Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 236/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2010-11-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6198 Inspekcja pracy
Hasła tematyczne: Inspekcja pracy
Skarżony organ: Inspektor Pracy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2007 nr 14 poz 89
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 1991 o zakładach opieki zdrowotnej
journal: Dz.U. 2008 nr 164 poz 1027
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych - tekst jednolity.
journal: Dz.U. 1997 nr 28 poz 152
law: Ustawa z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodzie lekarza.
journal: Dz.U. 1999 nr 30 poz 300
law: Rozporządzenie MInistra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 29 marca 1999 r. w sprawie kwalifikacji wymaganych od pracowników na  poszczególnych rodzajach stanowisk pracy w publicznych zakładach opieki zdrowotnej
journal: Dz.U. 1994 nr 111 poz 535
law: Ustawa z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom,, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Protokolant Referent stażysta Paweł Soczyński, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 18 listopada 2010 r. sprawy ze skargi Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego P. S.A. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie nakazu umieszczenia pracownika w ewidencji pracowników wykonujących pracę w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2010r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) i art. 19 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. Nr 89, poz. 589), Okręgowy Inspektor Pracy , po rozpatrzeniu odwołania Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego "[...]" S.A. , utrzymał w mocy nakaz inspektora pracy z dnia [...] marca 2010 r. nr rej. [...] w sprawie umieszczenia pracownika W. O. w ewidencji pracowników wykonujących pracę w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze, o której mowa w art. 41 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych (Dz. U. nr 237, poz. 1656).

W związku z kontrolą przeprowadzoną w Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego "[...]" S.A. inspektor pracy skierował do pracodawcy nakaz z dnia [...] marca 2010 r. w sprawie umieszczenia w ewidencji pracowników wykonujących pracę w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze, pracownika tego przedsiębiorstwa W. O. zatrudnionego w ramach umowy o pracę na czas nieokreślony na stanowisku mechanik lotniczy.

Na podstawie Kart Służby Pracownika, zawierającej zapis obowiązków i wykonywanych czynności ustalono, że pracownik zatrudniony na stanowisku mechanik lotniczy wykonuje następujące czynności:

- wykonuje i poświadcza w Pokładowym Dzienniku Technicznym Śmigłowca wykonania liniowej obsługi technicznej śmigłowców, rejestracji usterek i sposobu ich usunięcia,

- wypełnia Kartę Ewidencji Niesprawności Śmigłowca w obsłudze liniowej i hangarowej,

- wypełnia Kartę Gotowości Technicznej do Lotów Próbnych Doświadczalnych, - wykonuje czynności obsługowe zgodnie ze standardami zawartymi w danych obsługowych śmigłowców,

- bierze udział w przygotowaniach śmigłowców do lotów próbnych doświadczalnych w zakresie czujników i aparatury pomiarowej.

Ponadto z kart służby wynikają uprawnienia do poświadczania w Pokładowym Dzienniku Technicznym Śmigłowca obsługi liniowej, realizacji AD i biuletynów zakwalifikowanych do wykonywania przez użytkownika na śmigłowcach produkcji "[...]" S.A. będących w dyspozycji OPB w zakresie uprawnień potwierdzonych wpisem w licencji ICAO i EASA.

Pracownik W. O. zatrudniony na stanowisku mechanik lotniczy ma uprawnienia do poświadczania obsługi statków powietrznych. Wykonuje prace związane z naziemnym przygotowaniem statków powietrznych do lotu i prace te wykonuje zarówno w budynku jak i na płycie lotnisku. Prace mechaników na lotnisku, w tym związane z bezpośrednią obsługą potwierdzającą bezpieczeństwo śmigłowców należą do ich podstawowych obowiązków. Praca na płycie lotniska odbywa się w ramach codziennych zadań i często jest związana z poświadczaniem przygotowania śmigłowców do eksploatacji.

W związku z powyższym inspektor pracy ocenił, że pracownik ten wykonuje prace o szczególnym charakterze wymienione w Załączniku Nr 2 lp. 3 ustawy o emeryturach pomostowych, tj. prace mechaników lotniczych związane z bezpośrednią obsługą potwierdzającą bezpieczeństwo statków powietrznych na płycie lotniska i na tej podstawie skierował do pracodawcy przedmiotowy nakaz z dnia [...] marca 2010r.

Od decyzji I instancji strona skarżąca wniosła odwołanie, zarzucając decyzji naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 41 ust. 4 pkt 2 w związku z art. 35 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych (Dz. U. Nr 237, poz.1656).

Po rozpatrzeniu odwołania Okręgowy Inspektor Pracy zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że zakres przedmiotowy sprawy dotyczy ustalenia, czy pracownik WSK "[...]" S.A. W. O. zatrudniony na stanowisku mechanik lotniczy wykonuje prace o szczególnym charakterze odpowiadające pracom wymienionym w pozycji 3 Załącznika Nr 2 ustawy o emeryturach pomostowych. Z akt sprawy wynika, że pracownik W. O. jest zatrudniony na stanowisku mechanik lotniczy w pełnym wymiarze czasu pracy. Poza sporem jest okoliczność, że mechanicy lotniczy zatrudnieni w Wydziale Prób w Locie ponoszą bezpośrednią odpowiedzialność za bezpieczeństwo publiczne potwierdzając i poświadczając własnym podpisem czynności obsługi technicznej kwalifikowane, jako obsługa liniowa (na płycie lotniska). W tym zakresie wykonywane prace stanowią prace ujęte w załączniku do ustawy o emeryturach pomostowych.

Organ odwoławczy nie zgodził się z argumentacją odwołania, że decyzja inspektora pracy nakazuje umieszczenie w ewidencji pracownika, który wykonuje prace o szczególnym charakterze w niepełnym wymiarze czasu pracy. Wykonywanie pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy, według twierdzenia strony wynika z tego, że do obowiązków mechanika lotniczego należy w znacznym rozmiarze wykonywanie czynności kwalifikowanych, jako obsługa hangarowa.

Okręgowy Inspektor Pracy podniósł, że w sprawie rozstrzygniętej nakazem inspektora pracy nie zachodzi okoliczność wykonywania pracy w szczególnym charakterze w niepełnym wymiarze czasu pracy. Kryterium pracy "w pełnym wymiarze czasu" oznacza zatrudnienie w wymiarze odpowiadającym normom czasu pracy wynikającym z art. 129 Kodeksu pracy lub skróconym na podstawie art. 145 Kodeksu pracy lub innych przepisów szczególnych. Nie oznacza to, że praca ma być wykonywana stale i bez przerwy przez dobowy wymiar czasu pracy. Rozstrzygające jest, że pracownik został zatrudniony do wykonywania danej pracy a jej wykonywanie stanowi podstawowe obowiązki danego pracownika. Ponadto organ odwoławczy podkreślił, że z istoty większości prac uznanych za prace o szczególnym charakterze wynika pozostawanie pracownika w gotowości do świadczenia pracy wymagającej pełnej zdolności psychofizycznej w rozmiarze odpowiadającym każdorazowym potrzebom pracodawcy. Tym samym nie może pozbawiać przymiotu pracy o szczególnym charakterze okoliczność wykonywania również innych czynności na podstawie polecenia służbowego lub wynikających z zakresu obowiązków danego pracownika.

Skargę do sądu administracyjnego na powyższą decyzję wniosła Wytwórnia Sprzętu Komunikacyjnego "[...]" S.A. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 41 ust. 4 pkt 2 w związku z art. 3 ust. 3 i 5 ustawy o emeryturach pomostowych. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik Spółki wywiódł, iż z regulacji ustawy o emeryturach pomostowych wynika, że aby mechanik lotniczy mógł być uznany za pracownika wykonującego pracę szczególnym charakterze, jego praca związana z bezpośrednią obsługą potwierdzającą bezpieczeństwo statków powietrznych na płycie lotniska powinna być wykonywana pełnym wymiarze czasu pracy. W. O. jest pracownikiem zatrudnionym na stanowisku mechanika lotniczego w Wydziale Prób w Locie, jednakże nie wykonuje on w pełnym wymiarze czasu pracy, pracy mechanika lotniczego związanej z bezpośrednią obsługą potwierdzającą bezpieczeństwo statków powietrznych na płycie lotniska. Bowiem praca pracownika polega zarówno na obsłudze potwierdzającej bezpieczeństwo statków powietrznych na płycie lotniska, tzw. obsługa liniowa, jak i na obsłudze statków powietrznych, która ma miejsce w hangarze, tzw. obsługa hangarowa. Ta ostatnia nie jest zaliczana do prac o szczególnym charakterze.

Prawidłowa wykładnia art. 3 ust. 3 w związku z art. 3 ust. 5 ustawy o emeryturach pomostowych musi polegać na przyjęciu, że w przepisach tych chodzi o faktyczne wykonywanie określonej pracy, a nie o sam fakt zatrudnienia na podstawie umowy o pracę w pełnym wymiarze czasu pracy. Ten kierunek rozumienia przedmiotowego przepisu potwierdza pośrednio art. 12 ustawy, zgodnie z którym przy ustalaniu okresu pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze nie uwzględnia się okresów niewykonywania pracy, za które pracownik otrzymał wynagrodzenie lub świadczenie z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa. To konkretna praca wskazana w załączniku nr 2 do przedmiotowej ustawy ma być wykonywana w pełnym wymiarze czasu pracy, a nie praca ta ma być jedną z prac wykonywanych w ramach podstawowych obowiązków pracownika, zatrudnionego w pełnym wymiarze czasu pracy.

Zaprezentowaną wykładnię w ocenie pełnomocnika skarżącej potwierdza orzecznictwo Sądu Najwyższego wydane w związku z poprzednimi przepisami dotyczącymi pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Na gruncie tych przepisów SN stwierdził, że nie jest dopuszczalne uwzględnianie do okresów pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wykonywanej stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, wymaganych do nabycia prawa do emerytury w niższym wieku emerytalnym, innych równocześnie wykonywanych prac w ramach dobowej miary czasu pracy, które nie oddziaływały szkodliwie na organizm pracownika, przez co tak zatrudniony nie spełniał koniecznego warunku dla uzyskania wcześniejszych uprawnień emerytalnych, jakim było stałe wykonywanie pracy szkodliwej w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na zajmowanym stanowisku pracy.

Powyższe wnioski potwierdza także wykładnia przepisu art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy, dotyczącego odprowadzania składek na Fundusz Emerytur Pomostowych (dalej: FEP). Wbrew stanowisku prezentowanemu przez Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej oraz ZUS, wykładnia systemowa i celowościowa prowadzi do wnioski, że składki na FEP powinno się opłacać tylko za pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach oraz o szczególnym charakterze w pełnym wymiarze czasu pracy. W przeciwnym bowiem razie wystąpi sytuacja, w której składki na FEP będą opłacane za pracownika wykonującego przedmiotowe prace w niepełnym wymiarze czasu pracy, który to pracownik nie nabędzie z tytułu opłacania tych składek prawa do emerytury pomostowej. Taka sytuacja byłaby sprzeczna z istotą i celem ustawy o emeryturach pomostowych, którym jest właśnie określenie zasad i warunków nabycia prawa do emerytury pomostowej. Jeśli opłacaniu składek na FEP za pracownika nie będzie towarzyszyć prawo do nabycia przez tego pracownika emerytury pomostowej, to w takim przypadku składka na FEP będzie miała charakter podatku, a nie charakter obciążenia związanego z ubezpieczeniem społecznym, któremu powinno odpowiadać adekwatne świadczenie z tego ubezpieczenia społecznego. Tak rozumiane przepisy ustawy o emeryturach pomostowych byłyby niezgodne z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

W konkluzji pełnomocnik skarżącej stwierdził, że skoro za w/w pracownika nie ma obowiązku opłacania składek na FEP, to tym samym nie podlega on umieszczeniu w ewidencji pracowników wykonujących pracę w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, za których jest przewidziany obowiązek opłacania składek na FEP.

W odpowiedzi na skargę Okręgowy Inspektor Pracy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie jest dotknięta uchybieniami, które skutkowałyby koniecznością jej uchylenia.

Przed analizą poprawności merytorycznej rozstrzygnięcia na wstępie należy odnieść się do kwestii prawidłowości proceduralnej zaskarżonej decyzji. Prawidłowe zastosowanie norm prawa materialnego jest bowiem możliwe tylko przy zachowaniu wymogów proceduralnych.

W odwołaniu od nakazu Inspektora Pracy z [...] marca 2010 r. został zawarty, z ostrożności procesowej, wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Uzasadniając wniosek Spółka podniosła, iż w pouczeniu zawartym w skarżonym nakazie znajduje się informacja, że odwołanie należy wnieść w terminie 14 dni od otrzymania nakazu, podczas gdy w świetle przepisów ustawy o państwowej inspekcji pracy odwołanie wnosi się w terminie 7 dni od otrzymania decyzji.

Kwestie te nie były podnoszone w skardze do sądu administracyjnego, tym niemniej sąd ten ma obowiązek dokonać kompleksowej oceny legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia, niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze (art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.; dalej jako: p.p.s.a.).

Złożenie wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej zobowiązuje organ administracji do jego rozpoznania w przewidzianej przepisami formie. W świetle przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego rozpatrzenie takiego wniosku powinno nastąpić w formie postanowienia, niezależnie od tego, czy został on uwzględniony, czy odmówiono przywrócenia terminu (art. 59 KPA).

W badanej sprawie organ nie odniósł się w żadne sposób do złożonego wniosku, przystępując od razu do merytorycznego rozpoznawania sprawy. Również w uzasadnieniu decyzji zabrakło rozważań w tej kwestii.

Zachowanie organu stanowiło pewne uchybienie proceduralne, ale z pewnością nie było to naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.).

Po pierwsze organ odwoławczy rozpoznał sprawę, a zatem prawa strony nie zostały w żaden sposób naruszone wskutek braku formalnego odniesienia się do wniosku. Po drugie – wniosek w warunkach badanej sprawy był bezprzedmiotowy. Strona wywodziła, iż zgodnie z treścią przepisów ustawy z 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. Nr 89, poz. 589, z późn. zm.) odwołanie od decyzji inspektora pracy powinno być wniesione w terminie 7 dni, a nie jak poinformowano w pouczeniu – w terminie 14 dni. Należy zauważyć, że rzeczywiście zgodnie z treścią art. 34 ust. 5 ustawy od decyzji inspektora pracy wydanej w formie pisemnej lub stanowiącej wpis do dziennika budowy podmiotowi kontrolowanemu przysługuje odwołanie, które należy wnieść w terminie 7 dni od otrzymania decyzji. Należy jednak zauważyć, że jak wynika z ust. 1 cytowanego przepisu, odnosi się on do decyzji wydanych na podstawie art. 11 pkt 1-7 ustawy. Podstawą prawną nakazu Inspektora Pracy z 15 marca 2010 r. był zaś art. 11a ustawy. Skoro regulacja szczególna zawarta w art. 34 ust. 5 ustawy nie ma zastosowania do decyzji wydanych na podstawie art. 11a ustawy, to odwołanie od niej należy wnieść w terminie wyznaczonym przez lex generalis, czyli art. 129 § 2 KPA. W tej sytuacji odwołanie strony zostało wniesione w terminie i bezzasadne było występowanie z wnioskiem o przywrócenie terminu.

Przechodząc do oceny prawidłowości merytorycznej rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji należy stwierdzić, że stan faktyczny sprawy jest bezsporny, źródłem zaś sporu jest interpretacja przepisów ustawy o emeryturach pomostowych w kontekście kwalifikacji pracy pracownika W. O. z punktu widzenia definicji pracy w szczególnym charakterze.

Istota argumentacji podnoszonej przez skarżącą opiera się na rozumowaniu, że praca mechanika lotniczego może być uznana za pracę szczególnym charakterze tylko w przypadku, gdy jest ona związana z bezpośrednią obsługą potwierdzającą bezpieczeństwo statków powietrznych na płycie lotniska i to w pełnym wymiarze czasu pracy. Ponieważ zakres obowiązków W. O. obejmuje nie tylko tzw. obsługę liniową, a więc czynności związane bezpośrednio z przygotowaniem statku powietrznego do lotu, ale też obsługę statków, która ma miejsce w hangarze, nie można uznać aby wykonywał on prace w szczególnym charakterze w rozumieniu ustawy.

Wykładnia systemowa i celowościowa ustawy o emeryturach pomostowych wskazuje, że stanowisko skarżącej jest błędne.

Ratio legis ustawy o emeryturach pomostowych z 2008 r. było wprowadzenie rozwiązań godzących z jednej strony konieczność ochrony interesów pracowników, z drugiej – bezpieczeństwo finansów publicznych państwa, w szczególności stabilności systemu świadczeń emerytalno-rentowych, zagrożonej niekorzystnymi zjawiskami demograficznymi. Regulacje dotyczące pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze istniały jednak już wcześniej. Ich ratio legis był fakt konieczności zapewnienia szczególnych warunków nabywania uprawnień emerytalno-rentowych pracownikom, których charakter pracy wiąże się ze szczególnymi obciążeniami negatywnymi czynnikami, uniemożliwiającymi pozostawianie aktywnymi zawodowo w tak długim okresie czasu, jak pozostałe grupy, względnie których praca wiąże się ze szczególnymi obowiązkami, wymagającymi większej sprawności psychofizycznej, podlegającej naturalnemu osłabieniu z wiekiem, co również powoduje konieczność skrócenia okresu aktywności zawodowej.

Tak jak we wcześniejszych regulacjach prawnych ustawodawca celem określenia grup pracowników podlegających szczególnym regulacjom w tym zakresie, posłużył się złożoną techniką prawodawczą: z jednej strony w art. 3 ustawy zawarto definicje ustawowe prac w szczególnych warunkach i prac o szczególnym charakterze, z drugiej strony do ustawy zostały dołączone dwa załączniki zawierające wykazy omawianych prac.

W załączniku nr 2 w pozycji 3 jako prace o szczególnym charakterze zostały wskazane prace mechaników lotniczych związane z bezpośrednią obsługą potwierdzającą bezpieczeństwo statków powietrznych na płycie lotniska.

Skarżąca opierając się na literalnym brzmieniu cytowanego przepisu wywodzi, że tylko w przypadku gdy prace na płycie lotniska zajmują cały wymiar obowiązków pracownika, jego praca może być uznana za pracę o szczególnym charakterze. Wzmocnieniem tej argumentacji mają być wnioski płynące z wykazania relacji pomiędzy wpisem do ewidencji pracowników wykonujących tego typu pracę, obowiązkiem opłacania składek na Fundusz Emerytur Pomostowych oraz uprawnieniami emerytalnymi pracownika.

Dla dalszych wywodów i wyjaśnienia błędów w argumentacji skarżącej konieczne jest zwrócenie pierwszej kolejności uwagi na rozróżnienie pomiędzy pracą w szczególnych warunkach a pracą o szczególnym charakterze.

Zgodnie z definicją zawartą w art. 3 ust. 1 ustawy prace w szczególnych warunkach to prace związane z czynnikami ryzyka, które z wiekiem mogą z dużym prawdopodobieństwem spowodować trwałe uszkodzenie zdrowia, wykonywane w szczególnych warunkach środowiska pracy, determinowanych siłami natury lub procesami technologicznymi, które mimo zastosowania środków profilaktyki technicznej, organizacyjnej i medycznej stawiają przed pracownikami wymagania przekraczające poziom ich możliwości, ograniczony w wyniku procesu starzenia się jeszcze przed osiągnięciem wieku emerytalnego, w stopniu utrudniającym ich pracę na dotychczasowym stanowisku; wykaz prac w szczególnych warunkach określa załącznik nr 1 do ustawy. Z kolei pod pojęciem prac o szczególnym charakterze ustawodawca rozumie, zgodnie z art. 3 ust. 3, prace wymagające szczególnej odpowiedzialności oraz szczególnej sprawności psychofizycznej, których możliwość należytego wykonywania w sposób niezagrażający bezpieczeństwu publicznemu, w tym zdrowiu lub życiu innych osób, zmniejsza się przed osiągnięciem wieku emerytalnego na skutek pogorszenia sprawności psychofizycznej, związanego z procesem starzenia się; wykaz prac o szczególnym charakterze określa załącznik nr 2 do ustawy.

Porównanie definicji ustawowych, jak również katalogów prac zaliczanych do poszczególnych kategorii, pozwala na stwierdzenie, że o ile w pierwszym przypadku możliwość przejścia na wcześniejszą emeryturę uzasadniona jest bardziej względami interesu indywidualnego pracownika, który wykonuje pracę w warunkach szczególnie negatywnie wpływających na stan jego zdrowia, o tyle w przypadku prac o szczególnym charakterze definicja kładzie nacisk na szczególną odpowiedzialność pracownika, związaną z wykonywanymi czynnościami. W tym zatem przypadku dominującą rolę odgrywa raczej czynnik interesu publicznego – ochrony innych osób przed niebezpieczeństwem związanym z faktem, że pracownik, który wykonuje te szczególnie odpowiedzialne czynności może nie mieć już należytej sprawności psychofizycznej, ze względu na jej naturalne obniżenie podyktowane wiekiem. W związku z tym decydujące znaczenie ma fakt, aby taki pracownik nie podejmował czynności wymagających wyższej sprawności, niż dysponuje. W interesie publicznym leży więc odsunięcie takiego pracownika od wykonywania czynności obarczonych szczególnym ryzykiem, a w interesie pracownika umożliwienie mu nabycia "przejściowych" świadczeń, przed uzyskaniem pełnych praw emerytalnych.

Z powyższych względów uzasadnione jest aby za pracownika wykonującego pracę w warunkach szczególnych traktować już takiego pracownika, którego znaczna część czynności wykonywanych w ramach zakresu obowiązków wiąże się ze szczególnym charakterem. Wykonywanie nawet tylko w ramach części obowiązków takich czynności niesie bowiem ze sobą niebezpieczeństwa związane z obniżoną sprawnością psychofizyczną.

Z bezspornych ustaleń przyjętych za podstawę decyzji wynika, że co najmniej znaczna część obowiązków pracownika W. O. jest związana z bezpośrednią obsługą potwierdzającą bezpieczeństwo statków powietrznych na płycie lotniska. Pracownik ma uprawnienia do· poświadczania obsługi statków powietrznych. Wykonuje prace związane z naziemnym przygotowaniem statków powietrznych do lotu i prace te wykonuje zarówno w budynku, jak i na płycie lotnisku. Prace mechaników na lotnisku, w tym związane z bezpośrednią obsługą potwierdzającą bezpieczeństwo śmigłowców należą do ich podstawowych obowiązków. Praca na płycie lotniska odbywa się w ramach codziennych zadań i często jest związana z poświadczaniem przygotowania śmigłowców do eksploatacji.

Należy zauważyć, że obowiązujące przepisy nie zawierają legalnej definicji pojęcia płyta lotniska. W ustawie z 3 lipca 2002 r. – Prawo lotnicze (Dz. U. z 2006 r., Nr 100, poz. 696, z późn. zm.) znajdują się jedynie definicje lotniska oraz części lotniczej lotniska. Pierwsze z pojęć jest niewątpliwie szersze od użytego w załączniku do ustawy o emeryturach pomostowych terminu "płyta lotniska". Z kolei pojęcie część lotnicza lotniska ustawa definiuje jako obszar trwale przeznaczony do startów i lądowań statków powietrznych oraz do związanego z tym ruchu statków powietrznych, wraz z urządzeniami służącymi do obsługi tego ruchu, do którego dostęp jest kontrolowany (art. 2 pkt 6 Prawa lotniczego).

W tej sytuacji, skoro użyte w załączniku sformułowanie "płyta lotniska" nie ma pełnego odpowiednika w normatywnych definicjach z zakresu prawa lotniczego, konieczne jest zastosowanie wykładni celowościowej, uwzględniającej ratio legis rozwiązań przyjętych w ustawie o emeryturach pomostowych. Wykładnia ta prowadzi zaś do wyżej wskazanych wniosków, przeciwnych do twierdzeń skarżącej.

Podobnie w ocenie sądu należy ocenić argumenty związane z czasookresem czynności wykonywanych przy obsłudze statków powietrznych. W ocenie sądu relacja czasowa pomiędzy zakresem prac wykonywanych na płycie lotniska i związanych bezpośrednio z przygotowaniem statku powietrznego do lotu, a zakresem prac w ramach tzw. obsługi hangarowej jest niemożliwa do ustalenia, ale relacja ta nie wpływa na ocenę sprawy.

Użyte w art. 3 ust. 4 i 5 ustawy o emeryturach pomostowych pojęcia "pełnego wymiaru czasu pracy", stanowiące doprecyzowanie ustawowych definicji prac w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, same w sobie nie są przez ustawodawcę definiowane czy wyjaśniane. W takiej sytuacji w ocenie sądu należy zastosować wykładnię systemową i odwołać się do przepisów z zakresu prawa pracy. W związku z tym w ocenie sądu przepis ten należy traktować jako odwołanie się do wymiaru czasu pracy w umowie o pracę. W konsekwencji "pełny wymiar czasu pracy" należy w załączniku rozumieć tak jak w przepisach prawa pracy, jako zatrudnienie na pełny etat.

Argumentacja użyta przez stronę skarżącą jest chybiona, jeżeli dokona się analizy prac wyszczególnionych w Załączniku Nr 2. Aczkolwiek rodzaje tych prac nie mają ze sobą związku, to na użytek niniejszej sprawy można je podzielić na dwie kategorie.

Pierwsza kategoria obejmuje wszystkie prace wykonywane przez przedstawicieli danej grupy zawodowej (poz. wykazu 1, 2, 4, 5, 7, 8, 9, 11, 18, 20, 21). Przy czym bez znaczenia jest rodzaj wykonywanej pracy. Przykładowo, jeśli chodzi o poz. 1 wykazu (prace pilotów statków powietrznych), to chociaż pilotaż jest istotą pracy pilota, czynność ta stanowi jedynie część dziennego wymiaru czasu pracy (uśrednionego w pewnym przedziale czasowym – np. tydzień, miesiąc). Mimo tego ustawodawca nakazuje traktować wszystkie prace pilotów statków powietrznych, wykonywane w ramach dziennego wymiaru czasu pracy, do prac o szczególnym charakterze.

Druga kategoria obejmuje tylko niektóre rodzaje prac wykonywanych przez \ przedstawicieli danej grupy zawodowej (pozostałe pozycje wykazu, które nie zostały

wymienione w pierwszej kategorii),

\ Gdyby zatem przyjąć tok rozumowania zaprezentowany przez stronę skarżącą, to prace zaliczone przez skład orzekający do drugiej kategorii (w tym poz. 3) mogłyby\ zostać uznane jako prace o szczególnym charakterze jedynie wówczas, gdyby pracownik w ramach pełnego, 'dziennego wymiaru czasu pracy, wykonywał wyłącznie prace wyspecyfikowane w Złączniku Nr 2. Przy takiej koncepcji, w praktyce niemożliwe byłoby zaliczenie tych prac, do prac o szczególnym charakterze.

Teoretycznie natomiast można byłoby pokusić się o dokonanie chronometrażu czynności wykonywanych przez pracownika i zaliczenie do prac o szczególnym charakterze, jedynie części prac realizowanych w ramach dziennego wymiaru ,czasu \ pracy. Rzecz jednak w tym, że ustawodawca nie przewidział podstaw normatywnych do takiego działania. .

Poza tym niewyobrażalne jest, aby np. w ramach poz. 24 wykazu, członek personelu medycznego pracujący w zespołach operacyjnych dyscyplin zabiegowych i anestezjologii, wykonywał race wyłącznie w warunkach ostrego dyżuru i to w dodatku w pełnym wymiarze czasu pracy, jak chce tego strona skarżąca.

Z powyższych względów, uzasadnione jest aby za pracownika wykonującego pracę w warunkach szczególnych traktować już takiego pracownika, którego znaczna część czynności wykonywanych w ramach zakresu obowiązków, wiąże się ze szczególnym charakterem. Wykonywanie nawet części takich czynności, w ramach dziennego wymiaru czasu pracy niesie bowiem ze sobą niebezpieczeństwa związane z obniżoną sprawnością psychofizyczną.

Należy zwrócić uwagę, że co najmniej znaczna część (jeśli nie nawet podstawowa) obowiązków pracowniczych W. O. jest pracą mechanika lotniczego związaną z bezpośrednią obsługą potwierdzającą bezpieczeństwo statków powietrznych na płycie lotniska, a zatem mieści się w katalogu prac o szczególnym charakterze. Względy interesu publicznego – bezpieczeństwa w ruchu lotniczym – wymagają, aby czynności związane z bezpośrednim przygotowaniem maszyn do lotu wykonywały osoby o wysokiej sprawności psychofizycznej, która ulega naturalnemu obniżeniu wraz z wiekiem. Nie ma zatem znaczenia, czy w zakresie obowiązków pracownika mieszczą się jeszcze czynności nie związane z bezpośrednią obsługą statków na płycie lotniska.

Zasadnie zatem organy zakwalifikowały prace wykonywane przez W. O. jako prace o szczególnym charakterze w rozumieniu ustawy o emeryturach pomostowych, co w świetle art. 41 ust. 4 pkt 2 zobowiązywało skarżącą Spółkę, jako płatnika składek, do umieszczenia W. O. w ewidencji pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze.

Podjęta przez skarżącą próba wsparcia jej argumentacji, której wadliwość wykazano wyżej, poprzez odwołanie się do relacji pomiędzy wpisem do ewidencji pracowników wykonujących tego typu pracę, obowiązkiem opłacania składek na Fundusz Emerytur Pomostowych oraz uprawnieniami emerytalnymi pracownika jest bezskuteczna.

Zaskarżona decyzja dotyczy wpisu do ewidencji pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, ten zaś jest uzależniony od spełnienia ustawowych przesłanek kwalifikacji pracy danego pracownika z punktu widzenia ustawowych definicji i wykazów wspomnianych prac. Skoro w badanej sprawie przesłanki te zostały spełnione, to decyzja organu podlegająca kontroli sądu jest prawidłowa. Sąd administracyjny rozstrzygający niniejszą sprawę nie jest przy tym władny rozstrzygać wątpliwości co do zakresu obowiązku opłacania składek emerytalno-rentowych za pracownika W. O., czy tym bardziej – wątpliwości co do nabycie przezeń w przyszłości uprawnień do emerytury pomostowej.

W ocenie sądu nie ma podstaw do kwestionowania konstytucyjności przepisów ustawy o emeryturach pomostowych w zakresie, w jakim miały one zastosowanie w kontrolowanej przez sąd decyzji. Bezcelowe jest powoływanie się na wykładnie dokonaną przez Sąd Najwyższy na gruncie poprzednio obowiązujących przepisów w sprawie o innym przedmiocie. Sposób wykładni przepisów emerytalnych przez SN nie może mieć znaczenia dla oceny konstytucyjności zapisów w ustawie o emeryturach pomostowych w zakresie mającym znaczenie z punktu widzenia badanej sprawie. W tej sytuacji ewentualne pytanie prawne do Trybunału Konstytucyjnego byłoby niedopuszczalne, ze względu na brak związku z podstawami prawnymi rozstrzygnięcia.

W tym stanie rzeczy, skoro kontrolowana decyzja była zgodna z prawem, działając na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd skargę oddalił.