Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 2069/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2004-06-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 czerwca 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie : NSA Izabela Dobosz AWSA Mariusz Kotulski ( spr.) Protokolant : Edyta Domagalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 czerwca 2004r. sprawy ze skargi J. K. na uchwałę Rady Miejskiej w G. z dnia [...] 2003r. Nr [...] w przedmiocie zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego G. - cele publiczne - skargę oddala -


UZASADNIENIE

II SA/Kr 2069/03

Uzasadnienie

Na podstawie uchwały Rady Miasta Gorlice z dnia 28 czerwca 2000 r. Nr 214/XXVI/2000 przystąpiono do sporządzenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego dla Miasta Gorlice w sposób wieloetapowy, w tym w etapie I na całym obszarze Miasta dla realizacji celów publicznych -lokalnych i ponadlokalnych Projekt tego planu był trzykrotnie wykładany do publicznego wglądu, co było najpierw spowodowane uwzględnieniem szeregu zarzutów i dokonaniem zmian w projekcie, a następnie wyrokami Naczelnego Sądu Administracyjnego, który stwierdził nieważność kilku uchwał Rady Miasta Gorlice o odrzuceniu zarzutów wniesionych do tego projektu. Po raz trzeci projekt ten został wyłożony w dniach od 3 marca 2003 r. do 24 marca 2003 r.

W dniu [....] marca 2003 r. zarzut do tego projektu planu złożył J.K. (zwany dalej skarżącym). Zakwestionował on ustalenie, zgodnie z którym przez środek działek nr [....] i [....] , których jest współwłaścicielem, ma przebiegać droga, przedzielająca je na dwie części. Nie zaznaczono w planie drogi łączącej te dwie części dla wzajemnej komunikacji z nimi. J.K. zaznaczył, że przy skrzyżowaniu projektowanej drogi z ul. [....] znajduje się zakręt o zbyt małym promieniu. Dlatego też uważa, że oś projektowanej drogi powinna być przesunięta w kierunku zachodnim. Zarzucił również, że w zawiadomieniu o wyłożeniu projektu nie poinformowano o wysokości odszkodowania za wywłaszczony teren.

Rada Miasta Gorlice podjęła w dniu 27 czerwca 2003r. podjęta uchwałę Nr 67/VIII/2003 w sprawie rozpatrzenia protestów nieuwzględnionych w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Gorlice - cele publiczne", mocą której odrzucono zastrzeżenia J.K. w kwestii zbyt małego promienia zakrętu drogi, kwalifikując je jako protest.

W uzasadnieniu tej uchwały napisano, że ulica [....] znajduje się częściowo w ciągu ulicy powiatowej klasy zbiorczej o szerokości w liniach rozgraniczających 20 m i będzie ona przebudowywana. Problem podłączenia jej odcinka nie znajdującego się w ciągu ulicy powiatowej będzie przedmiotem 3 etapu planu. W uzasadnieniu prawnym powołano ustawy o samorządzie gminnym, o zagospodarowaniu przestrzennym, o gospodarce nieruchomościami i o drogach publicznych, tłumacząc ich zastosowanie w sprawie.

W dniu [....] sierpnia 2003 r. J.K. skierował na uchwałę, dotyczącą odrzucenia jego zarzutu, skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Pismem z dnia [....] sierpnia 2003 r. rozszerzył swoja skargę, obejmując nią również drugą uchwałę, dotyczącą jego protestu. Skarżący podniósł, że Rada Miasta Gorlice "pominęła kompletne zniszczenie gruntów, a zatem zupełną ich bezużyteczność, skoro projektuje przebieg drogi przecinając przedmiotowe działki w sposób, który uniemożliwia ich jakiekolwiek zagospodarowanie". Zdaniem J.K. uzasadnienie uchwały narusza art. 6 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, "ponieważ powołuje się na studium uwarunkowań i kierunków, skoro w owym studium nie określono uwarunkowań, o których mowa w art. 6 art. 4 i 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym" Skarżący uważa, że droga powinna przebiegać inaczej, w linii prostej, równolegle do granic jego działek. Proponuje też ich przebieg po działkach sąsiednich. Zaprojektowany przebieg drogi uważa on za dowolny.

W odpowiedzi na skargę Miasto Gorlice wniosło o jej odrzucenie. Powtórzono tu argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały. Wskazano także, iż istniejący w chwili obecnej łuk ulicy [....] kwestionowany w treści protestu będzie przebudowywany, gdyż jest to konsekwencją przebudowy części ulicy [....] włączonej do drogi powiatowej klasy zbiorczej. Natomiast promień łuku jest zgodny z obowiązującymi przepisami.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Na wstępie stwierdzić należy, iż organy administracyjne błędnie przyjęły, iż mamy tu do czynienia z protestem. Przyjąć bowiem należy, iż zgłoszone przez skarżącego kwestie wiążą się jednak z jego interesem prawnym (jako właścicielem działki nr...., a w konsekwencji winny być kwalifikowane jako zarzut. Wobec powyższego zbadać należy, czy uchwała Rady Miasta Gorlice podjęta w dniu 27 czerwca 2003r., Nr 67/VIII/2003, spełnia warunki stawiane przez wymogi formalne dla uchwał o odrzuceniu zarzutów.

Analizując uchwałę o odrzuceniu zarzutu wniesionego do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy najpierw zwrócić uwagę na pewne cechy charakterystyczne tego rodzaju uchwał i na specyfikę ich kontroli przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.

Po pierwsze proces planistyczny składa się z kilku etapów i na każdym z nich zainteresowanemu służą odmienne środki obrony przed tymi regulacjami planu, które godzą w jego uprawnienia lub w jego interesy prawne. W szczególności w pierwszym etapie przygotowania planu dochodzi do wyłożenia jego projektu do publicznego wglądu i do zgłaszania wobec tego projektu zarzutów i protestów. Organu gminy maja prawo ich przyjęcia lub odrzucenia, przy czym uchwała rady gminy w sprawie odrzucenia zarzutu

powinna zawierać faktyczne i prawne uzasadnienie. Rada winna w tym uzasadnieniu przedstawić wyniki wniesionego zarzutu i wytłumaczyć przyjęte rozstrzygnięcie przedstawiając sytuację faktyczną wnoszącego zarzut (sytuacje jego nieruchomości), a także wyjaśniając przepisy prawne mające zastosowanie w sprawie, sposób ich interpretacji i ich związek z sytuacją adresata uchwały. Uchwała ta stanowi wyraz stanowiska organów Gminy, które wybrały je w ramach przysługującego im władztwa planistycznego i nie wywiera ona skutków prawnych w obrębie samego planu. Uchwała ta podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego w specjalnym trybie (art.24 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym). Skarga ta nie może jeszcze dotyczyć samych rozwiązań planistycznych (mamy tu jeszcze do czynienia z projektem planu, a nie z gotowym planem), ale jej przedmiotem może być ewentualne naruszenie prawa dotyczące odpowiedzi udzielonej na wniesiony wcześniej zarzut. Następnie dopiero dochodzi do sporządzenia planu i uchwała o planie podlega osobnej skardze do sądu administracyjnego, wnoszonej w trybie przepisów art.101 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym.

Po drugie Wojewódzki Sąd Administracyjny jest upoważniony do kontroli zgodności z prawem zaskarżonych do niego aktów (art.l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r., Dz.U. nr 153, poz. 1269) i dlatego nie może kontrolować poglądów organów planistycznych, wyrażanych w odpowiedziach na zgłaszane zarzuty. Zgodnie z założeniami opisanymi wyżej Sąd nie może również na tym etapie badać legalności samego planu. Analizując uchwałę o odrzuceniu zarzutów Sąd bada natomiast, czy zawiera ona prawidłowe - faktyczne i prawne uzasadnienie, rozpatrujące sytuację faktyczną i prawną podmiotu wnoszącego zarzut i wskazujące na to, że organy planistyczne nie działają dowolnie. Sąd bada również, czy uzasadnienie to operuje prawdziwymi faktami i czy prawidłowo łączy te fakty z obowiązującymi przepisami prawa, a wreszcie kontroluje sam sposób podjęcia uchwały i zachowanie przepisów określających tryb jej podejmowania.

W analizowanej tu sprawie, biorąc pod uwagę powyższe założenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżona uchwała nie narusza prawa. Mimo, iż wydano ją w sprawie odrzucenia protestu to spełnia ona również warunki formalne wymagane od uchwał dotyczących rozpatrzenia zarzutów (jest indywidualnie określona, zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne). Brak jest wprawdzie pouczenia o możliwości zaskarżenia jej do sądu administracyjnego, lecz w kontekście wniesienia skargi na tą uchwałę przez J.K. w terminie prawem określonym (data otrzymania uchwały 22.07.2003r. - data złożenia skargi .....08.2003r.) uchybienie to nie ma wpływu na merytoryczne rozstrzygniecie sprawy. Zważywszy, że zaskarżona uchwała zawiera uzasadnienie, z którego wynika, że organy planistyczne wzięły pod uwagę okoliczności podniesione w zarzucie i zbadały indywidualną sytuację wnoszącego zarzut oraz fakt, że wytłumaczono od strony faktycznej i prawnej

powody takiego a nie innego, projektowanego rozwiązania planistycznego, posługując się rzeczowymi argumentami, uznać należy, że zarzut skargi, dotyczący zbyt ostrego promienia zakrętu drogi nie może mieć wpływu na ogólną ocenę zgodności z prawem zaskarżonej uchwały. Skarżący pozostaje zresztą w sprzeczności ze sobą w przedstawianej argumentacji sprzeciwiając się budowie drogi (kwestionując jej potrzebę, bądź wskazując inne rozwiązania komunikacyjne), a jednocześnie chce tylko jej przesunięcia (przeprojektowania w linii prostej, równolegle do granic jego nieruchomości).

W opisanej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona uchwała nie narusza prawa i z tego powodu oddalił skargę na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270).