Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1258/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2021-02-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Gospodarka gruntami
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 154
journal: Dz.U. 2018 poz 2204
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o  gospodarce nieruchomościami  - tekst jedn.
article: art. 7,  art. 77 par. 1, art. 80, art. 8
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.), Sędziowie Asesor WSA Tomasz Dziuk,, Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 lutego 2021 r. sprawy ze skargi B. R. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odszkodowania z tytułu wywłaszczenia nieruchomości pod drogę publiczną oddala skargę.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta G. decyzją z [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 12 ust.4a, ust. 4f, ust. 5, art. 18 ust. 1, 1e oraz art. 22 ust. 1 ustawy z 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1474), art. 130 ust. 2, art. 132 ust. 1a, art. 133 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r., poz. 2204) oraz art. 104 i art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego orzekł o ustaleniu odszkodowania na rzecz B. R. (dalej strona lub skarżący) w kwocie 1 554 150,00 zł z tytułu utraty prawa własności na podstawie decyzji nr [...] r. Prezydenta Miasta G. udzielającej zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieruchomości położonych w G., obręb [...] oznaczonej jako działki o nr 1 o pow. 04712 ha, 2 opow. 0,3297 ha, 3 o pow. 0,0981 ha, 4 o pow. 0,1524 ha i 5 o pow. 0,1141 ha, obecnie prowadzonych jako działki 6, 7, 8 i 9. Ustalone powyżej odszkodowanie powiększone zostało o 5% to jest o kwotę 77 707,50 zł. W decyzji tej zobowiązano organ pierwszej instancji do wypłaty odszkodowania w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna.

W uzasadnieniu tej decyzji organ pierwszej instancji odwołał się do okoliczności rozpoznawanej sprawy i przywołał stosowne regulacje w tym zakresie. Następnie odniósł się do zasad i sposobu ustalania wartości nieruchomości przejmowanych na rzecz Skarbu Państwa. Przybliżone zostały zasady i metody wykorzystane przez biegłego rzeczoznawcę przy ustalaniu wartości przedmiotowych nieruchomości. W podsumowaniu tej części rozważań stwierdzono, że operat szacunkowy sporządzony został w sposób zgodny z zasadami sztuki obowiązującymi w tym zakresie i przyjęty został jako dowód w rozpoznawanej sprawie. W dalszej kolejności organ ten odniósł się do postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i przeznaczenia w nim przejętych nieruchomości. Podkreślono, że dotychczasowy właściciel wydał przedmiotową nieruchomość przed upływem 30 dni od dnia otrzymania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji, z tego powodu wysokość odszkodowania została podwyższona o 5%. Organ pierwszej instancji wskazał, że strona pismem z 17 lipca 2018 r. zwróciła się do niego o przyznanie za przejęte działki nieruchomości zamiennej w postaci działki nr 10 w obrębie [...], jednakże organ ten nie wyraził zgody na uwzględnienie zgłoszonego wniosku.

W dalszej części uzasadnienia przedstawiono czynności procesowe podejmowane przez organ po zapoznaniu się przez stronę z operatem szacunkowym, w tym przybliżono stanowisko biegłego rzeczoznawcy, który odniósł się do podnoszonych uwag.

Z powyższą decyzją nie zgodziła się strona, która reprezentowana przez adwokata R. P. wniosła odwołanie do Wojewody Śląskiego. W odwołaniu tym podniesiono naruszenie postanowień art. 154 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez nieuwzględnienie transakcji umowy przedwstępnej sprzedaży nieruchomości (aktu notarialnego z [...] r.) przy analizie rynku oraz ustaleniu średniej ceny sprzedaży nieruchomości w obrębie położenia przedmiotowej nieruchomości. Ponadto podniesiono zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego oraz niepodjęcie kroków zmierzających do dokładnego i wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego poprzez nieuwzględnienie transakcji umowy przedwstępnej sprzedaży nieruchomości przy analizie rynku oraz ustalaniu średniej ceny sprzedaży nieruchomości w obrębie położenia przedmiotowej nieruchomości. Wskazano na naruszenie postanowień art. 8 tego Kodeksu poprzez działanie organu pozostające w sprzeczności z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa polegające na przyjęciu w operacie szacunkowym za rzeczywistą bazę danych transakcji w obrębie przedmiotowej nieruchomości. W odwołaniu tym podniesiono zarzut naruszenia art. 77 § 1 przywoływanego Kodeksu poprzez pominięcie przedłożonego przez stronę aktu notarialnego umowy przedwstępnej sprzedaży spornej nieruchomości. Jako ostatni zarzut uczyniono wydanie decyzji w oparciu o operat szacunkowy, w stosunku do którego zgłoszone zostały liczne zastrzeżenia formalne i merytoryczne. W motywach odwołania główna uwaga skupiona została na pominięciu przedwstępnej umowy sprzedaży spornej nieruchomości i sporządzonego na tę okoliczność aktu notarialnego.

Wojewoda Śląski decyzją z [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji przedstawił wpierw dotychczasowy przebieg postępowania, ze szczególnym uwzględnieniem zarzutów sformułowanych w odwołaniu. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy przywołał treść przepisów prawa, które leżą u podstaw wydania kwestionowanej decyzji, a następnie zwrócił uwagę na zasady opracowywania operatu szacunkowego na potrzeby postępowania zmierzającego do wypłaty odszkodowania za przejętą nieruchomość. W tej części uzasadnienia przytoczono przepisy normujące zasady sporządzania takiego operatu, jak również zwrócono uwagę na regulacje przyczyniające się do zwiększenia wysokości wypłacanego odszkodowania. Następnie organ odwoławczy dokonał analizy sporządzonego w ramach rozpoznawanej sprawy operatu szacunkowego. W ramach tej analizy przedstawiono rozważania dotyczące położenia przejętych nieruchomości oraz tego, na jakie cele były one wykorzystywane przed przejęciem oraz jakie było ich przeznaczenie w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. Kolejnym zagadnieniem poruszonym w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego uczyniono przybliżenie metody ustalenia wartości przejmowanych nieruchomości z uwzględnieniem celu na jaki były przejmowane, jak również wskazano na metodę porównawczą wykorzystaną w ramach prowadzonych prac. W dalszej części uzasadnienia organ wyższego stopnia przybliżył własne działania i podejmowane czynności zmierzające do uściślenia informacji dotyczących ustalenia wartości przejmowanych nieruchomości. W następstwie przeprowadzonej analizy operatu szacunkowego, jak również po uwzględnieniu wyjaśnień autora tego dokumentu organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji co do przydatności dowodowej sporządzonego dokumentu. Podkreślono, że jest on zgodny z przepisami specustawy drogowej, ustawy o gospodarce nieruchomościami i obowiązującego w tym zakresie rozporządzenia. Następnie organ odwoławczy odniósł się do operatu szacunkowego sporządzonego przez osobę wskazaną przez dotychczasowego właściciela przejętych nieruchomości. W tym zakresie organ uznał, że jest to stanowisko strony postępowania i odwołując się do stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazano, że nie przysługuje mu status opinii biegłego sporządzonej przez rzeczoznawcę majątkowego powołanego przez organ administracji publicznej, równocześnie organ ten wskazał, że dokumentowi temu przysługuje status dowodu w prowadzonym postępowaniu i podlega analizie. Podkreślono, że mocą wskazanego operatu wzięto pod uwagę działkę nr 11 przejętą przez Miasto G. mocą innego postępowania, z tego też powodu w ramach prowadzonego postępowania w ramach oceny tego dokumentu pominięto wskazaną działkę.

W ramach oceny przedłożonego przez stronę dokumentu stwierdzono, że zawarte są w nim niekonsekwencje i sprzeczności, które nie dają możliwości kompleksowej weryfikacji przedłożonego opracowania. Wyeksponowano ułomności tego opracowania i odmówiono mu wiarygodności dowodowej. Przeprowadzone porównanie cen średnich nieruchomości wykorzystanych przez obie osoby opracowujące operaty wykazało, że nie różnią się one między sobą w sposób istotny, są to różnice kilku złotych. Na wskazaną różnicę wpływ mógł mieć fakt sporządzania ich w różnych okresach czasu. W dalszej części uzasadnienia podkreślono, że w przypadku wystąpienia wątpliwości co do prawidłowości współczynników wykorzystanych w operacie szacunkowym, stronie przysługiwała możliwość podejmowania prawem przewidzianych działań weryfikujących, jednakże w ramach przedmiotowego postępowania o taką weryfikację strona i organ pierwszej instancji nie występowali. W końcowej części uzasadnienia organ odwoławczy odniósł się do głównego zarzutu sformułowanego w odwołaniu, a sprowadzającego się do nieuwzględnienia przez biegłego przygotowującego operat szacunkowy na zlecenie organu pierwszej instancji przedwstępnej umowy sprzedaży przedmiotowych nieruchomości zawartej w formie aktu notarialnego. Odwołano się do postanowień § 4 rozporządzenia normującego zasady sporządzania operatu szacunkowego i podkreślono, że przy stosowaniu podejścia porównawczego konieczna jest znajomość cen transakcyjnych nieruchomości podobnych do nieruchomości będącej przedmiotem wyceny, a także cech tych nieruchomości wpływających na poziom ich cen. Źródłem informacji o cenach transakcyjnych nie mogą być informacje o transakcjach, w których wystąpiły szczególne warunki skutkujące ustaleniem wysokości ceny odbiegającej od przeciętnych cen uzyskiwanych na rynku nieruchomości. W ocenie organu odwoławczego oraz rzeczoznawcy sporządzającego operat szacunkowy nie jest możliwe uwzględnienie umowy przedwstępnej, czy też umowy warunkowej, ponieważ na ich podstawie nie następuje przeniesienie prawa własności. Nadto element ten wchodzi w zakres warsztatu rzeczoznawcy majątkowego i nie jest rolą organu administracji publicznej weryfikowanie wiadomości specjalistycznych rzeczoznawcy sporządzającego operat szacunkowy.

Z powyższą decyzją nie zgodził się B.R., który reprezentowany przez adwokata R. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.

W skardze tej podniesiono naruszenie postanowień art. 154 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez nieuwzględnienie transakcji umowy przedwstępnej sprzedaży nieruchomości (aktu notarialnego z [...] r.) przy analizie rynku oraz ustaleniu średniej ceny sprzedaży nieruchomości w obrębie położenia przedmiotowej nieruchomości. Ponadto podniesiono zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego oraz niepodjęcie kroków zmierzających do dokładnego i wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego poprzez nieuwzględnienie transakcji umowy przedwstępnej sprzedaży nieruchomości przy analizie rynku oraz ustalaniu średniej ceny sprzedaży nieruchomości w obrębie położenia przedmiotowej nieruchomości. Wskazano na naruszenie postanowień art. 8 tego Kodeksu poprzez działanie organu pozostające w sprzeczności z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, polegające na przyjęciu w operacie szacunkowym za rzeczywistą bazę danych transakcji w obrębie przedmiotowej nieruchomości. W skardze tej podniesiono zarzut naruszenia art. 77 § 1 przywoływanego Kodeksu poprzez pominięcie przedłożonego przez stronę aktu notarialnego umowy przedwstępnej sprzedaży spornej nieruchomości. Jako kolejny zarzut uczyniono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to w szczególności art. 8, art. 9, i art. 11 Kodeksu postepowania administracyjnego i przyjęcie, że w sprawie tej możliwe jest wydanie decyzji w oparciu o operat szacunkowy, w stosunku do którego zgłoszone zostały liczne zastrzeżenia formalne i merytoryczne. Jako ostatni zarzut uczyniono naruszenie art. 138 § 1 powyższego Kodeksu poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu pierwszej instancji, w sytuacji kiedy decyzja ta obarczona była licznymi uchybieniami. W motywach skargi przedstawiono argumentację przemawiającą za jej uwzględnieniem. W szczególności przybliżono okoliczności i uwarunkowania podpisanej umowy przedwstępnej i podkreślono, że między wskazanymi osobami nie występują żadne relacje, a zatem cena transakcyjna wynikająca z tej umowy powinna być uwzględniona przez rzeczoznawcę majątkowego przygotowującego operat szacunkowy. Skoro umowa ta została przez rzeczoznawcę pominięta, to zadaniem organu było zweryfikowanie tej okoliczności, a także zbadać operat czy jest logiczny i spójny. W motywach skargi zwrócono uwagę na obowiązki spoczywające na organie administracji publicznej w ramach prowadzonego postępowania wyjaśniającego, jak również zakwestionowano stanowisko organu, że nie dysponuje możliwością kwestionowania postanowień operatu szacunkowego.

Na potwierdzenie swojego stanowiska przywołano liczne orzeczenia sądów administracyjnych. W końcowej części skargi podniesiono, że operat szacunkowy przedłożony przez skarżącego sporządzony został także przez osobę legitymującą się stosownymi kwalifikacjami w tym zakresie, a w przypadku rozbieżności między sporządzonymi operatami organ winien podjąć działania zmierzające do ich wyjaśnienia.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Śląski wystąpił o oddalenie skargi i przywołał analogiczną argumentację do tej, którą zamieścił w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), wynika, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 powyższej ustawy, tejże kontroli legalności Sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami, wnioskami i powołaną podstawą prawną.

Przedmiotowa skarga rozpoznana została w trybie przewidzianym art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.).

Istota rozpoznawanej sprawy sprowadza się wyłącznie do jednej kwestii, a mianowicie tego, czy operat szacunkowy sporządzony przez rzeczoznawcę wybranego przez organ administracji publicznej jest prawidłowy czy też nie. W pierwszej kolejności rozstrzygnięciom organów administracji publicznej postawiono zarzut naruszenia postanowień art. 154 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez nieuwzględnienie transakcji umowy przedwstępnej sprzedaży nieruchomości (aktu notarialnego z [...] r.) przy analizie rynku oraz ustaleniu średniej ceny sprzedaży nieruchomości w obrębie położenia przedmiotowej nieruchomości. Stosownie do postanowień art. 154 ust. 1 powyższej ustawy, wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości dokonuje rzeczoznawca majątkowy, uwzględniając w szczególności cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stan nieruchomości oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych. Przywołany przepis odnosi się do fundamentalnych zasad sporządzania opinii biegłego, którą jest operat szacunkowy nieruchomości. Operat taki sporządzany jest w oparciu o wiedzę i umiejętności osoby uprawnionej, przy uwzględnieniu wskazań zawartych w przywołanym przepisie. Jak akcentuje się w orzecznictwie sądowym, zakwestionowanie operatu szacunkowego przez organ administracji publicznej lub sąd administracyjny jest dopuszczalne, ale wyłącznie w wyjątkowych i oczywistych wypadkach, jeżeli zostanie wykazane, że przy sporządzeniu operatu doszło do naruszenia prawa albo operat zawiera ewidentne błędy, które dyskwalifikują jego walory dowodowe (zob. wyrok NSA z 11 grudnia 2020 r., sygn. akt I OSK 2689/18 LEX nr 3108857). W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik skarżącego podnosi, że operat został sporządzony w sposób nieprawidłowy, ponieważ przy jego sporządzaniu pominięta została umowa przedwstępna sprzedaży przejętej od skarżącego nieruchomości, którą sporządzono [...] r. Wskazany zarzut został podniesiony między innymi z tego powodu, że w umowie tej strony uzgodniły wyższą cenę za metr nieruchomości niż została ona ustalona w operacie szacunkowym. Tak sformułowany zarzut nie jest trafny, ponieważ przy wyborze nieruchomości do ustalenia wartości wycenianej nieruchomości pod uwagę bierze się ceny transakcyjne, a zatem ceny, za które faktycznie dana nieruchomość została sprzedana. Oznacza to zarazem, że umowa przedwstępna nie zawiera ceny transakcyjnej, jest jedynie zobowiązaniem się do tego, że dana nieruchomość będzie sprzedana (kupiona) za taką cenę.

Na marginesie można zauważyć, co podniósł biegły sporządzający kwestionowany operat, że w przewidzianym terminie umowa ta nie została zrealizowana, a w każdym razie w aktach sprawy brak jest takiej informacji. Zaznaczyć należy, że tak sformułowany zarzut pomija istotną okoliczność, a mianowicie to, że w przypadku wątpliwości co do prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego stronie przysługiwały uprawnienia wynikające z postanowień art. 157 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Jak wynika z akt administracyjnych, skarżący z przysługującej mu możliwości nie skorzystał. W świetle powyższego stawiany zarzut związany z pominięciem przywoływanej tu umowy nie może być uwzględniony, ponieważ nie ma on umocowania w obowiązującym porządku prawnym.

W skardze podniesiono zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego oraz niepodjęcie kroków zmierzających do dokładnego i wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego poprzez nieuwzględnienie transakcji umowy przedwstępnej sprzedaży nieruchomości przy analizie rynku oraz ustalaniu średniej ceny sprzedaży nieruchomości w obrębie położenia przedmiotowej nieruchomości. Tak sformułowany zarzut kierowany jest pod adresem organów administracji i nawiązuje do podniesionego powyżej. Jak już zostało to wyżej zaznaczone, operat szacunkowy pełni funkcję opinii biegłego i organ administracji publicznej dysponuje ograniczonymi możliwościami jego badania. Jak zostało to podkreślone, w orzecznictwie sądów administracyjnych akcentuje się, że jego badanie jest dopuszczalne, ale wyłącznie w wyjątkowych i oczywistych wypadkach, jeżeli zostanie wykazane, że przy sporządzeniu operatu doszło do naruszenia prawa albo operat zawiera ewidentne błędy, które dyskwalifikują jego walory dowodowe. W rozpoznawanej sprawie sygnalizowana tu sytuacja nie wystąpiła, zatem brak było podstaw dla organu administracji do podjęcia działań zmierzających do weryfikacji postanowień operatu. W konsekwencji zarzut naruszenia wymienionych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego uznany musi być za bezzasadny.

W skardze do tutejszego Sądu wskazano na naruszenie postanowień art. 8 tego Kodeksu poprzez działanie organu pozostające w sprzeczności z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, polegające na przyjęciu w operacie szacunkowym za rzeczywistą bazę danych transakcji w obrębie przedmiotowej nieruchomości. Tak sformułowany zarzut nawiązuje do powyżej omówionych, ponieważ odwołuje się do tego samego elementu postępowania dowodowego. Podobnie jak miało to miejsce w ramach prowadzonych już rozważań, także i w tym przypadku brak jest podstaw dla uwzględnienia tak sformułowanego zarzutu.

Kolejny zarzut sformułowany w skardze także odnosi się do naruszenia art. 77 § 1 przywoływanego Kodeksu poprzez pominięcie przedłożonego przez stronę aktu notarialnego umowy przedwstępnej sprzedaży spornej nieruchomości. W kontekście tego zarzutu przyjdzie stwierdzić, że nie jest on trafny, ponieważ organy administracji wypowiadające się w sprawie miały w polu widzenia wskazany przez skarżącego dokument i brały go pod uwagę, przy ocenie prawidłowości prowadzonego postępowania i wydanej decyzji administracyjnej.

Jako kolejny zarzut uczyniono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to w szczególności art. 8, art. 9, i art. 11 przywoływanego Kodeksu i przyjęcie, że w sprawie tej możliwe jest wydanie decyzji w oparciu o operat szacunkowy, w stosunku do którego zgłoszone zostały liczne zastrzeżenia formalne i merytoryczne. Tak ujęty zarzut nawiązuje do już omówionych, a tym samym brak jest podstaw dla jego uwzględnienia, ponieważ wypowiadające się w sprawie organy dokonały analizy nie tylko operatu przygotowanego na zlecenie organu administracji publicznej, ale także operatu przedstawionego przez skarżącego. Tym samym stwierdzenia o zastrzeżeniach wobec operatu szacunkowego nie mogą być uwzględnione. Stanowisko takie znajduje również umocowanie w tym, że skarżący nie skorzystał z przysługujących mu uprawnień weryfikacji przedłożonego operatu szacunkowego. Przedłożenie drugiego operatu nie jest równoznaczne z wykazaniem, że operat leżący u podstaw wydawanej decyzji jest wadliwy i wyczerpuje znamiona uwzględnienia wniesionej skargi.

Jako ostatni zarzut uczyniono naruszenie art. 138 § 1 powyższego Kodeksu poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu pierwszej instancji, w sytuacji kiedy decyzja ta obarczona była licznymi uchybieniami. Tak postawiony zarzut nawiązuje do przedstawionych powyżej i skoro wcześniej omówione zarzuty nie dały podstaw dla uwzględnienia wniesionej skargi, tym samym ten zarzut takiego efektu nie daje.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga jest niezasadna, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.

mr