Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2597/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-04-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6049 Inne o symbolu podstawowym 604
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 8; art. 2; art. 34a pkt 1-4, pkt 6; art. 12 ust. 2 pkt 1; art. 34c ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1049
law: Ustawa z dnia 16 listopada 2000 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu.
article: art. 10; art. 7; art. 77 par 1; art. 107 par 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 200 par 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędzia WSA Aneta Lemiesz Protokolant Referent Łukasz Kawalec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi B. w D. na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązków wynikających z ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Minister Rozwoju i Finansów (dalej "Minister") utrzymał w całości mocy decyzję Generalnego Inspektora Informacji Finansowej (dalej "GIIF") z [...] czerwca 2017 r., którą nałożono na B. w D. (dalej "Bank") w pkt 1 karę pieniężną w wysokości 125.000 złotych za niedopełnienie obowiązków: rejestracji transakcji, o których mowa w art. 8 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu, przekazania Generalnemu Inspektorowi dokumentów dotyczących tych transakcji lub przechowywania przez wymagany okres rejestru tych transakcji lub dokumentów dotyczących tych transakcji; przeprowadzenia analizy ryzyka w celu zastosowania odpowiednich środków bezpieczeństwa finansowego; stosowania środków bezpieczeństwa finansowego oraz przechowywania przez wymagany okres udokumentowanych wyników analizy; zaś w pkt 2 umorzono postępowanie w zakresie przekazywania informacji GIIF za okres od 2 sierpnia 2005 r. do 31 grudnia 2013r., a w zakresie pozostałych ww. obowiązków za okres od 1 stycznia 2012 r. do 31 grudnia 2013 r.

Jako podstawę prawną skarżonej decyzji wskazano art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 104 i art. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), dalej "k.p.a." w zw. z art. 34c ust. 5 ustawy z dnia 16 listopada 2000 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu (j.t. Dz.U. z 2017 r., poz. 1049), dalej "ustawa", a także art. 8 ust. 1, art. 8b ust. 1 i ust. 3, art. 8a w zw. z art. 34a pkt 1, pkt 2, pkt 3 i pkt 4 w zw. z art. 34c ust. 1 i ust. 2 ustawy, oraz § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21 września 2001 r. w sprawie określenia wzoru rejestru transakcji, sposobu jego prowadzenia oraz trybu dostarczania danych z rejestru Generalnemu Inspektorowi Informacji Finansowej (Dz.U. z 2001 r. nr 113, poz.1210 ze zm.), dalej "rozporządzenie" oraz art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2107 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. 017 r., poz. 935).

Powyższe rozstrzygnięcia zostały podjęte w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W styczniu 2017 r. Komisja Nadzoru Finansowego (dalej "KNF") poinformowała GIIF o wynikach przeprowadzonej przez siebie w Banku kontroli w zakresie realizacji przez ów Bank obowiązków wynikających z ustawy. Podała, że kontrolę tą przeprowadziła w dniach 19-28 września 2016 r., na podstawie art. 21 ust. 3 pkt 2 ustawy i objęto nią okres od 1 stycznia 2012 r. do 28 września 2016 r., przy czym w zakresie przekazywania informacji do GIIF okres objęty kontrolą wynosił zaś od 2 sierpnia 2005 r. do 28 września 2016 r. KNF wskazała, że w wyniku tej kontroli stwierdzono, że Bank dopuścił się nieprawidłowości penalizowanych w art. 34a pkt 1-4 ustawy i nie wniósł on zastrzeżeń do protokołu pokontrolnego, potwierdzając tym samym ustalenia w nim zawarte oraz ww. nieprawidłowości.

W tym stanie rzeczy GIIF z urzędu wszczął wobec Banku postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązków, o których mowa w art. 8 ust. 1, 8a, art. 8b ust. 1 i ust. 3 ustawy.

W toku postępowania B. wyjaśnił, że nie podnosi winy w powstaniu stwierdzonych nieprawidłowości.

Ostatecznie GIIF nałożył na B. karę pieniężną w wysokości 125.000 złotych za niedopełnienie obowiązków:

1. rejestracji transakcji, o których mowa w art. 8 ust. 1 ustawy, przekazania GIIF dokumentów dotyczących tych transakcji lub przechowywania przez wymagany okres rejestru tych transakcji lub dokumentów dotyczących tych transakcji,

2. przeprowadzenia analizy ryzyka w celu zastosowania odpowiednich środków bezpieczeństwa finansowego,

3. stosowania środków bezpieczeństwa finansowego,

4. przechowywania przez wymagany okres udokumentowanych wyników analizy.

GIIF podał, że ustalając wysokość ww. kary uwzględnił rodzaj i zakres naruszenia oraz dotychczasową działalność Banku - instytucji obowiązanej, a także jego możliwości finansowe. Stwierdził, że dowody zgromadzone w sprawie są jednoznaczne i wynika z nich, że B.:

1. nie dopełnił obowiązków rejestracji, o których mowa w art 8 ust 1 ustawy w stosunku do 13 transakcji gotówkowych przekazów walutowych oraz z opóźnieniem zarejestrował 1 transakcję wpłaty gotówkowej z 8 sierpnia 2016 r. Ponadto nie przekazał informacji o transakcjach ponadprogowych za okres od września 2005 r. do sierpnia 2016 r. GIIF wskazał przy tym, że mimo zaszyfrowania plików (nie wysłanych do GIIF) B. nie dochował terminu gdyż, wygenerował 121 plików po czternastym dniu po upływie każdego miesiąca kalendarzowego, co stanowi naruszenie art. 12 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 8 ust 1 ustawy.

2. nie dopełnił obowiązku przeprowadzenia analizy ryzyka w celu zastosowania odpowiednich środków bezpieczeństwa finansowego w stosunku do:

a. 19 klientów, którzy powinni znaleźć się w kategorii ryzyka "podwyższonej", a co za tym idzie B. wobec nich powinien był zastosować wzmożone środki bezpieczeństwa finansowego,

b. 5 klientów, którzy nawiązali współpracę z Bankiem przed wejściem w życie znowelizowanych przepisów ustawy, a wobec których B., na podstawie art. 17 ustawy z dnia 25 czerwca 2009 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu wprowadzaniu do obrotu finansowego wartości majątkowych pochodzących z nielegalnych lub nieujawnionych źródeł oraz o przeciwdziałaniu finansowaniu terroryzmu oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2009 r. nr 166, poz.1317), miał obowiązek przeprowadzić ocenę ryzyka,

c. 3 klientów, z którymi zawarł umowy bez dokonania oceny ryzyka,

d. 10 klientów dokonujących gotówkowych przekazów walutowych,

3. nie dopełnił obowiązku stosowania środków bezpieczeństwa finansowego:

a. w przypadku 19 klientów - wzmożonych środków bezpieczeństwa finansowego polegających na systematycznym monitoringu transakcji, z którego w okresach półrocznych powinna być sporządzana notatka z wnioskami oraz dokonywaniu, co najmniej raz na dwa lata, weryfikacji danych zawartych w dokumentacji klienta,

b. w przypadku 1 klienta nie ustalono beneficjenta rzeczywistego - nr [...],

c. w przypadku 1 klienta przy ustalaniu beneficjenta rzeczywistego błędnie wskazano udział procentowy wspólników w spółce z o.o. - nr [...],

d. w przypadku 10 przekazów pieniężnych, B. w przypadku podmiotu gospodarczego nie zapisał aktualnych danych z dokumentu wskazującego nazwę, formę organizacyjną, siedzibę i jej adres, numer identyfikacji podatkowej - ww. dane zawarte były jedynie na pieczęci firmowej zamieszczonej na Dyspozycji przekazu w obrocie dewizowym, ponadto nie dokonano badania źródła pochodzenia wpłacanych wartości majątkowych oraz ustaleń, czy przekazy te miały związek z prowadzoną działalnością gospodarczą,

4. nie dopełnił obowiązku przechowywania przez wymagany okres udokumentowanych wyników analizy transakcji. Wykorzystywany przez B. system Def 3000/AML nie obejmował regułami analitycznymi transakcji przekazów pieniężnych w obrocie dewizowym. GIIF zwrócił przy tym uwagę, że skuteczna i efektywna realizacja obowiązku typowania transakcji podejrzanych, powiązanych i związanych z finansowaniem terroryzmu, wymaga analizowania wszystkich przeprowadzanych przez klientów transakcji, bez względu na ich wartość i charakter.

W zakresie, w jakim GIIF postępowanie umorzył, wyjaśnił, że uczynił to z uwagi na treść art. 68 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. nr 8 poz. 60 ze zm.), dalej "o.p.", tj. z uwagi na przedawnienie.

Od decyzji GIIF, z zachowaniem trybu i terminu, Bank odwołał się, wnosząc o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania, względnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia GIIF.

W uzasadnieniu skarżonej decyzji Minister odnosząc się do najistotniejszego zarzutu B., dotyczącego braku jego zawinienia ze względu na błąd systemu informatycznego, Minister stwierdził, że z akt sprawy, w szczególności z niekwestionowanych przez B. ustaleń kontrolnych KNF, jednoznacznie wynika, że doszło do naruszenia przez niego obowiązku penalizowanego w art. 34a pkt 1 ustawy.

Wskazał, że w okresie od 1 stycznia 2012 r. do 16 września 2016 r. B. nie przekazywał do GIIF danych z rejestru transakcji, co stanowiło niedopełnienie obowiązku wynikającego z art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy. Nadto powyższa nieprawidłowość miała również miejsce poza okresem objętym inspekcją, to jest od 2 sierpnia 2005 r. do 31 grudnia 2011 r. Minister wyjaśnił, że generowanie, szyfrowanie i przekazywanie, w teorii, drogą elektroniczną do GIIF danych z rejestru transakcji realizował Koordynator Programu, a nie Analityk Rejestru. Bank generował pliki z rejestru transakcji celem wysyłki do GIIF, dokonywał ich weryfikacji pod względem kompletności transakcji, a następnie dokonywał ich szyfrowania. Po zaszyfrowaniu plików program wyświetlał komunikat "Gratulacje". W związku z powyższym B. przyjmował, że doszło do skutecznej wysyłki danych do GIIF. W rzeczywistości jednakie dochodziło jedynie do zaszyfrowania plików, a nie transferu danych z rejestru transakcji do GIIF. Dodatkowo wydruk, który potwierdzałby przyjęcie danych przez GIIF nie był sporządzany, co stanowiło naruszenie postanowień Instrukcji.

W konsekwencji Minister uznał, że B. wykazuje całkowity brak świadomości odnośnie wykonania obowiązków nałożonych na instytucje obowiązane przepisami ustawy. Nie odróżnia on bowiem generowania plików i ich szyfrowania od przekazania informacji o zarejestrowanych transakcjach GIIF na podstawie art. 12 ust 2 pkt 1 ustawy. Stwierdził, że nie może być mowy o jakimkolwiek błędzie systemu informatycznego wysyłającego komunikat "Gratulacje", gdyż program informował o zaszyfrowaniu danych, nie zaś o ich wysyłce do GIIF. System "gratulował" pomyślnego zaszyfrowania plików - przygotowanych dopiero do wysyłki do GIIF. Minister podniósł, że powyższe jednoznacznie potwierdzają wyjaśnienia B. K. - Członka Zarządu i Koordynatora ds. przeciwdziałania prania pieniędzy i finansowania terroryzmu, złożone 21 września 2016 r., z których wynika, że "[...] wchodząc w opcje wysyłka danych do GIIF poprzez wybór Certyfikatu kwalifikowanego, a następnie wybór Certyfikatu GIIF, dokonywałam wyboru odpowiednich plików - wygenerowanych z systemu Def BankPro następnie szyfrowałam te pliki wybierając opcje > dalej otrzymywałam komunikat > operacja zakończona sukcesem "Gratulacje". Pozytywny komunikat po zaszyfrowaniu plików traktowałam jako automatyczne ich wysłanie do GIIF. Nadmieniam, że byłam nieświadoma tego że pliki te nie docierają do GIIF [...]".

Powyższe w ocenie Ministra potwierdza brak wiedzy oraz świadomości pracowników Banku, tym samym instytucji obowiązanej do wykonania podstawowych przepisów ustawy. W związku z tym, celem uświadomienia Bankowi, jako instytucji obowiązanej, jak wygląda proces przekazywania danych z rejestru transakcji instytucji obowiązanej do GIIF Minister przywołał treść, dostępnego na swojej stronie internetowej, "Poradnika dla instytucji obowiązanych".

Reasumując Minister wskazał, że całkowicie niepotwierdzone są zatem twierdzenia Banku jakoby wszystkie transakcje, o których mowa w art. 8 ust 1 ustawy, były poprawnie i terminowo rejestrowane (prócz jednej), zaś zarejestrowane dane pakowane i przesyłane za pośrednictwem programu elektronicznego do GIIF. Nie znajduje natomiast oparcia w zebranym materiale dowodowym stanowisko Banku, że dane na skutek błędu systemu informatycznego nie były/nie mogły być odebrane, co miało dowodzić niezależnych i niezawinionych przyczyny stwierdzonych naruszeń.

W kontekście powyższych ustaleń Minister wskazał, że istotą sprawy nie był więc stopień zawinienia Banku w powstaniu zaistniałych naruszeń , ale jego mylne przekonanie, że komunikat dotyczący szyfrowania danych dotyczył prawidłowej procedury przesyłu danych do GIIF. W rzeczywistości B. w ogóle nie przekazywał bowiem informacji o transakcjach do GIIF w całym okresie objętym kontrolą, tj. od 2 sierpnia 2005 r. do 28 września 2016 r, a jedynie je szyfrował.

Organ odwoławczy wskazał przy tym, że GIIF prawidłowo umorzył postępowanie w zakresie przekazywania informacji za okres od 2 sierpnia 2005 do 31 grudnia 2013 r., gdyż w tym zakresie nastąpiło przedawnienie. Nadto GIIF szczegółowo opisał zarówno rodzaj, jak i zakres naruszenia.

Odnośnie braku informacji zwrotnej od GIIF Minister poinformował, że to na instytucji obowiązanej ciążą obowiązki wynikające z ustawy. W związku z powyższym B., jako instytucja obowiązana, ponosi pełną odpowiedzialność za prawidłowość wykonania wszystkich obowiązków wynikających z ustawy.

W kwestii zarzuconego przez B. naruszenia art. 189d ust 4 znowelizowanego k.p.a. Minister, wskazał, że w niniejszej sprawie nie mógł mieć on zastosowania, gdyż w tej sprawie nie obowiązywał. W związku z tym za chybiony uznał zarzut nie zbadania przez GIIF stopnia zawinienia B. w powstaniu stwierdzonych naruszeń.

Minister podzielił stanowisko GIIF, że generowanie danych o transakcjach po czternastym dniu po upływie każdego miesiąca kalendarzowego narusza art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy, a tym samym również art. 34a pkt 1 ustawy co implikuje, że instytucja obowiązana, która nie dopełnia obowiązku rejestracji transakcji, o których mowa w art. 8 ust. 1 ustawy, przekazania GIIF dokumentów dotyczących tych transakcji lub przechowywania przez wymagany okres rejestru tych transakcji lub dokumentów dotyczących tych transakcji, podlega karze pieniężnej. Uznał więc, że w tej sprawie nie może być mowy o alternatywnym określeniu podstawy faktycznej nałożonej na B. kary, gdyż GIIF w decyzji wskazał, że B. w okresie objętym kontrolą wygenerował 121 plików po czternastym dniu po upływie każdego miesiąca kalendarzowego i że owe wygenerowane po terminie pliki nie zostały w ogóle przekazanych do GIIF.

W ocenie Ministra organ I instancji prawidłowo przytoczył również podstawę prawną informując, że naruszenie art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy jest sankcjonowane w art. 34a pkt 1 ustawy. Minister stwierdził przy tym, że Bank dwukrotnie dopuścił się naruszenia jednej z części składowych obowiązku penalizowanego w art. 34a pkt 1 ustawy, ponieważ nie dość, że wygenerował transakcje z opóźnieniem tj. nie dochował czternastodniowego terminu po upływie każdego miesiąca kalendarzowego na przekazanie do GIIF transakcji zarejestrowanych zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy, to dodatkowo w ogóle nie przekazał informacji o tych transakcjach do GIIF, myląc szyfrowanie danych z przesyłaniem ich do GIIF. Minister - na potwierdzenie powyższego stanowiska przywołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 7 lipca 2017 r. wydany w sprawie o sygn. akt VISA/Wa 2599/16 i nie podzielił zarzutu odwołania, że nieterminowe generowanie plików, powodujące naruszenie art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy, nie zostało objęte sentencją wydanej przez GIIF decyzji.

Minister podzielił także stanowisko GIIF co do konieczności umorzenia niniejszego postępowania w części – tj. w zakresie okresu od 2 sierpnia 2005 do 31 grudnia 2013 r., a to z uwagi na art. 68 § 1 o.p.

W zaskarżonej decyzji Minister szczegółowo opisał, jak w niniejszej sprawie przedstawiały się rodzaj i zakres naruszeń poszczególnych obowiązków przez Bank, tj.:

1. w formie tabeli przedstawił 10 przypadków niedopełnienia obowiązku rejestracji transakcji, o których mowa w art. 8 ust. 1 ustawy;

2. wskazał na opóźnienie w zarejestrowaniu transakcji wpłaty gotówkowej z 8 sierpnia 2016 r., na kwotę 138.000,00 PLN, numer ewidencyjny [...], która została wprowadzona do rejestru transakcji dnia 6 września 2016 r., co stanowiło naruszenie § 2 ust. 2 rozporządzenia;

3. wskazał na niedopełnienie obowiązku przekazywania do GIIF danych z rejestru transakcji za okres od 1 stycznia 2014 r do 28 września 2016 r. oraz na comiesięczne generowanie plików na potrzeby przekazania ich do GIIF (pliki zostały jedynie wygenerowane i nie zostały przekazane do GIIF) po czternastym dniu po upływie każdego miesiąca kalendarzowego, co stanowiło naruszenie art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy;

4. wskazał na niedopełnienie obowiązku przeprowadzenia analizy ryzyka w celu zastosowania odpowiednich środków bezpieczeństwa finansowego w stosunku do:

a. 19 klientów wymienionych w decyzji GIIF, tj. B. tych klientów utrzymywał w grupie ryzyka "normalna" pomimo, że działali oni w branży podwyższonego ryzyka, a następnie - dopiero po zawiadomieniu KNF o planowanej kontroli, w okresie 1-14 września 2016 r. przeklasyfikował ich do kategorii ryzyka "podwyższonej'',

b. 9 klientów wymienionych w decyzji GIIF, tj. B. nie zaklasyfikował ich do kategorii ryzyka podwyższonej ze względu na prowadzoną działalność gospodarczą, co uczynił dopiero w trakcie trwania czynności kontrolnych,

c. 3 klientów wymienionych w decyzji GIIF,

d. 10 klientów dokonujących gotówkowych przekazów walutowych,

co stanowiło naruszenie art. 8b ust. 1 ustawy;

5. wskazał na niedopełnienie obowiązku stosowania wzmożonych środków bezpieczeństwa finansowego w stosunku do 19 klientów, polegających na systematycznym monitoringu transakcji, z którego w okresach półrocznych powinna być sporządzana notatka z wnioskami oraz dokonywaniu, co najmniej raz na dwa lata weryfikacji danych zawartych w dokumentacji klienta, co stanowiło naruszenie art. 8b ust. 3 ustawy;

6. wskazał na niedopełnienie obowiązku stosowania środka bezpieczeństwa finansowego, o którym mowa w art. 8b ust. 3 pkt 2 ustawy w stosunku do 2 klientów, polegającego na nie ustaleniu beneficjenta rzeczywistego, lub błędnym jego ustaleniu.

7. wskazał na niedopełnienie obowiązku stosowania środka bezpieczeństwa finansowego, o którym mowa w art. 8b ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 9 ust. 1 ustawy w przypadku 10 przekazów pieniężnych dokonywanych przez podmioty gospodarcze, polegającego na nie zapisaniu aktualnych danych z dokumentu wskazującego nazwę, formę organizacyjną, siedzibę, adres, numer identyfikacji podatkowej, a także źródeł pochodzenia wpłacanych wartości majątkowych oraz brak ustalenia czy przekazy te miały związek z prowadzoną działalnością gospodarczą;

8. wskazał na niedopełnienie obowiązku przechowywania przez wymagany okres udokumentowanych wyników analizy transakcji. Wykorzystywany przez B. system Def 3000/AML nie obejmował regułami analitycznymi transakcji przekazów pieniężnych w obrocie dewizowym. Przegląd notatek z analizy transakcji, wykazał, że z uwagi na okresowy charakter ich sporządzania nie spełniają one przesłanek umożliwiających uznanie ich za potwierdzenie dokonania bieżącej analizy transakcji w rozumieniu art. 8a ust 1 ustawy, w zakresie dokumentowania bieżącej analizy transakcji.

Minister nie znalazł podstaw do uznania za zasadny zarzutu odwołania odnoszącego się do naruszenia art. 104, art. 105 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez brak oznaczenia w sentencji decyzji GIIF danych instytucji obowiązanej, na którą nałożono karę pieniężną w wysokości 125.000 złotych. Przywołując art. 107 § 1 ust. 3 k.p.a. wskazał, że GIIF jako adresata swojej decyzji – kary, wskazał B. z podaniem jego siedziby w związku z czym strona niniejszego postępowania, objęta decyzją GIIF, została jednoznacznie i precyzyjnie wskazana.

W kwestii naruszenia przez GIIF § 2 ust 1 rozporządzenia Minister wskazał, że organ ów w swojej decyzji w żadnym miejscu nie powołał się na treść tego przepisu, ale na przepis § 2 ust. 2 rozporządzenia. Stwierdził, że jest to o tyle istotne, że § 2 ust. 1 rozporządzenia odwołuje się do formy prowadzenia rejestru transakcji (forma papierowa lub elektroniczna), natomiast § 2 ust. 2 rozporządzenia odnosi się do terminu wprowadzania danych do rejestru transakcji - który to przepis został naruszony przez B.

Zdaniem Ministra, w sytuacji, w której dane o przeprowadzonej transakcji o równowartości przekraczającej 15.000 euro zostały wprowadzone do rejestru transakcji po terminie wynikającym z rozporządzenia, należało stwierdzić, że miało miejsce zaniechanie, które wyczerpywało przesłanki art. 34a pkt 1 ustawy. Na potwierdzenie zastosowanej w tej sprawie wykładania art. 34a pkt 1 w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy oraz § 2 ust. 2 rozporządzenia, a to w zakresie dotyczącym obowiązku rejestracji transakcji (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 marca 2013 r. o sygn. akt VI SA/Wa 2519/12).

Minister nie podzielił stanowiska, że wszystkie transakcje, o których mowa w art. 8 ust. 1 ustawy, były poprawnie i terminowo rejestrowane przez Bank, zaś zarejestrowane dane pakowane i przesyłane za pośrednictwem programu elektronicznego do GIIF. B. dopuścił się łącznie aż 4 z 7 naruszeń penalizowanych w art. 34a ustawy, w związku z czym rodzaj i zakres tych naruszeń był bardzo duży, co dowodzi całkowitego braku świadomości B., jako instytucji obowiązanej oraz lekceważącego podejścia Banku do wykonania obowiązków nałożonych na niego ustawą.

W kwestii rejestracji transakcji i przekazywania informacji o transakcjach do GIIF organ odwoławczy ustalił, że nie doszło do awarii systemu lub błędu systemu, tylko całkowitego niezrozumienia podstawowych obowiązków wynikających z ustawy. Minister przywołał i podzielił przy tym stanowisko KNF, że opisane w wyniku kontroli ustalenia wskazują na niską świadomość pracowników Banku z w zakresie zagadnień związanych z AML/CFT oraz budzą szczególny niepokój w kontekście osób wprowadzających, zatwierdzających oraz akceptujących transakcje. Jednocześnie Minister podał, że w celu weryfikacji, czy Bank informowany był o obowiązkach nałożonych na instytucje obowiązane ustawą, w sierpniu 2017 r., wystąpił do Grupy B. SA (dalej "Grupa"), w której zrzeszony jest Bank, o przekazanie dokumentacji dotyczącej wszelkiego rodzaju aktualizacji/zaleceń oraz informacji/komunikatów związanych z realizacją obowiązków wynikających z ustawy i w odpowiedzi, z dokumentów nadesłanych przez Grupę, wynika, że Bank na bieżąco był informowany o obowiązkach nałożonych na niego ustawą, a mim to dopuścił się stwierdzonych naruszeń. Minister zwrócił uwagę na to, że Grupa wielokrotnie wskazywała na możliwość uczestnictwa w bezpłatnym szkoleniu e-learningowym GIIF z zakresu przeciwdziałania praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu oraz na nadesłane przez nią dokumenty, szczegółowo opisane na str. 19-21 zaskarżonej decyzji.

W ocenie Ministra opisane zaniechania Banku wyczerpują zatem znamiona czynu, o których mowa w art. 34a pkt 1, pkt 2, pkt 3 i pkt 4 ustawy, za co GIIF prawidłowo wymierzył karę.

Co do możliwości finansowych Banku Minister przywołał zaś, że w aktach sprawy znajdują się przesłane przez właściwego Naczelnika Urzędu Skarbowego zeznania CIT-8, z których wynika, że Bank na przestrzeni 3 lat (2014-2016) osiągnął dochód w wysokości, która uprawniała do oceny jego możliwości finansowych, jako dobrych. Minister podzielił przy tym stanowisko GIIF, że Bank osiąga stabilne dochody, z wyraźną tendencją wzrostową w roku podatkowym 2016, w związku z czym odmówił zasadności zarzutowi naruszenia art. 34c ust. 2 ustawy.

B. w D. (dalej "skarżący) niezgadzając się z decyzją Ministra w terminie zaskarżył ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając naruszenie:

1. przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ wszystkich czynności niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego i wyjaśnienia sprawy w szczególności ustalenia:

a. czy niedopełnienie obowiązków rejestracji transakcji, o których mowa w art. 8 ust. 1 ustawy, przekazania GIIF dokumentów dotyczących tych transakcji lub przechowywania przez wymagany okres rejestru tych transakcji lub dokumentów dotyczących tych transakcji było zawinionym działaniem skarżącego,

b. w jakim stopniu skarżący przyczynił się do niedopełnienia obowiązków rejestracji ww. transakcji, czy działał w zamiarze rejestracji transakcji,

c. czy niedopełnienie obowiązków przeprowadzenia analizy ryzyka w celu zastosowania odpowiednich środków bezpieczeństw finansowego było działaniem zawinionym skarżącego,

d. w jakim stopniu skarżący przyczynił się do niedopełnienia obowiązków w zakresie stosowania środków bezpieczeństwa finansowego oraz przechowywania przez wymagany okres udokumentowanych wyników analizy, a ponadto ustalenia wagi wskazanych naruszeń w badanym czasookresie

podczas gdy wskazane okoliczności były istotne dla ustalenia zasadności nałożenia kary pieniężnej, a konsekwencją ww. naruszeń było bezpodstawne nałożenie na kary pieniężnej w wysokości 125.000 złotych.

2. Naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny materiału dowodowego poprzez:

a. pominięcie istotnych i kluczowych w sprawie okoliczności, tj. wyjaśnień skarżącego zawartych w piśmie z 22 marca 2017 r., Oświadczenia Koordynatora ds. przeciwdziałania prania pieniędzy i finansowania terroryzmu oraz zrzutów ekranu (print screen) potwierdzających sposób działania programu def30000AML co doprowadziło do błędnego uznania, że skarżący nie dopełnił obowiązków rejestracji transakcji, o których mowa w art. 8 ust. 1 ustawy,

podczas gdy terminowo i należycie wykonywał wszelkie czynności w celu dopełnienia obowiązków rejestracji transakcji w szczególności: generował pliki z rejestru w celu wysyłki, dokonywał ich weryfikacji, szyfrował pliki i wprowadzał polecenie "wysyłanie" (poprzez kliknięcie odpowiedniej zakładki w programie), po którym na ekranie monitora wyświetlał się ekran "Gratulacje".

Skarżący podniósł, że podejmował zatem wszystkie możliwe i znane mu działania, zgodnie z instrukcjami pojawiającymi się w Programie w celu dokonania rejestracji transakcji, będąc w pełni przekonanym, że transakcje zostały przekazane do GIIF. Pominięcie ww. okoliczności w sposób istotny świadczy o wadliwości wydanej decyzji.

b. zbagatelizowanie faktu, że niezwłocznie po wykryciu błędów. skarżący podjął natychmiastowe działania w celu eliminacji nieprawidłowości, poprzez dokonanie wysyłki wszystkich transakcji z lat, w których nie były wysyłane one do GIIF, podjęto rozmowy z Informatykami firmy A. SA w celu wyjaśnienia dlaczego pliki nie zostały przekazane do GIlF; organizowano szkolenia z Informatykami, dotyczące wprowadzania zmian w systemie AML w celu dokonywania prawidłowej oceny ryzyka oraz stosowania środków bezpieczeństwa finansowego; Informatycy dokonali parametryzacji systemów informatycznych wspierających proces AML/CTF oraz aktualizacji modeli oceny ryzyka. Zakupu i wdrożenia w systemie AML Modułu pn. "Skaner Transakcji" i szereg innych działań,

3. art. 8 w zw. z art 77 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez pominięcie okoliczności, że GIIF nie poinformował skarżącego o nieotrzymaniu żądanych danych, pomimo że dane te były nadawane do GIIF przez skarżącego przez wiele lat, co godzi w sposób istotny w zasadę pogłębiania zaufania, z której wynika, że jednostka nie może ponosić konsekwencji niewłaściwego działania organów państwa, a konsekwencją ww. naruszeń było bezpodstawne nałożenie na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 125.000 złotych pomimo, że działał w przekonaniu, że żądane informacje GIIF w terminie otrzymał,

4. art. 77 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez przyjęcie, że "żaden z wymienionych Banków nie mylił jak dotąd przez 11 lat szyfrowania plików z przesyłaniem ich do GllF" podczas, gdy nie przeprowadzono dowodu na ww. okoliczność oraz pominięto fakt, że to skarżący był jednym z pierwszych Banków, który zakupił program def30000AML, zawierające szereg wad, które następnie - po jego interwencji, zostały wyeliminowane przez Informatyków A. SA, a na zmianach skorzystały inne Banki, a w konsekwencji uznanie, że nałożenie kary w wysokości 125.000 złotych było zasadne podczas powstanie błędów nastąpiło z przyczyn od Banku niezależnych,

5. art 104, art. 105 w zw. z art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 34a pkt 1-4 ustawy poprzez brak precyzyjnego określenia w sentencji decyzji czynów sankcjonowanych podczas, gdy treść rozstrzygnięcia jest bezwzględnie obowiązującym elementem każdej prawidłowo wydanej decyzji administracyjnej, stąd też musi być jednoznaczna i nie może stwarzać możliwości interpretacyjnych,

6. art. 8, art. 9, art. 11 w. zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia, które nie odnosi się do wszystkich zarzutów i okoliczności podnoszonych w odwołaniu m.in. nie zawiera wskazania stopnia zawinienia Banku, istnienia przyczyn niezależnych od Banku, czynności które podjął Bank w celu eliminacji skutków nieprawidłowości, wad programu, z których korzystał skarżący. Podkreślił, że uzasadnienie skarżonej decyzji sprowadza się w głównej mierze do "przekopiowania" założeń procesu przekazywania danych z rejestru transakcji instytucji obowiązanej do GllF wraz z Poradnikiem instytucji obowiązanej. Co więcej treść uzasadnienia zawiera sformułowania wskazujące na "całkowitą indolencje pracowników instytucji obowiązanej" oraz "lekceważącą" postawę instytucji obowiązanej, z pominięciem okoliczności, że pracownicy skarżącego dokonywali wszystkich niezbędnych czynności w celu rejestracji transakcji,

7. art. 6 k.p.a. w zw. z art. 34a w zw. z art. 34c w zw. z art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy w zw. z § 2 ust. 2 rozporządzenia poprzez przekroczenie kompetencji organu i nałożenie kary pieniężnej, zarzucając m.in. naruszenie art. 12 ust. 2 pkt. 1 ustawy oraz § 2 ust 2 rozporządzenia, podczas gdy naruszenie ww. przepisów nie zostało wskazane w art. 34a oraz art. 34c ustawy jako czyn sankcjonowany. Z uwagi na fakt, że wynikający z treści ww. przepisów katalog czynów sankcjonowanych w oparciu, o które organ byłby uprawniony do nałożenia kary, ma charakter zamknięty, skarżący uznał, że kara w ww. zakresie została nałożona w sposób nieuprawniony, bez jakiejkolwiek podstawy prawnej,

8. art. 138 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji podczas, gdy została ona wydania z rażącym naruszeniem przepisów postępowania oraz prawa materialnego,

I. przepisów prawa materialnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

1. art. 34a pkt. 1-4 ustawy poprzez błędne uznanie, że w postępowaniu o nałożenie kary pieniężnej nie bada się stopnia zawinienia podczas, gdy w orzecznictwie i doktrynie wskazuje się jednoznacznie, że odpowiedzialność administracyjna pomimo represyjno-porządkowego charakteru, oparta jest na zasadzie winy, chyba że przepis szczególny wyraźnie stanowi inaczej,

Skarżący stwierdził, że całkowite pominięcie w toku postępowania stopnia jego winy (a de facto - braku tej winy) już samo w sobie świadczy o wadliwości wydanej decyzji.

2. art. 34c ust. 1 ustawy poprzez nałożenie na instytucję obowiązaną kary pieniężnej z tytułu braku rejestracji transakcji, o których mowa w art. 8 ust. 1 ustawy do przekazywania GIIF dokumentów tych transakcji lub przechowywania przez wymagany okres rejestrów tych transakcji lub dokumentów dotyczących tych transakcji pomimo, że do braku fizycznego przekazania żądanego zakresu danych doszło z przyczyn od skarżącego niezależnych i niezawinionych,

3. § 2 ust. 2 rozporządzenia poprzez jogo błędne zastosowanie w sytuacji, w której terminowo i bezzwłocznie skarżący realizował obowiązek rejestracji transakcji wymienionych w art. 8 ust. 1 ustawy,

4. art. 34c ust. 2 ustawy poprzez nieuprawnione ograniczenie badania "możliwości finansowych instytucji obowiązanej" jedynie do ustalenia wysokości osiąganego dochodu po opodatkowaniu w latach 2014-2015 oraz w 2016 r.

W oparciu o wyżej podniesione zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz utrzymanej nią w mocy decyzji GIIF.

W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu skarżonej decyzji.

W piśmie z 4 kwietnia 2018 r. skarżący dodatkowo zarzucił także naruszenie art. 10 k.p.a., a to w skutek ograniczenia mu czynnego udziału w sprawie poprzez nie powiadomienie go przez Ministra, że w toku postępowania zwrócił się do Grupy o nadesłanie dokumentacji dotyczącej wszelkiego rodzaju aktualizacji/zaleceń oraz informacji/komunikatów związanych z realizacją obowiązków wynikających z ustawy, co uniemożliwiło mu ustosunkowanie się do tych materiałów dowodowych. Nadto zarzucił, że Minister nie poczynił żadnych ustaleń czy przesłane przez Grupę dokumenty zostały mu skutecznie przez nią doręczone i czy istotnie został kompleksowo poinformowany o sposobie działania systemu.

W odpowiedzi (pismo z 18 kwietnia 2018 r.) Minister wskazał, że skarżący przed wydaniem decyzji został poinformowany o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, w tym z dokumentami nadesłanymi przez Grupę, jednakże z prawa tego nie skorzystał.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.

W działaniu organu Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca.

Tytułem wstępu podkreślić należy, że polski ustawodawca, wzorem zaleceń Dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich nr 91/308 z 10 czerwca 1991 r. w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do celów prania pieniędzy, uchwalił 16 listopada 2000 r. ustawę o przeciwdziałaniu wprowadzaniu do obrotu finansowego wartości majątkowych pochodzących z nielegalnych lub nieujawnionych źródeł oraz o przeciwdziałaniu finansowaniu terroryzmu. Założeniem było stworzenie kompleksowego systemu prawno-organizacyjnego, nastawionego na zapobieganie wprowadzaniu do obrotu i legalizacji dochodów pochodzących z nielegalnych lub nieujawnionych źródeł oraz na wczesne wykrywanie przestępstwa prania pieniędzy. Ustawa o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy współtworzy system przeciwdziałania i zwalczania procederu prania pieniędzy głównie poprzez system obowiązków nałożonych na instytucje obowiązane. Podstawowym obowiązkiem jest, wynikający z art. 8 u.p.p.f., obowiązek rejestracji transakcji. ( Pływaczewski E.W. monografia Lex 2013, Proceder prania pieniędzy i jego implikacje).

Ustawa określa zasady oraz tryb przeciwdziałania wprowadzaniu do obrotu finansowego wartości majątkowych pochodzących z nielegalnych lub nieujawnionych źródeł, przeciwdziałania finansowaniu terroryzmu oraz obowiązki podmiotów uczestniczących w obrocie finansowym w zakresie gromadzenia i przekazywania informacji. Do przeciwdziałania praniu pieniędzy powołany został Generalny Inspektor Informacji Finansowej działający na podstawie i zgodnie z ustawą.

Ponadto, ustawa zawiera zamknięty katalog instytucji obowiązanych, co wynika z dbałości o pewność prawną w zakresie tego, które instytucje obciążone są obowiązkami nakładanymi przez ustawę.

Obowiązki podmiotów uczestniczących w obrocie finansowym w zakresie gromadzenia i przekazywania informacji dotyczą w szczególności:

- rejestrowania transakcji - instytucja przyjmująca dyspozycję lub zlecenie klienta, obowiązana do przeprowadzenia transakcji, której równowartość przekracza 15 000 euro, ma obowiązek zarejestrować taką transakcję, również gdy jest ona przeprowadzana sposobem więcej niż jednej operacji, których okoliczności wskazują, że są one ze sobą powiązane;

- identyfikacji klientów - w celu wykonania obowiązku rejestracji instytucje obowiązane dokonują identyfikacji swoich klientów w każdym przypadku złożenia dyspozycji lub zlecenia dotyczących przeprowadzenia transakcji, na podstawie dokumentów przedstawionych przy złożeniu dyspozycji lub zlecenia przeprowadzenia transakcji albo przy zawieraniu umowy z klientem;

- procedury wstrzymywania transakcji i blokady rachunku.

Definicję użytych w ustawie pojęć zawiera art. 2 omawianej ustawy.

W rozpoznawanej sprawie stan faktyczny nie jest w zasadzie sporny. Przeprowadzona kontrola wykazała, że Bank dopuścił się nieprawidłowości penalizowanych w art. 34a pkt 1-4 ustawy. Bank nie wniósł on zastrzeżeń do protokołu pokontrolnego, potwierdzając tym samym ustalenia w nim zawarte oraz ww. nieprawidłowości.

Istota sporu w rozpoznawanej sprawie z punktu widzenia zarzutów skargi, opiera się na ocenie przyczyn zaistniałych nieprawidłowości w realizacji przez skarżącego ustawowego obowiązku przekazywaniu danych z rejestru transakcji.

W tym aspekcie sprawy Sąd zauważa, że do podstawowych zasad funkcjonowania sprawnego systemu zwalczania prania brudnych pieniędzy należy gromadzenie informacji o dokonywanych transakcjach. Zapewnia to odpowiednim organom wystarczającą wiedzę o poczynaniach konkretnych osób, przepływach środków pomiędzy poszczególnymi rachunkami i instytucjami. Pozwala to na wyśledzenie ich ostatecznego dysponenta, a w konsekwencji umożliwia ich zajęcie. W tym celu instytucje wykonują m.in. obowiązek rejestracji określonych prawem transakcji.

Z akt sprawy wynika, że m.in. w okresie od 1 stycznia 2012 r. do 16 września 2016 r. Bank nie przekazywał do GIIF danych z rejestru transakcji, co stanowiło niedopełnienie obowiązku wynikającego z art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy. Bank generował pliki z rejestru transakcji celem wysyłki do GIIF, dokonywał ich weryfikacji pod względem kompletności transakcji, a następnie dokonywał ich szyfrowania. Po zaszyfrowaniu plików program wyświetlał komunikat "Gratulacje". W związku z powyższym błędnie Bank przyjmował, że doszło do skutecznej wysyłki danych do GIIF. W rzeczywistości jednakie dochodziło jedynie do zaszyfrowania plików, a nie transferu danych z rejestru transakcji do GIIF. Dodatkowo wydruk, który potwierdzałby przyjęcie danych przez GIIF nie był sporządzany, co stanowiło naruszenie postanowień Instrukcji.

Jak stanowi art. 34a pkt 6 w/w ustawy instytucja obowiązana, z wyłączeniem Narodowego Banku Polskiego, która nie dopełniła obowiązku wykonania w terminie wniosku lub zalecenia pokontrolnego - podlega karze pieniężnej.

W myśl art. 34c ust. 1 ustawy, karę pieniężną nakłada Generalny Inspektor w drodze decyzji, w wysokości nie większej niż 750.000 zł, a w razie naruszenia, o którym mowa w art. 34c pkt 5 - w wysokości nie większej niż 100.000 zł .

Zgodnie z art. 34c ust. 2 ustawy, ustalając wysokość kary pieniężnej, Generalny Inspektor Informacji Finansowej uwzględnia m. in. rodzaj, zakres naruszenia, możliwości finansowe instytucji obowiązanej.

Zgodnie z art. 8 ust 1 ustawy instytucja obowiązana przeprowadzająca transakcję, której równowartość przekracza 15 000 euro, ma obowiązek zarejestrować taką transakcję. Wprowadzenia transakcji do rejestru transakcji powinno nastąpić w terminie określonym w § 2 ust. 2 Rozporządzenia, który stanowi, że dane do rejestru transakcji wprowadza się bezzwłocznie, nie później jednak niż następnego dnia roboczego po zrealizowaniu transakcji. Na podstawie przepisu art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy, informacje o transakcjach zarejestrowanych zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy, przekazuje się do Generalnego Inspektora w terminie 14 dni po upływie każdego miesiąca kalendarzowego.

W skardze, podnosząc szereg zarzutów naruszenia przepisów postępowania strona wywodzi, że wykonywała wszystkie swoje obowiązki terminowo, zgodnie z instrukcjami pojawiającymi się w posiadanym programie komputerowym i wobec tego nie ponosi winy. Skarżący Bank był przekonany te transakcje zostały przekazywane do GIIF bowiem pojawiał się komunikat "Gratulacje", który miał potwierdzać wykonanie obowiązku.

Ponieważ zarzuty naruszenia przepisów postępowania uzupełniają się z zarzutami naruszenia prawa materialnego dlatego też Sąd ustosunkuje się do nich łącznie.

Przede wszystkim Sąd zauważa, że jak wykazało postępowanie dowodowe, w sprawie wykluczono wady programu komputerowego , które mogłyby wpływać w jakikolwiek sposób na wykonanie ustawowego obowiązku. Zdaniem organu, nie może być mowy o błędzie systemu informatycznego wysyłającego komunikat "Gratulacje", gdyż System detBank-Pro, z którego korzystał B. w D. dedykowany dla instytucji obowiązanych przez A. S.A. "gratulował" pomyślnego zaszyfrowania plików - przygotowanych dopiero do wysyłki do GIIF.

Ustalając stan faktyczne przesłuchano Panią B. K. Zarządu i Koordynator ds. przeciwdziałania prania pieniędzy i finansowania terroryzmu, która oświadczyła, iż działania te nie miały na celu ukrycia informacji zawartych w Rejestrach Transakcji, nie były to działania celowe ani zamierzone, a wynikały tylko z niewiedzy i nieświadomości o sposobie ich wysyłania.

Jak zaznaczył organ dopiero w wyniku zaistniałego zaniechania zorganizowano szkolenia z informatykiem A. S.A., na skutek którego dokonano wysyłki wszystkich zaległych transakcji. Tym bardziej zdziwienie Sądu budzi sformułowany w skardze pogląd, że GIIF nie poinformował skarżącego o nieotrzymaniu żądanych danych, zaś skarżący działał w przekonaniu, że żądane informacje GIIF w terminie otrzymał. Taki obowiązek informacyjny organu nie wynika z obowiązujących przepisów prawa. Zresztą, skarżący takich przepisów sam nie wskazał.

W konsekwencji Sąd podzielił stanowisko organu o braku dostatecznej wiedzy oraz świadomości pracowników Banku, a więc instytucji obowiązanej do wykonania podstawowych przepisów ustawy. W tym zakresie Minister zasadnie zwrócił uwagę na istnienie na jego stronach internetowych "Poradnika dla instytucji obowiązanych", gdzie znajdowały się potrzebne informacje na ten temat.

Wbrew stanowisku zawartemu w skardze błędy w obsłudze programu komputerowego obciążają Bank, jako instytucję zobowiązaną do zachowania podwyższonej staranności z tytułu prowadzenia działalności bankowej.

Jak wskazuje się w literaturze przedmiotu, niezależnie od rodzaju banku co do zasady prowadzenie zarówno działalności bankowej, jak i innych rodzajów działalności na rynku finansowym wymaga: odpowiednich kwalifikacji od osób zarządzających określonymi podmiotami, zgromadzenia kapitałów i ich przejrzystości, właściwych systemów kontroli oraz zarządzania ryzykiem, a także sprawowania niezależnego i fachowego nadzoru.(Z. Ofiarski, Komentarz do art. 2 ustawy - Prawo bankowe, Lex 2013).

Do podstawowych zasad funkcjonowania sprawnego systemu zwalczania prania brudnych pieniędzy należy gromadzenie informacji o dokonywanych transakcjach. Zapewnia to odpowiednim organom wystarczającą wiedzę o poczynaniach konkretnych osób, przepływach środków pomiędzy poszczególnymi rachunkami i instytucjami. Pozwala to na wyśledzenie ich ostatecznego dysponenta, a w konsekwencji umożliwia ich zajęcie. W tym celu instytucje wykonują m.in. obowiązek rejestracji określonych prawem transakcji. Dlatego też prawidłowa realizacja tego obowiązku przez dane instytucje leży w interesie publicznym.

Wbrew zarzutom skargi nie można w tej sprawie uznać, że skarżący terminowo i bezzwłocznie realizował obowiązek rejestracji transakcji wymienionych w art. 8 ust. 1 ustawy. Nie można też w konsekwencji podzielić stanowiska skarżącego, że jego zaniechanie było w jakikolwiek sposób usprawiedliwione.

Skarżący formułuje zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego (art. 34a pkt. 1-4 ustawy), które prowadzą do lansowania tezy, że w postępowaniu o nałożenie kary pieniężnej odpowiedzialność administracyjna, pomimo represyjno-porządkowego charakteru, oparta jest na zasadzie winy.

Sąd uznał, że zarzut ten jest niezasadny. Zdaniem Sądu stwierdzenie przez organ, iż doszło do naruszenia obowiązku rejestracji transakcji obliguje organ do nałożenia kary wskazanej w ww. przepisie i tym samym skutkuje odpowiedzialnością o charakterze administracyjnym tj. odpowiedzialnością administracyjną nie zaś, jak twierdzi skarżąca prawno-karną. Wbrew zarzutom skargi organ wyjaśnił w decyzji, że niedopełnienie ustawowego obowiązku było wynikiem "całkowitej indolencji pracowników banku" . Zdaniem organu: " strona nadal nie odróżnia generowania plików i ich szyfrowania od przekazania informacji o zarejestrowanych transakcjach Generalnemu Inspektorowi na podstawie art. 12 ust 2 pkt 1 ustawy".

Zatem rozpatrując sprawę z tego punktu widzenia nie ma wątpliwości, że skarżący ponosi odpowiedzialność administracyjną za ujawnione zaniedbania.

Odpowiadając na zarzut skarżącego sformułowany w piśmie z 4 kwietnia 2018 r. a dotyczący naruszenia art. 10 k.p.a., poprzez nie powiadomienie go przez Ministra, że w toku postępowania zwrócił się do Grupy o nadesłanie dokumentacji Sąd uznał ten zarzut za nieusprawiedliwiony.

Przede wszystkim strona nie wykazała aby uchybienie wskazanemu przepisowi mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Powołując się w tym miejscu na uchwałę Siedmiu Sędziów NSA z dnia 25 kwietnia 2005 r. w spr. sygn. akt FPS 6/04 (ONSA i WSA 2005/4/66) wydaną na tle odpowiadającego treści art. 10 § 1 KPA przepisu art. 200 § 1 ustawy – Ordynacja podatkowa z dnia 29 sierpnia 1997 r. (Dz.U. z 2005 r. nr 8, poz. 60) należy wskazać, że warunkiem sine qua non uchylenia decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania jest wykazanie, że podnoszone naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Do strony stawiającej zarzut należy więc wykazanie istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy (por. wyrok NSA z dnia15 maja 2003 r. w spr. sygn. akt I SA/Gd 199/00, Przegląd Podatkowy 2004 nr 1,str. 43). Innymi słowy strona powinna wykazać, że niezawiadomienie jej przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych uniemożliwiło jej dokonanie w danym postępowaniu konkretnej czynności procesowej (np. złożenia dokumentu). Nie każde bowiem naruszenie przepisów prawa procesowego skutkuje uchyleniem decyzji administracyjnej poddanej kontroli wojewódzkiego sądu administracyjnego, a tylko takie, które realnie mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Reasumując dotychczasowe rozważania należy podkreślić, że przyjęte rozwiązanie wprowadza kary pieniężne za braki proceduralno-organizacyjne, nakładane przez Generalnego Inspektora w drodze postępowania administracyjnego.

Wydana w sprawie decyzja o nałożeniu kary jest decyzją sankcyjną i dotyczy stanu faktycznego na dzień, do którego obowiązek ustawowy powinien być wykonany. Nakładane na podstawie w/w przepisu sankcje mają charakter represyjny, a ich celem jest dyscyplinowanie adresatów norm prawnych. Niewątpliwie dla osiągnięcia skuteczności przedmiotowe sankcje muszą powodować dolegliwość ale jednocześnie muszą być współmierne w stosunku do rodzaju naruszenia i nieuchronne. ( wyrok WSA w Warszawie z 25 października 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 976/17).

Zdaniem Sądu, decyzja w zakresie w jakim nałożono na stronę karę pieniężną w wysokości 125 000 złotych nie nosi znamion dowolności. Organ działał w granicach prawa i uzasadnił wysokość wymierzonej kary wskazując przesłanki, którymi się kierował. Wymierzając ją w podanej wyżej wysokości, odwołał się do wyników finansowych skarżącej. Należy zaakcentować, że na gruncie rozpatrywanej sprawy nie wykazano, że wysokość nałożonej kary została ustalona przez organ dowolnie.

A zatem uznać należy, że w rozpoznawanej sprawie organ administracji ustalił wszelkie okoliczności istotne z punktu widzenia prawa materialnego. Zdaniem Sądu analiza okoliczności dokonana przez organ nie jest wadliwa i mieści się w granicach obowiązującego prawa. Nałożona kara jest adekwatna do stwierdzonych w toku postępowania naruszeń przepisów prawa, które znajdują odzwierciedlenie w zebranym materialne dowodowym.

W konsekwencji, w ocenie Sądu organ nie naruszył przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7, 77 § 1 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem podjął wszelkie możliwe i niezbędne zarazem czynności celem pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w oparciu o zebrany w sposób wyczerpujący materiał dowodowy.

Ponadto poprzez pełne - w ocenie Sądu - uzasadnienie faktyczne obu decyzji organ nie naruszył art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.