Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2045/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-04-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Sawczuk, Sędziowie sędzia WSA Tomasz Janeczko (spr.), sędzia WSA Jadwiga Smołucha, Protokolant ref. staż. Kamil Mazański, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi P. C. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na użytkowanie I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego P. C. kwotę 980 zł (dziewięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] kwietnia 2018 r., nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. (dalej jako: "PINB" "organ I instancji") na podstawie art. 59f ust. 6 oraz art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 z późn. zm., dalej: "pr. bud.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") odmówił P. C. (dalej: "skarżący", "inwestor") udzielenia pozwolenia na użytkowanie budynku hotelowego stanowiącego część inwestycji polegającej na budowie stanicy koni o łącznej obsadzie poniżej 40 DJP wraz z zapleczem noclegowym, na działkach ew. nr [...], [...] i [...] w miejscowości J., gmina T.

PINB wskazał, że w dniu [...].03.2018 r. przeprowadzono kontrolę obowiązkową przedmiotowej inwestycji. Podczas kontroli stwierdzono nieprawidłowości polegające na:

1) niewykonaniu drogi przeciwpożarowej,

2) niewykonaniu wszystkich miejsc postojowych,

3) zwiększeniu kubatury budynku poprzez nadbudowanie piętra nad wejściem do budynku, od strony północnej oraz w częściach noclegowych zmieniono kształt dachu, konstrukcję i kąt nachylenia,

4) wykonaniu sieci oświetlenia terenu - nie przedstawiono dokumentacji potwierdzającej legalność jej budowy,

5) zlikwidowaniu rowów odwadniających które przebiegały przez teren przedmiotowej inwestycji czym przekroczono zakres opracowania inwestycji,

6) wykonaniu rowu (odwodnienia) wzdłuż granicy wschodniej,

7) zmianie lokalizacji stacji transformatorowej,

8) wykonaniu portierni przy bramie wjazdowej,

9) podniesieniu terenu przy wejściu od strony południowej,

10) niewykonaniu stacji uzdatniania wody.

W uzasadnieniu organ wskazał, że PINB w W. postanowieniem nr [...] z [...] kwietnia 2018 r. wymierzył inwestorowi karę za nieprawidłowości stwierdzone podczas obowiązkowej kontroli w kwocie [...] zł. Podniósł jednocześnie, że zgodnie z art. 59f ust. 6 pr. bud. w przypadku wymierzenia kary właściwy organ, w drodze decyzji, odmawia wydania pozwolenia na użytkowanie i przeprowadza, w odpowiednim zakresie, postępowanie o którym mowa w art. 51 pr. bud. Organ I instancji wyjaśnił, że przepis ten wprowadza zasadę, iż w przypadku stwierdzenia w trakcie kontroli określonych nieprawidłowości i wymierzenia kary, organ nadzoru budowlanego obowiązany jest odmówić wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu i przeprowadzić odpowiednie postępowanie "naprawcze". Podniósł również, że w tym sensie wymierzenie kary nie jest jedyną konsekwencją nieprawidłowej realizacji obiektu budowlanego. Taką konsekwencją jest również odmowa wydania pozwolenia na użytkowanie.

PINB wyjaśnił również, że w przedmiotowej sprawie stwierdzone zostały nieprawidłowości skutkujące wymierzeniem kary, a zatem organ jest zobowiązany do odmowy udzielenia skarżącemu pozwolenia na użytkowanie budynku hotelowego stanowiącego część inwestycji polegającej na budowie stanicy koni o łącznej obsadzie poniżej 40 DJP wraz z zapleczem noclegowym, na działkach ew. nr [...] w miejscowości J., gmina T.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył P. C.

Decyzją z [...] czerwca 2018 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako: "WINB", "organ odwoławczy") utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wskazując na treść art. 59a ust.1 i art. 36a ust. 5 pr. bud. wyjaśnił, że podziela stanowisko organu I instancji. Wskazał, że złożenie przez inwestora pisma z 28 lutego 2018 r. o zakończeniu budowy omawianego budynku hotelu zawierającego wniosek o wydanie pozwolenia na jego użytkowanie było nieuprawnione, gdyż proces inwestycyjny faktycznie nie został jeszcze zakończony. Ponadto skarżący przy ww. wniosku nie przedłożył dokumentacji czyniącej zadość wymogom art. 57 ust. 2 pr. bud. (nie wykazał wszystkich poczynionych nieprawidłowości). Jednocześnie wyjaśnił, że dokumentacja przedłożona przy odwołaniu z [...] kwietnia 2018 r. nie czyni zadość dyspozycji ww. przepisu w świetle ustalonego stanu faktycznego. Ponadto wyjaśnił również, że postanowieniem nr [...] z [...] kwietnia 2018 r., PINB wymierzył skarżącemu karę za nieprawidłowości stwierdzone podczas obowiązkowej kontroli. [...]WINB postanowieniem nr [...] z [...] czerwca 2018 r., uchylił ww. postanowienie w całości i na podstawie art. 59f w zw. z art. 59a ust. 2 pkt 1 i pkt 2 lit. a) pr. bud. wymierzył inwestorowi - karę w wysokości [...] zł. z tytułu nieprawidłowości. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 59f ust. 6 pr. bud.: "W przypadku wymierzenia kary organ nadzoru budowlanego, w drodze decyzji, odmawia wydania pozwolenia na użytkowanie i przeprowadza, w odpowiednim zakresie, postępowanie, o którym mowa w art. 51." Ponadto wyjaśnił, że przepis ten wprowadza zasadę, iż w przypadku stwierdzenia w trakcie kontroli określonych nieprawidłowości i wymierzenia kary organ nadzoru budowlanego obowiązany jest (przy uwzględnieniu ich charakteru) odmówić wydania pozwolenia na jego użytkowanie obiektu i przeprowadzić odpowiednie postępowanie naprawcze. Jednocześnie podniósł, że wymierzenie kary nie jest jedyną konsekwencją nieprawidłowej realizacji obiektu budowlanego, jest nią również odmowa wydania pozwolenia na użytkowanie (w przypadku odstępstw o charakterze istotnym, tak jak to miało miejsce w omawianej sprawie).

W ocenie organu odwoławczego poczynione prze inwestora nieprawidłowości w zakresie zwiększenia kubatury budynku poprzez nadbudowanie piętra nad wejściem budynku od strony północnej oraz w częściach noclegowych zmiana kształtu dachu, konstrukcji, kąta nachylenia dachu, niewykonanie wszystkich miejsc postojowych i brak oznaczenia wykonanych miejsc postojowych oraz brak wykonania wszystkich robót niezbędnych do zapewnienia ochrony przeciwpożarowej (w tym drogi przeciwpożarowej) uzasadniają odmowę udzielania pozwolenia na użytkowanie budynku hotelowego stanowiącego część inwestycji polegającej na budowie stanicy koni o łącznej obsadzie poniżej 40 DJP wraz z zapleczem noclegowym, na działkach ew. nr [...] w miejscowości J., gmina T.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów podnoszonych przez skarżącego wskazał, że są one niezasadne i nie mają wpływu na treść podjętego rozstrzygnięcia.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję [...]WINB z [...] czerwca 2018 r. nr [...] wniósł skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszenie:

- art. 107 § 1 pkt 6 i art. 107 § 3 z w z art. 11 i art. 8 k.p.a., poprzez brak sporządzenia prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, bowiem zaskarżona decyzja pomimo obszernego uzasadnienia powiela wielokrotnie te same stwierdzenia i w istocie w żaden sposób nie wyjaśnia dlaczego organ uznał, iż w sprawie zaistniały przesłanki do uznania, że w sposób istotny odstąpiono od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę, co skutkowało naruszeniem zasad określonych w art. art. 8 i art. 11 k.p.a. tj. zasady zaufania obywatela do władzy publicznej oraz zasady przekonywania;

- art. 107 § 1 pkt 6 i art. 107 § 3 z w z art. 11 i art. 8 k.p.a., poprzez brak sporządzenia prawidłowego uzasadnienia i niewyjaśnienie jakie wymagania nakładał na inwestora zatwierdzony projekt budowlany i jakie odstępstwa stwierdzono w toku kontroli, ze szczegółowym wskazaniem parametrów zmian w stosunku do projektu, co skutkowało naruszeniem zasad określonych w art. 8 i art. 11 k.p.a., tj. zasady zaufania obywatela do władzy publicznej oraz przekonywania;

- art. 7 , art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 59 ust. 1 i ust. 5 pr. bud. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego w sprawie, co skutkowało wydaniem przez organ decyzji odmawiającej udzielenia pozwolenia na użytkowanie budynku hotelowego;

- art. 59 ust. 1 i art. 59a ust. 1 i 2 pr. bud. w zw. z art. 68 § 1 i art. 76 § 1 k.p.a. poprzez przeprowadzenie kontroli oraz sporządzenie protokołu kontroli z naruszeniem prawa. tj. braku opisu w protokole rzekomych niezgodności obiektu budowlanego z projektem zagospodarowania terenu i projektem architektoniczno-budowlanym;

- art. 57 ust. 6 i art. 59 ust. 1 pr. bud. w zw. z art. 61 § 2 k.p.a. poprzez prowadzenie przez organ postępowania co do całej nieruchomości, zamiast w zakresie objętym wnioskiem skarżącego, który dotyczył tylko wydania pozwolenia na użytkowanie budynku hotelowego, w związku z czym nieuprawnione są ustalenia organów administracyjnych, w zakresie nieprawidłowości dotyczących: budynku stacji transformatorowej, budynku hydroforni i uzdatniania wody oraz sieci oświetlenia terenu jako odrębnych obiektów niezwiązanych z kompleksem hotelowym;

- art. 19 k.p.a. w zw. z art. 84 ust. pr. bud. poprzez orzeczenie przez organy nadzoru budowlanego z rażącym naruszeniem prawa w sprawie do rozpoznania której nie były właściwe tj. w sprawie rzekomego zlikwidowania rowu i wykopania rowu", podczas gdy kwestie te regulowane są ustawą z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2017, poz. 1566), która także reguluje właściwość organów administracyjnych w sprawach objętych jej zakresem;

- art. 59 ust. 1 i ust. 5 w zw. z art. 59f ust. 1 pr. bud. poprzez stwierdzenie, że sam fakt nałożenia na inwestora kary obliguje do wydania decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na użytkowanie, podczas gdy postanowienie w sprawie nałożenia kary obarczone jest oczywistą wadliwością i zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a ponadto aby mogło dojść do ukarania karą, to musi być jednoznacznie stwierdzone w trakcie obowiązkowej kontroli, że kontrola doprowadziła do wykazania, które z kryteriów wymienione w art. 59a ust. 2 pr. bud. nie zostało spełnione, przy czym nie może to być uczynione w sposób ogólnikowy i jednoznaczny, jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie;

- art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego w sprawie, co w konsekwencji doprowadziło do stwierdzenia, iż inwestycja nie spełnia wymagań art. 59a ust. 2 pr. bud. co stanowiło podstawę do wydania decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na użytkowanie budynku w sytuacji gdy:

- organ nie poczynił żadnych ustaleń odnośnie sieci oświetlenia terenu (rodzaju sieci i ewentualnie lokalizacji urządzeń);

- przebieg dróg przeciwpożarowych został dostosowany do aktualnych przepisów przeciwpożarowych, co zostało uzgodnione i zaakceptowane przez Komendę PSP w W.,

- organy nie uczyniły żadnych ustaleń w zakresie liczby miejsc parkingowych, stwierdzając jedynie, że jest ich "za mało";

- organ nie poczynił jakichkolwiek ustaleń w zakresie rzekomego "podniesienia terenu" nie uwzględnił także okoliczności, że w dokumentacji geotechnicznej zaakceptowanej przez Starostwo Powiatowe w W. przewidziano konieczność podniesienia terenu;

- bezpodstawne przyjęcie, że działka ew. nr [...] stanowi rów, podczas gdy w aktach sprawy brak wypisu z ewidencji gruntów spełniającej wymogi określone w § 52 ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2016 r. poz. 1629 t.j.) potwierdzających klasyfikację użytku gruntowego;

- bezpodstawne przyjęcie, że działka ew. nr 102 stanowi rów, który został zlikwidowany podczas gdy sam fakt wrysowania działki na mapie nie oznacza, że na terenie nieruchomości na dzień sporządzenia projektu, czy też przystąpienia do realizacji inwestycji był rów;

- bezpodstawne przyjęcie, iż zwiększono kubaturę budynku w sytuacji gdy organ nie poczynił żadnych ustaleń w tym zakresie, a z dokumentacji architektonicznej wprost wynika, iż kubatura nie uległa zwiększeniu;

- bezpodstawne przyjęcie, że zmieniono kształt dachu, konstrukcję i kąt nachylenia dachu, w sytuacji gdy organ nie poczynił żadnych ustaleń w tym zakresie i brak jakichkolwiek dowodów potwierdzających ten zarzut;

- bezpodstawne przyjęcie, że na terenie nieruchomości została wykonana portiernia nieprzewidziana w projekcie budowlanym, w sytuacji gdy brak jakichkolwiek ustaleń odnośnie tego obiektu w protokole kontroli, w szczególności nie wskazano gdzie ulokowano ww. obiekt, nie wskazano jego parametrów technicznych i opisu, który pozwoliłby na zakwalifikowanie obiektu.

- art. 28 k.p.a. poprzez rozpoznanie wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie pochodzącego od Spółki D. Sp. z o. o. a skierowanie decyzji do skarżącego, co w konsekwencji skutkuje niepewnością co do tego, który podmiot organ administracyjny uznaje za stronę decyzji;

- art. 59 ust. 1 i art. 59a ust. 1 i 2 pr. bud. w zw. z art. 68 § 1 i art. 76 § 1 oraz art. 28 k.p.a. poprzez wskazanie w protokole kontroli jako inwestora D. Sp. z o. o. a skierowanie decyzji do skarżącego, co w konsekwencji skutkuje niepewnością co do tego, który podmiot organ administracyjny uznaje za stronę decyzji a jednocześnie tak sporządzony protokół obarczony jest istotną wadliwością.

Stanowisko skarżącego znalazło rozwinięcie w uzasadnieniu skargi.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przedmiotem kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik.

Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2018 r.

Kontrolując zaskarżoną decyzję, Sąd nie tylko zapoznał się z bardzo szczegółowym uzasadnieniem skargi dotyczącym wszystkich elementów inwestycji, które wzbudziły zastrzeżenia organu nadzoru budowlanego, ale także z dołączoną do skargi opinią z lipca 2018 r. sporządzoną przez dr inż. bud. J. D. Argumentacja rozwinięta w skardze, była także w bardziej skrótowej formie przedmiotem odwołania, do którego co istotne dołączono szereg dokumentów na jej poparcie, jednak organ odwoławczy w ogóle się do niej nie odniósł. Zarówno zaskarżona decyzja, jak też poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, nie spełniają wymogów określonych w art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a.

Organ odwoławczy w swoich rozważaniach, ograniczył się jedynie do powtórzenia wymienionych w dziesięciu punktach zastrzeżeń organu powiatowego do przedmiotowej inwestycji, odwołując się w większości do lakonicznych zapisów protokołu kontroli i wskazując, że ten dokument urzędowy, korzysta ze zwiększonej mocy dowodowej. Ponadto wbrew argumentacji zawartej w odwołaniu wskazał, że inwestor nie przedstawił żadnych dowodów uzasadniających przyjęcie odmiennego stanowiska. Organ nie wskazał, dlaczego w jego ocenie w sposób istotny odstąpiono od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę, co narusza zasady określone w art. art. 8 i art. 11 k.p.a. W uzasadnieniu decyzji nie ma jakiegokolwiek odniesienia do zatwierdzonego projektu, co narusza zasadę zaufania obywatela do władzy publicznej oraz zasadę przekonywania. W oparciu o uzasadnienie decyzji z uwagi na jego lakoniczność, inwestor, nawet gdyby zaistniały odstępstwa od zatwierdzonego projektu, nie wiedziałby jakich dokonać korekt, które byłyby zgodne z oczekiwaniami organu. Podstawowym argumentem [...]WINB, przemawiającym za wydaniem przedmiotowej decyzji, było wymierzenie inwestorowi kary za stwierdzone nieprawidłowości. Tego rodzaju automatyzm, jest w ocenie Sądu niedopuszczalny. Co prawda, zgodnie z art. 59f ust. 6 Pr. bud., w przypadku wymierzenia kary właściwy organ, w drodze decyzji, odmawia wydania pozwolenia na użytkowanie i przeprowadza, w odpowiednim zakresie, postępowanie o którym mowa w art. 51 pr. bud., to faktycznie, wymierzona kara, jest pochodną stwierdzonych uchybień a nie argumentem za automatyczną odmową udzielenia zgody na użytkowanie. Wynika to z samego brzmienia art. 59f ust. 1 Pr. bud., zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia w trakcie obowiązkowej kontroli nieprawidłowości w zakresie, o którym mowa w art. 59a ust. 2, wymierza się karę stanowiącą iloczyn stawki opłaty (s), współczynnika kategorii obiektu budowlanego (k) i współczynnika wielkości obiektu budowlanego (w). Wymierzenie kary muszą zatem zawsze poprzedzać nie budzące wątpliwości ustalenia w zakresie ww. nieprawidłowości. Oczywistym jest zatem, że sam fakt wymierzenia kary nie może być argumentem potwierdzającym zasadność decyzji odmawiającej pozwolenia na użytkowanie. Uzasadnienie decyzji narusza normę art. 11 k.p.a., bowiem w rzeczywistości organ nie wyjaśnił przesłanek, jakimi kierował się przy jej wydawaniu.

Przechodząc do oceny zarzutów pod adresem przedmiotowej inwestycji, wskazać należy, że na K. 8 akt administracyjnych, znajduje się protokół kontroli z dnia [...] marca 2018 r. Lektura tego dokumentu w pełni zdaniem Sądu potwierdza zarzuty skarżącej. Jak słusznie wskazano w skardze, zgodnie z art. 59 ust. 1 Pr. bud., organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego po przeprowadzeniu obowiązkowej kontroli, o której mowa w 59a. Kontrola ta obejmuje sprawdzenie szeregu istotnych elementów wymienionych w art. 59a ust. 2 pkt 1- 5. Ma ona także na celu stwierdzenie czy budowa jest prowadzona zgodnie z ustaleniami i warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę. Konieczne jest więc precyzyjne wskazanie wszystkich kontrolowanych elementów, zaś odzwierciedleniem tej kontroli jest protokół, stanowiący stosownie do treści art. 76 § 1 k.p.a., dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Tymczasem protokół z kontroli nie zawiera żadnego odniesienia do zatwierdzonego projektu budowlanego i dokumentacji złożonej przez inwestora wraz z wnioskiem o pozwolenie na użytkowanie. Protokół nie zawiera precyzyjnego opisu zgodności obiektu budowlanego z projektem architektoniczno-budowlanym, w zakresie charakterystycznych parametrów technicznych: kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości i liczby kondygnacji, geometrii dachu (kąt nachylenia, wysokość kalenicy i układ połaci dachowych). Protokół ten zamiast wskazywać na konkretne niezgodności wyżej wskazanych elementów z projektem, ogranicza się do zdawkowego stwierdzenia jednym słowem "niezgodne" w odniesieniu do każdego z kwestionowanych elementów. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wśród nieprawidłowości wskazano zwiększenie kubatury budynku poprzez nadbudowanie piętra nad wejściem budynku, od strony północnej oraz to, że w częściach noclegowych zmieniono kształt dachu, konstrukcję, kąt nachylenia dachu, co spowodowało zwiększenie kubatury oraz w postaci zmiany widoku elewacji południowej w części dwukondygnacyjnej budynku. Dla wykazania powyższych nieprawidłowości, konieczne było określenie kubatury budynku i porównanie jej z kubaturą wskazaną w projekcie, czego organy nie uczyniły. Brak także jakichkolwiek dokumentów dotyczących kwestii związanych z wykonanym dachem. Stwierdzić zatem należy, że ustalenia organów obu instancji w tym zakresie, są dowolne. Nie poddają się one jakiejkolwiek weryfikacji. Nie można w tym zakresie zgodzić się z arbitralnym stwierdzeniem organu odwoławczego, że pracownicy nadzoru budowlanego posiadają wystarczającą wiedzę by samodzielnie ocenić, czy roboty budowlane zostały wykonane przez inwestora zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym. Sąd nie kwestionuje kompetencji tych pracowników, wymagając jednak rzetelnego uzasadnienia decyzji i stwierdzonych nieprawidłowości z odwołaniem do zgromadzonych dowodów i do projektu. Sąd w pełni podziela stanowisko skarżącego, że sporządzony przez organ powiatowy protokół kontroli, nie może stanowić podstawy do wydania decyzji, gdyż nie zawiera żadnych ustaleń. Zasadnie skarżący powołał się w tym zakresie na wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 9 lipca 2009 r., sygn. akt II SA/Wr 139/09, wprost odnoszący się do realiów rozpatrywanej sprawy, bowiem dotyczący podobnie lakonicznie sporządzonego protokołu obowiązkowej kontroli.

Zasadnie także przytoczono w skardze wyrok NSA z dnia 1 kwietnia 2008 r. sygn. akt II OSK 324/07, w którym NSA wyraził pogląd, że odstąpienie od projektu budowlanego niepowodujące negatywnych skutków jest dopuszczalne (art. 36a ust. 5 ustawy Prawo budowlane). Tym samym nie każda niezgodność wybudowanego obiektu budowlanego jest nieprawidłowością, z którą należy bezwzględnie wiązać negatywne skutki dla inwestora. Dlatego też nie można karać na podstawie art. 59f ust. 1 w związku 59a ust. 2 ustawy Prawo budowlane za działania, które mieszczą się w granicach prawa, stanowiąc zagwarantowane uprawnienie inwestora na podstawie art. 36a ust. 5 Prawa budowlanego. W wyroku tym Sąd stwierdził także, że wykładnia celowościowa i systemowa przepisów art. 59f ust. 1 w związku z art. 59a ust. 2 oraz art. 36a ust. 5 ustawy Prawo budowlane, prowadzi do wniosku, iż jedynie nieprawidłowości mające charakter istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę pozwalają w trybie wskazanego art. 59f ust. 1 w związku z art. 59a ust. 2 Prawa budowlanego nałożyć karę pieniężną. Przepis obligujący do stosowania kary pieniężnej, o charakterze represyjnym musi niewątpliwie uwzględniać rodzaj i zakres nieprawidłowości, o jakich mowa w art. 59a ust. 2 ustawy Prawo budowlane, w przeciwnym wypadku każda nieprawidłowość w zakresie przepisem tym określona niezależnie od jej rodzaju i zakresu, podlegałaby dyspozycji art. 59f ust. 1 omawianej ustawy i stanowiłaby podstawę do nałożenia grzywny, a to prowadziłoby do zachwiania zasady proporcjonalności kary do popełnionego czynu ".

W wyroku z dnia 3 maja 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 70/09 (CBOSA) Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał "organ nadzoru budowlanego nie może poddawać, czy zmieniać kryteriów przeprowadzonej kontroli, tak aby mogły doprowadzić do wymierzenia kary. Aby mogło dojść do ukarania karą z art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego, to przede wszystkim musi być jednoznacznie stwierdzone w trakcie obowiązkowej kontroli, przeprowadzanej w ramach uregulowań z art. 59a ust. 1 Prawa budowlanego, że kontrola ta obejmująca sprawdzenie w zakresie wskazanym w ustępie 2 tegoż przepisu, doprowadziła do wykazania konkretnego naruszenia wymienionego w tym ustępie. Obowiązkiem organu jest wskazanie, które z kryteriów wymienione w art. 59a ust. 2 Prawa budowlanego nie zostało spełnione. Nie może to być uczynione w sposób ogólnikowy i niejednoznaczny.".

Podsumowując, zarówno w protokole kontroli, jak też zaskarżonej decyzji, nie ma żadnego porównania stanu faktycznego z projektem budowlanym, a zatem nie można zweryfikować twierdzeń organu o niezgodności inwestycji z projektem.

Należy także zgodzić się ze skarżącym, że został przekroczony zakres postępowania. Zgodnie z art. 61 § 1 i § 2 k.p.a. postępowanie administracyjne jest wszczynane na wniosek z urzędu. Postępowanie w sprawie udzielenia zgody na użytkowanie jest postępowaniem wszczynanym na wniosek (art. 59a ust. 1 Pr. bud.). Z powyższego wynika, że wniosek inwestora wyznacza zakres postępowania, a organ administracyjny nie może prowadzić postępowania z urzędu.

Projekt budowlany z października 2008 został sporządzony dla inwestycji "Budowa stanicy koni o łącznej obsadzie poniżej 40 DJP wraz z zapleczem noclegowym".

Jednak wniosek skarżącego o udzielenie pozwolenia na użytkowanie dotyczył " stanicy koni z zapleczem noclegowym, budynek zaplecza noclegowego z częścią gastronomiczną". To wyraźne wyodrębnienie wskazuje, że skarżący, nie obejmował wnioskiem całości inwestycji. Skarżący we wniosku z [...] lutego 2018 r. wyraźnie wskazał, że do całkowitego zakończenia inwestycji, pozostała jeszcze budowa stajni. Samo brzmienie sentencji decyzji organów obu instancji, również wskazuje, że wniosek dotyczył części inwestycji, zatem organy miały świadomość jego zakresu ograniczonego tylko do budynku hotelowego.

Odnosząc się do zastrzeżeń organu dotyczących wykonania sieci oświetlenia terenu i nieprzedstawienia dokumentacji potwierdzającej legalność jej budowy, podnieść należy, że w protokole kontroli nie wskazano zarówno lokalizacji urządzeń oświetleniowych, jak też ich rodzaju. Jest to więc kolejny element nie podlegający weryfikacji. Jak wynika z odwołania skarżącego, na terenie inwestycji zamontowano lampy na słupach stanowiące instalację oświetleniową o charakterze tymczasowym w celu zapewnienia bezpieczeństwa na terenie posesji. Z uzasadnienia decyzji, nie wynika na czym polega brak legalności tego oświetlenia. Skarżący powołał się na opinię dr inż. J. D., rzeczoznawcę budowlanego, posiadającego uprawnienia budowlane ST 9/88. W opinii tej, w zakresie dotyczącym nieprawidłowości dotyczących wykonania sieci oświetlenia terenu wskazano, że oględziny wykazały wykonanie kilku umieszczonych na słupach punktów oświetleniowych, nie mają jednak one charakteru sieci. Skarżący wskazał, powołując się na opinię, że zgodnie z art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz.U. z 2018 poz. 5 j.t.), sieci to instalacje połączone i współpracujące ze sobą, służące do przesyłania lub dystrybucji paliw lub energii, należące do przedsiębiorstwa energetycznego. Zaznaczył, że oświetlenie pierwotnie wykonano jako tymczasowe, ma ono charakter instalacji wewnętrznej, nie wypełnia przesłanek definicji ani też definicji przyłącza. Ze względu na usytuowanie tej instalacji na terenie własnym inwestora, nie było dla niej wymagane uzgodnienie projektowanego usytuowania tzw. UD (wg obecnego nazewnictwa jest to narada koordynacyjna), która to instalacja zgodnie z aktualnym wymogiem art. 28b prawa geodezyjnego i kartograficznego, takiej narady również nie wymaga.

W ocenie skarżącego, zgodnie z art. 28b ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. 2017r., poz. 2101 j.t.) sytuowanie projektowanych sieci uzbrojenia terenu na obszarach miast oraz pasach drogowych na terenie istniejącej lub projektowanej zwartej zabudowy obszarów wiejskich koordynuje się na naradach koordynacyjnych organizowanych przez starostę. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do przyłączy i sieci uzbrojenia terenu sytuowanych wyłącznie w granicach działki budowlanej. Art. 29 ust. 1 Pr. bud. zaś stwierdza, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa instalacji elektroenergetycznych, a w art. 30 Pr. bud. nie wymieniono takiej instalacji wśród elementów wymagających zgłoszenia. Organ ponownie rozpoznając sprawę, odniesie się do argumentacji skarżącego, dokona kwalifikacji zainstalowanego oświetlenia, wskaże czy zostało no wykonane w sposób nielegalny, a jeżeli tak jakie przepisy naruszono i na czym polega nielegalność tego elementu inwestycji. Wyjaśni też ustosunkowując się do argumentacji skarżącego, czy usytuowanie tego oświetlenia wymagało pozwolenia lub zgłoszenia.

Kolejną kwestią podnoszoną przez organ nadzoru budowlanego, jest zmiana lokalizacji stacji transformatorowej. Skarżący podniósł, że pierwotnie, stacja ta zgodnie z projektem budowlanym, miała być usytuowana w północno - wschodnim narożniku działki inwestora, tak bowiem wynikało z zawartej pomiędzy inwestorem a [...] sp. z o.o. umowy o przyłączenie do sieci dystrybucyjnej z [...].05.2008 r. Obecnie jest ona usytuowana poza ogrodzeniem posesji, przy jej północno - wschodnim narożniku. Skarżący wskazał, że [...] S.A. uzyskała decyzję Starosty W. nr [...] z dnia [...].07.2011 r. o pozwoleniu na budowę napowietrznej linii średniego i niskiego napięcia oraz przyłącza kablowego do działki nr [...]. z przewidzianym ustawieniem słupa na działce nr [...]. Linie te i stacja transformatorowa, zostały wykonane zgodnie z decyzją nr [...]. Mimo, że skarżący wszystkie powyższe kwestie, przedstawił szczegółowo w odwołaniu, wspierając swoją argumentację dołączonymi dokumentami, organ w ogóle nie odniósł się do jego argumentów. Wskazać należy, że linie te i słupowa trafostacja objęte w/w pozwoleniem na budowę zostały wykonane w miejscu przewidzianym decyzją [...] z dnia [...] lipca 2011 roku, a instalację elektryczną z niej zasilaną oraz instalację ochronną i układ pomiarowo - rozliczeniowy na terenie inwestora zrealizowała firma "[...] Z. K." z W., której stosowne oświadczenie skarżący dołączył do odwołania. Jak więc wynika z dołączonej dokumentacji, a zwłaszcza decyzji, zmiany lokalizacji stacji transformatorowej, dokonała [...] uzyskując stosowne decyzje administracyjne, zaś inwestor nie miał żadnego wpływu na ostateczną lokalizację stacji transformatorowej.

Odnośnie do zarzutu niewykonania przez skarżącego drogi przeciwpożarowej, organ odwoławczy, podkreślił, że w stanowisku w zakresie ochrony przeciwpożarowej w sprawie zgodności wykonania obiektu z projektem budowlanym z dnia [...].11.2017 r. Komendant Państwowej Straży Pożarnej wniósł uwagi w sprawie uzyskania pozwolenia na użytkowanie przedmiotowej inwestycji wprost wskazując, że inwestor nie wykonał wszystkich niezbędnych robót w celu zapewnienia wymaganego przepisami prawa poziomu bezpieczeństwa pożarowego. Organ stwierdził, że jakkolwiek w w/w stanowisku Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej wskazał także, że charakter stwierdzonych nieprawidłowości pozwala na rozpoczęcie użytkowania obiektu (nieprawidłowości i tak muszą zostać usunięte w celu zapewnienia zgodności z w/w przepisami), to jednak powyższe nie zmienia faktu, że brak wykonania w/w robót powoduje, że inwestycja jest niezgodna z zatwierdzonym projektem budowlanym oraz przepisami przeciwpożarowymi, co w ocenie tut. organu uniemożliwia dopuszczenie do jego użytkowania.

Ze stanowiskiem tym nie można zdaniem Sądu się zgodzić, bowiem ze wspomnianego pisma Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w W. z dnia [...] listopada 2017 r., jednoznacznie wynika, że chociaż droga przewidziana w projekcie, nie została wykonana, to zrealizowane zmienione zagospodarowanie terenu wokół budynku hotelowego, spełnia wymogi stawiane dla drogi pożarowej przewidzianej w projekcie budowlanym, zaś charakter nieprawidłowości pozwala na rozpoczęcie użytkowania obiektu. Stanowisko organu odwoławczego jest więc niezasadne i sprzeczne ze stanowiskiem straży pożarnej, do której jako służby wyspecjalizowanej w tym zakresie, należy ocena bezpieczeństwa przeciwpożarowego. Ponadto, jak wynika z opinii i znajdującej się w niej dokumentacji fotograficznej, mimo niewykonania utwardzonej drogi, w pełni możliwy jest przejazd bojowego wozu straży pożarnej po terenie nieruchomości po zachodniej i południowej stronie budynku hotelowego, a chodnik prowadzący od strony parkingu do wejścia usytuowanego w szczycie wschodniego skrzydła budynku hotelowego, zapewnia możliwość skutecznej ewakuacji.

Odnośnie do niewykonania przez inwestora wszystkich miejsc postojowych organ odwoławczy wskazał, że z projektu jednoznacznie wynika, że przewidziano wykonanie 109 miejsc dla samochodów osobowych, rozmieszczonych na terenie w 2 grupach - przy wjeździe na teren przy hotelu - 94 miejsc postojowych (w tym 4 miejsca dla samochodów osób niepełnosprawnych ruchowo) oraz przy budynku stajni - 15 miejsc postojowych. Tymczasem jak wynika z bilansu terenu dla części hotelowej (do odbioru) określono wymaganą łączną ilość miejsc parkingowych na 68 miejsc. Organ podkreślił, że inwestor jest zobowiązany wykonać ilość miejsc postojowych przewidzianych w zatwierdzonym projekcie budowlanym i je odpowiednio oznaczyć, niezależnie od panujących warunków atmosferycznych. W innym przypadku nie ma możliwości dopuszczenia do użytkowania inwestycji z uwagi na brak wykonania wszystkich koniecznych robót. Zasadniczą jednak kwestią jest to, że organ nie wskazał w uzasadnieniu decyzji, ile faktycznie miejsc zostało wykonanych, co ponownie czyni dowolnymi jego ustalenia. Ponadto przypomnieć należy, że wniosek o pozwolenie na użytkowanie złożony przez inwestora w [...] lutego 2018 roku nie dotyczył całej inwestycji, a jedynie budynku hotelowego. Nie było więc podstaw, aby wymagać od inwestora wykonania pełnej ilości stanowisk postojowych, potrzebnych do obsługi wszystkich obiektów wchodzących w skład inwestycji. Należy przyznać rację skarżącemu, że kwestia "wydzielenia" miejsc parkingowych nie powinna w żadnym stopniu rzutować na decyzję w sprawie pozwolenia na użytkowanie. Słusznie bowiem wskazał, że obowiązujące przepisy techniczno - budowlane, zarówno w dacie uzyskania pozwolenia na budowę, jak i obecnie nie precyzują sposobu, w jaki miejsca parkingowe mają zostać oznakowane.

Odnośnie do zarzucanej nieprawidłowości dotyczącej "podniesienia terenu" przy wejściu od strony południowej, wskazać należy, że organ ponownie nie dokonał żadnych nadających się do weryfikacji ustaleń w tym zakresie. Organ nie wskazał, na jakiej podstawie uznał, że teren został podwyższony oraz o ile został podwyższony. Z protokołu oględzin przeprowadzonych w dniu [...] lipca 2018 roku także nie wynika, że takie podniesienie poziomu terenu rzeczywiście nastąpiło. Jak wynika z opinii, od strony południowej budynku, znajduje się głębokie podcienie wyłożone kostką betonową. W projekcie budowlanym nie zawarto rysunku odpowiedniego przekroju poprzecznego budynku hotelowego, który pozwoliłby na określenie projektowanych rzędnych krawędzi obrysu podcienia budynku podcienia i kąta spadku jego nawierzchni. Jak stwierdzono w opinii, spadek ten jest minimalny, ok. 1%, a wykonano go zgodnie ze wszelkimi zasadami tzw. sztuki budowlanej, dla zabezpieczenia ściany zewnętrznej tej części budynku przed napływem wody z opadów deszczu, która przy silnych podmuchach wiatru może trafiać w przestrzeń podcienia. Ponadto, jak wskazał skarżący, nawet gdyby taki nasyp o kilkunastocentymetrowej grubości warstwy został wykonany, byłby on w pełni dopuszczalną i zwolnioną z wszelkich formalności zmianą ukształtowania terenu.

Również, analiza dokumentacji geotechnicznej zaakceptowanej przez Starostwo Powiatowe w W., wskazuje, iż może być konieczne podniesienie terenu. Organ powinien więc odnieść się do tej argumentacji.

Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, podczas obowiązkowej kontroli przeprowadzonej w dniu [...].03.2018 r. organ I instancji stwierdził również nieprawidłowości w zakresie oprowadzania wód opadowych tj. zlikwidowano rowy odwadniające, które przebiegały przez teren przedmiotowej inwestycji, czym przekroczono zakres jej opracowania oraz wykonano rów (odwodnienie) wzdłuż granicy wschodniej. Powyższe kwestie zdaniem [...]WINB, również wymagają zbadania w trakcie postępowania prowadzonego przez organ powiatowy, w szczególności w zakresie zgodności z obowiązującymi przepisami prawa. W rzeczywistości, kwestia ta nie została dostatecznie wyjaśniona przez organ. Przedmiotowa inwestycja, została zlokalizowana na działkach o numerach [...], zaś rów melioracyjny to działka nr [...]. Organ przyjął, że na terenie inwestycji istniał rów melioracyjny – wcinający się w teren nieruchomości należącej do skarżącego i kończący na środku tej nieruchomości. W aktach sprawy brak jest jednak dokumentów potwierdzających, kto jest właścicielem działki nr ew. [...] i okoliczności, iż działka ta stanowi rów. Jak słusznie wskazał skarżący, decydujące znaczenie w tym zakresie zgodnie ustawy z dnia 17.05.1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z poz. 2101 t.j.), mają dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dane zawarte w ewidencji gruntów mają walor dokumentu urzędowego stanowiąc dowód tego co zostało w nich stwierdzone. W aktach sprawy brak jest natomiast wypisu z ewidencji gruntów. W myśl § 68 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2016 r. poz. 1034 t.j.) grunty rolne dzielą się m.in. na określone w pkt 1 lit g grunty pod rowami oznaczone symbolem W. Słusznie zatem wskazał skarżący, że aby uznać, iż działka jest rowem, trzeba przede wszystkim zbadać jej klasyfikację w ewidencji gruntów i budynków. Organy zaniechały takich ustaleń i nie wiadomo na jakiej podstawie, przyjęły, że działka stanowi rów. Skoro organ odwoławczy wskazał w uzasadnieniu decyzji, że kwestia ta wymaga zbadania w trakcie postępowania prowadzonego przez organ powiatowy, to znaczy, że sam widział potrzebę dokładnego wyjaśnienia powyższej kwestii, a mimo to nie dokonał w tym zakresie żadnych ustaleń. Zgodnie z oświadczeniem inwestora na terenie nieruchomości już na dzień przystąpienia do realizacji inwestycji nie było rowu, organ natomiast w żaden sposób nie udowodnił by rów ten faktycznie istniał i został przez inwestora zasypany.

Organ powinien ustalić, kto jest właścicielem działki [...], oraz w oparciu o dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, dokonać ustaleń, czy faktycznie na terenie tej działki znajdował się rów. Ponadto organ w przypadku ustalenia, że był to rów melioracyjny powinien także rozważyć czy jest właściwy do prowadzenia postępowania w odniesieniu do tego rodzaju urządzeń wodnych, do których odnosi się ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. prawo wodne (Dz. U. z 2017, poz. 1566).

Odnosząc się do kwestii wykonania rowu (odwodnienia) wzdłuż granicy wschodniej działki, organ nie wskazał, na jakiej podstawie ustalił, że jest to rów wykonany przez skarżącego, nie zaś wcześniej istniejące ukształtowanie terenu. Jak wynika z przedłożonej opinii, rów ten nie wykracza poza granice działki i nie odprowadza ewentualnie przejmowanych wód opadowych z terenu sąsiedniej, niezagospodarowanej działki na teren innych działek sąsiednich. Stanowi jedynie zabezpieczenie poprowadzonej wzdłuż wschodniej granicy działki utwardzonej drogi wewnętrznej przed możliwym jej zalewaniem w przypadku wystąpienia tzw. deszczy nawalnych. W trakcie oględzin nie stwierdzono występowania zastoisk wody, nie stanowi on więc odwodnienia działki inwestora. Organ powinien zatem po pierwsze wykazać, że rów ten wykonany został przez skarżącego, a jeśli tak rozważyć, czy jego wykonanie nie powinno być traktowane jako prace typu ogrodniczego, niewymagające pozwolenia ani zgłoszenia.

Odnosząc się do stwierdzonej przez organy nieprawidłowości w zakresie zwiększenia kubatury budynku, zmiany kształtu dachu, konstrukcji i kąta nachylenia dachu, wskazać należy, że ustalenia organów w tym zakresie są dowolne. Jest to także związane z wcześniej omówionymi lakonicznymi zapisami w protokole kontroli. Aby stwierdzić tego rodzaju nieprawidłowości, organ powinien dokonać precyzyjnego porównania powyższych elementów z projektem budowlanym, czego organ nie uczynił.

Organ powinien ponownie przeprowadzić oględziny obiektu, dokonać jego pomiarów przy użyciu przyrządów geodezyjnych, a następnie określić wysokość kalenic dachów nad poszczególnymi częściami budynku, kąty pochylenia ich połaci, a następnie porównać z projektem i uzasadnić swoje stanowisko, jeżeli stwierdzone zostaną odstępstwa od projektu. Ustalenia organów są w tym zakresie dowolne. Dokładność tego rodzaju ustaleń, związana jest także z brzmieniem art. 36 a ust. 5a Pr. bud., aby w przypadku stwierdzonych niezgodności z projektem ocenić, czy mają one charakter istotnych odstąpień od projektu. Nie został także zdaniem Sądu potwierdzony fakt nadbudowania piętra nad wejściem do budynku. W tym zakresie także uzasadnienie decyzji nie zawiera jakiegokolwiek wykazania niezgodności z projektem budowlanym i jest oparte wyłącznie na wspomnianej już wcześniej odpowiedniej wiedzy pracowników nadzoru budowlanego, którzy według organu odwoławczego, mogą samodzielnie ocenić, czy roboty budowlane, zostały wykonane zgodnie z zatwierdzonym projektem.

Organy obu instancji, stwierdziły wykonanie nieprzewidzianej w projekcie portierni przy bramie wjazdowej. W rzeczywistości jest to przestawna budka typu kontenerowego, ustawiona na kilku bloczkach betonowych, co uwidocznione zostało na fotografiach w przedłożonej przez skarżącego opinii. W odniesieniu do tego obiektu, brak jest ze strony organu odwoławczego jakichkolwiek rozważań i oceny poza wskazaniem, że obiekt ten nie został przewidziany w projekcie budowlanym. W protokole kontroli brak jest opisu obiektu, jego wyglądu, parametrów, miejsca i sposobu posadowienia, które pozwoliłyby na dokonanie jego kwalifikacji. W tym zakresie organ powinien dokonać powyższych ustaleń oraz kwalifikacji obiektu, czy jest to budynek, tymczasowy obiekt budowlany, czy też obiekt małej architektury i ustalić w zależności od tego, czy wymaga on stosownego pozwolenia lub zgłoszenia.

Odnosząc się do stwierdzonego przez organy braku stacji uzdatniania wody, wskazać należy, że organ pominął w tym zakresie treść opinii P. w W. z dnia [...] maja 2017 r. załączonej przez skarżącego do odwołania. Jak wynika z przeprowadzonych oględzin, budynek taki został w rzeczywistości wzniesiony, ma on prostą drewnianą konstrukcję, a na jego drzwiach wejściowych jest zamontowana stosowna tabliczka informacyjna. Według wspomnianej opinii Inspektora Sanitarnego, zawierającej także wyniki badań próbek wody, stacja uzdatniania wody, okazała się zbyteczna, ponieważ jakość wody z lokalnej studni głębinowej spełnia wymogi sanitarne. Skarżący wskazał, że w związku z treścią opinii, odstąpił od realizacji stacji uzdatniania wody, jako niepotrzebnej inwestycji. Organ w tym zakresie powinien dokonać oceny czy tego rodzaju rezygnacja nie mieści się w kategoriach określonego w art. 36a, nieistotnego odstępstwa od projektu.

Podsumowując, organy obu instancji nie wyjaśniły dokładnie stanu faktycznego w rozumieniu art. 7 k.p.a., a także stosownie do treści art. 77 k.p.a. nie rozpatrzyły wyczerpująco całego materiału dowodowego. Ponadto zaskarżona, jak też poprzedzająca ją decyzja nie odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze należy przyjąć, że organy obu instancji naruszyły wskazane wyżej przepisy o postępowaniu administracyjnym, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy uwzględnią uwagi poczynione wyżej, przeprowadzą szczegółowe postępowanie dowodowe, odniosą się do wskazanego zakresu postępowania, przeprowadzą dokładne oględziny inwestycji połączone z opisem ewentualnie stwierdzonych nieprawidłowości oraz w przypadku ich stwierdzenia dokładnie uzasadnią swoje stanowisko szczegółowym porównaniem do zatwierdzonego projektu, dokonają kwalifikacji ewentualnych odstępstw, a także odniosą się do argumentacji przedstawionej w odwołaniu oraz w załączonej opinii. Ponadto odniosą się do podnoszonego w skardze zarzutu błędnego wskazania adresata decyzji. Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 ww. ustawy.