Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 206/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-04-09 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marzenna Kosewska po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. na decyzję Dyrektora ... Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia ... grudnia 2014 nr ... w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowych w pomniejszonej wysokości na rok 2013 postanawia odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi


UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz.270, p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W myśl art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.

Instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy. Podstawową przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy w jego uchybieniu. Brak winy powinien być oceniany w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem (por. postanowienie SN z dnia 29 października 1999 r., sygn. akt I CKN 556/98, postanowienie SN z dnia 12 stycznia 1999 r., sygn. akt II UKN 667/98). O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 21 lutego 2006 r., sygn. akt I SAB/Wa 78/05 – publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W rozpoznawanym przypadku strona wniosła w dniu ... marca 2015 r. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi, wskazując jako przyczynę uchybienia terminu nieobecność skarżącej w miejscu zamieszkania w okresie od... do... marca 2015 r. i w związku z tym brak wiedzy o otrzymaniu zarządzenia. Strona podniosła, że zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu zostało odebrane na poczcie przez jej ojca, który nie poinformował skarżącej o tym fakcie. Dopiero w dniu ... marca 2015 r. strona otrzymała korespondencję i z treści zarządzenia powzięła wiedzę, że niedotrzymanie terminu będzie skutkowało odrzuceniem skargi.

W załączeniu wnioskodawczyni przedłożyła dowód uiszczenia w dniu ...marca 2015 r. wpisu od skargi w kwocie ... zł.

W ocenie Sądu, wskazana przez wnioskodawczynię przyczyna nie może uzasadniać przywrócenia terminu. Przebywanie strony poza stałym miejscem zamieszkania i niezorganizowanie przez nią odbioru korespondencji w taki sposób, aby uniknąć ujemnych skutków procesowych związanych z niemożnością osobistego doręczenia stronie pism sądowych – nie stanowi podstawy do uznania, że wnioskodawczyni nie ponosiła winy w uchybieniu terminu ustawowego (vide: postanowienie NSA z 17 lipca 2006 r., sygn. akt I FZ 283/06; postanowienie WSA w Szczecinie z 8 grudnia 2004 r., sygn. akt I SA/Sz 666/04 – publ.: Legalis).

W świetle powyższych okoliczności należy wyjaśnić, że niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw nie uzasadnia przywrócenia terminu (por. postanowienie NSA z dnia 10 lutego 2000 r., sygn. akt SA/Sz 1117/99, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Uznając zatem, że niedochowanie przez skarżącą terminu do wniesienia skargi nie była następstwem okoliczności od niej niezależnych, lecz była konsekwencją niedostatecznej staranności w prowadzeniu przez nią własnych spraw, należało stwierdzić, że nie zaistniała podstawa do przywrócenia uchybionego terminu.

W tym stanie rzeczy Sąd orzekł, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a, jak w sentencji postanowienia.