Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 500/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-01-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżone postanowienie w całości
Powołane przepisy: article: art. 134, art. 129 par. 2, art. 43
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Wiatkowska - Ilków Sędziowie Sędzia NSA Henryk Ożóg (spr.) Sędzia NSA Julia Szczygielska Protokolant Anna Rudzińska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 31 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi W. S. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania. I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. przyznaje adw. A. Ł. od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym 23 % podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu sądowym.


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...], nr [...] wydanym na podstawie art. 134 w związku z art. 129 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej; kpa), po rozpoznaniu odwołania W. S. (dalej; skarżącego) od decyzji Prezydenta Miasta L. (dalej; Prezydent) z dnia [...], nr [...] orzekającej o wymeldowaniu z miejsca pobytu stałego skarżącego i jego żony B. w lokalu przy ul. [...] w L. – stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu tego postanowienia Wojewoda wskazał, że postępowanie administracyjne w sprawie wymeldowania skarżącego i jego żony, z wyżej wskazanego, miejsca pobytu stałego zostało wszczęte w dniu 18 stycznia 2012 r., na wniosek W. i M. F., ze względu na opuszczenie przez skarżącego i jego żonę powyższego lokalu bez dopełnienia obowiązku meldunkowego.

Mając na uwadze zebrany materiał dowodowy Prezydent wspomnianą decyzją z dnia [...] orzekł o wymeldowaniu skarżącego i jego żony z miejsca pobytu stałego w przedmiotowym lokalu. W dniu 15 maja 2012 r. w placówce pocztowej w M. zostało nadane odwołanie skarżącego od tej decyzji.

Analizując akta sprawy Wojewoda wskazał, że decyzja Prezydenta zawierała prawidłowe pouczenie o terminie wniesienia odwołania do organu odwoławczego w ciągu 14 dni od dnia jej doręczenia. Została ona odebrana, w dniu 30 kwietnia 2012 r., przez M. P. – siostrzeńca strony, zatem termin do złożenia odwołania przez skarżącego i jego żonę upłynął w dniu 14 maja 2012 r.

Zgodnie z art. 134 kpa organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania, określonego w art. 129 § 2 kpa, w myśl którego odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia stronie. Strona zaś może bronić się przed negatywnymi skutkami niedotrzymania terminu procesowego, wnosząc o jego przywrócenie. Organ odwoławczy obowiązany jest przywrócić termin do wniesienia odwołania, jeżeli strona spełni łącznie przesłanki określone w art. 58 kpa tj. uprawdopodobni, iż nie ponosi winy w uchybieniu terminu, wniesie prośbę o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu i wraz z tą prośbą o przywrócenie terminu wniesie odwołanie.

Odwołanie skarżącego od powyższej decyzji Prezydenta zostało nadane w dniu 15 maja 2012 r., a zatem po upływie terminu do jego wniesienia i nie zawierało wniosku o przywrócenie terminu do jego wniesienia.

Wojewoda zauważył również, że odwołanie podpisał tylko skarżący, mimo iż zostało ono nadane przez skarżącego i jego żonę. W tej sytuacji nie wzywano żony skarżącego do uzupełnienia brakującego podpisu, lecz uznano odwołanie za wniesione tylko przez jedną stronę, ponieważ ewentualne podpisanie odwołania przez drugą osobę również skutkowałoby stwierdzeniem uchybienia terminu do wniesienia odwołania.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący i jego żona zarzucili, że nie ponoszą winy w uchybieniu terminu, ponieważ urząd gminy powinien kierować korespondencję do nich, na wyżej wskazany adres stałego miejsca zameldowania. Skarżący podał, że nie jest zameldowany pod innym adresem, a wysłanie przez urząd listu na adres siostrzeńca żony nie było prawidłowe. Siostrzeniec nie był przez niego upoważniony do odbioru adresowanej do niego korespondencji i nie był również świadomy, aby mu ją niezwłocznie dostarczyć, co umożliwiłoby mu dotrzymanie terminu do wniesienia odwołania. Siostrzeniec żony nie był w stanie doręczyć mu korespondencji, ponieważ nie znał miejsca jego pobytu. Obecnie jest osobą bezdomną i tuła się po różnych miejscach. Jego żona znajduje się w podobnej sytuacji, ponieważ także jest osobą bezdomną, a jedynie na jej prośbę siostrzeniec zameldował ją na pobyt czasowy w jego mieszkaniu, lecz ona tam nie zamieszkuje.

Ponadto wyjaśnił, że informował już pisemnie urząd, aby korespondencję adresowaną do niego i żony prowadzono osobno, ponieważ od 1999 r. z żoną posiada rozdzielność majątkową i od wielu lat z nią nie zamieszkuje. Urząd gminy zobowiązany był sprawę rozdzielić na dwie osoby, lecz tego nie uczynił.

W skardze wniósł również o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, ponieważ korespondencję od siostrzeńca żony otrzymał bardzo późno, a siostrzeniec nie znał miejsca jego pobytu i dlatego nie dochował wspomnianego terminu.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie z powodów wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Odnosząc się do argumentu skarżących, iż nie ponoszą winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, ponieważ organ gminy winien był kierować korespondencję do nich, na adres ich zameldowania w miejscu pobytu stałego w L. Wojewoda wskazał, że pierwsze pismo w niniejszej sprawie informujące o wszczęciu postępowania zostało wysłane na adres pobytu stałego, jednakże korespondencja ta wróciła do organu z adnotacją "adresat wyprowadził się". Natomiast na adres M., ul. [...] zaczęto kierować korespondencję dopiero po zameldowaniu się przez żonę skarżącego w tym miejscu na pobyt czasowy trwający ponad 3 miesiące. Jednocześnie w toku postępowania strony nie podniosły, że korespondencja kierowana jest na niewłaściwy adres. W trakcie tego postępowania trzykrotnie doręczano korespondencję skarżącym pod wyżej wymienionym adresem w M. i było to doręczenie skuteczne, gdyż skarżący udzielali odpowiedzi na pisma wysyłane do nich przez organ gminy.

Odnosząc się do twierdzenia, iż wysyłano korespondencję na adres siostrzeńca, Wojewoda zauważył, że jest to również adres zameldowania na pobyt czasowy żony skarżącego i skoro jest ona zameldowana w M., to organ zasadnie przyjął, że jest to miejsce aktualnego pobytu tej osoby. Jeżeli natomiast osoba ta nigdy nie zamieszkiwała w miejscu obecnego zameldowania na pobyt czasowy, to dokonując tego zameldowania potwierdziła nieprawdę i czynność ta winna zostać anulowana.

W kwestii zarzutu, że siostrzeniec nie był uprawniony do odbioru kierowanej do nich korespondencji Wojewoda stwierdził zaś, że zgodnie z art. 43 kpa w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się za pokwitowaniem dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Siostrzeniec każdorazowo kwitował odbiór korespondencji kierowanej do skarżących w toku postępowania meldunkowego i przekazywał ją stronom, skoro odpowiadały one na te pisma. Zatem należy przyjąć, że siostrzeniec podjął się oddawania pism adresatom. Ponadto skarżący nie kwestionowali wcześniej sposobu korespondowania z nimi.

Natomiast w zakresie zarzutu skarżącego, iż wnosił on do organu gminy o prowadzenie korespondencji osobno do niego i osobno do żony, gdyż od 1999 r. posiadają rozdzielność majątkową, Wojewoda wskazał, że w aktach sprawy nie ma takiej prośby. W piśmie z dnia 26 marca 2012 r. skarżący prosili wprawdzie o rozdzielenie sprawy z uwagi na istniejącą między nimi rozdzielność majątkową, jednakże kwesta ta nie miała wpływu na prowadzone postępowanie meldunkowe, ani na adres, na który kierowana była korespondencja w toku tego postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 24 września 2012 r. odrzucił skargę wniesioną przez żonę skarżącego z powodu nieuiszczenia wpisu sądowego.

Na rozprawie w dniu 31 stycznia 2013 r. pełnomocnik z urzędu adwokat A. Ł., reprezentująca skarżącego podtrzymała jego twierdzenia i wniosła również o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego z urzędu oświadczając przy tym, że pomoc prawna nie została opłacona w całości ani w części.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Z przepisu art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm, dalej: p.p.s.a.) wynika, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje m. in. skargi na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.).

Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowi przepis art. 134 kpa w związku z art. 129 § 2 kpa. Z treści art. 134 kpa wynika zaś, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Natomiast w myśl art. 129 § 2 kpa odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia stronie.

Przechodząc do dalszych rozważań stwierdzić należy, że wspomnianym postanowieniem Sądu z dnia 24 września 2012 r. odrzucono skargę wniesioną przez żonę skarżącego, wobec powyższego w niniejszej sprawie rozpoznaniu podlega skarga wniesiona przez skarżącego.

Kwestią wymagającą oceny w tej sprawie jest prawidłowość doręczenia skarżącemu decyzji organu I instancji.

Z akt sprawy wynika, że wspomniana wyżej decyzja Prezydenta została wysłana na adres skarżącego i jego żony w M. przy ul. [...] i doręczona pod tym adresem siostrzeńcowi w dniu 30 kwietnia 2012 r. Natomiast odwołanie od tej decyzji, wniesione przez skarżącego i jego żonę i podpisane jedynie przez skarżącego, zostało nadane w urzędzie pocztowym w dniu 15 maja 2012 r., przy czym na kopercie zawierającej tą przesyłkę podano imię, nazwisko i adres skarżącego: G., nr [...], M.

Zaskarżonym postanowieniem Wojewoda stwierdził uchybienie przez skarżącego terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta przyjmując, iż skoro została ona doręczona siostrzeńcowi w dniu 30 kwietnia 2012 r., to termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 14 maja 2012 r., natomiast odwołanie nadane zostało w urzędzie pocztowym dopiero następnego dnia, czyli 15 maja 2012 r. W uzasadnieniu tego postanowienia nie dokonano jednak oceny w jakim trybie nastąpiło doręczenie tej przesyłki siostrzeńcowi (np. czy było to doręczenie zastępcze – art. 43 kpa lub też doręczenie na adres pełnomocnika – art. 40 § 2 kpa).

Z odpowiedzi na skargę, która nie może jednak zastępować uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, wynika zaś, że w ocenie Wojewody, doszło do skutecznego doręczenia zastępczego, powyższej decyzji Prezydenta, siostrzeńcowi, czyli dorosłemu domownikowi, o którym mowa w art. 43 kpa, zgodnie z którym, w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe w drzwiach mieszkania.

W postępowaniu administracyjnym zasadą jest, iż pismo doręcza się stronie (art. 40 § 1 kpa), czyli. tzw. doręczenie właściwe. W myśl art. 42 kpa pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub w miejscu pracy. Pojęcie mieszkanie należy rozumieć jako miejsce, gdzie osoba fizyczna faktycznie zamieszkuje. Okoliczność ta musu być każdorazowo ustalona przez organ prowadzący postępowanie.

Doręczenie przewidziane w art. 43 kpa jest skuteczne, jeżeli spełnione są następujące przesłanki: a) adresat jest nieobecny w mieszkaniu w czasie doręczenia pisma, b) pismo zostało przyjęte za pokwitowaniem przez dorosłego domownika, sąsiada lub dozorcę, c) osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi, d) w razie gdy pismo zostało przyjęte przez sąsiada lub dozorcę, o doręczeniu pisma tym osobom umieszczono zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub na drzwiach mieszkania adresata (A. Wróbel, Komentarz do art. 34 Kodeksu Postępowania Administracyjnego, stan prawny 30.12.2012 r.).

Doręczenie zastępcze odnosi się zatem tylko do doręczenia pism procesowych adresatowi w mieszkaniu.

Przez nieobecność adresata, o której mowa w art. 43 kpa, należy rozumieć nieobecność czasową, niezwiązaną ze zmianą miejsca zamieszkania lub pobytu (por. wyrok NSA z dnia 12 marca 2007 r., sygn. akt I OSK 620/06, LEX nr 337483).

Przyjąć zatem należy, iż doręczenie zastępcze, jednej z osób wymienionych w zdaniu pierwszym art. 43 kpa, w tym dorosłemu domownikowi, jest skuteczne tylko wówczas gdy, zostało dokonane w miejscu zamieszkania strony, co nie miało miejsca w rozpoznawanej sprawie.

Z jej akt administracyjnych wynika bowiem, iż pierwszym pismem, doręczonym siostrzeńcowi, w dniu 7 lutego 2012 r., pod adresem M., ul. [...], było pismo Prezydenta z dnia 6 lutego 2012 r. wzywające skarżącego i jego żonę do złożenia wyjaśnień w postępowaniu w sprawie ich wymeldowania z miejsca pobytu stałego, które zostało wszczęte na wniosek nowych właścicieli nieruchomości z dnia 18 stycznia 2012 r., w którym wskazano, że miejsce pobytu skarżącego i jego żony nie jest znane.

W ocenie Sądu obowiązkiem organu jest ustalenie prawidłowego adresu strony w przypadku wszczęcia postępowania administracyjnego na wniosek innej strony.

Wojewoda błędnie przyjął, iż decyzja Prezydenta została doręczona dorosłemu domownikowi, pod wyżej podanym adresem, stanowiącym miejsce zamieszkania skarżącego i jego żony. Z odpowiedzi na skargę wynika, że na ten adres, Prezydent zaczął kierować korespondencję po ustaleniu, że żona skarżącego zameldowała się w tym miejscu na pobyt czasowy trwający ponad 3 miesiące. Jednakże w aktach administracyjnych sprawy brak jakiegokolwiek dokumentu potwierdzającego te ustalenia, np. wydruku z odpowiedniej ewidencji.

Organy orzekające w sprawie nie wyjaśniły jaki charakter ma powyższy adres, tzn. czy jest to adres zamieszkania czy adres do korespondencji (do doręczeń). Adres do doręczeń nie jest związany z miejscem zamieszkania (por. wyrok NSA z dnia 21 września 2006 r., sygn. akt I OSK 1369/05, LEX nr 321137).

Tym samym organy te nie ustaliły w prawidłowy sposób adresu zamieszkania skarżącego (i jego żony), ponieważ na kopertach znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy (adresowanych do organu gminy) wskazali oni różne adresy tj. na kopercie z datą stempla 14 lutego 2012 r., adres podany jak wyżej, a na kopercie z datą 2 marca 2012 r. skarżący podał jako swój adres: Z. ul. [...], a w piśmie z dnia 1 marca 2012 r. znajdującym się w tej kopercie, podał że on i żona nie posiadają żadnego mieszkania i korzystają z gościnności rodziny. Natomiast na kopercie z datą stempla 28 marca 2012 r. skarżący podał adres: G. nr [...], M, a w piśmie z dnia 26 marca 2012 r., przesłanym w tej kopercie, podał że nigdy nie zamieszkiwał w miejscowości M. Istotne przy tym jest, iż pismo to wpłynęło do organu gminy w dniu 29 marca 2012 r., a więc znajdowało się w posiadaniu tego organu, już przed podjęciem decyzji z dnia 27 kwietnia 2012 r. orzekającej o wymeldowaniu skarżącego i jego żony z miejsca pobytu stałego, od której wniesione zostało odwołanie.

Powyższe ustalenia zobowiązywały Wojewodę do przeprowadzenia postępowania dowodowego mającego na celu wyjaśnienie jaki jest adres skarżącego.

Zauważyć przy tym trzeba, iż wspomniany adres G. nr [...], M. skarżący podał także w odwołaniu od decyzji Prezydenta, przy czym Prezydent pismo z dnia 22 maja 2012 r. informujące o przekazaniu tego odwołania Wojewodzie przesłał skarżącemu i jego żonie, na ten właśnie adres. Powyższy adres podał także skarżący w skardze jako adres do korespondencji.

Doręczenie zastępcze osobom, o których mowa w art. 43 kpa, w tym dorosłemu domowników, może nastąpić wyłącznie w miejscu zamieszkania strony, które jak już wyżej wskazano nie zostało ustalone w sposób niebudzący wątpliwości. W aktach sprawy brak jest bowiem jakiegokolwiek dowodu, z którego wynikałoby, że skarżący wskazał, iż adres siostrzeńca jest jego adresem zamieszkania. Nie potwierdza tego również adres siostrzeńca podany przez skarżącego na kopercie z datą stempla pocztowego 14 lutego 2012 r. ani fakt zameldowania pod tym adresem żony skarżącego, zwłaszcza że wyjaśnił on w skardze, iż nie upoważnił siostrzeńca żony do odbioru korespondencji, a ponadto siostrzeniec nie mógł doręczyć mu tej decyzji, ponieważ nie znał jego miejsca pobytu, natomiast żona została zameldowana w mieszkaniu tego siostrzeńca, lecz tam nie zamieszkuje.

Domownikiem w rozumieniu art. 43 kpa jest osoba, która pozostaje z adresatem pisma we wspólnym gospodarstwie domowym, czyli taka, dla której mieszkanie adresata jest ich aktualnym centrum życiowej działalności, ośrodkiem osobistych i majątkowych interesów. Wymogiem uznania osoby za domownika nie musi być ponadto jej zameldowanie w miejscu zamieszkania adresata (por. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2011 r., sygn. akt II GSK 2247/11, LEX nr 1151691). Za domownika należy uznać osobę spokrewnioną z adresatem pisma, ale warunkiem koniecznym powinno być zamieszkiwanie tej osoby pod wskazanym adresem, tj. ustalenie, że należy ona do wspólnego gospodarstwa domowego (wyrok NSA z dnia 9 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1333/10).

W świetle powyższego nie można przyjąć, iż decyzja Prezydenta została skutecznie doręczona dorosłemu domownikowi, zważywszy że z treści skargi wynika, iż skarżący nie zamieszkuje pod adresem, pod którym nastąpiło doręczenie tej decyzji temu domownikowi, a Wojewoda nie wykazał, aby ten adres był miejscem zamieszkania skarżącego, w którym może nastąpić doręczenie zastępcze pisma jednej z osób wymienionych w art. 43 kpa, w tym dorosłemu domownikowi. Nie można zatem przyjąć, że siostrzeniec żony jest dorosłym domownikiem, zamieszkującym razem ze skarżącym (w mieszkaniu adresata, czyli skarżącego) i prowadzącym z nim wspólne gospodarstwo domowe.

W ten sposób Wojewoda nie wyjaśnił dokładnie stanu faktycznego związanego z przedmiotem zaskarżenia ani nie rozpatrzył w wyczerpujący sposób materiału dowodowego w tym zakresie, czym naruszył art. 7 i art. 77 kpa, a także przekroczył zasadę swobodnej oceny dowodów, o której mowa w art. 80 kpa.

Wojewoda naruszył również zasadę praworządności wyrażoną w art. 6 kpa poprzez wadliwą wykładnię art. 43 kpa.

Prowadząc postępowanie posądowe Wojewoda powinien ustalić w szczególności miejsce zamieszkiwania skarżącego i w oparciu o poczynione ustalenia ocenić czy skarżącemu istotnie zaczął biec termin do wniesienia odwołania, czy też doręczenie decyzji w ogóle nie nastąpiło wobec jego zamieszkiwania pod innym adresem niż wskazany w potwierdzeniu odbioru tej decyzji, a w takiej sytuacji decyzja powinna mu być prawidłowo doręczona.

Nie znajduje uzasadnienia stanowisko Wojewody, wyrażone w odpowiedzi na skargę, że zaniechanie doręczenia decyzji organu I instancji odrębnie każdemu z małżonków (odrębne prowadzenie postępowań) nie miało wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, a więc na ustalenie adresu, pod którym należało doręczać korespondencję, gdyż z akt sprawy wynika, że żona skarżącego już pismem z dnia 13 lutego 2012 r. poinformowała organ I instancji, że wraz z mężem posiada rozdzielność majątkową. Stanowisko to potwierdziła w późniejszym piśmie z dnia 26 marca 2012 r., w którym wyjaśniła również, że wyposażenie mieszkania stanowiło jej własność w związku z powyższą rozdzielnością, przy czym pismem, opatrzonym tą samą datą, skarżący i jego żona złożyli wniosek o odrębne prowadzenie postępowań w sprawie ich wymeldowania powołując się na rozdzielność majątkową ustanowioną w 1999 r., co potwierdzili załączonym aktem notarialnym, z dnia 9 grudnia 1999 r., obejmującym umowę o wyłączenie między nimi wspólności ustawowej.

Zasadność stanowiska dotyczącego prowadzenia postępowania meldunkowego odrębnie wobec każdego z małżonków potwierdza treść art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz. U. z 2006 r. nr 139, poz. 993 ze zm.), z którego wynika, że osoba, która opuszcza miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące, jest obowiązana wymeldować się w organie gminy, właściwym ze względu na dotychczasowe miejsce jej pobytu, najpóźniej w dniu opuszczenia tego miejsca. Potwierdza to również przepis art. 2 tej ustawy, w myśl którego osoba przebywająca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązana wykonać obowiązek meldunkowy określony ustawie. Obowiązek meldunkowy obejmuje również obowiązek wymeldowania (art. 4 pkt 2).

Z przepisów powołanej ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych wynika, że obowiązek wymeldowania się spoczywa na każdej osobie opuszczającej miejsce pobytu. Przepisy tej ustawy nie przewidują zatem łącznego (wspólnego) wymeldowania małżeństwa, członków rodziny, czy grupy osób. Ponadto osoba zobowiązana do wymeldowania zgłasza właściwemu organowi gminy dane określone w art. 15 ust. 2 powołanej ustawy. Osobie tej, zgodnie z ust. 5 tego przepisu, organ gminy wydaje zaświadczenie potwierdzające dopełnienie obowiązku meldunkowego.

W świetle powyższego postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania okazuje się co najmniej przedwczesne.

Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit "c" p.p.s.a., orzekł jak w pkt I sentencji wyroku.

W przedmiocie zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (pkt II sentencji), Sąd orzekł natomiast na podstawie art. 250 p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit "c" i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.).