Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2242/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-03-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wegner Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędzia WSA Tomasz Sałek (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 marca 2021 r. sprawy ze skargi I.S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...]marca 2020 r.; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej I. S. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu 18 marca 2019 r. inspektor inspekcji transportu drogowego zatrzymał do kontroli na drodze krajowej nr [...], w miejscowości [...], pojazd marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą o nr rej. [...], przy czym łączna dopuszczalna masa całkowita zestawu pojazdów przekraczała 3,5 tony. Pojazdem kierował C. L. (dalej też jako "kierowca"). Pojazdem wykonywany był krajowy transport drogowy rzeczy (brona talerzowa, sprężynowa oraz pług), na podstawie licencji nr [...], w imieniu i na rzecz [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...] (dalej także jako "[...]", "przewoźnik" lub "spółka"). W trakcie kontroli ustalono, że pojazd marki [...], którym wykonywany był krajowy transport drogowy rzeczy, nie został wyposażony w tachograf. W związku z powyższym w protokole z kontroli stwierdzono wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w wymagany tachograf posiadający świadectwo homologacji typu. Jednocześnie kontrolujący, na podstawie zapisów w Krajowym Rejestrze Elektronicznym Przedsiębiorców Transportu Drogowego (dalej też jako "KREPTD" lub "Rejestr"), ustalili, iż zarządzającym transportem w [...] jest I. S. (dalej także jako "skarżąca" lub "strona").

W związku z powyższymi ustaleniami [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej także jako "organ I instancji" lub "WITD") pismem z dnia 19 marca 2019 r. – skierowanym na adres spółki - zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania wobec zarządzającego transportem. Następnie WITD decyzją z dnia [...] maja 2019 roku nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 2 000 złotych za naruszenie, o którym mowa w lp. 15.3 załącznika nr 4 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2019 roku, poz. 2140 ze zm., dalej też jako "u.t.d."). Decyzja ta również została doręczona w siedzibie spółki a jej odbiór dnia 28 maja 2019 roku potwierdził pracownik.

Pismem nadanym 2 września 2019 roku skarżąca wniosła odwołanie od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2019 roku, informując, że o karze dowiedziała się ze skierowanego do niej upomnienia na adres ul. [...],[...]. Skarżąca zaznaczyła, że wcześniej nie otrzymała żadnej korespondencji, w tym decyzji organu I instancji z dnia [...] maja 2019 roku. Skarżąca wyjaśniła, że w dniu 24 października 2018 roku sprzedała M. L. oraz [...]Sp. z o. o. 100% udziałów w spółce [...] i z tym dniem skarżąca zaprzestała zarządzania transportem w spółce.

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2019 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej też jako "organ odwoławczy", "organ II instancji" lub "GITD") stwierdził niedopuszczalność odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2019 r. Organ odwoławczy uzasadnił swoje rozstrzygnięcie faktem adresowania przesyłki z zawiadomieniem o wszczęciu postępowania na adres spółki, co uniemożliwiło stronie wzięcie czynnego udział w postępowaniu. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że również decyzja organu I instancji z dnia [...] maja 2019 r. nie została prawidłowo doręczona stronie będącej osobą fizyczną. Ponieważ decyzja organu nie została doręczona stronie postępowania, tym samym nie weszła do obiegu prawnego. Skoro decyzja organu I instancji nie została doręczona stronie tym samym strona nie mogła wnieść odwołania od decyzji, która jej nie została doręczona. Decyzja niedoręczona nie wywołuje skutków prawnych, bo te powstają z chwilą zawiadomienia adresata o decyzji.

Następnie organ I instancji pismem z dnia 15 stycznia 2020 r. prawidłowo zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego.

Skarżąca w swym piśmie z dnia 23 stycznia 2020 roku ponownie podkreśliła brak swoich związków ze spółką, informując przy tym, że to spółka nie dopełniła ciążącego na niej obowiązku zgłoszenia do Rejestru nowej osoby zarządzającej transportem. To wskutek działań samej skarżącej dopiero jesienią 2019 roku została wykreślona z KREPTD.

W związku z powyższym pismem skarżącej, WITD zwrócił się do spółki z wezwaniem do wskazania zarządzającego transportem, któremu powierzono kierowanie operacjami transportowymi w spółce [...].

W odpowiedzi Prezes Zarządu M.L. wskazała, ze informacje dotyczące powyższego wezwania zostały zawarte w protokole kontroli z dnia 18 marca 2019 roku.

W dniu [...] marca 2020 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję nr [...] o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 2 000 złotych za naruszenie opisane w protokole kontroli z dnia 18 marca 2019 roku.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie art. 7, art. 28, art. 61, art. 77, art. 80, art. 105 oraz art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. Z 2020 r., poz. 256, dalej też jako "k.p.a."). Wskazała, iż w sprawie zostały wydane dwie tożsame decyzje dotyczące tego samego podmiotu. Skarżąca podniosła również, iż od momentu sprzedania spółki, nie miała z nią nic wspólnego. Wyjaśniła, że nie wyraziła dalszej zgody dla spółki na sprawowanie funkcji osoby zarządzającej transportem. Rozważała co prawda taką współpracę, ale do niej nie doszło. W ocenie skarżącej organ I instancji nie przeprowadził tymczasem postępowania ustalającego, kto jest zarządzającym transportem w [...] sp. z o. o. Do odwołania skarżąca załączyła umowę sprzedaży udziałów w spółce oraz wydruki z korespondencji elektronicznej prowadzonej przez nią z C.L., już po ich sprzedaży.

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] utrzymał decyzję WITD z dnia [...] marca 2020 roku w mocy. Odnośnie wydania dwóch tożsamych decyzji w tej samej sprawie organ odwoławczy wskazał, iż w związku z niezawiadomieniem strony oraz niedostarczeniem stronie decyzji z dnia [...] maja 2019 r., nie weszła ona do obrotu prawnego. Stosownie do art. 110 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Skoro więc ww. decyzja nie została nigdy dostarczona stronie, nie wywołuje tym samym skutków prawnych.

Zdaniem organu odwoławczego cały materiał dowodowy zgromadzony przez organ, jak również dowody przedstawione przez stronę potwierdzają, że skarżąca pełniła funkcję osoby zarządzającej transportem w dniu kontroli. GITD zauważył, że w odwołaniu strona wskazała, iż z dniem 24 października 2018 r. (sprzedaż spółki) przestała mieć jakikolwiek związek ze spółką. Niemniej jednak z maila z dnia 22 stycznia 2019 r. wynika, w ocenie GITD, iż strona pełniła cały czas świadomie funkcję osoby zarządzającej transportem oraz chciała podjąć współpracę w zakresie "zostawienia" swojego certyfikatu spółce. Z ww. maila wynika również, iż strona w razie niepodjęcia współpracy miała złożyć pismo do Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego. O podjęciu czynności strona informuje również w odwołaniu. GITD zauważył, że w piśmie brakuje natomiast informacji, jakie to czynności i kiedy zostały podjęte. Wraz z odwołaniem nie wniesiono, chociażby kopii dokumentów składanych do GITD oraz ewentualnej odpowiedzi organu.

We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2020 r. strona zarzuciła naruszenie:

- art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., poprzez niedokonanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie ustalenia osoby zarządzającej transportem, a przez to naruszenie podstawowej zasady postępowania, jaką jest zasada prawdy obiektywnej;

- art. 75 oraz art. 77 § 1 i § 4 k.p.a. poprzez pominięcie znanego organowi z urzędu dowodu z pisma skarżącej do Głównego Inspektora Transportu Drogowego o wykreślenie jej z Krajowego Rejestru Elektronicznego Przedsiębiorców Transportu Drogowego (KREPTD) i rozpatrzenie sprawy przy niepełnym materiale dowodowym;

- art. 7 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z ar. 2 pkt 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. Urz. UE L 300 z 14.11.2009, str. 51, z późn. zm.) poprzez wydanie decyzji, przy braku wskazania - jaki stosunek prawny łączył skarżącą z [...] sp. z o. o. w zakresie pełnienia funkcji osoby zarządzającej transportem oraz na czym polegało rzeczywiste i ciągłe zarządzanie strony operacjami transportowymi przedsiębiorstwa,

- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie, podczas gdy w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym zachodziły przesłanki uchylenia decyzji i umorzenia postępowania w sprawie;

- art. 136 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy bezsprzecznie wynikała konieczność przeprowadzenia dowodu z przesłuchania udziałowca i członka zarządu [...] sp. z o. o. M. L. na okoliczność ustalenia osoby zarządzającej transportem w rozumieniu rozporządzenia nr 1071/2009;

- art. 2 pkt 5, art. 3 ust. 1 lit. B oraz art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 1071/2009 poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu i uznanie, że możliwe jest sprawowanie funkcji osoby zarządzającej transportem w przedsiębiorstwie jedynie poprzez udostępnienie certyfikatu bez sprawowania nadzoru nad transportem;

- art. 14 ust. 1 w zw. z art. 7a ust. 2 pkt 7 u.t.d. poprzez jego niezastosowanie.

W konsekwencji skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie skarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 roku, poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity Dz. U z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; zwana dalej "p.p.s.a.").

W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że przedmiotowa sprawa rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID – 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374) i zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VI Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 lutego 2021 r., w związku z ogłoszeniem stanu epidemii i związanymi z tym ograniczeniami i wymogami w zakresie podejmowania działań zmierzających do eliminowania nadmiernego stanu zagrożenia dla stanu zdrowia osób uczestniczących w czynnościach sądowych, sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.

Poza brakiem udziału stron w samym posiedzeniu, na którym zapada wyrok, sądowa kontrola nie różni się od kontroli sprawowanej przy rozpoznawaniu spraw w trybie zwykłym. W ramach tej kontroli, tak jak w każdym przypadku sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity Dz. U z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; zwana dalej "p.p.s.a.").

Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 p.p.s.a.).

Dokonując kontroli w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga I. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu, zarówno Główny Inspektor Transportu Drogowego, wydając zaskarżoną decyzję, jak i [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydając decyzję z dnia [...] marca 2020 roku, dopuścili się, mogącej mieć zasadniczy wpływ na ostateczny wynik sprawy - obrazy przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 15, art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. - polegającej na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy oraz dokonaniu dowolnej oceny dowodów, jak również, w konsekwencji naruszenia także prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 92a ust. 2, art. 92a ust. 4, art. 92b ust. 1, art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym zw. z lp. 15.3 załącznika nr 4 do niej.

W myśl art. 92a ust. 2 u.t.d. zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 złotych do 2000 złotych za każde naruszenie.

Art. 7c u.t.d., o którym mowa powyżej, stanowi, że mikroprzedsiębiorca w rozumieniu ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców może, bez wyznaczania zarządzającego transportem spełniającego warunki, o których mowa w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, w drodze umowy wyznaczyć osobę fizyczną uprawnioną do wykonywania zadań zarządzającego transportem w jego imieniu, jeżeli osoba ta spełnia warunki, o których mowa w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009.

Zgodnie z treścią art. 92a ust. 8 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, określa załącznik nr 4 do ustawy.

Z kolei w myśl lp. 15.3 ww. załącznika nr 4 do u.t.d., za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w wymagany tachograf posiadający świadectwo homologacji typu, przewidziano karę pieniężną w kwocie dwóch tysięcy złotych.

Nadmienić należy, że samo ustalenie, iż pojazd marki [...], którym w dniu kontroli wykonywany był krajowy transport drogowy rzeczy, nie został wyposażony w tachograf, nie było sporne. Nie było ono kwestionowane ani w postępowaniu administracyjnym ani w skardze. Sporne natomiast pozostaje zagadnienie odpowiedzialności skarżącej za stwierdzone naruszenie. W tej sytuacji zatem, kluczową kwestią, warunkującą w ogóle możliwość nałożenia na skarżącą kary pieniężnej za stwierdzone w trakcie kontroli 18 marca 2019 r. naruszenie lp. 15.3 załącznika nr 4 do u.t.d., jest ustalenie, czy była ona, w tym dniu, osobą zarządzającą transportem w spółce [...] (ewentualnie, czy spełniała kryteria ujęte w art. 7c u.t.d.).

I tak, zgodnie z treścią art. 2 pkt 5 rozporządzenia nr 1071/2009 "zarządzający transportem" oznacza osobę fizyczną zatrudnioną przez przedsiębiorcę lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, tę osobę fizyczną lub, w razie potrzeby, inną osobę fizyczną wyznaczoną przez tego przedsiębiorcę na podstawie umowy, zarządzającą w sposób rzeczywisty i ciągły operacjami transportowymi przedsiębiorcy;

W myśl art. 3 ust. 1 wymienionego rozporządzenia przedsiębiorcy wykonujący zawód przewoźnika drogowego muszą spełniać następujące wymogi:

a) posiadać rzeczywistą i stałą siedzibę w jednym z państw członkowskich;

b) cieszyć się dobrą reputacją;

c) posiadać odpowiednią zdolność finansową; oraz

d) posiadać wymagane kompetencje zawodowe.

Zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 cytowanego rozporządzenia przedsiębiorca wykonujący zawód przewoźnika drogowego wyznacza przynajmniej jedną osobę fizyczną - zarządzającego transportem - która spełnia warunki przewidziane w art. 3 ust. 1 lit. b i d) i która:

a) w sposób rzeczywisty i ciągły zarządza operacjami transportowymi tego przedsiębiorstwa;

b) ma rzeczywisty związek z przedsiębiorstwem, polegający na przykład na tym, że jest jego pracownikiem, dyrektorem, właścicielem lub udziałowcem lub nim zarządza lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, jest tą właśnie osobą; oraz

c) posiada miejsce zamieszkania na terenie Wspólnoty.

W myśl art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1071/2009 jeżeli przedsiębiorca nie spełnia wymogu posiadania kompetencji zawodowych, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. d, właściwy organ może zezwolić na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego bez wyznaczenia zarządzającego transportem zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu, pod warunkiem że:

a) przedsiębiorca wyznaczy osobę fizyczną posiadającą miejsce zamieszkania na terenie Wspólnoty, spełniającą wymogi przewidziane w art. 3 ust. 1 lit. b) i d) oraz uprawnioną na mocy umowy do wykonywania zadań zarządzającego transportem w imieniu tego przedsiębiorcy;

b) umowa wiążąca przedsiębiorcę z osobą, o której mowa w lit. a), precyzuje zadania, które ma ona wykonywać w sposób rzeczywisty i ciągły, oraz określa zakres obowiązków związanych z funkcją zarządzającego transportem. Zadania, które należy sprecyzować, obejmują w szczególności utrzymanie i konserwację pojazdów, sprawdzanie umów i dokumentów przewozowych, podstawową księgowość, przydzielanie ładunków lub usług kierowcom i pojazdom oraz sprawdzanie procedur związanych z bezpieczeństwem;

c) w charakterze zarządzającego transportem osoba, o której mowa w lit. a), może kierować operacjami transportowymi nie więcej niż czterech różnych przedsiębiorstw, realizowanymi za pomocą połączonej floty, liczącej ogółem nie więcej niż 50 pojazdów. Państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o obniżeniu liczby przedsiębiorstw lub łącznej wielkości floty pojazdów, którymi może zarządzać ta osoba; oraz

d) osoba, o której mowa w lit. a), wykonuje określone zadania wyłącznie w interesie przedsiębiorcy, a jej obowiązki są wykonywane niezależnie od przedsiębiorców, na rzecz których dany przedsiębiorca wykonuje przewozy.

W konsekwencji za naruszenia określone w załączniku nr 4 do u.t.d. można nałożyć kary tylko na podmioty wymienione w art. 92a ust. 2 u.t.d. Aby organy administracji mogły nałożyć na jeden z tych podmiotów karę pieniężną muszą w sposób niebudzący wątpliwości ustalić zaistnienie wskazanych w tym przepisie przesłanek. W niniejszej sprawie przesłanki te nie zostały dokładnie wyjaśnione.

Organ odwoławczy uważa, że z maila skarżącej z dnia 22 stycznia 2019 r. jednoznacznie wynika, iż pełniła ona cały czas świadomie funkcję osoby zarządzającej transportem oraz chciała podjąć współpracę w zakresie "zostawienia" swojego certyfikatu spółce. Ponadto powołuje się na niekwestionowany zapis protokołu oraz brak wskazania przez przedstawiciela spółki, pomimo wezwania, innej osoby, która pełniłaby powyższą funkcję w tym okresie. GITD wskazuje, że skarżąca mogła nadal współpracować ze spółką np. na podstawie umowy ustnej.

Tymczasem z definicji osoby "zarządzającej transportem", określonej w art. 2 pkt 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z 21 października 2009 r. wynika, że może nią być osoba, o której mowa w art. 4 ust. 1 wymienionego rozporządzenia jak i osoba określona w art. 4 ust.2 tego rozporządzenia.

Jeżeli chodzi o osobę w rozumieniu art. 4 ust. 1 to jest nią osoba, która w sposób rzeczywisty i ciągły zarządza operacjami transportowymi przedsiębiorstwa przy czym ma ona faktyczny związek z tą firmą polegający na tym, że jest jej pracownikiem, dyrektorem, właścicielem czy udziałowcem. Istotne jest to aby z opisanego stanowiska pracy tej osoby lub powierzonego jej zakresu obowiązków wynikało, że pełni ona obowiązki przypisane do zarządzającego transportem tj. w sposób rzeczywisty i ciągły zarządza operacjami transportowymi w firmie.

W przypadku osoby wymienionej w art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1071/2009 to jest ona uprawniona do wykonywania zadań zarządzającego transportem na podstawie umowy cywilnoprawnej zawartej z przewoźnikiem przy czym zadania te są wykonywane w imieniu tego przewoźnika. W zawartej umowie sprecyzowane są zadania, które ma wykonywać ta osoba w sposób rzeczywisty i ciągły oraz określony jest zakres obowiązków związanych z funkcją zarządzającego transportem. Wymienione rozważania wskazują, że osoba o jakiej mowa w art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 1071/2009 nie jest tożsama z osobą o jakiej mowa w art. 4 ust. 2 tego rozporządzenia.

Jak zatem widać, zadania osoby zarządzającej transportem, winny jasno wynikać z zakresu obowiązków, powierzonych jej bądź w ramach umowy regulującej zatrudnienie bądź umowy cywilnoprawnej. Tymczasem organy w ogóle nie ustaliły, ani jaki stosunek prawny łączył skarżącą ze spółką [...] (po sprzedaży przez nią udziałów), ani jakie ewentualnie obowiązki miałyby na niej ciążyć z tego tytułu. Wbrew stanowisku GITD, treść maila skarżącej z dnia 22 stycznia 2019 r. w żaden sposób nie wskazuje na świadome pełnienie przez nią funkcji osoby zarządzającej transportem. Wręcz przeciwnie, skarżąca powołując się na upływ czasu od sprzedaży, chciała dowiedzieć się, czy osoby aktualnie zarządzające w spółce są zainteresowane pełnieniem przez skarżącą zadań związanych z posiadanym przez nią certyfikatem kompetencji zawodowych. Wyraźnie wskazuje, że jeżeli by tak było, to aktualna jest propozycja skarżącej co do oczekiwanej przez nią kwoty. Organ odwoławczy w swych rozważaniach pomija przy tym treść poprzedniego e-maila z dnia 15 listopada 2018 roku, przesłanego przez skarżącą C. L.. Dotyczy on przede wszystkim rozliczeń związanych ze sprzedażą udziałów w spółce [...] (kwestia opłat za biuro, zgłoszenia zmiany do KRS, opłacenia zaległych faktur przekazanych w dniu sprzedaży udziałów), ale skarżąca pyta w nim także: "Czy decydujecie się Państwo na współpracę ze mną w ramach Certyfikatu dla Przewoźników?". Z kolei z treści kolejnego maila z dnia 22 stycznia 2019 roku jasno wynika, że skarżąca nie uzyskała od C.L. odpowiedzi na swoje pytania, stąd kolejna próba powzięcia przez nią informacji co do decyzji osób zarządzających spółką odnośnie propozycji współpracy. W żaden sposób, wbrew stanowisku GITD, treść maili wysyłanych przez skarżącą nie wskazuje na jakąkolwiek zorganizowaną formę współpracy między nią a spółką [...], chociażby na podstawie umowy ustnej, jak uważa organ odwoławczy. Wręcz przeciwnie, ich treść wskazuje na jednoznaczną próbę uzyskania przez skarżącą informacji, czy w ogóle taką współpracą osoby zarządzające spółką są zainteresowane. Już sama okoliczność, że w istocie skarżąca na swe monity nie uzyskiwała żadnej informacji zwrotnej, rodzi oczywiste pytanie, jak miałaby zarządzać transportem w sposób rzeczywisty i ciągły w sytuacji braku kontaktu ze strony podmiotu, na rzecz którego miałaby działać.

Podobnie nie sposób uznać za dowód wskazujący na pełnienie przez skarżącą funkcji osoby "zarządzającej transportem" w [...], enigmatycznej odpowiedzi Prezesa Zarządu M. L. na wezwanie WITD do wskazania zarządzającego transportem, któremu powierzono kierowanie operacjami transportowymi w spółce. W odpowiedzi Prezes Zarządu wskazała, ze informacje dotyczące tego wezwania zostały zawarte w protokole kontroli z dnia 18 marca 2019 roku. Nie wyjaśniła jednakże, ani na jakiej podstawie skarżąca miałaby pełnić ww. funkcję, ani jaki jest zakres jej obowiązków. Warto przy tym zauważyć, że organ pierwszej instancji będąc świadomym argumentacji skarżącej, kwestii tych w drodze kierowanego do spółki [...] wezwania w trybie art. 50 k.p.a. w ogóle nie wyjaśnił. WITD winien natomiast zachować daleko idącą skrupulatność w wyjaśnieniu tego zagadnienia w kontekście chociażby odbioru przez spółkę skierowanych do skarżącej, ale na adres spółki: pisma z dnia 19 marca 2019 r. oraz decyzji z dnia [...] maja 2019 roku i nieprzekazaniu ich skarżącej. Skarżąca wyjaśniła uprzednio w odwołaniu od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2019 roku, nadanym 2 września 2019 roku, że o karze dowiedziała się dopiero ze skierowanego do niej upomnienia. Doświadczenie życiowe i zwykłe zasady logiki przeczą prawidłowości ustaleń organu co do współpracy skarżącej ze spółką, w sytuacji, w której spółka nie powiadamia nawet skarżącej o kierowanej do niej korespondencji. Takie działanie jest kompletnie niezrozumiałe w przypadku współpracujących ze sobą na rynku podmiotów i świadczy albo o braku wiążących je stosunków prawnych albo o daleko idącej nielojalności jednej ze stron. Jednakże nawet zakładając brak współpracy między [...] a skarżącą, także niezrozumiałym było, ze strony osób zarządzających spółką, niepoinformowanie skarżącej (chociażby w drodze telefonicznej lub mailowej) o wydaniu wobec niej przez organ decyzji skutkującej poważną sankcją finansową. W tej sytuacji oczywistym jest, że organy zobowiązane były do jednoznacznego wyjaśnienia tej kwestii, bądź w drodze kolejnego skierowanego do spółki jasno sformułowanego wezwania w trybie art. 50 k.p.a. (w tym zażądania przedłożenia ewentualnych dokumentów potwierdzających współpracę skarżącej ze spółką), bądź poprzez wezwanie, w trybie art. 51 k.p.a. do osobistego stawienia się skarżącej i Prezesa Zarządu M. L. (i przesłuchania jej w charakterze świadka). Te też czynności organ pierwszej instancji zobligowany będzie przeprowadzić w toku ponownego rozpatrzenia sprawy celem ustalenia, czy skarżąca istotnie w dniu kontroli pełniła w [...] funkcję osoby zarządzającej transportem, a jeżeli tak, to na jakiej podstawie (np. umowa) i jaki był zakres jej obowiązków. Aktualnie bowiem ustalenia w tym zakresie, zastąpiły wyłącznie domniemania organów.

W ocenie Sądu, organy tym samym dopuściły się naruszenia przepisów art. 107 § 3 w zw. z art. 7, art. 8, art. 9 i art. 11 k.p.a., które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a., uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Tylko i wyłącznie uzasadnienie decyzji spełniające powyższe kryteria gwarantuje zachowanie podstawowych zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w tym, w szczególności zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.), informowania o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na sytuację prawną strony (art. 9 k.p.a.) oraz przekonywania, czyli wyjaśniania stronie zasadności przesłanek rozstrzygnięcia (art. 11 k.p.a.). Naruszenie powyższe ma poważne implikacje co do oceny możności przypisania skarżącej odpowiedzialności na podstawie art. 92a ust. 2 u.t.d.

Reasumując, Sąd uznał, że koniecznym jest uchylenie na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji WITD z dnia [...] marca 2020 roku. Co do decyzji WITD z dnia [...] maja 2019 roku, organ ma rację, że zgodnie z art. 110 k.p.a., organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Sądy administracyjne w przeważającej liczbie orzeczeń podkreślają, że decyzja sporządzona (a więc spełniająca wymogi formalne), ale niedoręczona nie załatwia sprawy administracyjnej, gdyż nie wiąże organu ani strony, co stanowi uzasadnienie przyjęcia, że decyzja jest wydana w chwili doręczenia (zob. uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 4 grudnia 2000 r., FPS 10/00, ONSA 2001, nr 5, poz. 56; zob. też uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 15 października 2008 r., II GPS 4/08, ONSAiWSA 2009, nr 1, poz. 1). Wydaje się oczywiste, że nie można poszukiwać wady tej drugiej decyzji na płaszczyźnie res iudicata. Przyjąć więc należy, że taka zmiana rozstrzygnięcia przed doręczeniem, nawet wyeksponowana w toku instancji w zarzutach i widoczna w metryce sprawy w związku z korektami tego dokumentu, nie będzie mogła być podstawą uchylenia decyzji. Rozróżniając więc co do zasady wydanie decyzji od jej doręczenia, należy dopuścić możliwość wydania nowej decyzji w przypadku niepodjęcia doręczenia czy bezskuteczności doręczenia poprzedniej. Ten dokument nie wszedł bowiem do obrotu prawnego w związku z brakiem skutecznego doręczenia (np. z powodu błędnie oznaczonego adresu, nieistniejącego) i nie wystąpił skutek związania tym aktem (tak celnie Klonowski, Kamil. Art. 110. W: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wolters Kluwer, 2015.). Podzielając w całości przytoczony wyżej pogląd, Sąd doszedł do przekonania, że nie ma konieczności eliminowania z obrotu prawnego decyzji organu I Instancji z dnia 23 maja 2019 roku.

O kosztach postępowania Sąd postanowił z kolei na podstawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a., na które złożyła się kwota 100 złotych uiszczona przez skarżącą tytułem wpisu sądowego.