Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2970/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-09-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędziowie sędzia WSA Marta Kołtun - Kulik, sędzia WSA Grzegorz Rudnicki (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 września 2020 r. sprawy ze skargi [...]Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2019 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Uzasadnienie.

Zaskarżoną decyzją z [...] października 2019 r., znak [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...] (dalej: "Spółka") - utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] lipca 2019 r., znak: [...], stwierdzającą nieważność decyzji Starosty [...] z [...] stycznia 2019 r., nr [...]., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Spółce pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą na działce nr ewid. [...] w miejscowości [...].

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ omówił zasadę trwałości decyzji ostatecznych, zasady rządzące postępowaniem o stwierdzenie nieważności decyzji, przesłankę rażącego naruszenia prawa i wskazał, że analiza akt sprawy wykazała, że przedmiotem inwestycji była budowa stacji bazowej telefonii komórkowej [...] "[...]" wraz z wewnętrzną linią zasilającą na działce o nr ewid. [...], w obrębie geodezyjnym [...] w gminie [...]. Na ww. terenie znajdować się będzie wieża kratowa [...], której wysokość trzonu wynosi 60 m, a jej łączna wysokość nad poziom terenu wynosi 61,95 m (wraz z betonowym cokołem, kotwami wystającymi ponad poziom terenu oraz odgromnikami), na której umieszczone zostaną anteny radioliniowe i sektorowe nadawczo - odbiorcze (projekt budowlany - Opis projektu zagospodarowania terenu - str. 7). Na stacji planuje się instalację dziewięciu anten sektorowych 6x [...] [...], 3x [...] [...] (Projekt budowlany - Opis projekt zagospodarowania terenu - str. 11).

Powołując się na art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (dalej: "Pr. bud.", według stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji) oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 Pr. bud. organ wskazał, że z akt sprawy wynika, że inwestor [...] - złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością (działka nr ewid. [...]) na cele budowlane. Tym samym nie naruszono rażąco powołanych przepisów.

Następnie organ zacytował treść art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Pr. bud. oraz art. 71 ust. 2 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 - według stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji, dalej: "ustawa środowiskowa"); § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko z 9 listopada 2004 r. (Dz.U. z 2004 r. Nr 257, poz. 2573 ze zm., dalej: "rozporządzanie z 9 listopada 2004 r.").

Powołując się na orzecznictwo organ wskazał również, że przez "miejsca dostępne dla ludności" należy rozumieć nie tylko miejsca, w których wzniesiono już legalnie budynki z przeznaczeniem na pobyt ludzi, ale również miejsca, w których te budynki mogą być wznoszone zgodnie z wymogami obowiązujących przepisów. Czyli są to miejsca, na których może choćby potencjalnie powstać zabudowa zgodnie z przepisami obowiązującego prawa, w tym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Następnie organ wskazał, że w aktach sprawy znajduje się "Kwalifikacja instalacji radiokomunikacyjnej telefonii komórkowej [...] pod względem oddziaływania na środowisko w oparciu o rozporządzenie Rady Ministrów z dn. 9.11.2010r., (Dz. U. 2016 poz. 71) sporządzona w kwietniu 2018 r., z której wynika, że w ramach spornej inwestycji przewiduje się instalację:

1. anteny sektorowej L081M1 pracującej w paśmie LTE 800 MHz, skierowanej na azymut 100°, o mocy EIRP 465,05 W;

2. anteny sektorowej L081M2 pracującej w paśmie LTE 800 MHz, skierowanej na azymut 100°, o mocy EIRP 465,05 W;

3. anteny sektorowej L082M1 pracującej w paśmie LTE 800 MHz, skierowanej na azymut 230°, o mocy EIRP 465,05 W;

4. anteny sektorowej L082M2 pracującej w paśmie LTE 800 MHz, skierowanej na azymut 230°, o mocy EIRP 465,05 W;

5. anteny sektorowej L083M1 pracującej w paśmie LTE 800 MHz, skierowanej na azymut 340°, o mocy EIRP 465,05 W;

6. anteny sektorowej L083M2 pracującej w paśmie LTE 800 MHz, skierowanej na azymut 340°, o mocy EIRP 465,05 W;

7. anteny sektorowej U091 pracującej w paśmie UMTS 900 MHz, skierowanej na azymut 100°, o mocy EIRP 1012,98 W;

8. anteny sektorowej U092 pracującej w paśmie UMTS 900 MHz, skierowanej na azymut 230°, o mocy EIRP 1012,98 W;

9. anteny sektorowej U093 pracującej w paśmie UMTS 900 MHz, skierowanej na azymut 340°, o mocy EIRP 1012,98 W.

Z ww. kwalifikacji wynika, że przy ukierunkowaniu dla azymutu 100° anten sektorowych L081M1 i L081M2 i ich maksymalnym pochyleniu - tilt 10°, osie główne wiązek promieniowania w odległości 20 m od anten będą przechodzić na wysokości 55,7 m nad działką nr wid. [...] (działka inwestycyjna), natomiast przy ukierunkowaniu dla azymutu 100° anteny sektorowej U091 i jej maksymalnym pochyleniu - tilt 10°, oś główna wiązki promieniowania w odległości 70 m od anteny będzie przechodzić na wysokości 47,4 m nad działką nr ewid. [...]. Dla ww. działek nr ewid. [...] oraz [...] na dzień wydania kontrolowanego pozwolenia na budowę jak również obecnie, obowiązywała uchwała Rady Gminy [...] z [...] września 2008 r., Nr [...], w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...].

Powyższe działki o nr ewid. [...] oraz [...] położone są na obszarze oznaczonym symbolem UKS. Dla powyższego obszaru przewidziano m. in. poniższe zasady zabudowy:

- przeznaczenie podstawowe - usługi związane z obsługą podróżnych i ruchu drogowego, naprawa i konserwacja taboru, w tym usługi uciążliwe i parauciążliwe;

- wysokość zabudowy - maksymalna wysokość zabudowy 12,0 m (zob. § 35 pkt 3 ppkt 2 ww. planu miejscowego).

Z ww. kwalifikacji wynika też, że przy ukierunkowaniu dla azymutu 230° anten sektorowych L082M1, L082M2 i ich maksymalnym pochyleniu - tilt 10°, osie główne wiązek promieniowania w odległości 20 m od anten będą przechodzić na wysokości 55,2 m nad działką nr ewid. [...], zaś przy ukierunkowaniu dla azymutu 230° anteny sektorowej U092 i jej maksymalnym pochyleniu - tilt 10°, oś główna wiązki promieniowania w odległości 70 m od anteny będzie przechodzić na wysokości 45,7 m nad działką nr ewid. [...]. Natomiast przy ukierunkowaniu dla azymutu 340° anten sektorowych L083M1, L083M2 i ich maksymalnym pochyleniu - tilt 10°, osie główne wiązek promieniowania w odległości 20 m od anten będą przechodzić na wysokości 55,2 m nad działką nr ewid. [...], zaś przy ukierunkowaniu dla azymutu 340° anteny sektorowej U093 i jej maksymalnym pochyleniu - tilt 10°, oś główna wiązki promieniowania w odległości 70 m od anteny będzie przechodzić na wysokości 45,4 m nad działką nr ewid. [...].

Dla działki nr ewid. [...] na dzień wydania kontrolowanego pozwolenia na budowę, jak również obecnie, obowiązywała ww. uchwała Rady Gminy [...] z [...] września 2008 r. Nr [...]. Powyższa działka położona jest na obszarze oznaczonym symbolem R. Wyżej wskazany teren oznaczony symbolem R stanowi rolniczą przestrzeń produkcyjną, który objęty jest zakazem zabudowy z zastrzeżeniem § 14 ust. 4, który przewiduje, że "istniejące i użytkowane na dzień uchwalenia miejscowego planu siedliska położone w terenach R lub RZ pozostawia się w zagospodarowaniu dotychczasowym z możliwością wykonania remontów istniejących budynków. Dla siedlisk tych dopuszcza się także przebudowy i nadbudowy istniejących obiektów zgodnie z par. 4 ust. 12, a także realizację innych obiektów budowlanych niewymagających uzyskania pozwolenia na budowę, jeżeli spełnione zostaną jednocześnie następujące warunki: 1) całość zagospodarowania zamknie się w granicach działki określonej w ewidencji gruntów i budynków, 2) w granicach siedliska zostaną zachowane warunki zabudowy i zagospodarowania jak dla terenów RM4 tj. określone w par. 24 ust. 3, 3) w przypadku budynków mieszkalnych zostaną spełnione wymagania ochrony akustycznej, dla których należy przyjąć dopuszczalny poziom hałasu jak dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową, zgodnie z art. 113 oraz art. 114 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r, - Prawo Ochrony Środowiska" (§ 37 ww. planu miejscowego).

Jak wynika z analizy projektu zagospodarowania terenu, na działce nr ewid. [...] nie znajdują się żadne zabudowania, w tym zabudowania siedliskowe. Zgodnie z ww. zapisami planu miejscowego, potencjalna maksymalna wysokość zabudowy (tj. jak dla terenów oznaczonych w ww. planie miejscowym symbolem RM4) wynosi dla budynków mieszkalnych - 9,0 m dla budynków gospodarczych o pow. zabudowy minimum 200 m2 - 10,5 m, natomiast dla budynków innych - 7,5 m (§ 24 ust. 3 ww. planu miejscowego).

Mając na uwadze powyższe, na analizowanym obszarze brak jest miejsc dostępnych dla ludzi w odległości 20 i 70 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tych anten.

Omawiana inwestycja nie należy więc do kategorii przedsięwzięć wymienionych w § 2 ust. 1 oraz § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko.

Mając na uwadze powyższe nie było wymagane uzyskanie przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Tym samym decyzja Starosty [...] z [...] stycznia 2019 r, nr [...].Sa, nie naruszała rażąco art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr. bud. w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy z 3 października 2008 r. i § 3 ust. 1 pkt 8 lit. b i d rozporządzenia z 9 listopada 2004 r.

Projektowana inwestycja nie naruszała także rażąco warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 - wg stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji).

Projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane.

Przechodząc do analizy spornej inwestycji pod kątem jej zgodności z zapisami ww. planu miejscowego, organ wyjaśnił, że sporna inwestycja zaplanowana została na terenie oznaczonym w ww. planie miejscowym symbolem UKS. Zgodnie z § 35 ww. planu miejscowego funkcją podstawową terenu są usługi związane z obsługą podróżnych i ruchu drogowego, a także naprawą i konserwacją taboru, w tym usługi uciążliwe i parauciążliwe. Za zgodne z planem elementy zagospodarowania działki uznaje się: a) budynki i budowle zajęte pod funkcję podstawową lub dopuszczalna, b) dojścia, dojazdy i drogi wewnętrzne, c) urządzenia infrastruktury technicznej, d) miejsca postojowe dla samochodów, garaże i obiekty gospodarcze o wielkości niezbędnej do spełnienia funkcji podstawowej i dopuszczalnej terenu, e) zieleń urządzoną, f) elementy małej architektury.

GINB nie podzielił argumentacji organu wojewódzkiego, że stacje bazowe nie są urządzeniami infrastruktury technicznej w rozumieniu ustaleń szczegółowych miejscowego planu. Zarówno w postanowieniach ogólnych, jak i szczególnych ww. planu miejscowego brak jest definicji "urządzeń infrastruktury technicznej", ale zgodnie z utrwalonym stanowiskiem doktryny wieża antenowa, jako obiekt infrastruktury telekomunikacyjnej mieści się w pojęciu "infrastruktury technicznej" zdefiniowanej w art. 2 ust. 1 pkt 6 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2017 r, poz. 2062 ze zm. - według stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji), zgodnie z którym infrastruktura techniczna - to każdy element infrastruktury lub sieci, który może służyć do umieszczenia w nim lub na nim elementów infrastruktury lub sieci telekomunikacyjnej, nie stając się jednocześnie aktywnym elementem tej sieci telekomunikacyjnej, taki jak rurociągi, kanalizacja, maszty, kanały, komory, studzienki, szafki, budynki i wejścia do budynków, instalacje antenowe, wieże i słupy (z wyłączeniem szczegółowo wskazanych obiektów). Ten sposób kwalifikowania wieży wynika też z art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. 2018 r., poz. 2204 ze zm. - według stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji). Przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się między innymi budowę urządzeń telekomunikacyjnych. Treść wymienionych przepisów jednoznacznie wskazuje zatem na to, że wolnostojąca wieża telefonii komórkowej jest specyficznym obiektem realizowanym w ramach rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, stanowiąc szczególny rodzaj infrastruktury technicznej. Jej funkcja techniczna odnoszona do parametru wysokości służy do zapewniania powszechnie dostępnych usług telekomunikacyjnych.

A zatem na terenie oznaczonym w ww. planie miejscowym symbolem UKS nie został ustanowiony zakaz sytuowania stacji bazowych telefonii komórkowej.

Niemniej jednak, stosownie do § 1 pkt 8 planu miejscowego "ustalenia ogólne dotyczą całego obszaru objętego planem, chyba że wskazano konkretny obszar obowiązywania ustaleń. (...) Zagospodarowanie realizowane w obszarze objętym planem musi spełniać jednocześnie wymagania ustaleń ogólnych i szczególnych dla danego terenu". Stosownie do § 4 pkt 8 planu miejscowego, na terenie objętym ww. planem miejscowym zakazana jest lokalizacja masztów antenowych i anten o wysokości przekraczającej 3 m.

Inwestycja (stacja bazowa telefonii komórkowej) obejmuje m. in. budowę wieży kratowej o wysokości 61,95 m, tym samym w ocenie GINB, narusza § 4 pkt 8 ww. planu miejscowego.

Mając na uwadze zarzut Spółki, że zgodnie z art. 46 ust. 1 ustawy o rozwoju sieci miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej organ wskazał, że § 4 pkt 8 planu miejscowego nie wprowadza całkowitego zakazu realizacji masztów antenowych i anten. Powyższe wprowadza jedynie ograniczenie co do ich maksymalnej wysokości.

Skoro § 4 pkt 8 planu miejscowego dopuszcza realizacje anten i masztów antenowych do wysokości 3 m, to inwestor planując ww. inwestycję winien spełnić ww. wymóg. Przekroczenie dozwolonej wysokości o 57 m (niemal dwudziestokrotnie) stanowi, w ocenie GINB, rażące naruszenie prawa.

Tym samym należało stwierdzić, że decyzja Starosty [...] z [...] stycznia 2019 r., nr [...].Sa, została wydana z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr. bud. w zw. z § 35 i § 4 pkt 8 planu miejscowego.

Rażąco naruszone art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr. bud. i § 4 pkt 8 planu miejscowego są przepisami, których stosowanie nie wymaga przeprowadzenia skomplikowanego procesu wykładni, zaś samo naruszenie jest bezsprzeczne, zaś skutki analizowanego uchybienia są szczególnie poważne. Przede wszystkim udzielenie pozwolenia na budowę w sytuacji niezgodności projektu budowlanego z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stanowiło wyraz niewypełnienia jednego z podstawowych wymogów, od których ustawodawca uzależnia wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Wszelkie unormowania regulujące kwestię zgodności inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, powinny być przestrzegane w sposób restrykcyjny, ponieważ gwarantują one optymalny ład przestrzenny.

Ponadto z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że kontrolowana decyzja Starosty [...] nie jest obarczona żadną z pozostałych wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.

Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie [...]sp. z o.o. z siedzibą w [...], dochodząc jej uchylenia, przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi drugiej instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania.

Decyzji zarzuciła:

"1. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu wojewódzkiego i podtrzymanie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...]w sytuacji braku podstaw do takiego działania gdyż w sprawie nie zachodzą przesłanki określone w art. 156 k.p.a. a których to wystąpienie jest warunkiem możliwości stwierdzenia nieważności decyzji.

2. błędną interpretację art. 46 ust 1 oraz ust. 2 w zw. z art. 75 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 roku o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2010 roku, Nr 106 poz. 675, dalej jako "Ustawa szerokopasmowa"), powodujące, że organ w sposób sprzeczny z postanowieniami powołanych powyżej przepisów rangi ustawowej nie dokonał prawidłowej interpretacji przepisów planu i stwierdził nieważność decyzji zezwalającej na posadowienie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej która jest zgodna z ustaleniami Planu, a w szczególności, że na terenie objętym wnioskiem o udzielnie pozwolenia na budowę nie dopuszczalne jest wykonywanie wskazanej prze Skarżącą inwestycji;

3. pominiecie art. 46 ust 1 a ustawy szerokopasmowej, który to przepis zaczął obowiązywać w dniu wydania zaskarżonej decyzji i organ prowadzący postępowanie o tak doniosłym skutku dla Skarżącej, co najmniej winien był rozważyć jego zastosowanie, co gdyby zostało wzięte pod uwagę zdaniem Skarżącej, spowodowałoby uchylenie decyzji organu I instancji stwierdzającej nieważność postępowania.

4. naruszenie art. 156 § 1 i 2 k.p.a. poprzez ich zastosowania i stwierdzenie, że decyzja Starosty [...] wydana została w warunkach uzasadniających stwierdzenie jej nieważności;

5. naruszenie art. 107 § 1 i 2 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, prowadzące do dowolnego i nie popartego dowodami stanowiska oraz uzasadnienie decyzji w sposób nie odpowiadający ustawowemu wzorowi co skutkuje niemożności dowiedzenia się przez Stronę o motywach działania organu I instancji;

6. naruszenie art. 77 § 1, art. 80 i art. 81 k.p.a. poprzez nienależytą interpretację materiału dowodowego, które miało wpływ na wynik niniejszej sprawy;

7. naruszenie art. 7 i 8 k.p.a., polegające na podejmowaniu rozstrzygnięć niezgodnych z prawem co w żadnym stopniu nie sprzyja pogłębieniu zaufania Wnioskodawcy do organów Państwa jak również zarówno zasady rozstrzygania wątpliwości interpretacyjnych na korzyść strony (art. la) jak i zasady adekwatności wyrażonej w art. 7b. Zastosowanie w niniejszej sprawie zasady adekwatności ma tym bardziej znaczenie, że wydane w sprawie rozstrzygnięcie stanowi najdolegliwszą z możliwych konsekwencję aktywności organu w tym zakresie - stwierdzenie nieważności prawomocnej decyzji.

8. naruszenie 7 Konstytucji RP w zw. z art. 6 k.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności".

W bardzo obszernym uzasadnieniu skargi rozwinięto argumentację zawartą w zarzutach. Skarżąca wskazała, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej stanowi inwestycję celu publicznego, zatem organ I, jak i II instancji administracji architektoniczno-budowlanej, dokonując wykładni postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pod kątem zgodności inwestycji z jego ustaleniami, powinien brać pod uwagę także art. 46 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, a w związku z nowelizacją również przepis zawarty w ust. 1 a ww. artkułu.

Projektowana stacja bazowa to konstrukcja wieży telekomunikacyjnej. Stacja bazowa telefonii komórkowej to rodzaj infrastruktury technicznej, której rozwój jest szczególnie wspierany przez ustawodawcę, czego wyrazem jest ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych.

Skarżąca przywołała bogate orzecznictwo sądowo administracyjne na poparcie swojego stanowiska, z którego wynika m.in., że planowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a zatem dokonując oceny jej zgodności z ustaleniami obowiązującego na przedmiotowym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organy administracji orzekające w niniejszej sprawie powinny uwzględnić powołane na wstępie przepisy art. 46 ust. 1 i 2 w z w. z art. 75 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Regulacja art. 46 ust. 1 i 2 omawianej ustawy zawiera swoiste reguły interpretacyjne, które należy uwzględnić podczas odkodowywania norm zawartych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego podczas sprawdzania zgodności projektu budowlanego z ustaleniami tego planu (art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego).

Zdaniem skarżącej, celem regulacji ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, w tym w szczególności przepisu art. 46, jest zapobieganie tworzenia obszarów niedostępnych dla rozwoju sieci telekomunikacyjnych. Ustawodawca tworząc wskazany akt prawny zapewnił normą rangi ustawowej, by postanowienia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego nie blokowały bez uzasadnionych powodów rozwoju infrastruktury telekomunikacyjnej. Przepisy ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych zawierają reguły interpretacyjne, które należy uwzględnić podczas odkodowywania norm zawartych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego podczas sprawdzania zgodności projektu budowlanego z ustaleniami tego planu. Ustalenia obowiązującego planu miejscowego musza być wykładane tak, aby usuwać zakazy i przeszkody w lokalizowaniu inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych jednoznacznie ustanawia regułę, że dopuszczalne jest realizowanie każdej inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, która nie jest sprzeczna z planem miejscowym, choćby plan miejscowy inwestycji takiej wyraźnie nie przewidywał, czy też nie określał wyraźnego przeznaczenia danego terenu na tego rodzaju inwestycję. Przepis ten przesądza, że inwestycja celu publicznego z zakresu łączności publicznej jest dopuszczalna w każdym przypadku, jeżeli nie narusza przepisów odrębnych ani też nie jest sprzeczna z określonym w planie przeznaczeniem terenu oraz nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń, które zgodnie z ust. 1 mogą być ustanawiane jedynie wyjątkowo.

Jak wynika z postanowień ustawy, regułą jest możliwość zabudowy infrastrukturą telekomunikacyjną, natomiast wyjątkiem ograniczenia lub zakazy ustanowione w planie. Należy przy tym przyjąć, że wyjątki od prawa zabudowy telekomunikacyjnej muszą być interpretowane ściśle. Zatem zakazy lub ograniczenia wyrażone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego muszą odnosić się wprost do tego rodzaju zabudowy.

Skarżąca wyjaśniła też, że naruszenie prawa, "które polega na nietrafnej wykładni przepisów prawa, które budzą wątpliwości co do ich stosowania, w żadnym wypadku nie może być uznane za rażące naruszenie prawa". O rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono, albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązek. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą oraz że wywołuje skutki społeczno - gospodarcze niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa. W niniejszej sprawie treść Ustawy szerokopasmowej nakazuje organowi w uwarunkowaniach sprawy zastosowanie reguł interpretacyjnych. Zaś stwierdzenie, że zachodzą przesłanki do wydania decyzji o stwierdzenie nieważności są wynikiem nadinterpretacji zastosowanej przez Wojewodę [...]. Nadinterpretacja ta polega na tym, że Wojewoda [...] utożsamia ze sobą dwa różne pojęcia, zdefiniowane w powszechnie obowiązujących przepisach prawa, czego robić nie może, chodzi o pojęcie masztu i pojęcie wieży. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji, jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa.

Decyzja o stwierdzeniu nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę została wydana z rażącym naruszeniem zasady trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej oraz z naruszeniem zasady ochrony praw nabytych. Organ zupełnie pominął okoliczność, iż Spółka zrealizowała inwestycję oraz przystąpiła w oparciu o zawiadomienie organu nadzoru budowlanego do jej użytkowania. W tych okolicznościach zasada ochrony praw słusznie nabytych nabiera szczególnego znaczenia, co jednak zostało zupełnie zignorowane przez organ, który nie wziął pod uwagę konsekwencji prawnych i finansowych wynikających z faktu zrealizowania i funkcjonowania inwestycji. Uzasadnienie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, w szczególności podstawowych zasad postępowania administracyjnego, tj. zasady praworządności i prawdy obiektywnej, pogłębiania zaufania obywatela do organów państwa i zasady trwałości decyzji ostatecznych, koresponduje z uzasadnieniem wcześniejszych zarzutów. Zgodnie z art. 16 § 1 zd. 2 k.p.a. uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznych, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Kodeksie lub w ustawach szczególnych. Oznacza to, że decyzje te nie mogą być zmieniane lub uchylane dowolnie, lecz tylko w trybie i w przypadkach określonych w k.p.a. lub w przepisach szczególnych, do których Kodeks odsyła w art. 163.

Podstawy stwierdzenia nieważności decyzji nie może stanowić przyjęcie przez organ błędnego rozumienia treści miejscowego planu - bez uwzględnienia wymogów nałożonych Ustawą szerokopasmową. Przy rażącym naruszeniu prawa nie chodzi o każde wadliwie zastosowanie prawa, ale o jego naruszenie w stopniu najwyższym z możliwych, którego ciężar gatunkowy jest tak szczególnie duży, że wyklucza możliwość dalszego funkcjonowania decyzji w porządku prawnym. Organ, prowadząc postępowanie w trybie określonym w art. 156 § 1 k.p.a., ogranicza się jedynie do poszukiwania uchybień i wadliwości, tak proceduralnych, jak i dotyczących prawa materialnego, opierając się na dowodach zgromadzonych w poprzedzającym tę decyzję postępowaniu administracyjnym, a przy orzekaniu uwzględnia stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania kontrolowanej decyzji. Nadto, obowiązkiem organu, wynikającym z art. 107 § 3 k.p.a. jest wykazanie w sposób należyty, że ewentualne wady decyzji mieszczą się w katalogu określonym w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. W szczególności, w odniesieniu do naruszenia prawa określonego w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., należyta uwaga powinna być poświęcona kwestii rozróżnienia pomiędzy naruszeniem prawa i rażącym naruszeniem prawa. W skarżonej decyzji powyższego zabrakło.

Stacja bazowa nie będzie wywoływała negatywnego wpływu na otaczające środowisko, osoby przebywające na poziomie terenu, jak i w okolicznych budynkach. Warunkiem uzyskania pozwolenia na użytkowanie przedmiotowej inwestycji jest spełnienie rygorystycznych wymagań nakładanych przez obowiązujące w zakresie promieniowania elektromagnetycznego przepisy. Z jednej strony wskazać można art. 152 ustawy prawo ochrony środowiska, zaś z drugiej art. 122 i nast. w/w prawa ochrony środowiska. Dopiero po spełnieniu w/w wymagań możliwe będzie uruchomieniu stacji bazowej. Badania poziomu pół elektromagnetycznych wykonane zostaną przez niezależną, akredytowaną przez Polskie Centrum Akredytacyjne jednostkę badawczą. Pomiary natężenia pola elektromagnetycznego będą wykonane między innymi w celu potwierdzenia, że przedmiotowy obiekt może być użytkowany zgodnie z obowiązującymi na terenie RP przepisami. Parametry inwestycji zostały tak dobrane, aby spełnić te rygorystyczne normy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że kontrolowana decyzją i decyzja ją poprzedzająca były prawidłowe, a skarga nie była zasadna.

Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 293, dalej: "u.p.z.p.") ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Hipoteza tego przepisu określa tak zwane władztwo planistyczne gminy, czyli jej kompetencje do samodzielnego ustalania przeznaczenia terenów, rozmieszczania inwestycji celu publicznego zgodnie z jej interesami oraz zapewnieniem ładu przestrzennego kształtowania polityki przestrzennej.

Zgodnie z art. 75 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 2062, dalej: "ustawa o wspieraniu"), jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy obowiązywał na danym terenie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, to w takich wypadkach zastosowanie miał art. 46 ustawy o wspieraniu; wyłączona więc została w tym zakresie zasada nieretroaktywności prawa.

Zgodnie z ust. 1 art. 46 cyt. ustawy, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Natomiast zgodnie z art. 46 ust. 2 ustawy, jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie została umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń.

Nie ulega prawnej wątpliwości, że planowana przez Spółkę inwestycja mieściła się w definicji inwestycji celu publicznego (art. 2 pkt. 5 u.p.z.p.) i stanowiła ową "inwestycję celu publicznego z zakresu łączności publicznej", o której mowa w ust. 2 art. 46 ustawy o wspieraniu.

Tut. Sąd stoi jednakże na stanowisku, że art. 46 ustawy o wspieraniu nie może być podstawą prawną dla nieograniczonej możliwości sytuowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Analiza ustępu 2 tego artykułu prowadzi bowiem do wniosku, że lokalizacja takiej inwestycji nie może naruszać ustanowionych w planie ograniczeń. Podobnie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 1 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 2359/14 (CBOSA) i ten pogląd Sąd rozpoznający skargę w pełni podziela.

Należy pamiętać, że z art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu "nie można wyprowadzać normy prawnej, która całkowicie pozbawia organy gmin prawa kształtowania przestrzeni poprzez wprowadzenie zakazów czy ograniczeń zabudowy; inwestor powołując te przepisy nie może żądać, aby obszar objęty planem był bezwarunkowo otwarty na jego inwestycje" – tak WSA w Warszawie w wyroku z 4 czerwca 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 2666/18, CBOSA.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnia ponadto, że wprowadzenie w miejscowym planie zakazu lokalizowania stacji bazowych telefonii komórkowych na pewnych obszarach objętych tym planem mieści się w granicach kompetencji organów gminy i nie narusza art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu. Jak słusznie stwierdził to WSA w Gdańsku: "z treści powyższej regulacji nie można bowiem wyprowadzać normy pozbawiającej organy gmin prawa kształtowania przestrzeni poprzez wprowadzanie zakazów czy ograniczeń zabudowy urządzeniami, o których mowa w tym przepisie" (wyrok z 28 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Gd 802/17, CBOSA, podobnie NSA w wyroku z 18 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 3131/18, CBOSA).

Art. 46 ust. 1a ustawy o wpieraniu, którego pominięcie zarzuca organowi skarżąca, wszedł w życie 25 października 2019 r. (art. 1 pkt. 16 w zw. z art. 38 ustawy z 30 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw, Dz.U. z 2019 r., poz. 1815). Zgodnie z dyspozycją tego przepisu, ustaleń planu miejscowego w zakresie ustanowionych zakazów lub przyjętych w nim rozwiązań, o których mowa w ust. 1 nie stosuje się, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Decyzja Starosty [...] nr [...].Sa wydana została [...] stycznia 2019 r., a więc przed wejściem w życie art. 46 ust. 1a ustawy o wspieraniu. Decyzja organu I instancji, Wojewody [...], stwierdzającą nieważność ww. decyzji Starosty [...]wydana została [...] lipca 2019 r., a więc również przed wejściem w życie art. 46 ust. 1a ustawy o wspieraniu. Organa te nie mogły więc w jakikolwiek sposób zastosować tego artykułu. Decyzja organu II instancji, utrzymująca w mocy ww. decyzję Wojewody [...], wydana została [...] października 2019 r., a więc w dniu wejścia ww. przepisu w życie. Tym niemniej, zarówno GINB, jak i organ I instancji prowadziły postępowanie nadzwyczajne, badając, czy wydana przez Starostę [...] decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę rażąco naruszała prawo, ale obowiązujące w dniu jej wydania, a nie prawo, które weszło w życie później.

W dacie orzekania decyzją, uznaną przez organa obu instancji za nieważną, stan prawny wynikał z dyspozycji art. 46 ust. 1, 2 i 3 ustawy o wspieraniu oraz prawa miejscowego - uchwały Rady Gminy [...] z [...] września 2008 r., Nr [...], w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] (dalej: "m.p.z.p."). Zgodnie z § 1 pkt. 10 m.p.z.p., prawo miejscowe ustalało zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. W § 4 pkt. 8 m.p.z.p. zawarty został zakaz lokalizacji masztów antenowych i anten o wysokości przekraczającej 3 m., ale wyjątek od tej zasady został określony w § 12 pkt. 12 ppkt. 3a m.p.z.p., gdyż lokalizację masztów i anten bez ograniczenia ich wysokości dopuszczono na terenach oznaczonych, jako "T" (a więc terenach infrastruktury technicznej telekomunikacyjnej).

Jaka wynika z powyższego, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie ustanawiał zakazu, a przyjmowane w nim rozwiązania nie uniemożliwiały lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Plan bowiem przewidywał lokalizację takich potencjalnych inwestycji, ale na oznaczonym terenie.

Dlatego też słusznie uznał GINB, że zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie Spółce przez Starostę [...] pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą na działce nr ewid. [...] w [...], która nie była terenem infrastruktury technicznej telekomunikacyjnej "T", rażąco naruszało zarówno § 4 pkt 8 m.p.z.p., jak również art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr. bud. W takim też zakresie prawidłowo wyjaśnił organ, że plan miejscowy "nie wprowadza całkowitego zakazu realizacji masztów antenowych i anten", a jedynie ograniczenie co do ich maksymalnej wysokości. Poprawnie też stwierdził, że "przekroczenie dozwolonej wysokości o 57 m (niemal dwudziestokrotnie) stanowi (...) rażące naruszenie prawa" miejscowego i powszechnie obowiązującego.

Zgodnie z art. 36 ust. 1 pkt. 1 Pr. bud. organ administracji architektoniczno-budowlanej jest zobowiązany - przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego – sprawdzić zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego. Projekt budowlany, zakładający budowę stacji bazowej telefonii komórkowej o wysokości przewyższającej dozwolone m.p.z.p. na danym obszarze 3 m niemal 20 razy niewątpliwie nie był zgodny z prawem miejscowym. Tym samym, Starosta [...]i w sposób rażący nie dopełnił ww. obowiązku sprawdzenia i dlatego jego decyzja została wydana z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr. bud. i § 4 pkt 8 planu miejscowego.

Słusznie też wyjaśnił organ, ze ww. przepisy prawa powszechnego i miejscowego mają oczywistą treść, a ich zastosowanie nie wymaga przeprowadzenia skomplikowanego procesu wykładni. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, organ poprawnie wyjaśnił niedopuszczalność skutków, jakie decyzja Starosty [...] wywołała. W takim zakresie wyjaśnienie organu: "udzielenie pozwolenia na budowę w sytuacji niezgodności projektu budowlanego z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stanowiło wyraz niewypełnienia jednego z podstawowych wymogów, od których ustawodawca uzależnia wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Wszelkie unormowania regulujące kwestię zgodności inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, powinny być przestrzegane w sposób restrykcyjny, ponieważ gwarantują one optymalny ład przestrzenny" uznać należy za prawidłowe.

Całkowicie niezasadne były też zarzuty skarżącej naruszenia art. 77 § 1, art. 80 i art. 81 k.p.a. "poprzez nienależytą interpretację materiału dowodowego". Organa obu instancji nie dokonywały żadnej "interpretacji" dowodów. Należy przypomnieć, że w postepowaniu nadzwyczajnym, którego przedmiotem jest ewentualne stwierdzenie nieważności decyzji, organ nie prowadzi co do zasady postępowania dowodowego. Ustala jedynie, czy zaistniały przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a. Nie dokonuje tym samym własnej oceny dowodów z postepowania zwyczajnego, ale – w wypadku określonym w art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. – bada, czy wydana w takim postępowaniu decyzja rażąco prawo naruszała. Ustalenie tej przesłanki nieważnościowej wymaga ustalenia treści prawa, obowiązującego w dniu wydania decyzji i sprawdzenia, czy badane orzeczenie było z tym prawem zgodne, czy też rażąco je naruszało.

Nie bardzo zrozumiały jest zarzut naruszenia art. 107 § 1 i 2 k.p.a. "poprzez zaniechanie wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, prowadzące do dowolnego i nie popartego dowodami stanowiska oraz uzasadnienie decyzji w sposób nie odpowiadający ustawowemu wzorowi co skutkuje niemożności dowiedzenia się przez Stronę o motywach działania organu I instancji". Art. 107 § 1 k.p.a. wymienia składniki decyzji administracyjnej; takowe niewątpliwie w zaskarżonej decyzji się znajdują. Art. 107 k.p.a. (w żadnej jednostce redakcyjnej) nie nakazuje natomiast wyczerpującego rozpatrzenia dowodów, gdyż o tym stanowi art. 77 § 1 k.p.a. Tym niemniej, uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wszelkie wymagane elementy; uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera wskazanie mających znaczenie dla rozstrzygnięcia faktów, które organ uznał za udowodnione już w sprawie zebranymi w postępowaniu zwyczajnym dowodami, a uzasadnienie prawne zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Niezasadny był też zarzut naruszenia art. 7 i 8 k.p.a., "polegające na podejmowaniu rozstrzygnięć niezgodnych z prawem co w żadnym stopniu nie sprzyja pogłębieniu zaufania Wnioskodawcy do organów Państwa jak również zarówno zasady rozstrzygania wątpliwości interpretacyjnych na korzyść strony (art. 7a) jak i zasady adekwatności wyrażonej w art. 7b. Zastosowanie w niniejszej sprawie zasady adekwatności ma tym bardziej znaczenie, że wydane w sprawie rozstrzygnięcie stanowi najdolegliwszą z możliwych konsekwencję aktywności organu w tym zakresie - stwierdzenie nieważności prawomocnej decyzji". W sprawie bowiem – na co słusznie zwrócił uwagę GINB – nie było żadnych wątpliwości prawnych, a art. 7a § 1 k.p.a. nakazuje rozstrzygać właśnie ewentualne wątpliwości, ale co do treści normy prawnej na korzyść strony. Przekonanie skarżącej o rzekomej niejasności treści wskazywanych w skardze przepisów nie świadczy jeszcze o tym, że rzeczywiście ich treść nasuwa wątpliwości prawne. Zasada wyrażona w art. 7b k.p.a. to nie jest "zasada adekwatności", jak twierdzi skarżąca, ale zasada współdziałania organów administracji publicznej – i w tej sprawie nie została naruszona, bo nie miała w ogóle zastosowania. Skoro zaś – co wynika z oceny prawnej tut. Sądu – organa obu instancji wydały prawidłowe rozstrzygnięcie, to działanie zgodne z art. 6 k.p.a. nie może naruszać zaufania obywatela do władzy publicznej (art. 8 § 1 k.p.a.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, odnosząc się do zarzutu skarżącej naruszenia art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, stwierdza, co następuje. Naruszenie przez organ administracji publicznej Konstytucji R.P. stanowi jeden z najpoważniejszych deliktów, jakiego organ może się dopuścić. Dlatego też od osoby stawiającej taki zarzut należy wymagać szczególnie troskliwego rozważenia zarówno samego zarzutu, jak i jego uzasadnienia. Takiego uzasadnienia trudno jednak dopatrzeć się w treści skargi.

Zgodnie z zasadą praworządności, wyrażoną w art. 7 Konstytucji R.P. organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Mając właśnie taki nakaz na uwadze organa obu instancji prowadziły postepowanie nadzwyczajne, mające na celu ustalenie, czy Starosta [...] działał w granicach i na podstawie praw. Dokonane w toku postępowania ustalenie, że decyzja zezwalająca z naruszeniem prawa miejscowego na wybudowanie stacji bazowej telefonii komórkowej rażąco naruszała prawo (w tym miejscowe), zaś organ administracji architektoniczno-budowlanej rażąco uchybił obowiązkowi sprawdzenia projektu budowlanego z planem miejscowym doprowadziło organ I instancji do słusznego wniosku, że decyzję taką należało usunąć z obrotu prawnego, stwierdzając jej nieważność. Dlatego też GINB prawidłowo zastosował przyjęty za podstawę orzekania art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. i utrzymał w mocy decyzję Wojewody Świętokrzyskiego.

Z powyższych przyczyn, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji. Sprawa rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 (...) Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm. – zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z 4 sierpnia 2020 r.