Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 1355/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2005-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Kamieńska Sędzia NSA Grażyna Radzicka Sędzia WSA Barbara Drzazga /spr./ Protokolant Marek Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2005 r. sprawy ze skargi H.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2003 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu; I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta L. Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2003 r. Znak [...] ; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 10 zł (dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych; III. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. /-/ B.Drzazga /-/ B.Kamieńska /-/ G.Radzicka


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]kwietnia 2003 r. nr [...] Prezydent Miasta L. po rozpoznaniu wniosku skarżącego H.D. odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla wnioskowanej inwestycji polegającej na lokalizacji na działce w L. przy ul. [...] (nr geod. Dz. [...] ark. mapy [...]) parterowego budynku tymczasowego pawilonu handlowego akcesorii samochodowych.

Uzasadniając wskazano, że ustalenie planu zabudowy i zagospodarowania terenu następuje na podstawie przepisów ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy, warunki takie ustala się na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podkreślono, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest przepisem gminnym, obowiązującym na obszarze, dla którego został uchwalony. Wskazano, że wnioskowany teren leży w jednostce strukturalnej K-15KL, przeznaczonej pod tereny lotnisk. Wyjaśniono, że zaproponowana przez skarżącego lokalizacja pawilonu handlowego jest niezgodna z ustaleniami planu miejscowego, gdyż w żaden sposób nie jest związana funkcjonalnie z istniejącym lotniskiem szybowcowym, a także zapisami planu miejscowego obowiązującego na ten teren. Zauważono też, że pawilon ten nie wzbogaca funkcji przypisanej dla obsługi lotniska szybowcowego.

We wskazanym terminie wniesiono odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji. Uzasadniając skarżący wyjaśnił, że posiada pisemną zgodę Szkoły "A" Aeroklubu Polskiego w L. na uruchomienie przedmiotowej działalności. Skarżący powołał się na art. 77 kodeksu postępowania administracyjnego zarzucając, że organ nie dość wnikliwie zbadał i rozpatrzył materiał dowodowy w sprawie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] maja 2003 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Uzasadniając wyjaśniono, że wnioskowany obiekt - tj. tymczasowy pawilon handlowy sprzedaży akcesoriów samochodowych przy stacji paliw jest sprzeczny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Kolegium podzieliło stanowisko organu pierwszej instancji. Zauważono, że wspomniana stacja paliw jest ogólnodostępną stacją paliw, służącą obsłudze samochodów. Sklep akcesoriów samochodowych wzbogaca i uzupełnia funkcję związaną z obsługą komunikacji samochodowej (KS wg symboliki stosowanej w planie ogólnym), lecz nie KL - lotnisko, co w przekonaniu organu odwoławczego skarżący dostrzegł, wnioskując o zmianę ustaleń planu miejscowego na KS.

W ustawowym terminie skarżący wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu skargę na decyzję organu II instancji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się uzasadniona. Stosownie do przepisu art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), obowiązującej w chwili wydawania decyzji organów administracyjnych obydwu instancji, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu powinna zostać wydana na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wiążą tak dalece organ orzekający o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, że jeżeli zamierzenie inwestycyjne nie jest sprzeczne z zamierzeniami planu, nie może on odmówić ustalenia tych warunków (art. 43 wyżej cytowanej ustawy).

Zgodnie z ustaleniami planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta L., zatwierdzonego uchwałą Nr XXXIX/297/93 Rady Miejskiej L. z dnia 07.09.1993 r., opublikowaną w Dz.Urzędowym Woj. Leszczyńskiego Nr 10, poz. 110 z dnia 10.09.1993 r., nieruchomość przy ul. [...], gdzie skarżący zamierzał postawić budynek pawilonu handlowego na akcesoria samochodowe przy stacji paliw, jest położona na terenie jednostki strukturalnej planu oznaczonej jako K15, A, na terenie lotniska. Plan przewiduje na tym terenie możliwość adaptacji i realizację nowych obiektów i uzgodnień w oparciu o wytyczne Architekta Miasta.

Z powyższego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie wynika więc zakaz lokalizacji inwestycji handlowej na terenie lotniska, brak jest też wymagań, aby planowane inwestycje musiały być związane funkcjonalnie z lotniskiem szybowcowym.

Zapisy powyższego planu zagospodarowania przestrzennego wymagają za to, aby realizacja nowych obiektów i urządzeń była zgodna z wytycznymi Architekta Miasta. Jednak z akt administracyjnych nie wynikało, aby organy wydające decyzje w niniejszej sprawie poczyniły jakiekolwiek ustalenia, co do treści takich wytycznych i aby takie wytyczne były podstawą wydania decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego.

Takie zaniedbanie należy ocenić jako naruszenie obowiązków wynikających z art. 7 i 77 § 1 kpa, które nakładają na organy administracyjne obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego przez wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego.

Sprawując kontrolę działalności administracji publicznej z mocy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) Sąd nie mógł powyższych uchybień uznać za nie mające wpływu na istotę sprawy i z tych względów na zasadzie art. 145 § 1 pkt c oraz art. 152 i 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) orzekł jak w sentencji.

/-/ B.Drzazga /-/ B.Kamieńska /-/ G.Radzicka

MK