Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 219/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2009-06-04 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia
Powołane przepisy: article: art 61 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Sędzia WSA – Marzena Kowalewska po rozpatrzeniu na posiedzeniu niejawnym 4 czerwca 2009 r. wniosku Burmistrza Miasta i Gminy o wstrzymanie wykonania postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.


UZASADNIENIE

Skarżący Burmistrz Miasta i Gminy wraz ze skargą na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego wystąpił z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...]

Uzasadniając wniosek skarżący wskazał, iż w przedmiotowej sprawie brak wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu egzekucyjnego spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak wyjaśnił skarżący sytuacja budżetowa Miasta i Gminy ,w tym konieczność ponoszenia nakładów na realizację obowiązków ustawowych (m. in. z art. 7 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym) uniemożliwia zapłatę wskazanych w skarżonym postanowieniu kosztów egzekucyjnych bez zagrożenia interesów ekonomicznych oraz społecznych mieszkańców gminy. Zdaniem skarżącego powyższe okoliczności w sposób jednoznaczny dowodzą, iż w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania postanowień z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Jak wynika z przytoczonej powyżej regulacji prawnej, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy przy tym podkreślić, iż chodzi o szkodę, zarówno majątkową i niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu poprzedniego. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Pogląd taki wyraził m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04 (niepubl.), w którym stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.

W złożonym przez stronę wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji skarżący nie wykazał, by zachodziły okoliczności wymienione w powołanym wyżej przepisie. Poza powołaniem się lakonicznie na niekorzystny wpływ wykonania zaskarżonych postanowień na sytuację budżetową gminy oraz zwiększenie deficytu budżetowego skarżący nie przywołał żadnych konkretnych okoliczności oraz dowodów wskazujących na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Wskazać również należy, że zasadą jest wykonywanie ostatecznych rozstrzygnięć administracyjnych, a możliwość wstrzymania ich wykonania istnieje tylko w wyjątkowych okolicznościach, których istnienia skarżący w żaden sposób nie wykazał. Zarzuty zawarte w skardze rozpatrywane będą przez Sąd w toku postępowania sądowego podczas kontroli legalności zaskarżonej decyzji.

W tej sytuacji, wobec braku podstaw do uwzględnienia wniosku, orzeczono jak w sentencji.