Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 869/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2005-04-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy PPSA

SENTENCJA

Dnia 6 kwietnia 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA A. Stępień, Sędzia WSA J. Sekunda-Lenczewska (spr.), Asesor WSA E. Cisowska-Sakrajda, Protokolant T.Porczyński, po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2005 roku na rozprawie sprawy ze skargi I. B., M. B., M. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie pozwolenia na remont, przebudowę i rozbudowę budynku p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. -


UZASADNIENIE

Starosta Powiatu [...] decyzją z dnia [...], Nr [...] wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2000r., Nr 106, poz. 1126 ze zm.) oraz na podstawie art. 104 k.p.a. zatwierdził projekt i udzielił E. D. pozwolenia na remont, przebudowę i rozbudowę budynku frontowego położonego w Ł. przy ul. A 26, nr ewid. działek 2192/5, 2192/6, 2192/7 o pomieszczenia usługowo – mieszkalne o powierzchni zabudowy 325,7 m2, powierzchni użytkowo – usługowej 249,5 m2, powierzchni użytkowo – mieszkalnej 217,4 m2, kubaturze 1135,1 m3, według projektu opracowanego przez J. W. – J.

W uzasadnieniu organ stopnia podstawowego podał, że w dniu 12 listopada 2001r. E. D. wniosła o udzielenie jej pozwolenia na budowę budynku usługowo – mieszkalnego dołączając projekt budowlany mgr inż. arch. J. W. – J. uzgodniony przez rzeczoznawcę ds. bezpieczeństwa i higieny pracy, decyzję Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w sprawie prowadzenia prac konserwatorskich, dokument potwierdzający prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz orzeczenie techniczne dotyczące stanu budynku frontowego opracowane przez mgr inż. arch. P. F. I. P. – B., M. B., K. P. i M. P. – właściciele nieruchomości sąsiedniej o nr ewid. działek 2190/1 i 2190/2 po zapoznaniu się z projektem wnieśli zastrzeżenia podnosząc, iż nie wyrażają zgody na budowę, ponieważ remont i rozbudowa budynku frontowego wiąże się z jego rozbiórką, a z dokumentacji pozostającej w dyspozycji Konserwatora Zabytków w S. wynika, że ściany budynków posesji nr 26 i 28 są pobudowane na wspólnym fundamencie z kamienia i mają jedną wspólną ścianę. Właściciele nieruchomości sąsiedniej podnieśli także, że położenie nowego stropu w budynku frontowym może spowodować zniszczenie ściany, a projektowany budynek ograniczy dostęp światła do budynku mieszkalnego. W konsekwencji wnieśli o wykonanie ekspertyzy o możliwości rozbiórki budynków w celu wyeliminowania zagrożeń oraz powołanie biegłego w celu ustalenia, czy dostęp światła będzie ograniczony. Organ rozpatrujący wniosek i powyższe zastrzeżenia na podstawie załączonej do wniosku inwentaryzacji opracowanej przez mgr inż. arch. P. F. oraz oględzin ustalił, że ściany budynków są oddzielone, ściana budynku znajdującego się na posesji nr 28 w części frontowej jest wyższa od ściany budynku usytuowanego na posesji nr 26, a w części od strony podwórza jest wysunięta, połacie dachów się nie pokrywają. Ponadto, Starosta Powiatu [...] ustalił, że Wojewódzki Oddział Służby Ochrony Zabytków w S. dysponuje tą samą inwentaryzacją. Z przedłożonej przez inwestora dokumentacji z kolei wynikało, iż prace fundamentowe należy prowadzić odcinkami, których długość zależeć będzie od stanu technicznego ścian budynku remontowanego i budynku do niego przylegającego o długości około 1,0 m, a odległość pomiędzy miejscami wykonywanych prac nie może być krótsza niż 4,0 – 5,0 m. Po zabetonowaniu zaś odsuniętych od siebie odcinków i po osiągnięciu przez beton wytrzymałości, należy przystąpić do wykonywania następnych odcinków. Strop według projektu miał zostać oparty na nowo wybudowanej ścianie i nowym fundamencie nie obciążając ścian budynku sąsiedniego. Organ administracji architektoniczno – budowlanej ustalił również, że w budynku znajdującym się na nieruchomości położonej przy ul A 28 nikt nie mieszka, a w 1999r. udzielone zostało pozwolenie na budowę budynku mieszkalno – usługowego. Budynek ten ma wysokość 2 kondygnacji i wybudowany jest w granicy z nieruchomością o nr posesji 30, a odległość jego od granicy z działką E. D. wynosi 5,5 m. Wobec tych ustaleń decyzją z dnia [...] Starosta Powiatu [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił E. D. pozwolenia na remont, przebudowę i rozbudowę budynku frontowego o pomieszczenia usługowo – mieszkalne na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A 26. Od decyzji tej odwołali się M. B., I. B., M. P. i K. P. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...], nr [...] uchylił decyzję tę w całości i przekazał sprawę organowi stopnia podstawowego do ponownego rozpoznania, wskazując przy tym na konieczność zbadania zgodności przedłożonego projektu budowlanego z przepisami techniczno – budowlanymi, w szczególności z § 13, 57 i 60 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999r., nr 15, poz. 140). Wojewoda [...] wskazał również na konieczność ustalenia, czy w świetle wymienionych przepisów techniczno – budowlanych nie został naruszony art. 5 ust. 2 ustawy Prawo budowlane oraz zalecił przedłożenie dokumentu określającego przebieg granicy między posesjami przy ul. A 26 i 28. W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania oraz na podstawie przedłożonej dokumentacji uzupełniającej Starosta Powiatu [...] stwierdził, iż wobec braku sporu o przebieg granicy pomiędzy nieruchomościami nie zachodzi konieczność dokonania rozgraniczenia. Natomiast projektowany budynek nie narusza § 13 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999r., Nr 15 poz. 140), ponieważ będzie usytuowany w zabudowie śródmiejskiej uzupełniającej, co wynika z planu przestrzennego i decyzji o warunkach i zagospodarowaniu terenu. Wysokość projektowanego budynku wynosi 6,74 m, natomiast odległość pomiędzy nim a istniejącym wynosi 5,47 m, co oznacza, iż jest znacznie większa niż wymagana 3,37 m. Ponadto, organ stopnia podstawowego wobec ustalenia w oparciu o przedłożoną analizę nasłonecznienia, iż mieszkanie na parterze będzie nasłonecznione przez ponad 1,5 godziny, a mieszkanie na piętrze przez ponad 2,5 godziny, powołując się na brak legalnej definicji mieszkania wielopokojowego stwierdził, iż pojecie to obejmuje w tym stanie faktycznym mieszkanie na parterze i na piętrze, w związku z czym projektowana inwestycja nie narusza § 60 ust. 2 powołanego wyżej rozporządzenia, zgodnie z którym w mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza się ograniczenie wymogu nasłonecznienia do co najmniej jednego pokoju, a w zabudowie uzupełniającej (plombowej) dodatkowo dopuszcza się ograniczenie czasu nasłonecznienia do 1,5 godziny. Reasumując, Starosta Powiatu [...] uznał, iż przedłożony projekt jest zgodny z przepisami techniczno – budowlanymi oraz Polskimi Normami w zakresie określonym art. 5 i art. 35 ustawy Prawo budowlane.

Od powyższej decyzji odwołali się do Wojewody [...] G. D., A. P., J. P., K. P., M. P., I. B. oraz M. B..

W swoim odwołaniu G. D. wskazała, iż zaskarża decyzję Starosty Powiatu [...] jedynie w części dotyczącej rozbudowy budynku frontowego wzdłuż o pomieszczenia mieszkalne według projektu opracowanego przez mgr inż. arch. J. W. – J. i wnosi o jej uchylenie.

W uzasadnieniu odwołująca się podała, iż planuje remont oraz rozbudowę budynku położonego w Ł. przy ul. B 6 B w Ł., którego jest właścicielką. G. D. stwierdziła również, iż zgadza się na rozbudowę budynku frontowego wzdłuż (z południa na północ) jedynie pod warunkiem, że od strony wschodniej projektowanego obiektu nie będzie żadnych otworów okiennych przy granicy oddzielającej oba budynki i zostanie zachowana pomiędzy nimi odległość umożliwiająca zachowane dobowej normy nasłonecznienia mieszkania, podobnie jak po stronie zachodniej. W konkluzji odwołująca się stwierdziła, iż zaskarżona decyzja jest niesłuszna i krzywdząca, gdyż narusza przepisy prawa budowlanego określające zakres ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich.

A. P. oraz J. P. w swoim odwołaniu również wskazali, iż odwołują się od decyzji Starosty Powiatu [...] jedynie w części dotyczącej rozbudowy budynku frontowego wzdłuż o pomieszczenia mieszkalne wg. w/w projektu budowlanego i wnoszą o jej uchylenie.

W uzasadnieniu A. P. oraz J. P. także podali, iż planują remont oraz rozbudowę wzwyż do drugiego piętra budynku położonego w Ł. przy ul. A 24, którego są właścicielami. Ponadto, odwołujący się podnieśli, iż wyrażają zgodę na rozbudowę budynku frontowego wzdłuż (z południa na północ) jedynie pod warunkiem, że od jego strony wschodniej nie będzie żadnych otworów okiennych przy granicy oddzielającej oba obiekty oraz zarzucili skarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa budowlanego określających zakres ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich.

M. P., K. P., I. B. ora M. B. w swoich odwołaniach z kolei zaskarżyli decyzję Starosty Powiatu [...] w całości wnosząc o jej uchylenie i zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności § 60 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1995r., Nr 10, poz. 46 ze zm.), art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2000r., Nr 106, poz. 1126 ze zm.) poprzez uznanie, że czas nasłonecznienia pomieszczeń na parterze będzie wynosił powyżej 1,5 godziny oraz naruszenie przepisów postępowania poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności art. 7, 77 i 80 k.p.a.

W uzasadnieniu odwołujący się podnieśli, iż zaskarżona decyzja narusza § 60 ust. 2 powołanego wyżej rozporządzenia, gdyż zgodnie z dołączoną do ich odwołania opinią techniczną w wypadku realizacji przedmiotowej inwestycji zgodnie z projektem czas nasłonecznienia dla pomieszczeń znajdujących się w ich budynku na parterze wynosiłby 1 godzinę i 17 minut, co pozostaje w sprzeczności przytoczonym wyżej unormowaniem oraz narusza ich uzasadniony interes, o którym stanowi art. 5 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. M. P., K. P., I. B. oraz M. B. zarzucili ponadto organowi stopnia podstawowego, iż nie została przeprowadzona indywidualna analiza wszystkich uwarunkowań wymaganych do prawidłowego ustalenia nasłonecznienia budynku, nieustalenie wbrew wskazaniom zawartym w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] niewątpliwego przebiegu granicy pomiędzy nieruchomościami co, zdaniem odwołujących się, w razie przystąpienia do prac budowlanych na posesji nr 26 przy ul. A może spowodować naruszenie ich stanu posiadania, nieprzeprowadzenie ekspertyzy technicznej dotyczącej ścian i fundamentów usytuowanych w granicy obu nieruchomości, co z uwagi na ich stan techniczny nawet w przypadku prowadzenia prac zgodnie z wymogami prawa budowlanego może doprowadzić do katastrofy budowlanej.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...], Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...].

Uzasadniając powyższe rozstrzygniecie organ odwoławczy podniósł, iż organ stopnia podstawowego uzupełnił wskazane w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] braki wskazując przy tym, iż z analizy nasłonecznienia działki położonej w Ł. przy ul. A 28 wynika, że pomieszczenia na piętrze oficyny będą miały zapewnione nasłonecznienie przez co najmniej 2,5 godziny, a pomieszczenia usytuowane na jej parterze przez co najmniej 1,5 godziny, co spełnia warunki wynikające z § 60 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wojewoda [...] podał także, że z aneksu do opisu technicznego wynika, że budynek przy ul. A 28 w granicy z działką przy ul. A 26 posiada ścianę o grubości 55 cm, a budynek przy ul. A 26 w tej samej granicy posiada ścianę o grubości 16 cm, co oznacza, że każda ze ścian wsparta jest na odrębnym fundamencie. Natomiast inwestor w trakcie postępowania przedłożył dokument potwierdzający przebieg na gruncie granicy między nieruchomościami, załączając kopię mapy sytuacyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 18 czerwca 1999r. Granice nieruchomości wykazane na mapie zostały natomiast przyjęte według stanu uwidocznionego w ewidencji gruntów. Reasumując, Wojewoda [...] stwierdził, iż inwestor spełnił warunki wskazane w art. 33 ust. ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, gdyż do wniosku z dnia 12 listopada 2001r. o udzielenie pozwolenia na remont, przebudowę i rozbudowę budynku frontowego dołączył projekt budowlany, który spełnia wymagania określone w art. 34 ustawy Prawo budowlane, prawomocną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydaną przez Burmistrza Miasta Ł. z dnia [...], nr [...] oraz jako dowód dysponowania gruntem przewidzianym pod zabudowę – akt notarialny Repertorium A nr [...]. Projektowana zaś inwestycja nie koliduje z ustaleniami miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego miasta Ł. zatwierdzonego uchwałą Nr XX/132/91 Rady Miasta Ł. z dnia 12 listopada 1991r. oraz zmianą rewaloryzacji Śródmieścia zatwierdzoną uchwałą Nr VII/40194 Rady Miejskiej w Ł. z dnia 8 grudnia 1994r., gdyż są to tereny mieszkalnictwa o niskiej intensywności zabudowy z dopuszczeniem zakładów usługowych i produkcyjnych nieuciążliwych. W konkluzji, powołując się na treść art. 35 ustawy Prawo budowlane Wojewoda [...] podniósł, iż organ stopnia podstawowego nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Ustosunkowując się natomiast do zarzutów odwołujących się stwierdził, iż są one bezzasadne, gdyż Starosta Powiatu [...] szczegółowo wyjaśnił kwestię wymogów technicznych, jakim powinien odpowiadać nowo projektowany budynek, tak aby nie naruszał on praw osób trzecich (art. 5 ustawy Prawo budowlane), a czynności geodezyjne w terenie przed przystąpieniem do budowy obiektu, polegające na jego wytyczeniu przez uprawnionego geodetę, stanowią jeden z podstawowych warunków wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponadto, Wojewoda [...] wskazał, iż projektowany budynek nie posiada żadnych otworów okiennych od strony granic z działkami sąsiednimi, a najmniejsza odległość ściany z otworami od granicy z działką nr ewid. 2193 wynosi 4,00 m.

Powyższą decyzję zaskarżyli w całości do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi I. B. i M. B. oraz M. P. i K. P. zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2000r., Nr 106, poz. 1126 ze zm.), § 60 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1995r., Nr 10, poz. 46 ze zm.) poprzez uznanie, że czas nasłonecznienia pomieszczeń na parterze będzie wynosił powyżej 1,5 godziny, co nie naruszy interesu osób trzecich, a więc skarżących, naruszenie przepisów postępowania poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności art. 7, 77, 80 k.p.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją Starosty Powiatu [...] z dnia [...] w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od organu, którego działania dotyczy skarga na ich rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skarżący w obu skargach, podnieśli zarzuty tożsame z powołanymi w odwołaniach od decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...]

W odpowiedzi na skargi zarówno I. B. i M. B. oraz M. P. i K. P., strona przeciwna wniosła o ich oddalenie, wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2004r. Sąd zarządził połączenie sprawy sygn.akt II SA/Łd 870/02 ze sprawą sygn.akt II SA/Łd 869/02 celem łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia.

Wobec śmierci skarżącej K. P., postanowieniem z dnia 18 stycznia 2005r. Sąd zawiesił postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym z dniem 2 stycznia 2004r., a następnie podjął postępowanie z udziałem następców prawnych zmarłej.

W toku postępowania skarżący złożyli do akt sprawy prawomocne postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] wstrzymujące z urzędu prowadzenie robót budowlanych przez E. D. – przy remoncie i budowie wskazanego obiektu, wykonywanych w sposób istotnie odbiegający ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę i zatwierdzonym projekcie budowlanym (k.19).

Do akt sprawy złożono ponadto:

- decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nakazującą wykonanie i dostarczenie, w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem oraz uzyskania pozwolenia na ich wznowienie, projektu budowlanego rekonstrukcji zabytkowej części budynku zatwierdzonego przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (k.58),

- decyzję Starosty [...] z dnia [...] uchylającą w części decyzję ostateczną Starosty [...] z dnia [...] udzielającą E. D. pozwolenia na remont, przebudowę i rozbudowę budynku frontowego o pomieszczenia usługowo – mieszkalne dotyczącą remontu i przebudowy zabytkowego budynku frontowego, położonego w Ł. przy ul. A 26, nr ewid. działek 2192/5, 2192/6, 2192/7 (k.78) oraz utrzymującą w mocy te decyzję – decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] (k.64),

- decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] udzielającą E. D. pozwolenia na wznowienie wstrzymanych robót budowlanych przy remoncie i budowie zabytkowego budynku frontowego na nieruchomości o nr ewid. 2192/5, 2192/6, 2192/7 położonej w Ł. przy ul. A26 (k.60) oraz utrzymującą tę decyzję w mocy - decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] (k.61).

Uczestniczka postępowania E. D. pozostawiła skargi do rozstrzygnięcia sądu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi( Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z 2002 roku) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi.

Stosownie do przepisu art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z 2002 roku) zwanej dalej p.p.s.a, Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli postępowanie z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1 i 2 (skarżący cofa skargę; w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik postępowania), lub gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.

Przesłankę bezprzedmiotowości rozumieć należy jako brak któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, uniemożliwiający wydanie rozstrzygnięcia załatwiającego sprawę co do istoty. Nie zawsze zachodzi konieczność oceny przez sąd zgodności z prawem kwestionowanej decyzji lub postanowienia. Przyczyną bezprzedmiotowości takiej oceny może być bowiem zdarzenie prawne następujące w toku postępowania. Taka też sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie.

Skarżący wnieśli skargi na decyzję Wojewody [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...], zatwierdzającą projekt i udzielającą E. D. pozwolenia na remont, przebudowę i rozbudowę budynku frontowego o pomieszczenia usługowo – mieszkalne, położonego w Ł. przy ul. A 26, nr ewid. działek 2192/5, 2192/6, 2192/7.

Tymczasem w toku postępowania wydana została ostateczna decyzja uchylająca na podstawie art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego w części dotyczącej remontu i przebudowy decyzję organu I instancji udzielającą pozwolenia na remont, przebudowę i rozbudowę o pomieszczenia usługowo – mieszkalne budynku frontowego, położonego w Ł. przy ul. A 26. Tym samym w wymienionej części, decyzja będąca przedmiotem niniejszego postępowania przestała obowiązywać - została wyeliminowana z obrotu prawnego. Nadto, jak wynika to z akt sprawy, w przedmiotowej sprawie zapadła ostateczna decyzja o wznowieniu robót budowlanych przy remoncie i budowie zabytkowego budynku frontowego na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A 26. Stosownie do zawartej w art. 3 pkt 6 ustawy Prawo Budowlane legalnej definicji, przez pojęcie "budowa" należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę oraz przebudowę obiektu. Tym samym więc przyjąć należy w myśl przywołanej definicji, że decyzja o wznowieniu robót budowlanych w przedmiotowej sprawie dotyczy tego samego zakresu robót co zaskarżona decyzja o pozwoleniu na budowę, jako że decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia [...] udzielono pozwolenia na remont, przebudowę i rozbudowę budynku frontowego położonego w Ł. przy ul. A 26, natomiast w decyzji z dnia [...] udzielono pozwolenia na wznowienie robót przy remoncie i budowie (które to pojęcie zawiera przebudowę i rozbudowę). Sąd w składzie rozpoznającym sprawę podziela pogląd, że decyzja o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych zastępuje niejako decyzję o pozwoleniu na budowę i to niezależnie od tego, czy ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę została uchylona, czy też wygasła( vide: uchwała NSA z dnia 26.11.2001r. OPS 9/01, ONSA 2002/2/59, wyrok NSA z dnia 10.10.2002r. II SA/Kr 79/99 nie publ.). Powyższe oznacza, że wznowienie (kontynuowanie) prac budowlanych nie może nastąpić na podstawie "pierwotnego" pozwolenia na budowę, lecz decyzji zezwalającej na wznowienie robót.

W tych okolicznościach uznać należało, że decyzja o wznowieniu robót budowlanych "zastąpiła" decyzję o pozwoleniu na budowę, będącą przedmiotem skarg w niniejszym postępowaniu i przyjąć, że postępowanie w zakresie skarg na decyzję o pozwoleniu na budowę stało się bezprzedmiotowe.

Powyższe skutkować winno, w myśl art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a wydaniem postanowienia o umorzeniu postępowania.