Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 4090/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-12-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a) i c)
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura, Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska, Sędzia WSA - Bożena Zwolenik (spr.), Protokolant st. specjalista - Małgorzata Broniarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi K.L., P. U., W. P. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członków zarządu; 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Ministra Infrastruktury i Rozwoju na rzecz K.L., P. U., W. P. solidarnie kwotę 491 zł (czterysta dziewięćdziesiąt jeden złotych) tytułem zwrotu kosztów postepowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. Nr [...] Minister Infrastruktury i Rozwoju utrzymał w mocy wydaną w pierwszej instancji decyzję z dnia [...] czerwca 2014 r. Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członków zarządu F.:

1) Pana K.L., [...],

2) Pana P. U., [...],

3) Pana W. P., [...]

za zobowiązanie F. określone decyzją [...] Jednostki Wdrażania Programów Unijnych nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. w części zobowiązującej do zwrotu kwoty [...] zł wraz z odsetkami w wysokości jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia [...] sierpnia 2009 r. do dnia zwrotu.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. Nr [...] Minister Infrastruktury i Rozwoju, jako organ pierwszej instancji, orzekł o solidarnej odpowiedzialności ww. członków zarządu F. za zobowiązanie F. określone decyzją [...] Jednostki Wdrażania Programów Unijnych nr [...] w części zobowiązującej do zwrotu kwoty [...] zł wraz z odsetkami.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że w dniu [...] marca 2012 r. [...] Jednostka Wdrażania Programów Unijnych; dalej: [...]JWPU, wydała decyzję Nr [...] zobowiązującą F. z siedzibą w W. do zwrotu kwoty [...] zł, pochodzącej ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego oraz z Budżetu Państwa na podstawie umowy nr [...] o dofinansowanie projektu pt.[...]. Decyzja jest ostateczna.

Pismem z dnia [...] grudnia 2012 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego [...] poinformował [...]JWPU o nieskuteczności prowadzonego postępowania egzekucyjnego z uwagi na brak majątku dłużnika.

Dnia [...] marca 2014 r. [...]JWPU wydała decyzję nr [...] określającą solidarną odpowiedzialność członków Zarządu F. Pana K.L., Pana P. U., Pana W. P., za zobowiązania wynikające z decyzji [...]JWPU z dnia [...] marca 2012 r. Nr [...] oraz zobowiązującą ww. do zwrotu kwoty [...] zł wraz z odsetkami w wysokości jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia przekazania dofinansowania, tj. od dnia [...] lipca 2010 r. do dnia zwrotu. Decyzja nie objęła kwoty [...] zł ze względu na zmianę stanu prawnego. Zgodnie bowiem z art. 113 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1241, ze zm.), dotacje udzielone przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t. j. Dz.U. z 2013 r. poz. 885 ze zm.), podlegają zwrotowi na podstawie dotychczasowych przepisów.

Do zwrotu kwoty [...] zł, przekazanej F. w dniu [...] sierpnia 2009 r., mają zatem zastosowanie przepisy ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz.U. Nr 259, poz. 2104 ze zm.); dalej: u. f. p.

Organ I instancji podkreślił, że na podstawie art. 211 ust. 5 u. f. p., w zakresie nieuregulowanym w ust. 1 i 4, odpowiednie zastosowanie mają przepisy Działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2012 r. poz. 749, ze zm.); dalej: O. p. Natomiast zgodnie z art. 211 ust. 6 ww. ustawy uprawnienia organu podatkowego określonego w Dziale III O. p. przysługują instytucji zarządzającej - jako organowi pierwszej instancji. Ustawa nie przewiduje możliwości upoważnienia instytucji wdrażającej do wydawania decyzji w zakresie przewidzianym w Dziale III O. p., jak czyni to art. 211 ust. 4a u. f. p.

W związku z powyższym, organem I instancji właściwym w sprawie wydania decyzji o odpowiedzialności członków Zarządu F. za zobowiązania określone decyzją [...]JWPU nr [...] w części dotyczącej zwrotu dotacji rozwojowej udzielonej pod rządami uchylonej ustawy o finansach publicznych, jest Minister Infrastruktury i Rozwoju, pełniący rolę Instytucji Zarządzającej PO KL.

W art. 116a O. p. stanowi, że za zaległości podatkowe innych osób prawnych niż wymienione w art. 116, tj. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji, odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie organów zarządzających tymi osobami. Przepisy art. 116 stosuje się odpowiednio, co oznacza, że członek zarządu fundacji ponosi odpowiedzialność jeżeli:

1) nie wykazał, że:

a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo

b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy;

2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.

Organ wskazał, że zgodnie z art. 116 § 2 O. p., odpowiedzialność członków zarządu obejmuje należności z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu. Stosując przepis odpowiednio do podlegających zwrotowi środków na finansowanie programów i projektów IZ PO KL, za zobowiązania określone decyzją [...]JWPU Nr [...] ww. członkowie Zarządu F. odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem.

Organ wezwał członków Zarządu F. do ewentualnego wskazania ww. przesłanek wyłączających odpowiedzialność za zobowiązania F. W toku prowadzonego postępowania pierwszoinstancyjnego członkowie Zarządu nie wskazali na żadną z powyższych przesłanek.

Pismem z dnia [...] lipca 2014 r. Strona złożyła wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy podnosząc brak podstaw do zastosowania w tej sprawie przepisów Ordynacji podatkowej. Strona stwierdziła, że art. 116a O. p. nie dotyczy należności będącej przedmiotem zaskarżonej decyzji bowiem nie jest to zaległość podatkowa.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. Nr [...] Minister Infrastruktury i Rozwoju, po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy ww. członków zarządu F., utrzymał w mocy wydaną w pierwszej instancji decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił przebieg dotychczasowego postępowania oraz stwierdził, że kwestionowanie podstaw prawnych odpowiedniego zastosowania przepisów Ordynacji podatkowej w tej sprawie, w związku z niebudzącym wątpliwości brzmieniem art. 211 ust. 5 u. f. p., nie znajduje uzasadnienia.

Organ wskazał, że na podstawie odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego skład zarządu F. nie zmienił się, a jego członkami byli i nadal są Pan K.L., Pan P.U., Pan W. P. Organ odwoławczy stwierdził również, że mimo wezwania do wykazania przesłanek wyłączających odpowiedzialność za zobowiązania F., ww. nie wskazali żadnych dowodów w tej sprawie.

Pismem z dnia [...] września 2014 r. Strona złożyła skargę, uzupełnioną pismem z dnia [...] listopada 2015 r., wnosząc o uchylenie zaskarżonych decyzji I i II instancji w całości, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa, które miało wpływ na wynik sprawy:

- art. 116a Ordynacji podatkowej w związku z art. 211 ust. 5 ustawy o finansach publicznych poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że odpowiednie zastosowanie przepisów Działu III O.p. oznacza zastosowanie wprost art. 116a O.p., co doprowadziło do uznania subsydiarnej solidarnej odpowiedzialności członków zarządu f.za zobowiązania niepodatkowe f., podczas gdy w obowiązującym prawie brak jest podstawy do uznania odpowiedzialności członków zarządu f. za zobowiązania niepodatkowe, a subsydiarna odpowiedzialność członków zarządu f. stanowi sytuację wyjątkową i jako taka powinna być interpretowana i stosowana zawężająco,

- art. 116 §1 Ordynacji podatkowej poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że członkowie zarządu f. nieprowadzącej działalności gospodarczej, w postępowaniu dotyczącym ich odpowiedzialności nie mogą powoływać się na przesłankę egzoneracyjną dotyczącą braku winy w niezgłoszeniu wniosku o likwidację F.,

- art. 6 K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 107 §1 K.p.a. poprzez wydanie decyzji z naruszeniem zasady praworządności niezgodnie z przepisami prawa powszechnie obowiązującego, z naruszeniem zasady zaufania do organów administracji publicznej i prowadzenie postępowania w sposób skutkujący utratą zaufania obywateli do organów państwowych, wydanie decyzji bez prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego i pominięcie w decyzji ustaleń faktycznych dotyczących zasad odpowiedzialności członków zarządu F. za zobowiązania.

Strona wniosła również o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez Sąd na mocy art. 61 § 3 p. p. s. a. oraz o zasądzenie na rzecz Skarżących zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych – t. j. Dz. U. z 2014 r. poz.1647, z późn.zm.). Stosownie do art. 134 § 1 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.); dalej: p. p. s. a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Po rozpoznaniu niniejszej sprawy Sąd dopatrzył się naruszenia prawa uzasadniającego uchylenie zaskarżonej decyzji.

W dniu [...] sierpnia 2009 r. przekazano F. kwotę [...] zł przyznaną ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego oraz z Budżetu Państwa na podstawie umowy nr [...] o dofinansowanie projektu pt. [...].

F. kieruje zarząd, który zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 6 kwietnia 1984 r. o fundacjach (t.j. Dz.U. z 1991 r. Nr 46, poz. 203 ze zm.), kieruje jej działalnością oraz reprezentuje fundację na zewnątrz.

Zgodnie z art. 113 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1241, ze zm.) dotacje udzielone przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 885 ze zm.) podlegają zwrotowi na podstawie dotychczasowych przepisów. W przedmiotowej sprawie zastosowanie mają zatem przepisy ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz.U. Nr 259, poz. 2104 ze zm.); dalej: u. f. p. Na podstawie art. 211 ust. 5 u. f. p., w zakresie nieuregulowanym w ust. 1 i 4, odpowiednie zastosowanie mają przepisy Działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2012 r. poz. 749, ze zm.); dalej: O. p.

Zgodnie z art. 116a O. p. za zaległości podatkowe innych osób prawnych niż wymienione w art. 116 odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie organów zarządzających tymi osobami. W tym zakresie ustawodawca nakazuje stosować odpowiednio przepisy art. 116 O. p., zgodnie z którym za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu:

1) nie wykazał, że:

a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo

b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy;

2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.

Odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu (§ 2).

Wbrew twierdzeniom Skarżącej nie ulega zatem wątpliwości, że F., jako fundacja posiadająca osobowość prawną, mieści się w dyspozycji art. 116a O. p. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, w pełni podziela stanowisko orzecznicze zawarte w wyroku WSA w Łodzi z 7 lipca 2010 r. sygn. akt I SA/Łd 225/10 (LEX nr 673734), że art. 116a O. p. nie uzależnia ponoszenia odpowiedzialności od tego, czy osoby prawne (inne niż spółki kapitałowe i spółki kapitałowe w organizacji) prowadzą działalność gospodarczą, czy też działalność non-profit.

W tej sytuacji, stosując odpowiednio art. 116 O. p., należy wskazać, że członek zarządu fundacji odpowiada solidarnie całym swoim majątkiem za zaległości fundacji, jeżeli egzekucja z majątku takiego podmiotu okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu:

1) nie wykazał, że:

a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo,

b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy;

2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części (art. 116 § 1 i 4 o. p. w zw. z art. 116a o. p.). Odpowiedzialność członków zarządu obejmuje przy tym zaległości z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu.

Analiza przytoczonych uregulowań art. 116 § 1 i 2 O. p., który ma odpowiednie zastosowanie w odniesieniu do podmiotów wymienionych w art. 116a O. p., pozwala na sformułowanie tezy, że rzeczą organu jest wykazanie, że zaległości wynikają z zobowiązań, których termin płatności upłynął w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu oraz bezskuteczność egzekucji przeciwko fundacji.

Natomiast ciężar wykazania okoliczności uwalniającej od odpowiedzialności spoczywa na członku zarządu fundacji. Pogląd o takim rozkładzie ciężaru dowodzenia jest już ugruntowany w orzecznictwie (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 6 marca 2003 r., SA/Bd 85/03, I FSK 189/06). Przy czym – jak słusznie podniósł organ -nie ma istotnego znaczenia ocena, czy fundacja ma zdolność upadłościową lub układową. Na podstawie art. 116a O. p. przepis art. 116 tej ustawy stosuje się odpowiednio, co oznacza, że podlega uwzględnieniu odmienność i specyfika podmiotów, do których te przepisy są stosowane. W przedmiotowej sprawie członkowie zarządu F. nie wykazali żadnej z przesłanek wyłączających ich odpowiedzialność za zobowiązania F.

Z akt rozpatrywanej sprawy wynika, a Skarżący tego nie kwestionują, że Pan K.L., Pan P. U., Pan W. P., pełnili funkcję członków zarządu F. w okresie, w którym powstało zobowiązanie wynikające z decyzji [...]JWPU z dnia [...] marca 2012 r. Nr [...]. W związku z tym należy stwierdzić, że krąg podmiotów odpowiadających solidarnie za zobowiązania F. w tym aspekcie został ustalony prawidłowo.

Organy nie wykazały jednak istnienia podstawowej przesłanki warunkującej wydanie orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu fundacji, czyli bezskuteczności egzekucji z majątku F. Przez bezskuteczność egzekucji należy przy tym rozumieć sytuację, w której nie ma jakichkolwiek wątpliwości, iż nie zachodzi żadna możliwość zaspokojenia egzekwowanej wierzytelności z jakiejkolwiek części majątku fundacji. Jakkolwiek stwierdzenie bezskuteczności egzekucji, o której mowa w art. 116 § 1 O. p. ustala się na podstawie każdego prawnie dopuszczalnego dowodu, to powinno to być dokonane po przeprowadzeniu postępowania egzekucyjnego (por. wyrok NSA z 6 października 2010 r., sygn. akt I FSK 783/08, LEX nr 537048).

Jak to wskazano w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego [...] poinformował pismem z dnia [...] grudnia 2012 r. o nieskuteczności prowadzonego postepowania egzekucyjnego z uwagi na brak majątku dłużnika. Jest to jedyna informacja dotycząca tej przesłanki odpowiedzialności członków zarządu F. - w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brak jakiejkolwiek wzmianki na ten temat. W aktach sprawy nie ma również korespondencji dotyczącej egzekucji prowadzonej wobec F.

Należy podkreślić, że stwierdzając nieskuteczność egzekucji z majątku F. organ powinien brać pod uwagę stan istniejący w dacie wydawania decyzji w przedmiocie odpowiedzialności członków zarządu tej F. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika aby organ wyjaśnił, czy została spełniona ta przesłanka odpowiedzialności członków zarządu za zaległości F. Decyzja nie zawiera żadnych ustaleń dotyczących sytuacji finansowej F. Zważywszy na brak materiału dowodowego w tym zakresie Sąd nie może stwierdzić, czy organ podejmując zaskarżoną decyzję dysponował dowodami, które poddane analizie i ocenie mogły stanowić podstawę do podjęcia rozstrzygnięcia w zakresie odpowiedzialności członków zarządu za zobowiązania F. w oparciu o cytowane wyżej przepisy O. p.

W rezultacie, zdaniem Sądu pierwszej instancji, organ uchybił obowiązkowi należytego wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 7 Kodeksu postepowania administracyjnego w związku z art. 116 O. p.). Podkreślenia wymaga również, że organ II instancji miał obowiązek ponownego merytorycznego rozpoznania całości sprawy (art. 127 § 3 K.p.a. w związku z art. 15 K.p.a.).

Sąd przyznaje rację Stronie, iż w tym zakresie zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania administracyjnego. Sformułowana w art. 7 K.p.a. zasada prawdy obiektywnej nakłada na organy administracji publicznej obowiązek podjęcia wszelkich działań w celu wyjaśnienia okoliczności faktycznych rozpoznawanej sprawy. Zasada ta najbardziej wyeksponowana jest na etapie postępowania wyjaśniającego - organ administracji publicznej ma obowiązek zebrać i wyjaśnić cały materiał dowodowy, który może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i ustalenia istniejącego stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Ponadto organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, co powinno znaleźć wyraz w uzasadnieniu decyzji. Zgodnie bowiem z art. 107 § 3 K.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do okoliczności istotnych dla danej sprawy. Obowiązkiem organu odwoławczego przy uzasadnianiu decyzji jest więc ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania. Niewykonanie tego obowiązku stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a to z kolei skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji.

Nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie oraz nie uzasadnienie decyzji w sposób właściwy narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 1998r. LEX 41681). Sąd administracyjny uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p. p. s. a., jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec stwierdzenia wskazanych uchybień, które zdaniem Sądu, mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy należało zaskarżoną decyzję na podstawie powołanego przepisu uchylić.

Wobec powyższego, zgodnie z art. 152 p. p. s. a., w razie uwzględnienia skargi na akt lub czynność, nie wywołują one skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba że sąd postanowi inaczej.

Ponownie rozpoznając sprawę organ administracji uwzględni powyższe rozważania i rozstrzygnie sprawę co do istoty, a swoje stanowisko uzasadni zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w związku z art. 134 p. p. s. a., orzeczono jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy.