Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 711/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2015-05-07 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6309 Inne o symbolu podstawowym 630
6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: odmówiono przyznania prawa pomocy w części
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I. R. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia doradcy podatkowego w sprawie ze skargi I.R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego postanowił: oddalić wniosek


UZASADNIENIE

W dniu 4 lipca 2014r. wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, tj. o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego.

Postanowieniem z dnia 1 września 2014r. Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Bydgoszczy zwolnił skarżącą od kosztów sądowych w 90% oraz odmówił przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie. Prawidłowość powyższego orzeczenia potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny, który postanowieniem z dnia 17 października 2014r. oddalił zażalenie skarżącej na powyższe postanowienie (k. 103, t. I akt sądowych).

Wyrokiem z dnia 24 lutego 2015r. Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Bydgoszczy oddalił skargę strony na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T.

w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego.

Wraz z wnioskiem o uzasadnienie wyroku wpłynął kolejny wniosek skarżącej na urzędowym formularzu PPF o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia doradcy podatkowego (k. 161-210, t. I akt sądowych). W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawczyni podała, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z mężem oraz dwójką dzieci, którego miesięczny dochód stanowi kwota 2.833 zł brutto. Miesięczne koszty związane z utrzymaniem domu

z uwzględnieniem okresu grzewczego strona określiła na kwotę ok. 1.200 zł. Ponadto skarżąca wskazała, że w miesiącach roku szkolnego ponosi koszty internatu starszej córki w kwocie 300 zł miesięcznie, koszty zakupu biletów komunikacji publicznej

w kwocie 60 zł miesięcznie, koszty obiadów w przedszkolu młodszej córki w kwocie 80 zł miesięcznie, koszty zakupu podręczników w wysokości 27,99 zł miesięcznie oraz płatny raz na dwa miesiące koszt ubezpieczenia córek na wypadek śmierci rodziców

w kwocie 473,05 zł. Podniosła, że wpływ na jej złą sytuację materialną ma okoliczność regularnych wydatków związanych z opłacaniem wpisów od skarg wnoszonych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Podkreśliła, że posiada znaczne zadłużenie

w stosunku do wierzyciela podatkowego w kwocie 2.500.00,00 zł co generuje ok. 20.000 zł odsetek od zaległości podatkowych miesięcznie.

Jako majątek nieruchomy strona wskazała nieruchomości rolne o pow. 7,9 ha oraz 1,34 ha obciążone hipoteką przymusową przez Dyrektora Izby Celnej w T. na poczet zaległości podatkowych. Wnioskodawczyni wskazała również na udziały w D. sp. z o.o., które obecnie są zajęte w całości przez Dyrektora Izby Celnej w T. Wyjaśniła, że spółka prowadzi działalność od 14 grudnia 2010r. Rok 2010 zakończyła stratą. W roku 2011 uchwałą wspólników zysk został przeznaczony na kapitał zapasowy, natomiast 2012r. i 2013r. zakończył się stratą, w związku z czym nie dokonano podziału zysków.

Wraz z wnioskiem skarżąca przedłożyła m.in. zaświadczenia o zarobkach jej oraz małżonka, wyciąg z rachunku bankowego, wyciąg z rachunku bankowego C. sp. z o.o., kopię przelewu opłaty za przedszkole, kopię dowodu wpłaty za bursę, pokwitowania dotyczące opłat za wywóz śmieci, kanalizację, wodę i prąd, fakturę dokumentującą zakup oleju opałowego, polisę ubezpieczenia domu, fakturę dokumentującą zakup książek, CIT-8 Spółki D., z którego wynika, że za 2013r. Spółka wykazała stratę w kwocie 7.575,37 (przychód 346.165,34 zł), zawiadomienia

o zajęciu prawa majątkowego oraz umowę przewłaszczenia pojazdów na zabezpieczenie pod warunkiem zawieszającym.

Ponadto do akt sprawy I SA/Bd 1184/13 przedłożono: zeznania podatkowe skarżącej oraz jej męża za lata 2011-2012, z których wynika, że za powyższe okresy osiągnęli dochód w kwotach 45.704,10 oraz 59.550 zł; wyciąg z rachunku bankowego; zaświadczenia o zarobkach, zeznania podatkowe spółki w której jest udziałowcem (CIT-8) za lata 2011-2012; kartę informacyjną z leczenia szpitalnego; zawiadomienie

o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego udział w spółce; dokumenty potwierdzające okoliczność obciążenia nieruchomości hipoteką.

Postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2015r. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy odmówił udzielenia prawa pomocy we wnioskowanym zakresie (k. 228, t. II akt sądowych).

Na powyższe rozstrzygnięcie skarżąca wniosła sprzeciw, w którym podkreśliła, że wskutek oddalenia przez Sąd skargi zmianie uległo stadium postępowania sądowego. Zaznaczyła, że skarga kasacyjna, zgodnie z art. 175 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) – dalej zwana "p.p.s.a.", co do zasady powinna być sporządzona przez adwokata, radcę prawnego lub doradcę podatkowego. Skarżąca wskazała, że nie jest

w stanie wygospodarować środków na pokrycie kosztów udziału profesjonalnego pełnomocnika w sprawie, nawet najniższego wynagrodzenia, określonego przepisami dotyczącymi wynagradzania za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W ocenie strony istotnym jest, że przed tut. Sądem toczy się 130 spraw, tym samym wydatki na profesjonalnego pełnomocnika przekraczają jej możliwości płatnicze.

Skarżąca zaznaczyła, że odmowa przyznania profesjonalnego pełnomocnika zamknie jej drogę do kontroli wyroku przez NSA, co narusza art. 2, art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 oraz art. 176 Konstytucji RP. W ocenie skarżącej, uznanie przez Referendarza, że jednostkowy nakład pracy pełnomocnika, z uwagi na jednorodzajowość spraw, nie będzie wysoki, stoi w sprzeczności z zasadami ponoszenia kosztów pomocy prawnej przez Skarb Państwa, które nie pozwalają "miarkować" wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika ustanowionego w ramach prawa pomocy.

Skarżąca zgodziła się z Referendarzem, że powinna w ramach prowadzonej działalności uwzględnić konieczność posiadania odpowiednich środków finansowych na prowadzenie procesów sądowych. Jednakże, jak podkreśliła, wszczęcie wobec niej 130 postępowań podatkowych, nie było – mając na uwadze zobiektyzowany miernik staranności – możliwe do przewidzenia. Wynikło bowiem z nagłej zmiany wykładni przepisów normujących obowiązki podatkowe w akcyzie dla przedsiębiorców dokonujących wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodów. Strona dodała, że zasadnie nie przewidując wszczęcia 130 postępowań podatkowych, planując wydatki jako przedsiębiorca uwzględniała w nich konieczność posiadania środków finansowych na prowadzenie sporów sądowych. Jednakże wszystkie oszczędności zostały w całości przeznaczone na obronę jej interesów w trakcie toczących się postępowań przed organem podatkowym, na wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika, na usługi którego już ją nie stać. Strona podniosła również, w kontekście uprzedniego zwolnienia jej w 90% z kosztów sądowych, że minimalne wynagrodzenie doradcy podatkowego ustanowionego w ramach prawa pomocy jest wyższe niż pełna wysokość wpisu sądowego od skargi. Zarzuciła, że referendarz podnosząc taki argument uznał, iż nie stać ją na ponoszenie kosztów w pełnym zakresie, a z drugiej strony stać na ponoszenie dużo wyższych kosztów tytułem wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika. Nie sposób się zgodzić, zdaniem strony, ze stanowiskiem referendarza, że z uwagi na jednorazowość wydatków na wyprawkę szkolną córki, koszty te można pominąć. Dodała, że wszelkie takie wydatki są planowane z wyprzedzeniem i stanowią jeden z miesięcznych wydatków jej rodziny. Końcowo strona wskazała, że od dwóch lat nie dzielono zysku spółki D. i nie wypłacono dywidendy. Skarżąca zwróciła uwagę, że wystąpienie przez wspólnika spółki z ograniczoną odpowiedzialnością

z roszczeniem wypłaty dywidendy w sytuacji ciążących na tej spółce zobowiązań mogłoby prowadzić do postawienia jej zarzutu działania na jej niekorzyść w sytuacji ogłoszenia przez nią upadłości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc

a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. Pismem z dnia 22 kwietnia 2015r. strona wniosła sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Bydgoszczy z dnia 9 kwietnia 2015r., który nie został odrzucony przez Sąd, a zatem powyższe postanowienie utraciło moc.

W świetle art. 199 p.p.s.a., zasadą jest, że strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Wyjątkiem od tej zasady jest instytucja prawa pomocy. Na podstawie art. 245 § 1 i 3 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane

w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Intencją wprowadzenia przepisów dotyczących prawa pomocy było stworzenie możliwości dochodzenia swoich praw przed sądem osobom, które znajdując się

w trudnej sytuacji finansowej nie mogą uiścić kosztów sądowych. Instytucja prawa pomocy stanowi wyjątek od ogólnej zasady ponoszenia przez stronę kosztów postępowania i zapewnia osobie znajdującej się w ciężkich warunkach materialnych możność obrony swoich praw przed sądem, mimo braku środków finansowych potrzebnych do poniesienia należnych kosztów sądowych. Jej wyjątkowy charakter powoduje, że prawo pomocy powinno być udzielane przede wszystkim osobom, których środki są bardzo ograniczone i zaspokajają tylko potrzeby egzystencjalnie niezbędne (por. postanowienie NSA z dnia 19 października 2005r., sygn. akt I GZ 107/05 – dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl), a zatem np. osobom bezrobotnym, samotnym, bez źródeł stałego dochodu i bez majątku.

Jak wskazuje się w orzecznictwie, przez uszczerbek utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, należy rozumieć zachwianie sytuacji materialnej i bytowej strony w taki sposób, że nie jest ona w stanie zapewnić sobie minimum warunków socjalnych. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 10 maja 2005r., sygn. akt II OZ 318/05 (dostępne j.w.) wskazał, że prawo pomocy przyznawane jest osobom, które pomimo starań i przy największym możliwym wysiłku nie mogą ponieść kosztów postępowania, ponieważ ich dochód jest wybitnie niski lub też nie osiągają żadnego dochodu. Nie każdy więc wydatek, który subiektywnie przez stronę jest postrzegany jako dolegliwy finansowo oznacza, że ponoszony jest jako uszczerbek w utrzymaniu koniecznym skarżącego i jego rodziny.

Należy również zauważyć, że wykładnia określenia "gdy wykaże" użytego w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. oznacza, iż to na ubiegającym się o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej do przyznania prawa pomocy (por. postanowienie NSA z dnia 9 lipca 2009r., sygn. akt I OZ 713/09 – dostępne j.w.). W związku z powyższym, rozstrzygnięcie Sądu w kwestii przyznania bądź odmowy przyznania prawa pomocy zależy od tego, co zostanie przez stronę wykazane w trakcie postępowania.

Dopełnieniem powyższych przepisów jest art. 252 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a jeżeli wniosek składa osoba fizyczna, ponadto dokładne dane o stanie rodzinnym oraz oświadczenie strony

o niezatrudnieniu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Ponadto, zgodnie z art. 255 p.p.s.a., jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku, o którym mowa w art. 252, okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego.

Przenosząc powyższe ogólne uwagi na grunt przedmiotowej sprawy w pierwszej kolejności wskazać należy, że jest to drugi wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy. Pierwszy dotyczył przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym,

tj. zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego, z kolei zakres żądania skarżącej obecnie rozpoznawanego wniosku dotyczy ustanowienia doradcy podatkowego.

Jak wynika z akt sprawy w odpowiedzi na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału wzywające do uiszczenia wpisu od wniesionej skargi strona wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym podnosząc, że z przyczyn finansowych w dniu 21 stycznia 2014r. wypowiedziała wszelkie pełnomocnictwa radcy prawnemu. Jednocześnie we wniosku o przyznanie prawa pomocy, powołując się na przepis art. 244 § 3 p.p.s.a. skarżąca wnosiła o ustanowienie radcy prawnego R. S. jako pełnomocnika z urzędu. Po otrzymaniu negatywnych rozstrzygnięć w tym zakresie skarżąca w obecnie rozpoznawanym wniosku o przyznanie prawa pomocy zmieniła zakres swojego żądania i wniosła o przyznanie doradcy podatkowego K. J. M., jako pełnomocnika z urzędu.

Skarżąca podniosła, że prawdopodobnie będzie zmuszona wywieść ok. 130 skarg kasacyjnych w związku, z czym koszt ewentualnego wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika byłby znaczący.

W tym miejscu wskazać należy, że w przedmiocie podatku akcyzowego związanego

z wewnątrzwspólnotowym nabywaniem samochodów osobowych przed tut. Sądem zawisło 125 spraw skarżącej, przy czym wszystkie te sprawy są jednorodzajowe

i dotyczą, głównie Mitsubishi L200 lub Pajero i Nissan Navara. Uwzględniając ilość spraw i średnią wartość przedmiotu skargi w tych sprawach - kwalifikującej koszty pełnomocnika na 2.400 zł - koszt pomocy prawnej dla skarżącej obciążałby budżet kwotą ok. 290.000 zł, przenosząc na Skarb Państwa ryzyko związane z prowadzeniem działalności gospodarczej przez skarżącą.

Zdaniem Sądu, z uwagi na fakt, że sprawy skarżącej w istocie nie różnią się stanem prawnym oraz faktycznym, nakład pracy pełnomocnika przy sporządzeniu skarg kasacyjnych nie będzie wymagał szczególnych nakładów pracy na jednostkową sprawę. Zauważyć należy, że przepis art. 175 § 1 i 3 p.p.s.a. nie wymaga profesjonalnego zastępstwa procesowego przez sądem kasacyjnym, a jedynie sporządzenie przez profesjonalistę skargi do tego sądu. Zatem skarżąca może zlecić pełnomocnikowi tylko sporządzenie skargi kasacyjnej, co zresztą nastąpiło w kilku sprawach. Jak słusznie skarżąca podniosła we wniesionym sprzeciwie, przepisy nie pozwalają na "miarkowanie" wynagrodzenia pełnomocnika ustanowionego z urzędu, stosownie do nakładu jego pracy. Jednakże takie obostrzenia nie występują na wolnym rynku usług prawniczych. Zatem partycypacja publicznych środków na ten cel byłaby niewspółmierna wobec zasad obowiązujących przy pełnomocnikach działających

z wyboru (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 kwietnia 2013r. sygn. akt I FZ 96/13 – dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, nie ma podstaw, aby zapewniać ze środków publicznych przedsiębiorcy możliwość obrony jego stanowiska w każdej z licznych spraw, albowiem tak szeroki był zakres prowadzonej działalności gospodarczej. Zauważyć należy, że skarżąca na etapie wniesienia skargi do Sądu, została zwolniona z kosztów sądowych w znacznej wysokości (90%), a zatem także w zakresie kosztów sądowych związanych

z postępowaniem kasacyjnym. Stąd, w ocenie Sądu, powinna wygospodarować środki finansowe na pokrycie kosztów udziału pełnomocnika w sprawie, uwzględniając podobny stan wszystkich spraw oraz fakt, że Skarb Państwa pokrywa koszty sądowe tego postępowania w wys. 90%. Okoliczności te powodują, że nie ma obecnie podstaw do angażowania kolejnych publicznych środków na pokrycie kosztów pomocy prawnej związanej z działalnością gospodarczą, która w innej formie prawnej jest kontynuowana przez skarżącą.

Podkreślenia również wymaga, że skarżąca jako przedsiębiorca w ramach planowania wydatków, przewidując realizację swoich praw przed sądem, powinna uwzględnić konieczność posiadania środków finansowych na prowadzenie procesów sądowych. Tym samym w przypadku planowania bądź wystąpienia na drogę sądową skarżąca powinna liczyć się z koniecznością poniesienia kosztów sądowych

i przeznaczenia kwot niezbędnych do skutecznego wszczęcia procesu. Koszty związane z postępowaniem przed sądem należy traktować na równi z innymi kosztami prowadzonej działalności, takimi jak należności publicznoprawne czy pieniężne zobowiązania umowne. W tym kontekście bez znaczenia jest podnoszony przez stronę argument dotyczący zmiany stanowiska organów podatkowych w kwestii opodatkowania akcyzą nabywanych wewnątrzwspólnotowo samochodów. Kwestia prawidłowości postępowania organów w tym zakresie była bowiem przedmiotem orzekania przez Sąd, który oddalając skargi nie dopatrzył się nieprawidłowości

w działaniu organów.

Odnosząc się do sytuacji majątkowej i finansowej strony wskazać należy, że obecny dochód w gospodarstwie domowym na jednego członka rodziny wynosi 708,25 zł i w stosunku do pierwotnego wniosku nie uległ on zmianie. Z obecnie rozpoznawanego wniosku wynika, że skarżąca nadal posiada 400 udziałów na kwotę 200.000 zł w D. sp. z o. o. w K. K. , w której zatrudniona jest jako Prezes Zarządu. Jednocześnie, z danych Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że spółka ta jest wspólnikiem w C. D. sp. z o.o. spółka komandytowa

w K. K. Obie spółki mają siedzibę pod tym samym adresem. Podkreślenia wymaga, że strona od wielu lat w różnych formach prawnych uczestniczy w obrocie gospodarczym w zakresie handlu pojazdami samochodowymi. Mąż skarżącej – R. R. jest zatrudniony w charakterze mechanika samochodowego

w spółce C. D. Na podstawie powszechnie dostępnych danych uzyskanych z sieci Internet ustalono, że spółka C. D. w chwili obecnej oferuje do sprzedaży kilkanaście samochodów o średniej cenie kilkudziesięciu tysięcy złotych każdy. Ze złożonego do akt sprawy zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) CIT-8 za 2013r. wynika wprawdzie, że Spółka D. poniosła stratę w wysokości 7.575,37 zł, jednakże o potencjale do gromadzenia środków finansowych decydują przede wszystkim uzyskiwane przychody z tytułu świadczonych usług bądź sprzedawanych towarów, a nie dochody (bądź strata) będące wynikiem różnicy pomiędzy przychodami a kosztami działalności, która z kolei jest skutkiem decyzji gospodarczych podejmowanych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej (por. postanowienie NSA z dnia 17 października 2011r., sygn. akt II FZ 542/11, LEX 987763). W ocenie Sądu, również majątek nieruchomy skarżącej w postaci gruntów rolnych o powierzchni łącznej ok. 9 ha stwarza możliwości zarobkowe

w korzystaniu z niego w oparciu o umowy cywilnoprawne na ich użytkowanie lub co najmniej w zakresie pozyskania dopłat rolniczych. Takiej oceny nie zmienia okoliczność, że nieruchomość jest obciążona hipoteką. W ocenie Sądu, również przedłożone przez stronę jako załącznik do aktualnego wniosku o przyznanie prawa pomocy umowa z dnia 13 stycznia 2014r. przewłaszczenia pojazdów na zabezpieczenie pod warunkiem zawieszającym oraz wyciąg z rachunku bankowego spółki D. , na którym widnieje saldo ujemne -227.120 zł, nie stanowią podstawy do przyznania stronie prawa pomocy w zakresie ustanowienia zawodowego pełnomocnika. Natomiast argumenty skarżącej wskazujące, że wystąpienie przez nią o wypłatę dywidendy mogłyby doprowadzić do postawienia zarzutu działania na niekorzyść spółki, stanowią jedynie hipotetyczne rozważania.

W sprzeciwie skarżąca podniosła, że - wbrew stanowisku referendarza - koszt wyprawki córki do szkoły nie był jednorazowy, bowiem wymuszał comiesięczne oszczędności jako wydatek nadzwyczajny. Zdaniem Sądu, uwzględnienie

w comiesięcznych wydatkach kosztu wyprawki nie ma przesądzającego wpływu na rozstrzygnięcie, biorąc pod uwagę, że jest to kwota 27,99 zł miesięcznie.

Reasumując stwierdzić należy, że na mocy prawomocnego postanowienia z dnia 1 września 2014r. strona korzysta ze zwolnienia od kosztów sądowych w 90%, zatem opłata od skargi kasacyjnej będzie wydatkiem symbolicznym, a skarżąca dzięki znacznemu zwolnieniu od kosztów sądowych zyskała, w ocenie Sądu, kwotę niezbędną do opłacenia kosztów zawodowego pełnomocnika, co najmniej w zakresie sporządzenia skargi kasacyjnej.

Z tych powodów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., Sąd orzekł jak

w sentencji.