Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 1003/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-09-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1, 2, 4 i 5, art. 146 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann (spr.) Sędzia WSA Barbara Drzazga Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska-Cybulska Protokolant sekretarz sądowy Ewa Stawicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2018 r. sprawy ze skargi W. W. na decyzję Wojewody z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w postępowaniu wznowieniowym oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z [...] marca 2009 r. (znak: [...]) – zwaną też dalej "Decyzją PnB" – Starosta W. (dalej też jako "Starosta" lub "organ I instancji") zatwierdził projekt budowlany i udzielił E. o. - Oddział Dystrybucji Z. G. pozwolenia na budowę stacji transformatorowej SN/nN typu "Minibox" [...], linii elektroenergetycznych kablowych SN 15 kV i nN 0,4 kV (kategoria obiektu XXVI), przewidzianych do realizacji w W. przy ulicy [...], na działkach nr [...], [...], [...], [...].

Decyzją z [...] czerwca 2010 r. (znak [...]) Starosta – po rozpoznaniu wniosku [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. (zwanej też dalej "Spółką" lub "Skarżącą") z [...] marca 2010 r. (uzupełnionego pismem z [...] kwietnia 2010 r.) o wznowienie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., postępowania zakończonego Decyzji PnB i wznowieniu tego postępowania postanowieniem z [...] marca 2010 r. – odmówił uchylenia Decyzji PnB. Wojewoda (dalej też jako "Wojewoda" lub "organ II instancji"), decyzją z [...] sierpnia 2010 r. nr [...], uchylił w całości zaskarżoną decyzję Starosty z [...] czerwca 2010 r. i stwierdził, że Decyzja PnB została wydana z naruszeniem prawa polegającym na tym, że Spółka nie brała udziału jako strona w postępowaniu zakończonym ww. decyzją, a także wskazał, że okoliczność, z powodu której nie uchylił Decyzji PnB, to fakt, iż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny (WSA) w Poznaniu, wyrokiem z 18 stycznia 2011 r. sygn. akt IV SA/Po 860/10, oddalił skargę na ww. decyzję Wojewody z 02 sierpnia 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny (NSA), wyrokiem z 11 października 2012 r. sygn. akt: II OSK 907/11, uchylił ten wyrok WSA. W uzasadnieniu stwierdził, że pozwolenie na budowę nie ma odbiegać od treści decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w sposób, który uprawniałby do skutecznego zarzutu, że decyzja o pozwoleniu na budowę wykracza poza ramy ustalone decyzją lokalizacyjną. NSA wskazał, że w aktach administracyjnych organów administracji architektoniczno-budowlanej umieszczono tylko część załącznika graficznego do decyzji lokalizacyjnej, w którym uwidoczniono planowany przebieg sieci elektroenergetycznych. Skarżąca Spółka słusznie zarzuciła w takiej sytuacji przedwczesność twierdzenia o zgodności decyzji udzielającej pozwolenia na budowę z decyzją lokalizacyjną. Nadto NSA zwrócił uwagę, że WSA w Poznaniu, prawomocnym wyrokiem z 10 sierpnia 2011 r. sygn. akt IV SA/Po 551/11, uchylił decyzje odmawiające wznowienia na wniosek Spółki postępowania w sprawie zakończonej Decyzją PnB; WSA przywołanym wyrokiem nakazał zbadać zarzut skargi o niezgodności między decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego a decyzją o pozwoleniu na budowę także w kontekście przesłanek nieważnościowych. NSA podkreślił, że jest związany prawomocnym wyrokiem WSA.

Ponownie rozpatrzywszy sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, wyrokiem z 30 stycznia 2013 r. sygn. akt: IV SA/Po 1152/12, uchylił decyzję Wojewody z [...] sierpnia 2010 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty z [...] czerwca 2010 r. Podkreślił, że wcześniejszym wyrokiem z 10 sierpnia 2011 r. sygn. akt IV SA/Po 551/11 Sąd, uchylając decyzje organów administracji architektoniczno-budowlanej, nakazał badać zarzut skargi o niezgodności między decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, a decyzją o pozwoleniu na budowę "także w kontekście przesłanek nieważnościowych". WSA podkreślił, że postępowanie kontrolowane w sprawie o sygn. akt IV SA/Po 1152/12 oraz postępowanie, które kontrolował Sąd wydając wyrok o sygn. IV SA/Po 551/11, są postępowaniami wznowieniowymi dotyczącymi tego samego postępowania, zakończonego Decyzją PnB.

Wcześniej, pismem z [...] sierpnia 2010 r., Spółka ponownie zażądała wznowienia postępowania zakończonego Decyzją PnB, powołując się na przesłanki określone w art. 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a. Następnie pismem z [...] grudnia 2010 r. Spółka uzupełniła swój wniosek, powołując się na art. 145 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a.

Decyzją z [...] grudnia 2010 r. Starosta odmówił wznowienia przedmiotowego postępowania administracyjnego. Rozpatrzywszy odwołanie Spółki, Wojewoda, decyzją z [...] kwietnia 2011 r. utrzymał w mocy ww. decyzję Starosty.

WSA w Poznaniu, wyżej przywołanym prawomocnym wyrokiem z [...] sierpnia 2011 r. sygn. akt IV SA/Po [...], uchylił obie te decyzje.

Ponownie rozpatrując sprawę Starosta, postanowieniem z [...] sierpnia 2012 r., wznowił na wniosek Spółki postępowanie zakończone Decyzją PnB, a następnie decyzją z [...] stycznia 2013 r. umorzył wznowione postępowanie. Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania Spółki, decyzją z [...] maja 2013 r. uchylił zaskarżoną decyzję Starosty i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Przeprowadziwszy poruczone postępowanie Starosta: postanowieniem z [...] sierpnia 2013 r. odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej Decyzją PnB, a decyzją z tej samej daty umorzył postępowanie dotyczące wznowienia postępowania zakończonego Decyzją PnB. Wojewoda, decyzją z [...] stycznia 2014 r., utrzymał w mocy ww. decyzję Starosty, a postanowieniem z tej samej daty uchylił ww. postanowienie Starosty i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.

WSA w Poznaniu rozpoznawszy skargi Spółki na ww. orzeczenia Wojewody:

- prawomocnym wyrokiem z 11 czerwca 2014 r. sygn. akt: IV SA/Po 245/14 uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody z [...] stycznia 2014 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty z [...] sierpnia 2013 r.;

- prawomocnym wyrokiem z 11 czerwca 2014 r. sygn. akt: IV SA/Po 246/14 oddalił skargę na postanowienie Wojewody z [...] stycznia 2014 r.

Uzasadniając wyrok o sygn. akt IV SA/Po 245/14 WSA stwierdził, że organy administracji nie wykonały wytycznych. Starosta wprawdzie połączył sprawy wznowieniowe do wspólnego rozpatrzenia, ale oddzielnie rozpatrzył wnioski o wznowienie, wydając odmienne orzeczenia. WSA zaznaczył, że to Spółka mnożyła wnioski o wznowienie postępowania. Wskazał, że uwzględniając wszczęcie postępowania wznowieniowego postanowieniem z [...] marca 2010 r., zasadne jest połączenie wszystkich postępowań w przedmiocie wznowienia i wydanie jednego orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie, i wykonującego zalecenia zawarte w wyrokach WSA o sygn. akt: IV SA/Po 1152/12 i IV SA/Po 551/11.

Decyzją z [...] lutego 2015 r. (znak: [...]) Starosta:

1. odmówił uchylenia Decyzji PnB z powodu braku przyczyn wymienionych w art. 145 § 1 pkt 1, 2 i 5 k.p.a.,

2. odmówił uchylenia Decyzji PnB i stwierdził wydanie tej decyzji z naruszeniem prawa, polegającym na tym, że Spółka nie brała udziału, jako strona, w postępowaniu zakończonym wydaniem tej decyzji. Jednocześnie stwierdził, że okolicznością, z powodu której Decyzja PnB nie została uchylona, jest fakt, iż w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, a ponadto upływ 5 lat od dnia doręczenia tej decyzji.

Decyzją z [...] kwietnia 2015 r. (nr [...]) Wojewoda utrzymał w mocy w całości ww. decyzję Starosty.

Skarga Spółki na ww. decyzję Wojewody – zarzucająca przewlekłość całego postępowania wznowieniowego z rażącym naruszeniem prawa oraz nieuwzględnienie wiążącej oceny prawnej, a także niewykonanie zaleceń i wytycznych zamieszczonych w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu o sygn. akt IV SA/Po 551/11, IV SA/Po 1152/12 i IV SA/Po 245/14 – została oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 16 września 2015 r. sygn. akt IV SA/Po 428/15.

WSA w uzasadnieniu tego wyroku wyjaśnił, że był związany treścią zapadłych w niniejszej sprawie: wyroku NSA z 11 października 2012 r. sygn. akt II OSK 907/11, a także prawomocnych wyroków WSA w Poznaniu: z 10 sierpnia 2011 r. sygn. akt IV SA/Po 551/11, z 30 stycznia 2013 r. sygn. akt IV SA/Po 1152/12 oraz z 11 czerwca 2014 r. sygn. akt IV SA/Po 245/14 i IV SA/Po 246/14 – uznając, że w niniejszej sprawie nie zaszła żadna istotna zmiana stanu prawnego ani stanu faktycznego, która czyniłaby niewiążącą ocenę prawną wyrażoną w tych wyrokach. W tym kontekście WSA stwierdził, że sprawy z wniosków Spółki zostały połączone do wspólnego rozpoznania (postanowieniem Starosty z [...] grudnia 2014 r.) i zostało przeprowadzone jedno postępowanie; z akt administracyjnych wynika, że postępowanie to zostało zakończone jednym rozstrzygnięciem. Została w ten sposób zrealizowana podstawowa wytyczna ww. wyroków, gdyż bezpodstawnie wszczęte sprawy zniknęły z obrotu prawnego. Dalej WSA stwierdził, że prowadząc połączone postępowanie Starosta skontrolował Decyzję PnB, biorąc pod uwagę kolejno wszystkie przyczyny wznowienia, a także zbadał zarzut niezgodności między decyzją lokalizacyjną a decyzją o pozwoleniu na budowę w kontekście przesłanek nieważnościowych, do czego, zdaniem WSA, organ był zobowiązany zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku o sygn. akt IV SA Po [...] i z czego się wywiązał, nie dopatrując się wystąpienia takich przesłanek. Odnosząc się zaś do wskazanych przez Spółkę przyczyn wznowienia, WSA podzielił konstatację Starosty o braku ustalenia przez właściwe organy, we właściwym postępowaniu, że jakiekolwiek dowody są (zostały) sfałszowane lub że decyzja została wydana w wyniku przestępstwa. Podzielił również ocenę organu, że z akt sprawy nie wynika zaistnienie przesłanek z § 2 i § 3 art. 145 k.p.a. Ponadto, w opinii WSA, Starosta miał podstawy, aby twierdzić, że w czasie postępowania administracyjnego zmierzającego do zatwierdzenia projektu budowlanego był w posiadaniu kompletnego wniosku wraz z dokumentacją, w tym w szczególności dysponował i sprawdził zgodność inwestycji z decyzją lokalizacyjną, zarówno w części opisowej, jak i na podstawie kompletnego załącznika mapy z przebiegiem sieci. WSA podzielił stanowisko organów administracji, że nie potwierdziły się zarzuty Spółki o niezgodności projektu budowlanego z decyzją lokalizacyjną i że w tej sytuacji brak podstawy wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Zarazem podzielił stanowisko Starosty, że Spółka powinna mieć przymiot strony postępowania zakończonego Decyzją PnB – skoro musiała być objęta wyłączeniem zasilania z uwagi na odcięcie kabli od starej stacji transformatorowej i przerwaniem zasilania – oraz że powyższe uchybienie nie mogło być samodzielną podstawą do uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę, skoro Inwestor spełnił wszystkie wymogi określone przepisami Prawa budowlanego. W ocenie WSA Starosta prawidłowo przyjął, że w rozpatrywanym przypadku przekroczony został termin przedawnienia określony w art. 146 § 1 k.p.a. – gdyż Decyzja PnB została doręczona pełnomocnikowi inwestora [...] marca 2009 r., a Gminie W. [...] września 2009 r. – co implikowało konieczność zastosowania art. 151 § 2 k.p.a. Zatem Wojewoda prawidłowo utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji, który zasadnie stwierdził, iż Decyzja PnB została wydana z naruszeniem prawa, bowiem Skarżąca bez własnej winy nie brała udziału w tym postępowaniu. Nieprawidłowo natomiast Starosta wskazał, że okolicznością uniemożliwiającą uchylenie decyzji jest także fakt, iż organ w wyniku wznowienia postępowania mógłby wydać wyłącznie decyzję odpowiadającą w swojej istocie decyzji dotychczasowej: zatwierdzić projekt budowlany i udzielić pozwolenia na budowę – gdyż wobec upływu ww. terminu przedawnienia organy (a także Sąd) nie były już uprawnione do oceny tej kwestii.

Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z 25 sierpnia 2017 r. sygn. akt 2982/15, wydanym na skutek skargi kasacyjnej Spółki, uchylił wyżej opisany wyrok WSA w Poznaniu o sygn. akt IV SA/Po 428/15 i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu stwierdził, że decydujące znaczenia dla rozstrzygnięcia tej sprawy ma zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez to, że Sąd I instancji nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną nie wyszedł poza ich granice, mimo iż w niniejszej sprawie powinien był to uczynić. Zarzut ten jest uzasadniony, gdyż, jak zauważył NSA, niezależnie od niniejszej sprawy – toczącej się w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę – w tym samym czasie toczyło się postępowanie dotyczące ewentualnego wznowienia postępowania w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego – tej samej inwestycji, która była przedmiotem Decyzji PnB. Skoro zatem postępowanie dotyczące ewentualnego wznowienia postępowania w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie zostało prawomocnie zakończone przed rozpatrzeniem niniejszej sprawy, to Sąd I instancji winien był rozważyć, czy przed zakończeniem tamtego postępowania rozpatrywanie niniejszej sprawy nie jest przedwczesne. To, jak zakończy się tamto postępowanie, może bowiem mieć istotny wpływ na wynik tej sprawy. Za nieuzasadniony uznał natomiast NSA zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 6 i art. 8 k.p.a., bowiem Sąd tych przepisów nie stosował. Podobnie Sąd I instancji, uznając, że w sprawie tej zachodzi sytuacja, o jakiej mowa w art. 146 § 1 k.p.a., uniemożliwiająca merytoryczne rozpatrzenie sprawy, nie stosował art. 35 Prawa budowlanego.

Ponownie rozpoznając sprawę, WSA w Poznaniu, postanowieniem z 13 marca 2018 r. o sygn. akt IV SA/Po 1003/17, zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne – do czasu zakończenia sądowej kontroli decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego (SKO) w L. z [...] listopada 2017 r. (znak: [...]) odmawiającej uchylenia, we wznowionym postępowaniu, decyzji lokalizacyjnej wydanej dla przedmiotowej inwestycji, tj. decyzji Burmistrza W. nr [...] z [...] września 2008 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (zwanej też dalej "Decyzją ULICP") – a następnie postępowanie to podjął postanowieniem z 10 lipca 2018 r. sygn. akt IV SA/Po 1003/17.

Na rozprawie w dniu [...] września 2018 r. Skarżąca podtrzymała skargę oraz stanowisko zawarte w złożonym do akt sprawy piśmie procesowym z tej samej daty, w którym zarzucono, że Decyzja PnB jest niezgodna z Decyzją ULICP, jako że Starosta, wydając pozwolenie na budowę, wyszedł poza ramy określone decyzją lokalizacyjną, gdyż zatwierdził budowę drugiej linii kablowej, która nie była przewidziana w decyzji lokalizacyjnej. Na pytanie Sądu przedstawiciel Spółki wyjaśnił, że według jego wiedzy nie toczyło się odrębne postępowanie nieważnościowe dotyczące Decyzji PnB. Ponadto podkreślił, że kwestie tego rodzaju wadliwości ww. decyzji podnosił w kontrolowanym tu postępowaniu wznowieniowym, i to ewentualnie Wojewoda powinien rozważyć, czy nie rozdzielić wniosków Skarżącej na dwa postępowania (wznowieniowe i nieważnościowe). Zamiast tego Wojewoda tylko lakonicznie i, zdaniem Spółki, nietrafnie odniósł się do kwestii ewentualnych wad według art. 156 k.p.a. w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zdaniem Skarżącej już z tego powodu zaskarżona decyzja zasługiwała na uchylenie. Skarżąca wniosła także o odniesienie się w wyroku do zarzucanej przewlekłości postępowania organów obu instancji, wielokrotnie już wcześniej stwierdzanej przez tut. Sąd.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; dalej w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji Wojewody z [...] kwietnia 2015 r. (znak: [...]), utrzymującej w mocy poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z [...] lutego 2015 r. (znak: [...]) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, Sąd nie dopatrzył się przy jej wydaniu naruszeń prawa, które w świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. skutkowałyby koniecznością uchylenia albo stwierdzenia nieważności tej decyzji, względnie stwierdzenia jej wydania z naruszeniem prawa.

W pierwszej kolejności – mając na uwadze wskazania zawarte w wiążącym w tej sprawie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 sierpnia 2017 r. sygn. akt 2982/15 – stwierdzić należy, iż prawomocnym wyrokiem z 18 kwietnia 2018 r. sygn. akt IV SA/Po 94/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę Spółki na decyzję SKO w L. z [...] listopada 2017 r. (nr [...]), mocą której SKO uchyliło w całości decyzję nr [...] Burmistrza W. z [...] marca 2015 r. i odmówiło uchylenia ostatecznej Decyzji ULICP, a jednocześnie stwierdziło wydanie tej ostatniej decyzji z naruszeniem prawa, polegającym na tym, że Skarżąca nie brała udziału jako strona w postępowaniu zakończonym wydaniem tej decyzji, oraz wskazało, że Decyzji ULICP nie uchylono z uwagi na upływ 12 miesięcy od dnia jej doręczenia stronom postępowania. Wobec powyższego za prawidłowe należało uznać stanowisko organu, że ww. decyzja lokalizacyjna wydana przez Burmistrza W. (zwanego też dalej "Burmistrzem") funkcjonuje w obrocie prawnym i jako decyzja ostateczna mogła stanowić podstawę do wydania pozwolenia na budowę.

Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji SKO i poprzedzającej ją decyzji Starosty należy, po pierwsze, zgodzić się z organami obu instancji, iż w odniesieniu do postępowania zakończonego Decyzją PnB nie wystąpiły wskazywane przez Spółkę przesłanki wznowieniowe z art. 145 § 1 pkt 1, 2 i 5 k.p.a.

W myśl art. 145 § 1 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: (1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe; (2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa; (3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27; (4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu; (5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję; (6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu; (7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2); (8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Oceniając zaistnienie przesłanek z pkt 1 i 2 art. 145 k.p.a. należy mieć na uwadze również art. 145 § 2 k.p.a., zgodnie z którym z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 postępowanie może być wznowione również przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Ponadto w myśl art. 145 § 3 k.p.a. z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 można wznowić postępowanie także w przypadku, gdy postępowanie przed sądem lub innym organem nie może być wszczęte na skutek upływu czasu lub z innych przyczyn określonych w przepisach prawa.

Z cytowanej regulacji wynika w szczególności, że wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. ograniczone jest łącznym wystąpieniem następujących warunków: po pierwsze, w postępowaniu dowodowym prowadzonym w danej sprawie administracyjnej wystąpił fałszywy dowód, po drugie, sfałszowanie dowodu musi być co do zasady stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu, po trzecie, fałszywy dowód był podstawą ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy. "Sfałszowanie dowodu" może polegać na oparciu rozstrzygnięcia na fałszywych dokumentach, zeznaniach świadków czy też opiniach biegłych. Fałszywy jest dokument podrobiony, przerobiony, ewentualnie dokument, którego treść została sfałszowana, przy czym fałszywość dowodu dla swej prawnej wiarygodności powinna być uprzednio stwierdzona orzeczeniem sądu lub innego organu, chyba że zachodzą przesłanki z art. 145 § 2 k.p.a.

Na gruncie kontrolowanej sprawy należy mieć zwłaszcza na względzie okoliczność, że wznowienie nie może co do zasady nastąpić, jeżeli ani sąd, ani inny właściwy organ nie stwierdził prawomocnie sfałszowania dowodu, ani popełnienia przestępstwa przy wydawaniu określonej decyzji (por. wyrok NSA z 16.10.1991 r., II SA 640/91, ONSA 1992/3-4/66). Ponadto w orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że strona, która domaga się wznowienia postępowania na tej podstawie, że dowód okazał się fałszywy czy też decyzja została wydana w wyniku przestępstwa, musi przedłożyć właściwemu organowi dowód w postaci orzeczenia sądowego stwierdzającego, że dokument był sfałszowany czy też doszło do popełnienia przestępstwa (por. np. wyrok WSA z 02.12.2010 r., VII SA/Wa 2214/09, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej w skrócie "CBOSA").

W kontrolowanej sprawie nie ulega wątpliwości, że Skarżąca, powołując się na przesłankę sfałszowania dowodu tudzież popełnienia przestępstwa przy wydawaniu Decyzji PnB, nie przedłożyła stosownych dowodów w postaci orzeczenia sądowego lub innego właściwego organu.

Zarazem należy stwierdzić, że w kontrolowanej sprawie nie zachodzi żaden z dwóch ustawowych wyjątków uprawniających do wznowienia postępowania przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego organu. Pierwszy wyjątek dotyczy sytuacji, gdy sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego (art. 145 § 2 k.p.a.). Drugi wyjątek przewiduje art. 145 § 3 k.p.a., wskazując, że można wznowić postępowanie także w przypadku, gdy postępowanie przed sądem lub innym organem nie może być wszczęte na skutek upływu czasu lub z innych przyczyn określonych w przepisach prawa. W kontrolowanej sprawie brak jest takich okoliczności, co szczegółowo zostało opisane w zaskarżonej decyzji. Przede wszystkim wskazać należy, iż słusznie podniósł organ, że pismo Wojewody z [...] marca 2011 r. zawiadamiające Prokuraturę Rejonową w W. o podejrzeniu popełnienia przestępstwa niedopełnienia obowiązków przez pracowników Starostwa Powiatowego w W. dotyczyło innego postępowania.

Z tych wszystkich względów organ I instancji zasadnie orzekł o odmowie uchylenia Decyzji PnB "z powodu braku przyczyn wymienionych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a."

Ponadto Skarżąca w toku postępowania powołała się na przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., na podstawie której wznawia się postępowanie "jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję". Uzasadniając zaistnienie tej przesłanki Spółka wskazała, że projekt budowlany wykonano niezgodnie z ustaleniami Decyzji ULICP, bo w projekcie brak było całego załącznika graficznego do tej decyzji.

Organ, celem zbadania powyższej okoliczności, przeprowadził postępowanie i ustalił, że przed wydaniem Decyzji PnB dokonano sprawdzenia zgodności planu zagospodarowania i projektowanej inwestycji z wnioskiem inwestora oraz oryginałem Decyzji ULICP z częścią opisową i mapową, która była w dyspozycji organu, i co tu szczególnie istotne – posiadała kompletny załącznik w postaci mapy do decyzji ustalający lokalizację. Podkreślić należy, iż w celu weryfikacji kompletności załącznika do Decyzji ULICP, w toku postępowania wznowieniowego Starosta zwrócił się do inwestora ([...] Sp. z o.o. Zakład w Z. G.) z wnioskiem o wypożyczenie oryginału projektu budowlanego o sygn. [...] W odpowiedzi inwestor przekazał organowi oryginał projektu budowlanego i 1 egzemplarz dokumentacji z oryginalnymi uzgodnieniami, w tym oryginał Decyzji ULICP. Na podstawie takiej samej decyzji wraz z oryginalnym załącznikiem graficznym dokonano sprawdzenia projektu budowlanego z Decyzją ULICP przed wydaniem Decyzji PnB. Ponadto organ wskazał, iż w oryginale projektu budowlanego będącego w posiadaniu inwestora znajduje się kompletna decyzja lokalizacyjna wraz z załącznikiem.

Z powyższych względów należało uznać, iż brak lewej części mapy załącznika graficznego do decyzji lokalizacyjnej w złożonych kopiach projektu budowlanego nie mógł stanowić przesłanki wznowienia postępowania. Skoro bowiem w dniu wydawania Decyzji PnB organ dysponował całym załącznikiem graficznym, to nie można uznać, że mapa ta (jej ww. część) stanowi nowy dowód. Wobec tego organ zasadnie odmówił uchylenia Decyzji PnB również "z powodu braku przyczyny" wymienionej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Należy jeszcze zaznaczyć, że w ramach tej podstawy wznowieniowej – ani innych przesłanek wznowienia wyliczonych w art. 145 § 1 k.p.a. – nie mogła podlegać badaniu sama kwestia trafności wyrażonej przez organ oceny o zgodności Decyzji PnB z Decyzją ULICP, a jedynie to, że organ dysponował ówcześnie kompletnym egzemplarzem decyzji lokalizacyjnej niezbędnym do przeprowadzenia takiej oceny.

Wszystko to prowadzi do wniosku o merytorycznej prawidłowości rozstrzygnięcia zawartego w pkt 1 decyzji Starosty z [...] lutego 2015 r.

W ocenie Sądu, organ I instancji prawidłowo rozstrzygnął również w pkt 2 ww. decyzji – w zakresie, w jakim odmówił uchylenia Decyzji PNB z jednoczesnym stwierdzeniem wydania tej decyzji z naruszeniem prawa polegającym na tym, że Spółka nie brała udziału, jako strona, w postępowaniu zakończonym jej wydaniem oraz ze wskazaniem, że okolicznością, z powodu której Decyzja PnB nie została uchylona, jest upływ 5 lat od dnia doręczenia tej decyzji. Natomiast w sposób niedopuszczalny Starosta wskazał, że w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej – kwestia ta nie mogła już bowiem podlegać badaniu na tym etapie postępowania: po upływie ww. okresu przedawnienia (o czym szerzej mowa w dalszej części nin. uzasadnienia).

Analizowane rozstrzygnięcie z pkt 2 decyzji Starosty z [...] lutego 2015 r. bazowało na prawidłowym stwierdzeniu wystąpienia w postępowaniu zakończonym Decyzją PnB przesłanki wznowieniowej opisanej w art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a., która zachodzi, "jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu".

Zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (obecnie: Dz. U. z 2018 r. poz. 1202, z późn. zm.; w skrócie "pr.bud."), stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciel, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Sąd w niniejszy składzie podziela pogląd organu, iż działki należące do Spółki leżały w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Dokonując powyższej oceny organ słusznie wskazał, iż część przewidzianych prac planowana była na działce nr [...] przy granicy z działką nr [...], gdzie położona była istniejąca stacja transformatorowa. Z projektu budowlanego wynikało, że projektowane kable miały być powiązane z kablami wyprowadzonymi ze stacji. Wykonanie całej inwestycji miało spowodować przerwanie pracy istniejącej stacji i w konsekwencji wpłynąć na sposób zagospodarowania działki nr [...] należącej do Spółki. Przedsięwzięcie wskazane w pozwoleniu na budowę miało na celu umożliwienie zasilania w energię elektryczną odbiorców zasilanych dotychczas ze stacji transformatorowej znajdującej się na nieruchomości należącej do Spółki (dz. nr [...]).

Wobec powyższego nie ulega wątpliwości, iż w niniejszej sprawie zaistniała przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Tym samym stwierdzić należy, iż Decyzja PnB została wydana z naruszeniem prawa, polegającym na pominięciu koniecznego udziału Spółki w postępowaniu zakończonym ww. decyzją.

To nie oznacza jednak, iż organ "automatycznie" winien uchylić decyzję, której dotyczy wznowione postępowanie.

Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą zasadniczo możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną – według stanu prawnego i faktycznego z daty wydania nowej decyzji w sprawie (por. wyrok NSA z 10.03.2015 r., II OSK 1903/13, CBOSA) – jeżeli postępowanie, w którym ową decyzję ostateczną ("decyzję dotychczasową") wydano, było dotknięte wadą wyszczególnioną w przepisie art. 145 § 1 k.p.a., a w szczególności, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie: w jego pkt 4. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania kończy się decyzją, przy czym po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 k.p.a. mogą zapaść jedynie rozstrzygnięcia wyczerpująco wymienione w art. 151 § 1 i 2 k.p.a. W świetle art. 151 § 1 k.p.a. organ może wydać decyzję, w której: (1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy organ stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo (2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy organ stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Jednakże zgodnie z art. 151 § 2 k.p.a., w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. W myśl art. 146 § 1 k.p.a. uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a i art. 145b, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Przez doręczenie decyzji, o którym mowa w cytowanym przepisie, należy rozumieć doręczenie decyzji w odniesieniu do którejkolwiek ze stron biorących udział w danym postępowaniu, przy czym termin, od którego liczy się upływ pięcioletniego okresu, biegnie od dnia ostatniego doręczenia, jakie miało miejsce w sprawie (zob. wyroki NSA: z 28.11.1996 r., II SA/Gd 766/96, LEX nr 44242; z 12.01.2009 r., II OSK 1776/07, CBOSA; z 24.02.2017 r., II OSK 1591/15, CBOSA). Chodzi przy tym o doręczenia uskutecznione osobom biorącym udział w tym postępowaniu administracyjnym jako strony, nie zaś osobie domagającej się na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wznowienia postępowania, której decyzja w postępowaniu, którego dotyczy wniosek o wznowienie, nie była doręczona (por. wyrok NSA z 15.12.2017 r. II OSK 687/16, CBOSA).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, iż w aktach sprawy, przy pozwoleniu na budowę, znajduje się potwierdzenie odbioru przesyłki adresowanej: "Gmina W. i Burmistrz W." w dniu [...] września 2009 r., natomiast pełnomocnikowi inwestora doręczono decyzję [...] marca 2009 r. (adnotacja u dołu decyzji). Zatem pięcioletni okres, o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a., upłynął we wrześniu 2014 r. Tym samym organ I instancji, orzekając w lutym 2015 r., obowiązany był uwzględnić okoliczność upływu 5 lat od doręczenia decyzji. W efekcie słusznie stwierdził, że nie mógłby uchylić decyzji z uwagi na upływ czasu.

Nawiązując w tym miejscu do zarzutu skargi dotyczącego przewlekłości całego postępowania wznowieniowego, należy stwierdzić, że na tle cytowanej regulacji k.p.a. kwestia przyczyn upływu owego pięcioletniego terminu "przedawnienia" – w tym zarzucane niesprawne prowadzenie postępowania administracyjnego – nie może mieć w niniejszej sprawie istotnego znaczenia. Sąd podziela bowiem wielokrotnie wyrażane w orzecznictwie stanowisko, iż treść art. 146 § 1 k.p.a. wskazuje w sposób jednoznaczny, że upływ określonych w nim terminów, jako negatywnej przesłanki do uchylenia w trybie wznowieniowym decyzji dotychczasowej, jest bezwarunkowy, tj. niezależny od okoliczności, które go spowodowały. Termin pięcioletni, chociaż zamieszczony w przepisie proceduralnym, ma charakter materialnoprawny, co oznacza, że jego upływ powoduje taki skutek, iż decyzja ostateczna nie może być uchylona, choćby wydana została z naruszeniem prawa. Termin ten nie może być przywrócony, gdyż nie jest on terminem, do zachowania którego obowiązana jest strona, lecz jego adresatem jest organ. Jednocześnie bieg terminu z art. 146 § 1 k.p.a. nie może ulec przerwaniu, gdyż możliwości takiej ustawodawca nie przewidział. Prowadzenie postępowania po upływie okresu przedawnienia określonego w ww. przepisie naruszałoby zasadę trwałości decyzji administracyjnej, której podstawową funkcją jest stabilizacja stosunków prawnych. Upływ okresu przedawnienia oznaczonego w art. 146 § 1 k.p.a. oznacza bezwzględny zakaz merytorycznego orzekania w sprawie (por. wyroki NSA: z 25.06.1999 r., IV SA 1018/97, LEX nr 47227; z 18.02.2010 r., I OSK 561/09, CBOSA).

W świetle powyższego nie budzi wątpliwości, że organy obu instancji prawidłowo przyjęły, iż w rozpatrywanym przypadku upłynął termin przedawnienia określony w art. 146 § 1 k.p.a., co implikowało konieczność zastosowania art. 151 § 2 k.p.a. i wydania orzeczenia stwierdzającego wydanie Decyzji PnB z naruszeniem prawa, z jednoczesnym wskazaniem przyczyny nieuchylenia tej decyzji, określonej w art. 146 § 1 k.p.a.

Jak to już wyżej wskazano, zarzucana przez Skarżącą przewlekłość w prowadzeniu postępowania wznowieniowego nie może mieć wpływu na ocenę, iż wystąpiła negatywna przesłanka uchylenia decyzji. Wypada podkreślić, że sąd administracyjny rozpoznający skargę na decyzję, wniesioną na podstawie art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a., nie może badać ani oceniać ewentualnej przewlekłości postępowania zakończonego tą decyzją, ponieważ kwestia ta stanowi przedmiot odrębnej rodzajowo skargi – o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 k.p.a. Wypowiadanie się na temat przewlekłości postępowania przy kontroli decyzji administracyjnej stanowiłoby więc wyjście poza granice sprawy w rozumieniu art. 134 § 1 p.p.s.a.

Ponadto należy stwierdzić, że z upływem terminu przedawnienia określonego w art. 146 § 1 p.p.s.a. nie wiąże się wyłącznie niemożność uchylenia decyzji dotychczasowej (tu: Decyzji PnB), ale również brak kompetencji organu do ponownego merytorycznego (verba legis: "co do istoty") rozpoznania sprawy zakończonej tą decyzją. Jak bowiem trafnie wyjaśniono w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 marca 2017 r. sygn. akt II OSK 1783/15 (CBOSA): "postanowienie o wznowieniu postępowania, wydawane na podstawie art. 149 k.p.a. stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Wynika z niego, iż po wydaniu postanowienia organ bada, czy rzeczywiście zaistniała przyczyna z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wskazana jako podstawa wznowienia, a następnie bada istotę sprawy, mając na względzie obowiązujące przepisy, w tym przepisy k.p.a. o wznowieniu postępowania. Jednak zakres rozpoznania sprawy, co należy szczególnie podkreślić, zależy od tego, czy w sprawie istnieją przeszkody do uchylenia decyzji z art. 146 § 1 k.p.a., czy też przeszkody takie nie wystąpiły. W wypadku wystąpienia takiej przeszkody zakres rozpoznania sprawy określa art. 151 § 2 k.p.a. Pełne badanie "istoty sprawy" ma natomiast miejsce wówczas, gdy organ wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.), albo gdy odmawia uchylenia zaskarżonej decyzji z tego powodu, że w jego ocenie, w wyniku postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 k.p.a.). Z przepisu art. 149 § 2 k.p.a. wynika więc, że postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę przeprowadzenia postępowania co do istoty sprawy, lecz nie nakłada na organ obowiązku badania tej istoty w każdej sytuacji. Zakres rozpoznania sprawy określają bowiem przepisy o wznowieniu postępowania. W sytuacji, gdy zachodzi przeszkoda do uchylenia decyzji z § 1 art. 146 k.p.a., organy nie mają podstawy do prowadzenia postępowania co do istoty sprawy. Podstawą rozstrzygnięcia jest bowiem stwierdzony fakt naruszenia prawa przy wydaniu skarżonej decyzji oraz wskazana przyczyna uniemożliwiająca uchylenie tej decyzji."

Godzi się zauważyć, że powyższe zapatrywanie podzielił Naczelny Sąd Administracyjny w zapadłym w niniejszej sprawie wyroku z 25 sierpnia 2017 r., sygn. akt 2982/15 – który wiąże Sąd w obecnym składzie – skoro NSA z aprobatą dla stanowiska zajętego w tej kwestii przez Sąd I instancji stwierdził, że: "w sprawie tej zachodzi sytuacja, o jakiej mowa w art. 146 § 1 k.p.a., uniemożliwiająca merytoryczne rozpatrzenie sprawy", w tym zastosowanie art. 35 pr.bud.

Wskazany brak możliwości rozpoznania sprawy co do istoty powoduje ponadto, że w istotnej części zdezaktualizowały się – a co za tym idzie: nie wiążą Sądu w niniejszym składzie – wskazania zawarte w zapadłych w tej sprawie prawomocnych orzeczeniach WSA i NSA. Chodzi mianowicie o wytyczne uwypuklone w wyroku z 11 października 2012 r. sygn. akt: II OSK 907/11 (i powtórzone w późniejszych wyrokach WSA), w którym Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że WSA w Poznaniu w prawomocnym wyroku z 10 sierpnia 2011 r. sygn. akt IV SA/Po 551/11 nakazał zbadać zarzut skargi o niezgodności między decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, a decyzją o pozwoleniu na budowę "i to także w kontekście przesłanek nieważnościowych".

W ocenie Sądu w niniejszym składzie upływ pięcioletniego terminu, o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a., i związana z tym niemożność merytorycznego rozpoznania sprawy pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji, powoduje również, że organy nie miały obowiązku – a wręcz już nie powinny – wypowiadać się w niniejszym postępowaniu wznowieniowym w kwestii zgodności między Decyzją ULICP a Decyzją PnB także w kontekście przesłanek nieważnościowych.

Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym od [...] sierpnia 2015 r.): "Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie." Utrata mocy wiążącej takich ocen i wytycznych następuje jedynie wyjątkowo: przede wszystkim w razie wzmiankowanej w cytowanym przepisie zmiany stanu prawnego, powodującej, że pogląd sądu stanie się nieaktualny, a ponadto w razie zmiany, po wydaniu orzeczenia sądowego, istotnych okoliczności faktycznych, bądź też na skutek wzruszenia orzeczenia zawierającego ocenę prawną w przewidzianym do tego trybie (por. A. Kabat [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2018, uw. 9 do art. 153).

W niniejszej sprawie trzeba mieć na uwadze, iż wyrok NSA z 11 października 2012 r. sygn. akt II OSK 907/11 oraz prawomocne wyroki WSA w Poznaniu: z 10 sierpnia 2011 r. sygn. akt IV SA/Po 551/11, z 30 stycznia 2013 r. sygn. akt IV SA/Po 1152/12 oraz z 11 czerwca 2014 r. sygn. akt IV SA/Po 245/14 i IV SA/Po 246/14 zapadły przed wrześniem 2014 r., tj. przed upływem 5-letniego terminu określonego w art. 146 § 1 k.p.a. W konsekwencji należy stwierdzić, iż upływ terminu przedawnienia, o którym mowa wyżej, spowodował istotną zmianę stanu faktycznego sprawy, co w dalszej kolejności skutkować musiało stwierdzeniem braku związania poprzednimi wyrokami (zawartymi w nich wskazaniami) odnoszącymi się do badania istoty sprawy zakończonej Decyzją PnB.

W świetle powyższych uwag, upływ w kontrolowanej sprawie 5-letniego terminu określonego w art. 146 § 1 k.p.a. generalnie uniemożliwia badanie okoliczności wskazanej w art. 146 § 2 k.p.a. – czy mianowicie w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej – co nietrafnym czyni zastrzeżenie w pkt 2 decyzji Starosty z [...] lutego 2015 r., iż jednym z powodów nieuchylenia Decyzji PnB była właśnie ww. okoliczność (uchybienie to jednak, w ocenie Sądu, nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, jakim była orzeczona zasadnie przez ten organ odmowa uchylenia Decyzji PnB z jednoczesnym stwierdzeniem wydania tej decyzji z naruszeniem prawa). W szczególności oznacza to zaś niedopuszczalność badania we wznowionym postępowaniu, czy zachodzi zgodność między Decyzją ULICP, a Decyzją PnB – także w kontekście przesłanek nieważnościowych z art. 156 § 1 k.p.a. Z tego względu Sąd w niniejszym składzie nie był władny odnieść się merytorycznie do zawartych w decyzjach organów obu instancji rozważań dotyczących badania Decyzji PnB z perspektywy ww. przesłanek – uznając je za już niedopuszczalne na obecnym etapie sprawy (tj. po upływie okresu przedawnienia z art. 146 § 1 k.p.a.).

Powyższe nie wyklucza natomiast możliwości wszczęcia lub kontynuacji odrębnego postępowania nieważnościowego dotyczącego Decyzji PnB, i w jego ramach zbadania przez właściwy organy powyższej kwestii.

Ubocznie godzi się zauważyć, że w taki właśnie sposób powinny być też rozumiane wskazania zawarte w wyroku WSA w Poznaniu z [...] sierpnia 2011 r. sygn. akt IV SA/Po [...]. Najpewniej uszło bowiem uwagi organów obu instancji (a wcześniej zapewne także składów orzekających w tej sprawie), że WSA poruczając organowi m.in., aby w swych rozważaniach uwzględnił również "podniesiony w skardze zarzut niezgodności pomiędzy Decyzją PnB a Decyzją ULICP, i to także w kontekście przesłanek nieważnościowych z art. 156 § 1 k.p.a." owe wytyczne poprzedził generalnym zastrzeżeniem, aby organ uczynił to "we właściwym trybie procesowym". Jest poza sporem, że podstawowym trybem właściwym dla zbadania, czy decyzja dotknięta jest wadą nieważności, jest tryb postępowania nieważnościowego, uregulowany w art. 156–159 k.p.a. Badanie wystąpienia takiej wady jest dopuszczalne wyjątkowo również w postępowaniu wznowieniowym, ale tylko wówczas, gdy dochodzi do ponownego rozpatrzenia i rozpoznania sprawy co do istoty. Na takim etapie ("merytorycznym") postępowania wznowieniowego badaniu i eliminacji (poprzez wydanie nowej decyzji) podlegają bowiem wszystkie wady postępowania oraz decyzji dotychczasowej, w tym także te najcięższe.

W kontrolowanym tu postępowaniu wznowieniowym, takie badanie sprawy zakończonej Decyzją PnB (co do istoty, a więc także co do ewentualnych wad nieważnościowych samej decyzji) nie było już możliwe, z uwagi na wskazany wyżej upływ terminu przedawnienia.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę w całości oddalił.