Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1900/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-07-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 122, art. 187 § 1, art. 191
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Anna Dumas (sprawozdawca), Sędzia NSA Jan Grzęda, Sędzia WSA (del.) Barbara Rennert, Protokolant Anna Rembowska, po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej H. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 16 marca 2016 r. sygn. akt I SA/Sz 1056/15 w sprawie ze skargi H. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 6 lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od H. G. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie kwotę 4800 (słownie: cztery tysiące osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 16 marca 2016 r., sygn. akt I SA/Sz 1056/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę H. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 6 lipca 2015 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r.

Z uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji wynika, że decyzją z dnia 6 lipca 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Szczecinie uchylił w całości decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z 17 października 2014 r. i określił skarżącemu zobowiązanie z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. w kwocie 87.319,00 zł. Organ odwoławczy wskazał, że po uwzględnieniu dostarczonych już po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji dowodów nabycia środków trwałych, wartość odpisów amortyzacyjnych przypadających na rok 2008 należało zwiększyć o łączną kwotę 3.139,71 zł, z czego na stronę przypada zgodnie z jej udziałem (50%) w spółce cywilnej "J." [...] z siedzibą w N., kwota 1.569,85 zł. Na tej podstawie uznano za uzasadnione uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i określenie zobowiązania w prawidłowej wysokości.

W pozostałym zakresie organ odwoławczy uznał, że ocena o zawyżeniu kosztów uzyskania przychodów spółki w 2008 r. o kwotę łączną 408.7890,90 zł uzasadniona jest analizą dokumentacji, która w tym zakresie nie jest zgodna z wyjaśnieniami oraz zeznaniami strony. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, zgodnie z którym brakuje dowodów na istnienie związku przyczynowo-skutkowego pozwalających na zaliczenie wydatków do kosztów uzyskania przychodów. Przede wszystkim nie potwierdzono samego faktu wykonania spornych usług udokumentowanych fakturami wystawionymi na rzecz spółki. W związku z powyższym uznano podatkową księgę przychodów i rozchodów spółki w 2008 r. za wadliwą i nierzetelną.

W skardze na ww. decyzję skarżący zarzucił naruszenie przepisów:

– art. 286 § 1 pkt 4 w zw. z art. 286 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm. – powoływanej dalej jako "O.p."), polegające na tym, że organ podatkowy odbierając dokumenty od podatnika (w tym również dotyczące środków trwałych) nie sporządził wykazu tych dokumentów, kwitując jedynie odbiór segregatorów i dlatego zdaniem podatnika niektóre dokumenty mogły zaginąć w organie podatkowym;

– art. 187 § 1 w zw. z art. 122 i art. 190 O.p., polegające na tym, że wątpliwości dotyczące ustalania niektórych elementów stanu faktycznego rozstrzygane są przez organ podatkowy na niekorzyść podatnika (uznanie faktur za "puste");

– art. 21 § 3 O.p. poprzez błędne zastosowanie, bowiem postępowanie podatkowe nie dało dostatecznych podstaw do uznania, że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy, podtrzymując stanowisko wyrażone w decyzji i przedstawioną w niej argumentację, wniósł o jej oddalenie.

W zaskarżonym wyroku WSA w Szczecinie stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie skarżący ewidencjonował faktury nieodzwierciedlające rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych, a wynikające z nich kwoty ujmował w księgach podatkowych po stronie kosztów uzyskania przychodów. Tym samym, nie stosował się do zasad rzetelnego prowadzenia ksiąg podatkowych, uniemożliwiając określenie dochodu z uwzględnieniem dowodu, jaki stanowiły te księgi. W ocenie WSA, zarówno z przepisów Ordynacji podatkowej, jak i ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm. – powoływanej dalej jako "u.p.d.o.f."), nie da się wywieść konkluzji, że organ podatkowy jest zobowiązany do oszacowania kosztów uzyskania przychodów w sytuacji, gdy podatnik zaniedbuje swoje obowiązki w zakresie dokumentowania zdarzeń gospodarczych.

Dalej WSA ocenił przeprowadzone postępowanie dowodowe, uznając, że organy podatkowe rzetelnie zgromadziły materiał dowodowy, umożliwiający dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, a następnie dokonały jego całościowej oceny zgodnie z prawidłami logiki i doświadczenia życiowego. WSA podkreślił, że z akt sprawy wynika, iż w toku postępowania organy podjęły szereg działań zmierzających do dokładnego ustalenia stanu faktycznego, w wyniku których nie doszukały się potwierdzenia wykonania spornych usług i dostaw przez wystawców faktur. I tak, zweryfikowano i oceniono dokumenty i wyjaśnienia uzyskane od skarżącego, decyzje dotyczące poszczególnych wystawców faktur, informacje organów skarbowych, wydruki dotyczące baz podmiotów gospodarczych, ponadto w toku postępowania odwoławczego przeprowadzono dowód uzupełniający w postaci przesłuchania świadka. Zgromadzony materiał dowodowy nie doprowadził do potwierdzenia wykonania spornych usług oraz dostaw przez wystawców faktur.

Podatnik wywiódł skargę kasacyjną i zaskarżył wyrok w całości i wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny jak również o przyznanie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. t.j. z 2012 poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. polegające na tym, że Sąd pierwszej instancji nie uwzględnił skargi podatnika na ww. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie pomimo, iż:

- organy podatkowe bezpodstawnie określiły zobowiązanie podatkowe za 2008 r. w podatku dochodowym od osób fizycznych w drodze oszacowania w oparciu o art. 23 § 2 O.p., zamiast w oparciu o art. 23 § 3 O.p.,

- nie uwzględniono wartości rzeczywistych kosztów poniesionych przez spółkę cywilną J. w zakresie przebudowy i rozbudowy ośrodka J. przez bezpodstawne uznania zeznań R. M. i A. S. jako niewiarygodnych, mimo wykonania tych robót, zapłatę za nie, co wynika z zeznań również innych świadków,

2. art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, mimo naruszenia przez organy podatkowe art. 122, 187 § 1 i art. 191 O.p. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

3. art. 141 § 4 p.p.s.a. przez przyjęcie przez WSA stanu faktycznego, który organ podatkowy ustalił bez wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i bez jego właściwej oceny co miało istotny wpływ na wynik postępowania.

Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy polegające na błędnym zrozumieniu przez WSA treści art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. w relacji z treścią art. 23 § 5 O.p.

Organ administracji w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, gdyż żaden z jej zarzutów nie okazał się niezasadny.

Na wstępie wskazać można na okoliczność wielokrotnie odnotowywaną w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego - że jest on związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to, że jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Tym samym, Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, będąc upoważnionym do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej (por. np. wyrok z dnia 17 maja 2017 r., sygn. akt II FSK 555/17, dostępny, podobnie jak inne orzeczenia powołane w niniejszym uzasadnieniu, w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl).

Uwagi te są o tyle konieczne, że sposób sformułowania zarzutów skargi kasacyjnej, jak kolejno ich uzasadnienie, odbiegają od wzorcowych. Cechuje je duża ogólność, w istotnej mierze abstrahują od konkretnych kwestii, które stanowiły przedmiot zainteresowania organów oraz obiekt kontroli sądowej. Ta przesadna zwięzłość narzuca się, gdy uwzględnić, że uzasadnienie skargi kasacyjnej zajmuje około 2 stron standardowego maszynopisu, przy czym istotna jego część opiera się na przytaczaniu treści przepisów, powoływaniu literatury i jej cytowaniu. NSA, jako sąd kasacyjny, nie jest natomiast władny precyzować za stronę treści zarzutów i domyślać się, w czym pełnomocnik dopatruje się naruszeń.

Niezależnie od tego, odnosząc się do treści tychże zarzutów, w pierwszej kolejności stwierdzić trzeba, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 23 § 2 O.p. Zarazem, z uzasadnienia tego środka odwoławczego wynika, że treść tego zarzutu pokrywa się z treścią zarzutu naruszenia prawa materialnego (opartym na podstawie art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. oraz art. 23 § 5 O.p.).

Podobnie jak w innej sprawie skarżącego (wyrok z dnia 13 kwietnia 2017 r., sygn. akt II FSK 791/15), z akt administracyjnych rozpoznawanej sprawy wynika, że zakwestionowane faktury nie dokumentują rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych. Podmioty widniejące w tych dokumentach jako ich wystawcy w rzeczywistości nie wykonywały wyszczególnionych w nich usług na rzecz spółki cywilnej, której wspólnikiem był skarżący. Tym samym dokumenty źródłowe potwierdzające poniesienie tych wydatków są dowodami nierzetelnymi, czyniącymi księgę przychodów i rozchodów nierzetelną.

Z wyjaśnień podatnika nie wynikały okoliczności, na podstawie których można byłoby stwierdzić w jakim zakresie i przez kogo usługi te były wykonane. Podatnik nie przedłożył jakichkolwiek dokumentów, w toku prowadzonego postępowania podatkowego, potwierdzających wykonanie usług wynikających z zakwestionowanych faktur. Natomiast wynikające z tych faktur kwoty ujmował w księgach podatkowych po stronie kosztów uzyskania przychodów.

W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwaliło się stanowisko, że w przypadku udokumentowania wydatku stanowiącego koszt uzyskania przychodów fakturami nieodzwierciedlającymi rzeczywistych transakcji gospodarczych, brak jest podstaw do oszacowania wydatków jako stanowiących element podstawy opodatkowania. Warunkiem określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania jest wykazanie faktu poniesienia tego kosztu.

Wobec tego organy podatkowe zasadnie odstąpiły od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania (art. 23 § 2 O.p.), gdyż dane wynikające z ksiąg podatkowych, z pominięciem faktur nieodzwierciedlejących rzeczywistych transakcji, pozwoliły na określenie podstawy opodatkowania.

Dalej zauważyć należy, że z zawartej w art. 122 O.p. zasady prawdy obiektywnej wynika obowiązek organów podatkowych podejmowania niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Zasada ta została skonkretyzowana w art. 187 § 1 O.p., który zobowiązuje organ podatkowy do zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Wyrażający zasadę swobodnej oceny dowodów art. 191 O.p. stanowi, że organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W oparciu o tę zasadę organ podatkowy rozstrzyga sprawę na podstawie przekonania opartego na swobodnym uznaniu niektórych dowodów za wiarygodne, innych za niewiarygodne. Aby tej oceny dokonać organ musi przede wszystkim opierać się na wszechstronnie zebranym i ocenionym materiale dowodowym.

W kontrolowanej sprawie zasadnie Sąd pierwszej instancji nie dopatrzył się naruszenia przez organy podatkowe któregokolwiek z ww. przepisów. Istotą sporu między organami podatkowymi a skarżącym było zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów wydatków udokumentowanych fakturami, które nie odzwierciedlały - zdaniem organów - rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, jak i zawyżenie odpisów amortyzacyjnych. Na marginesie zauważyć można, że nieuprawnione podwyższenie wartości początkowej środków trwałych (dwóch budynków) w 2007 i 2008 r. miało wpływ na wysokość odpisów amortyzacyjnych w kolejnych latach (por. wyrok NSA z dnia 10 lipca 2018 r., sygn. akt II FSK 2648/16). Zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. zostało skarżącemu określone ostateczną decyzją. Można dodać, że wskazywanym już wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2017 r., wydanym w sprawie II FSK 791/15, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną podatnika od wyroku Sądu pierwszej instancji oddalającego skargę na tę decyzję.

Ustaleń dotyczących ujęcia w kosztach uzyskania przychodów faktur i rachunków niedokumentujących rzeczywistych transakcji gospodarczych, organy dokonały na podstawie wyników kontroli krzyżowych przeprowadzonych w stosunku do podmiotów faktury te wystawiających. Kontrole te wykazały, że ww. podmioty nie figurowały w bazie podatników bądź od lat nie prowadziły działalności gospodarczej. WSA stwierdził, że organy podatkowe rzetelnie zgromadziły materiał dowodowy, dokładnie wyjaśniły stan faktyczny, dokonując jego kompleksowej oceny. Zasadnie zatem wskazał, przyjmując ustalony przez organy stan faktyczny, że zgromadzony materiał dowodowy nie doprowadził do potwierdzenia wykonania spornych usług i dostaw przez wystawców faktur i rachunków.

Dodać można, że organy podatkowe ponad wszelką wątpliwość wykazały, iż podatnik nie zastosował się do obowiązujących zasad rzetelnego prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów, ponieważ za podstawę wpisów przyjął stan faktur, które nie przedstawiały rzeczywistych transakcji gospodarczych. Tym samym uniemożliwiło to określenie dochodu z uwzględnieniem dowodu, jaki stanowią te księgi. Dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy nie jest istotne, czy w ramach prowadzonej działalności gospodarczej podatnik dokonał zakupu usługi określonej w fakturze, lecz czy faktury te odzwierciedlają rzeczywisty obrót ze wskazanym w nim kontrahentem, tzn. czy wystawca faktur był faktycznym wykonawcą usługi za wskazaną w niej cenę. Nie do zaakceptowania jest sytuacja, w której podatnik wskazuje, że ktokolwiek wykonał przedmiotową usługę, powołując się przy tym na dowody osobowe, które zastępują obowiązek należytego prowadzenia dokumentacji podatkowej, że podstawa opodatkowania w istocie byłaby ustalona na podstawie zeznań świadków i oświadczeń podatnika.

Z tego też względu zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, mimo naruszenia przez organy podatkowe art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. jest oczywiście bezzasadny.

Dodać do tego można, że uzasadniając ww. zarzut skarżący stwierdził, że wątpliwości wynikające z zeznań świadków organ rozstrzygnął na jego niekorzyść, nie przeprowadził całości dowodów wnioskowanych przez niego, nie uwzględnił wniosku o przeprowadzenie dowodu z dokumentów. Nie sprecyzował jednak ani tych rozstrzygniętych rzekomo na jego niekorzyść wątpliwości, ani nie wyjaśnił o jakie dokumenty chodzi, jakie znaczenie mają one dla niniejszej sprawy, nie wskazał też jakiego dowodu dotyczył nieuwzględniony wniosek o jego przeprowadzenie. Nie wykazał zatem na czym polegał błąd Sądu pierwszej instancji wadliwie – jego zdaniem – oddalającego skargę. Z tak lakonicznego uzasadnienia omawianego zarzutu nie można wywnioskować, jaki wpływ na wynik sprawy mogły mieć wskazane w tak ogólny sposób uchybienia, co czyni zarzut ten bezzasadnym. Natomiast całkowicie niezrozumiałe jest powoływanie się przez skarżącego w kontekście zarzucanych naruszeń na przepis art. 86 § 1 O.p. regulujący obowiązki podatników dotyczące okresu przechowywania ksiąg podatkowych oraz na fragment Komentarza do Ordynacji podatkowej w zakresie ustalania wartości początkowej środków trwałych. Jaki związek mają ww. odniesienia z przedstawionymi w skardze kasacyjnej zarzutami jej autor już nie wyjaśnił.

W tej sytuacji za chybiony należy również uznać zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Przepis ten jest jednym z przepisów wyznaczających uprawnienia dostępne wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu przy rozpoznawaniu wniesionej do niego skargi. W zakresie orzekania wyznaczonym tym przepisem znajduje się uchylenie decyzji w całości albo w części, jeżeli uwzględniając skargę sąd stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy. Żadnego naruszenia przepisów postępowania WSA w niniejszej sprawie nie stwierdził, zaś skarżący kasacyjnie nie wykazał, że stwierdzić powinien. Z uzasadnienia tego zarzutu wynika, że ww. naruszenie miało polegać na nieuwzględnieniu skargi, pomimo że organy podatkowe bezpodstawnie określiły skarżącemu zobowiązanie podatkowe, gdyż nie może on ponosić odpowiedzialności za zaniechania wykonawców usług, podkreślając że usługi zostały wykonane. Zatem skarżący nie kwestionuje dokonanych ustaleń faktycznych, lecz nie zgadza się ze sposobem zastosowania w jego sprawie przepisów dotyczących kosztów uzyskania przychodów. Jednakże zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego, w których zawarłby stosowne uwagi w tym zakresie, nie podnosi.

Nietrafny okazał się także zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 p.p.s.a., którego zresztą skarżący nie uzasadnił, ograniczając się do stwierdzenia, że WSA przyjął stan faktyczny, który organ podatkowy ustalił bez wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i bez jego właściwej oceny. W myśl ww. przepisu uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Przytoczony przepis, będąc przepisem o charakterze formalnym, określa niezbędne elementy, z jakich powinno składać się uzasadnienie orzeczenia. Uzasadnienie tych warunków niespełniające, a także sytuacja, gdy w ramach przedstawionego stanu sprawy sąd nie wskaże jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania, przy jednoczesnym wykazaniu, że naruszenie takie jest na tyle znaczące, iż mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, narusza ww. przepis, a zarzut jego naruszenia może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy wskazane w art. 141 § 4 p.p.s.a., przedstawiając pełne i wyczerpujące stanowisko Sądu pierwszej instancji co do stanu faktycznego ustalonego przez organy obu instancji i przyjętego przez ten Sąd za podstawę rozstrzygnięcia odnośnie zastosowanych przepisów prawa materialnego. Sąd w sposób precyzyjny i logiczny szczegółowo przeanalizował, na tle podnoszonych w skardze zarzutów, istotę problemu, dając wyraz tej analizie w uzasadnieniu wyroku. Zauważenia wymaga, że za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez WSA stanu faktycznego, w sytuacji, gdy – tak jak w niniejszej sprawie – Sąd ten zasadnie przyjął, że organ podatkowy wyczerpująco rozpatrzył cały materiał dowodowy i właściwie go ocenił.

Końcowo należy wyjaśnić, że uzasadnienie niniejszego orzeczenia oparte zostało na motywach przedstawionych przez NSA we wskazywanym już wyroku NSA z dnia 10 lipca 2018 r., sygn. akt II FSK 2648/16, w którym Sąd wypowiadał się w sprawie skarżącego w tym samym podatku, jednak w innym okresie rozliczeniowym.

W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną podstaw, orzekając o kosztach postępowania kasacyjnego w oparciu o przepis art. 204 pkt 1 p.p.s.a.