Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SAB/Sz 65/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2021-08-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Stwierdzono bezczynność organu
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 1 i 2, art. 14 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2020 poz 2176
law: Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
article: art. 3 par. 2 pkt 8, art. 149 par. 1, art. 161 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska Sędzia WSA Joanna Wojciechowska po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym w dniu 11 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi P. K. na bezczynność Inne w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. umarza postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania D. O. i K. w M. do rozpatrzenia wniosku P. K., II. stwierdza, że Inne dopuścił się bezczynności w sprawie wniosku P. K.. Która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. zasądza od Inne na rzecz skarżącego P. K. kwotę [...]zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

P. K. (dalej: "skarżący", "wnioskodawca") pismem z 1.02.2021 r.

(e-mail) wystąpił do Dyrektora Ośrodka Kultury w M. (dalej: "Dyrektor")

o udostępnienie informacji publicznej czy Ośrodek partycypował przy organizacji miejskiego pokazu sztucznych ogni w Sylwestra ubiegłego roku oraz czy zostały na to przeznaczone jakiekolwiek środki z budżetu jednostki a jeśli tak to jaka była ich wartość.

Pismem datowanym dnia 1.05.2021 r., które wpłynęło 12.05.2021 r. do Ośrodka Kultury w M. wnioskodawca wystąpił ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zarzucając Dyrektorowi bezczynność

w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Wnioskodawca zażądał zobowiązanie organu do udostępnienie informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z dnia 1.02.2021r. w terminie 14 dni, rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego.

W odpowiedzi na skargę dotyczącą bezczynności Dyrektor wskazał, że dnia 1.02.2021 r. na skrzynkę e-mail instytucji wpłynęła korespondencja od P. K., jednak z uwagi na działanie Ośrodka w czasie pandemii oraz braki kadrowe, wiadomość omyłkowo potraktowano jako zapytanie o przesłanie oferty handlowej na zakup sztucznych ogni stąd nie udzielono odpowiedzi w ustawowym terminie.

Dyrektor wskazał także, że żądanej informacji P. K. udzielono wysyłając dnia [...].05.2021 r. na wskazany adres poczty elektronicznej, którą załączył do pisma procesowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Sprawa podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym na podstawie przepisu art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze m.).

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność Dyrektora w zakresie udostępnienia informacji publicznej, wynikającej z wniosku skarżącego o udostępnienie informacji o partycypację z budżetu jednostki w kosztach zakupu sztucznych ogni w Sylwestra ubiegłego roku.

Dla oceny działań Dyrektora w ocenie Sądu istotne jest, iż pismem z dnia [...] maja 2021 r. organ administracji udzielił skarżącemu żądaną informację.

Wyjaśnić w tym miejscu należy, że bezczynność zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie lub też podejmował uzasadnione prawnie czynności, jednakże – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył postępowania wydaniem stosownego aktu lub nie podjęciem stosownej czynności (vide T. Woś (w:) T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne. Komentarz. Warszawa 2010, s. 70).

Zgodnie z obowiązującymi przepisami udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 2176 - dalej zwanej "u.d.i.p."). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w tym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 cyt. ustawy). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.).

W niniejszej sprawie bezspornie Dyrektor takiego pisma informacyjnego nie wystosował do skarżącego.

Informacja publiczna objęta wnioskiem została ostatecznie przekazana skarżącemu przez organ administracji, nastąpiło to jednak dopiero po wniesieniu przezeń skargi. Doszło w tym zakresie do 3-miesięcznej i 12 dni zwłoki w realizacji żądania wniosku.

Rozpatrując skargę Sąd przyjął w ślad za ugruntowanym orzecznictwem sądowoadministracyjnym, że skoro organ w ramach wykonania wniosku o udostępnienie informacji publicznej ostatecznie wykonał w jego ramach stosowną czynność materialno – techniczną, w tym przypadku przekazał oczekiwaną informację, nie jest możliwe ani celowe zobowiązanie organu administracji publicznej do rozpatrzenia wniosku. W związku z tym - zgodnie z art. 149 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: "p.p.s.a.") niniejsze postępowanie w tym zakresie należało umorzyć na mocy art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. jako bezprzedmiotowe.

Jednocześnie w związku ze zmianą art. 149 § 1 p.p.s.a. wprowadzoną ustawami: z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2011 r. nr 6, poz. 18), z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz.U. z 2016 r. poz. 1169) oraz z dnia 25 marca 2011 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 76, poz. 409), w sprawach z zakresu informacji publicznej wydanie decyzji przez organ administracji w toku postępowania sądowego nie zwalania sądu z obowiązku rozpoznania skargi wniesionej na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w zakresie stwierdzenia czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz ewentualnie wymierzenia organowi grzywny z tego tytułu. (por. wyroki: WSA w Bydgoszczy z dnia 19 marca 2014 r., sygn. akt II SAB/Bd 11/14, WSA w Łodzi z dnia 7 lutego 2014 r., sygn. akt II SAB/Łd 140/13, WSA w Warszawie z dnia 8 marca 2013 r., sygn. akt II SAB/Wa 482/12 – www. orzeczenia.nsa.gov.pl).

Skoro jak wskazano powyżej organ nie zachował ustawowego terminu do udostępnienia informacji publicznej, nie budzi wątpliwości, że Dyrektor, jako podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, w dniu wniesienia skargi w niniejszej sprawie pozostawał w bezczynności. Oceniając czy bezczynność owa miała charakter rażącego naruszenia prawa należy dostrzegać, iż w orzecznictwie wskazuje się, że pod pojęciem "rażącego naruszenia prawa", w znaczeniu art. 149 p.p.s.a., należy rozumieć takie działania lub zaniechania organu prowadzącego postępowanie, które w sposób niewątpliwy i oczywisty pozostają w sprzeczności z obowiązkiem podejmowania czynności zmierzających bezpośrednio do załatwienia w terminie sprawy administracyjnej. W wyroku z dnia 8 sierpnia 2016 r. WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SAB/Gl 128/16 trafnie stwierdził, że ocena charakteru naruszenia prawa powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami danej sprawy, rozpatrywanej indywidualnie, wyznaczonej przez wiele elementów zmiennych. Oceniając, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić zarówno proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, względnie braku zakończenia, jak i także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy (publ.: www. orzeczenia.nsa.gov.pl).

Dokonując takiej oceny Sąd w odniesieniu do bezczynności Dyrektora w rozpoznaniu wniosku skarżącego nie dopatrzył się rażącego naruszenia prawa. Zauważyć bowiem należy, że w reakcji na skargę organ niezwłocznie podjął czynności zmierzające do jego załatwienia – nie został wobec niego bierny. Zarówno wymiar przekroczenia terminu na załatwienie sprawy, jak i podniesione przez organ okoliczności wskazują, że bezczynność nie wynikała ze złej woli organu. W ocenie Sądu opóźnienie w rozpoznaniu wniosku nie nosiło zatem cech lekceważącego traktowania obowiązków nakładanych przez u.d.i.p. Ponadto przekroczenie terminu do udzielenia odpowiedzi nie było rażąco nadmierne, a Skarżący nie powołuje się na okoliczności wskazujące na naruszenie jego interesu poprzez brak uzyskania w ustawowym terminie odpowiedzi na jego żądanie.

O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął zgodnie z art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.). Na koszty sądowe w niniejszej sprawie składały się: wpis od skargi w wysokości [...] zł, wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości [...] zł oraz opłata skarbowa od złożonego pełnomocnictwa w wysokości [...] zł