Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 194/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2015-10-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6074 Przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności
Hasła tematyczne: Gospodarka mieniem
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 67 ust. 3a, art. 69
journal: Dz.U. 2010 nr 102 poz 651
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jednolity.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 10 par. 1, art. 75 par. 1, art. 84 par. 1, art. 7,9
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak, Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj, Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 października 2015 r. sprawy ze skargi A. S., M. S., D. B., W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności oddala skargę.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] r. na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.- zwanej dalej "K.p.a.") w związku z art. 1, art. 3 ust. 1 pkt 2, art. 4 ust. 1, 2, 3, 4, 6, 7, 11 a, 13 oraz art. 8 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r.

o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz.U. z 2012 r. poz. 83) – zwanej dalej jako "ustawa z 2005 r.", uchwały Rady Miasta Szczecin Nr XX/518/08 z dnia 7 kwietnia 2008 r. (ze zmianami) w sprawie wyrażenia zgody na udzielenie osobom fizycznym bonifikaty od opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność Gminy Miasto (Dz. Urz. Woj. Zach. Nr 53, poz. 1174 ze zm.) - po rozpatrzeniu wniosku A. i M. S., D. B., W. K. z dnia [...] r. – orzekł w pkt 1 decyzji o przekształceniu odpłatnie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w S. przy ul. [...], oznaczonej numerem działki [...], o powierzchni [...] m2, stanowiącej własność Gminy Miasto, KW Nr [...] przysługującego A. S. w udziale do 18/80 części, A. i M. S. na zasadzie wspólności ustawowej małżeńskiej w udziale do 25/80 części, W. K. w udziale do 31/80 części oraz D. B. w udziale do 6/80 części - w prawo własności. W pkt 2 decyzji organ I instancji ustalił opłatę za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności w wysokości [...] zł, a stosownie do posiadanych udziałów - dla A. S. w kwocie [...] zł, A. i M. S. w kwocie [...] zł, W. K. w kwocie [...] zł, D. B. w kwocie [...] zł.

W pkt 3 decyzji organ odmówił udzielenia bonifikaty od opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności przedmiotowej nieruchomości.

W kolejnych punktach decyzji organ rozłożył każdemu z wnioskodawców opłaty ustalone w pkt 2 decyzji na raty roczne płatne wraz z oprocentowaniem na rzecz Gminy Miasto S. przez 20 lat, tj. do 2033 r. do 31 marca każdego roku, począwszy od 2015 r., przy czym pierwsze raty, ustalone w pkt 4 – 7, płatne są na rzecz Gminy Miasto S., w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna.

Ponadto organ postanowił zabezpieczyć hipoteką przymusową wierzytelność z tytułu opłaty za przekształcenie na nieruchomości objętej przekształceniem prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, KW nr [...] w wysokości [...] zł.

Zdaniem organu, wnioskodawcy spełnili wymogi przedmiotowe i podmiotowe określone w art.1 ust. 1 ustawy z 2005 r., gdyż na dzień 13 października 2005 r. byli użytkownikami przedmiotowej nieruchomości.

Organ uzasadnił dalej, że w świetle przepisu art. 4 ust. 2 ustawy z 2005 r., do ustalenia opłaty za przekształcenie stosuje się odpowiednio przepisy art. 67 ust. 3a

i art. 69 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U.

z 2014 r. poz. 518 ze zm.), z których wynika, że cenę nieruchomości ustala się na podstawie jej wartości oraz, że na poczet ceny nieruchomości gruntowej sprzedawanej jej użytkownikowi wieczystemu zalicza się kwotę równą wartości prawa użytkowania wieczystego tej nieruchomości, określoną według stanu na dzień sprzedaży. Zgodnie z art. 4 ust. 13 ustawy z 2005 r., jeżeli nie wcześniej niż w okresie ostatnich dwóch lat przed dniem złożenia wniosku o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości była dokonana aktualizacja opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, dla ustalenia opłaty za przekształcenie przyjmuje się wartość nieruchomości określoną dla celów tej aktualizacji. Jak wskazało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., w decyzji z dnia [...] r. wydanej uprzednio w niniejszej sprawie, do ustalenia opłaty nie można przyjąć wartości nieruchomości określonej w procedurze aktualizacji opłat rocznych dokonanej ze skutkiem na dzień 1 stycznia 2001 r. na postawie operatu szacunkowego sporządzonego w 2000 r., gdyż nie dotyczy ona całej nieruchomości objętej złożonym wnioskiem o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. W związku z powyższym zlecił wykonanie nowego operatu szacunkowego. Rzeczoznawca majątkowy w operacie z dnia [...] r. określił, że wartość rynkowa 1 m2 gruntu dla części działki o symbolu użytku B wynosi [...] zł, zaś 1 m2 gruntu dla części działki o symbolu użytku RIVa wynosi [...] zł, a wartość całej nieruchomości opiewa na kwotę [...] zł. Prawo użytkowania wieczystego nieruchomości zostało wyliczone ze wzoru zgodnie z § 30 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz.U. z 2004 r. Nr 207, poz.2109 ze zm.).Zdaniem organu, w przedmiotowej wycenie zachowane zostały zasady wynikające z przepisów prawa i standardów zawodowych.

Dalej organ I instancji wskazał, że kwestia sporną w niniejszej sprawie jest uprawnienie wnioskodawców do uzyskania bonifikaty. Zgodnie art. 4 ust. 7 i 11 a ustawy z 2005 r. oraz na podstawie § 1 i 2 ust. 1 uchwały Rady Miasta Szczecin

Nr XX/518/08 z dnia 7 kwietnia 2008 r. w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] r. organ mógł udzielić bonifikaty od opłaty za przekształcenie, jeżeli spełnione były łącznie wszystkie niżej wymienione warunki:

1. nieruchomość była zabudowana, przeznaczona i wykorzystywana jedynie na cele mieszkaniowe;

2. użytkownik wieczysty nie zalegał z płatnościami z tytułu opłat za użytkowanie wieczyste i podatkami wobec Gminy Miasto S.;

3. użytkownik wieczysty nie korzystał wcześniej przy nabyciu prawa własności nieruchomości od Gminy Miasto S. z bonifikaty, chyba że bonifikata została zwrócona.

W celu rozstrzygnięcia wątpliwości interpretacyjnych zapisów ww. uchwały, Rada Miasta Szczecin uchwałą Nr XLI 11/1253/14 z dnia 21 lipca 2014 r. zmieniającą uchwałę w sprawie wyrażenia zgody na udzielenie osobom fizycznym bonifikaty od opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność Gminy Miasto S. doprecyzowała jej zapisy i w § 1 ust. 1 pkt 1 uchwały wpisano, że w celu uzyskania bonifikaty nieruchomość ma być przeznaczona w akcie notarialnym ustanowienia użytkowania wieczystego jedynie na cele mieszkaniowe. Uchwała weszła w życie 2 września 2014 r. Ze względu na fakt, że w akcie notarialnym ustanowienia użytkowania wieczystego, przedmiotowa nieruchomość nie była przeznaczona jedynie na cele mieszkaniowe, organ uznał, iż wnioskodawcom bonifikata nie przysługuje.

Końcowo w uzasadnieniu decyzji organ podał także przesłanki rozłożenia opłat na raty, a także odniósł się do postanowień decyzji, zawartych w jej punktach od 8 do 13.

Od ww. decyzji wnioskodawcy przekształcenia wnieśli odwołanie. Zaskarżonej decyzji postawione zostały zarzuty naruszenia przepisów:

- art. 4 ust. 7 pkt 2 ustawy z 2005 r. poprzez jego niezastosowanie i nieudzielenie bonifikaty, a tym samym nie zastosowanie § 1 ust. 1 pkt 1 uchwały Nr XX/518/08 Rady Miasta Szczecin z dnia 7 kwietnia 2008 r., pomimo przeznaczenia w akcie notarialnym ustanowienia użytkowania wieczystego na cele mieszkaniowe

i wykorzystywania obecnie jedynie na własne cele mieszkaniowe,

- art. 4 ust. 13 ustawy z 2005 r. poprzez niewykorzystanie do ustalenia opłaty za przekształcenie opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, ustalonej czterema pismami z dnia 30 października 2000 r. w sytuacji, gdy w pismach dokonano ustalenia co najmniej częściowej opłaty rocznej, a więc z uwagi na upływ nie więcej niż dwóch lat pomiędzy ustaleniem opłaty a złożeniem wniosku o przekształcenie,

- art. 7 K.p.a. poprzez nie odniesienie się w określeniu wartości nieruchomości do zapisów aktu notarialnego, zgodnie z którym część nieruchomości (o pow. 2.758 m2) została przeznaczona pod ogrodnictwo i obiekty ogrodnicze, a nie jako zabudowa mieszkaniowa, co jest równoznaczne z koniecznością dokonania w operacie szacunkowym modyfikacji w zakresie ustalenia wartości nieruchomości,

- art. 77 § 1 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie w decyzji powierzchni nieruchomości podlegającej przekształceniu (3.571 m2) w sytuacji, gdy aktem notarialnym dokonano oddania w użytkowanie wieczyste gruntu o pow. 3.564 m2,

- art. 10 K.p.a. poprzez wydanie decyzji w tym samym dniu, w którym upłynął wyznaczony przez ten organ termin do zapoznania się z materiałem dowodowym

i złożenia wyjaśnień, bądź żądań czy wniosków,

- art. 36 § 1 w zw. z art. 123 § 2 K.p.a. poprzez przedłużanie postępowania pismami

w sytuacji, gdy to przedłużenie dokonywane winno być postanowieniem,

- art. 75 § 1 w zw. z art. 84 § 1 K.p.a. poprzez zaniechanie dokonania oceny materiału dowodowego w postaci operatu szacunkowego, polegającej na ustaleniu, czy przyjęta w nim wartość nieruchomości odpowiada faktycznemu stanowi nieruchomości określonemu między innymi w akcie notarialnym z dnia [...]r.

Po rozpatrzeniu odwołania A. S., M. S., D. B.

i W. K., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 2 oraz art. 4 ust. 1- 4, ust. 6, ust. 7, ust. 11 a i ust 13 ustawy z 2005 r. oraz w zw. z § 1 ust. 1 pkt 1 uchwały Nr XX/518/08 Rady Miasta Szczecin z dnia 7 kwietnia 2008 r., uchyliło zaskarżoną decyzję w pkt 1 i w tym zakresie orzekło w następujący sposób:

- przekształcić odpłatnie prawo użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w S. przy ul. [...], oznaczonej numerem działki [...], o powierzchni [...] m2, stanowiącej własność Gminy Miasto S., dla której prowadzona jest księga wieczysta KW Nr [...], przysługujące:

- A. S. w udziale do 18/80 części;

- A. i M. S. na zasadzie wspólności ustawowej małżeńskiej, w udziale do 25/80 części;

- W. K. w udziale do 31/80 części;

- D. B. w udziale do 6/80 części - w prawo własności,

oraz

- w pkt 2 decyzji Kolegium uchyliło pkt 5 decyzji organu I instancji i w tym zakresie orzekło w następujący sposób:

- rozłożyć A. i M. S. opłatę ustaloną w pkt 2 b niniejszej decyzji na raty roczne, płatne na rzecz Gminy Miasto S. przez 20 lat, tj. do 2033 r. włącznie.

Pierwsza rata opłaty z tyt. przekształcenia wynosi [...] zł. Pozostałą część należności w wysokości [...] zł wraz z oprocentowaniem, strona zobowiązuje się wpłacać w ratach rocznych przez 19 lat, w terminie do 31 marca każdego roku, począwszy od roku 2015, na konto wymienione w niniejszej decyzji. Do każdej kolejnej raty w wysokości [...] zł doliczone zostanie oprocentowanie, liczone corocznie od całej kwoty pozostałej do spłaty.

W pozostałym zakresie organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji (pkt 3 decyzji).

W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że zaskarżona decyzja wydana została przez organ I instancji na skutek ponownego przeprowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie. Organ ten bowiem w dniu [...] r. wydał decyzję, którą odmówił stronom przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, jednakże decyzja ta została przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. uchylona, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, o czym Kolegium orzekło w swojej decyzji z dnia [...] r. Organ I instancji wydał w dniu [...] r. kolejną decyzję, którą ponownie odmówił stronom przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości i decyzja ta została przez Kolegium utrzymana w mocy decyzją z dnia [...] r. nr [...]. Ostatnia ze wskazanych decyzji została przez strony zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S., który wyrokiem z dnia 26 stycznia 2011 r. (sygn. akt II SA/Sz 990/10) uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta. W wyroku Sąd dokonał analizy stanu prawnego od dnia złożenia przez strony wniosku o przekształcenie do dnia orzekania i wywiódł, że słusznie organy obu instancji stwierdziły, że do rozstrzygnięcia wniosku skarżących, z mocy art. 8 ustawy z 2005 r., stosuje się przepisy tej ustawy. Zgodnie z art. 9 pkt 1 i art. 10 ustawy z 2005 r. zarówno ustawa z dnia 4 września 1997 r., jak też i ustawa z dnia 26 lipca 2001 r. utraciły moc po upływie 30 dni od daty ogłoszenia ustawy z 2005 r. Sąd w wyroku wskazał, że w świetle art. 1 ust. 1 ustawy z 2005 r. dopuszczalne jest przekształcenia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości posiadającej jednocześnie charakter rolny i zabudowanej na cele mieszkaniowe w prawo własności.

Kolegium podkreśliło, że w aktualnym stanie prawnym nie zachodzi konieczność ustalania rodzaju nieruchomości, a jedynie, czy osoby fizyczne i prawne były w dniu 13 października 2005 r. użytkownikami wieczystymi nieruchomości, której wniosek dotyczy. Zdaniem Kolegium, organ I instancji prawidłowo orzekł o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności przedmiotowej nieruchomości. Organ II instancji wyjaśnił, że jedynie z uwagi na konieczność prawidłowego wskazania nazwiska jednego ze współużytkowników wieczystych oraz właściwego udziału przysługującego drugiemu ze współużytkowników wieczystych uchylił pkt 1 decyzji i orzekł w tym zakresie.

Według organu odwoławczego, przedmiotem sporu w tej sprawie są dwie kwestie, tj. wartość nieruchomości przyjęta przez organ I instancji na potrzeby wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia, jak również niezastosowanie bonifikaty od opłaty za przekształcenie. Dlatego istotne znaczenie w sprawie ma treść art. 4 ust. 13 ustawy z 2005 r. Wnioski w sprawie przekształcenia złożone zostały w dniu 6 września 2002 r. Kolegium wydało w dniach [...] r. orzeczenia w sprawie ustalenia z dniem 1 stycznia 2012 r. opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste, przyjmując w nich wartość nieruchomości wynoszącą [...] zł, określoną w operacie szacunkowym z dnia [...] r. Jednakże skoro operat szacunkowy sporządzony był w dniu [...] r. to oczywiste jest, że nie został on sporządzony nie wcześniej niż w okresie ostatnich dwóch lat przed dniem złożenia wniosku o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. W tych okolicznościach bezsporne jest, że operat ten nie mógł być wykorzystany jako podstawa do określenia opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. Dalej Kolegium wskazało, że w aktach sprawy znajduje się zawiadomienie o wypowiedzeniu obowiązującej wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego (cztery pisma każde z dnia 30 października 2000 r.) wystosowane do wszystkich występujących w przedmiotowej sprawie stron wraz z propozycją przyjęcia z dniem 1 stycznia 2001 r. nowej wysokości opłaty rocznej. Do wyliczeń nowych stawek opłat organ przyjął wycenę nieruchomości gruntowej stanowiącej działkę nr [...] o powierzchni [...] m2, której wartość rzeczoznawca majątkowy w operacie sporządzonym w dniu [...] r. określił na kwotę [...] zł. Aktualizacja opłaty rocznej dokonana została w okresie nie późniejszym, niż w ciągu dwóch lat przed złożeniem wniosku o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, jednakże w operacie tym określono wartość nieruchomości o powierzchni [...] m2, zatem nie określono wartości całej nieruchomości, która miałaby podlegać przekształceniu zgodnie z wnioskiem stron.

Tym samym operat szacunkowy sporządzony w 2000 r. nie mógł stanowić dowodu w tej sprawie, bowiem nie dotyczy całej nieruchomości, której dotyczył wniosek stron z dnia 6 września 2002 r.

Kolegium stwierdziło dalej, że organ I instancji poddał włączony do akt operat szacunkowy wnikliwej analizie, przy czym analiza ta przeprowadzona została

z formalnoprawnego punktu widzenia. Trafnie organ I instancji zauważył, powołując

w tym zakresie wyrok WSA w S. z dnia 27 marca 2013 r. (sygn. akt II SA/Sz 1325/12), że ma on obowiązek ocenić, na podstawie art. 80 K.p.a., dowodową wartość złożonego operatu szacunkowego, jednak nie powinien wkraczać w merytoryczną zasadność opinii rzeczoznawcy majątkowego, ponieważ nie dysponuje wiadomościami specjalnymi, które posiada jedynie biegły. Brak jest podstaw do kwestionowania analizy przeprowadzonej przez organ I instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ nie podzielił także stanowiska skarżących, iż w operacie rzeczoznawca w żaden sposób nie odnosi się do faktu przeznaczenia nieruchomości pod określony cel w akcie notarialnym, a w konsekwencji, że wycena w tym operacie zawarta jest nieadekwatna dla istniejącego stanu faktycznego. Z operatu wynika bowiem jasno, iż przedmiotem wyceny było określenie wartości rynkowej prawa własności i prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej w celu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Rzeczoznawca wskazał przeznaczenie nieruchomości w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, opisał nieruchomość ze wskazaniem jej położenia, powierzchni, rodzaju zabudowy, opisał jej stan prawny, odnosząc się w tym zakresie do treści księgi wieczystej i dokonał wyceny z uwzględnieniem oględzin nieruchomości oraz informacji o cenach i cenach transakcyjnych nieruchomości z rynku lokalnego, uwzględniając przy tym rodzaj, położenie, sposób użytkowania, przeznaczenie w planie miejscowym, stopień wyposażenia w urządzenia infrastruktury technicznej stan zagospodarowania oraz aktualnie kształtujące się ceny w obrocie nieruchomościami (vide: pkt VI. 2. operatu).

W kwestii drugiego przedmiotu sporu, tj. bonifikaty od opłaty za przekształcenie Kolegium wskazało, że decyzją Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w S. Nr [...] z dnia [...] r. przyznano na rzecz A. K. prawo nabycia na własność nieruchomości nierolniczej, składającej się z jednorodzinnego domu mieszkalnego, budynku gospodarczego stanowiącego oborę, położonej w S. przy ul. [...], jak również przyznano prawo wieczystego użytkowania nieruchomości gruntowej zabudowanej – [...] m2 i pod ogrodnictwo i obiekty ogrodnicze [...] m2 (pkt 2 decyzji). Równocześnie w pkt 11 decyzji orzeczono, iż "Teren opisany na wstępie winien być wykorzystywany zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego miasta, to jest na cele mieszkalne i ogrodnicze". Następnie aktem notarialnym Rep. "A" nr [..] r. z dnia [...]., w wykonaniu ww. decyzji, zawarta została umowa o ustanowienie wieczystego użytkowania i sprzedaży. A. i J. K. oddana została w użytkowanie wieczyste opisana w tym akcie działka gruntu o pow. [...] m2 a także sprzedany został znajdujący się na tej działce budynek mieszkalny oraz budynek gospodarczy (obora). Zgodnie z postanowieniami uchwały Nr XX/518/08 Rady Miasta Szczecin z dnia 7 kwietnia 2008 r.- w brzmieniu obowiązującym od dnia 2 września 2014 r. na mocy uchwały Nr XLIII/1253/14 Rady Miasta Szczecin z dnia 21 lipca 2014 r. od opłaty za przekształcenie przysługuje bonifikata, jeżeli (między innymi) nieruchomość jest zabudowana budynkiem mieszkalnym, przeznaczona w akcie notarialnym ustanowienia użytkowania wieczystego i wykorzystywana jedynie na własne cele mieszkaniowe. Zdaniem organu II instancji, powiązanie fragmentu "przysługuje bonifikata" z fragmentem "jeżeli nieruchomość jest" skłania do przyjęcia, że decydujące dla możliwości zastosowania bonifikaty jest jednoznaczne określenie, czy w dacie orzekania przez organ dana nieruchomość jest przeznaczona w akcie notarialnym ustanowienia użytkowania wieczystego i wykorzystywana jedynie na własne cele mieszkaniowe. Na tak postawione pytanie należy udzielić odpowiedzi negatywnej, co wprost wynika z treści aktu notarialnego Rep. A nr [...] r. Nie ma dla przedmiotu sprawy znaczenia fakt aktualnego sposobu wykorzystywania nieruchomości, skoro z treści uchwały Rady Miasta jednoznacznie wynika, że nieruchomość w akcie notarialnym musiała być przeznaczona jedynie na cele mieszkaniowe. Dlatego też Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, że strony nie spełniają przesłanki do udzielenia tej bonifikaty i tylko ze względu na to, iż organ I instancji w pkt 5 decyzji nie wskazał w jakim okresie czasu współużytkownik wieczysty ma uiszczać raty roczne, uchyliło ten pkt decyzji i orzekło w tym zakresie.

Na koniec organ odwoławczy wskazał, że z akt sprawy w żaden sposób nie wynika, aby organ I instancji uniemożliwił stronie (działającej przez pełnomocnika) skorzystanie z uprawnień z art. 10 § 1 K.p.a. Skoro strona do dnia 22 września 2014 r. nie zapoznała się z aktami sprawy i nie wniosła żadnych uwag bądź zastrzeżeń, to

w tym stanie faktycznym i prawnym brak jest podstaw do uznania, aby wydanie decyzji w ostatnim dniu terminu wyznaczonego na zapoznanie się z aktami sprawy miało jakiekolwiek istotne znaczenie i wpływało w sposób znaczący na wynik postępowania. Poza tym przedłużanie terminu załatwienia sprawy pismami, nie zaś postanowieniami, jakkolwiek samo w sobie stanowi naruszenie prawa, podobnie jak i wyznaczanie kolejnego terminu po terminie już wyznaczonym, to jednak, w ocenie Kolegium, to postępowanie organu nie miało znaczącego wpływu na wynik sprawy. W tym zakresie pełnomocnik stron także nie naprowadził konkretnej argumentacji. Rozważenia również wymaga, czy organ I instancji w decyzji właściwie określił powierzchnię nieruchomości [...] m 2. Na tak ustaloną wielkość składa się działka nr [...] o całkowitej powierzchni rejestrowej [...] ha, w tym symbol użytku B o pow. [...] ha i symbol użytku RIVa o powierzchni [...] ha. Takie wartości powierzchni przyjął rzeczoznawca majątkowy w operacie, za podstawę ustaleń biorąc dokument zatytułowany "Informacja uzyskana poprzez bezpośredni dostęp do bazy ewidencji gruntów i budynków" oraz treść księgi wieczystej KW nr [...]. W konsekwencji więc jako nieuzasadniony należało uznać zarzut błędnego określenia powierzchni nieruchomości, a także pośrednio, zarzut nierzetelnej oceny i analizy treści operatu szacunkowego.

Na powyższą decyzję SKO w S. z dnia [...] r. A. i M. S., D. B., W. K. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S., zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie:

- art. 4 ust. 7 pkt 2 ustawy z 2005 r. poprzez jego niezastosowanie i nieudzielenie bonifikaty od opłaty o której mowa w art. 4 ust. 1 ustawy i tym samym niezastosowanie § 1 ust. 1 pkt 1 uchwały Rady Miasta Szczecin nr XX/518/08 z dnia 7 kwietnia 2008 r.,

- art. 4 ust. 13 ustawy z 2005 r. poprzez nie wykorzystanie do ustalenia opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności opłaty rocznej

z tytułu użytkowania wieczystego ustalonej czterema pismami z dnia 30 października 2000 r.,

- art. 7 K.p.a. w związku z art. 75 § 1 K.p.a. w związku z art. 84 § 1 K.p.a. poprzez nie odniesienie się w operacie szacunkowym do zapisów aktu notarialnego, zgodnie z którym część nieruchomości o powierzchni [...] m2 została przeznaczona pod ogrodnictwo i obiekty ogrodnicze, a nie jako zabudowa mieszkaniowa,

- art. 7 K.p.a. oraz art. 9 K.p.a. poprzez nieuzasadnione i nie poparte żadnymi okolicznościami faktycznymi przedłużanie postępowania administracyjnego, co doprowadziło w konsekwencji do wydawania kolejnych niekorzystnych dla stron postępowania decyzji, a obowiązująca w owym czasie uchwała Rady Miasta Szczecin nr XX7518/08 nie pozostawiała wątpliwości w zakresie zastosowania bonifikaty przy przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności

- art. 36 § 1 K.p.a. w związku z art. 123 § 2 K.p.a. poprzez przedłużanie postępowania pismami w sytuacji, gdy to przedłużenie dokonywane winno być postanowieniem.

Zdaniem skarżących, wykładnia językowa § 1 ust. 1 pkt 1 uchwały Rady Miasta Szczecin Nr XLIII/1253/14 z dnia 21 lipca 2014 r musi prowadzić do przyjęcia, iż ażeby możliwe było udzielenie stronie bonifikaty z tytułu przekształcenia konieczne jest spełnienie dwóch warunków. Mianowicie, warunku przeznaczenia nieruchomości

w akcie notarialnym ustanowienia użytkowania wieczystego na cele mieszkaniowe

i wykorzystywania jej jedynie na cele mieszkaniowe. Ta specyficzna konstrukcja zapisu uchwały zakłada co prawda wykorzystanie nieruchomości jedynie na cele mieszkaniowe, ale takiego warunku brak jest w stosunku do przeznaczenia w akcie notarialnym. Wbrew twierdzeniom SKO powiązanie fragmentu "przysługuje bonifikata" z fragmentem "jeżeli nieruchomość jest" nie daje podstaw do przyjęcia,

iż nieruchomość, wobec której należy zastosować bonifikatę musi być tylko i wyłącznie przeznaczona na cele mieszkalne w akcie notarialnym. Świadczy o tym również nie zastosowanie przez organ uchwałodawczy funktora "musi", "powinien", "należy" itp. przy redagowaniu owego przepisu uchwały, a jedynie poprzestanie na użyciu zapisu "jedynie" przy części zdania dotyczącej wykorzystania nieruchomości. Skoro organy obu instancji przyznają, iż nieruchomość jest użytkowana jedynie na cele mieszkaniowe, wskazując, iż owa nieruchomość nie jest również przeznaczona

w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy na cele rolne, to zasadne staje uwzględnienie bonifikaty.

Dalej skarżący odwołali się do treści art. 4 ust. 13 ustawy z 2005 r. i wskazali,

że przy zmianie wysokości opłaty rocznej został sporządzony operat szacunkowy dotyczący części nieruchomości o pow. [...] m2. Tym samym, do oceny wartości nieruchomości winien zostać wykorzystany operat szacunkowy z 2000 r. będący podstawą zmiany opłaty, a w świetle literalnej wykładni przepisu art. 4 ust 13 nawet nie tyle sam operat, co raczej ustalona w nim wartość nieruchomości będąca podstawą ustalenia opłaty, gdyż tenże przepis w żaden sposób nie odwołuje się do treści operatu, ale tylko i wyłącznie do wysokości wartości nieruchomości, która jest zawarta w wypowiedzeniu dotychczasowej opłaty rocznej. W ocenie skarżących, organ winien był uwzględnić ów operat z 2000 r. Tym bardziej, że postępowanie w przedmiotowej sprawie trwa ponad 12 lat, a więc obecna jej wartość nie odpowiada w najmniejszym stopniu wartości nieruchomości z momentu złożenia wniosku. Jeżeli więc organ uznał, że opinia z 2000 r. jest niepełna to winien ją uzupełnić w odpowiednim zakresie i taką uzupełnioną opinią posłużyć się przy wydawaniu decyzji w zakresie przekształcenia. Ponadto organ II instancji błędnie wskazał, iż wycena nieruchomości dokonana na potrzeby przekształcenia nie odnosi się do stanu faktycznego nieruchomości. Przedmiotowa nieruchomość ma charakter mieszany. Z jednej strony została przeznaczona w akcie ustanowienia użytkowania wieczystego min. na cel rolny (ogrodnictwo oraz obiekty ogrodnicze) i zgodnie z twierdzeniem organu I instancji na taki cel do dnia dzisiejszego winna być wykorzystywana. Znalazło to też odzwierciedlenie min. w piśmie Prezydenta Miasta z dnia [...]r. w którym wyraźnie zostało wskazane, iż jeżeli skarżący nie będą wykorzystywać nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem, a więc na cele rolne, to istnieje podstawa prawna do rozwiązania umowy użytkowania wieczystego. Zasadne jest więc przyjęcie, iż organ wręcz nakazuje wykorzystanie spornej nieruchomości na cele rolne. Z drugiej strony zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pod nazwą "[...]" wyznaczają zupełnie inne przeznaczenie nieruchomości, a mianowicie ustanawiają cel mieszkaniowy. Istnieje więc wyraźna sprzeczność, gdyż w sytuacji obowiązywania przeznaczenia w planach zagospodarowania przestrzennego przedmiotowa nieruchomość jest przeznaczona na cele mieszkaniowe i nie może być ona wykorzystywana na cele rolne. Taki też cel i przeznaczenie nieruchomości wyłania się z operatu szacunkowego stanowiącego podstawę wydania decyzji. Rzeczoznawca w operacie szacunkowym z dnia 11 sierpnia 2014 r. przyjął wartość rynkową części działki o pow. [...] m2 (tj. część przeznaczoną w akcie notarialnym jako tereny rolne) na kwotę [...] zł, a więc przyjął jej wartość jak terenu pod zabudowę mieszkaniową. Takie wnioski operatu są nieuprawnione, gdyż skarżący, gdyby chcieli postąpić zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego i zabudować tą część nieruchomości narażają się na konsekwencje w postaci utraty prawa użytkowania wieczystego.

Tym samym, wartość tej części nieruchomości o pow. [...] m2 winna zostać ustalona zgodnie z zapisem aktu notarialnego, a mianowicie jak dla terenu rolnego. Za takim stanowiskiem przemawia również okoliczność, iż wg. uchwały Rady Miasta, zgodnie z interpretacją organów obydwu instancji, kluczowe znaczenia dla możliwości udzielenia bonifikaty ma charakter mieszkaniowy nieruchomości wskazany w akcie notarialnym. Innymi słowy z decyzji SKO wynika, iż nieruchomość ma inny charakter (rolno-mieszkaniowy), gdy orzeka się w zakresie bonifikaty, a zupełnie inny (tylko mieszkaniowy) gdy ustala się jej wartość. Poza tym organ winien zbadać, czy dany grunt może teoretycznie zostać wykorzystany do produkcji rolnej, a nie to czy w obecnej chwili tak jest on używany (tak zostało to wskazane w wyroku NSA z dnia 23 listopada 2006 r. sygn. akt I OSK 132/06 oraz w postanowieniu SN z dnia 28 stycznia 1999 r., sygn. akt III CKN 140/98). Takie różnicowanie charakteru nieruchomości jest niedopuszczalne i stanowi naruszenie zasady ustalenia stanu faktycznego. Zdaniem skarżących, organ jest uprawniony do stwierdzenia sprzeczności zawartych w operacie polegających na nieuwzględnieniu mieszanego charakteru nieruchomości i przyjęcie wartości nieruchomości w granicach właściwych dla nieruchomości mieszkalnych, w sytuacji, gdy owa część nieruchomości może być tylko i wyłącznie użytkowana dla celów rolnych i jako taka winna być wyceniana.

Ponadto skarżący wskazali, że wydanie przez organ decyzji bezpośrednio po wydaniu wyroku WSA z dnia 26 stycznia 2011 r. musiałoby prowadzić do wydania decyzji, która po pierwsze przekształcałaby prawo użytkowania wieczystego w prawo własności, a po drugie udzielałaby z tego tytułu odpowiedniej bonifikaty. Nieuzasadnione przedłużanie postępowania doprowadziło do takiej zmiany przepisów prawa, która spowodowała wydanie decyzji administracyjnej nie do końca zgodnej z wnioskiem i interesem skarżących. Ponadto organ I instancji wielokrotnie przedłużał postępowania zwykłym pismem, a nie postanowieniem i niejednokrotnie przedłużenie było dokonywane po upływie uprzednio wyznaczonego terminu na załatwienie sprawy, co dodatkowo daje asumpt do twierdzenia, iż faktycznymi podstawami przedłużenia było oczekiwanie za zmianę stanu prawnego, o którym mowa powyżej.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje :

Kontroli zgodności z prawem, zgodnie z kompetencją i właściwością sądów administracyjnych, w przedmiotowej sprawie poddana została decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. o odpłatnym przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego skarżącym w ustalonych udziałach do nieruchomości położonej w S. przy ul. [...], oznaczonej numerem działki [...], o powierzchni [...] m2, stanowiącej własność Gminy Miasto S. - w prawo własności, bez udzielenia bonifikaty.

Rozpoznając sprawę Sąd doszedł do wniosku, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza przepisów prawa.

Bezsporne jest w sprawie, że do rozstrzygnięcia wniosku A. i M. S., D. B., W. K. z dnia [...]r. o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego zastosowanie mają przepisy ustawy z 2005 r., o czym przesądził już wcześniej Sąd w wyroku z dnia 26 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Sz 990/10 oraz, że skarżący spełnili wszystkie przesłanki wynikające z przepisów tej ustawy (art. 1 ust. 1 i art. 2 ust. 1), które uprawniały ich do przekształcenia przysługującego im prawa użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości w prawo do jej własności. Poza sporem w tej sprawie pozostaje również kwestia rozłożenia opłaty za przekształcenie na raty.

Bezsporne jest również to, że w związku z przekształceniem prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, skarżący zobowiązani są, zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z 2005 r., do uiszczenia z tego tytułu stosownej opłaty.

W decyzji, o której mowa w art. 3 ust. 1, właściwy organ ustala opłatę z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Do ustalenia tej opłaty stosuje się odpowiednio przepisy art. 67 ust. 3a i art. 69 ustawy z dnia

21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651, z późn. zm.) – art. 4 ust. 2.

Zgodnie z art. 67 ust. 3a ustawy o gospodarce nieruchomościami, jeżeli nieruchomość jest sprzedawana w drodze bezprzetargowej, w celu realizacji roszczeń przysługujących na mocy niniejszej ustawy lub odrębnych przepisów cenę nieruchomości ustala się w wysokości równej jej wartości. Art. 69 tej ustawy nakazuje na poczet ceny nieruchomości gruntowej sprzedawanej jej użytkownikowi wieczystemu zaliczyć kwotę równą wartości prawa użytkowania wieczystego tej nieruchomości, określoną według stanu na dzień sprzedaży. Z powyższych przepisów wynika, że dla rozstrzygnięcia o przekształceniu prawa wieczystego użytkowania w prawo własności niezbędne jest określenie wartości nieruchomości, będącej podstawą ustalenia opłaty za przekształcenie. Określenie tej wartości następuje w oparciu o operat szacunkowy sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego.

W ocenie Sądu organ II instancji prawidłowo ustalił w decyzji opłatę za przekształcenie w wysokości różnicy pomiędzy wartością prawa własności nieruchomości a wartością prawa użytkowania wieczystego nieruchomości, w oparciu o wycenę wartości rynkowej nieruchomości, dokonaną przez rzeczoznawcę w operacie szacunkowym z dnia [...] r., stosownie do posiadanych przez skarżących udziałów.

Nie mają racji skarżący żądając zastosowania w tej sprawie art. 4 ust. 13 ustawy z 2005 r., zgodnie z którym, jeżeli nie wcześniej niż w okresie ostatnich dwóch lat przed dniem złożenia wniosku o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości była dokonana aktualizacja opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, dla ustalenia opłaty za przekształcenie przyjmuje się wartość nieruchomości określoną dla celów tej aktualizacji. W tym przypadku byłby to operat szacunkowy z 2000 r. Nie ulega wątpliwości Sądu, że nie można było przyjąć wartości nieruchomości określonej w procedurze aktualizacji opłat rocznych dokonanej w opinii rzeczoznawcy sporządzonej w 2000 r., ponieważ dokonana w tym operacie wycena dotyczyła jedynie części nieruchomości o powierzchni [...] m2, tymczasem przekształcane jest prawo użytkowania wieczystego skarżących całej nieruchomości o powierzchni [...] m2, a więc różnej pod względem stanu fizycznego. Żądanie użytkowników wieczystych, by powyższy brak został usunięty przez opracowanie (uzupełnienie) operatu wobec części nieruchomości, nie objętej wskazaną wyżej aktualizacją, pozbawione jest podstawy faktycznej i prawnej.

Opłata za przekształcenie stanowi różnicę pomiędzy wartością nieruchomości jako przedmiotu prawa własności a wartością nieruchomości jako przedmiotu prawa użytkowania wieczystego, ustaloną na dzień wydawania decyzji przekształceniowej. Oznacza to, że wycena nieruchomości winna być jak najbardziej aktualna. Słusznie zatem organ I instancji, przed wydaniem decyzji, zlecił wykonanie nowego operatu szacunkowego i na jego podstawie dokonał ustaleń w zakresie wysokości opłaty przekształceniowej.

W ocenie Sądu, opinia sporządzona w dniu [...] r. w formie operatu szacunkowego jest zgodna z przepisami prawa, o czym orzekły organy obu instancji, po wcześniejszej dokładnej, rzetelnej analizie i ocenie tego dokumentu na podstawie art. 80 K.p.a.

Operat ten spełnia wymogi formalne i opiera się na prawidłowych danych dotyczących szacowanej nieruchomości w zakresie jej wielkości, położenia, zagospodarowania, zabudowy i rodzaju terenu – grunt rolny i część gruntu zabudowana budynkiem mieszkalnym i oborą. Proces wyceny nieruchomości został poprzedzony wnikliwą i wszechstronną analizą cech nieruchomości wycenianej i prawidłowo wybranych nieruchomości podobnych. Przy określeniu wartości nieruchomości rzeczoznawca uwzględnił zarówno sposób jej użytkowania jak i przeznaczenie w planie miejscowym zagospodarowania przestrzennego terenu oraz atrybuty porównawcze jak powierzchnię, stan zagospodarowania, wyposażenie w infrastrukturę techniczną, aktualne ceny w obrocie nieruchomościami, uciążliwości, otoczenie, rodzaj rynku dla szacowanej nieruchomości – lokalny rynek nieruchomości niezabudowanych z przeznaczeniem w m.p.z.p. na cele mieszkaniowe, przy czym określił poszczególne cechy odrębnie dla części działki o symbolu użytku B i odrębnie dla części o symbolu RIVa.

Nie sposób zatem zgodzić się ze skarżącymi, że rzeczoznawcza dokonał wyceny nieruchomości tylko jako nieruchomości pod zabudowę mieszkaniową, albowiem, jak już wskazano, w swojej opinii uwzględnił, że wyceniania nieruchomość gruntowa składa się z dwóch jednostek rejestrowych – z część zabudowanej i drugiej stanowiącej teren rolny, położony w granicach miasta, będący przedłużeniem przydomowego ogrodu. Ponadto wyceniając nieruchomość rzeczoznawca skorzystała z wyników oględzin terenu i dokumentów z ewidencji gruntów i ksiąg wieczystych.

Rację ma też Kolegium, iż zarzut błędnego określenia powierzchni nieruchomości w operacie, a następnie w decyzji organu I instancji - jest nieuzasadniony. Z aktualnego dokumentu księgi wieczystej nieruchomości położonej w S. przy ul. [...] oznaczonej numerem działki [...] - KW nr [...] wynika, iż powierzchnia tej nieruchomości wynosi [...] ha, czyli [...] m2 i taką też powierzchnię nieruchomości, zarówno rzeczoznawca na potrzeby wyceny, jak i organy orzekające w sprawie przekształcenia, obowiązani byli uwzględnić. Przypomnieć tu należy, że instytucją ksiąg wieczystych rządzi, między innymi, zasada domniemania zgodności ze stanem prawnym, która oznacza, że przyjmuje za pewne, jeżeli nie zostanie udowodnione co innego, że stan prawny ujawniony w księdze wieczystej jest zgodny z rzeczywistością (tzn. że prawa wpisane istnieją, a wykreślone nie istnieją) oraz zasada rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych, która oznacza, że w razie niezgodności między stanem prawnym ujawnionym w księdze wieczystej a rzeczywistym stanem prawnym treść księgi rozstrzyga na korzyść tego, kto przez czynność prawną z osobą uprawnioną według księgi wieczystej nabył własność lub inne prawo rzeczowe.

Nie jest również uzasadniony kolejny, w zasadzie podstawowy zarzut skargi, naruszenia przez organy art. 4 ust. 7 pkt 2 ustawy z 2005 r. poprzez nieudzielenie im

w decyzji bonifikaty od opłaty za przekształcanie prawa użytkowania wieczystego ww. nieruchomości w prawo własności. Przepis ten stanowi, że organ właściwy do wydania decyzji może udzielić bonifikaty od opłaty, o której mowa w ust. 1, w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność jednostek samorządu terytorialnego - na podstawie uchwały właściwej rady lub sejmiku.

Podstawę prawną odmowy przyznania skarżącym bonifikaty stanowiły zatem przepisy uchwały Rady Miasta Szczecin Nr XX/581/08 z dnia 7 kwietnia 2008 r. zmienionej uchwałą Nr XLIII/1253/14 z dnia 21 lipca 2014 r., zgodnie z którą od opłaty za przekształcenie przysługuje bonifikata, jeżeli :

1. nieruchomość jest zabudowana budynkiem mieszkalnym, przeznaczona w akcie notarialnym ustanowienia użytkowania wieczystego i wykorzystywana jedynie na własne cele mieszkaniowe.

2. użytkownik wieczysty nie zalegał z płatnościami z tytułu opłat za użytkowanie wieczyste i podatkami wobec Gminy Miasto S.;

3. użytkownik wieczysty nie korzystał wcześniej przy nabyciu prawa własności nieruchomości od Gminy Miasto S. z bonifikaty, chyba że bonifikata została zwrócona.

Organ I instancji wywiódł, iż wnioskodawcy nie spełniają warunków przewidzianych przepisami uchwały, ponieważ przedmiotowa nieruchomość gruntowa zgodnie z aktem notarialnym Rep. A nr [...] r. z dnia [...] r. oddana została w użytkowanie wieczyste z przeznaczeniem pod zabudowania stanowiące dom i oborę (pow. [...] m2), ogrodnictwo oraz obiekty ogrodnicze (pow. [...] m2), a więc nie na cel jedynie mieszkaniowy.

Strony z kolei podniosły, iż przepisy uchwały zredagowano w taki sposób, iż nie jest niezbędne przeznaczenie w akcie notarialnym nieruchomości jedynie na cele mieszkaniowe (może być na inne cele), a istotne jest aby nieruchomość ta była faktycznie wykorzystywana jedynie na cele mieszkaniowe, co obecnie ma miejsce w ich przypadku.

W ocenie Sądu, nie do zaakceptowania jest interpretacja przepisów uchwały, zaprezentowana przez skarżących.

Kwestionowany § 1 ust. 1 pkt 1 uchwały z 7 kwietnia 2008 r., w brzmieniu aktualnym na dzień wydawania decyzji, czyli po jej zmianie z dniem 2 września 2014 r., wyraźnie stanowi, że organ Gminy Miasta S. wyraża zgodę na udzielenie bonifikaty od opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego tylko

i wyłącznie w odniesieniu do nieruchomości i przeznaczonych w akcie notarialnym

i wykorzystywanych - jedynie na własne cele mieszkaniowe. Ponadto, nie jest tak, jak twierdzą skarżący, że uprzednio obowiązująca uchwała Rady Miasta Szczecin

nr XX7518/08 z dnia 7 kwietnia 2008 r. nie pozostawiała wątpliwości w zakresie możliwości zastosowania bonifikaty od opłaty przy przekształceniu ich prawa użytkowania wieczystego w prawo własności.

Zdaniem Sądu, zmiana § 1 ust. 1 pkt 1 ww. uchwały miała na celu jedynie stylistyczne doprecyzowanie warunku uzyskania bonifikaty, jednakże stanowisko Rady Miasta S. w zakresie wymogu, aby nieruchomość, której dotyczy przekształcenie prawa użytkowania wieczystego, miała zarówno w dokumentach jak i w sposobie wykorzystywania i zabudowy charakter i cel wyłącznie mieszkalny, pozostało bez zmian.

Ponadto należy wskazać, że ustawodawca w treści art. 4 ust. 7 ustawy z 2005 r., pozostawił gminom swobodę w zakresie warunków i wysokości udzielanej bonifikaty od opłaty za przekształcenie prawa, jej wysokość i zasady udzielania mogą zatem ulegać w każdym czasie zmianom, a ustawodawca nie ingeruje w tym zakresie w sposób regulacji przez gminę bonifikat. Tak więc organ orzekający o przekształceniu był zobligowany do stosowania norm uchwały obowiązującej w dacie wydawania decyzji, co też w tej sprawie uczynił.

Zatem stanowisko organu I instancji, że strony nie spełniły przesłanki do udzielenia bonifikaty od opłaty za przekształcenie, należy uznać za zgodne z prawem Stanowisko to utrzymało w mocy Kolegium, które tylko ze względu na błędy formalne uchyliło w pkt 1 i 2 decyzję organ I instancji i w tym zakresie orzekło na nowo, ale merytorycznie tożsamo.

W odniesieniu do pozostałych zarzutów skargi, Sąd stwierdził, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, w tym art. 7, 9, 10 § 1 i 75 § 1 oraz 84 § 1 K.p.a., o których mowa w skardze. Uchybienie proceduralne w postaci niezawiadomienia stron o niezałatwieniu sprawy w ustawowym terminie w formie postanowienia, jak też wydanie decyzji organu I instancji w dniu upływu terminu określonego w art. 10 § 1 K.p.a., nie miało wpływu na wynik tej sprawy.

Reasumując należy wskazać, że w świetle należycie i wyczerpująco zebranego materiału dowodowego, bezbłędnie ustalonego stanu faktycznego sprawy, jak i na tle obowiązujących przepisów, o których mowa powyżej, organy prawidłowo uznały, że możliwe było przekształcenie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości objętej wnioskiem skarżących w prawo do jej własności, za opłatą [...]zł, podzieloną wg udziałów współużytkowników, jednakże bez uwzględnienia bonifikaty.

Z tych też względów, Sąd uznał skargę za nieuzasadnioną i na podstawie

art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o jej oddaleniu.