Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 952/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-06-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 20 i 21
journal: Dz.U. 2000 nr 80 poz 903
law: Ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Maria Rzążewska Sędziowie Janina Kosowska (spr.) Alicja Plucińska - Filipowicz Protokolant Andżelika Borek po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 stycznia 2006 r. sygn. akt VII SA/Wa 1062/05 w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 27 stycznia 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1062/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. P. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] czerwca 2005 r., Nr [...], w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę.

Przedstawiając stan faktyczny rozpoznanej sprawy, Sąd I instancji wskazał, iż w dniu 6 października 2004 r. K. A., działając za Wspólnotę Mieszkaniową Nieruchomości G. w W., złożył wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2004 r., zatwierdzającą projekt budowlany i zezwalającą J. P. na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego na terenie działek przy ul. G. w W.

W wyniku rozpoznania wniosku, Prezydent W. , postanowieniem z dnia [...] listopada 2004 r., wznowił postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie, a następnie decyzją z dnia [...] stycznia 2005 r., działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 kpa, odmówił uchylenia decyzji własnej z dnia [...] czerwca 2004 r. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności wymienione w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, gdyż Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości G. brał czynny udział w postępowaniu administracyjnym. Organ I instancji podniósł, iż stosownie do art. 21 ust. 1 ustawy o własności lokali to zarząd kieruje sprawami wspólnoty mieszkaniowej i reprezentuje ją na zewnątrz, jest zatem w rozumieniu art. 30 § 3 kpa ustawowym przedstawicielem właścicieli lokali, działającym jako strona postępowania. Tym samym skoro Zarząd Wspólnoty nie powiadomił o ustanowieniu pełnomocnika – zarządcy w osobie K. A. to nie jest możliwe przyjęcie, że brak jego udziału w postępowaniu jest równoznaczny z niezawinionym brakiem udziału strony.

W odwołaniu od przedmiotowej decyzji, złożonym przez K. A., podniesiono, że od dnia 26 kwietnia 2002 r. Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości G. w W. jest jednoosobowy, gdyż Wspólnota powierzyła pełnienie tej funkcji K. A. i udzieliła zarządcy pełnomocnictwa do działania we wszelkich sprawach związanych ze Wspólnotą nie wykraczających poza zwykły zarząd. W odwołaniu wskazano również, że zatwierdzony projekt budowlany niezgodny jest z normami naświetlenia i zacienienia sąsiednich budynków.

Po rozpatrzeniu odwołania, Wojewoda Mazowiecki, decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r., uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu wskazał, iż zgodnie z jego ustaleniami w trakcie postępowania, zakończonego decyzją z dnia [...] czerwca 2004 r. (w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazano omyłkowo datę [...] stycznia 2005 r.), korespondencja kierowana była przez organ I instancji do Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości G. na adres dwóch członków Wspólnoty, w tym M. W. Dopiero jednak po jej wydaniu M. W. poinformował organ I instancji, iż jednoosobowym zarządcą Wspólnoty Mieszkaniowej jest K. A., który pismem z dnia 7 października 2004 r. potwierdził tę informację. Wojewoda Mazowiecki zwrócił jednocześnie uwagę na to, że niezależnie od tego pisma K. A. już uprzednio – w dniu 18 listopada 2003 r. zwrócił się do organu I instancji z prośbą by wszelką korespondencję kierowano na jego adres. W tej sytuacji, organ odwoławczy uznał, że wznowienie postępowania w sprawie jest uzasadnione, gdyż uprawniony podmiot nie brał w nim udziału. Skoro natomiast organ I instancji nie przeprowadził postępowania w sprawie zbadania zgodności usytuowania spornego budynku z § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 20 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, to należało uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.

Skargę na decyzję Wojewody Mazowieckiego złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie inwestorka – J. P. Podnosząc zarzut braku prawnie skutecznego upoważnienia K. A. do reprezentowania Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości G., wskazała, iż zarówno uchwała z dnia 26 kwietnia 2002 r., jak i zawarta później umowa o powierzenie zarządu, zostały podjęte bez przewidzianej w art. 18 ust. 3 ustawy o własności lokali formy szczególnej, co oznacza, że są one nieważne z mocy prawa. W konsekwencji, skarżąca stwierdziła, że postępowanie w I instancji powinno być zakończone decyzją o jego umorzeniu, a skoro sprawa znalazła się w wyniku odwołania przed organem II instancji, to organ ten powinien uchylić decyzję organu I instancji i umorzyć postępowanie przed tym organem. Nie czyniąc tego, organ odwoławczy naruszył natomiast rażąco art. 138 § 1 pkt 2 kpa i uchybił swoim obowiązkom wynikającym z art. 7 i 77 § 1 kpa.

W odpowiedzi na skargę, Wojewoda Mazowiecki, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie.

Postanowieniem z dnia 27 września 2005 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dopuścił do udziału w postępowaniu sądowym w charakterze uczestników: I. B. , M. G. , H. M., A. i An O. i M. W. – właścicieli lokali w budynku przy ul. G. w W., a następnie wyrokiem z dnia 27 stycznia 2006 r. oddalił skargę J. P.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie zauważył, iż przedmiotem kontroli Sądu jest w niniejszej sprawie decyzja wydana na podstawie art. 138 § 2 kpa. Stwierdzenie nieważności tej decyzji, jak i decyzji organu I instancji, o co wnosi skarżąca, mogłoby być możliwe, gdyby decyzje te rażąco naruszyły prawo, co jednak w tym przypadku nie zachodzi.

Sąd I instancji wskazał, iż w niniejszej sprawie organ odwoławczy poczynił samodzielnie ustalenia odnośnie udziału strony – Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości G. w Warszawie w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę budynku wielorodzinnego na sąsiedniej nieruchomości G., w wyniku których stwierdził, że jednoosobowym zarządcą i pełnomocnikiem Wspólnoty był K. A., który nie brał udziału w postępowaniu o wydanie tego pozwolenia. Wojewoda Mazowiecki dokonał zatem samodzielnych ustaleń i odmiennej oceny materiału dowodowego niż organ I instancji. W szczególności, w ocenie organu odwoławczego, skuteczne było ustanowienie jednoosobowego Zarządu Wspólnoty uchwałą nr 2/2002 z dnia 26 kwietnia 2002 r. w osobie K. A., który pismem z dnia 18 listopada 2003 r. zwrócił się ponadto do organu I instancji z prośbą by wszelką korespondencji kierować na jego adres. Odmiennie niż organ I instancji organ odwoławczy uznał więc, że uprawniony podmiot nie brał udziału w postępowaniu bez swej winy. Ustalenia te, Sąd I instancji uznał za trafne. Wskazał, iż uchwała nr 2/2002 Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości G. w W. w sprawie wyboru zarządu Wspólnoty została podjęta na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali. Zgodnie z brzmieniem tej uchwały Wspólnota ustanowiła jednoosobowy zarząd i pełnienie tej funkcji powierzyła K. A. – zawodowemu zarządcy nieruchomości. Jednocześnie Wspólnota udzieliła K. A. pełnomocnictwa do działania we wszelkich sprawach związanych ze Wspólnotą, nie wykraczających poza zarząd zwykły, i upoważniła do zawarcia umowy o sprawowanie zarządu i wystawienia pełnomocnictw dwóch członków Wspólnoty wymienionych w uchwale. Pomiędzy zarządcą, a właścicielami lokali, następuje bowiem nawiązanie stosunku umownego, który jest źródłem umocowania zarządcy do podejmowania w imieniu wszystkich właścicieli lokali czynności zwykłego zarządu nieruchomością wspólną. Sąd I instancji stwierdził jednocześnie, iż przedmiotowa uchwała nie wymagała formy notarialnej i dawała podstawę do reprezentacji Wspólnoty przez K. A., sprawującego jednoosobowy zarząd Wspólnoty na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy o własności lokali. W przypadku dokonania wyboru zarządcy, zarząd kieruje bowiem sprawami wspólnoty mieszkaniowej i reprezentuje ją na zewnątrz oraz w stosunkach między wspólnotą, a poszczególnymi właścicielami lokali.

W świetle powyższego, Sąd I instancji stwierdził, że K. A. będący jednoosobowym zarządem Wspólnoty może skutecznie kwestionować jego pominięcie w postępowaniu administracyjnym zakończonym decyzją z dnia [...] czerwca 2004 r. (w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku za dzień jej wydania wskazano omyłkowo 21 czerwca 2004 r.), tym bardziej, że niewątpliwe jest również to, iż przed jej wydaniem w dniu 18 listopada 2003 r. został wskazany jako osoba uprawniona do odbioru korespondencji. W tych warunkach, organ odwoławczy trafnie przyjął, że zaistniały podstawy wznowienia postępowania, a w takim razie organ I instancji powinien przeprowadzić postępowanie w sprawie zgodności usytuowania omawianego budynku z § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 20 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, tj. zbadać merytorycznie decyzję z dnia 1 czerwca 2004 r. Skoro natomiast tego nie uczynił, to konieczne było uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 138 § 2 kpa i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W niniejszej bowiem sprawie istniała konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości. Przeprowadzenie całego postępowania wyjaśniającego przez organ odwoławczy stanowiłoby natomiast naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego poprzez pozbawienie stron służącego im prawa odwołania.

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną złożyła, reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika, J. P.. Zaskarżając przedmiotowy wyrok w całości, skarżąca zgłosiła zarzut naruszenia przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a mianowicie:

- art. 3 § 1 powołanej ustawy poprzez jego niezastosowanie,

- art. 133 § 1 powołanej ustawy poprzez przyjęcie za podstawę rozstrzygnięcia okoliczności nie wynikających z akt sprawy, a tym samym błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie wskazanego przepisu,

- art. 135 powołanej ustawy w związku z art. 6, 7, 28, 77 § 1 i 138 § 2 kpa poprzez pominięcie przez Sąd I instancji przy podejmowaniu rozstrzygnięcia uchybień proceduralnych organów administracyjnych obydwu instancji, w zakresie dochowania zasady praworządności, obowiązku wszechstronnego wyjaśnienia sprawy oraz reguł postępowania dowodowego,

- art. 151 powołanej ustawy poprzez wydanie wyroku oddalającego skargę mimo istniejących przesłanek do jej uwzględnienia w postaci naruszeń prawa, których dopuściły się organy administracyjne.

W oparciu o przytoczoną podstawę kasacyjną skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazała, iż Sąd I instancji przyjął, że Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości G. w W. podjęła uchwałę o powołaniu K. A. na zarządcę, w trybie art. 20 ust. 1 ustawy o własności lokali, a więc w trybie, dla którego nie jest zastrzeżona szczególna forma podjęcia uchwały. W ocenie skarżącej, takiej argumentacji Sądu przeczy uzasadnienie decyzji Wojewody Mazowieckiego, z którego wynika, że organ odwoławczy w ogóle nie badał tego zagadnienia z punktu widzenia przepisów powołanej ustawy i niczego w tym zakresie nie wyjaśniał. Wojewoda Mazowiecki stwierdził jedynie, iż w dniu 26 kwietnia 2002 r. Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości G. powołała jednoosobowy zarząd w osobie K. A. i na tym zakończył swoje wywody w tej kwestii. Nie zbadał natomiast i nie wyjaśnił okoliczności owego powołania, tzn. tego kto wcześniej sprawował Zarząd Wspólnoty, na jakiej podstawie i w jakiej formie, czy może jednak K. A. jest pierwszym zarządcą (zarządem), itd. W ocenie skarżącej, wszystkie te okoliczności mają znaczenie zasadnicze dla ustalenia, czy w analizowanej sytuacji nie doszło do zmiany sposobu zarządu dla której ustawa zastrzega formę szczególną protokołu notarialnego (art. 18 ust. 2a). Na gruncie uzasadnienia decyzji Wojewody Mazowieckiego okoliczności te pozostają natomiast niewyjaśnione, co samo w sobie przesądza o uchybieniu przez ten organ zasadom postępowania wyrażonym w art. 6, 7, 77 § 1 i 107 § 3 kpa. Co ważniejsze jednak, czyni wątpliwym byt całego postępowania administracyjnego, nie można bowiem z pewnością stwierdzić, iż zostało ono wszczęte przez legitymowany podmiot. Skarżąca zauważyła, iż także organ I instancji nie poczynił żadnych ustaleń w tym zakresie i podkreśliła, że wymienione uchybienia i zaniechania organów administracyjnych nie spotkały się również z odpowiednią uwagą Sądu I instancji. W związku z tym uznała, że kwestia zachowania wymogów formalnych, a tym samym ważności uchwały z dnia 26 kwietnia 2002 r. pozostaje niewyjaśniona, także po orzeczeniu Sądu I instancji. Sąd ten stwierdził wprawdzie, iż Wspólnota odjęła uchwałę o powołaniu K. A. na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy o własności lokali, jednakże stwierdzenie to ocenić należy jako całkowicie arbitralne i nie mające żadnego oparcia w materialne zgromadzonym w aktach sprawy. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika również, dlaczego Sąd przyjął, iż uchwała została podjęta na podstawie art. 20 ust. 1, a nie np. art. 18 ust 1 lub 2a ustawy o własności lokali.

W ocenie skarżącej, wiele okoliczności sprawy przeczy stanowisku o podjęciu uchwały o powołaniu K. A. w trybie art. 20 ust. 1 ustawy o własności lokali. Po pierwsze, Wspólnota Mieszkaniowa istniała przed dniem 26 kwietnia 2002 r., co oznacza, że zarząd w jakiejś formule musiał być sprawowany i zapewne był to zarząd tzw. ustawowy, powołany właśnie w trybie art. 20 ust. 1. Oznacza to tym samym, że powierzenie w drodze umowy zarządu K. A., stanowiło zmianę sposobu zarządu, dla której ustawa zastrzega formę szczególną aktu notarialnego. Po wtóre, nie podlega sporowi, iż Wspólnota powierzyła K. A. Zarząd w drodze umowy. Już tylko ta okoliczność wskazuje natomiast, że uchwałę podjęto w trybie art. 18 ust. 1 powołanej ustawy, a nie jak uznał Sąd w trybie art. 20 ust. 1. Niezależnie od powyższego, skarżąca zauważyła, że kwestią bezsporną jest, iż tryb w jakim Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości G. powierzyła zarząd K. A. funkcję zarządcy pozostaje do chwili obecnej niewyjaśniony. Stosownych ustaleń w tym zakresie nie poczyniły ani organy administracyjne ani Sąd I instancji. Przedstawione zostały natomiast pewne stwierdzenia, nie mające żadnego oparcia na gruncie stanu faktycznego oraz materiału zgromadzonego w sprawie.

W świetle przytoczonych wyżej okoliczności skarżąca wskazała, iż Sąd I instancji w niniejszej sprawie nie zrealizował swoich kompetencji kontrolnych. Pominął bowiem cały szereg uchybień i zaniechań organów administracyjnych obydwu instancji, mających zasadniczy wpływ na wynik sprawy, dotyczących przede wszystkim kwestii uprawnienia K. A. do wszczęcia postępowania wznowieniowego. Zamiast tego Sąd starał się czynić własne ustalenia mimo, że materiał zgromadzony w sprawie nie dawał ku temu żadnych podstaw. Tym samym Sąd I instancji dopuścił się naruszenia art. 3 § 1, art. 133, art. 135 oraz art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Skarżąca nie zgodziła się ponadto ze stanowiskiem Sądu, w ocenie którego Wojewoda Mazowiecki zasadnie uchylił decyzję organu I instancji, bowiem ten ostatni nie przeprowadził analizy decyzji udzielającej J. P. pozwolenia na budowę, z punktu widzenia przepisów techniczno-budowlanych. Wskazała, iż tego rodzaju argumentacja zawiera wewnętrzną sprzeczność, gdyż pomija fakt, że organ I instancji nie stwierdził podstaw do uchylenia przedmiotowego pozwolenia na budowę w oparciu o art. 151 § 1 pkt 2 kpa. Nie miał więc obowiązku dalszego badania zgodności tej decyzji ze wskazanymi przepisami.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, to Sąd rozpoznając sprawę związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskiem.

W niniejszej sprawie, skarga kasacyjna oparta została na podstawie ustawowej, określonej w art. 174 pkt 2 powołanej ustawy, tj. na naruszeniu przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zauważyć należy, że zarzut naruszenia przytoczonych w podstawie tej skargi przepisów art. 3 § 1, 133 § 1, 135 i 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sprowadza się w istocie do zakwestionowania prawidłowości przeprowadzonej przez Sąd I instancji kontroli legalności decyzji organów administracji architektoniczno-budowlanej. Tak sformułowaną podstawę ustawową, na której oparto skargę kasacyjną, uznać należy za nieusprawiedliwioną.

Na wstępie zauważyć należy, iż w niniejszej sprawie przedmiotem kontroli Sądu I instancji była decyzja kasacyjna wydana przez organ odwoławczy w toku postępowania wznowieniowego. Instytucja wznowienia postępowania, uregulowana w przepisach art. 145 i nast. kpa, jest natomiast instytucją stwarzającą możliwość ponownego rozpoznania sprawy administracyjnej, zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w toku którego ją wydano, dotknięte było jedną z wad, wymienionych w art. 145 § 1 kpa lub w przypadku, określonym w art. 145a § 1 kpa.

W rozpoznawanej sprawie, złożony przez K. A., wniosek Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości [...] w W. o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2004 r., zatwierdzającą projekt budowlany i zezwalającą J. P. na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego na terenie działek przy ul. G. w W., oparty został na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 kpa. W świetle tego przepisu, podstawą wznowienia postępowania jest brak udziału strony w postępowaniu bez własnej winy.

Zauważyć należy, iż skarżąca nie kwestionuje tego, że Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości G. w W. jest stroną przedmiotowego postępowania. Podważa jedynie to, że K. A. jest prawnie umocowany do jej reprezentowania, a tym samym nie tylko możliwość jego udziału w tym postępowaniu, ale również złożenia wniosku o jego wznowienie. W tym też tylko zakresie kwestionuje ustalenia podjęte przez Sąd I instancji. W warunkach niniejszej sprawy kwestią o fundamentalnym znaczeniu jest zatem rozstrzygnięcie, czy K. A. jest upoważniony do występowania za Wspólnotę Mieszkaniową Nieruchomości G. w W., a w konsekwencji, czy jego niekwestionowane pominięcie w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę wypełnia jedną z przesłanek, określonych w podstawie wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 kpa.

Mając na uwadze powyższe, w pierwszej kolejności za pozbawiony słuszności uznać należy zarzut dowolności w ustaleniach Sądu I instancji dotyczących stanu faktycznego, przyjętego do wyrokowania i naruszenia tym samym art. 133 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który ustanawia generalną zasadę orzekania przez Sąd na podstawie akt sprawy.

Zauważyć należy, iż zgodnie z ustaleniami organu odwoławczego, przyjętymi za prawidłowe przez Sąd I instancji, K. A. pełni funkcję jednoosobowego Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości G. w W. Okoliczność ta znajduje swoje potwierdzenie, w znajdującej się w aktach administracyjnych, uchwale Nr 2/2002 z dnia 26 kwietnia 2002 r. w sprawie wyboru Zarządu Wspólnoty. Zgodnie z jej treścią, właściciele mieszkań przy ul. G. w W., działając na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, ustanowili jednoosobowy Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej i pełnienie tej funkcji powierzyli K. A., udzielając mu jednocześnie pełnomocnictwa do działania we wszelkich sprawach związanych ze Wspólnotą Mieszkaniową nie wykraczających poza zwykły zarząd. Do podpisania umowy o sprawowanie zarządu oraz wystawienia pełnomocnictw upoważnili I. B. i M. W. Ustalenia przyjęte w tym zakresie przez Sąd I instancji uznać należy tym samym za prawidłowe.

W tym miejscu wskazać jednocześnie należy, iż zarząd powołany na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r., Nr 80, poz. 903 ze zm.), czyli tzw. zarząd w znaczeniu podmiotowym, to organ wykonawczy ułomnej osoby prawnej, jaką jest wspólnota mieszkaniowa. Organ ten wchodzi w skład struktury organizacyjnej wspólnoty, nie jest więc odrębnym podmiotem prawa. Zarząd kieruje sprawami wspólnoty mieszkaniowej i reprezentuje ją na zewnątrz oraz w stosunkach między wspólnotą, a poszczególnymi właścicielami lokali i w sprawach zwykłego zarządu składa oświadczenia woli za wspólnotę (art. 21 ust. 1 i 2 powołanej ustawy), a nie w jej imieniu. Działanie zarządu jest więc w zasadzie działaniem samej wspólnoty (zob. uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z dnia 27 listopada 2003 r., sygn. akt III CZP 74/03). Zgodnie z art. 20 ust. 1 zd. 2 powołanej ustawy, członkiem zarządu może być zarówno osoba fizyczna wybrana spośród właścicieli lokali, jak i spoza ich grona. W tym ostatnim przypadku musi to być jednak osoba, która legitymuje się tytułem licencjonowanego zarządcy nieruchomości, gdyż tylko taka osoba jest uprawniona, na podstawie ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r., Nr 46, poz. 543 ze zm.), do zarządzania nieruchomościami w oparciu o zawartą ze wspólnotą umową o zarządzenie. Zauważyć jednocześnie należy, iż wybór jednoosobowego lub kilkuosobowego zarządu w odróżnieniu od ustanowienia zarządy lub zmiany sposobu zarządu na podstawie art. 18 powołanej ustawy nie wymaga formy szczególnej przewidzianej w tym przepisie. Zgodnie z art. 18 ust. 1 i 2a, właściciele lokali mogą w umowie o ustanowieniu odrębnej własności lokali albo w umowie zawartej później w formie aktu notarialnego określić sposób zarządu nieruchomością wspólną, a w szczególności mogą powierzyć zarząd osobie fizycznej albo prawnej, jednakże zmiana ustalonego w tym trybie sposobu zarządu nieruchomością wspólną może nastąpić wyłącznie na podstawie uchwały właścicieli lokali zaprotokołowanej przez notariusza. Wskazać jednak należy, że jeżeli sposobu zarządu nie określono we wskazanej w przytoczonym przepisie umowie, co nie jest obligatoryjne, to skutkuje to przejściem do ustawowego reżimu zarządu nieruchomością wspólną, określonego w art. 19 i nast. ustawy o własności lokali (zob. art. 18 ust. 3 powołanej ustawy).

W niniejszej sprawie, zgodnie z przyjętym do wyrokowania przez Sąd I instancji stanem faktycznym, znajdującym potwierdzenie w aktach sprawy, Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości G. w W., uchwałą Nr 2/2002 z dnia 26 kwietnia 2002 r., dokonała wyboru jednoosobowego Zarządu w osobie K. A. W świetle przytoczonego wyżej art. 21 ust. 1 i 2 ustawy o własności lokali, był on zatem uprawniony do jej reprezentowania na zewnątrz i składania za nią oświadczeń woli. W konsekwencji, był on również uprawniony do złożenia za Wspólnotę Mieszkaniową Nieruchomości w W,. wniosku o wznowienie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, gdyż jak słusznie zauważył Sąd I instancji jako jednoosobowy Zarząd Wspólnoty mógł w związku z jego pominięciem w tym postępowaniu skutecznie kwestionować brak udziału w nim strony – Wspólnoty Mieszkaniowej.

Jednocześnie zauważyć należy, odnosząc się tym samym do zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących braku podjęcia zarówno przez organy administracji architektoniczno-budowlanej, jak i przez Sąd I instancji, próby oceny ważności uchwały Nr 2/2002 z dnia 26 kwietnia 2002 r. w związku z wątpliwościami skarżącej co do podstawy prawnej jej podjęcia, a tym samym co do zachowania wymaganej dla jej podjęcia formy, że wątpliwości skarżącej są jedynie spekulacjami, niepopartymi żadnymi dowodami, które świadczyłyby o nienależytym umocowaniu K. A. do występowania za Wspólnotę Mieszkaniową Nieruchomości G. w W. Zauważyć należy, iż K. A., dowodząc swoich uprawnień do występowania za Wspólnotę, przedłożył uchwałę Nr 2/2002 z dnia 26 kwietnia 2002 r., z której treści wyraźnie wynika, że wybór jednoosobowego Zarządu Wspólnoty w jego osobie nastąpił na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy o własności lokali. W odwołaniu wyjaśnił również, iż do dnia 26 kwietnia 2002 r. Zarząd jednoosobowo pełniła I. B., co nie przemawia za przyjęciem, że wraz z powierzeniem zarządu K. A. doszło do zmiany dotychczasowego sposobu zarządu nieruchomością wspólnotą. Fakt powołania jednoosobowego Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej w osobie K. A. potwierdził również M. W. – jeden z członków Wspólnoty. W konsekwencji, zarzuty skargi kasacyjnej sprowadzające się do próby podważenia ważności przedmiotowej uchwały, czy też wykazania braku przeprowadzenia w tym zakresie niezbędnych ustaleń przez Sąd I instancji, podnoszone w ramach naruszenia art. 3 § 1 i art. 135 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uznać należy za nieskuteczne, tym bardziej, że ocena zgodności uchwał wspólnoty z przepisami prawa lub z umową właścicieli lokali, a także naruszenia przez jej podjęcie interesów właścicieli lokalu należy do właściwości sądów powszechnych.

W konsekwencji zarzut naruszenia art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uznać należy również za nieusprawiedliwiony, gdyż w przyjętym do wyrokowania przez Sąd I instancji stanie faktycznym zasadne było oddalenie skargi na decyzję organu odwoławczego. Sąd ten słusznie bowiem przyjął, że w sytuacji gdy organ I instancji odmówił uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 kpa, a zatem w związku z brakiem stwierdzenia podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa, organ odwoławczy, który stwierdził istnienie tych podstaw zobowiązany był do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 138 § 2 kpa w związku z koniecznością ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy w przedmiocie pozwolenia na budowę przez organ I instancji. Merytoryczne rozpoznanie tej sprawy przez organ odwoławczy prowadziłoby bowiem do naruszenia zasady ogólnej postępowania administracyjnego – zasady dwuinstancyjności (art. 15 kpa).

W świetle powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.