Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 62/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2019-03-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Zwrócić uiszczony wpis w sprawie
Powołane przepisy: article: art. 3 § 2 pkt 2 i 3, art. 58 § 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Joanna Zdrzałka po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2019 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi KW na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania administracyjnego - p o s t a n a w i a - I. odrzucić skargę; II. zwrócić KW kwotę 100 zł /słownie: stu złotych/ tytułem wpisu od odrzuconej skargi.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] marca 2018 r. nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] umorzył w całości jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne prowadzone w przedmiocie legalności robót budowlanych związanych z rozbudową ul. [...].

W odwołaniu od tej decyzji KW zawarł skierowany do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosek o zawieszenie postępowania, do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego – jak podał – rozbiórki lub doprowadzenia samowoli budowlanej do stanu zgodnego z prawem i dokumentacją geodezyjną.

Postanowieniem z dnia [...] września 2018 r. nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił zawieszenia postępowania administracyjnego prowadzonego w przedmiocie robót budowlanych związanych z rozbudową ul. [...]. Zdaniem organu, w realiach wskazanej sprawy nie zaszła żadna z przesłanek, o których mowa w art. 97 § 1 pkt 1 – 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.) – dalej: "Kpa", wobec czego żądanie skarżącego nie mogło zostać uwzględnione.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, KW zwrócił się o uchylenie opisanego wyżej postanowienia oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest ocenić dopuszczalność skargi. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 1 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.) – dalej: "Ppsa", jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego albo skarga jest niedopuszczalna z innych przyczyn, wówczas podlega ona odrzuceniu. Jej rozpoznanie rodziłoby bowiem nieważność postępowania (art. 183 § 2 pkt 1 Ppsa).

Zgodnie z wyrażoną w art. 177 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasadą domniemania właściwości sądów powszechnych, sądy powszechne sprawują wymiar sprawiedliwości we wszystkich sprawach, z wyjątkiem spraw ustawowo zastrzeżonych dla właściwości innych sądów. Oznacza to, że zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych, obejmujący katalog aktów, względnie czynności lub bezczynności organów administracji podlegających kontroli sądowoadministracyjnej, został szczegółowo określony obowiązującymi przepisami prawa. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 i 3 Ppsa, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, a także postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.

Nie ulega wątpliwości, że postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania jest postanowieniem, na które nie przysługuje stronie prawo wniesienia zażalenia. Tego rodzaju środek zaskarżenia przysługuje bowiem wyłącznie na postanowienia o zawieszeniu postępowania oraz postanowienia o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania, o czym stanowi wprost art. 101 § 3 Kpa. Postanowienie wskazane przez skarżącego jako przedmiot zaskarżenia nie jest również postanowieniem kończącym postępowanie ani rozstrzygającym sprawę co do jej istoty, bowiem postępowanie, w którym zostało ono wydane zostało zakończone decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2018 r. nr [...], na którą nota bene KW wniósł skargę do Sądu. Z oczywistych przyczyn postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego nie sposób zakwalifikować jako postanowienia, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 3 Ppsa, jako że nie zostało ono wydane w postanowieniu egzekucyjnym. Oznacza to, że skargę KW uznać należało za niedopuszczalną, co w myśl art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa, obligowało Sąd do jej odrzucenia.

O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 Ppsa.