Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 185/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-11-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 149, art. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Ewa Pisula-Dąbrowska (spr.), , , Protokolant specjalista Elwira Sipak, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2012 r. sprawy ze skargi A. K. na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] stycznia 2012 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

A. K. pismem z dnia [...] stycznia 2012 r. zwrócił się do Ministra Obrony Narodowej z wnioskiem o uchylenie w trybie nadzoru orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r., [...].

W odpowiedzi na powyższy wniosek pismem z dnia [...] lutego 2012 r. skarżący A. K. został poinformowany, że nadzór w żądanym zakresie sprawuje minister spraw wewnętrznych, a nie minister obrony.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2012 r. A. K. wezwał Ministra Obrony Narodowej do zaprzestania bezczynności.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie pismem z dnia [...] kwietnia 2012 r. poinformowano ponownie A. K., że Minister Obrony Narodowej nie ma uprawnień do uchylania orzeczeń wydanych przez Wojewódzką Komisję Lekarską.

W dniu 11 kwietnia 2012 r. A. K. wniósł do tutejszego Sądu skargę na bezczynność Ministra Obrony Narodowej.

W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie podnosząc, iż nie jest organem właściwym, a zatem nie pozostaje w bezczynności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Wskazać należy, iż z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w przewidzianym prawem terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu albo nie podjął stosownej czynności. Z kolei przez przewlekłość postępowania przed organem administracji publicznej należy rozumieć brak należytego zaangażowania organu w załatwieniu sprawy indywidualnej. Przewlekłość postępowania obejmuje więc takie przypadki prowadzenia postępowania w sprawach indywidualnych, jak wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny, mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzeby wynikające z istoty sprawy (B. Adamiak, J. Borkowski - Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz Warszawa 2011, s.238).

Podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W przypadku, o którym mowa w § 1, Sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 ustawy).

W rozpoznawanej sprawie nie doszło do bezczynności Ministra Obrony Narodowej, albowiem organ ten nie jest organem właściwym do rozpoznania sprawy skarżącego, tj. weryfikacji orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. [...].

Stosownie bowiem do dyspozycji art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2004 r. nr 241, poz. 2416 ze zm.), określenie zdolności do czynnej służby wojskowej osób stawiających się do kwalifikacji wojskowej należy do powiatowych i wojewódzkich komisji lekarskich. Skład, tryb powoływania i postępowania oraz terminy urzędowania powiatowych i wojewódzkich komisji lekarskich oraz zasady przeprowadzania badań lekarskich, a także zasady współdziałania komisji z wojewodami oraz wójtami (burmistrzami, prezydentami miast) lub starostami sprawującymi władzę administracji ogólnej i organami samorządu terytorialnego określają obecnie przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13 listopada 2009 r. w sprawie komisji lekarskich orzekających o stopniu zdolności do czynnej służby wojskowej osób stawiających się do kwalifikacji wojskowej (Dz. U. nr 202, poz. 1556 ze zm.). W dacie wydania kwestionowanego przez skarżącego orzeczenia omawiane kwestie regulowały przepisy rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie komisji lekarskich i komisji poborowych oraz wynagradzania za udział w ich pracy (Dz. U. nr 16, poz. 205 ze zm.).

Mając powyższe na u wadze stwierdzić należy, że Minister Obrony Narodowej nie jest właściwy do rozpatrzenia wniosku A. K., a tym samym nie pozostaje w bezczynności.

Z tego powodu brak jest podstaw do zastosowania przez Sąd trybu przewidzianego w art. 149 § 1 powołanej ustawy.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.