Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 655/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2012-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6144 Szkoły i placówki oświatowo-wychowawcze
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Oświata
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 5 ust. 5a
journal: Dz.U. 2004 nr 256 poz 2572
law: Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty - tekst jednolity
article: art. 92 ust. 3
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1592
law: ustawa z dnia 5 czerwca 1998  r. o samorządzie powiatowym - tekst jednolity
article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla, Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.), Sędzia WSA Felicja Kajut, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Kinga Czernis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi T. C. na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia 24 listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie likwidacji Technikum nr 6 [...] oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 24 listopada 2011 r. Rada Miasta, działając na podstawie art. 59 ust. 1, 2 i 3 w zw. z art. 5c pkt 1 ustawy z dnia 7 września 1991 roku o systemie oświaty (t. j. Dz.U. z 2004r., Nr 256, poz. 2572 ze zm.), art. 12 pkt 8 lit. i) w zw. z art. 92 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym (t. j. Dz. U. z 2022r. Nr 142, poz. 1592 ze zm.) oraz art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 157, poz. 1240 ze zm.), podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie likwidacji Technikum Nr [...] przy ul. [...] w G..

T. C. pismem z dnia 2 lipca 2012 r. wezwała Radę Miasta do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie wskazanej wyżej uchwały jako niezgodnej z prawem. Podniosła, że likwidacja szkoły została uzasadniona zmniejszeniem się liczby uczniów, lecz jest to spowodowane systematyczną likwidacją oddziałów. Zarzuciła naruszenie art. 59 ust. 1 zd. drugie ustawy o systemie oświaty przez brak zawiadomienia o zamiarze likwidacji szkoły rodziców uczniów ostatnich klas.

Rada Miasta nie ustosunkowała się do wezwania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą uchwałę T. C., powołując się na przepisy art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym w zw. z art. 92 ust.3 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym, wniosła o stwierdzenie nieważności uchwały nr [...] w przedmiocie likwidacji Technikum nr [...] w G..

W skardze na powyższą uchwałę T. C. zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci:

– art. 59 ust. 2 ustawy o systemie oświaty poprzez oparcie uchwał na pozytywnej opinii kuratora oświaty w sprawie likwidacji, opracowanej na podstawie nierzetelnych i niekompletnych danych uzasadniających likwidację Technikum nr [...] w G.,

– art. 59 ust. 1 ustawy poprzez zaniechanie zawiadomienia w przepisanym prawem 6 miesięcznym terminie poprzedzającym termin planowanej likwidacji Technikum nr [...] w G., rodziców wszystkich uczniów.

W uzasadnieniu skargi podniosła, że Rada Miasta, podejmując decyzję o likwidacji liceum miała na względzie dane zawarte w "Propozycji zmian w sieci gdańskich placówek oświatowych na lata 2011-2014". Nieprawidłowa interpretacja danych, dotyczących przede wszystkim porównania kosztów edukacji w Zespole Szkół Budowlano-Architektonicznych z innymi placówkami doprowadziła do wyciągnięcia błędnych wniosków. Zestawienie kosztów kształcenia w Zespole ze średnimi kosztami kształcenia ucznia w liceum było manipulacją danymi. Porównanie tych średnich musiało wykazać mniejszą opłacalność funkcjonowania Zespołu, w którego skład wchodzi także technikum, którego koszty utrzymania są znacznie wyższe aniżeli liceów ogólnokształcących. Zdaniem skarżącej okoliczności te poddają w wątpliwość kompletność i prawidłowość opinii kuratora oświaty, opracowanej w oparciu o przedstawione informacje.

Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 59 ust. 1 ustawy o systemie oświaty podnosząc, że błędne było założenie, że nie istnieje potrzeba zawiadomienia rodziców uczniów klas czwartych technikum o likwidacji szkoły. W przypadku konieczności powtarzania ostatniej klasy kwestia likwidacji szkoły może dotyczyć tych uczniów w sposób szczególnie dotkliwy. Podniosła, że likwidacja technikum i oddelegowanie jej uczniów do całkiem innych placówek może stanowić trudne i niepotrzebne doświadczenie dla osób, które świadomie dokonały wyboru tej, a nie innej placówki oświatowej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że opinia kuratora została podjęta w oparciu o uchwałę intencyjną nr [...] Rady Miasta z dnia 30 czerwca 2011r., która została przedłożona Kuratorowi Oświaty wraz z pismem z dnia 21 października 2011 r., wskazującym na szerszy proces restrukturyzacji placówek oświatowych na terenie G., który rozpoczął się już 2004 r., w związku ze zmniejszającą się liczbą uczniów. Radnym oraz rodzicom uczniów przekazane zostały dane przedstawione w opracowaniu sporządzonym w listopadzie 2011r. przez organ prowadzący, które wskazują jako uzasadnienie likwidacji przede wszystkim demografię, brak zapewnionych etatów dla nauczycieli przedmiotów zawodowych, odbywanie przez uczniów praktycznej nauki zawodu w warsztatach innej szkoły. Art. 59 ustawy o systemie oświaty nie wskazuje, jakimi przesłankami winien kierować się organ prowadzący, by podjąć decyzję o zamiarze likwidacji szkoły; zdaniem organu leżą one w sferze pewnej swobody działania jednostki samorządu terytorialnego.

Organ wskazał, że podjęto szereg czynności zmierzających do poinformowania wszystkich rodziców uczniów o zamiarze likwidacji szkoły. W dniu 2 czerwca 2011 r. odbyło się ogólnoszkolne zebranie rodziców uczniów, zostały przeprowadzone liczne spotkania, informacje zamieszczane były w Dzienniku Elektronicznym, wychowawcy klas powiadamiali rodziców przez uczniów o terminach spotkania z przedstawicielami organu prowadzącego, rodziców uczniów kontynuujących naukę poinformowano listownie. Organ dopełnił wszelkich formalności dotyczących powiadomienia rodziców uczniów, przy czym forma powiadomienia może być dowolna – pisemna lub w drodze zwołania zebrania rodziców.

Organ wskazał, że skarżąca jest matką ucznia byłego [...] Liceum Ogólnokształcącego , a co za tym idzie nie wykazała swego interesu prawnego w zaskarżeniu uchwały o likwidacji Technikum nr [...]. Z treści skargi ani wezwania do usunięcia naruszenia nie wynika, by działała ona w imieniu innych rodziców szkoły. Rada Rodziców, zgodnie z art. 53 ustawy systemie oświaty jest organem społecznym, nie mającym jednak uprawnienia do występowania w interesie rodziców uczniów przed sądem administracyjnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że zgodnie z art. 5 ust. 5a ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty ( tj. Dz. U. z 2004 r., nr 256, poz.2572 ze zm.) zakładanie i prowadzenie szkół ponadgimnazjalnych ( a takich należy technikum ) należy do zadań własnych powiatu.

Zgodnie z art. 92 ust.3 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t.j. Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz.1592 ze zm.), ustrój i działanie organów miasta na prawach powiatu ( a takim miasto jest G.) , w tym zasady sprawowania nadzoru, określa ustawa o samorządzie gminnym.

Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( tj. Dz.U. z 2001 r. nr 142, poz.1591 ze zm.) w art. 101 ust. 1 stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może- po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia –zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

Zgodnie z art. 101 ust. 2a ustawy o samorządzie gminnym skargę na uchwałę podjętą przez organ gminy można wnieść do sądu administracyjnego w imieniu własnym lub reprezentując grupę mieszkańców gminy, którzy na to wyrażą pisemną zgodę.

Skarżąca wezwała organ do usunięcia naruszenia w myśl art. 101 ust.1 ustawy o samorządzie gminnym pismem z dnia 2 lipca 2012 r. ( data stempla pocztowego k.11), które do organu wpłynęło w dniu 5 lipca 2012 r. Organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie. Skarżąca następnie wniosła skargę na przedmiotową uchwałę opatrzoną datą 21 sierpnia 2012 r. w dniu 23 sierpnia 2012 r. ( data stempla k. 49), która do organu wpłynęła w dniu 27 sierpnia 2012 r. Skarga została wniesiona przed dniem, w którym miało dojść do rozwiązania przedmiotowego Technikum, czyli przed dniem 31 sierpnia 2012 r.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że skarżąca wniosła skargę w terminie przewidzianym przepisem art. 53 § 2 p.p.s.a., czyli w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia , bowiem organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie. Przypomnieć należy, że w myśl uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie 7 sędziów z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07 ( publ. ONSA/WSA 2007/3/60), przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.

Rozważenia jednak wymaga, czy doszło do naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącej zaskarżoną uchwałą.

Przedmiotowe Technikum nr [...] razem z [...] Liceum Ogólnokształcącym wchodziło wcześniej w skład Zespołu Szkół Budowlano- Architektonicznych w G. ( uchwałę o likwidacji [...] LO skarżąca zaskarżyła odrębną skargą, sygn. akt III SA/Gd 656/12 ; zaskarżyła również uchwałę o rozwiązaniu Zespołu Szkół – sprawa nosi sygn. akt III SA/Gd 654/12 ).

Skarżąca w wezwaniu do usunięcia naruszenia, skierowanego do organu wskazywała na fakt, że jest członkiem Rady Rodziców. W skardze na przedmiotową uchwałę nie powoływała się na tę okoliczność i wniosła ją jedynie we własnym imieniu. W fakcie przynależności skarżącej do Rady Rodziców, która to Rada miała jedynie prawo do występowania z wnioskami i opiniami do rady pedagogicznej i dyrektora szkoły oraz gromadzenia funduszy ze składek rodziców ( co wynika ze statutu Zespołu Szkół) nie można dopatrzyć się istnienia własnego interesu prawnego czy uprawnienia skarżącej w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.

W skardze skarżąca T. C. wskazywała na fakt, że jest matką ucznia Zespołu Szkół Budowlano- Architektonicznych w G.. Sprecyzowania wymaga, że skarżąca jest matką ucznia likwidowanego [...] Liceum Ogólnokształcącego, nie zaś Technikum nr [...].

W ocenie Sądu istnienia interesu prawnego czy uprawnienia, o jakim mowa w przywołanym przepisie nie uzasadnia to, że skarżąca jest matką ucznia jednej ze szkół wchodzących wcześniej w skład zespołu szkół - innej niż szkoła, której dotyczy kwestionowana uchwała. Fakt taki nie stwarza interesu prawnego czy prawa do skutecznego zaskarżenia uchwały o likwidacji szkoły, do której nie uczęszczało dziecko skarżącej.

Sama skarżąca nie przytoczyła w istocie żadnego argumentu wskazującego na istnienie jej interesu prawnego lub uprawnienia, które mogłoby zostać naruszone zaskarżoną uchwałą. W tej sytuacji tym bardziej nie można mówić o naruszeniu takiego interesu prawnego lub uprawnienia.

Dopiero stwierdzenie naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącej zaskarżoną uchwałą otwierałoby drogę do oceny legalności tej uchwały.

W tej sytuacji skargę, jako bezzasadną, Sąd oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.