Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 607/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-10-19 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i par. 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Cezary Kosterna po rozpoznaniu w dniu 19 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. M. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Pismem z 30 czerwca 2015 r. T. M. (dalej: "skarżący") wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powołaną wyżej decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z [...] maja 2015 r. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z powodu "wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania skutków trudnych do odwrócenia". Oświadczył, że w związku z należnością, o której mowa w zaskarżonej decyzji organ egzekucyjny dokonał zajęcia dwóch, niezbędnych do prowadzenia działalności gospodarczej rachunków bankowych skarżącego. Dokonane zajęcie znacznie utrudni zaś prowadzenie tej działalności, a wręcz może skutkować koniecznością jej zakończenia. W konsekwencji może pozbawić skarżącego i jego rodzinę podstawowego źródła utrzymania. Dlatego uznał, że jego wniosek zasługuje na uwzględnienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu

przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "u.p.p.s.a."), zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków

(art. 61 § 3 u.p.p.s.a.). Ciężar dowodu leży przy tym na wnioskodawcy, który powinien przynajmniej uprawdopodobnić, że w jego przypadku spełnione zostały przesłanki wskazane w powołanym przepisie. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Sąd uwzględnia zarówno argumentację wnioskodawcy, jak również dokonuje w tym zakresie oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie.

Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności poprzedzić należy analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w powołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 u.p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że we wniosku należy co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 u.p.p.s.a. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu.

Na podstawie analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, Sąd stwierdził brak podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W niniejszej sprawie, skarżący nie uprawdopodobnił wystąpienia okoliczności potwierdzających wystąpienie niekorzystnych z punktu widzenia jego interesów następstw wykonania decyzji. Przedstawił jedynie swoje obawy. Sam fakt prowadzenia postępowania egzekucyjnego nie przesądza zaś o wystąpieniu przesłanek do udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 u.p.p.s.a. Konieczność zapłaty zaległego podatku oraz związane z tym uszczuplenie majątku jest bowiem zwykłym następstwem takiej decyzji. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło. Zdaniem Sądu, skarżący nie wykazał, że grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, jak również, że do odwrócenia skutku realizacji tej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Do wniosku nie załączył bowiem żadnych dowodów potwierdzających zasadność podnoszonej argumentacji. Tymczasem bez okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanki "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków", o których mowa w art. 61 § 3 u.p.p.s.a., oraz bez przedstawienia stosownych dokumentów, potwierdzających ich istnienie, nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających udzielenie ochrony tymczasowej, o której mowa w powołanym wyżej przepisie.

Na marginesie wskazać przy tym należy, że Sąd rozpoznając wniosek

o wstrzymanie wykonania decyzji nie dokonuje oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, gdyż przesłanki z art. 61 § 3 u.p.p.s.a nie są tożsame z tymi, które decydują

o zasadności skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 kwietnia 2004 r., sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, niepubl.). Dlatego też Sąd

przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi oraz przekonania skarżącego

o wydaniu decyzji z naruszeniem przepisów prawa.

W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 u.p.p.s.a., Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.