Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SO/Kr 12/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2011-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: wymierzono grzywnę
Powołane przepisy: article: art. 55 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Kraków, dnia 26 października 2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Rynczak po rozpoznaniu w dniu 26 października 2011r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. G. o wymierzenie Radzie Miasta R. grzywny za nieprzekazanie skargi postanawia: I. wymierzyć Radzie Miasta R. grzywnę w wysokości 10 (dziesięć) tysięcy złotych; II. zasądzić od Rady Miasta R. na rzecz skarżącej J. G. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W niniejszej sprawie pismem z dnia 28 lipca 2011r. J. G. złożyła wniosek o wymierzenie Radzie Miasta R. grzywny w związku z niezastosowaniem się do obowiązku terminowego przekazania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, skargi na Uchwałę Nr [...] Rady Miasta R. z dnia 31 maja 2010 roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy R. z dnia 31 maja 2011 roku, złożonej przez skarżącą J. G. wraz z załącznikami na Dziennik Podawczy Urzędu Miasta R. w dniu [...] czerwca 2011 roku.

W uzasadnieniu wnioskodawczyni wskazała, że w dniu 3 lipca 2011r., upłynął ustawowy termin 30 dni określony w art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.), na przekazanie przez Radę Miasta R. skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, według właściwości, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Nie uzyskując do dnia 14 lipca 2011r., żadnej informacji w przedmiocie nadania dalszego biegu złożonej skardze, kontaktowała się telefonicznie z Biurem Podawczym Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, gdzie przekazano, iż nie odnotowano wpływu skargi J. G. na uchwałę Nr [...]. W dniach następnych w drodze telefonicznej, każdorazowo uzyskiwała od pracownika urzędu skarżonego organu informację, iż w aktach brak jest jakiegokolwiek dokumentu potwierdzającego przesłanie skargi do sądu przez radcę prawnego P. K. (osobę odpowiedzialną za nadanie sprawy dalszego biegu stosowną uchwałą Rady Miasta). Jednocześnie, skarżąca podała, ze brak jest możliwości zweryfikowania kwestii nadania skardze dalszego biegu sprawie, z uwagi na fakt, iż od kilku dni mecenas nie odbiera telefonów i nie reaguje na pozostawiane w tej sprawie przez pracownika informacje na telefonicznej poczcie głosowej, przy czym formalnie nie przebywa on na urlopie, zwolnieniu lekarskim, tudzież dłuższej delegacji. Dalej wnioskodawczyni podała min., że w dniu 27 lipca 2011r. problem braku nadania biegu skardze został poruszony na sesji Rady Miasta R., jednakże z uwagi na nieobecność mecenasa P. K., nie uzyskano żadnego wyjaśnienia przedmiotowej sytuacji. Ponadto, wskazała że uzyskała informację, iż wniesiona przez nią skarga nie jest jedyną w dalszym ciągu oczekującą na nadanie dalszego biegu po upływie terminu, jak również w przeszłości dochodziło do analogicznych sytuacji orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny grzywien z powodu nie nadania biegu innym sprawom przez wspomnianego radcę prawnego, co świadczy jedynie o nonszalancji, poczuciu bezkarności, całkowitym lekceważeniu praw obywateli oraz poprzednio zapadłych orzeczeń o wymierzeniu grzywien, które nie odniosły dyscyplinujących skutków w postaci zmotywowania do rzetelnego, terminowego wywiązywania się z obowiązków.

Skarżony organ pomimo wezwania przez Sąd, odebranego jak wynika z dokumentu potwierdzenia odbioru - w dniu 26 sierpnia 2011r., nie udzielił żadnej odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny. Organ nie udzielił również odpowiedzi na skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje.

Wniosek o wymierzenie grzywny jest zasadny.

Zgodnie z art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (art. 54 § 2 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 55 § 1 powołanej ustawy w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 czyli do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym.

Zatem, w przypadku złożenia do sądu administracyjnego skargi, organ, za pośrednictwem którego jest ona wnoszona, ma obowiązek oprócz przekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy również odpowiedzieć na nią w terminie 30 dni, co wynika z art. 54 § 2 p.p.s.a.

Grzywna, o której mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a. ma charakter mieszany: dyscyplinująco-restrykcyjny. Jest to więc środek, którego zastosowanie ma doprowadzić do wykonania przez organ obowiązku z art. 54 § 2 ustawy, jednakże wyłączną, materialnoprawną przesłanką takiego orzeczenia jest niewypełnienie tego obowiązku w terminie przewidzianym w tym przepisie (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2006 r. sygn. akt II OSK 1024/06).

W rozpatrywanej sprawie J. G. złożyła skargę w dniu 3 czerwca 2011 r. (co wynika z daty prezentaty widniejącej na kserokopii skargi dołączonej do wniosku o wymierzenie grzywny). Stosownie do cytowanych wyżej przepisów złożenie skargi wiąże się z obowiązkiem przekazania jej wraz z aktami sprawy do sądu w terminie 30 dni, a zatem w rozpoznawanej sprawie termin upłynął w dniu 3 lipca 2011r.

Skarżony organ nie udzielił również odpowiedzi na złożony przez skarżącą wniosek, o co był dodatkowo wzywany przez sąd w wezwaniu z dnia 23 sierpnia 2011 r.

Wobec tego w ocenie Sądu, zachowanie Rady Miasta R., polegające na niezastosowaniu się do obowiązku przekazania do sądu skargi w przewidzianym do tego ustawowym terminie, wypełniło przesłanki wynikające z art. 55 § 1 p.p.s.a. Nie przekazanie sądowi skargi, odpowiedzi na nią, uznać należy za rażące naruszenie przez ten organ przepisu art. 54 § 2 p.p.s.a., co upoważnia sąd do uwzględnienia wniosku skarżącego i wymierzenia temu organowi grzywny na podstawie wskazanych wyżej przepisów. Zaznaczyć należy, że orzeczenie sądu w przedmiocie wymierzenia grzywny ma charakter uznaniowy, a zatem sąd zobligowany jest do rozważenia wszystkich okoliczności sprawy w szczególności zaś czy grzywna spełni swoje funkcje, jak duże było przekroczenie terminy i jakie były przyczyny nieprzekazania skargi w terminie. W tym miejscu wskazać należy, że Rada Miasta R. do chwili obecnej nie przekazała do sądu złożonej skargi wraz z odpowiedzią, jak również nie udzieliła odpowiedzi na wniosek skarżącej o wymierzenie grzywny, ani nie złożyła jakichkolwiek wyjaśnień odnośnie nieprzekazania sprawy do sądu. Powyższe zachowanie należy uznać za lekceważenie wymiaru sprawiedliwości.

Zgodne z art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. grzywnę wymierza się w wysokości do dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie z Komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 9 sierpnia 2011 r. (M.P. Nr 71, poz. 708), wydanym na podstawie art. 20 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.) przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2010r. wyniosło 3.366,11 zł. Oznacza to, że górna granica grzywny, jaką sąd może wymierzyć w niniejszej sprawie, wynosi obecnie 33.661,10 zł.

Zdaniem sądu za odpowiednią do naruszenia przepisów przez Radę Miasta R., stopnia zawinienia organu oraz całokształtu okoliczności sprawy, w szczególności w sytuacji, gdy skarga oraz odpowiedź na skargę nie zostały w ogóle przekazane do sądu należy uznać grzywnę w wysokości 10.000 zł, a więc niższej niż 1/3 maksymalnej kwoty ustawowej. Grzywna we wskazanej wysokości w ocenie sądu, spełnia zarówno funkcję represyjną, jak i prewencyjną.

O zwrocie kosztów orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.