Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 1019/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2016-09-21 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu
Powołane przepisy: article: art. 87 § 1 i 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 września 2016 r. wniosku K. P. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi K. P. na orzeczenie nr 6 Komendanta Wojewódzkiego Policji w Olsztynie z dnia 6 czerwca 2016 r. w przedmiocie kary dyscyplinarnej nagany postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi.


UZASADNIENIE

Orzeczeniem nr "[...]" z dnia "[...]" r., Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy orzeczenie nr "[...]" Komendanta Powiatowego Policji z dnia "[...]" r. o uznaniu asp. K. P. za winnego naruszenia dyscypliny służbowej i wymierzeniu mu kary nagany.

Orzeczenie to doręczone zostało na adres skarżącego, do rąk jego pełnoletniej córki D. P. w dniu 24 czerwca 2016 r.

W dniu 25 lipca 2016 r. K. P. sporządził skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie i nadał ją w placówce pocztowej w dniu 28 lipca 2016 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na uchybienie terminowi do jej wniesienia. Wskazał, że orzeczenie doręczone zostało w dniu 24 czerwca 2016 r. pełnoletniej córce skarżącego i zawierało pouczenie o terminie i sposobie wniesienia skargi. Termin do wniesienia skargi upłynął z dniem 25 lipca 2016 r.

Odpowiedź na skargę doręczona została skarżącemu w dniu 18 sierpnia 2016 r.

W dniu 25 sierpnia 2016 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Oświadczył, że był przekonany o zachowaniu terminu. Wyjaśnił, że w dniu 14 lipca 2016 r., gdy wrócił wieczorem ze służby zadzwoniła do niego córka D. P. i powiedziała mu, że zaraz przyjedzie, aby oddać mu list, który odebrała od listonosza, gdy zajechała do domu. Córka zapewniała go, że list odebrała 28 czerwca 2016 r., gdyż kojarzyła to z faktem, że tego dnia była na wizycie kontrolnej ze swoim 3-tygodniowym synkiem i przyjechała do domu przy ul. "[..]". Skarżący podał, że z ulgą przyjął, że ma na napisanie skargi całe dwa tygodnie. W przekonaniu takim pozostawał do dnia 18 sierpnia 2016r., tj. do dnia doręczenia odpowiedzi na skargę. Udokumentował, że jego córka w dniu 1 czerwca 2016 r. urodziła dziecko. W ocenie strony okoliczność ta miała decydujący wpływ na to, że córka nie przekazała mu przesyłki i w ogóle o niej zapomniała. Argumentował, że był to trudny okres w jej życiu, ciężki poród zakończony cesarskim cięciem, a następnie bezskuteczne próby karmienia dziecka piersią, wywołały u niej poporodowe stany depresyjne. Podał, że na przełomie czerwca i lipca córka częściej bywała z dzieckiem w domu na ul. "[...]" ze względu na pomoc rodziny w opiece nad dzieckiem, niż w mieszkaniu partnera, który często przebywał na delegacjach. Wskazał, że w dniach 24 i 28 czerwca 2016 r. miał całodzienną służbę. Powyższe okoliczności, zdaniem skarżącego, wskazują na brak jego winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Podkreślił, że córka nieświadomie wprowadziła go w błąd. Zapewnił, że córka nie mieszka z nimi i trudno przyjąć, że przesyłka została prawidłowo doręczona, gdyż nie jest ich domownikiem. Do wniosku skarżący załączył oświadczenie córki potwierdzające wskazane okoliczności.

Pismem z dnia 5 września 2016 r. organ wniósł o odrzucenie wniosku

o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Zauważył, że z wnioskiem takim należy wystąpić w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminowi, a nie od daty, w której strona dowiedziała się o uchybieniu terminowi. Wskazał, że skarżący nie wykazał kiedy nastąpiło ustanie przyczyny uchybienia terminowi, jedynie podał dzień 18 sierpnia 2016 r. jako termin dowiedzenia się o wniesieniu skargi po upływie ustawowego terminu. Podniósł, że z wniosku o przywrócenie terminu należy domniemywać, że o korespondencji od organu odwoławczego skarżący dowiedział się w dniu 14 lipca 2016 r., czyli w terminie do wniesienia skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej jako; p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.

Stosownie natomiast do art. 87 § 1 i § 2 cytowanej ustawy, pismo z wnioskiem

o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana,

w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym, wnoszący o przywrócenie terminu, jest zobowiązany uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.

W związku z powyższym, przywrócenie terminu do dokonania czynności sądowej uzależnione jest od dwóch przesłanek, po pierwsze: od zachowania stosownego terminu do złożenia wniosku, po drugie: od uprawdopodobnienia przez wnoszącego wniosek braku winy po jego stronie w uchybieniu terminu.

Analizując spełnienie pierwszego z wymienionych warunków Sąd uwzględnił, że skarżący dowiedział się o uchybieniu terminu do wniesienia skargi, jak podał, w dniu 18 sierpnia 2016 r. Z przedmiotowym wnioskiem wystąpił zaś w dniu 25 sierpnia 2016 r. (data nadania pocztowego). W związku z tym należało przyjąć, że skarżący zachował termin wskazany w art. 87 § 1 p.p.s.a. do złożenia wniosku. Zważyć należy bowiem, iż zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą termin ten należy liczyć od dnia, w którym strona dowiedziała się o uchybieniu terminu (tak: NSA w postanowieniu z dnia 20 sierpnia 2010 r. sygn. akt II OZ 779/10, publ. w LEX nr 663839). W niniejszej sprawie skarżący sprecyzował zaś swój zamiar w zakreślonym 7-dniowym terminie.

Nie można jednak uznać, że uchybienie przez skarżącego terminowi do wniesienia skargi było przez niego niezawinione. Z wyjaśnień skarżącego wynika bezspornie, że jego córka, która podjęła adresowaną do strony korespondencję, jest pełnoletnia i w czerwcu,

i lipcu przebywała w domu skarżącego ze względu na pomoc rodziny przy opiece nad noworodkiem. Można więc ją było uznać za dorosłego domownika. Z przedstawionych okoliczności faktycznych wynika też, że córka podjęła korespondencję z zamiarem przekazania jej skarżącemu, co też uczyniła w dniu 14 lipca 2016 r. Okoliczność, że córka błędnie zapamiętała i przekazała skarżącemu datę doręczenia przesyłki, nie może przemawiać na jego korzyść. Skoro skarżący miał świadomość, że córka przeżywa trudny okres, to mógł się upewnić w organie o terminie doręczenia zaskarżonego orzeczenia lub nie zwlekać z nadaniem skargi w ostatnim dniu domniemanego terminu.

Podnieść należy, nawiązując do wypracowanych i utrwalonych poglądów doktryny i judykatury, że przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy, a jedyną możliwością jego przywrócenia jest uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, że dokonanie czynności procesowej w terminie, nie było możliwe z powodu obiektywnej przeszkody, której przy zachowaniu należytej staranności nie dało się ominąć. Oznacza to, że strona mimo starań nie mogła dokonać czynności w terminie. Strona zatem musi uwiarygodnić swą staranność, jak również fakt, że przeszkoda, która spowodowała niedotrzymanie terminu, była od niej niezależna (tak też WSA w Gliwicach w post. Z dnia 20.10.2004r. sygn. akt IV SA/GL 647/04). Podkreślić należy, że termin może być przywrócony tylko wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego zalicza się na przykład: przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar. W warunkach rozpoznawanej sprawy nie można stwierdzić wystąpienia tego typu okoliczności.

Biorąc powyższe pod uwagę należy uznać, że skarżący nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminowi spowodowane było okolicznościami niezawinionymi przez niego.

W tym stanie rzeczy, należało postanowić jak w sentencji.