Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 262/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2022-09-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 8 ust. 1, art. 89 a ust. 1, ust. 2 pkt 3, art. 89a ust. 3
journal: Dz.U. 2003 nr 179 poz 1750
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych
article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 września 2022 r. sprawy ze skargi J.B. na decyzję Dowódcy [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu potrąconych kwot z uposażenia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2021 r. Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...], działając na podstawie art. 8 ust. 1, art. 89a ust. 1, ust. 2 pkt 3, art. 89a ust. 3, art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 1131) oraz § 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 31 marca 2003 r. w sprawie ustalenia wykazu chorób powstałych w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej oraz chorób i schorzeń, które istniały przed powołaniem do służby wojskowej, lecz uległy pogorszeniu lub ujawniły się w czasie trwania służby wskutek szczególnych właściwości lub warunków służby na określonych stanowiskach (Dz. U. z 2003 r., poz. 567 ze zm., dalej jako rozporządzenie), po rozpatrzeniu wniosku J.B. (dalej jako skarżący), odmówił skarżącemu zwrotu potrąconych kwot z uposażenia w związku z przebywaniem na zwolnieniu lekarskim w okresie od dnia [...] czerwca 2018 r. do dnia [...] marca 2019 r.

W uzasadnieniu organ wskazał, że pismem z dnia [...] września 2021 r. skarżący wniósł o zwrot potrąconych kwot z uposażenia w związku z przebywaniem na zwolnieniu lekarskim oraz załączył prawomocne orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej (dalej jako CWKL) Nr [...] z dnia [...] lipca 2021 r., mocą którego uchylono orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2021 r. oraz wydano nowe orzeczenie. Organ wskazał, że w orzeczeniu tym stwierdzono, iż schorzenia stwierdzone u skarżącego: "Zaburzenia depresyjno-lękowe z upośledzeniem zdolności adaptacyjnych", "Nadciśnienie tętnicze II stopnia" oraz "Stabilna choroba wieńcowa z przebytym zawałem mięśnia sercowego, leczona operacyjnie", zostały wymienione w załączniku nr 2 rozporządzenia tj. w wykazie chorób i schorzeń, które istniały przed powołaniem do służby wojskowej, lecz uległy pogorszeniu lub ujawniły się w czasie trwania służby wskutek szczególnych właściwości lub warunków służby na określonych stanowiskach. Wskazane schorzenia pozostają w związku ze służbą, jednak ponieważ zostały one ujęte w załączniku nr 2 do rozporządzenia, nie mają związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej, gdyż choroby powstałe w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej wskazuje załącznik nr 1 do rozporządzenia. W związku z tym organ stwierdził, że nie ma podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego, gdyż schorzenia rozpoznane w orzeczeniu CWKL z dnia [...] lipca 2021 r. nie są chorobami, o których mowa w art. 89a ust. 3 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, bowiem nie powstały w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej - nie zostały ujęte w "wykazie chorób powstałych w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej" stanowiącym załącznik nr 1 do rozporządzenia.

Na skutek wniesionego odwołania Dowódca decyzją Nr [...] z dnia [...] marca 2022 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podkreślił, że w sytuacji, gdy schorzenie skarżącego zakwalifikowano do katalogu chorób, które istniały przed powołaniem do służby wojskowej, lecz uległy pogorszeniu lub ujawniły się w czasie trwania służby wskutek szczególnych właściwości lub warunków służby wojskowej, organ I instancji słusznie odmówił wyrównania uposażenia do 100% za okres przebywania skarżącego na zwolnieniu lekarskim. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ odwoławczy nie stwierdził naruszenia art. 7, art. 11, art. 76, art. 77 k.p.a. albowiem rozpatrzono cały materiał dowodowy, żadne istotne okoliczności faktyczne sprawy nie są sporne, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji, spełnia warunki wskazane w k.p.a. Skarżący zarzucił niedopełnienie obowiązku wynikającego z art. 10 k.p.a., jednak nie wykazał, iż brak możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, uniemożliwił mu podjęcie konkretnej czynności. Strona nie wykazała, że naruszenie to skutkowało niewyjaśnieniem okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Dlatego też uchybienie w tym przypadku, nie przekłada się na istotne braki w przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym, co skutkuje brakiem wpływu na prawidłowość podjętego rozstrzygnięcia.

Od powyższej decyzji skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., zarzucając:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 89a ust. 3 pkt 2 ustawy, poprzez niewłaściwe uznanie i przyjęcie, że zwolnienie lekarskie J.B., obejmujące okres od [...] czerwca 2018 r. do dnia [...] marca 2019 r., nie było wystawione z powodu choroby związanej ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej, w konsekwencji przyjęcie, iż za wymieniony okres skarżącemu należy się, jedynie 80% pobranego uposażenia;

2. naruszenie § 1 rozporządzenia poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie w niniejszej sprawie tj. w szczególności jako niczym nieuzasadnione, nieznajdujące oparcia w ustawie kryterium pozaustawowe dla przepisu art. 89a ust. 3 pkt 2 ustawy, skutkujące odmową zwrotu potrąconych kwot z uposażenia;

3. naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 7, 76, 77, 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 202 r. poz. 735 ze zm., dalej jako k.p.a.) polegające na zaniechaniu przez organ zarówno I jak i II instancji, co do podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego zgromadzenia materiału dowodowego, dogłębnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co w rezultacie skutkowało wybiórczą, niepełną oraz nieprawidłową oceną zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego:

- brak zgromadzenia pełnego materiału dowodowego przedmiotowej sprawy oraz właściwego i należytego jego rozważenia, w szczególności brak załączenia do akt niniejszej sprawy kompletu akt administracyjnych sprawy prowadzonej przed RWKL oraz przed CWKL, tj. akt spraw administracyjnych ze skierowania Dowódcy JW w celu określenia zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej J.B.;

- brak jakiejkolwiek oceny zgromadzonego materiału dowodowego sprawy, w tym oceny przedmiotowych zwolnień lekarskich, tj. powodu jakiej choroby były wystawione, wyjaśnienia z jakich przyczyn nie można ich przyjąć jako schorzeń pozostających w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej;

- niewłaściwe i bezpodstawne przyjęcie, że jedynie dokument, jakim jest orzeczenie CWKL z dnia [...] lipca 2021 roku nr [...], ustalający niezdolność do pełnienia służby wojskowej i stwierdzający schorzenia wraz z ustaleniem i klasyfikacją schorzenia wiąże organ rozstrzygający przy orzekaniu o zwrocie potrąconych kwot z uposażenia;

4. na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329; dalej: p.p.s.a.) wniesiono o dopuszczenie dowodów w postaci:

1) akt sprawy administracyjnej prowadzonej z wniosku Dowódcy JW w celu określenia zdolności do pełnienia służby wojskowej przez J.B. tj. sprawy orzeczenia RWKL nr [...] z dnia [...] marca 2020 r., uchylonego przez CWKL, orzeczenia RWKL nr [...] z dnia [...] kwietnia 2021 r. uchylonego przez CWKL, przy czym orzeczono co do istoty sprawy - decyzja [...];

2) faktur VAT dotyczących leczenia choroby wieńcowej, zapłaconych przez J.B. w kwocie ponad 5.000 zł - plik 24 faktur VAT.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Wbrew stanowisku prezentowanemu w skardze, orzekające w sprawie organy nie naruszyły art. 89a ust. 3 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, który to przepis stanowi, że prawo do 100% uposażenia żołnierz zawodowy zachowuje jedynie w przypadku, jeżeli zwolnienie lekarskie obejmuje okres, w którym żołnierz zawodowy jest zwolniony od zajęć służbowych z powodu choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej. Wobec brzmienia tego przepisu, organy prawidłowo przyjęły, że skoro u skarżącego nie stwierdzono choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej, to nie zachował on prawa do 100% uposażenia.

Dokonując ustalenia, że u skarżącego nie stwierdzono choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej organy, wbrew argumentacji prezentowanej w skardze, słusznie wzięły pod uwagę orzeczenie CWKL z dnia [...] lipca 2021 r., z którego wynika, że schorzenia stwierdzone u skarżącego tj. zaburzenia depresyjno-lękowe z upośledzeniem zdolności adaptacyjnych, nadciśnienie tętnicze II stopnia oraz stabilna choroba wieńcowa z przebytym zawałem mięśnia sercowego, leczona operacyjnie, zostały wymienione w załączniku nr 2 rozporządzenia tj. w wykazie chorób i schorzeń, które istniały przed powołaniem do służby wojskowej, lecz uległy pogorszeniu lub ujawniły się w czasie trwania służby wskutek szczególnych właściwości lub warunków służby na określonych stanowiskach. Z załączników do rozporządzenia wynika, że z wykazu chorób związanych z pełnieniem służby wojskowej można wydzielić dwie kategorie chorób. Pierwszą kategorię – a zarazem załącznik nr 1 do rozporządzenia - stanowią choroby, które powstały w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej. Natomiast druga kategoria - stanowiąca załącznik nr 2 do rozporządzenia - to choroby i schorzenia, które istniały przed powołaniem do służby wojskowej, lecz uległy pogorszeniu lub ujawniły się w czasie trwania służby wskutek szczególnych właściwości lub warunków służby na określonych stanowiskach. Zakwalifikowanie choroby do właściwej grupy ma znaczenie przy ustalaniu podstawy obliczenia uposażenia żołnierza przebywającego na zwolnieniu lekarskim. Żołnierz, u którego zdiagnozowano chorobę, która należy do grupy chorób powstałych w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej (załącznik nr 1 do rozporządzenia) ma prawo do 100% uposażenia za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim, natomiast stwierdzenie schorzenia z grupy drugiej (załącznik nr 2 do rozporządzenia) nie uprawnia do zachowania pełnego uposażenia za okres przebywania na zwolnieniu lekarskim, lecz zgodnie z art. 89a ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych do 80% jego wysokości.

Mimo że, jak to zauważono w skardze, rozporządzenie zostało wydane na mocy art. 20 ust. 4 ustawy z 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin, jeszcze przed wejściem w życie art. 89a ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, to jednak nie utraciło mocy prawnej i nadal obowiązuje. Należy zauważyć, że ustawodawca posłużył się w ustawie o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin dwoma pojęciami: chorób powstałych w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby oraz chorób i schorzeń, które istniały przed powołaniem do służby, lecz uległy pogorszeniu lub ujawniły się w czasie trwania służby wskutek szczególnych właściwości lub warunków służby na określonych stanowiskach (art. 20 ust. 3 pkt 4 i 5), wskazując, że wykazy tych chorób i schorzeń zostaną określone w przedmiotowym rozporządzeniu (art. 20 ust. 4). W związku z tym, przy założeniu racjonalności ustawodawcy, użycie jednego z tych pojęć (choroby powstałe w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby) w późniejszym przepisie - art. 89a ust. 3 pkt 2 ustawy służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (a więc aktu dotyczącego również żołnierzy zawodowych tak jak ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych) oznacza, że pojęcie to nie może być na gruncie tego przepisu interpretowane inaczej aniżeli na gruncie przepisów ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych, a więc z pominięciem postanowień rozporządzenia, jak domaga się tego skarżący. W sytuacji gdy schorzenie skarżącego, z powodu którego przebywał na zwolnieniu lekarskim - choroba wieńcowa z przebytym zawałem mięśnia sercowego, zakwalifikowane zostało na podstawie załącznika nr 2 do rozporządzenia do katalogu chorób, które istniały przed powołaniem do służby wojskowej, lecz uległy pogorszeniu lub ujawniły się w czasie trwania służby wskutek szczególnych właściwości lub warunków służby wojskowej, słusznie organy stwierdziły, że art. 89a ust. 3 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych nie znajduje zastosowania, co skutkowało odmową wyrównania uposażenia do 100% za okres przebywania przez skarżącego na zwolnieniu lekarskim.

Sąd nie dopatrzył się zarzucanego w skardze naruszenia art. 7, 76, 77 i 80 k.p.a. Nie były bowiem sporne istotne okoliczności faktyczne sprawy, a więc to, że ta sama choroba, która była przyczyną zwolnienia lekarskiego (choroba wieńcowa z przebytym zawałem mięśnia sercowego) była również podstawą orzeczenia CWKL. Tych niespornych okoliczności dotyczył też zawarty w skardze wniosek dowodowy, a w związku z tym należało uznać, że wskazane dowody z dokumentów nie były niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w rozumieniu art. 106 § 3 p.p.s.a.

Sąd działając z urzędu, nie dopatrzył się innych naruszeń prawa, które uzasadniałaby wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.