Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 472/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-08-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Krystyna Anna Stec po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 31 maja 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 1328/13 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] A. S. (dalej: skarżąca, wnioskodawczyni) wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. W treści skargi nie zawarto żadnego uzasadnienia złożonego wniosku.

Postanowieniem z dnia 31 maja 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 1328/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu Sąd I instancji stwierdził, że zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.), warunkiem wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę skarżącą w złożonym wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń, świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W ocenie Sądu I instancji, wniosek złożony w rozpoznawanej sprawie i niezawierający żadnego uzasadnienia nie zasługiwał na uwzględnienie, ponieważ skarżąca nie przedstawiła żadnych okoliczności, które świadczyłyby o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Na powyższe postanowienie A. S. wniosła zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając orzeczenie w całości oraz domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono rażące naruszenie przepisów postępowania, a to:

1. art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez bezpodstawne przyjęcie przez Sąd, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki do wstrzymania wobec skarżącej wykonania zaskarżonej decyzji SKO;

2. art. 141 § 4 w zw. z art. 166 p.p.s.a. poprzez nieustalenie przez Sąd faktów (niedostateczne przedstawienie stanu sprawy), pozwalających na stwierdzenie, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby wobec skarżącej niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i trudne do odwrócenia skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

W uzasadnieniu podniesiono, że podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi zatem o szkodę majątkową lub niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, zwłaszcza gdy zachodzi ryzyko poniesienia straty na życiu i zdrowiu. W ocenie wnioskodawczyni, wykonanie zaskarżonej decyzji oraz doprowadzenie do egzekucji kwoty 26.460,00 zł stanowiłoby zagrożenie dla jej zdrowia i życia i z pewnością spowodowałoby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i trudne do odwrócenia skutki.

Skarżąca podniosła, że nie posiada żadnego majątku, utrzymuje się jedynie ze świadczenia emerytalno – rentowego w kwocie 1294,44 zł netto miesięcznie. Kwota ta wystarcza skarżącej zaledwie na koszty bieżącego utrzymania oraz pokrycie kosztów leczenia, w tym kosztów konsultacji lekarskich specjalistycznych, dojazdy na konsultacje i do przychodni.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. Strona wnosząca o zastosowanie ochrony tymczasowej jest zatem zobligowana do wykazania, że w sytuacji wykonania decyzji, o wstrzymanie której wnioskowała, zajdzie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne.

Przenosząc te uwagi natury ogólnej na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że skarżąca, pomimo ciążącego na niej obowiązku, nie wykazała przed Sądem I instancji spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Strona ograniczyła się jedynie do sformułowania w skardze samego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, bez jakiegokolwiek uzasadnienia, wskazującego na jego zasadność.

Tymczasem – jak już podniesiono – skarżąca powinna podać we wniosku określone okoliczności, a także chociażby uprawdopodobnić ich wystąpienie, wykraczając w ten sposób poza gołosłowne i ogólnikowe twierdzenia. Sąd podejmujący rozstrzygnięcie w tej kwestii musi mieć bowiem możliwość dokonania analizy oraz oceny materiału, pozwalającego zająć stanowisko co do zaistnienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Brak uzasadnienia złożonego wniosku, a tym samym brak uprawdopodobnienia okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., uniemożliwia Sądowi jego ocenę pod kątem zasadności zastosowania instytucji ochrony tymczasowej w konkretnej sprawie oraz uwzględnienie żądania strony (por. postanowienie NSA z dnia 8 listopada 2012 r., sygn. akt II GSK 199/12).

Podkreślić nadto należy, że Naczelny Sąd Administracyjny dokonuje kontroli postanowienia Sądu I instancji na dzień jego wydania. Skoro więc w chwili rozpoznawania wniosku skarżącej przed WSA w W. spełnienie ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji nie zostało w żaden sposób przez skarżącą uprawdopodobnione, należy uznać, że orzeczenie odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest zgodne z prawem (por. postanowienie NSA z dnia 13 sierpnia 2013 r., sygn. akt I GZ 242/13).

Odnosząc się zaś do powołanego w zażaleniu postanowienia NSA, sygn. akt II OZ 290/05, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wskazane orzeczenie zostało wydane w zupełnie innym przedmiocie sprawy i w swym uzasadnieniu nie zawiera przedstawionej przez skarżącą tezy, że okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji, powołane po raz pierwszy w zażaleniu, wymagają sprawdzenia.

Na marginesie zauważyć należy, że walor ochronny ma również prawna możliwość zmiany lub uchylenia przez sąd w każdym czasie, z urzędu lub na żądanie skarżącej, własnego postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania aktu, w sytuacji wykazania zmiany okoliczności, które warunkowały jego podjęcie.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.