Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1382/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6071 Trwały zarząd nieruchomościami
Hasła tematyczne: Gospodarka mieniem
Skarżony organ: Minister Insfrastruktury i Budownictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz Sędziowie WSA Elżbieta Lenart WSA Bożena Marciniak (spr.) Protokolant referent Marcin Sieradzki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2017 r. sprawy ze skargi Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w S. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...], Minister Infrastruktury i Budownictwa, po rozpatrzeniu odwołania Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w S. od decyzji Wojewody [...] z [...] grudnia 2015 r., nr [...], o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia [...] stycznia 1996 r., znak: [...] ustalającej, począwszy od 1 stycznia 1997 r., opłatę roczną za zarząd zabudowaną nieruchomością Skarbu Państwa oznaczoną jako działki nr [...] i nr [...] obręb ewidencyjny [...] przy ul. [...] - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa złożyła Regionalna Dyrekcja Lasów Państwowych w S..

Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym i prawnym;

Decyzją z dnia [...] stycznia 1996 r., znak: [...], Kierownik Urzędu Rejonowego w S. ustalił Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w S., począwszy od 1 stycznia 1997 r., opłatę roczną za zarząd nieruchomością Skarbu Państwa oznaczoną jako działki nr [...] i nr [...], obręb ewidencyjny [...] przy ul. [...], w wysokości [...] zł, tj. 3 % ceny nieruchomości. W uzasadnieniu ww. decyzji wskazano, że Dyrekcja zarządza ww. nieruchomością na podstawie umowy sporządzonej w formie aktu notarialnego w dniu [...] czerwca 1994 r., Rep. A Nr [...], która została zawarta w oparciu o zezwolenie Urzędu Rejonowego w S. z dnia [...] lipca 1993 r., znak: [...] oraz, że opłata za nieruchomość oznaczoną jako działki nr [...] i [...] nie była aktualizowana od 1991 r.

Wnioskiem z [...] września 2015 r. Regionalna Dyrekcja Lasów Państwowych w S. wystąpiła o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia [...] stycznia 1996 r.

Decyzją z [...] grudnia 2015 r., nr [...], Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia [...] stycznia 1996 r.

Odwołanie od ww. decyzji Wojewody [...] złożyła Regionalna Dyrekcja Lasów Państwowych w S. podnosząc, że organ I instancji niesłusznie zaniechał zastosowania przepisów ustawy o lasach. W ocenie skarżącej, nieruchomości związane z gospodarką leśną są przedmiotem gospodarowania w ramach trwałego zarządu ustawowego wynikającego z ustawy o lasach.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...], Minister Infrastruktury i Budownictwa utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] grudnia 2015 r., nr [...].

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż kontrolowana w przedmiotowym postępowaniu nadzorczym decyzja ostateczna została wydana na podstawie art. 43 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (t.j. Dz. U. nr 30 z 1991 r., poz. 127 ze zm.). Minister wskazał, iż zarząd Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w S. działkami nr [...] i nr [...] o łącznej pow. [...] z obrębu [...] powstał na podstawie umowy o przekazanie nieruchomości w zarząd z dnia [...] czerwca 1994 r., Rep. A Nr [...], zawartej pomiędzy przedstawicielem Skarbu Państwa - Ministrem Kultury i Sztuki a ówczesnym Dyrektorem Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w S.. Z treści ww. umowy wynika, że przedmiotowa nieruchomość zabudowana jest murowanym budynkiem administracyjnym, 5 kondygnacyjnym, a w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczona jest na cele administracyjno - biurowe. Powyższa umowa została zawarta w związku z zezwoleniem Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia [...] lipca 1993 r., nr [...], wydanym na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości dotyczących odpłatnego oddawania nieruchomości w zarząd. Ponadto, z ww. umowy wynika, że nieruchomość została oddana w zarząd Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w S. z przeznaczeniem na siedzibę Dyrekcji.

Minister podniósł, iż wnioskodawczyni wywodzi prawo zarządu sporną nieruchomością z przepisów ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2017 r. poz. 788) równocześnie kwestionując istnienie podstawy prawnej do naliczenia opłaty rocznej z tytułu zarządu.

Organ wskazał, iż instytucję zarządu Lasów Państwowych nad nieruchomościami Skarbu Państwa reguluje ww. ustawa o lasach, która ma charakter lex specialis, lecz dotyczy to wyłącznie nieruchomości Skarbu Państwa objętych pojęciem "lasu" w rozumieniu ustawy. Organ nadzoru przywołał definicję lasu oraz gospodarki leśnej zawarte w ustawie o lasach i wskazał na wykładnię pojęcia lasu zaprezentowaną w komentarzu B. Rakoczego do ustawy o lasach oraz w orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2015 r., II OSK 308/14, z dnia 23 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1983/11 oraz z dnia 20 listopada 2012 r., II OSK 1307/11.

W ocenie Ministra, z uwagi na rozbieżność w orzecznictwie sądowo-administracyjnym dotyczącą definicji lasu nie można wskazać czy nieruchomość, na której położony jest budynek administracyjny, stanowiący siedzibę biura Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w S., powinna podlegać przepisom ustawy o lasach czy też ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. Spór co do wykładni przepisu prawa materialnego nie może stanowić przesłanki do uznania, że decyzja ostateczna została wydana z rażącym naruszeniem prawa i stwierdzenia nieważności tej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa (por. wyrok NSA z dnia 2 lutego 2006 r., sygn. akt II OSK 489/05, Lex nr 196694, wyrok NSA z dnia 27 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 2449/10, Lex nr 1219108). Ponadto, z brzmienia przepisów ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, jak i ustawy o lasach nie można wykluczyć, iż konkretna nieruchomość stanowiąca własność Skarbu Państwa została przekazana w zarząd państwowej jednostki organizacyjnej Lasów Państwowych na zasadach ogólnych, tj. w trybie niezwiązanym z wypełnieniem ustawowych funkcji związanych z gospodarką leśną i nigdy nie miała charakteru leśnego w rozumieniu art. 3 i 4 ustawy o lasach. Taki zarząd sprawowany przez państwową jednostkę organizacyjną nie posiadającą osobowości prawnej podlega regulacji ogólnej ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości.

Minister podniósł, iż niezależnie od "zarządu", o którym mowa w ustawie o lasach, Lasy Państwowe mogą sprawować zarząd nad nieleśnym mieniem Skarbu Państwa również na podstawie ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r., poz. 2147 ze zm.). Tym bardziej, że w niniejszej sprawie nieruchomość została przekazana w zarząd (aktualnie trwały zarząd) Dyrekcji Lasów Państwowych w S. w sposób formalny umową z dnia [...] czerwca 1994 r., na podstawie przepisów obowiązującego wówczas prawa dotyczących przekazywania nieruchomości w zarząd, tj. ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości.

Wobec powyższego, w ocenie organu nadzoru, istniały podstawy do ustalenia opłaty rocznej za zarząd nieruchomością Skarbu Państwa oznaczoną jako działki nr [...] i [...] obręb ewidencyjny [...] przy ul. [...]. W konsekwencji, nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa przy wydawaniu decyzji z dnia [...] stycznia 1996 r. przez Kierownika Urzędu Rejonowego w S..

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa złożyła Regionalna Dyrekcja Lasów Państwowych w S. zarzucając tej decyzji:

1) naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 kpa, poprzez uznanie, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z [...] stycznia 1996 r., do którego to wniosku doprowadziło bezzasadne przyjęcie, że istotą sprawy jest spór (rozbieżności w orzecznictwie sądowo-administracyjnym) co do wykładni przepisów art. 3 pkt 2 i art. 4 ust. 1 i 3 ustawy o lasach, podczas gdy naruszenie prawa w sprawie (niezastosowanie przepisów właściwej ustawy) ma cechę rażącego, gdyż decyzja nim dotknięta wywołuje skutki prawne nie dające się pogodzić z wymaganiami praworządności, a przekroczenie prawa nastąpiło w sposób jasny i oczywisty;

2) nieuwzględnienie przy ocenie podstaw do wzruszenia decyzji o opłatach, ostatecznej decyzji Głównego Geodety Kraju z dnia [...] lipca 2015 r. (złożonej przy wniosku skarżącej), podczas gdy zachowanie zasady praworządności nie może prowadzić do sytuacji, gdy szeroko rozumiane prawa i obowiązki strony będą uregulowane w sposób wewnętrznie sprzeczny; pozostawienie w obrocie prawnym kwestionowanych decyzji spowoduje, że nadal będzie funkcjonowała decyzja wymiarowa w zakresie opłat za zarząd z ustawy o gospodarce gruntami, podczas gdy z danych ewidencyjnych będzie wynikało ostatecznie prawo "przymusowego" zarządu ustawowego na nieruchomości na rzecz strony.

Wskazując na powyższe naruszenia, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż w sprawie nie chodzi o powstanie sporu natury interpretacyjnej, jak twierdzi organ nadzoru, lecz o zastosowanie właściwego przepisu właściwej ustawy. Wydając w 1996 r. decyzję o opłatach organ automatycznie - bez analizy statusu nowego zarządcy - przyjął, iż zarząd sprawowany będzie zgodnie z ustawą o gospodarce nieruchomościami. Na poparcie swego stanowiska o konieczności stosowania w sprawie przepisów ustawy o lasach, a nie ustawy o gospodarce nieruchomościami skarżąca przywołała wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 17 kwietnia 1996 r., sygn. akt SA/Wr 1118/96.

Ponadto, w ocenie skarżącej, kwestie podlegania określonych budynków przepisom ustawy o lasach nie były sporne. Skarżąca wskazała na orzecznictwo sądów administracyjnych, iż budynki przeznaczone na biura nadleśnictwa, czy też z przeznaczeniem na mieszkania funkcyjne stanowią grunty, o których mowa w art. 3 pkt. 2 ustawy o lasach (por. wyrok NSA we Wrocławiu z 17 kwietnia 1996 r., SA/Wr 1118/95, wyrok WSA w Olsztynie z 8 maja 2012 r., II SA/Ol 191/2012, wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 3 marca 2010 r., II SA/Go 984/2009). Zdaniem skarżącej, przywołany przez organ wyrok NSA z 20 listopada 2012 r. trudno uznać za miarodajny w sprawie, gdyż dotyczył on całkowicie innej materii, to jest wyłączenia gruntów z produkcji leśnej i związanych z tym opłat.

W ocenie skarżącej, organ nadzoru wadliwie pominął również decyzję Głównego Geodety Kraju z [...] lipca 2015 r., która nie tylko zobowiązuje właściwe służby geodezyjne do wprowadzenia do ewidencji gruntów i budynków ustawowego prawa zarządu z ustawy o lasach dla nieruchomości skarżącej, ale przede wszystkim przesądza, iż istniejące wcześniej prawo zarządu, z momentem nabycia przez skarżącą, stało się zarządem w rozumieniu ustawy o lasach. Nie może natomiast dojść do sytuacji gdy w obrocie prawnym będzie funkcjonowała decyzja wymiarowa w zakresie opłat za zarząd z ustawy o gospodarce gruntami, podczas gdy z danych ewidencyjnych będzie wynikało ostatecznie prawo "przymusowego" zarządu ustawowego na rzecz skarżącej.

W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Budownictwa wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Powyższa ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Natomiast zgodnie z art. 134 ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej "ppsa", Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów uznać trzeba, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa.

W rozpatrywanej sprawie Sąd kontrolował decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa, którą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] grudnia 2015 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia [...] stycznia 1996 r. ustalającej skarżącej opłatę roczną za zarząd nieruchomością Skarbu Państwa.

Zaskarżona decyzja zapadła w postępowaniu nadzwyczajnym, nieważnościowym. Stwierdzenie nieważności decyzji jest instytucją umożliwiającą wycofanie z obrotu prawnego decyzji administracyjnej rażąco naruszającej prawo. W doktrynie prawa administracyjnego ugruntowane jest stanowisko w kwestii wykładni pojęcia "rażące naruszenie prawa". Przyjmuje się tam, iż rażące naruszenie prawa zachodzi w przypadku naruszenia przepisu, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. Podstawą zastosowania tej przesłanki może być zatem jedynie niebudzący wątpliwości stan prawny. Rażące naruszenie prawa to naruszenie oczywiste, wyraźne, bezsporne (zob. J. Jendrośka, B. Adamiak, Zagadnienie rażącego naruszenia prawa w postępowaniu administracyjnym, "Państwo i Prawo“ 1986, nr 1, s. 69 i n.).

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego słusznie przyjmuje się, iż o rażącym naruszeniu prawa można mówić w sytuacji, gdy wbrew treści przepisu nadano uprawnienia bądź ich odmówiono albo obarczono stronę obowiązkiem bądź obowiązku tego odmówiono; gdy treść wydanej decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu przy ich prostym zestawieniu ze sobą. Jeżeli norma prawna może być rozumiana przez strony i organy administracji w różny sposób i każdy z tych sposobów nadaje się do uzasadnienia, to takiego przepisu nie można naruszyć rażąco (por. wyrok NSA z dnia 26 maja 2003 r. sygn. akt III SA 2347/01).

Z powyższego wynika, iż zarzut rażącego naruszenia prawa musi wynikać z przesłanek nie budzących wątpliwości, nie zaś z rozbieżności w wykładni przepisu prawa. Odmienność wykładni nie jest bowiem tożsama ze sprzecznością decyzji administracyjnej z przepisem prawa.

Spór w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do tego czy można uznać, iż nieruchomość, na której położony jest budynek administracyjny skarżącej, mogła być objęta pojęciem "lasu" w rozumieniu ustawy z 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 1991 r., Nr 101, poz. 444), zwanej dalej "ustawą o lasach". W takiej bowiem sytuacji zarząd nad tą nieruchomością podlegałby uregulowaniom ustawy o lasach, a nie ustawy z 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1991 r., Nr 30, poz. 127, ze zm.), zwanej dalej "uggiwn".

Sąd podzielił stanowisko organu nadzoru, iż z uwagi na rozbieżność w orzecznictwie sądów administracyjnych dotyczącą definicji lasu nie można jednoznacznie stwierdzić czy przedmiotowa nieruchomość powinna podlegać przepisom ustawy o lasach czy przepisom uggiwn.

Pojęcie "lasu" zdefiniowane zostało w art. 3 ustawy o lasach. Wskazano tam, iż lasem jest grunt: 1) o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony: a) przeznaczony do produkcji leśnej lub b) stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego albo c) wpisany do rejestru zabytków oraz 2) związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej: budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne. Pojęcie "gospodarki leśnej" zawiera natomiast art. 6 pkt 1 ustawy o lasach. Gospodarka leśna jest działalnością leśną w zakresie urządzania, ochrony i zagospodarowania lasu, utrzymania i powiększania zasobów i upraw leśnych, gospodarowania zwierzyną, pozyskiwania - z wyjątkiem skupu - drewna, żywicy, choinek, karpiny, kory, igliwia, zwierzyny oraz płodów runa leśnego, a także sprzedaż tych produktów w stanie nieprzerobionym.

Analiza orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego i wojewódzkich sądów administracyjnych prowadzi do wniosku, iż cytowane wyżej ustawowe pojęcie "lasu" było różnie rozumiane i wykładane w orzecznictwie sądowo-administracyjnym. Potwierdza to jednoznacznie treść uzasadnień wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 17 kwietnia 1996 r., SA/Wr 1118/95, 27 września 2000 r., SA/Rz 218/99, 2 października 2015 r., II OSK 308/14, z dnia 23 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1983/11 oraz z dnia 20 listopada 2012 r., II OSK 1307/11 oraz treść uzasadnień wyroków wojewódzkich sądów administracyjnych: wyrok WSA w Szczecinie z 18 marca 2004 r., SA/Sz 513/02 oraz wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 3 marca 2010 r., II SA/Go 984/09. Skoro zatem ustawowe pojęcie "lasu" mogło być rozumiane w różny sposób, a każdy z tych sposobów nadawał się do uzasadnienia, to nie można zgodzić się ze skarżącą, iż w tym przypadku możemy mówić o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Jak już podniesiono wyżej, zarzut rażącego naruszenia prawa musi wynikać z przesłanek nie budzących wątpliwości, nie zaś z rozbieżności w wykładni przepisu prawa.

Nie można ponadto wykluczyć sytuacji, co trafnie wskazał organ nadzoru, iż konkretna nieruchomość stanowiąca własność Skarbu Państwa została przekazana w zarząd państwowej jednostce organizacyjnej Lasów Państwowych na zasadach ogólnych, tj. w trybie niezwiązanym z wypełnianiem ustawowych funkcji i zadań związanych z gospodarką leśną i nie miała nigdy charakteru leśnego w rozumieniu art. 3 i art. 4 ustawy o lasach. Taki "zarząd" sprawowany przez państwową jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej podlega regulacji ogólnej ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, która wszakże nie wyłączyła spod swej regulacji jednostek organizacyjnych Lasów Państwowych nieposiadających osobowości prawnej. Mogły one zatem niezależnie od zarządu uregulowanego przepisami ustawy o lasach sprawować także "zarząd" nad nieleśnym mieniem Skarbu Państwa na podstawie przepisów powyższej ustawy. Zarząd taki, na podstawie art. 199 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, z dniem 1 stycznia 1998 r. z mocy prawa przekształcił się w trwały zarząd, uregulowany w art. 41 - art. 45 tej ustawy.

Dla oceny legalności spornej decyzji ostatecznej nie może mieć również znaczenia podnoszona w skardze okoliczność wydania przez Głównego Geodetę Kraju decyzji z [...] lipca 2015 r. stwierdzającej nieważność decyzji Prezydenta Miasta S. z [...] października 2003 r. o odmowie wprowadzenia do operatu ewidencji gruntów i budynków zmiany dotyczącej ujawnienia prawa zarządu. Po pierwsze, decyzja ta pozostaje poza zakresem kontroli organu nadzoru i Sądu w niniejszej sprawie. Po drugie, wpisy w ewidencji gruntów oznaczeń nieruchomości mają charakter wyłącznie informacyjny. Wobec powyższego, zmiany w ewidencji gruntów nie powodują zmian w stanie prawnym nieruchomości.

Skoro zatem przy wydaniu decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] stycznia 1996 r. nie doszło do rażącego naruszenia prawa, a z akt sprawy nie wynika, aby kontrolowana w postępowaniu nadzorczym decyzja obciążona była inną kwalifikowaną wadą prawną, o której mowa w art. 156 § 1 kpa, to uznać należało, iż organ nadzoru prawidłowo odmówił stwierdzenia nieważności kontrolowanego orzeczenia. To zaś, wobec niestwierdzenia istotnych naruszeń procedury administracyjnej w toku prowadzonego postępowania nadzorczego oznacza, że skarga nie miała usprawiedliwionych podstaw i podlegała oddaleniu.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718, ze zm.) orzekł jak w sentencji.