Wyrok NSA oz. w Rzeszowie, sygn. akt SA/Rz 306/99
NSA oz. w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2000-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Zagospodarowanie przestrzenne
Powołane przepisy: article: art. 34 ust. 1-4, art. 35 ust. 5
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz. 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
article: art. 47
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz. 415
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.
Teza: 1. Rozbicie fundamentów do głębokości 50 cm w głąb ziemi, może być uznane za rozbiórkę /także wyrok NSA z dnia 3 kwietnia 2000 r. SA/Rz 535/99/.

2. Częściowa rozbiórka górnych żelbetonowych fundamentów połączona z zasypaniem pozostałej części spełnia wymóg zrealizowania rozbiórki wybudowanej części obiektu budowlanego /także wyrok z dnia 27 marca 1997 r. II SA/Lu 685/96/.

TEZY

1. Rozbicie fundamentów do głębokości 50 cm w głąb ziemi, może być uznane za rozbiórkę /także wyrok NSA z dnia 3 kwietnia 2000 r. SA/Rz 535/99/.

2. Częściowa rozbiórka górnych żelbetonowych fundamentów połączona z zasypaniem pozostałej części spełnia wymóg zrealizowania rozbiórki wybudowanej części obiektu budowlanego /także wyrok z dnia 27 marca 1997 r. II SA/Lu 685/96/.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu na rozprawie sprawy ze skargi Janiny i Ryszarda R. na decyzję Wojewody K. z dnia 31 grudnia 1998 r. (...) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę - skargę oddala.


UZASADNIENIE

Kierownik Urzędu Rejonowego w K. decyzją z dnia 16 grudnia 1998 r. (...) na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1 art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ po rozpatrzeniu wniosku Teresy i Jana G. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę - zatwierdził projekt budowlany i udzielił ww. pozwolenia na budowę budynku magazynowego oraz przyłącza kanalizacji sanitarnej na działce nr 1388 położonej w J. przy ul. R. Jednocześnie wskazał dane techniczne budynku magazynowego a to; powierzchnię zabudowy, 193,90 m2, powierzchnia użytków - 275,10 m2, kubaturę 968,3 m3 oraz linię zabudowy tegoż obiektu budowlanego tj. - 18 m od granicy działki nr ewid. 1387/9, 4 metry od istniejącego budynku na działce inwestora, 4 metry od granicy działki nr ewid. 1389/1 i nr ewid. 1389/6 tak jak w projekcie zagospodarowania działki.

W uzasadnieniu naprowadził, że do wniosku o pozwolenie na budowę, oraz zatwierdzenie projektu budowlanego inwestor dołączył zgodnie z treścią art. 33 ust. 2 prawa budowlanego wymagane dokumenty i po dokonaniu czynności określonych w art. 35 ust. 1 prawa budowlanego, oraz powiadomieniu zainteresowanych stron zostały spełnione warunki do wydania decyzji.

Odwołanie od wyżej opisanej decyzji do Wojewody K. złożył Ryszard R., w którym domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i zarzucił, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem obowiązującego prawa. Wskazał na naruszenie przepisu art. 35 ust. 5 prawa budowlanego, oraz par. 272 ust. 1-3 i ust. 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie po nowelizacji z dnia 30 września 1997 r. o które to przepisy obowiązują od 29 kwietnia 1998 r. i regulują sprawę odległości i zabezpieczenia interesów osób będących właścicielami działek sąsiednich.

W wyniku odwołania Wojewoda K. decyzją z dnia 31 grudnia 1998 r. (...) na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa, art. 28, art. 34 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia przytoczył, iż budynek magazynowy usytuowany został w zatwierdzonym przez Kierownika Urzędu Rejonowego w K. projekcie zagospodarowania działki nr 1388 położonej w J. przy ul. R. w odległości 18 metrów od granicy działki nr 1387/99 oraz w odległości 4 metrów od granicy działek 1389/1 i 1389/6 zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U. nr 10 poz. 46 ze zm./ a w szczególności przepisami par. 12 ust. 4.

Natomiast zdaniem organu odwołującego zarzut w przedmiocie odległości stosownie do par. 272 ust. 1-3 i ust. 4 cyt. rozporządzenia jest nieuzasadniony, bowiem charakter spornego obiektu i jego obciążenie ogniowe, nie przekracza 500 MJ/m2.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący Janina i Ryszard R. wnoszą o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W dalszej części skargi powtórzyli zarzuty tak jak w swoich pismach oraz w odwołaniu, a nadto wskazali na rażące naruszenie przez organy orzekające przepisu art. 35 ust. 5 prawa budowlanego. Jako dowód, że fundamenty budynku magazynowego nie -zostały rozebrane zdaniem skarżących jest postanowienie Kierownika Urzędu Rejonowego w K. z dnia 10 listopada 1998 r., nadto wskazali na niezachowanie odległości między budynkami ze względu na ochronę przeciwpożarową a który to obowiązek wynika z przepisu par. 272 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U. nr 10 poz. 46 ze zm./ oraz par. 272 ust. 4 tegoż rozporządzenia.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda P. wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał uzasadnienie jak w zaskarżonej decyzji.

W replice na zarzuty złożone w skardze naprowadził, iż odległość projektowanego budynku w największym zbliżeniu do granicy działki skarżących wynosi 4 m. Ściana od strony działki nr 1389/6 i 1389/1 zaprojektowana jest z bloczków PGS grubości 24 cm, zaś szklane fragmenty ściany zaprojektowano z luksferów i odporność takiej ściany jest większa jak 60 min. Projektowana ściana nie posiada otworów, a zatem spełnia wymogi odległości o których mowa w par. 272 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Przed wydaniem decyzji zostały spełnione wymogi wszelkich uzgodnień a które znajdują się w aktach sprawy.

Zarzut naruszenia przepisu art. 35 ust. 5 prawa budowlanego w świetle stwierdzonego przez organ rozbiórki obiektu w czasie oględzin w dniu 27 października 1998 r. na działce inwestora jest również nieuzasadniony.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga skarżących Janiny i Ryszarda R. jest nieuzasadniona.

Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ sprawuje wymiar sprawiedliwości przez sądową kontrolę wykonywania administracji publicznej na zasadach określonych w niniejszej ustawie.

Art. 21 cyt. ustawy stanowi, iż Sąd w zakresie swojej właściwości sprawuje kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Dokonując kontroli we wskazanym zakresie i nie będąc przy tym związany granicami skargi /art. 51 ustawy o NSA/, Sąd stwierdził, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia zarówno prawa materialnego jak i procesowego. Przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest wniosek Teresy i Jana G. o zatwierdzenie projektu budowlanego oraz wydanie pozwolenia na budowę budynku magazynowego wraz z przyłączem kanalizacji sanitarnej na działce nr 1388 położonej w J. przy ul. R. i wydana w wyniku jego załatwienia decyzja administracyjna. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./, w szczególności rozdział 4 dotyczący postępowania poprzedzającego rozpoczęcie robót budowlanych.

Projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i podlega zatwierdzeniu w decyzji o pozwoleniu na budowę /art. 34 ust. 1-4 powołanej ustawy zwanej dalej prawem budowlanym/.

Sąd stwierdza na podstawie akt administracyjnych, że wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego oraz wydanie pozwolenia na budowę budynku magazynowego inwestorzy złożyli w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla działki położonej w J. przy ul. R. o nr ewid. 1388, wydanej przez Burmistrza Gminy J. z dnia 16 grudnia 1997 r. (...).

Zostało stwierdzone przez Sąd, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla działki wyżej wspomnianej została wydana na rzecz Przedsiębiorstwa Usług Teletechnicznych "T.".

Sąd w oparciu o art. 52 ust. 2 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym dopuścił dowód z dokumentu i wyjaśnień Jana G. w celu wyjaśnienia istotnej wątpliwości tj. posiadania przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla działki nr ewid. 1388 położonej w J.

Zostało wyjaśnione przed Sądem, że inwestor prowadzi Przedsiębiorstwo Usług Teletechnicznych "T." nie będące osobą prawną i stanowi jego wyłączną własność i w ramach tegoż przedsiębiorstwa prowadzi działalność gospodarczą na podstawie wpisu do ewidencji gospodarczej od 15 września 1990 r., a ten fakt został potwierdzony przedłożonym przez inwestora zaświadczeniem o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej wydanym przez Burmistrza Gminy J. z dnie 24 września 1998 r. nr ewid. 259.

Zatem wprawdzie błędnie oznaczona co do podmiotu sprawy decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wydana przez Burmistrza Gminy J. z dnia 16 grudnia 1997 r. (...) potwierdza jednak w oparciu o powyższe dowody tożsamość podmiotu.

Zgodnie z art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. nr 89 poz. 415 ze zm./, warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, ustalone w tego rodzaju decyzji, wiążą organ wydający pozwolenie na budowę. W osnowie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu zakreślono termin ważności tej decyzji tj. 1 rok od dnia kiedy stała się ostateczna.

Wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na budowę inwestor przedłożył w dacie ważności tej decyzji, wykazał prawo do dysponowania na cele budowlane działką nr 1388/ zaświadczenie z ksiąg wieczystych Sądu Rejonowego w K. z dnia 14 listopada 1966 r./, Projekt budowlany został uzgodniony z Zespołem Uzgadniania Dokumentacji Projektowych w K., a także pozytywnie zaopiniowany przez Państwowego Terenowego Inspektora Sanitarnego w K. Projekt został przesłany również do uzgodnienia przez rzeczoznawców z zakresu ochrony przeciwpożarowej, a którzy to po przeglądnięciu tego projektu stwierdzili, że przedłożona dokumentacja projektu nie wymaga uzgodnienia z Państwową Strażą Pożarną. Zostało stwierdzone, że powierzchnia użytkowa tego obiektu budowlanego /magazynu/ jest mniejsza jak 1.000 m2 i materiały w nim składowane nie powodują obciążenia ogniowego powyżej 500 MJ/m2.

W podstawie prawnej powyższego stwierdzenia Komenda Wojewódzka Państwowej Straży Pożarnej w K. powołała przepis par. 3 ust. 1 pkt 5, par. 1 i par. 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 4 lipca 1995 r. w sprawie zakresu, trybu i zasad uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej /Dz.U. nr 102 poz. 506/.

Przedmiotowa inwestycja nie jest wymieniona w rozporządzeniu Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określania rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi, albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji /Dz.U. nr 93 poz. 589/, zatem z tego punktu widzenia nie wpływa szkodliwie na nieruchomości sąsiednie.

Nadmienić należy, iż w sprawie o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę kontrola Sądu polega na sprawdzeniu czy zamierzenie inwestycyjne objęte decyzją szczegółowo określone w projekcie budowlanym spełnia wymogi techniczno-budowlane, oraz obowiązujące Normy zawarte w Polskich Normach. Natomiast nie jest rzeczą Sądu sprawdzanie, czy zrealizowana inwestycja na podstawie ostatecznej decyzji administracyjnej została wykonana zgodnie z warunkami zatwierdzonego projektu budowlanego.

W przypadku ewentualnych istotnych odstępstw od warunków pozwolenia na budowę a który to zarzut podnosi skarżący w skardze, może być przedmiotem odrębnej sprawy administracyjnej.

Kolejny zarzut skarżących kwestionuje zasadność wydania decyzji wobec niewykonania przez inwestorów nakazu rozbiórki obiektu budowlanego w całości i wskazali, że inwestorzy wykonali nakaz rozbiórki częściowo bez rozebrania fundamentów, a które to fundamenty zostaną wykorzystane do budowy projektowanego obiektu budowlanego, a tym samym zarzucili organom orzekającym naruszenie normy prawnej wyrażonej w art. 35 ust. 5 prawa budowlanego.

Również i ten zarzut jest nieuzasadniony, albowiem w aktach sprawy zalega protokół sporządzony z oględzin przeprowadzonych na miejscu w dniu 27 październik 1998 r. przez pracowników Urzędu Rejonowego w Krośnie stwierdzający wykonanie nakazu rozbiórki wraz z kompletem zdjęć potwierdzający ten fakt. Skoro organ stwierdził wykonanie nakazu rozbiórki i stwierdził ten fakt komisyjnie protokołem spisanym na miejscu przedmiotu zarzut niewykonania nakazu rozbiórki przez inwestorów jest nieuzasadniony.

Powoływanie się przez skarżących na postanowienie Kierownika Urzędu Rejonowego w K. z dnia 10 listopad 1998 r. co do możliwości wykorzystania istniejących elementów ław fundamentowych jest również nieskuteczny, wobec niżej powołanych orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Należy wyjaśnić, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego został wyrażony pogląd, że rozbicie fundamentów do głębokości 50 cm w głąb ziemi, może być uznane za rozbiórkę /wyrok NSA z dnia 3 kwietnia 2000 r. SA/Rz 535/99/, natomiast w orzeczeniu z dnia 27 marca 1997 r. II SA/Lu 685/96 wyrażono stanowisko, że częściowa rozbiórka górnych żelbetonowych fundamentów połączona z zasypaniem pozostałej części spełnia wymóg zrealizowania rozbiórki wybudowanej części obiektu budowlanego.

Kwestia usytuowania projektowanego obiektu budowlanego w zatwierdzonym projekcie budowlanym zdaniem Sądu została prawidłowo i zgodnie z przepisami prawa budowlanego rozwiązana.

Odległość 4 m od granic z działkami 1389/1 i 1389/6 oraz 18 m od granic działki 1387/9 jest zgodna z przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U. 1995 nr 10 poz. 46 ze zm./ a w szczególności normą prawną wyrażoną w par. 12 ust. 4 cytowanego rozporządzenia, zarzut w tym kierunku jest również nieuzasadniony.

Należy stwierdzić, że działka nr 1388 położona w J. zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta J. zatwierdzonego Uchwałą Rady Gminy i Miasta J. (...) z dnia 2 marca 1992 ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa K. nr 9 poz. 77 z dnia 18 maja 1992 r. przeznaczona jest pod rozbudowę budynków wielopokoleniowych z możliwością handlu i rzemiosła nieuciążliwego po zasięgnięciu opinii inspektora sanitarnego.

Przedłożony projekt budowlany wraz z uzgodnieniami został opracowany przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane, a zatem spełnia wymogi przewidziane w art. 34 ust. 1-4 prawa budowlanego.

Wymienione wyżej okoliczności pozwalają na stwierdzenie, iż organy orzekające w sprawie prawidłowo ustaliły stan faktyczny, jak również zastosowały właściwą kwalifikację prawną.

W tej sytuacji skoro nie stwierdzono, aby zaskarżona decyzja naruszała prawo w stopniu uzasadniającym jej wzruszenie skargę jako nieuzasadnioną należało oddalić stosownie do art. 27 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym z dnia 11 maja 1995 r. /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.