Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 676/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-08-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zofia Flasińska Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Gliniecki(spr) Sędzia del.WSA Grzegorz Czerwiński Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Wielgosz po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Komisji Organizacyjnej Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 września 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 1465/11 w sprawie ze skargi Komisji Organizacyjnej Spółdzielni Mieszkaniowej [...]" w W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 8 września 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 1465/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Komisji Organizacyjnej [...] w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji.

Jak wynika z akt sprawy, Prezydent m.st. Warszawy decyzją z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 1 oraz art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. zatwierdził projekt budowlany budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami i garażami podziemnymi, na nieruchomości przy ul. [...] w W. i udzielił Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" z siedzibą w W. pozwolenia na budowę ww. inwestycji.

Pismem z dnia 18 czerwca 2007 r. Komisja Organizacyjna [...] w W. (dalej. Komisja Organizacyjna) wystąpiła do Wojewody Mazowieckiego z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] marca 2007 r. Następnie Wojewoda Mazowiecki zawiadomieniem z dnia 12 września 2007 r. wszczął z urzędu postępowanie w spawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] marca 2007 r., a decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z wniosku Komisji Organizacyjnej [...] w W. Decyzja ta, po rozpatrzeniu odwołania Komisji Organizacyjnej, została utrzymana w mocy przez Wojewodę Mazowieckiego decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 29 lipca 2008 r., VII SA/Wa 728/08 odrzucił skargę Komisji Organizacyjnej na ww. decyzję z dnia [...] lutego 2008 r. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną Komisji Organizacyjnej postanowieniem z dnia 30 października 2008 r. II OSK 1562/08 uchylił zaskarżone postanowienie WSA z 29 lipca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po ponownym rozpoznaniu skargi Komisji Organizacyjnej wyrokiem z dnia 6 lutego 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 1815/08 uchylił decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lutego 2008 r. i utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] listopada 2007 r.

Decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] Wojewoda Mazowiecki, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. po rozpatrzeniu wszczętego z urzędu postępowania, stwierdził nieważność decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] marca 2007 r. Odwołanie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego od powyższej decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lipca 2009 r. wniosła Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" w W. Po rozpatrzeniu odwołania, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2009 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylił decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...]lipca 2009 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...], na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. stwierdził nieważność decyzji Prezydenta m.st. Warszawy, podnosząc, że decyzja Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] marca 2007 r. wydana została z rażącym naruszeniem prawa.

Jednocześnie Wojewoda odniósł się do sytuacji prawnej Komisji Organizacyjnej, która wnioskowała o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] marca 2007 r. w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 2009 r. (sygn. akt VII SA/Wa 1815/08) oraz z faktem, że wszczęcie z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] marca 2007 r. nastąpiło przed rozpatrzeniem wniosku Komisji Organizacyjnej. Wojewoda uznał, że niezbędne jest rozstrzygnięcie kwestii przymiotu strony tego podmiotu w postępowaniu wszczętym z urzędu. Zdaniem Wojewody Komisja Organizacyjna nie posiada przymiotu strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] marca 2007 r., jako że w postępowaniu w sprawie wydania pozwolenia na budowę, jak i w postępowaniach nadzwyczajnych odnoszących się do pozwoleń na budowę, przymiot strony definiuje art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, który stanowi, że stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Wojewoda wskazał również, ze podmiotowość prawną Komisji Organizacyjnej ocenia się na podstawie art. 108a § 1 w związku z art. 6 ustawy z dnia 16 września 1982 r. Prawa spółdzielczego (tekst jedn. Dz.U. z 2003 r. Nr 188, poz. 1848 ze zm.) zwanego dalej Prawem spółdzielczym. Zgodnie z treścią art. 108a § 1 Prawa Spółdzielczego członkowie spółdzielni, których prawa i obowiązki majątkowe są związane z wyodrębnioną organizacyjnie jednostką spółdzielni albo z częścią majątku spółdzielni, która nadaje się do takiego wyodrębnienia, mogą na podstawie uchwały podjętej większością głosów tych członków wystąpić do zarządu spółdzielni z żądaniem zwołania walnego zgromadzenia w celu podjęcia uchwały o podziale spółdzielni w ten sposób, że z tej jednostki organizacyjnej albo części majątku zostanie utworzona nowa spółdzielnia. W zakresie reprezentacji tych członków stosuje się odpowiednio przepisy o zakładaniu spółdzielni. Równocześnie art. 6 Prawa spółdzielczego określa czynności do dokonania których uprawnione są osoby zamierzające założyć spółdzielnię. Uchwała członków Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" z dnia 11 stycznia 2003 r. w sprawie żądania podziału Spółdzielni i utworzenia nowej Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" upoważnia Komisję Organizacyjną do reprezentowania członków i podejmowania decyzji w sprawach związanych z zakładaniem Spółdzielni. W związku z tym ani przepisy Prawa Spółdzielczego, ani uchwała członków Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" nie dają Komisji Organizacyjnej prawa do działania w innych sprawach niż dotyczących zakładania spółdzielni.

Odwołanie od powyższej decyzji z dnia [...] stycznia 2010 r. wniosła Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" w W.

Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] stycznia 2010 r., Nr [...], i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] marca 2007 r. W uzasadnieniu decyzji GINB stwierdził, że inwestor spełnił wszystkie wymogi stawiane przez Prawo budowlane niezbędne dla uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wskazał, że z analizy dokumentacji projektowej wynika, że dla spornej inwestycji, Prezydent m.st. Warszawy ustalił warunki zabudowy dla budynku decyzją z dnia [...] listopada 2005 r., Nr [...]. Następnie decyzją z dnia [...] października 2006 r., Nr [...], Prezydent m.st. Warszawy ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie parkingów, przebudowie drogi dojazdowej, polegającej na jej poszerzeniu oraz budowie śmietnika z elementami zagospodarowania terenu. Z zestawienia załączników do ww. rozstrzygnięć wynika jednoznacznie, iż obszary nimi objęte nie pokrywają się, stykając się jedynie w kilku punktach. Jak wynika z porównania zatwierdzonego ww. decyzją projektu zagospodarowania terenu oraz decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] listopada 2005 r., Nr [...] obszar inwestycji, objęty wnioskiem inwestora pokrywa się z obszarem, dla którego wyznaczono warunki zabudowy. Dlatego też Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie podzielił stanowiska organu I instancji, zgodnie z którym "zamiarem inwestora było wykonanie 374 miejsc parkingowych" bowiem zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 61 § 1 k.p.a. o zakresie wniosku decyduje inwestor, co znajduje potwierdzenie w treści podania skierowanego do właściwego organu oraz załączonego do projektu budowlanego projektu zagospodarowania terenu, z których jednoznacznie wynika, że realizacja 140 miejsc parkingowych nie była objęta wolą inwestora, gdyż znajdowały się one poza obszarem inwestycji.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał również, że charakter decyzji o warunkach zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę co oznacza to, iż organ ten nie może kształtować warunków zagospodarowania odmiennie od ustalonych w powyższej decyzji, a ponadto nie może wykraczać poza przedmiotowy zakres rozstrzygnięcia. Skoro realizację parkingów dla mieszkańców sąsiednich budynków przewidywała inna, późniejsza decyzja Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] października 2006 r. to w ocenie organu odwoławczego, brak było podstaw do nakładania na inwestora obowiązku realizacji takiego parkingu na obszarze objętym decyzją o warunkach zabudowy z dnia [...] listopada 2005 r. Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, sporne zamierzenie inwestycyjne winno być zgodne wyłącznie z zapisami zawartymi w decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] listopada 2005 r., Nr [...].

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego przeanalizował również dokumentację projektową inwestycji, stwierdzając że zatwierdzony decyzją Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] marca 2007 r. projekt budowlany, nie narusza nieprzekraczalnej linii zabudowy, nie narusza również przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Organ odwoławczy podzielił stanowisko Wojewody Mazowieckiego odnośnie nie posiadania przez Komisję Organizacyjną przymiotu strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] marca 2007 r.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2010 r. złożyła Komisja Organizacyjna "[...]" w W.

Postanowieniem z dnia 18 lutego 2011 r. sygn. akt. VII SA/Wa 1189/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Komisji Organizacyjnej [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2010 r. podnosząc, że w dacie wniesienia skargi, tj. w dniu 26 maja 2010 r., strona skarżąca nie mogła być stroną w postępowaniu sądowoadministracyjnym, albowiem ustał jej byt prawny (co nastąpiło z dniem 19 maja 2010 r.). Dokonując oceny w tym zakresie Sąd I instancji wziął pod uwagę także zakres upoważnienia do działania Komisji wynikający z art. 6 i art. 108a Prawa spółdzielczego.

Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożyła skarżąca Komisja Organizacyjna, a Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 15 czerwca 2011 r. sygn. akt II OSK 1135/11 uchylił zaskarżone postanowienie WSA w Warszawie. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał w uzasadnieniu, że Sąd I instancji nie daje odpowiedzi na pytanie, dlaczego wiąże wyrok sądu cywilnego, oddalający powództwo Komisji Organizacyjnej [...] przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w W. o wydanie orzeczenia zastępującego uchwałę o podziale spółdzielni z utratą bytu prawnego Komisji Organizacyjnej. NSA wskazało, że art. 108a ustawy – Prawo spółdzielcze ani też powołany w skardze kasacyjnej art. 6 tej ustawy, nie stanowią w sposób wyraźny, że zakończenie postępowania podziałowego spółdzielni wiążę się nierozerwalnie z ustaniem bytu prawnego komisji organizacyjnej. Nie wyjaśnia również kwestii ewentualnego następstwa prawnego komisji organizacyjnej.

Następnie wyrokiem z dnia 8 września 2011 r. sygn. VII SA/Wa 1465/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., oddalił skargę Komisji Organizacyjnej.

W uzasadnieniu wyroku Sąd podkreślił, że zdolność Komisji Organizacyjnej do obrony jej interesów prawnych każdorazowo należy oceniać wyłącznie z punktu widzenia celów statutowych (regulaminowych) w postępowaniu administracyjnym, jakie dla jej interesów prawnych tak właśnie wyodrębnionej grupy osób może nieść kształtowany decyzją stosunek prawny. Należy ją również oceniać na gruncie toczącego się postępowania nadzwyczajnego w sprawie wszczętej z urzędu, a dot. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami i garażami podziemnymi (...).

Sąd podkreślił, że przesłanką decydującą o przymiocie strony postępowania administracyjnego – stosownie do treści art. 28 k.p.a. – jest interes prawny, wykazany przez dany podmiot ubiegający się o uczestnictwo w postępowaniu, przy czym należy krąg podmiotów uprawnionych do udziału w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę ustalać według zasady określonej przez przepis szczególny w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. W tym kontekście fakt powołania Komisji Organizacyjnej Spółdzielni Mieszkaniowej upoważnia Komisję Organizacyjną do reprezentowania członków i podejmowania decyzji w sprawach związanych z zakładaniem spółdzielni, lecz nie daje jej praw określonych w art. 28 ust 2 Prawa budowlanego.

Jednocześnie Sąd podkreślił, iż kwestia interesu prawnego Komisji Organizacyjnej [...] była już przedmiotem oceny w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lutego 2009 r. (sygn. akt VII SA/Wa 1815/08), w którym Sąd ten przesądził, iż kwestia przymiotu strony winna być rozstrzygana w decyzji kończącej wszczęte z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] marca 2007 r. [...]. W wyroku tym, Sąd wskazał również, iż skarżącej nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu dotyczącym stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] marca 2007 r. Nr [...]. Przepisy prawa, jak również uchwała członków "[...]" z dnia [...] stycznia 2003 r. dają Komisji Organizacyjnej [...] prawo działania jedynie w zakresie spraw związanych z zakładaniem spółdzielni. W konsekwencji Sąd ten uznał, iż organy rozpoznające sprawę prawidłowo przyjęły, że Komisja Organizacyjna nie posiada przymiotu strony w postępowaniu o stwierdzanie nieważności decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] marca 2007 r.

Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie z dnia 8 września 2011 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła Komisja Organizacyjna zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie:

1) art.108a § 1 ustawy prawo spółdzielcze w zw. z art. 6 ustawy – Prawo spółdzielcze, art. 40 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych, art. 3 ust. 1 i 2 ustawy o własności lokali (Dz.U. z 1994 r. Nr 85, poz. 388) oraz w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego i § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz.U. Nr 75, poz. 690) poprzez stwierdzenie braku interesu prawnego Komisji Organizacyjnej w zaskarżeniu decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] marca 2007 r.;

2) art. 28 i 157 § 2 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez błędną wykładnię i przez uznanie, iż Komisji Organizacyjnej nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę;

3) art. 25 § 1 w zw. z art. 26 § 1 oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak uwzględnienia, iż skarga została wniesiona również przez osoby fizyczne, wskazane z imienia i nazwiska i przez nie osobiście podpisana, a w konsekwencji zignorowanie rozstrzygnięcia kwestii zdolności sądowej osób fizycznych wchodzących w skład Komisji, dokonanego przez NSA postanowieniem z dnia 30 października 2008 r. sygn. akt II OSK 1562/08, po myśli art. 190 p.p.s.a.

Skarżąca kasacyjnie Komisja Organizacyjna wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uwzględnienie skargi na decyzję GINB z dnia [...] kwietnia 2010 r., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W dniu 20 sierpnia 2013 r. wpłynęło do NSA pismo procesowe pełnomocnika Komisji Organizacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania.

W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia zaskarżonym wyrokiem przepisów art. 108a § 1 w zw. z art. 68 Prawa spółdzielczego oraz art. 40 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych i art. 3 ust. 1 i 2 ustawy o własności lokali w związku z art. 7 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego i § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r., należy stwierdzić, że żaden z ww. przepisów nie został naruszony, gdyż przepisy te nie miały i nie powinny mieć zastosowania w niniejszej sprawie, która nie dotyczy podziału spółdzielni ani też założenia spółdzielni.

Z powyżej wymienionych przepisów nie wynika prawo Komisji Organizacyjnej do reprezentowania Spółdzielni Mieszkaniowej na zewnątrz w innych sprawach, niż podział Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]", wynika to też z uchwały członków Spółdzielni z dnia 11 stycznia 2003 r.

Bezpodstawny jest tez zarzut błędnej wykładni art. 28, 157 § 2 k.p.a. w związku z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, gdyż w świetle powyższych przepisów Komisja Organizacyjna nie ma interesu prawnego w kwestionowaniu w postępowaniu nadzwyczajnym decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] marca 2007 r., co nie jest równoznaczne z ewentualnymi interesami faktycznymi poszczególnych członków Spółdzielni. Należy jednak przypomnieć, że w niniejszym postępowaniu skarga do Sądu pierwszej instancji na decyzję GINB z dnia [...] kwietnia 2010 r. została wniesiona przez Komisję Organizacyjną podobnie jak skarga kasacyjna. W takiej sytuacji zaskarżony wyrok jak i wyrok Sądu drugiej instancji, musi odnosić się do praw podmiotowych Komisji, a nie do innych podmiotów – członków Spółdzielni Mieszkaniowej, czy członków Komisji jako osób fizycznych, co sugeruje się w skardze kasacyjnej. Sądy administracyjne zgodnie z art. 184 Konstytucji RP kontrolują działalność administracji publicznej. W tym przypadku kontrola ta polega na kontroli pod względem zgodności z prawem decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2010 r. i decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] stycznia 2010 r., w których to decyzjach również ustalono, że Komisja Organizacyjna w tym postępowaniu nie ma przymiotu strony. Nie można więc na etapie postępowania sądowego dokonać przekształcenia sprawy, która od początku była rozpoznawana jako sprawa z wniosku Komisji Organizacyjnej, a nie osób fizycznych – członków Spółdzielni Mieszkaniowej. Nie można też mieć pretensji do Sądu pierwszej instancji, formułowanej jako zarzut w stosunku do zaskarżonego wyroku, że Sąd nie rozpoznał sprawy ze skarg osób fizycznych, co rzekomo narusza przepisy art. 25 § 1 i art. 26 § 1 w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd administracyjny nie może samodzielnie zmienić podmiotu wnoszącego skargę i rozpoznawać skargi wniesionej przez Komisję Organizacyjną jako skarg wniesionych przez osoby fizyczne, gdyż to zależy wyłącznie od wnoszącego skargę. Powyższy zarzut jakkolwiek w skardze kasacyjnej został przedstawiony jako "zignorowanie rozstrzygnięcia kwestii zdolności sądowej osób fizycznych wchodzących w skład Komisji, dokonanego przez NSA postanowieniem z dnia 30 października 2008 r. II OSK 1562/08", jest to pogląd błędny wynikający z niewłaściwego zrozumienia ww. orzeczenia.

Po pierwsze należy zauważyć, że ww. postanowienie NSA z 30 października 2008 r. zapadło w innym postępowaniu, chociaż tam też chodziło o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] marca 2007 r. Jednak była to sprawa, w której Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji na wniosek Komisji Organizacyjnej [...]. Decyzję Wojewody utrzymał w mocy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. Natomiast WSA w Warszawie postanowieniem z 29 lipca 2008 r. VII SA/Wa 728/08 odrzucił skargę Komisji Organizacyjnej. W związku z powyższym nie może być tu mowy o naruszeniu art. 190 p.p.s.a. zaskarżonym wyrokiem WSA z 8 września 2011 r. Poza tym z jednego zdania uzasadnienia (wyrwanego z kontekstu) postanowienia NSA z 30 października 2008 r. nie można wyciągać zbyt daleko idących wniosków w innych postępowaniach.

Niezależnie od wszystkiego w oparciu o uzasadnienie postanowienia NSA z 30 października 2008 r., II OSK 1562/08, nie można wyprowadzać wniosku, że jeżeli w niniejszej sprawie nie ma przymiotu strony Komisja Organizacyjna, to taki przymiot mogą mieć osoby fizyczne (członkowie Komisji), które podpisały skargę. Jest to wniosek zbyt daleko idący i nieuprawniony w świetle obowiązujących przepisów prawa.

Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.