Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt II SAB/Po 190/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2022-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
658
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. F. na bezczynność Rady Miejskiej Pniewy w przedmiocie kontroli nad działaniami zmierzającymi do likwidacji linii kolejowej postanawia odrzucić skargę /-/ E. Podrazik


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 6 września 2022 r. A. F. wniósł skargę na bezczynność Rady Miejskiej Pniewy w przedmiocie kontroli nad działaniami zmierzającymi do likwidacji linii kolejowej (k. [...] akt sądowych). W piśmie skarżący podniósł, że organ "rozciął linię kolei Gorzów-Poznań w miejscowości Pniewy", aby poszerzyć ul. [...], będącą drogą lokalną. Jednocześnie wniósł o zabezpieczenie pasa terenu, jego udostępnienie i przekazanie stronom zainteresowanym odbudową linii stosownych informacji oraz wypłacenie kary na rzecz samorządów gminnych na odcinku Pniewy-Poznań i Pniewy-Gorzów, w których mieszkańcy mają utrudniony dostęp do miast wojewódzkich.

W odpowiedzi na skargę Rada Miejska Pniewy wniosła o jej odrzucenie, argumentując, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, a nadto skarga została wniesiona bez wezwania na piśmie do usunięcia naruszeń prawa (k. [...]-[...] akt sądowych). Organ wskazał, że przedmiot skargi określony jako "bezczynność zachowania Radnych Miasta Pniewy w sprawie działań Burmistrza Miasta Pniewy w zakresie usiłowania likwidacji linii kolejowej celem uniemożliwienia podróży transportem zbiorowym" nie może być uznany za czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, określoną w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r., poz. 329 z późn. zm., dalej "P.p.s.a."). Rada gminy posiada kompetencje kontrolne wobec organu wykonawczego, ale nie istnieje żadne uprawnienie, które pozwalałoby skarżącemu wszcząć postępowanie kontrolne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.

Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd weryfikuje w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Stosownie do art. 3 § 2 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

- decyzje administracyjne;

- postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

- postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

- inne niż określone w punktach poprzedzających akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego ustawą z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 z późn. zm., dalej "K.p.a."), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r. poz. 613), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. poz. 1947), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

- pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

- akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

- akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w punkcie poprzedzającym, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

- akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

- bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w punktach 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku interpretacji przepisów prawa podatkowego, opinii zabezpieczających i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

- bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w punktach 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej.

Sąd orzeka także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosuje środki określone w tych przepisach.

W pojęciu sprawy sądowoadministracyjnej mieści się kontrola działalności administracji publicznej w zakresie wyznaczonym art. 3 P.p.s.a., a także inne kwestie rozpoznawane w postępowaniu prowadzonym na podstawie P.p.s.a., jak wymienione w art. 4 tej ustawy spory o właściwość, a także przekazane na podstawie ustaw odrębnych. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w cytowanym przepisie.

Zasada ta znajduje zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, w której skarga została wniesiona na bezczynność Rady Miejskiej Pniewy w przedmiocie kontroli nad działaniami zmierzającymi do likwidacji linii kolejowej.

Skarga na bezczynność może dotyczyć ściśle określonych przypadków. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. skarga na bezczynność może obejmować inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, 1491 i 2052), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540, 1598, 2076 i 2105), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2021 r. poz. 422, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Skargę na bezczynność, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 9 P.p.s.a., można złożyć także w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że bezczynność rady gminy w przedmiocie "kontroli nad działaniami zmierzającymi do likwidacji linii kolejowej" nie mieści się w katalogu spraw należących do właściwości sądu administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę organ słusznie podniósł, że rada gminy posiada uprawnienia kontrolne wobec organu wykonawczego gminy, jednak postępowanie kontrolne nie może zostać formalnie zainicjowane przez skarżącego. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r., poz. 559 z późn. zm., dalej "u.s.g.") "z zastrzeżeniem art. 12 organem stanowiącym i kontrolnym w gminie jest rada gminy". Rada gminy kontroluje działalność wójta, gminnych jednostek organizacyjnych oraz jednostek pomocniczych gminy za pomocą komisji rewizyjnej (art. 18a ust. 1 u.s.g.).

A. F. w tym zakresie może wnieść tzw. skargę powszechną (w odróżnieniu od skargi do sądu administracyjnego), jaką strona niezadowolona z działania organu, w tym organu wykonawczego gminy, może wnieść na podstawie przepisów Działu VIII K.p.a., zatytułowanego "Skargi i wnioski".

Przedmiotem skargi powszechnej może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw (art. 227 K.p.a.). W postępowaniu skargowym, rozpatrywanym w trybie Działu VIII K.p.a., nie rozstrzyga się konkretnej sprawy administracyjnej, nie ma w nim stron postępowania, nie wydaje się rozstrzygnięć adresowanych do skarżącego, a jedynie zawiadamia się go o czynnościach wewnętrznych, zmierzających do wyjaśnienia okoliczności podniesionych w skardze oraz o sposobie załatwienia skargi. W konsekwencji, działania administracji publicznej będące przedmiotem tego typu skarg nie podlegają kontroli sądów administracyjnych z uwagi na to, iż nie mieszczą się w katalogu czynności i aktów poddawanych nadzorowi sądowemu w świetle art. 3 § 2 P.p.s.a. W orzecznictwie jednolicie wskazuje się, że w sprawach skarg i wniosków, o których mowa w Dziale VIII K.p.a., nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 listopada 2011 r., II OSK 1961/11 oraz postanowienia: z 18 stycznia 2017 r., I OZ 2049/16; z 14 października 2016 r., I OSK 2091/16; z 1 marca 2010 r., II OSK 478/09; z 25 lutego 2009 r., II OSK 241/09; z 15 maja 2009 r., I OZ 520/09; z 1 lutego 2007 r., I OSK 395/06; z 26 stycznia 2006 r., I OSK 26/07, orzeczenia.nsa.gov.pl).

W świetle przedstawionych okoliczności i rozważań prawnych należało uznać, że skarga A. F. na bezczynność Rady Miejskiej Pniewy w przedmiocie kontroli nad działaniami zmierzającymi do likwidacji linii kolejowej jest z skargą złożoną na czynność niemieszczącą się w zakresie właściwości sądu administracyjnego. W takiej sytuacji skargę należy uznać za niedopuszczalną, a więc podlegającą odrzuceniu, stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a.

W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.

Stosownie do art. 58 § 3 P.p.s.a. postanowienie wydano na posiedzeniu niejawnym.

/-/ E. Podrazik