Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1313/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-08-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 15  ust. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Stahl Sędziowie sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) sędzia del. WSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz Protokolant Renata Sapieha po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej E. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 czerwca 2008 r. sygn. akt IV SA/Wa 2234/07 w sprawie ze skargi E. G. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 2234/07, oddalił skargę E. G. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] września 2007 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] września 2007 r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 22 sierpnia 2007 r. o wymeldowaniu z pobytu stałego E. G. z lokalu nr [...] przy ulicy [...] w Warszawie.

W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że po przeprowadzeniu na wniosek Spółdzielni Budowlano - Mieszkaniowej "[...] " postępowania wyjaśniającego Prezydent m.st. Warszawy decyzją z dnia 22 sierpnia 2007 r. orzekł o wymeldowaniu E. G. z wymienionego lokalu. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji i stwierdził, że podniesione w odwołaniu argumenty nie zasługują na uwzględnienie. Przede wszystkim wyjaśnił, że zgodnie z przepisem art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Zdaniem Wojewody w sprawie ten warunek został spełniony, bowiem w stosunku do E. G.j została orzeczona w dniu [...] listopada 1996 r. eksmisja, którą [...] czerwca 2007 r. Komornik Sądowy Rewiru I przy Sądzie Rejonowym dla Warszawy Pragi Północ wykonał. Po wykonaniu eksmisji lokal został przejęty i zabezpieczony przez Spółdzielnię "[...] ". Organ odwoławczy zaznaczył, że zgodnie z przyjętą przez sądy administracyjne linią orzeczniczą wykonanie wyroku sądu orzekającego eksmisję jest równoznaczne z opuszczeniem lokalu w rozumieniu przepisu art. 15 ust. 2 wymienionej ustawy. Nadto podkreślono, że organ administracji publicznej nie może kwestionować wyroku sądowego, a ewidencja ludności polega wyłącznie na rejestracji stanu faktycznego stąd też zdaniem organu podnoszone przez odwołującego się argumenty nie mogły mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Na powyższą decyzję E. G. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i zarzuciła, iż jest ona niezgodna z faktami opisanymi w jej pismach co świadczy o tym, że sprawa nie została należycie i skrupulatnie rozpatrzona.

Pismem procesowym z dnia 24 października 2007 r. w uzupełnieniu skargi skarżąca dodatkowo podniosła, że wniosek Spółdzielni o wymeldowanie nie powinien być przyjęty bez zakończenia sprawy dotyczącej zapłaty zaległych należności oraz zakończenia sprawy dotyczącej skargi na czynności komornika - wniesionych do Sądu Rejonowego Warszawa Mokotów. Zaznaczyła, że komornik po raz drugi wykonał eksmisję. W dodatku nie był to jego rewir. Podniosła również, iż wniosek Spółdzielni Mieszkaniowej został skierowany do organu pierwszej instancji po 14 dniach a nie po trzech miesiącach zgodnie z ustawą o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie i dlatego też na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), oddalił ją.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że podstawę materialną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowił przepis art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139 poz. 993 ze zm.) stwierdzający, iż organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Sąd zauważył, że w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r., sygn. K 20/01 publ. OTK-A-2002/3, stwierdzającym sprzeczność z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej art. 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności, w części wymagającej przedstawienia przy zameldowaniu potwierdzenia uprawnień do przebywania w lokalu, ewentualna utrata tych uprawnień nie może być uznana za okoliczność istotną także dla wymeldowania na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności. Ewidencja ludności służy bowiem rejestracji stanu faktycznego, a nie stanu prawnego.

W postępowaniu administracyjnym badaniu jak zaznaczono podlega zatem jedynie przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego. Okolicznością istotną w sprawie wymeldowania jest zatem fakt opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu. Zaznaczono, że ani dla organów administracji publicznej, ani dla dokonującego kontroli sądu administracyjnego nie ma znaczenia dowodowego tytuł prawny skarżącego do lokalu.

Wykazano, iż przymusowe opuszczenie lokalu przez osobę w nim zameldowaną nie może stanowić przesłanki wymeldowania jedynie wówczas, gdy było wynikiem bezprawnych działań lub zachowań innych osób. W odniesieniu do skarżącej taka sytuacja zdaniem Sądu nie zaistniała, bowiem opuszczenie przez skarżącą miejsca stałego pobytu, w związku z wykonaniem przez Komornika Sądowego Rewiru I przy Sądzie Rejonowym dla Warszawy Pragi Północ eksmisji, orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy Mokotowa z dnia 27 listopada 1996 r., sygn. [...] Sąd uznał za dobrowolne w rozumieniu przepisu art. 15 ust 2 ustawy. Kwestię tę jak zaznaczono przesądził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 października 2005 r. sygn. II OSK 65/05, LEX nr 188693, stwierdzając, iż "opuszczenie lokalu wskutek wykonania wyroku orzekającego eksmisję jest opuszczeniem lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, które w konsekwencji uzasadnia orzeczenie o wymeldowaniu osoby eksmitowanej". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podzielił ten pogląd.

Zauważono nadto, że prawomocny wyrok orzekający eksmisję wiąże na podstawie art. 365 § 1 k.p.c. nie tylko sąd, który go wydał, ale także inne sądy. Sąd administracyjny nie może w konsekwencji poddawać ocenie jego trafności. W świetle wyraźnej treści art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych sąd administracyjny nie może też uzależniać wymeldowania od okoliczności, które spowodowały wystąpienie z powództwem o eksmisję (zob. wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2007 r. sygn. II OSK 1736/06 niepubl.) Sąd zaznaczył także, że uprawnieniem organów ewidencyjnych nie jest ocenianie poprawności wyroków sądowych i dokonanych czynności komorniczych.

Z powyższych względów odmienne orzeczenia organów administracji publicznej zdaniem Sądu doprowadziłyby w istocie do sytuacji, w której osoba eksmitowana ze swojego dotychczasowego miejsca pobytu pozostawałaby zameldowana w miejscu, w którym już przebywać nie może. Takie rozwiązanie pozostawałoby w sprzeczności z ewidencyjno - porządkowym charakterem przepisu art. 15 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

Ponadto zaznaczono, że skarżąca faktycznie opuściła przedmiotowy lokal. Opuszczenie przez skarżącą miejsca stałego pobytu nastąpiło w związku z wykonaniem przez Komornika Sądowego Rewiru I przy Sądzie Rejonowym dla Warszawy Pragi Północ eksmisji, orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy Mokotowa z dnia [...] listopada 1996 r., sygn. [...] nakazującym S. i E. G. opróżnienie lokalu nr [...] przy ul. [...] w Warszawie. Z akt sprawy wynika, że skarżąca przeprowadziła się po eksmisji do lokalu wynajętego przez Spółdzielnię Mieszkaniową. Za bezsporne uznano też, że od daty eksmisji w spornym mieszkaniu nie zamieszkuje. Trwały charakter ustania pobytu skarżącej w lokalu, zdaniem Sądu, w świetle przedłożonego materiału dowodowego nie ulega wątpliwości. Z tego względu przewidziane w art. 15 ust. 2 powołanej wyżej ustawy przesłanki obligujące organ do wymeldowania osoby z miejsca dotychczasowego pobytu uznano za spełnione.

Na marginesie Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że przedmiotowy lokal należał do Spółdzielni, stąd wobec wyroku eksmisyjnego z dnia [...] listopada 1996 r. nakazującego S. i E. małżonkom G. opróżnienie tego lokalu ze wszystkimi rzeczami i osobami prawa od nich wywodzącymi, Spółdzielnia złożyła przynajmniej dwa wnioski eksmisyjne. Z pierwszego wniosku złożonego u Komornika o sygn. akt [...] wycofała się, co spowodowało umorzenie postępowania w tym zakresie. Natomiast kolejny wniosek Spółdzielni o sygn. akt [...] doprowadził do wykonania wyroku eksmisyjnego.

Tym samym Sąd mając na uwadze, iż przy orzekaniu o wymeldowaniu, organy zobligowane są wziąć pod uwagę sytuację faktyczną, jaka istniała w dacie opuszczenia lokalu uznał, że podnoszona przez skarżącą okoliczność, iż w chwili obecnej wniosła ona skargę na czynności komornika, zdaniem Sądu nie miała wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Sąd nie podzielił także, zarzutu skarżącej, iż wnioskodawca, czyli Spółdzielnia Mieszkaniowa, nie mogła wystąpić z wnioskiem o jej wymeldowanie przed upływem 3 miesięcy od daty opuszczania lokalu przez skarżącą. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych osoba, która opuszcza miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące, jest obowiązana wymeldować się w organie gminy, właściwym ze względu na dotychczasowe miejsce jej pobytu, najpóźniej w dniu opuszczenia tego miejsca. W świetle niniejszego przepisu, obowiązek niezwłocznego (najpóźniej w dniu opuszczenia miejsca zameldowania) wymeldowania się spoczywa na osobie, która opuszcza miejsce pobytu stałego lub trwającego ponad 3 miesiące. Jeżeli obowiązku tego nie dopełniła, organ gminy, może orzec o jej wymeldowaniu na wniosek uprawnionego podmiotu. W rozpoznawanej sprawie wobec niedopełnienia obowiązku meldunkowego przez skarżącą, z wnioskiem o jej wymeldowanie wystąpiła Spółdzielnia a z żadnego przepisu prawa w tym przepisów ustawy o ewidencji i dowodach osobistych nie wynika aby mogła to uczynić dopiero po upływie 3 miesięcy, wręcz przeciwnie, jak wskazano powyżej kwestie meldunkowe, w celu zachowania wiarygodności danych ewidencyjnych winne być zmieniane, aktualizowane niezwłocznie.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego E. G. i zaskarżając go w całości zarzuciła:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz. U. z 2006 r. Nr 139 poz. 993, ze zm.) przez przyjęcie, że E. G. opuściła lokal nr [...] przy ul. [...] w Warszawie na stałe, podczas gdy opuszczenie tego lokalu ma charakter czasowy do momentu rozstrzygnięcia sprawy o eksmisję przez sąd powszechny, co miało wpływ na orzeczenie o wymeldowaniu z pobytu stałego,

2) naruszenie przepisów postępowania wyrażonego w art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c w związku z art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez oddalenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny skargi E. G. w sytuacji gdy decyzja Wojewody Mazowieckiego została wydana z naruszeniem art. 77 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego uzasadniającym jej uchylenie ze względu na istotne naruszenie przepisów postępowania, w szczególności polegające na błędnym ustaleniu przez organy administracyjne stanu faktycznego w sprawie.

Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniosła, że Sąd administracyjny dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych przez przyjęcie, że opuściła lokal nr [...] przy ul. [...] w Warszawie na stałe, podczas gdy opuszczenie tego lokalu ma charakter czasowy do momentu rozstrzygnięcia przez sąd powszechny sprawy o eksmisję przeprowadzoną przez niewłaściwego komornika, co miało wpływ na orzeczenie o wymeldowaniu z pobytu stałego.

Nadto w motywach kasacji wskazano, że Sąd pierwszej instancji naruszył przepisy postępowania wyrażone w art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c w związku z art. 151 ustawy procesowej poprzez oddalenie skargi E. G. w sytuacji gdy decyzja Wojewody Mazowieckiego została wydana z naruszeniem art. 77 § 1 k.p.a. uzasadniającym jej uchylenie ze względu na istotne naruszenie przepisów postępowania, w szczególności polegające na błędnym ustaleniu przez organy administracyjne stanu faktycznego w sprawie. W ocenie skarżącej organ administracyjny winien zgodnie z treścią art. 77 § 1 k.p.a. w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć materiał dowodowy. W niniejszej sprawie w postępowaniu administracyjnym organy obu instancji pominęły aspekty przymusowości opuszczenia lokalu, wskazując, iż toczące się sprawy przed sądami powszechnymi nie mają wpływu na treść wydawanych przez te organy decyzji. Wobec naruszenia dyspozycji art. 77 § 1 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny winien uwzględnić, że prawidłowe zastosowanie prawa do wadliwie ustalonego stanu faktycznego jest naruszeniem prawa, podobnie jak niezgodne z prawdą ustalenie stanu faktycznego w ramach postępowania administracyjnego.

Natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny mimo zastrzeżeń skarżącej podnoszonych w treści skargi oraz w trakcie rozprawy przyjął, że stan faktyczny w niniejszej sprawie został dostarczenie wyjaśniony. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) i c) ustawy procesowej Sąd pierwszej instancji uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości, albo w części, gdy stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Niedostateczne wyjaśnienie przez organy administracyjne okoliczności sprawy i oparcie swego rozstrzygnięcia na nieprawidłowo ustalonym stanie faktycznym niewątpliwie zdaniem skarżacej spełnia to kryterium. Sąd pierwszej instancji oddalając skargę złożoną przez skarżącą mimo naruszenia przez organy administracyjne art. 77 § 1 k.p.a. tym samym usankcjonował zgodność z prawem decyzji opartych na niezgodnym z rzeczywistością stanie faktycznym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do postanowień art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm. )- zwanej w dalszej części tego uzasadnienia ustawą procesową, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 cytowanej wyżej ustawy tym samym sprawa ta mogła być rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny wyłącznie w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.

Natomiast skarga kasacyjna analizowana pod tym kątem nie ma usprawiedliwionych podstaw.

We wniesionej kasacji zamieszczono zarzuty zarówno naruszenia prawa materialnego jak i procesowego o jakich mowa w art. 174 pkt. 1 i 2 ustawy procesowej. W sytuacji przytoczenia w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie jak i naruszenia przepisów postępowania w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo, że nie został skutecznie podważony można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd przepis prawa materialnego.

Zgodnie z przepisem art. 174 pkt 2 ustawy procesowej skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżąca w kasacji podniosła zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a ) i c) w związku z art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez oddalenie skargi w sytuacji gdy zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 77 § 1 k.p.a. uzasadniającymi jej uchylenie ze względu na istotne naruszenie przepisów postępowania w szczególności polegające na błędnym ustaleniu stanu faktycznego a to pominięciu aspektu przymusowości opuszczenia spornego lokalu jak i nie uwzględnieniu toczących się spraw przed sądami powszechnymi.

Analizując zaskarżony wyrok jak też zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wbrew zarzutom kasacji nie można uznać, że wadliwie ustalono stan faktyczny sprawy.

Przede wszystkim niespornym w sprawie pozostaje fakt, że prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy Mokotów II Wydział Cywilny z dnia [...] listopada 1996 r. sygn. akt [...] na skutek powództwa Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" orzeczono eksmisję S. i E. małżonków G. z lokalu mieszkalnego przy ul. [...] w Warszawie a następnie Komornik Rewiru I przy Sądzie Rejonowym dla Warszawy Pragi Północ dnia 21 czerwca 2007 r. wykonał tenże wyrok eksmisyjny. Z dołączonego do akt sprawy protokołu wykonania powyższego wyroku eksmisyjnego wynika jednoznacznie, iż dłużnicy opuścili przedmiotowy lokal. Tym samym wykonanie przedmiotowej eksmisji wprowadzającej w życie prawomocny wyrok sądu cywilnego na gruncie art. 15 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych uznać należy za całkowicie zrównane z dobrowolnym i trwałym opuszczeniem lokalu przez stronę eksmitowaną. Zatem nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącej zawartym w kasacji, że nie opuściła dobrowolnie spornego lokalu mieszkalnego w zamiarze o charakterze stałym a jedynie uczyniła to czasowo do czasu zakończenia postępowania w zakresie legalności i prawidłowości przeprowadzenia eksmisji przez niewłaściwego komornika.

To, że po wykonaniu przedmiotowego wyroku eksmisyjnego skarżąca złożyła skargę na czynności Komornika Rewiru I przy Sądzie Rejonowym dla Warszawy Pragi Północ w związku z tymi działaniami egzekucyjnymi nie znosi przecież wykonanych czynności eksmisyjnych. Nie wpływało również na bieg prowadzonego postępowania w przedmiocie wymeldowania toczące się postępowanie przed Sądem Rejonowym dla Warszawy Mokotowa z powództwa Spółdzielni Mieszkaniowej Stokłosy w Warszawie przeciwko E. G. o zapłatę tytułem spłaty zaległości wynikających z nieuiszczonych opłat za korzystanie z lokalu za okres od 30 kwietnia 2006 r. do dnia 31 stycznia 2007 r. w wysokości 6335,93 zł wraz z odsetkami. Sprawa o zapłatę nie mogła przecież prowadzić do podważenia wyroku eksmisyjnego z dnia [...] listopada 1996 r., który co zasadnie wskazano w motywach zaskarżonego wyroku wiązał w tej sprawie. Niezależnie od tego wskazać należy, iż sprawa o zapłatę nie stanowiła kwestii prejudycjalnej dla rozpatrywanej sprawy o wymeldowanie. Jak trafnie zauważył Sąd pierwszej instancji podstawową i jedyną kwestią badaną w tym postępowaniu była kwestia opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu przez skarżącą, a obie wyżej prowadzone sprawy przed sądem powszechnym nie miały wpływu na te ustalenia w postępowaniu administracyjnym dotyczącym wymeldowania. Natomiast w tym postępowaniu co należy uznać za bezsporne prawidłowo ustalono, że w opisanych okolicznościach skarżąca przedmiotowy lokal opuściła.

To zaś prowadziło do wniosku, iż istniały przesłanki do zastosowania przepisu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.). Przepis ten stanowi, iż organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Zatem trafnie wywiódł Sąd pierwszej instancji, interpretując w/w przepis, iż w postępowaniu administracyjnym badaniu podlega jedynie okoliczność opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego a nie ma znaczenia dowodowego tytuł prawny skarżącego do lokalu.

Tym samym za prawidłowe uznać trzeba stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż opuszczenie lokalu wskutek wykonania wyroku orzekającego eksmisję jest opuszczeniem lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, które w konsekwencji uzasadnia orzeczenie o wymeldowaniu osoby eksmitowanej. Nie można tym samym przyjąć, że Sąd pierwszej instancji wadliwie zastosował wskazaną wyżej normę prawa materialnego jak też, że przedstawił niewłaściwą jego wykładnię.

Dlatego też w opisanych okolicznościach uznać należy, iż zaskarżony wyrok odpowiada prawu.

Z przytoczonych wyżej względów, wobec braku usprawiedliwionych podstaw kasacyjnych, skargę kasacyjną należało oddalić na mocy art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).