Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1864/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Lekarz Weterynarii
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 9
journal: Dz.U. 2004 nr 69 poz 625
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt.
article: art. 7, art. 77 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Sędziowie sędzia WSA Leszek Kobylski, sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi Fundacji dla Zwierząt [...]z siedzibą w O. na postanowienie [...]Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w S. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Powiatowego Lekarza Weterynarii w P. z dnia [...] maja 2013 r. nr [...]; 2. zasądza od [...]Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w S. na rzecz skarżącej Fundacji dla Zwierząt [...] z siedzibą w O. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r. Nr [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii w S. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), po rozpatrzeniu zażalenia Fundacji [...] utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Lekarza Weterynarii w P. znak: [...] z dnia [...] maja 2013 r.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że Fundacja [...], pismem z dnia 15 kwietnia 2013 r., wniosła do Powiatowego Lekarza Weterynarii z P. o "(...) nadanie weterynaryjnego numeru identyfikacyjnego w związku z zamiarem podjęcia z dniem 19 kwietnia 2013 r., działalności nadzorowanej (...)" polegającej na prowadzeniu schroniska dla zwierząt w miejscowości O.

W dniu [...] maja 2013 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii w P. postanowieniem znak: [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie nadania weterynaryjnego numeru identyfikacyjnego.

W dniu [...] maja 2013 r. do [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii wpłynęło zażalenie strony, na powyższe postanowienie.

Rozpoznając ponownie sprawę organ wskazał, że zgodnie z przepisem art. 61 a k.p.a. gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Fundacja [...] w dniu 18 kwietnia 2013 r. złożyła do Powiatowego Lekarza Weterynarii w P. wniosek o nadanie weterynaryjnego numeru identyfikacyjnego dla działalności zdefiniowanej w art.-1 ust. 1 pkt 1 lit. j ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz. U. z 2008 r. Nr 213 poz. 1342 z póżn. zm.). W toku postępowania ustalono, iż schronisko dla zwierząt będzie prowadzone w miejscowości O., ul. [...]. Lokalizacja obiektu jest tożsama z miejscem, w którym ww. fundacja prowadziła działalność polegającą na prowadzeniu schroniska dla zwierząt, w tych samych obiektach, pod numerem[...] nadanym ostateczną decyzją Powiatowego Lekarza Weterynarii w P. nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r. Nadto ustalono, iż na ww. fundacji ciąży obowiązek wykonania decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w P. nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. znak: [...] zakazującej stronie prowadzenia schroniska dla zwierząt w miejscowości O., ul. [...], należącego do Fundacji [...] O., ul. [...], oraz skreślającej schronisko dla zwierząt znajdujące się w miejscowości O., ul. [...], prowadzone przez Fundację [...], O., ul. [...], z rejestru Powiatowego Lekarza Weterynarii w P., utrzymanej w mocy ostateczną decyzją [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] kwietnia 2013 r. znak: [...]. Pomimo, iż strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję organu II instancji, nie zmienia to faktu, że ww. decyzje są ostateczne i podlegają wykonaniu. Zatem Fundacja [...] zobowiązana jest do ich wykonania.

Mając na uwadze powyższe organ uznał, że ww. Fundacja, ubiegając się o nadanie nowego weterynaryjnego numeru identyfikacyjnego, uchyla się tym samym od obowiązku faktycznego zastosowania się do rozstrzygnięcia decyzji nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. znak: [...], a co za tym idzie próbuje uniemożliwić organowi I instancji wdrożenie ewentualnego postępowania egzekucyjnego.

Co prawda Powiatowy Lekarz Weterynarii w P. nie widział przesłanek po temu by wszcząć przedmiotowe postępowanie, jednakże [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii nie podziela opinii odnośnie twierdzeń organu I instancji dotyczących zajścia w niniejszej sprawie powagi rzeczy osądzonej dotyczącej niemożności wydania nowej decyzji nadającej weterynaryjny numer weterynaryjny z uwagi na wydanie decyzji nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r. W ocenie [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii decyzja nr [...] Powiatowego Lekarza Weterynarii w P. z dnia [...] listopada 2009 r., co prawda nie usunięta formalnie z obrotu prawnego, w świetle decyzji organu l instancji nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. nie wywołuje skutków prawnych.

Skargę na powyższe postanowienie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Fundacja [...], domagając się stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia z powodu braku oznaczenia strony. Z ostrożności procesowej, podniosła także zarzut rażącego naruszeniem art. 6, art. 7 oraz art. 8 k.p.a., w związku z naruszeniem art. 5 ust. 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz. U. 2004 Nr 69 poz. 625 z późn. zm.). domagając się uchylenie postanowień obu instancji oraz zasądzenia na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podniesiono m.in. że zgodnie z treścią art. 5 ust. 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt i zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, Powiatowy Lekarz Weterynarii po otrzymaniu zgłoszenia zamiaru prowadzenia przez podmiot działalności nadzorowanej, o której mowa w art. 1 pkt 1 lit. b, g. j, k, p, wydaje decyzję o nadaniu temu podmiotowi weterynaryjnego numeru identyfikacyjnego. Regulacja art. 5 ust. 9 przytoczonej ustawy w sposób oczywisty i jednoznaczny nie przewiduje innej drogi postępowania organu administracji jak tylko wydanie decyzji administracyjnej zgodnie z wnioskiem strony o nadanie weterynaryjnego numeru identyfikacyjnego w związku z zamiarem prowadzenia działalności nadzorowanej. Nie zrealizowanie postanowienia w/w artykułu traktować należy jako uniemożliwienie strome dobrowolnego podporządkowania się obowiązującemu prawu i rażące naruszenie prawa skonkretyzowanego w art. 6 k.p.a.

Odnosząc się do kwestii poruszonych w uzasadnieniu do postanowienia z dnia [...] maja 2013 r.. skarżący wskazał, że bezspornie uznać należy, iż decyzja Powiatowego Lekarza Weterynarii z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...], w związku z jej uprawomocnieniem w dniu [...] grudnia 2009 r., stała się decyzją ostateczną oraz, że wydaną decyzją organ rozstrzygnął sprawę z wniosku Fundacji [...], w całości. Nie ulega najmniejszej wątpliwości, że ugruntowana w orzecznictwie zasada res iudicata, stojąca na straży trwałości decyzji administracyjnych, nie dopuszcza możliwości ponownego rozstrzygnięcia przez organ sprawy załatwionej wcześniej decyzją ostateczną. Jednak biorąc pod uwagę całokształt przedmiotowej sprawy, czego na marginesie nie zrobił organ wydający postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie nadania weterynaryjnego numeru identyfikacyjnego rażąco naruszając prawo (art. 7 k.p.a.), wskazać należy, iż w dniu [...] grudnia 2012 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii w P., na skutek wszczętego z urzędu postępowania administracyjnego, wydał decyzję nr [...], w której w pkt 2 skreślił schronisko dla zwierząt znajdujące się w miejscowości O., ul. [...], prowadzone przez Fundację [...], [...], O. [...], z Rejestru Powiatowego Lekarza Weterynarii w P. co w konsekwencji pozbawiło Fundację nabytych uprawnień wynikających z posiadania weterynaryjnego numeru identyfikacyjnego. Mając na względzie fakt, że weterynaryjny numer identyfikacyjny, zgodnie z § 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 29 lipca 2005 r. w sprawie sposobu ustalania weterynaryjnego numeru identyfikacyjnego: Weterynaryjny numer identyfikacyjny składa się z cyfr, z których: siódma i następne stanowią cyfry informujące o kolejności podejmowania danego rodzaju działalności nadzorowanej w powiecie , uznać należy, że weterynaryjny numer identyfikacyjny jest nadawany każdorazowo w wyniku złożenia odpowiedniego wniosku, zatem wykreślenie z Rejestru Powiatowego Lekarza Weterynarii podmiotu jest równoznaczne z utratą w/w identyfikatora.

Wobec powyższego, należy stwierdzić, że równocześnie z wydaniem przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w P. decyzji nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r., decyzja wydana w dniu [...] listopada 2009 r. stała się bezprzedmiotowa z uwagi na utratę przez adresata decyzji kwalifikacji do wykonywania uprawnień wynikających z decyzji z jednej strony i brak przedmiotu, którego dotyczyła decyzja, czyli ustanie praw i obowiązków wynikających z decyzji.

Przepis art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. stanowi, iż organ administracji publicznej, który wydal decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. W realiach niniejszej sprawy obowiązkiem Powiatowego Lekarza Weterynarii było z urzędu wszcząć postępowanie administracyjne i na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 stwierdzić wygaśnięcie decyzji nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r., która niewątpliwie stała się bezprzedmiotowa a dodatkowo jej wygaszenie leży w interesie strony. Taki sposób załatwienia sprawy leży również w szeroko pojętym interesie społecznym, bowiem porządkuje sytuację prawną przez wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, która przestała istnieć i przez to nie nadaje się do wykonania

Jak już wskazano, rozstrzygnięciem w niniejszej sprawie Powiatowy Lekarz Weterynarii dopuścił się naruszenia art. 7 k.p.a., konkretyzującego zasadę prawdy obiektywnej, zgodnie z którą organy administracji publicznej podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Oznacza to, że organ prowadzący postępowanie ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w celu określenia rzeczywistego stanu faktycznego. Chodzi o wyjaśnienie stanu faktycznego mającego znaczenie prawne, czyli takiego, który wypełnia dyspozycję normy prawa materialnego znajdującej zastosowanie w konkretnie rozpoznawanej sprawie. Doszło również do naruszenia art. 8 k.p.a., wyrażającego zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2012, poz. 270 ze zm. zwanej w dalszej części p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Rozpoznając przedmiotową sprawę Sad uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie jej zarzuty są zasadne.

W pierwszej kolejności należy więc wskazać, że Sąd nie uwzględnił zarzutu rażącego naruszenia prawa polegającego na braku oznaczenia strony. W ocenie Sądu zarówno z treści postanowienia organu I jak II instancji w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że ich adresatem jest strona skarżąca.

Ocena postępowania, jakie toczyło się w niniejszej sprawie, prowadzi jednak do wniosku, że postępowanie to było dotknięte wadami, które musiały prowadzić do wyeliminowania obu zaskarżonych postanowień z obrotu prawnego. Podkreślić w tym miejscu należy, iż na organie administracji spoczywa obowiązek badania wniosku strony w tym przypadku wniosku o nadanie weterynaryjnego numeru identyfikacyjnego w związku z zamiarem podjęcia z dniem 19 kwietnia 2013 r., działalności nadzorowanej (...)" polegającej na prowadzeniu schroniska dla zwierząt w miejscowości O., zgodnie z zasadami procedury administracyjnej. Powyższe oznacza, że ocena przesłanek zastosowania w sprawie art 5 ust. 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz. U. 2004 Nr 69 poz. 625 z późn. zm.). musi odbywać się z odwołaniem do wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności konkretnego przypadku, przy uwzględnieniu wszelkich koniecznych środków dowodowych z uwzględnieniem słusznego interesu strony, a wszelkie niejasności i niedopowiedzenia nie mogą być interpretowane na jej niekorzyść. Podkreślić przy tym należy, że jedną z naczelnych zasad procedury administracyjnej jest wyrażona w art. 7 k.p.a. zasada prawdy materialnej, zgodnie z którą organy administracji publicznej podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zasada ta znajduje rozwinięcie w dalszych przepisach, między innymi w art. 77 § 1 k.p.a., zgodnie którym organ administracji publicznej winien w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Ponadto organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.).

W rozpoznawanej sprawie organ uchybił powyższym wymaganiom.

Wskazać należy, iż w sprawie nie jest kwestionowana okoliczność, że schronisko dla zwierząt ma być prowadzone w miejscowości O., ul. [...]. Lokalizacja obiektu jest zatem tożsama z miejscem, w którym ww. fundacja prowadziła już działalność polegającą na prowadzeniu schroniska dla zwierząt, w tych samych obiektach, pod numerem [...] nadanym ostateczną decyzją Powiatowego Lekarza Weterynarii w P. nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r. Należy jednak mieć na uwadze, że decyzja Powiatowego Lekarza Weterynarii z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...], w dniu [...] grudnia 2012 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii w P., na skutek wszczętego z urzędu postępowania administracyjnego, wydał decyzję nr [...], w której w pkt 2 skreślił schronisko dla zwierząt znajdujące się w miejscowości O., ul. [...], prowadzone przez Fundację [...], ul. [...], O. [...], z Rejestru Powiatowego Lekarza Weterynarii w P. co w konsekwencji pozbawiło Fundację nabytych uprawnień wynikających z posiadania weterynaryjnego numeru identyfikacyjnego.

Skoro Fundacja została skreślona z Rejestru a tym samym nie posiada już numeru nadanego jej w/w decyzją z 2009r., to w świetle obowiązujących przepisów Fundacja miała prawo dokonać obecnie zgłoszenia zamiaru prowadzenia nowej działalności nadzorowanej, co w ocenie Sądu "obligowało Powiatowego lekarza weterynarii do wszczęcia postępowania w przedmiocie wydania decyzji o nadaniu stronie skarżącej weterynaryjnego numeru identyfikacyjnego.

W tych okolicznościach Sąd w pkt. 1 sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a uchylił oba zaskarżone postanowienia oraz w pkt. 2 w oparciu o art. 200 w/w ustawy orzekł o zwrocie stronie skarżącej kosztów postępowania sądowego.