Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1220/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-12-16 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA Paweł Janicki po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie: określenia spadkodawcy wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

S. W. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] r. w przedmiocie określenia spadkodawcy wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 rok.

W piśmie z 26 października 2015 r. skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że w niniejszej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla jego egzystencji. Skarżący stwierdził, że poza udziałem w nieruchomości mieszkaniowej, w której zamieszkuje wraz z ojcem oraz udziale w prawie własności 10-letniego samochodu marki Seat Ibiza nie posiada wartościowego majątku oraz uzyskuje niskie dochody z pracy zarobkowej. Obciążenie obowiązkiem natychmiastowej spłaty zobowiązania podatkowego określonego w zaskarżonej decyzji pozbawiłoby stronę możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb egzystencjalnych, innymi słowy egzekucja nałożonego zobowiązania w toku trwającego postępowania sądowoadministracyjnego skutkowałaby wyrządzeniem skarżącemu znacznej szkody oraz spowodowałaby trudne do odwrócenia skutki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270, powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") – po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu.

W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że potrzeba wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu powinna być wykazana przez skarżącego, gdy weźmie się pod uwagę fakt, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu pozostawione jest uznaniu Sądu i może nastąpić wyłącznie na wniosek strony skarżącej. Pozostawienie przez ustawodawcę zasadności wstrzymania aktu uznaniu Sądu wiąże się w związku z powyższym z koniecznością szczególnie wnikliwego i przekonującego uzasadnienia wniosku w tej sprawie, zwłaszcza że na tym etapie postępowania Sąd nie bada merytorycznej zasadności skargi. W szczególności strona skarżąca powinna wykazać, że w związku z wykonaniem zaskarżonego aktu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi zatem nie o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (zob. postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 889/04, niepubl.). Skarżący ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne (zob. postanowienie NSA z dnia 17 listopada 2010 r., sygn. akt II FZ 595/10, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W świetle powyższych rozważań należy stwierdzić, że strona skarżąca w żaden sposób nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W szczególności wnioskodawca nie wskazał na jakiekolwiek konkretne okoliczności, z których wnikałoby, że możliwe jest zaistnienie niebezpieczeństw wymienionych w analizowanym przepisie, czyli niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku sprowadzające się do ogólnego stwierdzenia, że strona nie posiada wartościowego majątku poza udziałem w nieruchomości w której zamieszkuje wraz z ojcem oraz 10-letnim samochodzie marki Seat Ibiza oraz stwierdzeniem, że uzyskuje niskie dochody z pracy zarobkowej w ocenie Sądu nie daje się zmieścić w ścisłej formule, jaką posługuje się ustawodawca w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a.

Nie ulega wątpliwości, że zasadniczo konieczność uiszczenia oznaczonej w decyzji kwoty wiąże się ze znacznym wysiłkiem finansowym dla strony. Przesłanki pozytywnego rozstrzygnięcia wniosku stanowić zatem mogą jednak jedynie zindywidualizowane okoliczności składające się na sytuację finansową wnioskodawcy. Okoliczności takiej nie stanowi z pewnością sama w sobie konieczność zapłaty zobowiązania podatkowego określonego decyzją organu podatkowego nawet w znacznej kwocie, choćby nawet była ona realizowana w trybie egzekucji administracyjnej. Pomimo jej niewątpliwej uciążliwości oraz uszczuplenia majątku zobowiązanego jest ona przecież naturalną konsekwencją wydania takiej decyzji i z tego punktu widzenia nie ma na pewno charakteru nadzwyczajnego (por. postanowienie NSA z dnia 29 sierpnia 2008r., sygn. akt II FZ 365/08, LEX nr 443847). Podkreślić również należy, iż wykonanie decyzji - związane bezpośrednio ze świadczeniem pieniężnym – ma z zasady charakter odwracalny. Konsekwencją bowiem ewentualnego wzruszenia zaskarżonej decyzji przez sąd, będzie zwrot zapłaconego lub wyegzekwowanego podatku. Dodatkowo Sąd stwierdza, że dla zastosowania ochrony tymczasowej nie może mieć przesądzającego znaczenia okoliczność, że skarżący nie zgadza się z rozstrzygnięciem Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. zawartym w zaskarżonej decyzji.

Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.

Ake.