Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 259/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2017-04-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy
Treść wyniku: uwzględniono skargę, stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo
Powołane przepisy: article: art 37ust 1, art 43, art. 125
journal: Dz.U. 2016 poz 217
law: Ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014- 2020

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka, Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Beata Radomska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi F. "M." z siedzibą w S. na rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Urzędu Pracy z dnia 1 marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu od wyników oceny wniosku o dofinansowanie projektu w ramach polityki spójności 1. stwierdza, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, 2. przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Urzędowi Pracy 3. zasądza od Wojewódzkiego Urzędu Pracy na rzecz F. "M." z siedzibą w S. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Fundacja M. z siedzibą w S. (dalej jako: "Fundacja", "Wnioskodawca", "Strona", "Skarżąca"), działając na podstawie art. 61 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2016 r., poz. 217 ze zm., dalej jako: "u.z.r.p.) wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie ze skargą na rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S., (dalej jako: "Instytucja Pośrednicząca", "Organ") - pełniącego funkcję Instytucji Pośredniczącej w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] 2014 - 2020 - z dnia [...], nr [...], w przedmiocie nieuwzględnienia protestu dotyczącego oceny projektu pn. "[...] .", zaskarżając powyższe rozstrzygnięcie w całości.

Rozstrzygnięcie zapadało w następującym stanie faktycznym.

Fundacja złożyła wniosek o dofinansowanie w ramach konkursu nr [...] w ramach Osi priorytetowej VIII Edukacja Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] 2014 – 2020 Działanie 8.3 Wsparcie szkół i placówek prowadzących kształcenie ogólne oraz uczniów Strategii ZIT dla [...].

Pismem z [...] nr [...], Instytucja Pośrednicząca poinformowała stronę, iż złożony projekt z uwagi na niespełnienie kryterium administracyjności, został negatywnie oceniony przez Komisję Oceny Projektów ( dalej: KOP) i tym samym nie może być wybrany do dofinansowania. W wskazanym piśmie, zgodnie z procedurą w regulaminie konkursu przekazano stanowisko organu stanowiące podsumowanie I fazy oceny wniosku o dofinansowanie projektu konkursowego w ramach RPO WZ 2014-2020 oraz umożliwiono jednokrotną poprawę wskazanych uwag, zgodnie ze stanowiskiem organu. Wnioskodawca poprawił wniosek i złożył go w dniu [...] do ponownej oceny, potwierdzając złożonym pisemnie oświadczeniem o wprowadzeniu zmian.

Pismem z dnia [...], nr [...], Instytucja Pośrednicząca poinformowała stronę, że złożony przez nią poprawiony/uzupełniony projekt z uwagi na niespełnienie kryteriów administracyjności: Spójność i kompletność zapisów oraz Zgodność

z kwalifikowalnością wydatków został negatywnie oceniony przez KOP.

Organ wskazał, że uzasadnienie wyniku oceny zostało zawarte w załączonych kopiach list sprawdzających wniosek o dofinansowanie projektu konkursowego

w ramach RPO WZ 2014 – 2020.

Strona złożyła w dniu [...] protest od rozstrzygnięcia. W wyniku tego, Instytucja Pośrednicząca w dniu [...] wydała rozstrzygnięcie o nieuwzględnieniu protestu dotyczącego oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie. W treści rozstrzygnięcia organ powołał zapisy ustawy wdrożeniowej, Regulaminu konkursu i Instrukcji wypełniania wniosku o dofinansowanie w ramach RPO WZ 2014 – 2020, wskazując szczegółowo na nieprawidłowości wypełnienia wniosku, skutkujące jego odrzuceniem z dalszego postępowania konkursowego.

Organ stwierdził także, że wydana przez KOP ocena wniosku

o dofinansowanie podczas I fazy w ramach oceny kryteriów administracyjności (stwierdzono niespójność zapisów pola pkt G.9 Uzasadnienia wydatków, pkt G.7 Wartość rozliczania wkładu własnego, pkt E.1. Wskaźniki produktu oraz niekwalifikowalność wydatków) była prawidłowa, wskazując na argumenty zamieszczone przez oceniających w listach sprawdzających wniosek

o dofinansowanie oraz odnosząc się do poszczególnych zarzutów strony dotyczących oceny jak i zarzutów proceduralnych.

Na powyższe rozstrzygnięcie Strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wnosząc o stwierdzenie, że dokonana przez organ ocena, że projekt nie spełnia kryterium administracyjności, a w konsekwencji nieuwzględnienie protestu z dnia [...], rażąco naruszają prawo,

w tym art. 37 ust. 1 -5, art. 43 ust. 1 u.z.r.p, oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ, a także o zasądzenie na rzecz skarżącej od organu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 26 stycznia 2017 r. sygn. akt I SA/Sz 1289/16 stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny oraz przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Urzędowi Pracy w S.

Jak wskazał Sąd, z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że zarówno zaskarżone rozstrzygnięcie z dnia [...] (rozpoznanie protestu) jak i pierwsze rozstrzygnięcie zawarte w piśmie z dnia [...] zostało podpisane przez tę samą osobę, to jest Wicedyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy – A. I. W istocie rozpoznała ona zatem w imieniu Instytucji Pośredniczącej środek odwoławczy od wcześniej wydanego przez siebie rozstrzygnięcia.

W ocenie Sądu, opisane wadliwe działanie jest po pierwsze sprzeczne

z wynikającym z art. 37 ust. 1 u.z.r.p. wymogiem przeprowadzenia konkursu

w sposób rzetelny i bezstronny. Po wtóre, w postępowaniu administracyjnym stanowi podstawę wznowienia postępowania wskazaną w art. 145 § 1 pkt 3 K.p.a.

W konsekwencji, wobec stwierdzonego zarzutu naruszenia przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Instytucja Pośrednicząca w dniu [...] wydała rozstrzygnięcie o nieuwzględnieniu protestu dotyczącego oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie.

W treści rozstrzygnięcia organ powołał zapisy ustawy wdrożeniowej, Regulaminu konkursu i Instrukcji wypełniania wniosku o dofinansowanie w ramach RPO WZ 2014 – 2020 wskazując, iż spór w rozpatrywanej sprawie sprowadza się w istocie do ustalenia, czy KOP prawidłowo (zgodnie z określonymi procedurami) oceniła projekt Wnioskodawcy.

Odnosząc się do poszczególnych zarzutów strony, Instytucja Pośrednicząca nie zgodziła się z Wnioskodawcą, iż oceniający żądają zapisów we wniosku o dofinansowanie wykraczających poza zakres Instrukcji. Organ wskazał, iż Instrukcja nie określa dokładnie jakie zapisy powinny znaleźć się w polu G.9 wniosku a Oceniający wskazali zakres poprawy pola G.9 zgodnie z ww. dokumentem. W opinii Instytucji, Oceniający wskazali konkretne uwagi odnośnie wniosku o dofinansowanie. Nadto, zapisy wniosku o dofinansowanie powinny być spójne we wszystkich jego częściach. W pierwotnej wersji wniosku o dofinansowanie w punkcie G.9 Uzasadnienie wydatków oraz w punkcie E.1 Wskaźniki produktu, suma zrealizowanych godzin zajęć to [...] h, natomiast zgodnie z kartami wydatków liczba godzin to [...] h. Wnioskodawca nie zawarł we wniosku informacji skąd wynikają ww. niespójności. Organ podkreślił, iż wszystkie zapisy wniosku o dofinansowanie powinny być spójne. Po korekcie wniosku o dofinansowanie w dalszym ciągu nie usunięto ww. niespójności.

Zdaniem organu, wniosek o dofinansowanie powinien zawierać wszystkie wydatki zgodne z budżetem projektu (kwota dofinansowania oraz wniesiony wkład własny). Wszelkie działania, które nie obejmują powyższych kosztów nie powinny zostać ujęte we wniosku o dofinansowanie projektu. Instrukcja jednoznacznie wskazuje, iż Wnioskodawca powinien wskazać, jaki wkład własny, w tym wkład rzeczowy jest/będzie wnoszony do projektu, należy określić formę wkładu własnego (pieniężny/niepieniężny) dla wkładu własnego w kosztów bezpośrednich. KOP prosił jedynie o doprecyzowanie zapisów wniosku z ww. zapisami Instrukcji. Wnioskodawca nie uzupełnił wymaganych zapisów wniosku. KOP nie kwestionował umowy użyczenia jako formy wniesienia wkładu w a jedynie prosił o doprecyzowanie, iż jest to wkład niepieniężny.

Instytucja Pośrednicząca wskazała, iż Wnioskodawca winien usunąć wydatek niekwalifikowalny (zakup zestawów dla grup materiałów tematycznych) z wniosku

o dofinansowanie. Oceniający nie wskazali zakresu do poprawy w przedmiotowej pozycji ponieważ ww. wydatek należało usunąć z wniosku. Organ nie zgodził się z Wnioskodawcą, iż nie został on poinformowany o konieczności pomniejszenia kosztów pośrednich (pkt G.3) i wysokości źródeł finansowania (pkt G.7), które należało skorygować po usunięciu wydatku niekwalifikowanego we wniosku

o dofinansowanie.

W ocenie organu, przedstawione przez Wnioskodawcę zapisy wniosku

o dofinansowanie nie są wystarczające aby stwierdzić, iż zakup dodatkowych materiałów do prowadzenia zajęć jest wydatkiem niezbędnym. Ponadto, wobec braku wyszczególnienia, co konkretnie Wnioskodawca zamierza kupić za kwotę

[...] dla każdej grupy (łącznie [...]) nie można również stwierdzić czy planowane zakupy będą racjonalne i efektywne.

Organ wskazał, iż Wnioskodawca pismem z dnia [...] otrzymał jako załącznik stanowisko WUP zawierające podsumowanie I fazy oceny wniosku

o dofinansowanie, w którym zostały ujęte wszystkie uwagi obu Oceniających. Wnioskodawca otrzymał precyzyjną informację, który wydatek został uznany przez KOP za niekwalifikowalny, a mimo to go nie usunął, wobec czego uznano kryterium za niespełnione.

Także wszystkie zarzuty o charakterze proceduralnym zostały przez Instytucję Pośredniczącą odrzucone.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, Fundacja złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wnosząc o stwierdzenie, że dokonana przez Organ ocena, że projekt nie spełnia kryterium administracyjności,

a w konsekwencji nieuwzględnienie protestu z dnia [...], zostały dokonane w sposób rażąco naruszający prawo, w tym art. 37 ust. 1-5 ust. 1 u.z.r.p., o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi, skarżąca przedstawiła szeroką argumentację do ww. zarzutu. Wskazała, iż wynikająca z art. 37 ust. 1 u.z.r.p., zasada przejrzystości, rzetelności, bezstronności wyboru projektów oraz równości wnioskodawców w dostępie do informacji o zasadach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania, dotyczy każdego etapu konkursu - począwszy do momentu przygotowywania regulaminu konkursu i formularza aplikacyjnego. Zasady te dotyczą także uzasadnienia stanowiska czy to na etapie oceny formalnej czy merytorycznej projektu jak też na etapie oceny słuszności zarzutów protestu.

W ocenie Skarżącej, Wojewódzki Urząd Pracy w S, nie sprostał wymaganiom nałożonym mocą wskazanego powyżej art. 37 ust. 1 u.z.r.p. W tym zakresie skarżąca podtrzymała w całości swoje stanowisko przedstawione w proteście złożonym dnia [...].

Skarżąca podniosła, iż w piśmie z dnia [...] nr [...] nie wskazano jednoznacznie wydatku w kwocie [...] do usunięcia. Oceniający podał uzasadnienie ale nie wskazał zakresu do poprawy co literalnie wynika z treści nazwy pola. Nie istnieją inne dokumenty określające i wypełniania pól, dostępne również dla Wnioskodawców, które pozwoliłyby na inną niż literalną interpretację. Na brak konieczności usunięcia wydatku wskazuje również brak zobowiązania w piśmie do pomniejszenia kosztów pośrednich (G.3) oraz zmiany 1 (G.7), co jest również błędem proceduralnym.

Skarżąca wskazała również na nierówne traktowanie podmiotów w ocenie. Podniosła, iż ocena członków KOP jest bezzasadna i niezgodna z wytycznymi. Błędny jest zarzut o braku odpowiedniego wypełnienia punktu G.9 w tym zakresie. Zgodnie z Instrukcją o dofinansowanie (wersja 1.4) w punkcie G.9 jest obowiązkowe dla projektów planujących wydatki limitowane tj. zadania zlecone, cross-financing, środki trwałe, a także w przypadku wkładu własnego, w tym wkładu niepieniężnego.

Instrukcja nie obligowała wnioskodawcy do zapisów dotyczących poszczególnych pozycji budżetowych niezwiązanych z wydatkami limitowanymi i wkładem własnym. Nie można oceniać wniosku na podstawie nieistniejących kryteriów. Jeżeli regulamin i instrukcja nie obligowały wnioskodawcy do zawarcia w/w informacji nie powinno to być podstawą niekwalifikowania wydatku. Kryterium administracyjne obejmuje spójność zapisów i zgodność z instrukcją a takowa nie obligowała do wskazania zapisów będących podstawą niekwalifikowania wydatku.

Kolejnym błędem, zdaniem skarżącej jest, brak wskazania w Zgodności

z kwalifikowalnością wydatków, uzasadnienia drugiego Oceniającego, które różni się od oceny wskazanej w piśmie z dnia [...] i załączonym do niego stanowisku. Jest to niezgodne z zasadą rzetelności określoną w rozdziale 4 1) b) Wytycznych w zakresie trybów wyboru projektów na lata 2014-2020, która określa obowiązek wskazania w uzasadnieniu niespełnienia danego kryterium wszystkich okoliczności, które przesądziły o negatywnym wyniku oceny danego kryterium. Dopiero pismem z 29 września 2016 roku, WUP poinformował nas o wszystkich kryteriach oceny wniosku o dofinansowanie.

W ocenie Skarżącej, niezasadny jest również zarzut, że nie wiadomo do jakich zadań zostaną zakupione materiały. Materiały są przypisane do zadania 3 zgodnie

z budową wniosku w LSI.

Zdaniem Skarżącej, w zakresie wkładu własnego, pismem z dnia [...] WUP w S., żądał wypełnienia wniosku niezgodnie z instrukcją, która jest podstawą oceny kryteriów administracyjności. Nadto, zakres do poprawy określony w punkcie 1 części A w piśmie z dnia [...] i w piśmie z dnia [...], jest ze sobą sprzeczny. Z jednej strony cytuje się instrukcję, iż powinno się jedynie zawrzeć informacje podsumowujące a następnie oczekuje się od Wnioskodawcy uszczegółowienia zapisów w zakresie sposobu wniesienia wkładu. Dodatkowo w piśmie z [...], oceniający oczekuje szczegółowych informacji o sposobie wyliczenia wkładu, co jest zupełnie inną kwestią. W piśmie z [...] wskazano konieczność uzupełnienia zapisów dotyczących wniesienia wkładu. Skarżąca uzupełniła informacje zgodnie własnym uznaniem na podstawie Zapisów instrukcji wypełniania wniosku, gdyż pismo nie określało szczegółowego zakresu niezbędnych danych.

W piśmie z [...], nie kwestionuje się uszczegółowienia zapisów dotyczących wniesienia wkładu, co było oczekiwaniem oceniającego z pisma [...] Oczekuje się uszczegółowienia zapisów o wyliczeniu wkładu czego w piśmie wcześniejszym nie było podnoszone. Szczegóły wyliczenia wkładu zgodnie z Instrukcją wypełniania wniosku znajdują się w kartach wydatków a zapisy tam zawarte nie są kwestionowane przez oceniających. Instrukcja wypełniania wniosku wyraźnie wskazuje, iż nie należy powielać zapisów z kart wydatków w polu G.9 ale podać ogólne podsumowujące dane a nie bardziej szczegółowe.

Zdaniem Skarżącej, żądania oceniających, które nie mają odzwierciedlenia w dokumentach (Instrukcja) wprowadzają niejasności i brak możliwości prawidłowej poprawy wniosku. Dodatkowo Skarżąca powołała i załączyła do skargi wniosek innej Fundacji, co do której Instytucja wprost przy poprawie wniosku wskazywała co należy usunąć, w jaki sposób zmienić zapisy kwestionowanych pozycji wniosku i w korelacji z innymi pozycjami wniosku.

W ocenie skarżącej, błędne ustalenia faktyczne spowodowały, iż projekt nie został wybrany do dofinansowania z uwagi na nie spełnienie kryteriów administracyjności. Ocena organu wolna od wad skutkowałaby uznaniem, iż został spełniony warunek dopuszczalności i dokonaniem wyboru projektu do realizacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Na podstawie art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także

w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę

i stosują środki określone w tych przepisach. Takimi przepisami szczególnymi są m.in. przepisy ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów

w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020, które określają m.in. sposób wyboru projektów do dofinansowania oraz procedurę odwoławczą w sprawach dotyczących oceny projektów finansowanych ze środków regionalnego programu operacyjnego. Jedynie w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy o p.p.s.a., z wyłączeniami, o których mowa w art. 64 ww. ustawy

o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych

w perspektywie finansowej 2014-2020.

Wedle art. 61 ust. 1 u.z.r.p., w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, wnioskodawca może wnieść skargę do sądu administracyjnego zgodnie z art. 3 § 3 ustawy o p.p.s.a. W wyniku rozpatrzenia skargi, sąd może: uwzględnić skargę stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą (pkt 1a); orzec, że pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, przekazując sprawę do rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą (pkt 1 b); oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia (pkt 2); umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli jest ono bezprzedmiotowe (pkt 3).

Powyższa regulacja oznacza, że kontroli sądów administracyjnych poddana jest ocena projektów zgłaszanych przez wnioskodawców ubiegających się o dofinansowanie w ramach systemu realizacji regionalnych programów operacyjnych, dokonywana przez instytucję zarządzającą programami operacyjnymi (pośredniczącą lub wdrażającą) w realizacji takich programów, po wyczerpaniu środków odwoławczych.

Przystępując do rozpoznania skargi należy wskazać, że procedura odwoławcza w sprawie została wyczerpana. Skarżąca po otrzymaniu negatywnej oceny swojego projektu wniosła protest w terminie przewidzianym ustawą. Protest ten został rozstrzygnięty poprzez jego nieuwzględnienie przez Instytucję Pośredniczącą a strona Skarżąca w ustawowym terminie 14 dni złożyła skargę do WSA w Szczecinie.

Kontrolując zgodność z prawem dokonanej przez właściwą instytucję oceny wniosku o dofinansowanie sąd administracyjny bierze pod uwagę zasady dokonywania tej oceny, wynikające z obowiązujących przepisów prawa oraz z przyjętych na ich podstawie w ramach poszczególnych programów operacyjnych procedur wyłaniania projektów. Rozważając zasadność skargi w tym aspekcie należy mieć na względzie, że w ustawie o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności wskazano, że właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania (art. 37 ust. 1 u.z.r.p.).

Projekt podlega ocenie pod względem spełnienia kryteriów wyboru projektów, zatwierdzonych przez komitet monitorujący, zgodnych z warunkami określonymi w art. 125 ust. 3 lit. a rozporządzenia ogólnego (ust. 2). Przepis ten statuuje zasady ogólne wyłaniania projektów do dofinansowania, to jest przejrzystość, rzetelność, bezstronność wyboru projektów oraz równość wnioskodawców w dostępie do informacji o zasadach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Zasady te mają charakter normatywny. Naruszenie którejkolwiek z tych zasad stanowi naruszenie zasady równego dostępu do pomocy. Przepis ten ustanawia również ogólną regułę, w myśl której projekty podlegają ocenie wyłącznie w zakresie ustanowionych w danym systemie realizacji i zgodnych z przepisem art. 125 ust. 3 lit. "a" rozporządzenia ogólnego kryteriów wyboru projektów, które zapewniają, że operacje przyczynią się do osiągnięcia celów szczegółowych i rezultatów odpowiednich priorytetów, są niedyskryminacyjne, przejrzyste i uwzględniają ogólne zasady ustanowione w art. 7 i 8.

Z kolei wedle treści art. 54 ust. 2 u.z.r.p. protest jest wnoszony w formie pisemnej i zawiera między innymi wskazanie kryteriów wyboru projektów, z których oceną wnioskodawca się nie zgadza, wraz z uzasadnieniem (p.4) oraz wskazanie zarzutów o charakterze proceduralnym w zakresie przeprowadzonej oceny, jeżeli zdaniem wnioskodawcy naruszenia takie miały miejsce, wraz z uzasadnieniem (p.5). Z powołanym przepisem koresponduje art. 57 u.z.r.p. nakładający na właściwą instytucję powinność rozpatrzenia protestu poprzez weryfikację prawidłowości oceny projektu w zakresie kryteriów i zarzutów, o których mowa w art. 54 ust. 2 pkt 4 i 5.

Nakreślony wyżej stan prawny skonfrontowany z faktografią rozpoznawanej sprawy przemawia za konstatacją, że ocena projektu dokonana przez Instytucję Pośredniczącą została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na dokonanie oceny, co skutkuje koniecznością przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez tę Instytucję, stosownie do art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a u.z.r.p.

Istota stanowiska Instytucji rozpatrującej protest sprowadza się do twierdzenia, że ocena wniosku została przeprowadzona z zachowaniem zasady rzetelności.

Tymczasem Skarżąca przedstawiła w proteście i w skardze szereg istotnych i szczegółowo uzasadnionych argumentów przemawiających jej zdaniem za niespełnieniem zasady rzetelności oceny wniosku o dofinansowanie.

Nie budzi zdaniem sądu wątpliwości, że reguły skutkujące konsekwencjami prawnymi powinny być nie tylko skonstruowane w sposób przejrzysty i precyzyjny, ale także w ten sam sposób stosowane. W przeciwnym wypadku wnioskodawca pozbawiony jest możliwości obrony swoich interesów.

Zasada rzetelności, związana jest zaś z ustanowieniem jasnych i zrozumiałych dla wnioskodawców kryteriów wyboru projektów, zgodności postępowania właściwej instytucji z ustanowionymi w danym trybie regułami oraz wszechstronnym uzasadnieniem wyboru.

Zasada przejrzystości reguł oceny projektów ma charakter instrumentalny

w stosunku do zasady równości, formułując wobec Instytucji Pośredniczącej nakaz jasnego, precyzyjnego i dostępnego dla wszystkich wnioskodawców (beneficjentów) określenia kryteriów kwalifikowania projektów. Przejrzystość realizuje się przede wszystkim w obowiązku powszechnie dostępnej i pełnej informacji o trybie

i warunkach wyboru projektów. Rzetelność związana jest z ustanowieniem jasnych i zrozumiałych dla wnioskodawców kryteriów wyboru projektów, zgodności postępowania właściwej instytucji z ustanowionymi w danym trybie regułami oraz wszechstronnym uzasadnieniem wyboru. Zasada bezstronności ustanawia zakaz wprowadzania preferencji dla określonych grup czy rodzajów wnioskodawców lub projektów (J. Jaśkiewicz "Komentarz do art. 37 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowania w perspektywie finansowej 2014 - 2020").

Wskazać należy, że ocena projektu opiera się na swobodnej ocenie, ale nie dowolnej, gdyż jej granice wyznaczają zasady: równego dostępu i przejrzystości reguł oceny. Wynik takiej oceny powinien zawierać uzasadnienie, ze szczególnym wyjaśnieniem okoliczności, które zadecydowały o takim, a nie innym rozstrzygnięciu. Przy tym stawiane wymogi wnioskującym o udzielenie wsparcia, jeżeli na podstawie oceny ich spełnienia, miałoby to skutkować negatywnymi konsekwencjami, muszą być formułowane w sposób jasny i precyzyjny, a więc tak, aby nie pozostawiało to żadnych wątpliwości odnośnie do przyjmowanych w danym postępowaniu konkursowym kryteriów oceny projektów oraz oceny ich spełnienia, które to kryteria oceny powinny być znane wnioskodawcom i w odpowiedni sposób im notyfikowane. Natomiast kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się w tym przypadku do zbadania czy dokonana ocena projektu nie narusza wskazanych wyżej reguł.

Zauważyć bowiem należy, że zgodnie z Regulaminem konkursu (pkt 4.2.1.4) na płaszczyźnie oceny kryterium administracyjności możliwa jest co do zasady jednokrotna poprawa/uzupełnienie wniosku, polegająca na uzupełnieniu/poprawie dostarczonej dokumentacji tak by możliwa była dalsza ocena projektu.

Powyższe realizuje funkcję i istotę instytucji procesowej, o której mowa

w art. 43 u.z.r.p. tj. uzupełniania braków formalnych pisma i nie może zatem pomijać celów dla których została ustanowiona.

Stąd obowiązkiem Instytucji jest zawarcie i przedstawienie w sposób jasny, niebudzący wątpliwości i niewymagający domysłów ze strony wnioskodawcy,

w sposób jednoznaczny zakresu poprawy/uzupełnienia wniosku. Instytucja procesowa uzupełnienia/poprawy wniosku nie może prowadzić do domniemywania intencji Instytucji w zakresie tej poprawy.

Takim standardom nie odpowiada stanowisko WUP z dnia [...] stanowiącego podsumowanie I fazy oceny wniosku o dofinansowanie projektu konkursowego w ramach [...] .

Zauważyć należy, że część A pozycja 1 stanowiska Instytucji w jej pkt 2, i 3 zawiera wyraźne, jednoznacznie brzmiące zalecenie poprawy wniosku co do "usunięcia zapisu" czy w pkt 1 alternatywne poprzez usunięcie lub skorygowanie

w zależności od wskazanego sposobu realizacji projektu, czy też w pkt 5 poprzez wskazanie braku potrzeby wypełnienia, w pkt 6 co do części F.1 wniosku poprzez uzupełnienie wniosku we wskazanym zakresie, w pkt 8 co do części G.1.1. poprzez zobowiązanie do dostosowania ilości zestawów do ilości osób biorących udział

w poszczególnych zadaniach, to już zalecenia w zakresie tego samego zadania

w części G.1.1. co do ilości osób biorących udział w zadaniu 1,2,3, jest brak.

Wyraźne wskazanie co do zakresu poprawy znalazło się natomiast w pkt 9 i 10 co do pozycji E.1 i G.1.2. wniosku a dotyczącego konieczności odpowiednio skorygowania liczby godzin we wskaźnikach, czy dostosowania ilości zestawów do ilości osób biorących udział w zadaniu.

Takich jednoznacznie brzmiących zaleceń brak jest w pozostałym zakresie pkt 4, pkt 7 i w części dotyczącej zgodności z kwalifikowalnością wydatków.

Odpowiednio co do kwalifikowalności wydatków brak jest w ogóle wskazania zakresu do poprawy, jeśli zaś zważyć, że rubryka "uzasadnienie i wskazanie zakresu do poprawy" widnieje w stanowisku WUP stanowiącego podsumowanie I fazy oceny wniosku o dofinansowania projektu konkursowego, to bezspornie takie wskazanie podobnie jak w przypadku w pkt 2, 3, 5, 6 winno się znaleźć.

Odnosząc się do zakresu poprawy w części G.9 tj. pkt 4 stanowiska Instytucji, zgodzić się należy ze stanowiskiem Skarżącej, że wskazany zakres poprawy poprzez użycie zwrotu "niezbędne jest bardziej szczegółowe opisanie sposobu wniesienia wkładu własnego do projektu" w ogóle nie określa zakresu poprawy w tej części wniosku.

Zauważyć należy, że Skarżąca dysponowała wyłącznie pismem z dnia [...] zawierającym kopię stanowiska WUP w S. stanowiącym podsumowanie I fazy oceny wniosku o dofinansowania, skąd wynikała jej wiedza co do zakresu poprawy i/lub uzupełnienia wniosku. Podkreślić należy, że cytowanie konkretnej części wniosku wskazywać może co najwyżej, na co słusznie zwróciła uwagę Instytucja, na to jakie zapisy "winny zostać doprecyzowane i uszczegółowione" ale co umknęło uwadze Instytucji zakres poprawy i/lub uzupełnienie wniosku winno wskazywać jak ma nastąpić owa poprawa i/lub uzupełnienie. W istocie z ponownej oceny poprawionego wniosku i z rozstrzygnięcia protestu wynikają dopiero działania ze strony Skarżącej, których oczekiwała Instytucja, jednakże nie można się zgodzić że z literalnego brzmienia zakresu poprawy, o których była mowa w piśmie z dnia [...], do takiego działania został zobowiązany Wnioskodawca.

Taki oczekiwany zakres poprawy i/lub uzupełnienia wniosku został sformułowany w sposób jednoznaczny w ocenie wniosku z dnia [...] i [...], które podobnie jak oceny z dnia [...] jak i [...] zostały doręczone skarżącej bez ich anonimizacji przy rozstrzygnięciu protestu z dnia [...] – co wypełniło dyspozycje pkt 4.4.1. Regulaminu Konkursu ustanowionego przez Instytucję w wersji zmienionej w stosunku do pierwotnego brzmienia, który zapewniał zachowanie zasady anonimowości osób dokonujących oceny.

Zdaniem Sądu wskazana regulacja pkt 4.4.1. Regulaminu konkursu, z daty oceny wniosku o dofinansowanie w niniejszej sprawie, nakazująca zachowanie zasady anonimowości osoby dokonującej ocenę stała w sprzeczności zarówno z art. 37 ust. 1 ustawy jak i art. 125 rozporządzenia ogólnego nakazującymi ukształtowanie procedury konkursowej w sposób przejrzysty.

Bezspornie informacja o tym kim były osoby oceniające projekt daje możliwość oceny czy podlegały one wyłączeniu na podstawie przepisów ustawy. Niewystarczające w tym przypadku jest zapewnienie Organu, w rozstrzygnięciu nie uwzględniającym protest, że procedurę oceny przeprowadzono w sposób przejrzysty i bezstronny, nie pozwala ona bowiem na realną kontrolę stanu faktycznego zaistniałego w danej konkretnej sprawie i prowadzi do naruszenie prawa,

w rozumieniu art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a. u.z.p.r.

Mając na uwadze zmianę Regulaminu konkursu, doręczenia Skarżącej oceny z ujawnieniem danych osób je dokonujących oraz mając na uwadze zarzuty skargi, wskazać należy, że stwierdzone uchybienie to nie wpłynęło na ocenę Sądu.

Poddane sądowej kontroli rozstrzygnięcie narusza natomiast zasadę rzetelności, która związana jest z ustanowieniem jasnych i zrozumiałych dla wnioskodawców kryteriów wyboru projektów, zgodności postępowania właściwej instytucji z ustanowionymi w danym trybie regułami oraz powinnością wszechstronnego uzasadnieniem wyboru. Wskazane uchybienia powodują, że interpretacja zasad dokonywania wyboru projektu nie może zostać uznana za prawidłową, a weryfikacja oceny wniosku nie została dokonana w sposób rzetelny. Działanie Instytucji Pośredniczącej narusza tym samym zasadę rzetelności wyboru i weryfikacji projektu w aspekcie proceduralnym. Sąd uznał, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny. Dlatego też skargę należało uwzględnić.

Wobec stwierdzonego na obecnym etapie sprawy naruszenia norm proceduralnych i konieczności ponownej weryfikacji oceny wniosku z poszanowaniem wskazanych wyżej reguł proceduralnych przedwczesne są rozważania dotyczące naruszenia wskazywanych w skardze przepisów o charakterze materialnoprawnym Rozpatrując sprawę ponownie Instytucja Pośrednicząca będzie miała na uwadze wyrażone w niniejszym uzasadnieniu wskazania i dokona weryfikacji oceny wniosku z ich uwzględnieniem.

Wskazać także należy, że wbrew zarzutom skargi, sąd nie może jako podstawy jej uwzględnienia uczynić okoliczności, że przeprowadzona procedura poprawy wniosku została dokonana w sposób odmienny od dokonanej wobec Skarżącej, prowadziłoby to bowiem do oceny przeprowadzenia tej procedury wobec podmiotu trzeciego, co wykracza poza ramy kontroli sądu w ramach toczącego się postępowania na skutek skargi Skarżącej.

Wobec powyższego, na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a u.z.r.p. orzeczono jak w sentencji wyroku, a o kosztach postępowania na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 ustawy o p.p.s.a.