Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 330/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2006-09-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 1963 nr 11 poz 60
law: Obwieszczenie Ministra Finansów z dnia 2 marca 1963 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu dekretu z dnia 16 maja 1946 r. o postępowaniu podatkowym.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Kwiatek, Sędziowie NSA Ewa Gdulewicz (spr.),, NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk, Protokolant Asyst. Monika Bartmińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 września 2006 r. sprawy ze skargi J. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji w sprawie podatku dochodowego za 1999 rok od przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów - oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu 27 października 2005 r. do Izby Skarbowej wpłynął wniosek J. R. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w sprawie ustalenia wysokości przychodów nie znajdujących źródła pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów w kwocie 467.244,15 zł oraz zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. od przychodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów w wysokości 350.433,11 zł.

W uzasadnieniu wniosku wskazano, że w załączonym wyroku z dnia 1 września 2005 r. Sąd Rejonowy w B. VII Wydział Karny uznał J. R. winnym uszczuplenia podatku za 1999 r. w kwocie 100.581 zł, a nie w kwocie 169.602,60 zł ustalonej przez organy podatkowe.

Zdaniem wnioskodawcy, odmienna ocena stanu faktycznego, co do wysokości wydatków poniesionych w 1999 r. oparta na wycenie nieruchomości sporządzonej przez biegłego W. K. i odrzucenie operatów sporządzonych przez W. Z. stanowi nową, istotną dla sprawy okoliczność w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 ordynacji podatkowej.

Postanowieniem z dnia 17 listopada 2005 r. Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej wznowił postępowanie w ww. sprawie, a następnie decyzją z dnia [...] Nr [...], na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 ordynacji podatkowej (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Izby Skarbowej z dnia [...]

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że decyzja ostateczna była wynikiem prawidłowo prowadzonego postępowania dowodowego, w toku którego wartość budynku hotelowo-biurowo-handlowego ustalona została w oparciu o operat szacunkowy z dnia 31 stycznia 1999 r. Prawidłowość tych ustaleń potwierdzona została w drugiej wycenie na dzień 25 lutego 1999 r., przy czym obydwie wyceny sporządzone zostały na podstawie przekazanych przez podatnika informacji, wartość nakładów wyceniona została w oparciu o roboty faktycznie wykonane, zużyte materiały i ceny na lokalnym rynku w dacie wykonania robót. Organ wskazał także, że szacunkowa wartość robót została przez podatnika przyjęta za podstawę wartości początkowej inwestycji dla potrzeb amortyzacji.

W ocenie organu w sprawie brak jest przesłanek do uchylenia decyzji ostatecznej, gdyż przedstawiony dowód w postaci wyroku nie istniał w chwili wydania ostatecznej decyzji podatkowej, nie istniała również opinia biegłego sądowego. Brak też podstaw do uznania, że z dowodów tych wynikają nowe okoliczności faktyczne, nieznane organowi podatkowemu w dacie orzekania.

Podniesiono, że odmienna ocena tego samego stanu faktycznego przez organy podatkowe i Sąd Rejonowy po wydaniu przez organ podatkowy ostatecznej decyzji, nie stanowi nowej okoliczności, uzasadniającej uchylenie wcześniej wydanej decyzji.

Końcowo organ wskazał na nadzwyczajny charakter postępowania wznowieniowego

stwierdzając, że ten tryb umożliwia weryfikację ostatecznej decyzji podatkowej wyłącznie z powodu wad postępowania podatkowego, a nie samej decyzji.

W odwołaniu od tej decyzji J. R., wnosząc o jej uchylenie zarzucił naruszenie art. 240 § 1 pkt 5 ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu podkreślił, że wyrok sądu jest wiążący dla wszystkich organów oraz to, że biegły badał okoliczności i dowody istniejące w dniu wydania decyzji stwierdzając fakt poniesienia wydatków w odmiennej kwocie niż to przyjął Urząd Skarbowy. Na poparcie swoich wywodów przytoczył orzecznictwo sądu administracyjnego.

Rozpatrując odwołanie Dyrektor Izby Skarbowej decyzją dnia [...] utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną podzielając zawartą w niej argumentację.

W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skardze, J. R. wniósł o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania argumentując jak w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wnosi o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Rozpatrując sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie może być uwzględniona, albowiem jej zarzuty nie znajdują uzasadnionych podstaw prawnych.

Przede wszystkim wskazać należy, że Rozdział 17 ordynacji podatkowej – wznowienie postępowania reguluje nadzwyczajny tryb wzruszania decyzji ostatecznych, stanowiąc wyjątek od zasady trwałości decyzji podatkowej. Instytucja wznowienia postępowania ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcie ponownego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, jeżeli postępowanie przed organem podatkowym było dotknięte kwalifikowanymi wadami procesowymi wyliczonymi wyczerpująco w art. 240 ordynacji podatkowej. Postępowanie wznowieniowe nie może być wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym, nie jest to bowiem kontynuacja postępowania zwykłego.

We wniosku z dnia 25 października skarżący wskazał, jako podstawę wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w sprawie ustalenia wysokości podatku dochodowego za 1999 r. od przychodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów, art. 240 § 1 pkt 5 ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu wniosku wskazał na wyrok Sądu Rejonowego VII Wydział Grodzki, w którym Sąd dokonał odmiennych ustaleń faktycznych co do wysokości wydatków poniesionych w 1999 r.

Żądanie wznowienia postępowania przez stronę wszczyna, z chwilą jego doręczenia organowi podatkowemu postępowanie wstępne tzw. wznowieniowe.

W jego toku organ podatkowy ogranicza się do badania, czy: żądanie pochodzi od strony, strona ma zdolność do czynności prawnych, żądanie dotyczy postępowania zakończonego decyzją i jest ona ostateczna, w żądaniu wskazano podstawę wznowienia, nie upłynęły terminy przewidziane w art. 68 lub 70 ordynacji podatkowej.

Stosownie do art. 243 § 1 ordynacji podatkowej, w razie dopuszczalności wznowienia postępowania organ podatkowy wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania. Dopiero po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania organ przeprowadza postępowanie wznowieniowe badając, czy zachodzą wskazane przez stronę podstawy wznowienia.

W razie nie stwierdzenia podstaw wznowienia organ podatkowy na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 ordynacji podatkowej domawia uchylenia decyzji.

Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 ordynacji podatkowej o zaistnieniu tej podstawy wznowienia możemy mówić wówczas, gdy łącznie zostaną spełnione cztery następujące przesłanki: wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody; są one istotne dla sprawy; nie były znane organowi który wydał decyzję, istniały w dniu wydania decyzji .

Rozpoznając sprawę organy podatkowe oceniły wskazane wyżej przesłanki, a ocena ta znajduje uzasadnienie w materiale dowodowym sprawy.

Istotą sporu nie jest bowiem ujawnienie nowej okoliczności faktycznej, lecz odmienna ocena znanych wcześniej organom podatkowym dowodów, wynikająca z pominięcia przez Sąd opinii biegłego, sporządzonych w postępowaniu podatkowym i oparcie orzeczenia Sądu o opinię biegłego sądowego przy czym opinia ta sporządzona została na podstawie akt sprawy podatkowej.

Prawidłowo zatem organy podatkowe wskazały, że nowa ocena znanych wcześniej okoliczności i dowodów nie stanowi podstawy wznowienia , o której mowa w art. 240 § 1 pkt 1 ordynacji podatkowej.

Podstawy tej – jako nowy dowód – nie stanowi także wyrok Sądu, bowiem nie istniał on w dacie wydawania decyzji.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę należało oddalić.