Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1060/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-07-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Stahl Sędziowie sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz /spr./ sędzia NSA Janina Kosowska Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 lutego 2006 r., sygn. akt I SA/Wa 1701/05 w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lipca 2005 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie choroby zawodowej oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 23 lutego 2006 r. sygn. akt I SA/Wa 1701/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. M. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lipca 2005 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie choroby zawodowej .

Wyrok ten wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy . Główny Inspektor Sanitarny decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2005 r. po rozpatrzeniu odwołania A. M. na podstawie art.138 § 1 pkt. 1 w zw. z art. 148 § 1 i art. 149 § 3 kpa utrzymał w mocy decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w L. z dnia [...] kwietnia 2004 r. znak: [...] odmawiającą wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie podejrzenia choroby zawodowej narządu głosu zakończonego ostateczną decyzją Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w L. z dnia [...] kwietnia 2003 r. znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z. z dnia [...] maja 2002 r. znak: [...] o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej.

W uzasadnieniu tej decyzji wskazano , że dnia 7 kwietnia 2003 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w L. w toku ponownie prowadzonego postępowania administracyjnego w sprawie podejrzenia choroby zawodowej u A. M. wydał decyzję [...] utrzymującą w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z. z dnia [...] maja 2002 r. znak: [...]. Skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Lublinie złożona przez stronę została postanowieniem z dnia 28 maja 2003 r., sygn. akt II SA/Lu 662/03 odrzucona z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia .

Dnia 17 listopada 2003 r. A. M. złożyła wniosek na podstawie art.145 § 1 pkt 5 kpa o wznowienie postępowania zakończonego prawomocną decyzją Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z. z dnia [...] maja 2002 r., a następnie pismem z dnia 20 listopada 2003 r. wnioskowała o ponowne wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie choroby zawodowej narządu głosu. Strona powołała się na nowe dowody w sprawie: rozpoznanie postawione dnia 19 sierpnia 2003 r. przez prof. dr hab. med. G. N. i orzeczenie lekarskie z dnia 12 sierpnia 2003 r. wydane przez biegłego sądowego specjalistę otolaryngologa lek. med. J. D. oraz zaświadczenie lekarskie z dnia 11 sierpnia 2003 r. wystawione przez Samodzielny Publiczny Wojewódzki Szpital Specjalistyczny w C.- specjalistę foniatrę lek. med. D. T., w których postawiono rozpoznanie - przewlekłe przerostowe zapalenie krtani, guzki głosowe.

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w L. po rozpatrzeniu powyższego wniosku w efekcie po ustaleniu terminu, kiedy strona dowiedziała się o treści załączonych do podania o wznowienie postępowania dowodów wydał decyzję dnia [...] kwietnia 2005 r. znak [...] odmawiającą wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] kwietnia 2003 r. z uwagi na złożenie wniosku po terminie.

Główny Inspektor Sanitarny stwierdził, że Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w L. ustalił, iż zaświadczenie lekarskie wydane przez specjalistę foniatrii lek. med. D. T., pracownika Samodzielnego Publicznego Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego w C. z dnia 11 sierpnia 2003 r. oraz Karta badania pacjenta - wynik badania foniatrycznego przeprowadzonego przez prof. dr hab. med. G. N. w dniu 19 sierpnia 2003 r. zostały wydane pacjentce w dniu przeprowadzenia badań.

Ponadto z pisma Sądu Okręgowego, IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Z. z dnia 21 marca 2005 r. wynika, że orzeczenie lekarskie biegłego sądowego - specjalistę otolaryngologa lek. med. J. D. z dnia 12 sierpnia 2003 r. zostało doręczone A. M. w dniu 29 września 2003 r. wraz z zawiadomieniem o rozprawie sądowej wyznaczonej na dzień 14 października 2003 r. i przesłane za zwrotnym potwierdzeniem odbioru. Opinia uzupełniająca biegłego sądowego specjalisty otolaryngologa lek. med. J. D. została doręczona A. M. w dniu 19 grudnia 2003 r. również przesyłką za zwrotnym potwierdzeniem odbioru, a więc już po złożeniu wniosku o wznowienia postępowania i do wniosku nie była dołączona.

Tym samym mając powyższe na uwadze wskazano , że przepis art.148 kpa stanowi, że podanie o wznowienie postępowania wnosi się w terminie miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Ponieważ w niniejszej sprawie podanie złożono po tym terminie, należało odmówić wznowienia postępowania.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła A. M. i wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości wskazała na rażące naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów art. 80 kpa i art. 7 i 77 kpa poprzez niewyjaśnieni stanu faktycznego sprawy.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał , iż skarga nie może zostać uwzględniona ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa i dlatego na podstawie przepisów art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), oddalił ją

Sąd wskazując na przepis art. 148 § 1 kpa. podniósł , iż normuje on kwestie trybu i terminu wniesienia podania w sprawie wznowienia postępowania, określając, iż podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Z powyższego uregulowania wynika, iż strona ze skutkiem prawnym może złożyć podanie o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. Strona musi więc udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia. Organ obowiązany jest z urzędu zbadać zachowanie tego terminu. Wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania na wniosek pomimo uchybienia terminu stanowi rażące naruszenie prawa, godzi bowiem w zasadę ogólną trwałości decyzji administracyjnych (art. 16 § 1 kpa). Uchybienie terminu do wniesienia podania o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest podstawą do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 kpa).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd I instancji podniósł , iż trafnie organ odwoławczy uznał, iż w rozpatrywanej sprawie brak jest podstaw do wznowienia postępowania ze względu na uchybienie przez stronę terminu jednomiesięcznego, określonego w art. 148 kpa.

Dokonując analizy wniosku A. M. z dnia 17 listopada 2003 r. o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie choroby zawodowej wskazano , iż skarżąca sama przyznała w nim, że poddała się badaniom w Specjalistycznym Gabinecie Laryngologiczno - Foniatrycznego w L. Wynikiem tego badania było rozpoznanie, które zdaniem A. M. stanowiło nowy dowód pozwalający na złożenie wniosku o wznowienie postępowania. " Nowy dowód uzyskałam w dacie 19 sierpnia 2003 r." (k.72 akt administracyjnych). Na potwierdzenie tej okoliczności organ wystąpił z pismem do Specjalistycznego Gabinetu Laryngologiczno - Foniatrycznym w L. prowadzonego przez prof. dr hab. med. G. N. i otrzymał informację, że A. M. otrzymała kartę badania pacjenta w dniu 19 sierpnia 2003 r. (k.94). Nowym dowodem, na który powołuje się skarżąca jest orzeczenie lekarskie z dnia 12 sierpnia 2003 r. wydane przez biegłego sądowego specjalistę otolaryngologa lek. med. J. D. oraz zaświadczenie lekarskie z dnia 11 sierpnia 2003 r. wystawione przez Samodzielny Publiczny Wojewódzki Szpital Specjalistyczny w C.- specjalistę foniatrę lek. med. D. T., w których postawiono rozpoznanie -przewlekłe przerostowe zapalenie krtani, guzki głosowe.

Przyznanie okoliczności zdobycia nowych dowodów i wskazanie szczegółowych dat ich zdobycia przez skarżącą w podaniu o wznowienie postępowania administracyjnego jest niekwestionowanym i najważniejszym dowodem w niniejszej sprawie. Z powyższego wynika, że wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego został złożony dopiero po upływie 3 miesięcy, a tym samym po upływie terminu przewidzianego w kpa.

Sąd I instancji wskazał , że organ zwrócił się do Sądu Okręgowego w Z., IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, gdzie toczyło się postępowanie w sprawie wniosku A. M. przeciwko ZUS o uzyskanie informacji dotyczącej przebiegu postępowania. Właśnie pismo z Sądu Okręgowego w Z., IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych ostatecznie rozstrzyga wszelkie wątpliwości, co do daty, w której skarżąca dowiedziała się o nowych dowodach mogących być podstawą złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Opinia, na którą m.in. powołuje się skarżąca została jej doręczona wraz z zawiadomieniem na rozprawę w dniu 29 września 2003 r., nadto A. M. brała udział w rozprawie sądowej wraz ze swym pełnomocnikiem w dniu 14 października 2003 r. Z pewnością przedmiotem rozważań na rozprawie sądowej w dniu 14 października 2003 r. była opinia biegłego lekarza sądowego z dnia 12 sierpnia 2003 r., skoro Sąd dopuścił dowód z opinii uzupełniającej. Argumentacja skarżącej, że treść opinii z dnia 12 sierpnia 2003 r. poznała w dniu 27 października 2003 r. wydaje się więc nieprawdziwa.

Konkludując Sąd I instancji uznał , że przeprowadzonemu postępowaniu i ustaleniom nie można postawić zarzutu niezgodności z prawem, w tym naruszenia art. 77 § 1 i 80 kpa, bowiem ustalenia organu zostały dokonane z uwzględnieniem wszelkich okoliczności sprawy. Nie można podzielić zasadności zarzutów skargi co do wadliwego ustalenia terminu, w jakim skarżąca dowiedziała się o okolicznościach uzasadniających złożenie wniosku o wznowienie postępowania.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła A. M. zaskarżając go w całości . Wyrokowi temu zarzuciła rażące naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. przepisu art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153 poz. 1270 z zm.) poprzez niezbadanie, czy stan faktyczny sprawy został ustalony przez organ administracyjny z zachowaniem reguł procedury przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego ( przepisu art. 77 i 80 kpa),

Ponadto zarzucono rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, mającego istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) polegającego na nie wywiązaniu się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny z obowiązku rozpatrzenia sprawy rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją z punktu widzenia zgodności z prawem całego postępowania administracyjnego,

Wyrokowi temu również zarzucono rażące naruszenie prawa materialnego, a mianowicie przepisu art. 148 § 1 kpa poprzez jego błędną interpretację .

Powołując się na powyższe naruszenia wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania .

W motywach skargi kasacyjnej wyjaśniono , iż nie może świadczyć na niekorzyść skarżącej, okoliczność, że opinia uzupełniająca biegłego sądowego — specjalisty otolaryngologa J. D. z dnia 6 listopada 2003 r. została doręczona jej pełnomocnikowi w dniu 19 grudnia 2003 r., a więc po złożeniu już przez A. M. wniosku o wznowienie postępowania, skoro skarżąca złożyła oświadczenie, że z jej treścią zapoznała się w dniu 16 listopada 2003 r. Fakt, że przedmiotowa decyzja nie została dołączona do wniosku o wznowienie postępowania, nie może świadczyć, że o jej treści wnioskodawczyni nie wiedziała w dacie 17 listopada 2003 r., co pozostało poza rozważaniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny całkowicie poza swoimi rozważaniami pozostawił okoliczność, że organ administracyjny nie poczynił żadnych ustaleń w kierunku czy w dniu 29 sierpnia 2003 r. skarżąca osobiście otrzymała odpis opinii biegłego sądowego specjalisty otolaryngologa lek. med. J. D. z dnia 12 sierpnia 2003 r. wraz z zawiadomieniem o terminie rozprawy sądowej .Tym samym zarzut rażącego naruszenia przepisu postępowania, którego uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. przepisu art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153 poz. 1270 ze zm.) poprzez niezbadanie, czy stan faktyczny sprawy został ustalony przez organ administracyjny z zachowaniem reguł procedury przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego (przepisu art. 77 i 80 kpa), jest w pełni uzasadniony. Dodano także , iż podstawową funkcją sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania jest sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej , natomiast obowiązkiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wynikającym z przepisu art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, było dokonanie oceny czy te reguły zostały zachowane.

W związku z tym uznanie, że w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do wznowienia postępowania ze względu na uchybienie przez stronę terminu jednomiesięcznego, określonego w art. 148 kpa, było dopuszczalne, ale pod warunkiem wskazania w uzasadnieniu decyzji powodów, dla których organ odmówił twierdzeniom strony skarżącej wiarygodności i mocy dowodowej . W związku z tym w świetle zgromadzonego materiału dowodowego można mówić o przekroczeniu granic prawa do oceny dowodów przez organ administracji, skoro ten organ pozostawił poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę i pominął istotne dla sprawy materiały dowodowe, czego jednak Wojewódzki Sąd Administracyjny nie wziął pod uwagę, dopuszczając się rażącego naruszenia przepisu prawa procesowego, a mianowicie art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych.

Ponadto dodano , iż uzasadnione jest również stanowisko, że Wojewódzki Sąd Administracyjny rażąco naruszył przepis prawa materialnego, a mianowicie przepis art. 148 § 1 kpa poprzez jego błędną interpretację i przyjęcie, że termin do wniesienia żądania wznowienia postępowania może być liczony od dnia doręczenia skarżącej opinii biegłego wraz z zawiadomieniem o terminie rozprawy tj. od dnia 29 września 2003 r.

Z literalnego brzmienia przepisu art. 148 § 1 kpa wynika wprost, że termin do wniesienia żądania wznowienia postępowania jest liczony od dnia, w którym strona dowiedziała się o istnieniu nowych dowodów, a nie dnia, w którym miała taką możliwość. Okoliczność, że strona nie dołożyła należytej staranności w celu zdobycia tej wiadomości, jest z punktu widzenia zachowania terminu bez znaczenia .Sąd I instancji, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, nie wyszedł jednak poza ich granice, mimo, że w przedmiotowej sprawie winien to uczynić celem ustalenia prawidłowego stanu faktycznego, by wyeliminować wadliwą decyzję z obrotu prawnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje :

W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. ) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach : 1) naruszenia prawa materialnego przez błędna wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie ; 2) naruszenie przepisów postępowania , jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy . Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej , bowiem według art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej , biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania . Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze . Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa , którym zdaniem skarżącego – uchybił Sąd , uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo , że wytknięte naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy . Kasacja nie odpowiadająca tym wymogom pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności . Ze względu na to ,że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem prawnym jest obwarowana przymusem adwokacko – radcowskim ( art. 175 § 1 –3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ). Opiera się on na założeniu , że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny .

W niniejszej sprawie żadna z przesłanek określonych w art. 183 § 2 ustawy procesowej nie wystąpiła , stąd Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył rozpoznanie sprawy do zbadania zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej .

Przystępując do oceny wniesionego środka zaskarżenia uznano , iż złożona skarga kasacyjna oraz podniesione w niej zarzuty nie zasługiwały na uwzględnienie.

Skarga kasacyjna zawiera zarzut naruszenia prawa procesowego art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowanie przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm. ) poprzez nie wywiązanie się Sądu I instancji z rozpatrzenia sprawy rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją z punktu widzenia zgodności z prawem całego postępowania .

Zgodnie z art. 134 § 1. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ,Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie granicami skargi nie oznacza, że sąd może czynić przedmiotem swych rozważań i ocen wszystkie aspekty skargi bez względu na treść zaskarżonego aktu lub czynności. Oznacza ono natomiast, że sąd ten ma prawo, a nawet obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami, a także podniesionymi wnioskami, zarzutami i żądaniami.

Natomiast Sąd zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i nie może swoimi ocenami prawnymi wkraczać w sprawę nową w stosunku do tej, która była albo powinna była być przedmiotem postępowania przed organem administracji i wydawanych w nim aktów. Granice tej bowiem sprawy administracyjnej wyznaczają zakres sądowej kontroli wykonywania administracji publicznej, o której stanowi art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych , których to przepisów także naruszenie zarzucono w tej sprawie .

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w rozpoznawanej sprawie , sprawując wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę zgodności z prawem zaskarżonych decyzji odmawiających wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w L. z dnia 7 kwietnia 2003 r. o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej , dokonał badania ich legalności w granicach tak precyzyjnie określonej sprawy administracyjnej . Granice tej sprawy wyznaczały przepisy art. 149 § 3 kpa oraz art. 148 § 1 kpa.

Podstawą wydania decyzji w trybie art. 149 § 3 kpa tj. odmowy wznowienia postępowania jest niezachowanie terminu wniesienia podania w sprawie wznowienia postępowania a więc przesłanki z art. 148 § 1 kpa . Niewątpliwie w pierwszej fazie rozpatrywania podania o wznowienie postępowania organ administracji ma prawo badać oprócz dopuszczalności wznowienia z przyczyn podmiotowych i przedmiotowych , tyko kwestię zachowania jednomiesięcznego terminu z normy wyżej powołanej tj. art. 148 § 1 kpa . Nie wolno mu natomiast oceniać czy przyczyny wznowienia wskazane przez stronę faktycznie wystąpiły , gdyż tę kwestię organ administracji powinien rozważyć dopiero po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania ( art. 149 § 1 kpa ) . Stąd też w opisanym tylko zakresie należało badać legalność zaskarżonych decyzji .

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżone rozstrzygnięcie wydane zostało przy uwzględnieniu reguł wynikających z ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi . Przede wszystkim jednak wskazać należy , iż zasadnie przyjęto w tym postępowaniu , że skarżąca uchybiła terminowi z art. 148 § 1 kpa i wniosła podanie o wznowienie po upływie miesięcznego terminu od dnia ,w którym dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia .Ustalenia poczynione przez Sąd I instancji w tym zakresie zostały prawidłowo wykazane w motywach zaskarżonego wyroku , które niewątpliwie odpowiada wymogom zawartym w art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Niesporne bowiem pozostaje , że w dniu 17 listopada 2003 r. A. M. złożyła wniosek na podstawie art.145 § 1 pkt 5 kpa o wznowienie postępowania zakończonego prawomocną decyzją Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z. z dnia [...] maja 2002 r., a następnie pismem z dnia 20 listopada 2003 r. wnioskowała o ponowne wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie choroby zawodowej narządu głosu. Strona powołała się na nowe dowody w sprawie: rozpoznanie postawione dnia 19 sierpnia 2003 r. przez prof. dr hab. med. G. N. i orzeczenie lekarskie z dnia 12 sierpnia 2003 r. wydane przez biegłego sądowego specjalistę otolaryngologa lek. med. J. D. oraz zaświadczenie lekarskie z dnia 11 sierpnia 2003 r. wystawione przez Samodzielny Publiczny Wojewódzki Szpital Specjalistyczny w C.- specjalistę foniatrę lek. med. D. T., w których postawiono rozpoznanie - przewlekłe przerostowe zapalenie krtani, guzki głosowe.

Prawidłowe ustalenia dokonane w sprawie wykazały , iż zaświadczenie lekarskie wydane przez specjalistę foniatrii lek. med. D. T., pracownika Samodzielnego Publicznego Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego w C. z dnia 11 sierpnia 2003 r. oraz Karta badania pacjenta - wynik badania foniatrycznego przeprowadzonego przez prof. dr hab. med. G. N. w dniu 19 sierpnia 2003 r. zostały wydane skarżącej w dniu przeprowadzenia badań zaś orzeczenie lekarskie biegłego sądowego - specjalistę otolaryngologa lek. med. J. D. z dnia 12 sierpnia 2003 r. zostało doręczone A. M. w dniu 29 września 2003 r. wraz z zawiadomieniem o rozprawie sądowej wyznaczonej na dzień 14 października 2003 r. i przesłane za zwrotnym potwierdzeniem odbioru. Powoływanie się w skardze kasacyjnej na opinię uzupełniającą biegłego J. D. jest bezskuteczne albowiem dowód ten nie stanowił przesłanki żądania wznowienia postępowania określonego wnioskiem z 17 listopada 2003 r.

W tych okolicznościach faktycznych sprawy wykazano ponad wszelką wątpliwość , że skarżąca składając wniosek o wznowienie w dniu 17 listopada 2003 r. niewątpliwie uchybiła terminowi z art. 148 § 1 kpa. Dlatego też nie można wbrew zarzutom skargi kasacyjnej uznać , że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokonał błędnej wykładni powołanej wyżej normy .

Wskazane wyżej przesłanki uzasadniają przyjęcie stwierdzenia o nieusprawiedliwionych podstawach wniesionej skargi kasacyjnej .

Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm. ) orzeł jak w sentencji wyroku .