Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1919/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-09-02 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 1, 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Sędzia WSA Michał Sowiński po rozpoznaniu w dniu 2 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P.K. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] P.K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia[...] maja 2014 r. Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym p o s t a n a w i a: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

P. K., dalej "skarżący" wniósł za pośrednictwem organu skargę na opisaną w komparycji decyzję Dyrektora I.C. w Warszawie. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że zaskarżona decyzja opiewa na kwotę 9095 zł, a organ wydał już kilkadziesiąt tożsamych decyzji, ponadto wobec skarżącego toczy się jeszcze kilkadziesiąt innych postępowań w przedmiocie podatku akcyzowego. Wszystkie sprawy są przedmiotowo tożsame i w przypadku wykonania decyzji z uwagi na łączną wysokość określonych zobowiązań podatkowych w akcyzie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków.

Skarżący podniósł, że nie posiada środków pozwalających na jednorazową spłatę zobowiązań podatkowych powstałych w wyniku decyzji już wydanych oraz tych, które zostanę wydane w wyniku toczących się postępowań. Łączna kwota tych zobowiązań wyniesie ponad 800 tys. zł i obowiązek jej spłaty wiązałby się z koniecznością sprzedaży nieruchomości lub mienia służącego do prowadzenia działalności gospodarczej (środków handlowych), co miałoby nieodwracalne negatywne skutki dla skarżącego. Źródłem finansowania spłacanej zaległości podatkowej będą dochody z prowadzonej działalności, z której skarżący średnio miesięcznie uzyskuje kwotę 4039 zł. Dochód taki nie pozwala na jednorazową spłatę należności, natomiast posiada majątek trwały oraz dochody, które w pełni gwarantują w przyszłości spłatę zobowiązań. Chcąc spłacić całą kwotę jednorazowo zmuszony byłby do szybkiej i finansowo niekorzystnej odsprzedaży towaru handlowego tj. samochodów, a konsekwencją byłaby konieczność zamknięcia prowadzonej działalności, co spowodowałoby utratę środków do życia. Uzyskana kwota nie pokryła by podatku, co zmniejszyło by wpływ do Skarbu Państwa z tytułu podatków. Firma skarżącego ma także podpisaną umowę z Urzędem Pracy na stworzenie miejsc pracy i konieczność likwidacji działalności uniemożliwi wywiązanie się ze zobowiązań, ponieważ pracownik zostanie pozbawiony zatrudnienia, a firma będzie narażona na straty finansowe w związku z niedotrzymaniem warunków umowy, jakim jest utrzymanie miejsca pracy.

Konieczność natychmiastowej spłaty należności zdezorganizuje nie tylko prowadzenie działalności gospodarczej, ale również życie prywatne i uniemożliwi spłatę zaciągniętego kredytu na budowę domu (1020 zł miesięcznie).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a." wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynika, iż wprowadzona w § 3 tego przepisu ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w § 1 tego artykułu. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć bowiem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie, tj. w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane.

W rozpatrywanej sprawie wniosek dotyczy decyzji, którą Dyrektor Izby Celnej określił skarżącemu zobowiązanie podatkowe w wysokości 9095 zł. W ocenie Sądu argumenty skarżącego uzasadniają zastosowanie w sprawie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zasadnie w tym względzie skarżący zwrócił uwagę, iż wykonanie decyzji może doprowadzić do powstania trudnych do odwrócenia skutków w postaci likwidacji działalności gospodarczej, a przez to utraty możliwości utrzymania.

W ocenie Sądu obowiązek natychmiastowego wykonania zaskarżonej decyzji wobec konieczności wykonania innych decyzji podatkowych może doprowadzić do zachwiania sytuacji finansowej skarżącego. Należy podzielić obawy skarżącego oraz podkreślić, że skoro prowadzi działalność gospodarczą i uzyskuje z niej średnio około 4000 zł miesięcznie, to wykonanie zaskarżonej decyzji w kwocie ponad 8000 zł przed rozpoznaniem skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie może wyrządzić jej znaczną szkodę, zatem spełniona została ustawowa przesłanka do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z tego też względu na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.