Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1159/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-02-11 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżone zażaleniem postanowienie Sądu art. 195 p.p.s.a.
Powołane przepisy: article: art. 195  par. 2,  art. 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Tkacz – Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Spółka z o. o. z siedzibą we W. Oddział Zakład Gazowniczy W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2012 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2011 r. postanawia I. uchylić pkt III wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 grudnia 2012 r. sygn. akt I SA/Wr 1159/12; II. zasądzić od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz strony skarżącej kwotę 757,00 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w pkt I wyroku z dnia 12 grudnia 2012 r. uchylił zaskarżoną przez A Spółkę z o. o. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2012 r. (nr [...]) w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2011 r., zaś w pkt III zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz spółki kwotę 2.917 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w ustawowym terminie wniosło zażalenie na postanowienie zawarte w pkt III powyższego wyroku w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania, zarzucając naruszenie przepisów art. 200 i art. 205 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), poprzez błędne zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzeczy strony skarżącej kwoty 2.917 zł tytułem kosztów postępowania sądowego, w sytuacji gdy zgodnie z w/w przepisami prawa sąd pierwszej instancji powinien zasądzić na rzecz strony skarżącej kwotę 740 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wskazania jednak wymaga, że wbrew temu, co wskazał w zażaleniu organ, strona skarżąca nie była reprezentowana przez radcę prawnego, lecz doradcę podatkowego. Błąd ten nie ma jednak na tyle istotnego charakteru, by zażalenie nie zostało uwzględnione.

Zgodnie z treścią art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. w Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej w skrócie: p.p.s.a.) jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo.

Według wskazanego przepisu, uchylenie zaskarżonego postanowienia przez Sąd, który je wydał, jest możliwe wtedy, gdy zażalenie jest "oczywiście uzasadnione". Tak określona podstawa uchylenia wskazuje, że mogą nią być objęte zarówno przyczyny formalne, które zadecydowały o wydaniu zaskarżonego postanowienia, jak i względy merytoryczne. W każdym jednak wypadku istotne jest to, by zasadność zażalenia była "oczywista", to znaczy nie wzbudzająca wątpliwości i zauważalna bez potrzeby dokonywania głębszej analizy zaskarżonego postanowienia (por. postanowienie SN z 20 maja 1999 r., sygn. II UZ 58/99, OSNP 2000, Nr 15, poz. 602).

W ocenie Sądu wniesione zażalenie na postanowienie kosztowe ma taki charakter, gdyż w istocie koszty postępowania winny były być ustalone w niższej wysokości.

W sprawie Sąd uchylił zaskarżoną decyzję organu odwoławczego, wydaną w oparciu o treść art. 233 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowej uchylającą w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Tym samym skarżącej przysługuje zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw (art. 200 p.p.s.a.). W przypadku strony reprezentowanej przez doradcę podatkowego do niezbędnych kosztów postępowania zalicza się wynagrodzenie i wydatki tylko jednego pełnomocnika, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach, a także koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony (art. 205 § 1, 2 i 4 p.p.s.a.).

Stosownie do § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. z 2011 r. nr 31, poz. 153), wyliczenie wynagrodzenia doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji uzależnione jest od wartości przedmiotu w sprawach, których przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna. Natomiast w innych sprawach wynagrodzenie to wynosi 240 zł (§ 3 ust. 1 pkt 2 powołanego rozporządzenia w sprawie wynagrodzenia).

Jeśli chodzi o wpis sądowy, to zgodnie z art. 231 p.p.s.a. wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W innych sprawach pobiera się wpis stały.

W tym zakresie w orzecznictwie podkreśla się, że określenie "w sprawach, których przedmiotem są należności pieniężne" nie jest precyzyjne, bowiem w postępowaniu sądowoadministracyjnym przedmiotem zaskarżenia są akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a. Przy czym przyjmuje się, że pod tym określeniem należy rozumieć taką sytuację, w której przedmiotem zaskarżenia są akty lub czynności stwierdzające istnienie należności pieniężnej, zobowiązujące do jej zapłaty (zob. postanowienia NSA 19 lutego 2009 r. II FZ 55/09, www.orzeczenia.nsa.gov.pl; z dnia 23 czerwca 2008 r. II FZ 227/08, Lex nr 395047; z dnia 15 maja 2008 r. II FSK 1651/06, POP z 2008/4/51 i z dnia 25 lipca 2007 r. II OZ 641/07, Lex nr 278003). Dalej uznaje się, że w sprawach podatkowych przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne tylko w przypadku skargi na decyzje dotyczące wymiaru (określenia lub ustalenia) podatku, nadpłaty, a także kwoty zwrotu podatku lub kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług.

Poza tym dodatkowo w orzecznictwie podkreśla się, że decyzje organu odwoławczego uchylające decyzje organu pierwszej instancji, np. określające stronie wymiar podatku, derogują z obrotu prawnego decyzję określającą zobowiązanie podatkowe, a nie dotyczą określenia wymiaru podatku i nie nakładają obowiązku jego zapłaty. Tym samym przyjmuje się, że nie są to akty nakładające na stronę określony obowiązek spełnienia należności pieniężnej, dlatego w tych sprawach pobiera się wpis stały (zob. postanowienie NSA z dnia 19 lutego 2009 r. II FZ 55/09 oraz postanowienie NSA z dnia 17 grudnia 2008 r. II FSK 1301/07, www.orzeczenia.nsa.gov.pl.).

Reasumując, należy stwierdzić, że zapadła w niniejszej sprawie kasatoryjna decyzja organu odwoławczego ani nie stwierdzała istnienia należności pieniężnej, ani nie nakładała na stronę określonego obowiązku spełnienia należności pieniężnej. Tym samym przedmiotem zaskarżenia nie była należność pieniężna i nie zachodziły podstawy do zasądzenia wynagrodzenia doradcy podatkowego w oparciu o § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie wynagrodzenia.

Stronie skarżącej należy się zatem zwrot kosztów postępowania w wysokości 757 zł, na które składają się kwoty:

a) 500 zł należnego wpisu sądowego,

b) 17,00 zł tytułem zwrotu uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa,

c) 240 zł wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego ustalonego stosownie do § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie wynagrodzenia.

Z tych względów, na podstawie art. 195 § 2 i art. 200 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.