Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1072/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-09-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Golat (spr.), Sędziowie sędzia WSA Joanna Borkowska, sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska, Protokolant spec. Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2019 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej była decyzja Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (zwanego dalej: "Prezesem") z dnia [...] lutego 2019 r. o numerze [...], utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...]. (zwanego dalej: "Dyrektorem") z dnia [...] września 2017 r. znak: [...], którą stwierdzono nieważność decyzji Starosty S. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., znak: [...], udzielającej pozwolenia wodnoprawnego B. K. (określanemu dalej jako skarżący) na wykonanie urządzenia wodnego do poboru wód podziemnych z otworów czwartorzędowych na dz. nr ew. [...] obręb G., gmina S..

Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu [...] maja 2017 r. Starosta S. zasugerował Dyrektorowi Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] wszczęcie z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty S [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. znak: [...], udzielającej pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzenia wodnego do poboru wód podziemnych z otworów czwartorzędowych na działce nr ew. obręb G., gmina S..

W dniu [...] sierpnia 2017 r. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji, a następnie decyzją z dnia [...] września 2017 r. znak: [...], stwierdził nieważność decyzji Starosty S. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. znak: [...], udzielającej pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzenia wodnego do poboru wód podziemnych z otworów czwartorzędowych na działce nr ew. [...] obręb G., gmina S..

Od powyższego rozstrzygnięcia odwołanie w ustawowym terminie złożył B. K. podnosząc, że pozwolenie wodnoprawne wywołało nieodwracalne skutki prawne, a samo stwierdzenie nieważności nie jest zależne wyłącznie od wystąpienia przesłanki z art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, ze zm.; zwanej dalej: "k.p.a."), nadto, że organ administracji działa w tym postępowaniu na zasadzie uznania administracyjnego.

Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie decyzją z dnia [...] lutego 2019 r., znak: , utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] września 2017 r., którą stwierdzono nieważność decyzji Starosty S. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., udzielającej pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzenia wodnego do poboru wód podziemnych z otworów czwartorzędowych na dz. nr ew. [...] obręb G., gmina S..

W uzasadnieniu organ wskazał w pierwszym rzędzie na fakt wejścia w życie z dniem 1 stycznia 2018 r. przepisów ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne, skutkujących zmianami co do organu wyższego stopnia w niniejszej sprawie, tj. Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, któremu przekazane zostały sprawy prowadzone do końca 2017r. przez Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej.

Organ podniósł, iż po przeprowadzeniu analizy materiału dowodowego uznał, iż rozstrzygnięcie organu I instancji uznać należy za prawidłowe, co wyprowadziła z faktu, że wymagania formalne wniosku o pozwolenie wodnoprawne regulował art. 131 ustawy Prawo wodne, a także - w odniesieniu do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - art. 72 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2081, ze zm.). Zgodnie z art. 72 ust. 3 powyższej ustawy decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia dołącza się do wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzenia wodnego zakwalifikowanego do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Natomiast na mocy art. 71 ust. 2 ww. ustawy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagana dla planowanych: przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, jak i przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

W § 3 pkt 70 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71) urządzenia lub zespoły urządzeń umożliwiające pobór wód podziemnych lub sztuczne systemy zasilania wód podziemnych, o zdolności poboru wody nie mniejszej niż 10 m3 na godzinę zostały zakwalifikowane do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

W operacie wodnoprawnym wskazane zostało, że ujęcie zasilać ma staw hodowlany, którego napełnianie rodzi zapotrzebowanie na wodę wynoszące 30 m3/h. Wydajność zamontowanej pompy wynosić miała 30 m3/h. Z dokumentacji wodnoprawnej złożonej z wnioskiem wynika, że zdolność poboru ujęcia przekracza 10 m3/h, a zatem ujęcie to stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, którego wykonanie musi poprzedzić uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Dalej organ wyjaśniła, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie stanowiła załącznika do wniosku B. K. z dnia [...] grudnia 2015 r., ani nie została przedłożona w toku postępowania administracyjnego do czasu udzielenia pozwolenia wodnoprawnego. W związku z powyższym zaskarżona decyzja została wydana pomimo braków formalnych wniosku. Pominięcie ww. przepisów w toku rozpoznawania sprawy znak: [...] stanowiło zatem rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Organ II instancji wskazał, że nie można zgodzić się z tezą podniesioną w odwołaniu, jakoby zrealizowanie inwestycji było nieodwracalnym skutkiem prawnym wywołanym pozwoleniem wodnoprawnym.

Wyżej wymieniona decyzja Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie jest przedmiotem skargi B. K., reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze na decyzję Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] lutego 2019 r., strona skarżąca zawarła następujące zarzuty:

1) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i jego wadliwe zastosowanie mimo braku podstaw do utrzymania w mocy decyzji organu I instancji,

2) naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 156 § 2 k.p.a. poprzez odmowę uchylenia zaskarżonej decyzji organu I instancji mimo zaistnienia negatywnej przesłanki do jej wydania, tj. nieodwracalności skutków prawnych wywołanych decyzją Starosty S. nr [...] z dnia [...].04.2016r., znak: [...].,

3) naruszenie art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie decyzji organu II instancji i niewystarczające - zdaniem skarżącego - wyjaśnienie, z jakich powodów organ II instancji uznał, że w sprawie nie zachodzi negatywna przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji w postaci nieodwracalności skutków prawnych nią wywołanych, w sytuacji przedstawienia przez stronę licznych przykładów z orzecznictwa.

W uzasadnieniu przedmiotowej skargi pełnomocnik skarżącego wskazał, że zarówno organ I jak i II instancji całkowicie pomijają fakt, iż stwierdzenie nieważności decyzji nie może następować w oderwaniu od faktu, że skarżący działał w tym względzie w zaufaniu do organu administracyjnego, który zgodnie z podstawową zasadą postępowania administracyjnego tj. zasadą praworządności wyrażoną w art. 6 k.p.a. działają na podstawie przepisów prawa. Skarżącemu doręczono decyzję, która stała się prawomocna i na mocy której zrealizował on przedsięwzięcie - urządzenie wodne do poboru wód podziemnych. Pełnomocnik skarżącego podnosi, że w niniejszej sprawie organ administracyjny nie sprostał tym obowiązkom i prowadził postępowanie z naruszeniem prawa, co niewątpliwie skutkowało wydaniem formalnie wadliwej decyzji. Decyzja ta jednak została zrealizowana i wykonana, a orzecznictwo administracyjne, wbrew twierdzeniom organów I i II instancji odmiennie ocenia możliwość stwierdzenia nieważności takich rozstrzygnięć w świetle art. 156 § 2 k.p.a.

W ocenie pełnomocnika skarżącego decyzja organu II instancji, będąca w znacznej części przytoczeniem przepisów prawa, których brzmienia strona nie kwestionuje, w odniesieniu do kwestii najbardziej spornej, tj. negatywnej przesłanki stwierdzenia nieważności w świetle art. 156 § 2 k.p.a. jest lakoniczna i niewystarczająca w świetle wymogów art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107, ze zm.) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz.1302, ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.").

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie została uwzględniona. Organ prawidłowo zastosował art. 138 § 1 k.p.a. utrzymując w mocy decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] września 2017 r.

Objęta skargą decyzja Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie została wydana w ramach wszczętego przez organ nadzoru postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności. Instytucja stwierdzenia nieważności decyzji jest nadzwyczajnym środkiem weryfikacji decyzji administracyjnej będącym wyjątkiem od zasady trwałości decyzji ostatecznych, o której mowa w art. 16 § 1 k.p.a. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej stanowi formę nadzoru i podlega takim samym regułom procesowym jak postępowanie zwykłe z tym, że odmienny jest przedmiot obu postępowań. W postępowaniu zwykłym organ zmierza do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i rozstrzyga sprawę merytorycznie, natomiast w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji, przedmiotem działania organu jest ustalenie, czy decyzja wydana została z wadami z kwalifikowanymi wymienionymi enumeratywnie w art. 156 § 1 k.p.a., których wystąpienie uzasadnia stwierdzenie jej nieważności (por. B. Adamiak, Przedmiot postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, PiP 2001, nr 8, s. 31).

Zgodnie z treścią art. 156 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości; 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą; 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.

W myśl art. 157 § 1 k.p.a. właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja wydana została przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze - tenże organ. Rozstrzygnięcie w sprawie nieważności decyzji następuje w drodze decyzji (art. 158 § 1 k.p.a.).

Odnośnie do kwestii rażącego naruszenia prawa, należy wskazać, że mamy z nim do czynienia w sytuacji, gdy interpretacja obowiązującego przepisu prawa nie nasuwa jakichkolwiek wątpliwości i którego treść bez żadnych sporów może zostać ustalona, zaś organ narusza go w sposób oczywisty nie dający się w żadnej mierze pogodzić z zasadą praworządności (wyrok NSA z 31.10.2008r.. sygn. akt II OSK 1306/07, wyrok NSA z 17.07.2008r., sygn. akt II OSK 888/07, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej CBOSA).

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 23 grudnia 2004 r. sygn. akt OSK 992/04, wyrok NSA z dnia 18 lipca 1994 r. sygn. akt V SA 535/94, wyrok NSA IV SA 905/2002 z dnia 27 października 2003 r., wyrok NSA w Warszawie V SA 2998/99 z dnia 26 września 2000 r. wyrok NSA w Warszawie III SA 1935/99 z dnia 11 sierpnia 2000 r., CBOSA) przyjmuje się, że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia, gdy łącznie zostaną spełnione trzy przesłanki: zachodzi oczywistość naruszenia konkretnego przepisu, za uznaniem naruszenia za rażące przemawia charakter naruszonego przepisu oraz racje ekonomiczne, społeczne - skutki, które wywołała decyzja są niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Oczywistość naruszenia prawa polega na niewątpliwej sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym podstawę prawną decyzji. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszająca prawo, to gospodarcze lub społeczne następstwa naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa. Reasumując - z rażącym naruszeniem prawa w świetle art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. powołanego przepisu mamy do czynienia, gdy w sposób oczywisty, bezsporny i nie stwarzający odmiennej wykładni został naruszony przepis prawny.

Przenosząc powyższe rozważania na kanwę przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że – jak wynika z treści zebranego w toku postępowania materiału dowodowego - decyzja Starosty S. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., znak: [...] wydana została pomimo braków formalnych wniosku, tj. niedołączenia do wniosku o pozwolenie wodnoprawne decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jak nakazuje art. 72 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenie oddziaływania na środowisko. Decyzja taka jest wymagana dla przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 70 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71), jakimi są urządzenia lub zespoły urządzeń umożliwiające pobór wód podziemnych lub sztuczne systemy zasilania wód podziemnych, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 37 ww. rozporządzenia, o zdolności poboru wody nie mniejszej niż 10 m3 na godzinę. Bez załączenia przez stronę decyzji środowiskowej do wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego organ w ogóle nie był władny orzekać merytorycznie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13.10.2011 r., sygn. akt: IV SA/Wa 933/11, CBOSA). Pominięcie ww. przepisów w toku rozpoznawania sprawy stanowiło zatem rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Wskazać należy, że zaistnienie przesłanki wskazanej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oznacza, że dla stwierdzenia nieważności decyzji należy ocenić skutki prawne, jakie ona wywoła. Stosownie bowiem do treści art. 156 § 2 k.p.a. nie stwierdza się nieważności decyzji, gdy wywoła ona nieodwracalne skutki prawne.

Odwołując się w tym zakresie do wypracowanych w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądów - odwracalność lub nieodwracalność skutku prawnego określonego aktu, należy rozpatrywać, mając na uwadze zakres właściwości organów administracji publicznej oraz ich kompetencję, tzn. umocowanie do stosowania władczych i jednostronnych prawnych form działania. Skutek prawny decyzji będzie więc nieodwracalny jeśli cofnięcie, zniesienie, odwrócenie skutków prawnych decyzji wymaga takich działań, do których organ administracji publicznej nie ma umocowania ustawowego, czyli nie może skorzystać z drogi postępowania administracyjnego i stosować formy aktu indywidualnego.

W konsekwencji stwierdzić należy, że dany akt wywołuje nieodwracalny skutek prawny wtedy, gdy ani przepis prawa materialnego, ani też przepisy procesowe, stanowiące podstawę działania organu administracji publicznej, nie czynią danego organu właściwym do cofnięcia tego właśnie skutku przez wydanie decyzji (por. wyroki NSA: z 7 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1631/10, Lex nr 1131479; z 28 września 2001 r., sygn. akt I SA 326/01, Lex nr 75508).

Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych nie stanowi przesłanki negatywnej stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę fakt ukończenia budowy. W sferze prawnej także decyzje poprzedzające pozwolenie na budowę, tj. decyzja o warunkach zabudowy czy pozwolenie wodnoprawne (w następstwie której wydano decyzję o pozwoleniu na budowę i zrealizowano inwestycję) nie wywołują nieodwracalnych skutków prawnych, skoro istnieje możliwość stwierdzenia nieważności również decyzji o pozwoleniu na budowę jako decyzji zależnej. Ewentualna niemożność przywrócenia stanu faktycznego istniejącego przed wydaniem decyzji nie jest tożsama z nieodwracalnymi skutkami prawnymi (wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 lipca 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 1125/17, wyrok NSA z dnia 25 maja 2017 r. sygn. akt II OSK 2467/15, wyrok NSA z dnia 14.02.2014 r. sygn. akt II OSK 2220/12, wyrok NSA z dnia 18 maja 2012 r. sygn. akt II OSK 210/11). Wystąpienie jednej z wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. przesłanek, rodzi po stronie organu administracji obowiązek, a nie jedynie możliwość stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia administracyjnego.

W judykaturze wskazuje się (por. M. Jaśkowska, Komentarza do art. 156 § 2 Kodeksu postępowania admiracyjnego, Lex, że jeśli skutki prawne decyzji administracyjnej mogą być zniesione w drodze postępowania administracyjnego, oznacza to, iż nie mają one charakteru nieodwracalnego (por. np. wyrok NSA w Warszawie z 6 kwietnia 2001 r., IV SA 914/99, LEX nr 55762, w którym wskazano, że odwracalność lub nieodwracalność skutku prawnego określonego aktu trzeba rozpatrywać, mając na uwadze zakres właściwości organów administracji publicznej oraz ich kompetencję, tzn. umocowanie do stosowania władczych i jednostronnych prawnych form działania, a więc jeśli cofnięcie, zniesienie, odwrócenie skutków prawnych decyzji wymaga takich działań, do których organ administracji publicznej nie ma umocowania ustawowego, czyli nie może zastosować formy aktu administracyjnego indywidualnego, nie może skorzystać z drogi postępowania administracyjnego, to wtedy właśnie skutek prawny decyzji będzie nieodwracalny). Zgodnie z tym poglądem dany akt wywołuje nieodwracalny skutek prawny wtedy, gdy ani przepisy prawa materialnego, ani przepisy procesowe, stanowiące podstawę działania organu administracji publicznej nie czynią danego organu właściwym do cofnięcia tego właśnie skutku przez wydanie decyzji. Podobnie NSA w Warszawie w wyroku z 19 lutego 2002 r., I SA 1796/00, LEX nr 81755, łączył nieodwracalność skutku prawnego z kompetencjami organu administracji; por. również wyrok NSA z 20 stycznia 2010 r., I OSK 1084/09, LEX nr 594882; wyrok WSA w Warszawie z 9 lipca 2008 r., I SA/Wa 236/08, LEX nr 533614, czy wyrok NSA z 26 października 2010 r., I OSK 63/10, LEX nr 745277, a także wyrok NSA z 8 lutego 2017 r., II OSK 1324/15, LEX nr 2254487. Omawiając te poglądy M. Jaśkowska, we wskazanym Komentarzu do art. 156 § 2 Kodeksu postępowania admiracyjnego, zwraca uwagę na wyrok NSA z 23 marca 2018 r., I OSK 978/16, LEX nr 2482952, w którym wskazano, że: "Jeżeli cofnięcie, zniesienie, odwrócenie skutków prawnych decyzji wymaga takich działań, do których organ administracji publicznej nie ma umocowania ustawowego, czyli nie może zastosować formy aktu administracyjnego indywidualnego, nie może też skorzystać z drogi postępowania administracyjnego, to wtedy właśnie skutek prawny decyzji jest nieodwracalny. Nie oznacza to, że jest to nieodwracalność absolutna, że mamy do czynienia z totalną niemożnością przywrócenia poprzedniego stanu prawnego w ramach całego porządku prawnego" (por. także W. Chróścielewski, Pojęcie "nieodwracalne skutki prawne"..., s. 88 i n.; podobnie M. Kopacz, Sytuacja prawna adresata decyzji dotkniętej wadą nieważności [w:] Sprawiedliwość i zaufanie do władz publicznych w prawie administracyjnym, red. M. Stahl, M. Kasiński, K. Wlaźlak, Warszawa 2015, s. 587–588, czy P. Kledzik, Prawne uwarunkowania..., Wrocław 2018, s. 538–539.).

Taka sytuacja nie występuje w rozpatrywanej sprawie.

Nie jest zasadny również zarzut naruszenia art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a., albowiem Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w zaskarżonej decyzji wyjaśnił w sposób dostateczny przesłanki, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. Decyzja będąca przedmiotem skargi zawiera także uzasadnienie prawne, z powołaniem przepisu prawa stanowiącego podstawę podjętego rozstrzygnięcia.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – po rozważeniu wszelkich okoliczności sprawy uznał, że organ II instancji prawidłowo zastosował art. 138 § 1 k.p.a. utrzymując w mocy decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] września 2017 r.

W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę należało oddalić.