Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1968/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-03-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 130 ust. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 151, art. 174, art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wiesław Morys (spr.) sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska sędzia del. WSA Przemysław Szustakiewicz Protokolant starszy asystent sędziego Rafał Kopania po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2013 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 21 czerwca 2011 r. sygn. akt III SA/Łd 188/11 w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie prawa jazdy kategorii B oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 21 czerwca 2011 r., sygn. akt III SA/Łd 188/11, oddalił skargę A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...], w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie prawa jazdy kategorii B.

Przedstawiając w uzasadnieniu stan faktyczny sprawy Sąd I instancji wskazał, iż zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, na mocy art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. i art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm.) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...], o skierowaniu A. K. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie prawa jazdy kategorii B. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że w dniu [...] października 2010 r. do organu I instancji, wpłynął wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi o sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami w ramach posiadanych uprawnień przez A. K.. Przedmiotowy wniosek wynikał z otrzymania przez tego kierowcę łącznie 27 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego w okresie od dnia [...] października 2009 r. do dnia [...] września 2010 r. Na tej podstawie Prezydent Miasta Łodzi w dniu [...] listopada 2010 r. wydał decyzję o skierowaniu A. K. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie prawa jazdy kategorii B.

Pismem z dnia 29 listopada 2010 r. A. K. złożył odwołanie od powyższej decyzji, w którym zakwestionował zasadność nałożenia na niego punktów karnych w wyniku zdarzenia z dnia [...] września 2010 r.

W uzasadnieniu decyzji odwoławczej organ wskazał, iż w rozpatrywanej sprawie nie jest sporne, iż A. K. w okresie od dnia [...] października 2009r. do dnia [...] września 2010 r. czterokrotnie dopuścił się naruszenia przepisów ruchu drogowego, za co uzyskał 27 punktów karnych. Okoliczność ta wynikła wprost z dokumentu urzędowego, jakim był wniosek złożony przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi z dnia [...] września 2010 r., sporządzony na podstawie przepisu art. 114 ust. 1 pkt 1 lit b ustawy Prawo o ruchu drogowym. Wniosek ten wskazuje zarówno daty, w jakich strona naruszyła przepisy ruchu drogowego, rodzaj naruszeń, jak i przypisaną tym naruszeniom odpowiednią liczbę punktów, określoną zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisu art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2002r., Nr 236, poz. 1998). Dalej Kolegium wskazało, iż organy obu instancji rozpatrujące niniejszą sprawę nie są organami prowadzącymi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, bowiem ewidencję taką, zgodnie z wyżej przywołanym rozporządzeniem, prowadzi co do zasady Komendant Wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania ewidencjonowanych. Organ I instancji, orzekając w przedmiotowej sprawie, związany był zatem domniemaniem prawdziwości informacji zawartych w dokumencie urzędowym, tj. sformalizowanej informacji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi, co do uzyskania przez A. K. liczby punktów karnych uzasadniających wydanie decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy.

Na powyższą decyzję skargę do sądu administracyjnego wniósł A. K., który ponownie zakwestionował zasadność nałożenia na niego punktów karnych na skutek zdarzenia mającego miejsce w Działdowie w dniu [...] września 2010 r. Dodał, że organ odwoławczy rozpatrzył sprawę nierzetelnie, bowiem pominął art. 138 § 3 K.p.a. oraz wydał decyzję na niekorzyść strony odwołującej się wbrew art. 139 K.p.a.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi podtrzymało stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał, że stan faktyczny i prawny sprawy uzasadniał wydanie zaskarżonej decyzji. Sąd podkreślił, że przepis art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym jednoznacznie stwierdza, że podmiotem prowadzącym ewidencję kierowców naruszających przepisy o ruchu drogowym jest policja. Tylko jej organ jest uprawniony zarówno do dokonywania wpisu punktów karnych przypisywanych kierowcy za naruszenie przepisów ruchu drogowego, jak i do ich usuwania. Przy czym czynności ewidencyjne mają charakter materialno-techniczny i mogą być przedmiotem odrębnej skargi do sądu administracyjnego. Strona zainteresowana wykreśleniem z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego może zwrócić się do organu ją prowadzącego o podjęcie określonego aktu i czynności. W postępowaniu dotyczącym skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do prowadzenia pojazdów nie można skutecznie zakwestionować ilości punktów wpisanych do wspomnianej ewidencji, bowiem organy właściwe w tej materii nie są uprawnione do korygowania wpisów dokonanych przez organ prowadzący ów rejestr. Co do dodatkowych zarzutów podniesionych w skardze, Sąd I instancji wskazał, że art. 138 § 3 K.p.a. cytowany przez skarżącego został skreślony przez art. 4 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustrojów sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271) z dniem 1 stycznia 2004 r. Natomiast zakaz określony w art. 139 k.p.a. nie oznacza orzekania zgodnie z żądaniem strony odwołującej się, a tylko nie zezwala na zmianę zaskarżonego rozstrzygnięcia na jej niekorzyść. Dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi orzekł o oddaleniu skargi.

Skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia wywiódł A. K., domagając się jego uchylenia w całości oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

- art. 77 § 1 K.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i w konsekwencji ustalenie, że na dzień wydania zaskarżonej decyzji A. K. dopuścił się wielokrotnego naruszenia przepisów ruchu drogowego, na skutek czego uzyskał 27 punktów karnych;

- art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) – dalej: P.u.s.a., przejawiające się w tym, że sąd nie dokonał właściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej, co jest podstawowym jego obowiązkiem. Obowiązek ten zostanie zrealizowany tylko wówczas, gdy orzeczenie sądu ujawni wszystkie przypadki naruszenia prawa w zaskarżonej decyzji,

- art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., przejawiające się tym, że sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie dokonał wnikliwej analizy materiału dowodowego

2) naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b i art. 130 ust. 4 i art. 140 ust. 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym w związku z § 7 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego przez przyjęcie, że w stosunku do skarżącego mogła być wydana decyzja w sprawie kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji kierowcy w sytuacji, gdy wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi w tym zakresie został sporządzony pomimo braku istnienia ku temu przesłanek.

Autor skargi kasacyjnej wskazał, że skarżący wielokrotnie podnosił niezasadność nałożenia na niego punktów karnych w wyniku zdarzenia z dnia [...] września 2010 r. Zarówno Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi nie uwzględnili tej okoliczności uznając, że fakt ten nie ma żadnego znaczenia w niniejszej sprawie. Jednakowoż w sytuacji, gdyby w trakcie postępowania administracyjnego wpis, na podstawie którego został złożony wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji, został wykreślony z ewidencji (zdarzenie z dnia [...] września 2010 r.) skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji skarżącego stałoby się bezprzedmiotowe, gdyż skarżący nie uzyskałby więcej niż 24 punkty za wykroczenia drogowe. W przedmiotowej sprawie organy administracyjne, a także Sąd I instancji, nie podjęły żadnych czynności mających na celu ustalenie, czy punkty karne naliczone skarżącemu były słusznie mu przyznane, czego konsekwencją było zamieszczenie stosownego wpisu w ewidencji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw nieważnościowych w niniejszej sprawie nie stwierdzono. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 P.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 tej ustawy przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Oparcie skargi kasacyjnej na obu podstawach z reguły wymusza rozpoznanie w pierwszej kolejności zarzutów procesowych albowiem tylko wówczas, gdy stan faktyczny sprawy został poprawnie ustalony i nie doszło do mających wpływ na wynik sprawy naruszeń procesowych, można przejść do oceny zastosowania i wykładni prawa materialnego.

Wskazane w skardze kasacyjnej zarzuty o charakterze procesowym uznać należy za chybione. Zarzut naruszenia art. 77 § 1 K.p.a. nie został powiązany z jakimkolwiek przepisem ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Tymczasem tylko wówczas zarzut ten mógłby być przedmiotem badania w postępowaniu kasacyjnym. Sądy administracyjne nie stosują przepisów wspomnianego kodeksu, a w zasadzie wyłącznie przepisy przywołanej wyżej ustawy. Toteż w kontrolowanym postępowaniu sądowoadministracyjnym nie mogło dojść do uchybienia wskazanemu przepisowi. Dalej przyszło zważyć, że przepisy art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a., jak zresztą generalnie wszystkie przepisy tej ustawy, zawierają normy o charakterze ustrojowym. Określają one organizację sądownictwa administracyjnego oraz funkcje sądów administracyjnych wyjaśniając, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która dokonywana jest pod względem zgodności z prawem. Zasadę tę powtarza art. 3 § 1 P.p.s.a. stanowiąc, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie. Zarzut naruszenia powołanych przepisów mógłby stanowić podstawę skargi kasacyjnej, gdyby sąd administracyjny odmówił rozpoznania skargi, albo rozpoznał skargę z uwzględnieniem innych kryteriów niż zgodność z prawem. Taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie miała jednak miejsca, gdyż skargę wniesioną przez A. K. rozpoznał właściwy sąd administracyjny, który zaskarżoną decyzję skontrolował pod względem jej zgodności z prawem. To zaś, że w ocenie skarżącego ocena legalności decyzji została przez sąd administracyjny przeprowadzona z naruszeniem przepisów postępowania nie może być utożsamiane z naruszeniem ani art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a., ani art. 3 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł również uzasadnienia dla zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Przepis ten nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Określa bowiem tylko jeden ze sposobów rozstrzygnięcia sprawy przez sąd administracyjny I instancji. Dla podważenia wyroku z powołaniem się na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., niezbędne jest wskazanie przepisów procedury sądowoadministracyjnej, które - zdaniem skarżącego kasacyjnie - zostały naruszone w trakcie rozpoznawania skargi przez sąd, prowadząc do niewłaściwego rozstrzygnięcia. Tymczasem skarga kasacyjna, zarówno formułując zarzut, jak i jego uzasadnienie, nie czyni żadnych odniesień do wad postępowania sądowoadministracyjnego, jakich miał się dopuścić Sąd I instancji w procesie dochodzenia do rozstrzygnięcia sprawy. Ponadto należy wyjaśnić, że uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. decyzji administracyjnej przez Sąd I instancji jest wynikiem dokonanej przez ten sąd oceny, że w postępowaniu administracyjnym organ administracji dopuścił się naruszenia przepisów procesowych mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Do uchybienia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. mogłoby więc dojść, gdyby mimo stwierdzenia takiego naruszenia przez organ administracji przepisów postępowania administracyjnego, sąd nie uchylił zaskarżonej decyzji. Taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsca. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę A. K. na podstawie art. 151 P.p.s.a., nie stwierdzając naruszenia prawa materialnego, ani przepisów postępowania przez organy administracji, ponieważ stan faktyczny sprawy przyjęty przez organy administracji uznany został za prawidłowy. W konsekwencji czego przyjąć należało poprawność procedowania i ustaleń faktycznych dokonanych przez Sąd meriti.

Odnosząc się do podstawy naruszenia prawa materialnego stwierdzić należy, że i w tym zakresie skarga kasacyjna nie mogła odnieść zamierzonego skutku. Przedmiotem sprawy administracyjnej rozstrzygniętej zaskarżoną do sądu decyzją ostateczną jest skierowanie osoby posiadającej uprawnienie do kierowania pojazdem na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w razie przekroczenia przez tę osobę 24 punktów otrzymanych w związku z naruszeniem przepisów ruchu drogowego. Przepis art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym stanowi o obowiązku poddania kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji osoby posiadającej uprawnienia do kierowania pojazdami, skierowanej decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 omawianej ustawy. Ten ostatni przepis upoważnia organy policji do prowadzenia ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, przy czym określonemu naruszeniu przepisów przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji. Kierowca wpisany do ewidencji może uczestniczyć na własny koszt w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego (art. 130 ust. 3 ustawy). Z powyższego wynika, że przepis art. 130 ust. 1 powołanej ustawy Prawo o ruchu drogowym jednoznacznie wskazuje organ właściwy, procesową formę, charakter oraz przesłanki skierowania kierowcy na sprawdzenie jego kwalifikacji do prowadzenie pojazdu. Skierowania takiego w drodze decyzji administracyjnej dokonuje starosta, a w przypadku miast na prawach powiatu – prezydent miasta lub burmistrz. Literalne brzmienie przepisu dowodzi, że przedmiotowe orzeczenie ma charakter związany. Samo rozstrzygnięcie (oraz jego zakres) nie zostało więc pozostawione swobodnemu uznaniu organu administracyjnego. Oznacza to, że w razie przekroczenia limitu punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego – na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji – właściwy organ zobowiązany jest skierować osobę uprawnioną do kierowania pojazdem na sprawdzenie omawianych kwalifikacji. W niniejszej sprawie stan faktyczny został prawidłowo ustalony, bowiem z dokumentów wynika, iż skarżący popełnił szereg wykroczeń i otrzymywał mandaty karne oraz punkty, których ilość przekroczyła 24. Oceniając charakter prawny powyższej instytucji należy zauważyć, iż ustawodawca prowadzenie ewidencji, jak również wprowadzanie w niej zmian powierzył wyłącznie organom Policji. Utwierdza w takim przekonaniu treść art. 130 ust. 4 zawierającego upoważnienie dla ministra spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrami transportu i sprawiedliwości do określenia sposobu punktowania i liczby punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego, warunków i sposobu prowadzenia ewidencji, programu szkolenia i jednostek do niego upoważnionych, liczby punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia oraz podmiotów upoważnionych do uzyskiwania informacji zawartych w ewidencji. Wykonanie powyższej delegacji stanowi rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. Nr 236, poz. 1998). Zarówno powołane przepisy ustawy, jak i rozporządzenie wykonawcze wskazują na to, że wpis do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego stanowi czynność materialno-techniczną, która mieszcząc się w katalogu, o którym stanowi przepis art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., podlega kontroli sądu administracyjnego. Kierowca zainteresowany wykreśleniem punktów karnych z ewidencji może zwrócić się do organu prowadzącego tę ewidencję o podjęcie określonego aktu lub czynności, a następnie w zależności od tego, czy i jakie organ ten zajmie stanowisko, skorzystać ze skargi do sądu administracyjnego kwestionując czynność na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. lub skarżąc bezczynność organu na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 tej ustawy. Stanowisko to, zajęte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lipca 2006 r., I OSK 1087/05 (Lex nr 275433) podzielił Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku, a Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym tę sprawę uważa za prawidłowe. Odrębność sprawy prowadzenia ewidencji od sprawy wszczętej wnioskiem organów Policji w trybie § 7 ust. 1 rozporządzenia oznacza, że kwestia zmian w ewidencji (ilości przypisanych punktów) nie może być rozpatrywana ani w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez starostę, ani w postępowaniu odwoławczym przed SKO, ani też w postępowaniu sądowoadministracyjnym, w toku którego kontroli podlega decyzja wydana na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Prawidłowo zatem Sąd I instancji przyjął, iż starosta rozpatrujący wniosek organu Policji jest związany danymi zawartymi w ewidencji i ani ten organ, ani organ odwoławczy, ani wreszcie sąd administracyjny, nie mogą ingerować w tę kwestię w sprawie wszczętej wnioskiem komendanta wojewódzkiego Policji na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy – Prawo o ruchu drogowym.

Okoliczności podnoszone przez skarżącego związane ze zdarzeniem mającym miejsce w dniu [...] września 2010 r. nie mają przeto wpływu na wynik niniejszej sprawy, zwłaszcza w świetle przyjęcia przezeń mandatu karnego, która to czynność stanowi potwierdzenie popełnienia wykroczenia i zasadności działań funkcjonariusza Policji. Nadto wypada dodać, że odbycie szkolenia, o jakim mowa w art. 130 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym po uzyskaniu 24 punktów nie skutkuje zmniejszeniem ich ilości w ewidencji, który to pogląd jest utrwalony w orzecznictwie (p. przykładowo wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Gliwicach z dnia 16 kwietnia 2012r., sygn. akt II SA/Gl 58/12, i w Kielcach z dnia 12 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Ke 137/12).

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, nie znajdując w treści skargi kasacyjnej podstaw do wzruszenia zaskarżonego wyroku, na mocy art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę tę oddalił.

-----------------------

1