Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SAB/Gl 165/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2020-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Komisja Lekarska
Treść wyniku: Stwierdzono bezczynność organu  - art.149 par.1a ustawy - PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f, art. 13 ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1429
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.
article: art. 149 par. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć Sędzia WSA Marzanna Sałuda po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 października 2020 r. sprawy ze skargi J. P. na bezczynność Okręgowej Rady Lekarskiej w K. w przedmiocie informacji publicznej 1) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2) zobowiązuje Prezesa Okręgowej Rady Lekarskiej w K. do załatwienia wniosku skarżącego w terminie 14 dni od daty zwrotu akt wraz z prawomocnym wyrokiem; 3) zasądza od Prezesa Okręgowej Rady Lekarskiej w K. na rzecz skarżącego kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z 29 czerwca 2020 r. wysłanym za pośrednictwem skrzynki podawczej EPUAP [...] Izby Lekarskiej, J.P. (dalej: wnioskodawca, skarżący) złożył wniosek o udostępnienie mu informacji publicznej w postaci protokołu [...] Okręgowego Sprawozdawczo-Wyborczego Zjazdu Lekarzy [...] Izby Lekarskiej, który odbył się w dniach [...] r. Jednocześnie zwrócił się o przesłanie wymienionej informacji drogą elektroniczną, na podany przez niego adres e-mail lub adres EPUAP wnioskodawcy.

Prezes Okręgowej Rady Lekarskiej w K., w odpowiedzi na wniosek, pismem z 9 lipca 2020 r., poinformował wnioskodawcę, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

Pismem z 16 lipca 2020 r., skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skargę na bezczynność Okręgowej Rady Lekarskiej w K. (dalej: ORL, organ), w sprawie rozpatrzenia jego wniosku z 29 czerwca 2020 r., o udostępnienie informacji publicznej. Jednocześnie wniósł o zobowiązanie organu do rozpatrzenia złożonego wniosku w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi, stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności w sprawie rozpatrzenia wniosku oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W ocenie skarżącego, protokół Zjazdu jest oficjalnym dokumentem opisującym pracę najwyższego organu [...] Izby Lekarskiej, czyli Okręgowego Zjazdu Lekarzy, który nie tylko podejmował uchwały, apele i stanowiska w sprawie budżetu i sprawozdań pozostałych organów [...] Izby Lekarskiej oraz innych spraw publicznych, ale również wybierał spośród swoich członków pozostałe organy (obecnej kadencji) [...] Izby Lekarskiej w tym członków Okręgowego Sądu Lekarskiego, oraz Okręgowego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej i jego zastępców. Przedmiotowy protokół jest zdaniem skarżącego informacją o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d, czyli szeroko pojętą informacją o organach [...] Izby Lekarskiej. W analogiczny sposób wypowiedział się Naczelny Sąd administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 10 stycznia 2018 r. (sygn. akt I OSK 716/16) stwierdzając, że protokół oraz nagrania ze Zjazdu Okręgowej Izby Pielęgniarek i Położnych stanowią informację publiczną.

W odpowiedzi na skargę Okręgowa Rada Lekarska [...] Izby Lekarskiej w K., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o jej odrzucenie ewentualnie o jej oddalenie.

Zdaniem organu przedmiotowa skarga powinna zostać odrzucona, albowiem ewentualna bezczynność nie dotyczy tego organu [...] Izby Lekarskiej. Organ wyjaśnia, że zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. organami okręgowej izby lekarskiej są:

1) okręgowy zjazd lekarzy;

2) okręgowa rada lekarska;

3) okręgowa komisja rewizyjna;

4) okręgowy sąd lekarski;

5) okręgowy rzecznik odpowiedzialności zawodowej.

Protokół z posiedzenia okręgowego zjazdu lekarzy (w tym przypadku [...] Okręgowego Sprawozdawczo-Wyborczego Zjazdu Lekarzy w K.) dokumentuje przebieg tego Zjazdu jako organu odrębnego od Okręgowej Rady Lekarskiej w K., zaś Okręgowa Rada Lekarska w K. nie jest dysponentem tego protokołu. W związku z powyższym jakkolwiek sam wniosek o udostępnienie protokołu wpłynął na skrzynkę podawczą [...] Izby Lekarskiej, to organem, który mógłby pozostawać w bezczynności, jest Okręgowy Zjazd Lekarzy w K., a nie Okręgowa Rada Lekarska w K..

W przypadku przyjęcia skargi do rozpoznania, organ podniósł, że organy samorządu zawodowego są zobowiązane do udzielania informacji w trybie ustawy z dnia z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w zakresie, w jakim informacja ta dotyczy wykonywania zadań publicznych. Zgodnie z ustawą do takich informacji, w szczególności należą informacje o:

- statusie prawnym lub formie prawnej,

- organizacji,

- przedmiocie działalności i kompetencjach,

- organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach,

- strukturze własnościowej podmiotów,

- majątku, którym dysponują;

- zasadach funkcjonowania;

- sposobach przyjmowania i załatwiania spraw,

- stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania,

- prowadzonych rejestrach, ewidencjach i archiwach oraz o sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych.

Zdaniem organu informacją co do sposobu działania organów samorządu zawodowego nie są, protokoły z ich posiedzeń, a odpowiednie regulaminy, zarządzenia i inne akty dotyczące funkcjonowania i sposobu działania. Informacją publiczną są także podejmowane przez Okręgowy Zjazd Lekarzy uchwały, apele, stanowiska publikowane na stronie Biuletynu Informacji Publicznej [...] Izby Lekarskiej, w tym z [...] Okręgowego Sprawozdawczo-Wyborczego Zjazdu Lekarzy w K..

W ocenie organu, protokół z posiedzenia organu nie jest informacją publiczną. Istnieje bowiem zasadnicza różnica pomiędzy dokumentem stanowiącym informację publiczną - będącym wyrazem stanowiska danego organu, wiążącym i oficjalnym komunikatem o określonej treści (w tym przypadku uchwała, apel, stanowisko OZL), a dokumentem wewnętrznym organu stanowiącym jedynie "informację o charakterze roboczym", którą w ocenie organu jest właśnie protokół z posiedzenia organu samorządu zawodowego.

Organ wskazał, na treść przepisów art. 18 i 19 ustawy o dostępie do informacji publicznej, w których ustawodawca dokonał szczególnej regulacji w zakresie udziału w posiedzeniach organów kolegialnych oraz dostępu do protokołu z posiedzeń tych organów. Zgodnie z przepisem art. 18 ust. 1, wyłącznie posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów są jawne i dostępne. Konsekwentnie z uwagi na to, że protokół z posiedzenia organu obrazuje jego przebieg, a zatem zapoznanie się z jego treścią zastępuje niejako bezpośredni udział w posiedzeniu, ustawodawca wyraźnie wskazał w przepisie art. 19 organy, o których mowa w art. 18 ust. 1 i 2 ustawy, które sporządzają i udostępniają protokoły lub stenogramy swoich obrad. Przepisy te mają charakter wyczerpujący i nie mogą być interpretowane rozszerzająco. Gdyby bowiem ustawodawca chciał zastosować zasadę dostępności do posiedzeń i protokołów nie tylko do organów władzy publicznej, ale i także samorządów zawodowych, stosowną regulację zawarłby w przepisie art. 6 ww. ustawy.

Dalej organ wskazał na treść przepisu art. 9 ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich, zgodnie z którym członkowie izb lekarskich mają prawo m.in.:

- wybierać i być wybieranymi do organów izb lekarskich;

- być informowanymi o działalności izb lekarskich.

Prawo to przypisane jest zatem członkowi konkretnej izby lekarskiej, a nie każdemu członkowi samorządu lekarskiego. I o ile trudno byłoby odmówić dostępu do posiedzenia organu danej izby jej członkowi, o tyle trudno umożliwić dostępu do posiedzenia organu samorządu zawodowego każdemu obywatelowi, a tym samym umożliwić mu także zapoznanie się z przebiegiem posiedzenia, jaki obrazuje protokół. Ponadto organ wskazał że skarżący (będąc członkiem Okręgowej Izby Lekarskiej w W.) nie tylko nie ma dostępu do posiedzeń i protokołów z przebiegu posiedzeń organów [...] Izby Lekarskiej w K. w oparciu o ustawę o dostępie do informacji publicznej, ale także tego dostępu nie może uzyskać w oparciu o przepisy ustawy o izbach lekarskich, gdyż nie jest członkiem [...] Izby Lekarskiej.

W ocenie organu, w posiedzeniu danego organu konkretnej izby lekarskiej uczestniczyć może wyłącznie jej członek, tak jak wyłącznie jej członek może być do tego organu wybrany. Zasada ta znajduje odzwierciedlenie w dostępie do protokołu z posiedzenia tego organu, jako dokumentu obrazującego "roboczy" przebieg posiedzenia.

Na koniec pełnomocnik organu wskazał, że na podstawie § 13 ust. 1 pkt a i c Regulaminu Okręgowej Rady Lekarskiej w K., Okręgową Radę Lekarską w K. i [...] Izbę Lekarską w K. reprezentuje Prezes Okręgowej Rady Lekarskiej w K..

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga okazała się uzasadniona.

Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która według art. 1 § 2 tej ustawy co do zasady - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Natomiast zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a cytowanego art. 3 § 2 tej ustawy.

Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Jednocześnie Sąd na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Natomiast w myśl art. 149 § 2 ustawy p.p.s.a. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. W przypadku nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.

Celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. W doktrynie oraz orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. Dla stwierdzenia bezczynności nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem, że nie istnieje obowiązek wydania stosowanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Poza tym należy wskazać, że Sąd ocenia skargę na bezczynność na moment jej wniesienia, niemniej zobowiązany jest również uwzględnić wszelkie okoliczności zaistniałe od tego zdarzenia prawnego do chwili orzekania. Skarga na bezczynność organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienia sprawy.

W świetle powyższego dla uznania bezczynności organu konieczne jest ustalenie, że był on zobowiązany na podstawie obowiązujących przepisów prawa do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności i mimo to nie podejmuje działań mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi. Ocena, co do bezczynności organu, dokonana być musi na gruncie właściwego dla załatwienia sprawy prawa materialnego, gdyż ono rozstrzyga o legitymacji organu oraz wynikających z przepisów uprawnieniach i obowiązkach.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2019, poz. 1429, dalej: u.d.i.p). informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Pojęcie informacji publicznej ma szeroki charakter i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich. Prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udzielenia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji. Prawo obywateli do uzyskania informacji publicznej przewidziano w art. 4 u.d.i.p. Przepis ten przewiduje m.in., że do udostępnienia informacji publicznej obowiązane są m.in. organy władzy publicznej, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego publicznych.

Ustawodawca w art. 6 u.d.i.p. zamieścił przykładowy wykaz (katalog) informacji i dokumentów, które stanowią informację publiczną, przy czym wyszczególnienie to nie jest wyliczeniem wyczerpującym (zamkniętym), lecz ma charakter przykładowy. O zakwalifikowaniu określonej informacji do udostępnienia decyduje jej treść i charakter. Przesłanką kwalifikującą konkretną informację do kategorii informacji publicznej jest więc spełnienie przez nią kryterium przedmiotowego i stąd też decydującymi są treść i charakter konkretnej informacji, nie zaś podmiot, który jest w jej posiadaniu. Udostępnieniu podlega informacja publiczna, czyli każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 u.d.i.p).

Załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej może przybrać postać:

1) czynności materialno-technicznej, jaką jest udzielenie informacji publicznej;

2) pisma informującego, że wezwany podmiot nie jest zobowiązany do udzielenia informacji, gdyż nią nie dysponuje albo nie jest podmiotem, od którego można jej żądać;

3) pisma informującego, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej;

4) pisma informującego, że istnieje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej lub zastosowania tego trybu w sytuacji, gdy z treści wniosku wynika, że wnioskodawca żąda udostępnienia w trybie szczególnym;

5) decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. - akt ten jest wydawany w przypadku odmowy udostępnienia informacji, względnie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji.

W przypadku spraw dotyczących dostępu do informacji publicznej organ administracji pozostaje w bezczynności wówczas, gdy nie udostępnił zainteresowanemu podmiotowi żądanej przez niego informacji publicznej stosownie do przepisów u.d.i.p., nie odmówił udostępnienia informacji na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., nie umorzył postępowania w myśl art. 14 ust. 2 u.d.i.p. bądź też nie odmówił udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez stronę warunku wskazanego w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. odpowiedzi należy udzielić bez zbędnej zwłoki, jednakże nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Termin ten może być przedłużony, co przewiduje art. 13 ust. 2 ustawy.

W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest bezczynność Okręgowej Rady Lekarskiej Okręgowej Izby Lekarskiej w K. w udostępnieniu informacji publicznej określonej we wniosku z dnia 29 czerwca 2020 r., w którym wnioskodawca zwrócił się o udostępnienie protokołu z [...] Okręgowego Zjazdu Lekarzy [...] Izby Lekarskiej, który odbył się w dniach [...] r.

Zakres podmiotowy ustawy został uregulowany w art. 4 u.d.i.p. Stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy samorządów gospodarczych i zawodowych.

Jak wynika z ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich (Dz. U. z 2019 r., poz. 965 ze zm., dalej: u.i.l), a zwłaszcza z jej art. 5 w zw. z art. 17 ust. 1 Konstytucji RP izby lekarskie realizują zadania publiczne. W literaturze przedmiotu akcentuje się przy tym, że wykonywanie zadań publicznych, w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie można uzależniać od przekazywania środków publicznych na ich realizację (por. Komentarz I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2016, str. 138).

Tak więc Okręgowa Rada Lekarska jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej, a informacje dotyczące zakresu jej działalności obejmującej wykonywanie wskazanych, wcześniej zadań publicznych, są informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.. Trzeba przy tym pamiętać, że protokół z obrad OIL jest dokumentem obrazującym tę sferę działalności i bez znaczenia jest czy w sposób wyraźny wymieniony został w art. 6 u.d.i.p., bowiem zawarte tam wyliczenie ma jedynie charakter przykładowy i nie jest katalogiem zamkniętym (por. wyrok NSA z dnia 28 lutego 2013r., sygn.. I OSK 2784/12).

Nietrafne jest stanowisko organu zawarte w odpowiedzi na skargę, co do możliwości dostępu do protokołu ograniczonej wyłącznie do członków konkretnej izby lekarskiej. Art. 1 ust. 2 u.d.i.p. stanowi, że jej przepisy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji, będących informacjami publicznymi. Oznacza to, iż samo zakwalifikowanie informacji do zbioru informacji publicznych nie skutkuje automatycznie koniecznością zastosowania przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przepisów tych zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy nie stosuje się jeżeli informacja publiczna dostępna jest dla osoby zainteresowanej w innym trybie. Jeśli więc osoba zainteresowana ma zapewniony dostęp do żądanych informacji publicznych w innym trybie, wyłączone jest stosowanie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przykładowo, zgodnie z treścią art. 9 pkt 2 i 3 lit. c/ u.i.l., członkowie izb lekarskich mają prawo być informowani o działalności izb lekarskich oraz korzystać z ochrony i pomocy prawnej organów izb lekarskich w sprawach związanych z wykonywaniem zawodu lekarza. Niemniej jednak w kontekście ww. art. 1 ust. 2 u.d.i.p., należy zauważyć, co eksponuje organ, że skarżący nie jest członkiem Okręgowej Izby Lekarskiej w K., a zatem wszelkich informacji, dotyczących funkcjonowania samorządu zawodowego i jego organów, nie może domagać się w trybie ustawy o izbach lekarskich. Jak już wskazano, tryb dostępu do informacji publicznej wyłączony jest wówczas, gdy informacje będące przedmiotem zainteresowania wnioskodawcy dostępne są dla niego w innym trybie, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca.

Należy wskazać, że zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Polski prawodawca chciał zatem, aby uprawnienie do społecznej kontroli funkcjonowania Państwa podążało zawsze tam, gdzie nie tylko podmioty bezwzględnie utożsamiane z Państwem takie jak organy administracji publicznej, wykonują zadania publiczne. W orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że użyty w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. termin "zadania publiczne" jest pojęciem szerszym od zawartego w art. 61 Konstytucji RP terminu "zadań władzy publicznej". Pojęcia te różnią się przede wszystkim zakresem podmiotowym, bowiem zadania władzy publicznej mogą być realizowane przez organy tej władzy lub podmioty, którym zadania te zostały powierzone w oparciu o konkretne i wyrażone unormowania ustawowe. Pojęcie "zadanie publiczne" użyte w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. zamiast pojęcia "zadanie władzy publicznej" użytego w art. 61 Konstytucji RP ignoruje element podmiotowy i oznacza, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy i bez konieczności przekazywania tych zadań. Tak rozumiane "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie. Wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli (por. wyroki NSA z: 18 sierpnia 2010 r., I OSK 851/10; 21 czerwca 2018 r., I OSK 1484/16). Tak więc warunkiem powstania po stronie niepaństwowego podmiotu obowiązku udzielenia informacji jest realizacja na podstawie statutu lub ustawy zadania, o których mówi art. 4 ust. 1 u.d.i.p.

Powyższe prowadzi do wniosku, że informacja w zakresie udostępnienia protokołu zjazdu lekarzy, jako wiedza o istotnych sprawach samorządu zawodowego, który realizuje zadania publiczne określone w Konstytucji oraz w przepisach ustawy o izbach lekarskich, jest informacją publiczną (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f i pkt 5 lit. c u.d.i.p.), a skarżący jako członek innej izby lekarskiej, może ubiegać się o informacje objęte wnioskiem wyłącznie w trybie przepisów u.d.i.p. Jednocześnie zauważyć należy, że informacja ta wiąże się z funkcjonowaniem i działalnością samorządu zawodowego w ramach zadań publicznych.

W rozpatrywanej sprawie w terminie, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. organ nie udostępnił skarżącemu żądanych informacji, ani nie wydał decyzji wskazanej w art. 16 ust. 1 u.d.i.p., lecz w odpowiedzi na wniosek w piśmie z dnia 9 lipca 2020 r. błędnie poinformował, że wbrew twierdzeniom skarżącego, wnioskowany protokół nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu w trybie u.d.i.p.

Z kolei, w odpowiedzi na skargę, organ dodatkowo wskazał, że nie jest dysponentem tego protokołu (co jest zupełnie niezrozumiałe w kontekście uwagi pełnomocnika organu, że Prezes ORL reprezentuje zarówno Okręgową Radę Lekarską w K. jak i [...] Izbę Lekarską w K.), a ponadto skarżący będąc członkiem Okręgowej Izby Lekarskiej w W. nie ma dostępu do posiedzeń i protokołów z przebiegu posiedzeń organów [...] Izby Lekarskiej w K.. Zatem organ wskazał na trzy przeszkody w udostępnieniu skarżącemu żądanej informacji.

Sąd w składzie orzekającym w przedmiotowej sprawie, stanowiska i argumentacji organu, z przyczyn szeroko wyżej przedstawionych, nie podziela.

W konsekwencji, Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stwierdził, że organ dopuścił się w przedmiotowej sprawie bezczynności. Jednocześnie Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał organ do załatwienia wniosku skarżącego z 29 czerwca 2020 r. (objętego skargą) terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi akt wraz z prawomocnym wyrokiem z uwzględnieniem powyższych wskazań.

Oceniając natomiast stan faktyczny sprawy w odniesieniu do przesłanek z art. 149 § 1a p.p.s.a., Sąd uznał, że stwierdzona bezczynność nie nosi znamion rażącego naruszenia prawa. Rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1 a p.p.s.a., jest bowiem taki stan, w którym bez żadnej wątpliwości można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12). W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie taka sytuacja rażącej bezczynności nie zaistniała, albowiem stanowisko organu, wynikało zapewne z błędnej interpretacji przepisów., a nie ze złej woli organu. Z tych samych powodów Sąd nie znalazł podstaw do wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Koszty te obejmują wpis od skargi w wysokości 100 zł, zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm.).