Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1239/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, , Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Asesor WSA Grzegorz Czerwiński (spr.), Protokolant Marzena Godlewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi P. S.A. w W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych. skargę oddala.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] stycznia 2005 roku, Nr [...] Prezydent Miasta K. na podstawie art.30 ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane wniósł sprzeciw od zamiaru wykonania przez P. S.A robót budowlanych polegających na montażu urządzeń antenowych stacji bazowej telefonii komórkowej [...] na konstrukcji stalowej - wsporczej w formie masztu antenowego wykonanego z rur opartego stopą na węźle stalowym zamocowanym do konstrukcji budynku na dachu budynku, którego całkowita wysokość wynosi 20 m zaś wysokość masztu 4,77 m.

W uzasadnieniu decyzji Prezydent Miasta K. stwierdził, że dostarczona przez inwestora dokumentacja jest niepełna. Nadto wnioskodawca nie dostarczył oryginałów pełnomocnictw do działania w imieniu inwestora. Powyższe powody zdaniem Prezydenta skutkowały koniecznością wniesienia sprzeciwu.

Pismem z dnia [...] lutego 2005 roku Spółka Akcyjna P. wystąpiła z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] stycznia 2005 roku.

W uzasadnieniu wniosku wnioskodawca podniósł, że wniesienie sprzeciwu nastąpiło z rażącym naruszeniem art.30 ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane poprzez wniesienie go w dniu [...] stycznia 2005 roku gdy tymczasem zamiar wykonania prac zgłoszony został w dniu [...] listopada 2004 roku. Zdaniem wnioskodawcy termin do wniesienia przez organ administracji sprzeciwu wynosi 30 dni, a sprzeciw zgłoszony przez Prezydenta Miasta K. zgłoszony został po upływie tego terminu.

Decyzją z dnia [...] maja 2005 roku, Nr [...] Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 14 stycznia 2005 roku.

W uzasadnieniu decyzji Wojewoda [...] stwierdził, że decyzja Prezydenta Miasta K. nie jest dotknięta wadą, którą można uznać za rażące naruszenie prawa. Rażące naruszenie prawa występuje bowiem w przypadku oczywistej sprzeczności pomiędzy rozstrzygnięciem spraw, a treścią przepisu, która jest nie do pogodzenia z wymaganiami praworządności. Zdaniem Wojewody organ administracji ma 30 dni na zgłoszenie sprzeciwu od daty złożenia kompletnego zgłoszenia.

Od powyższej decyzji odwołanie złożyła Spółka Akcyjna P. podnosząc zarzut, że zaprezentowana przez Wojewodę [...] interpretacja art.30 ust.5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane jest błędna. Przepis mówi wyłącznie o zgłoszeniu i brak jest w nim stwierdzenia, że zgłoszenie musi być kompletne.

Decyzją z dnia [...] lipca 2005 roku, Nr [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2005 roku podzielając zawarte w niej stanowisko.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła Spółka Akcyjna P. podnosząc zarzuty tożsame z zarzutami zawartymi w odwołaniu od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2005 roku.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł

0 oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonej decyzji z prawem materialnym i procesowym. Zaskarżona decyzja zdaniem Sądu nie narusza prawa.

Stwierdzenie nieważności jest postępowaniem nadzwyczajnym i wyjątkiem od zasady trwałości decyzji administracyjnych. Podstawy stwierdzenia nieważności decyzji wymienione są enumeratywnie w art.156 kpa. Jedną z podstaw stwierdzenia nieważności decyzji jest wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa (art.l56§l pkt.2 kpa).

W wyroku z dnia 09 marca 1999 roku, sygn. akt V SA 1970/98 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że "... cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą, a charakter naruszenia prawa powoduje, że decyzja taka nie może być zaakceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa i powinna ulec wyeliminowaniu z obrotu prawnego. Nie chodzi tu bowiem o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny".

Z kolei w wyroku z dnia 26 września 2000 roku, sygn. akt V SA 2998/99 (niepublikowane) Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że "rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji

pozostaje w wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa.

Cechą rażącego naruszenia prawa jest również to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią zastosowanego w niej przepisu. Nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny".

Zdaniem Sądu podzielić należy pogląd organów administracji, iż brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] stycznia 2005 roku. Zgodnie z treścią art.30 ust.5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. u. Nr 89, poz.414 ze ) do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu. Z kolei jednak z ustępu 2 art.30 wymienionej wyżej ustawy wynika, że w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw, w drodze decyzji. Przepis art.30 ust.2 powołanej ustawy może być interpretowany w ten sposób, że trzydziestodniowy termin do wniesienia przez organ administracji sprzeciwu liczony winien być od upływu terminu wyznaczonego do uzupełnienia zgłoszenia. Pogląd ten znajduje potwierdzenie w dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W wyroku z dnia 17 maja 1999 roku, sygn. akt IV SA 747/97 (niepublikowany) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "Udzielenie zgody na realizację zamierzeń inwestycyjnych następuje przez nie wniesienie sprzeciwu w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia lub od dnia usunięcia braków formalnych zgłoszenia jeżeli inwestor był do tego wzywany".

Również w wyroku z dnia 6 grudnia 2002 roku, sygn. akt IV SA 2765/00 (ONSA 2004/2/49) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "Uwzględniając całokształt uregulowań zawartych w art.30 Prawa budowlanego, należy przyjąć, że upływ terminu wskazanego w art.30 ust.2 tego artykułu nie będzie stanowił upoważnienia do realizacji inwestycji także wówczas, gdy przed upływem tego terminu właściwy organ uzewnętrzni wobec strony konieczność uzupełnienia zgłoszenia w granicach określonych w ust.1a powołanego artykułu.

W takim wypadku zakreślony przez organ czas na uzupełnienie zgłoszenia musiałby być dostosowany do okoliczności sprawy, a zwłaszcza do realnych możliwości wykonania przez zgłaszającego. Termin na zgłoszenie sprzeciwu byłby liczony wtedy od dnia uzupełnienia zgłoszenia".

W dacie wydania wymienionych wyżej wyroków art.30 ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane przewidywał, iż termin do złożenia sprzeciwu wynosi 30 dnia od doręczenia właściwemu organowi zgłoszenia zaś art.30 ust.1a wymienionej ustawy upoważniał organ administracji do nałożenia na zgłaszającego obowiązku uzupełnienia zgłoszenia, w określonym terminie, poprzez dołączenie brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - do wniesienia sprzeciwu w drodze decyzji.

Odnotować jednak należy, iż w orzecznictwie prezentowany jest również odmienny pogląd. W wyroku z dnia 30 grudnia 2004 roku, sygn. akt IV SA 4976/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że "termin przewidziany w art.30 ust.2 Prawa budowlanego jest terminem zawitym i nie jest możliwe jego przedłużenie w szczególności przez wydanie postanowienia zobowiązującego inwestora do uzupełnienia braków zgłoszenia. Literalna wykładnia art.30 ust.2 nie może nasuwać żadnych wątpliwości w tym zakresie i 31 dnia od chwili zgłoszenia, jeżeli nastąpiło milczenie organu inwestor może rozpocząć roboty budowlane".

Zdaniem Sądu w sytuacji, gdy przepis prawa może być różnie interpretowany, przyjęcie przez organy administracji publicznej interpretacji odmiennej od tej, którą prezentuje skarżący nie może być podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji. Nie można przyjąć, iż jest to przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny.

Z powyższych względów na podstawie art. 151 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2000 roku Nr 153 poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.