Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 796/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2023-02-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1, art. 10, art. 399 ust. 2, art. 403 ust. 1 i 6,
journal: Dz.U. 2021 poz 2233
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne - t.j.

SENTENCJA

Dnia 23 lutego 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Sędzia WSA Marzenna Kosewska Asesor sądowy WSA Arkadiusz Skomra (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Sławomir Rajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2023 roku sprawy ze skargi D. B. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie z dnia 22 lipca 2022 roku nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 22 lipca 2022 r., nr [...] Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. Państwowego Gospodarstwa Wodnego [...] (dalej jako "organ"), po rozpatrzeniu odwołania D. B. (dalej jako "Skarżący") od decyzji Dyrektor Zarządu Zlewni w S. Państwowego Gospodarstwa Wodnego [...] 31 marca 2022 r., znak: [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Decyzja organu, jak wynika z jej uzasadnienia, zapadła w następującym stanie faktycznym sprawy.

Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej [...] w P. decyzją z dnia 20 sierpnia 2021 r., znak: [...] uchylił decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni [...] w S. z dnia 08 marca 2021 r., znak: [...] odmawiającą B. M. i W. M. udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód polegające na użytkowaniu wody znajdującej się w istniejącym stawie ziemnym o kształcie zbliżonym do prostokąta, o długości ok. 160 m, utworzonym na rowie melioracyjnym nr 5 poprzez zamknięcie doliny rowu ziemną groblą czołową o długości ok. 55 m, wyposażoną w mnich spustowo-piętrzący, zlokalizowanym na działkach nr ewid.[...], [...] oraz częściowo na działkach nr ewid.[...], [...], [...], [...], [...], obręb [...] gm. [...] pow. [...], woj. [...]; oraz w rowie melioracyjnym nr 5, na długości 687 m, licząc od stojaka mnicha piętrząco-spustowego w górę rowu, do betonowego przepustu okularowego 2 x Ř 800, w tym odcinka o długości 160 m w obrębie stawu i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Dyrektor Zarządu Zlewni [...], działając na podstawie art. 388 ust. 1 pkt 1, art. 389 pkt 2, w związku z art. 34 pkt 2, art. 393 ust. 4, art. 397 ust. 1 i 3 pkt 2, art. 400 ust. 1, art. 403 ust. 1 i ust. 2 pkt 10 i 12, art. 14 ust. 1 pkt 5 i art. 409 w zw. z art. 413 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 2233 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a., decyzją z dnia 31 marca 2022 r., znak: [...] orzekł udzielić B. M. i W. M. pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód w zakresie użytkowania wód znajdujących się stawach i rowie, polegające na:

1. zatrzymaniu w istniejącym stawie ziemnym o kształcie zbliżonym do prostokąta, o długości ok. 160 m, utworzonym na rowie melioracyjnym nr 5 poprzez zamknięcie doliny rowu ziemną groblą czołową o długości ok. 55 m, wyposażoną w mnich spustowo-piętrzący, zlokalizowanym na działkach nr ewid.[...], [...] oraz częściowo na działkach nr ewid.[...], [...], [...], [...], [...], obręb [...] gm. [...] pow. [...], woj. [...], wód prowadzonych rowem nr 5;

2. zatrzymaniu wód w rowie melioracyjnym nr 5, na długości 687 m, licząc od stojaka mnicha piętrząco- spustowego w górę rowu, do betonowego przepustu okularowego 2 x Ř 800, w tym odcinka o długości 160 m w obrębie stawu.

Od powyższej decyzji odwołanie złożył D. B. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy Dyrektorowi Zarządu Zlewni do ponownego rozpoznania, ewentualnie o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez odmówienie W. M. i B. M. wydania pozwolenia wodnoprawnego, lub o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez określenie rzędnej lustra wody w stawie na poziomie 311,95 m n.p.m.

Odwołujący zaskarżonej decyzji zarzucił:

- naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 403 ust. 1 Prawa wodnego poprzez określenie w pozwoleniu wodnoprawnym warunków wykonywania uprawnienia oraz obowiązków nałożonych na wnioskodawców, z pominięciem wymagań wskazanych w tym przepisie;

- naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 407 i 409 Prawa wodnego poprzez wydanie wnioskodawcom pozwolenia wodnoprawnego pomimo, iż dokumentacja techniczna załączona do wniosku zawiera błędy i tym samym nie spełnia wymagań określonych wskazanymi przepisami prawa;

- naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 399 ust. 2 Prawa wodnego poprzez udzielenie wnioskodawcom pozwolenia wodnoprawnego, pomimo, iż w niniejszej sprawie ziściły się przesłanki do odmowy jego wydania;

- naruszenie przepisów postępowania, a to art. 7 i 77 k.p.a. poprzez nienależyte rozpatrzenie materiału dowodowego i w rezultacie ustalenie błędnego stanu faktycznego;

- naruszenie przepisów postępowania, a to art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. w zw. z art. 80 i art. 84 § 1 k.p.a. poprzez niezebranie materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, w szczególności poprzez zaniechanie dopuszczenia dowodu z opinii biegłego, który to dowód miał istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy;

- naruszenie przepisów postępowania, a to art. 7 i 77 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i przyjęcie, iż wnioskodawcy wywiązywali się z obowiązków nałożonych na nich dotychczas wydanymi pozwoleniami, jak również iż działalność stawu nie wpływa negatywnie na środowisko i grunty sąsiednie, podczas gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie winna prowadzić do wniosku przeciwnego.

Decyzją z dnia 22 lipca 2022 r. organ utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni z dnia 31 marca 2022 r. podnosząc w uzasadnieniu, że w swojej poprzedniej decyzji wskazał na konieczność przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego w kontekście ustalenia czy przekroczenie rzędnej zatrzymania wody w rowie melioracyjnym nr 5 wynoszącej 312,00 m n.p.m. (określonej w poprzednio obowiązującym pozwoleniu wodnoprawnym udzielonym decyzją Starosty [...] z dnia 22 lipca 2002 r.) narusza ustalenia lub nie spełnia wymagań określonych w art. 396 ust. 1 Prawa wodnego.

Organ zwrócił uwagę, iż organ I instancji w ślad za powyższymi wskazaniami m.in:

- w dniu 08 października 2021 r. przeprowadził oględziny w terenie, podczas których ustalono m.in., że rzędna wody w stawie usytuowanym na rowie melioracyjnym nr 5 kształtuje się na poziomie 312,78 m n.p.m. (pomiary zostały wykonane po intensywnych opadach deszczu); stwierdzono lokalizację dwóch tam bobrowych usytuowanych na rowie nr 5; pierwsza tama podpiętrza wody prowadzone przez rów na wysokość ok. 20-30 cm w stosunku do przyległego terenu; górna krawędź drugiej tamy bobrowej wyniesiona jest o ok. 1,1 m - 1,3 m powyżej istniejącego poziomu terenu; napełnienie koryta rowu nr 5 poniżej tamy bobrowej wynosiło 25-30 cm; druga tama wyraźnie spowalnia nurt wody w rowie nr 5, podnosi poziom wody i powoduje zalanie działek zlokalizowanych w sąsiedztwie rowu nr 11 oraz działek przylegających do rowu nr 5 powyżej tamy; rów nr 5 na odcinku od stawu do pierwszej tamy bobrowej nie był wykonserwowany, niemniej jednak nie stwierdzono utrudnień w przepływie wody na tym odcinku;

- w dniu 01 grudnia 2021 r. przeprowadził kolejne oględziny w terenie, podczas których ustalono m.in., że rzędna wody w stawie kształtuje się na poziomie 312,84 - 312,83 m n.p.m. (pomiary zostały wykonane po opadach śniegu); poniżej ujścia rowu nr 11 do rowu nr 5 znajduje się tama bobrowa, podpiętrzająca wodę w korycie rowu nr 5 i utrudniająca odpływ wody ze zlewni rowu nr 11 oraz z górnego odcinka rowu nr 5; rowy nr 9, 10, 11 i 5 są zarośnięte i nieodmulone; w rowie nr 5 na odcinku pomiędzy rowem nr 10 a rowem nr 11 widoczny był przepływ wody; stwierdzono brak znaku wysokościowego wyznaczającego maksymalny poziom piętrzenia wody na mnichu piętrzącym;

Organ wyjaśnił, iż przeprowadzone czynności pozwoliły na ustalenie, że nadmierne uwilgotnienie gruntów stanowiących własność D. B., zlokalizowanych w zlewni rowu nr 11 i rowu nr 11a (rów poza obszarem opracowania), spowodowane jest tamą bobrową usytuowaną na rowie nr 5. Tama ta zlokalizowana jest poniżej ujścia rowu nr 11 do rowu nr 5 ok. hm 4+65. Na podstawie mapy sytuacyjno-wysokościowej ustalono, że rzędne terenu przylegającego do rowu nr 5 na wysokości tamy bobrowej wynoszą ok. 313,4 m n.p.m. Wysokość tamy bobrowej, wynosząca 1,1 m powyżej poziomu terenu przylegającego do rowu nr 5, przyjęto na podstawie uśrednienia pomiarów wykonanych w dniach 08 października 2021 r. i 01 grudnia 2021 r. Biorąc powyższe pod uwagę tama bobrowa podpiętrza wodę prowadzoną rowem nr 5 i rowem nr 11 do rzędnej ok. 314,5 m n.p.m. Wartość ta jest wyższa o ok. 1,7 m w odniesieniu do wnioskowanej rzędnej lustra wody w stawie. Dodatkowo analiza pikiet wysokościowych naniesionych na mapę sytuacyjno-wysokościową w granicach nieruchomości gruntowych przylegających do rowu nr 11 wykazała, że w przewarzającej większości tereny te położone są poniżej rzędnej lustra wody spiętrzonej przez tamę bobrową. Zatem niekorzystne oddziaływanie w tej części zlewni rowu nr 5 nie jest wynikiem zatrzymywania wody w stawie na rzędnej wynoszącej ok. 312,8 m n.p.m., lecz podpiętrzeniem do rzędnej ok. 314,5 m n.p.m. spowodowanym działalnością bobrów. Oddziaływanie tamy bobrowej przekłada się na spowolnienie nurtu wody, podniesienie poziomu wody i w konsekwencji zalanie działek zlokalizowanych w sąsiedztwie rowu nr 11 oraz działek przylegających do rowu nr 5 powyżej tamy. Kwestia ta dotyczy również terenów położonych na zachód od przepustu okularowego, ponieważ systemy melioracji wodnych wykonane na tej części zlewni, uchodzą do odbiorników powyżej tamy bobrowej. Ponadto uznano, że utrzymanie poziomu lustra wody w stawie na rzędnej nie przekraczającej 312,76 m n.p.m. wraz z wykonaniem konserwacji stawu i rowów do parametrów przedstawionych na profilu podłużnym oraz przekrojach poprzecznych ograniczy zasięg oddziaływania i umożliwi sprawne odprowadzenie wód z systemu melioracji wodnych. W związku z tym zobowiązano wnioskodawców do konserwacji rowu nr 5 na całej długości cofki, licząc od miejsca wlotu do stawu do przepustu okularowego 2x800, usytuowanego w hm 6+85.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 399 ust. 2 Prawa wodnego organ wskazał, iż zgodnie z tym przepisem wydania pozwolenia wodnoprawnego odmawia się, jeżeli zakład planujący korzystanie z wód lub wykonanie urządzeń wodnych albo inne działania wymagające pozwolenia wodnoprawnego nie wywiązuje się z wynikających z dotychczas wydanych pozwoleń wodnoprawnych obowiązków.

Realizacja obowiązków wynikających z treści decyzji Starosty [...] (obowiązującej do dnia 31 grudnia 2012 r.) była przedmiotem weryfikacji organu I instancji. Organ wezwał wnioskodawców do przedstawienia informacji i posiadanej dokumentacji w tym zakresie. Wnioskodawcy w swoim piśmie z dnia 13 stycznia 2022 r. oświadczyli, że wykonywali zobowiązania określone w decyzji, w tym utrzymywali staw w pełnej sprawności technicznej; koryto rowu nr 5 było w okresie 2002-2012 dwukrotnie koszone i czyszczone; jak również przez cały czas użytkowania stawu zapewniony był odpowiedni przepływ w rowie nr 5 na poziomie przepływu biologicznego. Biorąc pod uwagę, że treść ww. decyzji nie wskazuje sposobu kontroli nałożonych obowiązków, organ miał możliwość dokonania swobodnej oceny ich realizacji i uznał oświadczenie Wnioskodawców za wystarczające. Natomiast strona odwołująca nie przedstawiła dokumentów podważających prawdziwość podanych informacji.

Ponadto organ wskazał, iż przekroczenie rzędnej zatrzymania wody w stawie (na co również zwrócił uwagę odwołujący) należy zakwalifikować jako warunek realizacji udzielonego pozwolenia wodnoprawnego, więc zakład nie tyle nie wywiązywał się z obowiązków dotychczas wydanego pozwolenia wodnoprawnego, co naruszył warunek wykonywania uprawnienia ustalonego w pozwoleniu wodnoprawnym. Tym niemniej nie stanowi to wynikającej z art. 399 ust. 2 Prawa wodnego przestanki odmowy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego, bowiem naruszenia warunków nie można utożsamiać z naruszeniami obowiązków.

W odniesieniu natomiast do zarzutu naruszenia art. 403 ust. 1 Prawa wodnego poprzez określenie w pozwoleniu wodnoprawnym warunków wykonywania uprawnienia oraz obowiązków nałożonych na wnioskodawców, z pominięciem wymagań wskazanych w tym przepisie należy zauważyć, że organ I instancji w swojej decyzji szczegółowo ustalił warunki pozwolenia wodnoprawnego oraz wskazał szereg obowiązków ciążących na wnioskodawcy, w tym niezbędne przedsięwzięcia ograniczające negatywne oddziaływanie na środowisko (art. 403 ust. 1 pkt 3), tj.: utrzymywanie w należytym stanie technicznym istniejącego obiektu stawowego wraz z budowlami towarzyszącymi gwarantujące sprawność i bezpieczną eksploatację tych urządzeń oraz usuwanie w trybie natychmiastowym zaistniałych nieprawidłowości, poprzez przeprowadzanie prac konserwacyjnych (systematyczne wykaszanie skarp i obrzeży stawów oraz okresowe, wymagane dla danego stawu odmulanie dna), remontowych i kontrolnych oraz likwidację ewentualnych uszkodzeń; utrzymywanie w należytym stanie technicznym rowu nr 5, poprzez wykonywanie co najmniej raz w roku konserwacji obejmującej wykaszanie dna i skarp oraz odmulenie dna rowu na długości cofki wynoszącej 687 m; utrzymywanie w należytym stanie technicznym rowów nr 9, 10 i 11, w sposób zapewniający swobodny odpływ wody, poprzez wykonywanie co najmniej raz w roku konserwacji obejmującej wykaszanie dna i skarp oraz odmulenie dna rowów na odcinkach zlokalizowanych w granicach nieruchomości, do których uprawnieni posiadają tytuł prawny; utrzymanie w korycie rowu nr 5 poniżej grobli czołowej przepływu biologicznego Qo - 8,02 l/sek.; przepuszczanie wód przez mnich spustowo-piętrzący, w sposób nie powodujący gwałtowanego naruszenia osadów dennych, czy też uszkodzenia dna odbiornika; opróżniania stawu do odbiornika warstwą wody nie większą niż 20 cm nad górną krawędzią szandorów mnicha spustowo-piętrzącego, w celu ochrony dna i skarp rowu nr 5 przed rozmywaniem.

W odniesieniu do nałożenia obowiązku wykonania urządzeń zapobiegających szkodom lub zmniejszających negatywne skutki wykonywania tego pozwolenia wodnoprawnego (art. 403 ust. 1 pkt 3 Prawa wodnego) organ zwrócił uwagę na treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 16.05.2019 r., II SA/Sz 125/19, w którym wskazano, cyt.: "(...) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym, która na mocy art. 128 ust. 1 pkt 7a ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (art. 403 ust. 1 pkt 2 obowiązującej ustawy), zobowiązuje jej adresata do wykonania obowiązków wymienionych w ww. przepisie, organ musi ustalić, że faktycznie wykonywanie pozwolenia wodnoprawnego może wywołać szkody lub nieść ze sobą negatywnie oddziaływanie. Okoliczności te muszą być jednoznacznie ustalone, bo tylko ryzyko ich realnego wystąpienia uzasadnia nałożenie obowiązków decyzją na podstawie art. 128 ust. 1 pkt 7a ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne". Orzecznictwo sądów administracyjnych odnoszące się do stosowania przez organy administracji art. 128 ust. 1 pkt 7, 7a i 8 ustawy z dnia 18.07.2001 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2017 r., poz. 1121) stanowiącego w poprzednio obowiązującej ustawie odpowiednik cyt. wyżej art. 403 ust. 1 - zachowuje nadal aktualność. W niniejszej sprawie organ nie ustalił negatywnego oddziaływania wnioskowanego pozwolenia wodnoprawnego, co znajduje odzwierciedlenie w przedłożonych aktach sprawy.

Natomiast określenie obowiązków wynikających z art. 403 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego winno odnosić się do innych zakładów posiadających pozwolenie wodnoprawne lub uprawnionych do rybactwa narażonych na szkody w związku z wykonywaniem tego pozwolenia wodnoprawnego - z czym nie mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 407 i 409 Prawa wodnego organ wyjaśnił, że staw jest obiektem istniejącym i dokumentacja dołączona do wniosku została wykonana na podstawie aktualnych pomiarów geodezyjnych, które wykazały rozbieżność rzędnych przedstawionych w operatach wodnoprawnych z 2000 r. i 2002 r. w stosunku do stanu faktycznego. W ocenie autora aktualnego operatu wodnoprawnego, twórcy poprzednich opracowań błędnie zinterpretowali wysokości z podkładów sytuacyjno-wysokościowych opracowanych w 1969 roku przez [...] Biuro Projektów Melioracyjnych, zaś wnioskodawcy kilkukrotnie oświadczali, że nie byli świadomi błędów powstałych na etapie projektowania i wykonania stawu. Przeprowadzone pomiary wykazały, że wysokości zatrzymania wody w stawie tj. 312,00 m n.p.m. odpowiada obecnie rzędna 312,91 m n.p.m. Zatem wbrew twierdzeniom Skarżącego, dokumentacja przedłożona do wniosku o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego wraz z późniejszymi uzupełnieniami wyeliminowała wcześniejsze błędy i jest zgodna ze stanem istniejącym; zawiera wszystkie dane niezbędne do wydania pozwolenia i spełnia wymogi określone przepisami prawa.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł D. B. zarzucając jej:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to:

-art. 399 ust. 2 Prawa wodnego poprzez jego błędną wykładnię i niezasadne przyjęcie, że uchybienie warunkom określonym w poprzednim pozwoleniu wodnoprawnym nie stanowi naruszenia obowiązków, o których mowa w tym przepisie,

-art. 399 ust. 2 Prawa wodnego poprzez jego niezastosowanie i udzielenie wnioskodawcom pozwolenia wodnoprawnego, podczas gdy wnioskodawcy nie wywiązywali się z obowiązków i warunków określonych w poprzednim pozwoleniu wodnoprawnym,

- art. 403 ust. 1 Prawa wodnego poprzez błędne przyjęcie, że warunki wykonywania uprawnienia oraz obowiązki nałożone na wnioskodawcę w pozwoleniu wodnoprawnym zostały określone w sposób prawidłowy, podczas gdy taki sposób określenia warunków realizacji uprawnienia, w tym przede wszystkim ustalenie poziomu lustra wody w stawie i rowie nr 5 na poziomie 312,76 n.p.m. będzie negatywnie oddziaływać na grunty sąsiednie,

- art. 407 i 409 Prawa wodnego poprzez błędne przyjęcie, iż dokumentacja techniczna załączona do wniosku spełniała wymagania stawiane przepisami prawa i była wystarczająca dla udzielenia wnioskodawcom pozwolenia wodnoprawnego pomimo, iż dokumentacja ta zawierała błędy i tym samym nie mogła stanowić podstawy dla określenia warunków wykonywania uprawnienia.

2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

- art. 7, 77, 80 i 84 oraz 136 k.p.a. poprzez wydanie decyzji utrzymującej decyzję organu I instancji w mocy pomimo, iż zebrany przez organ materiał dowodowy okazał się być niewystarczający i budzący dalekie wątpliwości, a dokonana przez organ ocena materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie była dowolna, oparta wyłącznie o bezkrytyczne uznanie dowodów przedstawiony przez wnioskodawców, świadczących na niekorzyść Skarżącego; organ wydając zaskarżoną decyzję zaniechał wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, rzetelnej oceny dokumentów przedstawianych przez wnioskodawcę, oraz całościową i kompleksową analizę wszystkich dowodów zgromadzonych w sprawie,

- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewłaściwe uzasadnienie decyzji organu II instancji tj. w szczególności, nie odniesienie się w sposób wyczerpujący do argumentów Skarżącego podniesionych w odwołaniu i de facto ponowienie uzasadnienia decyzji I instancyjnej, co utrudnia polemikę z rozstrzygnięciem oraz jego kontrolę instancyjną,

- art. 8 k.p.a., poprzez nieprzyczynienie się przez organ do starannego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowania mającego zagwarantować równość wobec prawa oraz podważenie zasady dotyczącej pogłębiania zaufania obywatela do organów państwa.

Wskazując na powyższe Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, jak również utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, że organ II instancji, podobnie jak organ I instancji błędnie nie zastosował art. 399 Prawa wodnego mylnie przyjmując, że w niniejszym przypadku nie ziściły się przesłanki uzasadniające odmowę udzielenia wnioskodawcom pozwolenia wodnoprawnego.

Wydanie decyzji w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego wymaga ustalenia w sposób niebudzący wątpliwości czy podmiot planujący korzystanie z wód lub wykonanie urządzeń wodnych albo inne działania wymagające pozwolenia wodnoprawnego m.in. wywiązał się z wynikających z dotychczas wydanych pozwoleń wodnoprawnych obowiązków.

Organy obu instancji pominęły (na co zwracał uwagę skarżący zarówno w toku postępowania przed Organem I instancji, jak i w odwołaniu), że w toku oględzin ujawniono, że rów nr 5 jest zamulony, zarośnięty, co znacznie ogranicza jego przepustowość. W rowie nr 5 woda swobodnie przepływa jedynie na szerokości kilku, kilkunastu centymetrów, podczas gdy rów ten ma szerokość kilku metrów. Fatalny stan rowu nr 5 przekłada się z kolei na stan rowów nr 9, 10 i 11, które także są zamulone i tym samym nie spełniają swej funkcji.

Okoliczności te wprost wynikają z materiału zdjęciowego znajdującego się w aktach sprawy, jak również protokołów oględzin, czego jednakże zarówno Organ I instancji, jak i Organ II instancji nie zauważa.

Zaniechanie wykonywania przez wnioskodawców podstawowych obowiązków tj. konserwacji stawu i rowu nr 5 w połączeniu z faktem, iż poziom lustra wody w stawie utrzymywany jest przez lata znacznie wyżej niż to wynika z udzielonego wnioskodawcom w 2002 r. pozwolenia wodnoprawnego skutkuje podtapianiem okolicznych gruntów, w tym gruntów Skarżącego.

Nie można zgodzić się z twierdzeniami Organu II instancji, iż przekroczenie rzędnej zatrzymania wody w stawie nie stanowi przesłanki do odmowy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego, albowiem działanie takie stanowi naruszenie warunku realizacji udzielonego pozwolenia, a nie naruszenie obowiązku określonego w pozwoleniu. Taka interpretacja treści przepisu art. 399 ust. 2 Prawa wodnego nie może zasługiwać na uwzględnienie. Przy stosowaniu przedmiotowego przepisu należy mieć bowiem na uwadze cel jego wprowadzenia przez ustawodawcę, a to przede wszystkim zapewnienie zgodności działań inwestora z warunkami udzielonego uprawnienia.

Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika bezsprzecznie, że wnioskodawcy nie tylko nie wykonywali obowiązku konserwacji rowu nr 5 ale także nie stosowali się do podstawowych warunków korzystania ze stawu określonych poprzednim pozwoleniem wodnoprawnym, tj. nie utrzymywali lustra wody na poziomie 312 m.n.p.m., do czego byli zobowiązani. Poziom lustra wody utrzymywany jest od lat na poziomie ponad 312, 70 m.n.p.m., a nierzadko i wyższym poziomie.

W tym kontekście na uwagę zasługuje również fakt, co całkowicie pomija Organ I instancji, jak i Organ II instancji, iż wnioskodawcy po wygaśnięciu poprzedniego pozwolenia w 2012 r. nie wystąpili o nowe pozwolenie w tym zakresie. Przez lata korzystali ze stawu bez stosownych pozwoleń. Niniejszy wniosek wnioskodawcy złożyli dopiero wówczas, gdy D. B., którego grunty na skutek działalności stawu były stale podtapiane zawiadomił niniejszy Organ o nieprawidłowościach związanych z działalnością tego obiektu i jego negatywnym wpływie na sąsiednie działki.

Wszystkie te okoliczności dobitnie świadczą o lekceważeniu przez wnioskodawców obowiązków nałożonych na nich nie tylko poprzednim pozwoleniem wodnoprawnym, ale także przepisami prawa, czego z kolei Organ nie zauważa.

Za całkowicie chybione uznać należy twierdzenia Organu I instancji, zaakceptowane następnie przez Organ II instancji, o tym iż podtapianie gruntów sąsiednich jest wyłącznym następstwem działalności bobrów. Taka ocena jest wynikiem powierzchownej oceny materiału dowodowego zgormadzonego w sprawie. Organ niejako na skróty, automatycznie, bez dokonania pogłębionej analizy zgormadzonych dowodów przyjął, iż skoro na rowie nr 5 występuje tama bobrowa to ona jest przyczyną podtapiania gruntów sąsiednich.

Przede wszystkim Organ nie posiada wiedzy specjalistycznej uprawniającej go do czynienia takich ocen. Ustalenie przyczyn podtopień okolicznych gruntów wymaga odpowiedniej wiedzy z zakresu gospodarki wodnej, hydrologii, postępowań wodnoprawnych i melioracji wodnych, tj. wiedzy specjalistycznej wykraczającej poza wiedzę pracowników Organu. Dlatego też, przyjąć należy, iż przy dokonywaniu ustaleń faktycznych w sprawie Dyrektor Zarządu Zlewni [...] w S. wykroczył poza swoje uprawnienia. Wbrew stanowisku Organu II instancji, pracownicy Organu nie dysponują wiadomościami specjalnymi. Wiadomości takie posiada jedynie biegły.

Wątpliwości budzi już sam sposób dokonywania pomiarów przez Organ. Skarżący ponownie podnosi, że Organ wykonywał pomiary z brzegu przy użyciu miarki i równocześnie w tym czasie sporządzał także dokumentację fotograficzną. Tak wykonane pomiary są niedokładne i nierzetelne. Pomiary wykonane w ten sposób nie mogą stanowić podstawy ustaleń faktycznych w sprawie. Wszelkie pomiary w tego typu sprawach winny być dokonywane przy użyciu tachimetru (pomiary tachimetryczne) lub GPS (pomiary satelitarne GNSS z wykorzystaniem sytemu stacji referencyjnych ASG-EUPOS), którym to sprzętem dysponuje biegły. Tylko bowiem tak wykonane pomiary mogą stanowić podstawę ustaleń w sprawie.

Z materiałów znajdujących się w aktach sprawy wynika bezsprzecznie, iż grunty D. B. przy rowie nr 11 usytuowane są na wysokości 313,2 m.n.p.m. Przy rowie nr 10 grunty D. B. usytuowane są na wysokości 313,0 m.n.p.m oraz 313,1 m.n.p.m. Oznacza to, iż w przypadku utrzymania piętrzenia na przyjętym przez Organ poziomie - 312,76 m.n.p.m. pomiędzy lustrem wody w stawie a poziomem gruntu będzie ok. 24 cm różnicy, co z kolei będzie powodowało stałe podtopienia gruntów D. B. znajdujących się w bezpośrednim ich sąsiedztwie, niekorzystnie wpływając na znajdujące się w tym miejscu uprawy.

Nie wiadomo na jakiej podstawie Organ I instancji, a w ślad za nim Organ II instancji przyjął, iż dane zawarte w dokumentacji sporządzonej przez pełnomocnika wnioskodawców Pana L. G. są rzetelne i nie budzą wątpliwości. Wprawdzie Organ zauważa, że dane zawarte w tej dokumentacji stoją w sprzeczności z danymi zawartymi w poprzedniej dokumentacji sporządzonej przez mgr inż. R. W. w 2000 r., na podstawie której udzielono wnioskodawcom poprzedniego pozwolenia wodnoprawnego, to jednak nie wiadomo dlaczego Organ uznaje wyliczenia dokonane przez Pana L. G. (pełnomocnika wnioskodawców) za bardziej wiarygodne, natomiast dokumentację sporządzoną przez R. W. za błędną.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powtarzając argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 21 lutego 2023 r. pełnomocnik Skarżącego wniósł o przeprowadzenie dowodu z mapy wpływu warunków wodnych na rośliny uprawne.

Na rozprawie w dniu 23 lutego 2023 r. pełnomocnik Skarżącego podtrzymał skargę oraz wniosek dowodowy zawarty w piśmie z dnia 21 lutego 2023 r.

Sąd postanowił dopuścić wnioskowany dowód.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej "P.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.

Dokonując oceny zaskarżonych decyzji, w tak zakreślonych granicach, Sąd uznał, iż organy nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego czy też przepisów prawa procesowego uzasadniającego uchylenia zaskarżonej decyzji.

Podstawę materialnoprawną zapadłych w niniejszej sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 2233 ze zm.).

Z treści art. 1 Prawa wodnego, regulującego zakres przedmiotowy ustawy, wynika, że akt ten reguluje gospodarowanie wodami zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju, co oznacza, że gospodarowanie rozumiane jako zdobywanie zasobów i dysponowanie nimi, powinno być podporządkowane zasadzie zrównoważonego rozwoju zdefiniowanej w art. 3 pkt 50 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 1973), zwanej dalej p.o.ś. Jest to taki rozwój społeczno-gospodarczy, w którym następuje proces integrowania działań politycznych, gospodarczych i społecznych, z zachowaniem równowagi przyrodniczej oraz trwałości podstawowych procesów przyrodniczych, w celu zagwarantowania możliwości zaspokajania podstawowych potrzeb poszczególnych społeczności lub obywateli zarówno współczesnego pokolenia, jak i przyszłych pokoleń. Koncepcja zrównoważonego rozwoju opiera się na założeniu polegającym na zapewnieniu właściwych form gospodarowania, pozwalających na zahamowanie procesów narastania zagrożeń podważających perspektywy rozwoju. Zrównoważony rozwój nadaje procesom rozwoju gospodarczego i społecznego cechę trwałości. Powinien on także zapewniać rzeczywistą poprawę jakości życia ludzi.

W duchu zrównoważonego rozwoju ustawodawca w art. 10 Prawa wodnego uregulował cele zarządzania zasobami wodnymi, wśród których dominujący jest cel ogólny polegający na tym, że ma ono służyć zaspokajaniu potrzeb ludności i gospodarki oraz ochronie wód i środowiska związanego z tymi zasobami. W szczególności zarządzanie zasobami wodnymi powinno służyć zapewnieniu odpowiedniej ilości i jakości wody dla ludności –również do nawodnień (art. 10 pkt 1), ochronie przed powodzią oraz suszą (pkt 2), ochronie zasobów wodnych przed zanieczyszczeniem oraz niewłaściwą lub nadmierną eksploatacją (pkt 3) oraz zapewnieniu wody na potrzeby rolnictwa oraz przemysłu (pkt 5).

To na organach powołanych do zarządzania zasobami wodnymi ([...]) spoczywa obowiązek podejmowania działań zmierzających do realizacji wskazanych celów ustawowych, w tym zasadniczego polegającego na dostarczeniu ludności i gospodarce takiej ilości wody, która jest potrzebna do życia i prawidłowego funkcjonowania gospodarki, w tym gospodarki rolnej. Woda należy bowiem do potrzeb podstawowych ludności i gospodarki. W zakres tych zadań wchodzą również działania mające na celu przeciwdziałanie suszy jako zjawisku o istotnych skutkach społeczno – gospodarczo – środowiskowych, w których kierować należy się dążeniem do zapewnienia równowagi pomiędzy potrzebami ludności i gospodarki a ochroną zasobów wodnych. Zjawisko suszy poza zagrożeniami dla środowiska ma także negatywny wpływ na gospodarkę. W piśmiennictwie wskazuje się, że niezwykle niskie stany wody w rzekach nie tylko bezpośrednio wyrządzają szkodę, obniżając ich żeglowność i spławność, zmniejszając energie i utrudniając nawodnienia, ale także powodują obniżenie stanu wód gruntowych, przez to ujemnie wpływają na wegetację (tak P. Korzeniowski, Zgoda wodnoprawna, Warszawa 2021 r., s. 172). Przeciwdziałanie negatywnym skutkom niedoborów wody wiąże się z obowiązkiem zapewnieniem wody na potrzeby rolnictwa. Dla realizacji tego celu istotny wpływ mają systemy melioracyjne realizujące jednocześnie funkcje rolnicze i gospodarki wodnej. Zgodnie z art. 195 Prawa wodnego melioracje wodne polegają na regulacji stosunków wodnych w celu polepszenia zdolności produkcyjnej gleby i ułatwienia jej uprawy.

Instrumentami służącymi do zarządzania zasobami wodnymi są m.in. zgody wodnoprawne (art. 11 pkt 2), stanowiące w istocie przejaw władztwa wodnego właściwych organów [...]. Jedną z form zgody wodnoprawnej jest pozwolenie wodnoprawne (art. 388 ust. 1 pkt 1).

Objęte wnioskiem korzystanie z wód polegające na zatrzymaniu wód w istniejącym stawie podlega reglamentacji wodnoprawnej, co nie jest kwestionowane ani przez inwestora ani przez stronę Skarżącą.

W ten sposób [...] mają możliwość władczego wpływu na sposób wykorzystywania zasobów wodnych po to, aby realizować powierzone im zadania z zakresu zarządzania w zgodzie z zasadą zrównoważonego rozwoju. W gestii organów [...] pozostawiono decyzję w zakresie udzielenia zgody na podjęcie określonych działań, która winna być wynikiem zrównoważenia słusznego interesu indywidulanego z interesem publicznym (zob. J. Stelmasiak, Realizacja interesu publicznego w ochronie środowiska na przykładzie obszaru specjalnego o charakterze ekologicznym [w:] Prawne instrumenty ochrony środowiska, red. B. Jeżyńska, E. Kruk, Lublin 2016, s. 22) i prowadzić do zapewnienia stanu równowagi w gospodarowaniu zasobami wodnymi.

Normatywnym odzwierciedleniem władczego wpływu organów administracji wodnej na kształtowanie sposobu korzystania z wód jest treść art. 403 ust. 1 Prawa wodnego, który stanowi, że w pozwoleniu wodnoprawnym ustala się cel projektowanych do wykonania urządzeń wodnych i innych robót, cel i zakres korzystania z wód, warunki wykonywania uprawnienia oraz obowiązki niezbędne ze względu na ochronę zasobów środowiska, interesów ludności i gospodarki, w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych, w tym w szczególności w szczególności:

1) obowiązki wobec innych zakładów posiadających pozwolenie wodnoprawne lub uprawnionych do rybactwa, narażonych na szkody w związku z wykonywaniem tego pozwolenia wodnoprawnego;

2) obowiązek wykonania urządzeń zapobiegających szkodom lub zmniejszających negatywne skutki wykonywania tego pozwolenia wodnoprawnego;

3) niezbędne przedsięwzięcia ograniczające negatywne oddziaływanie na środowisko.

Pozwolenie wodnoprawne o wskazanej wyżej treści jest podstawowym instrumentem reglamentacji administracyjnoprawnej w Prawie wodnym, który ogranicza wolność korzystania z wód lub gruntów z uwagi na interes publiczny. Istota pozwolenia wodnoprawnego polega na uprawnieniu jednostki do działalności, która bez tego pozwolenia jest zabroniona. Udzielając pozwolenia, organ administracji nie tylko ustala, komu uprawnienie ma przysługiwać, lecz także reguluje w szczegółach działalność będącą przedmiotem pozwolenia i określa warunki tej działalności. Za pomocą pozwolenia organy administracji wodnej powinny regulować planowe wykorzystywanie zasobów wodnych przez poszczególnych użytkowników.

Przepis art. 396 ust. 1 Prawa wodnego stanowi, że pozwolenie wodnoprawne nie może naruszać:

1) ustaleń planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza, z wyłączeniem okoliczności, o których mowa w art. 66;

2) ustaleń planów ochrony i planów zadań ochronnych dla obszarów chronionych;

3) ustaleń planu zarządzania ryzykiem powodziowym;

4) ustaleń planu przeciwdziałania skutkom suszy;

5) ustaleń programu ochrony wód morskich;

6) ustaleń krajowego programu oczyszczania ścieków komunalnych;

7) ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy i decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego;

8) wymagań ochrony zdrowia ludzi, środowiska, ochrony przyrody i dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków oraz wynikających z przepisów ustawy oraz przepisów odrębnych.

W tym miejscu odnotować należy, iż w myśl art. 399 ust. 1 Prawa wodnego wydania pozwolenia wodnoprawnego odmawia się, jeżeli:

1) projektowany sposób korzystania z wód narusza ustalenia dokumentów, o których mowa w art. 396 ust. 1 pkt 1-7, lub nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 396 ust. 1 pkt 8;

2) projektowany sposób korzystania z wód dla celów energetyki wodnej nie zapewni wykorzystania potencjału hydroenergetycznego w sposób technicznie i ekonomicznie uzasadniony.

Wydania pozwolenia wodnoprawnego odmawia się, jeżeli zakład planujący korzystanie z wód lub wykonanie urządzeń wodnych albo inne działania wymagające pozwolenia wodnoprawnego nie wywiązuje się z wynikających z dotychczas wydanych pozwoleń wodnoprawnych obowiązków (art. 399 ust. 2).

Z dyspozycji art. 399 Prawa wodnego wynika, że decyzja o odmowie wydania pozwolenia wodnoprawnego nie ma charakteru uznaniowego, co oznacza, że organ nie posiada w tym zakresie luzu decyzyjnego co do treści rozstrzygnięcia. Ponadto, katalog przesłanek decyzji odmownej ma charakter zamknięty, a więc wymienione w tym artykule okoliczności powinny wyczerpać przypadki wydania decyzji negatywnej. Przy czym wykładnia powołanego przepisu powinna być ścisła, a możliwość odmowy przez organ wydania pozwolenia wodnoprawnego oparta na przesłankach wprost z niego wynikających. Odmowa wydania pozwolenia wodnoprawnego na warunkach zaproponowanych we wniosku powinna mieć zatem charakter wyjątkowy (tak wyrok NSA z dnia 23 października 2019 r., II OSK 3106/17, LEX nr 2750690).

Tym samym zgodzić należy się z organem, iż konstrukcja przepisów zawartych w Dziale IX Prawa wodnego powoduje, że wydanie decyzji pozytywnej jest zasadą, jeśli tylko spełnione są warunki wskazane w ustawie, zaś odmowa wydania pozwolenia może nastąpić wyłącznie wówczas, gdy spełnione są negatywne przesłanki z art. 399 pkt 1 Prawa wodnego.

W tym miejscu odnosząc się do zarzutu skargi naruszenia art. 399 ust. 2 Prawa wodnego wskazać należy, iż Sąd podziela stanowisko organu, że czy innym są warunki wykonywania uprawnienia wynikającego z pozwolenia na budowę a czym innym są obowiązki nałożone w tym pozwoleniu.

Na powyższe wskazuje przede wszystkim art. 403 Prawa wodnego.

Zgodnie z art. 403 ust. 1 Prawa wodnego w pozwoleniu wodnoprawnym ustala się cel projektowanych do wykonania urządzeń wodnych i innych robót, cel i zakres korzystania z wód, warunki wykonywania uprawnienia oraz obowiązki niezbędne ze względu na ochronę zasobów środowiska, interesów ludności i gospodarki, w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych.

Z powyższego jednoznacznie wynika, iż pozwoleniu wodnoprawnym obok warunków korzystania z uprawnienia określa się również obowiązki.

Na powyższe rozróżnienie wskazuje również ust. 6 art. 403 Prawa wodnego zgodnie z którym jeżeli jest to konieczne dla szczegółowego określenia warunków i zakresu korzystania z wód, utrzymywania wód lub projektowania, wykonywania, lub utrzymywania urządzeń wodnych, lub uprawnień osób trzecich, w pozwoleniu wodnoprawnym można dodatkowo ustalić obowiązek (....).

Tym samym ustawodawca wyraźnie rozróżnia kwestię niewywiązywania się z obowiązków, które może skutkować odmowa wydania kolejnego pozwolenia wodnoprawnego (art. 399 ust. 2 Prawa wodnego) od zmiany warunków wykonywania uprawnień ustalonych w pozwoleniu, które to może skutkować cofnięciem lub ograniczeniem bez odszkodowania pozwolenia wodnoprawnego (art. 415 pkt 1 Prawa wodnego) .

Nie można pominąć, iż brak realizacji obowiązków może również stanowić podstawę do cofnięcia lub ograniczenia pozwolenia wodnoprawnego o ile są to obowiązki wobec innych zakładów posiadających pozwolenie wodnoprawne, uprawnionych do rybactwa, oraz osób narażonych na szkody (art. 415 pkt 3 Prawa wodnego).

Tym samym ewentualne naruszenie warunków pozwolenia wodnoprawnego w postaci spiętrzania wody niezgodnie z wydanym pozwoleniem stanowiłoby przesłankę do uchylenia pozwolenia wodnoprawnego. Natomiast nie może stanowić przesłanki do odmowy wydania nowego pozwolenia wodnoprawnego w oparciu o art. 399 ust. 2 Prawa wodnego , jak oczekuje tego strona skarżąca.

Odnosząc się do samej kwestii naruszenia obowiązków wynikających z treści decyzji Starosty [...] z dnia 22 lipca 2002 r., znak: [...] (obowiązującej do dnia 31 grudnia 2012 r.) wskazać należy, iż powyższe zostało zweryfikowane przez organ. W niniejszej sprawie, co zostało już zaznaczone wcześniej, pozwolenie wodnoprawne obowiązywało do dnia 31 grudnia 2012 r., a więc w tym okresie na wnioskodawcy spoczywały obowiązki. Sami wnioskodawcy oświadczyli, iż utrzymywali staw w pełnej sprawności technicznej, koryto rowu nr 5 było w okresie 2002-2012 dwukrotnie koszone i czyszczone; jak również przez cały czas użytkowania stawu zapewniony był odpowiedni przepływ w rowie nr 5 na poziomie przepływu biologicznego.

Natomiast okoliczności wskazane przez Skarżącego, iż w toku oględzin ujawniono, że rów nr 5 jest zamulony, zarośnięty, co znacznie ogranicza jego przepustowość dotyczy stany obecnego, a więc okresu po upływie 10 lat od dnia obowiązywania decyzji Starosty [...] z dnia 22 lipca 2002 r.. Natomiast Skarżący w żadnym stopniu nie przedstawił argumentów, iż w okresie obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego właściciele stawu nie wywiązywali się ze swoich obowiązków. Pismo Koła Łowieckiego "P." w P. z dnia 6 listopada 2020 r. potwierdza, iż problemy stale podmokłych terenów lub okresowo zalewanych terenów pojawił się po 2018 r., a więc długo po okresie obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego z dnia 22 lipca 2002 r.. Tym samym, w świetle powyższego, organ był uprawniony do oceny, iż w sprawie Wnioskodawcy wywiązywali się z obowiązków nałożonych w poprzednim pozwoleniu wodnoprawnym.

Ponadto dla Sądu przekonywująca jest argumentacja organu, iż nadmierne uwilgotnienie gruntów stanowiących własność Skarżącego, zlokalizowanych w zlewni rowu nr 11 i rowu nr 11a (rów poza obszarem opracowania), spowodowane jest tamą bobrową usytuowaną na rowie nr 5. Jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego przez organ tama ta zlokalizowana jest poniżej ujścia rowu nr 11 do rowu nr 5 ok. hm 4+65. Organ na podstawie mapy sytuacyjno-wysokościowej ustalił, że rzędne terenu przylegającego do rowu nr 5 na wysokości tamy bobrowej wynoszą ok. 313,4 m n.p.m. Wysokość tamy bobrowej, wynosząca 1,1 m powyżej poziomu terenu przylegającego do rowu nr 5. Na podstawie powyższego organ zasadnie uznał, iż tama bobrowa podpiętrza wodę prowadzoną rowem nr 5 i rowem nr 11 do rzędnej ok. 314,5 m n.p.m. Wartość ta jest wyższa o ok. 1,7 m w odniesieniu do wnioskowanej rzędnej lustra wody w stawie.

Warto w tym miejscu wskazać, iż powyższe potwierdza przedstawiona przez Skarżącego mapa. Z mapy tej jednoznacznie wynika, iż na wysokości tamy poziom wody wynosi 314,38 m n.p.m. z tym samym z tego punku tworzy się rozlewisko na działki sąsiednie. Przedstawiona mapa potwierdza również ustalenia organu, iż nieruchomości gruntowe przylegające do rowu nr 11 w przeważającej większości położone są poniżej rzędnej lustra wody spiętrzonej przez tamę bobrową tj. ok. 314 m .n.p.m..

Zatem niekorzystne oddziaływanie w tej części zlewni rowu nr 5 nie jest wynikiem zatrzymywania wody w stawie na rzędnej wynoszącej ok. 312,8 m n.p.m. (jak wynika z mapy przedłożonej przez Skarżącego 312,95 m n.p.m.) lecz podpiętrzeniem do rzędnej ok. 314,5 m n.p.m. spowodowanym działalnością bobrów.

Tym samym zgodzić należy się z organem, iż oddziaływanie tamy bobrowej przekłada się na spowolnienie nurtu wody, podniesienie poziomu wody i w konsekwencji zalanie działek zlokalizowanych w sąsiedztwie rowu nr 11 oraz działek przylegających do rowu nr 5 powyżej tamy.

W ocenie Sądu organ słusznie mając na uwadze ewentualne zalewanie terenów sąsiednich uznał, że utrzymanie poziomu lustra wody w stawie na rzędnej nie przekraczającej 312,76 m n.p.m. wraz z wykonaniem konserwacji stawu i rowów do parametrów przedstawionych na profilu podłużnym oraz przekrojach poprzecznych ograniczy zasięg oddziaływania i umożliwi sprawne odprowadzenie wód z systemu melioracji wodnych. W związku z tym zobowiązano wnioskodawców do konserwacji rowu nr 5 na całej długości cofki, licząc od miejsca wlotu do stawu do przepustu okularowego 2x800, usytuowanego w hm 6+85.

Ponadto wskazać należy, iż w przedłożonym do wniosku opracowaniem wyraźnie przewidziano, że działki nr [...] i [...] są objęte oddziaływaniem piętrzenia i zalewaniem tego terenu. Obszar zalewania i utrzymywania się wody na ww. działkach pokrywa się z opracowaniem przygotowanym na zlecenie Skarżącego. Ponadto należy mieć na uwadze, iż w toku postępowania Wnioskodawcy wyjaśnili, że Rów nr 9, wg ewidencji nr [...],na długości 110 m jest rowem zamkniętym, bezodpływowym. Brak połączenia z rowem nr 5. Sytuacje obrazuje załączony przekrój nr 3. Z racji położenia działek nr [...] i [...] w naturalnej niecce nie wykonywano w przeszłości na ich najniższych powierzchniach, drenowania systematycznego a uprawa mechaniczna była niemożliwa, bądź utrudniona. Linia przerywana niwelety wskazuje na możliwość pogłębienia dna przy spadku dopuszczalnym 0,5 – 1,0‰,. Przy rzędnej piętrzenia 312,76 możliwe jest uzyskanie głębokości ok. 65 cm. Konfiguracja terenu wyklucza możliwość połączenia ww. działek w jednolity kompleks uprawowy, spójny z otaczającymi, położonymi wyżej uprawianymi działkami. Powierzchnia na której wystąpi oddziaływanie piętrzenia, to z natury obniżony pas o szerokości, średnio, po 20 m po obu stronach rowu na długości 110 m, czyli ca 4400 m2 . Ta część może być wykorzystana jako użytek zielony. Niezbędne może być tu ustalenie ugodowe pomiędzy stronami, co do ewentualnej zamiennej rekompensaty utraconej powierzchni uprawowej, bez zmiany stanu własności.

Odnosząc się do uwidocznionego na mapie przedłożonej przez Skarżącego obszaru podsączania wzdłuż rowu nr 10 zauważyć należy, iż powyższe zostało również uwzględnione w dokumentacji przedłożonej przez Wnioskodawców.

W toku postępowania Inwestorzy zaznaczyli, że w przypadkach rowów nr 10 i 11 wymagane jest ich odmulenie warstwą 20 cm części ujściowej. Ewentualny negatywny wpływ na przyległe doń grunty orne, po odmuleniu gr. 20 cm, nie będzie występował.

W odniesieniu do rowu nr 10, o długości 125 m, Inwestorzy wskazali dodatkowo, iż jest on odbiornikiem wód z drenażu (1 wylot). Średnia głębokość 0,85 – 0,90 m oraz że dla proponowanej wyżej rzędnej piętrzenia wylot nie będzie podtopiony. Mapa przedstawiona przez Skarżącego wskazuje, iż obszar ten ulega podsączaniu, a nie jest zatopiony. Tym samym proponowane przez Inwestorów rozwiązanie może wyeliminować negatywne oddziaływanie na grunty orne w tym obszarze.

Analiza przedłożonych przez Inwestora map i przekrojów wskazuje, iż dołączony do wniosku o pozwolenie wodnoprawne operat wodnoprawny jest wiarygodny, a strona przedkładając w toku postępowania sądowoadministracyjnego mapę potwierdziła przyjęte w tym opracowaniu wnioski, jak i ustalenia organów poczynione w toku postępowania.

W tym miejscu odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 407 i 409 Prawa wodnego wskazać należy, iż wbrew zarzutom skargi dokumentacja przedłożona przez Skarżących i uzupełniona w toku postepowania była wystarczająca do wydania w niniejszej sprawie pozwolenia wodnoprawnego. Fakt, iż w toku postępowanie na wezwanie organu zawarto dodatkowe wyjaśnienia i sprostowania, nie oznacza, że dokumentacja była niekompletna. Organ rozpoznając wniosek o pozwolenie wodnoprawne nie opiera się wyłącznie na dokumentach załączonych do samego wniosku ale również na późniejszych dokumentach i wyjaśnieniach składanych w toku postępowania.

Tym samym fakt, iż osoba sporządzająca operat wodnoprawny przyznała się do błędnego określenia istnienia niewidocznego przepustu nie może automatycznie prowadzić do uznania dokumentacji za całkowicie wadliwą. Natomiast Skarżący w skardze, poza postawieniem zarzutu i przytoczenia okoliczności popełnienia powyższego błędu, nie wskazał na czym owa wadliwość dokumentacji miałaby polegać.

Warto w tym miejscu zaznaczyć, iż operat wodnoprawny został przygotowywany przez osobę posiadającą wiadomości specjalne i odpowiednie doświadczenie. Tym samym podkreślić należy, iż samo gołosłowne twierdzenie o wadliwości dokumentu, w sytuacji gdy jego analiza wskazuje, że został sporządzony przez osobę uprawnioną i w sposób rzetelny (oczywiście przy uwzględnieniu późniejszych poprawek i wyjaśnień), nie jest wystarczające do podważenia tego dowodu.

Ponadto należy pamiętać, iż staw, którego dotyczy pozwolenie wodnoprawne, jest obiektem istniejącym i dokumentacja dołączona do wniosku została wykonana na podstawie aktualnych pomiarów geodezyjnych, Fakt, iż aktualne pomiary, które zostały zweryfikowane przez organ w toku dwukrotnych oględzin, wykazały rozbieżność rzędnych przedstawionych w operatach wodnoprawnych z 2000 r. i 2002 r. nie może skutkować uznaniem nieprawidłowości operatu wodnoprawnego. Przeprowadzone przez organ pomiary wykazały, że wysokości zatrzymania wody w stawie tj. 312,00 m n.p.m. odpowiada obecnie rzędna 312,91 m n.p.m.

Odnosząc się w tym miejscu do zarzutu skarżącego o niewłaściwym pomiarze wskazać należy, iż dokonanie pomiaru przez wykwalifikowanego pracownika przy użyciu miary jest prawidłowe. Sąd nie podziela stanowiska Skarżącego, iż pracownicy Zarządu Zlewni [...] nie posiadają specjalistycznej wiedzy. Fakt, iż osoba dokonująca pomiarów sporządzała jednocześnie dokumentację fotograficzną nie może prowadzić z automatu do uznania, że wykonane pomiary są niedokładne i nierzetelne. Uwadze Skarżącego uszło, iż pomiary wykonywane w ten sposób miały potwierdzić pomiary wykonane przez osobę sporządzającą operat wodnoprawny. Zatem nie można pominąć okoliczności, iż pomiary wykonane przez organ potwierdziły wyłącznie pomiary dokonane przez osobę sporządzającą operat wodnoprawnym.

Zatem wbrew zarzutom Skarżącego, dokumentacja przedłożona do wniosku o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego wraz z późniejszymi uzupełnieniami jest zgodna ze stanem istniejącym i zawiera wszystkie dane niezbędne do wydania pozwolenia oraz spełnia wymogi określone przepisami prawa.

Z tych też względów zarzut naruszenia art. 407 i 409 Prawa wodnego nie zasługiwał na uwzględnienie.

W tym miejscu wskazać należy, iż wbrew zarzutom skargi organ rozpoznając niniejszą sprawę nie oparł się wyłącznie na dowodach przedstawionych przez wnioskodawcę. Nie ulega wątpliwości, iż w przypadku pozwoleń wodnoprawnych kluczowym dowodem jest sporządzony przez uprawniony podmiot operat wodnoprawny, to jednakże w niniejszej sprawie organ dokonywał weryfikacji powyższego operatu na co wskazują nie tylko oględziny na miejscu ale również działania organu mające na celu uzupełnienie złożonej dokumentacji.

Z tych tez względów Sąd za niezasadny uznał zarzut naruszenia art. 7, 77, 80 i 84 oraz 136 k.p.a.

Za nieuzasadniony Sąd uznał również zarzut naruszenia art. 403 ust. 1 Prawa wodnego. W ocenie Sądu zarówno ustalone warunki jak i nałożone obowiązki są prawidłowe.

W myśl art. 403 ust. 1 Prawa wodnego w pozwoleniu wodnoprawnym ustala się cel projektowanych do wykonania urządzeń wodnych i innych robót, cel i zakres korzystania z wód, warunki wykonywania uprawnienia oraz obowiązki niezbędne ze względu na ochronę zasobów środowiska, interesów ludności i gospodarki, w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych, w szczególności:

1) obowiązki wobec innych zakładów posiadających pozwolenie wodnoprawne lub uprawnionych do rybactwa, narażonych na szkody w związku z wykonywaniem tego pozwolenia wodnoprawnego;

2) obowiązek wykonania urządzeń zapobiegających szkodom lub zmniejszających negatywne skutki wykonywania tego pozwolenia wodnoprawnego;

3) niezbędne przedsięwzięcia ograniczające negatywne oddziaływanie na środowisko.

Natomiast w myśl art. 403 ust. 6 Prawa wodnego jeżeli jest to konieczne dla szczegółowego określenia warunków i zakresu korzystania z wód, utrzymywania wód lub projektowania, wykonywania, lub utrzymywania urządzeń wodnych, lub uprawnień osób trzecich, w pozwoleniu wodnoprawnym można dodatkowo ustalić obowiązek:

1) prowadzenia pomiarów jakości wód podziemnych oraz śródlądowych wód płynących poniżej i powyżej miejsca zrzutu ścieków z określeniem częstotliwości i metod tych pomiarów;

2) wykonania robót lub uczestniczenia w kosztach projektowania, wykonywania lub utrzymania urządzeń wodnych stosownie do odnoszonych lub prognozowanych korzyści;

3) wykonania robót lub uczestniczenia w kosztach utrzymania wód stosownie do wzrostu tych kosztów w związku z wykonywaniem tego pozwolenia;

4) odtworzenia retencji przez budowę służących do tego celu urządzeń wodnych lub realizację innych przedsięwzięć, jeżeli w związku z wykonywaniem pozwolenia wodnoprawnego nastąpi zmniejszenie naturalnej lub sztucznej retencji wód śródlądowych;

5) podjęcia działań służących poprawie stanu zasobów ryb lub uczestniczenia w kosztach zarybiania wód powierzchniowych, jeżeli w związku z wykonywaniem pozwolenia wodnoprawnego nastąpi zmniejszenie populacji ryb lub utrudnienie ich migracji;

6) termin rozpoczęcia korzystania z wód, wykonywania urządzeń wodnych lub innych działań wymagających wydania pozwolenia wodnoprawnego.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż organ I instancji w decyzji z dnia 31 marca 2022 r. szczegółowo ustalił warunki pozwolenia wodnoprawnego oraz wskazał szereg obowiązków ciążących na wnioskodawcy, w tym niezbędne przedsięwzięcia ograniczające negatywne oddziaływanie na środowisko . Organ zobowiązał Wnioskodawcę m.in. do:

- przesłania do Zarządu Zlewni [...] w S. dokumentacji geodezyjnej wykonanej przez uprawnionego geodetę, potwierdzającej dowiązanie sieci niwelacji państwowej, rzędnej określonej w punkcie II.1, w terminie do dnia 15 czerwca 2022 r.,

- utrzymywanie w należytym stanie technicznym istniejącego obiektu stawowego wraz z budowlami towarzyszącymi gwarantujące sprawność i bezpieczną eksploatację tych urządzeń oraz usuwanie w trybie natychmiastowym zaistniałych nieprawidłowości, poprzez przeprowadzanie prac konserwacyjnych (systematyczne wykaszanie skarp i obrzeży stawów oraz okresowe, wymagane dla danego stawu odmulanie dna), remontowych i kontrolnych oraz likwidację ewentualnych uszkodzeń;

- utrzymywanie w należytym stanie technicznym rowu nr 5, poprzez wykonywanie co najmniej raz w roku konserwacji obejmującej wykaszanie dna i skarp oraz odmulenie dna rowu na długości cofki wynoszącej 687 m;

- utrzymywanie w należytym stanie technicznym rowów nr 9, 10 i 11, w sposób zapewniający swobodny odpływ wody, poprzez wykonywanie co najmniej raz w roku konserwacji obejmującej wykaszanie dna i skarp oraz odmulenie dna rowów na odcinkach zlokalizowanych w granicach nieruchomości, do których uprawnieni posiadają tytuł prawny;

- utrzymanie w korycie rowu nr 5 poniżej grobli czołowej przepływu biologicznego Q0 - 8,02 l/sek.;

- przepuszczanie wód przez mnich spustowo-piętrzący, w sposób nie powodujący gwałtowanego naruszenia osadów dennych, czy też uszkodzenia dna odbiornika;

- opróżniania stawu do odbiornika warstwą wody nie większą niż 20 cm nad górną krawędzią szandorów mnicha spustowo-piętrzącego, w celu ochrony dna i skarp rowu nr 5 przed rozmywaniem;

- pokrycia ewentualnych strat i usunięcia szkód, spowodowanych wykonywaniem pozwolenia wodnoprawnego.

Zgodzić należy się również z organem, iż w przypadku nałożenia obowiązku wykonania urządzeń zapobiegających szkodom lub zmniejszających negatywne skutki wykonywania tego pozwolenia wodnoprawnego konieczne jest jednoznaczne ustalenie czy faktycznie i realnie wykonywanie pozwolenia wodnoprawnego może wywołać szkody lub nieść ze sobą negatywnie oddziaływanie.

W przedmiotowej sprawie, z uwagi na zły stan rowów oraz istniejącą tamę bobrową, nie ma możliwości jednoznacznego ustalenia, że wykonywanie pozwolenia wodnoprawnego, po konserwacji rowów, powodować będzie negatywne skutki.

Natomiast określenie obowiązków wynikających z art. 403 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego, jak wyraźnie wskazuje na powyższe omawiany przepis, winno odnosić się do innych zakładów posiadających pozwolenie wodnoprawne lub uprawnionych do rybactwa narażonych na szkody w związku z wykonywaniem tego pozwolenia wodnoprawnego. Z powyższym nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie.

Na koniec wskazać należy, iż wbrew zarzutom skargi uzasadnienie decyzji spełnia wymagania określone w art. 107 § 3 k.p.a. Fakt, iż w ocenie Skarżącego organ nie odniósł się w sposób wyczerpujący do stawianych zarzutów, nie może oznaczać, że organ naruszył powyższy przepis. Wskazać w tym miejscu należy, iż organ na stronach od 4 do 7 uzasadnienia decyzji odnosił się właśnie do zarzutów odwołania.

Mając na uwadze wszystkie wyżej wskazane okoliczności za niezasadny należy uznać również zarzut naruszenia art. 8 k.p.a..

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.