Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 245/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2018-07-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art.1 ust.1, art.2 ust.1, art.3 ust.1 pkt 1, art.4 ust.1 pkt 4, art 13 ust. 1 i 2, art. 16 ust.1 i 2, art.17 ust.1
journal: Dz.U. 2016 poz 1764
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.

SENTENCJA

|Sygn. akt IV SA/Wr 245/18 | | , [pic], , WYROK, , W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ, , , Dnia 3 lipca 2018 r., , , Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, w składzie następującym:, Przewodniczący:, , Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska, , Sędziowie:, Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędzia WSA Lidia Serwiniowska (sprawozdawca), , , Protokolant:, sekretarz sądowy Aneta Januszkiewicz, , , po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 3 lipca 2018 r., sprawy ze skargi M. J. L. redaktora naczelnego A, na decyzję Kierownika Zespołu Publicznych Zakładów Opieki Zdrowotnej w Z., z dnia [...] marca 2018 r., (bez numeru), w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej, , I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą;, II. zasądza od Kierownika Zespołu Publicznych Zakładów Opieki Zdrowotnej w Z. na rzecz skarżącego M. J. L. redaktora, naczelnego A kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.,


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 2 stycznia 2018 r. M. J. L., redaktor naczelny czasopisma A (dalej strona, skarżący lub wnioskodawca), zwrócił się do Kierownika B w Z. (dalej organ lub podmiot zobowiązany) o udostępnienie informacji publicznej poprzez:

1) wyjaśnienie kiedy został nabyty aparat C;

2) przesłanie kopii faktury zakupu lub innego dokumentu potwierdzającego przeniesienie na B w Z. własności aparatu C;

3) przesłanie kopii: karty gwarancyjnej, etykiety producenta, świadectwa homologacji w przypadku, gdy obowiązujące przepisy nakładają obowiązek jej posiadania, instrukcji obsługi w języku polskim, właściwych certyfikatów bezpieczeństwa w języku polskim (w tym aktualny certyfikat producenta wystawiony dla polskiego autoryzowanego serwisu), wykaz materiałów zużywalnych niezbędnych dla bieżącej eksploatacji przedmiotu umowy określonych przez producenta, wykaz dostawców części zamiennych, części zużywalnych oraz materiałów eksploatacyjnych określonych przez producenta przedmiotu zakupu, wykaz podmiotów upoważnionych przez wytwórcę lub autoryzowanego przedstawiciela do wykonywania okresowej konserwacji, okresowej lub doraźnej obsługi serwisowej, aktualizacji oprogramowania, okresowych lub doraźnych przeglądów, regulacji, kalibracji, wzorcowań, sprawdzeń lub kontroli bezpieczeństwa – które zgodnie z instrukcją używania przedmiotu zakupu nie mogą być wykonywane przez kupującego, dokumentu potwierdzającego, że zakupiony aparat C odpowiada warunkom określonym w dokumentach dopuszczających go do obrotu zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawnymi, a w szczególności spełnia wymogi ustawy o wyrobach medycznych;

4) podanie w jakich specjalizacjach medycznych aparat C będzie wykorzystywany w B w Z.;

5) przesłanie kopii umów z lekarzami specjalistami na udostępnienie mienia B – C i wykonywanie dodatkowych badań wraz z opisami C;

6) wskazanie czy lekarze specjaliści przyjmujący komercyjnie pacjentów w B w Z. (w świetle braku kontaktów specjalistycznych z NFZ każdy lekarz specjalista działa na zasadzie komercyjnej, bez względu na podmiot opłacający te usługi medyczne) będą pobierać dodatkową opłatę za wykonanie badania C oraz opis tych badań. Jeżeli tak to kto będzie płatnikiem tych badań;

7) wyjaśnienie ile godzin i w jakich specjalizacjach (w jakich dniach i godzinach) w tygodniu C będzie wykorzystywane w badaniach pacjentów;

8) podanie czy C będzie wykorzystywany wyłącznie w badaniach pacjentów B w Z. zadeklarowanych i refundowanych przez NFZ, czy ultrasonograf będzie też wykorzystywany w badaniach pacjentów komercyjnych usług specjalistycznych w ramach badań nierefundowanych przez NFZ;

9) wskazanie czy na stronie internetowej B w Z. zostanie umieszczona informacja o dostępie badań C, dniach i godzinach, w których badania te będą wykonywane oraz o dostępie do lekarzy specjalistów wykonujących te badania;

10) określenie z jakich źródeł został sfinansowanych zakup C. Jeżeli były to źródła zewnętrzne (np. dotacja z budżetu Gminy Z.) to strona zażądała przesłania kopii umowy dotyczącej dotacji lub innego sposobu finansowania zewnętrznego.

Pismem z dnia 15 stycznia 2018 r. podmiot zobowiązany poinformował wnioskodawcę, że żądane przez niego informacje mają charakter informacji przetworzonej w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2016, poz. 1764 ze zm., dalej u.d.i.p.). Dlatego też organ wezwał stronę do wykazania w terminie 14 dni, szczególnie istotnego interesu publicznego w pozyskaniu przetworzonych informacji publicznych.

Ustosunkowując się do powyższego wezwania – pismem z dnia 18 stycznia 2018 r. – skarżący wskazał, że udzielenie zawnioskowanych przez niego danych sprowadza się wyłącznie do wykonania kopii kilku dokumentów i udzielenia kilku jednozdaniowych odpowiedzi. Nie wymaga to opracowania informacji nowej, przygotowanej ze znacznym intelektualnym zaangażowaniem pracowników organu.

Odnosząc się do żądania wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego strona podkreśliła, że legalnie działające media zawsze występują w istotnym interesie publicznym realizując prawo opinii publicznej do informacji. Wynika to bowiem wprost z przepisów rangi konstytucyjnej i ustawowej. Skarżący dodał również, że z zapytaniem o wnioskowane dokumenty wystąpił w interesie pacjentów, mieszkańców i podatników, dla który istotne będą informacje na temat zakupionego po raz pierwszy w gminie aparatu C. Odmowa udzielenia odpowiedzi na zadane pytania, czy też zaniechanie zamieszczenia tych danych na stronie internetowej lub w biuletynie informacji publicznej może wzbudzać uzasadnione zaniepokojenie opinii publicznej. Obowiązek udostępnienie tych danych wynika również wprost z art. 91 ustawy z dnia 20 maja 2010 r. o wyrobach medycznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 211 ze zm.).

W związku z tym skarżący podtrzymał swoje żądanie podkreślając, że to w interesie podmiotu zobowiązanego jest wykazanie przed opinią publiczną, mieszkańcami gminy i pacjentami, że majątek i finanse B zarządzane są w sposób legalny, gospodarny i celowy.

Decyzją z dnia [...] marca 2018 r. podmiot zobowiązany, działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej k.p.a.) oraz art. 16 w zw. z art. 3 ust. 1 pk 1 i art. 5 u.d.i.p., odmówił udostepnienia żądanej przez wnioskodawcę informacji publicznej.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ wskazał, że przedmiotem wniosku niewątpliwie była informacja przetworzona, bowiem jej udostępnienie wymaga podjęcia szeregu czynności w celu wytworzenia nowej informacji poprzez sięgnięcie do dokumentacji źródłowej, również archiwalnej, dokonanie analizy dokumentacji w celu wybrania informacji niezbędnej do realizacji wniosku, dokonania ewentualnej anonimizacji oraz usunięcia danych prawnie chronionych, dokonania segregacji i podziału według wskazanych we wniosku danych kryteriów. Dopiero w wyniku podjęcia wskazanych czynności dojdzie do stworzenia takiej informacji publicznej, jakiej oczekuje skarżący. Nie będzie to zatem informacja prosta, lecz przetworzona. W takiej zaś sytuacji ustawodawca wymaga, aby przed jej udostępnieniem sprawdzić, czy jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego, tj. może mieć realne znaczenie dla funkcjonowania określonych struktur publicznych w danej dziedzinie życia społecznego, może wpływać na poprawę, usprawnienie wykonywania zadań publicznych dla dobra wspólnego danej społeczności. W razie niewykazania, że taka przesłanka zachodzi po stronie wnioskodawcy, organ powinien wydać decyzję odmawiającą udzielenia żądanej informacji.

Podmiot zobowiązany stwierdził, że argumentacja przemawiająca według skarżącego za udostępnieniem mu zawnioskowanych danych, nie prowadzi do wykazania po jego stronie szczególnego interesu publicznego. Oran nie dopatrzył się także jego wystąpienia z własnej inicjatywy, gdyż istota i charakter żądanych informacji wskazują, że zrealizowanie wniosku nie będzie skutkowało uzyskaniem przez wnioskodawcę realnego wpływu na funkcjonowanie organów państwa, w tym na usprawnienie ich działania oraz organizację pracy.

Stąd też organ uznał, że zasadnym jest w niniejszej sprawie orzeczenie o odmowie udostępnienia skarżącemu żądanej przez niego informacji publicznej.

Z powyższą decyzją nie zgodził się wnioskodawca, który wystąpił o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skarżący podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w piśmie z dnia 18 stycznia 2018 r. oraz dodał, że wbrew twierdzeniom organu wnioskowane dokumenty nie wymagają podjęcia żadnego szeregu czasochłonnych czynności, jak też zaangażowania pracowników. Realizacja wniosku sprowadza się bowiem do udostępnienia kilku dokumentów i udzielenia kilku jednozdaniowych odpowiedzi. Skarżący podkreślił, że rolą mediów jest rzetelne informowanie opinii publicznej o określonych faktach. Dlatego też przed publikacją artykułu o zakupie aparatu C skarżący zwrócił się o udzielenie informacji z tym zakupem związanych. Zatem to w interesie kierownictwa placówki było udostępnienie mu żądanych danych, co zresztą po części wynikało również z ustawy o wyrobach medycznych.

Decyzją z dnia [...] marca 2018 r. podmiot zobowiązany, działając na podstawie art. 104 k.p.a. oraz art. 16 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 i art. 5 u.d.i.p., ponownie odmówił udostępnienia skarżącemu żądanej przez niego informacji publicznej.

W uzasadnieniu organ podtrzymał dotychczas prezentowane stanowisko stwierdzając, że żądane informacje mają charakter przetworzony a skarżący nie wykazał, aby za ich udzieleniem przemawiał szczególnie istotny interes publiczny, oddziałujący na znaczny krąg adresatów. Pozyskanie zawnioskowanych danych będzie pozostawało również bez realnego wpływu na usprawnienie pracy B, gdyż strona pozbawiona jest stosownych narzędzi w tym zakresie. Nie świadczy bowiem ona usług medycznych, nie zajmuje się również zawodowo taką działalnością, ani jej obsługą menadżerską. Stąd też w ocenie organu brak jest możliwości, aby wnioskodawca wykorzystał pozyskane dane zgodnie z założeniami ustawodawcy. Dlatego też organ odmówił stronie udostępnienia zawnioskowanych przez niego informacji.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na powyższe rozstrzygnięcie skarżący podał, że zostało ono wydane w oparciu o nieprecyzyjną podstawę prawną. Organ odwołując się do art. 5 nie wskazał bowiem, z którą sytuacją wymienioną w tym przepisie mamy do czynienia. Zwłaszcza, że żądana informacja nie mieści się w katalogu informacji niejawnych i innych tajemnic ustawowo chronionych. Nie dotyczy też sfery prywatności lub tajemnicy przedsiębiorcy, ani materii uregulowanej przepisami o przymusowej restrukturyzacji. Niedopuszczalne było więc – zdaniem strony – wydanie przez organ decyzji odmownej w związku z tak wskazaną podstawą prawną. Dodatkowo błędnie został w niej powołany art. 3 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p. oraz pominięto dane publikatora zastosowanych w sprawie aktów prawnych.

W ocenie skarżącego również uzasadnienie kwestionowanego rozstrzygnięcia zostało sporządzone wadliwie. Organ bowiem w żaden sposób nie wykazał, jaki zakres żądania wymaga szeregu czynności w celu wytworzenia nowej informacji publicznej poprzez sięgnięcie do dokumentacji źródłowej, dokonanie analizy dokumentacji w celu wybrania dokumentacji niezbędnej do realizacji wniosku, dokonanie ewentualnej anonimizacji oraz usunięcie danych prawnie chronionych, dokonanie segregacji i podziału według wskazanych we wniosku kryteriów. Skarżący podkreślił, że podmiot zobowiązany dysponuje tylko jednym aparatem C, nie miał więc potrzeby poszukiwania dokumentów niezbędnych do realizacji wniosku, a jego działania powinny ograniczyć się do skopiowania kilku istniejących kartek zawierających oczekiwane przez stronę dane.

Skarżący dodał także, że co najmniej kuriozalne w odniesieniu do sprzętu medycznego zakupionego ze środków publicznych było odwołanie się przez podmiot zobowiązany w uzasadnieniu do pojęcia interesu publicznego z punktu widzenia znaczenia jakie uzyskanie informacji przetworzonej mogłoby mieć dla funkcjonowania organów państwa.

Z tych powodów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i obciążenie organu kosztami postępowania sądowego.

W odpowiedzi na skargę podmiot zobowiązany odwołał się do pojęcia informacji przetworzonej i stwierdził, że właśnie taki charakter miały zawnioskowane przez stronę dane. Świadczył o tym bowiem przede wszystkim zakres czynności jaki należało wykonać, aby powstała informacja w treści i formie odpowiadająca oczekiwaniom wnioskodawcy. W toku postępowania skarżący nie wykazał, aby pozyskane przez niego dane miały szczególnie istotne znaczenie dla poprawy funkcjonowania instytucji państwa, ani też że jej upublicznienie będzie społecznie użyteczne. Nie wskazał również konkretnego celu zbierania informacji i nie wykluczył możliwości wykorzystania pozyskanych informacji w celach prywatnych czy komercyjnych. Posiadanie informacji oczekiwanych przez stronę nie wpłynie na możliwość działania B, a wszelkie informacje dotyczące diagnostyki aparatem C są dostępne dla pacjentów w siedzibie placówki medycznej i w miarę możliwości zostaną opublikowane na stronie internetowej. Oran podkreślił również, że w obu decyzjach wyjaśniono stronie z jakich powodów uznano żądane przez niego informacje za dane przetworzone. Wbrew jego twierdzeniom udzielenie odpowiedzi nie mogło ograniczyć się do kilkuzdaniowych wypowiedzi, ale wymagało dokonania wielu czasochłonnych czynności o charakterze intelektualnym, połączonym z zaangażowaniem pracowników.

Mając zatem na uwadze powyższe okoliczności organ wniósł o oddalenie skargi i obciążenie skarżącego kosztami postępowania sądowego.

W toku rozprawy przeprowadzonej w dniu 3 lipca 2018 r. skarżący podtrzymał skargę oraz podkreślił, że zawnioskowane informacje dotyczyły aparatu C, oczekiwanego przez społeczność lokalną od około 30 lat. Dodał także, że pierwsza decyzja została podpisana przez główną księgową, która nie jest piastunem organu i nie może tego organu reprezentować. Pełnomocnik podmiotu zobowiązanego podtrzymał natomiast swoje wnioski i twierdzenia zawarte w odpowiedzi na skargę. Dodał również, że o złożonym charakterze zawnioskowanych informacji świadczy choćby fakt, że sama instrukcja do aparatu C wraz z kompletem pozostałych dokumentów posiada około 400 stron. Z uwagi na skład personelu B nie jest w stanie, bez uszczerbku dla pacjentów, zrealizować wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Wyjaśnił także, że wskazane urządzenie nie jest wykorzystywane do celów komercyjnych, koszty podstawowej opieki zdrowotnej pokrywane są w całości ze środków NFZ, a główna księgowa w dacie podpisywania pierwszej decyzji posiadała stosowne upoważnienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej p.p.s.a.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Należy również pamiętać, że sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest wyłącznie w granicach danej sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nieco z innych przyczyn niż w niej podano.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., za informację publiczną należy uznać każdą informację o sprawach publicznych, podlegającą udostępnieniu na ustawowo określonych zasadach i trybie.

Stosownie zaś do treści art. 2 ust. 1 u.d.i.p., prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, który wprowadza w tym zakresie pewne ograniczenia związane z ochroną informacji niejawnych oraz innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Przepis ten odnosi się również do przedstawicieli prasy, którzy prawo dostępu do informacji publicznej – w myśl art. 3a ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe (Dz. U. z 1984 r., nr 5, poz. 24 ze zm.) – realizują w trybie określonym ustawą o dostępie do informacji publicznej.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego.

W myśl art. 4 ust. 1 i 2 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, a także organizacje związkowe i organizacje pracodawców, reprezentatywne w rozumieniu ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o Radzie Dialogu Społecznego i innych instytucjach dialogu społecznego (Dz. U. z 2015 r., poz. 1240) oraz partie polityczne. Do wymienionego katalogu zaliczają się między innymi podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego (art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.).

Stosownie do art. 16 ust. 1 u.d.i.p., odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następuje w drodze decyzji.

Jak wynika zaś z ust. 2 cytowanego przepisu, do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że:

1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni;

2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji.

W myśl zaś art. 17 ust. 1 u.d.i.p., do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio.

Wnioskodawca może wystąpić do podmiotu, o którym mowa w ust. 1, o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania (ust. 2).

Wobec otwartego katalogu danych stanowiących informację publiczną, sformułowanego przez ustawodawcę w art. 6 ust. 1 u.d.i.p., w orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, że poprzez informację publiczną należy rozumieć każdą wiadomość dotyczącą sfery faktów i danych, wytworzoną lub odnoszącą się do władz publicznych oraz osób pełniących funkcje publiczne, a także do innych podmiotów, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 marca 2003 r., sygn. akt II SA 4059/02 oraz z 12 grudnia 2012 r., sygn. akt I OSK 2149/12).

Wskazane kryteria uznania danej informacji za informację publiczną mają istotne znaczenie w stanie faktycznym niniejszej sprawy. Organ winien bowiem na samym wstępie toczącego się postępowania dokonać szczegółowej analizy wniosku skarżącego z punktu widzenia zawartych w nim żądań. W ramach zaś tej analizy podmiot zobowiązany powinien ocenić, czy każda z zawnioskowanych informacji w rzeczywistości ma charakter informacji publicznej. Wiąże się to bowiem z odrębnym trybem procedowania, a co za tym idzie również i odrębnym sposobem załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W ocenie Sądu, treść wniosku skarżącego z dnia 2 stycznia 2018 r., zgodnie przytoczona w skardze, jak i w odpowiedzi na nią, wskazuje na zróżnicowanych charakter danych, jakich udostępnienia domagała się strona. Niewątpliwie część z nich stanowi informację publiczną, albowiem dotyczy kwestii związanych z dysponowaniem majątkiem komunalnym przez B w Z., będącego jednostką organizacyjną Gminy Z., wyposażoną w osobowość prawną i wykonującą zadania publiczne w zakresie ochrony zdrowia (§ 1 ust. 1, § 2 ust. 1, § 6 ust. 1 Statutu, zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Gminy Z. z dnia [...] października 2008 r.). Jednakże część żądań skarżącego obejmuje również kwestie wykraczające poza sferę faktów publicznych, jakimi dysponuje podmiot zobowiązany. Nie można bowiem uznać za informację publiczną tych z zapytań skarżącego, które odwołują się do zdarzeń przyszłych i niepewnych związanych z wykorzystywaniem sprzętu medycznego czy też działalnością informacyjną z tym związaną. Stąd też organ, jednolicie kwalifikując wszystkie żądania skarżącego zawarte we wniosku z dnia 2 stycznia 2018 r. jako informacje publiczne, błędnie rozpatrzył istotę sprawy i w konsekwencji odmówił udostępnienia danych mających zarówno walor publiczny, jak i pozbawionych tego przymiotu. Naruszył tym samym powołany w podstawie prawnej art. 104 k.p.a., który obliguje organ do załatwienia sprawy przez wydanie decyzji (§1), stanowiącej rozstrzygnięcie co do istoty, kończące postępowanie w danej instancji (§2).

W tym miejscu należy podzielić również w części zastrzeżenia strony skarżącej co do pozostałych powołanych w podstawie prawnej przepisów, a mianowicie art. 5 u.d.i.p. Skoro jedynym powodem odmowy udostępnienia żądanych przez stronę informacji była konieczność ich przetworzony, to przepis ten nie znajdował w niniejszej sprawie zastosowania i nie było potrzeby powoływania się na niego przy wydawaniu rozstrzygnięcia. Skarżący niezasadnie jednak wskazał, że organ odwołał się także do art. 3 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p., albowiem w rzeczywistości jako podstawę swojej decyzji organ podała art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., co było działaniem prawidłowym. Dostrzeżone w podstawie prawnej nieprawidłowości nie miały jednak istotnego wpływu na wynik sprawy, podobnie jak i błędne określenie daty uchwalenia k.p.a., czy też pominięcie dziennika urzędowego, w którym zostały ogłoszone akty prawne znajdujące zastosowanie w sprawie. Wątpliwości nie budziło również, że decyzja z dnia [...] marca 2018 r. została podpisana przez uprawioną osobę (główną księgową), działającą z upoważnienia organu.

Kolejnym uchybieniem procesowym podmiotu zobowiązanego było wadliwe sporządzenie uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu, organ bowiem w sposób niewystarczający wykazał, że czynności zmierzające do udostępnienia zawnioskowanych przez stronę danych będą miały tak złożony charakter, że wytworzoną w ich wyniku informację należało uznać za informację przetworzoną. Informacją przetworzoną będzie bowiem jedynie taka informacja, na którą składa się określona liczba tzw. informacji prostych, podlegających jednak wyodrębnieniu w sposób dostosowany do żądania wnioskodawcy poprzez konieczność dokonania stosownych analiz, wyciągów bądź zestawień (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1477/12 oraz z dnia 17 października 2006 r., sygn. akt I OSK 1347/05). Proces przetwarzania informacji prostych prowadzić musi przy tym do wyodrębnienia informacji publicznej o nowej treści, co oznacza że wytworzona informacja – w momencie złożenia wniosku – jeszcze nie istniała i powstała wyłącznie z inicjatywy osoby domagającej się jej udostępnienia (zob. D. Fleszar, Zasady dostępu do informacji publicznej przetworzonej, "Samorząd Terytorialny" 1-2/2011, s. 91 – 93).

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak i decyzji ją poprzedzającej organ wskazał jedynie, że w celu udostępnienia stronie zawnioskowanych danych będzie zmuszony do dokonania szeregu czynności: kwerendy dokumentacji źródłowej, wyodrębnienia z niej oczekiwanych przez stronę informacji oraz usunięcie danych osobowych i innych danych prawnie chronionych. Przedstawiony sposób działania nie pozwalał zatem na obiektywną ocenę, czy w istocie realizacja wniosku skarżącego będzie prowadziła do wyodrębnienia informacji nowej, nieistniejącej w czasie wystąpienia o nią przez stronę. W uzasadnieniu zabrakło bowiem informacji na temat rzeczywistego i ponadstandardowego nakładu pracy podmiotu zobowiązanego, wyrażającego się choćby w ilościowym określeniu zbioru danych, z których oczekiwana przez skarżącego informacja zostanie wytworzona, czy też orientacyjnego czasu pracy osób oddelegowanych do załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Co prawda na etapie postępowania sądowego organ wspomniał o tym w odpowiedzi na skargę oraz na rozprawie poprzedzającej wydanie orzeczenia, wskazując m.in. że sama instrukcja obsługi wraz z dokumentami towarzyszącymi liczy około 400 stron i bez uszczerbku dla pacjentów nie będzie możliwe zrealizowanie wniosku skarżącego, jednakże twierdzenia te nie mogą zastępować uzasadnienia wydanej decyzji, ani ukierunkowywać na motywy, które legły u podstaw jej wydania. Stąd też należało uznać, że stanowisko organu względem przetworzonego charakteru zawnioskowanych informacji z przyczyn podanych w uzasadnieniu zakwestionowanej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, okazało się niezasadne i prowadziło do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Reasumując powyższe rozważania należy stwierdzić, że w toku przeprowadzonego postępowania w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej podmiot zobowiązany nie dokonał rzetelnej analizy wniosku z punktu widzenie charakteru żądanych nim informacji. W szczególności organ nie wyodrębnił z niego tych informacji, które nie odznaczały się publicznym walorem. W konsekwencji doprowadziło to do sytuacji, że wydane przez niego rozstrzygnięcie odmawiało udostępnienia zarówno informacji publicznych, jak i danych nie mających takiego charakteru. Wskazana decyzja – w zakresie odnoszącym się do informacji publicznych – nie została przy tym w należyty sposób uzasadniona, albowiem argumenty przemawiające za uznaniem tych informacji za dane przetworzone, odznaczały się dużym poziomem ogólności i nie mogły zostać zweryfikowane w toku postępowania sądowego. W takiej sytuacji należało uznać, że organ naruszył przepisy postępowania (art. 104 § 1 i 2 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 16 ust. 2 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p.) w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Stąd też Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a., zobowiązany był do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia 2 marca 2018 r., o czym orzeczono w punkcie I sentencji niniejszego wyroku.

Wskazania co do dalszych czynności wynikają wprost z treści uzasadnienia niniejszego wyroku oraz sprowadzają się do ponownego przeanalizowania wniosku o udostępnienie informacji publicznej i wyodrębnienia z niego danych, które nie mają takiego charakteru, a następnie poinformowania o tym fakcie strony skarżącej w drodze zwykłego pisma. W odniesieniu natomiast do pozostałych informacji odznaczających się walorem publicznym, organ będzie zobligowany do ponownej oceny, czy ich zakres oraz własne możliwości organizacyjne będą prowadzić do uznania ich za informacje przetworzone. Następnie organ – w zależności od wyników dokonanej analizy – zobowiązany będzie udostępnić żądane informacje względnie wydać stosowne rozstrzygnięcie na podstawie właściwie zastosowanych przepisów ustawowych, z zachowaniem prawidłowego trybu procedowania, w treści którego wyjaśni skarżącemu przesłanki jakimi kierował się orzekając.

O kosztach postępowania sądowego, obejmujących wpis od skargi (200 złotych), orzeczono w punkcie II sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.