Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 100/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2009-04-21 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Orzeczono o uzupełnieniu wyroku w sprawie kosztów
Powołane przepisy: article: art.178
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art.157par.1,art.205par.1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: pkt19
journal: Dz.U. 2002 nr 132 poz 1115
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kowalik - Grzanka po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. H. o uzupełnienie wyroku w sprawie ze skargi na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 17 grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej postanawia: uzupełnić wyrok z dnia 17 kwietnia 2009 r. wydany w sprawie o sygnaturze III SA/Gd 100/09 poprzez dodanie pkt 2 w brzmieniu "zasądza od Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego na rzecz A. H. kwotę 44,40 zł (słownie: czterdzieści cztery złote czterdzieści groszy) tytułem zwrotu kosztów postępowania".


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2009 r. sygn. akt III SA/Gd 100/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uwzględnił skargę A. H. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 17 grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej.

W w/w wyroku Sąd nie orzekł jednakże o obowiązku poniesienia kosztów postępowania, którymi w omawianej sprawie są koszty przejazdów do sądu skarżącego. Stosowny wniosek o uzupełnienie wyroku w tym zakresie skarżący złożył po ogłoszeniu wyroku.

W myśl art. 157 § 1 z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisu ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym (§ 2 powołanego przepisu).

W świetle art. 205 § 1 w/w ustawy do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Zgodnie zaś z art. 205 § 3 w/w ustawy zasady ustalania wysokości należności przysługujących stronie oraz tryb i sposób ich przyznawania i wypłacania określają przepisy odrębne.

W tym wypadku chodzi o dekret z dnia 26 października 1950 r. o należnościach świadków, biegłych i stron w postępowaniu sądowym (Dz. U. Nr 49, poz. 445 ze zm.). Przewiduje on możliwość zwrotu kosztów podróży od miejsca zamieszkania do miejsca wykonywania czynności sądowych oraz z powrotem.

Koszty podróży, w rozumieniu art. 4 ust. 1 powołanego dekretu, obejmują z kolei koszty przejazdu środkiem transportu masowego w klasie najniższej, w braku zaś takiego środka - koszty przejazdu najtańszym z dostępnych środków lokomocji.

Skarżący korzysta z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych i nie był zobligowany do uiszczenia kosztów sądowych, w tym wpisu od skargi.

Stąd też w rozpoznawanej sprawie do kosztów postępowania zaliczyć trzeba było jedynie koszty przejazdu skarżącego do Sądu i z powrotem.

Z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy (bilet PKP Szybkiej Kolei Miejskiej w Trójmieście Sp. z o.o., notatka urzędowa z rozmowy z pracownikiem PKS w S.) wynika, że koszty te wyniosły łącznie 44,40 zł.

Na powyższą kwotę składają się: kwota za bilet SKM – 31,40 zł w dwie strony oraz kwota za bilet PKS – 13 zł w dwie strony.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd działając w oparciu o przywołane przepisy orzekł jak w sentencji postanowienia.