Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2137/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia (spr.) WSA Andrzej Wieczorek Protokolant: Andrzej Michrowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2005 r. sprawy ze skargi [...] Zakładów Farmaceutycznych "P." Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej karty drogowej 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, 2. stwierdza, że decyzja opisana w pkt. 1 nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz [...] Zakładów Farmaceutycznych "P." Sp. z o.o. z siedzibą w G. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 2004r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w G. nakładającą na [...] Zakłady Farmaceutyczne "P." Sp. z o.o. w G. karę pieniężną w wysokości [...] zł.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło nieokazanie przez kontrolowanego kierowcę W.K. karty drogowej. Okazana do kontroli karta drogowa była niezgodna z obowiązującym wzorem. W toku kontroli kierowca okazał wymagane wykresówki, jednakże zainstalowany tachograf nie spełniał wszystkich warunków w związku z czym powinny być prowadzone karty drogowe. Przedstawiona do kontroli karta drogowa nie zawierała wszystkich wpisów. Przepisy zawierające określenie wzoru karty drogowej w dniu kontroli były przepisami powszechnie obowiązującymi i stosowanie ustalonego wzoru było obligatoryjne.

Obowiązek prowadzenia kart drogowych wynika z art. 10 ustawy z dnia 23 lipca 2003r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustawy, zaś zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym i lp. 1.11.8 ust. 1 załącznika do w/w ustawy sankcją za brak wymaganej karty drogowej jest kara 400 zł.

W skardze na powyższą decyzję [...] Zakłady Farmaceutyczne "P." sp. z o.o. w G. wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji podnosząc, iż art. 36 ustawy z 24 sierpnia 2001r. o czasie pracy kierowców określa jakie elementy powinna zawierać karta drogowa, ale katalog danych wymienionych w tym przepisie nie jest katalogiem zamkniętym.

Zamieszczony w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 17 września 2002r. w sprawie określenia wzoru karty drogowej wzór, nie jest wzorem obligatoryjnym. Jest jedynie wzorem określającym minimum danych, jakie mają być zamieszczone w karcie drogowej i nie ma przeszkód, aby karta drogowa zawierała szereg innych niż wymienione we wzorze informacji.

Jednocześnie skarżący powołał się na pisemne informacje uzyskane w powyższym przedmiocie od Dyrektora Biura Kadr Ministerstwa Infrastruktury.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosząc o oddalenie skargi podtrzymał dotychczasową argumentację i wskazał, iż w dokumencie przedstawionym do kontroli brak miejsca na wypisanie liczby przejechanych kilometrów oraz brak wyraźnej rubryki przeznaczonej na zapis wykonywania innej pracy, niż prowadzenie pojazdu.

Podkreślił, iż wzór karty drogowej został opracowany w celu uniknięcia niejasności co do zapisów na tej karcie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Legalność decyzji administracyjnej wymaga jej zgodności nie tylko z prawem materialnym, lecz także z przepisami postępowania administracyjnego. Wydanie decyzji administracyjnej z naruszeniem wymogów procesowych powoduje różne skutki w zależności od rodzaju tych naruszeń.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W przedłożonych Sądowi wraz ze skargą [...] Zakładów Farmaceutycznych "P." Sp. z o.o. aktach administracyjnych znajduje się odwołanie podpisanie przez S.W..

Na wezwanie organu zostało złożone pełnomocnictwo udzielone S.W. do reprezentowania Spółki w sprawie odwołania od decyzji podpisane jedynie przez Prezesa Zarządu. Tymczasem, jak wynika z dołączonego do pełnomocnictwa odpisu aktualnego z Rejestru Przedsiębiorców, do reprezentowania Spółki uprawnionych jest dwóch członków zarządu lub członek zarządu łącznie z prokurentem. Naruszenie zasady łącznej reprezentacji skutkuje bezwzględną nieważność czynności prawnej (tak np. w wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2000r. sygn. ATK I ACa 1326/99). Dlatego też organ otrzymując odwołanie podpisane przez osobę nie mającą do tego stosownego umocowania, wobec wskazanych wyżej braków złożonego przez nią pełnomocnictwa, winien wezwać odwołującego się w trybie art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 33 k.p.a. do usunięcia braku poprzez złożenie prawidłowego pełnomocnictwa lub też podpisanie odwołania przez osoby uprawnione do reprezentacji spółki.

Skoro tego nie uczynił stwierdzić należy, że pismo z dnia [...] marca 2004r. zawierało braki, które uniemożliwiały nadanie mu dalszego biegu, albowiem nie mogło ono wywrzeć zamierzonego skutku prawnego.

Organ uzyskuje charakter organu odwoławczego jedynie w wyniku prawidłowo złożonego odwołania, gdyż w tym zakresie nie może on działać z urzędu.

W wyroku z 18 maja 1994r. sygn. akt Sa/Gd 2365/93 NSA przyjął, iż "Uznanie za odwołanie pisma niepodpisanego przez osobę wnoszącą odwołanie powoduje, że organ II instancji bez podstawy prawnej wystąpił w charakterze organu odwoławczego. W tej sytuacji decyzja organu II instancji jest dotknięta wadą nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.)".

Sytuacja przedstawia się tak samo, gdy odwołanie jest podpisane przez osobę, która nie została umocowana w sposób prawidłowy do dokonania tej czynności.

Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, uznać należy, że Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję, która nie została skutecznie zaskarżona i dlatego też wydana przez niego decyzja dotknięta jest wadą nieważności.

Jednocześnie Sąd nie uznał za konieczne dla uzasadnienia rozstrzygnięcia o stwierdzeniu nieważności rozważania zarzutów podniesionych przez stronę skarżącą w skardze.

W tym stanie rzeczy Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a orzekł, jak w sentencji orzeczenia, zaś o kosztach orzekł w trybie art. 200 p.p.s.a. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zapadło na podstawie art. 152 p.p.s.a.