Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1507/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-03-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6369 Inne o symbolu podstawowym 636
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Ochrona dóbr kultury
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par 1 pkt 6 i par     3  w zw. z art. 52 par     33333 oraz art. 232 par  1 pkt                    1 in principio i par 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie: WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) NSA Anna Szkodzińska Protokolant: st.sekr. sąd. Beata Stefańczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2017 r. sprawy ze skargi A. G. na czynność materialno- techniczną Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie wpisania obiektu do gminnej ewidencji zabytków pod numerem [...] postanawia: I. skargę odrzucić; II. zwrócić skarżącemu A. G. uiszczony wpis w wysokości 300,00 zł ( trzysta złotych).


UZASADNIENIE

A.G. w dniu 28 października 2016 r. (data stempla pocztowego), po uprzednim bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia prawa, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na czynność materialno-techniczną Prezydenta Miasta K. polegającą na wpisaniu obiektu – kamienicy z bocznym ogródkiem położonej przy ul. [...] w K. do gminnej ewidencji zabytków pod numerem [...] , domagając się stwierdzenia bezskuteczności podjętej czynności oraz zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego, wedle norm przepisanych.

Skarżący zarzucił zaskarżonej czynności naruszenie:

1. prawa materialnego, a to art. 22 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r., poz. 1446 z późn. zm. – dalej jako: u.o.z.) poprzez mylne przyjęcie, że nieruchomość – kamienica z bocznym ogródkiem, położona przy ul [...] w K. spełnia ustawowe przesłanki pozwalające na zakwalifikowanie do kategorii obiektów zabytkowych,

2. prawa materialnego, a to art. 22 ust. 5 pkt 3 u.o.z. poprzez wyznaczenie zabytku nieruchomego – tj. kamienicy z bocznym ogródkiem położonej w K. przy ul. [...] – w braku porozumienia z wojewódzkim konserwatorem zabytków przed dokonaniem wpisu ww. nieruchomości do gminnej ewidencji zabytków,

3. przepisów postępowania, a to art. 11 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 23 – dalej jako: k.p.a.) poprzez niewyjaśnienie stronie zasadności przesłanek, jakimi kierowano się przy wpisie kamienicy położonej przy ul. [...] w K. do gminnej ewidencji zabytków.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że Prezydent Miasta K. dokonał wpisu do gminnej ewidencji zabytków pod numerem [...] nieruchomości – kamienicy z bocznym ogródkiem położonej przy ul. [...] w K. , będącej jego współwłasnością, dla której to Sąd Rejonowy dla K. –P. , Wydział IV Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą o nr [...] . Skarżący powołując się na treść art. 3 ust. 1 u.o.z. wskazał, że w jego ocenie ww. kamienica nie spełnia kryteriów pozwalających na zakwalifikowanie jej jako zabytku. Zdaniem skarżącego, nieruchomość ta nie prezentuje szczególnej wartości historycznej, a nadto jej struktura architektoniczna, a także brak jakichkolwiek motywów zdobniczych, takich jak ornamenty, arabeski czy portale, jednoznacznie wyklucza możliwość zakwalifikowania jej do kategorii zabytków. Ponadto, w ocenie skarżącego, sposób usytuowania pomieszczeń, schodów i drzwi nie jest charakterystyczny dla któregokolwiek ze stylów architektonicznych, zaś sama kamienica jest typowym przykładem dwudziestowiecznego budownictwa i nie stanowi świadectwa szczególnych wydarzeń. Dlatego też, zdaniem skarżącego, zakwalifikowanie jej do kategorii zabytków i dokonanie wpisu do gminnej ewidencji zabytków było zbyt daleko idącym ograniczeniem właściciela w przysługującym mu prawie własności, w szczególności jeśli weźmie się pod uwagę, że skutki takiego wpisu do ewidencji są w praktyce tożsame ze skutkami wpisu obiektu do rejestru zabytków. Skarżący dodał przy tym, że pojęcie "zabytek", ze względu na nieostry charakter tego wyrażenia, powinien być interpretowany przez organy konserwatorskie w sposób zawężający, ograniczający stopień dyskrecjonalności władztwa tych organów poprzez nałożenie na nie dodatkowego obowiązku dokonania prawidłowej z punktu widzenia zasady praworządności wykładni wyrażeń niedookreślonych. Tym samym, zdaniem skarżącego, organ nie rozważył wszechstronnie wszystkich przesłanek koniecznych do uznania danego obiektu za zabytek, przez co ochroną prawną objęto obiekt, który nie był zabytkiem w rozumieniu przepisów u.o.z., a w związku z tym dokonanie wpisu obiektu do gminnej ewidencji zabytków nie miało żadnych podstaw i powinno być uznane za bezskuteczne. Ponadto skarżący nadmienił, że organ – wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 22 ust. 5 pkt 3 u.o.z. – zaniechał przeprowadzenia konsultacji z wojewódzkim konserwatorem zabytków przed dokonaniem wpisu do ewidencji zabytków. Skarżący dodał przy tym, że Miejski Konserwator Zabytków w K. nie był w stanie udzielić mu informacji na temat daty dokonania tego wpisu pomimo, że – w ocenie skarżącego – jako podmiot dokonujący tych czynności powinien takie dane posiadać. Jednocześnie zdaniem skarżącego organ dopuścił się w przedmiotowej sprawie naruszenia art. 11 k.p.a., statuującego zasadę przekonywania, bowiem nie wyjaśnił skarżącemu przesłanek, dla których dokonał wpisu kamienicy do gminnej ewidencji zabytków.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta K. wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ wskazał, że kamienica przy ul. [...] w K. została zbudowana ok. 1895 r. w okresie intensywnej urbanizacji podkrakowskich D. , włączonych w granice administracyjne miasta w okresie akcji [...] , tj. rozszerzenia granic miasta trwającej w latach 1910-1915. W ocenie organu budynek reprezentuje typ niewysokiej, dwukondygnacyjnej podmiejskiej kamienicy o gabarytach typowych dla D , utrzymanej w stylu historyzmu. Organ podał, że budynek ten jest usytuowany we fragmencie pierzei jednopiętrowych kamieniczek pochodzących z tego samego czasu, a przy tym elewacja budynku jest symetryczna sześcioosiowa o dość bogatej dekoracji w formie wypukłych pasów boniowania w parterze, gzymsu kordonowego oddzielającego parter od piętra oraz pseudobelkowania z wydatnym gzymsem wieńczącym. Jednocześnie organ dodał, że otwory okienne parteru posiadają profilowane parapety, a okna piętra zostały dodatkowo wzbogacone o dekorację w postaci profilowanych opasek, płycin podokiennych oraz gzymsów nadokiennych. Organ wskazał również, że wejście znajduje się w osi trzeciej od lewej, zaś dwie środkowe osie piętra obejmują balkon o ozdobnej balustradzie. Mając na uwadze powyższe organ podkreślił, że budynek został ujęty w ewidencji zabytków zarówno ze względu na wartości architektoniczne, jak i urbanistyczne, stanowiące świadectwo minionej epoki, w tym m.in. rozwoju przestrzennego miasta i przemian stylistycznych zabudowy. Dodatkowo organ podniósł, że kamienica ta figurowała w poprzednich ewidencjach zabytków, zarówno w wojewódzkiej, jak i w gminnej, a nadto wskazał, że budynek ten został ujęty w ewidencji gminnej na podstawie studium urbanistyczno-historycznego K. Zespołu Miejskiego z lat 1983-1986 dotyczącego dzielnicy [...] oraz jego aktualizacji z 2000 r, opracowanej na zlecenie Urzędu Miasta K. przez Pracownię Konserwacji Zabytków "[...] " sp. z o.o. Pracowania Dokumentacji Naukowo-Historycznej, w której to aktualizacji ww. budynek został określony jako "Z*", tzn. obiekt zabytkowy o jednej gwiazdce w czterostopniowej skali waloryzacji. Ponadto organ podał, że obowiązek założenia nowej ewidencji zabytków w oparciu o wykaz zabytków znajdujących się w ewidencji wojewódzkiej – nadesłany przez [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków – nałożyła na gminę ustawa z dnia 18 marca 2010 r. o zmianie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz o zmianie niektórych innych ustaw. Organ wskazał, że na podstawie tego wykazu, po przeprowadzeniu weryfikacji, została założona aktualna gminna ewidencja zabytków, zaś ujęty w niej wykaz obiektów został zatwierdzony przez [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków pismem z dnia 24 lipca 2013 r. (znak: [...] ). Organ dodał przy tym, że karty obiektów zabytkowych, w tym karta dotycząca budynku przy ul. [...] , zostały zaopatrzone w pieczęć Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w K. , a nadto kamienica ta została podana do objęcia ochroną w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...] ", który uchwalono w dniu 11 września 2013 r. Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez skarżącego organ wskazał, że budynek przy ul. [...] w momencie założenia przez Prezydenta Miasta K. kwestionowanej karty adresowej zabytku nieruchomego – kamienicy przy ul. [...] w K. był wpisany do wojewódzkiej ewidencji zabytków, w następstwie czego, wraz z ww. nowelizacją przepisów u.o.z., powstał po stronie wojewódzkiego konserwatora zabytków obowiązek zawiadomienia o tym właściwej gminy w celu ujęcia tychże zabytków w gminnej ewidencji zabytków. Tym samym organ podkreślił, że jedynym warunkiem wpisania tychże zabytków do gminnej ewidencji zabytków było ustalenie, iż wcześniej zostały wpisane do wojewódzkiej ewidencji zabytków, a w związku z tym podstawą wpisu nieruchomości przy ul. [...] do gminnej ewidencji zabytków nie był art. 22 ust. 5 pkt 3 u.o.z., którego naruszenie zarzucał skarżący, ale pkt 2, w którym ustawodawca jasno wskazał na "inne zabytki nieruchome znajdujące się w wojewódzkiej ewidencji zabytków". Stąd też zdaniem organu zarzuty dotyczące naruszenia przepisów art. 22 ust. 5 pkt 3 u.o.z. należy uznać za bezzasadne. Podobnie w ocenie organu za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 22 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 1 u.o.z., jako że organ dokonując założenia karty adresowej dla zabytku nieruchomego kamienicy przy ul. [...] w K. oraz włączając ją do gminnej ewidencji zabytków, z racji ujęcia tej nieruchomości w wojewódzkiej ewidencji zabytków, nie był zobligowany do przeprowadzenia w tym zakresie analizy stanu historycznego, ani jakichkolwiek badań architektonicznych. Jednocześnie zdaniem organu za chybiony należało uznać zarzut naruszenia art. 11 k.p.a., gdyż ujęcie obiektu w gminnej ewidencji zabytków nie jest dokonywane po przeprowadzeniu przez organ postępowania administracyjnego, w którym obowiązywałaby zasada przekonywania zawarta w ww. przepisie. Tym samym, w ocenie organu, domaganie się przez skarżącego stwierdzenia bezskuteczności podjętej czynności materialno-technicznej polegającej na wpisaniu obiektu – kamienicy z bocznym ogródkiem, położonej przy ul. [...] w K. do gminnej ewidencji zabytków pod numerem [...] nie zasługuje na uwzględnienie.

W piśmie procesowym z dnia 1 marca 2017 r. (data stempla pocztowego) skarżący uzupełnił wniesioną uprzednio skargę o zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 w zw. z art. 84 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia (w toku postępowania poprzedzającego wpisanie kamienicy przy ul. [...] w K. do gminnej ewidencji zabytków) dowodu z opinii biegłego na okoliczność ustalenia, czy kamienicy tej istotnie służył przymiot zabytku w rozumieniu przepisów u.o.z. pomimo, gdyż jest to zagadnienie, którego uprzednie rozstrzygnięcie wymagało wiadomości specjalnych. Uzasadniając ww. zarzut skarżący podniósł, że w jego ocenie, objęcie określonej nieruchomości ochroną poprzez wpisanie do rejestru zabytków wymaga jednoznacznego wykazania, że działanie to leży w interesie społecznym ze względu na posiadaną przez obiekt wartość historyczną, artystyczną, czy też naukową. Ponadto, skarżący ustosunkowując się do stanowiska organu wyrażonego w odpowiedzi na skargę wskazał, że jego zdaniem, okoliczność figurowania kamienicy przy ul.[...] w K. w uprzednio prowadzonych rejestrach – wbrew twierdzeniom Prezydenta Miasta K. – pozostawała bez znaczenia dla wpisu dokonanego w ramach postępowania kwestionowanego w niniejszej sprawie. W ocenie skarżącego, organ w odniesieniu do ww. kamienicy nie dokonał również jakiejkolwiek weryfikacji z uprzednio obowiązującą wojewódzką ewidencją zabytków, a jedynie poprzestał na przeniesieniu danych z poprzednio obowiązującej ewidencji do aktualnie obowiązującej gminnej ewidencji zabytków. Tymczasem, zdaniem skarżącego, za uznaniem danej nieruchomości za zabytek przemawiają przede wszystkim względy materialne, w tym przesłanki, o których mowa w treści art. 3 pkt 1 u.o.z., nie zaś tylko kwestie formalne. Dlatego też skarżący, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał, że elementarnym wymogiem podjęcia decyzji o wpisie do rejestru zabytków jest jednoznaczne wykazanie przez organ motywów jakimi się kierował, gdyż wpis ten stanowi wyjątkowo rygorystyczną formę ochrony jednocześnie wkraczając i ograniczając prawo własności, co w ocenie skarżącego – wbrew twierdzeniom organu – dodatkowo legitymowało podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 11 k.p.a.

Jednocześnie w uzupełnieniu na wezwanie Sądu, w piśmie z dnia 14 marca 2017 r. (data stempla pocztowego) skarżący wskazał, że dochował 14-dniowy termin do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, określony w art. 52 § 3 p.p.s.a., jako, że uzyskał on wiedzę o wpisie nieruchomości położonej w K. przy ul. [...] do gminnej ewidencji zabytków w następstwie podjęcia czynności związanych z zaskarżeniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...] " w dniach 18 sierpnia 2016 r. – 31 sierpnia 2016 r., a wezwanie nadał na poczcie w dniu 30 sierpnia 2016 r.

W dniu 21 marca 2017 r., w związku z czym nastąpiło otwarcie rozprawy, pełnomocnik organu przedłożył pisma poświadczone za zgodność z oryginałem adresowane do skarżącego z dnia 24 marca 2016 r. w odpowiedzi na jego pismo z dnia 24 lutego 2016 r. oraz z dnia 10 września 2010 r. adresowane do Miejskiego Konserwatora Zabytków wskazujące – w jego ocenie – datę, w której skarżący dowiedział się o zaskarżonej czynności materialno-technicznej. Pełnomocnik skarżącego potwierdził, iż pismo organu, z którego dowód dopuszczono otrzymał, ale podtrzymuje stanowisko zawarte w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 z późn. zm.) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm. – dalej: p.p.s.a.) przedmiotowy zakres kontroli sądów administracyjnych obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne (pkt 1), postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2), postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu (pkt 3), inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w k.p.a., postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm. – dalej jako: o.p.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (pkt 4), pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających (pkt 4a), akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (pkt 5), akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (pkt 6), akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego (pkt 7) oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (pkt 8), bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w k.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI o.p. oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (pkt 9).

Mając na uwadze powyższe, trzeba podkreślić, że przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy, Sąd zobligowany jest w pierwszej kolejności ocenić dopuszczalność wniesionej skargi, a zatem ustalić, czy nie zachodzi jedna z enumeratywnie wymienionych w art. 58 § 1 p.p.s.a. przesłanek do jej odrzucenia.

Na wstępie należało więc rozważyć, czy zaskarżona przez A.G. czynność Prezydenta Miasta K. polegająca na wpisaniu obiektu – kamienicy z bocznym ogródkiem położonej przy ul. [...] w K. do gminnej ewidencji zabytków pod numerem [...] mieściła się w zakresie właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonym w art. 3 § 2 p.p.s.a. I tak, w ocenie Sądu czynność polegająca na ujęciu w gminnej ewidencji zabytków innych zabytków nieruchomych znajdujących się w wojewódzkiej ewidencji zabytków stanowi czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa – art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 października 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 991/11, Lex nr 984768).Jest to bowiem czynność materialno-techniczna właściwego organu, z którą ustawa wiąże skutki prawne i która dotyczy praw właścicielskich podmiotu posiadającego tytuł prawny do nieruchomości.

Nie ulega zatem wątpliwości, że czynność ta podlegać będzie kontroli sądów administracyjnych, ale dopiero wówczas, gdy skarżący spełni określone ustawowo wymogi formalne dla skutecznego wniesienia takiej skargi, które w przedmiotowej sprawie zostały uregulowane w art. 52 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Tym samym, w przypadku skarg na czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., warunkiem skutecznego zaskarżenia ich do sądu będzie wezwanie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa oraz dochowanie 14-dniowego terminu do dokonania takiego wezwania liczonego od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o podjęciu tej czynności. Wymaga przy tym podkreślenia, że z treści art. 52 § 3 p.p.s.a. wynika przy tym, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa złożone z uchybieniem 14-dniowego terminu do dokonania tej czynności nie wywołuje skutków procesowych związanych z jej dokonaniem (jest nieskuteczne), przesądzając o niedopuszczalności wniesienia skargi. Takie bowiem wadliwe wezwanie do usunięcia naruszenia prawa należy traktować na równi z brakiem wezwania. Trzeba w tym miejscu zauważyć, że co prawda w myśl art. 52 § 3 in fine p.p.s.a. "Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę", jednak w tym konkretnym przypadku, skarżący w odpowiedzi na wezwanie Sądu w dniu 7 marca 2017 r. przedłożył dokumenty pomijające, te które doręczył Sądowi I instancji organ, a z których wynika fakt powzięcia przez skarżącego wcześniejszej informacji o wpisie do ewidencji, a zarazem pełnomocnik skarżącego nie złożył wniosku w sprawie uzdrowienia terminu. Podjął czynności, z których miało wynikać przed Sądem, że termin został zachowany. W konsekwencji, Sąd doszedł do przekonania, że skarżący wnosząc w dniu 30 sierpnia 2016 r. (data stempla pocztowego) do Prezydenta Miasta K. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa uchybił terminowi określonemu w art. 52 § 3 p.p.s.a. W ocenie Sądu, z przedłożonych w toku postępowania sądowoadministracyjnego dokumentów wynika bezsprzecznie , że jednoznaczną informację potwierdzającą umieszczenie kamienicy przy ul. [...] w K. w gminnej ewidencji zabytków, skarżący uzyskał m.in. z pisma Biura Miejskiego Konserwatora Zabytków UMK z dnia 24 marca 2016 r. (znak: [...] ), doręczonego mu w siedzibie tego urzędu w dniu 24 marca 2016 r. W treści ww. pisma z dnia 24 marca 2016 r. - organ, odpowiadając na pismo skarżącego z dnia 24 lutego 2016 r. poinformował go, że "budynek przy ul. [...] został zbudowany ok. 1895 r. i jest ujęty w gminnej ewidencji zabytków oraz objęty ochroną w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla obszaru >>[...] <<". Na tym piśmie jest zarazem adnotacja sporządzona przez inspektora K.B. z której wynika: " Ze względu na fakt, że pismo [...] z 04.03. 2016 zostało omyłkowo wysłane na zły adres na ul. [...] zamiast na [...] w dniu 24.03.2016 wydano pismo osobiście P. A.G. ". Odbiór pisma jest potwierdzony podpisem A.G. . Pismo jest poświadczone za zgodność z oryginałem w dniu 17 marca 2017 r. przez radcę prawnego P.S. .

Tym samym – wbrew odmiennym twierdzeniom skarżącego – należało przyjąć, że termin do wystąpienia do Prezydenta Miasta K. z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa upływał w dniu 7 kwietnia 2016 r., podczas gdy skarżący wystąpił z takim wezwaniem dopiero w dniu 30 sierpnia 2016 r., a zatem z uchybieniem 14-dniowemu terminowi o blisko pięć miesięcy.

Dlatego też zdaniem Sądu, skoro nie doszło w przedmiotowej sprawie do skutecznego wniesienia skargi z uwagi na wskazane powyżej okoliczności, skarga ta musiała zostać uznana za niedopuszczalną i jako taka podlega ona odrzuceniu.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w punkcie I sentencji postanowienia.

W przedmiocie zwrotu uiszczonego wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 in principio i § 2 p.p.s.a., jak, w punkcie II sentencji postanowienia