Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1020/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 183 par. 1, art. 183 par.2, art. 174 pkt 1 i 2, art. 145 par. 1 pkt 1 lit c, art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 77
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: par.13 ust. 1, par. 57, par. 60, par. 12
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
article: art. 5 ust. 1 pkt 9
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Mazur /spr./ Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Masternak – Kubiak sędzia del. WSA Mirosława Pindelska Protokolant starszy asystent Andrzej Nędzarek po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 24 listopada 2011 r. sygn. akt II SA/Po 750/11 w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 10 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Po 750/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę M. M. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] czerwca 2011r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu Sąd I instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Starosta Szamotulski decyzją z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] znak [...], działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej "k.p.a.") zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla [...] Sp. z. o.o. Sp. k. z siedzibą w Poznaniu przy ul. Z. dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze na działce o nr ewidencyjnym A w miejscowości Kaźmierz, przy ul. R. i K. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ wskazał, iż wnioskiem z dnia 24 stycznia 2011 r. [...] Sp. z .o.o. Sp. k. z siedzibą w Poznaniu, zwróciła się do organu z wnioskiem o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę dla w/w inwestycji. Przedłożony przez inwestora projekt budowlany był kompletny, zaś sama inwestycja była zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przyjętym uchwałą nr XIII/80/03 Rady Gminy Kaźmierz z dnia 25 września 2003 r. W ramach postępowania zobowiązano inwestora do uzyskania pozwolenia Wielkopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków na przeprowadzenie prac archeologicznych oraz przedłożenia oceny stanu technicznego obecnie istniejącego na nieruchomości budynku. Organ odniósł się do uwag podnoszonych w toku postępowania przez M. M., właściciela działek oznaczonych nr B i C, a dotyczących zlokalizowania planowanego budynku w granicy z jego nieruchomością. Wskazano, iż usytuowanie planowanej inwestycji w granicy jest dopuszczalne w świetle obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, natomiast pomieszczenia z oknem w ścianie szczytowej budynku należącego do M.M., które mają zostać zaciemnione, nie są pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł M.M. wskazując na konieczność wykonania protokołu oceny wpływu planowanej inwestycji na zacienienie budynku położonego na jego nieruchomości. Zdaniem skarżącego realizacja planowanego budynku zaciemni także okna skarżącego w północnej części domu. Równocześnie skarżący zakwestionował ustalenia organu, jakoby pomieszczenia w ścianie szczytowej jego budynku nie były przeznaczone na pobyt ludzi.

Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty Szamotulskiego. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ powtórzył dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie wyjaśnił, iż w świetle zapisów obowiązującego miejscowego planu zagospodarowana przestrzennego, zabudowa działki nr A winna być dostosowana do historycznej, staromiejskiej zabytkowej zabudowy Rynku i powinna przyjąć formę zabudowy zwartej (do zachodniej działki nr B). Tym samym nie ma możliwości odsunięcia budynku od granicy działki nr B. Odnosząc się do zarzutu naruszenia § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm., dalej jako "rozporządzenie") organ wskazał na rozbieżności, co do przeznaczenia budynku znajdującego się na działce nr B, zlokalizowanego w odległości 1,5 m od granicy z działką inwestora (nr A). Zdaniem inwestora budynek powyższy jest wykorzystywany na cele handlowo – usługowe, natomiast zdaniem odwołującego jest to budynek mieszkalny, w tej chwili użytkowany na sklep, przy czym funkcja mieszkalna zostanie przywrócona. Z uzyskanego przez organ pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 06 czerwca 2011 r. wynika, iż przeprowadzone w dniu 03 czerwca 2011 r. czynności kontrolne na posesji R. w Kaźmierzu wykazały, że na poziomie parteru budynku położonego na działce nr B funkcjonują dwa odrębne sklepy, natomiast w szczycie budynku, od strony działki nr A, znajdują się dwa okna na parterze strychu oraz na poddaszu. Ponadto, jak ustalono podczas trwania powyższej kontroli, nikt w powyższym budynku nie mieszka, a ostatnią osobą zameldowaną do 1992 r. był W. M. W świetle zebranego materiału dowodowego wynika, że w przedmiotowej sprawie nie znajdzie zastosowania § 13 rozporządzenia, gdyż odnosi się on wyłącznie do budynków przeznaczonych na stały pobyt ludzi. Dodatkowo okna w ścianie zwróconej w kierunku działki nr A nie spełniają warunków określonych w § 12 ust. 1 powyższego rozporządzenia, zaś przedłożona przez inwestora, w piśmie z dnia 26 maja 2011 r., analiza linijki światła wskazuje, że nie wystąpi zacienienie budynku skarżącego. Mając na względzie powyższe ustalenia oraz fakt, iż wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu spełniał wymagania określone w przepisach ustawy Prawo budowlane, należało wydać decyzję o pozwoleniu na budowę.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu M.M. żądając jej uchylenia. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 5 ust. 1 ustawy Prawo budowlane oraz § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W treści skargi podtrzymano zarzuty dotyczące wadliwego uznania przez organy administracji, iż budynek posadowiony na działce skarżącego nie stanowi budynku przeznaczonego na pobyt ludzi. Zdaniem skarżącego okoliczność, iż budynek aktualnie nie jest zamieszkany, nie przesądza, iż zmienił on swoje przeznaczenie. Budynek jest bowiem użytkowany przez skarżącego jako budynek mieszkalny, a w przyszłości planuje go przekazać pełnoletniej córce, stąd jedynie czasowo budynek jest wykorzystywany na cele handlowe. Jak następnie wskazano, zrealizowanie planowanej inwestycji będzie skutkować koniecznością posadowienia nowego okna od strony północnej, dla którego również niezbędne będzie zapewnienie naświetlenia. Skarżący zarzucił wreszcie organom naruszenie art. 77 k.p.a. poprzez wadliwe uznanie, że budynek posadowiony na działce nr B nie jest wykorzystywany na cele mieszkalne. Podniósł, iż ustalenia w tym zakresie zostały poczynione na podstawie wyników kontroli, o przeprowadzeniu której nie był powiadomiony.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Wielkopolski podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Pismem procesowym z dnia 10 listopada 2011 r. pełnomocnik inwestora [...] Sp. z. o.o. Sp. k. z siedzibą w Poznaniu, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zaskarżonym wyrokiem oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, iż istotą przedmiotowej skargi jest kwestia ustalenia, czy projektowana inwestycja, polegająca na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze w miejscowości Kaźmierz przy ul. R. i K. na działce o nr ewidencyjnym A, jest dopuszczalna w świetle obowiązujących przepisów prawa, w szczególności w aspekcie jej posadowienia w granicy z działką nr B. Sąd I instancji wskazał, iż w świetle § 12 ust. 2 rozporządzenia, możliwe jest sytuowanie budynków w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy niej, jeżeli wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sytuacja powyższa zachodzi w niniejszej sprawie. Zgodnie z § 5 pkt 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Kaźmierza – Rynek - pierzeja północno – wschodnia, przyjętym uchwałą nr XIII/80/03 Rady Gminy Kaźmierz z dnia 25 września 2003 r., zabudowa działki nr A winna być dostosowane do historycznej, staromiejskiej zabytkowej zabudowy Rynku, przy czym stosownie do § 5 pkt 3 powyższej uchwały, usytuowanie budynku położonego wzdłuż pierzei Rynku [...] winno mieć miejsce w istniejącej linii zabudowy pierzei Rynku i w zabudowie zwartej - do zachodniej działki nr B (działka skarżącego). A więc lokalizacja planowanej inwestycji stanowi następstwo miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który jako akt prawa miejscowego stanowi źródło praw i obowiązków dotyczących właścicieli nieruchomości nim objętych. Sąd I instancji podzielił stanowisko Wojewody, iż w świetle zapisów planu, brak jest możliwość odsunięcia planowanego budynku od granicy działki nr B. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego precyzuje bowiem bardzo dokładnie wymogi, jakie spełniać ma zabudowa działki nr A. W konsekwencji, zdaniem Sądu I instancji spełniony został warunek, o jakim mowa w § 12 ust. 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., gdyż lokalizacja planowanej inwestycji jest zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd I instancji wskazał, iż przedmiotowym planem objęto również teren działki skarżącego, przyjmując dla tej działki sposób zagospodarowania tożsamy z ustalonym dla działki inwestora. Skarżący może więc zabudować swoją działkę do granicy z działką inwestora, względnie utrzymując dotychczasowy sposób jej zagospodarowania, wykorzystywać budynek posadowiony w odległości 1,5 m od tej granicy w jego dotychczasowych parametrach. Sąd I instancji zaznaczył, iż prace planistyczne oraz podjęcie uchwały w sprawie planu miejscowego nastąpiło na stanie faktycznym zagospodarowania terenu objętego planem, w tym zastanego sposobu zagospodarowania i wykorzystania działki skarżącego. Skarżący nie zadbał wówczas, aby w toku prac planistycznych zakwestionować przyjęte rozwiązania. Sąd I instancji uznał, iż na obecnym etapie, gdy w oparciu o zapisy planu przedstawiono do zatwierdzenia zgodny z tymi zapisami projekt budowlany, skarżący nie może skutecznie żądać ochrony swoich interesów w oparciu o przepis art. 5 ustawy Prawo budowlane. W odniesieniu do zarzutu naruszenia § 13 rozporządzenia, poprzez niezachowanie określonych w powyższym paragrafie odległości planowanej inwestycji od budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi, Sąd I instancji zaznaczył, iż obowiązujące przepisy prawne nie definiują pojęcia "pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi". Sąd I instancji podzielił stanowisko organów, iż powyższe pojęcie musi być odniesione do funkcji budynku, a więc sytuacji, w której jest on wykorzystywany na cele mieszkalne. Sąd I instancji wskazał, że ustawa Prawo budowlane – za wyjątkiem domu mieszkalnego jednorodzinnego, nie zawiera również legalnej definicji budynku mieszkalnego. Jedynie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (dalej jako: "PKOB", Dz. U. z 1999 r. Nr 112, poz. 1316 ze zm.) dzieli budynki na mieszkalne i niemieszkalne, określając te pierwsze w objaśnieniach wstępnych jako obiekty budowlane, których co najmniej połowa całkowitej powierzchni użytkowej jest wykorzystywana do celów mieszkalnych. W przypadkach, gdy mniej niż połowa całkowitej powierzchni użytkowej wykorzystywana jest na cele mieszkalne, budynek taki klasyfikowany jest jako niemieszkalny, zgodnie z jego przeznaczeniem. Budynki niemieszkalne zostały zdefiniowane jako obiekty budowlane wykorzystywane głównie dla potrzeb niemieszkalnych. Sąd I instancji podkreślił, że z analizy zgromadzonych w przedmiotowej sprawie materiałów wynika, że w budynku zlokalizowanym na działce nr B, w odległości 1,5 m od granicy z działka nr A na poziomie parteru funkcjonują dwa odrębne sklepy o branży spożywczo – przemysłowej oraz odzieżowej. Co więcej, w świetle przeprowadzonych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w dniu 03 czerwca 2011 r. czynności kontrolnych wynika, że w powyższym budynku nikt nie zamieszkuje, a ostatnią osobą zameldowaną do 1992r. był W.M. Okoliczność powyższą potwierdza również sam skarżący, podnosząc, że podejmuje on obecnie kroki mające zmierzać do zakończenia użytkowania przedmiotowego budynku jako budynku usługowego i zamierza przywrócić jego charakter mieszkalny. Poza sporem pozostaje tym samym, iż w momencie orzekania przez organy administracji funkcja mieszkalna budynku położonego na działce nr B nie była realizowana. W ocenie Sądu I instancji okoliczność, iż skarżący nie został powiadomiony o czynnościach kontrolnych organu nadzoru budowlanego i w nich nie uczestniczył nie ma znaczenia dla wyniku sprawy, bowiem ustalenie co do faktycznego sposobu użytkowania tego budynku w świetle całości materiału dowodowego jest oczywiste i w istocie niesporne. Reasumując, powyższe okoliczności Sąd I instancji wskazał, iż decyzja o pozwoleniu na budowę nie narusza słusznego interesu osób trzecich. W szczególności, skoro realizacja budynku jest dopuszczalna w świetle § 13 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., to brak jest podstaw do uznania, aby w sprawie doszło do naruszenia obiektywnej przesłanki determinującej interes skarżącego, którą jest zgodności planowanej inwestycji z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Dodatkowo Sąd I instancji wskazał, iż należy mieć na względzie to, iż przedłożona przez inwestora, w piśmie z dnia 26 maja 2011 r., analiza linijki światła wskazuje, że nie wystąpi zacienienie budynku skarżącego, który to zarzut skarżący wywodzi w skardze. Dokument ten został oceniony przez organ II instancji, co znalazło swój wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, aczkolwiek sporządzenie tej analizy i jej wynik nie mają znaczenia dla sprawy bowiem z akt sprawy wynika, że budynki na działce skarżącego nie są wykorzystywane na pobyt ludzi. Sąd I instancji uznał, iż żądanie skarżącego, dotyczące konieczności przeprowadzenia jeszcze jednej analizy zaciemnienia z uwagi na fakt, iż planuje on realizację w przyszłości nowego okna od strony północnej jest nieuzasadnione. Bowiem rolą organu rozpoznającego wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę jest dokonanie oceny, czy w świetle istniejącego stanu faktycznego realizacja inwestycji jest prawnie dopuszczalna. Tym samym organ nie może uwzględniać wszystkich możliwych późniejszych zmian lub inwestycji, które potencjalnie mogą wystąpić na nieruchomościach, na które inwestycja oddziałuje. Zdaniem Sądu I instancji działanie powyższe nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach prawnych i w praktyce mogłoby prowadzić do paraliżu działań organów wydających decyzję o pozwoleniu na budowę, gdzie organy musiałyby z urzędu uwzględniać wszystkie następstwa związane z realizacją inwestycji. W odniesieniu do zarzutu skarżącego, iż budynek posadowiony jest w odległości 1,5 m od granicy i posiada w tej ścianie otwory okienne, co narusza przepisy stanowiące o zakazie budowania obiektu budowlanego z oknami od strony granicy w odległości mniejszej niż 4 m, Sąd I instancji zaznaczył, że okoliczność ta badana jest przez organ nadzoru budowlanego, w odrębnym postępowaniu, od którego wyniku nie można jednakże uzależniać zatwierdzenia przedmiotowego projektu budowlanego. Zdaniem Sądu I instancji już przepisy art. 277 ust. 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 lutego 1928 r. o prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli (Dz. U. nr 23 poz. 202 ze zm.), nie dopuszczały wykucia w murze granicznym otworów okiennych oraz wymagały posadowienia budynku z otworami okiennymi od strony granicy w odległości nie mniejszej niż 4 m. Także ustawa z dnia 31 stycznia 1961 r. Prawo budowlane, a następnie ustawa z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229, z 1981 r. Nr 12, poz. 57, ze zm.) oraz przepisy wykonawcze do tych aktów stanowiły, iż wykonanie otworów okiennych w ścianie granicznej było niezgodne z prawem. Wskazany stan prawny dodatkowo nakazuje nie uwzględnić argumentu strony skarżącej o konieczności ochrony jego interesów w oparciu o przepis art. 5 Prawa budowlanego. W ocenie Sądu I instancji realizacja spornej inwestycji nie doprowadzi do naruszenia zasady poszanowania słusznego interesu skarżącego. Sąd I instancji nadto zważył, iż stronom został zapewniony czynny udział w toczącym się postępowaniu, w ramach ogólnej zasady postępowania administracyjnego określonej w art. 10 k.p.a., a zaskarżona decyzja jest rozstrzygnięciem prawidłowym, wydanym z uwzględnieniem obowiązujących przepisów prawa, w tym art. 107 §3 k.p.a.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył M.M. reprezentowany przez adwokata. Wyrok zaskarżono w całości zarzucając mu na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270, dalej jako "p.p.s.a."), naruszenie prawa materialnego:

- art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane w związku z § 13 ust. 1 rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie w przedmiotowej sprawie;

oraz na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 1 § 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych, oraz art. 3 § 2 oraz art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a., ze względu na nieprawidłowe przeprowadzenie przez organ administracji kontroli z dnia 3 czerwca 2011 r. na nieruchomości R. [...] w Kaźmierzu, co doprowadziło do wyciągnięcia nieprawdziwych wniosków;

- naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 1 § 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych, oraz art. 3 § 2 oraz art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez nie uwzględnienie, że organ administracji naruszył art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w zw. z § 204 ust. 5 oraz § 206 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. poprzez nie uzyskanie ekspertyzy technicznej stanu obiektu istniejącego, stwierdzającego jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, uwzględniającą oddziaływania wywołane wzniesieniem nowego budynku.

Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ponadto wniesiono o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Sąd I instancji nie uwzględnił następujących okoliczności:

- że budowa domu położonego na działce nr B odbywała się za rządów prawa Rzeszy Niemieckiej (Deutsches Kaiserreich), a nie zbadano treści tych przepisów, a ówczesny nadzór budowlany był bardzo skuteczny (vide notoryjnie znana sprawa M. D.),

- trudno przyjąć jakie były w tym czasie granice nieruchomości – gdyż skarżącemu wiadomo, że również działka nr A stanowiła część gospodarstwa należącego do rodziny N., a następnie M.,

- na budynku brak śladów, aby zmieniano usytuowanie otworów okiennych.

Nadto podniesiono, że Sąd I instancji nieprecyzyjnie wskazał jednostki redakcyjne uchwały nr XIII/80/03 Rady Gminy Kaźmierz z dnia 25 września 2003 r. Zwrócono także uwagę, że o działce położonej pod adresem R. [...] stanowi ust. 1 § 5 uchwały. Natomiast § 5 ust. 2. pkt 2) lit. a) - c) konstytuuje warunki, które wbrew twierdzeniom Sądu I instancji nie dają skarżącemu takiego szerokiego wyboru w zakresie zabudowy nieruchomości. Przebudowa wewnątrz (bez prawa rozbudowy) czy wyburzenie budynku jest uwarunkowane uprzednią zgodą Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Nadto podniesiono, że zgodnie z § 204 ust. 5 rozporządzenia 12 kwietnia 2002 r. wzniesienie budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego nie może powodować zagrożeń dla bezpieczeństwa użytkowników tego obiektu lub obniżenia jego przydatności do użytkowania. W takiej sytuacji, zgodnie z § 206 ust. 1 cyt. rozporządzenia budowa powinna być poprzedzona ekspertyzą techniczną stanu obiektu istniejącego, stwierdzającego jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, uwzględniającą oddziaływania wywołane wzniesieniem nowego budynku. Taka ekspertyza powinna uwzględniać wskazania normy PN-EN 1443:2005 Kominy - Wymagania ogólne. Norma ta ogranicza wysokość projektowanego budynku ze względu na kominy w budynku istniejącym, a znajdujące się w odległości nie mniejszej niż 10 m od granicy działki. Zdaniem skarżącego nowo projektowany budynek z uwagi na wysokość ściany bezpośrednio przylegającej do granicy działki istotnie oddziaływałby na funkcjonowanie pieców w budynku istniejącym stwarzając zagrożenie dla jego funkcjonowania lub wręcz uniemożliwiałby jego funkcjonowanie. Skarżący domaga się poszanowania swoich praw, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną [...] Sp. z o.o. sp. k. reprezentowana przez radcę prawnego wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej. Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego tj. art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane w związku z § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. stwierdzono, iż Sąd I instancji słusznie uznał, iż opisana wyżej decyzja Wojewody Wielkopolskiego nie narusza uzasadnionego interesu skarżącego, bowiem podstawowe znaczenie dla określenia prawidłowego usytuowania budynku objętego wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę mają przepisy obowiązującego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego ustalonego uchwałą nr XIII/80/03 Rady Gminy Kaźmierz z dnia 25 września 2003 r. Podniesiono, iż zgodnie z § 5 pkt 2 a miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zabudowa działki nr A winna być dostosowana do historycznej, staromiejskiej, zabytkowej zabudowy Rynku. W myśl natomiast § 5 pkt 3 a planu miejscowego usytuowanie budynku winno nastąpić w istniejącej linii zabudowy pierzei Rynku i w zabudowie zwartej (do zachodniej granicy ww. działki). Wskazano, że wymogi odnośnie usytuowania przestrzennego budynku na przedmiotowej działce określa również pośrednio § 5 pkt 3 i. Przepis ten nakazuje takie ukształtowanie elewacji, by stworzyć wrażenie dwóch oddzielnych kamienic o froncie zabudowy ok. 11,00-12,00 m. Zaprojektowany na jego podstawie budynek ma łączną szerokość frontu 22,96 m. Po odjęciu trzech metrów, czego domagał się w toku postępowania skarżący stanowiłoby to 19,96 m, co uniemożliwia podział na dwie części po 11-12 metrów wymagane przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Podkreślono, że przytoczone w skardze okoliczności historyczne dotyczące charakteru Gminy Kaźmierz oraz nieruchomości stanowiącej własność skarżącego nie mają dla rozstrzygnięcia sprawy żadnego znaczenia. Tego rodzaju argumentację skarżący mógł przytaczać w toku postępowania planistycznego nie zaś w sprawie sądowo-administracyjnej będącej konsekwencją decyzji udzielającej pozwolenie na budowę. Uwzględnienie argumentacji skarżącego prowadziłoby bowiem w praktyce do zakwestionowania postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co w niniejszym postępowaniu jest niedopuszczalne. Wskazano, że zarzut naruszenia § 13 rozporządzenia jest całkowicie gołosłowny i pozostaje nieuzasadniony. Podniesiono, iż przepis ten nie znajdzie zastosowania w przedmiotowej sprawie, gdyż odnosi się on wyłącznie do budynków przeznaczonych na stały pobyt ludzi. Okoliczność ta została należycie i wnikliwie wyjaśniona w toku dotychczasowego postępowania. Nadto potwierdza ją fakt, iż w budynku stanowiącym własność skarżącego nadal nikt nie mieszka, nawet czasowo. Zdaniem uczestnika postępowania również zarzut naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. jest gołosłowny i nieuzasadniony, gdyż skarżący ograniczył się do przytoczenia ww. przepisu oraz wskazania na jedno z orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie wiadomo jednak, na czym konkretnie naruszenie to miało polegać w niniejszej sprawie. Podniesiono, iż także zarzut naruszenia § 204 ust. 5 oraz § 206 ust. 1 rozporządzenia jest całkowicie chybiony. Bowiem w toku postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę skarżący nie domagał się przeprowadzenia jakiejkolwiek ekspertyzy dotyczącej przewodów kominowych. Tego rodzaju żądanie musiałoby zostać poprzedzone ustaleniem, że w ogóle w budynku stanowiącym własność skarżącego piece takie się znajdują. Tego jednakże skarżący nie wykazał, nadto nie podnosił tej kwestii również w postępowaniu przed Sądem I instancji. Wskazano także, iż rzekome zagrożenia dotyczące przewodów kominowych w budynku skarżącego mają charakter pozorny. Powoływanie się w tym kontekście na normę PN-EN 1443:2005 jest z całą pewnością niewystarczające zwłaszcza, iż normy nie wyznaczają treści jakichkolwiek obowiązków prawnych, a ich stosowanie jest dobrowolne (art. 5 ust. 3 ustawy o normalizacji Dz. U. z 2002 r. nr 169 poz. 1386 ze zm.).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), oraz naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Oznacza to, że zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.

Wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy się odnieść do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, gdyż dopiero prawidłowo ustalony stan faktyczny może być odniesieniem do odpowiedniego zastosowania przepisów prawa materialnego.

Art. 1 p.u.s.a. wskazuje w szczególności, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Art. 3 § 1 i § 2 p.p.s.a. określają następnie zakres tej kontroli. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie naruszył tych przepisów, ponieważ dokonał kontroli zaskarżonej decyzji rozpoznając skargę M.M.

Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 77 k.p.a. ze względu na nieprawidłowe przeprowadzenie przez organy administracji kontroli z dnia 3 czerwca 2011 r., na nieruchomości R. [...] w Kaźmierzu, co doprowadziło do wyciągnięcia nieprawdziwych wniosków nie może odnieść zamierzonego skutku,. bowiem z przeprowadzonej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego kontroli wynika jednoznacznie, iż budynek zlokalizowany na działce nr B pełni funkcję budynku usługowego, a skarżący podejmuje dopiero odpowiednie działania zmierzające do przywrócenia przedmiotowemu budynkowi charakteru mieszkalnego. Zatem należy podzielić stanowisko wyrażone przez Sąd I instancji, iż okoliczności niniejszej sprawy oraz materiał dowodowy w niej zgromadzony jest niesporny, a okoliczność niepowiadomienia skarżącego o czynnościach kontrolnych organu nadzoru budowlanego nie ma wpływu na wynik sprawy.

Za całkowicie nieuzasadniony należy także ocenić zarzut dotyczący braku uzyskania przez organy ekspertyzy technicznej stanu obiektu istniejącego uwzględniającą oddziaływanie wywołane wzniesieniem nowego budynku. Bowiem jak słusznie zauważono w odpowiedzi na skargę kasacyjną w toku postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę skarżący nie domagał się przeprowadzenia jakichkolwiek ekspertyz dotyczących przewodów kominowych zwłaszcza, iż skarżący nie wykazał, aby takie piece znajdowały się w budynku stanowiącym jego własność.

Przechodząc do zarzutu naruszenia prawa materialnego tj. art. 5 ust. 1 pkt 9 w zw. z § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. również nie zasługuje na uwzględnienie, z tego względu, iż § 13 w/w rozporządzenia ma zastosowanie wyłącznie do budynków przeznaczonych na stały pobyt ludzi, a jak wynika z materiałów dowodowych ostatnią osobą zameldowaną do 1992 r. w przedmiotowym budynku był W. M. Zarzuty te są gołosłowne i wynikają z jednostronnej i dowolnej oceny skarżącego co do zebranego w sprawie materiału. Organy prowadzące postępowanie, a za nimi Sąd I instancji, oparły się na dołączonej do akt sprawy analizie nasłonecznienia sąsiedniego budynku stanowiącej załącznik do dokumentacji projektowej. Wynika z niej, że w sprawie zostały prawidłowo zastosowane przepisy § 13, 57 i 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie a pomieszczenia znajdujące się w budynku należącym do skarżącego, które są wykorzystywane na cele handlowe a nie na pobyt ludzi nie będą pozbawione dostępu światła dziennego w ilościach wymaganych obowiązującymi przepisami.

Stwierdzić należy, iż organy administracji obu instancji wyczerpująco wypowiedziały się także co do kwestii odległości oraz umiejscowienia inwestycji na działce nr A w granicy działki skarżącego, co Sąd I instancji ocenił jako stanowisko zgodne z prawem (§ 12 rozporządzenia), biorąc pod uwagę okoliczność, iż § 5 pkt 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego precyzuje bardzo dokładnie wymogi jakie winna spełniać zabudowa działki nr A, a stosownie do § 5 pkt 3 powyższej uchwały usytuowanie budynku położonego wzdłuż pierzei R. [...] winno mieć miejsce w istniejącej linii zabudowy pierzei Rynku i w zabudowie zwartej do zachodniej działki nr B należącej do skarżącego.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego ustalenia dokonane przez organy dla przedmiotowej inwestycji, co do ochrony interesów osób trzecich są w realiach niniejszej sprawy wystarczającą gwarancją, że przy realizacji tego przedsięwzięcia interes prawny tych osób nie zostanie naruszony, a przeprowadzona przez ten Sąd I instancji ocena zebranego materiału dowodowego jest logiczna, racjonalna i merytoryczna.

Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.