Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 595/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-09-01 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Odmówiono wstrzymania wykonania  decyzji w całości
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Jerzy Strzebinczyk po rozpoznaniu w dniu 1 września 2015 r., na posiedzeniu niejawnym, w sprawie ze skargi J.W., na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W., z dnia [...] czerwca 2015 r., Nr [...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w związku z urządzaniem gier na automacie poza kasynem gry wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] czerwca 2015 r. J.W. – reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W., opisaną w osnowie niniejszego postanowienia. Strona skarżąca wniosła jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że jej wykonanie skutkować będzie realnym zagrożeniem dla jej dalszego bytu gospodarczego, znaczną szkodą oraz trudnymi do odwrócenia skutkami. Podkreślono przy tym, że kwestionowana decyzja jest w całości nieprawidłowa, gdyż art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, na podstawie którego nałożono na "Spółkę" karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry stanowi, wespół z zakazem z art. 14 ust. 1 tej samej ustawy, "regulację techniczną" w rozumieniu dyrektywy Nr 98/34/ WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 2 czerwca 1998 r. ustanawiającej pro-cedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 ze zm.), a w konsekwencji braku notyfikacji projektu tejże ustawy Komisji Europejskiej nie mogą być one stosowane wobec jednostek oraz podmiotów będących adresatami decyzji.

W dalszej części uzasadnienia wniosku pełnomocnik podniósł argumenty, które nie dotyczyły sytuacji skarżącego, lecz sytuacji finansowej "Spółki", powołując dane wynikające z rachunku zysków i strat i sprawozdania finansowego. Wymieniono także postępowania toczące się przeciwko "Spółce" w przedmiocie wymierzenia kar pieniężnych.

Do wniosku nie dołączono natomiast dokumentacji obrazującej sytuację finansową skarżącego. Nie podniesiono także żadnych dodatkowych argumentów uzasadniających wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w stosunku do skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej – skrótowo – "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja/postanowienie administracyjne korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu.

Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym m.in. w postanowieniu NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. (GZ 138/2004), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji – stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. – jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taki uszczerbek (majątkowy lub niemajątkowy), który nie będzie mógł być wyrównany przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.

Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona skarżąca ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia NSA z 14 listopada 2006 r., II FZ 585/06, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Podkreślić również należy, iż w judykaturze utrwalony jest już pogląd, zgodnie z którym, podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. postanowienia NSA: z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07; z dnia 10 maja 2011 r., II FZ 106/11; z dnia 9 września 2011 r., II FSK 1501/11; z dnia 28 września 2011 r., I FZ 219/11 i z dnia 25 kwietnia 2012 r., II FSK 498/12).

Odnosząc dotychczasowe wywody do kontrolowanej sprawy, wskazać przede wszystkim trzeba, że – w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a. – wniosek o wstrzymanie wykonania nie może być oparty na przekonaniu o wadliwości zaskarżonej decyzji. Na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu Sąd nie ma bowiem możliwości dokonania oceny zgodności z prawem decyzji wydanych w toku postępowania administracyjnego, a zatem niedopuszczalne jest wywodzenie konieczności uwzględ-nienia wniosku z przekonania o wadliwości danego rozstrzygnięcia.

W dalszej kolejności należy zauważyć, iż skarżący (osoba fizyczna!), uzasadniając swój wniosek, podniósł, że w przypadku wykonania decyzji może dojść do zagrożenia jego bytu gospodarczego. Na poparcie tych twierdzeń skarżący na przedłożył jednak żadnych dowodów i nie udokumentował w żaden sposób swojej aktualnej sytuacji majątkowej i ewentualnego wpływu na tą sytuację wykonania decyzji, co dopiero umożliwiłoby Sądowi określenie prawdopodobieństwa wystąpienia zdarzeń określonych w art. 63 § 1 p.p.s.a. Dodatkowo należy podkreślić, że większa część argumentacji przywołanej na uzasadnienie wniosku nie dotyczyła skarżącego (osoby fizycznej), lecz podmiotu określanego mianem "Spółki".

Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. postanowił, jak w sentencji.