spółkę wraz z wnioskiem o rejestrację. Ustalenia te powinien poczynić poprzez zwrócenie się do właściwego organu w Belgii z wnioskiem o potwierdzenie autentyczności tego dokumentu, jak również tego, czy dopuszczalna była odręczna zmiana treści zapisów zawartych w przedmiotowym dowodzie rejestracyjnym.

Celowe byłoby również – mając na względzie twierdzenia skarżącej spółki zawarte w odwołaniu z dnia 4 października 2017 r. od decyzji organu pierwszej instancji (zob.: strona 4) – zwrócenie się do właściwego organu w Republice Federalnej Niemiec gdzie miało dojść do przebudowy pojazdu, o wyjaśnienia dotyczące czynności homologacyjnych przedmiotowego pojazdu, wydania nowej tabliczki znamionowej i zmiany treści wpisu w dowodzie rejestracyjnym. Należy nadto ustalić czy pieczęcie naniesione na powyższych odręcznych korektach stanowią pieczęcie autentyczne.

Po dokonaniu powyższych czynności i skonfrontowaniu otrzymanych dokumentów z treścią zebranego do tej pory materiału dowodowego sprawy organ pierwszej instancji winien podjąć rozstrzygnięcie kończące postępowanie zgodnie z wymogami zawartymi w k.p.a.