Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 449/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2020-10-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 3, art. 8 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2018 poz 1312
law: Ustawa z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Jolanta Strumiłło Sędziowie sędzia WSA Ryszard Maliszewski sędzia WSA Przemysław Krzykowski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. P. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2018 oddala skargę


UZASADNIENIE

A. P. (dalej: skarżący, strona, wnioskodawca, rolnik), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Dyrektor, organ odwoławczy) z "[...]", nr "[...]", utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR (dalej: organ I instancji, Kierownik) z "[...]" w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2018.

W motywach decyzji podano, że 7 maja 2018r. do organu I instancji został złożony w formie elektronicznej wniosek o przyznanie płatności na rok 2018, na podstawie którego producent rolny ubiegał się m.in.: o przyznanie jednolitej płatności obszarowej; płatności za zazielenianie; płatności redystrybucyjnej; płatności do powierzchni upraw roślin pastewnych.

W dniu 31 sierpnia 2018 r. w gospodarstwie strony została przeprowadzona przez wykonawcę zewnętrznego A; kontrola na miejscu metodą FOTO w zakresie kwalifikowalności powierzchni, w wyniku której stwierdzono rozbieżności pomiędzy danymi zawartymi we wniosku a stanem stwierdzonym w wyniku kontroli, m.in. w stosunku do działki rolnej B1 oraz C1.

Działka B1 została obarczona kodem nieprawidłowości:

- DR7 Nie stwierdzono deklarowanej uprawy/upraw. Stwierdzono uprawa/uprawy należy w całości do innej grupy upraw niż deklarowana.

- DR13- - Zadeklarowana powierzchnia działki rolnej jest mniejsza od powierzchni stwierdzonej.

- DR41 -Zredukowano powierzchnię działki podrzędnej.

Natomiast działka rolna C1 została obarczona kodem nieprawidłowości:

- DR13+ - Zadeklarowana powierzchnia działki rolnej jest większa od powierzchni stwierdzonej.

- DR31 - Stwierdzono przynajmniej jedną uprawę lub grupę upraw inną niż deklarowana.

- DR49 - Do wyliczenia tolerancji pomiaru zastosowano wartość obwodu zewnętrznego.

- DR51- W sąsiedztwie działki rolnej stwierdzono obszar tymczasowo niekwalifikujący się do płatności.

Mając na uwadze powyższe Kierownik w decyzji I instancji odmówił wnioskodawcy przyznania płatności do powierzchni uprawy roślin pastewnych oraz przyznał następujące płatności: jednolitą płatność obszarową (JPO); płatność za zazielenienie (PZZ); płatność redystrybucyjną (RDST); kwotę z tytułu zwrotu dyscypliny finansowej.

Od przedmiotowej decyzji strona wniosła odwołanie do Dyrektora, w którym nie zgodziła się z odmową przyznania płatności do powierzchni upraw roślin pastewnych. Wskazując, że decyzja została oparta na błędnych ustaleniach kontroli na miejscu metodą FOTO. Pierwsza wersja raportu przedstawiała wyniki kontroli prawie zgodnie z jej deklaracją, natomiast wpływ na drugą ostateczną wersję raportu miała ocena formalna, metoda "zza biurka", która zmieniła poprawne ustalenia terenowe, jedynie na podstawie źle wykonanych i złej jakości fotografii. W jej ocenie osoba opracowująca "formularz oceny raportu z czynności kontrolnych w zakresie kwalifikowalności powierzchni jednoznacznie zasugerowała inspektorom terenowym, iż na działce rolnej B występuje ugór, a na części działki rolnej C występują trawy na gruntach ornych. Podstawą tych ustaleń były fatalne fotografie, które zostały wykonane z drogi usytuowanej na działce ewidencyjnej o nr "[...]". Zarzuciła inspektorom kontroli, że nie posiadali kwalifikacji ani wiedzy, aby ocenić jaka roślina znajdowała się na działce rolnej C. W jej ocenie na części działki rolnej C stwierdzono koniczynę bez wskazania jaka to koniczyna, a na dalszej części działki stwierdzono mieszankę wieloletnią traw z motylkowatymi drobnonasiennymi, pomimo, że nie były siane trawy na tej działce, a jedyną rośliną należącą do tej rodziny jest występujący perz, którego trudno jest uniknąć prowadząc gospodarstwo ekologiczne. Ponadto uprawę koniczyny czerwonej na materiał siewny potwierdza dwóch niezależnych inspektorów posiadających państwowe uprawnienia.

Oceniając powyższe zarzuty, Dyrektor w zaskarżonej decyzji, wskazał, że nie zasługują one na uwzględnienie. Uzasadniając, że płatność do powierzchni upraw roślin pastewnych jest przyznawana, jeżeli spełnione są warunki określone w art. 7 i 8 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1312 ze zm., dalej jako ustawa o płatnościach). Tymczasem po przeprowadzeniu kontroli administracyjnej uwzględniając wyniki z kontroli na miejscu (zgodnie z art. 59 ust. 1 rozporządzenia nr 1306/2013 Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013 r., ze zm., dalej jako rozporządzenie nr 1306/2013), Kierownik prawidłowo ustalił stronie powierzchnię kwalifikowaną do przyznania płatności do powierzchni upraw roślin pastewnych za rok 2018 wynoszącą 47,21 ha.

W związku z powyższym w przedmiotowej sprawie ma zastosowanie art. 19 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) Nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 roku uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych, mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 181 z 20 czerwca 2014 roku, ze zm., dalej jako rozporządzenie 640/2014), gdyż różnica między powierzchnią zadeklarowaną do płatności do powierzchni upraw roślin pastewnych. a powierzchnia stwierdzona przekracza 20% lecz nie więcej niż 50% powierzchni stwierdzonej, nie przyznaje się pomocy w danym roku.

Organ odwoławczy potwierdził prawidłowość przedstawionych w zaskarżonej decyzji wyliczeń dotyczących wysokości przyznanych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2018, jednak wskazał, że spór dotyczy jedynie zasadności odmowy przyznania płatności do powierzchni upraw roślin pastewnych.

Dyrektor podkreślił, że w gospodarstwie rolnika odbyła się kontrola na miejscu w zakresie kwalifikowalności powierzchni. Wskazana w raporcie z kontroli powierzchnia stwierdzona (16,81 ha) działki podrzędnej C1 została pomniejszona podczas kontroli administracyjnej wniosku, o powierzchnie leżące na niedeklarowanych działkach ewidencyjnych do powierzchni 16,55 ha. Wobec powyższego, powierzchnie działek rolnych zmierzone podczas kontroli na miejscu, które znajdują się na niedeklarowanych działkach ewidencyjnych, nie mogą być brane pod uwagę, przy ustaleniu powierzchni działek rolnych uprawnionych do płatności. W związku z powyższym po wnikliwej analizie materiału dowodowego słusznie dokonano częściowej redukcji powierzchni ww. działki rolnej, która została uznana za leżącą poza zadeklarowanymi we wniosku działkami referencyjnymi.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że podczas kontroli w terenie mierzone są powierzchnie deklarowanych upraw, zaś dopiero podczas kontroli administracyjnej wniosku beneficjenta weryfikowana jest poprawność zadeklarowanej powierzchni w stosunku do wskazanych we wniosku działek ewidencyjnych. Zatem skoro z raportu z kontroli wynikało, ze na działce B1 (2,71 ha) stwierdzono ugór oraz na części działki C1 (16,55 ha) mieszankę traw z motylkowatymi drobnonasiennymi, organ I instancji prawidłowo ocenił zgodnie z § 8 ust. 3 rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania płatności bezpośrednich i płatności niezwiązanej do tytoniu (Dz. U. z 2015 r., poz. 351 ze zm.), że brak jest podstaw do przyznania płatności, gdyż wykluczone jest przyznanie płatności do ugoru i mieszanki z inną rośliną niż rośliną wymienioną w załączniku nr 2 ww. rozporządzenia. Dlatego 19,63 ha ww. działek rolnych nie uwzględniono przy wyliczaniu powierzchni uprawnionej do płatności do powierzchni upraw roślin pastewnych, co w konsekwencji przełożyło się na odmowę rzeczonych płatności.

Dodatkowo Dyrektor wskazał, że poprawność przeprowadzenia kontroli w gospodarstwie strony, była przedmiotem analizy przez Biuro Kontroli na Miejscu Oddziału Regionalnego ARiMR. Nie stwierdzono żadnych uchybień w tym zakresie. Tym samym po przeanalizowaniu wszystkich dowodów w sprawie, uwzględniając szczegółowo przedstawione w decyzji wyjaśnienia Z-cy Kierownika Biura Kontroli na Miejscu stwierdzono, że nie ma podstaw do odrzucenia wyników kontroli przeprowadzonej w dniu 31 sierpnia 2018 r.

Analiza materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy (w tym dokumentacji fotograficznej ilustrującej stan działek rolnych) nie pozwala - wbrew stanowisku wnioskodawcy - na stwierdzenie, że organ dopuszcza się błędu w ustaleniach stanowiących podstaw orzekania w rozpoznawanej sprawie. Zatem brak jest podstaw do stwierdzenia, iż na gruntach rolnych deklarowanych na działce rolnej B1 (2,71 ha) oraz na części działki C1 (16,55 ha) uprawiana była koniczyna czerwona w czystym siewie. Powyższe potwierdza również dołączona do protokołu z kontroli dokumentacja fotograficzna dla działki rolnej B1 oraz dla działki rolnej C1 , która w ocenie organu odwoławczego w sposób jednoznaczny ukazuje brak koniczyny czerwonej w czystym siewie. Przy czym fotografie działek rolnych wykonywane są na potwierdzenie tego, co zostało stwierdzone w dniu kontroli.

Dyrektor zaznaczył, że to w gestii rolnika leży pilnowanie, kontrola i zgłaszanie zastrzeżeń. Rolnik ma prawo nie zgodzić się z wynikami kontroli i zgłosić umotywowane zastrzeżenia na piśmie co do ustaleń zawartych w raporcie Dyrektorowi Oddziału Regionalnego ARiMR. W niniejszym przypadku producent nie zgłosił żadnych zastrzeżeń do wyników z kontroli. W ocenie Dyrektora strona nie wykazała, że treść w raporcie z kontroli jest w zakresie stwierdzonej na działce rolnej B1 i C1 niezgodna z rzeczywistością.

Niezależnie od powyższego, wskazano, że stosownie do przepisu art. 3 ust. 3 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniach są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Tym samym wnioskodawca w przypadku, gdy nie zgadza się z ustawieniami uprawy (rośliny) na działce B1 i C1 do objęcia płatnością do powierzchni upraw roślin pastewnych, sam powinien udowodnić prawidłowość deklaracji przedstawionej we wniosku, czego w przedmiotowej sprawie nie uczynił.

Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy ocenił, że w niniejszym przypadku nie znajduje zastosowania art. 15 rozporządzenia nr 640/2014, który stanowi o wyjątkach od stosowania kar administracyjnych. Rolnik nie poinformował bowiem organu I instancji, że wniosek jest nieprawidłowy lub, że się zdezaktualizował. Wobec powyższego zasadnie organ I instancji dał wiarę dowodom przedstawionym przez inspektorów przeprowadzających czynności kontrolne i na ich podstawie wydał rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie. To w wyniku kontroli został ustalony stan uprawy (dana roślina) na działkach rolnych: B1 i C1, zatem dołączone do odwołania dokumenty: świadectwa oceny polowej materiału siewnego; faktura dot. sprzedaży koniczyny łąkowej; potwierdzenie realizacji przelewu za ww. fakturę; raport z kontroli "Ekologiczna uprawa roślin i utrzymanie zwierząt", w ocenie organu odwoławczego nie zasługują na uwzględnienie.

Od powyższej decyzji strona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę, wnosząc o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu opłaty od skargi.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1. brak rozpatrzenia materiału dowodowego złożonego do organu pierwszej instancji i przy odwołaniu (świadectwo oceny polowej materiału siewnego, raport z kontroli ekologicznej uprawy z dnia 26.07.2018 z certyfikatem, faktura z przelewem za sprzedaż nasion koniczyny czerwonej) oraz brak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Dyrektora ARiMR jakiejkolwiek analizy jego dowodów i podniesionych zarzutów i powołanie się na to że miałyby być one sprzeczne z protokołem kontroli - co nie jest prawdą;

2. akceptację zaniechania włączenia przez Kierownika ARiMR do akt szkiców działek sporządzanych przez kontrolerów oraz brak weryfikacji granic działki na materiale fotograficznym w oparciu o mapy geodezyjne, podczas gdy na materiale w aktach znajduje się pas drogi publicznej,

3. manipulowanie przez Biuro Powiatowe ARiMR zapisami z raporcie kontroli z 31.08.2018 i narzucenie podmiotowi kontrolującemu korekt stwierdzających rzekomy ugór czy też rzekomy brak uprawy.

W uzasadnieniu skarżący dodatkowo wskazał, że posiada uprawę 3 letnią, która w ramach programu 5-letniego, zgodnie z planem dopiero teraz (w roku 2020) będzie zastępowana inną uprawą - po zasianiu koniczyny w roku 2017 otrzymał płatność z tego tytułu za rok 2017 przy braku zastrzeżeń do obecności uprawy. Co także ważne, uprawa koniczyny hodowanej w uprawie ekologicznej (a więc bez oprysków) charakteryzuje się zmienną w różnych latach wydajnością i znacznie niższą (w całym wieloletnim cyklu produkcyjnym) wydajnością, niż uprawy konwencjonalne (tj. z opryskami środkami ochrony roślin).

Podkreślił, że uprawa była niewiele wcześniej przed kontrolą skoszona, aby nie dopuścić do jej zepsucia a po kilku dniach czy tygodniach skoszone pole może wyglądać jak niepełnowartościowa uprawa, albo poprzerastana innymi roślinami, ponieważ uprawa koniczyny wtedy dopiero zaczyna wzbijać, ale będąc uprawą ekologiczną może też w niej występować czasem i perz lub inne trawy i rośliny. Co więcej protokół z kontroli nie stwierdzał nieprawidłowości - to dopiero pracownik Biura Powiatowego odesłał protokół do inspektora nakazując mu wpisanie innych treści. Skutkiem tego na drugiej stronie formularza oceny widać, że inspektor w grudniu 2018 roku (a więc po ponad 3 miesiącach) - mimo ze widział na miejscu uprawę z bliska i określił że jest prawidłowa - zmienił protokół tak jak życzył sobie pracownik Biura. W tej sytuacji za tym bardziej krzywdzące uważa ignorowanie jego dowodów-dokumentów oraz nie omówienie ich nawet.

Skarżący wskazał, że zdaje sobie sprawę, że powinien mieć dowody w tej sprawie i uważa, że je przedłożył ale ani organ pierwszej ani drugiej w ogóle się nimi nie zajął zbywając je ogólnikową formułką. Co gorsza organ przedstawił swoje kontr-dowody, które jednak zostały całkowicie wadliwie przygotowane (mapy bez szkiców i oznaczenia granic działek, a protokół z przeróbkami na życzenie osoby, która nie widziała pola).

W odpowiedzi na skargę Dyrektor podtrzymał swoją decyzję, jak również wcześniejszą argumentację i wniósł o oddalenie skargi, wnosząc o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

Skarżący, po ustanowieniu pełnomocnika wniósł o przeprowadzenie rozprawy.

Zarządzeniem z 19 października 2020 r. Przewodniczący Wydziału stosownie do brzmienia art. 15 ZZS4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 , 576, 568 i 695) oraz pkt 10 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 października 2020r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. poz. 1829), z uwagi na stan epidemii, a także intensyfikację jej rozwoju i zaliczenie miasta na prawach powiatu Olsztyn do strefy czerwonej, uznając rozpoznanie niniejszej sprawy za konieczne i przyjmując jednocześnie, że przeprowadzenie rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, wobec braku możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnych bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, zarządził, skierować sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszaniem prawa, zaś poniesione w skardze zarzuty nie zasługują na uwzględnienie.

Wskazać na wstępie należy, że rozpatrywana sprawa dotyczy płatności w ramach wsparcia bezpośredniego. Główne zasady przyznawania tych płatności regulują przepisy ustawy z dnia 5 lutego 2015r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 4 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, jednolita płatność obszarowa, płatność za zazielenienie, płatność dla młodych rolników, płatność dodatkowa i płatności związane do powierzchni upraw, zwane dalej "płatnościami obszarowymi", są przyznawane do powierzchni działki rolnej nie większej jednak niż maksymalny kwalifikowalny obszar o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych. o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.

Jak wynika z uzasadnienia skargi główny zarzut podnoszony przez skarżącego dotyczy nie przyznania mu płatności do deklarowanej przez niego powierzchni upraw roślin pastewnych - koniczyny czerwonej o powierzchni 66,84 ha. W ocenie organu odwoławczego tylko 47,21 ha deklaracje tę spełniło. Wobec czego doszło do przedeklarowania o 19,63 ha i odmowy przyznania tej płatności.

W ocenie Sądu, powyższy zarzut nie znajduje uzasadnienia, a wszystkie ustalenia organów znajdują oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym oraz mają odzwierciedlenie w obowiązujących przepisach prawa materialnego, zaś podniesione w skardze zarzuty i ich uzasadnienie sprowadzają się z istocie do polemiki z treścią skarżonej decyzji.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż organ administracji szczegółowo

i obszernie przedstawił zarówno stan faktyczny sprawy, jak też podstawę prawną rozstrzygnięcia, z przytoczeniem przepisów mających zastosowanie w okolicznościach przedmiotowej sprawy oraz odniósł się do zarzutów zawartych we wniesionym odwołaniu. W szczególności zaskarżona decyzja zawiera szczegółowe obliczenia matematyczne, które doprowadziły do odmowy przyznania płatności do powierzchni uprawy roślin pastewnych skarżącemu w roku 2018, a które Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni uznaje za prawidłowe. Dodatkowo podkreślić należy, że przedmiotem sporu i rozważań zarówno organów jak i sądu jest wyłącznie odmowa przyznania płatności do powierzchni uprawy roślin pastewnych, gdyż w pozostałym zakresie (co do jednolitej płatności obszarowej, płatności za zazielenienie, płatności redystrybucyjnej, kwotę z tytułu zwrotu dyscypliny finansowej) strona nie wnosiła zastrzeżeń co do wysokości naliczonych płatności.

Jednym z warunków uzyskania płatności jest złożenie prawidłowo wypełnionego wniosku i oznaczenie przez stronę w złożonym wniosku działki (działek) i powierzchni obszaru użytkowanego rolniczo, co do którego strona ubiega się o otrzymanie danej płatności. Na tej podstawie organ dokonuje weryfikacji organu deklarowanej powierzchni, w drodze kontroli administracyjnej albo kontroli na miejscu.

Dodatkowo wskazać należy, na przepis art. 3 ust. 3 ustawy o płatnościach zgodnie z którym strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Zatem wyżej przytoczone przepisy wprowadzają istotne modyfikacje zasad postępowania w stosunku do reguł przewidzianych w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego, zastępując tą regulacją przepisy zasad ogólnych wskazanych w art. 7 oraz art. 9 i art.10 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018r., poz. 2096 ze zm., dalej jako k.p.a.), które nie znajdują zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Zasadę prawdy materialnej, wynikającą z art. 7 k.p.a. i rozwiniętą w art. 77 § 1 tego kodeksu, zredukowano do wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, pomijając ciążący na organie administracji publicznej obowiązek podjęcia z urzędu lub na wniosek wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, a także obowiązek zebrania materiału dowodowego. W konsekwencji wskazaną zasadę ograniczono jedynie do obowiązku rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Organy w sprawach, jak przedmiotowa, nie mają obowiązku podejmowania wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a jedynie winny rozpatrzeć, przedłożony przez rolnika wniosek i wyjaśnić, czy podmiot wnioskujący o przyznanie płatności bezpośrednich spełnia warunki do ich otrzymania.

Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że skarżący ani w toku postępowania, ani przed sądem nie przedstawił, poza własnymi twierdzeniami, dowodów pozwalających na poczynienie odmiennych ustaleń dotyczących powierzchni działek oraz rodzaju uprawy, tym samym brak było podstaw do podważania poczynionych w sprawie ustaleń. W orzecznictwie NSA za ugruntowany należy uznać pogląd dotyczący mocy dowodowej protokołu kontroli z czynności kontrolnych i możliwości weryfikacji danych dotyczących powierzchni działek, zadeklarowanych przez producenta rolnego we wniosku o przyznanie płatności z danymi ustalonymi w toku kontroli na miejscu, która obejmuje ustalenie rzeczywistego obszaru zgłoszonych upraw (por. wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2008 r., sygn. akt II GSK 492/07; wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2007 r., sygn. akt II GSK 259/07 – http:www.orzeczenia.nsa. gov.pl).

Wskazać należy, że w niniejszym przypadku wniosek o płatność został zweryfikowany w wyniku kontroli administracyjnej przeprowadzonej 31 sierpnia 2018 r., w tym do kontroli na miejscu. Podczas kontroli ustalono, że na działce B1 o powierzchni deklarowanej 2,71 ha nie znajduje się uprawa koniczyny, ale zachwaszczony ugór. Z kolei na działce C1 16,81 ha (z deklarowanych 64,13 ha) stanowiło mieszanki wieloletniej traw z motylkowatymi drobnonasiennymi zamiast koniczyny czerwonej na materiał siewny. Powyższe zostało udokumentowane przez kontrolerów w materiale fotograficznym, który aktualnie kwestionuje skarżący.

Podnieść jednak trzeba, że kontrole są przez wyspecjalizowane podmioty, dysponujące odpowiednimi warunkami organizacyjnymi, kadrowymi i technicznymi, a nadto fachowo do tego przygotowanymi i posiadającymi niezbędną wiedzę. Jak już wskazywano, w orzecznictwie sądowym podkreśla się znaczenie i moc dowodową protokołów z kontroli, wskazując, że o wadze tych protokołów świadczy fakt, że kontrole mogą być przeprowadzane przez określone podmioty, wyspecjalizowane, bezstronne, stąd - co do zasady - przypisuje się im wiarygodność (por. np. wyroki NSA z dnia 29 maja 2014r., II GSK 458/13, z dnia 12 października 2011r., II GSK 1019/10 oraz z dnia 4 kwietnia 2008r., II GSK 492/07, z dnia 4 kwietnia 2008r., II GSK 492/07). W razie zatem przeprowadzenia kontroli to właśnie protokół z kontroli jest podstawowym dowodem na okoliczność zgodności z warunkami przyznania pomocy. W sytuacji, gdy protokół kontroli nie budzi uzasadnionych wątpliwości – tak jak w niniejszej sprawie - nie można organowi postawić skutecznego zarzutu, że ograniczenie postępowania dowodowego do przeprowadzenia dowodu z protokołu kontroli stanowi o naruszeniu obowiązku podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Podnieść przy tym trzeba, że wynikające z protokołu kontroli ustalenia, co do stwierdzonych nieprawidłowości mogą być podważone. Jednakże inicjatywa dowodowa w tym zakresie spoczywa jednak na stronie.

W niniejszej sprawie tymczasem skarżący ograniczył się jedynie do niczym niepopartych twierdzeń o wadliwości przeprowadzenia kontroli i braku kompetencji kontrolerów. Rzetelność takiego dokumentu można zresztą łatwo zweryfikować odnosząc zawarte w nim ustalenia do załączonej doń dokumentacji fotograficznej. W ocenie Sądu wbrew twierdzeniom skarżącego dokumentacja pokontrolna jest spójna, koreluje ze sobą i pozwala na stwierdzenie rzeczywistego stanu spornych działek.

Tym samym nie sposób zdezawuować wartości dowodowej raportu z kontroli na miejscu, tylko z tego powodu, że skarżący nie zgadza się z jej wynikami. Przyznać należy rację organowi, że w tego rodzaju sprawach dotyczących kwalifikowalności działek zadeklarowanych do płatności pomocowych, pierwszorzędne znaczenie przydać należy temu właśnie dowodowi. Taki dowód najpełniej odzwierciedla zakres i sposób użytkowania deklarowanych działek. Podkreślić należy, że w przedmiotowej sprawie skarżący nie zgłosił zastrzeżeń do wyników kontroli. Nie skorzystał ze swoich uprawnień procesowych do weryfikacji tego dokumentu.

Dodatkowo wskazać należy, że prawidłowość wyników kontroli została potwierdzona przez Zastępcę Kierownika Biura Kontroli na Miejscu, który w piśmie z "[...]" szczegółowo dokonał ponownej analizy danych pokontrolnych. Tym samym, w ocenie Sądu organy obu instancji zasadnie stwierdziły konieczność odmowy przyznania płatności do powierzchni roślin pastewnych. Zatem brak jest podstaw do stwierdzenia, iż na gruntach rolnych deklarowanych na działce rolnej B1 (2,71 ha) oraz na części działki C1 (16,55 ha) uprawiana była koniczyna czerwona w czystym siewie.

Mając na uwadze powyższe, za bezzasadne należało uznać wszystkie zarzuty skargi. Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że organ w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały zgromadzony materiał dowodowy. Podjęte rozstrzygnięcie wynika przede wszystkim z uwzględnienia przez organ wyników przeprowadzonej kontroli i ich analizy w kontekście uprawnienia skarżącego do uzyskania płatności w związanej do powierzchni upraw roślin pastewnych na rok 2018, których skarżący nie poważył. Wskazać należy, że mając możliwość przedstawienia dowodów na poparcie swojego stanowiska, skarżący poza negowaniem ustaleń dokonanych przez organ, nie wskazał odwodu na poparcie swoich twierdzeń. I to w sytuacji, gdy na to na skarżącym ciąży obowiązek przedstawiania dowodów. W sprawach dotyczących przyznania płatności organy nie mają obowiązku aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie oświadczeń składanych we wniosku przez ubiegającego się o pomoc beneficjenta.

W tych okolicznościach nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.