Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SO/Wa 23/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-09-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Wymierzenie grzywny
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Orzeczono o wymierzeniu grzywny -art.55 ustawy PoPSA
Powołane przepisy: article: art. 54 par 1 i par 2, art. 55 par 1, art. 154 par 6
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 21 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1764
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 21 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku P. D, prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą P.T.-H. [...] o wymierzenie Zrzeszeniu Międzynarodowych Przewoźników Drogowych w Polsce grzywny za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami do sprawy o sygn. akt II SAB/Wa 275/17 postanawia: 1) wymierzyć Zrzeszeniu Międzynarodowych Przewoźników Drogowych w Polsce grzywnę w wysokości 100 (sto) złotych, 2) zasądzić na rzecz P. D., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą P.T.-H. [...], od Zrzeszenia Międzynarodowych Przewoźników Drogowych w Polsce kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu 8 czerwca 2017 r. P. D., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą P.T.-H. [...] (zwany dalej wnioskodawcą), złożył w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie wniosek o wymierzenie Zrzeszeniu Międzynarodowych Przewoźników Drogowych w Polsce (zwanemu dalej Zrzeszeniem) grzywny. Wnioskodawca podniósł, że 8 maja 2017 r. skierował do Sądu, za pośrednictwem Zrzeszenia, skargę na bezczynność Zrzeszenia w przedmiocie dostępu do informacji publicznej. Wnioskodawca wyjaśnił, że 8 czerwca 2017 r. z rozmowy telefonicznej z pracownikiem sekretariatu Sądu uzyskał informację o braku wpływu Jego skargi do Sądu. Powołując przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz ustawy o dostępie do informacji publicznej wnioskodawca stwierdził zatem, że Zrzeszenie uchybiło terminowi do przekazania skargi, odpowiedzi na skargę i akt sprawy, co uzasadnia jego wniosek.

W odpowiedzi na wniosek pełnomocnik organu wniósł o odrzucenie wniosku na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ewentualnie o jego oddalenie. Pełnomocnik organu wyjaśnił bowiem, że informacje, których udostępnienia zażądał wnioskodawca we wniosku stanowiącym przedmiot skargi na bezczynność organu w sprawie o sygn. akt II SAB/Wa 275/17, nie są informacjami publicznymi. Pełnomocnik organu wyjaśnił dalej, że skoro Zrzeszeniu nie można postawić zarzutu bezczynności, ponieważ informacja, której udostępnienia żąda wnioskodawca, nie jest informacją publiczną, to brak jest podstaw do zastosowania w sprawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, a zatem zarówno skarga na bezczynność w sprawie II SAB/Wa 275/17, jak też wniosek o wymierzenie grzywny, powinny być odrzucone jako niedopuszczalne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.) – zwanej dalej P.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Przy czym, mając na uwadze charakter prawa dostępu do informacji publicznej jako publicznego prawa podmiotowego (art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej), ustawodawca w art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764, z późn. zm.) – zwanej dalej u.d.i.p., zwiększył gwarancje procesowe nadania biegu sprawie i skrócił przewidziany w art. 54 § 2 P.p.s.a. termin do 15 dni.

W myśl art. 55 § 1 P.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 tej ustawy, czyli do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.

Oznacza to, że przewidziany w art. 21 pkt. 1 u.d.i.p. obowiązek przekazania sądowi akt sprawy i odpowiedzi na skargę, poza nadzwyczajnym przypadkiem wymienionym w art. 54 § 3 P.p.s.a., ma charakter bezwzględny. W konsekwencji organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi musi w taki sposób wykonać nałożony na niego obowiązek przekazania powyższych dokumentów Sądowi, aby w sytuacji, gdy skarżący skorzysta z przyznanego mu na mocy art. 55 § 1 P.p.s.a. uprawnienia, móc skutecznie udowodnić dochowanie ustawowego terminu. Musi przy tym przekazać dokładnie te dokumenty, które wymieniono zarówno w treści art. 54 § 2 P.p.s.a., jak i w art. 21 pkt. 1 u.d.i.p. Co więcej, w sprawie z wniosku o wymierzenie grzywny Sąd nie bada kwestii dopuszczalności skargi, a jedynie sprawdza, czy przekazanie skargi do sądu administracyjnego wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy dokonane zostało przez organ w terminie ustawowym.

Użyte przez ustawodawcę w art. 55 § 1 P.p.s.a. sformułowanie "sąd może orzec" o wymierzeniu organowi grzywny oznacza, że podejmując rozstrzygnięcie w tej sprawie Sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc m.in. przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a., a także okoliczność, czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu. Niemniej jednak, co należy podkreślić, wymierzenie grzywny organowi może nastąpić w każdym przypadku niewypełnienia obowiązków, nawet jeżeli dopełnienie obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 P.p.s.a. (czy w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej – z art. 21 pkt. 1 u.d.i.p.) nastąpiło jeszcze przed rozpoznaniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny. Sformułowanie zawarte w art. 55 § 1 P.p.s.a. nakazuje bowiem przyjąć, że grzywna, o jakiej mowa w tym przepisie, ma charakter mieszany: dyscyplinująco-restrykcyjny (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2006 r. sygn. akt II OSK 1024/06, ONSAiWSA, nr 6 z 2006, poz. 156). Do jej wymierzenia wystarcza niewykonanie w terminie obowiązku przewidzianego w art. 54 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 21 pkt 1 u.d.i.p.

Z akt sprawy o sygn. II SAB/Wa 275/17 wynika, że skargę na bezczynność organu w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 22 marca 2017 r. skarżący przesłał do organu za pośrednictwem operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe w dniu 9 maja 2017 r. Skarga wpłynęła do siedziby organu 12 maja 2017 r., a więc za ostateczny termin przekazania jej do Sądu wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami sprawy uznać należy 29 maja 2017 r. (obliczony zgodnie z treścią art. 83 § 2 P.p.s.a., który stanowi, że jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub po dniach wolnych od pracy). Jednak organ przesłał skargę wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy za pośrednictwem operatora wyznaczonego dopiero 8 czerwca 2017 r., a więc z uchybieniem terminu wskazanego w przepisie art. 21 pkt 1 u.d.i.p. Wobec tego Sąd uznał wniosek P. D. za uzasadniony i wymierzył organowi grzywnę w wysokości 100 zł, biorąc pod uwagę przede wszystkim nieznaczne uchybienie terminowi w wykonaniu obowiązku oraz przekazanie całości akt sprawy.

Dodać należy, że jednokrotność przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim (obwieszenie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 16 lutego 2017 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2016 r. i w drugim półroczu 2016 r., M.P. z 2017 r. poz. 208) wyniosła 3. 536,87 zł (art. 154 § 6 P.p.s.a.).

Z tych względów, na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w pkt 1 sentencji.

O zwrocie kosztów postępowania w pkt 2 sentencji, obejmujących kwotę wpisu sądowego od wniosku, orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 1, oraz art. 210 § 2 w zw. z art. 64 § 3 P.p.s.a.