Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1656/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonego postanowienia na posiedzeniu niejawnym
Powołane przepisy: article: art.46
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 97 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant ref. staż. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2012r. sprawy ze skargi I. B. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2011r. znak: [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania odwoławczego I. stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia; II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej I. B. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] marca 2011r. , znak: [...] odmówił zawieszenia postępowania odwoławczego dotyczącego decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] znak: [...] z dnia [...] listopada 2009r.

Po rozpatrzeniu zażalenia I. i H. B. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2011r., znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że wniosek I. i H. B. o zawieszenie postępowania odwoławczego nie może być uwzględniony, gdyż w sprawie nie występuje konieczność zawieszenia postępowania wobec wystąpienia zagadnienia prejudycjalnego wymagającego uprzedniego rozstrzygnięcia przez inny organ lub sąd. W tym wypadku rozstrzygnięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. skargi na ostateczna decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [...] września 2010r. znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy K. z dnia [...] marca 2010r. znak: [...] odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie obiektu parterowego niezwiązanego trwale z gruntem – altany pełniącej funkcję rekreacji indywidualnej na terenie działki nr [...] w miejscowości B. gmina K. oraz wydanie rozstrzygnięcia przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w sprawie wykreślenia układu ruralistycznego [...] z rejestru zabytków.

Organ podkreślił, że w obrocie prawnym pozostaje ostateczna decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [...] września 2010r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy K. z dnia [...] marca 2010r. znak: [...] odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji będącej przedmiotem postępowania toczącego się przed wojewódzkim organem nadzoru budowlanego.

Skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego złożyli I. i H. B. wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Skarżący podnosili, że wprawdzie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [...] września 2010r. nr [...] jest ostateczna jednak nie jest prawomocna gdyż brak rozstrzygnięcia sądowego w sprawie toczącej się w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w G..

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi podnosząc jak w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych przyczyn niż w niej wskazano.

Stosownie do treści art.1 §1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W rozumieniu powyższych przepisów, sąd administracyjny bada legalność, czyli innymi słowy zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz z przepisami proceduralnymi, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie albo też przepisu dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.).

Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia i analizując dokumenty zwarte w aktach administracyjnych Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie zostało podjęte z rażącym naruszeniem prawa co skutkowało stwierdzeniem jego nieważności na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. stosownie do którego uwzględniając skargę Sąd stwierdza nieważność decyzji w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa można mówić tylko wówczas, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu wskazuje na ich oczywistą niezgodność.

Sytuacja taka miała miejsce w niniejszej sprawie bowiem zaskarżone postanowienie zostało wydane przez organ w wyniku rozpatrzenia zażalenia, które nie zostało podpisane przez skarżących, co stanowi rażące naruszenie przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 63 § 3 kpa w zw. z art. 127 § 1 i art. 128 kpa. w zw. z art. 144 kpa.

Stosownie do art. 127 § 1 kpa jedynie stronie służy odwołanie ( zażalenie) do jednej instancji. Nie wymaga ono szczegółowego uzasadnienia; wystarczy , jeżeli z odwołania (zażalenia) wynika, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji (postanowienia). Przepisy szczególne mogą ustalić inne wymogi co do treści odwołania (zażalenia) – art. 128 kpa.

Odwołanie (zażalenie) jest podaniem w rozumieniu art. 63 § 1 kpa i powinno zawierać elementy określone w art. 63 § 2 i § 3 kpa , a co najmniej wskazanie osoby od której pochodzi, jej adresu i żądania, a jeżeli jest wniesione pisemnie, powinno być podpisane przez wnoszącego.

Podpis wskazuje, że odwołanie pochodzi od osoby określonej jako wnosząca odwołanie. Brak podpisu strony, który nie został uzupełniony uniemożliwia wywołanie skutku prawnego wniesionego podania, a w przypadku odwołania (zażalenia) niemożliwość jego rozpoznania.

Organ stwierdzając brak formalny odwołania (zażalenia) zgodnie z przepisem art. 64 § 2 kpa powinien wezwać wnoszącego do usunięcia tego braku w terminie 7 dni z pouczeniem, że nieusunięci go spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania ( tak NSA w Gdańsku w sprawie SA/Gd 2365/93 i WSA w Łodzi w sprawie II SA/Łd 1255/10).

Z powyższych względów skoro zaskarżone postanowienie rażąco narusza prawo Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. stwierdził jego nieważność

Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, a na podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądził od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej I. B. kwotę 100 zł. tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.