Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 1683/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-06-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6198 Inspekcja pracy
Hasła tematyczne: Inspekcja pracy
Skarżony organ: Inspektor Pracy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 4 pkt 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1924
law: Ustawa z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych.
article: art. 11a
journal: Dz.U. 2019 poz 1251
law: Ustawa z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Fleszer, Sędziowie Sędzia WSA Adam Gołuch (spr.), Asesor WSA Piotr Pyszny, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi S. Z. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w Katowicach z dnia 23 września 2021 r. nr KT.PPR.B.5112.Dd28/21 w przedmiocie umieszczenia pracownika w ewidencji pracowników wykonujących prace o szczególnym charakterze oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 23 września 2021 r., nr KT.PBR.B.5112.Dd28/21, Okręgowy Inspektor Pracy w Katowicach (dalej: organ II instancji,) po ponownym rozpatrzeniu sprawy uchylił nakaz Inspektora Pracy (dalej: organ I instancji,) z dnia 30 czerwca 2021 r. Nr rej.: [...] w sprawie umieszczenia pracownika S. Z. (dalej skarżący) w ewidencji pracowników wykonujących prace o szczególnym charakterze, o której mowa w art. 41 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych (Dz.U. z 2018 r. poz. 1924 ze zm. dalej: u.o.e.p) i umorzył postępowanie organu I instancji w całości.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia ZUS powołał art.138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), dalej "k.p.a." oraz art. 19 ust.1 pkt 5 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz.U. z 2019 r. poz. 1251 z późn. zm.) dalej powoływana jako ustawa o PIP.

Zaskarżona decyzja oraz poprzedzający ją nakaz zostały wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Pismem z dnia 10 sierpnia 2020 r., skarżący zwrócił się ze skargą do Okręgowego Inspektoratu Pracy w Katowicach, że pracodawca P. S.A. we W. nie umieścił jego nazwiska w ewidencji pracowników wykonujących prace o szczególnym charakterze, za których jest przewidziany obowiązek opłacania składek na Fundusz Emerytur Pomostowych.

W wyniku kontroli przeprowadzonej u ww. pracodawcy w okresie od 1 października 2020 r. do dnia 8 czerwca 2021r., ustalono że skarżący jest zatrudniony od dnia 1 marca 2018 r., do dnia zakończenia kontroli w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku operatora urządzeń w pionie produkcji utrzymania składowisk lokalizacja R. i wykonuje prace o szczególnym charakterze tj. bezpośrednio obsługuje urządzenia związane z magazynowaniem, odbiorem i podawaniem w procesie produkcyjnego popiołu i popiołu-żużla, biomasy oraz węgla.

Inspektor Pracy wskazał też, że sprawa umieszczenia pracowników zatrudnionych w P. S.A. we W. w ewidencji pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze było przedmiotem postępowania sądowego przed Sądem Okręgowym we W. pod sygn. akt [...], gdzie w uzasadnieniu Sąd Okręgowy stwierdził, że sprawy sporne dotyczące nieumieszczenia pracownika w tej ewidencji a wykonujących takie prace rozpoznaje Państwowa Inspekcja Pracy.

Wskazano też, że stosownie do treści art. 41 pkt 1 i 2 u.o.e.p. płatnik składek (pracodawca) jest obowiązany prowadzić wykaz stanowisk pracy, na których są wykonywane prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze oraz ewidencję pracowników wykonujących pracę w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, za których jest przewidziany obowiązek opłacania składek na FEP. Idąc dalej, w przypadku nieumieszczenia w ewidencji pracowników wykonujących pracę w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, za których jest przewidziany obowiązek opłacania składek na FEP, na podstawie art. 41 ust. 6 ww. ustawy, pracownikowi przysługuje skarga do Państwowej Inspekcji Pracy. Stwierdzić zatem należy, że w tej sytuacji skarga do Państwowej Inspekcji Pracy w zakresie nieumieszczenia pracownika w ewidencji pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, za których jest przewidziany obowiązek opłacania składek na FEP jest rozpatrywana przez organy PIP.

W związku z powyższym Inspektor Pracy nakazem z dnia 30 czerwca 2021 r. Nr rej.: [...] nakazał umieszczenia skarżącego w ewidencji pracowników wykonujących prace o szczególnym charakterze, o której mowa w art. 41 ust. 4 pkt 2 u.o.e.p.

Od ww. nakazu w dniu 23 lipca 2021 r., odwołał się P. S.A. we W. podnosząc m.in., że stanowisko skarżącego nie zostało umieszczone w wykazie prac o szczególnym charakterze ponieważ znajduje się tam stanowisko operatora urządzeń w pionie usług a nie ma tam operatora urządzeń w pionie produkcji gdzie zatrudniony jest skarżący. Nadto pracodawca wskazał, że zgodnie z orzecznictwem NSA należy umorzyć przedmiotowe postępowanie z uwagi na jego bezprzedmiotowość.

W następstwie ww. odwołania organ II instancji decyzją z dnia 23 września 2021 r., nr KT.PBR.B.5112.Dd28/21, po ponownym rozpatrzeniu sprawy uchylił nakaz organu I instancji z dnia 30 czerwca 2021 r. Nr rej.: [...] w sprawie umieszczenia skarżącego w ewidencji pracowników wykonujących prace o szczególnym charakterze i umorzył postępowanie organu I instancji w całości.

W uzasadnieniu ww. decyzji organ II instancji wskazał, że stanowisko, na którym zatrudniony jest skarżący nie zostało przez pracodawcę zamieszczone w wykazie ewidencji pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, o której mowa w art. 41 ust. 4 pkt 2 u.o.e.p. zatem organ nie jest uprawniony do dokonywania wiążących ustaleń czy badań w zakresie wykazywania czy określone stanowisko spełnia wymogi przewidziane w u.o.e.p, jak również wydania decyzji ingerujących w treść tego rejestru. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zauważono, że

Na opisaną powyżej decyzję skargę do sądu administracyjnego wywiódł skarżący

Skarżący zarzucił istotne naruszenie:

1.przepisów prawa materialnego:

a) art. 41 ust.4 pkt 2 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych, poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, iż stanowisko pracy skarżącego nie zostało ujęte przez pracodawcę na liście, o której mowa w art.41 ust.4 pkt.1 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. u.o.e.p.

b) art. 3 ust.1,3 oraz 7 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r., o emeryturach pomostowych, poprzez ich niezastosowanie i przyjęcie, iż praca świadczona przez skarżącego nie jest pracą w szczególnych warunkach i w szczególnym charakterze, podczas gdy decydujący w sprawie jest charakter świadczonej pracy a nie nazwa stanowiska, na którym pracę świadczy skarżący.

2.przepisow prawa proceduralnego:

a) art.7 k.p.a. art. 77 § 1 k. p. a. poprzez ich niezastosowanie, a tym samym istotne naruszenie interesu skarżącego,

b) art.80 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie polegające na bezprawnym przyjęciu, iż stanowisko pracy skarżącego nie zostało ujęte przez pracodawcę na liście, o której mowa w art. 41 ust.4 pkt 1 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. u.o.e.p. podczas gdy sam pracodawca wskazał, że skarżący świadczy pracę w szczególnych warunkach i o szczególnym charakterze,

c) art.8 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, albowiem działanie organów powinno pogłębiać zaufanie obywateli do Państwa.

W związku z powyższym Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, że zgodnie z art. 41 ust.4 u.o.e.p. pracodawca jest obowiązany prowadzić:

a) wykaz stanowisk pracy, na których są wykonywane prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze,

b) ewidencje pracowników wykonujących pracę w szczególnych warunkach lub o szczególnych charakterze za których jest przewidziany obowiązek na FEB.

Stosownie do przepisu art.41 ust.6 ww. ustawy w przypadku nieumieszczenia w ewidencji pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze przysługuje skarga do PIP.

Skarżący podkreśla, iż praca świadczona przez niego na stanowisku operatora urządzeń nie tylko wymaga wysokiej sprawności psychofizycznej ale także przy jej wykonywaniu istnieje styczność z materiałami rakotwórczymi, w tym krzemionką krystaliczną zwłókniającą tkanki płucne.

Skarżący spełnia zatem wszystkie warunki opisane przez pracodawcę w wykazie stanowisk zawartych w załączniku nr 2 do regulaminu pracy.

Ponieważ sam pracodawca zaliczył do prac szkodliwych prace wykonywane na stanowisku "operatora urządzeń", zatem zaskarżona decyzja Okręgowego Inspektora Pracy jest wadliwa i powinna zostać uchylona. Bezprawnie doszło bowiem do rozróżnienia pomiędzy "operatorami urządzeń" świadczących pracę w spółce. Należy bowiem zdecydowanie podkreślić, iż praca na stanowisku "operatora urządzeń" jest pracą wykonywaną w szczególnych warunkach i o szczególnym charakterze.

Organ II instancji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie przez Sądem stawił się skarżący akcentując, że jego stanowisko pracy jest wykonywaniem pracy w szczególnych warunkach i to pracodawca powinien zadbać aby jego stanowisko było ujęte w ewidencji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Decyzja administracyjna podlega uchyleniu, jeśli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c, p.p.s.a.) lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Podstawę prawna rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy u.o.e.p.") oraz ustawy o PIP.

Rozpoznając niniejszą sprawę należało uwzględnić pełen jej kontekst, w tym również fakt, że sprawa niniejsza jest jedną z kilku spraw zawisłych przed tutejszym Sądem. Sąd miał zatem wiedzę, że sprawy te dotyczą również kwestii umieszczenia pracowników w ewidencji pracowników wykonujących prace o szczególnym charakterze.

Jak wynika z akt sprawy i jak też podkreślał skarżący to o ustalenie wykonywania pracy w szczególnych warunkach rozchodzi się pracownikom zatrudnionym w P. S.A., lokalizacja R.. Szczególnie akcentowano, że sprawy te zostały wywołane powództwem pracowników. Dla rozstrzygnięcia zawisłego przed sądem administracyjnym sporu w niniejszej sprawie zasadnicze znaczenie ma zdefiniowanie jego istoty. Szczególnie podkreślić trzeba, że nie jest rolą sądu administracyjnego rozstrzyganie, czy wskazana w zaskarżonym nakazie osoba wykonywała prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze. Sąd administracyjny rozstrzyga jedynie o tym, czy zasadnie nakazano wpisanie danej osoby do ewidencji pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze.

Należy zaakcentować, że przedmiotem wywiedzionej w niniejszej sprawie skargi jest decyzja administracyjna wydana wskutek odwołania wniesionego od wydanego na podstawie art. 11a ustawy o PIP nakazu umieszczenia pracownika w ewidencji pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze. Odwołując się do uregulowań prawnych należy zatem wskazać kiedy na pracodawcy ciąży obowiązek wpisania danego pracownika do pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze.

Istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy stanowisko skarżącego znajduje się w wykazie stanowisk pracy u pracodawcy na których są wykonywane prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze a jeśli nie, to czy organy PIP są uprawnione do nakazania umieszczenia pracownika decyzją administracyjną wydaną na podstawie art. 11a ustawy o PIP w ewidencji pracowników wykonujących prace o szczególnym charakterze. Chodzi o pracę o której mowa w art. 41 ust. 2 pkt 2 u.o.e.p. w związku z pozycją 24 załącznika nr 2 do tej ustawy - w sytuacji gdy - pracodawca nie umieścił w sporządzonym wykazie stanowisk pracy na których wykonywane są prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, o którym mowa w art. 41 ust. 4 pkt 1 u.o.e.p., stanowiska zajmowanego przez konkretnego pracownika.

W ocenie Sądu obydwie kwestie należy rozstrzygnąć negatywnie.

Uzasadniając rozstrzygnięcie spornych kwestii należy w pierwszej kolejności wskazać, że na podstawie art. 11a ustawy o PIP właściwe organy Państwowej Inspekcji Pracy są uprawnione do nakazania pracodawcy umieszczenia pracownika w ewidencji pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, o której mowa w art. 41 ust. 4 pkt 2 u.o.e.p., wykreślenia go z ewidencji oraz do sporządzenia korekty dokonanego wpisu w tej ewidencji. Kwestią pozostającą poza sporem jest fakt, że podmiotem uprawnionym do zakwalifikowania danego rodzaju pracy, do pracy wykonywanej w szczególnych warunkach lub pracy o szczególnym charakterze jest płatnik składek, a więc pracodawca. Organy Państwowej Inspekcji Pracy są uprawnione do nakazania umieszczenia pracownika, decyzją administracyjną wydaną na podstawie art. 11a ustawy o PIP, w ewidencji pracowników wykonujących prace o szczególnym charakterze (art. 41 ust. 4 pkt 2). Jednak wydanie takiego nakazu możliwe jest wówczas, gdy dane stanowisko pracy zostało przez samego pracodawcę zaliczone do wykazu stanowisk pracy, na których wykonywane są prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, natomiast pracownik zajmujący takie właśnie stanowisko w zakładzie pracy nie został przez pracodawcę uwzględniony w ewidencji pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze (por. wyrok NSA z dnia 26 marca 2015 r. sygn. I OSK 2377/13). W judykaturze konsekwentnie przyjmuje się, że nakazanie wpisania do ewidencji pracownika świadczącego pracę na stanowisku niezaliczonym do wykazu stanowisk, o jakim mowa w art. 41 ust. 4 pkt 1 u.o.e.p. byłoby w istocie wiążącym ustalaniem, czy określone stanowisko (zajmowane przez danego pracownika) spełnia wymogi przewidziane w ustawie o emeryturach pomostowych. Tymczasem do dokonywania tego rodzaju ustaleń (jakie stanowiska spełniają warunki ustawy o emeryturach pomostowych) organy inspekcji pracy nie są umocowane (por. wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2011 r. sygn. akt I OSK 1969/10). W tym bowiem zakresie u.o.e.p. przyjęła zasadę właściwości Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz sądów powszechnych w sprawach między innymi emerytur pomostowych, co z kolei ogranicza zakres kompetencji Inspekcji Pracy do spraw wyżej wskazanych. Szczególnego podkreślenia wymaga to, że punktem odniesienia dla przewidzianej w art. 10 ust. 1 pkt 9a kompetencji Państwowej Inspekcji Pracy do kontroli ewidencji nie mogą być wprost wykazy prac wykonywanych w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, określone poszczególnymi załącznikami, lecz wykaz stanowisk pracy płatnika – pracodawcy, na których taka praca jest wykonywana została rozstrzygnięta przez sądy administracyjne (por. wyrok NSA z dnia 26 marca 2015 r. sygn. I OSK 2377/13).

Powyższe oznacza, że jedynym do czego jest kompetentna inspekcja pracy jest wydanie nakazu umieszczenia danego pracownika w ewidencji pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze przez inspektora pracy o ile dane stanowisko pracy zostało przez samego pracodawcę zaliczone do wykazu stanowisk pracy, na których wykonywane są prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, a pracownik zajmujący takie właśnie stanowisko nie został umieszczony w ewidencji. Rola inspekcji pracy w tym zakresie ogranicza się jedynie do orzekania o istnieniu lub nieistnieniu obowiązku pracodawcy o charakterze ewidencyjno-sprawozdawczym (por. wyrok WSA w Gliwicach z 25.06.2013 r. sygn. IV SA/Gl 995/12).

Skoro zatem kwestią nie mogącą budzić uzasadnionych wątpliwości jest fakt, że "punktem odniesienia" dla przewidzianej art. 10 ust. 1 pkt 9a ustawy o PIP kompetencji Państwowej Inspekcji Pracy do kontroli ewidencji pracowników wykonujących pracę w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, o której mowa w art. 41 ust. 4 pkt 2 u.o.e.p., nie może być wprost wykaz prac wykonywanych w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, określonych poszczególnymi załącznikami, lecz wykaz stanowisk pracy płatnika – pracodawcy, na których taka praca jest wykonywana, należało rozstrzygnąć, czy stanowisko operatora urządzeń w Pionie Produkcji i Utrzymanie Składowisk lokalizacja R. zostało przez Pracodawcę zaliczone do wykazu stanowisk pracy, na których wykonywane są prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze.

Niesporne, bowiem w okolicznościach badanej sprawy pozostaje, że skarżący pozostaje zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku operatora urządzeń w pionie produkcji utrzymania składowisk lokalizacja R. i wykonuje prace o szczególnym charakterze tj. bezpośrednio obsługuje urządzenia związane z magazynowaniem, odbiorem i podawaniem w procesie produkcyjnego popiołu i popiołu-żużla, biomasy oraz węgla.

Mając zatem na uwadze fakt, że przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest decyzją z dnia 23 września 2021 r., nr KT.PBR.B.5112.Dd28/21, organu II instancji, uchylająca nakaz Inspektora Pracy z dnia 30 czerwca 2021 r. Nr rej.: [...] w sprawie umieszczenia skarżącego w ewidencji pracowników wykonujących prace o szczególnym charakterze i umarzająca postępowanie organu I instancji w całości to nie może budzić uzasadnionych wątpliwości fakt niezamieszczenia danego stanowiska w wykazie stanowisk pracy, na których są wykonywane prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze (art. 41 ust. 4 pkt 1 u.o.e.p.).

Podkreślić trzeba, że rozpatrując niniejszą sprawę Sąd miał na uwadze uchwałę NSA z dnia 13 listopada 2011 r. sygn. I OPS 4/12 (dalej również jako: Uchwała), wskazującą, że w postępowaniu o umieszczenie pracownika w ewidencji pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, o której mowa w art. 41 ust. 4 pkt 2 u.o.e.p, za pracownika wykonującego prace o szczególnym charakterze w rozumieniu art. 3 ust. 5 u.o.e.p. może być uznany pracownik, który wykonując prace o szczególnym charakterze wykonuje także inne dodatkowe czynności wskazane przez pracodawcę w ramach świadczenia pracy. Należy jednak mieć na uwadze, że Uchwała ta dotyczy sytuacji - w której poza sporem pozostaje fakt umieszczenia przez pracodawcę danego stanowiska w wykazie - stanowisk pracy na których są wykonywane prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze. Uchwała literalnie rozstrzyga kwestię dopuszczalności uznania za pracownika wykonującego prace o szczególnym charakterze "pracownika, który - wykonując (niespornie – uw. Sądu) - prace o szczególnym charakterze", wykonuje także inne dodatkowe czynności. Uchwała ta dotyczy zatem sytuacji w której - nie ma sporu - co do faktu wykonywania pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, w rozumieniu u.o.e.p.

Sąd zauważył że kwestia umieszczenia pracownika w ewidencji pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach była przedmiotem uchwały NSA z 13 listopada 2012r. I OPS 4/12 w której przyjęto, że z uwagi na właściwość organów rentowych i sądów powszechnych w sprawach regulowanych w ustawie o emeryturach pomostowych oraz charakter ewidencji, o której mowa w art. 41 ust. 4 pkt 2 tej ustawy, należy przyjąć, że w ewidencji powinni być umieszczeni pracownicy, którzy wykonują prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze bez względu na to, czy wykonują wyłącznie tego rodzaju prace, czy też poza tego rodzaju pracami, wykonują także prace innego rodzaju. Oznacza to, że organy Państwowej Inspekcji Pracy w postępowaniu o nakazanie pracodawcy umieszczenie pracownika w ewidencji lub wykreślenie pracownika z ewidencji rozstrzygają wyłącznie o tym, czy pracownik wykonuje prace na stanowisku pracy, na którym są wykonywane prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, bez względu na to, czy taki pracownik wykonuje dodatkowo także inne prace. Ocena, czy wykonywanie tych innych prac powoduje, że pracownik wykonuje lub nie wykonuje prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze w pełnym wymiarze czasu pracy w rozumieniu art. 3 ust. 1 i 3 ustawy o emeryturach pomostowych należy do organów rentowych i sądów powszechnych, ponieważ są to okoliczności dotyczące obowiązku opłacania składek na Fundusz Emerytur Pomostowych oraz spełniania warunku nabycia prawa do emerytury pomostowej, a nie okoliczności, od których zależy umieszczenie lub nieumieszczenie pracownika w ewidencji, o której mowa w art. 41 ust. 4 pkt 2 o emeryturach pomostowych.

W konsekwencji przywołanej uchwały, którą związany jest także Sąd orzekający w niniejszej sprawie. W okolicznościach badanej sprawy, istota sporu dotyczy właśnie charakteru prac tych, dla których miejscem pracy jest lokalizacja R.. W ocenie Sądu, nie ulega wątpliwości, że Spółka pominęła stanowisko dla których miejscem pracy jest lokalizacja R., w wykazie stanowisk na których wykonywane są prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym. Tymczasem, jeżeli pracodawca pominął dane stanowisko pracy w wykazie, to arbitralne rozstrzygnięcie organów Państwowej Inspekcji Pracy w tym przedmiocie naruszyłoby granice ich właściwości, wkraczając w sferę zastrzeżoną dla organów rentowych (tak wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 października 2015 r., sygn. akt I OSK 920/14, internetowa Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Wiązałoby się ono wszak z koniecznością dokonania wiążących ustaleń co do tego, czy dana praca odpowiada warunkom określonym w ustawie o emeryturach pomostowych (tak wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 marca 2014 r., sygn. akt I OSK 238/13). Dlatego też korekta przez organ Państwowej Inspekcji Pracy ewidencji pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze wymagałaby, wcześniejszej zmiany wykazu stanowisk, na których tego rodzaju praca jest wykonywana poprzez umieszczenie w niej stanowiska zajmowanego przez Uczestniczkę Postępowania (por. wyrok NSA z dnia 11 lutego 2016 r. sygn. I OSK 1684/14).

Wskazać należy, że Sąd sprawę niniejszą rozpoznający nie przesądza czy skarżący wykonywał prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze. Sąd administracyjny rozstrzyga jedynie o tym czy zasadnie uchylono nakaz wpisania skarżącego do ewidencji pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, w sytuacji gdy zajmowane przez niego stanowisko nie zostało umieszczone przez Pracodawcę w wykazie stanowisk na których wykonywane są prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze.

Podkreślić należy, że ustalenie, czy skarżący wykonuje prace o szczególnym charakterze należy do sądu powszechnego, a nie do Inspekcji Pracy.

Z tej też przyczyny Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.