Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 480/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Skarżony organ: Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Łukaszewska-Macioch Sędziowie WSA Elżbieta Lenart (spr.) WSA Elżbieta Sobielarska Protokolant Emilia Rutkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi I. Z. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] października 2004 r. nr [...] w przedmiocie nadania stopnia doktora habilitowanego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Centralnej Komisji Do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] września 2003 r., nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Centralnej Komisji Do Spraw Stopni i Tytułów na rzecz I. Z. kwotę 450(czterysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] października 2004 r. nr [...] Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, zwana dalej "Centralną Komisją", po ponownym rozpatrzeniu sprawy zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału [...] Politechniki [...] z dnia [...] maja 2002 r. o nadaniu dr I. Z. stopnia naukowego doktora habilitowanego, utrzymała w mocy własną decyzję z [...] września 2003 r. nr [...] odmawiającą zatwierdzenia powyższej uchwały.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że w dniu 10 lipca 2001 r. Rada Wydziału [...] Politechniki [...] wszczęła postępowanie w sprawie otwarcia przewodu habilitacyjnego dr inż. I. Z. oraz powołała trzech recenzentów dorobku naukowego i rozprawy habilitacyjnej w osobach: prof. dr hab. J. W., dr hab. G. R. i prof. dr hab. J. M.

Recenzje sporządzone przez wszystkich trzech recenzentów były pozytywne i potwierdzały, że dr inż. I. Z. spełnia warunki stawiane kandydatom do stopnia doktora habilitowanego, aczkolwiek prof. dr hab. J. M. użył określenia:" mogę zatem stwierdzić, wprawdzie bez większego entuzjazmu, ale z przekonaniem, że dr inż. I. Z. spełnia warunki do nadania jej stopnia naukowego doktora habilitowanego w dziedzinie [...]".

Następnie w dniu [...] maja 2002 r. Rada Wydziału [...] Politechniki [...] podjęła uchwałę o nadaniu dr inż. I. Z. stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk [...] w zakresie [...] – [...] i pismem z dnia 15 lipca 2002 r. wystąpiła do Centralnej Komisji do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych z wnioskiem o jej zatwierdzenie.

W postępowaniu przed Centralną Komisją do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych zostali powołani dwaj recenzenci: profesorowie S. S. i M. M. Obie recenzje były negatywne, z tym, że - ponieważ praca habilitacyjna dr inż. I. Z. składa się z dwóch, nie powiązanych ze sobą części - to profesor S. S. stwierdził, iż nie czuje się wystarczająco kompetentny do oceny drugiej części rozprawy, zaś profesor M. M. uznał, że nie może ocenić wartości pierwszej części rozprawy.

Sekcja Nauk [...] Centralnej Komisji na posiedzeniach w dniach 11 i 12 września 2003 r. z udziałem dwóch recenzentów powołanych przez Centralną Komisję, przeprowadziła głosowanie z wynikiem: 3 głosy tak, 18 głosów nie, 2 wstrzymujące się.

Na posiedzeniu Prezydium Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów w dniu [...] września 2003 r. Przewodniczący Sekcji V poinformował, że członkowie Sekcji po wysłuchaniu opinii recenzentów i po dyskusji, opowiedzieli się przeciwko zatwierdzeniu uchwały Rady Wydziału [...] Politechniki [...]. Prezydium Centralnej Komisji, po dyskusji, podzieliło stanowisko Sekcji jednomyślnie, wykazując wynik głosowania prezydium w następujący sposób: 0-T,9-N,0-W.

Decyzją z dnia [...] września 2003 r. nr [...] Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów - działając na podstawie przepisów ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych (Dz. U. Nr 65, poz. 386 ze zmianami) - odmówiła zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału [...] Politechniki [...] z dnia [...] maja 2002 r. o nadaniu dr I. Z. stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk [...] w zakresie [...].

W uzasadnieniu decyzji Komisja podała, że w postępowaniu prowadzonym przez Sekcję zasięgnięto opinii kolejnych dwóch recenzentów i obaj oni przedstawili jednoznacznie negatywne opinie, które zostały podzielone przez większość członków Sekcji. Poza tym, jak wynika z przeprowadzonej oceny, dorobek dr I. Z. w okresie po doktoracie jest rozproszony w bardzo różnych obszarach tematycznych i ma w większości charakter przyczynkowy. Nie jest to dorobek przyczyniający się w istotny sposób do powiększenia zasobów wiedzy naukowej i nie może być określony jako znaczny. Są to przy tym prace publikowane w czasopismach o niskiej randze w środowisku naukowym. Ponadto, rozprawa habilitacyjna dr I. Z. składa się z dwu tematycznie nie powiązanych ze sobą części. Dotyczą one [...] oraz [...]. [...] zawarta w pierwszej części rozprawy prowadzona była znanymi metodami i w tym zakresie habilitantka niczego istotnego nie wprowadziła. Charakterystyka otrzymanych [...] jest niepełna. Natomiast druga część rozprawy dotycząca [...] jest mało oryginalna. Tak więc, mimo bogatego materiału eksperymentalnego, prace dr I. Z. bazują, w dużej mierze, na wynikach uzyskanych przez innych badaczy i nie wnoszą znacznych, nowych elementów do rozwoju [...]. Prace habilitantki, w tym rozprawa habilitacyjna, nie reprezentowały poziomu upoważniającego Radę Wydziału [...] Politechniki [...] do nadania jej stopnia naukowego doktora habilitowanego. Ponadto Rada Wydziału nie dokonała należytego rozgraniczenia udziału habilitantki od udziałów innych współautorów publikacji wykorzystanych w rozprawie. W treści rozprawy habilitacyjnej brak jest właściwych odniesień do wykorzystanych prac współautorskich, przez co trudno ustalić co w rozprawie jest efektem pracy zespołu, co zaś jest wynikiem badań samej autorki. Z tego też powodu Rada Wydziału nie dysponowała możliwościami prawidłowej oceny zasadności nadania habilitantce stopnia naukowego doktora habilitowanego.

W tym stanie rzeczy Prezydium Centralnej Komisji uznało za uzasadnione stanowisko Sekcji, która odmówiła zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału [...] Politechniki [...] o nadaniu dr I. Z. stopnia naukowego doktora habilitowanego.

Dr I. Z. pismem z dnia 12 stycznia 200 r. wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy przez Centralną Komisję dołączając - jako uzasadnienie wniosku - swoje stanowisko w przedmiocie uwag recenzentów Centralnej Komisji. Podniosła też, iż żaden przepis ustawy o tytule naukowym i stopniach naukowych nie zawiera warunku, że praca habilitacyjna powinna być pracą monotematyczną.

W toku ponownego rozpatrzenia sprawy Sekcja Nauk [...] uzyskała opinie dwóch recenzentów: prof. dr hab. Inż. H. G. i prof. dr hab. A. Z. Obie recenzje były negatywne i ich autorzy byli przeciwni nadaniu dr I. Z. stopnia naukowego doktora habilitowanego.

Następnie Sekcja Nauk [...] na posiedzeniu w dniach 7 i 8 października 2004 r., po zapoznaniu się z wnioskiem i po wysłuchaniu wszystkich czterech opinii recenzentów Centralnej Komisji oraz po dyskusji, wypowiedziała się przeciw uchyleniu decyzji Centralnej Komisji o odmowie zatwierdzenia uchwały o nadaniu dr I. Z. stopnia naukowego doktora habilitowanego. Za uchyleniem poprzedniej decyzji Centralnej Komisji w głosowaniu tajnym głosowały 4 osoby, przeciw 23, przy 1 głosie wstrzymującym się. Z ogólnej liczby 35 członków Sekcji udział wzięło 28 członków.

Prezydium Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów - na posiedzeniu w dniu [...] października 2004 r., po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji, odmówiło zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału [...] Politechniki [...] z dnia [...] maja 2002 r. o nadaniu dr I. Z. stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk [...] w zakresie [...].

Wzięto pod uwagę, że rozprawa habilitacyjna nie spełnia wymogów ustawy, bo nie jest znaczącym i trwałym wkładem w rozwój nauki, zaś dorobek naukowy towarzyszący rozprawie habilitacyjnej jest rozproszony tematycznie i nie przyczynił się znacząco do powiększenia zasobów wiedzy naukowej. Prezydium Komisji zapoznało się z dokumentacją wystąpienia dr I. Z. i podjęło dyskusję nad stanowiskiem Sekcji w sprawie tego wystąpienia. W ocenie Prezydium Centralnej Komisji ponowne postępowanie przeprowadzone przez Sekcję Nauk [...] było wnikliwe i wyczerpujące, a wnioski wynikające z tego postępowania zasadne. Ponowna ocena rozprawy habilitacyjnej nie usunęła zastrzeżeń, które wcześniej wysunięto pod jej adresem. W tajnym głosowaniu Prezydium Centralnej Komisji podjęło jednomyślnie (10 głosów) decyzję o utrzymaniu w mocy decyzji Centralnej Komisji z dnia [...] września 2003 r.

Następnie decyzją z dnia [...] października 2004 r. nr [...] -działając na podstawie przepisów ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych (Dz. U. Nr 65, poz. 386 ze zmianami) - Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów postanowiła utrzymać w mocy swoją decyzję z dnia [...] września 2003 r. odmawiającą zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału [...] Politechniki [...] z dnia [...] maja 2002 r. o nadaniu dr I. Z. stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk [...] w zakresie [...].

W uzasadnieniu wskazano, że - jak wynika z przeprowadzonej oceny – dorobek naukowy dr I. Z. jest liczbowo skromny, obejmujący różne obszary tematyczne ([...], [...], [...] i [...]), a jego wartość merytoryczna nie pozwala na stwierdzenie, że wkład tego dorobku w rozwój [...] jest istotny, o czym świadczy znikomy oddźwięk w środowisku specjalistów oraz publikowanie prac tylko w czasopismach o niskiej randze. Rozprawa habilitacyjna dr I. Z. obejmuje dwie dość luźno tematycznie powiązane części. Pierwsza z nich dotyczy [...], druga zaś poświęcona jest [...]. W ocenie wszystkich czterech recenzentów Centralnej Komisji, rozprawa habilitacyjna nie wnosi istotnego wkładu w rozwój [...], a szczególnie [...]. Wyniki badań zawarte w obydwu fragmentach rozprawy habilitacyjnej dr I. Z. z punktu widzenia zastosowań praktycznych stanowią etap początkowy i nie są zakończone. W konsekwencji Centralna Komisja podtrzymała zarzut, że rozprawa habilitacyjna dr I. Z. oraz jej dorobek naukowy nie stanowią wystarczającej podstawy do zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału [...] Politechniki [...] o nadaniu dr I. Z. stopnia naukowego doktora habilitowanego. Wystąpienie o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie dostarczyło żadnych nowych podstaw, aby uchylić zarzut braku należytego rozgraniczenia udziału habilitantki od udziału innych współautorów publikacji wykorzystanych do przygotowania rozprawy. Potwierdziło jedynie fakt, że szereg osób było współautorami tych prac, bez określenia, co w tych pracach stanowi ich własność intelektualną. Udział we wspólnych pracach, i to tylko niektórych autorów, określono w procentach, co z punktu widzenia potrzeb procesu oceny rozprawy habilitacyjnej, jest informacją mało użyteczną. Akceptując fakt, że rozprawa habilitacyjna stanowi część pracy zespołowej Rada Wydziału [...] Politechniki [...] była zobowiązana, przed dokonaniem oceny rozprawy, sprawdzić i udokumentować, co stanowi wkład habilitantki do wspólnych opracowań, by umożliwić ocenę rozprawy z uwzględnieniem również art. 15 ust. 4 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym.

W tym stanie rzeczy Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów uznała za uzasadnione stanowisko Sekcji sprzeciwiające się uchyleniu decyzji o odmowie zatwierdzenia uchwały nadającej dr I. Z. stopień naukowy doktora habilitowanego.

Na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] września 2003 r. oraz na ostateczną decyzję z dnia [...] października 2004 r., skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła dr I. Z., domagając się stwierdzenia ich nieważności ewentualnie ich uchylenia.

Zarzucała im naruszenie;

1) - przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy a mianowicie art.7, 8, 10 §1, art.24§1 pkt.4 k.p.a. w zw. z art.27§1, art.77 §1, art.80, art.107 §1 i 3 k.p.a. oraz §7 pkt 2 Statutu Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułu z dnia 19 kwietnia 1991r. ze zm. w zw. z art.34 ust. 5 ustawy z dnia 12 września 1990r. o tytule naukowym i stopniach naukowych,

2) - prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy a mianowicie art.17 ust.2, art.34 ust.3 i 5 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych w zw. z § 9 pkt 3 i 4 Statutu Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułu z dnia 19 kwietnia 1991r .ze zm.

W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wniosła o jej oddalenie podnosząc, że w skardze podniesiono szereg zarzutów o charakterze proceduralnym i materialno-prawnym, które nie są zasadne. Postępowanie o nadanie dr I. Z. stopnia naukowego doktora habilitowanego zostało przeprowadzone zgodnie z obwiązującymi przepisami a sposób procedowania uwidoczniony w aktach, protokołach i uzasadnieniach decyzji był prawidłowy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie należy stwierdzić, że stosownie do treści art.13 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (z. U. Nr 153, poz.1270 ze zmianami) wojewódzkie sądy administracyjne są powołane do rozpoznawania wszystkich spraw sądowoadministracyjnych z wyjątkiem tych spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego, a właściwym miejscowo do rozpoznania w/w spraw jest ten wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Podkreślić należy, że ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje, w zakresie swojej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów lub czynności organów administracji publicznej. Przy czym kontrola Sądu sprowadza się do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Powyższe oznacza, że sąd administracyjny nie jest kolejną instancją odwoławczą od ostatecznej decyzji administracyjnej a - jak wspomniano wyżej - ocenia ten akt pod względem legalności. Należy także podkreślić, że stosownie do treści art.134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że oceniając zaskarżoną decyzję pod względem jej zgodności z prawem, Sąd obowiązany jest wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga zasługiwała na uwzględnienie, choć z innych przyczyn, niż w niej podniesione.

Wskazać należy, że zarzuty skargi oraz wywody zawarte w jej uzasadnieniu stanowią w głównej mierze merytoryczną polemikę z negatywnymi opiniami przedstawionymi przez recenzentów Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów. Dotyczy to oceny zakresu dorobku naukowego, na podstawie którego Rada Naukowa podjęła uchwałę o nadaniu stopnia naukowego doktora habilitowanego, jak i oceny rozprawy habilitacyjnej. Co się tyczy tych zarzutów należy wskazać, że w wyroku z dnia 26 kwietnia 1996 r. sygn. akt III ARN 86/95 (OSNAP 1996/21/315) Sąd Najwyższy zajął stanowisko, iż Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do merytorycznej kontroli recenzji stanowiących podstawę decyzji Centralnej Komisji odmawiającej zatwierdzenia uchwały o nadaniu stopnia naukowego doktora habilitowanego. Stanowisko to zachowuje aktualność w orzekaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.

Z tego też względu kontrola Sądu polegała wyłącznie na ocenie zgodności z prawem czynności organu prowadzących do wydania decyzji, a nie na ocenie wydanych w sprawie opinii recenzentów.

Z akt sprawy wynika. że postępowanie administracyjne przed Centralną Komisją do Spraw Stopni i Tytułów zostało wszczęte w okresie obowiązywania ustawy z 12 września 1990 roku o tytule naukowym i stopniach naukowych (Dz. U. Nr 65, poz.386 ze zmianami). Natomiast z dniem 1 maja 2003 roku weszła w życie ustawa z 14 marca 2003 roku o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz.595). Z treści art.51 ust. 1 powyższej ustawy z 14 marca 2003 roku wynika, że przewody doktorskie i habilitacyjne, nie zakończone do dnia wejścia w życie powołanej ustawy, są prowadzone na podstawie dotychczasowych przepisów. Natomiast zgodnie z art.18 ust.2 pkt.5 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, obowiązującej w dacie wydania zaskarżonej decyzji, czynności przewodu habilitacyjnego kończą się uchwałami rady jednostki organizacyjnej w przedmiocie nadania stopnia doktora habilitacyjnego.

W przedmiotowej sprawie czynności przewodu habilitacyjnego zakończyła uchwała Rady Wydziału [...] Politechniki [...] z dnia [...] maja 2002 r. Zatem przepis art.51 ust.1 powyższej ustawy z dnia 14 marca 2003 r. nie mógł być zastosowany przez organ wydający zaskarżone decyzje.

Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wskazała - jako podstawę prawną swoich rozstrzygnięć - przepisy ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych, podczas, gdy powinna rozstrzygnąć sprawę na podstawie obowiązującej w dacie wydania zaskarżonej decyzji, ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki. Tak więc Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów stosując prawo nieobowiązujące, dopuściła się naruszenia przepisów prawa materialnego.

Postępowanie w sprawach o nadanie tytułu naukowego oraz stopni naukowych unormowane w powołanych ustawach cechuje odrębność wobec postępowania administracyjnego uregulowanego w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego, jednak w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy kpa. Oprócz powyższych uregulowań znajdują także zastosowanie postanowienia statutu Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, uchwalonego przez nią w oparciu o upoważnienie zawarte w ustawie.

Podstawową dokumentację postępowania poprzedzającego wydanie decyzji przez Centralną Komisję stanowią protokoły z posiedzeń Sekcji oraz posiedzeń Prezydium Komisji. Protokół, zgodnie z art. 68 kpa, winien być tak sporządzony, aby z niego wynikało, kto, kiedy, gdzie i jakich czynności dokonał, kto i w jakim charakterze był przy tym obecny, co i w jaki sposób w wyniku tych czynności ustalono oraz jakie uwagi zgłosiły obecne osoby. Tych wymogów w postępowaniu przeprowadzonym w niniejszej sprawie nie dochowano.

Protokół z posiedzenia Sekcji Nauk [...] w dniach 11 i 12 września 2003 r. zawiera, między innymi, wynik głosowania. Z treści protokołu nie wynika jednak, czego dotyczył wynik głosowania, tzn. jak zostało postawione pytanie poddane głosowaniu. Nie wiadomo więc, jaka uchwała Sekcji zapadła bezwzględną większością głosów. Ponadto z protokołu nie wynika, czy zgodnie z wymogiem art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 12 września 1990 r. (art. 20 ust. 1 nowej ustawy) głosowanie było tajne. Protokół, o którym mowa, nie dawał więc żadnych podstaw do stwierdzenia przez Centralną Komisję w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] września 2003 r., że "Sekcja Nauk [...] (...) po wysłuchaniu recenzentów Centralnej Komisji i po przeprowadzeniu dyskusji, w tajnym głosowaniu odmówiła poparcia tego wniosku".

Również z treści protokołu z posiedzenia Prezydium Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów w dniu [...] września 2003 r. nie wynika, czego dotyczył wynik głosowania i czy głosowanie było tajne.

Ponadto obie recenzje były niekompletne, gdyż każdy z recenzentów ocenił tylko po jednej części pracy habilitacyjnej - profesor S. S. stwierdził, iż nie czuje się wystarczająco kompetentny do oceny drugiej części rozprawy, zaś profesor M. M. uznał, że nie może ocenić wartości pierwszej części rozprawy. Tak więc ocena pracy habilitacyjnej dr I. Z. nie była pełna, gdyż żadna z recenzji nie oceniała całości pracy, a tylko wybrany fragment.

Decyzja z dnia [...] września 2003 r. została zatem wydana z naruszeniem art. 80 kpa wskutek przyjęcia za dowód niewłaściwie sporządzonego protokołu z posiedzenia Sekcji i posiedzenia Prezydium Centralnej Komisji oraz oparciu się na stwierdzeniach, których w ogóle nie było w tych protokołach. Ponadto Centralna Komisja powołała się na dwie recenzje oceniające pracę habilitacyjną, podczas, gdy w sumie była to tylko jedna recenzja odnośnie oceny całości pracy habilitacyjnej. Tym samym uchybiono zasadzie wyrażonej w art. 7 kpa nakazującej organowi administracji podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy.

Z kolei z protokołu z posiedzenia Sekcji Nauk [...] w dniach 7 i 8 października 2004 r. wynika, że dwaj recenzenci Rady Wydziału - prof. dr hab. J. W. i prof. dr hab. J. M. nie brali w nim udziału. Jednocześnie w aktach sprawy brak jest dowodu doręczenia dla nich zawiadomienia o terminie posiedzenia. Nie stanowi to rażącego naruszenia prawa, ale w ten sposób Rada Wydziału [...] Politechniki [...] została pozbawiona możliwości obrony swojego stanowiska.

Również z tego protokołu wynika, że wynik głosowania tajnego za uchyleniem poprzedniej decyzji Centralnej Komisji odmawiającej zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału [...] Politechniki [...] o nadaniu dr I. Z. stopnia naukowego doktora habilitowanego wynosi – 4 głosy tak, przeciw 23 osoby, wstrzymujących się – 1 osoba. Wynika z niego także, że z ogólnej liczby 35 członków Sekcji udział wzięło 28 członków. Tymczasem treść uzasadnienia decyzji Centralnej Komisji z dnia [...] października 2004 r. świadczy o tym, że wyniki głosowania w Sekcji wyglądały następująco: za uchyleniem decyzji – 4, przeciw – 23, wstrzymujących – 4. Jest zatem ewidentna sprzeczność w powyższych zapisach odnośnie wyników głosowania i ilości członków Sekcji biorących udział w głosowaniu.

Należy podkreślić, że w postępowaniu przed Centralną Komisją znajduje w pełni zastosowanie zasada dwuinstancyjności, która w przypadkach, gdy do wydania decyzji w sprawie właściwy jest minister albo inny organ pełniący funkcję organu centralnego, realizowana jest przez przyznanie stronie prawa do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku mają zastosowanie przepisy dotyczące odwołań (art. 127 § 3 kpa). Istotą zaś postępowania odwoławczego jest ponowne rozpatrzenie sprawy w pełnym jej zakresie. Rozpoznając ponownie sprawę organ jest obowiązany rozpatrzyć zarzuty podniesione przez stronę we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a wyjaśnienie stanowiska zajętego w przedmiocie tych zarzutów winno się znaleźć w uzasadnieniu ostatecznej decyzji. Rację ma skarżąca, iż Centralna Komisja w zaskarżonej decyzji nie odniosła się do zarzutów podniesionych w złożonym przez nią wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W istocie uzasadnienie decyzji ostatecznej ograniczone zostało do powtórzenia argumentacji zawartej w uzasadnieniu decyzji z dnia z [...] września 2003 r.

W ocenie Sądu, w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80, a także art. 107 § 3 w związku z art. 127 § 3 kpa. W postępowaniu przed Centralną Komisją uchybiono bowiem obowiązkowi dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, z czym związany był obowiązek wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, prawidłowego udokumentowania przebiegu postępowania oraz jego wyników a także właściwego uzasadnienia podjętej decyzji. Uchybienia te mogły mieć wpływ na wynik sprawy.

Zarzut naruszenia ustawowego terminu rozpatrzenia wniosku Rady Wydziału [...] Politechniki [...] przez Centralną Komisję, aczkolwiek uzasadniony, nie miał wpływu na wynik sprawy. Z uchybieniem terminów rozpatrywania uchwał przedstawionych Centralnej Komisji do zatwierdzenia, ustawa szczególna nie wiąże skutku o znaczeniu prawnym. Należy zatem rozumieć, iż jest to termin instrukcyjny.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 lit. a i c, art.152 i art.200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zmianami) orzekł, jak sentencji wyroku.