Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 555/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2019-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono sprzeciw
Powołane przepisy: article: art. 92a ust. 6
journal: Dz.U. 2019 poz 58
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
article: art. 7; art. 8; art. 9;  art. 15; art. 77; art. 80; art. 138 § 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Drwal Sędziowie: Sędzia WSA Robert Hałabis (sprawozdawca), Sędzia WSA Iwona Tchórzewska, Protokolant: referent Marcin Ścibor po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 24 stycznia 2019 r. sprawy ze sprzeciwu "T.-C." M. Ł., J. Ł. Spółki [...] z siedzibą w Ł. na decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala sprzeciw.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2018 r. (nr [...] [...]), Inspektor Transportu Drogowego uchylił decyzję M. Wojewódzki Inspektora [...] Drogowego z dnia [...] stycznia 2018 r. (nr [...]), orzekającą o nałożeniu na [...]" Marcin Ł. i J. Ł. Spółkę jawną w Ł. kary pieniężnej w wysokości [...] zł za naruszenie przepisów ustawy o [...] drogowym.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że w dniu [...] grudnia 2017 r. na drodze krajowej nr [...] w R. zatrzymany został do kontroli pojazd marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą marki [...] o nr rej. [...], prowadzony przez M. K.. W toku kontroli ustalono, że pojazdem tym wykonywany był przewóz drogowy rzeczy w imieniu przedsiębiorstwa [...] M. Ł. J. Ł. S. jawna w Ł. (przewóz ładunku o masie 26450 kg) z [...] do Polski. Kierowca okazał dokument związany z przewożonym towarem oraz kartę kierowcy z tachografu cyfrowego. W trakcie kontroli stwierdzono następujące naruszenia:

. wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące, które nie rejestruje wszystkich wymaganych elementów;

. wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji;

. przekroczenie całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni o czas powyżej jednej godziny do czterech godzin.

W związku ze stwierdzonymi naruszeniami M. Wojewódzki Inspektor [...] Drogowego decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. nałożył na [...] M. Ł., J. Ł. S. jawną w Ł. karę pieniężną w wysokości [...] zł.

W odwołaniu strona wniosła o uchylenie powyższej decyzji i umorzenie postępowania administracyjnego wobec jej wydania z naruszeniem szeregu przepisów postępowania administracyjnego.

Uchylając rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzja zapadła z naruszeniem przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w tym art. 77 § 1, art. 107 § 3, art. 8, art. 9 i art. 10 k.p.a. Organ pierwszej instancji stwierdził, że tachograf poprzez zamontowanie do niego urządzenia zakłócającego – nie rejestrował wszystkich wymaganych elementów. Zamontowany w pojeździe czujnik ruchu został zmanipulowany dodatkowym układem elektronicznym tak, aby wysyłane przez niego informacje były zakłócane. Ponadto kontrolowany pojazd wyposażony był w tachograf nowej generacji, który powinien rejestrować dwa impulsy. Tymczasem zamontowany system zakłócający jego pracę powodował wyłączenie impulsu płynącego z czujnika oraz zakłócenie parametrów drugiego obwodu GPS. Stąd naruszenie lp. 6.1.2 załącznika nr [...] do ustawy o [...] drogowym stwierdza się w przypadku urządzenia starego typu, które nie rejestruje wszystkich wymaganych zapisów. Natomiast urządzenie rejestrujące zainstalowane w kontrolowanym pojeździe nie spełniało tych wymogów. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego (protokołu przesłuchania świadka) wynika, iż kontrolowany kierowca korzystał z wyłącznika na załadunkach i dojazdach do parkingu. Dlatego organ pierwszej instancji winien przeprowadzić ponowne postępowanie dowodowe i przeanalizować zebrany materiał dowodowy pod kątem naruszenia art. 34 rozporządzenia nr [...] oraz wystąpienia naruszenia polegającego na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, to jest naruszenia określonego lp. 6.2.1 załącznika nr [...] do ustawy o [...] drogowym.

Organ odwoławczy zgodził się zaś ze stanowiskiem organu pierwszej instancji odnośnie stwierdzonego naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji, o którym mowa w lp. 6.1.4 załącznika nr [...] do u.t.d., oraz naruszenia polegającego na przekroczeniu całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni o czas powyżej jednej godziny do czterech godzin, o którym mowa w lp. 5.6.1 załącznika nr [...] do u.t.d.

W sprzeciwie wniesionym od powyższej decyzji strona zarzuciła organowi odwoławczemu naruszenie przepisów:

1) prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie przez organ pierwszej instancji przepisów ustawy z dnia [...] września 2001 r. o [...] drogowym;

2) prawa procesowego poprzez naruszenie ustawy z dnia [...] czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, to jest: art. 6, art. 7, art. 8, art. 10 § 1 w zw. z art. 81, art. 77 § 1, art. 80 § 1 w zw. z art. 6, 7, 8 i 15 oraz art. 75 i 81 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na nie poczynieniu ustaleń oraz nie zebraniu materiału dowodowego niezbędnego do wydania decyzji oraz poczynieniu ustaleń niezgodnych z zebranym w sprawie materiałem dowodowym; a także wadliwą jego analizę, skutkującą w konsekwencji przyjęciem, że zebrane dowody w sposób jednoznaczny wskazują na wpływ lub zgodę strony na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków, a także stosowanie procedur kontrolnych niezgodnych z prawem, co bez wątpliwości jest zaprzeczeniem zasady nakazującej organom administracji publicznej działania na podstawie i w granicach prawa oraz zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, oraz niewyjaśnienie istoty sprawy i nieprzeprowadzenie wyczerpującego postępowania dowodowego.

Na podstawie podniesionych zarzutów strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi odwoławczemu. W jej ocenie organ odwoławczy mógł albo umorzyć postępowanie, albo rozstrzygnąć sprawę co do istoty.

W odpowiedzi na sprzeciw Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jego oddalenie. W uzasadnieniu tego stanowiska przedstawił okoliczności uzasadniające wydanie decyzji kasatoryjnej i wskazał na bezzasadność podniesionych w sprzeciwie zarzutów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Sprzeciw nie jest zasadny, bowiem nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Na wstępie wyjaśnić należy, że instytucja sprzeciwu od decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., wprowadzona została do ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm. – dalej jako "p.p.s.a.") na mocy ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935) i obowiązuje od dnia 1 czerwca 2017 r. Uregulowania dotyczące sprzeciwu zawarte zostały w dziale III, rozdziale 3a p.p.s.a. (art. 64a-64e).

Według art. 64a p.p.s.a., sprzeciw przysługuje od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., to jest od decyzji organu odwoławczego uchylającej w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazującej sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Zgodnie z art. 64b § 1 p.p.s.a., do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Szczególną cechą odróżniającą sprzeciw od skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest ograniczony zakres kontroli sądu dotyczący decyzji objętej sprzeciwem. Analiza przepisów działu III i rozdziału 3a p.p.s.a. wskazuje, że wprowadzenie instytucji sprzeciwu do procedury sądowoadministracyjnej miało na celu uproszczenie postępowania przed sądami administracyjnymi i przyspieszenie kontroli sądowoadministracyjnej decyzji, o których mowa w art. 138 § 2 k.p.a., zwanych decyzjami kasacyjnymi. Zgodnie bowiem z art. 64e p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od decyzji sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji kasacyjnej, nie zaś, jak w przypadku skarg, rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Uwzględniając zatem sprzeciw od decyzji, Sąd uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. (art. 151a § 1 zd. 1 p.p.s.a.), a w przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw (art. 151a § 2 p.p.s.a.).

Kontrola zgodności z prawem decyzji objętej sprzeciwem oznaczała zatem konieczność dokonania przez Sąd oceny, czy w realiach konkretnej sprawy organ odwoławczy w uzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania decyzji kasacyjnej, czy też bezpodstawnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty. Podstawowym obowiązkiem sądu administracyjnego rozpoznającego sprzeciw od decyzji kasacyjnej jest więc przede wszystkim ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., a zatem odstąpienie od zasady ogólnej – ponownego i merytorycznego rozpoznania sprawy albo zakończenia jej w inny sposób. Dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na zasadzie art. 138 § 2 k.p.a. sąd nie jest natomiast władny odnosić się do meritum sprawy w kierunku jej przesądzenia, skoro na skutek uchylenia decyzji organu pierwszej instancji sprawa wraca do merytorycznego rozpatrzenia przed tym organem (zob. wyrok NSA z dnia 9 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2219/15).

Stosownie do przepisu art. 138 § 2 k.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Treść tego przepisu oznacza zatem, że wydanie przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej jest dopuszczalne w przypadku, gdy zostaną spełnione określone w nim przesłanki. Po pierwsze, gdy organ stwierdzi, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania i po drugie, gdy uzna, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Użycie w omawianym przepisie przeciwstawnego spójnika "a" oznacza, że samo stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania, aczkolwiek jest konieczną przesłanką uchylenia zaskarżonej decyzji, to nie jest jednak przesłanką wystarczającą, gdyż niezbędne jest także dodatkowo wykazanie, że "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie".

Powyższe wyjaśnienia prowadzą do akceptacji stanowiska organu odwoławczego zawartego w zaskarżonej decyzji. Zostało już powiedziane, że rozpoznając sprzeciw od decyzji Sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Sprzeciw nie jest natomiast środkiem prawnym służącym kontroli materialnoprawnej podstawy decyzji, ani prawidłowości zastosowania przez organ drugiej instancji przepisów prawa procesowego niezwiązanych z podstawami kasacyjnymi. Sprzeciw jest kierowany przeciwko uchyleniu decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania. Rola sądu administracyjnego kontrolującego decyzję o charakterze kasacyjnym sprowadza się więc jedynie do analizy przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z unormowania przewidzianego w art. 138 § 2 k.p.a. Nie jest zatem wówczas władny odnosić się do meritum sprawy.

Kontrola zaskarżonej decyzji jasno wskazuje, że akta administracyjne potwierdzają prawidłowość zastosowania w tej sprawie przez organ odwoławczy przepisu art. 138 § 2 k.p.a. Organ pierwszej instancji dopuścił się bowiem naruszenia przepisów prawa procesowego (art. 7, 8, 9, 77 i 80 k.p.a.), a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma rzeczywiście istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Wymaga bowiem zwrócenia uwagi, że w sprawie tej doszło do sytuacji, w której organ pierwszej instancji przeprowadził postępowanie w taki sposób, że konieczny jeszcze do wyjaśnienia zakres sprawy jest istotny i ma wpływ na jej rozstrzygnięcie. Pozostaje poza sporem, że podczas kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu [...] grudnia 2017 r. ustalono, iż w kontrolowanym pojeździe zamontowany był czujnik ruchu, który został zmanipulowany dodatkowym układem elektronicznym tak, aby wysyłane przez niego informacje były zakłócane. Ponadto kontrolowany pojazd wyposażony był w tachograf nowej generacji, który powinien rejestrować dwa impulsy. Z ustaleń wynika, że zamontowany system zakłócający pracę powodował wyłączenie impulsu płynącego z czujnika oraz zakłócenie parametrów drugiego obwodu GPS. Organ pierwszej instancji ocenił powyższą okoliczność jako wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące, które nie rejestruje wszystkich wymaganych elementów i zakwalifikował ją jako naruszenie określone lp. 6.1.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Nadto z protokołu przesłuchania przez inspektora ITD świadka (kierującego pojazdem) wynika, że kontrolowany kierowca korzystał z wyłącznika na załadunkach i dojazdach do parkingu.

W opisanej sytuacji przyznać należy rację organowi odwoławczemu, że organ pierwszej instancji nie dokonał dostatecznych ustaleń w powyższym zakresie. W ramach wskazań co do dalszego postępowania organ odwoławczy zasadnie zalecił bowiem, aby organ pierwszej instancji prowadząc ponownie postępowanie przeanalizował i ewentualnie uzupełnił materiał dowodowy w celu jednoznacznego potwierdzenia rodzaju stwierdzonego naruszenia w kontekście treści załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Okazać się bowiem może, że chodzi o innego rodzaju naruszenie niż to, jakie przyjął organ pierwszej instancji.

Mając na uwadze treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji, Sąd zwraca uwagę, że zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 zł za każde naruszenie, z tym że suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekraczać kwoty 10.000 zł, co wynika z ust. 2 tego przepisu. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o którym wyżej mowa oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 u.t.d.). Naruszenie określone w lp. 6.1.2 polega na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące, które nie rejestruje wszystkich wymaganych elementów. Za wskazane naruszenie wysokość kary pieniężnej wynosi 2.000 zł. Natomiast naruszenie, o którym mowa w l.p. 6.2.1, to nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Za wskazane naruszenie wysokość kary pieniężnej jest inna i wynosi już 5.000 zł. Istotnym przy tym jest – co umknęło uwadze organowi pierwszej instancji – że naruszenie opisane lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym zostało ujęte w części lp. 6.2. zatytułowanej: "Wykonywanie przewozu z ingerencją w działanie urządzenia rejestrującego". Z kolei wszystkie naruszenia wymienione pod lp. 6.1. załącznika nr 3 do ustawy dotyczą zaś naruszenia zasad i warunków wyposażenia pojazdu w urządzenie rejestrujące. Dlatego naruszenie wskazane w lp. 6.1.2. dotyczy wykonywania przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące, które nie rejestruje wszystkich wymaganych elementów, gdy wynika to z awarii urządzenia. Na marginesie Sąd zauważa natomiast, wbrew stanowisku organu odwoławczego, że naruszenie lp. 6.1.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym nie dotyczy wyłącznie urządzeń "starego typu". Z literalnego bowiem brzmienia opisu naruszenia (podobnie jak w przypadku naruszenia określonego lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy) wynika, że dotyczy ono zarówno urządzeń rejestrujących jak i cyfrowych urządzeń rejestrujących. Nadto brzmienie naruszenia określonego w lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy wskazuje, że odnosi się do niego również art. 32 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r., według którego, zabrania się fałszowania, ukrywania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach lub przechowywanych w tachografie lub na karcie kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z tachografu. Każda forma manipulowania tachografem, wykresówką lub kartą kierowcy, która mogłaby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych lub informacji wydrukowanych jest zabroniona. Dlatego w pojeździe nie może znajdować się żadne urządzenie, które mogłoby zostać użyte w powyższych celach.

Zgodnie z art. 34 powołanego rozporządzenia nr 165/2014:

1. Kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówką lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona.

2. Kierowcy odpowiednio chronią wykresówki lub karty kierowcy i nie używają zabrudzonych lub uszkodzonych wykresówek lub kart kierowcy.

3. Jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać tachografu zainstalowanego w pojeździe, to okresy, o których mowa w ust. 5 lit. b) ppkt (ii), (iii) oraz (iv):

a) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf analogowy – wprowadza się na wykresówkę ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc wykresówki; lub

b) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf cyfrowy – wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do manualnego wprowadzania danych, w jakie wyposażony jest tachograf.

Jeżeli w pojeździe wyposażonym w tachograf analogowy znajduje się więcej niż jeden kierowca, kierowcy zmieniają odpowiednio wykresówki, aby właściwe informacje były zapisywane na wykresówce kierowcy prowadzącego pojazd.

W świetle powyższych rozważań stwierdzić należy, iż decyzja organu odwoławczego prawidłowo wyjaśniła powody zaniechania przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego w ramach postępowania odwoławczego na podstawie art. 136 k.p.a., skoro organ pierwszej instancji nie przeprowadził we własnym zakresie postępowania dowodowego co do zasadniczych okoliczności stanu faktycznego, które miały wpływ na prawidłowe określenie rodzaju jednego z naruszeń, jakie w toku przeprowadzonej kontroli zostało ujawnione.

Ubocznie zaś Sąd zwraca uwagę, że profesjonalny przewoźnik nie może skutecznie bronić się argumentem, że zachowań kierowcy nie mógł przewidzieć. Brak wiedzy przedsiębiorcy o tym, że kierowca dokonuje samowolnej ingerencji w pracę urządzenia rejestrującego, nie daje podstaw do przyjęcia braku wpływu na powstanie naruszenia, którego nie mógł przewidzieć. Strona skarżąca jest bowiem odpowiedzialna za działania kierowcy i ponosi z tego tytułu ryzyko w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Samowolne manipulowanie przy układzie elektronicznym urządzenia rejestrującego przez kierowcę bez wiedzy i wyraźnej woli przedsiębiorcy, nie stanowi okoliczności objętych przepisem art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, jako nadzwyczajnych i niespodziewanych, które miałyby bezpośredni wpływ na powstanie stwierdzonego naruszenia, a których doświadczony i profesjonalny podmiot organizując przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć.

Zauważyć również należy, że stosownie do art. 15 k.p.a., postępowanie administracyjne ma charakter dwuinstancyjny. Zarówno doktryna jak i orzecznictwo administracyjne przyjmują, że dwuinstancyjność w postępowaniu administracyjnym polega na wydaniu rozstrzygnięć o charakterze merytorycznym przez organy dwóch różnych instancji. Zasada dwuinstancyjności powoduje, że każdy z organów (najpierw pierwszej, a potem drugiej instancji) przeprowadza własne postępowanie prowadzone w celu prawidłowego rozpatrzenia sprawy administracyjnej. Dlatego w postępowaniu administracyjnym nie mamy do czynienia jedynie z kontrolą orzeczenia organu pierwszej instancji, ale z prowadzeniem postępowania tak, aby załatwić sprawę co do jej istoty. Tym samym organ odwoławczy nie mógł konwalidować stwierdzonych uchybień poprzez samodzielne i odmienne ustalenie rzeczywistych naruszeń ustawy o transporcie drogowym dopiero w postępowaniu odwoławczym, tym bardziej jeżeli kara administracyjna za takie naruszenia byłaby surowsza, albowiem postępowanie w tym przedmiocie ma charakter podstawowy i rozstrzygający dla końcowego załatwienia sprawy.

Nie znajdują wreszcie uzasadnienia zarzuty sprzeciwu dotyczące naruszenia przez organ reguł proceduralnych w zakresie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Wprawdzie organ odwoławczy nie zawiadomił skarżącego o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a., jednak nie sposób stwierdzić, by mogło to mieć jakikolwiek wpływ na wynik sprawy. Strona skarżąca nie określiła nawet w sprzeciwie, w jaki sposób niezawiadomienie jej o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów wpłynęło w tym konkretnym wypadku na sposób rozstrzygnięcia sprawy. Naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu stanowi naruszenie przepisów prawa procesowego, które może stanowić podstawę uchylenia decyzji wówczas, jeśli naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Na stronie stawiającej tego rodzaju zarzut naruszenia przepisów postępowania spoczywa zatem ciężar wykazania istnienia adekwatnego związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. Okoliczność ta wykazana nie została.

Reasumując dotychczasowe rozważania uznać należało, że organ pierwszej instancji wydał decyzję z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W konsekwencji wydanie przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. było prawidłowe i prawa nie narusza.

Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a. – orzekł o oddaleniu sprzeciwu.