Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 781/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-07-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy: article: art. 24, art. 70 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Brolik, Sędziowie: NSA Tomasz Zborzyński, NSA Tomasz Kolanowski (sprawozdawca), Protokolant Maja Fabrowska, , po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2015 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej "D." sp. z o.o. z siedzibą w N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 grudnia 2013 r. sygn. akt I SA/Gd 1278/13 w sprawie ze skargi "D." sp. z o.o. z siedzibą w N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 18 stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie straty w podatku dochodowym od osób prawnych za rok podatkowy od 12 czerwca 2001 r. do 31 grudnia 2001 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od "D." sp. z o.o. z siedzibą w N. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

PRZEDMIOTEM SKARGI KASACYJNEJ JEST WYROK WOJEWÓDZKIEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO W GDAŃSKU Z DNIA 11 GRUDNIA 2013 R., SYGN. AKT I SA/GD 1278/13, MOCĄ KTÓREGO ODDALONO SKARGĘ D. SP. Z O.O. Z SIEDZIBĄ W N. (DALEJ: SKARŻĄCA, SPÓŁKA) NA DECYZJĘ DYREKTORA IZBY SKARBOWEJ W G. Z DNIA 18 STYCZNIA 2011 R. W PRZEDMIOCIE OKREŚLENIA WYSOKOŚCI STRATY ZA ROK PODATKOWY OD 12 CZERWCA 2001 R. DO 31 GRUDNIA 2001 R.

W MOTYWACH ORZECZENIA SĄD PODAŁ, ŻE SPÓŁKA ZOSTAŁA ZAWIĄZANA NA MOCY UMOWY SPÓŁKI Z DNIA 22 MAJA 2001 R. I WPISANA DO KRAJOWEGO REJESTRU SĄDOWEGO 12 CZERWCA 2001 R.

PIERWSZE ZEZNANIE CIT-8 SPÓŁKA ZŁOŻYŁA ZA OKRES OD 27 LIPCA 2001 R. DO 30 WRZEŚNIA 2001 R., WYKAZUJĄC W NIM PRZYCHODY W WYSOKOŚCI 11.206,86 ZŁ, KOSZTY UZYSKANIA PRZYCHODÓW W WYSOKOŚCI 62.842,85 ZŁ ORAZ STRATĘ W WYSOKOŚCI 51.635,99 ZŁ. KOLEJNE ZEZNANIE CIT-8 ZŁOŻYŁA ZA OKRES OD 1 PAŹDZIERNIKA 2001 R. DO 30 WRZEŚNIA 2002 R., WYKAZUJĄC W NIM PRZYCHODY W WYSOKOŚCI 100.709,90 ZŁ, KOSZTY UZYSKANIA PRZYCHODÓW W WYSOKOŚCI 617.159,22 ZŁ ORAZ STRATĘ W WYSOKOŚCI 516.449,32 ZŁ.

DYREKTOR URZĘDU KONTROLI SKARBOWEJ W G. PRZEPROWADZIŁ W SPÓŁCE KONTROLĘ SKARBOWĄ, PODCZAS KTÓREJ STWIERDZIŁ, ŻE W POCZĄTKOWYM OKRESIE SWOJEJ DZIAŁALNOŚCI SPÓŁKA NIEPRAWIDŁOWO USTALAŁA LATA PODATKOWE. ZDANIEM TEGO ORGANU PIERWSZY ROK PODATKOWY SPÓŁKI TRWAŁ OD DNIA 12 CZERWCA 2001 R. (DATA WPISU SPÓŁKI DO KRS) DO DNIA 31 GRUDNIA 2001 R. (A NIE OD 27 LIPCA 2001 R. DO 30 WRZEŚNIA 2001 R.).

W TRAKCIE KONTROLI ORGAN PIERWSZEJ INSTANCJI USTALIŁ PONADTO, ŻE W OKRESIE OD 12 CZERWCA 2001 R. DO 31 GRUDNIA 2001 R. SPÓŁKA ZAEWIDENCJONOWAŁA W KSIĘGACH RACHUNKOWYCH PRZYCHODY W ŁĄCZNEJ WYSOKOŚCI 61.441,31 ZŁ ORAZ KOSZTY UZYSKANIA PRZYCHODÓW W ŁĄCZNEJ WYSOKOŚCI 146.371,14 ZŁ. ORGAN DOKONAŁ ANALIZY PRZYCHODÓW I KOSZTÓW PODATKOWYCH SPÓŁKI, PO CZYM STWIERDZIŁ, ŻE W BADANYM ROKU PODATKOWYM SPÓŁKA ZANIŻYŁA PRZYCHODY O KWOTĘ 2.151,51 ZŁ STANOWIĄCĄ WARTOŚĆ OTRZYMANEGO PRZEZ NIĄ NIEODPŁATNEGO ŚWIADCZENIA.

W KONSEKWENCJI POWYŻSZEGO ORGAN WYDAŁ DECYZJĘ Z DNIA 14 PAŹDZIERNIKA 2010 R., W KTÓREJ OKREŚLIŁ SPÓŁCE - ZA ROK PODATKOWY TRWAJĄCY OD 12 CZERWCA 2001 R. DO 31 GRUDNIA 2001 R. - STRATĘ W WYSOKOŚCI 82.778,32 ZŁ. W WYDANEJ DECYZJI ORGAN ZWIĘKSZYŁ PRZYCHODY ZA TEN OKRES O KWOTĘ 2.151,51 ZŁ.

OD POWYŻSZEJ DECYZJI SPÓŁKA ODWOŁAŁA SIĘ WNOSZĄC O JEJ UCHYLENIE W CAŁOŚCI.

DYREKTOR IZBY SKARBOWEJ W G. PO ROZPATRZENIU ODWOŁANIA SPÓŁKI WYDAŁ W DNIU 18 STYCZNIA 2011 R., DECYZJĘ, W KTÓREJ UTRZYMAŁ W MOCY DECYZJĘ ORGANU PIERWSZEJ INSTANCJI.

SPÓŁKA NIE ZGADZAJĄC SIĘ ZE STANOWISKIEM DYREKTORA IZBY SKARBOWEJ W G. ZASKARŻYŁA DECYZJĘ Z DNIA 18 STYCZNIA 2011 R., DO WOJEWÓDZKIEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO W GDAŃSKU WNOSZĄC O JEJ UCHYLENIE W CAŁOŚCI.

DYREKTOR IZBY SKARBOWEJ W G. PODTRZYMAŁ SWOJE STANOWISKO ZAWARTE W ZASKARŻONEJ PRZEZ STRONĘ DECYZJI Z DNIA 18 STYCZNIA 2011 R.

WYROKIEM Z DNIA 17 MAJA 2011 R., SYGN. AKT I SA/GD 244/11, WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W GDAŃSKU UCHYLIŁ DECYZJĘ DYREKTORA IZBY SKARBOWEJ W G. Z DNIA 18 STYCZNIA 2011 R.

W OCENIE WSA ROZWAŻAJĄC KWESTIĘ USTALENIA PIERWSZEGO ROKU PODATKOWEGO ISTOTNE JEST OKREŚLENIE MOMENTU "ROZPOCZĘCIA DZIAŁALNOŚCI". SĄD I INSTANCJI WSKAZAŁ, ŻE NA GRUNCIE PRZEPISÓW USTAWY O PODATKU DOCHODOWYM OD OSÓB PRAWNYCH ZA MOMENT ROZPOCZĘCIA DZIAŁALNOŚCI NALEŻY UZNAĆ DZIEŃ PIERWSZEGO ZDARZENIA WYWOŁUJĄCEGO SKUTKI O CHARAKTERZE MAJĄTKOWYM LUB FINANSOWYM, KTÓRE ZAKWALIFIKOWANE SĄ NA GRUNCIE TEJ USTAWY DO PRZYCHODÓW BĄDŹ KOSZTÓW UZYSKANIA PRZYCHODÓW. JEDNOCZEŚNIE NALEŻY ZWRÓCIĆ UWAGĘ, ŻE POWSTANIE PRZYCHODÓW LUB KOSZTÓW UZYSKANIA PRZYCHODÓW NIE ZOSTAŁO UZALEŻNIONE OD PODJĘCIA BĄDŹ PROWADZENIA DZIAŁALNOŚCI GOSPODARCZEJ.

W OCENIE WSA, JEŻELI SPÓŁKA POSIADAŁA AKTYWA W POSTACI ŚRODKÓW PIENIĘŻNYCH WNIESIONYCH NA POKRYCIE JEJ KAPITAŁU ZAKŁADOWEGO, TO NIEWĄTPLIWIE ŚRODKI TE MOGĄ WPŁYNĄĆ NA POWSTANIE PRZYCHODÓW/KOSZTÓW PODATKOWYCH SPÓŁKI W ZWIĄZKU Z KONIECZNOŚCIĄ ICH OBSŁUGI. W PRZYPADKU SPÓŁKI O ROZPOCZĘCIU DZIAŁALNOŚCI, A TYM SAMYM ROKU PODATKOWEGO, MOŻE WIĘC DECYDOWAĆ WYSTĄPIENIE ZDARZENIA, W WYNIKU KTÓREGO ZGROMADZONE PRZEZ SPÓŁKĘ ŚRODKI PIENIĘŻNE WYWOŁUJĄ SKUTKI O CHARAKTERZE MAJĄTKOWYM LUB FINANSOWYM, A NIE MOMENT REALIZACJI PIERWSZEJ TRANSAKCJI.

REASUMUJĄC SĄD I INSTANCJI STWIERDZIŁ, ŻE OKREŚLENIE DATY ROZPOCZĘCIA I ZAKOŃCZENIA ROKU PODATKOWEGO JEST PRAWIDŁOWE I ZGODNE Z PRZEPISAMI USTAWY O PODATKU DOCHODOWYM OD OSÓB PRAWNYCH, O ILE W PIERWSZEJ KOLEJNOŚCI AKTYWA SPÓŁKI W POSTACI ŚRODKÓW PIENIĘŻNYCH NIE WYGENEROWAŁY W ŻADEN SPOSÓB PRZYCHODÓW LUB KOSZTÓW PODATKOWYCH.

W TAKIEJ SYTUACJI WSA ZA NIEPRAWIDŁOWE UZNAŁ STANOWISKO ZAWARTE W ZASKARŻONEJ DECYZJI, SPROWADZAJĄCE SIĘ DO ZRÓWNANIA POJĘCIA Z ART. 8 UST. 5 USTAWY Z DNIA 15 LUTEGO 1992 R. O PODATKU DOCHODOWYM OD OSÓB PRAWNYCH (DZ. U. Z 2014 R. POZ. 851, ZE ZM.; DALEJ: U.P.D.O.P.), TJ.: "ROZPOCZĘCIA DZIAŁALNOŚCI" Z DNIEM NABYCIA OSOBOWOŚCI PRAWNEJ PRZEZ SPÓŁKĘ. ZATEM DLA USTALENIA, W KTÓRYM DNIU UPŁYNĄŁ 30 - DNIOWY TERMIN DLA DOKONANIA ZAWIADOMIENIA URZĘDU SKARBOWEGO, JEST PRAWIDŁOWE ZASTOSOWANIE PRZEPISU ART. 8 UST. 5 U.P.D.O.P.

ODNOSZĄC SIĘ NATOMIAST DO SKARGI W POZOSTAŁYM ZAKRESIE, SĄD I INSTANCJI UZNAŁ, ŻE NIE MA ŻADNYCH WĄTPLIWOŚCI, IŻ PRZEPROWADZONE POSTĘPOWANIE DOWODOWE POTWIERDZIŁO, ŻE SPÓŁKA NA SKUTEK ZAWARTYCH UMÓW UZYSKAŁA PRZYCHÓD Z NIEPŁATNEGO ŚWIADCZENIA.

DYREKTOR IZBY SKARBOWEJ W G. WNIÓSŁ SKARGĘ KASACYJNĄ OD TEGO WYROKU, KTÓRĄ NACZELNY SĄD ADMINISTRACYJNY W WYROKU Z DNIA 6 WRZEŚNIA 2013 R., SYGN. II FSK 2416/11, UWZGLĘDNIŁ.

SĄD II INSTANCJI ZA ZASADNY UZNAŁ ZARZUT BŁĘDNEJ WYKŁADNI ART. 8 UST. 5 U.P.D.O.P., A W SZCZEGÓLNOŚCI ZAWARTEGO W NIM ZWROTU "ROZPOCZĘCIA DZIAŁALNOŚCI", A TAKŻE NIEWŁAŚCIWEGO ZASTOSOWANIA ART. 7 § 1 USTAWY Z DNIA 29 SIERPNIA 1997 R. ORDYNACJA PODATKOWA (DZ. U. Z 2015 R. POZ. 613; DALEJ: O.P.), ZAMIAST ART. 1 UST. 1 U.P.D.O.P. OBOWIĄZUJĄCEJ W ROKU 2001.

POMIMO ŻE USTAWA O PODATKU DOCHODOWYM OD OSÓB PRAWNYCH NIE PRECYZOWAŁA W 2001 R., CO NALEŻY PRZYJĄĆ ZA DZIEŃ ROZPOCZĘCIA DZIAŁALNOŚCI, TO JEDNAK W OCENIE NACZELNEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO SŁUSZNIE PRZYJĘŁY ORGANY, ŻE POD POJĘCIEM MOMENTU "ROZPOCZĘCIA DZIAŁALNOŚCI" NALEŻY ROZUMIEĆ DZIEŃ, W KTÓRYM SKARŻĄCY UZYSKAŁ OSOBOWOŚĆ PRAWNĄ (DZIEŃ WPISU DO KRS-U). Z TYM DNIEM BOWIEM, TJ. 12 CZERWCA 2001 R., STOSOWNIE DO TREŚCI ART. 7 § 1 O.P., SKARŻĄCY ZOSTAŁ PODATNIKIEM PODATKU DOCHODOWEGO OD OSÓB PRAWNYCH.

POWYŻSZE ŚWIADCZY O TYM, ŻE SPÓŁKA DOKONAŁA ZGŁOSZENIA WYBORU ROKU PODATKOWEGO INNEGO NIŻ KALENDARZOWY Z NARUSZENIEM TERMINU, O KTÓRYM MOWA W ART. 8 UST. 5 U.P.D.O.P. TERMIN TEN UPŁYNĄŁ BOWIEM Z DNIEM 12 LIPCA 2001 R., SPÓŁKA ZAŚ ZAWIADOMIŁA WŁAŚCIWY URZĄD SKARBOWY O WYBORZE INNEGO NIŻ KALENDARZOWY ROKU PODATKOWEGO NAJWCZEŚNIEJ W DNIU 26 LIPCA 2001 R. A ZATEM SŁUSZNIE PRZYJĘŁY ORGANY, ŻE WYBÓR SPÓŁKI CO DO PIERWSZEGO ROKU PODATKOWEGO INNEGO NIŻ KALENDARZOWY, NIE WYWIERAŁ SKUTKÓW PRAWNOPODATKOWYCH.

WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W GDAŃSKU PONOWNIE ROZPOZNAJĄC SPRAWĘ POWOŁAŁ SIĘ NA TREŚĆ ART. 190 USTAWY Z DNIA 30 SIERPNIA 2002 R. PRAWO O POSTĘPOWANIU PRZED SĄDAMI ADMINISTRACYJNYMI (DZ. U. Z 2012 R., POZ. 270, ZE ZM.; DALEJ: P.P.S.A.), ZGODNIE Z KTÓRYM WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY, KTÓREMU SPRAWA ZOSTAŁA PRZEKAZANA DO PONOWNEGO ROZPOZNANIA, ZWIĄZANY JEST WYKŁADNIĄ PRAWA DOKONANĄ W TEJ SPRAWIE PRZEZ NACZELNY SĄD ADMINISTRACYJNY.

SĄD UZNAŁ, ŻE SKARGA NIE ZASŁUGUJE NA UWZGLĘDNIENIE. SĄD WSKAZAŁ NA TREŚĆ ART. 8 UST. 1, UST. 2, UST. 2A I UST. 5 U.P.D.O.P. STWIERDZIŁ, ŻE PODSTAWOWĄ KWESTIĄ DLA USTALENIA PIERWSZEGO ROKU PODATKOWEGO JEST ZDEFINIOWANIE "ROZPOCZĘCIA DZIAŁALNOŚCI". POMIMO ŻE USTAWA O PODATKU DOCHODOWYM OD OSÓB PRAWNYCH NIE PRECYZOWAŁA W 2001 R., CO NALEŻY PRZYJĄĆ ZA DZIEŃ ROZPOCZĘCIA DZIAŁALNOŚCI, TO ZDANIEM SĄDU ORGANY PODATKOWE SŁUSZNIE PRZYJĘŁY, ŻE CHODZI TU O DZIEŃ, W KTÓRYM SKARŻĄCA UZYSKAŁA OSOBOWOŚĆ PRAWNĄ (DZIEŃ WPISU DO KRS-U). Z TYM DNIEM BOWIEM, TJ. 12 CZERWCA 2001 R., STOSOWNIE DO TREŚCI ART. 7 § 1 O.P., ZOSTAŁA PODATNIKIEM PODATKU DOCHODOWEGO OD OSÓB PRAWNYCH. ZATEM SKARŻĄCA UZYSKAŁA PODMIOTOWOŚĆ NIE TYLKO W SFERZE PRAWA CYWILNEGO CZY GOSPODARCZEGO, ALE RÓWNIEŻ W ZAKRESIE STOSUNKÓW PRAWNO-PODATKOWYCH.

TAK WIĘC ZGODNIE Z PRZEPISAMI OKREŚLONYMI W ART. 8 U.P.D.O.P. PIERWSZY ROK PODATKOWY SPÓŁKI TRWAŁ OD DNIA UZYSKANIA PRZEZ NIĄ OSOBOWOŚCI PRAWNEJ, TJ. OD DNIA 12 CZERWCA 2001 R. Z AKT REJESTROWYCH SPÓŁKI WYNIKA, ŻE UMOWA SPÓŁKI WRAZ Z INNYMI DOKUMENTAMI REJESTRACYJNYMI ZOSTAŁA ZŁOŻONA W URZĘDZIE SKARBOWYM W B. W DNIU 26 LIPCA 2001 R. PONADTO W DNIU 31 LIPCA 2001 R. SPÓŁKA ZŁOŻYŁA W URZĘDZIE SKARBOWYM W B. ZAWIADOMIENIE, Z KTÓREGO WYNIKA, ŻE ZGODNIE Z UMOWĄ SPÓŁKI (§ 4 UMOWY) ROKIEM PODATKOWYM SPÓŁKI JEST OKRES OD 1 PAŹDZIERNIKA DO 30 WRZEŚNIA. POWYŻSZE ŚWIADCZY O TYM, ŻE SPÓŁKA DOKONAŁA ZGŁOSZENIA WYBORU ROKU PODATKOWEGO INNEGO NIŻ KALENDARZOWY Z NARUSZENIEM TERMINU, O KTÓRYM MOWA W ART. 8 UST. 5 U.P.D.O.P. TERMIN TEN UPŁYNĄŁ BOWIEM Z DNIEM 12 LIPCA 2001 R., SPÓŁKA ZAWIADOMIŁA WŁAŚCIWY URZĄD SKARBOWY O WYBORZE INNEGO NIŻ KALENDARZOWY ROKU PODATKOWEGO NAJWCZEŚNIEJ W DNIU 26 LIPCA 2001 R. A ZATEM SŁUSZNIE PRZYJĘŁY ORGANY, ŻE WYBÓR SPÓŁKI CO DO PIERWSZEGO ROKU PODATKOWEGO INNEGO NIŻ KALENDARZOWY, NIE WYWIERAŁ SKUTKÓW PRAWNOPODATKOWYCH. W KONSEKWENCJI PIERWSZY ROK PODATKOWY SPÓŁKI ZAKOŃCZYŁ SIĘ - NIE JAK PRZYJĘŁA SPÓŁKA - W DNIU 30 WRZEŚNIA 2002 R., LECZ - Z UWAGI NA NARUSZENIE ART. 8 UST. 5 U.P.D.O.P. - W DNIU 31 GRUDNIA 2001 R. POWYŻSZE RZUTUJE W PRZEDMIOCIE OKREŚLENIA WYSOKOŚCI STRATY DLA SKARŻĄCEJ ZA ROK PODATKOWY OBEJMUJĄCY OKRES OD 12 CZERWCA 2001 R. DO 31 GRUDNIA 2001 R.

ODNOSZĄC SIĘ NATOMIAST DO SKARGI W POZOSTAŁYM ZAKRESIE SĄD UZNAŁ, ŻE NIE MA WĄTPLIWOŚCI, ŻE SPÓŁKA NA SKUTEK ZAWARTYCH UMÓW UZYSKAŁA PRZYCHÓD Z NIEODPŁATNEGO ŚWIADCZENIA, CO ZOSTAŁO PRZESĄDZONE W WYROKU WSA Z DNIA 17 MAJA 2011 R., KTÓRY NIE ZOSTAŁ W TYM ZAKRESIE ZASKARŻONY PRZEZ SPÓŁKĘ.

SĄD PRZYTOCZYŁ TREŚĆ ART. 7 UST. 1-3 U.P.D.O.P. ORAZ ART. 12 UST. 1 PKT 2 U.P.D.O.P. I WYJAŚNIŁ, CO NALEŻY ROZUMIEĆ PRZEZ NIEODPŁATNE ŚWIADCZENIE, O KTÓRYM MOWA W ART. 12 UST. 1 PKT 2 (WSZYSTKIE ZDARZENIA PRAWNE I ZDARZENIA GOSPODARCZE W DZIAŁALNOŚCI OSÓB PRAWNYCH, KTÓRYCH SKUTKIEM JEST NIEODPŁATNE ‒ TJ. NIEZWIĄZANE Z KOSZTAMI LUB INNĄ FORMĄ EKWIWALENTU ‒ PRZYSPORZENIE W MAJĄTKU TEJ OSOBY, MAJĄCE KONKRETNY WYMIAR FINANSOWY).

W PRZEDMIOTOWEJ SPRAWIE OKOLICZNOŚCIĄ BEZSPORNĄ JEST, ŻE SPÓŁKA NIE DYSPONOWAŁA KAPITAŁEM WYSTARCZAJĄCYM DO SAMODZIELNEGO ZAKUPU MASZYN, URZĄDZEŃ ORAZ WYPOSAŻENIA. NIE ULEGA TAKŻE WĄTPLIWOŚCI, ŻE POMIMO POWYŻSZEGO SPÓŁKA NABYŁA MASZYNY, URZĄDZENIA ORAZ WYPOSAŻENIE OD FIRMY, KTÓRA BYŁA Z NIĄ PRZEZ WIELE LAT POWIĄZANA OSOBOWO. BEZSPORNYM JEST TAKŻE, ŻE SPÓŁKA ZAWARŁA Z TYM PODMIOTEM UMOWY, KTÓRE DAWAŁY JEJ PRAWO DO WIELOLETNIEGO ODROCZENIA ZAPŁATY ZA ZAKUPIONE U TEGO PODMIOTU WYROBY.

W świetle powyższego zasadnie uznano, że spółka uzyskała przychód w postaci nieodpłatnego świadczenia. Nie ulega bowiem wątpliwości, że na skutek zawartych z powiązanym podmiotem umów spółka nie musiała - tak jak inne podmioty gospodarcze w podobnej sytuacji - zaciągnąć pożyczki lub kredytu w celu uzyskania środków pieniężnych na zakup maszyn, urządzeń czy też wyposażenia.

FAKTEM JEST, ŻE W STOSUNKACH GOSPODARCZYCH ODRACZANIE TERMINU STOSOWANE JEST PRZEZ PODMIOTY GOSPODARCZE CORAZ POWSZECHNIEJ, ZAUWAŻYĆ JEDNAK NALEŻY, ŻE TZW. KREDYTY KUPIECKIE NIE SĄ PRZEZ SPRZEDAWCÓW UDZIELANE - TAK JAK TO MA MIEJSCE W PRZEDMIOTOWEJ SPRAWIE - NA KILKA LAT, LECZ Z REGUŁY NA 7, 14, 21 LUB 30 DNI. W PRZYPADKU NATOMIAST ODRACZANIA ZAPŁATY NA OKRES DŁUŻSZY NIŻ MIESIĄC ZASADĄ JEST ICH OPROCENTOWANIE. POWYŻSZE WYNIKA Z TEGO, IŻ NIEZALEŻNE PODMIOTY GOSPODARCZE NIE SĄ (CO DO ZASADY) ZAINTERESOWANE BEZPŁATNYM "KREDYTOWANIEM" DZIAŁALNOŚCI INNYCH PODMIOTÓW - STĄD TEŻ NAWET WSKAZANA POWYŻEJ INSTYTUCJA KREDYTU KUPIECKIEGO STOSOWANA JEST TYLKO WOBEC NIEKTÓRYCH KLIENTÓW (NP. STRATEGICZNYCH).

W OCENIE SĄDU TAKŻE WYSOKOŚĆ NIEODPŁATNEGO ŚWIADCZENIA ZOSTAŁA WYLICZONA W SPOSÓB PRAWIDŁOWY. JAK BOWIEM WYNIKA Z AKT SPRAWY, WYLICZENIA TE OPARTE ZOSTAŁY NA ŚREDNIEJ WARTOŚCI WSKAŹNIKA WIBOR 1M. TYMCZASEM W PRZYPADKU KREDYTÓW (POŻYCZEK) UDZIELANYCH PRZEZ BANKI, OPROCENTOWANIE KREDYTÓW DLA PODMIOTÓW GOSPODARCZYCH PROWADZĄCYCH DZIAŁALNOŚĆ USTALANE JEST - CO DO ZASADY - W OPARCIU O WSKAŹNIK WIBOR 1M, POWIĘKSZONY O MARŻĘ BANKU, OKREŚLANĄ INDYWIDUALNIE DLA KAŻDEGO PRZEDSIĘBIORCY (TJ. W ZALEŻNOŚCI OD RODZAJU KREDYTU, OKRESU NA JAKI KREDYT JEST UDZIELANY, ZABEZPIECZENIA, SYTUACJI EKONOMICZNEJ PRZEDSIĘBIORCY ITP.). TYMCZASEM JEŚLI MARŻA BANKÓW JEST WYPADKOWĄ TAK WIELU CZYNNIKÓW, TO NIEMOŻLIWE JEST USTALENIE, JAKĄ MARŻĘ BANKI ZASTOSOWAŁYBY WOBEC SPÓŁKI, GDYBY TA CHCIAŁA ZAKUP MASZYN, URZĄDZEŃ ORAZ WYPOSAŻENIA SFINANSOWAĆ Z KREDYTU (POŻYCZKI). DLATEGO TEŻ NALEŻY UZNAĆ, ŻE WYLICZENIE WARTOŚCI NIEODPŁATNEGO ŚWIADCZENIA SPÓŁKI ZASADNIE OPARTE ZOSTAŁO JEDYNIE NA WYSOKOŚCI ŚREDNIEGO WSKAŹNIKA WIBOR 1M (DLA BADANEGO OKRESU).

SPÓŁKA PODNOSI, ŻE W PRZEDMIOTOWEJ SPRAWIE NIE ZOSTAŁO PRZEPROWADZONE CHOĆBY SZCZĄTKOWE POSTĘPOWANIE DOWODOWE W ZAKRESIE STOSUNKÓW GOSPODARCZYCH POMIĘDZY PODMIOTAMI I NIE DOSZŁO DO WYJAŚNIENIA OKOLICZNOŚCI ZWIĄZANYCH Z ZAWARCIEM UMÓW O WSPÓŁPRACY, OKOLICZNOŚCI ZWIĄZANYCH ZE WZAJEMNYMI ROZLICZENIAMI POMIĘDZY STRONAMI, CZY KOMPENSACJĄ ŚWIADCZEŃ, NIE DOSZŁO TEŻ DO PRZESŁUCHANIA STRONY. SĄD STWIERDZIŁ, ŻE - WBREW STANOWISKU SPÓŁKI - W PRZEDMIOTOWEJ SPRAWIE PRZEPROWADZONE ZOSTAŁO WYCZERPUJĄCE POSTĘPOWANIE DOWODOWE, ZBADANA ZOSTAŁA STRUKTURA KAPITAŁOWA SPÓŁKI, PRZEANALIZOWANA ZOSTAŁA TREŚĆ OBU UMÓW WSPÓŁPRACY, USTALONO WARTOŚĆ ZAKUPIONYCH W BRYTYJSKIEJ FIRMIE MASZYN, URZĄDZEŃ ORAZ WYPOSAŻENIA ITP., A TAKŻE USTALONO, ŻE PRZEZ OKRES KILKU LAT SPÓŁKA NIE SPŁACAŁA SWOICH ZOBOWIĄZAŃ Z TYTUŁU TEGO ZAKUPU, NIE PONOSZĄC W ZWIĄZKU Z TYM ŻADNYCH FINANSOWYCH KONSEKWENCJI (NP. ODSETEK). W ŚWIETLE POWYŻSZEGO, Z UWAGI NA TAK ZGROMADZONY MATERIAŁ DOWODOWY, W OCENIE SĄDU NIE BYŁO POTRZEBY PRZEPROWADZANIA KOLEJNYCH DOWODÓW. Z DOTYCHCZAS ZGROMADZONEGO MATERIAŁU BEZSPORNIE BOWIEM WYNIKAŁO, ŻE W BADANYM ROKU SPÓŁKA UZYSKAŁA PRZYCHÓD W POSTACI NIEODPŁATNEGO ŚWIADCZENIA.

ODNOSZĄC SIĘ DO ZARZUTU NARUSZENIA ART. 70 W ZWIĄZKU Z ART. 208 O.P. SĄD WSKAZAŁ, ŻE PRAWO DO WYDANIA DECYZJI OKREŚLAJĄCEJ WYSOKOŚĆ STRATY, O KTÓREJ MOWA W ART. 24 O.P., NIE ULEGA PRZEDAWNIENIU W ROZUMIENIU ART. 70 § 1 TEJ USTAWY, GDYŻ NIE DOTYCZY ZOBOWIĄZANIA PODATKOWEGO, CO JEDNAK NIE OZNACZA, ŻE PRAWO TO NIE JEST OGRANICZONE W CZASIE. OGRANICZENIE TO WYNIKA WYŁĄCZNIE Z FUNKCJI, JAKĄ DLA USTALENIA PRAWNOPODATKOWEGO STANU FAKTYCZNEGO ODGRYWA WYSOKOŚĆ STRATY PONIESIONEJ PRZEZ PODATNIKA W LATACH POPRZEDNICH. DECYZJA OKREŚLAJĄCA STRATĘ NA PODSTAWIE ART. 24 O.P. MOŻE ZOSTAĆ WYDANA TAK DŁUGO, JAK DŁUGO MOŻLIWA JEST WERYFIKACJA DEKLARACJI ZA ROK PODATKOWY, W KTÓRYM STRATA TA ZOSTAŁA ODLICZONA. Z FAKTU, ŻE PODATNIK MA MOŻLIWOŚĆ OBNIŻENIA O WYSOKOŚĆ STRATY DOCHODU W PIĘCIU NAJBLIŻSZYCH ‒ KOLEJNO PO SOBIE NASTĘPUJĄCYCH ‒ LATACH PODATKOWYCH (ART. 7 UST. 5 U.P.D.O.P.), MOŻNA WYPROWADZIĆ WNIOSEK, ŻE DOPÓKI NIE NASTĄPI PRZEDAWNIENIE ZOBOWIĄZANIA PODATKOWEGO I TYM SAMYM MOŻLIWOŚĆ OKREŚLENIA JEGO WYSOKOŚCI W KWOCIE INNEJ NIŻ ZADEKLAROWANA, DOPÓTY ORGAN PODATKOWY MA OBOWIĄZEK WYJAŚNIAĆ I USTALAĆ WSZYSTKIE ELEMENTY KONSTRUKCYJNE ZOBOWIĄZANIA, W TYM WYSOKOŚĆ STRATY OBNIŻAJĄCEJ DOCHÓD DO OPODATKOWANIA.

W SKARDZE KASACYJNEJ OD POWYŻSZEGO WYROKU SPÓŁKA ZARZUCIŁA NARUSZENIE ART. 24 O.P. PRZEZ BŁĘDNĄ WYKŁADNIĘ POLEGAJĄCĄ NA UZNANIU, ŻE ORGAN PODATKOWY BYŁ UPRAWNIONY DO WYDANIA DECYZJI OKREŚLAJĄCEJ STRATĘ, PODCZAS GDY PRAWO DO WYDANIA TAKIEJ DECYZJI WYGASŁO W DNIU 31 GRUDNIA 2010 R. SKARŻĄCA ZARZUCIŁA TEŻ NARUSZENIE ART. 12 UST. 1 PKT 2 U.P.D.O.P. PRZEZ BŁĘDNĄ WYKŁADNIĘ I BEZZASADNE UZNANIE, ŻE SKARŻĄCA UZYSKAŁA NIEODPŁATNE ŚWIADCZENIE Z TYTUŁU NIEOPROCENTOWANYCH POŻYCZEK.

NASTĘPNIE SKARŻĄCA ZARZUCIŁA NARUSZENIE ART. 134 § 1 P.P.S.A. W ZW. Z ART. 24 O.P. PRZEZ TO, ŻE SĄD NIE WYSZEDŁ POZA GRANICE ZARZUTÓW SKARGI I NIE WYJAŚNIŁ, ŻE PRAWO DO WYDANIA DECYZJI OKREŚLAJĄCEJ STRATĘ WYGASŁO 31 GRUDNIA 2010 R.

SKARŻĄCA ZARZUCIŁA PONADTO NARUSZENIE ART. 141 § 4 P.P.S.A. PRZEZ PRZYJĘCIE JAKO PODSTAWY ROZSTRZYGNIĘCIA WADLIWIE USTALONEGO STANU FAKTYCZNEGO SPRAWY; ART. 145 § 1 PKT 1 LIT. A I C P.P.S.A. PRZEZ JEGO NIEZASTOSOWANIE WOBEC DECYZJI WYDANEJ Z NARUSZENIEM ART. 12 UST. 1 PKT 2 U.P.D.O.P. ORAZ ART. 120, ART. 121 § 1, ART. 124, ART. 125 § 1, ART. 210 § 1 PKT 4, ART. 180, ART. 181, ART. 187, ART. 191 I ART. 199 O.P. W ZAKRESIE POSTĘPOWANIA DOWODOWEGO DOTYCZĄCEGO UZYSKANIA PRZEZ SKARŻĄCĄ NIEODPŁATNEGO ŚWIADCZENIA; A TAKŻE ART. 151 P.P.S.A. PRZEZ ODDALENIE SKARGI.

NA TEJ PODSTAWIE SKARŻĄCA WNIOSŁA O UCHYLENIE ZASKARŻONEGO WYROKU W CAŁOŚCI I PRZEKAZANIE SPRAWY DO PONOWNEGO ROZPOZNANIA SĄDOWI PIERWSZEJ INSTANCJI ORAZ ZASĄDZENIE KOSZTÓW POSTĘPOWANIA KASACYJNEGO.

W ODPOWIEDZI NA SKARGĘ KASACYJNĄ DYREKTOR IZBY SKARBOWEJ W G. WNIÓSŁ O JEJ ODDALENIE I ZASĄDZENIE KOSZTÓW POSTĘPOWANIA WEDŁUG NORM PRZEPISANYCH.

NACZELNY SĄD ADMINISTRACYJNY ZWAŻYŁ, CO NASTĘPUJE:

BRAK BYŁO PODSTAW DO UWZGLĘDNIENIA SKARGI KASACYJNEJ.

NAJDALEJ IDĄCA GRUPA ZARZUTÓW SKARGI KASACYJNEJ DOTYCZY ZAGADNIENIA PRZEDAWNIENIA PRAWA DO WYDANIA DECYZJI O OKREŚLENIU WYSOKOŚCI STRATY. WOBEC POWYŻSZEGO W PRZEDMIOCIE TYM PODNIEŚĆ NALEŻAŁO, CO NASTĘPUJE.

PRAWO DO WYDANIA DECYZJI OKREŚLAJĄCEJ WYSOKOŚĆ STRATY, O KTÓREJ MOWA W ART. 24

O.P., NIE ULEGA PRZEDAWNIENIU W ROZUMIENIU ART. 70 § 1 OP., GDYŻ NIE DOTYCZY ZOBOWIĄZANIA PODATKOWEGO, CO JEDNAK NIE OZNACZA, ŻE NIE JEST OGRANICZONE W CZASIE. OGRANICZENIE TO ISTNIEJE JEDNAK, ALE WYŁĄCZNIE JAKO WYNIKAJĄCE ZE ZNACZENIA, JAKIE DLA USTALENIA PRAWNOPODATKOWEGO STANU FAKTYCZNEGO DANEGO ROKU PODATKOWEGO ORAZ JEGO PODATKOWYCH SKUTKÓW ODGRYWA WYSOKOŚĆ STRATY PONIESIONEJ PRZEZ PODATNIKA W LATACH POPRZEDNICH. DECYZJA OKREŚLAJĄCA STRATĘ NA PODSTAWIE ART. 24 O.P. MOŻE ZOSTAĆ WYDANA TAK DŁUGO, JAK DŁUGO MOŻLIWA JEST WERYFIKACJA DEKLARACJI ZA ROK PODATKOWY, W KTÓRYM STRATA TA ZOSTAŁA ODLICZONA. ODNOSZĄC SIĘ WPROST DO MERITUM SPRAWY, A WIĘC KWESTII PRZEDAWNIENIA MOŻLIWOŚCI OKREŚLENIA WYSOKOŚCI STRATY PRZEZ ORGANY PODATKOWE NA PODSTAWIE ART. 24 O.P., NALEŻY PRZEDE WSZYSTKIM ODRZUCIĆ POGLĄD, W MYŚL KTÓREGO ZASTOSOWANY W ART. 70 § 1 O.P. TERMIN "ZOBOWIĄZANIE PODATKOWE" MA INNE ZNACZENIE, NIŻ WYNIKA TO Z ART. 5 O.P. I MOŻE BYĆ ODNIESIONY TAKŻE DO STRATY PODATKOWEJ. W OBOWIĄZUJĄCYM PRAWIE NIE FUNKCJONUJE TEŻ POJĘCIE "HIPOTETYCZNEGO ZOBOWIĄZANIA PODATKOWEGO" JAKO "MOŻLIWOŚCI", KTÓRĄ WYKLUCZA DOPIERO WYDANIE DECYZJI OKREŚLAJĄCEJ WYSOKOŚĆ STRATY. JEŻELI USTAWODAWCA NADAŁ OKREŚLONYM WYRAŻENIOM SWOISTE ZNACZENIE PRAWNE, TO NALEŻY JE ROZUMIEĆ WŁAŚNIE W TAKIM ZNACZENIU. WYJŚCIE POZA TĄ ZASADĘ OZNACZAŁOBY NARUSZENIE REGUŁ WYKŁADNI JĘZYKOWEJ (TREŚĆ I ZNACZENIE POJĘCIA NORMATYWNEGO) ORAZ SYSTEMOWEJ – ZAKŁADAJĄCEJ, ŻE OBOWIĄZUJĄCE PRAWO JEST UWZGLĘDNIAJĄCYM WSZYSTKIE SWOJE NORMATYWNIE ZNACZĄCE TREŚCI ZBIOREM MAJĄCYM CECHY UPORZĄDKOWANEGO I UJEDNOLICONEGO SYTEMU. SKORO ZATEM W ART. 5 O.P. USTAWODAWCA STWIERDZIŁ, ŻE ZOBOWIĄZANIEM PODATKOWYM JEST WYNIKAJĄCE Z OBOWIĄZKU PODATKOWEGO ZOBOWIĄZANIE PODATNIKA DO ZAPŁACENIA NA RZECZ SKARBU PAŃSTWA, WOJEWÓDZTWA, POWIATU ALBO GMINY PODATKU W WYSOKOŚCI, TERMINIE ORAZ W MIEJSCU OKREŚLONYCH W PRZEPISACH PRAWA PODATKOWEGO, TO RÓWNIEŻ TERMINOWI "ZOBOWIĄZANIE PODATKOWE", UŻYTEMU W ART. 70 § 1 O.P. NALEŻY PRZYDAĆ IDENTYCZNE ZNACZENIE. TWIERDZENIE, ŻE ZA ZOBOWIĄZANIE PODATKOWE MOŻNA UZNAĆ NIE TYLKO OBOWIĄZEK ZAPŁACENIA PODATKU W OKREŚLONEJ WYSOKOŚCI, ALE TAKŻE STRATĘ, JEST NIE DO PRZYJĘCIA. UNORMOWANIE ART. 5 O.P. ZAWIERA BOWIEM DEFINICJĘ LEGALNĄ ZOBOWIĄZANIA PODATKOWEGO. W PROCESIE TWORZENIA PRAWA USTAWODAWCA NIEJEDNOKROTNIE DO TEKSTU PRAWNEGO WPROWADZA DEFINICJĘ UŻYWANYCH W USTAWIE ZWROTÓW, CZYNI TO W SPOSÓB CELOWY I ZAMIERZONY, ABY WE WŁASNYM ZAKRESIE USTALIĆ ZNACZENIE TYCH ZWROTÓW. WPROWADZENIE DO TEKSTU PRAWNEGO DEFINICJI LEGALNEJ OZNACZA, ŻE NIE MA ONA CHARAKTERU INCYDENTALNEGO, LECZ POSIADA, JAKO NORMA PRAWNA, JEDNOLITĄ MOC WIĄŻĄCĄ DLA ADRESATÓW TEJ NORMY (PODMIOTÓW STOSUJĄCYCH I PRZESTRZEGAJĄCYCH PRAWO) W ZAKRESIE ROZUMIENIA ZDEFINIOWANEGO POJĘCIA. ODSTĄPIENIE OD DEFINICJI LEGALNEJ BĄDŹ JEJ ZIGNOROWANIE STANOWI ZATEM NARUSZENIE PRAWA. STRATA NIE JEST ODWROTNOŚCIĄ ZOBOWIĄZANIA PODATKOWEGO, A WIĘC NIE JEST UJEMNYM ZOBOWIĄZANIEM PODATKOWYM, ALE PRZECIWIEŃSTWEM DOCHODU, CZYLI WYSTĘPUJĄCĄ W PODATKACH DOCHODOWYCH RÓŻNICĄ POMIĘDZY WYSOKOŚCIĄ PRZYCHODÓW A WYSOKOŚCIĄ KOSZTÓW ICH UZYSKANIA, W SYTUACJI, GDY KOSZTY PRZEWYŻSZAJĄ PRZYCHODY. JEST TO WIĘC OKREŚLONY STAN FAKTYCZNY, STANOWIĄCY ELEMENT PODSTAWY FAKTYCZNEJ ROZSTRZYGNIĘCIA PODATKOWEGO, A NIE PRAWNIE OKREŚLONĄ POWINNOŚĆ ZAPŁATY. OKREŚLENIE WYSOKOŚCI STRATY PRZEZ ORGAN PODATKOWY JEST MOŻLIWE WTEDY – JAK STANOWI ART. 24 O.P. – GDY PONIESIENIE TAKIEJ STRATY UPRAWNIA DO SKORZYSTANIA Z ULG PODATKOWYCH, A PODATNIK NIE ZŁOŻYŁ DEKLARACJI, NIE WYKAZAŁ STRATY W DEKLARACJI LUB WYSOKOŚĆ PONIESIONEJ STRATY RÓŻNI SIĘ OD WYSOKOŚCI WYKAZANEJ W DEKLARACJI. PRAWO DO WYDANIA DECYZJI OKREŚLAJĄCEJ WYSOKOŚĆ STRATY NIE ULEGA WIĘC PRZEDAWNIENIU W ROZUMIENIU ART. 70 § 1 O.P., GDYŻ NIE DOTYCZY ZOBOWIĄZANIA PODATKOWEGO, CO JEDNAK NIE OZNACZA, ŻE NIE JEST OGRANICZONE W CZASIE. OGRANICZENIE TO WYNIKA JEDNAK WYŁĄCZNIE Z FUNKCJI, JAKĄ DLA USTALENIA PRAWNOPODATKOWEGO STANU FAKTYCZNEGO ORAZ JEGO PODATKOWO ZNACZĄCYCH SKUTKÓW ODGRYWA WYSOKOŚĆ STRATY PONIESIONEJ PRZEZ PODATNIKA W LATACH POPRZEDNICH. JEŻELI ZATEM ODLICZENIE STRATY OD DOCHODU MOŻLIWE JEST W CIĄGU KOLEJNYCH PIĘCIU LAT PODATKOWYCH – JAK PRZEWIDZIANO TO W ART. 7 UST. 5 U.P.D.O.P. ( LUB W ART. 9 UST. 3 USTAWY O PODATKU DOCHODOWYM OD OSÓB FIZYCZNYCH) – TO ORGANY PODATKOWE MOGĄ OKREŚLIĆ WYSOKOŚĆ STRATY W TAKIM TERMINIE, W JAKIM SĄ UPRAWNIONE DO OKREŚLENIA WYSOKOŚCI ZOBOWIĄZANIA PODATKOWEGO W PODATKU DOCHODOWYM, CO WIĄŻE SIĘ Z KONIECZNOŚCIĄ USTALENIA PODSTAWY FAKTYCZNEJ TAKIEGO ROZSTRZYGNIĘCIA. PONIEWAŻ ELEMENTEM TAKIEJ PODSTAWY FAKTYCZNEJ JEST TAKŻE STRATA, ZASADNICZO BĘDZIE TO WIĘC PIĘĆ LAT PO UPŁYWIE ROKU KALENDARZOWEGO, W KTÓRYM UPŁYNĄŁ PIĘCIOLETNI OKRES PRZEDAWNIENIA ZOBOWIĄZANIA PODATKOWEGO, W OKREŚLENIU WYSOKOŚCI KTÓREGO UWZGLĘDNIONA ZOSTAŁA WARTOŚĆ ODLICZONEJ STRATY. OKREŚLENIE PRAWIDŁOWEJ WYSOKOŚCI STRATY PODATKOWEJ MA ZNACZENIE PRAWNE DLA DOKONANIA I SKONTROLOWANIA JEJ ODLICZENIA ZREALIZOWANEGO W KONKRETNYM ROKU PODATKOWYM ZGODNIE Z ART. 9 UST. 3 U.P.D.O.F. LUB ART. 7 UST. 5 U.P.D.O.P. Z TEGO POWODU DECYZJA OKREŚLAJĄCA WYSOKOŚĆ STRATY - NA PODSTAWIE ART. 24 O.P. – MOŻE ZOSTAĆ WYDANA TAK DŁUGO, JAK DŁUGO MOŻLIWA JEST WERYFIKACJA DEKLARACJI ZA ROK PODATKOWY, W KTÓRYM STRATA TA ZOSTAŁA ODLICZONA. W PRZYPADKU ODLICZENIA STRATY TERMIN DO WYDANIA DECYZJI OKREŚLAJĄCEJ STRATĘ ROZPOCZNIE SWÓJ BIEG OD POCZĄTKU TERMINU PRZEDAWNIENIA ZOBOWIĄZANIA PODATKOWEGO, KTÓREGO WYSOKOŚĆ ZOSTAŁA OKREŚLONA PRZY UWZGLĘDNIENIU ODLICZONEJ STRATY PODATKOWEJ. JEŻELI NATOMIAST W TERMINACH Z ART. 7 UST. 5 U.P.D.O.P. LUB 9 UST. 3 USTAWY O PODATKU DOCHODOWYM OD OSÓB FIZYCZNYCH PODATNIK NIE ODLICZYŁ STRATY, PRAWO DO WYDANIA DECYZJI OKREŚLAJĄCEJ WYSOKOŚĆ STRATY PODATKOWEJ NIE BĘDZIE CZASOWO OGRANICZONE, PONIEWAŻ NIEODLICZONA STRATA NIE MIAŁA W TAKIEJ SYTUACJI WPŁYWU NA JAKIEKOLWIEK MOGĄCE PODLEGAĆ PRZEDAWNIENIU ZOBOWIĄZANIE.

W SPRAWIE NINIEJSZEJ SKARŻĄCA NIE PRZEDSTAWIŁA NATOMIAST ZARZUTÓW KASACYJNYCH, Z KTÓRYCH WYNIKAĆ BY MOGŁO, ŻE ORGANY PODATKOWE WADLIWIE USTALIŁY FAKT I DATĘ ODLICZENIA STRATY, ALBO W OGÓLE TEGO NIE USTALAŁY, BĄDŹ ŻE BŁĘDÓW TYCH DOPUŚCIŁ SIĘ SĄD PIERWSZEJ INSTANCJI; WYMIENIONY W KASACJI ZARZUT NARUSZENIA ART. 141 § 4 P.P.S.A. DO POWYŻSZYCH ZAGADNIEŃ NIEWĄTPLIWIE SIĘ NIE ODNOSI. TYMCZASEM ZWALCZAĆ USTALENIA FAKTYCZNE MOŻNA JEDYNIE ZA POMOCĄ ZARZUTÓW NARUSZENIA PRAWA PROCESOWEGO. NA PODSTAWIE ART. 183 § 1 P.P.S.A., POZA WSKAZANYMI W ART. 183 § 2 P.P.S.A. PRZYPADKAMI NIEWAŻNOŚCI POSTĘPOWANIA SĄDOWEGO, KTÓRYCH NIE STWIERDZONO, NACZELNY SĄD ADMINISTRACYJNY ROZPOZNAJE SPRAWĘ WYŁĄCZNIE W GRANICACH SKARGI KASACYJNEJ, KTÓRY WYZNACZAJĄ ZARZUTY KASACYJNE: SFORMUŁOWANE, PRZEDSTAWIONE I UZASADNIONE ZGODNIE Z WYMOGAMI I STANDARDAMI WYNIKAJĄCYMI Z ART. 174 I ART. 176 P.P.S.A. BRAK JEST WIĘC PODSTAW ‒ W TYM RÓWNIEŻ PODSTAW KASACYJNYCH ‒ DO PRZYJĘCIA, ŻE W OKREŚLONYM TERMINIE PODATNIK ODLICZYŁ SPORNĄ STRATĘ ORAZ ŻE UPŁYW TERMINU OD TEJ DATY SPOWODOWAŁ PO STRONIE ORGANÓW PODATKOWYCH UTRATĘ – PRZEDAWNIENIE – PRAWA DO WYDANIA DECYZJI OKREŚLAJĄCEJ WYSOKOŚĆ STRATY.

BRAK BYŁO RÓWNIEŻ DOSTATECZNYCH PODSTAW DO UWZGLĘDNIENIA ZARZUTÓW KASACYJNYCH W PRZEDMIOCIE OTRZYMANIA NIEODPŁATNEGO ŚWIADCZENIA. TREŚĆ ZARZUTÓW ORAZ ICH UZASADNIENIA UPRAWNIAJĄ DO OCENY, ŻE SĄ ONE OGÓLNIKOWE I SPROWADZAJĄ SIĘ W ISTOCIE DO OBCIĄŻENIA ORGANÓW PODATKOWYCH OBOWIĄZKIEM WSKAZYWANIA I POZYSKIWANIA DOWODÓW ZA SKARŻĄCEGO PODATNIKA. SKARŻĄCY OGÓLNIE TYLKO BOWIEM WYWODZI O POTRZEBIE BADANIA STOSUNKÓW GOSPODARCZYCH, RELACJI I ROZLICZEŃ MIĘDZY KONTRAHENTAMI, O MOŻLIWYCH KOMPENSACJACH ŚWIADCZEŃ. NIE PRZEDSTAWIA JEDNAK JAKIEGOKOLWIEK KONKRETNEGO, OKREŚLONEGO ‒ PODMIOTOWO I PRZEDMIOTOWO – DOWODU (NP. OZNACZONEJ UMOWY, ROZLICZENIA, ZEZNANIA ŚWIADKA ITP.), KTÓREGO ORGANY PODATKOWE BEZPODSTAWNIE ZANIECHAŁY, A KTÓRY MÓGŁ MIEĆ REALNY WPŁYW NA WYNIK SPRAWY, I KTÓRY BYŁ LUB NAWET NINIEJSZYM JEST PRZEDSTAWIANY. W TEJ CZĘŚCI ZARZUTY KASACYJNE NIE WNOSZĄ NIC NOWEGO DO SPRAWY, POZA POWTÓRZENIEM ARGUMENTACJI PODATNIKA, KTÓRA BYŁA JUŻ PRZEDMIOTEM DWUKROTNEGO ROZPOZNANIA PRZEZ WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY, Z TYM ŻE DOPIERO OD DRUGIEGO Z WYROKÓW SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI SKARŻĄCY WNIÓSŁ SKARGĘ KASACYJNĄ, PIERWSZY Z NICH (W ZAKRESIE USTALENIA OKRESU PODATKOWEGO) SKARŻYŁ WYŁĄCZNIE ORGAN PODATKOWY.

Z TYCH POWODÓW, NA PODSTAWIE ART. 184 P.P.S.A. I ART. 204 PKT 1 P.P.S.A., NACZELNY SĄD ADMINISTRACYJNY ODDALIŁ SKARGĘ KASACYJNĄ I ORZEKŁ O KOSZTACH POSTĘPOWANIA KASACYJNEGO.