Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 3186/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-03-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6271 Ochrona cudzoziemca, w tym nadawanie statusu uchodźcy, azyl, zezwolenie na pobyt tolerowany i ochrona czasowa
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Sędziowie sędzia WSA Anna Sękowska, sędzia WSA Anna Szymańska, Protokolant ref. staż. Aleksandra Larkiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2016 r. sprawy ze skargi O. Z. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy oddala skargę


UZASADNIENIE

Rada do Spraw Uchodźców decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. utrzymała w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] orzekającą o odmowie nadania statusu uchodźcy i odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej O. Z. Niniejszą decyzją objęta była także rodzina Cudzoziemca, tj. żona Wnioskodawcy Pani O. Z. oraz ich siedmioro małoletnich dzieci: N. Z., K. Z., O. Z., J. Z., D. Z., E. Z., D. Z.

Rozpatrując sprawę, Rada do Spraw Uchodźców wskazała, że podstawą do skutecznego ubiegania się o status uchodźcy jest zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej istnienie uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej. Prześladowanie, o którym mowa w art. 13 ust. 1 ustawy, musi:

1) ze względu na swoją istotę lub powtarzalność stanowić poważne naruszenia praw człowieka, w szczególności praw, których uchylenie jest niedopuszczalne zgodnie z art. 15 ust. 2 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950r. (...), lub

2) być kumulacją różnych działań lub zaniechań, w tym stanowiących naruszenie praw człowieka, których oddziaływanie jest równie dotkliwe jak prześladowania, o których mowa w pkt. 1.

Prześladowanie to może polegać w szczególności na:

• użyciu przemocy fizycznej lub psychicznej, w tym przemocy seksualnej,

• zastosowaniu środków prawnych, administracyjnych, policyjnych lub sądowych w sposób dyskryminujący lub o charakterze dyskryminującym,

• wszczęciu lub prowadzeniu postępowania karnego albo ukaraniu w sposób, który ma charakter nieproporcjonalny lub dyskryminujący,

• czynach skierowanych przeciwko osobom ze względu na ich płeć lub małoletniość,

wszczęciu lub prowadzeniu postępowania karnego lub ukaraniu z powodu odbycia służby wojskowej podczas konfliktu, jeżeli odbywanie tej służby stanowiłoby zbrodnię lub działania sprzeczne z celami i zasadami Narodów Zjednoczonych.

Pojęcie uzasadniona obawa nie zostało bliżej sprecyzowane w ustawie, jednak jego znaczenie zostało dookreślone przez orzecznictwo i doktrynę. Przyjmuje się powszechnie, że w tym sformułowaniu mieści się wymóg zaistnienia dwóch koniecznych elementów subiektywnego (strona realnie, wiarygodnie żywi obawę przed prześladowaniem) oraz obiektywnego (żywiona obawa znajduje odzwierciedlenie w rzeczywistości), zaś samo doznawanie prześladowań musi być osobiste, a okoliczności z tym związane powinny być wykazane w sposób niebudzący wątpliwości. Osoba ubiegająca się o status uchodźcy powinna przedstawić fakty i ewentualne dowody potwierdzające, że była prześladowana lub, że obawia się prześladowania po powrocie do kraju pochodzenia z powodów wskazanych w Konwencji Genewskiej.

Ocena zasadności wniosku w każdym przypadku musi być odniesiona do możliwie najbardziej aktualnych źródeł wiedzy o sytuacji w kraju pochodzenia. W tej sprawie jest to niezwykle istotne, wobec dynamiki zmian i zdarzeń, które mają miejsce na [...]. Wyrażane przez Cudzoziemca obawy odnoszą się do możliwości prześladowania go w miejscu stałego zamieszkania w związku z panującą tam sytuacją i podejmowanymi przez niego i jego żonę działaniami o charakterze politycznym. Pan O. Z. podnosi, że w przypadku powrotu na [...] zostaną oni narażeni na szereg działań wymierzonych w ich bezpieczeństwo. O realność tych obaw świadczyć ma przekonanie Cudzoziemca, że w przypadku powrotu do kraju pochodzenia może być on narażony na ryzyko doznania poważnej krzywdy lub prześladowanie nie tylko w miejscu swojego stałego zamieszania, ale w związku z rzekomymi poszukiwaniami go przez władze [...] na terenie całej [...], a zatem Pan O. Z. nie widzi możliwości zamieszkania na pozostałym obszarze [...] kontrolowanym przez władze w [...].

Odnosząc się do podnoszonych przez Cudzoziemca zagrożeń istniejących dla niego i jego rodziny (żony i dzieci), organ wskazał, że podobnie jak Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, nie znalazł żadnych powodów, by zakwestionować, że Cudzoziemiec i jego żona są zagrożeni prześladowaniem przez [...] ze względu na prowadzoną działalność i [...] poglądy polityczne. Zagrożenie jakie występuje w miejscu jego stałego zamieszkania wydaje się w dalszym ciągu realne i możliwe ze względu na niestabilną sytuację i brak bezpieczeństwa spowodowany konfliktem zbrojnym toczącym się w tym rejonie. Cudzoziemiec wykazał, że istnieje prawdopodobieństwo, że on lub ktoś z jego rodziny może być narażony na prześladowania ze strony separatystów w miejscu stałego zamieszkania. Trudno jednak się zgodzić z twierdzeniem, że istnieje również realne zagrożenie dla niego i jego rodziny na terytorium macierzystej [...] kontrolowanej prze rząd w [...]. Rada do Spraw Uchodźców podzieliła stanowisko organu I instancji o braku podstaw odnośnie do możliwości prześladowania Cudzoziemca i jego żony na terytorium macierzystej [...] przez [...] oraz lokalnego urzędnika i struktury wymiaru sprawiedliwości [...]. W opinii Rady do Spraw Uchodźców organ I instancji słusznie zauważył, że Cudzoziemcy nie są na [...] postaciami na tyle znaczącymi w polityce, aby separatyści i lokalny urzędnik z [...] mieli ich ścigać poza terytorium tego obwodu, trudno także uznać stanowisko Pana O. Z. odnośnie do możliwości posiadania przez separatystów wpływów w [...] rządzie.

Rada do Spraw Uchodźców podkreśliła, że nie neguje zasadności obaw Strony przed prześladowaniem wynikających zarówno z niestabilnej sytuacji i braku bezpieczeństwa w miejscu stałego jego zamieszkania spowodowanych toczącym się konfliktem zbrojnym, jaki i związanych z podejmowaną przez Pana O. Z. i jego żonę działalnością polityczną, to jednak zarówno w ocenie organu I instancji, jaki i Rady Pan O. Z. posiada możliwość bezpiecznego zamieszkania w innym regionie [...], gdzie jego życiu i zdrowiu nie będzie zagrażało niebezpieczeństwo i gdzie nie będzie on i jego rodzina narażeni na łamanie ich praw, a tym samym zastosowanie w sprawie znajduje art. 18 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, zgodnie z którym:

1. Jeżeli na części terytorium kraju pochodzenia nie zachodzą okoliczności uzasadniające obawę cudzoziemca przed prześladowaniem lub doznaniem poważnej krzywdy i istnieje uzasadnione przypuszczenie, że cudzoziemiec będzie mógł bezpiecznie i legalnie przemieścić się na tę część terytorium i zamieszkać na niej, uznaje się, że nie istnieje uzasadniona obawa przed prześladowaniem lub rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy w kraju pochodzenia.

2. Przy ocenie, czy sytuacja na części terytorium kraju pochodzenia jest zgodna z ust. 1, bierze się pod uwagę okoliczności dominujące na tej części terytorium kraju oraz osobiste uwarunkowania cudzoziemca.

W opinii Rady do Spraw Uchodźców nie ulega bowiem wątpliwości, że zagrożenie prześladowaniem osób takich jak Wnioskodawca może być odniesione wyłącznie do [...]. Trudno bowiem byłoby bronić tezy, że obywatele aktywnie działający na rzecz jedności [...] byliby prześladowani na terytorium kontrolowanym przez władze w [...], skoro jego władze podejmują działania mające na celu przyjęcie uchodźców z regionów zagrożonych konfliktem, tym bardziej swoich obywateli. Kolejnym kryterium jest istnienie możliwości przemieszczenia się do innej części kraju. Z opracowania Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia UdSC nr [...] z dnia [...].01.2015 r. na temat sytuacji osób wewnętrznie przesiedlonych [...] wynika, że (...) od grudnia 2014 r. na [...] było ok. [...] osób wewnętrznie przemieszczonych. Dane [...] ds. Przesiedleńców z [...] stycznia 2015 r. wskazują na ok. [...] osób przesiedlonych wewnątrz [...]. Z kolei według danych Ministerstwa Polityki Socjalnej [...] (z których korzysta OCHA) z [...] stycznia 2015 roku, na listy przesiedlonych z [...] wpisano lub zarejestrowano ponad [...] osób. Rozbieżności w prezentowanych danych statystycznych dotyczących IDPs [...] wynikają między innymi z następujących faktów: znaczna część przesiedleńców, którzy zarejestrowali się w Ministerstwie Polityki Socjalnej [...] przedostała się do bezpiecznych rejonów kraju z ominięciem czterech punktów tranzytowych wyznaczonych przez Państwową Służbę [...] ds. Sytuacji Nadzwyczajnych; dane przekazywane przez pracowników Państwowej Służby [...] ds. Sytuacji Nadzwyczajnych ze strefy granicznej ATO (operacji antyterrorystycznej) obejmują jedynie te osoby, które skorzystały z możliwości darmowego przejazdu koleją do punktów tranzytowych i dalej do miejsc "ostatecznego" osiedlenia (dane podawane przez Ministerstwo Polityki Socjalnej [...] obejmują także osoby, które samodzielnie przemieściły się do bezpiecznych obwodów [...], w tym te osoby, które z różnych powodów wcześniej nie rejestrowały się w organach pomocy socjalnej kraju). Ponadto władze [...] zaobserwowały, że ponad [...] osób wewnętrznie przesiedlonych, zarejestrowało się, skorzystało ze świadczeń socjalnych, po czym powróciło do strefy kontrolowanej przez separatystów. Wewnętrzni przesiedleńcy osiedlają się na terytorium całej [...], jednak wschodnie obwody kraju przyjęły więcej niż trzy czwarte przesiedleńców. Najmniejsza liczba przesiedlonych znajduje się w obwodach: [...]. Podkreślono też, że ok. 1/4 przesiedleńców to dzieci i osoby starsze i niepełnosprawne, ok. 1/3 dorosłych osób wewnętrznie przesiedlonych stanowią kobiety. Wielu mężczyzn pozostało na terytorium [...], by chronić rodzinny dobytek. Jak wynika z ogólnodostępnych źródeł informacji, pomoc przymusowym przesiedleńcom jest udzielana z wielu stron. Odpowiednie struktury państwowe (służba migracyjna, ministerstwo, pracy, ministerstwo oświaty, ministerstwo pomocy socjalnej) rejestrują przesiedleńców, wydają nowe dokumenty, pomagają w kontynuacji edukacji, udzielają pomocy socjalnej, udzielają pomocy medycznej i psychologicznej, pomagają w znalezieniu pracy i miejsca zamieszkania (przesiedleńcy osiedlani są w internatach, hotelach, sanatoriach, domach wypoczynkowych, opuszczonych szkołach, itp.). Zaznaczono, że państwo zapewniło miejsce zamieszkania tylko 20-25% przesiedleńców ze wschodu [...] oraz z [...]. Pozostali przesiedleńcy korzystają w tym względzie z pomocy krewnych, znajomych, z pomocy krajowych i międzynarodowych organizacji pozarządowych i humanitarnych. Krajowe i międzynarodowe organizacje świadczą także pomoc socjalną i humanitarną, dostarczając potrzebującym: odzież, żywność, medykamenty, sprzęt AGD, meble, itp. Generalnie, w pomoc przesiedleńcom w zakresie kwaterunku, wyżywienia, odzieży, środków opatrunkowych zaangażowane jest całe społeczeństwo [...], urzędnicy, krewni i znajomi przesiedleńców, wolontariusze, organizacje pozarządowe i humanitarne, organizacje dobroczynne i religijne (prawosławne, muzułmańskie - największa pomoc płynie jednak ze strony kościołów i organizacji katolickich oraz protestanckich, wspieranych z zagranicy). Niezależnie zatem od różnego rodzaju problemów, żaden przesiedleniec w praktyce nie pozostaje sam. Rząd [...] podejmuje działania na rzecz przesiedleńców, od czerwca 2014 r. działa specjalny międzyresortowy sztab koordynacyjny ds. osób wewnętrznie przesiedlonych. Do czasu zawieszenia broni głównym efektem działalności sztabu było stworzenie tzw. korytarzy humanitarnych, przez które ludność cywilna mogła się ewakuować oraz tzw. punktów tranzytowych w rejonach graniczących ze strefą konfliktu, gdzie osoby te mogły otrzymać pierwszą pomoc. Ze względu na niski poziom zaufania pomiędzy wojskami [...] a oddziałami separatystów idea korytarzy humanitarnych nie została wcielona w życie. O wiele lepiej działają tzw. punkty tranzytowe, w których przesiedleńcy mogą się zatrzymać i otrzymać podstawową pomoc materialną i niezbędne informacje (na dzień dzisiejszy funkcjonują cztery z siedmiu wcześniej utworzonych punktów tranzytowych: [...] Od października 2014 roku Gabinet Ministrów [...] przyjął postanowienia regulujące ważniejsze kwestie dotyczące ochrony/opieki socjalnej osób, które przemieściły się z tymczasowo okupowanych terytoriów [...] oraz z rejonów prowadzenia operacji antyterrorystycznej, tj.:

• tryb wyrabiania oraz wydawania zaświadczeń o wpisaniu do ewidencji osób, które się przesiedlają/przemieszczają (Postanowienie Nr [...]);

• tryb nadania comiesięcznej adresowej pomocy finansowej, na pokrycie kosztów życia, w tym na pokrycie opłat mieszkaniowo-komunalnych (Postanowienie Nr [...]).

Z kolei ww. pomoc finansowa udzielana jest obywatelom [...], cudzoziemcom oraz osobom bez obywatelstwa, którzy stale zamieszkują na terytorium [...] i przesiedlają/przemieszczają się z tymczasowo okupowanych terytoriów [...] oraz z rejonów prowadzenia operacji antyterrorystycznej, a także znajdują się w ewidencji organów ochrony/opieki socjalnej ludności. Przyznanie oraz wypłata pomocy finansowej realizowane są przez organy ochrony/opieki socjalnej ludności w faktycznym miejscu zamieszkania (pobytu), na wniosek upoważnionego przedstawiciela rodziny. Pomoc finansowa udzielana jest od dnia złożenia wniosku oraz wypłacana przez okres nie dłuższy niż sześć miesięcy.

Osoby zdatne do pracy otrzymują pomoc finansową przez okres dwóch miesięcy. W celu otrzymania pomocy w ustanowionych rozmiarach w następnym okresie, osoby zdolne do pracy będą musiały podjąć pracę, w tym z pomocą państwowej służby zatrudnienia. W sytuacji, gdy zdolny do pracy członek rodziny nie zatrudni się albo znajdować się będzie w stosunku zatrudnienia z pracodawcą na tymczasowo okupowanym terytorium [...] albo w rejonach prowadzenia operacji antyterrorystycznej i faktycznie nie będzie pracować, to wysokość pomocy dla niego przez następne dwa miesiące zmniejszy się o 50%, a na następny okres pomoc zostanie całkowicie wstrzymana (według danych rządowych z końca grudnia 2014 roku tylko [...] przesiedleńców zwróciło się do organów zatrudnienia: 5 tysięcy przesiedleńców zdobyło zatrudnienie, 20 tysiącom nadano status bezrobotnego). Miesięczna pomoc finansowa udzielana jest w następującej wysokości:

• dla osób niezdolnych do pracy (emeryci, inwalidzi, dzieci) - [...] na jedną osobę (członka rodziny);

• dla osób zdolnych do pracy- [...] na jedną osobę (członka rodziny).

Ogólna suma pomocy na rodzinę wyliczana jest, jako suma wysokości pomocy na każdego członka rodziny i nie może przekraczać [...]. Według danych Ministerstwa Polityki Socjalnej [...] ze stycznia 2015 roku "miesięczną pomoc adresową", na pokrycie kosztów zamieszkania udzielono już ok. [...] rodzinom na ogólną sumę [...]. W październiku 2014 r. Rada Najwyższa [...] przyjęła ustawę [...]. OBWE, Rada Europy, UE i UNHCR pochwaliły władze [...] za przyjęcie wspomnianej ustawy. Ustawa wprowadziła do [...] prawa pojęcie osoby wewnętrznie przesiedlonej oraz zagwarantowała, że osoby wewnętrznie przesiedlone otrzymają odpowiedni dokument (rejestrowane będą w jednej bazie danych osób wewnętrznie przesiedlonych; wydawane im zaświadczenia posiadać będą jeden wzór). Ustawa powinna zdecydowanie ułatwić otrzymywanie/ przyjmowanie międzynarodowej pomocy humanitarnej (przewidziano np. skasowanie podatku od pomocy humanitarnej). Ustawa gwarantuje także m.in. prawo przesiedleńców do bezpłatnego wynajmu mieszkania na okres pół roku, wprowadza uproszczoną procedurę rejestracji w miejscu zamieszkania przesiedleńców, niezbędnej do prowadzenia działalności gospodarczej, korzystania z usług administracyjnych, otwarcia rachunku bankowego, itp. Ustawa ma na celu rozwiązanie najbardziej palących problemów osób wewnętrznie przesiedlonych, uproszonej rejestracji, prawa do tymczasowego bezpłatnego mieszkania, zapewnienia warunków do życia dla osób wewnętrznie przemieszczonych i członków ich rodzin w nowych warunkach zamieszkania. Poza tym ustawa zawiera przepisy dotyczące usprawnienia procedury i skrócenia terminów oczekiwania na rozpatrzenie wniosków o rejestrację, odnowienie, przedłużenie świadczeń socjalnych dla osób wewnętrznie przesiedlonych, zapewnienie im usług socjalnych i medycznych.

A zatem zdaniem organu Cudzoziemiec i jego rodzina nie tylko miała, ale ma możliwość bezpiecznego i legalnego przemieszczenia się na terytorium [...] kontrolowane przez władze w[...] i zamieszkania tam.

Wskazano także, że art. 18 ust. 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP nakłada obowiązek wzięcia pod uwagę dominującej sytuacji panującej na tej (pozostałej, wolnej od prześladowań) części kraju oraz osobiste uwarunkowania Wnioskodawcy. Jak wynika z dostępnych źródeł przesiedleńcy nie napotykają w zasadzie w żadnym regionie [...] na niebezpieczeństwo. Występują problemy na tle ekonomicznym, pomoc socjalna jest zróżnicowana w zależności od regionu. W większości obwodów przesiedleńcy mogą liczyć na zakwaterowanie, np. w regionie [...] ulokowano ich w sanatoriach, w których warunki zostały określone przez UNHCR jako satysfakcjonujące. Generalnie można przyjąć, że organy władzy publicznej podejmują intensywne działania jakkolwiek bardzo zła sytuacja gospodarcza kraju oraz realia kryzysu humanitarnego rzutują na trudną sytuację tych osób, co może powodować, że przesiedleńcy są grupą ekonomicznie słabą, zagrożoną wykluczeniem społecznym na tle ekonomicznym. Niemniej jednak starania władz skutkują zabezpieczeniem ich podstawowych praw ekonomicznych i zdają się zapobiegać bezdomności, brakiem dostępu do podstawowej opieki medycznej itp. Warunki bytowe nie wydają się być aż tak złe, by można je było uznać za równoznaczne z koniecznością powrotu do [...] ze względu na brak możliwości zabezpieczenia podstawowych potrzeb bytowych. W związku z powyższym Rada do Spraw Uchodźców nie traktuje tej okoliczności jako wyłączającej stosowanie alternatywy ochrony wewnętrznej.

Reasumując, Rada uznała, że żadna z okoliczności, które organy rozpatrujące wniosek muszą wziąć pod uwagę na podstawie art. 18 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP nie wyłącza, w przypadku Pana O. Z., możliwości uzyskania przez niego ochrony w innej części terytorium [...]. W konsekwencji nawet w przypadku uznania zasadności obaw Cudzoziemca co do zagrożenia jego osoby i rodziny w [...], nie stanowi to podstawy do udzielenia ochrony w postaci nadania statusu uchodźcy.

Wyrażane przez Cudzoziemca obawy odnoszą się do złej sytuacji panującej w [...] i możliwości prześladowania przez separatystów i lokalnego urzędnika oraz lokalny wymiar sprawiedliwości na terytorium [...]. Jak wskazano powyżej Rada do Spraw Uchodźców uznała, że Cudzoziemiec i jego żony mogą być zagrożeni prześladowaniem w miejscu stałego zamieszkania, tj. [...], to jednak nie znalazła podstaw do uznania, że Cudzoziemcy mogą być zagrożeni prześladowaniem na terytorium kontrolowanym przez władze w [...]. Rada do Spraw Uchodźców podziela stanowisko organu I instancji negujące możliwości działania separatystów i lokalnych urzędników poza terenem przez nich kontrolowanym, trudno również zgodzić się z twierdzeniem Wnioskodawca o możliwości posiadania przez separatystów wpływów w [...] rządzie, ponieważ zmiany dokonane w wyniku ostatnich wyborów prezydenckich i parlamentarnych spowodowały, że obecne władze [...] wywodzą się z tych samych środowisk politycznych, które reprezentuje Cudzoziemiec i jego małżonka. Rada do Spraw Uchodźców wskazała także, że ani Cudzoziemiec, ani nikt z jego znajomych czy przyjaciół nie zdecydował się na powiadomienie [...] wymiaru sprawiedliwości o podejmowanych, na terenach kontrolowanych przez władze w [...], przez separatystów działaniach mających na celu odnalezienie Cudzoziemca i jego rodziny, a to właśnie władze kraju pochodzenia mają obowiązek zapewnienia ochrony i to do nich w pierwszej kolejności należy zwrócić się z prośbą o udzielnie pomocy. Brak jest także podstaw do twierdzenia, że w przypadku powrotu do kraju pochodzenia, tj. na terytorium tzw. [...], Wnioskodawca mógłby w zasadny sposób obawiać się prześladowania ze względu na rasę, religię, narodowość, przynależność do określonej grupy społecznej lub z powodu przekonań politycznych, nic nie wskazuje na to, aby w przypadku powrotu do kraju pochodzenia Cudzoziemiec był narażony na doznanie poważnej krzywdy przez orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji. Nie ma również podstaw do twierdzenia, że będzie on narażony na doznanie poważnej krzywdy po powrocie do tzw. [...], czy też, że po jego powrocie na tzw. [...] zostanie on zatrzymany, poddawany torturom, nieludzkiemu czy poniżającemu traktowaniu.

Z tych przyczyn Rada do Spraw Uchodźców nie znalazła podstaw, by nadać Panu O. Z. oraz objętych jego wnioskiem żony i dzieci status uchodźcy.

Rada uznała także, że nie ma podstaw do przyjęcia, że Pan O. Z. oraz objęte jego wnioskiem żona i dzieci powinni uzyskać ochronę na podstawie art. 15 pkt 3 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, jako cywilna ofiara konfliktu zbrojnego. Także i w tym przypadku możliwość tę wyłącza stanowisko Rady do Spraw Uchodźców co do istnienia możliwości ochrony wewnętrznej. To stanowisko jest tym bardziej uzasadnione faktem, że w centralnej i zachodniej [...] nie toczą się żadne walki.

Organ szczegółowo opisał aktualną sytuację [...] na podstawie informacji opracowanej przez Wydział Informacji o Krajach Pochodzenia UDSC nr [...] z dnia [...].03.2015 r. dotyczącej aktualnej sytuacji bezpieczeństwa i praw człowieka na [...], w której wskazano na występujące silnie zróżnicowania w zależności od regionu. W konkluzji uznał, że generalnie sytuacja bezpieczeństwa na [...] jest zróżnicowana w zależności od regionu, na terenie centralnej i zachodniej [...] trudno mówić o poważnym i zindywidualizowanym zagrożeniu dla życia i zdrowia, wynikającym ze stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego. Mimo [...] obecnie nie pozostają w stanie wojny, nie prowadzą również przeciwko sobie działań wojennych. [...] boryka się z wieloma problemami w sferze gospodarczej i politycznej, ale trudno uznać panującą tam sytuację za zagrażająca życiu lub zdrowi jednostki. Sytuację w kwestii bezpieczeństwa, ocenić można jako względnie stabilną, mimo, iż charakteryzuje się uchybianiem przez władze standardom demokratycznego państwa prawa zakresie przestrzegania praw obywatelskich. Częściowa stabilizacja polityczna kraju oddaliła groźbę masowej emigracji politycznej [...]. [...] stoi przed wieloma wyzwaniami i musi się uporać z uporządkowaniem sytuacji politycznej na wschodzie. W tak ocenianych przez różne źródła okolicznościach faktycznych, Rada do Spraw Uchodźców wskazała, że nie może uznać istnienia rzeczywistego ryzyka doznania poważnej krzywdy przez Cudzoziemca w przypadku powrotu do kraju, tj. tzw. [...].

Rada do Spraw Uchodźców nie podzieliła też zarzutów odwołania skierowanych pod adresem postępowania organu I instancji. W szczególności, nie nastąpiło podnoszone przez Stronę naruszenie art. 7, art. 8 i art. 77 kpa, ponieważ w toku postępowania organ I instancji podjął szereg koniecznych działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego (w tym dopuszczając wszystko co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy; m.in. przeprowadził przesłuchanie Cudzoziemca w dniu [...].06.2014 r., zebrał materiały odnośnie bieżącej sytuacji na [...], a następnie analizował udowodnienie danych okoliczności na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Rada do Spraw Uchodźców ocenia, iż postępowanie prowadzone przez organ I instancji cechowała wszechstronność, indywidualne podejście do sprawy oraz dążność do ustalenia prawdy obiektywnej. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał fakty, które uznał za udowodnione i dowody, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu, których odmówił udzielenia statusu uchodźcy i ochrony uzupełniającej.

Rada do Spraw Uchodźców uważa, że organ I instancji, zgodnie z art. 80 kpa - oparł swoją ocenę na przekonujących podstawach i dał temu wyraz w uzasadnieniu przyjętego rozstrzygnięcia. Rada do Spraw Uchodźców uznaje, że przeprowadzone postępowanie w sprawie Pana O. Z., i wydana na jego podstawie decyzja organu 1 instancji została wydana zgodnie z prawem oraz zgodnie z przepisem art. 107 § 3 kpa jest wyczerpująco uzasadniona, przedstawiając motywy i powody.

W opinii Rady, zarzuty odnoszące się do naruszenia art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie znajdują uzasadnienia ponieważ organ I instancji nie orzekał w przedmiocie udzielenia zgody na pobyt tolerowany.

Mając na uwadze fakt, że Cudzoziemiec w ramach odwołania wyartykułował szereg zastrzeżeń co do prawidłowości prowadzonego postępowania zakończonego kwestionowaną decyzją, Rada dokonała również analizy podejmowanych czynności, stosowanych przepisów i zasad postępowania administracyjnego, w wyniku czego doszła do przekonania, że organ I instancji rozpatrzył wszystkie okoliczności sprawy i zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów dokonał ich oceny i uwzględnił w ustaleniach, na podstawie których rozstrzygnął niniejszą sprawę.

Odnosząc się do przedstawionych, w trybie art. 10 § 1 kpa, przez Pana O. Z. informacji o stanie zdrowia i podjętym leczeniu [...], zaświadczeniach szkolnych trójki jego dzieci i danych adresowych osób, które mogą potwierdzić podnoszone przez Cudzoziemca zagrożenia oraz kopiach wydruków banku internetowego mających potwierdzić stosowanie przez władze [...] wobec Cudzoziemca działań o charakterze dyskryminacyjnym. Rada do Spraw Uchodźców zauważyła, że organy nie negują podnoszonej przez Cudzoziemca obawy przed prześladowaniem w miejscu stałego zamieszkania, tj. w [...], jednakże wobec Pana O. Z. ma zostawanie art. 18 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym jeżeli na części terytorium kraju pochodzenia nie zachodzą okoliczności uzasadniające obawę cudzoziemca przed prześladowaniem lub doznaniem poważnej krzywdy i istnieje uzasadnione przypuszczenie, że cudzoziemiec będzie mógł bezpiecznie i legalnie przemieścić się na tę część terytorium i zamieszkać na niej, uznaje się, że nie istnieje uzasadniona obawa przed prześladowaniem lub rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy w kraju pochodzenia. Z powyższych powodów Rada do Spraw Uchodźców nie przychyliła się również do wniosku Pana O. Z. o przeprowadzenie dowodu w postaci przesłuchania żony Cudzoziemca w celu wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności, tym bardziej, że Pan O. Z. w trakcie przesłuchania statusowego odbytego w dniu [...].06.2014 r. na pytanie o przyczyny wyjazdu żony z kraju pochodzenia odpowiedział, że wyjechaliśmy z tych samych powodów (akta organu I instancji k. 39).

Odnosząc się do podnoszonych przez Cudzoziemca kwestii problemów zdrowotnych Rada wskazała, że z wejściem w życie ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2013 r., poz. 1650 z późn. zm.), tj. z dniem 1 maja 2014 r., Rada do Spraw Uchodźców utraciła kompetencję do rozstrzygania sprawy w zakresie udzielenia zgody na pobyt tolerowany. Zgodnie z art. 355 ust. 1 ww. ustawy o cudzoziemcach, decyzję w sprawie udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych na terytorium RP (art. 348 ww. ustawy o cudzoziemcach), zgodnie z przepisami obowiązującymi od dnia 1 maja 2014 r., wydaje komendant oddziału Straży Granicznej lub komendant placówki Straży Granicznej. W konsekwencji gdyby stan zdrowia Cudzoziemca zagrażał jego życiu powinien zwrócić się właściwego komendanta oddziału lub placówki Straży Granicznej.

Odnosząc się z kolei do wniosku Pana O. Z. dotyczącego zweryfikowania u wskazanych przez niego osób oświadczeń o poszukiwaniu go przez ludzi z [...], Rada podkreśliła, że art. 37 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP nakłada na wnioskodawcę obowiązek przedstawienia informacji niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego oraz udostępnienia posiadanych dowodów potwierdzających okoliczności wskazane w uzasadnieniu wniosku. Aktywna i uczciwa postawa wnioskującego o ochronę jest niezbędna do właściwej oceny sytuacji osoby będącej przecież obywatelem innego państwa. Jak słusznie podkreślił Wojewódzki Sąd Administracyjny, uzasadniając swój wyrok z dnia 5 lutego 2014 r. (IV SA/Wa 1240/13) "(...) zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 kpa i zawarta w art. 77 par. 1 Kpa polegająca na obowiązku wyczerpującego zebrania przez organ dowodów nie oznacza nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez organ materiałów dowodowych mających potwierdzić okoliczności korzystne dla skarżącego i uwzględnienia wszelkich wniosków strony w tym zakresie." Organ I instancji przesłuchał Stronę za jej zgodą w języku rosyjskim, po zakończonym wywiadzie protokół, jako zgodny ze złożonymi zeznaniami Strona podpisała. Protokół przesłuchania wskazuje, że jego celem było dokonanie ustaleń niezbędnych w postępowaniu o nadanie statusu uchodźcy. Organ I instancji zgromadził też materiał dowodowy wystarczający do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Przedstawione przez Cudzoziemca wnioski dowodowe nie wniosły nowych, istotnych treści, z punktu widzenia indywidualnej sprawy Cudzoziemca, trudno bowiem za zagrożenie uznać fakt konieczności osobistego skontaktowania się z instytucją wypłacającą świadczenia socjalne na małoletnie dzieci Wnioskodawcy, czy też podzielić opinię Cudzoziemca, że fakt ustalenie miejsca pobytu Cudzoziemców był podejrzany. Jak wskazano powyżej organy nie negowały zagrożenia Cudzoziemców w miejscu ich stałego zamieszkania, nie podzieliły jednie opinii Wnioskodawcy odnośnie do poszukiwania na terenie całej [...]. Brak jest zatem podstaw do uznania, że jakaś z form zagrożenia z dużym prawdopodobieństwem mogłaby wystąpić po ewentualnym powrocie Aplikanta do kraju pochodzenia, tj. na terytorium tzw. [...], istnieje natomiast w pełni dostępna i pozbawiona jakiegokolwiek ryzyka możliwość uzyskania pomocy i wsparcia na terenie własnego państwa, na obszarach wolnych od konfliktów i w pełni bezpiecznych od zagrożeń, co więcej, w oparciu o pomoc ze strony własnej rodziny.

W świetle przeprowadzonej analizy i ustaleń dokonanych przez organy prowadzące postępowanie stwierdzono, że nie doszło do żadnych naruszeń przepisów postępowania administracyjnego, tak w zakresie regulowanym przepisami szczególnymi ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, jak i w aspekcie zasad i norm Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ I instancji zgromadził w materiale dowodowym najważniejsze, a istotne dla rozstrzygnięcia informacje na temat aktualnych wydarzeń na [...], szczególnie w zakresie konfliktu z separatystami na wschodzie kraju. Zbadano i udokumentowano także dane na temat możliwości uzyskania pomocy przez osoby przemieszczone z ramach kraju pochodzenia. W konkretnym przypadku Pana O. Z. jego małżonki oraz ich dzieci nie dopatrzono się jakichkolwiek przeszkód formalnych czy faktycznych uniemożliwiających im skuteczne ubieganie się o dostępną pomoc.

Rada do Spraw Uchodźców, zgodnie z wnioskiem Cudzoziemca z dnia [...].07.2015 r. włączyła do procedury małoletnią D. Z., ur. [...].07.2015 r.

Rada do Spraw Uchodźców nie znalazła podstaw do podważenia konkluzji organu I instancji, że w stosunku do Strony nie zachodzą przesłanki uzasadniające nadanie jej statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej.

W skardze z dnia 26 sierpnia 2015 r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Skarżący O. Z. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, wskazując im na naruszenie:

• art. 13 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ustawa) przez niewłaściwe zastosowanie przesłanek do nadania statusu uchodźcy i uznanie w konsekwencji, iż Aplikant nie wykazał zasadności swojej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia,

• art. 15 ustawy poprzez niewłaściwe zastosowanie przesłanek do udzielania ochrony uzupełniającej i uznanie, iż w kraju pochodzenia Aplikant nie będzie narażony na doznanie poważnej krzywdy z przyczyn wymienionych w tym artykule,

• art. 7 i art. 77 kodeksu postępowania administracyjnego (kpa) przez niedokładne wyjaśnienie sytuacji Cudzoziemca w kraju pochodzenia oraz zagrożeń wynikających z możliwego powrotu do [...], » art. 80 kpa przez przekroczenie przez organ swobodnej oceny dowodów. Skarżący zarzuca organom, że nie uwzględniły faktu, że:

- na [...] Cudzoziemiec był prześladowany ze względu na swoją działalność polityczną w partii [...] i doznał z tego powodu przemocy psychicznej i fizycznej ze strony separatystów. A w obawie o życie i zdrowie swoich dzieci był zmuszony wyjechać z [...],

- w innych rejonach [...] nie dawano Wnioskodawcy spokoju,

- w czasie postępowania załączał informacje potwierdzające nachodzenie i zastraszanie swojej teściowej, od której próbowano uzyskać informacje odnośnie miejsca pobytu Cudzoziemca i jego rodziny,

- załączył potwierdzenie zniknięcia swoich wszystkich środków finansowych znajdujących się na koncie [...] banku, co miało stanowić potwierdzenie stosowania przez władze [...] środków administracyjnych w sposób nieproporcjonalny i dyskryminujący, - w kraju pochodzenia Cudzoziemiec był poddawany nieludzkiemu i poniżającemu traktowaniu.

Jednocześnie Skarżący wskazał, że jest ojcem siedmiorga małych dzieci, a jego najmłodsza córka ma zaledwie 1 miesiąc. Cudzoziemiec obawia się więc powrotu na [...] głównie przez wzgląd na dobro, a także życie i zdrowie swoich małoletnich dzieci i wskazuje, że jeśli coś się stanie jemu i jego żonie, to jego dzieci zostaną sierotami. Skarżący podkreślił również, że jego najmłodsza córka wciąż podlega serii obowiązkowych szczepień, którego to procesu Cudzoziemiec nie może przerwać.

W ocenie Skarżącego, nieuwzględnienie powyższego stanowi naruszenie art. 7 i art. 11 kpa, co w rezultacie doprowadziło do wydania decyzji uniemożliwiającej mu uzyskanie ochrony przed prześladowaniem w kraju pochodzenia, do którego nie może wrócić.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całej rozciągłości podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Jednocześnie Rada wskazała, że "słusznego interesu strony" nie można utożsamiać z rozstrzygnięciem zgodnym z oczekiwaniami osoby zainteresowanej. Rozstrzygnięcie musi być dokonywane na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, a nie na podstawie oczekiwań i obaw niepopartych żadnymi dowodami. Dlatego zarzut naruszenia art. 7, 77 § 1 Kpa także należy uznać za chybiony.

Ponadto, organ podniósł, że zarówno sytuacja zdrowotna Pana O. Z., jak i fakt, iż posiada on siedmioro małoletnich dzieci podlegających obowiązkowym szczepieniom nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy w świetle przesłanek udzielenia ochrony międzynarodowej. Wnioskodawca nie wykazał zdaniem organu, aby był przez kogoś niepokojony na terytorium [...], ponieważ jak zadeklarował, opuścił miejsce swojego stałego zamieszkania w dniu 17.05.2014 r. (k. 28 akt organu I instancji), a wniosek o nadanie statusu uchodźcy na terytorium RP złożył już w dniu 18.05.2014 r. Nadto wskazano, że z załączonych przez Wnioskodawcę kopii wydruków Internetowych ze strony banku nie wynika, aby Cudzoziemcowi zniknęły wszystkie środki finansowe ze wskazanego rachunku bankowego, w szczególności aby zniknęły one za sprawą środków administracyjnych stosowanych przez władze [...]. Kopie tych wydruków dotyczą historii operacji na karcie nr [...] należącej do Pani O. Z., z której dokonywano przelewów na kartę nr [...] należącą do Pani L. K. (teściowej Wnioskodawcy), z której to z kolei karty dokonywano wypłat w bankomacie znajdującym się na terytorium RP - w miejscowości [...], czyli niedaleko od [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego, ustalonego i obowiązującego w dniu wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Ponadto zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, że Sąd bada w pełnym zakresie pod kątem zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi zaskarżonego aktu organu administracji publicznej, a nie celowości czy słuszności lub sprawiedliwości społecznej i z urzędu bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego, niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednak tylko w granicach sprawy, w której skarga została wniesiona. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 tej ustawy, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt organu administracji państwowej, niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia.

Rozpoznając sprawę w ramach tak zakreślonej kognicji Sąd nie dopatrzył się w działaniu organów administracji ani naruszenia norm prawa materialnego, ani też naruszenia przepisów postępowania, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi.

Przeprowadzona na płaszczyźnie zgodności z prawem kontrola zaskarżonej decyzji, w ramach wskazanych kryteriów, prowadzi do konstatacji, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa.

W ocenie Sądu organy administracji w sposób wyczerpujący i rzetelny zebrały materiał dowodowy, a następnie dokonały prawidłowej jego oceny pod względem zastosowania przepisów ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2012 r. poz. 680 ze zm.), Konwencji dotyczącej statusu uchodźcy sporządzonej w Genewie dnia 28 lipca 1951 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 119, poz. 515 z późn. zm.), Protokołu dotyczącego statusu uchodźców sporządzonego w Nowym Jorku dnia 31 stycznia 1967 r. , a także przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, organy administracji obu instancji prawidłowo orzekły co do braku podstaw do przyznania skarżącemu ochrony międzynarodowej - statusu uchodźcy i ochrony uzupełniającej.

Stosownie do treści przepisu art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, Cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju.

2. Status uchodźcy nadaje się także małoletniemu dziecku cudzoziemca, który uzyskał status uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej, urodzonemu na tym terytorium.

3. Prześladowanie, o którym mowa w ust. 1, musi:

1) ze względu na swoją istotę lub powtarzalność stanowić poważne naruszenie praw człowieka, w szczególności praw, których uchylenie jest niedopuszczalne zgodnie z art. 15 ust. 2 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 i 285, z późn. zm.), lub

2) być kumulacją różnych działań lub zaniechań, w tym stanowiących naruszenie praw człowieka, których oddziaływanie jest równie dotkliwe jak prześladowania, o których mowa w pkt 1.

4. Prześladowanie może polegać w szczególności na:

1) użyciu przemocy fizycznej lub psychicznej, w tym przemocy seksualnej;

2) zastosowaniu środków prawnych, administracyjnych, policyjnych lub sądowych w sposób dyskryminujący lub o charakterze dyskryminującym;

3) wszczęciu lub prowadzeniu postępowania karnego albo ukaraniu, w sposób, który ma charakter nieproporcjonalny lub dyskryminujący;

4) braku prawa odwołania się do sądu od kary o charakterze nieproporcjonalnym lub dyskryminującym;

5) wszczęciu lub prowadzeniu postępowania karnego albo ukaraniu z powodu odmowy odbycia służby wojskowej podczas konfliktu, jeżeli odbywanie służby wojskowej stanowiłoby zbrodnię lub działania, o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 3;

6) czynach skierowanych przeciwko osobom ze względu na ich płeć lub małoletniość.

Pojęcie uzasadnionej obawy nie zostało bliżej sprecyzowane w ustawie, jednak jego znaczenie zostało dookreślone przez orzecznictwo i doktrynę. Przyjmuje się powszechnie, że w tym sformułowaniu mieści się wymóg zaistnienia dwóch koniecznych elementów: subiektywnego (strona realnie, wiarygodnie żywi obawę przed prześladowaniem) oraz obiektywnego (żywiona obawa znajduje odzwierciedlenie w rzeczywistości).

Uchodźcą jest więc osoba, która spełnia kryteria zawarte w przytoczonej definicji, a której kluczowy element stanowi "uzasadniona obawa przed prześladowaniem", wskazujący podstawowe cechy uchodźcy. Definicja ta posługuje się elementem subiektywnym, albowiem "obawa" jest odczuciem indywidualnym, stanem umysłu osoby ubiegającej się. Pojęciu "obawa" towarzyszy określenie "uzasadniona", a to oznacza, że nie tylko stan uczuć osoby zainteresowanej decyduje o statusie uchodźcy, lecz że musi on zostać potwierdzony przez ocenę sytuacji obiektywnej. Ustalenie statusu uchodźcy wymaga przede wszystkim oceny oświadczeń ubiegającego się. Oświadczenia te nie mogą być jednak rozważane w oderwaniu od sytuacji, która je określa. Termin "uzasadniona obawa" łączy zatem element subiektywny i obiektywny, i oba - jak wskazane zostało w podręczniku Zasady i tryb ustalania statusu uchodźcy Biura Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych do Spraw Uchodźców (Genewa, styczeń 1992 r.) - muszą być brane pod uwagę w procedurze ustalania statusu. Ocena, czy obawa cudzoziemca przed prześladowaniem jest uzasadniona, musi być więc dokonana w odniesieniu do indywidualnego przypadku i na tle ogólnej sytuacji społeczno-prawnej i polityczno-ekonomicznej kraju pochodzenia cudzoziemca ubiegającego się o status uchodźcy.

Przenosząc powyższe reguły na grunt kontrolowanej sprawy stwierdzić należy, że z uzasadnień zapadłych orzeczeń wynika, że organy dokładnie analizowały treść oświadczeń Cudzoziemca zawartych we wniosku o nadanie statusu uchodźcy oraz treść jej wypowiedzi złożonych podczas późniejszej procedury. Analiza tych wypowiedzi jest wyczerpująca i obejmuje całość oświadczeń cudzoziemca. Wskazać nadto należy, że uzasadnienia decyzji tak pierwszej, jak i drugiej instancji zawierają wnioski wypływające z tej analizy. Z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie wynika, że powodem opuszczenia przez skarżącego wraz z rodziną kraju pochodzenia była obawa niestabilną sytuacją na [...] i braku bezpieczeństwa w miejscu jego zamieszkania spowodowanych toczącym się tam konfliktem zbrojnym. Wskazać należy, że okoliczności te nie były kwestionowane przez organy, które uznały, że czynią one jego obawę przed prześladowaniami uzasadnioną lub przynajmniej uprawdopodobnioną, zważywszy na obecne stosunki [...]. Zarówno Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, jak i Rada do Spraw Uchodźców wskazały, że nie znalazły żadnych powodów, by zakwestionować, że Cudzoziemiec wyjechał i kraju pochodzenia w związku z niestabilną sytuacją i brakiem bezpieczeństwa w miejscu stałego zamieszkania, spowodowanymi konfliktem zbrojnym toczącym się w tym rejonie. Tym nie mniej, zasadnie w ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi organy przyjęły, że przywoływane przez stronę skarżącą okoliczności nie dowodzą, by doświadczył on osobiście represji ze strony sił rządowych w [...] czy innych podmiotów. Trudno bowiem uznać za prześladowanie odczuwanie przez Cudzoziemca strachu i obaw w związku z toczącym się w jego okolicy konfliktem zbrojnym, czy też koniecznością wewnętrznego przesiedlenia się do innej części [...]. Wyrażane przez Cudzoziemca obawy odnoszą się bowiem do ogólnej sytuacji panującej w [...] i w żaden sposób nie odnoszą się do jego indywidualnego zagrożenia uzasadniającego jego obawy przed prześladowaniem w rozumieniu konwencyjnym na terenie macierzystej [...]. W świetle powyższego słusznie organy uznały, że skarżący nie jest uchodźcą w rozumieniu Konwencji Genewskiej i Protokołu Nowojorskiego, Cudzoziemiec nie wykazał, że posiada uzasadnione, a nie tylko domniemane obawy przed prześladowaniami z przyczyn wskazanych w Konwencji Genewskiej, to jest z powodu rasy, narodowości, religii, przynależności do określonej grupy społecznej lub poglądów politycznych na terytorium [...].

Brak jest także podstaw do twierdzenia, że w przypadku powrotu do kraju pochodzenia, tj. na terytorium tzw. [...], Wnioskodawca mógłby w zasadny sposób obawiać się prześladowania ze względu na rasę, religię, narodowość, przynależność do określonej grupy społecznej lub z powodu przekonań politycznych. Również nic nie wskazuje na to, aby w przypadku powrotu do kraju pochodzenia - na terytorium [...] Cudzoziemiec był narażony na doznanie poważnej krzywdy przez orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji. Nie ma również podstaw do twierdzenia, że będzie on narażony na doznanie poważnej krzywdy po powrocie do kraju pochodzenia na terytorium [...], czy też, że po jego powrocie na teren [...] zostanie on zatrzymany, poddany torturom, nieludzkiemu czy poniżającemu traktowaniu.

W ocenie Sądu wbrew zatem zarzutom podniesionym w skardze, nie można zarzucić orzekającym organom, że nie odniosły się do podniesionych przez skarżącego kwestii. Co nie oznacza, że nieuwzględnienie przez nie obaw skarżącego popartych, co ma istotne znaczenie w sprawie, nie osobistymi doświadczeniami (w zakresie złej sytuacji przesiedleńców), winno stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Wskazać należy, iż z uzasadnienia zaskarżonej decyzji w sposób nie budzący wątpliwości wynika, jakie okoliczności w ocenie organu zaważyły na nieuwzględnieniu wniosku skarżącej.

Reasumując Sąd uznał, że wbrew zarzutom skargi, organy, prawidłowo uznały, że skarżący nie wykazał aby spełniał przesłanki określone w art. 13 powołanej ustawy. Mając na uwadze powyższe Sąd w pełni podzielił argumentację organów administracyjnych, że skarżący nie spełnia przesłanki do nadania mu statusu uchodźcy, co w oparciu o treść art. 19 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy skutkuje odmową nadania statusu uchodźcy jemu i jego rodzinie. Nietrafny jest tym samym zarzut zawarty w skardze, a dotyczący naruszenia art. 13 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP.

W ocenie Sądu, za prawidłowe uznać należy również orzeczenie o odmowie udzielenia skarżącemu ochrony uzupełniającej. Zgodnie z art. 15 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, cudzoziemcowi, który nie spełnia warunków do nadania statusu uchodźcy, udziela się ochrony uzupełniającej, w przypadku gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić go na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez:

1) orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji,

2) tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie,

3) poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego

- i ze względu na to ryzyko nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia.

Organy słusznie przyjęły, że w stosunku do skarżącego nie mają zastosowania przesłanki wymienione w powyższym przepisie. W szczególności, wbrew zarzutom skargi brak jest podstaw do przyjęcia, że skarżący ze względu na swoją zindywidualizowaną sytuację może być narażony na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie ze strony władz lub innych podmiotów w przypadku powrotu do kraju pochodzenia, czy też poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego i ze względu na to ryzyko nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia.

W związku z powyższym, organy administracji orzekające w sprawie słusznie przyjęły, że skarżący nie spełnia przesłanek uzasadniających udzielenia ochrony uzupełniającej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Organom nie można także zarzucić, ze niewłaściwie zebrały dokumentację o sytuacji przesiedleńców na [...] oraz, iż wyciągnęły niewłaściwe wnioski w zakresie ewentualnych zagrożeń z jakimi może spotkać sie skarżący i jego rodzina gdyby musieli przesiedlić się na część [...] nie objętą działaniami wojennymi. Jak wynika z akt sprawy Rada do Spraw Uchodźców nie tylko stwierdziła, że ocena zasadności wniosku w każdym przypadku musi być odniesiona do możliwie najbardziej aktualnych źródeł wiedzy o sytuacji w kraju pochodzenia, w szczególności wobec dynamiki zmian i zdarzeń, które mają miejsce na [...], ale zebrała i przeanalizowała aktualne informacje dotyczące m.in. osób wewnętrznie przesiedlonych (opracowanie Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia UDSC z dnia [...] marca 2015 r. na temat sytuacji bezpieczeństwa i praw człowieka na [...] oraz z [...] stycznia 2015r. o sytuacji osób wewnętrznie przesiedlonych na [...]). Podkreślić w tym miejscu należy, że rolą Rady jest zapoznawanie się z urzędu z aktualną dokumentacją dotyczącą krajów pochodzenia Uchodźców. W przedmiotowej sprawie zebrany został i przeanalizowany przez organy obu instancji obszerny materiał dowodowy odnośnie aktualnej sytuacji na [...], tj. zarówno znajdujące się w aktach organu I instancji jak i ww. opracowania zgromadzone przez Radę. Za nieuzasadniony należy zatem uznać zarzut skarżącego, że jego sytuacja została zbadana w sposób niewłaściwy. Jak wskazano powyżej, stwierdzenie, że postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organy nie doprowadziły do ustalenia w sposób prawidłowy stanu faktycznego mającego znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy oraz nie zbadały w sposób właściwy indywidulanych - odnoszących się do Strony - przesłanek możliwości bezpiecznego zamieszkania w części terytorium [...], oraz błędne stwierdzenie, że władze [...] zapewniają właściwą pomoc osobom, które opuściły obszary objęte konfliktem, nie znajduje potwierdzenia w lekturze uzasadnienia decyzji. Wynika z niej bowiem, że Rada do Spraw Uchodźców uwzględniła powyższe kwestie, ale w ocenie Sądu zasadnie przyjęła, że same warunki egzystencji przesiedleńców na [...] nie stanowią przesłanki wystarczającej do twierdzenia, że osoby te są zagrożone nie ludzkim lub poniżającym traktowaniem. Jak wielokrotnie podkreślał Trybunał w Strasburgu, ocena niewłaściwości traktowania ("nieludzkie lub poniżające traktowanie") jest względna, zależna od wielu czynników. Aby postrzegać traktowanie w tych kategoriach musi ono odznaczać się co najmniej minimalnym stopniem dolegliwości. Aby mówić o "nieludzkim'' lub "poniżającym traktowaniu albo karaniu", trzeba wykazać, że cierpienie lub poniżenie przekroczyło próg owej dolegliwości (Saadi przeciwko Włochom, skarga 37201106, punkt 135). Opisane warunki bytowe osób przesiedlonych na [...] jak zatem słusznie wskazała Rada nie dają podstaw, by -twierdzić, że zachodzi taka sytuacja, w szczególności w odniesieniu do podnoszonych przez Skarżącą obaw dotyczących trudnej sytuacji osób wewnętrznie przesiedlonych na terytorium [...], ponieważ nie wynikały one z bezpośrednich doświadczeń Cudzoziemca, którego przekonanie o złej sytuacji osób wewnętrznie przesiedlonych nie było poparte żadnymi dowodami. Słusznie zatem w ocenie Sądu Rada uznała, że brak jest podstaw do twierdzenia, że w przypadku powrotu do kraju pochodzenia, tj. na terytorium tzw. [...], skarżący mógłby w zasadny sposób obawiać się prześladowania ze względu na w/w okoliczności. Nic nie wskazuje także na to, aby w przypadku powrotu do kraju pochodzenia był on narażony na doznanie poważnej krzywdy przez orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji. Nie ma również podstaw do twierdzenia, że będzie on narażony na doznanie poważnej krzywdy po powrocie do kraju pochodzenia, czy też, że po jej powrocie na [...] zostanie zatrzymany, poddawany, torturom, nieludzkiemu czy poniżającemu traktowaniu".

Podkreślić w tym miejscu należy, że Sąd podziela stanowisko Rady, że przesłanki o charakterze humanitarnym, w tym zapewnienia sobie lepszych warunków bytowych niż posiadane, czy też zapewniane w kraju pochodzenia nie stanowią podstawy do objęcia Strony ochroną uzupełniającą na terytorium RP, tym bardziej, że jak wynika ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji zarówno rząd [...], jak i ludność cywila i organizacje humanitarne podejmują nieprzerwalnie działania mające na celu zapewnienie podstawowych warunków bytowych przesiedleńcom. Co potwierdza, że wobec skarżącego biorąc pod uwagę także jego osobiste uwarunkowania, zastosowanie znajduje art. 18 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, zgodnie z którym jeżeli na części terytorium kraju: pochodzenia nie zachodzą okoliczności uzasadniające obawę cudzoziemca przed prześladowaniem lub doznaniem poważnej krzywdy i istnieje uzasadnione przypuszczenie, że cudzoziemiec będzie mógł bezpiecznie i legalnie przemieścić się na część terytorium i zamieszkać na niej, uznaje się, że nie istnieje uzasadniona obawa przed prześladowaniem lub rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy w kraju pochodzenia. Tym bardziej, że skarżący, pomimo podnoszenia kwestii prześladowania ze względu na działalność polityczną i przynależność do partii [...], nie wykazał, aby ta okoliczność mogła stanowić podstawę do udzielenia mu ochrony międzynarodowej. Zarzuty tej treści są więc bezpodstawne, ponieważ zarówno organ I instancji, jak i Rada odnosząc się do powyższej kwestii przyznała, że skarżący, jak i jego żona są zagrożeni prześladowaniem ze strony [...] aktywistów za względu na prowadzoną przez nich działalność polityczną i [...] poglądy polityczne. Zagrożenie to jest realne i możliwe z uwagi na niestabilną sytuację i brak bezpieczeństwa spowodowany konfliktem zbrojnym toczącym się w stałym miejscu zamieszkania Cudzoziemca. Tym samym w świetle powyższego na nie mogącą mieć wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy jest okoliczność niepouczenia skarżącego przez organy o możliwości skorzystania z psychologa tj. specjalnego traktowania. Wskazane przez skarżącego zagrożenie występuje bowiem tylko w stałym miejscu jego zamieszkania (teściowa Cudzoziemca mieszka także niedaleko miejsca stałego zamieszkania Cudzoziemca - k. 42 akt organu I instancji), czyli na terenie [...]. Większości terytorium [...] - tj. na terenach pozostających pod kontrolą rządu w [...] (tzw. [...]) słusznie zatem organy uznały, że skarżący nie jest zagrożony prześladowaniem. Nie bez znaczenia jest przy tym fakt, iż Wnioskodawca wraz z żoną prowadził działalność polityczną na rzecz partii [...], która to partia [...]. W konsekwencji, słusznie organy uznały, powołując się na art. 18 ust. 1 i 2 ustawy, iż brak było podstaw do stwierdzenia istnienia zagrożenia prześladowaniem lub poważnym zagrożeniem dla zdrowia i życia Cudzoziemca na terytorium macierzystej [...]. W toku postępowania, co należy podkreślić zbadano także i udokumentowano dane na temat możliwości uzyskania pomocy przez osoby przemieszczone z ramach kraju pochodzenia. W konkretnym przypadku Pana O. Z. jego małżonki oraz ich dzieci nie dopatrzono się jakichkolwiek przeszkód formalnych czy faktycznych uniemożliwiających im skuteczne ubieganie się o dostępną pomoc.

Wbrew także zarzutom Skarżącego zawartych w skardze, Rada do Spraw Uchodźców bardzo wnikliwie przeanalizowała zgromadzony materiał dowodowy, dokonała własnych ustaleń, przeanalizowała też sytuację w kraju pochodzenia na podstawie informacji przygotowanych w oparciu o bogaty materiał źródłowy, którego Rada nie miała podstaw podważać. Dokonując oceny materiału dowodowego, Rada wzięła pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy. Rada odniosła się też do zarzutów odwołania. Na tej podstawie, Rada w uzasadnieniu swojej decyzji wskazała, dlaczego nie uznała za zasadne udzielenie Skarżącemu i jego rodzinie międzynarodowej ochrony, natomiast uznała możliwość bezpiecznego przemieszczenia się na terytorium [...] niezagrożonej konfliktem zbrojnym. W uzasadnieniu decyzji Rada wyjaśniła też zarówno podstawę prawną, jak i motywy faktyczne rozstrzygnięcia. Dlatego zarzut, że Rada nie przeprowadziła w sposób wyczerpujący postępowania dowodowego należy uznać za chybiony.

Ponadto, zarówno sytuacja zdrowotna skarżącego, jak i fakt, iż posiada on siedmioro małoletnich dzieci, oraz okoliczność podlegania przez najmłodsze obowiązkowym szczepieniom nie mogą mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy w świetle przesłanek udzielenia ochrony międzynarodowej. Nadto wskazać należy, że jak słusznie wskazał organ w odpowiedzi na skargę z załączonych przez skarżącego kopii wydruków Internetowych ze strony banku nie wynika, aby zniknęły mu wszystkie środki finansowe ze wskazanego rachunku bankowego, w szczególności aby zniknęły one za sprawą środków administracyjnych stosowanych przez władze [...].

Sąd nie dopatrzył się również w postępowaniu organów naruszenia przepisów postępowania, tj. naruszenia treści art. 7 k.p.a., art. 12 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. i art. 11 k.p.a. i 15 k.p.a. Wyjaśnić należy, że zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 k.p.a. i zawarty w art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego nie oznacza nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez organ materiałów dowodowych mających potwierdzić okoliczności korzystne dla skarżącego, czy też wydania rozstrzygnięcia zgodnego z żądaniem strony. Słusznie więc organy oparły się na materiałach dowodowych dostarczonych przez skarżącego, ale też i na dokonanej ocenie sytuacji w kraju pochodzenia.

W ocenie Sądu organy obu instancji w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzył cały materiał dowodowy, przeprowadzając konieczne czynności wyjaśniające i ustosunkowując się do dokonanych na ich skutek ustaleń a ocena okoliczności sprawy oparta została na całokształcie materiału dowodowego. Zgodnie z wymogiem przepisu art. 107 § 3 k.p.a., zaskarżona decyzja została wyczerpująco uzasadniona, a strona miała zapewniony w niej czynny udział zgodnie z dyspozycją art. 10 § 1 k.p.a.

Z tych względów, oceniając zaskarżoną decyzję w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, po rozważeniu podniesionych przez skarżącego zarzutów, Sąd uznał, że nie dają one podstaw do postawienia organom orzekającym w niniejszej sprawie zarzutu naruszenia prawa i podważenia legalności zapadłych w sprawie decyzji, bowiem w rozpoznawanej sprawie, organy wydając zaskarżone decyzje, podjęły wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w sposób wyczerpujący zebrały i dokonały prawidłowej oceny całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a ustalone okoliczności faktyczne sprawy znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach administracyjnych sprawy.

W konsekwencji, na podstawie art. 151 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.