Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 377/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2023-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2019 poz 1170
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Kruszewski Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski (spr.) Sędzia WSA Damian Bronowicki Protokolant Sekretarz sądowy Katarzyna Grycuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2019 r. oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2022 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] lutego 2022 r. nr [...], określającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2019 rok w kwocie 134.931,00 zł.

Z zaskarżonej decyzji wynika następujący stan faktyczny.

W dniu 8 lutego 2019 r. Spółka złożyła do organu podatkowego deklarację na podatek od nieruchomości na rok 2019 r., w której zadeklarowała podatek od nieruchomości w łącznej kwocie 134.931,00 zł.

W dniu 17 sierpnia 2021 r. Skarżąca złożyła korektę deklaracji. Wskazała w niej podatek w wysokości 72.364,00 zł. Uzasadniając powód złożenia korekty, Spółka wskazała m.in., że sporządzona pierwotna deklaracje stosownie do art. 1a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 lit b ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1170, dalej jako: u.p.o.l.), tj. deklarując, że wszystkie grunty i budynki oraz ich części będące własnością spółki związane były z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą. W ocenie Spółki takie stanowisko zostało uznane za niezgodne z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r. (sygn. SK 39/19). W związku z powyższym dokonała zmiany stawek właściwych dla części nieruchomości poprzez zakwalifikowanie tych nieruchomości do kategorii o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit c oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 lit e u.p.o.l.

Na wezwanie organu, Strona przedłożyła stan kont środków trwałych ujętych w bilansie spółki na koniec 2019 r. oraz zestawienie inwentarzowe środków trwałych na koniec 2019 r.

Postanowieniem z [...] października 2021 r. organ I instancji wszczął postępowanie podatkowe w sprawie określenia Stronie wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2019 r.

Organ I instancji ustalił, iż A. sp. z o.o. aktem notarialnym Rep. A nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., objęła udziały oraz umową przeniosła prawa własności nieruchomości zabudowanych przy ul. [...], tj. działki nr [...] o powierzchni 4.514 m2, działki [...] o pow. 7.228 m2, oraz działki nr [...] o pow. 12.837 m2. Ponadto Spółka w 2020 r. zaliczyła do kosztów podatkowych wydatki związane z podatkiem od nieruchomości. W toku postępowania Strona nie przedłożyła decyzji ostatecznej organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.) lub decyzji ostatecznej organu nadzoru górniczego na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania.

Na tej podstawie organ decyzją z dnia [...] lutego 2022 r., określił Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w kwocie 134.931,00 zł. Zdaniem organu zebrany materiał dowodowy pozwala uznać, iż posiadane przez podatnika przedmioty opodatkowania tj. grunty i budynki, są związanie z prowadzoną przez Podatnika działalnością gospodarczą i winny być opodatkowane najwyższą stawką opodatkowania, przewidzianą dla nieruchomości wykorzystywanych na prowadzenie działalności gospodarczej.

Od niniejszej decyzji Strona wniosła odwołanie. Zdaniem Spółki uzasadnienie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. akt SK 39/19 (Dz. U. z 2021 r., poz. 401) daje podstawę do dokonania korekty podatku od nieruchomości za 2020 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] czerwca 2022 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ stwierdził m.in., że nie kwestionuje, iż w 2019 r. sporne grunty czy budynek nie były wykorzystywane fizycznie do działalności gospodarczej, jednakże mogły być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej, co TK wskazywał jako kryterium opodatkowania wyższą stawką podatkową.

W ocenie organu odwoławczego posiadane przez Skarżącą przedmioty opodatkowania tj. grunty i budynki jako środki trwałe, które zostały zapisane w stanie kont środków trwałych ujętych w bilansie spółki na koniec 2019 r. oraz w zestawieniu inwentarzowym środków trwałych na koniec 2019 r., co przesądza o ich wykorzystywaniu do działalności gospodarczej. Za taką oceną przemawia również fakt dokonywania przez spółkę odpisów amortyzacyjnych od posiadanych środków trwałych, co wskazuje na ich związanie z prowadzoną przez skarżącą działalnością gospodarczą. Świadczy to o tym, że sporne grunty i budynki są częścią przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 551 Kodeksu cywilnego i fakt, że w danym momencie nie są wykorzystywane w działalności gospodarczej, nie zmienia ich zasadniczego przeznaczenia, czyli prowadzenia działalności gospodarczej w ramach przedsiębiorstwa.

Ponadto Skarżąca nie przedłożyła decyzji ostatecznej organu, nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane lub decyzji ostatecznej organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich część z użytkowania.

W skardze wywiedzionej do Sądu, Spółka wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji. Zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1) art. 1a ust. 1 pkt. 3 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, poprzez dokonanie błędnej wykładni i uznanie, iż sam fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę przesądza o związku tychże nieruchomości z prowadzoną działalnością gospodarczą, podczas gdy z prawidłowej wykładni przepisów wynika, iż o związku z prowadzoną działalnością gospodarczą przez podatnika decyduje istnienie faktycznego, bądź potencjalnego związek posiadanych nieruchomości przez przedsiębiorcę;

2) art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., poprzez dokonanie błędnej wykładni i uznanie, iż do gruntów, budynków i budowli niezwiązanych z prowadzeniem działalności gospodarczej zalicza się wyłącznie budynki, budowle lub ich części w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202, z późn. zm.), lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania, podczas gdy z przepisów u.p.o.l. wynika, iż wydanie decyzji organu nadzoru budowlanego oraz nadzoru górniczego stanowi tylko jedną z przesłanek wyłączającą opodatkowaniem gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, nie tworząc zaś zamkniętego katalogu przesłanek warunkujących opodatkowanie nieruchomości związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą;

3) art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w zw. z art. 64 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji RP, przez ich niewłaściwe zastosowanie i opodatkowanie wyższą stawką podatku od nieruchomości gruntów lub budynków i niemogących być potencjalnie wykorzystywanymi do prowadzenia przez podatnika działalności gospodarczej, w sytuacji, gdy taki sposób zastosowania wskazanych przepisów jest niezgodny Konstytucją RP, o czym stanowi wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021 r. o sygn. SK 39/19;

4) art. 21 ust 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. 2021 r., poz. 1990 wraz z późń. zm., dalej: u.p.g.k.), poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż dane wynikające z ewidencji gruntów zawsze stanowią podstawę wymiaru podatku od nieruchomości nawet gdy zachodzą istotne rozbieżności między stanem faktycznym (rzeczywistym), a zapisami ujawnionymi w ewidencji gruntów i budynków, podczas gdy w razie zaistnienia wskazanych rozbieżności w pierwszej kolejności Organ podatkowy winien wątpliwości te rozstrzygnąć, a dopiero następnie sięgnąć do ewidencji gruntów i budynków w zakresie wymiaru podatku od nieruchomości.

Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła także naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

5) art. 121 § 1 w zw. z art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez prowadzenie postępowania podatkowego przez organ podatkowy w sposób niebudzący zaufania, z uwagi dowolną, a nie swobodną ocenę zebranego materiału dowodowego w sprawie, a polegające na wadliwym przyjęciu, iż część posiadanych przez Spółkę budynków, budowli oraz gruntów (objętych korektą deklaracji podatkowej skutkującą niższym wymiarem podatku od nieruchomości): a. winny być opodatkowane według stawek związanych z działalnością gospodarczą, przyjmując zarazem bezpodstawnie, iż w sprawie nie zachodzą żadne okoliczności wyłączające przedmiotowe nieruchomości z opodatkowania według stawek związanych z działalnością gospodarczą, podczas gdy z akt postępowania podatkowego wynika, iż przedmiotowe nieruchomości z uwagi na ich stan techniczny nie są wykorzystane, a także nie mogą być nawet potencjalnie wykorzystane do prowadzenia działalności gospodarczej przez podatnika; b. wykazuje związek z prowadzoną działalnością gospodarczą przez Spółkę, podczas gdy z prawidłowej oraz swobodnej oceny dowodów znajdujących się w aktach sprawy podatkowej składających się na materiał dowodowy niniejszej sprawy wynika, iż przedmiotowe nieruchomości ze względu na stan techniczny nie wykazują rzeczywistego (faktycznego) ani nawet potencjalnego związku z działalnością gospodarczą prowadzoną przez Spółkę;

6) art. 122 w zw. z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez zaniechanie wyjaśnienia sprawy i zebrania materiału dowodowego przez Organ podatkowy w zakresie dotyczącym budynków, budowli oraz gruntów (objętych korektą deklaracji podatkowej skutkującą obniżeniem opodatkowanie podatkiem od nieruchomości) a polegające na nieustaleniu: a. rzeczywistego (faktycznego) związku przedmiotowych nieruchomości z działalnością gospodarczą prowadzoną przez Spółkę, a jedynie oparcie się na twierdzeniu, iż przedmiotowe nieruchomości, z uwagi na to, iż są własnością przedsiębiorcy winny być opodatkowane jak nieruchomości związane z działalnością gospodarczą, podczas gdy z akt postępowania podatkowego nie wynika, iż przedmiotowe nieruchomości wykazują rzeczywisty (faktyczny) związek z prowadzoną działalnością gospodarczą; b. w sposób kompleksowy oraz wszechstronny przez Organ podatkowy w jaki sposób przedmiotowe nieruchomości będące własnością Spółki służą do prowadzenia działalności gospodarczej przez Spółkę;

7) art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania, przywołując orzecznictwo sądowoadministracyjne sprzed wydania wyroku przez Trybunał Konstytucyjny z dnia 24 lutego 2021 r. o sygn. SK 39/19, pomijając niemalże w zupełności linię orzeczniczą ukształtowaną przez sądy administracyjne po wskazanym wyroku Trybunału Konstytucyjnego;

8) art. 121 § 1 w zw. z 124 Ordynacji podatkowej, poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania, ze względu na przyjęcie, iż samo posiadanie przez przedsiębiorcy nieruchomości powoduje, iż nieruchomości te winny być opodatkowane podatkiem od nieruchomości według stawek dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą, podczas gdy z prawidłowej wykładni przepisów u.p.o.l., uwzględniając aktualnie obowiązującą linię orzeczniczą wynika, iż poza posiadaniem nieruchomości przez przedsiębiorcę koniecznym jest wykazanie faktycznego (rzeczywistego) związku posiadanych z nieruchomości z prowadzoną działalnością gospodarczą, czego Organ podatkowy nie uczynił, a w konsekwencji naruszył także zasadę przekonywania w postępowaniu podatkowym;

9) art. 207 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, przez jego niezastosowanie i nierozstrzygnięcie co do istoty całej sprawy, nie odnosząc się do wykazania rzeczywistego związku budynków, budowli oraz gruntów objętych korektą deklaracji podatkowej w zakresie tych części nieruchomości, które nie mogą być rzeczywiście, a nawet potencjalnie wykorzystane do prowadzenia działalności gospodarczej;

10) art. 210 § 1 pkt. 6 oraz § 4 w zw. z art. 124 oraz 121 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez nieprzedstawienie spójnego oraz jasnego uzasadnienia faktycznego oraz prawnego w wydanej decyzji podatkowej w zakresie dotyczącym wykazania związku wszystkich nieruchomości, w tym budynków, budowli oraz gruntów posiadanych przez Spółkę, objętych korektą deklaracji w podatku od nieruchomości, z uwagi na niemożność wykorzystania ich rzeczywiście, ani nawet potencjalnie w prowadzonej działalności gospodarczej.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalanie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie przypomnieć należy, że podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej jako: P.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który dotyczy interpretacji podatkowych i który nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do stwierdzenia, czy grunty i budynki będące w posiadaniu Skarżącej są związane z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą, w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. i w konsekwencji powinny być opodatkowane podatkiem od nieruchomości według podwyższonej stawki.

Powstały w tym zakresie spór dotyczy zawartej w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. definicji pojęcia "grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej".

Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. akt SK 39/19, stwierdził, że: "Art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1170) rozumiany w ten sposób, że o związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, jest niezgodny z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej."

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, uwzględnienie rozumienia art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., zgodnie z orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego oznacza, że dla przyjęcia spełnienia relacji związania gruntu, budynku, czy też budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej nie jest wystarczające wyłącznie kryterium posiadania gruntu, budynku, czy też budowli. Nie oznacza to jednocześnie, że w każdym przypadku należy poszukiwać dodatkowych kryteriów poza posiadaniem, aby stwierdzić, czy konkretny grunt, budynek, czy też budowla są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Trzeba bowiem także uwzględnić status danego przedsiębiorcy oraz okoliczności i charakter prowadzonej działalności gospodarczej. Nie można bowiem w każdym przypadku bezwarunkowo zakładać poszukiwania innych kryteriów poza posiadaniem bez uwzględnienia czy działalność gospodarczą prowadzi przykładowo spółka prawa handlowego, a grunty, budynki, czy też budowle nie są wykorzystywane poza tą działalnością (wyrok NSA z dnia 24 lutego 2022 r., sygn. akt III FSK 303/21).

W tym zakresie należy odwołać się do wyroku NSA z 15 grudnia 2021 r., III FSK 4061/21, w którym stwierdzono, że za związane z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., można uznać nieruchomości stanowiące własność podatnika (znajdujące się w posiadaniu samoistnym albo użytkowaniu wieczystym), które są w posiadaniu przedsiębiorcy (innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą) oraz jednocześnie: (1) wchodzą w skład prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 551 ustawy z dnia 23 kwietnia 1967 r. Kodeks cywilny (Dz. U. 2020 r., poz. 1740), w szczególności gdy podatnik ujął te składniki majątkowe w prowadzonej ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej lub (2) przedmiot działalności przedsiębiorcy obejmuje jedynie prowadzenie działalności gospodarczej, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej, lub (3) nieruchomości są funkcjonalnie powiązane z przedsiębiorstwem prowadzonym przez podmiot, w którego posiadaniu się znajdują, nawet jeżeli nie zostały uwzględnione w ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, tzn.: (-) są faktycznie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w znaczeniu zdefiniowanym w art. 1a ust. 1 pkt 4) u.p.o.l. albo (-) mogą być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w ww. rozumieniu, przez co należy rozumieć sytuację, w której przedsiębiorca podejmuje i realizuje zachowania kwalifikowane w obrębie przedmiotu opodatkowania jako czynności mające na celu przygotowanie, zachowanie lub zabezpieczenie nieruchomości do przyszłej (planowanej) działalności gospodarczej, bądź do kontynuacji przerwanej działalności gospodarczej, związane z ponoszeniem wydatków rozliczanych w kosztach uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej.

Za NSA podkreślić należy, że nie powinna budzić wątpliwości teza, że okoliczność, iż nieruchomość znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy, będącego jako jej właściciel (użytkownik wieczysty, samoistny posiadacz) podatnikiem, nie przesądza o możliwości zastosowania najwyższych stawek opodatkowania, jeżeli podmiot ten może być identyfikowany podwójnie, a więc również jako jednostka, w posiadaniu której znajdują się nieruchomości niepowiązane w żaden sposób z jego aktywnością gospodarczą. W odniesieniu do takich nieruchomości (gruntów, budynków, budowli służących innym celom niż gospodarcze, jeżeli takowe są wykonywane przez podatnika) sytuacja prawnopodatkowa podatnika-przedsiębiorcy jest identyczna jak osoby niebędącej przedsiębiorcą. Jeżeli natomiast jedyną formą aktywności podatnika/przedsiębiorcy, w posiadaniu którego znajduje się nieruchomość, jest wykonywanie działalności gospodarczej, uznać należy, że wyłącznym przejawem jego działania jest prowadzenie przedsiębiorstwa. W takim przypadku już tylko samo posiadanie nieruchomości oznacza, że jest ona związana z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., a w konsekwencji zastosowanie znajdą stawki opodatkowania przewidziane w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l.

Z kolei użyty w wyroku TK z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. SK 39/19, zwrot "nie są wykorzystywane i nie mogą być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej" należy tłumaczyć w taki sposób, że podwyższona stawka opodatkowania nie będzie mogła znaleźć zastosowania w przypadku wystąpienia obiektywnej i niezależnej od przedsiębiorcy, a także niedającej się przewidzieć przeszkody całkowicie uniemożliwiającej prowadzenie lub kontynuowanie działalności gospodarczej. Nie dotyczy to sytuacji, gdy w czasie trwania takiej przeszkody przedsiębiorca, w posiadaniu którego znajduje się nieruchomość (jej część), samodzielnie podejmuje czynności mające na celu jej przygotowanie do przyszłej (planowanej) działalności gospodarczej, podnosi dla celów wykonywanej działalności gospodarczej walory użytkowe nieruchomości, funkcjonalnie wiążąc ją z prowadzonym przedsiębiorstwem, lub rozlicza w ramach działalności gospodarczej inne koszty z nią związane.

W ocenie Sądu przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. prawidłowo został zinterpretowany przez organy obu instancji jako podstawa uznania w realiach rozpatrywanej sprawy, że okoliczność posiadania przez Skarżącą nieruchomości (wchodzących w skład przedsiębiorstwa) skutkuje ich opodatkowaniem według podwyższonej stawki podatku, przewidzianej dla działalności gospodarczej.

Przedmiotem działalności Skarżącej m.in. jest kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek, wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi, czy też roboty budowlane związane ze wznoszeniem budynków mieszkalnych i niemieszkalnych. Opodatkowane grunty i budynki Skarżącą ujęła jako środki trwale, w stanie kont środków trwałych ujętych w bilansie Spółki na koniec 2019 r., w zestawieniu inwentarzowym środków trwałych na koniec 2019 r., jak również zaliczyła do kosztów podatkowych wydatki związane z podatkiem od nieruchomości oraz dokonała odpisów amortyzacyjnych od posiadanych środków trwałych. Suma powyższych okoliczności jednoznacznie wskazuje, że przedmiotowe nieruchomości miały bezpośredni wpływ na działalność gospodarczą Skarżącej i są z nią bezpośrednio związane. Również potencjalna przyszła sprzedaż, dzierżawa czy najem nieruchomości nastąpić mogą wyłącznie w ramach prowadzonej przez Skarżącą działalności gospodarczej.

Skarżąca wskazała, że sporne nieruchomości nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej, z uwagi na ogólny zły stan techniczny nieruchomości. Należy zauważyć, że organy obu instancji nie kwestionowały twierdzeń Skarżącej co do złego stanu technicznego budynków. Organy stanęły natomiast na stanowisku, że zły stan nieruchomości nie wyklucza przyjęcia, że są one związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Twierdzenie to wynika z odmiennego niż Skarżącej rozumienia przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. a także innego rozumienia przez strony postępowania sądowego wyroku Trybunału Konstytucyjnego w sprawie SK 39/19.

Zauważyć również należy, że od 1 stycznia 2016 r. ustawodawca zmienił treść art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Z przepisów o podatku od nieruchomości usunięto pojęcie względów technicznych, które pozwalało na zastosowanie niższej stawki podatku od nieruchomości wobec gruntów i budynków oraz na brak opodatkowania budowli, które nie są i nie mogą być wykorzystywane ze względów technicznych. Zostało ono zastąpione wymogiem, aby wobec obiektów budowlanych wydana została ostateczna decyzja o rozbiórce obiektu poprzez organ nadzoru budowlanego lub górniczego. Tymczasem z akt sprawy nie wynika aby wspomniana decyzja została wydana.

Organ prawidłowo wskazuje, że zgodnie z art. 1a ust. 2a pkt 3 u.p.o.l., do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego, lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania. Przepis art. 67 ust. 1 Prawa budowlanego stanowi, że jeżeli nieużytkowany lub niewykończony obiekt budowlany nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia, organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję nakazującą właścicielowi lub zarządcy rozbiórkę tego obiektu i uporządkowanie terenu oraz określającą terminy przystąpienia do tych robót i ich zakończenia. W toku postępowania Skarżąca nie wykazała, aby urząd górniczy czy nadzór budowalny wydał jakąkolwiek decyzję w zakresie niemożliwości użytkowania budynków. Prawidłowo zatem organ przyjął, że nie zachodzi w sprawie wyjątek od opodatkowania, określony w art. 1a ust. 2a u.p.o.l.

Podkreślenia również wymaga, że organy podatkowe kwalifikując daną nieruchomość na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej klasyfikacji niż wynikająca z ewidencji (por. m.in. uchwały NSA z: 27 kwietnia 2009 r., II FPS 1/09 oraz 18 listopada 2013 r., II FPS 2/13). Zatem dokonana w ewidencji klasyfikacja ma podstawowe znaczenie w kontekście prawidłowego wymiaru podatku, co wynika również z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2020 r., poz. 276), bowiem to na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków organ podatkowy wymierza odpowiedni podatek i tymi danymi jest związany. Stanowią one podstawę wymiaru podatków. Oznacza to, że co do zasady o sposobie kwalifikacji gruntu (budynku), dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości decyduje nie tyle sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, ile jej funkcje (przeznaczenie) wskazane w ewidencji gruntów i budynków. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają bowiem walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 O.p., stanowiąc dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Jak wynika ze znajdujących się w aktach sprawy danych zawartych w bazie Ewidencji Gruntów i Budynków, działki nr [...] sklasyfikowane są jako użytki "Ba" – tereny przemysłowe, na których posadowione są budynki przemysłowe oraz pozostałe budynki niemieszkalne (k. 6 - 10 akt administracyjnych). W sprawie brak jest jakichkolwiek dowodów mogących podważyć dane wynikające z ww. Ewidencji.

W konsekwencji powyższych ustaleń, Sąd uznał, że podstawa faktyczna opisanych rozstrzygnięć podatkowych nie odpowiada wskazanym przez Trybunał kryteriom istotnym dla zgodnej z Konstytucja wykładni art. 1 a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Skarżąca była w roku podatkowym 2019 przedsiębiorcą i wykorzystywała przedmiot opodatkowania w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Tym samym do takiej sytuacji faktycznej oraz adekwatnej do niej interpretacji przepisów prawa materialnego analizowane orzeczenie TK z 24 lutego 2021 r. nie może się odnosić.

Powyższe wywody bezpośrednio lub pośrednio odpowiadają na wszystkie zarzuty skargi.

Zważywszy powyższe Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.