Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2224/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-03-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6041 Profilaktyka  i   rozwiązywanie  problemów alkoholowych, ustalanie liczby punktów sprzedaży,  zasad  usytuowania miejsc
Hasła tematyczne: Przeciwdziałanie alkoholizmowi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 1 ust 2, art 2 ust 1 pkt 4, art 14 ust 3 i 4, art 18 ust 10 pkt 1 lit b)
journal: Dz.U. 2007 nr 70 poz 473
law: Ustawa z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi - tekst jedn.
Teza: 1.	Dokonując wykładni przepisów ograniczających spożywanie alkoholu, a takimi są zastosowane w sprawie przepisy normujące cofnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, należy każdorazowo uwzględniać cele nakreślone przez ustawodawcę w art. 1 i 2 ustawy z 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2007 r. Nr 70, poz. 473 ze zm. dalej: u.w.t.p.a.), jej preambule, jak i w wymownym tytule ustawy – o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.

2.	Podczas interpretacji art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. b w związku z art. 14 ust. 3 i 4 u.w.t.p.a., zwłaszcza ze względu na zawarty w tym pierwszym przepisie zwrot „w szczególności”, uprawnione jest zastosowanie reguły prawniczego wnioskowania arguentum a minori ad maius (jeżeli zakazane jest mniej, to tym bardziej zakazane jest więcej). Skoro zabrania się sprzedaży i podawania napojów alkoholowych o zawartości alkoholu powyżej 18 %  w ośrodkach szkoleniowych i domach wypoczynkowych, w przypadku ośrodków szkoleniowych także ich spożywania, jak i cofa się zezwolenie w związku z naruszeniem zakazów określonych w art. 14 ust. 3 i 4 u.w.t.p.a., co oznacza, że zabrania się tego w miejscach, w których niezbędne jest zachowanie ciszy i spokoju ze względu na wymagający tego proces nauczania, jak i wypoczynek, to tym bardziej zakazane jest sprzedawanie, podawanie i spożywanie napojów alkoholowych na terenie Zakładów Opieki Zdrowotnej ze względu na prowadzony w nich wymagający ciszy i spokoju proces rehabilitacji czy leczenia.

TEZY

1.	Dokonując wykładni przepisów ograniczających spożywanie alkoholu, a takimi są zastosowane w sprawie przepisy normujące cofnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, należy każdorazowo uwzględniać cele nakreślone przez ustawodawcę w art. 1 i 2 ustawy z 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2007 r. Nr 70, poz. 473 ze zm. dalej: u.w.t.p.a.), jej preambule, jak i w wymownym tytule ustawy – o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.

2.	Podczas interpretacji art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. b w związku z art. 14 ust. 3 i 4 u.w.t.p.a., zwłaszcza ze względu na zawarty w tym pierwszym przepisie zwrot „w szczególności”, uprawnione jest zastosowanie reguły prawniczego wnioskowania arguentum a minori ad maius (jeżeli zakazane jest mniej, to tym bardziej zakazane jest więcej). Skoro zabrania się sprzedaży i podawania napojów alkoholowych o zawartości alkoholu powyżej 18 %  w ośrodkach szkoleniowych i domach wypoczynkowych, w przypadku ośrodków szkoleniowych także ich spożywania, jak i cofa się zezwolenie w związku z naruszeniem zakazów określonych w art. 14 ust. 3 i 4 u.w.t.p.a., co oznacza, że zabrania się tego w miejscach, w których niezbędne jest zachowanie ciszy i spokoju ze względu na wymagający tego proces nauczania, jak i wypoczynek, to tym bardziej zakazane jest sprzedawanie, podawanie i spożywanie napojów alkoholowych na terenie Zakładów Opieki Zdrowotnej ze względu na prowadzony w nich wymagający ciszy i spokoju proces rehabilitacji czy leczenia.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Sędziowie NSA Magdalena Bosakirska del. WSA Dariusz Dudra (spr.) Protokolant Marta Podoba po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej G. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 26 lipca 2011 r. sygn. akt III SA/Wr 258/11 w sprawie ze skargi G. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 26 lipca 2011r. sygn. akt: III SA/Wr 258/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę G. M. (skarżącego) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2011r. uchylającą w całości decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] lutego 2011r. i orzekającą o cofnięciu zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych powyżej 18% w placówce gastronomicznej restauracji "[...] " położonej w budynku sanatorium w Kudowie Zdroju wydanego na rzecz skarżącego.

Przedstawiając stan sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że [...], wpisany do ewidencji działalności gospodarczej przez Prezydenta Miasta [...] pod numerem [...], oznaczony m.in. jako [...] wnioskiem z dnia [...] września 2008 r. wystąpił o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych na terenie miasta [...] przy ul. [...]. Do wniosku dołączono: zaświadczenie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. o wpisie do rejestru zakładów podlegających urzędowej kontroli organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej w dniu [...] grudnia 2007r. pod nazwą [...] s.c. oraz umowę najmu lokalu użytkowego zawartą w dniu [...] sierpnia 2008r. pomiędzy [...] z siedzibą w [...] , jako wynajmującym a [...] w [...] ul. [...] reprezentowaną przez [...], jako najemcą i podpisaną tylko przez [...]. Zgodnie z umową wynajmujący oddał do użytkowania na czas nieoznaczony lokal użytkowy o powierzchni [...] m w budynku [...] z przeznaczeniem na działalność gastronomiczną i rozrywkową.

Burmistrz Miasta [...] w dniu [...] września 2008r. wydał [...] wszystkie wnioskowane zezwolenia, w tym zezwolenie na sprzedaż w placówce gastronomicznej restauracji "[...] " położonej w [...] przy [...] napojów alkoholowych zawierających powyżej 18% alkoholu. Zezwolenie zostało wydane na okres od dnia [...] października 2008r. do dnia [...] grudnia 2012r.

Z umowy spółki cywilnej zawartej w dniu [...] sierpnia 2008 r. pomiędzy [...] i [...] wynika, że spółka będzie prowadzić działalność gospodarczą pod nazwą [...] z siedzibą w [...]. Każdy ze wspólników jest uprawniony samodzielnie prowadzić sprawy spółki nie przekraczające zakresu zwykłych czynności, m.in. zaciąganie zobowiązań do [...]zł.

W dniu wydania zezwolenia tj. [...] września 2008 r. jak i zawarcia umowy o najem lokalu w [...]" wspólnikami spółki cywilnej byli [...]. Zarówno umowę najmu lokalu jak i wniosek o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w tym lokalu podpisał jedynie [...].

Po uzyskaniu zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, w spółce cywilnej dokonywano szeregu przekształceń osobowych. Na dzień [...] października 2010r. wspólnikami spółki cywilnej byli [...]z udziałem 99% i [...] z udziałem 1%.O powyższych zmianach nie był zawiadamiany organ zezwalający tj. Burmistrz [...].

W dniu [...] października 2009r. [...] zwrócił się do [...]–z wnioskiem o natychmiastowe cofnięcie koncesji na sprzedaż napojów o zawartości powyżej 18% alkoholu dla F.H.U. [...] prowadzącego działalność gospodarczą w restauracji znajdującej się w budynku sanatorium w [...]. Żądanie uzasadniano zakłócaniem ciszy nocnej w sanatorium spowodowane nadmiernym spożyciem napojów alkoholowych przez kuracjuszy i klientów z zewnątrz w restauracji FHU [...]prowadzonej przez [...].

W trakcie postępowania Burmistrz zwrócił się do Komisariatu Policji w [...]o informację czy w lokalu "[...]" lub w najbliżej okolicy były podejmowane w ciągu ostatnich 6 miesięcy interwencje przez funkcjonariuszy Policji, na co uzyskał w dniu [...] listopada 2009 r. odpowiedź, że w okresie ostatnich 6 miesięcy była podjęta jedna interwencja w dniu [...] lipca 2009r. spowodowana zakłócaniem ciszy nocnej w lokalu prze głośną muzykę.

Gminna Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w swojej opinii z dnia [...] listopada 2009r. poinformowała Burmistrza, że nie zanotowała zgłoszeń dotyczących naruszania zasad sprzedaży i podawania napojów alkoholowych w restauracji "[...]", a po zapoznaniu się z wyjaśnieniami [...] i opinią radcy prawnego, uznała, że wniosek [...]" o cofnięcie zezwolenia "wydaje się być nie zasadny".

[...] w dniu [...] listopada 2009r. złożył pisemne wyjaśnienie, że w całym okresie funkcjonowania FHU [...] nie miały miejsca przypadki naruszania ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi zarówno przez pracowników jak i konsumentów.

W aktach sprawy znajduje się szereg kserokopii odręcznych notatek [...], jak również pracowników Sanatorium "[...]" w [...], sporządzonych między innymi na okoliczność zakłócania ciszy i porządku na terenie sanatorium, mających związek z działalnością lokalu "[...]". Przesłuchani w dniu [...] października 2010r. przez organ I instancji na rozprawie administracyjnej prowadzonej z udziałem stron świadkowie zeznali, że w okresie styczeń-wrzesień 2009r. na terenie sanatorium "[...]" w [...] miały miejsce zakłócenia porządku publicznego pozostające w związku z działalnością lokalu o nazwie "[...]" położonego na parterze w sanatorium.

Dyrektor Departamentu Zdrowia Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w Warszawie w piśmie z dnia [...] grudnia 2010r. poinformował Burmistrza że obowiązujące przepisy prawa nie wymagają uzyskania zgody na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych w restauracji "[...]" znajdującej się w Sanatorium MSW i A.

Dyrektor Sanatorium MSWiA "[...]" w czasie postępowania administracyjnego w dniu [...] kwietnia 2010r. dokonał wypowiedzenia umowy najmu lokalu użytkowego na restaurację "[...]" z zachowaniem [...] miesięcznego okresu, powołując się na naruszenie umowy przez najemcę, polegające na braku zawarcia umowy na wywóz nieczystości, nieregularne uiszczanie czynszu najmu a także brak podpisu na umowie drugiego ze wspólników spółki cywilnej. Najemca lokalu nie wydał lecz skierował do Sądu Rejonowego w Dzierżoniowie Wydział Gospodarczy pozew o uznanie wypowiedzenia umowy za bezskuteczne. Wyrokiem z dnia 24 stycznia 2011r.sygn. akt V GC 765/10 Sąd Rejonowy w Dzierżoniowie oddalił powództwo, w uzasadnieniu wskazując, że najemca korzysta z lokalu bezumownie.

Decyzją z dnia [...] lutego 2011r. Burmistrz Miasta odmówił cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, uznając, że nie zaistniały przesłanki dające podstawę do cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych powyżej 18% wydanego na rzecz skarżącego.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji nie zaprzeczał, że na terenie sanatorium w pobliżu restauracji "[...]" miały miejsce zakłócenia porządku publicznego lecz nie pozostawały one w związku przyczynowym z działalnością tej restauracji. Organ I instancji nie odniósł się do okoliczności wypowiedzenia umowy najmu lokalu użytkowego.

W odwołaniu od powyższej decyzji Dyrektor Sanatorium "[...]", zarzucił organowi I instancji wadliwą ocenę zebranego materiału dowodowego w zakresie dotyczącym zawartej umowy na najem lokalu restauracji "[...]" i w zakresie dotyczącym zakłócania porządku w pobliżu lokalu, a także naruszeń prawa przy udzielaniu zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w tymże lokalu polegających na braku zgody Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji jako organu założycielskiego sanatorium "[...]" na wynajęcie lokalu. Wskazał również na naruszenie zasad ogólnych k.p.a., w szczególności art. 6, 7, 8 i 11 k.p.a. Do odwołania strona przedstawiła wyrok Sądu Rejonowego w Dzierżoniowie V Wydział Gospodarczy z dnia 24 stycznia 2011r. sygn. akt V GC 765/10 oddalający powództwo [...] przeciwko SP ZOZ Sanatorium "[...]" w [...]o uznanie za bezskuteczne wypowiedzenia umowy najmu lokalu użytkowego.

Rozstrzygając o uchyleniu decyzji organu I instancji i cofnięciu zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych powyżej 18% w placówce gastronomicznej restauracji "[...]" położonej w budynku sanatorium w [...] wydanego na rzecz skarżącego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. stwierdziło, że podstawę materialno prawną rozpoznania wniosku o cofnięcie zezwolenia na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych powyżej 18% alkoholu stanowi ustawa z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (jedn. tekst z 2007r. Dz. U. Nr 70, poz. 473 ze zm.) zwana dalej "ustawą" lub u.w.t.p.a

Organ wskazał, że w art. 18 ust. 10 wymienia przesłanki, których zaistnienie powoduje obligatoryjne cofnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Jedną z zasad, której naruszenie obliguje organ zezwalający do cofnięcia zezwolenia jest sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych z naruszeniem zakazów określonych w art. 14 ust. 3 i 4 ustawy, to jest sprzedawanie, podawanie i spożywanie napojów alkoholowych zawierających więcej niż 18% alkoholu w ośrodkach szkoleniowych oraz w domach wypoczynkowych. Określenie "w szczególności" odnoszące się do ośrodków szkoleniowych i wypoczynkowych, zdaniem organu, nie oznacza, że innych placówek mających na celu zarówno leczenie, rehabilitację jak i wypoczynek ten zakaz nie dotyczy. Istotą sanatorium jest oprócz leczenia i rehabilitacji również wypoczynek kuracjuszy, zaś zlokalizowanie na terenie sanatorium lokalu, w którym jest podawany, sprzedawany i spożywany alkohol nie tylko nie sprzyja realizacji zadań sanatorium lecz najczęściej niweczy skutki leczenia.

Zdaniem organu kolejną przesłanką obligującą organ zezwalający do cofnięcia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych jest wymienione w art. 18 ust. 10 pkt.2 nieprzestrzeganie określonych w ustawie warunków sprzedaży napojów alkoholowych. Organ podał, że warunki prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży określa art. 18 ust. 7 ustawy. Takim warunkiem jest między innymi posiadanie tytułu prawnego do korzystania z lokalu, stanowiącego punkt sprzedaży (pkt. 5), wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie objętym zezwoleniem tylko przez przedsiębiorcę w nim oznaczonego i wyłącznie w miejscu wymienionym w zezwoleniu" (pkt. 6), zgłaszanie organowi zezwalającemu zmian stanu faktycznego i prawnego, w stosunku do danych zawartych w zezwoleniu, w terminie 14 dni od dnia powstania zmiany (pkt. 7).W tym kontekście SKO stwierdziło, że przedsiębiorca naruszył powyższe warunki poprzez brak zgłoszenia organowi zezwalającemu licznych zmian i przekształceń składu osobowego i kapitałowego spółki cywilnej FHU "[...] ". Ponadto w dniu [...] umowa najmu lokalu użytkowego na restaurację "[...]" została wypowiedziana przez wynajmującego ze skutkiem na dzień [...] 2010r. i najemca został wezwany do wydania lokalu do dnia [...] 2010r. Powództwo cywilne o uznanie wypowiedzenia umowy za bezskuteczne zostało oddalone wyrokiem Sądu Rejonowego w Dzierżoniowie z dnia [...] 2011r. Zdaniem organu przedsiębiorca [...] jak i spółka cywilna FHU "[...]" nie dysponuje tytułem prawnym do lokalu położonego na terenie Sanatorium "[...]" w [...] przy ul. [...] i nie dysponowała takim tytułem w dniu wystąpienia o zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych w wymienionym lokalu, ponieważ umowa najmu została podpisana tylko przez jednego ze wspólników, niezgodnie z umową spółki cywilnej zezwalającą na zaciąganie zobowiązań przez każdego ze wspólników tylko do kwoty [...] zł. Jest to negatywna przesłanka nie pozwalająca organowi zezwalającemu na wydanie zezwolenia bądź cofnięcia zezwolenia, jeżeli nastąpiła utrata tytułu prawnego do lokalu już po wydaniu zezwolenia.

SKO podniosło ponadto, że zgodnie z art. 18 ust. 10 pkt. 3 ustawy - organ zezwalający cofa zezwolenie również w przypadku powtarzającego się co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy, w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy zakłócania porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży, gdy prowadzący ten punkt nie powiadamia organów powołanych do ochrony porządku publicznego. Takie zakłócenia, w ocenie Kolegium, pozostające w związku przyczynowym ze sprzedażą napojów alkoholowych przez restaurację "[...]" niewątpliwie miały miejsce, poczynając od stycznia do września 2009r. Potwierdzają to zarówno pracownicy sanatorium jak i pracownik firmy ochroniarskiej "[...]" w sporządzanych przez siebie adnotacjach, jak i w zeznaniach, w charakterze świadków, złożonych w czasie rozprawy administracyjnej, a Komisariat Policji w [...] potwierdził interwencję w restauracji "[...]" w dniu [...] 2009r.

W konsekwencji w ocenie organu odwoławczego zaistniały w sprawie przesłanki określone w art. 18 ust. 10 pkt. 1 lit.b, pkt. 2 w związku z ust. 7 pkt. 5 -7, pkt. 3 ustawy dające podstawę organowi zezwalającemu do cofnięcia zezwolenia wydanego [...] na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych zawierających powyżej 18% alkoholu w restauracji "[...]" na terenie sanatorium [...]" w [...].

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów: art. 14 ust. 3 i 4 w zw. z art. 18 ust. 10 pkt. 1 lit. b, art. 18 ust. 10 pkt. 3 oraz art. 18 ust. 10 pkt. 2 w zw. z art. 18 ust.7 pkt. 5,6 i 7 ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi oraz art. 97 § 1 pkt. 4 k.p.a. Ponadto [...] wskazał na naruszenie interesu prawnego poprzez bezzasadne cofnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych powyżej 18%, które w sposób zasadniczy wpływa na prowadzoną działalność gospodarczą.

Zdaniem skarżącego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze swobodnie zdefiniowało pojęcia "ośrodka wczasowego, ośrodka szkoleniowo- wypoczynkowego i zakładu uzdrowiskowego". Zdaniem strony obiekt Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej Sanatorium "[...]" Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w [...] jest zakładem uzdrowiskowym i nie znajduje się w dyspozycji zakazu wymienionego w art. 14 ust. 3 i 4 ustawy.

W opinii skarżącego incydenty na terenie restauracji "[...]" i sanatorium nie pozostają w związku przyczynowym ze sprzedażą alkoholu prowadzoną w tym lokalu, ponadto w okolicy funkcjonują inne punkty dystrybucji alkoholu. Żaden ze świadków w swych zeznaniach nie wykazał bezpośrednich związków pomiędzy sprzedażą alkoholu w restauracji skarżącego, a nietrzeźwością zakłócających porządek kuracjuszy. Skarżący nie może odpowiadać za zachowania kuracjuszy w pokojach, czy na całym terenie sanatorium. W sprawach zakłóceń porządku nie były powiadamiane organy porządku publicznego, a tylko interwencja tych organów (m.in. policji, straży miejskiej) mogłaby w myśl przepisu art. 18 ust. 10 pkt. 3 ustawy stanowić podstawę do cofnięcia zezwolenia. Jedynym udowodnionym przypadkiem była interwencja policjantów Komendy Miejskiej w dniu [...] lipca 2009r. dotycząca zakłócania ciszy nocnej związanej ze zbyt głośnym odtwarzaniem muzyki.

Skarżący podniósł, że zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych było wydane na jego rzecz jako przedsiębiorcy działającego w ramach spółki cywilnej FHU "[...]" a nie spółce, stąd nie było potrzeby informowania o zmianach osobowych w tejże spółce. Przesłanki wskazane w art.18 ust.7 pkt 6 i 7 ustawy nie zostały spełnione, a tym samym nieuprawnione było cofnięcie zezwolenia ponieważ skarżący wykonywał działalność gospodarczą w zakresie udzielonego zezwolenia i w miejscu w tym zezwoleniu oznaczonym jako osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą, a spółka cywilna nie jest przedsiębiorcą jak to przyjęło Kolegium.

Jednocześnie strona podniosła, że sprawa wypowiedzenia umowy najmu lokalu użytkowego, w którym jest prowadzona restauracja "[...]" pozostaje w toku , gdyż od wyroku Sądu Rejonowego w Dzierżoniowie została złożona apelacja.

Konkludując skarżący stwierdził, że żadna z przesłanek dających podstawę do cofnięcia zezwolenia nie została spełniona, a organ odwoławczy dokonał błędnej wykładni przepisów i nie zastosował odpowiedniej procedury przewidzianej w k.p.a.

W odpowiedzi na skargę zarówno Samorządowe Kolegium Odwoławcze jak i uczestnik postępowania SP ZOZ Sanatorium "[...]" MSWiA w [...] wnieśli o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wskazując na motywy oddalenia skargi Sąd stwierdził, że w razie zaistnienia jakiegokolwiek złamania zasad sprzedaży napojów alkoholowych określonych w ustawie, zastosowanie sankcji przewidzianej w art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. b ustawy musi być obligatoryjnie zrealizowane przez właściwy organ niezależnie od przyczyn takiego stanu rzeczy. Podmiot prowadzący działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży napojów alkoholowych nie może zostać zwolniony od zastosowania sankcji wynikającej z powołanego przepisu.

Wskazano, że jedną z zasad, której naruszenie obliguje organ zezwalający do cofnięcia zezwolenia jest sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych z naruszeniem zakazów określonych w art. 14 ust. 3 i 4 ustawy, to jest zakazu sprzedawania, podawania i spożywania napojów alkoholowych zawierających więcej niż 18% alkoholu w ośrodkach szkoleniowych oraz sprzedaży i podawania napojów alkoholowych zawierających więcej niż 18% alkoholu w domach wypoczynkowych. W rozpoznawanej sprawie chodzi o napoje alkoholowe powyżej 18% sprzedawane, podawane i spożywane w lokalu – restauracji o nazwie [...], mieszczącym się na parterze budynku Sanatorium o tej samej nazwie w [...].

W ocenie Sądu I instancji doszło do złamania ustawowego zakazu określonego cytowanym wyżej przepisem. Sąd nie podzielił wywodów skarżącego o braku podstaw do zastosowania powyższego zakazu do obiektów sanatoryjnych. Za trafne uznał Sąd stanowisko Kolegium, że jeśli ustawa nie pozwala na sprzedaż alkoholu powyżej 18% w obiektach nie służących leczeniu i rehabilitacji lecz wypoczynkowi i szkoleniu, to tym bardziej nie może być ten alkohol sprzedawany w obiektach, w których istnieje obostrzony rygor związany z leczeniem.

Za bezzasadny Sąd uznał zrzut skarżącego o rażącym naruszeniu art.14 ust. 3 i ust. 4 ustawy. Sąd nie podzielił stanowiska strony, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze swobodnie zdefiniowało pojęcia "ośrodka wczasowego, ośrodka szkoleniowo-wypoczynkowego i zakładu uzdrowiskowego" w sposób niezgodny z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie programu badań statystycznych statystyki publicznej na rok 2011 (Dz. U. Nr 239, poz. 1594) oraz Dyrektywą Rady 95/57/WE z dnia 23 listopada 1995r. w sprawie zbierania informacji statystycznych w dziedzinie turystyki (OJ L 291 06.12.195 p. 32) i Decyzją Komisji z dnia 9 grudnia 1998r. w sprawie procedur wprowadzania w życie Dyrektywy Rady 95/57/WE w sprawie zbierania informacji statystycznych w dziedzinie turystyki (1999/3 5/WE), jak również twierdzenia, że Sanatorium "[...]" jest zakładem uzdrowiskowym (zakład świadczący usługi w zakresie opieki zdrowotnej, położony na terenie uzdrowiska i wykorzystujący przy udzielaniu świadczeń zdrowotnych naturalne zasoby lecznicze uzdrowiska ) i nie znajduje się w dyspozycji zakazu wymienionego w art. 14 ust. 3 i 4 ustawy. Skarżący w zarzutach skargi błędnie zakwalifikował Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej Sanatorium "[...]" MSWiA do zakładów uzdrowiskowych, ponieważ Sanatorium funkcjonuje w obrocie prawnym i gospodarczym jako samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej, wpisany do Krajowego Rejestru Sądowego pod Numerem KRS [...], którego podstawowym celem jest organizowanie i prowadzenie działalności leczniczej, profilaktycznej, rehabilitacyjnej, badań diagnostycznych dla potrzeb leczniczych, realizowanie programów kondycyjnych i psychoedukacyjnych dla osób pełniących służbę w warunkach szkodliwych dla zdrowia, działalność w zakresie kształtowania postaw i zachowań prozdrowotnych, działającym w oparciu o ustawę z dnia 30 sierpnia 1991r.o zakładach opieki zdrowotnej. Wedle tej ustawy publicznym zakładem opieki zdrowotnej jest wyodrębniony organizacyjnie zespół osób i środków majątkowych utworzony oraz utrzymywany w celu udzielania świadczeń zdrowotnych i promocji zdrowia przez ministra lub centralny organ administracji rządowej, wojewodę, jednostkę samorządu terytorialnego. Publiczny zakład opieki zdrowotnej może działać m.in. jako szpital, zakład opiekuńczo-leczniczy, sanatorium, ośrodek zdrowia, pogotowie ratunkowe, którego celem oprócz podstawowego może być prowadzenie badań naukowych, prac badawczo rozwojowych lub realizacja zadań dydaktycznych, jak również uzyskiwanie środków finansowych z wydzielonej działalności gospodarczej innej niż podstawowa, jeżeli statut przewiduje prowadzenie takiej działalności.

Sąd podkreślił, że z faktów powszechnie znanych wynika, że Sanatorium "[...]" MSWiA obok udzielania świadczeń zdrowotnych realizuje zadania z zakresu dydaktyki, organizuje konferencje, pobyty rekreacyjno-wypoczynkowe, wczasy rehabilitacyjno- profilaktyczne. Ze względu więc na różnorodność działalności i funkcje jaką pełni wypełnia definicję ośrodka szkoleniowego i ośrodka wypoczynkowego. Tym samym zaistniała przesłanka z art.18 ust.10 pkt.1 lit. b ustawy.

Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, że określenie "w szczególności" odnoszące się do ośrodków szkoleniowych i wypoczynkowych nie oznacza, że innych placówek mających na celu zarówno leczenie, rehabilitację, edukację zdrowotną, jak i wypoczynek ten zakaz nie dotyczy. Istotą sanatorium jest oprócz leczenia i rehabilitacji również wypoczynek kuracjuszy cierpiących na różne schorzenia. Zlokalizowanie na terenie sanatorium lokalu, w którym jest podawany, sprzedawany i spożywany wysokoprocentowy alkohol nie tylko nie sprzyja realizacji zadań sanatorium lecz najczęściej niweczy skutki leczenia. Zdaniem Sądu stanowi to zaprzeczenie celu ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Wskazano przy tym, że poprzednio obowiązująca ustawa o zwalczaniu alkoholizmu z 1959r. w wyraźny sposób zabraniała sprzedaży, podawania i spożywania napojów alkoholowych na terenach szpitalnych i sanatoryjnych.

Konkludując Sąd stwierdził, że złamanie ustawowego zakazu sprzedaży napojów alkoholowych zawierających powyżej 18% alkoholu w ośrodkach szkoleniowych i w domach wypoczynkowych obliguje do cofnięcia zezwolenia na jego sprzedaż. Stąd też decyzja organu odwoławczego jest prawidłowa.

Odnosząc się do pozostałych przesłanek uzasadniających cofnięcie skarżącemu zezwolenia na sprzedaż alkoholu wskazanych w zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że w świetle powyższych rozważań okoliczność naruszenia porządku publicznego czy naruszenia warunków zezwolenia jest bez znaczenia dla wyniku sprawy skoro już wykazanie przesłanki z art.14 ust.3 i 4 w zw. z 18 ust.10 pkt 1 lit.b ustawy stanowiło samodzielną podstawę do cofnięcia zezwolenia.

Na przedstawiony wyżej wyrok strona, działając za pośrednictwem pełnomocnika, złożyła skargę kasacyjną, w której wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi administracyjnemu pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Jako podstawę kasacyjną pełnomocnik skarżącego wskazał, powołując się na art. 173 § 1, art. 174 1 oraz art. 177 ppsa naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 14 ust. 3 i 4 w zw. z art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. b, art. 18 ust. 10 pkt 3 oraz art. 18 ust. 10 pkt 2 w zw. z art. 18 ust. 7 pkt 5, 6 i 7 ustawy z dnia 26 października 1982 roku o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2007 r., nr 70, poz. 473 ze zm.), poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji ich niewłaściwe zastosowanie w przedmiotowej sprawie mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie.

Zdaniem pełnomocnika skarżącego WSA w uzasadnieniu wyroku zupełnie swobodnie zinterpretował pojęcia ośrodków szkoleniowych i domów wypoczynkowych. Pomimo braku definicji legalnej zawartej w ustawie, sąd orzekający powinien był w pierwszej kolejności poszukać definicji w innych aktach prawnych a dopiero później dokonać własnej, interpretacji pojęć. Podkreślono, że skarżący w skardze do WSA podał, że zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie programu badań statystycznych statystyki publicznej na rok 2011 (Dz. U. z 2010 r., nr 239, poz. 1594) oraz Dyrektywą Rady 95/57/WE z dnia 23 listopada 1995 r. w sprawie zbierania informacji statystycznych w dziedzinie turystyki (OJ L 291 06.12.1995 p.32) i Decyzją Komisji z dnia 9 grudnia 1998 r. w sprawie procedur wprowadzania w życie dyrektywy Rady 95/57/WE w sprawie zbierania informacji statystycznych w dziedzinie turystyki (1999/35/WE) (OJ L009 15.01.1999 p.23), pojęcia ośrodek wczasowy, ośrodek szkoleniowo-wypoczynkowy oraz zakład uzdrowiskowy są bardzo szczegółowo definiowane i niezrozumiałe jest tak swobodne podejście do ich wykładni przez WSA we Wrocławiu.

Zdaniem skarżącego przez ośrodek wczasowy należy rozumieć obiekt (lub zespół obiektów) noclegowy przeznaczony i przystosowany do świadczenia wyłącznie lub głównie usług związanych z wczasami. Przez ośrodek szkoleniowo-wypoczynkowy należy rozumieć obiekt (lub zespół obiektów) przeznaczony i przystosowany trwale do przeprowadzania kursów, konferencji, szkoleń, zjazdów itp. Może być także wykorzystany do świadczenia usług wczasowych. Przez zakład uzdrowiskowy należy rozumieć zakład świadczący usługi w zakresie opieki zdrowotnej położony na terenie uzdrowiska i wykorzystujący przy udzielaniu świadczeń zdrowotnych naturalne zasoby lecznicze uzdrowiska.

W ocenie strony w przypadku Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej Sanatorium "[...]" mamy do czynienia z zakładem uzdrowiskowym, gdyż to definicja uzdrowiska najpełniej charakteryzuje i oddaje przedmiot działalności i charakter Sanatorium "[...]" w [...]. Oznacza to, że wskazany obiekt nie znajduje się w dyspozycji zakazu przewidzianego wart. 14 ust. 3 i 4 ustawy. Co za tym idzie, nie można tego przepisu zastosować w jego przypadku. Tym samym organ odwoławczy oraz Sąd I instancji bezpodstawnie uznały, że w niniejszej sprawie doszło do sprzedaży napojów alkoholowych na terenie ośrodka szkoleniowego lub domu wypoczynkowego mimo, że sprzedaż miała miejsce na terenie zakładu uzdrowiskowego.

W piśmie stanowiący odpowiedź na skargę kasacyjną pełnomocnik uczestnika postępowania Sanatorium "[...]" w [...] wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości, nie zgadzając się z zaprezentowanym w niej stanowiskiem strony skarżącej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 152, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że Sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 p.p.s.a.

Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt I FSK 1536/11, LEX nr 1218336).

Przy skorzystaniu w skardze kasacyjnej z podstawy określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zakres oceny Sądu jest ograniczony do badania, czy wskazane przepisy prawa materialnego zostały naruszone przez ich błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i na czym to naruszenie polegało. Natomiast w myśl art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Sąd kontroluje, czy w trakcie orzekania przed sądem pierwszej instancji nie doszło do naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie może więc samodzielnie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować. Dodać należy, iż zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a.

Skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia znacząco sformalizowanym. Aby mogła odnieść skutek w postaci jej uwzględnienia niezbędne jest jej sporządzenie w sposób zgodny z regułami ją normującymi, w szczególności podstawy kasacyjne muszą być tak skonstruowane, ażeby była możliwość odniesienia się poprzez ich treść do zaskarżonego orzeczenia.

Przechodząc do złożonego środka zaskarżenia stwierdzić należy, że podstawy kasacyjne skonstruowane przez skarżącego pozwalały na kontrolę zaskarżonego orzeczenia, a przeprowadzone przez Naczelny Sąd Administracyjny badanie legalności przedmiotowego wyroku doprowadziło do konstatacji, iż zaskarżone orzeczenie nie narusza prawa.

Za podstawy kasacyjne pozwalające na kontrolę wyroku Sądu I instancji należało uznać zarzuty naruszenia art. 14 ust. 3 i 4 w związku z art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (jednolity tekst: Dz. U. z 2007 r. Nr 70, poz. 473 ze zm.) zwanej dalej u.w.t.p.a., poprzez ich błędną wykładnię oraz w konsekwencji ich niewłaściwe zastosowanie. Zarzut naruszenia Art. 18 ust. 7 pkt 5,6 i 7 tej samej ustawy należy uznać za chybiony, gdyż Sąd I instancji nie zastosował wskazanych regulacji, tym samym nie mógł dokonać ich błędnej wykładni. Zaskarżony wyrok oparty bowiem został wyłącznie na naruszeniu przez skarżącego art. 14 ust. 3 i 4 w związku z art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. b u.w.t.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela jednak zaprezentowanej przez skarżącego wykładni powołanych przepisów oraz twierdzenia o braku podstaw do ich zastosowania. Tym samym Sąd kasacyjny zaaprobował wykładnię i zastosowanie przepisów prawa dokonane przez Sąd I instancji, jak i organ administracji samorządowej.

Dokonując wykładni wskazanych przepisów należy mieć na względzie regulacje ogólne zawarte w art. 1 i 2 u.w.t.p.a. Przepisy te wskazują cele jakie ustawa realizuje. Istotne znaczenie podczas wykładni przepisów tej ustawy ma też jej preambuła.

Z art. 1 ust. 1 u.w.t.p.a. wynika, że organy administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego są obowiązane do podejmowania działań zmierzających do ograniczania spożycia napojów alkoholowych oraz zmiany struktury ich spożywania, inicjowania i wspierania przedsięwzięć mających na celu zmianę obyczajów w zakresie sposobu spożywania tych napojów, działania na rzecz trzeźwości w miejscu pracy, przeciwdziałania powstawaniu i usuwania następstw nadużywania alkoholu, a także wspierania działalności w tym zakresie organizacji społecznych i zakładów pracy. W art. 2 ust. 1 pkt 4 u.w.t.p.a. ustawodawca wprost postanowił, że zadania w zakresie przeciwdziałania alkoholizmowi wykonuje się przez odpowiednie kształtowanie polityki społecznej, w szczególności ograniczanie dostępności alkoholu. Natomiast w preambule określającej cele ustawy zauważył, że życie obywateli w trzeźwości jest niezbędnym warunkiem moralnego i materialnego dobra Narodu.

Na szczególną uwagę w kontekście stanu faktycznego sprawy zasługuje obowiązek organów administracji podejmowania działań zmierzających do ograniczania spożycia napojów alkoholowych oraz przeciwdziałania powstawaniu następstw nadużywania alkoholu. Ograniczenie spożywania napojów alkoholowych dotyczy zarówno ilości spożywanego alkoholu, jak i jego dostępności, inaczej mówiąc miejsc jego sprzedaży, podawania i spożywania. Większa ilość i dostępność alkoholu implikuje zwiększenie też następstw nadużywania alkoholu. Preferowanym celem ustawy jest zaś przeciwdziałanie powstawaniu następstw nadużywania alkoholu. Zatem dokonując wykładni przepisów ograniczających spożywanie alkoholu, a takimi są zastosowane w sprawie przepisy normujące cofnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, należy każdorazowo uwzględniać cele nakreślone przez ustawodawcę w art. 1 i 2 u.w.t.p.a., jej preambule, jak i w wymownym tytule ustawy – o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.

W art. 18 ust. 1 u.w.t.p.a. ustawodawca postanowił, że sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży, zwanego dalej "organem zezwalającym". Natomiast ust. 10 tego artykułu stwierdził, że zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, organ zezwalający cofa w przypadku:

1) nieprzestrzegania określonych w ustawie zasad sprzedaży napojów alkoholowych, a w szczególności:

a) sprzedaży i podawania napojów alkoholowych osobom nieletnim, nietrzeźwym, na kredyt lub pod zastaw;

b) sprzedaży i podawania napojów alkoholowych z naruszeniem zakazów określonych w art. 14 ust. 3 i 4.

W przywołanych przepisach art. 14 zawarte zostały zakazy sprzedaży, podawania i spożywania napojów alkoholowych o zawartości alkoholu powyżej 18 %. W ust. 3 postanowiono, że zabrania się sprzedaży, podawania i spożywania napojów zawierających więcej niż 18 % alkoholu w ośrodkach szkoleniowych. Natomiast w ust. 4 ustawodawca wskazuje, że zabrania się sprzedaży i podawania napojów zawierających więcej niż 18 % alkoholu w domach wypoczynkowych.

Dokonując prawnej analizy art. 18 ust. 10 pkt 1 u.w.t.p.a. należy przede wszystkim zauważyć, że prawodawca użył w nim zwrotu "w szczególności", co oznacza, że katalog wymienionych w tym przepisie przypadków nie jest zamknięty. Mieszczą się w nim nie tylko te sytuacje wprost w nim wskazane, ale również te, które są do nich podobne. Ustawodawca w art. 14 ust. 3 i 4 u.w.t.p.a. postanowił, że zabrania się sprzedawania, podawania alkoholu w ośrodkach szkoleniowych i domach wypoczynkowych. W tym otwartym katalogu będą zatem mieściły się takie obiekty jak: obiekty oświatowe (np. szkoły), domy wczasowe, pensjonaty. Są to obiekty, w których realizuje się cele tożsame z celami wypełnianymi w obiektach wprost wymienionych przez ustawodawcę w art. 14 ust. 3 i ust. 4 u.w.t.p.a.

W okolicznościach faktycznych sprawy wskazano, że z faktów powszechnie znanych wynika, że Zakład Opieki Zdrowotnej Sanatorium "[...]" w [...]obok udzielania świadczeń zdrowotnych realizuje zadania z zakresu dydaktyki, organizuje konferencje, a także pobyty rekreacyjno wypoczynkowe. Zatem faktycznie w Sanatorium "[...]" realizowane są cele, które przekonują, że budynki sanatorium, na parterze którego mieści się restauracja "[...]", pełnią także funkcje ośrodka szkoleniowego, jak i domu wypoczynkowego.

Skoro nie podważono skutecznie, poprzez postawienie stosownych zarzutów kasacyjnych dotyczących naruszenia prawa procesowego, stanu faktycznego sprawy, przyjętego przez Sąd I instancji, w szczególności uznania tegoż Sądu, że Sanatorium pełni także funkcje ośrodka szkoleniowego i domu wypoczynkowego, to nastąpiło związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego ustalonym przez Sąd I instancji stanem faktycznym.

Brak innych zarzutów procesowych, a w szczególności brak zarzutu błędnych ustaleń faktycznych oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może brać pod uwagę faktów czy okoliczności odmiennych, niż ustalone przez sąd I instancji, podnoszonych w skardze kasacyjnej, lecz musi oprzeć się na stanie faktycznym przyjętym przez sąd I instancji (por. wyrok NSA z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 1841/10, LEX nr 746824). Sąd kasacyjny będąc związany granicami skargi kasacyjnej nie bada trafności ustaleń faktycznych przedstawionych w tej mierze w zaskarżonym wyroku, jeżeli skarżący skutecznie nie zarzucił, w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., że przy ich dokonaniu doszło do naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z dnia 21 października 2010 r., sygn. akt I GSK 247/09, LEX nr 744741).

Warto w tym miejscu dodatkowo zauważyć, że brak zarzutów natury procesowej oznacza, że przy rozpatrywaniu skargi kasacyjnej w pełni miarodajny jest stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku. Prawidłowość ustaleń faktycznych oraz ocenę tych ustaleń można zwalczać jedynie za pomocą zarzutu naruszenia przepisów postępowania, wykazując przy tym, że określone uchybienia proceduralne mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.174 pkt 2 p.p.s.a.). Nie można natomiast tego skutecznie czynić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (art.174 pkt 1 p.p.s.a.), w tym przez kwestionowanie błędnej wykładni tego prawa (por. wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 166/11, LEX nr 1082668, wyrok NSA z dnia 17 lipca 2008 r., sygn. akt II FSK 662/07, LEX nr 418209 oraz wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 920/07, LEX nr 468874).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaistniała w sprawie sytuacja faktyczna, wypełnianie przez Sanatorium obok podstawowych funkcji właściwych dla tego typu obiektów, także funkcji szkoleniowych, jak i wypoczynkowych, skutkuje zaistnieniem przesłanek, o których mowa w art. 14 ust. 3 i ust. 4 u.w.t.p.a., determinujących cofnięcie zezwolenia na sprzedaż, podawanie i spożywanie w Sanatorium napojów alkoholowych powyżej 18 %.

W przekonaniu Sądu podczas interpretacji art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. b w związku z art. 14 ust. 3 i 4 u.w.t.p.a., zwłaszcza ze względu na zawarty w tym pierwszym przepisie zwrot "w szczególności", uprawnione jest zastosowanie reguły prawniczego wnioskowania argumentum a minori ad maius (jeżeli zakazane jest mniej, to tym bardziej zakazane jest więcej). Skoro zabrania się sprzedaży i podawania napojów alkoholowych o zawartości alkoholu powyżej 18 % w ośrodkach szkoleniowych i domach wypoczynkowych, w przypadku ośrodków szkoleniowych także ich spożywania, jak i cofa się zezwolenie w związku z naruszeniem zakazów określonych w art. 14 ust. 3 i 4 u.w.t.p.a., co oznacza, że zabrania się tego w miejscach, w których niezbędne jest zachowanie ciszy i spokoju ze względu na wymagający tego proces nauczania, jak i wypoczynek, to tym bardziej zakazane jest sprzedawanie, podawanie i spożywanie napojów alkoholowych na terenie Zakładów Opieki Zdrowotnej ze względu na prowadzony w nich wymagający ciszy i spokoju proces rehabilitacji czy leczenia.

Skonstatować zatem wobec powyższego należy, że sprzedaż, podawanie, jak i spożywanie napojów alkoholowych o zawartości powyżej 18 % alkoholu na terenie sanatorium należy traktować równoważnie jak sprzedaż i podawanie alkoholu w ośrodkach szkoleniowych czy domach wczasowych. Działania te należy uznać za zabronione w rozumieniu art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. b w związku z art. 14 ust. 3 i 4 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.

Nie do zaakceptowania w ocenie Sądu kasacyjnego jest teza o zakazie sprzedaży i podawania napojów alkoholowych o zawartości alkoholu powyżej 18 % na terenie ośrodków szkoleniowych i domów wypoczynkowych z jednoczesnym dozwoleniem sprzedaży i podawania takiego alkoholu na terenie Zakładów Opieki Zdrowotnej. Sprzeciwiają się temu stanowisku cele ustawy nakreślone w art. 1 i 2 ustawy, treść preambuły, jak i tytułowe wartości ustawy wychowania społeczeństwa w trzeźwości i przeciwdziałania alkoholizmowi.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi za nieusprawiedliwione i oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 ppsa.