Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 674/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2009-10-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 59 i 64 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 138 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak, Sędziowie Sędzia NSA Henryk Dolecki (spr.), Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Protokolant Michał Iwanowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 września 2009 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego A. B. kwotę [...] złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 59 i 64 ust. 1 w zw.

z art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku A. B. o ponowne rozpatrzenie sprawy zgodności z prawem decyzji Wójta Gminy z dnia [...] r. Nr [...] ustalającej na rzecz A. i E. C. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku jednorodzinnego z wbudowanym garażem i przyłączami na działkach nr [...] i [...] obręb [...], gm. [...], rozstrzygniętej decyzją Kolegium z dnia [...]r., Nr [...] - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji podano, że Wojewódzki Sąd Administracyjny

uchylając wyrokiem z dnia [...] r., [...] decyzję organu II instancji stwierdził, iż Kolegium nie wyjaśniło precyzyjnie warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym tzn. kwestii dostępu do drogi publicznej terenu planowanej inwestycji (działki nr [...] i nr [...]). Kolegium rozpatrując ponownie sprawę związane tym wyrokiem i wykonując wskazania Sądu, co do dalszego toku postępowania przeprowadziło dowód z wyjaśnień inwestorów w kwestii dostępu do drogi publicznej na dzień wydania decyzji, a także przeanalizowało ponownie akta, w szczególności poprzedzającą sporządzenie projektu decyzji, analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu objętego wnioskiem, w części opisowej i graficznej w postaci mapy w skali 1:500, przestawiającej stan faktyczny terenu objętego wnioskiem oraz terenów położonych w sąsiedztwie.

Inwestorzy A. i E. C. wyjaśnili, że wraz wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy złożyli pisemne oświadczenie o istniejącym dostępie do ulicy [...] (droga gminna, działka nr [...]) przez działkę nr [...], będącą ich własnością oraz dalej przez działkę nr [...] będąca we władaniu Spółki A. z którą zawarli pisemną umowę i na tej podstawie mogli przechodzić i przejeżdżać przez teren ośrodka wczasowego [...] (działka [...], będącą własnością spółki). Ponadto strony przedłożyły kserokopię mapy w skali 1:500, złożonej wraz z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, a także oryginał pisemnej umowy z dnia [...] r. zawartej między nimi a Spółką A. zezwalającej na przechodzenie i przejeżdżanie przez teren ośrodka wczasowego [...] (działki nr [...] i nr [...]). Przedstawiono również pisemne oświadczenie osoby składającej w imieniu inwestorów wniosek o ustalenie warunków zabudowy, o dołączeniu do wniosku oświadczenia inwestorów z dnia [...] r. o dostępie do ulicy [...]. Dowodem na to jest pieczęć Urzędu Gminy w [...] z datownikiem [...] r. a zatem z identyczną datą jak na formularzu wniosku.

Kolegium potwierdziło okoliczność, że do wniosku o wydanie decyzji

o warunkach zabudowy dołączono oświadczenie inwestorów z dnia [...] r.

o dostępie do ul. [...] poprzez działkę nr [...] i działkę nr [...]. Ponadto po zbadaniu treści części opisowej analizy poprzedzającej sporządzenie projektu decyzji, ustalono, że w pkt [...] analizy zawarte jest stwierdzenie, iż teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej poprzez drogę wewnętrzną - działki nr [...] i nr [...], nie zaznaczając jednakże, że działka nr [...] graniczy bezpośrednio z działką nr [...] – ul. [...]. Potwierdza to treść załącznika graficznego do analizy. W związku z tym zasadne jest stwierdzenie, iż w dacie wydania przez Wójta Gminy na rzecz A. i E. C. decyzji o warunkach zabudowy na działce nr [...] obręb [...], działka objęta inwestycją posiadała dostęp do drogi publicznej, którą jest ul. [...] (działka nr [...]).

Poza tym Kolegium wskazało, że Sąd nie orzekł, jak twierdzi strona, iż badana decyzja Wójta Gminy dotknięta jest wadą rażącego naruszenia prawa. Sąd jedynie wskazał, iż Kolegium nie wyjaśniło precyzyjnie czy warunek dostępu do drogi publicznej jest spełniony, co oznacza, iż przedmiotowa decyzja o warunkach zabudowy mogła zostać wydana z rażącym naruszeniem prawa. Natomiast załączone kserokopie dokumentów z toczących się spraw przed sądem cywilnym nie mogą stanowić dowodów w niniejszej sprawie, gdyż są to postępowania cywilnoprawne, nie mające wpływu na wydaną w [...] r. decyzję administracyjną.

Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

złożył A. B. wnosząc o jej uchylenie. Skarżący zarzucił naruszenie art. 7, art. 10, art. 75, § 1, art. 75 § 2 art. 77 § 1, art. 81, art. 83 § 3 i art. 107 § 3 kpa oraz art. 2 pkt 14 w zw. z art. 61 ust 1 pkt 2 ustawy z 27 marca 2003 r.

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W ocenie skarżącego wydając zaskarżoną obecnie decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze oparło się na mylnym rozumieniu treści art. 2 pkt 14 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy z 27.03.2003 r. o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym, czyli nieprawidłowym odczytaniu treści prawa, na co wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia [...] r. Sąd szeroko omówił treść art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazując, iż ustawodawca przewidział trzy możliwości dostępu do drogi publicznej umożliwiającej spełnienie wymogu określonego w art. 61 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy. Dostęp do drogi publicznej nieruchomości uważa się za zrealizowany, jeżeli nieruchomość posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej, dostęp do drogi publicznej przez drogę wewnętrzną, ustanowiona została odpowiednia służebność gruntowa.

Wskazane przez sąd alternatywne zapewnienie pośredniego dostępu nieruchomości do drogi publicznej winno być badane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyłącznie w wariancie sprawdzenia, czy działka miała dostęp do drogi publicznej za pośrednictwem drogi wewnętrznej, bowiem badanie wariantu, iż działka miała dostęp do drogi publicznej na mocy obciążenia działki [...] odpowiednią służebnością jest bezzasadne w sytuacji stwierdzenia przez sądy obu instancji, iż

w dokumentach sprawy nie ma dokumentów poświadczających ustanowienie takiej służebności.

Zdaniem skarżącego Samorządowe Kolegium Odwoławcze zamiast zrealizować wytyczne sądu i ustalić w oparciu o obiektywnie istniejące w sprawie dokumenty, czy działka [...] była drogą wewnętrzną zapewniającą dostęp działki [...] do drogi publicznej, podjęło próbę wykazania w oparciu o sporządzone post factum w stosunku do postępowania o wydanie decyzji przez Wójta Gminy, oświadczenia, że istniały nie załączone do wniosku o wydanie tej decyzji umowy cywilnoprawne mające zapewnić nieruchomości dostęp do drogi publicznej. Oznacza to, iż uznano, że zapewnienie dostępu do drogi publicznej możliwe jest również na mocy zawartej umowy cywilnoprawnej, co wskazuje, iż nieprawidłowo odczytano treść prawa, tj. art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jednak powołane przez organ II instancji dokumenty stanowią oczywisty dowód a contrario, że działki [...] i [...] nie posiadały dostępu do drogi publicznej.

Załączona do notatki służbowej z dnia [...] r. umowa zawarta w dniu [...] r. pomiędzy inwestorami a Spółką A. potwierdza, iż inwestorzy już w dniu [...] r. byli świadomi faktu, iż nabyte przez nich działki [...] i [...] nie posiadają dostępu do drogi publicznej i dlatego zawarli umowę cywilnoprawną umożliwiającą im wprawdzie dostęp do działek, nie stanowiącą jednakże wymaganego prawem dostępu dla realizacji inwestycji na tych działkach. Treść umowy wskazuje, że została ona zawarta bezterminowo i obowiązuje do czasu urządzenia przez Urząd Gminy innego dostępu do drogi publicznej.

Strony umowy potwierdziły zatem, iż działki [...] i [...] posiadały wyłącznie dostęp do drogi publicznej na mocy zawartej umowy cywilnoprawnej, a taka forma dostępu do drogi publicznej nie jest wskazana w art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym.

Uznanie przez organ odwoławczy za spełnienie zapisu art. 2 pkt 14, iż działki [...] i [...] mają dostęp do drogi publicznej, wynika z rzekomo zawartej w dniu [...] r. umowy cywilnoprawnej jest naruszeniem art. 2 pkt 14 ustawy

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który wymienia zamknięty katalog sposobów zapewnienia dostępu do drogi publicznej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze potraktowało natomiast zupełnie marginalnie zalecenia sądów obu instancji zbadania dostępu do działek [...] i [...] przez sprawdzenie, czy istniała droga wewnętrzna umożliwiająca taki dostęp. Jako wyłączny dowód, iż dostęp do drogi publicznej działki te posiadają przez drogę wewnętrzną, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu poprzedzającą wydanie inkryminowanej decyzji o warunkach zabudowy.

Skarżący podkreślił, że w dniu [...] r. inwestorzy wystąpili do Sądu Rejonowego, [...], z Wnioskiem o ustanowienie drogi koniecznej wraz z wnioskiem o udzielenie zabezpieczenia podnosząc, że "działki nr [...] oraz [...] utraciły dostęp do drogi publicznej. Od chwili nabycia działek [...] i [...] wnioskodawcy uzyskali tymczasową zgodę firmy Spółka A. na przejazd na czas trwania budowy domu, jednak budowa dobiega końca i wnioskodawcy chcą wjeżdżać na swoją nieruchomość z drogi publicznej". Istotne jest stwierdzenie tymczasowej zgody. Następnie A i E C. podnieśli, iż zgoda (wyrażona w trybie art. 47 ust. 1 Prawa budowlanego) wygasa z dniem [...] r. i dalej ."W tym samym momencie (rok [...]) nieruchomość traci dojazd do drogi publicznej". Tak więc właściciel nieruchomości mającej dostęp do drogi publiczne nie miał potrzeby i prawa ubiegać się o ustanowienie drogi koniecznej.

W dniu [...] r. Sąd Rejonowy wydał w tej sprawie postanowienie oddalające wniosek o zabezpieczenie roszczeń stwierdzając, że sposób zabezpieczenia wskazany we wniosku, zmierza do zaspokojenia roszczenia, albowiem czyni stan, w którym wnioskodawcy będą mogli swobodnie korzystać z nieruchomości uczestników w sposób umożliwiający im dostęp do drogi publicznej. Oznacza to, iż sąd podzielił pogląd wnioskodawców, tj. A. i E. C., iż działki [...] i [...], stanowiące ich własność, nie posiadają dostępu do drogi publicznej.

W aktach sprawy [...] na karcie [...] znajduje się niepodpisane pismo zatytułowane "Pismo procesowe do wniosku z dnia [...]" sporządzone najprawdopodobniej przez A. i E. C., co wynika z pierwszego zdania tego pisma. W pkt. [...] tego pisma podnoszą oni, iż już w [...] r. działka [...] (podzielona następnie na działki [...] i [...]) utraciła dostęp do drogi publicznej. Natomiast

w pkt. [...] pisma stwierdzają, że "Przez samo wydzielenie nigdy działki [...] i [...] nie stały się drogą ...". Nadto w pkt. [...] pisma inwestorzy podnieśli, iż konieczne jest przywrócenie dostępu do drogi właścicielom działek nr [...], [...] i [...], który nie istnieje zdaniem wnioskodawców od [...] r. a zatem po raz kolejny potwierdzili oni, iż stanowiące ich własność działki [...] i [...] nie posiadały dostępu do drogi publicznej.

W [...] r. Sąd Rejonowy , [...], umorzył w sprawie [...] postępowanie na wniosek A. i E. C. z uwagi na zawarcie w dniu [...] r. umowy w formie aktu notarialnego, Rep. A nr [...] w Kancelarii notarialnej J. S. w [...]. Ustanowiona została tym aktem służebność gruntowa polegająca na prawie przejazdu i przechodu przez działkę [...] należącą do Spółki B (dawniej Spółka A.) na rzecz każdoczesnego właściciela lub posiadacza nieruchomości na działkach [...] i [...] (dawniej [...] i [...]) należących do A. i E. C. Zatem, dopiero od dnia sporządzenia tego aktu, działka oznaczona dalej jako [...] uzyskała dostęp do drogi publicznej. Gdyby było inaczej, to akt ten w oczywisty sposób naruszyłby prawo.

Powołane wyżej dowody przedłożone zostały organowi II instancji w piśmie

z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło jednak tym dokumentom przymiotu dowodów wskazując, że kserokopie dokumentów ze spraw prowadzonych przed sądem cywilnym nie mogą stanowić dowodów w niniejszej sprawi. Takie stwierdzenie stanowi oczywiste naruszenie art. 75 § 1 kpa. Dowodem dla Samorządowego Kolegium Odwoławczego jest oświadczenie z dnia [...] r., bezpośrednio zainteresowanej projektantki obiektu, powołującej się nie na obiektywne istnienie dostępu działki do drogi publicznej, lecz na oświadczenie inwestora o dostępie do drogi publicznej, tzn. faktom przeciwstawiono wiarę, natomiast Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmawia przymiotu dowodów dokumentom sporządzonym dla sądów, przez sądy i przez notariuszy.

W ocenie skarżącego oczywiste jest też naruszenie art. 7 kpa, ponieważ organ nie ustalił prawdy obiektywnej opierając swoje orzeczenie na nieprawdziwym oświadczeniu inwestorów odmawiając wiarygodności dokumentom urzędowym. Poza tym naruszono art. 10 kpa przez to, że organ nie powiadomił skarżącego

o zakończeniu postępowania, uniemożliwiając mu wypowiedzenie się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Uniemożliwiło to skarżącemu odniesienie się do nieprawdziwych zeznań inwestorów zawartych

w notatce służbowej sporządzonej w Samorządowym Kolegium Odwoławczym, w szczególności, co do nieprawdziwego zeznania zapisanego w pkt. [...] notatki.

Skarżący podkreślił, że inwestorzy nigdy nie korzystali dla celów komunikacyjnych z działki [...], bowiem już we [...] r. Spółka A. dokonała jej ogrodzenia, na co dowodem są sprawy cywilne toczące się przed Sądem Rejonowym oraz postępowania administracyjne prowadzone przez Inspektora Nadzoru Budowlanego.

W sprawie naruszono także art. 75 § 2 kpa, ponieważ przyjęto oświadczenie od inwestorów bez pouczenia o rygorze odpowiedzialności za fałszywe zeznania. Oświadczenie bez tego rygoru nie może mieć waloru dowodu. Naruszony został też art. 77 § 1 kpa, ponieważ nie zebrano i nie rozpatrzono materiału dowodowego

w sprawie, w szczególności nie zebrano i nie rozpatrzono materiału dowodowego przedstawionego przez skarżącego w piśmie z dnia [...] r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swego stanowiska.

Skarżący A. B. pismem z dnia [...] r. uzupełnił treść skargi rozwijając argumentację z uzasadnienia skargi. W piśmie z dnia [...] r. uczestnicy postępowania A. i E. C. wnieśli o oddalenie skargi i przedstawili własne stanowisko. Do treści tego pisma odniósł się A. B. w piśmie z dnia [...] r. stwierdzając, że argumenty w nim zawarte są bezzasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej sprawowanej pod względem zgodności z prawem.

Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według kryterium zgodności

z prawem dała podstawę do stwierdzenia, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Podniesione przez skarżącego zarzuty dotyczące kwestii dostępu inwestorów do drogi publicznej są zasadne.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wykonując wskazania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, co do dalszego toku postępowania, ustaliło, że w chwili orzekania w przedmiocie warunków zabudowy dla planowanego przez A. i E. C., przedsięwzięcia, należący do nich teren miał dostęp do drogi publicznej przez działkę będąca we władaniu Spółki A. z którą zawarli pisemną umowę. Na mocy tej umowy mieli prawo przechodzić i przejeżdżać przez teren ośrodka wczasowego [...] będącą własnością tej spółki. Ustalenia tego dokonał organ na podstawie oryginału pisemnej umowy z dnia z dnia [...] r. zawartej między inwestorami a Spółką A. zezwalającej na przechodzenie i przejeżdżanie przez teren ośrodka wczasowego [...] (działki nr [...] i nr [...]), a nadto pisemnego oświadczenia osoby składającej w imieniu inwestorów wniosek o ustalenie warunków zabudowy, a także treści załącznika graficznego do analizy poprzedzającej wydanie decyzji.

Takie stanowisko organu oznacza, że uznał on umowę cywilnoprawną zawartą przez inwestorów, za spełnienie wymogu, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a mianowicie dostępu terenu do drogi publicznej. Organ nie dokonał przy tym analizy przepisów regulujących przyznanie określonej drodze statusu drogi wewnętrznej.

Jednak treść powołanego przepisu należy interpretować w kontekście treści art. 2 pkt 14 powołanej ustawy, który stanowi, że przez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności gruntowej.

Drogi publiczne w myśl art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.), to drogi krajowe, wojewódzkie, powiatowe, gminne. Natomiast zgodnie z art. 8 ust. 1 cyt. ustawy drogi niezaliczone do żadnej kategorii dróg publicznych, w szczególności drogi w osiedlach mieszkaniowych, dojazdowe do gruntów rolnych i leśnych, dojazdowe do obiektów użytkowanych przez przedsiębiorców, place przed dworcami kolejowymi, autobusowymi i portami oraz pętle autobusowe, są drogami wewnętrznymi. Budowa, przebudowa, remont, utrzymanie, ochrona i oznakowanie dróg wewnętrznych oraz zarządzanie nimi należy do zarządcy terenu, na którym jest zlokalizowana droga, a w przypadku jego braku - do właściciela tego terenu. Poza tym oznakowanie połączeń dróg wewnętrznych z drogami publicznymi oraz utrzymanie urządzeń bezpieczeństwa i organizacji ruchu, związanych z funkcjonowaniem tych połączeń, należy do zarządcy drogi publicznej. Drodze wewnętrznej może być nadana we właściwym trybie nazwa.

W rozpoznawanej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze postawiło znak równości między możliwością przejazdu (przejścia) na podstawie umowy cywilnoprawnej zawartej pomiędzy właścicielami sąsiednich nieruchomości, a drogą wewnętrzną. To pojęcie ma jednak charakter normatywny, ponieważ zostało zdefiniowane w ustawie o drogach publicznych. Organ użył wprawdzie określenia tzw. droga wewnętrzna ale nie towarzyszyła temu żadna refleksja o charakterze prawnym.

Zgoda właściciela nieruchomości na to, by inna osoba mogła przejść lub przejechać przez jego nieruchomość ma charakter indywidualny, mieszczący się w granicach uprawnień właścicielskich. Nie można w żadnym wypadku utożsamiać tego z utworzeniem drogi wewnętrznej, którą należy utrzymywać, oznakować itd., zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Ustawodawca przewidział wprawdzie inną jeszcze poza dostępem bezpośrednim formę dostępu do drogi publicznej poprzez ustanowienie odpowiedniej służebności gruntowej, ale w rozpoznawanej sprawie taka służebność nie została ustanowiona.

Trafnie, zatem skarżący zarzuca, że organ wbrew spoczywającej na nim powinności nie rozstrzygnął należycie kwestii dostępu do drogi publicznej w chwili wydania decyzji o warunkach zabudowy.

Nie można się również zgodzić z innym stwierdzeniem organu, a mianowicie, że nie mają znaczenia dokumenty przedstawione w sprawie, dotyczące prowadzonych spraw cywilnych. Takie stanowisko jest tym bardziej nieuprawnione, że ustawodawca użył w procedurze administracyjnej pojęcia dowodu w szerokim znaczeniu, stanowiąc, że może nim być każda informacja, która może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy a nie jest sprzeczna z prawem.

Decydujące znaczenie ma jednak treść art. 365 § 1 kodeksu postępowania cywilnego, który stanowi, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.

Odrzucając materiał procesowy zgromadzony w postępowaniu cywilnym przed sądem powszechnym Samorządowe Kolegium Odwoławcze naruszyło w sposób istotny przepisy art. 6, 7,8, 75 § 1, 76 i 77 kpa.

Rozpoznając ponowie sprawę organ powinien ocenić wszystkie dowody zgromadzone w sprawie, a nadto uwzględnić to, że przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym wszczęte zostało postępowanie ze skargi A.

i E. C. na bezczynność organu (sprawy [...],

[...], [...]), w których skarżący stwierdzają m.in., że już dawno utracili dostęp do drogi publicznej. Akta tych spraw nie mogły być wykorzystane w niniejszym postępowaniu, ponieważ Sąd uzyskał o nich informację już po zakończeniu postępowania, a przepisy wymagają aby fakty znane Sądowi z urzędu zostały zakomunikowane stronie.

Wobec tego, że poza zakresem rozważań organu pozostały kwestie o podstawowym znaczeniu dla rozstrzygnięcia sprawy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c w związku z art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.