Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1801/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-01-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6271 Ochrona cudzoziemca, w tym nadawanie statusu uchodźcy, azyl, zezwolenie na pobyt tolerowany i ochrona czasowa
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 7,77,80,107
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi Z. S. działającej jako przedstawiciel ustawowy małoletniej D. A. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy I. oddala skargę; II. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata A. I. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Z. S., działając w imieniu swojej małoletniej córki – D. A., obywatelki F., narodowości [...], w dniu [...] sierpnia 2012 roku, złożyła wniosek do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców o nadanie jej statusu uchodźcy w RP.

Decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2013 roku Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców postanowił odmówić nadania małoletniej D. A. statusu uchodźcy, powołując się na art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż Wnioskodawczyni nie spełnia przesłanek do uznania za uchodźcę w rozumieniu Konwencji Genewskiej z 1951 r. oraz Protokołu Nowojorskiego z 1967 r., a tym samym brak jest podstaw do nadania statusu uchodźcy w RP. Jednocześnie Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców odmówił Cudzoziemce udzielenia ochrony uzupełniającej, nie udzielił zgody na pobyt tolerowany oraz orzekł o wydaleniu z terytorium RP i zakazał jej ponownego wjazdu na terytorium Polski i państw obszaru Schengen przez pół roku.

Od powyższej decyzji ustawowa przedstawicielka małoletniej – Z. S., złożyła odwołanie do Rady do Spraw Uchodźców. Odwołująca wyraziła w niej sprzeciw wobec rozstrzygnięcia Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców.

W odwołaniu podniesiono, że odmowa nadania statusu uchodźcy jest niezasadna.

Strona zakwestionowała twierdzenia organu I instancji dotyczące braku więzi pomiędzy Z. S., a jej mężem - R. Cudzoziemka oceniła, że ponieważ jej mąż objęty jest ochroną międzynarodową na terytorium RP (ochrona uzupełniająca) to tą samą formą ochrony powinna być objęta także jego żona i córka - D.

W dniu 29 kwietnia 2013 roku Cudzoziemka została poinformowana o możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem rozstrzygnięcia przez organ II instancji w trybie art. 10 KPA.

Po rozpatrzeniu odwołania Rada do Spraw Uchodźców decyzją z dnia [...] maja 2013r. nr [...] utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję odnośnie rozstrzygnięć w pkt 1 -4.

W kwestii natomiast punktu 5, który dotyczył zakazu ponownego wjazdu na terytorium RP i państw obszaru Schengen przez okres 6 miesięcy, Rada uchyliła zaskarżoną decyzję i umarza postępowanie organu I instancji w tym zakresie.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że we wniosku o nadanie statusu uchodźcy małoletniej – D. A., jako główną przesłankę wskazano wystąpienie o nadanie statusu uchodźcy przez jej rodziców.

Wniosek małoletniego należy rozpatrywać w ścisłym powiązaniu z zasadą jedności rodziny, przy uwzględnieniu decyzji wydanych w stosunku do jego rodziców. W sprawie małoletniej wnioskodawczyni – D. A., musiało zapaść analogiczne rozstrzygnięcie jak w sprawie jej przedstawicielki ustawowej.

Organ podał, że decyzją z dn. [...] stycznia 2009 roku Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców udzielił Pani Z. S. i jej małoletnim dzieciom ochrony uzupełniającej ([...]).

Jednakże w sierpniu 2009 roku matka małoletniej repatriowała się do regionu pochodzenia, w którym przebywała do sierpnia 2012 roku a w kwietniu 2011 roku urodziła się tam D. A.

Powyższe, zdaniem organu administracji wskazuje na to, że ww. cudzoziemcom nie zagraża prześladowanie na terytorium kraju pochodzenia, bowiem przez trzy lata nie nastąpiły żadne zdarzenia mogące świadczyć o jakimkolwiek zagrożeniu. W tej sytuacji Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców pozbawił matkę małoletniej Z. S. ochrony uzupełniającej. Wobec małoletniej uwzględniono identyczne przesłanki, które wpłynęły na rozstrzygnięcie wobec jej matki. Uzasadniono to faktem, że matka małoletniej przebywała w kraju pochodzenia z dziećmi, zaś jej mąż (posiadający nadal ochronę uzupełniającą) był w Polsce. Tym samym trudno dopatrywać się realnego zagrożenia dla Pani Z. S. i jej małoletnich dzieci w kraju pochodzenia. Podczas pobytu w regionie pochodzenia nie nastąpiły żadne zdarzenia mogące świadczyć o ewentualnym zagrożeniu cudzoziemców.

W niniejszym przypadku - wbrew ocenie wnioskodawczyni, nastąpiło faktyczne zerwanie więzi rodzinnych i nie może być na małoletnich rozciągnięta ochrona przysługująca ich ojcu. Trzyletni pobyt z matką w kraju pochodzenia stanowi niepodważalny dowód na ustanie więzi emocjonalnej i rodzinnej pomiędzy członkami rodziny oraz świadczy o nieistnieniu realnego zagrożenia w kraju pochodzenia.

Tym samym, w ocenie Rady, małoletniej D. A. w świetle zgromadzonych w postępowaniu materiałów nie może zostać nadany status uchodźcy lub udzielona ochrona uzupełniająca lub udzielona zgoda na pobyt tolerowany. Rada wskazała, że w decyzji organu I instancji nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego oraz przepisy postępowania administracyjnego.

Ponadto, Rada do Spraw Uchodźców uznała, że orzeczenie w zaskarżonej decyzji w zakresie zakazującym ponownego wjazdu na: terytorium RP i państw obszaru Schengen przez okres 6 miesięcy pozbawione jest podstawy prawnej.

Organ I instancji rozstrzygając o zakazie wjazdu na terytorium RP powołał się na przepis art. 48 ust. 3 ustawy o ochronie, zgodnie z którym do postępowania w sprawie nadania statusu uchodźcy, w części dotyczącej orzeczenia o wydaleniu, stosuje się przepisy ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 r. Nr 264, poz. 1573 ze zm.) dotyczące postępowania w sprawie wydalenia. Powyższy przepis wskazuje, zdaniem Rady do Spraw Uchodźców, iż odesłanie zawarte w ustawie o ochronie dotyczy tylko przepisów proceduralnych, dotyczących samego przebiegu postępowania, takich jak zawarte w art. 90a ustawy o cudzoziemcach sposoby przekazywania decyzji, czy zawarte w art. 93a zasady dotyczące tłumaczenia podstawy prawnej decyzji na język zrozumiały dla cudzoziemca. Przepis ten nic jednak nie mówi o stosowaniu przepisów materialno- prawnych, czyli takich, które kształtują sytuację prawną ich adresata. Taki charakter ma zawarty w art. 90 ust. 1 pkt 4 nakaz orzekania w decyzji o wydaleniu o zakazie ponownego wjazdu na terytorium RP.

Przepis art. 90 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach jest przepisem prawa materialnego, gdyż wyraźnie wskazuje kto, w jakich okolicznościach jak powinien się zachować. Dlatego odesłanie zawarte w przepisie art. 48 ust. 3 ustawy o ochronie, jako że dotyczy jedynie stosowania przepisów proceduralnych, nie odnosi się do przepisu prawa materialnego, jakim jest przepis art. 90 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach. Niedopuszczalne byłoby w tym przypadku stosowanie wykładni rozszerzającej, gdyż przeczyłaby ona literalnemu brzmieniu przepisu, które nie budzi wątpliwości.

Sama ustawa o cudzoziemcach również nie zawiera żadnego przepisu, który przewidywałby orzekanie o zakazie wjazdu na terytorium RP w decyzjach o odmowie nadania statusu uchodźcy.

Z tego powodu, za błędne rozumowanie uważa Rada do Spraw Uchodźców stwierdzenie, że wobec powyższego, określenie okresu zakazu wjazdu pozostawione zostało uznaniu Szefa. Trzeba bowiem zauważyć, iż w świetle brzmienia art. 7 Konstytucji RP i zawartej w nim zasady praworządności organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Dlatego nie można domniemywać kompetencji organu administracji publicznej (w tym przypadku Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców) wtedy, gdy nie została ona wyraźnie temu organowi przypisana.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję Rady z dnia [...] maja 2013r. wniosła Z. S. przedstawicielka ustawowa małoletniej D. A., zarzucając, iż decyzja została wydane z naruszeniem prawa.

Skarżąca podniosła, że organ administracji nie wyjaśnił wszystkich istotnych okoliczności faktycznych, zaś samo rozstrzygnięcie jest niezgodne z prawem.

Zarzucono naruszenie art. 15 oraz art. 97 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej poprzez błędną wykładnie przepisów i bezpodstawne uznanie, że skarżąca nie spełnia przesłanek do objęcia ochroną międzynarodową. Wskazano też na naruszenie międzynarodowych przepisów dotyczących poszanowania życia rodzinnego.

Podniesiono także kwestię naruszenia przepisów postępowania administracyjnego poprzez niewyjaśnienie sprawy w jej całokształcie.

Odpowiadając na skargę Rada do Spraw Uchodźców wniosła o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonym rozstrzygnięciu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, iż w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekające w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że w granicach danej sprawy Sąd dokonuje oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami prawa, bez względu na zarzuty podniesione w skardze.

Rozpoznając skargę w świetle wyżej wskazanych kryteriów należy uznać, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Sąd stwierdza, że postępowanie w rozpoznawanej sprawie zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami prawa. Zebrany materiał dowodowy został oceniony w sposób prawidłowy, wyciągnięto z niego logiczne wnioski, które znalazły się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W pierwszej kolejności należy podkreślić, że podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 13 czerwca 2003r, o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2012r. poz 680) - cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju.

A contrario artykuł 19 ust. 1 pkt 1 wskazanej ustawy stanowi, iż cudzoziemcowi odmawia się nadania statusu uchodźcy jeżeli nie istnieje uzasadniona obawa przed prześladowaniem w kraju pochodzenia.

W tym miejscu Sąd wyjaśnia, iż zgodnie z art. 1 lit. A pkt 2 Konwencji dotyczącej statusu uchodźców sporządzonej w Genewie 28 lipca 1951 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 119, poz. 515 ze zm.) - uchodźcą jest osoba, która na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem z powodu swojej rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub z powodu przekonań politycznych, przebywa poza granicami państwa, którego jest obywatelem i nie może lub nie chce z powodu tych obaw korzystać z ochrony tego państwa.

Konwencja zawiera więc zamknięty katalog przyczyn, które uzasadniają nadanie statusu uchodźcy i nie obejmuje on ofiar wojen, klęsk żywiołowych, głodu, sytuacji rodzinnej, braku pracy i możliwości nauki, czy biedy. Uchodźcą jest więc osoba, która spełnia kryteria zawarte w przytoczonej definicji, a której kluczowy element stanowi "uzasadniona obawa przed prześladowaniem", wskazujący podstawowe cechy uchodźcy. Definicja ta posługuje się elementem subiektywnym, albowiem "obawa" jest odczuciem indywidualnym, stanem umysłu osoby ubiegającej się. Pojęciu "obawa" towarzyszy określenie "uzasadniona", a to oznacza, że nie tylko stan uczuć osoby zainteresowanej decyduje o statusie uchodźcy, lecz że musi on zostać potwierdzony przez ocenę sytuacji obiektywnej. Ustalenie statusu uchodźcy wymaga przede wszystkim oceny oświadczeń ubiegającego się. Oświadczenia te nie mogą być jednak rozważane w oderwaniu od sytuacji, która je określa. Termin "uzasadniona obawa" łączy zatem element subiektywny i obiektywny, i oba - jak wskazane zostało w Podręczniku "Zasady i tryb ustalania statusu uchodźcy" Biura Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych do Spraw Uchodźców (Genewa, styczeń 1992 r.) - muszą być brane pod uwagę w procedurze ustalania statusu. Ocena, czy obawa cudzoziemca przed prześladowaniem jest uzasadniona, musi być więc dokonana w odniesieniu do indywidualnego przypadku i na tle ogólnej sytuacji społeczno-prawnej i polityczno-ekonomicznej kraju pochodzenia cudzoziemca ubiegającego się o status uchodźcy.

W związku z powyższym Sąd podzielił w pełni argumentację organów administracyjnych, że wnioskodawczyni nie przysługuje status uchodźcy. Małoletnia skarżąca wraz ze swoją matką jest raczej migrantem ekonomicznym, poszukującym lepszego życia, a nie uchodźcą potrzebującym ochrony drugiego bezpiecznego kraju, czy osobą która powinna być chroniona przed wydaleniem. W związku z tym przyjęcie przez organy administracji, iż skarżąca (wraz z matką) opuściła kraj pochodzenia z innych przyczyn niż ujętych w Konwencji Genewskiej i w ustawie o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP było prawidłowe.

W konsekwencji powyższych ustaleń należy również stwierdzić, iż w sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, że po powrocie do F. skarżąca zostanie zatrzymana, poddana torturom, nieludzkiemu czy poniżającemu traktowaniu albo karaniu, bądź też jej powrót stworzy poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla jej życia lub zdrowia. Skoro bowiem władze F. pozwalały skarżącej (wraz z przedstawicielem ustawowym) podróżować poza granice kraju, to tym bardziej aktualnie, gdy sytuacja [...] jest stabilniejsza skarżąca nie będzie narażona na wymienione zagrożenia. Tak więc wobec braku rzeczywistej obawy wystąpienia powyższych okoliczności przyjąć należy, iż w niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 15 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP uzasadniające udzielenie skarżącej ochrony uzupełniającej.

W ocenie Sądu brak jest również w sprawie przesłanek do zastosowania w sprawie art. 97 ust. 1 pkt 1 lub 1a ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, do analizy których organ administracji publicznej zobowiązany jest na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 2, zgodnie z którymi cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczpospolitej polskiej gdy jego wydalenie:

- mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r.;

- naruszałoby prawo do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., lub naruszałoby prawa dziecka określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 120, poz. 526 oraz z 2000 r. Nr 2, poz. 11), w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu.

Dla uznania istnienia przesłanek do udzielenia zgody na pobyt tolerowany, zgodnie z kryteriami zawartymi w art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, niezbędne są poważne podstawy do stwierdzenia, że osoba, o którą chodzi, znajdzie się w sytuacji rzeczywistego ryzyka wystąpienia wymienionych w cytowanym artykule zagrożeń w kraju, do którego ma być wydana lub ma wrócić. Sama możliwość wystąpienia zagrożenia nie jest wystarczająca. Przedstawiciel ustawowy skarżącej w toku postępowania administracyjnego takich realnych przesłanek nie wykazał, bowiem ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby jego prawo do życia było zagrożone ze strony władz kraju pochodzenia.

Sąd zauważa również, że informacje dotyczące aktualnej sytuacji [...] wskazują, że obecna sytuacja jest wprawdzie trudna, ale ewentualne działania naruszające prawa człowieka nie są skierowane na ogół ludności cywilnej w tym na małe dzieci. Potwierdza to stanowisko Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych [...]. [...] nie zaleca już, by wnioski azylowe składane przez osoby pochodzące z [...] rozpatrywane były w oparciu o przesłankę, że w Republice panuje powszechna przemoc. Zakrojone na szeroką skalę akcje wojskowe zostały faktycznie zakończone, liczba starć zbrojnych wyraźnie zmniejszyła się w ostatnich latach i ogólnie zasięg oraz intensywność konfliktu zmalała. Poprawa ogólnej sytuacji w dziedzinie bezpieczeństwa, powiązana z zakończonymi już, jak i toczącymi się federalnymi i lokalnymi programami odbudowy, umożliwiła powrót do domu znaczącej liczbie wewnętrznych uchodźców".

Nietrafny jest tym samym zarzut zawarty w skardze, a dotyczący naruszenia art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP.

Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia zasad postępowania administracyjnego Sąd stwierdza, iż materiał dowodowy, zgodnie z art. 7 i 77 k.p.a., został zebrany i rozpatrzony wnikliwie, co znalazło wyraz w uzasadnieniach decyzji obu instancji spełniających wymogi art. 107 § 3 k.p.a.

Organ zasadnie przyjął także, jak wymaga art. 80 k.p.a., na podstawie całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie, iż strona skarżąca nie wykazała faktów czy okoliczności mogących uzasadniać jego obawę przed indywidualnym prześladowaniem z przyczyn wymienionych w art. 13 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP.

Prawidłowo również zadaniem Sądu organ uznał, że w sprawie niezasadne byłoby udzielenie innych form ochrony określonych w ustawie o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (poza statusem uchodźcy).

Wniosek małoletnie należało rozpatrywać w ścisłym powiązaniu z zasadą jedności rodziny, przy uwzględnieniu decyzji wydanych w stosunku do jej rodziców. W sprawie małoletniej, musiało zapaść analogiczne rozstrzygnięcie jak w sprawie jej przedstawicielki ustawowej.

Decyzją z dn. [...] stycznia 2009 roku Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców udzielił Pani Z. S. i jej małoletnim dzieciom ochrony uzupełniającej ([...]).

Jednocześnie już w sierpniu 2009 roku Strona repatriowała się do regionu pochodzenia, w którym przebywała do sierpnia 2012 roku a w kwietniu 2011 r. urodziła tam córkę. Fakt ten wskazuje, że ww. cudzoziemcom nie zagraża prześladowanie na terytorium kraju pochodzenia, bowiem przez trzy lata nie nastąpiły żadne zdarzenia mogące świadczyć o jakimkolwiek zagrożeniu. W tej sytuacji Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców pozbawił Panią Z. S. ochrony uzupełniającej. Wobec małoletniej uwzględniono identyczne przesłanki, które wpłynęły na rozstrzygnięcie wobec jej matki. Uzasadniono to faktem, że Strona przebywała w kraju pochodzenia z dziećmi, zaś jej mąż (posiadający nadal ochronę uzupełniającą) był w Polsce. Tym samym trudno dopatrywać się realnego zagrożenia dla Pani Z. S. i jej małoletnich dzieci w kraju pochodzenia i istnienia związku emocjonalnego z mężem, skoro Z. S. z własnej woli wyjechała z Polski do kraju pochodzenia na okres trzech lat mogąc legalnie przebywać w Polsce razem z mężem.

Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny sprawy, Sąd stwierdza, iż organ dokonał dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, uzasadnił podstawę prawną wskazaną w decyzji i dokonując właściwej interpretacji przepisów wydał decyzję zgodną z prawem.

Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270), należało oddalić skargę jako niezasadną.

Wynagrodzenie za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną z urzędu zasądzono na podstawie art. 250 p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).