Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 15/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2015-01-19 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Zwolniono od kosztów sądowych
Ustanowiono radcę prawnego
Powołane przepisy: article: art. 245 § 2 oraz art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 260
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Mazur-Selwa po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. S. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego lub adwokata w sprawie z jego skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego - p o s t a n a w i a - I. zwolnić skarżącego od kosztów sądowych, II. ustanowić radcę prawnego.


UZASADNIENIE

II SA/Rz 15/15

Uzasadnienie

Przedmiotem skargi H. S. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (zwany dalej WSA) jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...], w sprawie wymeldowania z pobytu stałego.

Skarżący w terminie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł, złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego lub adwokata.

Postanowieniem z 27 maja 2014 r., sygn. II SA/Rz 441/14, referendarz sądowy WSA zwolnił skarżącego od kosztów sądowych i odmówił ustanowienia radcy prawnego lub adwokata.

Od tego postanowienia w dniu 11 czerwca 2014 r. skarżący nadał w urzędzie pocztowym do WSA, sprzeciw domagając się ustanowienia radcy prawnego lub adwokata w tej bardzo trudnej sprawie.

Postanowieniem z 24 czerwca 2014 r., sygn. II SA/Rz 441/14, WSA zwolnił skarżącego od kosztów sądowych i odmówił ustanowienia radcy prawnego lub adwokata.

Po rozpoznaniu zażalenia H. S. Naczelny Sąd Administracyjny - postanowieniem z 10 grudnia 2014 r., sygn. II OZ 1315/14, uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał wniosek o przyznanie prawa pomocy do ponownego rozpoznania WSA.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a.), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.

Stosownie do art. 245 § 1, § 2 oraz art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. - prawo pomocy może być przyznane osobie fizycznej w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie zastępcy procesowego m.in. adwokata, radcy prawnego (art. 245 § 2 P.p.s.a.), gdy osoba wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Dokonana przez Sąd ponowna analiza złożonego wniosku pozwala uznać, że skarżący spełnia przesłanki wymienione w tym przepisie i nie będzie w stanie uiścić niezbędnych kosztów sądowych oraz ponieść kosztów związanych z ustanowieniem radcy prawnego, celem reprezentowania i należytego zabezpieczenia praw w przedmiotowej sprawie. Przemawiają za tym okoliczności wskazane we wniosku o przyznanie prawa pomocy.

We wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPF) skarżący podał, że zamieszkuje samotnie, nie posiada żadnego wartościowego majątku, a jego jedynym dochodem są zasiłki (stały i celowy) z pomocy społecznej w łącznej wysokości 400 zł. miesięcznie, z czego na opłacenie mieszkania przeznacza 370 zł. Nadto w dodatkowym oświadczeniu zwrócił uwagę, że opłata za mieszkanie dotyczy faktycznie wynajmowanego pokoju w K. i obejmuje możliwość korzystania bez dodatkowych opłat z prądu, gazu i wody. Średnia wysokość pobieranych przez niego zasiłków z MOPS w K. za ostatnie 3 m-ce to 471 zł. Z tej kwoty na żywność przeznacza 100 zł., w pozostałym zakresie korzysta z dożywiania w Towarzystwie Pomocy św. Brata Alberta. Odzież kupuje sporadycznie na wyprzedażach za symboliczną cenę, na środki czystości co kilka miesięcy dostaje zasiłek celowy (jako ostatni 20 zł. w styczniu 2014 r.). Choruje na zwyrodnienie stawów, zażywa leki przeciwbólowe (płatne ok. 9 zł.). Według załączonego wydruku z rachunku bankowego skarżącego, wszystkie wpływy na niego następują ze strony MOPS [...] i są na bieżąco wydatkowane.

Dokonując ponownej oceny przedstawionej sytuacji majątkowej i zdrowotnej H. S. Sąd uznał, że spełnia on przesłanki do przyznania prawa pomocy

w zakresie całkowitym. Opisane dochody z zasiłków, wystarczają na pokrycie niezbędnych jego wydatków. Nie jest możliwe aby z tych dochodów skarżący był w stanie ponieść jakiekolwiek koszty postępowania, oraz koszty związane z ustanowieniem radcy prawnego. Nadto choroba skarżącego utrudnia wygospodarowanie ewentualnych środków pieniężnych.

W ocenie Sądu za zwolnieniem skarżącego od kosztów sądowych oraz ustanowieniem radcy prawnego przemawia jego sytuacja materialna. Pokrycie przez skarżącego kosztów sądowych związanych z wniesieniem skargi (wpis) i kosztów, które mogą ewentualnie wystąpić w przyszłości (np. opłata kancelaryjna od wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku w przypadku oddalenia skargi, czy wpis od skargi kasacyjnej), mogłoby wiązać się z uszczerbkiem dla jego koniecznego utrzymania, zwłaszcza że według oświadczenia nie posiada żadnych wartościowych przedmiotów majątkowych ani zasobów pieniężnych które mogłyby stanowić źródło ich pokrycia, a otrzymywane przez niego zasiłki z MOPS przeznacza w większości na zaspokojenie bieżących wydatków związanych z utrzymaniem i leczeniem. W tym względzie sam wpis od skargi (100 zł) jest bez wątpienia dla niego kwotą wysoką, której wygospodarowanie w krótkim okresie czasu nie pozostałoby bez negatywnego wpływu na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Trudna sytuacja skarżącego, uzasadnia również ustanowienia dla niego radcy prawnego.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 245 § 2 oraz art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w związku z art. 260 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.