Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 462/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2005-09-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1  pkt 1
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryka Łysikowska Sędziowie Sędzia WSA Ludmiła Jajkiewicz / sprawozdawca/ Sędzia WSA Maria Tkacz - Rutkowska Protokolant Katarzyna Gierczak po rozpoznaniu w dniu 30 września 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług maj 1999 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej we W. kwotę 100,00 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu poniesionych kosztów postępowania sądowego; III. orzeka, że wymieniona w pkt I decyzja nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Skarżący K. R. zaskarżył decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. z dnia [...] o nr [...] , utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. Ś. z dnia [...] o nr [...] w przedmiocie określenia za maj 1999 r. zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w kwocie [...] .

Podstawą wydania zaskarżonej decyzji było stwierdzenie przez Urząd Skarbowy w L. zaistnienia następujących okoliczności.

Skarżący nie opodatkował podatkiem od towarów i usług dokonanych w okresie od [...] do [...] sprzedaży ośmiu samochodów osobowych, sprowadzonych z zagranicy a następnie ubezpieczonych i zarejestrowanych przez skarżącego.

Ponadto organ ustalił, iż w latach 1999 - 2002 skarżący z tytułu dokonanych transakcji uzyskał łączny dochód w kwocie [...] (przy całkowitym obrocie w kwocie [...] ), natomiast dochód roczny z tytułu renty inwalidzkiej wyniósł w tych latach odpowiednio: [...] ; [...] ; [...] i [...] , co zdaniem organu wskazuje, iż rzeczywistym zamiarem skarżącego było nabywanie samochodów w celu dalszej sprzedaży i uzyskanie dodatkowego źródła przychodu. Potwierdza to także dokonywanie czynności nabycia i sprzedaży rzeczy tego samego rodzaju w sposób ciągły i zorganizowany.

Skarżący w skardze z dnia [...] (uzupełnionej pismem z dnia [...] ) wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając naruszenie przepisów art. 2 i art. 5 ustawy a dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz.U Nr 11, poz. 50 ze zm.) w skrócie uptu.

W uzasadnieniu podniósł, iż częstotliwość zakupu oraz sprzedaży samochodów wskazuje na normalną wymianę samochodów w ramach rzeczywistych potrzeb i możliwości życiowych, a nie jak wywodzi decyzja, chęci osiągnięcia dodatkowego dochodu. Zdaniem skarżącego organ nie wykazał, w sposób przekonywujący, okoliczności wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy, które muszą istnieć w chwili ich wykonywania.

Ponadto zarzucił organowi nieprawidłowe ustalenie momentu nabycia niektórych samochodów, a także brak rzetelności w ustaleniu wysokości dochodów, polegającą na tym, iż organ przy jego wyliczeniu nie uwzględnił innych kosztów związanych z zakupem samochodów, na przykład nakładów poniesionych na remont i konserwację tych samochodów.

Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę z dnia [...] (uzupełnionej pismem z dnia [...] ) wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Za bezzasadny uznał zarzut skarżącego, co do nieprawidłowego wyliczenia zysku, jaki osiągnął on ze sprzedaży samochodów. Przy wyliczeniu kosztu zakupu danego pojazdu organ uwzględnił cło, podatek akcyzowy, podatek od towarów i usług oraz opłaty manipulacyjne. Jednocześnie przyznał organ, iż zarówno w uzasadnieniu decyzji jak i w odpowiedzi na skargę przytoczono błędne dane, które nie mają istotnego wpływu na podjęte rozstrzygnięcie.

Na rozprawie skarżący podtrzymując skargę przedłożył dodatkowo decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. z dnia [...] o nr [...] , uchylającą decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego i umarzającą postępowanie w sprawie określenia wartości niezaewidencjonowanych za rok 1999 oraz ustalenia zryczałtowanego podatku od przychodów niezaewidencjonowanych za ten rok. W przedmiotowej decyzji organ stwierdził, iż "...dokonanie jednej transakcji sprzedaży samochodu w roku 1999 nie można uznać za działalność handlową polegającą na sprzedaży samochodów..."

Pełnomocnik strony przeciwnej wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wojewódzki sąd administracyjny, zgodnie z art. 1 § 2 ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola wojewódzkiego sądu administracyjnego obejmuje kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu podatkowym, a więc to, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń, co do obowiązywania zaskarżonej normy prawnej, czy normę tę właściwe interpretował i nie naruszył zasad ustalenia określonych faktów za udowodnione.

Tak, więc uchylenie decyzji może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270) - zwanej dalej upsa.

W zakresie tak określonej kognicji Sąd stwierdza, iż zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego.

W myśl art. 5 ust. 1 pkt 1 uptu podatnikami podatku od towarów i usług są osoby prawne, jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne mające siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli wykonują we własnym imieniu i na własny rachunek czynności, podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, w okolicznościach wskazujących na zamiar ich wykonywania w sposób częstotliwy, nawet, jeżeli zostały wykonane jednorazowo, a także wówczas, gdy czynności te polegają na jednorazowej sprzedaży rzeczy w tym celu nabytej.

Materiał dowodowy sprawy potwierdza, zdaniem Sądu, iż zamiarem skarżącego było dokonywanie w sposób częstotliwy sprzedaży samochodów osobowych, nabytych w tym celu. Wskazuje na to nie tylko ilość sprzedanych samochodów w tak krótkim czasie (osiem samochodów w ciągu czterech lat), lecz również fakt, sprzedaży tych samochodów po cenach wyższych od cen zakupu (Renault 19 [...] - [...] ; Opel Astra [...] - [...] ; Volkswagen Passat [...] - [...] ; Opel Astra F - CC [...] - [...] , Opel Astra [...] - [...] i [...] - [...] ), a także to, iż nabywane samochody wymagały przeprowadzenia napraw, co z reguły nie występuje w obrocie samochodami nabytymi na cele osobiste.

Zdaniem Sądu takiej oceny można dokonać w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy w sprawie. Należy jednak podzielić pogląd skarżącego, iż zamiar wykonywania usługi bądź sprzedaży w sposób częstotliwy, określony w art. 5 ust. 1 pkt 1 uptu musi istnieć w chwili wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Stąd też trudno jest wykazać istnienie zamiaru przy czynności rozpoczynającej ten proceder. Potwierdza to również stanowisko organu w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 1999. Wprawdzie przepisy uptu (w poprzednim stanie prawnym) nie uzależniały opodatkowania od wykonywania czynności w ramach działalności gospodarczej, to jedna należy zauważyć, iż jedną z cech wyróżniających działania gospodarcze od innych czynności jest ich częstotliwość oraz dążenie do osiągnięcia zysku.

Konkludując należy stwierdzić, iż organy podatkowe ustaliły w sposób prawidłowy stan faktyczny sprawy, dokonując przy tym nieprawidłowej wykładni prawa materialnego.

Podsumowując, Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja, utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji, została wydana z naruszeniem prawa.

Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a upsa uchylił zaskarżoną decyzję i orzekł na podstawie art. 200 upsa zwrot kosztów postępowania. Wstrzymanie wykonania decyzji Sąd orzekł na podstawie art.152 upsa.