Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SAB/Lu 68/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2014-09-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6209 Inne o symbolu podstawowym 620
658
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Komisja Lekarska
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 17 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. Z. na bezczynność Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w L. w przedmiocie wydania orzeczenia lekarskiego postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem datowanym na 15 lipca 2014 r. E. Z. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę, w której zażądała nakazania Wojewódzkiemu Ośrodkowi Medycyny Pracy w L. wydania decyzji w sprawie, wydania dokumentacji, zwrotu kosztów dojazdu na badanie i wyjaśnienia podstaw do skierowania na badanie psychologiczne.

Ze znajdującej się w aktach sprawy dokumentacji wynika, że żądania dotyczą orzeczenia lekarza medycyny pracy, stwierdzającego, że wobec przeciwwskazań zdrowotnych skarżąca utraciła zdolność do wykonywania dotychczasowej pracy. Skarżąca odwołała się od orzeczenia, ale w jej ocenie nie zostało wydane nowe orzeczenie w tej sprawie.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w L.wniósł o jej odrzucenie, podnosząc, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, gdyż WOMP nie jest organem administracji publicznej. Przedmiotem skargi jest brak wydania orzeczenia lekarskiego w sprawie badań lekarskich pracowników. Ponowne badanie w trybie odwoławczym na wniosek skarżącej nie mogło zostać przeprowadzone, gdyż skarżąca zgłosiła się na badanie w trakcie zwolnienia lekarskiego trwającego ponad 1 miesiąc, co oznacza konieczność poddania się badaniom kontrolnym, a nie okresowym. Takie badanie nie należy do właściwości WOMP. Organ udzielił wyczerpujących odpowiedzi na żądania skarżącej we wcześniejszej korespondencji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Należy przypomnieć, że działalność sądów administracyjnych polega na sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości poprzez kontrolę zgodności z prawem działań administracji publicznej (art. 184 Konstytucji RP, art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych; Dz. U. Nr 153, poz. 1269; art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.) Przedmiotem kontroli sądu są określone w art. 3 § 2 p.p.s.a. lub przepisach odrębnych przejawy (formy) działalności organów administracji publicznej. Art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. pozwala również na zaskarżenie bezczynności lub przewlekłości postępowania prowadzonego przez organ administracji publicznej, jeśli miał on zająć stanowisko w jednej z form prawnych określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a.

Z powyższych regulacji wynika, że skarga na bezczynność jest dopuszczalna wówczas, gdy żądane przez stronę skarżącą działanie miałoby przybrać formę decyzji administracyjnej, postanowienia, czynności materialno-technicznej lub indywidualnej interpretacji podatkowej.

Spór prawny w badanej sprawie dotyczy kwestii wydania orzeczenia lekarskiego w sprawie badań lekarskich pracowników. Są to kwestie regulowane przepisami prawa pracy, a nie prawa administracyjnego. Szczegóły regulują art. 229 Kokdesu pracy oraz wydanego na jego podstawie rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 30 maja 1996 r. w sprawie przeprowadzenia badań lekarskich pracowników, zakresu profilaktycznej opieki zdrowotnej nad pracownikami oraz orzeczeń lekarskich wydawanych do celów przewidzianych w Kodeksie pracy (Dz. U. Nr 69 poz. 332 ze zm.).

Zgodnie z § 3 ust. 4 rozporządzenia orzeczenia lekarskie po przeprowadzonych badaniach wydawane są w formie zaświadczeń. Na podstawie wyników badań lekarz wydaje orzeczenie o braku lub istnieniu przeciwwskazań zdrowotnych do pracy na określonym stanowisku. Jeżeli pracownik lub pracodawca nie godzi się z treścią wydanego orzeczenia, może wystąpić w ciągu 7 dni od dnia jego wydania z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania. Ponowne badanie jest przeprowadzane w wojewódzkim lub międzywojewódzkim ośrodku medycyny pracy, właściwym ze względu na miejsce wykonywania pracy lub siedzibę pracodawcy. Orzeczenie lekarskie wydane na podstawie ponownego badania jest ostateczne (§ 5 ust. 1, 2 i 4 rozporządzenia).

Jak wynika ze znajdującego się w aktach pisma skarżącej z dnia 24 marca 2014 r. zakwestionowała ona orzeczenie lekarza medycyny pracy, w którym stwierdzono przeciwwskazania zdrowotne do wykonywania dotychczasowej pracy. Pismo to prawidłowo potraktowano jako wniosek o przeprowadzenie ponownego badania, na podstawie § 5 ust. 1 rozporządzenia. Spór powstał na tle ponownego badania.

Podejmowane przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy czynności w postaci badania lekarskiego nie mają charakteru żadnych czynności z zakresu administracji publicznej. Ani Kodeks pracy, ani ww. rozporządzenie nie przewidują zaskarżenia do sądu administracyjnego wydanych na jego podstawie orzeczeń lekarskich, bowiem nie mieszczą się one w kategoriach spraw wymienionych w art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a. Wyklucza to tym samym drogę postępowania przez tym sądem, a wniesioną w tym przedmiocie skargę należy uznać za niedopuszczalną. Powyższe przemawia za uznaniem cywilnoprawnego charakteru czynności związanych z wydawaniem zaświadczeń lekarskich, których skutki w postaci konkretnych decyzji pracodawcy będą podlegać zaskarżeniu do sądu pracy (por. podobnie postanowienie WSA w Rzeszowie z 24 marca 2005 r.; II SA/Rz 146/05, LEX nr 872541).

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Skoro zatem rozstrzyganie tego rodzaju spraw nie wchodzi w zakres kognicji sądów administracyjnych, złożona skarga nie może być rozpoznawana i podlega na podstawie powołanego przepisu odrzuceniu.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.