Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2192/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-03-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Ewidencja gruntów
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 24, art. 24a
journal: Dz.U. 1989 nr 30 poz 163
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maciej Dybowski Sędziowie: Sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędzia del. WSA Rafał Wolnik (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Justyna Łaskawska po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2020 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 28 marca 2017 r. sygn. akt II SA/Bd 997/16 w sprawie ze skargi M. G. na decyzję Kujawsko - Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Bydgoszczy z dnia 15 czerwca 2016 r. nr WIGK.I.7221.5.2016 w przedmiocie zmiany w ewidencji gruntów i budynków oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 28 marca 2017 r. sygn. akt II SA/Bd 997/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę M.G. na decyzję Kujawsko – Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Bydgoszczy z dnia 15 czerwca 2016 r.,

nr WIGK.I.7221.5.2016, w przedmiocie zmiany w ewidencji gruntów i budynków.

W uzasadnieniu tego wyroku zawarto następujące ustalenia faktyczne:

We wrześniu 2010 r. Starosta B., działając w trybie modernizacji ewidencji gruntów i budynków (art. 24a ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne, obecnie: Dz.U. z 2020 r., poz. 276, zwanej dalej p.g.i.k.), dokonał względem działki nr [...], położonej w K., zmiany użytku gruntowego z "gruntów ornych" klasy V (symbol RV) na "zurbanizowane tereny niezabudowane" (symbol Bp).

Pismem z dnia 6 czerwca 2012 r. skarżący wystąpił do Starosty o wszczęcie postępowania w celu wyjaśnienia okoliczności dokonania zmiany klasyfikacji w/w działki.

Decyzją z dnia 25 października 2012 r. Starosta orzekł o odmowie dokonania zmiany w ewidencji gruntów i budynków dla przedmiotowej działki i pozostawieniu aktualnie przypisanego tej działce użytku Bp.

W wyniku odwołania skarżącego, organ odwoławczy decyzją z dnia 27 marca 2013 r. orzekł o utrzymaniu w mocy w/w decyzji Starosty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 13 października 2015 r., sygn. akt II SA/Bd 600/13, uchylił decyzję organu odwoławczego z dnia 27 marca 2013 r. W pisemnych motywach tego orzeczenia wskazano, że zebrany w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie potwierdza, iż procedura dotycząca przeprowadzenia modernizacji gruntów i budynków na terenie gminy B. została zachowana przez Starostę, a skarżący nie skorzystał z przysługującego prawa wypowiedzenia się co do ustaleń projektu operatu zarówno na etapie jego wyłożenia, jak również w stosownym czasie po ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym województwa. W tej sytuacji projekt operatu opisowo-kartograficznego stał się pełnoprawnym operatem ewidencji gruntów i budynków dla obrębu ewidencyjnego K. i nie może odnieść z tego powodu zamierzonego skutku argumentacja skarżącego, że wprowadzona zmiana do operatu ewidencyjnego została dokonana bezpodstawnie. Przyczyną uwzględnienia skargi była natomiast okoliczność, że przedłożenie określonych materiałów dowodowych przez stronę w terminie poprzedzającym wydanie rozstrzygnięcia w sprawie, w sytuacji następnego oparcia rozstrzygnięcia o argument braku reakcji na wezwanie o przedłożenie takich dokumentów, stanowiło w ocenie Sądu o nierozpatrzeniu przez organ odwoławczy całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Takie naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż przedstawione przez skarżącego dokumenty wskazywały na posiadanie przez niego także innych gruntów rolnych niż te, o których mowa w zaskarżonej decyzji.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, organ odwoławczy zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia 25 października 2012 r. W uzasadnieniu odniesiono się do dokumentów przedłożonych przez skarżącego stwierdzając, że nie mieszczą się one w katalogu dokumentów, na podstawie których można byłoby dokonać aktualizacji użytku gruntowego, tj. zaliczenia obszaru przedmiotowej działki do gruntów rolnych zabudowanych. Powołano się na załącznik 6 do rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2015 r., poz. 542, ze zm.), zwanego dalej e.g.i.b. Ponadto, wskazano, że przedłożone dokumenty świadczą tylko o tym, iż skarżący jest dzierżawcą działki rolnej oraz o tym, iż został zarejestrowany jako producent rolny. Nie określają natomiast sposobu zagospodarowania, czy też sposobu użytkowania przedmiotowej działki.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji i przywrócenie poprzedniego statusu użytku rolnego działki nr [...], stwierdzenie bezskuteczności czynności dokonanej zaskarżoną zmianą, wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 4 i 5 w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. oraz przeprowadzenia wnioskowanego postępowania dowodowego. Skarżący podniósł zarzuty istotnego naruszenia: art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 79 § 1 i 2 oraz art. 80 k.p.a. w zakresie dotyczącym przeprowadzonego postępowania dowodowego. W tym kontekście skarżący wskazał na całkowite zignorowanie przez organ odwoławczy wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 13 października 2015 r.

Skarżący zarzucił także naruszenie § 47 ust. 3 i § 49 e.g.i.b. w zw. z art. 7, art. 8, art. 9 i art. 10 § 1 k.p.a. poprzez pozbawienie go udziału w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie przewidziana prawem procedura modernizacji ewidencji została zachowana, a skarżący nie skorzystał z przysługujących mu praw zgłoszenia uwag oraz zarzutów i tym samym projekt operatu opisowo-kartograficznego stał się pełnoprawnym operatem ewidencji gruntów i budynków dla obrębu ewidencyjnego, a dokonane w wyniku modernizacji wpisy w ewidencji stały się obowiązujące i wiążące. Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę na tożsame stanowisko w tym zakresie wyrażone w wyroku z dnia

13 października 2015 r., sygn. akt II SA/Bd 600/13. Sąd zatem uznał, że skarżący nie może skutecznie podnieść zarzutów dotyczących pozbawienia go udziału w postępowaniu, w którym dokonano zmian w ewidencji.

Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę, że w wyroku z dnia 13 października 2015 r. nie wskazano na braki materiału dowodowego postępowania, w ramach którego przeprowadzono modernizację ewidencji gruntów i budynków, a wręcz przeciwnie, przesądzono, że postępowanie to zostało przeprowadzone prawidłowo.

Sąd wskazał na przeprowadzone w dniu 28 kwietnia 2016 r. oględziny, uznając, że stan faktyczny działki, w tym rozpoczęte na niej inwestycje budowlane nie pozwalają uznać gruntu tej działki za grunt orny, a zwłaszcza za grunt poddawany stałej uprawie w celu produkcji rolniczej czy ogrodniczej, za grunt utrzymywany w postaci ugoru lub odłogowany, czy też grunt zajęty pod urządzenia i budowle wspomagające produkcję rolniczą lub ogrodniczą i położone poza działką siedliskową (określone w Lp. 1. załącznika nr 6 e.g.i.b.).

Następnie Sąd, powołując się na zgromadzoną w aktach dokumentację budowalną, akt notarialny z dnia 2 listopada 2005 r., a także powyższe oględziny i rzeczywiste wykorzystanie działki, jak również z uwagi na rozpoczętą na niej i nie zakończoną budowę powodującą faktyczne wyłączenie tej działki z produkcji rolnej, stwierdził, że aktualny stan występujący na tej działce spełnia kryteria przewidziane w przepisach (załącznik nr 6 - Lp. 15.1. pkt 1 e.g.i.b.) dla użytku gruntowego oznaczonego symbolem Bp - zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy.

Sąd pierwszej instancji zgodził się z organem odwoławczym, że skarżący nie przedłożył dokumentów, które potwierdziłyby, że teren działki stanowi grunt rolny zabudowany. Wyjaśnił, że okoliczność, iż skarżący jest posiadaczem zależnym (dzierżawcą) działki rolnej wypełniającej definicję gospodarstwa rolnego w świetle art. 2 ustawy o podatku rolnym (działka nr [...]) nie oznacza automatycznie, że wszystkie inne grunty skarżącego wchodzą w skład tego gospodarstwa rolnego. Takiego kryterium bowiem nie zawiera Lp. 5.1 załącznika nr 6 e.g.i.b. Zdaniem Sądu niezbędne jest wykazanie rzeczywistego związku danego gruntu z gospodarstwem rolnym, jako elementów tworzących zorganizowaną całość gospodarczą.

Sąd wskazał też, że stan realizacji na działce obiektów nie pozwala ich uznać za wypełniające definicję budynku określoną w § 2 ust. 1 pkt 4 e.g.i.b. Nie ma też dokumentów, o których mowa w przepisie oznaczonym Lp. 5.3. załącznika nr 6, a więc nie ma planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy, z których wnikałoby, że budynek przeznaczony jest tylko pod zabudowę zagrodową, ani też nie ma projektu budowlanego stanowiącego załącznik do ważnego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia budowy upoważniającego do rozpoczęcia budowy, z których wynikałoby, że na gruncie tym mogą być budowane budynki i urządzenia, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł skarżący, zaskarżając ten wyrok w całości. Zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 24 ust. 2a pkt 2 p.g.i.k. w zw. z § 35 i

§ 45 e.g.i.b., poprzez błędną ich wykładnię polegającą na przyjęciu za organami obu instancji, że przedłożone przez skarżącego dokumenty nie stanowią podstawy do aktualizacji ewidencji gruntów i budynków, a w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji odmawiających dokonania zmian w tej ewidencji.

W skardze kasacyjnej wskazano nadto na zarzuty naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a., polegające na oddaleniu skargi mimo popełnionych przez organ odwoławczy licznych błędów proceduralnych, a w szczególności nie zebraniu oraz nie rozpatrzeniu pełnego materiału dowodowego, co winno skutkować uwzględnieniem skargi na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.;

- art. 153 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, mimo, że organ odwoławczy nie zastosował się do wytycznych wyroku z dnia 13 października 2013 r., sygn. akt II SA/Bd 600/13 i nie zbadał wnikliwie przedmiotowej sprawy, w dalszym ciągu opierając się na dokumentacji sporządzonej w okresie modernizacji ewidencji gruntów i budynków;

- art. 141 § 1 p.p.s.a. poprzez nieustosunkowanie się w uzasadnieniu wyroku do wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżącego w stosunku do rozstrzygnięcia organu odwoławczego, a w konsekwencji uniemożliwienie skarżącemu należytej obrony w stosunku do wydanego rozstrzygnięcia;

- art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. art. 10 § 1 k.p.a. polegające na nie wzięciu pod uwagę z urzędu rażącego naruszenia prawa przez organ odwoławczy - naruszeniu prawa strony do czynnego udziału w każdym stadium postępowania - co winno skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzupełnieniu skargi kasacyjnej pismem z dnia 28 września 2017 r. skarżący podniósł dodatkowo zarzuty naruszenia przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:

- art. 183 § 1, art. 183 § 2 pkt 2 i 5 p.p.s.a. poprzez niewzięcie pod uwagę z urzędu nieważności postępowania zachodzącej w sprawie w związku pozbawieniem skarżącego możności obrony swych praw, co winno skutkować uwzględnieniem skargi skarżącego;

- art. 145 § pkt 1 lit. b) p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez nieuchylenie decyzji organów administracyjnych, mimo naruszeń dających podstawę do wznowienia postępowania;

- art. 170 i art. 141 § 4 w związku z art. 3 § 1, art. 134 § 1, art. 135 § 1 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (obecnie: Dz.U. z 2019 r. poz. 2167, ze zm.) polegające na wadliwym wykonaniu funkcji kontrolnej przez Sąd pierwszej instancji;

- art. 3 § 1, art. 134 § 1, art. 135 § 1 i art. 141 § 4, art. 151 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych w związku z art. 156 § 1 pkt 2, art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., § 47 ust 3 e.g.i.b. w związku z art. 6, 7, 8, 9, 10, 11, 24 § 3, 77 i 61 k.p.a., polegające na wadliwym wykonaniu funkcji kontrolnej przez Sąd pierwszej instancji, w tym również błędnej wykładni prawa, a w konsekwencji błędnym zastosowaniu prawa oddalając skargę chociaż doszło w procesie stosowania prawa przez organ obu instancji do naruszenia prawa procesowego i materialnego.

Nadto, wskazano na zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego - art. (winno być: §) 49 e.g.i.b. w związku z art. 64 Konstytucji RP, art. 141 § 4, art. 3 § 1, art. 134 § 1, art. 135 § 1 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie uznając, że dokonując zmian w ewidencji i to jeszcze przy przeprowadzaniu nowych dowodów organ nie ma obowiązku powiadamiania strony - skarżącego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Ze względu na to, że konstrukcja art. 174 p.p.s.a. umożliwia zaskarżenie wszelkich naruszeń prawa, jakich mógł się dopuścić Sąd pierwszej instancji przy wydawaniu rozstrzygnięcia, granice skargi kasacyjnej wyznaczane są przez stronę skarżącą kasacyjnie. Powinny one zawsze zostać wyznaczone w sposób precyzyjny. Obowiązkiem strony składającej środek odwoławczy jest takie zredagowanie podstaw kasacyjnych skargi, a także ich uzasadnienia, aby nie budziły one wątpliwości interpretacyjnych (por. wyrok NSA z dnia 19 lutego 2009 r., sygn. akt II FSK 1688/07).

Od razu w tym miejscu odnieść się przyjdzie do podniesionego przez skarżącego kasacyjnie zarzutu naruszenia art. 183 § 1 i art. 183 § 2 pkt 2 i 5 p.p.s.a. Otóż przepis art. 183 § 1 p.p.s.a. jest adresowany do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd pierwszej instancji nie stosował i nie mógł go stosować. Tym samym nie mogło dojść do naruszenia tego przepisu przez Sąd pierwszej instancji. Z kolei wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania odnoszą się do postępowania sądowoadministracyjnego. Tymczasem takie przesłanki nie wystąpiły, wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny dokonał oceny pozostałych podstaw i zarzutów kasacyjnych.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania wskazać wypadnie, że o ich skuteczności nie decyduje każde stwierdzone uchybienie, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy przez to rozumieć wykazanie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym, stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym przez sąd orzeczeniem. Wnoszący skargę kasacyjną jest zatem obowiązany uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, że miały wpływ na treść kwestionowanego orzeczenia, ponieważ gdyby do tych uchybień nie doszło, wyrok Sądu pierwszej instancji mógłby być inny. W niniejszej sprawie autor skargi kasacyjnej nie wykazał takiego związku.

Niezależnie od powyższego zauważyć wypadnie, że zarzut nie zebrania i nie rozpatrzenia przez organ odwoławczy pełnego materiału dowodowego, w świetle wiążącego w sprawie prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 13 października 2015 r., sygn.. akt II SA/Bd 600/13, jest nieusprawiedliwiony. W wyroku tym, w zakresie materiału dowodowego, organowi odwoławczemu pozostało jedynie ustosunkowanie się do przedłożonych przez skarżącego określonych materiałów dowodowych, do których organ ten uprzednio się nie ustosunkował. W tym zakresie organ odwoławczy wypełnił zalecenia Sądu. Z kolei w pozostałym zakresie Sąd w powołanym wyroku uznał zgromadzony materiał dowodowy i poczynione na jego podstawie ustalenia za niebudzące wątpliwości.

Z tych samych powodów za nieusprawiedliwiony należy uznać zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Skarżący kasacyjnie nie wykazał skutecznie, w jakim zakresie ocena prawna i wskazania wynikające z wyroku z dnia 13 października 2015 r. miałyby nie być zastosowane przez organ odwoławczy, czy też przez Sąd pierwszej instancji, tym bardziej, że to właśnie z tej oceny wynikało m.in., że dokonana modernizacja ewidencji gruntów i budynków wywołała określone skutki prawne.

Niezrozumiałym jest sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 141 § 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że uzasadnienie wyroku sporządza się z urzędu w terminie czternastu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo podpisania sentencji wyroku wydanego na posiedzeniu niejawnym. Skarżący kasacyjnie nie wskazał, na czym miałoby polegać naruszenie tego przepisu przez Sąd pierwszej instancji w niniejszej sprawie.

Zarzut naruszenia art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. art. 10 § 1 k.p.a. również nie znajduje uzasadnienia. Twierdzenia skarżącego kasacyjnie zdają się zmierzać do wykazania, że został on pozbawiony udziału w postępowaniu modernizacyjnym. Powtórzyć zatem przyjdzie za Sądem pierwszej instancji, że procedura modernizacji ewidencji gruntów i budynków została zachowana przez Starostę i że skarżący nie skorzystał z przysługującego prawa wypowiedzenia się co do ustaleń projektu operatu zarówno na etapie wyłożenia operatu, jak również w stosownym czasie po ogłoszeniu go w Dzienniku Urzędowym. Przepisy określające sposób dokonywania zmian danych ewidencyjnych w trybie modernizacji ewidencji gruntów i budynków nie nakładają obowiązku indywidualnego zawiadamiania właścicieli nieruchomości o rozpoczęciu i prowadzeniu prac dotyczących modernizacji ewidencji gruntów i budynków oraz o zmianach objętych projektem operatu opisowo-kartograficznego, a następnie operatem ewidencji gruntów i budynków. Procedura modernizacji przewiduje w tym zakresie publiczne formy informowania o działaniach i czynnościach objętych modernizacją, zabezpieczając interesy właścicieli nieruchomości objętych modernizującą poprzez przyznanie im prawa do skorzystania w ustawowym terminie z możliwości zgłoszenia uwag do projektu operatu oraz wniesienia zarzutów do operatu opisowo-kartograficznego. Skoro więc skarżący z tych środków prawnych nie skorzystał, a organ dochował procedury przeprowadzenia modernizacji ewidencji określonej w art. 24a p.g.i.k., to tym samym skarżący nie może skutecznie podnosić zarzutów dotyczących pozbawienia go udziału w postępowaniu, w którym dokonano zmian w ewidencji.

Z tych samych powodów za nieusprawiedliwiony należało uznać zarzut naruszenia art. 145 § pkt 1 lit. b) p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Brak czynnego udziału strony w postępowaniu modernizacyjnym nie spowodowany działaniem lub zaniechaniem organów, nie stanowi przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

Zarzuty oscylujące wokół wadliwości wykonanej przez Sąd pierwszej instancji funkcji kontrolnej w powiązaniu z zarzutem naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. także pozbawione są usprawiedliwionej podstawy. Wydanie wyroku, niezgodnego z oczekiwaniem skarżącego, nie może być utożsamiane z uchybieniem art. 3 § 1 p.p.s.a. Przepis ten zakreśla jedynie właściwość sądów administracyjnych, stanowiąc, że sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Jeżeli podnosząc zarzut naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a., skarżący w istocie zmierza do podważenia oceny prawnej poczynionej przez Sąd pierwszej instancji, to nie może być to skuteczne, gdyż przepisy te zakreślają jedynie zakres sądowej kontroli działalności organów administracji, natomiast sposób przeprowadzania tej kontroli regulowany jest w dalszych przepisach p.p.s.a. Tymczasem do naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. mogłoby dojść wyłącznie wówczas, gdyby skarga w ogóle nie została przez sąd rozpoznana lub wbrew ustalonym w tym przepisie wymogom sąd administracyjny uchylił się od kontroli działalności administracji publicznej bądź też zastosował w ramach tej kontroli środki nieprzewidziane w ustawie. Ewentualne naruszenie przez sąd przy rozstrzygnięciu sprawy prawa materialnego czy procesowego nie oznacza, że sąd ten uchybił wynikającemu z ww. regulacji zakresowi kontroli działalności administracji publicznej jak i że nie zastosował środków określonych w ustawie.

Odnosząc się natomiast do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego stwierdzić przyjdzie, że również i one nie mogły przynieść oczekiwanego przez skarżącego skutku.

W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie art. 24 ust. 2a pkt 2 p.g.i.k. w zw. z § 35 i § 45 e.g.i.b., poprzez błędną ich wykładnię polegającą na przyjęciu za organami obu instancji, że przedłożone przez skarżącego dokumenty nie stanowią podstawy do aktualizacji ewidencji gruntów i budynków.

Przypomnieć przyjdzie, że zgodnie z art. 24 ust. 2a pkt 2 p.g.i.k., informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków podlegają aktualizacji na wniosek podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1, lub władających gruntami na zasadach samoistnego posiadania. Oznacza to, że postępowanie ewidencyjne w celu zmiany (aktualizacji) danych ewidencyjnych może być wszczęte tylko na wniosek oznaczonego kręgu osób wskazanego w tym przepisie. Z przytoczonego przepisu wynika wyłączna legitymacja właściciela nieruchomości nie stanowiącej własności Skarbu Państwa ani jednostki samorządowej, dla której prowadzona jest księga wieczysta do złożenia wniosku o aktualizację ewidencji gruntów i budynków. W niniejszej sprawie legitymacja ta nie była kwestionowana na żadnym etapie postępowania, a zatem nie doszło do naruszenia tego przepisu.

Z kolei § 35 e.g.i.b. określa źródła danych ewidencyjnych przy zakładaniu ewidencji (odpowiednio przy jej aktualizacji). Nie zostało przy tym wskazane przez skarżącego kasacyjnie, które z wymienionych w tym przepisie źródło miałoby stanowić podstawę do aktualizacji ewidencji. Przyjmując nawet, że chodziło o jedno ze źródeł, które miałoby być uwzględnione w procesie zmiany ewidencji i przywróceniu użytku o symbolu "RV", to nie sposób w tym zakresie dokonać błędnej wykładni powołanego przepisu. Również nie zostało wskazane, w jakim zakresie miałoby dojść do błędnej wykładni § 45 e.g.i.b. tym bardziej, że przepis ten składa się z kilku jednostek redakcyjnych.

Wreszcie, w odniesieniu do zarzutu naruszenia § 49 e.g.i.b. w powiązaniu z innymi przepisami (nota bene zasadniczo o charakterze procesowym), wskazać wypadnie, że przepis ten reguluje kwestie związane z zawiadomieniem o zmianach w danych ewidencyjnych. Pomijając, że również w odniesieniu do tego zarzutu skarżący kasacyjnie nie sprecyzował, o którą konkretnie normę chodzi (przepis ten podzielony jest na 5 ustępów, z czego dwa z nich dzielą się na 5 punktów każdy), to przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie nie była decyzja, na mocy której dokonane zostały zmiany ewidencyjne. Tym samym przepis ten nie był w niniejszej sprawie stosowany.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznał wniosku dotyczącego zwrotu kosztów zastępstwa procesowego z tytułu pomocy prawnej świadczonej z urzędu, gdyż przepisy art. 209 i art. 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Należne natomiast od Skarbu Państwa wynagrodzenie pełnomocnika z urzędu przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 - 261 p.p.s.a.

Wskazać jeszcze wypadnie, że powołane wyżej orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl