Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 940/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-06-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 174,  art. 176,  art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie sędzia NSA Wiesław Kisiel (spr.) sędzia NSA Janina Kosowska Protokolant Renata Sapieha po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej T. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30 stycznia 2008 r. sygn. akt II SA/Lu 860/07 w sprawie ze skargi T. B. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji dotyczącej terminu wykonania obowiązku sporządzenia i przedłożenia określonych dokumentów oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 30 stycznia 2008 r. II SA/Lu 860/07, oddalił skargę T. B. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia [...] września 2007, nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji dotyczącej terminu wykonania obowiązku sporządzenia i przedłożenia określonych dokumentów. Wyrok ten został wydany w następującym stanie sprawy:

a) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kraśniku, decyzją z dnia [...] lutego 2007, nr [...], na podstawie art.51 ust.1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2006, nr 156 poz.1118), nałożył na T. B. obowiązek sporządzenia i przedłożenia w terminie do dnia 30 kwietnia 2007 r. projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz robót budowlanych, które należy wykonać w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem stacji dystrybucji gazu płynnego propan-butan na działce nr [...] w J..

Decyzja stała się ostateczna wobec niezłożenia od niej odwołania.

b) Decyzją z dnia [...] lipca 2007 r., znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kraśniku po rozpatrzeniu wniosku T. B. o przedłużenie terminu wykonania nałożonego obowiązku do dnia 15 września 2007 r. odmówił zmiany swojej decyzji z dnia [...] lutego 2007 r., w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku sporządzenia i przedłożenia projektu budowlanego zamiennego.

c) Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Lublinie, decyzją z dnia [...] września 2007, nr [...], po rozpatrzeniu odwołania T. B., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kraśniku z dnia [...] lipca 2007 r.

Zmiana terminu wykonania nałożonego obowiązku naruszyłaby interes społeczny przez to, że inwestycja jaką jest realizacja stacji dystrybucji gazu w sposób istotny odstępuje od warunków udzielonego w 1997 r. pozwolenia na budowę. Charakter inwestycji oraz fakt poczynionych istotnych odstępstw stwarza obawę zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia, ze względów społecznych nie jest wskazane przedłużanie terminu wykonania obowiązku. Wyznaczony kilkumiesięczny okres był wystarczający na realizację obowiązku określonego w decyzji.

d) W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego T. B. wniósł o uchylenie decyzji obu instancji, które naruszają art.6, 7 i 155 K.p.a.

Organy nie sprecyzowały pojęcia "względy społeczne" oraz pominęły ocenę słusznego interesu strony, która o decyzji dowiedziała się po terminie jej doręczenia domownikowi. Budowa stacji nie stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi i mienia.

e) W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podnosząc, że odstępując od warunków pozwolenia na budowę skarżący dodatkowo zrealizował m.in. trzeci zbiornik na gaz oraz zbiornik oleju napędowego z dystrybutorem, co spowodowało zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia.

2. Wyrokiem z dnia 30 stycznia 2008 r. II SA/Lu 860/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę T. B. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2007 r.

Postępowanie w sprawie zostało wszczęte na wniosek skarżącego, który wniosek o zmianę decyzji przez przedłużenie do dnia 15 września 2007 r. terminu wykonania nałożonego na niego obowiązku uzasadnił faktem dowiedzenia się o treści decyzji w dniu 27 czerwca 2007 r. Skarżący na żadnym etapie postępowania nie powoływał się na inne okoliczności, które uzasadniałyby zmianę decyzji ze względu na słuszny interes strony (art.155 K.p.a.).

Nietrafnie skarga zarzuca pominięcie przez organy administracji oceny słusznego interesu strony, skoro skarżący nie zgłaszał w tej kwestii żadnych dowodów, natomiast na rozprawie w dniu 30 stycznia 2008 r. oświadczył, że dotychczas nie wykonał obowiązku nałożonego decyzją z dnia [...] lutego 2007 r.

Argumenty o późnym powzięciu wiadomości o treści decyzji mogły ewentualnie stanowić podstawę do wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia środka odwoławczego, którego skarżący nie złożył.

Skarga zarzuciła niewyjaśnienie przez organy administracji kwestii "interesu społecznego" (art.155 K.p.a.). Tymczasem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano na celowość szybkiego wykonania przez skarżącego nałożonego obowiązku między innymi ze względu na zagrożenie, jakie stwarza stacja dystrybucji gazu realizowana niezgodnie z wydanym pozwoleniem na budowę. Tym samym organ administracji nie znalazł podstaw do uznania, by interes społeczny przemawiał za zmianą decyzji ostatecznej.

Dowody powołane w sprawie tj. protokół oględzin z dnia [...] listopada 2006 r. oraz pismo Okręgowego Inspektora Pracy w Lublinie z dnia [...] marca 2007 r., wskazywały na konieczność szybkiego doprowadzenia do zgodności z prawem realizowanego obiektu, czemu służyć miało wykonanie przez skarżącego decyzji ostatecznej.

Zaskarżona decyzja została wydana po wyjaśnieniu sprawy zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego.

3. W skardze kasacyjnej T. B. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Skarżący zarzucił Sądowi I instancji, że nie wziął pod uwagę art.9 k.p.a. w zw. z art.58 k.p.a. co spowodowało błędne niezastosowanie art.155 k.p.a.

Organ administracyjny rozpatrujący wniosek strony o przedłużenie terminu naruszył art.9 k.p.a., gdyż nie poinformował skarżącego o uprawnieniu z art.58 k.p.a. T. B. nie złożył wniosku o przywrócenie terminu, gdyż nie wiedział, iż takie prawo w ogóle mu przysługuje. Pismo skarżącego z dnia 5 lipca 2007 r. winno być odczytane jako wniosek o przywrócenie terminu, gdyż nie nazwa lecz treść pisma winna stanowić podstawę rozstrzygnięcia.

Sąd rozpoznający skargę na decyzje z dnia [...] lutego 2007 r. nie zauważył uchybień organów administracyjnych. Sądy administracyjne mają czuwać nad tym, aby niedopatrzenia tych organów nie powodowały szkód dla stron i innych uczestników postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie może być merytorycznie rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny, gdyż nie spełnia ona wymogów ustalonych dla tego środka odwoławczego przez artykuły 174 i 176 P.p.s.a.

Jako podstawy kasacyjne zostały przez skarżącego wskazane wyłącznie artykuły 9, 58 i 155 Kodeksu postępowania administracyjnego. Również w całym uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie został wskazany inny przepis prawa przedmiotowego, którego naruszenie skarga kasacyjna zarzucałaby Sądowi I instancji. Jedynie we wnioskach o uwzględnienie skargi kasacyjnej zostały wymienione artykuły 174 pkt 2 i 185 § 2 P.p.s.a.

Skarga kasacyjna nie została więc oparta na podstawach kasacyjnych, mieszczących się w zamkniętym katalogu art.174 P.p.s.a. W żadnym też miejscu skargi kasacyjnej nie zostało wskazane takie naruszenie prawa przedmiotowego (materialnego lub procedury sądowoadministracyjnej), którego mógł się dopuścić Sąd co wymagało od skarżącego wskazania przepisu prawa przedmiotowego naruszonego przez Sąd I instancji.

Zamknięty katalog podstaw kasacyjnych i całkowicie jednolita, niekwestionowana linia orzecznictwa sądów administracyjnych uzasadniają syntetyczne odnotowanie, że podstawą kasacyjną nie może być przepis Kodeksu postępowania administracyjnego, albowiem Sąd tych przepisów nie stosuje i nie może w toku procedury sądowoadministracyjnej naruszyć przepisów regulujących procedurę administracyjną.

W końcowej części skargi kasacyjnej znalazło się stwierdzenie, że "Sąd rozpoznający skargę (...) nie zauważył uchybienia [organu administracyjnego]. (...) sądy administracyjne mają za zadanie kontrolować zgodność z prawem każdą decyzję organów administracyjnych i również czuwać nad tym, aby niedopatrzenia tychże organów nie powodowały szkód dla stron i innych uczestników postępowania. Tym samym sąd administracyjny rozpatrując skargę winien tę okoliczność wziąć pod uwagę z urzędu." Zarzut ten nie może być uwzględniony, gdyż nie został powiązany z konkretnym przepisem Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, więc nie wiadomo czy Sąd przekroczył bądź nie dopełnił swych ustawowych obowiązków. Nie wykazano też, aby ta ewentualna nieprawidłowość w orzekaniu rzeczywiście miała istotny wpływ na wynik postępowania sądowoadministracyjnego w I. instancji.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art.184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270 ze zm.).