Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 26/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2022-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 5 ust. 1 pkt 9, art. 34 ust. 3 pkt 4
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
article: § 4 ust.  4
journal: Dz.U. 2012 poz 463
law: Rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych  warunków posadowienia obiektów budowlanych
article: § 13 ust. 2, § 13 ust. 1 pkt 1, § 206,  § 60 ust. 1 i 2,
journal: Dz.U. 2019 poz 1065
law: Rozporządzenie Miniistra Infrastruktury  z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Banach, Protokolant Starszy inspektor sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że postępowanie administracyjne zostało wszczęte na złożony przez inwestorów A. i R. P. w dniu 19 maja 2021 r. wniosek o pozwolenie na budowę inwestycji nazwanej "nadbudowa i rozbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego w [...], dz. nr ewid. A, obręb 0009. Do wniosku załączono:

- projekt budowlany - 4 egzemplarze,

- oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, z tytułu współwłasności działki nr ewid. A,

- decyzję Prezydenta Miasta [...] o warunkach zabudowy z dnia [...].

W dniu 14 lipca 2021 r. do Urzędu Miasta [...]wpłynęło pismo K. K. wyrażające sprzeciw wobec wniosku A. i R. P. o udzielenie pozwolenia na nadbudowę i rozbudowę budynku mieszkalnego.

Wobec stwierdzenia przez organ I instancji braków w przedłożonym projekcie budowlanym, postanowieniem z dnia 30 czerwca 2021 r. na inwestorów nałożono obowiązek uzupełnienia analizy zacieniania dotyczącej przedmiotowego budynku. W wyznaczonym terminie złożono wymagane opracowanie.

Decyzją z dnia 20 sierpnia 2021 r. Prezydent Miasta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę obejmującego nadbudowę i rozbudowę istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego.

W odwołaniu od tej decyzji K. K. zarzuciła organowi brak uwzględnienia faktu, że ww. budynek zlokalizowany jest w południowej granicy z jej działką nr 322. Przedsięwzięcie to ograniczy prawo własności odwołującej, ponieważ utrudni a wręcz uniemożliwi planowaną rozbudowę jej budynku jednorodzinnego przy ul. [...] w kierunku południowym ze ścianą z otworami w odległości 4,0 m południowej od granicy. Ponadto wykonana do wysokości niespełna 8 m nadbudowa uniemożliwi dostęp światła dziennego do pomieszczeń mieszkalnych odwołującej, zlokalizowanych od strony południowej. W jej budynku okna zlokalizowane są ponadto od strony północnej, brak jest okien od strony wschodniej i od strony zachodniej, gdyż nie ma możliwości lokalizacji okien w tych ścianach z uwagi na brak wymaganej przepisami odległości 4,0 m od tych granic działki.

Wojewoda [...], utrzymując w mocy zakwestionowaną decyzję, wskazał że wobec braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu objętego planowaną inwestycją inwestorzy uzyskali decyzję Prezydenta Miasta [...]z dnia [...]. o warunkach zabudowy. Organ, mając na uwadze treść art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2020 i sz. 1333 ze zm.), dalej jako "u.P.b.", sprawdził projekt budowlany odnośnie zgodności z ustaleniami ww. decyzji z dnia [...]. i ocenił, że przedmiotowa inwestycja pozostaje zgodna z tym rozstrzygnięciem w zakresie rodzaju i funkcji zabudowy i jest położona w granicach oznaczonych literami ABCD-A na załączniku graficznym do tej decyzji. W zakresie ustaleń dotyczących warunków i wymagań kształtowania ładu przestrzennego:

1. nieprzekraczalna linia zabudowy - w projekcie nie uległa zmianie,

2. wskaźniki projektowanej inwestycji:

- projektowany wskaźnik powierzchni zabudowy wynosi 0,34, spełniając ustalenia ww. decyzji (od 0,28 do 0,34),

- projektowany wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej wynosi 49,70 %, spełniając wymagania ww. decyzji (minimum 25 % powierzchni terenu inwestycji),

3. projektowana szerokość elewacji frontowej budynku mieszkalnego jednorodzinnego po nadbudowie i rozbudowie - nie uległa zmianie i wynosi 12,52 m,

4. projektowana wysokość górnej krawędzi (gzymsu, okapu) elewacji frontowej budynku mieszkalnego jednorodzinnego po nadbudowie i rozbudowie, mierzona od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku wynosi 6,16 m i spełnia ustalenia ww. decyzji (od 4,0 m do 6,4 m,),

5. projektowana geometria dachu budynku mieszkalnego jednorodzinnego po nadbudowie i rozbudowie:

- w części środkowej i południowo-wschodniej zaprojektowano dach jednospadowy o kącie nachylenia połaci 18,8° z lukarną o kącie nachylenia 40°, w części północno-zachodniej dach płaski kącie nachylenia połaci 8,5° - spełnia ustalenia ww. decyzji (dach jednospadowy o kącie nachylenia połaci dachowych w przedziale od 15° do 40°, z dopuszczeniem dachu płaskiego w części północno-zachodniej budynku),

- zaprojektowana główna kalenica dachu w układzie kalenicowym (równoległym) w stosunku do frontu działki - zgodnie z ustaleniami ww. decyzji,

- wysokość projektowanej głównej kalenicy dachu, mierzona od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku, wynosi 7,65 m, spełniając ustalenia ww. decyzji (do 7,7 m),

- długość projektowanej lukarny wynosi 3,9 m i nie przekracza 1/3 długości okapu wynoszącej 11,82 m (12,52 m - 2 x 0,35 m), spełniając ustalenia ww. decyzji (łączna długość lukarn nie może przekroczyć 1/3 długości okapu).

W zakresie ustaleń ww. decyzji dotyczących obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji organ odwoławczy stwierdził, że inwestycja spełnia te ustalenia co do:

1) zaopatrzenia w wodę, odprowadzenia ścieków, zaopatrzenia w energię elektryczną i zaopatrzenia w gaz - na dotychczasowych warunkach,

2) odprowadzenia wód opadowych na tereny zielone działki objętej inwestycją,

3) obsługa w zakresie komunikacji zapewniona jest istniejącym zjazdem indywidualnym z publicznej drogi gminnej (ul. [...]) od strony południowo-zachodniej granicy działki,

4) stanowiska postojowe dla samochodów osobowych na dotychczasowych warunkach - w projekcie zagospodarowania terenu istniejące 1 stanowisko postojowe.

Ponadto, przedmiotowa inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco ani potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dlatego nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko.

Mając na uwadze treść art. 35 ust. 1 pkt 2 u.P.b. organ odwoławczy sprawdził projekt zagospodarowania terenu pod kątem zgodności z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r., poz. 1065), zwanego dalej rozporządzeniem. W tym zakresie wskazano, że z projektu zagospodarowania terenu wynika, że przedmiotowy budynek mieszkalny jednorodzinny podlegający nadbudowie (przez podwyższenie poddasza) i rozbudowie (o taras na gruncie) usytuowany jest w całości na działce nr 330 o szerokości 12,45-12,52 m, z trzema ścianami bez okien i drzwi w granicach działki, z działką nr 321 (od strony północno-zachodniej), z działką nr 322 (od strony północno-wschodniej) i z działką nr 331 (od strony południowo-wschodniej), ze ścianami z otworami okiennymi i drzwiowymi i tarasem stanowiącym rozbudowę od strony południowo-zachodniej (frontowej). Ściany nadbudowy budynku przy granicach z działkami nr 321, 322 i 331 zaprojektowano jako zakończone ogniomurami o wysokości 0,3 m, ściany przy granicach z działkami nr ewid. 321 i 331 zaprojektowano jako wysunięte od południowej granicy działki przed lico ściany frontowej o 0,3 m (ściany oddzielenia pożarowego REI60) – zgodnie z § 271 rozporządzenia. Organ zaznaczył, że pełną analizę dotyczącą ochrony przeciwpożarowej budynku zawiera projekt architektoniczno-budowlany (str. 89). Z kolei stanowiący rozbudowę taras usytuowany jest w odległości 20,24 m od południowej granicy działki i od strony wschodniej przy granicy z działką nr 331. Uwzględniając powyższe organ odwoławczy stwierdził że nadbudowa istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego, usytuowanego przy granicy działki oraz usytuowanie przedmiotowej rozbudowy (tarasu) przy granicy działki - są zgodne z przepisami § 12 (ust. 4 pkt 1 i 2) rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych. Jak wynika z kolei z załączonej do projektu budowlanego (str. 63) analizy zacieniania i zakłócania ciągu kominowego, wykonanej przez uprawnionego projektanta:

- od przedmiotowego budynku (po projektowanej rozbudowie i nadbudowie) nie występuje zjawisko przesłaniania pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi znajdujących się w istniejących budynkach na działkach nr ewid. 322 i 323, w analizie uwzględniono wysokość przesłaniania równą całkowitej wysokości północno-wschodniej ściany nadbudowanego budynku wynoszącą 7,65 m - zgodnie z przepisem § 13 ust. 1 rozporządzenia;

- nie występuje zjawisko zakłócania ciągu kominowego (przedmiotowy budynek jest małej wysokości w odniesieniu do sąsiadującej zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej) – zgodnie z § 142 rozporządzenia.

Wojewoda stwierdził dalej, że projekt zagospodarowania terenu sporządzony został na kopii mapy sytuacyjno-wysokościowej w skali 1:500, opisanej jako mapa do celów projektowych, wykonanej przez geodetę uprawnionego, stanowiącej dokument opracowany w wyniku prac geodezyjnych i kartograficznych, których rezultaty zawiera operat techniczny wpisany pod numerem P.2661.2020.524 (identyfikator ewidencyjny materiału zasobu) w dniu 4 marca 2020 r. do ewidencji materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego prowadzonego przez Prezydenta Miasta [...]. Organ odwoławczy ocenił, że przedłożony projekt budowlany jest kompletny, został sporządzony przez uprawnione osoby i zawiera wymagane informacje, opinie, uzgodnienia, pozwolenia i inne dokumenty wymagane przepisami szczególnymi w tym m.in. opinię oceniającą stan techniczny istniejącego budynku, informację o obszarze oddziaływaniu inwestycji, ocenę warunków gruntowych i stanu posadowienia budynku, informację o planie bioz, charakterystykę energetyczną. Dokumentacja projektowa została sporządzona przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego aktualnym w dacie sporządzenia projektu, stosownie do art. 12 ust. 7 u.P.b., a także zawiera wymagane przepisem art. 20 ust. 4 u.P.b. oświadczenia projektantów o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Inwestorzy spełnili wszystkie wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ ponownie powołał się na ww. analizę zacieniania i zakłócania ciągu kominowego i przytoczył przepis § 60 rozporządzenia. Dodatkowo wyjaśniono stronie, że w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę nie chodzi o stwierdzenie wszelkich utrudnień, jakie może przynieść planowana inwestycja, ale tylko takich, które stanowią naruszenie przepisów prawa, w tym przypadku przepisów ustawy Prawo budowlane i przepisów techniczno-budowlanych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach K. K. podniosła zarzuty naruszenia:

I. przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, a to:

- art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy wadliwej decyzji udzielającej pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji;

- art. 7, art. 77 § 1 i 80 K.p.a. w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 u.P.b. poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu sprawy i brak należytego rozważenia uzasadnionego interesu skarżących jako osoby trzeciej (właściciela), której nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji;

II. przepisów prawa materialnego, które miały wpływ na treść rozstrzygnięcia, a to:

- § 13 ust. 1 w zw. z § 60 ust. 1 rozporządzenia poprzez niewłaściwe zastosowanie, bez uwzględnienia tego, że przy analizie zacienienia budynku przez planowaną inwestycję należało uwzględnić nie tylko cień rzucany przez planowaną nadbudowę, lecz także cień własny budynku zacienianego.

W uzasadnieniu skarżąca, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, podniosła że z § 60 ust. 1 w zw. z § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia wynika jednoznacznie, że celem prawodawcy było zachowanie minimalnego rzeczywistego nasłonecznienia w pomieszczeniach mieszkalnych. W związku z powyższym projektant inwestycji powinien poddać badaniu nasłonecznienie w konkretnie wskazanych pomieszczeniach mieszkalnych budynku zacienianego. Jest to bowiem konsekwencja wymogu zapewnienia lokalowi mieszkalnemu minimum 3 godzin nasłonecznienia (§ 60 ust. 1 rozporządzenia), który to wymóg powinien być spełniony w mieszkaniach wielopokojowych przynajmniej dla jednego pokoju (§ 60 ust. 2 rozporządzenia). W związku z treścią § 13 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia wymóg ten nie abstrahuje od tego, co powoduje przesłanianie. Przy ocenie, czy zapewnione jest naturalne oświetlenie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi ma znaczenie, po pierwsze, wewnętrzne lico ściany lokalu mieszkalnego lub inna przesłaniająca część tego samego budynku; po drugie, inny obiekt przesłaniający; po trzecie, czy zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i § 60 ww. rozporządzenia. Z przepisu § 60 ust. 1 rozporządzenia wynika, że celem prawodawcy było zachowanie minimalnego rzeczywistego nasłonecznienia w pomieszczeniach mieszkalnych, a brak jest regulacji z której wynikałoby uzasadnienie rozróżnienia na zacienienie własne i obce. Za takim poglądem przemawia także treść przepisu § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z którego wynika, że przy ustalaniu tzw. linijki słońca między ramionami kąta 60° nie może znajdować się przesłaniająca część tego samego budynku. W tym kontekście załączoną do projektu budowlanego analizę strona uznała za niepełną – ponieważ odnosi się tylko do zobrazowania zacienienia elewacji rozbudowywanego budynku, co jest niewystarczające do stwierdzenia, czy rzeczywiście planowana inwestycja nie narusza w okolicznościach sprawy § 13 ust. 1 w zw. z § 60 ust. 1 rozporządzenia.

Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zakwestionowanej decyzji w całości – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 329), zwanej dalej p.p.s.a.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Na rozprawie sądowej w dniu 13 kwietnia 2022 r. pełnomocnik strony poparła skargę, uzupełniając ją o zarzut braku dostatecznej analizy wpływu oddziaływania projektowanej inwestycji na budynek skarżącej, w szczególności czy zmiana warunków gruntowych posadowienia budynku inwestorów wpłynie na budynek skarżącej. Pełnomocnik strony zwróciła uwagę, że na przedmiotowym terenie istnieje zwarta zabudowa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia bądź stwierdzenia nieważności decyzji organu odwoławczego.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 u.P.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:

a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,

b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,

c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie:

a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,

b) informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b,

c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego,

d) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;

4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

W niniejszym przypadku wszystkie powyższe okoliczności podlegały sprawdzeniu ze strony organu, o czym świadczy szczegółowe uzasadnienie zaskarżonej decyzji w tym zakresie. Przeanalizowano zatem zgodność projektu z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, przepisami techniczno-budowlanymi, odniesiono się do braku konieczności przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, jak również oceniono kompletność projektu oraz uprawnienia projektantów.

Zarzuty skargi K. K., uzupełnione na rozprawie sądowej, ograniczyły się do dwóch zasadniczych kwestii, a mianowicie nienależycie sporządzonej – zdaniem skarżącej – analizy zacieniania budynku oraz braku dostatecznej analizy wpływu oddziaływania projektowanej inwestycji na budynek skarżącej – w kontekście zmiany warunków gruntowych posadowienia budynku inwestorów i wpływu tej okoliczności na budynek skarżącej.

W ocenie Sądu zarzuty te nie zasługują na uwzględnienie. Jak podniesiono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jednym z elementów analizowanego projektu budowlanego jest sporządzona przez uprawnionego projektanta analiza zacieniania i przesłaniania (str. 63). Wymogi prawne w tym zakresie określają § 13 i § 60 rozporządzenia. Zgodnie z pierwszym z tych przepisów (ust. 1) odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli:

1) między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż:

a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m,

b) 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m,

2) zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60.

Zgodnie z ust. 2 § 13 wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części.

Analiza zawarta na str. 63 projektu została sporządzona stosownie do § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia i wynika z niej, że między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania, która w tym przypadku wynosi 7,65 m. Zostało to jasno przedstawione na szkicu uwidocznionym na str. 63 projektu. Z kolei na dwóch kolejnych kartach zobrazowano czas nasłonecznienia – zgodnie z § 60 ust. 1 i 2 rozporządzenia, z których wynika, że pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, klubie dziecięcym, przedszkolu, innych formach opieki przedszkolnej oraz szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 800-1600, natomiast pokoje mieszkalne - w godzinach 700-1700, przy czym w mieszkaniach wielopokojowych wymagania ust. 1 powinny być spełnione przynajmniej dla jednego pokoju. Przedstawiona na ww. szkicach analiza obejmuje czas równonocy wiosennej (21 marca) i jesiennej (21 września) i wynika z niej, że w obu przypadkach zostanie spełniony wymóg co najmniej 3-godzinnego nasłonecznienia w godz. 7-17 dla budynku skarżącej (i znajdujących się w nim pomieszczeń). Wymagania wynikające z przytoczonych przepisów zostały określone w sposób jasny i precyzyjny, a z przedstawionych analiz wynika, że wymogi te w tym przypadku zostały spełnione. Tym samym zarzuty skargi w tym zakresie nie mogą odnieść skutku.

Jeśli chodzi o drugi z zarzutów, podniesiony na rozprawie, należy w pierwszej kolejności wskazać, że analizowany projekt budowlany zawiera m.in. opinię techniczną dotyczącą oceny stanu technicznego oraz możliwości nadbudowy i rozbudowy istniejącego budynku mieszkalnego. Wynika z niej, że na podstawie przeprowadzonych oględzin i pomiarów inwentaryzacyjnych stwierdzono dobry stan konstrukcji istniejącego budynku, spełniający wymogi bezpieczeństwa konstrukcji oraz pozwalający na wykonanie projektowanej nadbudowy. Stan techniczny budynku określono na podstawie szczegółowych oględzin i badań makroskopowych jego poszczególnych elementów. Nie stwierdzono w szczególności pojawienia się zarysowań ścian nośnych, które mogłyby świadczyć o nierównomiernym osiadaniu fundamentów lub też o niewłaściwym wykonaniu stropów. Brak zarysowań w narożach otworów okiennych i drzwiowych wskazuje na poprawne wykonanie nadproży i murów zewnętrznych. Analiza ta, wykonana przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane, w wystarczającym stopniu spełnia wymagania § 206 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (por. wyrok NSA z 20 października 2021 r., sygn. II OSK 2920/18). Obowiązek poprzedzenia nadbudowy budynku ekspertyzą techniczną stanu konstrukcji i elementów budynku, z uwzględnieniem stanu podłoża gruntowego, wynikający z treści § 206 ust. 2 rozporządzenia, należy bowiem traktować nie tyle w kategoriach procesowych, ile ściśle technicznych – jako obowiązek poddania analizie stanu techniczno-budowlanego istniejącego obiektu z punktu widzenia dopuszczalności prowadzenia projektowanych robót (wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 19 lipca 2017 r., sygn. II SA/Go 47/17). Jak ponadto wskazał NSA w wyroku z dnia 18 czerwca 2019 r., sygn. II OSK 2057/17, ekspertyza techniczna nie jest wymagana w każdym przypadku - jej sporządzenie jest konieczne, gdy wzniesienie budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego powoduje zagrożenia dla bezpieczeństwa użytkowników tego obiektu lub obniżenie jego przydatności do użytkowania. Jeżeli osoba sporządzająca projekt budowlany, posiadająca stosowne uprawnienia, nie stwierdzi tego rodzaju zagrożeń, ekspertyza jest zbędna. Trzeba podkreślić, że w niniejszym przypadku odległość budynku inwestorów od budynku skarżącej wynosi 9 m.

Wreszcie należy wskazać, iż skoro § 206 rozporządzenia został zamieszczony w dziale V, który odnosi się do bezpieczeństwa konstrukcji w fazie projektowania i wykonywania budynków, to wykonanie ekspertyzy w tym zakresie może być konieczne także po wydaniu pozwolenia na budowę i przed rozpoczęciem budowy, jak i w toku budowy w celu zapobieżenia zagrożeniom dla bezpieczeństwa budynków istniejących. Zatem - o ile istnieją ku temu podstawy faktyczne (możliwość zagrożenia dla bezpieczeństwa użytkowników) - taka ekspertyza może być jeszcze wykonana później, poza procedurą uzyskania pozwolenia na budowę (por. wyroki NSA z dnia 21 grudnia 2011 r. II OSK 1935/10 oraz z dnia 20 lutego 2008 r. II OSK 1230/07).

Ponadto elementem projektu architektoniczno-budowlanego podlegającego badaniu w niniejszym przypadku jest, sporządzona przez projektanta, ocena warunków gruntowych i stanu posadowienia, z której wynika, że do opracowania przyjęto jakościowe określenie gruntu dla I kategorii geotechnicznej, które uwzględniają obserwację przedmiotowego budynku oraz budynków sąsiednich, rzeźbę terenu, rodzaj szaty roślinnej, poziom wód gruntowych (przy ewentualnym ustaleniu głębokości studni - do poziomu lustra wody). Dla dokładniejszego określenia rodzaju gruntu wykonano wykop kontrolny na głębokość 2,2 m poniżej poziomu istniejącego poziomu terenu. Na bazie powyższych obserwacji ustalono, że grunt jest wystarczająco nośny. Pod warstwą o miąższości 0,35 - 0,45 m zalegają grunty spoiste nieskonsolidowane symbolu C z glin piaszczystych. Warstwa ta jest w stanie twardoplastycznym, mało wilgotna. Dokonano szczegółowych wyliczeń parametrów danych gruntowych i podniesiono, że dla przedmiotowej inwestycji obejmującej swym zakresem nadbudowę oraz rozbudowę istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego należy zwrócić uwagę na fakt, że zgodnie z postanowieniami normy PN-59/B-03200, jak również praktyki inżynierskiej, dopuszczalne jest zwiększenie nośności gruntu pod fundamentami obiektu o ok. 20- 30% w wyniku jego komprymacji (wiek budynku wynosi ponad 20 lat).

Trzeba zwrócić uwagę, że zgodnie z § 4 ust. 4 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. (Dz.U. z 2012 r. poz. 463) kategorię geotechniczną całego obiektu budowlanego lub jego poszczególnych części określa projektant obiektu budowlanego na podstawie badań geotechnicznych gruntu, których zakres uzgadnia z wykonawcą specjalistycznych robót geotechnicznych. Wymóg załączenia do projektu budowlanego dokumentacji geologiczno-inżynierskiej oraz geotechnicznych warunków posadowienia budynku nie ma przy tym charakteru bezwzględnego. Przepis art. 34 ust. 3 pkt 4 u.P.b. stanowi bowiem, że projekt budowlany powinien zawierać dokumentację geologiczno-inżynierską lub geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych w zależności od potrzeb. Dokumentacja w postaci tych wyników powinna być opracowana tylko wówczas, gdy uzna to za konieczne projektant konstrukcji obiektu budowlanego, przy braku dostatecznych danych o strukturze gruntu i strumieniach wodnych. Z powyższego przepisu nie wynika, że organ wydający pozwolenie na budowę może nałożyć na wnioskodawcę obowiązek przeprowadzenia badań w tym zakresie (por. wyrok NSA z 4 lipca 2019 r., sygn. II OSK 757/19, wyrok WSA w Kielcach z 27 lutego 2020 r., sygn. II SA/Ke 1166/19, wyrok WSA w Kielcach z 26 maja 2021 r., sygn. II SA/Ke 915/20).

W świetle powyższych wywodów w ocenie Sądu zarzuty skargi nie mogły okazać się skuteczne, organy bowiem w sposób prawidłowy dokonały oceny projektu budowlanego a wydane w sprawie rozstrzygnięcie zasługuje na aprobatę.

W kontekście stanowiska skarżącej trzeba jeszcze podkreślić, że w zasadzie każda inwestycja realizowana w bliskim sąsiedztwie powoduje uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów. Jednakże gdy w sprawie uzyskano wszelkie wymagane prawem uzgodnienia i opinie, to nie można stawiać skutecznie zarzutu, że wydana decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia budowlanego jest niezgodna z prawem. Ochrona interesów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 u.P.b., nie może sięgać tak daleko, by uniemożliwiać inwestorowi realizację zamierzenia budowlanego, gdy jest ono zgodne z przepisami (por. wyrok NSA z 8 marca 2011 r., sygn. II OSK 402/10, wyrok WSA w Poznaniu z 17 kwietnia 2019 r., sygn. II SA/Po 534/18, wyrok WSA w Warszawie z 25 listopada 2016 r., sygn. VII SA/Wa 2724/15).

Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.