Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 218/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-05-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 6
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska (spr.), , Sędzia WSA Leszek Kamiński, Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Protokolant spec. Sylwia Kruszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2012 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody [...] dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia robót budowlanych skargę oddala


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją nr [...] wydaną [...] listopada 2011 r., na podstawie art. 138 § ust. 1 kpa utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2011 r.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że w dniu 29 kwietnia 2011 r. [...] Sp. z o.o. w Urzędzie Dzielnicy [...] [...] zgłosiła zamiar montażu nośnika reklamowego niezwiązanego z gruntem wraz z oświetleniem w postaci lamp halogenowych, o wymiarach 12 x 10 x 3,30m na dz. nr ew. [...] obr. [...] przy ul [...] w [...] .

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] maja 2011 r. Prezydent [...] nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia dokonanego zgłoszenia.

Decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2011 r. Prezydent [...] wniósł sprzeciw w sprawie zgłoszenia przedmiotowych robót budowlanych uzasadniając, iż zamierzona inwestycja wymaga uzyskania pozwolenia na budowę.

Organ podkreślił, że spółka do złożonego zgłoszenia dołączyła zgodnie z art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane rysunki obrazujące kształt i lokalizację inwestycji. Organ podał, że przedmiotem przedłożonego przez inwestora opracowania jest projekt urządzenia reklamowego o wymiarach ponad 12m x 12m x 3,3m. Jak wynika z rysunków urządzenie ustawione będzie na betonowej podstawie fundamentowej o wymiarach ponad 12m x 2m x 3,3m. Osadzona na ww. fundamencie zostanie konstrukcja składająca się ze spawanych ze sobą słupów i belek stalowych o wymiarach 12m x 10m x 1,5m. Rozmiary powierzchni ekspozycyjnej wskazują, iż obiekt ten musi posiadać konstrukcję pozwalającą na oparcie się siłom przyrody by nie stanowić zagrożenia dla bezpieczeństwa osób trzecich i ich mienia.

Wskazane powyżej rozmiary, konstrukcja oraz sposób wykonania - którym jest budowa samodzielnego obiektu na gruncie nie zaś montaż lub instalacja na istniejącym obiekcie budowlanym - uzasadniają uznanie przedmiotowej inwestycji za urządzenie trwale związane z gruntem, a zatem wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, o których mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego.

Organ poza tym podkreślił, że zgłoszone urządzenie reklamowe zlokalizowane ma być na dz. nr ew. [...] , które obejmuje swoim obowiązywaniem miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego osiedla [...] uchwalony przez Radę Gminy [...] w dniu [...] maja 1999 r. (Woj. Mazow. Z 1999 r. nr 62 poz. 2107). Plan ten dla wszystkich terenów: usługowych, mieszkaniowo-usługowych ekspozycji widokowej oraz mieszkaniowo-usługowych przekształceń zabudowy dopuszcza lokalizację reklam w formie:

- słupów reklamowych o wysokości nie większej niż 4m i średnicy nie większej niż 1,5m;

- tablic, neonów, ekranów o powierzchni (mierzonej w obrysie zewnętrznym) nie większej niż 8 m 2, w powiązaniu z elementami małej architektury.

Parametry zgłoszonego urządzenia przekraczają dopuszczalne wartości, co oznacza brak zgodności inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Przy czym organ odwoławczy zwracił uwagę, iż art. 30 ust. 3 Prawa budowlanego nie przewiduje możliwości nałożenia na inwestora obowiązku usunięcia innych niż formalne braków zgłoszenia. W sytuacji, gdy organ stwierdzi, iż zgłoszona inwestycja narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego bądź inne przepisy zobowiązany jest automatycznie wnieść sprzeciw na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego, bez możliwości wezwania inwestora do usunięcia stwierdzonej niezgodności.

Odnosząc się do zarzutu niezachowania terminu dla skutecznego wniesienia sprzeciwu, organ wskazując na orzecznictwo NSA w tej kwestii podał, że Spółka z o.o. [...] dokonała zgłoszenia w dniu [...] kwietnia 2011 r. natomiast decyzja Prezydenta [...] zawierająca sprzeciw wydana dnia [...] maja 2011 r. została nadana w placówce pocztowej operatora publicznego w dniu [...] maja 2011 r. - a więc z zachowaniem terminu określonego w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego.

Organ podał również, że w dniu [...] maja 2011 r. do organu I instancji wpłynęło pismo inwestora zawierające dokumentację mającą stanowić uzupełnienia zgłoszenia. Zarówno w nagłówku pisma jak i w pieczątce osoby upoważnionej do reprezentowania inwestora wskazany był adres pod jakim mieści się siedziba [...] Sp. z o.o. - ul. [...]. Tożsamy adres był podany jako adres nadawcy (zwrotny) na kopercie, w której korespondencja została nadana. Wobec tego organ uznał, że adres podany jest nowym adresem spółki wskazanym przez inwestora.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniosła spółka z. o.o. [...] , wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, pełnomocnik skarżącej zarzucił organowi:

1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez:

- błędną wykładnię i zastosowanie przepisu art. 30 ust. 2 oraz art. 30 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku (t. j. z 2006 roku Dz. U. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) Prawo budowlane i bezzasadne przyjęcie, iż organ I instancji wydając postanowienie w przedmiocie wezwania do uzupełnienia braków zgłoszenia, a następnie decyzję wnoszącą sprzeciw do zgłoszonych robót nie naruszył 30-dniowego terminu, a tym samym błędne uznanie, iż organ mimo upływu 30-dniowego terminu nie utracił prawa do działania w sprawie;

- błędną wykładnię przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku (t. j. z 2006 roku Dz. U. Nr 162, poz. 1568 ze zm.) Prawo budowlane tj. przepisów art. 3 pkt 1, 3, 6, 7 i art. 29 ust. 2 pkt 6 ww. ustawy i niezasadne uznanie, iż w zakresie montażu nośnika reklamowego objętego zgłoszeniem z dnia 29 kwietnia 2011 roku wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę oraz błędne przyjęcie przez organ, iż zgłoszenie inwestora dotyczy budowli, a nie instalacji nośnika reklamowego niezwiązanego trwale z gruntem;

2. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, mających istotny wpływ na wynik postępowania, w szczególności art. 6, 7, 8, 10, 45, 77, 105 oraz 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku (t. j. z 2000 roku Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) Kodeks postępowania administracyjnego poprzez doręczenie decyzji na adres nie będący adresem siedziby spółki, błędne ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy, naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do Państwa, nienależyte uzasadnienie decyzji i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie normy prawa materialnego do zgłoszonych robót mimo, iż została ona wydana po utracie przez organ kompetencji do działania w sprawie.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Sąd administracyjny, kontrolując postępowanie oraz akty administracyjne wydane przez organy administracji publicznej, uwzględnia skargę na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeśli miały one istotny wpływ na wynik sprawy administracyjnej.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ organy administracyjne obu instancji prawidłowo zakwalifikowały przedmiotowe urządzenie reklamowe jako trwale związane z gruntem i uznały, że na podstawie przepisów Prawa budowlanego na tego rodzaju prace wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę.

Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Przepis ten ustanawia ogólną zasadę Prawa budowlanego, zgodnie z którą roboty budowlane mogą być zrealizowane po uprzednim uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponadto ww. przepis wprowadza wyłączenia od zasady uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, wskazując, że wymóg legitymowania się pozwoleniem budowlanym nie dotyczy, co do zasady przypadków jakie zostały wymienione w art. 29 - 31 Prawa budowlanego. W art. 29 ww. ustawy został zawarty enumeratywny katalog budów i robót budowlanych, na których wykonanie nie jest wymagane uzyskanie pozwolenia na budowę. Jednak w większości przypadków brak obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę wiąże się z konieczności zgłoszenia na podstawie art. 30 Prawa budowlanego. A zatem dokonanie przez inwestora zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, spełniającego wymagania z art. 30 ust. 2, dotyczącego prac budowlanych, wiąże się z ustaleniem przez organ architektoniczno - budowlany charakteru tych prac, tzn. czy na zgłoszone prace wymagane jest zgłoszenie bądź pozwolenie, lub czy nie jest wymagana żadna z tych form. W wypadku, gdy organ administracyjny stwierdzi, że zgłoszone roboty budowlane wymagają uzyskania pozwolenia na budowę, to na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, wnosi sprzeciw, który ma ten skutek prawny, że inwestor będzie mógł przystąpić do realizacji prac budowlanych wymienionych w zgłoszeniu dopiero po uzyskaniu pozwolenia na budowę, a ewentualnie prowadzone prace budowlane pomimo wniesionego sprzeciwu będą traktowane jako samo [...] budowlana.

W sprawie zgłoszenia robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic reklamowych posadowionych na gruncie dodatkowo ustaleniu przez organ architektoniczno - budowlany wymagać będzie okoliczność, czy zgodnie z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego zgłoszone roboty dotyczą "budowli"-- do której zalicza się wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe, czy też-prace te polegać będą na "instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych" w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. W zależność bowiem od ustalenia organu na wykonanie w danym miejscu urządzenia reklamowego wymagane będzie odpowiednio uzyskanie pozwolenia na budowę lub dokonanie zgłoszenia.

Jak wynika z akt sprawy organy dokonały zgodnie z w/w procedurą oceny zgłoszenia dokonanego przez skarżącą spółkę, podając, że dotyczy ono urządzenia reklamowego o wymiarach 12m x 12m x 3,3m usadowionego na betonowym fundamencie o wymiarach 12m x 2m x 3,3m. Powyższe rozmiary, konstrukcja oraz sposób wykonania uzasadniają ocenę organu, że zgłoszenie dotyczy wykonania urządzenia wolno stojącego trwale związanego z gruntem, o którym mowa w art. 3 pkt 3 ustawy Prawa budowlanego. Tym samym do tego typu budowli nie może mieć zastosowania przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 w/w ustawy.

Istotnym jest także - co podkreślił organ odwoławczy - iż parametry zgłoszonego urządzenia reklamowego przekraczają wartości dopuszczonych przepisami prawa miejscowego (plan zagospodarowania przestrzennego z dnia 25 maja 1999 r.) na tym terenie reklam.

Powyższe ma istotne znaczenie dla oceny zarzutu skarżącej Spółki - naruszenia art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego. Postanowienie wydane na podstawie w/w przepisu, wydawane jest bowiem jedynie w razie niekompletności zgłoszenia co do wymaganej dokumentacji, a więc w tym trybie organ może wyłącznie nałożyć na inwestora obowiązek uzupełnienia zgłoszenia o niezbędne dokumenty, nie zaś obowiązek doprowadzenia planowanej inwestycji do zgodności z prawem.

Odnosząc się do zarzutu przekroczenia przez organ terminu do wniesienia sprzeciwu od dokonanego zgłoszenia, należy podnieść że zgodnie z art. 30 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane zgłoszenia należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Do wykonania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. Stosownie zaś do art. 30 ust. 2 zdanie trzecie tej ustawy w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nie uzupełnienia - wnosi sprzeciw, w drodze decyzji.

Ustosunkowując się do w/w zarzutu należy powołać wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2006 r., sygn. akt II OSK 79/06, w którym Sąd uznał, że jako początkowy dzień biegu terminu 30 dniowego, o którym mowa w art. 30 należy przyjąć dzień następny po dniu, w którym nastąpiło dokonanie zgłoszenia, natomiast termin ten jest zachowany przez organ o ile w terminie 30 dni od daty przyjętej za początek biegu tego terminu nastąpi wniesienie sprzeciwu zgodnie z zasadą przewidzianą w art. 57 § 5 k.p.a. Zgodnie z powołanym przepisem termin uważa się za zachowany m. in. jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego. Przedstawiony wyżej pogląd zasługuje - w ocenie Sądu - na pełną aprobatę. W rezultacie za datę wniesienia sprzeciwu przez organ należy uznać datę nadania pisma w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego.

W rozpoznawanej sprawie zgłoszenie zostało dokonane 29 kwietnia 2011 r., zaś decyzja Prezydenta [...], wnosząca sprzeciw nadana w placówce pocztowej w dniu [...] maja 2011 r., a więc z zachowaniem terminu 30-dniowego określonego w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego.

Przy czym, należy podzielić stanowisko organu, że bez wpływu na ocenę skuteczności wydanej decyzji ma fakt jej wysłania na adres inny niż wskazany w zgłoszeniu.

Jak wynika z akt sprawy w zgłoszeniu [...] Spółka z o.o. wskazała jako adres swojej siedziby ul. [...] w [...].

Następnie w dniu [...] maja 2011 r. Spółka w piśmie przy którym uzupełniano dokumentację do zgłoszenia wskazała jako adres swojej siedziby ul. [...] w [...][...].

W tej sytuacji należy podzielić stanowisko organu odwoławczego, że ponieważ inwestor w toku toczącego się postępowania wskazał inny adres swojej siedziby niż w zgłoszeniu, organ był uprawniony uznać, iż jest to zmieniony adres i bez negatywnych konsekwencji doręczyć wydane rozstrzygnięcie na ten właśnie adres.

Z powyższych względów Wojewódzki Sad Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.