Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2692/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-02-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 107
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska, , Sędzia WSA Małgorzata Miron, Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Protokolant st. ref. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2015 r. sprawy ze skargi "(...) na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia (...) sierpnia 2014 r. znak (...) w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; III. zasądza od Głównego Inspektora Sanitarnego na rzecz "(...) kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia (...) sierpnia 2014 r. Główny Inspektor Sanitarny działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.), zwanej dalej "kpa", po rozpatrzeniu odwołania firmy (...), od decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w (...) z dnia (...) maja 2013 roku, znak(...), mocą której - działając na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2010 r. Nr 136, poz. 914 z późn. zm.), organ I instancji wymierzył Skarżącemu karę pieniężną w wysokości 10 000 zł (dziesięciu tysięcy złotych) orzekł o:

1. uchylaniu zaskarżonej decyzji w całości;

2. wymierzeniu firmie (...), kary pieniężnej w wysokości 3.000 zł (trzech tysięcy złotych), za naruszenie przepisów: § 5 ust. 1, § 11 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie znakowania środków spożywczych (Dz. U. z 2014 r. poz. 774 j.t), § 2 ust. 2, § 5 ust. 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 9 października 2007 r. w sprawie składu oraz oznakowania suplementów diety (Dz. U. 2014 r. poz. 453 j.t.).

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że Główny Inspektor Sanitarny decyzją z dnia (...) stycznia 2013 roku, znak (...), uchylił w całości decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w (...) z dnia (...) września 2012 roku znak(...), nakładającą na (...) karę pieniężną w wysokości 5000 zł (pięciu tysięcy złotych) i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Organowi I instancji.

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w (...), po ponownym rozpatrzeniu niniejszej sprawy, wydał decyzję w dniu (...) maja 2013 roku, którą nałożył na Skarżącego karę pieniężną w wysokości 10 000 zł (dziesięciu tysięcy złotych), wobec stwierdzenia naruszenia przez Skarżącego art. 27 pkt 4 u.b.ż.ż, § 5 ust. 1 § 11 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2007 roku w sprawie znakownika środków spożywczych i § 5 ust. 2 pkt. 6 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 9 października 2007 roku w sprawie składu oraz oznakowania suplementów diety.

Od wyżej wskazanej decyzji Skarżący wniósł odwołanie, domagając się jej uchylenia w całości, albowiem wydana została z naruszeniem prawa. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji:

1. naruszenie decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego uchylającej poprzednią decyzję w tej samej sprawie, w szczególności poprzez brak wskazania przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz brak wyjaśnienia podstawy prawnej;

2. nieproporcjonalność poprzez dwukrotne zwiększenie wymiaru kary w stosunku do poprzedniej decyzji dotyczącej tej samej sprawy bez zmiany stanu faktycznego;

3. brak akceptacji przedstawionych przez stronę dwukrotnie w trakcie postępowania dowodów w postaci etykiet produktu w sytuacji, gdy etykiety tej samej wielkości i jakości stały się podstawą do wydania decyzji i wymiaru kary, organ umyślnie odrzucił dostarczone przez stronę etykiety jako niewyraźne;

4. naruszenie wskazanego w uzasadnieniu do decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego wyroku NSA w (...) (I SA/ka 225/97), zgodnie z którym uzasadnienie do decyzji powinno zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, organ nie ocenił dowodów przedstawionych przez stronę a w szczególności stwierdził, że "nie jest w stanie odnieść się do całej treści etykiet" dostarczonych przez stronę, co oznacza, że ich samodzielnie ponownie w ogóle nie ocenił;

5. brak dołączenia do akt sprawy etykiety produktu, w treści której Organ I instancji stwierdził naruszenia przepisów prawa żywnościowego;

6. naruszenie wyroku (...) w sprawie (...), poprzez zastosowanie przepisu art. 27 ust. 4 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia naruszenie, który nie powinien być stosowany oraz nie może być egzekwowany w stosunku do podlegających mu podmiotów na skutek niedopełnienia obowiązku notyfikacji, co jest zasadniczą wadą proceduralną w przyjmowaniu przepisów technicznych;

7. naruszenie przepisu art. 107 § 3 i 77 § 1 kpa polegające na braku uzasadnienia faktycznego lub na jego zdawkowości oraz braku wyjaśnienia podstaw prawnych wydanej decyzji;

8. błędne uzasadnienie oraz naruszenie art. 103 ust. 2 pkt 1. i 104 ust. 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, w tym w szczególności brak rozstrzygnięcia co do winy i stopnia zawinienia, wielkości zakładu oraz szkodliwości czynu, w tym w szczególności brak ustalenia jaki rodzaj winy należy stronie przypisać tj. winę umyślną czy nieumyślną;

9. naruszenie art. 7, 107 § 3 i 77 § 1 kpa, poprzez brak dokonania własnych racjonalnych ustaleń faktycznych przy jednoczesnym całkowitym oparciu się na ustaleniach innego organu (PPIS (...)) dostępnych organowi prowadzącemu postępowanie;

10. naruszenie art. 8 kpa poprzez brak wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, a w szczególności brak odniesienia do stanowiska strony przedstawionego w trakcie postępowania;

11. błędną interpretację podstaw prawnych i faktycznych decyzji oraz zacytowanych w uzasadnieniu przepisów prawnych;

12. brak racjonalnego wyjaśnienia wielkości zastosowanej kary poprzez przywołanie przepisów dotyczących sposobu jej wymierzania i brak odniesienia wysokości kary do zakresu naruszenia i winy;

13. naruszenie art. 16 rozporządzenia 178/2002 poprzez przyjęcie, że zakwestionowane treści wprowadzają konsumenta w błąd przy zupełnym braku odzwierciedlenia tego aspektu w uzasadnieniu do decyzji;

14. naruszenie dyrektywy (...) w odniesieniu do obowiązku umieszczania sformułowania "suplement diety w sąsiedztwie nazwy handlowej oraz w odniesieniu do obowiązku podawania w oznakowaniu suplementów diety form chemicznych witamin i związków mineralnych;

15. naruszenie art. 7 kpa poprzez wydanie decyzji bez zakończenia postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez organ;

16. naruszenie art. 11 kpa.

Rozpoznając odwołanie oraz podniesione w nim zarzuty w odniesieniu do zebranego w sprawie materiału dowodowego, Główny Inspektor Sanitarny stwierdził, że nie wszystkie zarzuty są logiczne i zasługują na uwzględnienie.

W odniesieniu do powyższych zarzutów organ odwoławczy podkreślił, że w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji Organ I instancji wskazał fakty, które uznał za udowodnione oraz określił, które z tych faktów stanowią naruszenie przytoczonych przez ten organ przepisów oraz rzeczowo wyjaśnił podstawy prawne. Wskazał również w uzasadnieniu, że "za podstawę rozstrzygnięcia przyjął przesłane dokumenty firmy oraz ustalenia zamieszczone w protokole kontroli sanitarnej... z dnia (...).06.2012 r." - zaznaczyć należy, że firma (...) nadesłała między innymi dwie wersje etykiety produktu (...), określając je jako: stara wersja etykiety i nowa wersja etykiety.

Zgodził się natomiast organ ze Skarżącym co do zarzutów dotyczących niekonsekwencji Organu I instancji w uznaniu i ocenie jako dowodu, etykiet nadesłanych przez (...). Na stronie 5 uzasadnienia zaskarżonej decyzji, Organ I instancji czyni porównania protokołu kontroli w odniesieniu do obu etykiet, porównując widniejące na nich sformułowanie "(...)", po czym na dalszych stronach uzasadnienia, czyniąc rozważania w zakresie naruszenia przepisów: § 5 ust. 1, § 11 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2007 roku w sprawie znakowania środków spożywczych, § 5 ust. 2 pkt. 6 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 9 października 2007 r. w spawie składu oraz oznakowania suplementów diety - odnosi się do protokołu oraz etykiety - nie dookreślając którą z przedłożonych przez Skarżącego - etykiet ma na myśli. Odnosząc się natomiast do naruszenia § 5 ust. 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia w spawie składu oraz oznakowania suplementów diety, Organ I instancji wskazał, że z powodu przesłania nieczytelnej etykiety produktu, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w (...) nie był w stanie przeanalizować powyższej etykiety, odnośnie prawidłowości zamieszczonych na niej form chemicznych witamin i składników mineralnych. W tym przypadku organ I instancji również nie dookreślił, do której etykiety się odnosi.

Główny Inspektor Sanitarny, czyniąc rozważania, wziął pod uwagę obie etykiety nadesłane przez Skarżącego. Nie podzielił przy tym poglądu organu I instancji jakoby nadesłane przez Skarżącego etykiety były nieczytelne. Wprawdzie obie wersje etykiet nadesłane zostały w postaci kserokopii, w niewielkich rozmiarach, tj. w jakich umieszczane są etykiety na opakowaniach, niemniej jednak, ich odczytanie i przeanalizowanie w ocenie organu odwoławczego jest możliwe. Analiza obu etykiet prowadzi do stwierdzenia, że nieprawidłowości stwierdzone w protokole z dnia (...) czerwca 2012 r., pokrywają się z tymi, które są dostrzegalne na tzw. starej wersji etykiety, tym samym zdaniem organu odwoławczego, zasadne jest uznanie etykiety określonej przez Skarżącego jako stara wersja etykiety - za tą co do której stwierdzone zostały nieprawidłowości w protokole z dnia (...) czerwca 2012 r.

Zdaniem organu odwoławczego, zarzut naruszenia art. 7 kpa jest nieuzasadniony. W myśl zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w tym artykule, organy administracji publicznej "podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy". Podkreślenia wymaga, że Organ I instancji, wykonując wskazania Głównego Inspektora Sanitarnego, ponownie zawiadomił (...) pismem z dnia (...) stycznia 2013 r. o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, w trybie art. 103 ust. 1 pkt. 1 u.b.ż.ż, zawiadamiając jednocześnie o prawie czynnego udziału Skarżącego w postępowaniu administracyjnym, prawie wglądu do akt sprawy, prawie do zgłoszenia ewentualnych uwag, wniosków i zastrzeżeń, a także złożenia wyjaśnień na temat ustaleń kontroli sanitarnej. organ I instancji, pismem z dnia (...) stycznia 2013 roku, zażądał również od Skarżącego informacji nt. wielkości produkcji zakładu, wartości brutto zakwestionowanej ilości produktu oraz aktualnej etykiety produktu. Bez wątpienia zatem organ I instancji dążył do zgromadzenia materiału dowodowego, celem wyjaśnienia stanu faktycznego. Fakt, że Strona uchyliła się od udzielenia informacji mogących stanowić dowód w sprawie, poprzez udzielenie lakonicznej odpowiedzi - "wartość produkcji zakładu wynosi "0", ponieważ wszystkie sprzedawane produkty są importowane", nie wskazała również wartości ilości zakwestionowanego produktu, bowiem jego zdaniem nie doszło do zakwestionowania "jakiejkolwiek ilości produktu" - nie może skutkować stwierdzeniem naruszenia przez organ, zasady prawdy obiektywnej.

Przechodząc do ustaleń organu I instancji w zakresie stanu faktycznego Główny Inspektor Sanitarny stwierdził, że w protokole kontroli sanitarnej przeprowadzonej w dniu (...) czerwca 2012 r. nr (...) stwierdzone zostały nieprawidłowości dotyczące oznakowania jednostkowego produktu "(...)" (kapsułki roślinne), jak również jego prezentacji na stronie internetowej (...). W oznakowaniu produktu "(...)" o nr partii (...) stwierdzono:

1. brak określenia "(...)" w bezpośrednim sąsiedztwie nazwy handlowej produktu na frontowej części etykiety;

2. błędnie wskazano datę minimalnej trwałości przy formie zapisu miesiąc - rok, poprzez określenie "(...)";

3. brak informacji, że produkt należy przechowywać w sposób niedostępny dla małych dzieci, a zamiast niej podano: "Preparat należy przechowywać w sposób niedostępny dla dzieci";

4. brak podania na etykiecie składników zadeklarowanych w wykazie w kolejności malejącej;

5. niepoprawne podanie nazewnictwa form chemicznych witamin i składników mineralnych użytych do wytwarzania produktu.

W zakresie zaś prezentacji produktu "(...)", na stronie internetowej (...) stwierdzono nieprawidłowości wskazane powyżej w pkt 1, 4, 5.

Wobec powyższego organ I instancji uznał, że ww. nieprawidłowości stanowią naruszenie:

- art. 27 ust. 4 u.b.ż.ż.;

- § 5 ust. 1 § 11 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie znakowania środków spożywczych;

- § 5 ust. 2 pkt 6 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 9 października 2007 r. w sprawie składu oraz oznakowania suplementów diety.

Analizując poszczególne naruszenia, stwierdzone w protokole kontroli, Główny Inspektor Sanitarny zważył, iż w zakresie naruszenia art. 27 ust. 4 u.b.ż.ż., należy mieć na uwadze stanowisko Komisji Europejskiej w związku ze sprawą (...), której przedmiotem była skarga dotycząca ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia z dnia (...) sierpnia 2006 roku w brzemieniu ustalonym z dnia 8 stycznia 2010 r. , w której jednym z zarzutów skargi było określenie w art. 27 ust. 4 przedmiotowej ustawy przepisów technicznych, w rozumieniu dyrektywy (...), dotyczących umieszczenia określenia "(...)" w bezpośrednim sąsiedztwie danego znaku towarowego lub nazwy handlowej, o których należało powiadomić Komisję Europejską przed ich przyjęciem. Komisja Europejska, wskazała, iż "(...) wymóg aby określenie "suplement diety" było zamieszczane w bezpośrednim sąsiedztwie danego znaku towarowego lub nazwy handlowej, ustanowiony w art. 27 ust. 4 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia, powinien być zgłoszony na mocy dyrektywy (...) (...)". Dalej Komisja wskazała, że "niewywiązanie się z obowiązku zgłoszenia na podstawie dyrektywy (...) stanowi istotne uchybienie proceduralne w procesie przyjmowania danych przepisów technicznych, powodujące bezskuteczność tych przepisów i niemożność egzekwowania ich wobec jednostek.".

Wobec powyższego, w niniejszym przypadku, nie można stwierdzić nieprawidłowości w oznakowaniu produktu, polegającej na nieumieszczeniu, na etykiecie produktu określenia "suplement diety" w bezpośrednim sąsiedztwie nazwy handlowej produktu (...), a tym samym nałożyć, za to uchybienie, kary pieniężnej na Skarżącego.

Odnosząc się do naruszenia przez Skarżącego § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie znakowania środków spożywczych, Główny Inspektor Sanitarny podzielił stanowisko organu I instancji. Z treści protokołu wynika, że na etykiecie produktu oraz jego prezentacji na stronie internetowej nie umieszczono w porządku malejącym poszczególnych nazw składników zamieszczonych w wykazie składników. Główny Inspektor Sanitarny dokonując analizy starej wersji etykiety przesłanej przez Skarżącego, stwierdził, że podany na niej skład dwóch kapsułek (dziennej dawki):

(...) , odpowiada zapisom w protokole kontroli sanitarnej.

W myśl § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie znakowania środków spożywczych, informacje dotyczące składników występujących w środku spożywczym podaje się w formie wykazu składników wykorzystanych do produkcji środka spożywczego i nadal w nim obecnych, nawet w zmienionej formie, zwanego dalej "wykazem składników", z podaniem nazwy składnika, według masy tych składników, ustalonej w chwili ich użycia do wytworzenia środka spożywczego, w porządku malejącym, z zastrzeżeniem § 7 ust. 3 i 4 rozporządzenia.

Z wyżej przytoczonego fragmentu składu produktu (...) bezsprzecznie wynika niezachowanie porządku malejącego, przy podawaniu w składzie, na etykiecie produktu, składników w nim występujących. Zauważalny jest chaotyczny sposób, wskazania składników, zamieszczonych w składzie produktu. Nadto zauważyć należy, że składniki podane w miligramach (mg) przeplatane są składnikami znajdującymi się w produkcie w mikrogramach (|ig).

Następną nieprawidłowością stwierdzoną podczas kontroli sanitarnej jest niepoprawne określenie daty minimalnej trwałości produktu. Zgodnie z § 11 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie znakowania środków spożywczych datę minimalnej trwałości w oznakowaniu opakowanego środka spożywczego podaje się, określając w kolejności dzień, miesiąc i rok, z tym że w przypadku środków spożywczych o trwałości: nieprzekraczającej 3 miesięcy można podać jedynie dzień i miesiąc; od 3 do 18 miesięcy można podać jedynie miesiąc i rok; powyżej 18 miesięcy można podać jedynie rok. Datę minimalnej trwałości poprzedza się wyrażeniem "najlepiej spożyć przed...", jeżeli jest określona datą dzienną, albo wyrażeniem "najlepiej spożyć przed końcem ..." w innych przypadkach.

W niniejszej sprawie bez wątpienia mamy do czynienia z produktem o trwałości od 3 miesięcy, zatem w myśl wyżej cytowanych przepisów, prawidłowe określenie daty minimalnej trwałości produktu, polega na podaniu miesiąca i roku, poprzedzając wyrażeniem "najlepiej spożyć przed końcem...". Jak wynika z protokołu kontroli data minimalnej trwałości produktu (...) poprzedzona została jedynie wyrażeniem "najlepiej spożyć przed ". Analizując w tym zakresie dostarczoną przez Skarżącego starą wersję etykiety, organ wskazał, że umieszczony został na niej zapis:

"Najlepiej spożyć przed: ostatnim dniem miesiąca w roku,

Podane na szyjce butelki w postaci: miesiąc rok (MM RR) ".

Powyższe w ocenie organu odwoławczego dowodzi, naruszenia przez (...) § 11 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie znakowania środków spożywczych. Na etykiecie kwestionowanego produktu bezsprzecznie winien widnieć zapis "najlepiej spożyć przed końcem: mm rr". Wobec powyższego nie można podzielić poglądu Skarżącego, jakoby wypełnił poprawnie obowiązek określony wyżej cyt. przepisami, bowiem wskazał dzień, miesiąc i rok.

Kolejną stwierdzoną w protokole kontroli nieprawidłowością w oznakowaniu produktu (...) jest zawarcie nieprawidłowego sformułowania dot. sposobu przechowywania produktu. W treści § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 9 października 2007 r. w sprawie składu oraz oznakowania suplementów diety, jednoznacznie wskazano jakie informacje umieszcza się wprowadzając do obrotu suplementy diety. Z literalnego brzmienia § 5 ust. 2 pkt 6 ww. rozporządzenia wynika, że na opakowaniu winna znaleźć się informacja, że suplementy diety powinny być przechowywane w sposób niedostępny dla małych dzieci.

W protokole zaś zawarto stwierdzenie, iż na opakowaniu (...) zawarty został zapis: "Preparat należy przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci". Taki zapis widnieje też na starej wersji etykiety. Brak jest zatem słowa "małe". Wprawdzie Główny Inspektor Sanitarny podzielił argumentację Skarżącego, że określenie dzieci jest szerszym pojęciem niżeli małe dzieci, niemniej jednak przepis § 5 ust. 2 pkt 6 ww. rozporządzenia wyraźnie wskazuje, że informacja o przechowywaniu winna dotyczyć "małych dzieci". W związku z powyższym uznał za słuszne stwierdzenie organu I instancji, że Skarżący naruszył § 5 ust. 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie składu oraz oznakowania suplementów diety.

Odnosząc się do naruszenia § 5 ust. 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 9 października 2007 r. w sprawie składu oraz oznakowania suplementów diety, Główny Inspektor Sanitarny zgodził się z organem I instancji, że zawarte na etykiecie produktu i stronie internetowej firmy prezentującej produkt (...), formy chemiczne witamin i minerałów zostały użyte niepoprawnie. W protokole kontroli stwierdzono: " Witamina C - podano niepoprawną nazwę kwas askorbinowy, nie zaś kwas L-askorbinowy, Kwas Pantotetonowy - określono jako pantotenian wapnia, nie zaś prawidłowo d-pantotenian wapnia, formę chemiczną wapnia - podano jako dwugłicynian i węglan, nie zaś diglicynian wapnia i węglan wapnia... " .

Analiza starej wersji etykiety, nadesłanej przez Skarżącego, również zawiera niepoprawne nazwy form chemicznych witamin i minerałów, tak jak to zostało stwierdzone w protokole.

Organ odwoławczy nie podzielił natomiast stanowiska organu I instancji, jakoby stanowiło to naruszenie § 5 ust. 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 9 października 2007 r. Przepis ten bowiem wskazuje, że zawartość witamin i składników mineralnych oraz innych substancji wykazujących efekt odżywczy lub inny efekt fizjologiczny obecnych w suplemencie diety deklaruje się w oznakowaniu w postaci liczbowej; jednostki używane do określania zawartości witamin i składników mineralnych muszą być zgodne z załącznikiem nr 1 do rozporządzenia, który określa wykaz witamin i składników mineralnych, które mogą być stosowane w produkcji suplementów diety.

Podkreślono, że nie ma w cytowanym rozporządzeniu przepisu wskazującego na konieczności podawania form chemicznych na opakowaniu suplementu diety. Wskazano na treść § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie znakowania środków spożywczych, który stanowi, że informację dotyczącą składników występujących w środku spożywczym podaje się w formie wykazu składników wykorzystanych do produkcji środka spożywczego (...) z podaniem nazwy składnika (...). Przepisy prawa żywnościowego, zarówno krajowego, jak i wspólnotowego odnoszącego się do dodawania witamin i składników mineralnych do żywności (w tym do suplementów diety oraz ich oznakowania) tj.: rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 9 października 2007 r. w sprawie składu oraz oznakowania suplementów diety (Dz. U. z 2014, poz. 453 j.t.); rozporządzenia (WE) nr (...) Parlamentu Europejskiego i Rady dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności (sprostowanie, Dz. Urz. UE L 12 z 18.01.2007, z późn. zm.), wskazują, że za nazwę witaminy i składnika mineralnego uznawana jest nazwa stosowana powszechnie w literaturze naukowej, zaleceniach i normach żywieniowych. Taki sposób podania, dodanych do żywności witamin i składników mineralnych w wykazie składników środka spożywczego jest dla konsumenta najbardziej zrozumiały. Przepisy art. 48 ust. 1 u.b.ż.ż. stanowią bowiem, że środki spożywcze muszą być oznakowane w sposób zrozumiały dla konsumenta. Podawanie więc w wykazie składników samej nazwy witaminy i składnika mineralnego, które zostały dodane jako składniki odżywcze, można uznać za wystarczające. Określenie tych składników w sposób bardziej szczegółowy poprzez podanie obok konkretnej formy chemicznej będzie dodatkową informacją, która może mieć znaczenie przy dokonywaniu wyboru konkretnego środka spożywczego dla konsumentów posiadających większą wiedzę żywieniową. W takim wypadku, jeśli firma decyduje się zamieścić formę chemiczną witamin i minerałów, to musi być ona zgodna z obecnie obowiązującym prawem, czyli w tym przypadku z wykazem form chemicznych podanym w załączniku nr 2 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 9 października 2007 r. w sprawie składu oraz oznakowania suplementów diety.

W związku z powyższym za zasadne uznał organ odwoławczy naruszenie przez Skarżącego § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 9 października 2007 r. w sprawie składu oraz oznakowania suplementów diety, który wskazuje, iż formy chemiczne witamin i składników mineralnych, które mogą być stosowane w produkcji suplementów diety, określa załącznik nr 2 do rozporządzenia.

Reasumując, Główny Inspektor Sanitarny stwierdził, że Skarżący swoim zachowaniem dokonał naruszenia przepisów: § 5 ust. 1, § 11 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie znakowania środków spożywczych, oraz § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 9 października 2007 r. w sprawie składu oraz oznakowania suplementów diety, tym samym ponosi odpowiedzialność z art. 103 ust 1 pkt 1 u.b.ż.ż.

Zgodnie z dyspozycją art. 103 ust 1 pkt 1 u.b.ż.ż. nieprzestrzeganie wymagań w zakresie znakowania środków spożywczych, w tym w zakresie prezentacji, reklamy i promocji, określonych w art. 27 ust. 4, art. 33 ust. 3 i 4 oraz art. 45-49, a także wymagań w tym zakresie określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 14 ust. 2 pkt 3, art. 22 ust. 1 pkt 3, art. 26 ust. 1 pkt 4, art. 27 ust. 6 pkt 2, art. 39 pkt 3, art. 44 pkt 2, art. 50 ust. 1 i art. 51, sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości do trzydziestokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski".

Główny Inspektor Sanitarny wskazał, iż w każdym przypadku ustalenia, że doszło do naruszenia przepisów organ jest zobligowany do nałożenia kary administracyjnej. Natomiast ustalając jej wysokość, organ jest zobligowany oprzeć się na przesłankach wskazanych w art. 104 ust. 2 u.b.ż.ż.

W art. 104 ust. 2 u.b.ż.ż. wskazano, że przy wymierzaniu wysokości kary należy uwzględnić stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia i zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku spożywczym i wielkość produkcji zakładu.

Następnie Główny Inspektor Sanitarny wskazał, że organ - stosownie do art. 17 Rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. U. UE L 31z 1.02.2002, str. 1 z późn. zm.) winien kierować się przesłankami, które nakazują aby kara za naruszenie prawa żywnościowego była skuteczna, proporcjonalna i odstraszająca.

Oceniając odniesienie się do ww. przesłanek przez organ I instancji, uznano, iż podzielić zarzuty wskazane w tym zakresie przez Skarżącego.

Przechodząc do rozważań w zakresie wymiaru kary wskazano, że w ocenie Głównego Inspektora Sanitarnego stopień szkodliwości czynu jest niski, co również uznał organ I instancji. Pod uwagę przy tej ocenie należało wziąć, przede wszystkim stopień niezgodności z przepisami, który zdaniem organu odwoławczego polegał w zasadzie na niepoprawnym wypełnieniu obowiązku. Ponadto należało uwzględnić charakterystykę środka spożywczego oraz jego odbiorców, a także skutki tego naruszenia.

Przy ocenie zakresu naruszenia należy brać pod uwagę zakres i charakter naruszonych przepisów. W niniejszej sprawie Skarżący dopuścił się naruszenia kilku przepisów, jednakże - zdaniem Głównego Inspektora Sanitarnego - nie można tego naruszenia uznać za rażące. Naruszenie przepisów polegało w zasadzie na nieprecyzyjnym ich zastosowaniu, nie zaś na zaniechaniu w ogóle obowiązków z nich wynikających. Powyższe w ocenie Organu odwoławczego należy ocenić jako mające łagodzący wpływ na wymiar wymierzonej kary.

Oceniając stopień zawinienia wskazano, że odpowiedzialność administracyjna powstaje na zasadzie winy obiektywnej. (...) działa na polskim rynku od wielu lat, wprowadza do obrotu środki spożywcze, jest wyłącznym dystrybutorem środków spożywczych, których producentem jest firma (...). Zatem bez wątpienia zasadne jest twierdzenie, że (...)., jako podmiot profesjonalny, ma świadomość istnienia przepisów regulujących kwestie znakowania suplementów diety i wynikających z nich ograniczeń, a pomimo to dopuściła się ich naruszenia. Zachowanie Skarżącego, którego należy oceniać jako podmiot od wielu lat działający na rynku spożywczym, powinno podlegać bowiem wyższym standardom niż podmiotów, które takiego doświadczenia nie posiadają. Tym samym uznano, że Skarżący działał umyślnie wprowadzając na polski rynek produkty oznakowane w niepoprawny sposób.

W odniesieniu do niniejszej sprawy wskazano, co słusznie podkreślił Organ I instancji, że (...) została uprzednio ukarana za nieprzestrzeganie wymagań w zakresie znakowania suplementów diety, decyzją znak (...). Powyższe bez wątpienia wpływa negatywnie na wymiar kary.

Ostatnia z dyrektyw wymiaru kary tj. wielkość produkcji zakładu wskazuje na konieczność powiązania wysokości nakładanej kary pieniężnej z wielkością produkcji zakładu, a zatem ze skalą prowadzonej działalności, a pośrednio także z jego przychodami i możliwościami finansowymi.

W tym miejscu organ odwoławczy stwierdził, że Skarżący, wskazał na zerową wielkości produkcji zakładu, podnosząc, iż firma nie produkuje, a jedynie importuje produkty. Skoro zatem Skarżący nie dołożył starań, by współpracować z organem I instancji, co do ustalenia ilości sprzedanego produktu (...) , zasadne jest oparcie się o informacje wynikające ze zgromadzonych przez organ dowodów, m. in. z wydruków stron internetowych. Na ich podstawie można ustalić, że (...). oferuje sprzedaż ok 100 różnych suplementów diety, natomiast wartość jednej sztuki zakwestionowanego produktu waha się w granicach od ok. 60 zł. do 70 zł. Zdaniem Organu odwoławczego, powyższe daje obraz prowadzenia przez Skarżącego działalności na ogromną skalę, a tym samym uzyskiwania znacznych dochodów.

Miarkując wysokość kary, należy mieć na uwadze granice kary określone w art. 103 ust. 1 u.b.ż.ż, tj. maksymalna wysokość kary pieniężnej może wynieść trzydziestokrotność przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" oraz określone w art. 103 ust. 2 pkt. 1 tj. wysokość kary pieniężnej może być wymierzona do pięciokrotnej wartości brutto zakwestionowanej ilości środka spożywczego.

Przechodząc na grunt niniejszej sprawy organ odwoławczy wskazał, że w zakresie niepoprawnego znakowania etykiety, zakwestionowany został jednostkowy produkt "(...) o nr partii (...)", natomiast w odniesieniu do stwierdzonych nieprawidłowości w prezentacji tegoż suplementu diety, na stronie internetowej, nie sposób wskazać ilości kwestionowanego produktu, bowiem Skarżący nie udzieli informacji o ilości sprzedanych produktów oznakowanych wadliwą etykietą.

W związku z powyższym za zasadne uznano przyjęcie górnej granicy wymiaru kary, określonej w art. 103 ust. 1. u.b.ż.ż. Mając na uwadze, że zgodnie z komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia z dnia (...) lutego 2014 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2013 r. (...).), przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej za poprzedzający rok, wynosiło 3650,06 zł maksymalny wymiar kary możliwy do wymierzenia, wynosić będzie 109.501,60 zł.

Uwzględniając wszystkie powyższe okoliczności, mające wpływ na wymiar kary Główny Inspektor Sanitarny uznał, że kara wymierzona w dolnej granicy ustawowego zagrożenia.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Główny Inspektor Sanitarny orzekł jak w decyzji.

Skargę na tę decyzję złożyła (...) zaskarżonej decyzji zarzucając:

1. naruszenie art. 138 par 1 pkt 2 k.p.a. polegające na braku wypełnieniu warunku ustalenia, że nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia materiału dowodowego w myśl art. 136 k.p.a. oraz na jego zastosowaniu w sytuacji, gdy postępowanie wyjaśniające organu I instancji dotknięte było istotnymi wadami, których organ II instancji nie był w stanie usunąć i nie usunął poprzez przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego;

2. błędne uzasadnienie w tym brak pełnego odniesienia się do stanowiska strony;

3. brak samodzielnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, tj. w szczególności naruszenie art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, zgodnie z którym organy administracji publicznej obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli;

4. uchybienie zasadzie przekonywania i wyjaśniania sformułowanej w art. 11 k.p.a.;

5. naruszenie art. 10 k.p.a. poprzez brak wezwania strony do przedstawienia ostatecznego stanowiska wobec ustaleń organu odmiennych od ustaleń organu I instancji;

6. naruszenie art. 103 ust. 2 pkt 1) i 104 ust. 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia w tym w szczególności brak rozstrzygnięcia co do stopnia winy, tj. w szczególności naruszenie art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, zgodnie z którym w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (zasada prawdy obiektywnej);

7. brak racjonalnego wyjaśnienia wielkości zastosowanej kary poprzez przywołanie przepisów dotyczących sposobu jej wymierzania i brak odniesienia wysokości kary do winy (wyroki WSA w Warszawie z dnia 20 grudnia 2011 r. (VII SA/Wa 2100/11) i WSA w Warszawie z dnia 15 października 2013 r. (VII SA/Wa 1136/13);

8. błędną interpretację podstaw prawnych i faktycznych decyzji oraz zacytowanych w uzasadnieniu przepisów prawnych w tym w szczególności w zakresie naruszenia par. 11 ust. 1 rozporządzenia MRiRW w sprawie znakowania środków spożywczych.

Podnosząc te zarzuty Spółka wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jest zasadna i prowadzi do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Podstawą prawną kontrolowanego przez Sąd rozstrzygnięcia był art. 103 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. Nr 171, poz. 1225 z późn. zm.), chociaż wskazać trzeba, że wadą rozstrzygnięcia organu odwoławczego był brak wskazania podstawy prawnej nałożenia grzywny.

Oceniając prawidłowość zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności należy ocenić samą zasadność nałożenia grzywny przez inspekcję sanitarną.

Analizując decyzję w ww. aspekcie z uwzględnieniem zarzutów skargi należy uznać, że co do zasady jest ona prawidłowa. Wbrew twierdzeniom skargi w niniejszej sprawie (...) dopuściła się naruszenia przepisów w zakresie znakowania środków spożywczych.

W tym zakresie większość argumentacji przedstawionej przez organ odwoławczy Sąd podziela. W szczególności należy zgodzić się z twierdzeniem, że w myśl § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie znakowania środków spożywczych, informacje dotyczące składników występujących w środku spożywczym podaje się w formie wykazu składników wykorzystanych do produkcji środka spożywczego i nadal w nim obecnych, nawet w zmienionej formie, z podaniem nazwy składnika, według masy tych składników, ustalonej w chwili ich użycia do wytworzenia środka spożywczego, w porządku malejącym, z zastrzeżeniem § 7 ust. 3 i 4 rozporządzenia.

Z informacji dotyczącej składu produktu Formuła VM-75 umieszczonej na etykiecie bezsprzecznie wynika niezachowanie porządku malejącego, przy podawaniu w składzie, na etykiecie produktu, składników w nim występujących. Kolejną nieprawidłowością w oznakowaniu produktu (...) jest zawarcie nieprawidłowego sformułowania dot. sposobu przechowywania produktu. W treści § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 9 października 2007 r. w sprawie składu oraz oznakowania suplementów diety, jednoznacznie wskazano jakie informacje umieszcza się wprowadzając do obrotu suplementy diety. Z literalnego brzmienia § 5 ust. 2 pkt 6 ww. rozporządzenia wynika, że na opakowaniu winna znaleźć się informacja, że suplementy diety powinny być przechowywane w sposób niedostępny dla małych dzieci.

Na opakowaniu (...) zawarty został zapis: "Preparat należy przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci". Taki zapis widnieje też na starej wersji etykiety. Przepis § 5 ust. 2 pkt 6 ww. rozporządzenia wyraźnie wskazuje, że informacja o przechowywaniu winna dotyczyć "małych dzieci". W związku z powyższym należy uznać, że informacja na produkcie nie do końca odpowiada normie określonej w § 5 ust. 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie składu oraz oznakowania suplementów diety.

Za zasadne Sąd uznał również uznanie naruszenia przez Skarżącego § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 9 października 2007 r. w sprawie składu oraz oznakowania suplementów diety, który wskazuje, iż formy chemiczne witamin i składników mineralnych, które mogą być stosowane w produkcji suplementów diety, określa załącznik nr 2 do rozporządzenia. Niewątpliwie użyte przez Spółkę określenia nie odpowiadają nazwom wymienionym w ww. załączniku.

Sąd nie podziela natomiast zarzutu dotyczącego naruszenia z § 11 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie znakowania środków spożywczych w zakresie określenia daty minimalnej trwałości produktu. Sposób umieszczenia tej informacji na produkcie może budzić wątpliwości ale w ocenie Sądu treść tej informacji jest czytelna i nie narusza wskazanych wyżej przepisów.

Przechodząc do oceny wymiaru kary grzywny należy stwierdzić w pierwszej kolejności, że organ odwoławczy w sposób nadzwyczaj skrupulatny, dokładny i wszechstronny opisał powody wymierzenia grzywny w określonej wysokości. W związku z tym większość zarzutów skargi jest bezpodstawna. Zupełnie chybiony jest zarzut nie ustalenia winy Skarżącej Spółki i nie uwzględnienie stopnia winy w wymiarze grzywny. Wypada wskazać, że znaczna część uzasadnienia decyzji organu odwoławczego jest temu zagadnieniu poświęcona.

Niezależnie od powyższego wskazać należy, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 103 ust. 2 i 104 ust. 2 ww. ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Zgodnie z treścią pierwszego z ww. przepisów w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 1-3 wysokość kary pieniężnej może być wymierzona do pięciokrotnej wartości brutto zakwestionowanej ilości środka spożywczego lub produktu niebędącego żywnością wprowadzonego do obrotu, jako żywność; Jednocześnie art. 104 ust. 2 tej ustawy wskazuje, że ustalając wysokość kary pieniężnej, właściwy państwowy wojewódzki inspektor sanitarny uwzględnia stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia i zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku spożywczym i wielkość produkcji zakładu.

Wbrew stanowisku organu przepis art. 103 ust. 2 będzie miał zastosowanie w niniejszej sprawie. Ustawodawca w ust. 1 omaw. przepisu wprowadził ogólną zasadę określającą wysokość kary, która może być wymierzona za popełnienie deliktów wymienionych w tym przepisie. Jednocześnie wprowadził dodatkowe ograniczenia, co do wysokości tych kar wymienione ust. 2 tego przepisu. Innymi słowy wykładnia językowa omaw. przepisu prowadzi do wniosku że organ stwierdziwszy popełnienie deliktu, o której mowa w pkt 1-3 ust. 1 art. 103 wymierza karę w wysokości do trzydziestokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", jednakże nie wyższą niż pięciokrotna wartość brutto zakwestionowanej ilości środka spożywczego lub produktu niebędącego żywnością. Natomiast w przypadku, gdy wartość zakwestionowanej ilości produktu byłaby wyższa niż określona w ust. 1 organ ma możliwość wymierzenia kary do wysokości określonej w ust. 1.

Zaskarżoną decyzją organ wymierzył karę 3.000 zł jednakże w żaden sposób nie zbadał czyjej wysokość nie narusza zasad określonych w ust. 2 omaw. przepisu. Nie zostało wszak wyjaśnione w żaden sposób jaka była wartość zakwestionowanego produktu. Trudno oceniać zasadność wymiaru grzywny jeśli nie są określone granice zagrożenia tą karą. Kwota 3000 zł. może być karą surową jeśli będzie zbliżać się do maksymalnego zagrożenia. Dodatkowo należy zauważyć, że niezależnie od zasad określonych w ust. 1 i 2 ustawodawca określił w art. 104 ust. 2 zasady określania wysokości kary. Tym samym wysokość środka represyjnego pozostawił swobodnemu uznaniu organu administracji. A zatem organ określając wysokość kary, nawet jeśli jest ona karą w dolnej granicy biorąc pod uwagę zasady określone w art. 103 ust. 1 (jak to wskazał organ) winien uzasadnić swoje stanowisko w tym zakresie zgodnie z wymogami zawartymi w art. 107 § 3 k.p.a. Zaskarżona decyzja nie zawiera wystarczająco przekonującego uzasadnienia wysokości wymierzonej kary z uwzględnieniem przesłanek określonych w art. 104 ust. 2 ustawy. W szczególności organ odwoławczy określając wielkość prowadzonej działalności gospodarczej wskazał, że (...) oferuje sprzedaż ok 100 różnych suplementów diety, natomiast wartość jednej sztuki zakwestionowanego produktu waha się w granicach od ok. 60 zł. do 70 zł. co wskazuje na prowadzenie działalności na ogromną skalę.

W ocenie Sądu informacja taka nie jest wystarczająca do określenia wielkości działalności prowadzonej przez Spółkę.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi należy wskazać, że postępowanie dowodowe zostało przez organ odwoławczy uzupełnione o przedłożone przez Skarżącą Spółkę etykiety. Działanie to z pewnością nie narusza art. 136 kpa. Z drugiej strony nie można uznać aby Główny Inspektor Sanitarny naruszył art. 10 kpa. Uzupełniające postępowanie dowodowe przed organem odwoławczym miało ograniczony zakres i dotyczyło jedynie dokumentów znanych Skarżącej. Poza tym Spółka nie wykazała w jaki sposób naruszenie art. 10 kpa mogło wpłynąć na treść decyzji.

Nie sposób też zgodzić się z twierdzeniami o naruszeniu art. 8, 11, kpa. Wręcz podkreślić należy, że organ odwoławczy wszechstronnie analizował sprawę, dokładając wyjątkowej staranności w wyjaśnienie stronie powodów zajętego stanowiska. Uzasadnienie orzeczenia odnosi się do wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności. Nie ze wszystkimi ustaleniami Sąd się zgodził, niemniej nie można zarzucić organowi odwoławczemu braku ustosunkowania się do ważnych dla rozstrzygnięcia okoliczności.

Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, 77 § , 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 103 i 104 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, które miało wpływ na wynik sprawy.

Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ odwoławczy powinien dokonać ustaleń faktycznych istotnych z punktu widzenia zasad wymiaru kary określonych w art. 103 ust. 2 i 104 u.b.ż.ż. i w oparciu o pełne ustalenia ustali wysokość kary.

Z tych wszystkich względów - w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 i 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w sentencji.