Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2001/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-05-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 maja 2016 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w [...] na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2015 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania skargę oddala


UZASADNIENIE

VII SA/Wa 2001/15

UZASADNIENIE

Wojewoda [...] postanowieniem Nr [...] z [...] lipca 2015r. na podstawie art. 134 kpa stwierdził niedopuszczalność odwołania [...] sp. z o o sp. K. od decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] marca 2015r.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym:

Starosta [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] marca 2015r., znak: [...], wniósł sprzeciw w sprawie przyjęcia zgłoszenia instalacji œświetlnego nośnika reklamowego, przy zastosowaniu innowacyjnego/autorskiego rozwiązania zgodnie z projektem budowlanym wykonanym przez osoby z uprawnieniami na nieruchomości przy Al. [...] w [...] przy użyciu materiałów stalowych, winylowych, kompozytowych, aluminiowych, miedzianych i oświetleniowych na działce nr ewid. [...] w [...], gm. [...].

Od powyższej decyzji odwołanie wniósł [...] Sp. z o.o. Sp. k., z siedzibą w [...].

Decyzja Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] marca 2015r., znak: [...]; została skutecznie doręczona dnia [...] kwietnia 2015r., tj. 14-dnia od dnia pierwszego awizowania przesyłki zawierającej ww. decyzję. Natomiast odwołanie zostało wniesione w dniu [...] marca 2015r., czyli przed terminem doręczenia ww. sprzeciwu.

Organ wyjaśnił, iż jak wynika z treści pełnomocnictwa z dnia [...] sierpnia 2013r., udzielonego przez inwestora, S. P., obejmowało ono swoim zakresem m. in. składanie zgłoszeń budowlanych we właściwych organach administracji w związku z prowadzoną przez inwestora działalnością gospodarczą oraz oświadczeń o sposobie doręczenia korespondencji. Tego rodzaju zapis stanowi przejaw udzielenia tzw. pełnomocnictwa rodzajowego, a więc upoważnienia do prowadzenia w imieniu mocodawcy określonej grupy czynności czy prowadzenia określonej rodzajowo kategorii spraw.

Zdaniem organu umocowanie pełnomocnika powinno określać zakres tego pełnomocnictwa w sposób dostatecznie jasny, a ograniczenie zakresu pełnomocnictwa poprzez wyłączenie określonych czynności musi być wyraźne, albowiem z założenia pełnomocnictwo stwarza umocowanie do wszystkich czynności w danej sprawie czy etapu postępowania (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 lipca 2011 r., sygn. akt: IV CSK 502/10, LEX nr 1084733; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 lipca 2000r., sygn. akt: I PKN 418/00, OSNP 2002/5/114).

Pełnomocnik pismem z dnia [...] lutego 2015r., wyraźnie wskazał adres, pod który należy kierować korespondencję związaną ze sprawą, cyt.:" "Informuję, iż wszelka korespondencja przesyłana na adres inny, niż wskazany w nn. piśmie, będzie uważana za niedoręczoną i nie będzie wywoływać skutków prawnych".

Starosta [...] kierował wszelką korespondencje w niniejszej sprawie, na adres podany w ww. piśmie z dnia [...] lutego 2015r., tj.: do S. P., ul. [...],[...][...].

Tak więc zarówno wydane przez Starostę [...] postanowienie nr [...] z dnia [...] lutego 2015r., nakładające obowiązek uzupełnienia braków w złożonym zgłoszeniu, jak również decyzja nr [...] z dnia [...] marca 2015r., wnosząca sprzeciw w sprawie przyjęcia zgłoszenia, były wysłane na właściwy adres i zostały skutecznie doręczone.

W ocenie organu gdy œśrodek zaskarżenia zostanie wniesiony przedwcześnie, organ odwoławczy powinien stwierdzić niedopuszczalność tego środka na podstawie art. 134 Kpa. Wniesienie odwołania przed rozpoczęciem biegu terminu do dokonania tej czynności jest przedwczesne i nie może wywołać skutków prawnych (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 21 maja 2014r., sygn. akt 11 SA/Go 302/14; wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2008 r., sygn. akt I OSK 831/07).

Zgodnie z przepisem art. 134 w związku z art. 144 Kpa organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania.

Skargę na powyższe postanowienie do tutejszego Sądu wniosła [...] sp. z o o sp. k. z siedzibą w [...] domagając się jego uchylenia i zarzucając organowi naruszenie:

a) naruszenie przepisu art. 40 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z przepisem art. 44 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niezasadne uznanie jako skuteczne doręczenia pełnomocnikowi postanowienia wzywającego do uzupełnienia braków oraz decyzji ze sprzeciwem, sytuacji w której był on umocowany wyłącznie do złożenia zgłoszenia i wskazania sposobu oraz adresu do doręczenia korespondencji, a nie do odbioru korespondencji czy też podejmowania innych dalszych czynności w sprawie zgłoszenia,

b) naruszenie przepisu art. 45 Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez pozbawienie strony prawa do sądu,

c) naruszenie przepisów art. 7, 8, 77 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nie podjęcie wszelkich czynności zmierzających do ustalenia stanu faktycznego,

d) naruszenie przepisu art. 124 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nienależyte uzasadnienie faktyczne i prawne postanowienia.

uzasadnieniu skargi podniesiono, iż z treści pełnomocnictwa udzielonego S. P. wprost wynika, iż mamy do czynienia z pełnomocnictwem szczególnym - "do reprezentowania przed właściwym organem administracji publicznej wyłącznie w zakresie złożenia w imieniu Spółki zgłoszenia przystąpienia do robót budowlanych nie wymagających pozwolenia na budowę na realizacje inwestycji przy Al. [...] wraz oświadczenie o sposobie doręczeń korespondencji.

Umocowanie do "złożenia w urzędzie zgłoszenia" oznacza, że pełnomocnik był umocowany tylko do czynności technicznej jaką jest fizyczne skierowanie pisma do organu.

Pełnomocnictwo nie obejmowało umocowania do odbioru korespondencji, a w konsekwencji decyzji zawierająca sprzeciw do dnia dzisiejszego nie weszła do obrotu prawnego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Postanowienie organu odwoławczego prawa nie narusza a skarga podlega oddaleniu.

Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest postanowienie Wojewody [...] Nr [...] z [...] lipca 2015r. stwierdzające niedopuszczalność wniesionego przez skarżącą odwołania z uwagi na wniesienie go przed data doręczenia decyzji I instancji.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 134 Kpa. Przepis ten stanowi, iż organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.

Niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn o charakterze podmiotowym jak również przedmiotowym. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn podmiotowych obejmuj sytuacje wniesienia odwołania przez podmiot niemający legitymacji do wniesienia tego środka zaskarżenia albo też wniesienia odwołania przez stronę niemającą zdolności do czynności prawnych. Przedmiotowe przyczyny niedopuszczalności odwołania obejmują przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki wyłączenia przez przepisy prawne możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. Odwołanie przysługuje od decyzji.

Odnosząc się więc do twierdzenia skarżącej, iż decyzja o sprzeciwie nie weszła do obrotu prawnego należy podkreślić, iż odwołanie jest niedopuszczalne, jeżeli decyzja nie weszła do obrotu prawnego (a więc pomimo, że została wydana, nie została stronie doręczona lub ogłoszona) albo gdy czynność organu administracji publicznej nie jest decyzją administracyjną, a stanowi czynność materialno – techniczną (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, "Kodeks postepowania administracyjnego. Komentarz", Wydawnictwo C.H. Beck, 2012, s. 506 – 507).

Zaznaczyć należy, że postanowienie, o którym mowa w art. 134 Kpa, winno być oparte na wnikliwej analizie okoliczności danej sprawy, bowiem w istocie zamyka ono stronie możliwość ponownego rozpoznania jej sprawy rozstrzygniętej przez organ I instancji, czyli realizację zasady dwuinstancyjności postępowania mającą oparcie nie tylko w art. 15 ust. 1 Kpa, ale przede wszystkim w art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu wyrażonym w zaskarżonym postanowieniu, że w przypadku wniesienia odwołania przed doręczeniem decyzji należy stwierdzić jego niedopuszczalność na podstawie art. 134 Kpa.

Nie budzi wątpliwości to, że decyzja wchodzi do obrotu prawnego z momentem jej doręczenia stronie. W tym miejscu warto wskazać na uzasadnienie uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 grudnia 2000 r., sygn. akt FPS 10/00, w którym wywodzono, że decyzja procesowa, jako akt zewnętrzny, musi być zakomunikowany stronie. Dopóki nie zostanie zakomunikowana stronie, dopóty jest aktem niewywierającym żadnych skutków. Uzewnętrznienie decyzji w stosunku do strony stwarza nową sytuację procesową. Doręczenie lub ogłoszenie decyzji stanowi jej wprowadzenie do obrotu prawnego. Od tego dopiero momentu decyzja wiąże organ administracji publicznej i stronę.( vide wyrok NSA z 9.04.2008r., sygn.akt II GSK 25/08).

W okolicznościach sprawy niniejszej należy zauważyć, iż zgłoszenia zamiaru wykonania określonych robót budowlanych w imieniu skarżącej spółki dokonał S. P. w oparciu o udzielone mu w dniu [...] sierpnia 2013r. pełnomocnictwo szczególne stanowiące umocowanie do reprezentowania spółki przed organem administracji publicznej wyłącznie w zakresie złożenia w imieniu tej spółki zgłoszenia wraz z oświadczeniem o sposobie doręczeń korespondencji.

W ramach udzielonego pełnomocnictwa S. P. dokonał zgłoszenia , złożył oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane( choć pełnomocnictwo tej czynności nie obejmowało) oraz pismem z dnia [...] lutego 2015r. dotyczącym dokonanego zgłoszenia, poinformował organ, iż właściwym adresem do przesyłania korespondencji w sprawie dokonanego zgłoszenia jest adres: S.P. ul. [...],[...][...].

Prawidłowo więc organ uznał, iż powyższym pismem pełnomocnik zrealizował uprawnienie do wskazania sposobu doręczeń korespondencji, objęte przedmiotem przytoczonego powyżej pełnomocnictwa.

Za niezasadny należy uznać więc zarzut wadliwej i zbyt rozszerzającej interpretacji pełnomocnictwa przez organy. Również orzecznictwo cytowane w skardze w tym zakresie dotyczy całkowicie odmiennych stanów faktycznych.

Wszelkich doręczeń związanych z dokonanym zgłoszeniem w tym postanowienia z dnia [...] lutego 2015r. wydanego w trybie art. 30 ust 2 Prawa budowlanego jak i decyzji o sprzeciwie z dnia [...] marca 2015r. organ prawidłowo dokonał na adres wskazany przez uprawnionego do tej czynności pełnomocnika.

Wbrew twierdzeniom skargi takie działanie organu I instancji pozostawało w zgodzie z art. 40 § 1 i 2 kpa w zw. z przepisem art. 44 kpa.

Przypomnieć zatem należy, że organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy (art. 39 k.p.a.). Osobom fizycznym pisma doręcza się w ich mieszkaniu lub miejscu pracy - art. 42 § 1 k.p.a. Pisma mogą być doręczone również w lokalu organu administracji publicznej, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej - art. 42 § 2 k.p.a. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i § 2, a także w razie koniecznej potrzeby, pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie - art. 42 § 2 k.p.a.

W razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i art. 43 k.p.a. - w przypadku doręczania pisma przez pocztę - przechowuje ona pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej.

Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1 art. 44, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata - § 2 art. 44 k.p.a. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3 art. 44 k.p.a.). Doręczenie takie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy - art. 44 § 4 k.p.a. – tzw. doręczenie zastępcze w trybie art. 44 k.p.a.

Jak słusznie podkreślił organ odwoławczy decyzja Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] marca 2015r., znak: [...]; została skutecznie doręczona dnia [...] kwietnia 2015r., tj. 14-dnia od dnia pierwszego awizowania przesyłki zawierającej ww. decyzję ([...] marca 2015r.). Natomiast odwołanie zostało wniesione w dniu [...] marca 2015r., czyli przed terminem doręczenia ww. sprzeciwu.

W ocenie Sądu stan faktyczny w zakresie kwestii pełnomocnictwa oraz sposobu doręczeń korespondencji nie budziła wątpliwości stąd za chybiony należy uznać zarzut [i]naruszenia art. 7,8 i 77 kpa.

Sąd nie dostrzegł także naruszenia art. 45 Konstytucji RP poprzez pozbawienie strony prawa do Sądu zwłaszcza, iż składając niniejszą skargą skarżąca spółka właśnie realizuje swoje konstytucyjne prawo

Konkludując, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się uchybień w postępowaniu i rozstrzygnięciu Wojewody [...], które mogłyby doprowadzić do uchylenia zaskarżonego postanowienia i z powyższych względów na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

-----------------------