Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 234/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2008-05-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6160 Ochrona gruntów rolnych i leśnych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35
journal: Dz.U. 2004 nr 121 poz 1266
law: Ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 9 maja 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień, Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.), Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Protokolant Referendarz sądowy Magdalena Sieniuć, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2008 roku przy udziale - sprawy ze skargi M. M. i G. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia ostatecznej decyzji w sprawie wyłączenia gruntów rolnych z produkcji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], nr [...], Burmistrz Miasta i Gminy T., po rozpatrzeniu wniosku M. i G. małżonków M. – działając na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 i § 3 w związku z art. 104 i 107 ustawy z dnia 14.czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 roku, nr 98, poz. 1071 ze zm.), powoływanej w dalszej części rozważań jako k.p.a. oraz porozumienia zawartego w dniu 30.listopada 1999 roku pomiędzy Zarządem Powiatu [...] Wschodniego w Ł., a Zarządem Miejskim w T., w związku z art. 35 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 3.lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jednolity Dz. U. z 2004 roku, nr 121, poz. 1266 ze zm.) – odmówił stwierdzenia wygaśnięcia decyzji ostatecznej Burmistrza Miasta i Gminy T. z dnia [...], nr [...].

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, iż w/w decyzją z dnia [...] Burmistrz Miasta i Gminy T. zezwolił G. i M. M. na wyłączenie z produkcji rolnej gruntów rolnych o pow. 1,920 ha klasy V-R położonych w T., oznaczonych jako działki o numerach [...], [...], [...] i [...] w obrębie [...]. Decyzją tą ustalona została też należność za wyłączenie gruntów z produkcji rolnej oraz stała opłata roczna, płatna przez okres 20 lat.

Wnioskiem z dnia 8.lipca 2007 roku, M. i G. małżonkowie M., wystąpili do organu I instancji o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji z dnia [...], w zakresie obowiązku uiszczanie stałych opłat rocznych. W uzasadnieniu żądania wskazano, że wnioskodawcy zbyli nieruchomość objętą decyzją o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej. W związku z powyższym obowiązek ponoszenia opłat rocznych, w świetle art. 12 ust. 4 ustawy z dnia 3.lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych, przeszedł na nabywcę, co spowodowało wygaśniecie tego obowiązku po stronie zbywcy. Fakt ten uzasadnia, w ocenie wnioskodawców, wydanie decyzji na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., bowiem decyzja Burmistrza Miasta i Gminy T. z dnia [...] stała się bezprzedmiotowa.

Organ I instancji, nie podzielając argumentacji zawartej we wniosku, wskazał, iż decyzja o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej została wykonana do dnia 25.marca 1995 roku tj. do daty wejścia w życie obowiązującej obecnie ustawy z dnia 3.lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Przeniesienie zaś prawa własności gruntu objętego tą decyzją, nie czyni jej bezprzedmiotową. Zbycie gruntów, wyłączonych z produkcji rolnej powoduje bowiem przejście obowiązku uiszczania opłat na nabywcę.

Od decyzji organu I instancji odwołanie wnieśli M. i G. małżonkowie M. Decyzji zarzucili naruszenie:

- art. 12 ust. 4 ustawy z dnia 3.lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych przez przyjęcie, że mimo wniesienia jako wkład niepieniężny nieruchomości, objętej decyzją o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej do Spółki A., co w sferze skutków prawno-rzeczowych oznaczało zbycie nieruchomości, na zbywcach ciąży nadal obowiązek uiszczania opłat, wynikających z tej decyzji pomimo tego, że nie są oni już właścicielami nieruchomości, objętych decyzją;

- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieuzasadnienie przyczyn wydania wewnętrznie sprzecznego rozstrzygnięcia: skoro bowiem organ odmówił stwierdzenia wygaśnięcia decyzji, co oznaczać ma w sprawie kontynuowanie obowiązku ponoszenia przez wnioskodawców ciężaru związanego z opłatami, nie wiadomo dlaczego w jej uzasadnieniu stanowi o braku takiego obowiązku; w konsekwencji adresat decyzji nie wie, czy nadal obciążają go obowiązki, wynikające z decyzji z dnia [...], czy też obowiązki te, co zdaje się wynikać z uzasadnienia decyzji, wygasły z chwilą zbycia nieruchomości i przeniesienia jej własności na spółkę;

- art. 162 § 1 k.p.a. przez przyjęcie, że decyzja z dnia [...] nie jest bezprzedmiotowa i nieorzeczenie o jej wygaśnięciu, w sytuacji, gdy z art. 12 ust. 4 ustawy z dnia 3.lutego 1995 roku wynika, że w razie zbycia gruntów wyłączonych z produkcji, obowiązek uiszczania opłat rocznych przechodzi na nabywcę, co sprawia, że zbywca nie jest już z tytułu decyzji administracyjnych zobowiązany a w konsekwencji decyzje te są bezprzedmiotowe, w rozumieniu art. 162 k.p.a.;

- art. 7 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie przez organ interesu społecznego i słusznego interesu obywatela przy rozpoznawaniu wniosku małżonków M. i G. M., w sytuacji, gdy strona, występująca o stwierdzenie wygaśnięcia bezprzedmiotowej decyzji, ma interes w uzyskaniu takiego stwierdzenia, co zostało uzasadnione we wniosku.

Decyzją z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. – działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 11 ust. 1 i art. 12 ust. 4 ustawy z dnia 3.lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12.października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj. Dz. U. z 2001 roku, Nr 79, poz. 856 ze zm.) – utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż decyzja z dnia [...], wbrew temu co zdają się sugerować odwołujący się, nie reguluje wyłącznie kwestii związanej z obowiązkiem ponoszenia opłat rocznych. Jest to bowiem decyzja o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej, co oznacza, że jej przedmiotem jest zgoda na zmianę sposobu użytkowania gruntów rolnych. Skutkiem zaś rozstrzygnięcia w przedmiocie wyłączenia gruntów z produkcji rolnej jest ustalenie związanych z tym kosztów (należności i opłat). Jest więc to tylko pochodna praw, wynikających z decyzji. Wobec powyższego, nie może – w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. - budzić wątpliwości, że przedmiot rozstrzygnięcia w tej sprawie nie przestał istnieć, bowiem nadal obowiązuje zgoda na inne niż rolnicze użytkowanie gruntu, oznaczonego jako działki nr [...], [...], [...] i [...] w obrębie [...]. Tym samym nie można też podzielić poglądu wyrażonego w odwołaniu, że przeniesienie prawa własności gruntu na rzecz innego podmiotu czyni decyzję o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej bezprzedmiotową, lub też bezprzedmiotową w stosunku do osób w niej wymienionych. Skutkiem bowiem takiego rozumowania musiałoby być przyjęcie, że w każdym przypadku zbycia gruntu objętego decyzją, istniałaby konieczność wydawania takiej decyzji na rzecz kolejnych właścicieli tego gruntu. W tym stanie rzeczy zarzuty odwołania, dotyczące naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 162 § 1 k.p.a. nie znajdują – w ocenie organu II instancji - uzasadnienia. Kwestia bowiem opłat rocznych jest wyłącznie jednym z elementów decyzji, konsekwencją rozstrzygnięcia w przedmiocie zgody na wyłączenie gruntów z produkcji rolnej, nie zaś rozstrzygnięciem, którego byt ma charakter samoistny. Grunty, oznaczone jako działki nr [...], [...], [...] i [...] są nadal objęte zgodą na inne niż rolnicze użytkowanie, co oznacza, że przedmiot decyzji istnieje. Jedynie obowiązek dotyczący wnoszenia opłat rocznych z tego tytułu, z mocy art. 12 ust. 4 ustawy z dnia 3.lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych, przeszedł na kolejnego właściciela tych gruntów, tj. A Spółka jawna. Skoro więc decyzja z dnia [...] nie stała się bezprzedmiotowa, tym samym nie został – w ocenie organu II instancji - spełniony podstawowy warunek uzasadniający stwierdzenie jej wygaśnięcia.

Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wnieśli M. i G. małżonkowie M., powtarzając, w głównej mierze argumenty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Dodatkowo wskazali również na naruszenie przez organ odwoławczy art. 10 k.p.a., poprzez niewyznaczenie stronie terminu do zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji, art. 138 § 1 pkt 2 ewentualnie § 2 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie odwołania, podczas gdy było ono uzasadnione i podlegało uwzględnieniu. Podnieśli również zarzut naruszenia art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 3.lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych przez przyjęcie, że obowiązkiem wyłączenia z produkcji rolniczej i leśnej objęte są także grunty innych klas aniżeli enumeratywnie wyliczone w powołanych przepisie, podczas gdy grunty, których dotyczy decyzja, w stosunku do której wystąpiono o jej wygaśniecie są gruntami na podłożu mineralnym klasy IVb i V i nie ma obecnie do nich zastosowania konieczność administracyjnego wyłączania ich z produkcji rolnej lub leśnej. To zaś czyni decyzję z dnia [...] również bezprzedmiotową przedmiotowo.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2).

Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w kpa lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.) .

Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia decyzji, Sąd nie stwierdził, by zaskarżone orzeczenie naruszało przepisy prawa materialnego lub też przepisy procedury administracyjnej w stopniu określonym w cytowanym przepisie.

Istota sporu w postępowaniu administracyjnym, będącym przedmiotem kontroli sądowej, sprowadza się do odpowiedzi na pytanie czy w sprawie niniejszej zaistniały podstawy do wygaszenia decyzji Burmistrza Miasta i Gminy T. z dnia [...], o którym mowa w art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., a w szczególności czy decyzja ta uzyskała przymiot bezprzedmiotowości.

W ocenie Sądu, na tak postawione pytanie należy udzielić odpowiedzi negatywnej. Stosownie bowiem do treści art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza wygaśnięcie decyzji, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa, albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony.

Okoliczności powodujące bezprzedmiotowość decyzji mogą mieć charakter przedmiotowy i podmiotowy (B. Adamiak, J. Borkowski: Polskie postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Wyd. Prawnicze PWN, Warszawa 2000, s. 309). Bezprzedmiotowość o charakterze podmiotowym polega na tym, że przestaje istnieć podmiot stosunku prawnego. Sytuacja taka ma miejsce wtedy, gdy następuje śmierć podmiotu uprawnionego, zmiana (przekształcenie) podmiotu uprawnionego lub likwidacja uprawnionej jednostki organizacyjnej. Bezprzedmiotowość przedmiotowa oznacza z kolei, że przestaje istnieć przedmiot stosunku prawnego. Ta postać bezprzedmiotowości może zaistnieć np. w razie zniszczenia rzeczy, przekształcenia jej, rezygnacji uprawnionego z realizacji uprawnienia.

Bezprzedmiotowość może być spowodowana także zmianą stanu prawnego, dotyczy to jednak tylko takich przypadków, gdy znowelizowane przepisy przewidują taki skutek (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4.listopada 1998 roku, w sprawie o sygn. akt I SA 660/98, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępny Lex nr 44589). Na trwanie i skuteczność stosunków prawnych, powstałych przed dniem wejścia w życie nowych przepisów, odmiennie regulujących daną materię, nowe unormowania mają wpływ tylko wtedy, gdy obowiązują z mocą wsteczną. Jeśli zatem nowa regulacja prawna nie zawiera odmiennych postanowień co do losu decyzji wydanych przed jej wejściem w życie, decyzje te będą wiążące nadal, mimo że znikła lub zmieniła się podstawa prawna, która uzasadniała ich wydanie (por. T. Woś: Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji administracyjnej jako bezprzedmiotowej, "Państwo i Prawo" 1992, nr 7, s. 53; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20.maja 2005 roku, w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 2389/04, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępny Lex nr 166902, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 21.listopada 2006 roku, w sprawie o sygn. akt II SA/Op 418/06, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępny Lex nr 327417).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy w pierwszej kolejności podnieść należy, iż decyzja Burmistrza Miasta i Gminy T. z dnia [...] wydana została na podstawie obowiązującej wówczas ustawy z dnia 26.marca 1982 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. Nr 11, poz. 79 ze zm.). Poza sporem jest również, iż została ona wykonana przed wejściem w życie ustawy z dnia 3.lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Nowa ustawa, w art. 35 zawiera normy intertemporalne, pozwalające ustalić jakie przepisy należy stosować do decyzji wydanych przed jej wejściem w życie oraz jaki jest status tych decyzji. I tak, w myśl ust. 1 tegoż przepisu, do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy niniejszej ustawy. Jak wspomniano decyzja Burmistrza Miasta i Gminy T. z [...] została wydana i uostateczniła się przed wejściem w życie ustawy z 1995 roku, zatem w stosunku do niej zastosowanie znajdują przepisy ustawy z 1982 roku. Nadto żadnego wpływu na los spornej decyzji o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej i ustaleniu opłat z tego tytułu nie mają przepisy art. 35 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 3.lutego 1995 roku. Przepisy te, uzależniają utratę ważności tych decyzji od tego, czy zostały wykonane przed dniem wejścia w życie ustawy. Już z tego powodu nie można mówić o utracie ważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy T. z dnia [...], jak już bowiem wyżej wspomniano, decyzja ta została wykonana przed dniem 25. marca 1995r. tj. przed wejściem w życie ustawy z dnia 3.lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych, bowiem nastąpiło faktyczne wyłączenie, objętych decyzją gruntów, z produkcji rolniczej.

Ustawa z dnia 3.lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych zawiera ponadto przepis przejściowy, dotyczący umorzenia stałych opłat rocznych, ustalonych na podstawie dotychczasowych przepisów, czyli przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych z 1982 roku. Umorzenie opłat przewidziane w tym przepisie następuje z mocy prawa, mimo że nie utraciła ważności decyzja, w której opłaty te zostały ustalone. Jak stanowi art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku, umorzenie to następuje w odniesieniu do stałych opłat rocznych, o ile ich kwota jest równa lub niższa od 10 zł. Stałe opłaty roczne ustalone decyzją Burmistrza Miasta i Gminy T. z dnia [...] nie mieszczą się niewątpliwie w hipotezie przytoczonego przepisu. Podstawy do oceny o utracie mocy decyzji lub obowiązku ponoszenia opłat rocznych, wynikającego z decyzji i przepisów obowiązujących w dniu wydania decyzji, można poszukiwać tylko w unormowaniach przejściowych nowej ustawy. Skoro w nowej ustawie są takie unormowania, nie ma podstaw do ewentualnego twierdzenia o bezprzedmiotowości dotychczasowej decyzji, spowodowanej całokształtem nowego unormowania prawnego. Nie doszło w nowej ustawie także do zniesienia instytucji prawnej, której realizacji służyła decyzja ostateczna.

Naturalną konsekwencją powyższych rozważań musi być uznanie, iż obowiązek uiszczania opłat nałożony na M. i G. małżonków M. decyzją Burmistrza Miasta i Gminy T. z dnia [...] nie wygasł. W ocenie Sądu, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, nie został także przeniesiony na inny podmiot. Skoro bowiem – jak wywiedziono – w niniejszej sprawie zastosowanie znajduje ustawa z 1982 roku, nie przewidująca przypadków "przenoszenia" ustalonych opłat rocznych z tytułu wyłączenie gruntów z produkcji rolniczej lub leśnej na nabywców, to brak podstaw do poszukiwania uzasadnienia dla tego "następstwa" w przepisie art. 12 ust. 4 ustawy z 1995r., przewidującym, iż w razie zbycia gruntów wyłączonych z produkcji, obowiązek uiszczania opłat rocznych przechodzi na nabywcę.

Zbycie zatem nieruchomości przez M. i G. M. na rzecz innego podmiotu - Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością A, nie pociągnęło za sobą przeniesienia obowiązku uiszczania opłat na tą Spółkę. Ciąży on zatem nadal na skarżących.

Sąd orzekający w niniejszym składzie podziela przy tym pogląd, wyrażony w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 21.listopada 2006 roku (sygn. akt II SA/Op 418/06, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępny Lex nr 327417), iż z przepisów art. 35 ustawy z 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych wynika, że obowiązek uiszczania opłat rocznych w wysokości ustalonej ostateczną decyzją, wydaną na podstawie art. 13 oraz art. 4 pkt 7 ustawy z 1982 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych trwa przez okres wynikający z art. 4 pkt 7 tej ustawy także po wejściu w życie ustawy 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych, chyba że decyzja utraciła ważność na mocy art. 35 ust. 3 lub opłata roczna uległa umorzeniu z mocy prawa, na podstawie art. 35 ust. 4 nowej ustawy. Jak już wyżej wskazano, w stosunku do obowiązku skarżących, ustalonego decyzją Burmistrza Miasta i Gminy T. z [...], nie znajdują zastosowania przepisy art. 35 ust. 3 i 4 nowej ustawy. Bez znaczenia pozostaje przy tym podnoszona w skardze okoliczność, iż grunty, których dotyczy decyzja w stosunku do której wystąpiono o jej wygaśnięcie są gruntami na podłożu mineralnym klasy IVb i V i nie ma obecnie do nich zastosowania konieczność administracyjnego wyłączania ich z produkcji rolnej lub leśnej. Jak słusznie bowiem podniósł organ odwoławczy, zmiana przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, nawet w sytuacji, gdy objęte decyzją grunty na mocy nowych przepisów nie wymagałyby już decyzji o wyłączeniu, nie czyni tej decyzji bezprzedmiotową. Nie utraciła ona mocy obowiązującej i nadal pozostaje w obrocie prawnym.

W konsekwencji należy przyjąć, że prawidłowe jest stanowisko organów administracji o braku podstaw do uznania za bezprzedmiotową decyzji Burmistrza Miasta i Gminy T. z dnia [...]. W tej sytuacji kwestia interesu skarżącej lub interesu społecznego pozostaje bez wpływu na wynik sprawy, skoro zabrakło koniecznej przesłanki wygaszenia decyzji na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., to jest bezprzedmiotowości decyzji. Co prawda organy administracji wadliwie uznały, iż obowiązek uiszczania opłat wynikających z decyzji Burmistrza Miasta i Gminy T. z dnia [...] przeszedł na nabywcę gruntów tj. Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością A (przekształconą następnie w spółkę jawną), tym niemniej okoliczność ta nie miała wpływu na treść rozstrzygnięcia, bowiem nie zmienia faktu, iż brak było podstaw do stwierdzenia wygaśnięcia wspomnianej decyzji. Tym samym nie jest również zasadny zarzut naruszenia przez organ odwoławczy przepisu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.

Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia przez organ odwoławczy art. 10 k.p.a. zauważyć wypada, iż brak w aktach sprawy końcowego oświadczenia strony oraz dowodu, że organ prowadzący postępowanie pouczył stronę o przysługującym jej prawie - uzasadnia wniosek, że organ prowadzący postępowanie naruszył obowiązek, ustalony w art. 10 § 1 k.p.a. Zarzut takiego naruszenia może jednakże odnieść skutek jedynie wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18.maja 2006 roku, w sprawie o sygn.akt II OSK 831/05 ONSAiWSA 2006/6/157). W skardze nie wykazano natomiast, by naruszenie przez organ odwoławczy art. 10 k.p.a. miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

Biorąc pod uwagę powyższe, z uwagi na fakt, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi, uznając skargę za bezzasadną.

A.K.