Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 469/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Hasła tematyczne: Szkolnictwo wyższe
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 200a, art. 207 ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 572
law: Ustawa z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Kasprzycki, Sędziowie WSA Barbara Pasternak (spr.), WSA Ewa Michna, Protokolant specjalista Monika Wójcik, po rozpoznaniu I na rozprawie w dniu 12 czerwca 2017 r. przy udziale prokuratora Prokuratury rejonowej Kraków-Śródmieście Zachód Danuty Jantas sprawy ze skargi G. G. na decyzję Rektora Uniwersytetu z dnia 17 lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zwiększenia stypendium skargę oddala.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2016 r. ([...]) na podstawie art. 104 §1 i 107 kpa oraz art. 200 a w zw. z art. 207 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 z późn. zm.), oraz Regulaminu przyznawania zwiększenia stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych na Uniwersytecie, wprowadzonego zarządzeniem nr [...] Rektora Uniwersytetu z 22 czerwca 2015 r., Rektor Uniwersytetu odmówił przyznania G. G. zwiększenia stypendium w roku akademickim 2016/2017.

Organ wskazał, że mając na uwadze osiągniętą pozycję na liście rankingowej wynikającą z dokonania przez doktorancką komisję stypendialną oceny osiągnięć naukowo-dydaktycznych doktoranta, zgodnie z obowiązującymi na Wydziale [...] kryteriami przyznawania stypendiów doktoranckich, wnioskodawca nie spełnia warunków niezbędnych do przyznania zwiększenia stypendium, ponieważ uzyskał 32,5 pkt, podczas gdy minimalna liczba punktów do przyznania stypendium wynosiła 42,5 pkt. W poszczególnych kategoriach uzyskał następujące punkty:

1) Monografia: 0 pkt, 2) Udział w monografii w części merytorycznej: 0 pkt, 3) Publikacja w czasopiśmie z listy ministerialnej: 9 pkt, 4) Publikacja w innym czasopiśmie naukowym: 2 pkt, 5) Udział w publikacji pokonferencyjnej: 0 pkt, 6) Publikacja dydaktyczna lub udział w publikacji dydaktycznej: 0 pkt, 7) Publikacja w j. obcym (dodatkowo): 2 pkt, 8) Projekty badawcze (granty NCN i MNSiW): 10 pkt, 9). Udział w krajowej konferencji naukowej z referatem, poświadczony certyfikatem: 0,5 pkt, 10) Udział w zagranicznej konferencji naukowej z referatem, poświadczony certyfikatem: 1 pkt, 11) Odbycie praktyk dydaktycznych w formie prowadzenia zajęć, wykraczające poza wymagania regulaminowe: 0 pkt, 12) Postępy w przygotowaniu rozprawy doktorskiej wg oceny opiekuna naukowego/promotora: 4 pkt, 13) Postępy w przygotowaniu rozprawy doktorskiej wg oceny Kierownika studiów : 4 pkt.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy G. G. wniósł o uchylenie w całości ww. decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy. W jego opinii, w procedurze przyznawania zwiększenia stypendium nie zostały uwzględnione dokumenty potwierdzające jego czynny udział w zagranicznych konferencjach naukowych oraz publikacja w czasopiśmie naukowym z listy ministerialnej, opiewające łącznie na 11 pkt.

Decyzją z dnia 17 lutego 2017 r. ([...]) na podstawie art. 104 i art. 127 § 3 zd. 2 w zw. z art. 138 §1 pkt 1 kpa oraz § 6 ust. 2 zarządzenia nr [...] Rektora Uniwersytetu z 22 czerwca 2015 r. w sprawie Regulaminu przyznawania zwiększenia stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych na Uniwersytecie, Rektor Uniwersytetu utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] 2016 r

Uzasadniając decyzję Rektor Uniwersytetu podał, co następuje:

Na mocy art. 200a ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, zwiększenie stypendium przysługuje doktorantom wyróżniającym się w pracy naukowej i dydaktycznej. Ponadto w myśl art. 200a ust. 2 ww. ustawy doktorantowi znajdującemu się w grupie 30% najlepszych doktorantów, któremu nie przyznano stypendium doktoranckiego, przyznaje się środki finansowe w wysokości kwoty zwiększenia stypendium. Zwiększenie to staje się stypendium doktoranckim. Z powyższego wynika, że uprawnienie do otrzymania zwiększenia stypendium przysługuje nie więcej niż 30% najlepszych doktorantów na poszczególnych latach studiów doktoranckich. Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 200a ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, tryb przyznawania zwiększenia stypendium określony został we wspomnianym na wstępie zarządzeniu.

Zgodnie z § 2 ust. 1 zarządzenia zwiększenie stypendium może być przyznane doktorantowi na pierwszym roku studiów doktoranckich, który osiągnął bardzo dobre wyniki w postępowaniu rekrutacyjnym lub bardzo dobre wyniki w nauce w trakcie studiów drugiego stopnia albo jednolitych studiów magisterskich. Na podstawie § 4 ust. 3 zarządzenia "Komisja sporządza listy rankingowe odrębnie dla każdego roku studiów doktoranckich wraz z podaniem punktacji uzyskanej przez każdego wnioskodawcę. Lista rankingowa obejmuje wszystkich doktorantów, którzy złożyli wniosek o przyznanie stypendium doktoranckiego i zawiera dane doktoranta: imię, nazwisko, numer PESEL, a w przypadku jego braku - numer dokumentu potwierdzającego tożsamość oraz wskazanie roku studiów doktoranckich". Zgodnie z § 4 ust. 4 zarządzenia "Komisja za pośrednictwem dziekana przekazuje Rektorowi sporządzone listy rankingowe w terminie do dnia 10 października danego roku akademickiego". W myśl § 4 ust. 5 zarządzenia "Zatwierdzone przez Rektora listy rankingowe przekazuje się do podstawowej jednostki organizacyjnej w celu przygotowania decyzji w sprawie przyznania lub odmowy przyznania zwiększenia stypendium". Zgodnie z § 5 ust. 2 zarządzenia "Na listach rankingowych kolejne pozycje uzyskują doktoranci zgodnie z liczbą punktów przyznaną im na podstawie wniosków i wymaganej dokumentacji, według systemu punktacji ustalonego przez radę jednostki organizacyjnej prowadzącej studia doktoranckie, z uwzględnieniem § 2 ust. 1 i 2". Zgodnie z § 5 ust. 3 zarządzenia "Wraz z systemem punktacji rada jednostki organizacyjnej prowadzącej studia doktoranckie ustala dodatkowe kryteria oceny doktorantów, w szczególności zasady postępowania w przypadku, gdy na ostatnim miejscu listy rankingowej uprawniającym do otrzymania zwiększenia stypendium, znajduje się więcej niż jedna osoba z taką samą liczbą punktów oraz dodatkowe warunki, jakie winni spełniać doktoranci ubiegający się o przyznanie zwiększenia stypendium, uwzględniające specyfikę funkcjonowania jednostki organizacyjnej prowadzącej studia doktoranckie, z uwzględnieniem § 2 ust. 1 i 2". W myśl § 5 ust. 5 pkt. 1, 2 i 3 zarządzenia "Na podstawie list rankingowych komisje doktoranckie wskazują osoby rekomendowane do przyznania zwiększenia stypendium z zachowaniem następujących zasad:

za 100% doktorantów, którzy stanowią podstawę określenia 30 % najlepszych doktorantów uprawnionych do otrzymywania zwiększenia stypendium na danym roku studiów doktoranckich uznaje się liczbę doktorantów według stanu aktualnego na dzień sporządzenia listy rankingowej, z zastrzeżeniem pkt 5;

liczba doktorantów, którym przyznano zwiększenie stypendium nie może przekraczać 30% najlepszych doktorantów danego roku studiów;

3) przy ustalaniu 30% najlepszych doktorantów na poszczególnych latach studiów należy stosować metodę zaokrąglania w dół". Na podstawie § 7 zarządzenia "Rektor może zmienić decyzję dotyczącą nieprzyznania zwiększenia stypendium, jeżeli zostaną zwolnione środki finansowe przeznaczone na ten cel. Zwiększenie stypendium jest przyznawane wówczas kolejnej osobie na liście rankingowej na okres od początku miesiąca następującego po dniu podjęcia decyzji do końca danego roku akademickiego".

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy G. G. podniósł, że do wniosku o przyznanie zwiększenia stypendium dołączył dokumenty poświadczające udział w trzech zagranicznych konferencjach naukowych, na których wygłosił referat. Zdaniem odwołującego się za powyższe konferencje powinien otrzymać 3 punkty, a z decyzji wydanej w pierwszej instancji wynika, że przyznano mu tylko 1 punkt. Podał, że wszystkie wydarzenia miały miejsce w okresie podlegającym ocenie, wszystkie wydarzenia niezależnie od nadanej nazwy miały charakter konferencji, w której występowali uczestnicy czynni i bierni oraz wszystkie wydarzenia zostały potwierdzone harmonogramem lub zaproszeniem oraz certyfikatem, jaki wydawał organizator imprezy. Wskazał, że jako uczestnik nie miał żadnego wpływu na treść wydawanych certyfikatów, a ich doniosłości dla celów przedmiotowego postępowania nie powinien marginalizować fakt, że jeden z nich nie zawiera słowa "certificate", a inny zamiast słowa "conference" posługuje się sformułowaniem "workshop".

Kierownik studiów doktoranckich nie podzielił powyższej argumentacji, ponieważ z załączonej dokumentacji wynika, że G. G. wygłosił referat potwierdzony odpowiednim certyfikatem tylko na jednej ze wskazanych przez niego konferencji - "Workshop on advanced directives - regulation and practice in selected countries". Pozostałe konferencje nie zostały prawidłowo potwierdzone. Zgodnie ze stanowiskiem Kierownika: "certyfikat dotyczący "5th Conference of the European Association of Health Law" (Praga, 1-2 październik 2105 r.) mówi tylko o udziale G. G., a nie o jego referacie. Nie wystarcza tu dołączony program konferencji, gdyż nie wiadomo, czy referat ten był rzeczywiście wygłoszony. O drugiej z tych konferencji pt. "Healthcare in Europę - a safe haven?" (Innsbruck 26-27 września 2016 r.) zaświadcza pismo z dnia 28 września 2016 r., jednak mowa w nim tylko o rejestracji i udziale G. G. Pismo to nie wspomina o referacie.

Tymczasem zgodnie z kryteriami przyznawania zwiększeń stypendium doktoranckiego (§1 ust. 4 uchwały nr [...] Rady Wydziału [...] Uniwersytetu z dnia 21 marca 2016 roku w sprawie: zasad oceny i kryteriów punktacji osiągnięć doktorantów ubiegających się o stypendium doktoranckie i zwiększenie stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych za czynny udział w zagranicznej konferencji naukowej z referatem, poświadczony certyfikatem przyznaje się 1 pkt.

Kolejnym argumentem podniesionym przez doktoranta jest nieprzyznanie 9 punktów za artykuł pt. "Glosa do wyroku Sądu Najwyższego z dnia 27 sierpnia 2015r., sygn. akt III CSK 455/14. Podstawa prawna roszczenia o zapłatę za ponadlimitowe świadczenia opieki zdrowotnej udzielone w stanie nagłym opublikowany w czasopiśmie "Prawo i Medycyna" (nr [...]). Skarżący podniósł, że w chwili składania wniosku nie mógł załączyć kopii tekstu, ponieważ nie mógł go otrzymać mimo czynionych starań. Wraz z wnioskiem o przyznanie zwiększenia stypendium przedstawił korespondencję z wydawnictwem, z której wynika, że właśnie wydrukowano numer [...], prosząc o oczekiwanie na egzemplarz autorski. Powyższy egzemplarz otrzymał dopiero 10 października 2016 r.

W opinii Kierownika studiów doktoranckich powyższa argumentacja jest zasadna. Z treści korespondencji z Redaktorem Naczelnym powyższego czasopisma załączonej do wniosku o przyznanie zwiększenia stypendium wynika, że Nr [...] "Prawa i Medycyny" z 2016 r., w którym ogłoszono glosę, wyszedł z drukarni w dniu [...] 2016 r., czyli w roku akademickim 2015/2016. W tej sytuacji należało przyznać G. G. 9 pkt.

Doktorancka komisja stypendialna prawidłowo obliczyła punkty w postępowaniu w pierwszej instancji, a argumentacja zawarta we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy może zostać uwzględniona tylko w części dotyczącej wyżej wskazanej publikacji. Prorektor ds. dydaktyki podziela stanowisko Kierownika studiów doktoranckich dotyczące odmowy przyznania punktów za dwie konferencje zagraniczne, w odniesieniu do których nie przedstawiono wymaganych dokumentów. W związku z powyższym do uzyskanej przez doktoranta punktacji (32,5 pkt) dodano 9 pkt, co dało sumę 41,5 pkt. Uzyskana punktacja nie jest jednak wystarczająca, by przyznać G. G. zwiększenie stypendium, ponieważ minimalna liczba punktów do przyznania tego świadczenia wynosi 42,5 pkt. Ponadto na czwartym roku studiów doktoranckich prowadzonych na Wydziale [...] liczba doktorantów wynosi 41. Stosując wskazane powyżej przepisy, w szczególności art. 200a ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym oraz § 5 ust. 5 pkt 3 zarządzenia, na wspomnianym roku studiów możliwe do przyznania było 12 zwiększeń stypendium (30% x 41 = 12,3).

Na powyższe rozstrzygnięcie G. G. złożył skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie, zaskarżając decyzję w całości i wnosząc o jej uchylenie, jak i uchylenie decyzji wydanej w I instancji.

Skarżący zarzucił naruszenie przepisów:

- art. 80 kpa poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego polegającej na przyjęciu, że skarżący nie udowodnił, aby jego udział w spornych konferencjach miał charakter czynny, podczas gdy wynika to z całości przedłożonych przez niego dokumentów;

- art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu pierwszej instancji podczas gdy istniały podstawy do jej uchylenia w całości i orzeczenia w tym zakresie, co do istoty sprawy, tj. przyznania zwiększenia stypendium w roku akademickim 2016/2017,

- § 1 pkt 4 tiret 2 Uchwały nr [...] Rady Wydziału [...] Uniwersytetu z dnia 17 marca 2014r. zmieniającej uchwałę nr [...] Rady Wydziału [...] Uniwersytetu z dnia 21 marca 2016 roku w sprawie: zasad oceny i kryteriów punktacji osiągnięć doktorantów ubiegających się o stypendium doktoranckie i zwiększenie stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych (dalej: uchwała) poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że przyznanie 1 punktu w tym kryterium jest możliwe wyłącznie w przypadku przedstawienia przez wnioskodawcę certyfikatu, w którego treści znajduje się stwierdzenie, że poświadcza on czynny udział wnioskodawcy w konferencji naukowej (tj. wygłoszenie referatu), podczas gdy taki wymóg nie wynika z treści przepisu, a o czynnym udziale w konferencji świadczy ogół dokumentów złożonych do akt postępowania - w tym certyfikat, których wspólna ocena pozwala ustalić charakter udziału w całym wydarzeniu.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt.1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 kpa, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa.

Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie z przywołanymi wyżej zasadami, należało uznać, że skarga nie jest zasadna, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Materialnoprawną podstawę podjętych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. 2016. 1842 tj.), dalej zwanej ustawą. Zgodnie z art. 200 ust. 1 ustawy, uczestnik stacjonarnych studiów doktoranckich może otrzymywać stypendium doktoranckie. Zgodnie zaś z art. 200a ustawy zwiększenie stypendium doktoranckiego z dotacji projakościowej, o której mowa w art. 94b ust. 1 pkt 5 przysługuje doktorantom wyróżniającym się w pracy naukowej i dydaktycznej. Tryb przyznawania zwiększenia stypendium doktoranckiego określa regulamin określony przez rektora po uzyskaniu opinii właściwego organu samorządu doktorantów, z uwzględnieniem zasady, że uprawnienie do otrzymywania tego stypendium przysługuje nie więcej niż 30% najlepszych doktorantów na poszczególnych latach studiów doktoranckich (ust.1). Doktorantowi znajdującemu się w grupie 30% najlepszych doktorantów, któremu nie przyznano stypendium doktoranckiego, przyznaje się środki finansowe w wysokości kwoty zwiększenia stypendium, o którym mowa w ust. 1. Zwiększenie to staje się stypendium doktoranckim (ust. 2). Z zestawienia treści ust. 1 i ust 2 art. 200a ustawy wynika, że doktorantom spełniającym warunki określone regulaminem, którym przyznano stypendium doktoranckie, zwiększenie stypendium przysługuje, natomiast doktorantom którym stypendium doktoranckiego nie przyznano, zwiększenie stypendium może zostać przyznane. Zatem podstawą przyznania środków z dotacji projakościowej nie jest posiadanie statusu stypendysty, ale znalezienie się w grupie 30% najlepszych doktorantów. Na mocy wydanego na podstawie art. 201 ust. 1 ustawy rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 13 kwietnia 2016 r. (Dz.U. 2016.558., wejście w życie 21 kwietnia 2016 r.), minimalna kwota zwiększenia stypendium doktoranckiego wynosi 800 zł.

Uprawnienie rektora do ustanowienia (m. in.) regulaminu określającego tryb przyznawania zwiększenia stypendium doktoranckiego jest wyrazem samodzielności organizacyjnej przyznanej uczelni, której jednym z przejawów jest m.in. samorządność normodawcza. Oznacza to prawo do skonkretyzowania warunków niezbędnych dla uzyskania uprawnienia do świadczenia w postaci zwiększenia stypendium doktoranckiego z dotacji projakościowej. To więc regulamin, do którego ustanowienia uprawniony jest rektor na mocy art. 200a ust. 1, a nie przepis rangi ustawowej określa, w jaki sposób postępowanie o przyznanie zwiększenia stypendium doktoranckiego jest wszczynane, jak również jakie dokumenty i dowody doktorant ubiegający się o przyznanie zwiększenia stypendium jest zobligowany przedłożyć. Ustawodawca w przepisie art. 200a ust. 1 ustawy określił jedynie minimalne reguły odnoszące się do wskazanego regulaminu, zgodnie z którymi uprawnienie do otrzymania zwiększenia stypendium przysługuje nie więcej niż 30% najlepszych doktorantów na poszczególnych latach studiów. Regulamin winien więc określać między innymi sposób obliczenia 30% najlepszych doktorantów uprawnionych do zwiększenia stypendium.

Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 200a ust. 1 ustawy, zarządzeniem Nr [...] z dnia 22 czerwca 2015 r. Rektor Uniwersytetu wprowadził Regulamin przyznawania zwiększenia stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych na Uniwersytecie, obowiązujący od dnia podpisania i dotyczący zwiększeń stypendiów przyznawanych na rok akademicki 2015/2016 oraz w latach następnych. Na podstawie § 5 ust. 2 Regulaminu, Rada Wydziału [...] (jako rada jednostki organizacyjnej prowadzącej studia doktoranckie), w uchwale nr [...] z dnia 21 marca 2016 r. określiła zasady oceny i kryteriów punktacji osiągnięć doktorantów na potrzeby stypendium doktoranckiego i zwiększenia stypendium doktoranckiego (teksty ww. aktów przy odpowiedzi na skargę).

W § 1 pkt. 4 uchwały ustalone zostały zasady punktacji przyznawanej za udział w konferencjach prawniczych lub z zakresu nauk społecznych : za czynny udział w krajowej konferencji naukowej z referatem, poświadczony certyfikatem : 0,5 pkt. i za czynny udział w zagranicznej konferencji naukowej z referatem, poświadczony certyfikatem : 1 pkt.

Stan faktyczny sprawy nie jest sporny, nie zachodzi zatem potrzeba ponownego jego przytaczania. Istotne elementy tego stanu to sposób udokumentowania przez skarżącego czynnego udziału w dwóch konferencjach zagranicznych z referatem. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się bowiem do kwestionowania przez skarżącego oceny organu, zgodnie z którą odmówiono skarżącemu przyznania po jednym punkcie za udział w dwóch konferencjach zagranicznych, czego konsekwencją było nieuzyskanie wystarczającej liczby punktów i nieosiągnięcie na liście rankingowej pozycji uprawniającej do uzyskania zwiększenia stypendium doktoranckiego z dotacji projakościowej, nawet przy uwzględnieniu przy ponownym rozpatrzeniu sprawy zarzutu dotyczącego nieuzasadnionego nieprzyznania 9 punktów za publikację artykułu w czasopiśmie "Prawo i Medycyna" nr [...]. W rezultacie uwzględnienie tego zarzutu przy ponownym rozpatrzeniu sprawy pozwoliło skarżącemu na uzyskanie 41,5 pkt, podczas gdy minimalna liczba punktów uprawniających do przyznania zwiększenia stypendium wynosi 42,5 pkt.

Kontrolując zaskarżoną decyzję Sąd nie był uprawniony do ustalania, czy skarżący istotnie brał czynny udział w spornych konferencjach zagranicznych wygłaszając tam referaty, ale do skontrolowania, czy organ dokonał prawidłowej oceny przedstawionych przez skarżącego dokumentów w świetle wymogów Regulaminu przyznawania zwiększenia stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych na Uniwersytecie, oraz uchwały nr [...] z dnia 21 marca 2016 r. Rady Wydziału [...] określającej zasady oceny i kryteriów punktacji osiągnięć doktorantów na potrzeby stypendium doktoranckiego i zwiększenia stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych.

Nie ulega wątpliwości, że zasady punktacji za czynny udział w konferencjach prawniczych zostały określone aktem wewnętrznym w sposób ścisły i jasny w przepisie § 1 pkt. 4 "zasad oceny i kryteriów punktacji (...)". W sposób nie budzący wątpliwości został uregulowany sposób dokumentowania czynnego udziału doktoranta w zagranicznej konferencji naukowej z referatem, podobnie jak w przypadku takiego udziału w konferencji krajowej. W obydwu tych sytuacjach wymagane jest potwierdzenie takiego udziału certyfikatem. Obowiązujące w zakresie przyznawania zwiększenia stypendium regulacje wewnętrzne wydane na podstawie upoważnienia ustawowego nie przewidują innego sposobu dokumentowania czynnego udziału w zagranicznej konferencji naukowej z referatem poza przedstawieniem certyfikatu poświadczającego ów czynny udział. Udział taki ma wynikać z treści certyfikatu, zatem nie z innego dokumentu lub dokumentów. Z przytoczonych powyżej regulacji ustawowych wynika bowiem, że podstawą rozstrzygnięć podmiotu decydującego o przyznaniu doktorantowi świadczenia w postaci zwiększenia stypendium są nie tylko przepisy art. 200a ustawy, ale także przepisy wydanego przez Rektora na podstawie art. 200a ustawy Regulaminu, będącego aktem wykonawczym mającym swoje umocowanie w ustawie. Regulamin ten wraz z postanowieniami uchwały Rady Wydziału [...] jako rady jednostki organizacyjnej prowadzącej studia doktoranckie określa obowiązki każdego doktoranta w zakresie sposobu dokumentowania osiągnięć doktorantów ubiegających się o stypendium doktoranckie i o zwiększenie stypendium doktoranckiego. Nie ma więc racji skarżący zarzucając naruszenie przez organ przepisu art. 80 kpa, oraz błędną wykładnię § 1 pkt. 4 tir. 2 ww. uchwały, z którego to przepisu nie wynika zdaniem skarżącego wymóg przedstawienia certyfikatu o treści wskazującej na czynny udział w konferencji, tj. wygłoszenie referatu. Przepis ten wprost wskazuje na sposób udokumentowania przez doktoranta czynnego udziału w zagranicznej konferencji naukowej. Zgodnie natomiast z treścią art. 207 ust. 1 ustawy, do decyzji, o których mowa w art. 169 ust. 10 i 11 oraz art. 196 ust. 3, decyzji podjętych przez organy uczelni, kierownika studiów doktoranckich lub dyrektora jednostki naukowej w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów, a także w sprawach nadzoru nad działalnością uczelnianych organizacji studenckich oraz samorządu studenckiego i doktoranckiego, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się jednolicie, że odpowiednie stosowanie przepisów kpa o którym mowa w tym przepisie, polega na zachowaniu przez organ minimum procedury administracyjnej, niezbędnej do załatwienia sprawy i zagwarantowania ustawowych uprawnień stron, ale przy uwzględnieniu specyfiki szkoły wyższej i przede wszystkim przy zachowaniu autonomii takiej szkoły (por. wyroki NSA z dnia 13 października 2011 r., I OSK 1304/11, WSA w Opolu z dnia 28 czerwca 2016 r., II SA/Op 172/16, w Poznaniu z dnia 3 kwietnia 2014 r., II SA/Po 944/13, z dnia 23 lipca 2013 r., IV SA/Po 201/13, w Bydgoszczy z dnia 4 marca 2014 r., II SA/Bd 1597/13 wszystkie opubl. https://sip.lex.pl/#/orzeczenia). Dlatego nie można twierdzić, że w przypadku każdego podejmowanego przez organy uczelni wyższej rozstrzygnięcia w indywidualnej sprawie studenta lub doktoranta i niezależnie od przedmiotu rozstrzygnięcia, będą miały w toku postępowania przed organami uczelni bezpośrednie zastosowanie przepisy rozdziału 4 Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące rodzaju dopuszczalnych środków dowodowych, a także sposobu i podstaw ustalania istotnych dla podejmowanego rozstrzygnięcia faktów. Treść ustanowionego przez Rektora Regulaminu przyznawania zwiększenia stypendium doktoranckiego, oraz uchwały nr [...] określającej zasady oceny i kryteriów punktacji osiągnięć doktorantów na potrzeby stypendium doktoranckiego i zwiększenia stypendium doktoranckiego wskazują, że obowiązek wykazania faktu czynnego udziału z referatem w zagranicznej konferencji naukowej spoczywa wyłącznie na doktorancie ubiegającym się o przyznanie zwiększenia stypendium a Rektor Uczelni nie prowadzi w tym zakresie postępowania dowodowego w rozumieniu art. 75 kpa, tj nie ustala za pomocą wszystkich możliwych środków dowodowych, w tym także innych niż certyfikat dokumentów, czy faktycznie miało miejsce wygłoszenie referatu przez doktoranta biorącego udział w zagranicznej konferencji naukowej. Wynikiem tak przyjętej regulacji jest zdaniem Sądu ujednolicenie zasad przyznawania punktów za udział w konferencjach prawniczych lub konferencjach z zakresu nauk społecznych w stosunku do wszystkich doktorantów ubiegających się o przyznanie tego świadczenia. Do uznania, że skarżący mógł dowodzić takiego udziału innego rodzaju dokumentami uprawniałoby tylko istnienie w tym przedmiocie stosownej regulacji w ww. aktach wewnętrznych, przewidującej taką możliwość. Utrzymując w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy decyzję z dnia [...] 2016 r. o odmowie przyznania skarżącemu zwiększenia stypendium w roku akademickim [...] Rektor nie naruszył przepisów art. 80, art. 138 § 1 pkt. 1 kpa ani § 1 pkt. 4 tir. 2 uchwały Rady Wydziału [...] nr [...] z dnia 21 marca 2016r. w sprawie zasad oceny i kryteriów punktacji osiągnięć doktorantów ubiegających się o stypendium doktoranckie i zwiększenie stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych.

Skoro więc zarzuty skargi okazały się nieuzasadnione a kontrolując zaskarżoną decyzję w granicach wynikających z przepisu art. 134 p.p.s.a. Sąd nie stwierdził istnienia innych wad skutkujących koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, to na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a. należało orzeczono jak w sentencji.