Postanowienie NSA, sygn. akt I OSK 853/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-10-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6196 Funkcjonariusze Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu i Biura Ochrony Rządu
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska po rozpoznaniu w dniu 21 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lutego 2008 r. sygn. akt II SAB/Wa 116/07 o odrzuceniu skargi J. K. na bezczynność Szefa Biura Ochrony Rządu w przedmiocie przekształcenia stosunku służbowego żołnierza zawodowego w stosunek służbowy funkcjonariusza BOR postanawia: oddalić skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 27.07.2008 r., syn. akt II SAB/Wa 116/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę J. K. na bezczynność Szefa Biura Ochrony Rządu w przedmiocie przekształcenia stosunku służbowego żołnierza zawodowego w stosunek służbowy funkcjonariusza BOR. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyjaśnił (powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego), iż art. 139 ust. 1 ustawy z dnia 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu (Dz. U. z 2004 r. Nr 163, poz. 1712 ze zm.) na który powołał się skarżący, nie daje podstaw do wydania decyzji administracyjnej, bowiem przewiduje on, iż żołnierze zawodowi pełniący służbę w dniu 30.03.2001 r. w Jednostce Wojskowej Nr [...]- Biuro Ochrony Rządu, stali się z mocy prawa funkcjonariuszami BOR, a wobec tego w sprawie nie zachodzi bezczynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a." i skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 149 tej ustawy.

Reprezentowany przez radcę prawnego, J. K. wniósł skargę kasacyjną na to postanowienie, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania i zarzucając:

1. naruszenie prawa materialnego, art. 139 ust 1 ustawy z dnia 16 marca 2001 r. o

Biurze Ochrony Rządu oraz art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami

administracyjnymi przez niewłaściwe zastosowanie wskutek uznania, że nie jest

możliwa bezczynność w przekształceniu stosunku służbowego żołnierza

zawodowego w stosunek służbowy funkcjonariusza, co stanowi nową oceną

prawną sprzeczną z wyrażonym wcześniej stanowiskiem w wyroku Naczelnego

Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2007 r. w sprawie I OSK 137/07.

2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik

sprawy, a mianowicie:

• art. 3 § li § 2 pkt 4 w związku z pkt 8 P.p.s.a. oraz w związku z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 153, poz. 1269 ze zm.); poprzez odmowę ich zastosowania oraz art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a, poprzez ich zastosowanie, oraz art. 149 P.p.s.a., poprzez odmowę jego zastosowania do oceny braku przekształcenia stosunku służbowego;

• art. 141 §4 w związku żart. 166 P.p.s.a., poprzez wadliwe uzasadnienie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to, iż jeżeli w sprawie nie zachodzi nieważność postępowania może ona być rozpoznana tylko w ramach przytoczonych podstaw skargi kasacyjnej.

W niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z przyczyn nieważności postępowania, wskazanych w § 2 art. 183 P.p.s.a.

Postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego postawiono zarzuty naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Jako przepisy prawa materialnego, które zostały naruszone, wskazano art. 139 ust. 1 ustawy o Biurze Ochrony Rządu oraz art. 153 P.p.s.a., przez ich niewłaściwe zastosowanie. O ile art. 139 ust. 1 ustawy o BOR jest przepisem prawa materialnego, o tyle art. 153 P.p.s.a. jest przepisem prawa procesowego, statuującym zasadę związania w sprawie oceną prawną wyrażoną w orzeczeniu przez sąd administracyjny. Wskazanie zatem tego przepisu jako prawa materialnego jest nietrafne, co powoduje, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może go wziąć pod uwagę. Jest to bowiem, w rozumieniu art. 184 w zw. z art. 174 P.p.s.a, zarzut nieusprawiedliwiony, wobec nietrafności jego przytoczenia.

Z kolei jeśli idzie o art. 139 ust. 1 ustawy o BOR, to zarzucono Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu jego niewłaściwe zastosowanie. Niewłaściwe zastosowane prawa materialnego, jako podstawa skargi kasacyjnej wskazana w art. 174 pkt 1 P.p.s.a., ma miejsce wówczas, gdy wojewódzki sąd administracyjny oceniał przepis, który nie mógł być w sprawie podstawą rozstrzygnięcia, lub odwrotnie - nie został w sprawie zastosowany choć powinien być. Art. 139 ust. 1 ustawy o BOR miał w sprawie zastosowanie, bowiem to ten przepis mówi o przekształceniu stosunku służbowego żołnierza zawodowego w stosunek służbowy funkcjonariusza BOR, a bezczynność w tym przedmiocie była przedmiotem skargi. Przepis ten miał zatem zastosowanie, zasadnie więc Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odniósł się do tego przepisu. Skoro, co nie ulega wątpliwości, art. 139 ust. 1 ustawy o BOR miał w sprawie zastosowanie Sąd mógł go ewentualnie błędnie wyłożyć. Jednakże taki zarzut w skardze kasacyjnej nie został postawiony. Wobec tego i zarzut naruszenia art. 139 ust. 1 ustawy o BOR jest nieusprawiedliwiony.

W związku z nietrafnością zarzutów naruszenia prawa materialnego nie można uznać za usprawiedliwione zarzutów naruszenia prawa procesowego. Skoro skarżący nie wykazał, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny nie miał racji, uznając, że art. 139 ust. 1 ustawy o BOR nie daje podstawy do wydania decyzji w przedmiocie przekształcenia stosunku, to nie można zarzucić mu naruszenia przepisów postępowania dlatego, że skargę odrzucił. Zgodzić się bowiem należy ze stanowiskiem, iż brak podstawy do wydania decyzji wyklucza bezczynność organu, a do tego w istocie sprowadzało się zaskarżone rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 184 P.p.s.a.