Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SAB/Bk 15/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2018-06-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 78 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 3 par. 2 pkt 9
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska,, sędzia WSA Małgorzata Roleder, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 czerwca 2018 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi H. J. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. w przedmiocie uzupełnienia niekompletnego materiału dowodowego w sprawie chorób zawodowych oddala skargę


UZASADNIENIE

Skarga na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. została wywiedziona na tle następujących okoliczności faktycznych:

Pismem z dnia 22 czerwca 2011 r. H. J. (powoływany dalej jako: "Skarżący") zwrócił się do Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. (dalej też: "PPIS w B.") ze zgłoszeniem podejrzenia choroby zawodowej w postaci: astmy oskrzelowej, zapalenia obrzękowego krtani o podłożu alergicznym, alergicznego nieżytu nosa, alergicznego kontaktowego zapalenia skóry i alergicznego zapalenia spojówek. We wszczętym i prowadzonym do chwili obecnej postępowaniu w sprawie podejrzenia chorób zawodowych, będącym na etapie postępowania diagnostyczno-orzeczniczego, została przeprowadzona ocena narażenia zawodowego jako podstawa do dalszego procedowania przez: (-) lekarza profilaktyka zakładu pracy i sporządzona w postaci Karty oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej oraz (-) lekarza Poradni Chorób Zawodowych P. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w B. w ramach postępowania diagnostyczno-orzeczniczego dotyczącego rozpoznania chorób zawodowych opisana w treści wydanych orzeczeń lekarskich nr [...] z dnia [...] października 2013 r. o braku podstaw do rozpoznania u Skarżącego choroby zawodowej. Powyższe oceny, jak wynika z akt sprawy, zostały przeprowadzone w oparciu o informację z dnia 30 sierpnia 2010r. F. S. A. w W. (pracodawcy Skarżącego).

W dniu 11 maja 2016 r. do PPIS w B. wpłynął wniosek Skarżącego o wystąpienie do byłego pracodawcy o uzupełnienie czynników szkodliwych (uczulających) w piśmie z dnia 27 lipca 2010r., które przyczyniły się do powstania chorób zawodowych.

W odpowiedzi na powyższy wniosek PPIS w B. postanowieniem z dnia [...] maja 2016 r., na podstawie art. 78 § 1 i 2 k.p.a., odmówił jego uwzględnienia podając, że materiał dowodowy dotyczący oceny narażenia zawodowego Skarżącego jest kompletny i znajduje się w aktach sprawy.

Pismem z dnia 9 czerwca 2016r. Skarżący wystąpił do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. z ponownym wnioskiem o uzupełnienie materiału dowodowego w przedmiocie czynników szkodliwych (uczulających) w postaci środków chemicznych i barwników stosowanych w procesie barwienia włókien naturalnych: wełny oraz włókien sztucznych: akrylu i poliestru.

PPIS w B. pismem z dnia [...] czerwca 2016 r. poinformował Skarżącego, że karty charakterystyki środków chemicznych znajdują się w aktach prowadzonej sprawy i Skarżący może się z nimi zapoznać w siedzibie organu. Organ wyjaśnił jednocześnie, że do wydania decyzji konieczne jest przeprowadzenia badań w Instytucie Medycyny Pracy, o które Skarżący zwrócił się we wniosku odwoławczym od wydanych orzeczeń lekarskich o braku podstaw do rozpoznania chorób zawodowych.

W dniu 23 sierpnia 2016 r. Skarżący wystąpił do P. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. ze skargą wnosząc o objęcie nadzorem toczącego się postępowania w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej i zobowiązanie PPIS do uzupełnienia materiału dowodowego w zakresie czynników szkodliwych w postaci środków chemicznych i barwników stosowanych w procesie barwienia włókien naturalnych oraz sztucznych.

Wnioskiem z dnia 7 września 2016r. Skarżący zwrócił się też do PPIS o uzupełnienie materiału dowodowego prowadzonego postępowania poprzez przesłuchanie świadków na okoliczność przyczyny wystąpienia objawów chorobowych. W odpowiedzi na powyższy wniosek organ pismem z dnia 15 września 2016r. zwrócił się do Skarżącego o wskazanie świadków, o których przesłuchanie się zwraca oraz podanie ich adresów zamieszkania i określenia na jaką okoliczność należałoby ich przesłuchać. Powyższe wezwanie pozostało bez odpowiedzi Skarżącego.

PPIS pismem z dnia 15 września 2016 r. przedłużył termin załatwienia sprawy choroby zawodowej Skarżącego do czasu otrzymania orzeczeń lekarskich II Instancji – Instytutu Medycyny Pracy w Ł.

W dniu 25 października 2017 r. Skarżący złożył do Podlaskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B., na podstawie art. 37 k.p.a., ponaglenie na bezczynność PPIS w uzupełnieniu materiału dowodowego w prowadzonym postępowaniu o stwierdzenie u niego chorób zawodowych w przedmiocie czynników szkodliwych w postaci środków chemicznych i barwników stosowanych w procesie barwienia włókien naturalnych oraz sztucznych.

P. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B. postanowieniem z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] stwierdził, że PPIS dopuścił się bezczynności przy załatwianiu przedmiotowych spraw i wyznaczył dodatkowy termin załatwienia spraw do 30 kwietnia 2018 r.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. pismem z dnia [...] listopada 2017 r. poinformował Skarżącego, że w sprawie wniosku o uzupełnienie materiału dowodowego w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej, w zakresie czynników szkodliwych (uczulających) w postaci środków chemicznych i barwników stosowanych w procesie barwienia włókien naturalnych: wełny oraz włókien sztucznych: akrylu i poliestru, podtrzymuje swoje stanowisko o kompletności zebranego materiału dowodowego odnośnie narażenia zawodowego.

Pismem z dnia 4 stycznia 2018 r. H. J. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na postanowienie P. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie rozpoznania ponaglenia na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B.

Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 16 stycznia 2018 r. sygn. akt II SO/Bk 1/18 odrzucił powyższy wniosek jako niedopuszczalny uzasadniając, że wniosek o przywrócenie terminu dotyczy złożenia skargi na postanowienie organu wyższej instancji, którym - na podstawie art. 37 § 5 i 6 k.p.a. - rozpoznano ponaglenie. Zaskarżone postanowienie nie podlega zaś zaskarżeniu do sądu administracyjnego, albowiem jego kontrola nie mieści się w kognicji sądów administracyjnych określonej w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił jednocześnie, że złożenie ponaglenia (rozpoznanego postanowieniem z dnia 6 listopada 2017 r.) stanowi spełnienie warunku poprzedzającego wniesienie skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

W dniu 2 stycznia 2018 r. Skarżący złożył do tutejszego Sądu skargę na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. w przedmiocie uzupełnienia niekompletnego materiału dowodowego w prowadzonym postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej. W uzasadnieniu skargi jej autor przedstawił tok prowadzonego postępowania w przedmiocie stwierdzenia u niego choroby zawodowej argumentując, że w wydanych w sprawie pięciu orzeczeniach lekarskich lekarza orzecznika I instancji z dnia [...] października 2013 r. nie uwzględniono chemii i barwników anilanowych stosowanych w procesie barwienia akrylu oraz chemii i barwników kwasowych stosowanych w procesie barwienia wełny. Uzasadniając zarzut bezczynności Skarżący podkreślił, że pomimo iż w dniu 13 czerwca 2016 r. zwrócił się PPIS w B. z wnioskiem o uzupełnienie materiału dowodowego w postaci środków chemicznych i barwników stosowanych w procesie barwienia włókien naturalnych I sztucznych wraz z kartami charakterystyki, to organ do chwili obecnej nie uzupełnił materiału dowodowego w powyższym zakresie.

Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej i rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym. W pierwszej kolejności organ opisał szczegółowo tok prowadzonego postępowania w przedmiocie stwierdzenia w Skarżącego choroby zawodowej, a następnie wyjaśnił, że wnioski Skarżącego o uzupełnienie materiału dowodowego zostały rozpatrzone postanowieniem PPIS z dnia [...] maja 2016 r. odmawiającym uwzględnienia powyższego żądania dowodowego. Organ podkreślił jednocześnie, że w dniu [...] stycznia 2018 r. wydał kolejne postanowienie nr [...] o odmowie uwzględnienia żądania dowodowego Skarżącego poprzez dołączenie do akt sprawy wszystkich kart charakterystyki środków chemicznych i barwników które były stosowane w procesie barwienia włókien wełny, akrylu i poliestru. Powołując się na powyższe okoliczności, organ stwierdził, że nie można przypisać mu bezczynności w opisanym w skardze zakresie albowiem materiał dowodowy dotyczący narażenia został w całości zgromadzony i znajduje się w aktach sprawy. Ponadto z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia tylko wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności kończącej postępowanie w sprawie. W przedmiotowej sprawie organ zebrał zaś cały materiał dowodowy. Skarżący nie zgadza się co prawda z powyższą oceną zebranego materiału dowodowego, tym niemniej – jak podkreślił PPIS - w ramach skargi na bezczynność strona nie można kwestionować merytorycznie dotychczasowych czynności materialno-technicznych bądź rozstrzygnięć, domagając się wydania ostatecznie takiego rozstrzygnięcia, bądź podjęcia czynności materialno-technicznej, które by jej w pełni odpowiadały.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga na bezczynność nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zgodnie natomiast z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. sąd administracyjny orzeka zasadniczo w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4, to jest w sprawach, w których sądy administracyjne właściwe są między innymi do rozpoznawania skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.), czy postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.). Nadto w myśl art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. można zarzucić organowi bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Z powyższej regulacji wynika, że skarga na bezczynność dotyczy niepodejmowania przez organy administracji publicznej aktów lub czynności w sprawach indywidualnych, a więc takich, które odnoszą się do konkretnego podmiotu i regulujących jego sytuację prawną. Zatem z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). Bezczynność zaistnieje także wtedy, gdy w ramach postępowania administracyjnego nie podjęto aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających m.in. z przepisów kodeksu postępowania administracyjnego (art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a.). Celem zaś skargi do sądu administracyjnego na bezczynność jest doprowadzenie do wydania przez organ decyzji administracyjnej (lub innego aktu) w sprawie wszczętej żądaniem strony, względnie - jak stanowi art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. - przymuszenie organu do dokonania czynności, w tym także czynności w ramach postępowania administracyjnego.

Na wstępie poczynionych rozważań wyjaśnić należy, że kontrolowana w niniejszym postępowaniu bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. dotyczy rozpatrzenia wniosku dowodowego Skarżącego z dnia 9 czerwca 2016 r., złożonego w trybie art. 78 § 1 k.p.a., o uzupełnienie materiału dowodowego w zakresie czynników szkodliwych (uczulających) w postaci środków chemicznych i barwników stosowanych w procesie barwienia włókien naturalnych: wełny oraz włókien sztucznych: akrylu i poliestru. Przedmiotowy wniosek, jak również poprzednie m.in. z dnia 10 maja 2016 r., co wynika z akt sprawy, zostały złożone w toku postępowania prowadzonego przez PPIS w B. w przedmiocie stwierdzenia w Skarżącego choroby zawodowej postaci: astmy oskrzelowej, zapalenia obrzękowego krtani o podłożu alergicznym, alergicznego nieżytu nosa, alergicznego kontaktowego zapalenia skóry i alergicznego zapalenia spojówek.

Tak zakreślony przedmiot bezczynności - jest w ocenie Sądu – dopuszczalny. W przypadku wniosków dowodowych zgłoszonych przez stronę w toku postępowania organ administracji ma bowiem obowiązek ustosunkować się do nich wydając stosowne postanowienie, przy czym żądanie dotyczące przeprowadzenia dowodu organ zobowiązany jest uwzględnić tylko wówczas, gdy stwierdzi, że przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy (art. 78 § 1 k.p.a.). Co prawda, w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że postanowienie w sprawie przeprowadzenia dowodu jest postanowieniem w rozumieniu art. 123 k.p.a., na które nie służy zażalenie, ani skarga do sądu administracyjnego (tak m.in. NSA w wyrokach z dnia: 24 sierpnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1265/09, Lex nr 746436 i 24 sierpnia 2010r. sygn.. akt II OSK 1265/09, Lex nr 743476), tym niemniej w aktualnym stanie prawnym bezczynność lub przewlekłość w wydaniu takiego aktu może być skontrolowana przez wojewódzki sąd administracyjny na podstawie art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a.

Z akt administracyjnych sprawy wynika również, że Skarżący przed wniesieniem skargi na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. wystąpił do P. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. z wymaganym ponagleniem (rozpoznanym postanowieniem z dnia [...] listopada 2017 r.), co stanowi spełnienie warunku poprzedzającego wniesienie skargi na bezczynność. Uznając zatem, że złożona w niniejszej sprawie skarga jest dopuszczana należy w dalszej kolejności wyjaśnić Skarżącemu, że w myśl art. 119 pkt 4 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, przy czym zgoda stron na rozpatrzenie skargi w trybie uproszczonym nie jest wymagana. Z uwagi zatem na to, że przedmiotem niniejszej skargi jest bezczynność organu administracyjnego - Sąd w niniejszym składzie z tej możliwości skorzystał i rozpoznał wniesioną skargę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Przechodząc do istoty sporu, a więc oceny zasadności skargi, wskazać trzeba, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas gdy organ ten, pomimo istniejącego obowiązku, nie załatwia, w określonej prawem formie i w określonym prawem czasie, sprawy co do której obowiązujące regulacje czynią go właściwym i kompetentnym. Sąd uwzględniając skargę na bezczynność w sprawie podlegającej załatwieniu aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej, powinien zobowiązać organ do wydania w określonym terminie aktu lub do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (por. art. 149 § 1 p.p.s.a.). Celem skargi na bezczynność jest bowiem doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub podjęcia czynności, jednakże bez przesądzenia o treści, czy skutkach tych działań. Dlatego też w orzecznictwie sądowoadministracyjnym zgodnie wskazuje się na specyfikę badania skarg na bezczynność, która polega na tym, że sąd ogranicza się do skontrolowania, czy organ rzeczywiście nie podjął działania, do którego był zobowiązany. Poza zakresem kontroli sądu pozostaje natomiast prawna poprawność czynności załatwiających zgłoszone żądanie. Mówiąc inaczej, sąd nie wnika w merytoryczną i procesową poprawność czynności, a bierze pod uwagę jedynie sam fakt, czy w danej sprawie została dokonana czynność lub czy z innych powodów organowi nie można zarzucić stanu bezczynności (zob. wyrok NSA z dnia 14 października 2016 r., sygn. akt I OSK 1797/16, CBOSA).

Jak już wskazano powyżej, celem skargi na bezczynność jest wymuszenie na organie określonych w przepisach zachowań. Zatem skarga na bezczynność może być skutecznie wniesiona do chwili "ustania stanu bezczynności", to jest do chwili załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej poprzez wydanie decyzji, postanowienia lub innego aktu albo podjęcie czynności. Oceniając, czy organ pozostaje w bezczynności sąd bierze pod uwagę sytuację istniejącą w dacie orzekania. Tym samym, jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wyda akt lub podejmie czynność, których domagała się strona, to przestaje on być w bezczynności.

Istniejące w sprawie okoliczności faktyczne, jak też przedstawiona sekwencja podejmowanych przez Państwowego Inspektora Sanitarnego w B. działań związanych ze składanymi przez Skarżącego wnioskami dowodowymi o uzupełnienie materiału prowadzonego postępowania w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej poprzez dołączenie wszystkich czynników szkodliwych w postaci środków chemicznych i barwników, które były stosowane w procesie barwienia włókien wełny, akrylu i poliestru, prowadzi do wniosku, że organ – wbrew przekonaniu Skarżącego - nie pozostaje w bezczynności. Analiza akt sprawy dowodzi, że wniosek Skarżącego z dnia [...] maja 2016r. (uzupełniony [...] maja 2016r.) o uzupełnienie materiału dowodowego w opisanym powyżej zakresie został rozpatrzony formalnie postanowieniem PPIS z dnia [...] maja 2016 r. W odpowiedzi na kolejny analogiczny wniosek Skarżącego z dnia 9 czerwca 2016 r. PPIS w B. wystosował w dniu 16 czerwca 2016 r. pismo informujące Skarżącego, że karty charakterystyki środków chemicznych znajdują się w aktach prowadzonej sprawy i Skarżący może się z nimi zapoznać w siedzibie organu. Organ wyjaśnił jednocześnie, że do wydania decyzji konieczne jest przeprowadzenia badań w Instytucie Medycyny Pracy, o które Skarżący zwrócił się we wniosku odwoławczym od wydanych orzeczeń lekarskich o braku podstaw do rozpoznania chorób zawodowych. W dniu 25 stycznia 2018 r. PPIS wydał też, na podstawie art. 78 § 1 k.p.a., postanowienie nr [...] o odmowie uwzględnienia żądania dowodowego Skarżącego poprzez dołączenie do akt sprawy wszystkich kart charakterystyki środków chemicznych i barwników, które były stosowane w procesie barwienia włókien wełny, akrylu i poliestru. Jak wynika z powyższego organ, wbrew zarzutom skargi, nie pozostaje w bezczynności w zakresie rozpatrzenia wniosków Skarżącego o uzupełnienie materiału dowodowego prowadzonego postępowania, albowiem każdy w tych wniosków został formalnie rozpoznany. To natomiast, w jaki sposób wnioski Skarżącego zostały rozpoznane, tj. ich merytoryczne rozstrzygnięcie, nie podlega ocenie Sądu w niniejszym postępowaniu. Tak jak zostało już wyżej zasygnalizowane celem skargi na bezczynność jest spowodowanie (wymuszenie) wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego działania w postaci prawnej decyzji, postanowienia, aktu lub podjęcia określonej czynności, tak więc w ramach skargi na bezczynność sąd nie bada sprawy merytorycznie. Sąd nie ocenia bowiem – jak oczekiwałby tego Skarżący - merytorycznie istoty sprawy i nie dokonuje oceny trafności wydawanych w niej rozstrzygnięć. Kognicja sądu administracyjnego ogranicza się jedynie do badania, czy organ dopuścił się bezczynności, natomiast badanie istoty sprawy pozostaje domeną sądu rozpoznającego skargę na rozstrzygnięcie organu kończące dane postępowanie administracyjne, czyli w niniejszej sprawie będzie to decyzja Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. o stwierdzeniu lub odmowie stwierdzenia u Skarżącego choroby zawodowej. Taka decyzja merytoryczna póki co nie została jeszcze w sprawie wydana, albowiem – jak konsekwentnie wyjaśnia w swojej korespondencji i odpowiedzi na skargę PPIS w B.– do jej wydania konieczne jest przeprowadzenie badań w Instytucie Medycyny Pracy w Łodzi, o które zwrócił się sam Skarżący we wniosku odwoławczym od wydanych orzeczeń lekarskich o braku podstaw do rozpoznania u niego chorób zawodowych. Na tych też badaniach powinien, zdaniem Sądu, obecnie skoncentrować się Skarżący, albowiem ich przeprowadzenie jest podstawą do wydania orzeczenia przez organ orzeczniczy II stopnia, a następnie opisanej wyżej decyzji merytorycznej, która ewentualnie będzie mogła zostać poddana kontroli sądu w odrębnym postępowaniu.

W tym stanie rzeczy Sąd uznając skargę za nieuzasadnioną, na podstawie art. 151 w związku z art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.