Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 814/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2007-04-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Sędziowie Sędzia NSA Ewa Kwarcińska, Asesor WSA Bogusław Woźniak (spr.), Protokolant Starszy Referent Beata Jarecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi "A", sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2002 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę 7200 (siedem tysięcy dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.


UZASADNIENIE

A, sp z o. o. wystąpiła do Wójta Gminy o dokonanie korekt zobowiązań w podatku od nieruchomości i podatku rolnym za rok 2002 z powodu wadliwego deklarowania podstaw opodatkowania, co spowodowane było błędnymi danymi otrzymanymi ze Starostwa Powiatowego. Organ podatkowy odmówił stwierdzenia nadpłaty. W toku postępowania rozstrzygnięcia organu podatkowego pierwszej instancji w przedmiocie wymienionego wyżej wniosku zostały uchylone trzykrotnie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. W decyzji kasacyjnej z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że organ podatkowy pierwszej instancji wydał decyzję w oparciu o art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej, pomijając obowiązek wszczęcia postępowania, wynikający z art. 165 § 2 Ordynacji podatkowej.

Wójt Gminy decyzją z dnia [...] określił A, sp. z o. o. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2002. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że według skorygowanej deklaracji spółka posiadała budynek związany z prowadzoną działalnością gospodarczą o pow. [...] m2. Nie zostały natomiast wykazane, ujęte w pierwotnej deklaracji, grunty związane z działalnością gospodarczą o pow. [...] m2. Na wezwanie organu podatkowego pierwszej instancji spółka wyjaśniła, że na wszystkich gruntach ujawnionych w ewidencji budynków i gruntów jako użytki rolne nie prowadzi bezpośrednio żadnej działalności gospodarczej, w tym rolniczej. Natomiast znaczną część gruntów wydzierżawiała na cele rolnicze, a na pozostałych użytkach były prowadzone zabiegi ochronne, a niektóre grunty były odłogowane. Spółka nie przedłożyła jednak umów dzierżawy gruntów w 2002 r. jak również nie udokumentowała wykorzystania rolniczego posiadanych gruntów. Wójt Gminy stwierdził wobec powyższego, że na spornych gruntach w 2002 r. nie była prowadzona działalność rolnicza, a więc zgodnie z art. 1 ustawy o podatku rolnym brak jest podstaw do opodatkowania podatkiem rolnym. Następnie wskazano na treść art. 5 ust. 3 ustawy o podatkach o opłatach lokalnych, w brzmieniu obowiązującym do końca 2002 r., zgodnie z którym, za grunty związane z działalnością gospodarczą uważa się grunty zabudowane i nie zabudowane, będące w posiadaniu przedsiębiorcy. W konsekwencji organ podatkowy pierwszej instancji uznał, że nabyte przez spółkę grunty związane są z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż rolnicza i leśna, zatem jako takie, podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Odnosząc się do opinii prawnej sporządzonej na wniosek podatnika stwierdzono, że opiera się ona na niepełnych informacjach o stanie faktycznym. W szczególności nie wzięto pod uwagę, że spółka nie posiada wpisu do KRS o prowadzeniu jakiejkolwiek działalności rolniczej. Przedmiotem działalności spółki jest natomiast, według stosownych wpisów KRS, kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek, działalność agencji obsługi nieruchomości, zarządzanie nieruchomościami mieszkalnymi i niemieszkalnymi. Wpływające do Urzędu Gminy akty notarialne o nabyciu i sprzedaży nieruchomości potwierdzają działalność spółki w tym zakresie w 2002 r. Organ podatkowy podniósł też, że obowiązujące w latach 2001 – 2002 plany zagospodarowania terenu przewidywały, iż grunty spółki, które obecnie zaliczane są do gruntów rolnych, klasyfikowane były jako tereny zurbanizowane z przeznaczeniem pod zabudowę mieszkalną, usługową, turystyczną itp. Spółka aktywnie uczestniczyła w I i II etapie scalanie i podziału nieruchomości, zgodnie z uchwałami Rady Gminy. Przedłożone oświadczenia osób, które miały dzierżawić grunty spółki zostały złożone, w ocenie organu podatkowego pierwszej instancji, na potrzeby sporządzenia korzystnej dla podatnika opinii prawnej, nie mogą być zweryfikowane a zatem nie zasługują na uwzględnienie. W konkluzji Wójt Gminy stwierdził, że w roku 2002 A, sp. z o. o. była podmiotem gospodarczym, a posiadane przez nią grunty związane były z prowadzaną działalnością gospodarczą. Dlatego też brak jest podstaw do opodatkowania spornych gruntów podatkiem rolnym, gdyż właściwym jest podatek od nieruchomości. Słuszność zaprezentowanej argumentacji, w ocenie Wójta Gminy, potwierdza uchwała 5 sędziów NSA z 02.04.2001 r. Sygn. akt FPK 3/00 (ONSA, Nr 4, poz.150).

Od opisanej decyzji A, sp. z o. o. złożyła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego zarzucając jej błędną interpretację przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a w szczególności art. 3 ust. 1 pkt 4 oraz naruszenia przepisów art. 121, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Odwołująca formułując powyższe zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. W uzasadnieniu strona podniosła, że Wójt Gminy nie zastosował się do wytycznych Samorządowego Kolegium Odwoławczego zawartych w decyzji uchylającej. Ponadto, w sposób nieuzasadniony pominięto opinię prawną sporządzoną z uwzględnieniem całokształtu sprawy. Odnosząc się do argumentu, iż spółka aktywnie uczestniczyła w scalaniu i podziale gruntów spółka podniosła, iż pominięto okoliczność, że dotyczyło to uchwał Rady Gminy pochodzących z lat późniejszych. Spółka podniosła, że akcentowane przez organ pierwszej instancji inwestycje dotyczyły tylko gruntów znajdujących się obrębie P. i obejmowały tylko 5 % posiadanych gruntów. W ocenie spółki, ocena oświadczeń rolników złożonych na okoliczność dzierżawienia przez nich gruntów należących do spółki jest powierzchowna, podniesiono też, iż organ pierwszej instancji uporczywie odmawia ich przesłuchania w charakterze świadka. Ponadto spółka podniosła, że przepis art. 5 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych określa jedynie wysokość stawek podatku. Z przepisu art. 3 ust. 1 pkt 4 tej ustawy, który określa zakres przedmiotowy podatku od nieruchomości wynika, że podatkowi podlegają grunty objęte przepisami o podatku rolnym i leśnym tylko wtedy, gdy związane są z prowadzeniem działalności gospodarczej. Sformułowanie użyte w art. 3 powołanej ustawy – grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej nie odpowiada pojęciu z art. 5 ustawy – grunty związane z działalnością. Zwrot "grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" wskazuje na konieczność rzeczywistego wykorzystywania tych gruntów do celów prowadzonej działalności gospodarczej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy. Organ odwoławczy w uzasadnieniu wskazał, że spór w sprawie sprowadza się do zasadności zastosowanego przez organ podatkowy opodatkowania gruntów, w stanie prawnym obowiązującym do grudnia 2002 r. podatkiem od nieruchomości, zamiast podatkiem rolnym, jak wnosiła spółka. Organ odwoławczy podzielił argumentację Wójta Gminy sprowadzającą się do takiej wykładni art. 5 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, iż za związane z prowadzoną działalnością gospodarczą uznać należy wszystkie grunty należące do przedsiębiorcy. Ponadto, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż w świetle poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych nie budzi wątpliwości, że grunty będące w dyspozycji podatnika związane są z prowadzoną działalnością gospodarczą. Podniesiono, że bez znaczenia dla sprawy jest fakt użyczenia przedmiotowych gruntów osobom fizycznym, gdyż podatnikiem jest właściciel gruntu, i to na nim ciąży obowiązek podatkowy. Podkreślono, że dla zastosowania wyższej stawki podatku od nieruchomości istotne jest posiadanie gruntów przez przedsiębiorcę a nie to, czy grunty te służą rzeczywiście prowadzonej działalności gospodarczej.

A, sp. z o. o. złożyła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy w całości jako naruszających prawo i wskazanie, że użytki rolne będące w posiadaniu skarżącej podlegają opodatkowaniu podatkiem rolnym. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji błędną interpretację przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w szczególności art. 3 ust. 1 pkt 4, oraz naruszenie art. 121, art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Ponadto, strona skarżąca podniosła zarzut przedawnienia z art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z faktem, że organ podatkowy powinien ewentualnie wydać decyzję ustalającą zobowiązanie podatkowe w związku z niezłożeniem deklaracji, a nie decyzję określającą wysokość podatku. W przypadku ustalenia przez Sąd, że nie zachodzi zarzut przedawnienia skarżąca wniosła o połączenie niniejszej skargi ze skargą na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...]. Nadto strona skarżąca wniosła o dopuszczenie wskazanych w skardze dowodów oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi spółka powtórzyła zarzuty sformułowane w odwołaniu od decyzji Wójta Gminy. Ponadto wskazała, że za lata 2004 i 2005 Wójt Gminy wydał decyzje w sprawie wymiaru podatku rolnego za te same grunty, co w logiczny sposób wskazuje błędne zastosowanie w 2002 r. przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zamiast przepisów ustawy o podatku rolnym. Dokonując wykładni art. 5 ust. 3 i art. 3 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych skarżąca wywiodła, że kryterium podmiotowe – posiadanie gruntów przez przedsiębiorcę, nie jest jedyną przesłanką do objęcia gruntów rolnych podatkiem od nieruchomości. Użycie przez ustawodawcę zwrotu "grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" wskazuje na konieczność rzeczywistego wykorzystania tych gruntów do celów związanych z działalnością gospodarczą. Skarżąca podkreśliła, że posiadanych gruntów nie wykorzystywała do celów działalności gospodarczej, a wydzierżawiała je rolnikom. Ponieważ grunty te położone są w różnych miejscowościach niemożliwe było ich wykorzystywanie dla celów prowadzonej działalności gospodarczej. Skarżąca nie kwestionuje objęcia podatkiem od nieruchomości należącego do niej budynku i działki, na której usadowiony jest budynek, gdyż jest on rzeczywiście wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. Skarżąca podniosła, że grunty nie zostały wyłączone na cele nierolnicze i nieleśne na skutek prowadzonej działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza lub leśna. Nie zostały więc spełnione przesłanki z art. 3 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Przepis ten w ocenie skarżącej ma podstawowe znaczenie dla sprawy, gdyż określa on przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Powołując się na poglądy doktryny strona skarżąca stwierdziła, że podstawę wymiaru podatku od nieruchomości – jako podatku o charakterze majątkowym – stanowi powierzchnia gruntów, drugorzędne znaczenie ma fakt, jak ten grunt jest wykorzystywany. Nie można zgodzić się z tym, że podstawowe znaczenie ma przesłanka podmiotowa – posiadanie gruntu przez przedsiębiorcę. Grunty sklasyfikowane jako użytki rolne, aż do czasu rozpoczęcia na nich działalności gospodarczej podlegają opodatkowaniu podatkiem rolnym. Strona skarżąca odwołując się do późniejszego brzmienia mających zastosowanie w sprawie niniejszej przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wywiodła, że dokonana nowelizacja powinna być wskazówką interpretacyjną dla wykładni przepisów, świadczy także o tym, że ustawodawca wyjaśnił istniejące wątpliwości na korzyść przedsiębiorców. Skarżąca wskazała, że żadna z działek do niej należących nie została faktycznie wyłączona z produkcji rolnej, a co więcej, w przeważającej części Gminy, dla terenów będących własnością spółki, nie uzyskała ona zgody na ich inne przeznaczenie niż rolnicze. Okoliczność tę potwierdzają wypisy z ewidencji gruntów, Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy oraz Uchwała Rady Gminy z dnia [...] nr [...] w sprawie przystąpienia do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie skarżącej organy podatkowe powinny, uznając, że brak jest podstaw do stwierdzenia nadpłaty wydać decyzję umarzającą to postępowanie. W przedmiocie wymiaru podatku toczy się bowiem inne postępowanie. Skarżąca podniosła dodatkowo, że organy podatkowe zaniechały przeprowadzenia dowodów tj. przesłuchania świadków oraz wizji lokalnej, które mogły dowieść rolniczego wykorzystywania spornych gruntów. Skarżąca wskazała także na pismo Starostwa Powiatowego, z którego wynika, iż sporne grunty posiadały i posiadają przeznaczenie rolne.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje.

Skarga A, sp. z o. o. zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego.

Z władaniem gruntów wiązać się może obowiązek uiszczenia podatku od nieruchomości, rolnego lub leśnego. Na tym też tle powstał spór w rozpoznawanej sprawie, którego istota sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii, czy grunty będące w posiadaniu skarżącej spółki podlegają podatkowi rolnemu czy też podatkowi od nieruchomości.

W przepisach ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przyjęto zasadę, w myśl której, podatkowi od nieruchomości podlegają wszystkie grunty, chyba że są opodatkowane podatkiem rolnym lub leśnym. Aby opodatkować dany grunt podatkiem od nieruchomości, trzeba zatem najpierw ustalić czy nie podlega on opodatkowaniu podatkiem rolnym lub leśnym. Zasada ta została zapisana w art. 3 ust. 1 pkt 3) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, który stanowi, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty nie objęte przepisami o podatku rolnym lub leśnym. Każdy zatem użytek rolny co do zasady, nie podlega podatkowi od nieruchomości, tylko podatkowi rolnemu. O tym, czy jest to użytek rolny, decydują zapisy w ewidencji gruntów.

W tym miejscu należy wyjaśnić jakie grunty podlegają podatkowi rolnemu. Ze stanu faktycznego sprawy wynika bowiem, że niecelowe są rozważania w zakresie podatku leśnego. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r., o podatku rolnym (Dz. U. z 1993 r. Nr 49, poz. 431 z późn, zm.) w brzmieniu obowiązującym do końca 2002 r. opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegały określone w ustawie grunty gospodarstw rolnych. W myśl art. 1 ust. 2 ustawy o podatku rolnym, za gospodarstwo rolne dla celów podatku rolnego uznaje się obszar użytków rolnych, gruntów pod stawami oraz, sklasyfikowanych w operatach ewidencyjnych jako użytki rolne, gruntów pod zabudowaniami związanymi z prowadzeniem tego gospodarstwa, o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy. W niniejszej sprawie organy podatkowe obu instancji nie kwestionują faktu, iż podatnik był właścicielem użytków rolnych. Nie budzi także wątpliwości, że powierzchnia tych gruntów przekraczała 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, a zatem stanowiły one gospodarstwo rolne w rozumieniu art. 1 ust. 2 ustawy o podatku rolnym.

Jak wyżej wskazano, użytki rolne są jednak opodatkowane podatkiem od nieruchomości, gdy zaistnieją przesłanki określone w art. 3 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 z późn. zm.). Otóż, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty objęte przepisami o podatku rolnym lub leśnym, związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, innej niż działalność rolnicza lub leśna oraz niesklasyfikowane grunty – jako użytki rolne położone na terenie miast, a także grunty wyłączone ostatecznymi decyzjami administracyjnymi na cele inne niż rolnicze lub leśne, z wyjątkiem gruntów, na których przez okres do 2 lat od dnia wydania ostatecznej decyzji administracyjnej wyłączającej te grunty na cele nierolnicze prowadzona jest działalność rolnicza.

W ocenie Sądu, organy podatkowe w niniejszej sprawie wadliwie zastosowały przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W szczególności, w rozważaniach znajdujących odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, brak jest oceny stanu faktycznego w świetle art. 3 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Należało więc stwierdzić, że grunt nie jest objęty przepisami o podatku rolnym lub leśnym, albo że jest tymi przepisami objęty, ale jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż rolnicza lub leśna (faktycznie wykorzystuje się go do tej działalności), ewentualnie grunt wyłączono ostateczną decyzją na cele inne niż rolnicze lub leśne. Dopiero stwierdzenie, że grunt podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości pozwalało na stosowanie innych przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w tym dotyczących trybów i warunków płatności, czy też stawek podatku. Nie można zatem było posługiwać się definicją gruntów związanych z działalnością gospodarczą wskazaną w art. 5 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, która sformułowana była dla potrzeb określenia właściwej stawki podatku, bez uprzedniego ustalenia, czy dany grunt w ogóle opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega. Definicja ta nie służy określeniu zakresu przedmiotowego podatku od nieruchomości. W tym zakresie ustawodawca wskazał, bowiem na związanie z prowadzeniem działalności gospodarczej, które nie jest tożsame ze związaniem z działalnością gospodarczą, co wynika z literalnej wykładni art. 3 ust. 1 i art. 5 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Wbrew stanowisku Samorządowego Kolegium Odwoławczego plan zagospodarowania przestrzennego nie jest dokumentem, na podstawie którego organy podatkowe mogą ustalać dane niezbędne do opodatkowania określonego gruntu. Takim dokumentem jest jedynie ewidencja gruntów. W praktyce organy podatkowe zaliczają dany grunt do związanego z działalnością gospodarczą na podstawie wspomnianego planu. Jest to działanie, które w wielu przypadkach skutkuje błędnym wymiarem podatku (wyrok WSA w Gdańsku z 31.05.2006 r. Sygn. akt I SA/Gd 449/05, niepubl.). Sąd nie podziela stanowiska organów podatkowych, że o sposobie opodatkowania użytków rolnych może przesądzać treść wpisów dotyczących A, sp. z o. o. w KRS. Postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organ podatkowy pierwszej instancji nie wykazało, że użytki rolne będące w posiadani skarżącej spółki są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Nabywanie i sprzedaż nieruchomości jak również zamierzenia co do sposobu wykorzystania gruntów, są obojętne dla sposobu opodatkowania tych gruntów. Na marginesie należy stwierdzić, że twierdzenie spółki o wydzierżawieniu spornych gruntów rolnikom, poparte oświadczeniami tych rolników, nie zostało w sposób skuteczny przez organy podatkowe zakwestionowane. Aby odmówić wiary zeznaniom świadków dowód taki należy najpierw przeprowadzić. Dyskwalifikowanie dowodu przed jego formalnym przeprowadzeniem uznać należy za sprzeczne z przepisami Ordynacji podatkowej.

Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 02.04.2001 r. Sygn. akt FPK 3/00 (ONSA 2001/4/150) postawił następująca tezę: W stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 1997 r. grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy, podlegające podatkowi od nieruchomości, są z mocy prawa związane z działalnością gospodarczą i podlegają opodatkowaniu stawkami podatkowymi określonymi w art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 z późn. zm.). Stwierdzić należy jednak, że uchwała ta nie uprawnia do twierdzenia, że wszelkie grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy podlegają podatkowi od nieruchomości. W uzasadnieniu powołanej uchwały stwierdzono bowiem, że należy zauważyć, iż określając przedmiot opodatkowania, ustawodawca użył w art. 3 określenia "grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" – innego niż w art. 5 ust. 3 (grunty związane z działalnością gospodarczą). O tym, że przedsiębiorca może posiadać grunty podlegające podatkowi rolnemu lub leśnemu, i w związku z tym, w ogóle nie podlegające podatkowi od nieruchomości, przekonuje także wnioskowanie a contrario z przepisu art. 5 ust. 3 pkt 4 omawianej ustawy, który w przeciwnym wypadku byłby zbędny, co byłoby niezgodne z założeniem racjonalnego ustawodawcy. Rozpoznanie konkretnej sprawy musi więc być poprzedzone ustaleniem, czy grunty nie są objęte przepisami o podatku rolnym lub leśnym oraz – gdyby nawet były objęte tymi przepisami – czy nie spełniają jednego z kryteriów przepisu art. 3 ust.1 pkt 4 ustawy, uzasadniającego opodatkowanie podatkiem od nieruchomości.

Reasumując, skoro skarżąca spółka jest właścicielem gruntów stanowiących użytki rolne, to – aby mogły być one opodatkowane podatkiem od nieruchomości powinny być zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Tego rodzaju okoliczność, w ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie nie zaistniała

Sąd nie podziela natomiast zarzutu przedawnienia. Zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości, w sytuacji gdy podatnikiem jest osoba prawna, tak jak w rozpoznawanej sprawie, powstaje w sposób określony w art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, a więc z chwilą zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania. Zatem właściwym jest przepis art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, który stanowi, że zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Nie budzi wątpliwości, że rozstrzygnięcie organów podatkowych w sprawie niniejszej miało miejsce przed upływem terminu przedawnienia.

Wnioski dowodowe zawarte w skardze Sąd oddalił na rozprawie.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.

W związku z uwzględnieniem skargi, Sąd na zasadzie art. 152 ww. ustawy określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana, natomiast rozstrzygnięcie o kosztach uzasadnia dyspozycja art. 200 w zw. z art. 209 tej ustawy.