Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 891/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2010-01-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 50 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 46a ust. 1
journal: Dz.U. 2006 nr 129 poz 902
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 Prawo ochrony środowiska - tekst jedn.
article: art. 28
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 20 stycznia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Kubot - Szustowska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień Sędzia WSA Czesława Nowak - Kolczyńska Protokolant Asystent sędziego Beata Czyżewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2010 r. przy udziale - sprawy ze skargi Z. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia 1. oddala skargę, 2. przyznaje adwokatowi R. K. prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w Łodzi przy ul. [...] kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa i 80/100) złotych, obejmującą podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu sądowym skarżącemu Z. G. i kwotę powyższą nakazuje wypłacić adwokatowi R. K. z funduszów Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...], uchyliło decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie warsztatu samochodowego położonego na działkach i numerach ewidencyjnych 183/3 i 184/4 w obrębie [...], w Ł. przy ul. A 45b. Organ odwoławczy wskazał w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, iż przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ stopnia podstawowego winien poczynić ustalenia w zakresie zastosowania rozwiązań techniczno – technologicznych (oraz ewentualnie ich rodzaju) ograniczających emisje hałasu do środowiska. Wyjaśnienia wymagała również kwestia sprzeczności między obowiązkiem nałożonym na inwestora w decyzji w przedmiocie likwidacji wyjazdu w kierunku ul. B, a treścią ostatecznego postanowienia Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...], przewidującego użytkowanie tegoż wyjazdu.

Ponadto, zdaniem Kolegium, organ pierwszej instancji winien zbadać czy Z. G. przysługuje przymiot strony w prowadzonym postępowaniu, bowiem ocena tego stanu rzeczy, na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy nie jest możliwa w postępowaniu odwoławczym.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezydent Miasta Ł., decyzją z dnia [...] nr [...], działając na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) ustalił, J. B. i M. B., środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie warsztatu samochodowego na działkach 183/3 i 184/4 w obrębie [...], w Ł. przy ul. A 45b.

Odnośnie posiadania przez Z. G. Prezydent Miasta Ł. ustalił, iż obszar oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko mieści się w granicach działki stanowiącej własność inwestora, stwierdzając na tej podstawie, iż Z. G. nie przysługuje przymiot strony w niniejszym postępowaniu.

Odwołanie od opisanej wyżej decyzji złożyli J. B. i M. B. wnosząc o usunięcie zapisu w decyzji określającego limit naprawianych aut, przeredagowanie zapisu umożliwiającego odprowadzanie wód opadowych i możliwości jego wykonania. Odwołujący się wnieśli ponadto o spowodowanie wyjaśnienia z urzędu "deformacji" zawartych w opracowanych przez "A", będących w posiadaniu organu pierwszej instancji, a dokonanych bez wiedzy inwestorów.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. po rozpatrzeniu na powyższego odwołania, decyzją z dnia [...] nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 153 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, art. 46 ust. 1, art. 46 a ust. 1, art. 48 ust. 2 pkt 1 i art. 56 ust. 1b, 4 i 8 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006r. Nr 129, poz. 902 ze zm.), uchyliło zaskarżoną decyzję w całości, jednocześnie orzekając o ustaleniu J. B. i M. B., środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie warsztatu samochodowego na działkach o numerach ewidencyjnych 183/3 i 184/4, położonych w obrębie [...], w Ł. przy ul. A 45 b.

We wskazanej decyzji ustalono warunki realizacji w/w przedsięwzięcia, konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym zamiennym:

1. w zakresie ochrony powietrza wykorzystanie:

- istniejących kotłów KWDK-15 i Remeha Gas 1000, z których spaliny odprowadzane będą do powietrza dwoma emitorami, których wyloty mają kształt prostokąta o wymiarach 22,5 x 15,0cm, wyprowadzonych ponad dach emitorami niezadaszonymi o wysokości H=8,5 m npt;

- centralnego systemu wentylacji pomieszczeń warsztatowych, podłączonych do jednej wyrzutni dachowej, emitorem niezadaszonym, umieszczonym na dachu budynku na wys. H=8,5 m npt, którego wylot ma kształt okręgu o Ø + 0,21 m;

2. w zakresie ochrony przed hałasem:

- poziom dźwięku A w pomieszczeniach warsztatu i stacji obsługi w budynku warsztatowym oraz pomieszczeniach technicznych nie przekroczy wartości 85 dB;

- ilość przejazdów samochodów od ulicy A, nie przekroczy 20 pojazdów/8h, w tym maksymalna ilość wyjazdów na ulicę B wynosi 12 pojazdów/8h, (8 pojazdów będzie korzystało z wyjazdu na ulicę A);

- poziom mocy akustycznej A wentylacji pomieszczenia warsztatowego nie przekroczy wartości 70 dB;

3. w zakresie ochrony środowiska gruntowo-wodnego:

- zasilanie obiektu w wodę z istniejącej miejskiej sieci wodociągowej;

- odprowadzanie ścieków przemysłowych w ilości ok. 9m3 miesięcznie do bezodpływowego zbiornika systematycznie opróżnianego;

- odprowadzanie wód opadowych z dachu budynku mieszkalnego bezpośrednio na teren zieleni inwestora;

- odprowadzanie wód opadowych z terenów utwardzonych znajdujących się od strony ul. A, narażonych na zanieczyszczenie substancjami ropopochodnymi, do zbiornika w formie rowu betonowego przykrytego kratownicą, bezodpływowego, systematycznie opróżnianego;

- zastosowanie rozwiązań technicznych gwarantujących odprowadzanie wód opadowych z dachu budynku warsztatowego, spływających w kierunku ulicy B, wykluczających spływ wody poza teren nieruchomości, do której tytuł prawny posiada inwestor;

- z chwilą wybudowania urządzeń kanalizacji miejskiej: odprowadzanie wód opadowych z terenów narażonych na zanieczyszczenia związkami ropopochodnymi po podczyszczeniu, a z połaci dachowych bez podczyszczania, do miejskiej kanalizacji deszczowej, ścieków przemysłowych do miejskiej kanalizacji sanitarnej, na warunkach określonych przez gestora tych sieci;

4. w zakresie gospodarowania odpadami zastosowanie się do przepisów ustawy o odpadach z dnia 27 kwietnia 2001 r. (Dz.U. z 2007 r. Nr 39, póz. 251 ze zm.):

- wykonawca prowadzący ewentualne usługi związane z realizacją projektu zamiennego

zobowiązany jest, na podstawie ww. przepisów, do: uzyskania uzgodnień w zakresie gospodarowania wytworzonymi odpadami, prowadzenia selektywnej zbiórki odpadów, powstających podczas prac budowlanych, przekazywania odpadów wyłącznie koncesjonowanym odbiorcom, posiadającym zezwolenia na gospodarowanie przyjmowanymi odpadami;

- inwestor zobowiązany jest do: prowadzenia selektywnej zbiórki odpadów, powstających w wyniku funkcjonowania obiektu, bezpiecznego, dla ludzi i środowiska, czasowego gromadzenia odpadów, przekazywania odpadów wyłącznie koncesjonowanym odbiorcom, posiadającym zezwolenia na gospodarowanie przyjmowanymi odpadami, uzyskania pozwolenia na wytwarzanie odpadów.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. w uzasadnieniu orzeczenia podkreśliło, że w przedmiotowej sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. - Prawo ochrony środowiska, bowiem sprawa została wszczęta wnioskiem z dnia 27 marca 2008r., tj. przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Pomimo faktu, iż sprawa wszczęta na wniosek J. B. i M. B. z dnia 27 marca 2008r. nie została zakończona decyzją ostateczną, organ pierwszej instancji wydając ponowne rozstrzygnięcie w tej sprawie, zastosował przepisy ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie. Działanie takie, zdaniem Kolegium, narusza przepis art. 153 ust. 1 powołanej wyżej ustawy, bowiem decyzja kasacyjna Kolegium z dnia 20 marca 2009r. nie jest decyzją kończącą postępowanie w przedmiotowej sprawie. Zatem mając na uwadze fakt, że postępowanie w przedmiotowej sprawie toczyło się w trybie przepisów ustawy - Prawo ochrony środowiska, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uchyliło zaskarżoną decyzje Prezydenta Miasta Ł. i orzekło w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia.

Dalej Kolegium wyjaśniło, że bezspornym jest, iż planowane przedsięwzięcie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których wykonanie raportu może być wymagane, stosownie do § 3 ust. 1 pkt 70 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzania raportu oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.).

Organ odwoławczy wskazał, że w sprawie postępowanie zostało wszczęte na wniosek J. B. i M. B. z dnia 27 marca 2008r. We wniosku tym wskazano, że inwestycja obejmuje rozbudowę warsztatu samochodowego w Ł. przy ul. A 45b. Do wniosku załączona została "Informacja o przedsięwzięciu polegającym na rozbudowie warsztatu samochodowego B" sporządzona przez specjalistę d/s ochrony środowiska. Następnie postanowieniem Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], po uzyskaniu stosownej opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. orzeczono o odstąpieniu od obowiązku sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie przedmiotowego obiektu, zaś po rozpatrzeniu zażalenia, złożonego na w/w postanowienie przez P. C., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. postanowieniem z dnia [...] nr [...], utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Ł.. Dalej Kolegium wyjaśniło, że wpływ planowanej inwestycji został opisany w "Informacji o przedsięwzięciu polegającym na rozbudowie warsztatu samochodowego B" w Ł., przy ul. A 45b, sporządzonej przez specjalistę w zakresie ocen oddziaływania na środowisko. Z treści załączonej do wniosku informacji o planowanym przedsięwzięciu wynika, że obejmuje ono adaptację budynku garażowego, z przeznaczeniem na 2 stanowiska diagnostyczne, co stanowi przedmiot rozbudowy. Warsztat samochodowy zlokalizowany jest pomiędzy ul. A 45b a ulicą B, na terenach zabudowy jednorodzinnej z usługami. Łącznie, w istniejącym od 1978 roku warsztacie samochodowym będzie funkcjonowało, po adaptacji, 6 stanowisk diagnostyczno-naprawczych. Zakład jest autoryzowaną stacją obsługi samochodów i składa się z warsztatu napraw samochodów oraz działu przedstawicielstwa firmy B – zajmującego się sprzedażą części i akcesoriów samochodowych oraz sprzedażą wyrobów ww. firmy na zamówienie. Od 2005 r. zakład posiada certyfikat ISO 9001:2000, nadzorowany przez DNV. W zakładzie wykonywane są naprawy i regulacje układów klimatyzacji, rozrządu i układów hamulcowych oraz usługi diagnostyczne i naprawy z zakresu mechaniki pojazdowej. Naprawy dotyczą pojazdów osobowych oraz niewielkich dostawczych. Parking dla pojazdów oczekujących na naprawy zlokalizowany jest na terenie posesji własnej Inwestora, pomiędzy warsztatem a budynkiem mieszkalnym. Zaopatrzenie w wodę z miejskiej sieci wodociągowej. Ścieki przemysłowe gromadzone są w zbiorniku bezodpływowym. Sposób odprowadzania wód opadowych z terenu posesji, w szczególności z dachu budynku warsztatowego w kierunku ulicy B, powinien być rozwiązany w sposób wykluczający ich spływ poza teren własności Inwestora, o czym mowa w punkcie 2, ppkt 3e sentencji decyzji. Jednocześnie zobowiązano wnioskodawcę do skierowania ścieków do miejskich urządzeń kanalizacyjnych, niezwłocznie po ich wybudowaniu. Ogrzewanie obiektu odbywać się będzie na dotychczasowych warunkach. Odpady gromadzone są w pojemnikach w sposób selektywny, zgodnie z przepisami ustawy o odpadach (Dz.U. z 2007r. Nr 39, poz. 251 ze zm.). Z treści opracowania wynika, że emisja substancji do powietrza nie będzie powodować przekroczeń obowiązujących norm czystości powietrza oraz dotrzymane będą standardy akustyczne na terenach sąsiadujących. Powołana wyżej Informacja o przedsięwzięciu została, w toku ponownego rozpoznania sprawy przez organ pierwszej instancji uzupełniona, zgodnie z wytycznymi Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. zawartymi w decyzji z dnia [...], w zakresie analizy akustycznej.

Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że zgromadzona w trakcie postępowania dokumentacja pozwala na wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia, przy czym decyzja ta nie rodzi praw do terenu i nie przesądza o lokalizacji obiektu. Przedmiotowa inwestycja, w ocenie organu, z uwagi na jej lokalizację nie będzie oddziaływała negatywnie na klimat, krajobraz, glebę, kopaliny, wody powierzchniowe, podziemne, środowisko przyrodnicze, zabytki i dobra kultury, nie będzie źródłem oddziaływania transgranicznego oraz nie będzie oddziaływać negatywnie na obszary Natura 2000.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożył Z. G., podnosząc iż inwestor otrzymał zezwolenie na rozbudowę warsztatu samochodowego zlokalizowanego przy ul. A w Ł., a swoją uciążliwą działalność prowadzi od strony ul. B, która jest wąska i jednokierunkowa. Wskazał, że dzielnica S., gdzie znajduję się zakład, od kilkunastu lat nie posiada kanalizacji deszczowej, zaś lista "uciążliwości", spowodowanych działalnością tegoż zakładu jest bardzo długa.

W dalszej części skargi Z. G. opisał przebieg postępowania administracyjnego, prowadzonych przez organy administracji, dotyczących przedmiotowego zakładu.

Kończąc skarżący wyjaśnił, że zaskarżoną decyzję otrzymał w dniu 14 września 2009r. Jego zdaniem, w tejże decyzji, nie została dostatecznie wyjaśniona kwestia dotycząca wyjazdu z przedmiotowego warsztatu na ul. B oraz odprowadzania wód opadowych z dachu budynku warsztatu. Dalej podniósł, że wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach powinno nastąpić przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę obiektu budowlanego, zatwierdzeniu projektu budowlanego, o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych. Podobnie wydanie takiej decyzji powinno nastąpić przed dokonaniem zgłoszenia budowy lub wykonywaniem robót budowlanych, a także przed zgłoszeniem zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego.

W konkluzji Z. G. podniósł, że "powyższe przykłady ujęte w Dzienniku Ustaw nie były zastosowane przy wydaniu decyzji nr [...] z dnia [...], zezwalającej na wznowienie robót budowlanych, podobnie jak kwestia, dotycząca niezastosowania się inwestora do wytycznych zawartych w art. 29 ustawy – Prawo wodne".

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Ponadto Kolegium wskazało, że w swej skardze Z. G. wyraża jedynie subiektywne przekonanie, co do zasadności realizacji inwestycji, jej uciążliwości dla mieszkańców sąsiednich nieruchomości, a także prawidłowości sporządzonych w sprawie dokumentów.

W dniu 4 grudnia 2009r. do WSA w Łodzi wpłynęło pismo uzupełniające odpowiedź na skargę, w treści którego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o odrzucenie skargi z uwagi na fakt, że Z. G. nie jest stroną w przedmiotowym postępowaniu i z tego względu nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżoną decyzją.

W piśmie z dnia 6 stycznia pełnomocnik skarżącego, ustanowiony z urzędu, wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., wydanej z rażącym naruszeniem prawa, polegającym na niedopuszczeniu skarżącej - którą w istocie jest B. G. – do udziału w postępowaniu administracyjnym, mimo że jest stroną tegoż postępowania w rozumieniu art. 28 K.p.a.

Wyjaśnił, że Z. G. powyższą skargę złożył w imieniu swojej córki B. G., działając jako jej pełnomocnik. W charakterze pełnomocnika występował od początku postępowania, albowiem to jego córka, a nie on jest właścicielem nieruchomości sąsiadującej z planowaną inwestycją. Powyższe potwierdza złożone na rozprawie w dniu 20 stycznia 2010 roku oświadczenie pełnomocnika strony skarżącej, że właścicielem nieruchomości położonej przy ul. B 2 b jest córka skarżącego, zaś Z. G. jedynie na tejże nieruchomości zamieszkuje.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje :

Skarga nie jest uzasadniona, przede wszystkim dlatego, że strona skarżąca nie jest legitymowana w sprawie.

Stosownie do art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.

Zarówno w orzecznictwie, jak i doktrynie niekwestionowany jest pogląd, iż interes prawny musi wynikać z konkretnego przepisu prawa, który odnosi się do uprawnień lub obowiązku danego podmiotu. Oznacza to, iż skarżący musi mieć interes prawny, który jest rozumiany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżoną decyzją. Interes prawny musi być rozumiany jako obiektywna, czyli realnie istniejąca potrzeba ochrony prawnej. Musi być to interes, który wynika z określonego przepisu prawa odnoszącego się wprost do podmiotu zgłaszającego zastrzeżenia i musi dotyczyć bezpośrednio tego podmiotu" (zob. wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2002 r. w sprawie o sygn. akt IV SA 2238/01, Monitor Prawniczy 2002, nr 12, s. 532).

Inaczej mówiąc ze skargą może wystąpić, co do zasady, podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej, wobec tego osoba, nie mająca interesu prawnego nie może poszukiwać ochrony na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego.

Od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, kiedy to konkretny podmiot jest zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, lecz dla którego z przepisów prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia lub obowiązki (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 15 grudnia 1998 r. w sprawie o sygn. akt II SA 1355/98, LEX nr 41827, z dnia 5 października 1998 r. w sprawie o sygn. akt II SA 1104/98, LEX nr 41301, z dnia 19 stycznia 1995 r. w sprawie o sygn. akt I SA 1326/93, Glosa 1996/1/5, z dnia 13 grudnia 1993 r. w sprawie o sygn. akt I SA 1725/93, Glosa 1997/4/13, z dnia 6 września 1999 r. w sprawie o sygn. akt IV SA 2473/98, LEX nr 47873).

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] ustalająca środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie warsztatu samochodowego.

W tym miejscu należy wskazać, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze zasadnie uznało, że w przedmiotowej sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. - Prawo ochrony środowiska, ze względu na fakt, iż sprawa została wszczęta wnioskiem złożonym w dniu 27 marca 2008r., zatem przed datą wejścia w życie ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Zgodnie z treścią art. 153 ust. 1 powyżej wskazanej ustawy, do spraw wszczętych, na podstawie przepisów ustawy - Prawo ochrony środowiska, przed dniem wejścia w życie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, a niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się, z zastrzeżeniem art. 154 ust. 1, przepisy dotychczasowe.

Mając na uwadze przedmiot niniejszego postępowania warto zauważyć, iż zgodnie z art. 46a ust. 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych wszczyna się na wniosek podmiotu podejmującego realizację przedsięwzięcia. Nie jest on jedynym uczestnikiem postępowania w sprawie wydania tej decyzji, gdyż w postępowaniu takim, z mocy w/w ustawy oraz przepisów K.p.a., mogą brać udział również inne podmioty.

Ustawodawca nie uregulował jednak w sposób wyczerpujący procedury wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w tym nie określił podmiotów postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań. Określając zatem, kto jest stroną tego postępowania, należy kierować się zawartymi w K.p.a. zasadami ogólnymi postępowania administracyjnego, uwzględniając przy tym specyfikę postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań.

Zgodnie z art. 28 K.p.a., podstawowymi podmiotami uczestniczącymi w postępowaniu administracyjnym są strony, którymi może być każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie lub każdy, kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Dlatego, aby uzyskać przymiot strony, niezbędne jest wykazanie istnienia interesu prawnego lub obowiązku w prowadzonym postępowaniu.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podnosi się, że przymiot strony w sprawach wydania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych będą posiadać podmioty mające tytuł prawny do nieruchomości, na której ma być realizowana dana inwestycja, wywodzący się z własności lub z władania na podstawie innych praw rzeczowych, jak również podmioty, których nieruchomość będąca ich własnością lub pozostająca w ich władaniu na podstawie innych praw rzeczowych, znajduje się w zasięgu oddziaływania planowanego zamierzenia inwestycyjnego (zob. np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 grudnia 2007 r. w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 890/07 lex 461227, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 14 września 2005 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Bd 758/04 niepubl.).

W przedmiotowej sprawie legitymacja do złożenia skargi oparta została na kryterium interesu prawnego (indywidualnego), nie jak to ma miejsce m.in. w przypadku skargi wniesionej przez prokuratora na kryterium ochrony interesu publicznego, oznacza to, że zaskarżone przez Z. G. rozstrzygnięcie organu administracji musi dotyczyć jego interesu prawnego.

Z akt administracyjnych załączonych do sprawy jednoznacznie wynika, że Z. G. nie był stroną postępowania administracyjnego przeprowadzonego przez organy obu instancji. Z akt sprawy nie wynika nawet, by skarżący był umocowany zarówno, do reprezentowania swojej córki B. G. na etapie postępowania administracyjnego, jak i do złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Powyższego nie zmienia załączona do akt sądowych kserokopia pełnomocnictwa, udzielonego mu przez córkę, dopiero w dniu 9 grudnia 2009 roku (zatem po dacie wydania zaskarżonej decyzji, jak i po terminie przewidzianym dla stron postępowania na wniesienie skargi).

Nadto skarżący nie kwestionuje faktu, iż nie jest on właścicielem nieruchomości położonej przy ul. B 2 b, sąsiadującej z planowaną inwestycją, a jedynie na tejże nieruchomości zamieszkuje, zaś okoliczności związane z faktycznym korzystaniem z nieruchomości córki nie mogą mieć żadnego wpływu na postępowanie w niniejszej sprawie.

Wprawdzie w piśmie z dnia 9 grudnia 2009r. pełnomocnik skarżącego, oświadczył, że skarga została złożona, przez Z. G., w imieniu córki B. G., jednakże w ocenie Sądu zmiana strony skarżącej na tym etapie postępowania jest niedopuszczalna, gdyż prowadziłaby w istocie do obejścia przepisów, dotyczących trybu wnoszenia skargi do sądu administracyjnego.

Jak przyznaje sam skarżący, działka przy ulicy B 2b w Ł., nie pozostaje jego własnością, jak również nie ma on do niej żadnego innego tytułu prawnego. Zatem nie można mówić, iż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie warsztatu samochodowego, może wpływać na sytuację prawną skarżącego w zakresie prawa materialnego.

Bez znaczenia pozostaje również fakt, iż skarżący zamieszkuje na wskazanej działce, samo zamieszkiwanie na nieruchomości bowiem, nie jest wystarczającym tytułem dla uznania, iż określona osoba posiada interes prawny w danym postępowaniu.

Wobec tego, że skargę wniósł Z. G., któremu w świetle przepisów prawa przymiot strony postępowania nie przysługiwał na etapie postępowania administracyjnego, bowiem nie ma tytułu prawnego do nieruchomości położonej przy ul. B 2b w Ł., a zatem nie można uznać, iż posiadał interes prawny w postępowaniu administracyjnym dotyczącym wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowej inwestycji, a także, z uwagi na fakt, że skarżący nie wykazał swojego interesu prawnego, którego dotyczy wynik postępowania sądowoadministracyjnego prowadzonego w przedmiotowej sprawie, zaś okoliczności podnoszone w skardze wskazywały jedynie na naruszenie interesu faktycznego skarżącego, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.

O kosztach pomocy prawnej, udzielonej skarżącemu z urzędu, orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm).

a.tp.