Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 1055/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2020-02-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann (spr.) Sędzia WSA Józef Maleszewski Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz - Grochowska Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Kujawa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2020 r. sprawy ze skargi E. P. na decyzję Rektora Uniwersytetu [...] z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowa przyjęcia na studia oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] września 2019 r. znak: [...] Rektor Uniwersytetu [...] w [...] (dalej jako "Rektor" lub "organ II instancji"), po rozpatrzeniu odwołania E. P., utrzymał w mocy decyzję Komisji Rekrutacyjnej z [...] sierpnia 2019 r. w sprawie odmowy przyjęcia na studia stacjonarne pierwszego stopnia, kierunek [...], profil ogólnoakademicki/praktyczny w Uniwersytecie [...] w [...] w roku akademickim 2019/2020.

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że po przeprowadzeniu postępowania kwalifikacyjnego E. P. (zwany też dalej "Kandydatem" lub "Skarżącym") uzyskał z rozmowy kompetencyjnej łączną liczbę punktów 57,00, która nie zakwalifikowała go do grupy osób, które zaliczyły rozmowę kompetencyjną. Wymagana liczba punktów kwalifikująca do zaliczenia rozmowy kompetencyjnej wynosiła 60,00. Zgodnie z Uchwałą Senatu [...] jeżeli postępowanie kwalifikacyjne składa się z następujących elementów: egzamin pisemny, egzamin ustny, rozmowa kwalifikacyjna, rozmowa kompetencyjna, sprawdzian praktyczny, to niezaliczenie lub niezdanie ich oznacza nieprzyjęcie na studia. Zgodnie z powyższym decyzja o odmowie przyjęcia na studia wynika z niezaliczenia elementu postępowania kwalifikacyjnego. W odniesieniu do zarzutów podniesionych w odwołaniu, Rektor wyjaśnił, że szczegółowe zasady rekrutacji na studia w trybie Międzyobszarowych Indywidualnych Studiów Humanistycznych i Społecznych ("MISHiS") obowiązujące w roku akademickim 2019/2020 zawarte zostały w załączniku do uchwały nr [...] Senatu [...] z dnia [...] maja 2018 r. w sprawie warunków, trybów oraz terminu rozpoczęcia i zakończenia rekrutacji na I rok studiów stacjonarnych oraz niestacjonarnych w roku akademickim 2019/2020 (dalej jako "Uchwała nr [...]"). Zgodnie z art. 216 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2018 r. poz. 1669; dalej jako "ustawa wprowadzająca") indywidualne studia międzyobszarowe w rozumieniu ustawy uchylanej w art. 169 pkt 3, prowadzone w dniu wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 1, są kontynuowane do zakończenia cyklu kształcenia rozpoczętego w roku akademickim 2018/2019 i uczelnia nie prowadzi przyjęć na te studia. Zgodnie z art. 266 ustawy wprowadzającej w terminie do dnia 31 grudnia 2018 r. senaty uczelni dostosują uchwały określające warunki, tryb oraz termin rozpoczęcia i zakończenia rekrutacji na rok akademicki 2019/2020, przyjęte zgodnie z art. 169 ust. 2 ustawy uchylanej w art. 169 pkt 3, do wymagań określonych w ustawie, o której mowa w art. 1. Dalej organ wyjaśnił, że Uniwersytet [...] w [...] ("[...]") dostosował uchwałę określającą warunki, tryb oraz termin rozpoczęcia i zakończenia rekrutacji na rok akademicki 2019/2020, uwzględniając art. 266 oraz art. 216 ustawy wprowadzającej. Wobec powyższego w uchwale nr [...] Senatu [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. o zmianie Uchwały nr [...] Senatu [...] z dnia [...] maja 2018 r. w sprawie warunków, trybów oraz terminu rozpoczęcia i zakończenia rekrutacji na I rok studiów stacjonarnych oraz niestacjonarnych w roku akademickim 2019/2020 (dalej jako "Uchwała nr [...]") nie mogły zostać zawarte szczegółowe zasady rekrutacji na studia w trybie MISHiS. Na mocy art. 95 pkt 3 ustawy z dnia 21 lutego 2019 r. o Sieci Badawczej Łukasiewicz (Dz. U. z 2019 r. poz. 534) zmianie uległ zapis art. 216 ustawy wprowadzającej, który otrzymał brzmienie: "Indywidualne studia międzyobszarowe w rozumieniu ustawy uchylanej w art. 169 pkt 3, prowadzone w dniu wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 1, są kontynuowane do zakończenia cyklu kształcenia rozpoczętego w roku akademickim 2021/2022". Powyższy przepis umożliwił ponowne wprowadzenie do uchwały określającej warunki, tryb oraz termin rozpoczęcia i zakończenia rekrutacji na rok akademicki 2019/2020 zasad rekrutacji na studia w trybie MISHiS. Zasady rekrutacji na studia w tym trybie, obowiązujące w roku akademickim 2019/2020, zostały przyjęte uchwałą nr [...] Senatu [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. o zmianie Uchwały nr [...] Senatu [...] z dnia [...] maja 2018 r. w sprawie warunków, trybów oraz terminu rozpoczęcia i zakończenia rekrutacji na I rok studiów stacjonarnych oraz niestacjonarnych w roku akademickim [...] (dalej jako "Uchwała nr [...]"). Ponadto Rektor wskazał, że Skarżący zgłosił do rozmowy kompetencyjnej dwa tematy: "[...]" oraz "[...]". W opinii egzaminatorów Skarżący, pytany m.in. o teoretyczne ujęcia liberalizmu i o definicje wolności, koncentrował się raczej na bieżących wydarzeniach medialno-politycznych, a niewiele miał do powiedzenia na temat filozoficznych koncepcji liberalizmu. Można powiedzieć, że w udzielanych odpowiedziach przeważał element publicystyczny/światopoglądowy kosztem naukowego/teoretycznego, co wpłynęło na ostateczną ocenę. Zabrakło wykazania się kompetencjami filozoficznymi oraz politologicznymi. Od przyszłego studenta MISHiS oczekuje się wysokich kompetencji w zakresie łączenia poszczególnych dyscyplin naukowych oraz lepszego przygotowania merytorycznego.

Skargę na opisaną decyzję Rektora do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł E. P., reprezentowany przez ad P., który zarzucił tej decyzji naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na treść orzeczenia, w postaci naruszenia:

1) art. 6 k.p.a. w zw. z art. 266 ust. 1 ustawy wprowadzającej przez oparcie wydanych w sprawie decyzji o Uchwałę nr [...], która nie określa warunków rekrutacji dla kierunku MISHiS, a co za tym idzie, nie mogła stanowić podstawy prawnej wydanych decyzji w myśl art. 6 k.p.a., a nadto wydana została w wyniku obrazy przepisu art. 266 ust. 1 ustawy wprowadzającej, z uwagi na niedostosowanie w uchwale w terminie do 31 grudnia 2018 r. warunków rekrutacji na rok akademicki 2019/2020 dla kierunku MISHiS,

2) art. 6 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 358 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (dalej w skrócie "p.s.w.n.") przez oparcie wydanych w sprawie decyzji o Uchwałę nr [...], która nie została przywołana w podstawach prawnych decyzji wydanych w sprawie, a nadto wydana została z naruszeniem obowiązku publikacji w Biuletynie Informacji Publicznej ("BIP"),

3) art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. przez wydanie zaskarżonej decyzji przy naruszeniu podstawowej zasady postępowania administracyjnego – zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, w szczególności przez:

- brak odniesienia się przez organ II instancji do większości zarzutów podniesionych przez Skarżącego w odwołaniu od decyzji I instancji i ograniczenie uzasadnienia decyzji II instancji właściwie wyłącznie do odniesienia się przez organ do zarzutu naruszenia art. 266 ust. 1 ustawy wprowadzającej, tj. wyłącznie jednego z siedmiu zarzutów przywołanych przez Skarżącego w odwołaniu,

- przywołanie w uzasadnieniu decyzji opinii egzaminatorów, która nie została udostępniona Skarżącemu w jakiejkolwiek formie, a nadto nie znajduje odzwierciedlenia w aktach sprawy, a co za tym idzie, nie powinna stanowić podstawy dla rozpoznania sprawy przez organ II instancji,

- nieudostępnienie Skarżącemu zestawu zagadnień, stanowiących podstawę dla opracowania pytań egzaminacyjnych na egzamin wstępny przeprowadzany w formie rozmowy kompetencyjnej, zgodnie z wymogiem § 18 ust. 1 Uchwały nr [...].

Wskazując na powyższe zarzuty, autor skargi wniósł, "w trybie art. 135 p.p.s.a.", o stwierdzenie nieważności Uchwały nr [...] wraz z załącznikami określającymi szczegółowe zasady rekrutacji, w tym w szczególności załącznikiem nr 4, dotyczącym MISHiS, a także o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji organu II instancji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji, ewentualnie – w razie nieprzychylenia się do powyższego – o uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.

W uzasadnieniu skargi jej autor rozwinął i umotywował podniesione zarzuty. W szczególności podniósł, że decyzje organów obu instancji oparte zostały o Uchwałę nr [...]. Decyzje dotyczyły nieprzyjęcia na studia – kierunek MISHiS – który nie został ujęty w szczegółowych zasadach rekrutacji opisanych w ww. uchwale.

Poza tym, zdaniem Skarżącego, naruszenie procedury administracyjnej w niniejszej sprawie dotyczyło również kwestii oparcia rozstrzygnięć o Uchwałę nr [...], która ani nie została podana jako podstawa prawna którejkolwiek z decyzji, ani nie została opublikowana w BIP. W istocie rzeczy Skarżący wiadomość o ww. uchwale mógł powziąć dopiero w wyniku zapoznania się z treścią uzasadnienia organu II instancji, w którym przywołano, iż to w tej właśnie uchwale zostały ustalone warunki rekrutacji na kierunek MISHiS w roku akademickim 2019/2020. Powyższa okoliczność, w połączeniu z naruszeniem art. 358 ust. 1 "pkt t" p.s.w.n. przez nieopublikowanie uchwały w BIP, stanowi o rażącym naruszeniu procedury administracyjnej, gdyż w istocie Skarżący nie posiadał realnej możliwości zapoznania się z treścią ww. aktu, który w istocie legł u podstaw każdej z wydanych w sprawie decyzji.

Niezależnie od powyższego Skarżący zarzucił, że w wyniku działań organów obu instancji został pozbawiony możliwości poznania motywów, jakimi kierowały się organy przy podejmowaniu decyzji, w tym motywów samej decyzji odmownej, jak i oceny rozmowy kompetencyjnej.

W odpowiedzi na skargę Rektor, reprezentowany przez R. W., wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej.

W obszernym uzasadnieniu tego pisma wskazano m.in., że Uchwałą nr [...] zrealizowano dyspozycję art. 266 ust. 1 ustawy wprowadzającej, dostosowując uchwałę rekrutacyjną do wymagań p.s.w.n. Z tego względu nie może być mowy o naruszeniu ww. przepisu. Zgodnie z art. 216 ustawy wprowadzającej, w brzmieniu na dzień podjęcia Uchwały nr [...], indywidualne studia międzyobszarowe w rozumieniu ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym ("p.s.w."), prowadzone w dniu wejścia w życie p.s.w.n. (tj. 01 października 2018 r.), są kontynuowane do zakończenia cyklu kształcenia rozpoczętego w roku akademickim 2018/2019 i uczelnia nie prowadzi przyjęć na te studia. Mając na uwadze powyższe, na dzień podjęcia Uchwały nr [...] nie było podstaw do dostosowaniu warunków rekrutacji na MISHiS do wymagań określonych w p.s.w.n., ponieważ zgodnie z ówczesnym brzmieniem art. 216 ustawy wprowadzającej studia te miały być kontynuowane do zakończenia cyklu kształcenia rozpoczętego w roku akademickim [...], a od roku akademickiego [...] uczelnie miały nie prowadzić przyjęć na te studia. W związku z powyższym zarzut dotyczący wydania Uchwały nr [...] z naruszeniem art. 266 ustawy wprowadzającej przez brak określenia w uchwale szczegółowych zasad rekrutacji (w tym w szczególności elementów postępowania kwalifikacyjnego) na MISHiS nie zasługuje – zdaniem Rektora – na uwzględnienie.

W ocenie tego organu w przedmiotowej sprawie, wydając Uchwałę nr [...] w celu dostosowania uchwały rekrutacyjnej do znowelizowanego art. 216 ustawy wprowadzającej, należało zastosować wnioskowanie z podobieństwa, które polega na zastosowaniu jakiegoś przepisu czy normy prawnej do przypadku podobnego, lecz przez przepisy nieunormowanego. Innymi słowy – na zastosowaniu do sytuacji nie podpadającej pod wyraźny przepis prawa, przepisu dotyczącego sytuacji podobnej. W ocenie organu II instancji w tej sprawie takim przepisem upoważniającym do wypełnienia luki w przepisach dotyczących dostosowania uchwały rekrutacyjnej przez możliwość przeprowadzenia rekrutacji na MISHiS w roku akademickim 2019/2020 celem wykonania dyspozycji art. 216 ustawy wprowadzającej był stosowany w drodze analogii art. 70 ust. 1 in fine p.s.w.n. Zgodnie z tym ostatnim przepisem uczelnia ustala warunki, tryb oraz termin rozpoczęcia i zakończenia rekrutacji oraz sposób jej przeprowadzenia. Uchwała senatu jest udostępniana nie później niż do dnia 30 czerwca roku poprzedzającego rok akademicki, w którym ma się odbyć rekrutacja, a w przypadku utworzenia uczelni lub studiów na określonym kierunku, poziomie i profilu – niezwłocznie. W ocenie pełnomocnika Rektora przywrócenie z dniem [...] marca 2019 r. możliwości prowadzenia indywidualnych studiów międzyobszarowych jest sytuacją najbardziej podobną do utworzenia studiów na określonym kierunku, poziomie i profilu.

Organ II instancji podkreślił, że podjęcie Uchwały nr [...] w oparciu o stosowany per analogiam art. 70 ust. 1 p.s.w.n. nie narusza art. 266 ust. 1 ustawy wprowadzającej – są to dwie niezależne i odrębne podstawy do wydania uchwał zmieniających. Art. 266 ust. 1 ustawy wprowadzającej dotyczy dostosowania uchwał rekrutacyjnych do wymagań p.s.w.n. (dyspozycja tego przepisu została wykonana przez przyjęcie Uchwały nr [...]), natomiast art. 70 ust. 1 p.s.w.n. dotyczy ustalenia warunków, trybu i terminu rozpoczęcia oraz zakończenia rekrutacji w przypadku utworzenia studiów na określonym kierunku, poziomie i profilu. Per analogiam dyspozycję art. 70 ust. 1 p.s.w.n. należy odnosić do przywrócenia możliwości prowadzenia indywidualnych studiów międzyobszarowych, które nastąpiło z dniem [...] marca 2019 r. Dyspozycja tego przepisu została zrealizowana przez podjęcie Uchwały nr [...]. Mając na uwadze powyższe – zdaniem Rektora – nie ma podstaw do, wnioskowanego przez Skarżącego, stwierdzenia nieważności Uchwały nr [...].

Przechodząc do istoty sprawy, organ II instancji wskazał, że Skarżący nie został przyjęty na studia z powodu niezaliczenia elementu postępowania kwalifikacyjnego – rozmowy kompetencyjnej. Stosownie do § 6 ust. 4 Uchwały nr [...], w brzmieniu nadanym Uchwałą nr [...], jeżeli postępowanie kwalifikacyjne składa się z egzaminu pisemnego, egzaminu ustnego, rozmowy kwalifikacyjnej, rozmowy kompetencyjnej, sprawdzianu praktycznego, to niezaliczenie lub niezdanie ich oznacza nieprzyjęcie na studia. Zarówno z uzasadnienia decyzji wydanych w I i II instancji, jak i protokołu z rozmowy kompetencyjnej wynika, że Skarżący uzyskał z rozmowy kompetencyjnej 57 pkt, a zgodnie z ust. 1 pkt 1 załącznika nr 4 do Uchwały nr [...] pozytywne zaliczenie rozmowy kompetencyjnej, to uzyskanie co najmniej 60 pkt. Jak wynika ze stanowiska Podkomisji Rekrutacyjnej – uzyskanego w toku postępowania odwoławczego stosownie do art. 136 k.p.a., które znalazło wyraz w uzasadnieniu decyzji wydanej w II instancji – w ocenie tej podkomisji Skarżący nie wykazał kompetencji niezbędnych do podjęcia studiów w trybie MISHiS, które wymagają nie tylko szerokiej perspektywy widzenia problemów naukowych, lecz także umiejętności dostrzegania nieoczywistych związków między poszczególnymi kwestiami. W konsekwencji Skarżący uzyskał 57 pkt na 100 możliwych do uzyskania.

W tym miejscu pełnomocnik Rektora podkreślił, że poza zakresem niniejszego postępowania pozostaje ocena elementów rozmowy podlegających punktowaniu – pozostaje to w wyłącznej kompetencji Podkomisji Rekrutacyjnej. Jednocześnie nie stanowi to elementu uzasadnienia decyzji wydanej w I instancji. Jak wskazuje się bowiem w orzecznictwie, argumentacja dotycząca zakwestionowania tylko wyboru tematu egzaminacyjnego w drugim dniu egzaminu z predyspozycji architektonicznych i uzdolnień plastycznych leży poza kognicją sądu administracyjnego, i dotyczy również braku możliwości weryfikacji uzyskanej oceny punktowej. Jakkolwiek, w ocenie organu, rozmowa kompetencyjna nie może być uznana w świetle § 6 ust. 1 Uchwały nr [...], w brzmieniu nadanym Uchwałą nr [...], za egzamin wstępny, to twierdzenia zawarte w ww. orzeczeniu należy analogicznie odnosić do oceny kompetencji kandydata dokonanej na podstawie rozmowy kompetencyjnej przez członków Podkomisji Rekrutacyjnej – pracowników naukowych uczelni. W konsekwencji elementy rozmowy podlegające ocenie leżą w wyłącznej kompetencji komisji, a ocena prawidłowości dokonanej oceny leży poza zakresem kognicji sądu administracyjnego w niniejszej sprawie.

W piśmie procesowym z [...] stycznia 2020 r. ("Replika na odpowiedź na skargę") pełnomocnik Skarżącego dodatkowo zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenia:

1) art. 6 k.p.a. w zw. art. 70 ust. 4 p.s.w.n. w zw. z załącznikiem nr 4 do Uchwały nr [...] przez przeprowadzanie egzaminów wstępnych na studia stacjonarne w roku akademickim 2019/2020 na kierunku MISHiS w oparciu o kryteria nieznajdujące oparcia w wyżej wskazanych przepisach, w tym w szczególności przez przyjęcie za kryterium oceny motywacji kandydata do studiowania oraz przedmiotów objętych egzaminem maturalnym, wbrew ustawowemu zakazowi wyrażonemu w art. 70 ust. 4 zd. 2 p.s.w.n., jak i przez przeprowadzenie w toku egzaminu sprawdzenia wiadomości z zakresu politologii i prawa – tj. nauk społecznych, wbrew treści załącznika nr 4 do Uchwały nr [...], zgodnie z którym rozmowa kompetencyjna dotyczyć miała wiedzy humanistycznej,

2) art. 70 ust. 4 p.s.w.n. przez nieustalenie przez Senat [...] szczegółowych zasad rekrutacji, przeprowadzania egzaminu wstępnego, obliczania punktacji, oceniania i punktowania na kierunku MISHiS w trybie stacjonarnym w roku akademickim 2019/2020,

3) art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. przez niesporządzenie uzasadnienia decyzji organu I instancji.

Ponadto w piśmie procesowym z [...] lutego 2020 r. Skarżący zarzucił naruszenie art. 6 k.p.a. przez wydanie Uchwały nr [...] przez Senat [...] bez podstawy prawnej wyrażającej normę kompetencyjną upoważniającą organ do jej podjęcia.

Na rozprawie w dniu [...] lutego 2020 r. pełnomocnik Skarżącego podtrzymał skargę, wskazując, że kluczowy w tej sprawie jest zarzut wydania przez Senat [...] Uchwały nr [...] bez podstawy prawnej, co skutkowało jej nieważnością i pociągnęło za sobą nieważność decyzji organów obu instancji jako rażąco naruszających prawo. Na pytanie Sądu, pełnomocnik Skarżącego wyjaśnił, że w tej chwili nie jest w stanie wskazać konkretnej podstawy uprawniającej Sąd do stwierdzenia nieważności uchwały Senatu uczelni wyższej. Skarżący podniósł zaś, że jego zdaniem kryteria rekrutacji były nieprecyzyjne, niezgodne załącznikiem nr 4 do Uchwały nr [...], a zawarte w aktach pismo prof. dr hab. A. M. (k. 21 akt) jest mało wiarygodne, bo po pierwsze, Pan Profesor nie był egzaminatorem; po drugie, trudno uznać, aby egzaminatorzy po ponad pięciu miesiącach od momentu egzaminu i po przeegzaminowaniu około 65 osób pamiętali dokładnie przebieg konkretnej rozmowy kompetencyjnej; a po trzecie, stanowisko wyrażone w tym piśmie jest dość ogólnikowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.; w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Przedmiotem tak rozumianej kontroli sądowej jest w niniejszym postępowaniu decyzja Rektora [...] z [...] września 2019 r. ([...]) utrzymująca w mocy poprzedzającą ją decyzję Komisji Rekrutacyjnej [...] o odmowie przyjęcia Skarżącego na studia (bo tak należy rozumieć ten, nie dość precyzyjny, fragment rozstrzygnięcia Rektora, mówiący o tym, iż postanawia się "utrzymać w mocy decyzję Komisji Rekrutacyjnej i odmówić przyjęcia Pana na studia...").

W pierwszej kolejności należy wskazać, że rekrutacja była prowadzona pod rządem obecnie obowiązującej ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. poz. 1668, z późn. zm.; w skrócie "p.s.w.n."), która weszła w życie z dniem 1 października 2018 r.

Zgodnie z art. 266 ust. 1 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2018 r. poz. 1669, z późn. zm.; w skrócie "ustawa wprowadzająca") w terminie do dnia [...] grudnia 2018 r. senaty uczelni dostosują uchwały określające warunki, tryb oraz termin rozpoczęcia i zakończenia rekrutacji na rok akademicki 2019/2020, przyjęte zgodnie z art. 169 ust. 2 ustawy uchylanej w art. 169 pkt 3 – tj. ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2017 r. poz. 2183, z późn. zm.; w skrócie "p.s.w.") – do wymagań określonych w ustawie, o której mowa w art. 1 (tj. p.s.w.n.).

W niniejszej sprawie Senat [...], wykonując powyższą dyspozycję, w dniu [...] grudnia 2018 r. podjął Uchwałę nr [...] o zmianie Uchwały nr [...] Senatu [...] z dnia [...] maja 2018 r. w sprawie warunków, trybów oraz terminu rozpoczęcia i zakończenia rekrutacji na I rok studiów stacjonarnych oraz niestacjonarnych w roku akademickim [...] (w skrócie "Uchwała nr [...]"). Uchwała ta nie przewidywała trybu przeprowadzenia rekrutacji na kierunku Międzyobszarowe Indywidualne Studia Humanistyczne i Społeczne ("MISHiS"), co wynikało z faktu, że art. 216 ustawy wprowadzającej w pierwotnym brzmieniu przewidywał, że indywidualne studia międzyobszarowe w rozumieniu p.s.w., prowadzone w dniu wejścia w życie p.s.w.n., są kontynuowane do zakończenia cyklu kształcenia rozpoczętego w roku akademickim [...] – a więc że uczelnia nie prowadzi przyjęć na takie studia.

Jednakże cytowany przepis ustawy wprowadzającej został zmieniony mocą art. 95 pkt 3 ustawy z dnia 21 lutego 2019 r. o Sieci Badawczej Łukasiewicz (Dz. U. poz. 534), z dniem 22 marca 2019 r. Zgodnie z ustalonym w ten sposób, nowym (aktualnym) brzmieniem art. 216 ustawy wprowadzającej możliwość kontynuowania indywidualnych studiów międzyobszarowych została wydłużona do zakończenia cyklu kształcenia rozpoczętego w roku akademickim 2021/2022. Wskazana zmiana otworzyła uczelniom drogę do przeprowadzenia rekrutacji na takie studia w roku akademickim 2019/2020.

Mając to na uwadze Senat [...] w dniu [...] kwietnia 2019 r. podjął Uchwałę nr [...] o zmianie Uchwały nr [...] Senatu [...] z dnia [...] maja 2018 r. w sprawie warunków, trybów oraz terminu rozpoczęcia i zakończenia rekrutacji na I rok studiów stacjonarnych oraz niestacjonarnych w roku akademickim [...] (w skrócie: "Uchwała nr [...]"). W załączniku nr 4 do tej uchwały uregulowane zostały zasady rekrutacji na Międzyobszarowe Indywidualne Studia Humanistyczne i Społeczne (stacjonarne pierwszego stopnia, drugiego stopnia oraz jednolite magisterskie).

Odnosząc się na tym tle normatywnym do kluczowego w tej sprawie – jak stwierdził sam Skarżący – zarzutu wydania przez Senat [...] bez podstawy prawnej ww. Uchwały nr [...] zmieniającej rekrutacyjną Uchwałę nr [...], należy zauważyć, że wbrew stanowisku autora skargi, do podjęcia tej uchwały przez Senat [...] nie była wymagana jakaś szczególna podstawa prawna. Zgodnie bowiem z ogólnymi regułami, w braku przepisów szczególnych, kompetencja do zmiany lub uchylenia danej uchwały zawiera się już w kompetencji do jej podjęcia. Innymi słowy, skoro bezspornie Senat [...] był uprawniony do wydania Uchwały nr [...] określającej warunki, tryb oraz termin rozpoczęcia i zakończenia rekrutacji na I rok studiów stacjonarnych oraz niestacjonarnych w roku akademickim [...], to już z samego tego faktu miał kompetencję do jej zmiany. W tym kontekście należy podkreślić, że inaczej niż twierdzi Skarżący, art. 266 ust. 1 ustawy wprowadzającej nie przyznawał Senatowi [...] kompetencji do zmiany Uchwały nr [...], lecz nakładał nań obowiązek skorzystania z tej kompetencji w zakreślonym terminie (do [...] grudnia 2018 r.) i w określonym celu (w celu dostosowania ww. uchwały do przepisów nowej ustawy – p.s.w.n.). Konsekwentnie należy przyjąć, że wskazywana przez pełnomocnika Rektora możliwość zastosowania per analogiam art. 70 ust. 1 p.s.w.n. (w części dotyczącej sytuacji utworzenia uczelni lub studiów na określonym kierunku, poziomie i profilu) nie obejmowała – inaczej niż przyjął to ww. pełnomocnik – kompetencji do określenia warunków rekrutacji na MISHiS, lecz jedynie terminu do obowiązkowego skorzystania z tej kompetencji ("niezwłocznie").

W ocenie Sądu kompetencja do podjęcia uchwały w sprawie określenia zasad i trybu rekrutacji na tworzone w uczelni kierunki – a co za tym idzie: także do zmiany takiej uchwały – ma swoje źródło już w samej zasadzie autonomii szkół wyższych, gwarantowanej w art. 70 ust. 5 Konstytucji RP. W myśl tego przepisu zapewnia się autonomię szkół wyższych na zasadach określonych w ustawie. W ustawach zaś – zarówno poprzednio obowiązującej: p.s.w. (zob. art. 4 ust. 1), jak i obecnie obowiązującej: p.s.w.n. (zob. art. 3 ust. 1 in fine, art. 9 ust. 2) – zasadę tę powtórzono. Ponadto w art. 28 ust. 1 pkt 10 p.s.w.n. wyraźnie wskazano, że do zadań senatu należy ustalanie warunków, trybu oraz terminu rozpoczęcia i zakończenia rekrutacji na studia i na kształcenie specjalistyczne. Uszczegółowienie tej regulacji zawiera przywołany wyżej art. 70 ust. 1 p.s.w.n., zgodnie z którym: "Uczelnia ustala warunki, tryb oraz termin rozpoczęcia i zakończenia rekrutacji oraz sposób jej przeprowadzenia. Uchwała senatu jest udostępniana nie później niż do dnia 30 czerwca roku poprzedzającego rok akademicki, w którym ma się odbyć rekrutacja, a w przypadku utworzenia uczelni lub studiów na określonym kierunku, poziomie i profilu – niezwłocznie." Poprzednio analogiczną regulację zawierał art. 169 ust. 2 p.s.w. (na podstawie którego została podjęta Uchwała nr [...]), który stanowił, że: "Senat uczelni ustala, w drodze uchwały, warunki, tryb oraz termin rozpoczęcia i zakończenia rekrutacji, w tym prowadzonej w drodze elektronicznej, dla poszczególnych kierunków studiów. Uchwałę podaje się do wiadomości publicznej nie później niż do dnia 31 maja roku poprzedzającego rok akademicki, którego uchwała dotyczy. W przypadku uruchomienia nowego kierunku studiów lub nowo utworzonej uczelni senat podejmuje uchwałę oraz podaje ją niezwłocznie do wiadomości publicznej."

W kontekście zarzutów podniesionych przez Skarżącego należy podkreślić, że udostępnienie tekstu uchwały rekrutacyjnej w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej uczelni nie stanowi warunku uzyskania mocy wiążącej ("ważności") przez taką uchwałę. Przepis art. 358 ust. 1 pkt 7 p.s.w.n., który nakłada na uczelnię obowiązek udostępnienia w BIP na swojej stronie podmiotowej m.in. "zasad i trybu przyjmowania na studia", musi być interpretowany w kontekście przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (obecnie: Dz. U. z 2019 r. poz. 1429; w skrócie "u.d.i.p."). Z art. 7 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. jasno wynika zaś, że ogłoszenie w BIP stanowi jedną z dróg udostępniania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, a nie promulgacji aktów normatywnych.

W konsekwencji nawet zarzucany brak lub dokonanie z opóźnieniem publikacji Uchwały nr [...] w BIP nie przekłada się na wadliwość lub nieskuteczność tej uchwały.

Odnosząc się w tym miejscu do wniosku skargi o stwierdzenie nieważności Uchwały nr [...], należy stwierdzić, że jest on chybiony także z tego względu, że kompetencję w zakresie stwierdzania nieważności uchwał senatu uczelni ustawodawca przyznał właściwemu ministrowi (art. 427 ust. 2 pkt 1 p.s.w.n.), a nie sądom administracyjnym. Poddania takiej uchwały kontroli sądowoadministracyjnej nie przewiduje w szczególności żaden z punktów art. 3 § 2 p.p.s.a. Skarga do sądu służy dopiero na rozstrzygnięcie ministra w sprawie stwierdzenia nieważności takiej uchwały – co wynika expressis verbis z art. 427 ust. 3 p.s.w.n.

Wbrew twierdzeniom Skarżącego, podstawy do stwierdzenia nieważności uchwały Senatu [...] nie stwarza także przepis art. 135 p.p.s.a., zgodnie z którym: "Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia." Przepis ten odsyła bowiem do stosowania "środków przewidzianych ustawą", a – jak to już wyżej wskazano – żaden przepis prawa nie przyznaje sądowi administracyjnemu kompetencji do stwierdzania nieważności uchwał senatu uczelni.

Z kolei odnosząc się do zarzutu braku przywołania w podstawach prawnych decyzji I i II instancji przepisów Uchwały nr [...], wskazać należy, że powyższe uchybienie wcale nie oznacza, iż decyzje te nie zostały wydane na jej podstawie, a tym bardziej – że zostały one wydane "bez podstawy prawnej" w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 ab initio k.p.a. Tej przesłanki nieważnościowej nie można bowiem utożsamiać z przypadkiem ewentualnego przywołania przez organ administracji niewłaściwej podstawy prawnej w sytuacji, gdy prawidłowa podstawa obiektywnie istnieje.

W niniejszej sprawie należy mieć ponadto na uwadze, że formalnie podstawę prawną przeprowadzenia spornej rekrutacji stanowiła Uchwała nr [...] (z późniejszymi zmianami) – wzmiankowana w decyzjach organów obu instancji (w brzmieniu ustalonym w Uchwale nr [...]) – a nie sama Uchwała nr [...]. Ta ostatnia uchwała formalnie stanowiła jedynie zmianę uchwały pierwotnej (Uchwały nr [...]), która po podjęciu zmieniającej ją uchwały (tu: Uchwały nr [...]) obowiązuje nadal, acz w odpowiednio zmienionym brzmieniu.

Z tych względów należało uznać, że brak wyraźnego wymienienia Uchwały nr [...] w rubrum zaskarżonej decyzji (i poprzedzającej ją decyzji Komisji Rekrutacyjnej) stanowił wprawdzie uchybienie, ale pozbawione istotnego wpływu na wynik sprawy. Tym bardziej, że sam fakt zastosowania tej Uchwały w kontrolowanej sprawie został omówiony w uzasadnieniu decyzji Rektora.

Odnosząc się natomiast do meritum sprawy, tj. do kwestii podstaw odmowy przyjęcia Skarżącego na studia, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja również w tym zakresie odpowiada prawu.

Zgodnie z § 14 Uchwały nr [...] w roku akademickim [...] przeprowadza się rekrutację na studia stacjonarne pierwszego stopnia, jednolite studia magisterskie lub studia drugiego stopnia w ramach Międzyobszarowych Indywidualnych Studiów Humanistycznych i Społecznych. Na studiach, o których mowa w ust. 1, ustala się zasady rekrutacji określone w załączniku nr 4 do niniejszej uchwały (ust. 2). Z kolei zgodnie z pkt 1 załącznika nr 4 do tej uchwały postępowanie kwalifikacyjne na studia MISHiS stacjonarne pierwszego stopnia obejmowało 2 elementy: konkurs świadectw oraz rozmowę kompetencyjną "na jeden z dwóch zgłoszonych przez kandydata tematów z zakresu wiedzy humanistycznej, która oceniana jest w skali od 0 do 100 punktów. Temat oraz dobór lektur, stanowiący punkt wyjścia do rozmowy z komisją kwalifikacyjną, pozostawiony jest kandydatom, którzy swoje propozycje przekazują drogą elektroniczną we właściwym terminie podanym na stronach systemu IR. Pozytywne zaliczenie rozmowy kompetencyjnej to uzyskanie co najmniej 60 punktów."

Sąd w niniejszym składzie przychyla się do stanowiska organu II instancji, że ww. rozmowa kompetencyjna nie stanowi egzaminu wstępnego w rozumieniu art. 70 ust. 4 p.s.w.n., wobec czego nie znajdują do niej zastosowania wymogi dotyczące tej formy kwalifikacji. Odrębność tego elementu postępowania kwalifikacyjnego, jakim jest rozmowa kompetencyjna, od egzaminu wstępnego wyraźnie została podkreślona w postanowieniach § 6 ust. 1 i 4 Uchwały nr [...] (w brzmieniu ustalonym Uchwałą nr [...]), gdzie rozmowa kompetencyjna została wymieniona obok egzaminu pisemnego i egzaminu ustanego.

Należy w tym miejscu podkreślić, że już pod rządem poprzednio obowiązujących przepisów art. 169 ust. 3 i 4 p.s.w. – w których wyraźnie wymienione zostały jedynie dwie formy (dwa elementy) postępowania kwalifikacyjnego: tzw. konkurs świadectw (verba legis: wyniki egzaminu maturalnego) oraz egzamin wstępny – dopuszczano w doktrynie możliwość ustalenia przez uczelnię innych jeszcze form kwalifikacji (por. P. Dańczak, Decyzja administracyjna w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów, Warszawa 2015, s. 232 i 235), jak np. rozmowa kwalifikacyjna. W ocenie Sądu stanowisko to zachowało swoją aktualność także pod rządem, analogicznie brzmiących w analizowany zakresie, aktualnie obowiązujących art. 70 ust. 3 i 4 p.s.w.n.

Zarazem należy podzielić stanowisko Organu, że nawet gdyby przyjąć, iż rozmowa kompetencyjna jest formą egzaminu wstępnego, to w świetle odpowiednio stosowanego § 18 ust. 1 Uchwały nr [...] (w brzmieniu nadanym Uchwałą nr [...]) należałoby uznać, że w przypadku rozmowy kompetencyjnej zestawem zagadnień będącym podstawą opracowania pytań egzaminacyjnych są zgłoszone przez kandydata tematy wraz z doborem lektur. W oparciu o zgłoszone tematy oraz wybraną literaturę w trakcie rozmowy opracowywane są na bieżąco pytania, które zadawane są następnie kandydatowi.

Ze sporządzonego w kontrolowanej sprawie protokołu z rozmowy kompetencyjnej wynika, że Skarżący uzyskał z tej rozmowy 57 pkt, a więc nie osiągnął minimalnej wymaganej liczby punktów (60).

Jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy "Stanowiska podkomisji rekrutacyjnej w zakresie rozmowy kompetencyjnej p. E. P. oraz zasad przyznawania punktacji" z [...] listopada 2019 r. (k. 31-32 akt adm.) – sygnowanego przez Przewodniczącego podkomisji rekrutacyjnej, prof. dr hab. [...], i egzaminatora, prof. [...] dr hab. A. N. – z tematów przedstawionych przez Skarżącego, do rozmowy wybrano temat pierwszy: "[...]". W ocenie Podkomisji odpowiedź kandydata nie była zadowalająca z powodu braków wiedzy w zakresie zawartych w temacie pojęć oraz koncepcji filozoficznych dotyczących kwestii szeroko pojmowanej wolności. Nade wszystko kandydat nie potrafił łączyć ze sobą poszczególnych kluczowych dla tematu elementów doktryn. Odpowiedź była nieuporządkowana, a także cechował ją język niewłaściwy dla problematyki naukowej, a bardziej przynależny publicystyce.

W cytowanym stanowisku podkomisja wskazała, że na uzyskany z rozmowy wynik punktowy złożyły się następujące elementy:

- za predyspozycje kandydata w kontekście wyboru przez niego kierunku wiodącego (prawo), Skarżący uzyskał 18 pkt na 30 możliwych ustalonych przez podkomisję rekrutacyjną. 12 pkt odjęto ze względu na słabą orientację w problematyce kierunku, który wskazał jako wiodący, a przede wszystkim z powodu nieuzasadnienia motywów, jakie kierowały nim przy wyborze studiów w trybie MISHiS;

- w części dotyczącej przedstawionych Podkomisji do dyskusji lektur odpowiedzi kandydata nie wskazywały na znajomość wszystkich proponowanych przez niego pozycji. Z tego względu przyznane zostało Skarżącemu 19 pkt na 30 możliwych do otrzymania, ustalonych przez podkomisję rekrutacyjną. Podkreślono, że uderzała zwłaszcza pewna nieporadność w omawianiu zawartości poszczególnych pozycji lekturowych, co odbiło się na ostatecznej punktacji;

- liczba punktów przyznana Skarżącemu za wiedzę i wartości merytoryczne prezentowane podczas rozmowy wyniosła 20 pkt (maksymalna liczba ustalona przez podkomisję rekrutacyjną to 40).

Ponadto wskazano, że w rozmowie prowadzonej z Kandydatem przez członków podkomisji, a dotyczącej konkretnych zagadnień związanych z doktryną liberalizmu we współczesnej myśli filozoficzno-prawnej, nie wykazał on należytej znajomości tematu. Jego refleksje i konstatacje były nie tylko nieprecyzyjne i ogólne, ale jednocześnie chaotyczne oraz pozbawione należytej akrybii. Pomimo naprowadzających kandydata na bardziej pełną odpowiedź pytań pomocniczych, nie potrafił on z nich skorzystać, by uwypuklić istotę swych wywodów. Zwłaszcza koncepcje liberalizmu w ujęciu filozoficznym wymykały się szerszej jego ocenie, pozostając na poziomie nieuzasadnionych twierdzeń. Podkomisja rekrutacyjna zwróciła również uwagę na brak zdolności kandydata do interdyscyplinarnego syntetyzowania swoich myśli oraz stereotypową argumentację.

Reasumując, w ocenie podkomisji rekrutacyjnej Skarżący nie wykazał kompetencji niezbędnych do podjęcia studiów w trybie MISHiS, które wymagają nie tylko szerokiej perspektywy widzenia problemów naukowych, lecz także umiejętności do dostrzegania nieoczywistych związków między poszczególnymi kwestiami. W konsekwencji Skarżący uzyskał 57 pkt na 100 możliwych do uzyskania.

Również we wcześniejszym piśmie prof. dr hab. [...] (bez daty; zwanym dalej "Stanowiskiem Dyrektora MISHiS"), zawierającym ustosunkowanie się do treści odwołania (k. 21 akt adm.), Przewodniczący podkomisji rekrutacyjnej, będący jednocześnie Dyrektorem MISHiS, wskazał, że Kandydat pytany o teoretyczne ujęcia liberalizmu i o definicje wolności koncentrował się raczej na bieżących wydarzeniach medialno-politycznych, a niewiele miał do powiedzenia na temat filozoficznych koncepcji liberalizmu. Można powiedzieć, że w udzielanych odpowiedziach przeważał element publicystyczny / światopoglądowy kosztem naukowego / teoretycznego, co wpłynęło na ostateczną ocenę. Zabrakło wykazania się kompetencjami filozoficznymi oraz politologicznymi.

Wbrew zarzutom skargi stanowisko powyższe, jak i wcześniej cytowane stanowisko podkomisji z [...] listopada 2019 r., stanowią istotne dowody w sprawie.

Pewne wątpliwości może budzić jedynie ustalenie charakteru prawnego tych dowodów.

Sąd w niniejszym składzie zasadniczo podziela pogląd, w myśl którego ocenę egzaminatora (członka komisji kwalifikacyjnej) trzeba traktować jako fachową opinię, na której zostanie oparta przyszła decyzja w sprawie potencjalnego przyjęcia na studia, zaś jego samego jako działającego w postępowaniu biegłego (zob. J. Homplewicz, Glosa do wyroku NSA z 29.06.1982 r. sygn. akt II SA 532/82 [cyt. za:] P. Dańczak, Decyzja administracyjna w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów, Warszawa 2015, s. 193). Uogólniając, wszelkie oceny kwalifikacyjne uzyskane w toku postępowania rekrutacyjnego (np. podczas egzaminów, rozmowy kwalifikacyjnej / kompetencyjnej itd.) są równoważne opinii biegłego (biegłych), stanowiąc dla komisji rekrutacyjnej dowód, na podstawie którego może ona podjąć rozstrzygnięcie w sprawie. Natomiast sam dobór pytań oraz przyjęta na potrzeby kwalifikacji skala ocen (punktów) są wyrazem swoistej autonomii egzaminatora bądź komisji egzaminacyjnej, choć kwestie te mogą być w pewnym stopniu determinowane przepisami prawa lub uchwały rekrutacyjnej. (por. P. Dańczak, Decyzja administracyjna w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów, Warszawa 2015, s. 193).

Wbrew pozorom powyższy pogląd nie stoi w istotnej sprzeczności z innym stanowiskiem, równie silnie utrwalonym w doktrynie i orzecznictwie, a wyrażonym także w odpowiedzi na skargę, zgodnie z którym oceny kwalifikacyjne nie stanowią elementu postępowania administracyjnego, jakim jest rekrutacja na studia wyższe, a więc nie podlegają kontroli w toku postępowania instancyjnego i sądowego. W istocie należy bowiem uznać, że taka kontrola jest możliwa, tyle że opiera się jedynie na kryterium legalności zastosowania środka dowodowego. Oznacza to, że organ wyższej instancji lub sąd rzeczywiście nie bada merytorycznej warstwy opinii (oceny), skupiając się tylko na prawidłowości przeprowadzenia dowodu (por. P. Dańczak, Decyzja administracyjna w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów, Warszawa 2015, s. 235-236).

W tym kontekście nie mogły odnieść skutku zarzuty Skarżącego dotyczące treści pytań egzaminacyjnych – jakoby wykraczających poza dopuszczalny zakres kryteriów oceniania i zasad punktacji z Załącznika nr 4 do Uchwały nr [...]. Należy bowiem zauważyć, że pytanie kandydata o motywy, jakie kierowały nim przy wyborze danego kierunku studiów, jest klasycznym wręcz pytaniem otwierającym każdą rozmowę kwalifikacyjną (kompetencyjną) i do jego zadania, oraz oceny udzielonej odpowiedzi, nie jest wymagane szczególne umocowanie w uchwale rekrutacyjnej. Podobnie nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut, jakoby pytania w trakcie rozmowy kompetencyjnej wykraczały poza tematy z zakresu wiedzy humanistycznej, gdyż dotyczyły również dziedzin prawa i politologii, uznawanych za nauki społeczne. Po pierwsze, wbrew sugestiom Skarżącego, granica pomiędzy naukami humanistycznymi i społecznymi jest płynna i w zależności od przyjmowanych (nadal do końca nie uzgodnionych) kryteriów klasyfikacji np. nauki prawne, a przynajmniej ich niektóre szczegółowe dyscypliny, bywają zaliczane również do nauk humanistycznych. Po drugie, nie może uchodzić z pola widzenia fakt, że Skarżący jako kierunki objęte zakresem jego zainteresowania w ramach studiów MISHiS wskazał filozofię, politologię i prawo, przy czym to ostatnie określił jako kierunek wiodący. Zatem nie powinno raczej budzić zdziwienia Kandydata pojawienie się w trakcie rozmowy kompetencyjnej – a więc rozmowy mającej ze swej istoty służyć sprawdzeniu kompetencji kandydata do podjęcia danego kierunku (kierunków) studiów – ogólnych pytań nawiązujących do wybranych przezeń dziedzin nauki, zwłaszcza pozostających w związku z zaproponowanymi przez kandydata tematami rozmowy oraz podanym wykazem lektur. Tym bardziej że, jak trafnie podnosi się w doktrynie, komisja rekrutacyjna zawsze może wezwać kandydata do złożenia "niezbędnych wyjaśnień", jeśli stwierdzi, że bez nich nie jest w stanie rozstrzygnąć sprawy przyjęcia na studia (por. P. Dańczak, Decyzja administracyjna w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów, Warszawa 2015, s. 232)

Odnosząc się do zarzutu Skarżącego, iż stanowisko prof. A. M., stanowiące ustosunkowanie się do odwołania, zostało sporządzone długo po egzaminie oraz przez osobą, która nie była egzaminatorem, wskazać należy, po pierwsze, na konieczność odróżniania samej oceny przebiegu i wyników rozmowy kompetencyjnej – która została z pewnością dokonana przez egzaminatorów niezwłocznie po zakończeniu rozmowy – od opracowania tej oceny na piśmie, na potrzeby toczącego się postępowania administracyjnego; niewykluczone, że na podstawie posiadanych przez egzaminatorów notatek. W tym kontekście zarzut znacznego upływu czasu pomiędzy terminem rozmowy, a datą sporządzenia inkryminowanego pisma, traci na znaczeniu. Po drugie, w aktach administracyjnych znajdują się zarówno ww. pismo, jak i pismo podkomisji z [...] listopada 2019 r. Oba pisma są ze sobą zbieżne co do faktu braku należytego przygotowania kandydata do rozmowy kompetencyjnej. Ponadto należy zauważyć, iż stanowisko podkomisji zawarte w piśmie z [...] listopada 2019 r. zostało podpisane również przez egzaminatora. Jeśli zaś idzie o zarzut niemożności wcześniejszego zapoznania się przez Skarżącego z tymi pismami, to należy stwierdzić, że nie wykazano, aby miało to jakikolwiek wpływ na wynik sprawy. Sąd takiego wpływu nie dostrzega. Jak bowiem trafnie zauważono w odpowiedzi na skargę, zapoznanie się przez Skarżącego z opinią Podkomisji Rekrutacyjnej przed wydaniem decyzji nie doprowadziłoby do zmiany rozstrzygnięcia co do istoty. Organ II instancji nie był bowiem uprawniony do zmiany liczby punktów przyznanych przez Podkomisję Rekrutacyjną ustalonych na podstawie przebiegu rozmowy kompetencyjnej.

Z powyższych względów, w ocenie Sądu, w niniejszej sprawie, wbrew zarzutom skargi, zgromadzony materiał dowodowy jednoznacznie wykazuje, że Skarżący nie uzyskał wymaganej ilości punktów z rozmowy kwalifikacyjnej, co uzasadniało wydanie decyzji o odmowie przyjęcia na studia.

Również pozostałe zarzuty skargi okazały się niezasadne, z przyczyn wskazanych w odpowiedzi na skargę, której rozważania w tym zakresie należy podzielić. W szczególności dotyczy to wytkniętych w skardze braków uzasadnienia decyzji organu II instancji, które z uwagi na specyfikę postępowania kwalifikacyjnego także nie mogły mieć istotnego wpływu na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę w całości oddalił.