Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 938/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-07-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Magdalena Durzyńska, sędzia WSA Teresa Zyglewska, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2014 r. sprawy ze skargi L. R. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. z dnia [...] października 2013 roku nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Generalnego Dyrektor Ochrony Środowiska na rzecz skarżącej L. R. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez L.R. postanowieniem z dnia [...] marca 2014r. (nr [...]) Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska po rozpoznaniu zażalenia skarżącej na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. z dnia [...] października 2013r. (nr [...]), którym odmówiono uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej na nieruchomościach nr [...] i [...], położonych we wsi S., w gminie P., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a., utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

Stan faktyczny sprawy jest następujący:

Burmistrz Gminy P. zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. z wnioskiem o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej na nieruchomościach nr [...] i [...], położonych w pasie 100 m od Jeziora K. we wsi S. (Gmina P.) w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu [...].

Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w O. odmówił uzgodnienia przedstawionego projektu decyzji. Organ stwierdził, że zabudowa nieruchomości skarżącej, w sposób określony w projekcie decyzji o warunkach zabudowy (budynki mieszkalne w zabudowie bliźniaczej) naruszałaby zakaz zabudowy, o którym mowa w § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] (Dz. Urz. Wojew. [...] Nr [...], poz. [...]).

Zdaniem organu I instancji w rozpoznawanej spawie nie zachodzą okoliczności, określone w § 4 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia, wyłączające zakaz zabudowy nieruchomości skarżącej. Organ przyjął, powołując się na orzecznictwo NSA: wyrok z dnia 21 maja 2013r., sygn. akt II OSK 169/12 i z dnia 25 września 2012r., sygn. akt II OSK 2091/11 oraz WSA w Warszawie z dnia 27 listopada 2012r., sygn. akt IV SA/Wa 1335/12, wszystkie dostępne na stronie www.nsa.gov.pl), że aby można było zastosować przewidziane w tym przepisie odstępstwo od zakazu zabudowy nieruchomości, muszą być spełnione równocześnie (łącznie) wymienione w nim warunki: musi istnieć na danym obszarze zwarta zabudowa miasta lub wsi i musi istnieć możliwość wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegów zbiorników wodnych zgodnie z linią występującą na działkach przyległych tj. bezpośrednio sąsiadujących (graniczących) z nieruchomością przeznaczoną pod zabudowę. Tymczasem teren planowanej inwestycji został określony w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy P. jako teren rolny. Nie jest to więc obszar "zwartej zabudowy miast i wsi". Co więcej, z akt sprawy wynika, że jedyną działką przyległą do nieruchomości nr [...] i jednocześnie zabudowaną jest działka nr [...], natomiast działką przyległą do działki [...] jest działka nr [...]. Pozostałe przyległe nieruchomości są niezabudowane. W tej sytuacji nie jest możliwe wyznaczenie linii zabudowy w sposób określony w przepisie § 3 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia (nie ma możliwości uzupełnienia zabudowy).

Zdaniem organu uzgadniającego, brak jest również przesłanek do wyłączenia zakazu zabudowy nieruchomości skarżącej, na podstawie § 4 ust. 5 pkt 2 i pkt 3 rozporządzenia. Planowane przedsięwzięcie nie jest związane z tworzeniem siedliska rolniczego (§ 4 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia), a jej teren nie jest przeznaczony na plaże, kąpieliska i przystań (§ 4 ust. 5 pkt 3 rozporządzenia).

L.R. złożyła zażalenie na powyższe postanowienie. Zdaniem skarżącej organ I instancji naruszył przepis § 4 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia poprzez jego błędną interpretację i w konsekwencji jego niewłaściwe zastosowanie. Według strony, przepis ten dopuszcza zabudowę nieruchomości w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, wówczas gdy planowany obiekt budowlany ma być zlokalizowany na obszarze zwartej zabudowy miasta (wsi). Ponadto taka możliwość istnieje także wówczas, gdy zamierzenie inwestycyjne jest planowane na obszarze, na którym istnieje zabudowa mieszkaniowa i usługowa na działkach przyległych, w oparciu o które można wyznaczyć nieprzekraczalną linię zabudowy od brzegu. Na poparcie swojego stanowiska skarżąca powołała się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z dnia 11 czerwca 2013r., sygn. akt II OSK 343/12) oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (wyrok z dnia 12 maja 2011r., sygn. akt IV SA/Wa 484/11).

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia [...] marca 2014r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Według organu odwoławczego Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w O. prawidłowo ustalił stan faktyczny tej sprawy. Na tej podstawie prawidłowo odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy nieruchomości skarżącej.

Organ odwoławczy, powodując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, nie podzielił stanowiska skarżącej, że okoliczności wyłączające zakaz zabudowy nieruchomości położonej w pasie 100 metrów od brzegu wód, określone w § 4 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia Wojewody [...], nie muszą wystąpić łącznie. Nawet gdyby przyjąć, tak jak chce skarżąca, że powołany przepis przewiduje dwie niezależne od siebie okoliczności wyłączające zakaz zabudowy, to i tak wyjątek od tego zakazu nie mógłby znaleźć w tej sprawie zastosowania, ponieważ nie została spełniona żadna z przesłanek określonych w tym przepisie.

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska podkreślił, że planowana inwestycja nie może być zrealizowania (uzgodniona), ponieważ nie jest możliwe wyznaczenie nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegów zgodnie z linią występującą na działkach przyległych. Inwestycja objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, polegająca na wybudowaniu dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej, jest przewidziana do realizacji (ma powstać) na dwóch działkach ewidencyjnych (nr [...] i [...]) położonych w Gminie P.. W tej sytuacji każda z tych działek ewidencyjnych powinna sąsiadować ("przylegać") do działki zabudowanej zabudową mieszkaniową lub usługową. Taka sytuacja w sprawie nie ma miejsca, ponieważ zabudowaną działką przyległą do działki nr [...] jest działka nr [...], natomiast działka [...] jest niezabudowana. W przypadku działki [...] działką przyległą zabudowaną jest jedynie działka [...], natomiast działka [...] nie jest zabudowana.

L.R. zaskarżyła to ostateczne postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżąca nie sformułowała konkretnych zarzutów odnośnie tego rozstrzygnięcia (nie podała, jakie konkretnie przepisy postępowania administracyjnego lub prawa materialnego zostały jej zdaniem naruszone przez organ). Z uzasadnienia skargi wynika jednak, że strona skarżąca nie zgadza się z wykładnią przepisu § 4 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...], dokonaną przez organ administracji i zarzuca organowi niewłaściwe jego zastosowanie i przyjęcie, że uzupełnienie istniejącej zabudowy jest możliwe tylko wówczas, gdy każda z działek, oznaczonych odrębnymi numerami ewidencyjnymi, nawet jeżeli obie działki posiadają jedną wspólną księgę wieczystą, sąsiaduje (przylega) do działki zabudowanej. Strona podniosła, że działki są "oddzielone od siebie tylko na papierze linią podziałową", a w istocie stanowią jedną nieruchomość. W tej sytuacji przyjąć trzeba, że nieruchomość sąsiaduje (przylega) z obu stron do działek zabudowanych i dlatego jest możliwe i dopuszczalne wyznaczenie linii zabudowy w stosunku do jeziora.

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.).

Rozpatrywana sprawa dotyczy inwestycji polegającej na wybudowaniu dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej na dwóch działkach ewidencyjnych nr [...] i [...], położonych we wsi S., w gminie P.. Ze względu na położenie tej inwestycji, w graniach [...], a więc na obszarze chronionego krajobrazu, będącego jedną z form ochrony przyrody (art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody, tj. Dz. U. z 2013r., poz. 627 ze zm.), jej realizacja wymagała uzgodnienia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska (art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012r., poz. 647 ze zm. zwanej u.p.z.p.). Inwestor podjął kroki zmierzające do zrealizowania tego przedsięwzięcia i wystąpił do Burmistrza Miasta P. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla tej inwestycji. Następnie Burmistrz Miasta i Gminy P. zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. z wnioskiem o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla tej inwestycji.

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska ostatecznym postanowieniem z dnia [...] marca 2014r. - zaskarżonym do Sądu - odmówił uzgodnienia warunków zabudowy dla tej inwestycji, na podstawie art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p. Zdaniem organu uzgodnienie planowanej inwestycji naruszałoby przepis § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...]. Przepis ten zakazuje lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 metrów od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Ponadto według organu odwoławczego, nie jest możliwe wyłączenie zakazu zabudowy na podstawie § 4 ust. 5 tego rozporządzenia.

W niniejszej sprawie przedmiotem sporu między skarżącą a organem uzgadniającym projekt decyzji o warunkach zabudowy jest to, czy w sprawie ma zastosowanie przepis § 4 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia, wyłączający zakaz zabudowy nieruchomości skarżącej w sposób określony we wniosku o uzgodnienie warunków zabudowy. Organ orzekający przyjął, że zakaz ten nie może być wyłączony w stosunku do nieruchomości skarżącej na podstawie przepisu § 4 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia, ponieważ nieruchomość nie spełnia warunków określonych w tym przepisie.

Według przepisu § 4 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia zakaz zabudowy, o którym mowa w ust. 1 pkt 8 tego rozporządzenia nie dotyczy obszarów zwartej zabudowy miast i wsi, w granicach określonych w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin (lub w równorzędnych dokumentach planistycznych) oraz uzupełnień zabudowy mieszkaniowej i usługowej, pod warunkiem wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegów zgodnie z linią występującą na działkach przyległych.

Zdaniem Sądu, organy obu instancji błędnie interpretują określone w tym przepisie zasady (przesłanki) wyłączające zakaz zabudowy nieruchomości. Sąd zauważa, że orzecznictwo sądów administracyjnych nie jest w tej kwestii jednolite. Sąd orzekający w niniejszej sprawie wyraża pogląd, że przepis § 4 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia formułuje dwie niezależne przesłanki wyłączające zakaz zabudowy nieruchomości. Pierwsza z nich daje możliwość zabudowy terenów zagospodarowanych, zamieszkałych i stanowiących obszar zwartej zabudowy. Dla ludności zamieszkujących takie tereny musi być stworzona możliwość rozwoju w granicach zwartej zabudowy, niezależnie od tego czy będzie to uzupełnienie zabudowy oraz czy istnieje możliwość wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy. Samo przeznaczenie terenów pod zabudowę w studium wystarcza, aby rozwijać zabudowę zgodnie z istniejącym stopniem zainwestowania, bez wykraczania poza tę uporządkowaną całość urbanistyczną. Druga natomiast, bardziej restrykcyjna przesłanka przewiduje możliwość wyjścia poza teren zwartej zabudowy, jednakże pod pewnymi warunkami. Dotyczy mianowicie uzupełnienia istniejącej już zabudowy, czyli ma na celu skupienie zabudowy (dążenie do stworzenia zwartej zabudowy). Jednocześnie określa wymaganie, że działki przylegle do działki przeznaczonej pod zabudowę muszą być zabudowane, pozwalając w ten sposób na wyznaczenie linii zabudowy (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 stycznia 2013r, sygn. akt II OSK 1775/11, wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: z dnia 12 maja 2011r, sygn. akt IV SA/Wa 484/11, z dnia 14 maja 2014r., sygn. akt IV SA/Wa 459/14 i z dnia 2 czerwca 2014r., sygn. akt IV SA/Wa 876/14, wszystkie dostępne na stronie: www.nsa.gov.pl/orzecznictwo).

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 stycznia 2013r. sygn. akt II OSK 1775//11 stwierdził, że wykładnia językowa tego przepisu (spójnik "oraz") nie jest wystarczająca, ponieważ poza wykładnią językową proces wykładni wymaga również zastosowania dyrektyw systemowych i funkcjonalnych, które mogą prowadzić do zupełnie innego rezultatu niż wynikający z wykładni językowej i które to dyrektywy mogą mieć pierwszeństwo przed wykładnią językową. Zatrzymując się jednak przy wykładni językowej rozważanego przepisu należałoby zwrócić uwagę na to, że użycie w nim spójnika łączącego "oraz" z punktu widzenia językowego wcale nie przesądza, że mamy w tym przypadku do czynienia ze związkiem dwóch współrzędnych zdań o charakterze koniunkcyjnym. Wszak zdanie informujące, że pełnomocnictwo to umocowanie do czynności zwykłego zarządu oraz do czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu nie zawiera w swej treści wykluczenia pełnomocnictwa obejmującego wyłącznie umocowanie do czynności zwykłego zarządu. O tym więc, czy wymagania określone w przepisie § 4 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia Wojewody [...] muszą być spełnione łącznie, a zatem czy przepis ten tworzy koniunkcję, przesądzają wzajemne relacje treściowe i funkcjonalne pomiędzy dwoma określonymi w nim przesłankami – warunkami uchylenia zakazu zabudowy. Powiedziano już wyżej, że obie te przesłanki mają różne zakresy odniesienia. Pierwsza odnosi się do obszarów zwartej zabudowy miast i wsi, w granicach określonych w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin lub w równorzędnych dokumentach planistycznych. Druga natomiast do terenów w ten sposób niezabudowanych, bo do uzupełnień zabudowy. Wymagania określone w ramach pierwszej i drugiej przesłanki wzajemnie się więc nie dopełniają, nie pozostają ze sobą w związku funkcjonalnym i dlatego nie ma podstaw do przyjęcia, że muszą być spełnione łącznie.

Sąd nie podziela stanowiska organu co do tego, że sporna nieruchomość nie spełnia również innego określonego w § 4 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia Wojewody [...] wymagania, ponieważ nie przylega bezpośrednio do innych działek zabudowanych. Zdaniem organu, przez działki przyległe i działkę przeznaczoną pod zabudowę należy rozumieć działki ewidencyjne według podziału geodezyjnego (§ 9 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków – Dz. U. Nr 38, poz. 454 ze zm.), a nie działki – nieruchomości objęte zabudową (wnioskiem o uzgodnienie warunków zabudowy). W rozpoznawanej sprawie ta kwestia ma zasadnicze znaczenie, ponieważ mamy do czynienia z jedną inwestycją budowlaną - budynkiem mieszkalnym typu "bliźniak" realizowanym przez jednego inwestora, posadowionym na dwóch należących do niego działkach ewidencyjnych. Zabudowa zatem ma nastąpić na co prawda dwóch działkach ewidencyjnych, ale zostaną one jednocześnie zabudowane.

Trzeba zauważyć, że rozporządzenie Wojewody [...] nie definiuje pojęcia działki. Nie zawiera również takiej definicji ustawa z 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 92, poz. 880) zawierająca upoważnienie do wydania tego rozporządzenia. Nie ma więc podstawy prawnej do takiego, jakie przyjął organ na użytek stosowania § 4 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia Wojewody [...], rozumienia pojęcia "działka". Kierując się natomiast względami celowościowymi, wynikającymi z treści § 4 ust. 1 pkt 8 i § 5 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia, a więc koniecznością zachowania pewnej, minimalnej odległości obiektów budowlanych od linii brzegowej rzek, jezior lub innych zbiorników wodnych należałoby kierować się przede wszystkim możliwością zachowania takiej linii. Taka obiektywna możliwość nie jest warunkowana sposobem rozumienia pojęcia działki, której zabudowa ma być zgodna z linią występującą na działkach przyległych.

W rozpoznawanej sprawie kwestia wśród jakiej zabudowy są położone działki przeznaczone pod inwestycję nie została, w ocenie Sądu, jednoznacznie wyjaśniona. Tymczasem, z tego co już powiedziano, ustalenia w tym zakresie są kluczowe w niniejszej sprawie wobec treści § 4 ust. 1 pkt 8 i § 5 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia Wojewody [...].

Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Jak wynika z art. 77 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Przepis art. 80 K.p.a. stanowi natomiast, że organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Z kolei zgodnie z 124 § 1 K.p.a. uzasadnienie faktyczne postanowienia powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej postanowienia, z przytoczeniem przepisów prawa.

Sąd podkreśla, że nie jest kompetentny do samodzielnego przeprowadzenia postępowania dowodowego i ustalenia stanu faktycznego sprawy. Sądy administracyjne dokonując kontroli działalności organów administracji publicznej orzekają na podstawie stanu faktycznego ustalonego w postępowaniu administracyjnym i są jedynie władne do zakwestionowania prawidłowości dokonania tych ustaleń faktycznych.

Reasumując, Sąd stwierdza, że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające go postanowienie organu I instancji zostały wydane z naruszeniem art. 145 § 1 pkt a i c P.p.s.a. Organy administracji nie ustaliły i nie oceniły dostatecznie wyczerpująco okoliczności faktycznych (warunków), dotyczących wyłączenia zakazu zabudowy nieruchomości skarżącej. Wobec naruszenia przepisów prawa procesowego, przejawiającego się w niedostatecznym wyjaśnieniu okoliczności faktycznych sprawy (rodzaju zabudowy na nieruchomościach nr [...] i [...]) Sąd uznaje za przedwczesne wypowiadanie się co do tego, czy nieruchomość skarżącej może zostać zabudowana w sposób określony w projekcie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy przedstawionym do uzgodnienia. Sąd jedynie zauważa, w oparciu o przedstawioną wyżej wykładnię pojęcia "działka" oraz zgromadzoną w postępowaniu administracyjnym dokumentację tj. załącznik graficzny do projektu decyzji o warunkach zabudowy, że działkami przyległymi do działki inwestycyjnej tj. działek nr ew. [...] i [...] są działki o nr ew. [...] oraz [...]. Na działkach tych posadowione są zabudowania. Organ zatem musi wyjaśnić czy są to zabudowania mieszkaniowe i usługowe. W razie pozytywnych ustaleń w tym przedmiocie konieczne jest zbadanie czy możliwe jest wyznaczenie nieprzekraczalnej linii zabudowy zgodnie z linią występującą na działkach przyległych.

Biorąc pod uwagę przedstawione okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a ustawy p.p.s.a. w związku z § 4 ust. 1 pkt 8 i § 5 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia Wojewody [...] w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] i art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 124 § 1 k.p.a. orzekł jak w pkt I wyroku. O niewykonalności zaskarżonego postanowienia Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a., natomiast o zwrocie wpisu od skargi na podstawie art. 200 tej ustawy.